EPISODE 1: THIS IS HOW WE MET

EPISODE 1: THIS IS HOW WE MET

“Excuse me”

Nilingon ko ang nagsabi at agad akong umiwas sa daraanan niya. Isang lalaki ang nagmamadali habang tulak tulak ang kanyang maleta.

Muntik na ako doon.

Hinahabol din ang lalaki yun ng mga officer dito sa airport. Ano kayang ginawa niya at hinahabol siya ng mga iyon.

Nagpatuloy lang ako sa paglalakad para makalabas na ng airport. Malaki ang airport ng manila compared sa airport namin sa caticlan and take note. Paglabas ko ng airport ay nabangga ako ng isang lalaki. Dahil sa tangkad niya na firm ang muscles ay natumba ako. Sa payat ko ba namang ito malamang kaya akong patumbahin ng lalaking nakatayo sa harap ko. Tinangala ko siya at nakita ko ang malaanghel na mukha.

Kung susukatin ay may taas siyang 6ft. His face? Ang mukha niya ay kaya kang patigilin sa paglalakad. Sa tingin ko nga’y sanay na sanay na siyang pinagtitinginan dahil sa kanyang mukha. Mula sa buhok na gupit koreano na sa lambot nito ay sumasabay sa ihip ng hangin,ang kanyang makakapal na kilay na hugis scythe, mahahabang pilik mata. Ilong na kahugis ng mga romano. Malawak ang kanyang balikat na nagpadagdag sa kanyang magandang katawan. At tumitig sya sa akin gamit ang kanyang kulay brown na mga mata.

“Pwede ba tumingin ka sa dinaraanan mo” sabi niya gamit ang kanyang malalim na boses, nilagpasan niya ako at hindi man lang tinulungan.

Natigil ako sa pagtitig ko dahil sa sinabi niya. Mabilisan akong tumayo at hinabol siya, hinawakan ko siya sa braso at hinarap siya sa akin. Tumayo ako ng deretso para kahit 5’3” lang ang height ko ay maipakita ko sa kanya na hindi ko siya uurungan.

“Anong sabi mo? Ikaw yung tumatakbo at ako ang binangga mo tapos sa akin mo isisi. Ni hindi ka nga man lang nagsorry dahil sa ginawa mo…” napansin kong hindi siya nakikinig sa akin at kung saan saan tumitingin na tila may naghahabol sa kanya. Hinawakan ko ang mga pisngi niya at iniharap sa akin. “…hoy ano ba makinig ka nga sa sinasabi ko” pero hindi niya ako pinansin bagkus ay hinawakan niya ako sa wrist ko at hinila. Hindi ko alam ang nangyayae, naguguluhan ako. Dahil sa natataranta ako ay sumama na ako sa ginawa niyang pagtakbo. May humintong itim na sasakyan sa harap naming at sumakay ako doon kasabay niya. Hingal na hingal kami, patuloy lang kami sa paghahabol ng aming hininga nang lumingon siya sa akin.

“Sino ka? At anong ginagawa mo dito?” tanong ng lalaking humila sa akin.

“Huh? Ewan ko. Ikaw sino ka ba? Bakit hinila mo ako dito?” balik na tanong ko sa kanya.

Nilapit niya ang kanyang mukha sa akin. “Bakit ka sumunod?” amoy na amoy ko ang mint sa kanyang hininga.

“Ibaba niyo na ako” bubuksan ko na ang pinto ng kotse ngunit pinigilan niya ako.

“Bro paandarin mo na, andyan na sila” utos niya sa driver. Tinignan ko ang tinitignan niya at hinahabol kami ng mga lalaking nakaitim. Dahil sa mabilis ang pagpapatakbo ng driver ay hindi na kamin naabutan ng mga ito.

Umupo ako ng maayos. “Puwede niyo na ba akong ibaba? Malayo na sila.” Sabi ko sa kanya. Tumingin siya sa akin at napansin kong nakahawak pa din siya sa kamay ko. Agad ko itong inalis at tinignan siya ng masama.

“Mamaya ka na bumaba, tignan mo oh” tinuro niya sa akin ang dalawang kotseng itim na kanina pa sumusunod sa amin. “May nakasunod pa.” umupo siya ng maayos at ipinikit ang mga mata.

“Tsss.” Mukhang hindi ko na makakausap itong katabi ko kaya tumingin ako sa driver. “Manong driver bakit ba kayo hinahabol?” tanong ko. Mamaya mga criminal nap ala itong mga kasama ko.

“Pffft” at tumawa ng malakas ang kaninang nakapikit na katabi ko. SObrang lakas ng tawa niya napapahawak pa nga siya sa kanyang tiyan habang tumatawa. Binilisan ng nagdarive ang sasakyan at bigla itong pumreno na nagpatigil sa katabi ko na tumawa.

“Put*ang ina mo bro bakit mo ginawa yun” reklamo ng katabi ko.

“G*go ka pala ang lakas ng tawa mo” inis na sabi ng driver.

“Paano ba naman kasi…” hinawakan niya ang batok ko “…itong bisita natin tinawag kang Manong Driver.” At muli siyang tumawa.

Inalis ko ang pagkakahawak niya sa akin. “Una sa lahat hindi ko kayong kilala dalawa. Pangalawa, nasa sasakyan ako ninyo and take note hinahabol tayo ng mga hindi kilalang lalaki. Kaya pwede ba ibaba niyo na ako” pagmamakaawa ko sa kanila.

Ngumisi ang katabi ko. “Una, Ako si Jian at pangalawa ang pangalan ni manong driver ay si Jester. Kaibigan ko siya at halos magkakasing edad lang tayo” pagpapakilala ni Jian.

Sumandal ako at tumingin sa labas. “Saan niyo ba ako dadalhin?” tanong ko sa kanila and this time ay seryoso na ako. Kailangan kong makapunta sa address na ibinigay sa akin ng aking ina. Bago lang ako dito sa maynila at wala akong kaalam-alam sa lugar na ito.

Pinapunta ako dito ng aking ina dahil sa kailangan daw ng anak ng amo niya ng tutor. Dahil sa madalas akong pinagmamalaki ni Mama ay ako ang napili ng kanyang amo. Dahil na rin siguro sa hirap ng buhay ay naisipan koi tong tanggapin dahil Free Tuition Fee na din ito at may Monthly Allowance.

“Hey wake up” gising sa akin ni Jian. Ay sh*t nakatulog pala ako.

“Nasaan na tayo?” dali-dali akong lumabas ng kotse . “Saan niyo ako dinala”

“Well as you can see nasa harap natin ang Taal Volcana and nasa highland tayo so it means nasa tagaytay tayo” sabi ni Jian. Habang nakacrossed ang mga braso.

“Jian hindi mo ako naiintindihan, kailangan kong bumalik sa maynila. Kailangan kong puntahan ang nanay ko” nag-aalala na ako dahil baka hindi na kami magkita ng nanay ko. Wala ang cellphone o anuman para macontact ko siya.

Lumapit si Jian sa akin at inakbayan ako. “Why don’t you seize the moment, minsan lang ito mangyare. Makita mo ang magandang view at makasama mo ang pinaka gwapo sa buong pilipinas” pagyayabang niya sa akin. Medyo nainis ako sa kanya dahil hindi niya sineseryoso ang sinabi ko. Inalis ko ang pagkakaakbay niya.

“Wala akong panahon makipagbiruan sayo” at bumalik ako sa sasakyan.

“Look, Ahm…” nilingon ko siya. “…Aiden right? I’m sorry if nadamay ka pa sa gulo naming. Sadyang may mga tinatakasan lang talaga ako.” Kumakamot siya sa likod ng ulo niya dahil sa hiya.

Lumapit ako sa kanya. “Jian gusto ko ng bumalik sa airport. Nag-aalala na ang nanay ko sa akin.

“Promise bukas na bukas ihahatid kita doon, stay lang tayo dito ngayong gabi…” hinawakan niya ang kamay ko “…please” nakaramdam ako ng kung anong kiliti sa ginawa niyang paghawak sa kamay ko. Agad koi tong binawi sa kanya.

“Okay” yan na lang ang nasabi ko at dali-dali akong pumasok sa sasakyan. Sumandal ako at ipinikit ang aking mata agad ko din itong idinilat ng sumagi sa isip ko ang mukha ni Jian. Tinignan ko siya sa labas mula sa bintana ng sasakyan. Ang cool niya tignan habang naghihithit at bumubuga ng usok mula sa sigarilyo na hawak nito.

Bumalik ako sa katinuan ng mapansin kong nakatingin sa akin si Jester. Lumapit siya sa akin. “You like him?” tanong niya na may ngiti ng pang-aasar.

“Huh? Anong pinagsasabi mo?” Iniripan ko siya, ipinikit ang aking mga mata at sumandal sa upuan.

“Hindi mo siya gusto? Gwapo naman ang kaibigan ko ah, matangkad, mahaba ang sukat ng paa, mahahaba ang daliri, malapad ang kamay. At higit sa lahat…” lumapit siya at bumulong sa tenga “…malaki ang alaga at magaling sabi ng mga ex niya”

As in napadilat ako sa mga binulong niya at itinulak siya palabas ng sasakyan, Sinarado ko ito para hindi na siya mangulit pa. Tinignan ko muli si Jian at muling tumibok ang puso ko.

Ako nga pala si Aiden Garcia, 18 years old, incoming freshman student sa darating na pasukan. Pangalawa ako sa magkakapatid and ang ate ko ay nasa ibang bansa but wala na kaming communication sa kanya. Hindi namin alam ni Nanay kung ano nangyare sa kanya matapos magpakasal sa amerikano. Si Nanay naman ay isang kasambahay matagal na siya roon kaya hindi na siya umaalis sa pinapasukan niya. Ang pagiging katulong niya ang nagtaguyod sa akin para makapagtapos ng highschool.

“Hey Aiden wake up” rinig ko ang mahinahong boses ni Jian. Dahan-dahan kong inimulat ang aking mata. Tinignan ko ang paligid walang katao-tao at puro talahiban. Ang ipinagtataka ko pa ay nasa passenger seat na ako at wala si Jester.

“Nasaan tayo?” tanong ko kay Jian. “Don’t tell me…” humarap ako sa kanya “chachopchapin mo ako?” nang sabihin ko iyon ay isang malakas na batok ang natanggap ko mula sa kanya.

“Nasisiraan ka na ba ng ulo? Nasira tayo ng sasakyan and sadly deadbat na ako…” ipinakita niya ang phone niya sa akin “…do you have any charger in you? Or cellphone?”

Nahihiya akong ngumiti sa kanya. “Wala eah, wala akong ganyan.”

Kitang-kita ko ang mukha ni Jian na hindi makapaniwala. “Hey seriously? It’s 21st century and wala kang phone? Saang planeta ka ba galing?” Jian said in disbelief.

Tinanggal ko ang seatbelt ko.”Pasensya na kung mahirap lang kami and pasensya na din kung wala akong pambili niyan” binuksan ko ang pinto at nagdabog palabas ng sasakyan. Nagmadali akong naglakad palayo sa kanya. Grabe itong daanan na ito walang katao-tao at puro talahiban lang ang nasa paligid wala ding mga kabahay-bahay.

Napasigaw ako ng hawakan ako ni Jian sa braso. “Saan ka pupunta kabisado mo ba toh?” tanong niya na halata sa tono niya na naiinis na siya.

“Sorry, paano tayo makakauwi niyan?”

Tumingala siya “Maghanap muna tayo ng malapit na hotel o kahit anong pwedeng tulugan dahil maggagabi na. Iiwan ko muna ang sasakyan ko dito.”

“Sigurado ka?” tanong ko dahil baka mawala ang sasakyan.

“Sure akong hindi yan mananakaw. Isa lang yan sa pilipinas plus the security na meron yan. Ikaw kaya mo ba maglakad?” tanong niya sa akin na may pag-aalala sa kanyang mukha.

“Kaya ko, laking probinsya ako noh” sabi ko sa kanya at proud pa ako.

Mahaba-haba na ang aming nalakad at wala pa kaming nakikita na kahit anong bahay. Tinignan ko siya at talagang hingal na hingal na ang loko.

“Kaya pa?” tanong ko sa kanya na may halong pang-aasar.

“Kaya pa” sabi niya habang hinahabol niya ang kanyang hininga.

“Alam mo kung makikita mo lang ang sarili mo matatawa ka” sabi ko sa kanya habang tumatawa ako. Lumapit siya sa akin at ipinatong ang mga kamay sa aking braso.

“You know what? You should not laugh sa kahit kaninong makakaharap mo” nilapit niya ang mukha niya sa akin, sobrang lapit as in ramdam ko na ang paghinga niya. Parang bumagal ang mundo na tila tumigil ang ikot nito. Rinig na rinig ko ang mga kalabog sa aking dibdib. “Hey Aiden are you okay?” tanong niya.

Dahil sa pagkabigla ko ay naitulak ko siya ng malakas dahilan para matumba siya. “Sorrry Jian, ahm okay ka lang ba?”

“Masyado kitang minaliit, ang lakas mo pala” tumayo siya habang hawak hawak ang braso na tumama sa semento and I saw blood.

“Jian may sugat ka” dali-dali akong lumapit sa kanya at chineck ang kanyang braso, hindi nga ako nagkakamali may sugat siya.

“Anong ginagawa mo?” tanong niya.

“Hinihipan, bakit?” tanong ko habang nakatingala sa kanya. Kinuha niya ang braso niya at tumawa ng pagkalakas-lakas.

“Ano na naman bay un? Bahala ka nga sa buhay mo.” Hinayaan ko na siya at naglakad na ako.

“Hey wait” sigaw niya habang hinahabol ako. Ngayon hahabol habol siya hmp. Bahala ka diyan.

Sa ilang minuto naming paglalakad ay sa wakas nakahanap na kami ng pwede naming tuluyan. Pumasok kami sa maliit na motel, nagtanong kami sa receptionist but sadly isang room na lang ang available.

“Okay lang yan parehas naman kaming lalaki” sabi ni Jian, inakbayan niya ako, binigyan naman niya ng isang kindat ang babaeng receptionist. Ito naman kasi si Ateng kung makatitig wagas. Halos malusaw pa ng kindatan ni Jian.

Nagtungo na kami sa room na binigay sa amin. Pagbukas ng pinto ay isa lang ang kama at sobrang liit ng room. Nahiga agad si Jian sa kama.

“I want to sleep na, inaantok na ako” sabi ni Jian na nakahiga na sa kama at nakatakip ang braso sa mata.

Hindi ko na siya pinansin at dumeretso na sa banyo. Sa haba ba naman ng nilakad namin ay madami ng pawis akong nailabas, naghalf bath lang ako dahil sa wala naman akong dalang damit at sinuot ko lang ang binili naming souvenier shirt.

Habang naliligo ako ay nakita ko ang first aid kit, naisipan kong linisin ang sugat ni Jian. Pagtapos kong maligo ay binitbit ko ang kit at nilagay sa table. Mahimbing ang pagkakatulog ni Jian.

Umupo ako sa gilid ng kama at hinawakan ang mga braso nya, nilinis ko ang sugat at nilagyan ko ng cotton ang mga ito para hindi ma-infection.

Hindi ko mapigilan ang sarili ko na hindi tumitig sa napakaamo niyang mukha.Tumayo ako at umatras. Mali to, Lumabas ako ng room para mawala itong nararamdaman ko towards kay Jian.

Bago makalabas ng motel ay nadaanan ko ang receptionists at ngumiti kami sa isa’t-isa.

Lumapit ang receptionist sa akin. “Kaano-anu niyo po ang kasama niyo?” tanong niya.

“Hun, ahm kaibigan” hindi siguradong sagot ko sa kanya. Bakit naman niya kailangan pang tanungin ang mga bagay na yun.

“Napaka gwapo niya no, at ang yaman yaman pa. May girlfriend na kaya siya?” tanong niya sa akin. Halos mailuwa ko ang aking dila sa narinig ko.

“Teka, paano mo nalaman na mayaman siya?” I asked her, out of curiosity.

“Madalas ko po kasi siyang nakikita sa tv.” Sagot niya.

Tumango-tango ako. Mayaman nga siguro ang mokong, pero ano ba siya? Businessman, celebrity o related sa sports. Nagpatuloy ang usapan namin pero hindi na siya ang naging topic. Halos thirty minutes kaming nag-uusap ng magpasya akong umakyat na sa room.

Nagbanyo muna ako saglit at saka nahiga sa tabi ni Jian. Nakatalikod siya sa akin malapad ang kanyang balikat, masarap yakapin. Hahawakan ko sana ang kanyang likod ng bigla siyang humarap sa akin.

Nakapikit siya, mahahaba ang kanyang mga pilik mata, makakapal at maayos ang kanyang kilay. Napakaperfect ng tangos ng kanyang ilong. Walang kabahid-bahid ng peklat ang kanyang mga mukha. Ang labi naman niya ay mapula na tila nagsasabing halikan ko ito.

Para akong nahypnotize habang tinitignan ko ang kanyang mga labi. Kusang lumalapit ang aking ulo papalapit sa kanya napahinto ako ng bigla siyang dumilat. Parang nabuhusan ako ng malamig na tubig dahil sa kaba ng mahuli niya ako sa aktong hahalikan ko sya.

Nakatingin lang kami sa isa’t-isa ng mga oras na iyon. Binawi ko ang tingin ko sa kanya, tatalikod na ako sa kanya ng pigilan niya ako. Pumaibabaw siya sa akin at hinalikan ako sa labi. Binigyan niya ako ng mabilisang halik. Nakapatong siya sa akin habang tinititigan ako at muli ay inangkin niya ang aking labi and this time it was deep and passionate kiss.

TO BE CONTINUED:

A new story and a new love story ang inyong matutunghayan. Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlang ng estado ng buhay. Ito ang School 2021: My Boss and I

EPISODE 2: HIS SUFFERING

EPISODE 2: HIS SUFFERING

Kinabukasan ay nagising ako na wala na si Jian sa aking tabi. Bumangon ako at may nakita akong note sa table bed.

“Paggising mo baba ka na. I will wait for you sabay tayong magbreakfast”

Napangiti ako sa nabasa ko pero nakaramdam ako ng hiya ng maalala ko ang nangyare kagabi.

Patuloy kaming naghahalikan, ang aking mga kamay ay nakasakbit sa kanyang mga leeg at pilit siyang idinidiin papunta sa akin. Ang kanang kamay niya ay sinusuklay suklay ang aking buhok, ang kaliwa naman ay nakahawak sa aking bewang. Sa bandang ibaba naman ay ramdam ko ang unti-unting pagkabuhay ng kanyang alaga mula sa pagkakatulog nito. Ibinaba niya ang kalwiwang kamay patungo sa garter ng suot kong pants duon na ako natauhan at naitulak ko siya palayo sa akin. Napalakas ang aking pagkatulak dahilan para mahulog siya sa kama.

“I’m sorry, hindi ko kaya” dali-dali akong pumasok sa banyo dahil sa kahihiyan. Narinig ko naman ang pagtawa niya.

“That was so hot although hindi ka marunong humalik. Pero my gadh your mouth is sweet as f*ck.” Rinig kong sabi niya mula sa labas.

My gadh hiyang-hiya talaga ako sa nangyare. Ayoko na lumabas dito sa banyo.

Narinig ko ang yapag ng paa ni Jian na papalapit sa pintuan ng banyo, kumakatok siya sa pinto. “Hey Aiden are you okay?” tanong niya na natatawa-tawa pa din. “I didn’t na magiging ganyan ang reaksyon mo. Lumabas ka na diyan, we need to sleep.” Rinig ko pa din ang mga pahagikhik niyang tawa. “Aiden kala mo virgin ka at ganyan ka makareact.”

“Pwede ba tantanan mo muna ako Jian.” Sigaw ko. Hiyang hiya na talaga ako sa mga nangyayare.

“Don’t tell me. Virgin ka talaga” rinig ko na naman. “Lumabas ka na diyan hindi dapat ikahiya yan.”

“Lalabas ako kung lalalabas ka muna. Please.” Pagmamakaawa ko. Para once na lumabas siya magtatalukbong na lang ako ng kumot hanggang sa makatulog.

“Paano kung ayoko?” pagbibiro ni Jian.

“Please, nagmamakaawa ako” sigaw ko muli.

“Okay fine” mabilisang sagot ni Jian. Pinalipas ko muna ang ilang minuto at ng pakiramdam kong wala na si Jian ay dali-dali akong lumabas pero nandun siya sa upuan at nakangiti sa akin.

“Sh*t” naibulaslas ko. Nagmadali akong tumakbo at sa kama at nagtalukbong ng kumot.

“Hey Mr. Virgin…” tumawa na naman siya “…vigin nga. Don’t worry dito na lang ako sa sahig matutulog” sabi niya.

Patuloy pa din siya sa pangungulit pero hindi ko na siya pinansin hanggang sa hindi ko na Malayan na nakatulog na pala ako.

Heto na ako ngayon nahihiyang bumaba dahil sa nangyare kagabi. Tumunog ang aking tiyan na nagpapahiwatig na gutom na ako kaya wala akong choice kundi bumaba at kumain ng almusal.

Pagbaba ko ay agad akong nilapitan ng receptionist at itnuro ang sa balcony ng motel na kung saan kitang-kita mo ang kabuuan ng cavite. Nakita ko doon si Jian na nakaupo habang nagbabasa ng dyaryo. Sa harap niya ay nakahain na ang aming almusal.

Nang mapansin niya ako ay ibinaba niya ang hawak na dyaryo. “Andito ka na pala, have a seat, kanina pa ako nagugutom.” Sabi niya sabay higop ng kanyang kape.

Tahimik kaming kumakain at walang nagsasalita na kahit sino sa amin. Mauubos na ang aming kinakain ng naglakas ako ng loob na magsalita.

“Jian / Aiden” sabay naming sabi.

“Sige ikaw na muna” nahihiyang sabi ko.

“No you first” pagtanggi niya sa sinabi.

Nahihiya ako pero kailangan ko itong sabihin. “Ahm, yung kagabi kasi, kalimutan na natin.” Nakayukong sabi sa kanya.

Hinawakan niya ang kamay ko na nakapatong sa mesa, napatingin ako sa ginawa niyang iyon. “Are you sure you want to forget that?” tanong niyo using his husky voice that makes him so sexy.

Inalis ko ang kamay ko sa pagkakahawak niya. “Please Jian, right after this mess naman hindi naman na tayo magkikita eh.”

Tumayo siya at pumunta sa likuran ko at nagbend ng konti at ipinatong ang ulo sa balikat ko. “In one condition, sasamhan mo ako and bukas na kita ihahatid sa airport.” Tumayo siya, tinignan ko siya and he gave me a smirk.

Huminga ako ng malalim. “Okay basta promise me na bukas na bukas ay ihahatid mo na ako sa airport.”

“Deal” malapad ang kanyang ngiti.

“Deal” sabi ko to close the conversation.

May lumapit sa kanya na isang lalaki. “Sir andiyan na po ang kotse niyo” inabot ng lalaki ang susi kay Jian.

“Okay thanks” pagkasabi ni Jian ay naglakad na palayo ang lalaki. “Tumayo ka na diyan and let’s go” mabilis na naglakad si Jian palabas agad naman akong sumunod dito na hindi alam kung saan kami pupunta. Paglabas namin ay nakita ko ang kotse ni Jian na nasira kahapon. So, naayos na pala ito.

“Hop in” sabi niya.

Ngumiti ako at sumakay sa passenger seat. “Saan ba tayo pupunta?” tanong ko sa kanya.

“May pupuntahan lang akong importanteng tao and kailangan ko lang ng kasama. Kaya ikaw ang napili ko.” Sabi ni Jian habang busy sa pagmamaneobra ng sasakyan papuntang kalsada.

“Ano namang gagawin ko dun aber”

“Just stay with me, just stay” sabi niya but this time seryoso ang kanyang boses.

Lumipas ang forty five minutes ay nagpark si Jian sa isang sikat na hotel. Bumaba kami at ibinigay niya ang susi sa valet.

“Ahm, may garden doon sa likod you can stay there, Hintayin mo ako doon.” Sabi ni Jian at nagmadali siyang pumasok sa loob.

Tulad nga ng sabi ni Jian ay pumunta ako sa likuran ng hotel and manghang-mangha ako sa ganda ng garden ng hotel na ito. Sa gitna ay may fountain, sa bandang dulo naman ay may makikitang kang kakahuyan. Naupo ako sa isa sa mga bench na nandoon na nakapalibot sa fountain.

Dito ko na lang hihintayin si Jian sa paghihintay ko ay may nakita akong isang magandang babae. Mas maliit siya ng konti sa akin. Kitang kita mo sa pustura niya na galing siya sa mayamang pamilya. Napaka elagante ng bawat galaw niya. Pumasok siya sa loob ng coffee shop na naroroon sa hotel.

Paglingon ko sa kaliwa ay nakita ko si Jian na kakalabas lang ng hotel at papunta sa kakahuyan. Dere-deretso lamang siya at hindi lumilingon. Sinusundan niya ata ang lalaking nauunang maglakad. Tumayo ako para sundan si Jian.

Huminto ako ng makita ko silang huminto at nagtago ako sa puno.

“What’s your problem?” humarap ang lalaking sinusundan ni Jian at sinuntok si Jian. Kitang-kita ko ang lakas ng suntok na natanggap ni Jian ngunit hindi ito gumanti.

“I don’t know Kuya” sabi ni Jian. So kuya pala ito ni Jian, pero bakit niya sinuntok ang kapatid niya. “Ikaw kuya ano ba ang problema mo bakit naging ganito tayo” tanong ni Jian. Awang-awa ako sa kanya dahil dumudugo na ang kanyang labi.

“You know what you should go to states”

“Ayoko! I want to stay here” sabi ni Jian.

“That’s my problem you want to stay here. Alam mo Jian ang pagkapanganak mo sa mundong ito iyon ang problem hanggang sa lumaki na. Kung gusto mong maging okay tayo, mawala ka muna sa pilipinas, sa paningin ko, sa paningin ni Dad.” Nagsimula ng maglakad ang kuya ni Jian.

“So you want me to die?” tanong ni Jian na nagpahinto sa kuya niya.

“Yes” nagsimula na muling maglakad ang kuya niya.

Naiwan na nakatayo si Jian doon, unti-unti ng bumuhos ang ulan kasabay ng lungkot na nararamdaman ko para kay Jian. I want to comfort him. Awang-awa ako sa kanya, ang sakit ng mga bagay na nasaksihan ko. Lumapit ako sa kanya at niyakap ko siya mula sa likod.Isinandal ko ang ulo sa kanyang malapad na likod. Hindi siya nagsasalita, maging ako ay tikom din ang bibig. Gusto ko iparamdam sa kanya na nandito ako at may karamay siya. Habang bumubuhos ang mga ulan ay yakap yakap ko siya. Patuloy lang ang pag-ulan na tila maging ang kalangitan ay nakikiramay sa lungkot na aming nadarama.

Tahimik kami na bumabyahe. Hindi siya nagsasalita maliban na lang kung importante ang kanyang sasabihin. Hindi ko rin alam kung saan niya ako dadalhin o saan kami pupunta. Ilang oras na din kaming bumabyahe at pansin ko ay tila paikot-ikot lang kami.

“Jian…” naglakas loob na ako. “…saan ba tayo pupunta?” tanong ko sa kanya. Bigla siyang nag preno.

“I’m just waiting for you to ask me that.” Humarap siya sa akin at ngumiti. Kitang-kita ko pa din ang sugat sa kanyang labi. I smiled back at him. “Ikaw saan mo ba gustong pumunta?” dugtong niya.

“Mag convenience store muna tayo. Then dalhin mo ako sa pinakamataas na bahagi ng tagaytay.” Sagot ko sa kanya.

“Aye! Aye! Captain.” Nakasaludong sabi niya at muli niya akong kinindatan.

Okay lang ba siya o gusto niya lang ipakita sa akin na okay siya. Mga katanungan ko sa kanya na siya lang ang makakasagot. I smiled back at him. Habang mabilis niyang binabagtas ang kalsada na tila kami lang ang sasakyan na dumaraan doon. Inilabas ko ang kamay ako sa bintana to feel the wind. Nagulat ako ng buksan niya ang bubong ng sasakyan. Nilingon ko siya.

“You like that?” sabi na may kasamang ngiti at kindat.

Tumango ako bilang pag-sang ayon. Ipinikit ako ang aking mga mata at damang-dama ko ang malalakas at sariwang hangin na dumadampi sa aking mukha. It was a fresh and windy sunny day, Ang sarap sa pakiramdam.

Huminto kami ng may madaanan kaming convenience store. Ako na ang bumaba para bumili at siya naman ay nanatili sa sasakyan para maghintay.

Bumili ako ng mga snacks, tubig at bumili na din ako ng gagamitin ko para linisin ko ang sugat niya sa labi. Habang papalapit ako sa sasakyan ay kitang-kita ko sa mukha niya ang lungkot na nadarama. Kahit sino naman ang makarinig ng ganoong salita ay masasaktan at malulungkot ka.

Nang mapansin ni Jian na malapit na ako sa kanya ay binigyan niya ako ng isang malapad na ngiti. Hindi ko napigilan ang sarili ko at niyakap ko siya.

“Hey, What’s wrong?” tanong niya sa akin. Marahil ay nagtataka siya kung bakit ko ginawa yun.

“I don’t know, gusto lang kitang yakapin.” Totoo naman kasi, hindi ko alam kung bakit tuloy-tuloy na nagbabagsakan ang aking mga luha. Marahil ay pag-usaping pamilya talaga ay hindi ko mapigilang hindi umiyak.

“Tahan na, baka pagkamalan pa nilang pinapaiyak kita eh” sabi niya habang hinahaplos haplos ang likod ko.

Humiwalay ako sa kanya mula sa pagkakayakap namin, hinawakan niya ang pisngi ko at pinahid ang mga luha. “Salamat sayo Aiden, dahil nandito ka, hinding-hindi kita kakalimutan.”

Ngumiti ako sa kanya. Hindi man maganda ang una naming pagkikita pero masaya ako dahil dinala ako dito ni Lord para magbigay ng ikakagaan ng loob ni Jian.

“Tama na nga ang drama, sumakay ka na at may pupuntahan tayo” sabi ni Jian. Sinunod ko naman ang sinabi niya. Nang mailagay ko na ang aking seatbelt ay muli niyang pinaandar ng mabilis ang sasakyan.

Ilang minuto lang ay nakarating na kami sa lugar na kung saan nya ako gustong dalhin. I guess ito na ang pinakamataas na part ng Tagaytay dahil wala na akong makitang ibang mataas na lugar bukod dito sa kinakatayuan namin.

Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko, kitang kita ko ang horizon, what an amazing view.

Tumabi sa akin si Jian. “Do you like it?” tanong ni Jian sa akin.

Tinignan ko siya at nakatingin lang siya sa kanluran kung saan ay papalubog na din ang araw. “Oo sobra, sobrang gusto ko ang nakikita ko.” Sabi ko habang nakatingin ako sa kanya.

Iniwas ko ang tingin ko sa kanya ng bigla siyang lumingin sa akin. Nagulat ako ng niyakap niya ako. “Thank you for staying here.” Mahigpit ang ginawa niyang pagyakap sa akin and I really like that.

“Tara na.” bulong ko sa kanya habang nananatili kaming magkayakap. Humiwalay siya sa akin.

Tumango siya bilang pag-sang ayon. Naglakad na kami patungo sa kotse niya.

Pagkapasok namin sa kotse niya ay iistart na sana niya ito ngunit pinigilan ko siya. “Huwag muna, gamutin iyang labi mo.”

Tinanggal niya ang seatbelt niya at humarap sa akin. Kinuha ko naman ang binili ko sa convenience store at sinimulang gamutin ang labi niya. Habang dinadampi-dampian ko ang labi niya ay napapangiwi siya sa hapdi.

“Ang laki-laki mong tao pero, ngingiwi-ngiwi ka dito.” Sabi ko sa kanya habang titig na titig ako sa ginagawa ko.

“Malaki talaga to, baka ikaw ngumiwi pagpinasok ko sayo to.” Agad kong nagets ang sinabi niya kaya diniinan ko bigla ang paglagay sa sugat niya. “Oouch” reklamo niya.

“Dapat lang sayo yan, ambastos mo kasi.” Sabi ko sa kanya habang nanatiling focus sa pagdadampi ng bulak sa sugat niya.

Nagulat ako ng bigla niyang hawakan ang baba ko at itinaas ito paharap sa kanya. Mabilis pa sa kidlat ang mga pangyayare, narealize ko na magkadikit na pala ang aming mga labi, hinahalikan niya ako. Una, pangalawa, hanggang damang dama ko na ang halik at marealize na uhaw na uhaw ako sa kanyang labi. Malikot ang kanyang kamay sa aking likuran and then suddenly naging mas mapusok, malalim, maalab na hindi ko naranasan noon pa man.

Sa patuloy na halikan naming, tila tumahimik ang buong kapaligiran, na parang katahimikan sa pagitan ng kidlat at kulog. Tumigil kami sa halikan para kumuha ng hininga.

We kiss again. Ang sumunod na halikan naming ay kayang buksan ang kalangitan. Kinukuha niya ang aking hininga at binabalik ito. Pinapakita niya sa akin na ito ang pinakamasarap na halikan na makukuha ko sa buong buhay ko.  

Ang halikan namin ay nakakabaliw. Para bang dito nakadepende an gaming mga buhay. Pumasok ang kanyang dila sa loob ng aking bibig, mahinahon but demanding, at walang wala ito sa mga napapanuod ko sa drama, at bigla kong naintindihan kung bakit sinasabi ng mga tao na nakakatunaw ang halikan dahil bawat sulok ng katawan ko ay nalulusaw sa kanya. Hawak ng mga daliri ko ang buhok niya at hinihila siya papalapit sa akin. Kumakabog ang mga ugat ko at ang puso ko ay sumasabog. Hinila niya ako palapit sa kanya, binuhat niya ako, nakaupo na ako ngayon sa lap niya. Nalanghap ko ang amoy ng shaving cream niya, ang shampoo niya, at ang extra scent na siya lang ang meron. Ang pinakamasarap na amoy that I could ever imagine. Gusto ko siyang simutin, dilaan, kainin at inumin. Ang kanyang labi ay parang honey. Ramdam ko sa mukha ko ang maliit na buhok sa kanyang mukha, nagbibigay ito ng kakaibang sensasyon at kiliti.He feels wonderful. Ang mga kamay niya ay kung saan saan na napupunta, at wala akong pakialam na halos lamunin na niya ang buong labi ko, gusto ko siya. I want him closer closer closer.

Nagulat kami ng madiin ang aking likod sa manebala na nagbigay ng malakas na busina. Doon ay bumalik ang aking ulirat. I realized na hindi ito pwedeng mangyare, kakakilala ko pa lang sa kanya at ayokong mahulog agad ang loob ko sa kanya. Umalis ako sa pagkakaupo ko sa lap niya at bumalik sa passenger seat.

“Jian, I’m sorry. Can we go now?” ayan na lang ang nasabi ko.

“Sige” sagot niya sa akin at sinimulan ng paandarin ang sasakyan.

Bumalik kami sa hotel na kung saan niya nakausap ang kanyang Kuya.

“Aiden mauna ka ng umakyat at may pupuntahan lang ako.” Sabi niya at ibinigay niya sa akin ang susi ng hotel room na tutuluyan namin.

Matapos naming magpaalam sa isa’t isa ay umakyat na ako sa room namin, nagulat ako ng pagpasok ko ay may nakita akong isang babae.

“Sino ka? At bakit may susi ka ng room ng fiancé ko?” tanong sa akin ng babae.

 TO BE CONTINUED:

Oh My Gee! So may fiancée pala si Jian. Kayang mangyayare sa takbo ng kanilang Love Story. At ano ang magiging papel ng nakakatandang kapatid ni Jian. Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

EPISODE 3: HIS FIANCEE

EPISODE 3: HIS FIANCEE

Nagpaalam kami ni Jian sa isa’t isa na nakangiti. Bago niya pinaandar ay nilingon niya muna ako, then he wave his hand and I wave back.

Pagtalikod ko ay napangiti sa magandang nangyare sa amin ngayong araw. Habang papaakyat ako sa room na sinabi ni Jian ay napapaisip ako na bukas ay hindi na kami muling magkikita. Babalik na ako sa tunay kong mundo. Isa pa sa iniisip ko ay ang relasyon namin, ano nga ba kami? Hindi ko pa siya tuluyang kilala, hindi ko alam ang nakaraan niya. Even kung saan siyang pamilya galing.

Nakatayo na ako sa tapat ng pintuan ng room namin. I open the door using hotel key card. Pagpasok ko ay napakaganda ng disenyo ng room na ito. Kitang-kita mo talaga na isang five star hotel ito. Habang ninanamnam ko ang view na ito ay nagulat ako ng may lumabas na isang babae mula sa banyo.

Parehas kaming gulat na nakatitig sa isa’t-isa. Tinignan ko ang babae at naalala kong siya ang babae na nakita ko kaninang umaga sa garden.

“Who are you? I mean hindi ako nagpatawag ng room service.” Mataray na sabi niya at tinignan ako mula ulo hanggang paa. Tinignan niya ang key card na hawak ko. “…Bakit hawak mo ang keycard ng room na ito?”

“Ahm… Ako si Aiden and si Jian ang nagbigay nito sa akin.” Sagot ko sa tanong niya sabay pakita ng key card. I saw her smirk at lumapit sa akin.

“What’s with you and my Fiance?” tanong niya habang papalapit sa akin. Napatingin ako sa kanyang ng marinig ko ang salitang Fiance. So ikakasal na si Jian? At that young age, nagpropose na si Jian sa babaeng ito, ibig sabihin ay mahal na mahal niya ito. Umikot siya sa akin habang minamata ang buong pagkatao ko.

“I’m his—“

“Oh wait.” Pinutol niya ang sasabihin ko… “Youre not his friend. I knew. You are nothing to him.” Huminto siya sa harapan ko. “If I were you, umalis ka na dito.” Kinuha niya ang susi sa kamay ko. Naglakad na siya papunta sa bed but humarap muna siya. “and don’t ever come back” umupo siya sa kama at tinignan ako.

Nananatili akong nakatayo sa pwesto ko. Hindi ko alam if aalis ba ako o hindi. Kung aalis ako wala akong mapupuntahan at hindi ko alam paano ako makakabalik sa airport. If hindi naman ako aalis ay malilintikan ako sa babaeng ito, ang ganda ganda pero may pagka demonyita.

“Ano pang tinatayo-tayo mo diyan?” sigaw niya. “Stay out of my sight you loser and stay away from him.” Nagising ako sa mga sinabing iyon. “And halatang halata naman sayo na mahirap ka, so sumama ka sa kanya para ano? Makahuthut ng pera. What a pathetic.” Sabi niya habang inaayos ko ang maleta ko.

Bago ako umalis ay hinarap ko siya. “Wala akong pakealam sa pera niya, mayaman ka na pero puno ka ng inggit sa katawan.” Pagkasabing-pagkasabi ko niyan ay nakatanggap ako ng isang malakas na sampal mula sa kanya.

“How dare you? GET OUT!” sigaw niya na halos rinig na rinig sa kabilang kwarto. Tinignan ko siya at naglakad na palabas ng kwarto.

Hindi ko alam ang gagawin ko at kung saan ako pupunta, gabi pa man din at hindi rin ito daanan ng mga pampasahero sasakyan. Mula dito ay maglalakad pa ako ng malayo papunta sa main road. Naupo muna ako sa sofa na nakalagay sa gilid ng lobby. Dito na lang muna siguro ako magpapalipas ng gabi.

Naidilat ko ang aking mata at tinignan ang relo ko, dalawang oras pa lang ang lumilipas, iniangat ko ang aking mukha at nagulat ako ng makita si Jian na nakaupo sa harapan ko habanag nakatitig at nakangiti sa akin.

“You look cute when your sleeping, grabe what peaceful face you have, you looks like an angel” sabi niya at binigyan ng mahinang tapik tapik ang aking mula sabay haplos haplos. Sumagi sa isip ko ang girlfriend este ang fiancée niya kaya napatayo ako.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong ko sa kanya.

“Wait, what? Ikaw nga dapat tanungin ko niyan eh…” hinawakan niya ang magkabilang balikat ko. “…anong ginagawa mo dito?” balik na tanong niya sa akin.

“Kasi yung—“

“Alam ko na, gusto mo ba ng coffee? Wait here.” Putol niya sa sasabihin ko. Engage nga sila kasi mahilig silang magputol ng sasabihin. Umalis siya sa harap ko at pumunta sa receptionist.

Ilang minuto ang lumipas at bumalik siya na may bitibit nag 2 cups of coffee and a slice of cake. Medyo gutom na din ako kaya hindi na ako tumanggi sa binigay niya. Habang kumakain kami ay hindi ako nagsasalita, gumugulo pa din sa isip ko ang mga narinig ko sa fiancée niya. Samantalang siya ay patuloy ang pagkwento ng kung ano ano.

Nagulat ako ng hawakan niya ang pisngi ko, gamit ng kanyang hinlalaki ay pinunasan niya ang icing na nasa gilid ng labi ko, at sinipsip niya ang kanyang hinlalaki.

Jian ano bang ginagawa mo? Engage ka na pero bakit ganito. Una sa lahat lalaki ka. Pangalawa ay ikakasal ka na.

Mas nagulat ako ng may kumuha ng baso ng tubig sa lamesa at ibinuhos ito sa akin. Tinignan ko ang gumawa nito, I saw Jian’s fiancée standing beside us.

She gave me a smirk ng magtama ang aming mga mata.

“Rachelle anong ginawa mo?” Tumayo si Jian at hinawakan si Rachelle sa braso. Now I know her name na.

“What? Ipagtatanggol mo siya?” inis na sabi ni Rachelle. “…baka Jian nakakalimutan mo engage na tayo, so anong gusto mong gawin ko when this whore flirting my man. And take note, his a man too.” Dugtong ni Rachelle and she gave me a disguting look.

“You know what Rachelle, I don’t want to argue. Teka bakit ka ba nandito?” tanong ni Jian na nagpipigil ng galit.

“Your mom told me na puntahan ka dito ang pauwiin ka na sa manila. And kaya ka pala hindi ka macontact is because of this whore.” Sobra na ang mga sinasabi ng babaing ito.

Kinuha ko ang maleta ko at naglakad na ako palayo sa kanila. Iniwan ni Jian si Rachelle at hinabol ako.

“Aiden I’m sorry.” Hinawakan ni Jian ang braso ko para pigilan niya ako. HInarap ko siya at tumingin kay Rachelle. Kitang kita ko na hindi makapaniwala si Rachelle sa mga nangyayare.

Inalis ko ang pagkakahawak ni Jian sa akin. “It’s nice to meet you, I’ve learned a lot. And kahit papaano ay nakaalis ako sa mundo. Dahil yun sayo. Pero Jian hindi ko alam kung ano ang takbo ng utak mo ngayon. Bumalik ka na sa fiancée mo. MAraming salamat…” hindi ko mapigilan na tumulo ang luha ko “…sa lahat” ngumiti ako sa kanya ng pilit.

Tumalikod na ako sa kanya at sinimulang maglakad, hindi ko siya tinignan pa. Hindi ko namalayan na malayo-layo na pala ang nalakad ko. Madilim na ang paligid at hindi ko na alam ang gagawin ko. Patuloy ang aking paglalakad ng biglang tumalbog ang maleta ko sa batuhan na naging sanhi ng pagkasira ng gulong nito.

“Arghhh…” sigaw ko dahil sa nangyare. Bigla namang bumuhos ang malakas na ulan. “Ano ba naman ito.” Bulong ko sa sarili ko. Dahil wala namang ibang masisilungan ay nagpabasa na lang ako sa ulan. Grabe, awang-awa ako sa sarili ko. Hindi naman dapat mangyayare ito, kung hindi dahil kay Jian.

Patawid ako ng kalsada ng may dumaan na sasakyan. Buti ay maagap ang driver kung kaya’t napahinto agad ang sasakyan, samantalang ako naman ay natumba sa kalsada.

Agad namang bumaba ang driver ng makita niya ako. Bitbit nakabukas na payong ay naglakad siya papalapit sa akin.  “Aiden, ikaw ba yan?” rinig kong tanong ng lalaki. Tiningala ko ito upang malaman kung sino ito.

“Adrian? James Adrian ikaw ba yan?” tanong ko sa kanya. Inalalayan niya ako patuyo.

“Oo ako to, anong ginagawa mo dito? At bakit nasa ulanan ka? Anong meron.” Sunod-sunod niyang tanong.

“Ahm…grrrr…” ginaw na ginaw na ako. “…Mahabang kwento, pero kailangan ko ng tutuluyan ngayon.” Lamig na lamig na talaga ako, dahil sa basang basa na ako ng ulan.

Hinubad niya ang kanyang suot na jacket at isinuot ito sa akin. Tinulungan niya akong tumayo at inilalayan papunta ng kanyang sasakyan.

“Are you sure? You Okay?” tanong ni James. James Adrian Ibañez, kababata ko siya doon sa probinsya. Nang mamatay ang mama niya ay lumipat sila ng dad niya dito sa manila. Ang papa niya ang nagpasok kay mama sa mansion ng mga Agustin, dahil ang papa niya ay secretary ng CEO ng kumpanya ng pagmamay-ari ng mga Agustin. Jad (James Adrian nickname) is not a typical handsome boy na may badboy look. Jad face is naturally combined with handsome and cute face. Sobrang linis niyang tignan sa mga porma niya and napakaamo ng mukha, kung hindi ako nagkakamali siya din ang President ng school na pinapasukan niya. Naku, kung hindi ko lang ito bestfriend baka pinatulan ko na to.

“Oo, okay lang ako. Jad baka pwedeng mahiram ang phone mo.” Simula kahapon ay hindi ko pa nakokontact si Mama kung nasaan na ako baka nag-aalala na yun. Inabot sa akin ni Jad ang cellphone niya. Agad kong kinuha ang maliit na notebook sa bag ko para mahanap ang contact number ni Mama.

“Hello sino ito?”  tanong ni Mama sa kabilang linya.

“Ma si Aiden poi to.” Sagot ko sa tanong niya.

“Dyusko kang bata ka, nasaan ka na? akala ko kung napoaano ka.”  Halatang-halata sa boses ni Mama na nag-aalala siya sa nangyare sa akin.

“Mahabang kwento ma, pero wag ka na po mag-alala, kasama ko po si Jad. Pagdating ko dyan saka na po ako magkukwento.” Narinig ko ng humingang malalim si Mama.

“Don’t worry Tita, his safe with me.” Singit na sigaw ni Jad habang patuloy na nagmamaneho. Narinig ko naman si Mama na tumawa.

“SIge anak, basta mag-iingat kayo ni Jad diyan.”

“Opo” at inend na ni Mama ang call. “Here’s your phone.” Inabot ko kay Jad ang phone niya at may tumawag dito.

“Ai pakisagot na lang, medyo alanganin dahil medyo liko-liko ang daan.” Sabi ni Jad na focus sa pagdadrive dahil zigzag ang daan.

“Hello who’s this?” tanong ko sa kabilang linya pagkasagot ko ng call.

“You? Who are you? And why you are holding my boyfriend’s phone?”  sigaw ng babae sa kabilang linya. Sobrang tinis ng kanyang boses to the point na mababasag ang eardrum ko.

“Sino yan Ai?” tanong ni Jad, na nananatiling nakafocus sa daan.

“Girlfriend mo daw at galit na galit.” Sabi ko na narinig ng nasa kabilang linya.

“Ai pakiloud speak.” Sabi ni Jad.

Niloud speak ko ang phone.  “Hey! Answer me! Who’s this?”  hindi pa din natapos ang kakaksigaw ng girlfriend ni Jad.

“Hey, Babe bat napatawag ka?” tanong ni Jad sa gf niya.

“Babe, who’s with you?”  huminahon ang boses ng babae.

“Don’t worry babe, bestfriend ko ang kasama ko. I’m driving kasi eh kaya siya ang pinasagot ko.” Explanation ni Jad.

“Okay po babe, I thought kasi ninakaw ang phone mo or nasa masamang kalagayan ka. I’m so worried, sobra sobra.”  Pagpapacute nang bose ng girlfriend ni Jad.

“Don’t worry na babe, I’ll be safe. Papakasalan pa kita…” narinIg kong nag-giggle ang ang gf sa kabilang linya. “…sige na babe off ko na po. I love you.” Gayang gaya ni Jad ang boses ng gf niya kanina. My gadh ang kadiri. Inoff ko ang call at nilapag ang cp.

“Ano yun? Kadiri naman” reklamo ko kay Jad.

“Alam mo wala ka pa kasing nagiging syota, kaya hindi alam ang pakiramdam.” Nilingon niya ako saglit sabay smirk.

“Tsss…” iyan na lang ang naging sagot ko. Sumandal ako tumingin sa bintana. Sumagi na naman sa isip ko si Jian. Hayst bakit ganito, kakakilala ko lang sa kanya pero iba na ang naging dating nito sa akin. Huminga ako ng pagkalalim lalim dahil sa iniisip ko.

“Ang lalim nun ah.” Sabi ni Jad. “…Pero bakit ka nga napunta dito?” muling tanong niya. Hindi ko alam uf sasabihin ko ba sa kanya ang totoo, dahil nahihiya ako.

“Ahm, ano kasi… namali ako ng nasakyan tapos alam mo namang hindi ko alam ang lugar dito.” Pagsisinungaling ko na lang.

“Huh? You mean from Manila to Tagaytay? Really?” takang niyang tanong.

“Oo” pag-aalinlangan kong sagot.

Narating na naming ang hotel na tinutuluyan niya and ito din ang tinutuluyan nina Jian at Rachelle. Naglakad na kami papasok ng Hotel. Kinakabahan ako dahil baka anytime ay bumungad sina Jian. Ayoko silang makita.

Luckily naman ay hindi ko sila nakita o nakasalubong sa daan. Pagpasok naman sa room ay inihagis ni Jad sa mukha ko ang tuwalya.

“Maligo ka muna para hindi ka magkasakit. Oorder ako, kumakain ka na ba?” tanong niya habang papunta siya sa kama at ready ng magdial sa telepono. Umiling-iling ako, hindi pa naman talaga ako nakakain, and medyo gutom na ako ngayon. “…Okay sige, maligo ka na para pagkatapos mo kakain na tayo.”

Dumeretso na ako sa banyo para maligo, grabe iba talaga ang banyo ng mayayaman. SObrang liwanag at nakakatakot gumalaw dahil anytime ay baka may mabasag ka. Mabilisan lang ang ginawa kong pagligo, pagbukas ko ng banyo ay amoy na amoy ko ang bango ng ulam, lalo tuloy kumalam ang sikmura ko.

Nakita ko si Jad na nakaupo na sa upuan harap ng lamesa at nagbabasa ng libro, samantalang ang mga pagkain ay nasa lamesa. Nilingon niya ako. “Tara na kain na tayo.” Yaya niya sa akin.

Walang anu-anu ay nagtungo ako sa lamesa at kumain. Mabilisan ang ginawa kong pagkain dahil gutom na gutom na ako.

Hindi na siya nagulat sa inasal ko dahil bata pa lang kami ay ganito na ako kumain. “Hinay-hinay hindi ka mauubusan” tatawa-tawa niyang sabi sa akin.

“Grabe kasi Jad, gutom na gutom na ako. Nagwawala na mga dragon sa tiyan ko.” Sabi ko habang may mga pagkain sa bibig ko.

Napansin kong kumuha siya ng tissue at pinunasan ang labi ko. “Hindi ka pa din nagbabago napakamessy mo.”

Matapos naming kumain ay nagpasya na kaming matulog. Napaka gentleman talaga ni Jad dahil akalain mo yun sa Kama niya ako pinatulog at siya naman ay natulog sa sofa.

Kinabukasan ay maaga kaming nagising sabi niya kasi bago daw ako bumaba ng Manila ay kailangan naming maikot ang Tagaytay para naman daw masulit ang pagpunta ko rito.

“Saan mo ba ako dadalhin?’ tanong ko sa kanya habang nakaupo sa kotse niya at pupungas-pungas pa.

“Magbreakfast tayo, syempre bago ang lahat ay need mo munang magbreakfast.” Sagot niya.

Dinala niya ako sa isang mamahaling restaurant. Nalaman kong mamahalin dahil sa nakakalula ang presyo sa menu.

“Ano order mo?” tanong ni Jad.

“Jad…” mahina kong sabi sa kanya. Nilapit ko ang mukha ko dahil busy siya sa pagtingin ng menu. “…Hindi ko ata kakayanin dito.”

Lumapit siya sa akin at bumulong din. “Akong bahala.”

Narinig ko ang magic word, umatras ako at ngumiti ng malapad sa kanya sabay sabing. “Okay.” Binalik ko na ang mata ko sa menu at umorder.

Habang masaya kaming nagkukwentuhan at kumakain ay may tumayo sa gilid namin. Tumingala kami para makita kong sino ang mga ito.

“Rachelle?” sabi ni Jad.

“Jian?” sabi ko naman.

“Anong ginagawa niyo dito?” sabay naming sabi ni Jad.

TO BE CONTINUED:

Ang sarap siguro na magkaroon na friend na mala-Jad. So ano nga ba ang ginagawa nina Jian at Rachelle na pinagkakainan nina Aiden. Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

EPISODE 4: HIS TUTOR

EPISODE 4: HIS TUTOR

“So ano na ang order mo?” Tanong ni Jad sa akin ng may lumapit na waiter sa amin.

“Ito, then ito. Tapos ito. And here” sabi ko habang tinuturo ko sa waiter ang mga inorder ko. Tinignan ko si Jab na nakanganga dahil sa tabi ng order ko. “…what?” tanong ko sa kanya.

“Nothing…” tumingin siya sa waiter and ngumiti. “That’s all”

“How about you sir?” tanong ng waiter.

“Okay na yan, inorder ko lahat ng favorite niya.” Ngumiti ako sa waiter at ngumiti ako pabalik kay Jad.

Kinindatan ako ni Jad. “You know me talaga.”

Ngumiti ang waiter sa amin at umalis na. Siguro ay naiilang siya sa kinikilos namin ni Jad. We are just close lang talaga kaya ganyan siguro kami sa isa’t-isa.

Almost 30minutes an gaming hinintay para maserve lahat ng inorder namin. Habang masaya kaming nagkukwentuhan at kumakain ay may tumayo sa gilid namin. “Okay na po nabigay naman na po lahat ng order namin.” Sabi ni Jad. Ngunit hindi nagsasalita at nananatiling nakatayo sa gilid naming. Tumingala kami para makita kong sino ang mga ito.

“Rachelle?” sabi ni Jad.

“Jian?” sabi ko naman.

“Anong ginagawa niyo dito?” sabay naming sabi ni Jad. Nagkatinginan kami ni Jad at sabay muling sinabing. “Magkakilala kayo?”

“Hello boys.” Sumingit na si Rachelle. “Can we join sa lunch niyo.” Hinawakan ni Rachelle ang braso ni Jian at tinignan ako ng nakakalokong tingin. Para bang gusto niyang sabihin na  “This is my fiancé so better back off”.  Tinignan ako ni Jad at maging ni Jian na tila ba na naghihintay sila ng kasagutan.

“Sure, wala naman kaso sa amin yun.” I smiled awkwardly. Iaatras na ni Jian ang upuan sa tabi ko ng biglang pinigilan siya ni Rachelle.

“Jad dito ka na, gusto ko kasing katabi ang fiancé ko.” Nakangiting sabi ni Rachelle, nilingon niya ako at tinaasan ng kilay. Wala namang nagawa si Jad at Jian sa gustong mangyare ni Rachelle.

Tumayo si Jad at umupo sa tabi ko, samantalang si Jian ay umupo sa harap ko at si Rachelle ay nasa harapan ni Jad. Tinawag ni Rachelle ang waiter para mag-order sila. After umalis ng waiter ay nagstart na ng convo si Rachelle.

“So Jad paano kayo nagkakilala ni… What’s your name nga again?” tanong niya. Napaka sarcastic talaga ng babaeng ito.

Ngumiti ako ng pilit. “Aiden… Aiden Garcia”

“I’m Rachelle… Rachelle Jacinto…” binaling niya ang tingin kay Jab. “So ayun na nga, saan kayo nagkakilala ni Aiden?” tanong ni Rachelle, gusto niya talaga malaman kung sino ako.

“Well…” umakbay sa akin si Jad. “Nagkakilala kami since I was a kid. Magkababata kami ni Ai. Siya nga nagbigay sa akin ng palayawa na Jad dahil masaydo daw mahaba ang James Adriane. So ayun.”

Tumingin si Rachelle kay Jian. “Kayo Jian, paano kayo nagkakilala ni Aiden at bakit mo binigay ang susi ng hotel room mo sa kanya.”

Napatingin si Jian sa kanya.

“Yeah, yun din ang gusto kong itanong kanina, ng banggitin mo ang pangalan ni Jian.” Sabi ni Jad sa akin.

“Sa airport nagkakilala kayo sa airport. And I brought him here and it’s all my fault.” Sagot ni Jian. Tumingin siya sa akin. “I’m so sorry Aiden for all the things na nagawa ko.”

“Teka, you mean sa airport kayo nagkakilala…” tumingin sa akin si Jad na naguguluhan “…Pero bakit sabi mo—“

“Explain ko sayo pagpabalik na tayo ng Manila.” Mabilisan kong sagot. Pinutol ko agad ang sasabihin niya dahil ayokong mapahiya sa harap ni Jian.

“Ohh okay.” Sagot na lang ni Jab. Sorry Jad.

“Why?” singit ni Rachelle sa usapan namin Jad.

“Anong ibig mong sabihin?” nagtataka ako sa mga pahaging ni Rachelle.

“Bakit hindi kailangan iexplain ngayon, bakit kailangang mamaya pa.” napakapakelamera naman nito.

“Alam mo… What’s your name nga again?” ginaya ko ang sinabi niya sa akin kanina. Kitang-kita ko naman kung paano nag-iba ang mukha niya. “Aahh Rachelle? Tama ako diba. May mga bagay kasing hindi shineshare sa mga chismosang katulad mo” nakangiti ako habang sinasabi ang mga katagang iyon. Magsasalita pa sana siya buti na lang ay dumating na ang order nila.

Natapos kaming kumain na hindi man lang nag-uusap dahil na rin siguro sa awkwardness ng usapan namin kanina.

Nandito na ako ngayon sa kotse ni Jad at pabalik na kami ng Manila. Kinuwento ko na din kay Jad ang buong nangyare sa amin ni Jian, simula noong nagkakilala kami sa airport hanggang sa magkita kami ni Rachelle. SInabi ko ito ng buong buo at walang pagsisinungaling.

Hinatid ako ni Jad sa inuupahang bahay ni Mama.

“Sige na Jad, kaya ko na ang sarili ko.” Sabi ko sa kanya, pinapaalis ko na siya dahil sa hinahanap na din siya ng Dad niya.

Nang makaalis siya ay sinimulan ko na ang pagkatok. Ngunit walang sumasagot. Nakailang katok ako pero wala pa din.

“Iho sinong hinahanap mo?” tanong ng isang matandang babae sa akin.

“Nanay ko ho, si Marites po.” Sabi ko sa matanda.

“Ay naku hindi mo naabutan, pero may iniwan siya sa akin. Hintayin mo ako dito.” Sabi niya sa akin at pumasok muli sa tinitirhan niya. Ilang minuto ay lumabas siya, may inabot siya sa aking papel. “Binigay sa akin ng mama mo yan, pag may dumating dawn a binata ay iabot sa binata.”

“Salamat po.” Sabi ko at binuksan ang papel. Isang address ang nakasulat dito. Mukhang maglalakbay na naman ako.

“Atsaka nga pala iho,” may dinukot sa bulsa ang ale at ibinigay sa akin. Pera ito na worth 200 pesos. “Pandagdag pamasahe mo daw sabi ng Mama mo”

“Maraming salamat po.” Nakangiti kong sabi at nagsimula na akong maglakad. Nagtanong-tanong ako kung papaano makapunta doon. Mahigit tatlong oras ang lumipas ng marating koi to. Sobrang nangapa talaga ako dito sa Manila. Sobrang daming pasikot-sikot ng lugar na ito.

SInalubong ako ni Mama sa gate. Habang naglalakad kami papasok ay manghang-mangha ako sa laki ng bahay na ito. Hindi ko akalain na sa ganitong bahay nagtatrabaho ang aking ina.

“Kumain ka na ba?” tanong niya habang papasok kami sa Maid’s Quarters.

“Nagugutom po ako ma.” Sabi ko sa kanya, dahil magkahalong pagod at gutom ang nararamdaman ko.

“Dito ka na muna at ipaghahain kita.” Bilin niya sa akin. Nandito ako ngayon sa room kung saan siya natutulog. Maliit na room lang ito pero kasya na ito para sa aming dalawa. Grabe, narealize ko biglang ang pagkakaiba ng mayaman at mahirap. Pumasok si Mama sa room na may bitbit ng isang tray. “Kumain ka na muna.”

Ngumiti ako at kinuha ang hawak niyang tray at kumain sa lapag. Matapos kong kumain ay napagpasyahan ko ng matulog, dala na rin ng pagod ay kinaumagahan na ako nagising.

Wala si mama sa tabi ko, natulog ba siya? Bumangon ako at inayos ang sarili ko. Paglabas ko ay hindi ko alam kung saan ang daan palabas ng mansion. Sa paglalakad ko ay napunta sa kusina, at nakita ko si Mama na nag-aayos ng pang almusal ng amo niya. Lumapit ako sa kanya para tulungan siya.

“Gising ka na pala anak.”

“Siya na ba ang anak mo?” nagulat kami ng may magsalita sa bukana ng kusina.

“Ah, opo Maam Karen.” Sagot ni Mama.

Lumapit sa akin si Maam Karen at tinignan ako mula ulo hanggang paa. “Sigurado ka bang anak mo to?” tanong ni Maam Karen. Hinawakan niya ang chin ko at chineck ang right, left cheeks ko. “Ang layo ng mukha sayo Marites, gwapong bata, sobrang kinis, mukhang anak mayaman.” Sabi ni Maam Karen.

Hindi ko alam ang sasabihin ko medyo nahihiya ako sa mga pinagsasabi niya tungkol sa akin.

“Naku Maam, nagmana sa tatay.” Sabi ni Mama. Ngayon ko lang muli narinig na binanggit ni Mama si Tatay.

“Nakuwento mo na ba sa kanya ang trabahong gagawin niya?” Trabaho? Anong trabaho? So pumunta ako dito para magtrabaho?

“Hindi pa po Maam, gusto ko siya makausap ng personal.”  Sagot ni Mama. Ano bang nangyayare? Hindi ko alam, anong meron?

“MAupo ka…” sinunod ko ang sinabi ni Maam Karen. “…Kailangan ng anak ko ng magtututor sa kanya, dahil napakatalino ng batang iyon. Alam mo ban a out of 100 pang 100 siya. Puro sakit pa ng ulo ang binibigay sa akin.” Nakakatakot naman baka sobrang basugalero ng anak niya siguro. “and syempre babantayan mo din siya sa school para magbehave siya at sasabihin mo sa akin lahat ng gagawin niya, yung nililigawan niya o ang girlfriend niya. I want to know all of that.”

Really? So I’m a spy now. And kailangan ko gawin yan para makapasok sa paaralan. And this is why I realized na malaki ang barrier na nakapagitan sa Mayaman at Mahirap.

“Opo, ako pong bahala sa anak. And I will make sure po na magiging masunurin na po siya.” Sagot ko. Bumalik na si Maam Karen sa dining.

“Bilisan mo anak, tulungan mo na akong ipaghain sila.” Sabi ni Mama na aligaga na. Dito kasi sa Mansion ay dapat eksaktong 7pm ay kumakain na sila and take note dapat ay sabay sabay sila sa pagkain. Sa laki ba naman ng mansion nila ay talagang ito na lang ang oras na nagkikita-kita sila.

Bitbit ko ang tray na naglalaman ng Isang pitchel ng juice at apat na baso, paglabas ko ay ikinabigla ko ang aking nakita.

Si Jian…

Nakaupo siya sa tabi ni Ma’am Karen. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko, ayoko na makita niya ako. “Iho, Aiden halika dito….” Tawag sa akin ni Maam Karen. Napatingin si Jian sa akin at nanlaki ang kanyang mata ng makita ako. “Ito si Aiden anak ni Marites, siya yung kinukwento ko sa inyo na magiging tutor mo” pagpapakilala ni Maam Karen sa akin. “And Aiden this is Jian, my son”.

I smiled awkwardly. “Nice to meet you Sir” sabi ko na lang sa kanya. Tumayo siya at lumapit sa akin.

“Nice to meet you too.” Inilahad niya ang kanyang kamay at kumindat. Kinamayan ko siya at agad na binawi ito, umiwas ako sa kanya at inilagay ang bitbit kong tray sa lamesa. Pabalik na ako ng kusina ng hawakan niya ang kamay ko at pisilin ito ng mabilisan. Grabe ang kaba na nararamdaman ko sa mga oras na iyon.

“Ma, babalik na po ako sa kwarto, medyo nahihilo po ako.” Pagpapaalam ko sa nanay ko. Ayoko makita si Jian, parang gusto kong bumalik sa probinsya.

Lumipas ang mga oras na nakahiga ako ngunit hindi man lang ako dinadalaw ng antok. Maging si mama ay nakahiga na din sa kama niya. Double deck kasi ang higaan naming. Siya sa baba at ako naman sa taas.

Siguro naman ay tulog na yun si Jian. Lumabas muna ako para magpahangin. Ang sakit kasi sa likod na nakahiga ka buong maghapon.

Paglabas ko ay napakahangin ng kapaligiran, tahimik at payapa. Ang daming mga bituin sa langit.

“Aiden?” rinig kong may tumawag sa akin, alam ko to, alam ko ang boses na yun, hindi ako maaaring magkamali. Dahan-dahan kong nilingon ang tumawag sa akin. Tama nga ang hinala ko, nakatayo siya hindi kalayuan sa akin. It was Jian.

Mabilis siyang lumapit sa akin at niyakap ako. “I thought hindi na kita makikitang muli.” Bulong niya sa akin, sobrang higpit ng kanyang yakap. Dahan-dahan akong kumalas mula sa pagkakakyakap niya.

“Sir…” tinitigan ko siya sa mata. “…ayoko po ng gulo at lalong ayoko na may makakita sa atin.” Ngumiti ako sa kanya.

Naglakad na ako papasok ngunit hinila niya ako pabalik sa kanya. Sobrang bilis ng pangyayare at nagtagpo na gaming mga labi. Pinilit kong kumawala sa kanyang halik ngunit masyadong mahigpit ang hawak niya sa ulo ko na idinidiin papunta sa kanya.

Sa gulat ko ay naitulak ko siya, natumba siya sa lakas ng pagkakatulak ko. Nagmamadali akong pumasok sa loob ng bahay ngunit mabilis niya akong naabutan at hinila papasok sa isang maliit na kwarto. Stockroom ata ito.

“Sir, kailangan ko na pong bumalik sa kwarto ko.” Sabi ko sa kanya. Nagmamakaawa na ako dahil natatakot na baka mahuli kami.

“Sandali lang, please.” Hinawakan niya ang dalawang kamay ko at tinitigan ako sa mata. Ang mga mata niya ay nangungusap. Marami siyang gustong sabihin sa akin, na hindi niya masabi.

“Ano po bang problema mo?” malumanay kong tanong sa kanya.

Hindi siya sumagot sa tanong ko, ang tanging ginawa niya lang ay niyakap niya ako. Ipinahinga niya ang kanyang baba sa aking balikat. Amoy na amoy ko ang Calvin Klein niyang pabango.

“Akala ko hindi na kita makikita, miss na miss kita Aiden.” Bulong niya sa akin. Nananatili akong tahimik dahil hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Nabibigla ako sa mga sinasabi niya, una kakakilala pa lang namin sa isa’t-isa. Pangalawa, parehas kaming lalaki or baka gay siya same sa akin?. Pangatlo, mayaman siya at mahirap ako, at marami pang iba kaya napakaimposible sa kanya na mahalin ako. Humihiwalay ako sa kanya pero pinipigilan niya. The more na humihiwalay ako sa kanya, the more na hinihigpitan niya ang yakap sa akin. Nang magsawa na siya sa pagyakap sa akin ay humiwalay na siya pero ang dalawa niyang kamay ay nasa balikat ko, nakatingin siya sa aking mata gayundin naman ako. “Aiden, liligawan kita. Ipapakita ko sayo na karapat-dapat akong mahalin. So please let me.” Muling dumampi ang kanyang labi sa aking labi, ngayon ay medyo mabilis lang ito. “Balik ka na sa room mo, at babalik na din ako.” Pagkasabi niyang yun ay mabilis siyang nawala sa paningin ko.

Tulala ako sa mga sinabi niya, hindi ko alam kung bakit niya nasabi ang mga bagay na iyon. Napaka bilis niyang mainlove. Hinawakan ko ang labi ko. Litong-lito na  ako sa mga nangyayare.

Kinabukasan ay maaga akong nagising para maghanap ng part time job. Kailangan ko din kasi ng mga gamit para sa eskwela at pambili na din ng uniporme ko. Nakahanap naman ako ng part time dito sa chicken store as a delivery boy slash store boy, okay na ito kesa naman wala.

Isang linggo ang lumipas ng magsimula akong magtrabaho dito sa chicken shop, medyo nakakapagod sa dami ng customer which is a good thing. Pauwi na ako mula sa trabaho ko ng dumaan muna ako sa isang convenience store para magpahinga. Kumuha ako ng isang bottle ng energy drink at umupo sa lamesa sa labas. Hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako. Nagising ako sa sunod sunod na pagsipa sa upuan na inuupuan ko. May isang lalaking nakatayo sa aking harapan.

“Sino ka?” tanong ko sa kanya. Imbes na sagutin ako ay sinipa niya pa ng mas malakas ang upuan ko dahilan para matumba ako. “Ouch” tumayo ako at hinarap ko siya. Mas matangkad siya sa akin kaya ang tendency ay nakatingala ako sa kanya. “Anong problema mo?”

“This is my place. This is my Seat.” Matigas na sabi niya sa akin. “…so better back off.” Sabi niya sa akin na hindi umaalis ang tingin sa mata ko.

“Okay.” Sagot ko at tumalikod sa kanya, wala ako sa mood makipagsagutan at away sa mga spoiled brat.

Malapit na ako sa subdivision na tinitirhan naming ng may biglang humila sa akin papasok sa kotse.

“Tu—“ hindi na ako nakasigaw ng tulong dahil sa tinakpan ng lalaki ang bibig ko.

TO BE CONTINUED:

Sino ang lalaking nakasagutan ni Aiden sa Convenience store? Isa kaya ito sa magiging hadlang sa pag-iibigan nila ni Jian. At sino ang dumukot kay Aiden. Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

EPISODE 5: HIS SCHOOL

EPISODE 5: HIS SCHOOL

Hanggang ngayon ay yamot na yamot pa din ako sa lalaking sumipa ng upuan ko. Chineck ko ang gasgas na natamo ko sa ginawa nung lalaking yun. Matangkad siya pero kayang kaya ko siyang labanan.

Malapit na ako sa subdivision namin ng may tumakip ng bibig ko at ipinasok ako sa sasakyan. Pinagsusuntok ko ang gumawa nito, natigil lang ako ng makita kong si Jian pala ang may gawa nito.

“Ang sakit kala ko mahina lang ang suntok mo dahil sa pagiging malamya mo yun pala ang sakit. Parang dala mo buong bahay namin.” Reklamo niya habang hinahaplos haplos ang braso na pinagsusuntok ko.

“Sorry, sino ba naman kasi ang may matinong pag-iisip na gagawa ng ginawa mo ng dis oras ng gabi.” Paghingi ko ng paumanhin sabay sermon din sa ginawa niya.

Tumawa siya ng malakas. “Malamang ako, nagawa ko na nga sayo eh” at tumawa siya ulit.

“Ano ba kasing gagawin mo at saan ba tayo pupunta?’ tanong ko na inis na inis sa pagtawa niya. Konti na lang babatukan ko na ito kahit boss ko to.

“Gusto ko lang kumain sa labas, you know simple date.” Sabi niya sabay kindat sa akin. Agad kong iniwas ang tingin ko sa kanya dahil kinikilig ako, lihim akong ngumiti at nakatingin ako sa bintana.

“Okay ikaw bahala.” Iyan na lang ang nasabi ko.

Dinala ako ni Jian sa isang sikat na amusement park, na halos mayayaman lang ang nakakapasok dahil sa sobrang mahal ng entrance ticket.

“Enjoyin natin ito dahil sa lunes ay may klase na.” nakangiti niyang sabi sa akin at hinila niya ako sa roller coaster. Umaayaw pa ako pero binantaan niya ako na babayaran ko daw ang ticket once na tumanggi ako, kaya wala akong nagawa kundi sumunod sa kagustuhan niya.

Halos lahat ng rides ay nasakyan na namin maliban sa ferris wheel, grabe hilong hilo na ako sa pinaggagawa ni     Jian.

“Kaya pa ba?” tanong niya na tatawa-tawa sabay abot ng tubig sa akin.

“Alam mo kung hindi lang kita boss, baka nasapok ko na yang utak mo.” Inis kong sabi sa kanya. Hinang-hina na ako sa pinaggagawa nitong taong ito.

“Last na yung ferris wheel and after that kakain at uuwi na tayo.” Inakbayan ako ni Jian papunta sa ferris wheel.  Wala na akong nagawa sa gusto ng damukal nato.

After ng mahabang pila ay nakasakay na din kami sa ferris wheel. Nakaupo kami sa magkahiwalay na upuan, nakapwesto siya sa harap ko at magkaharapan kami.

“Jian bakit mo to ginagawa?” deretsahang tanong ko sa kanya. Nalilito na ako sa mga ginagawa niya knowing na may fiancée siya.

“What do you mean?” balik na tanong niya sa akin, hindi ko alam kung nang-aasar siya o sadyang hindi niya lang na gets ang tanong ko.

“Ito, bakit? Anong meron kasi naguguluhan na ako. I mean—“ hindi ko natuloy ang sinasabi ko dahil bigla niya akong hinalikan sa labi. Tumunog ang relo ko na nagsasabing alas dose na  ng hating gabi, kasabay nito ang pagputok ng mga fireworks sa labas. Tila nag slow motion ang buong paligid, kitang kita ko sa gilid ng mata ko ang iba’t ibang kulay sa paligid. Dahan dahan kong ipinikit ang aking mga mata, wala akong ibang marinig kundi ang kabog lang ng aking dibdib. Pakiramdam ko ay kaming dalawa lang ni Jian ang tao sa paligid, unti-unti na ata akong nahuhulog sa kanya, hindi… mali pala… I mean nahulog na ako sa kanya. Matapos ang putukan ay humiwalay siya sa akin.

“Tulad nga ng sabi ko, I like you. I like you a lot Aiden.” Sabi niya sa akin, ang kanyang mapupungay na mata ay nakatitig sa akin. Nakatitig din ako sa kanya, ang kanyang maamo, makinis, maputi at gwapong mukha.

“Jian hindi pwede, hindi pwedeng magustuhan mo ako.” Mahinahon kong sabi sa kanya.

“Paanong hindi pwede, hindi mo ba narinig ang sinabi ko? Gusto Aiden. Gustong-gusto kita.” Hawak niya ang magkabilaang pisngi ko habang sinasabi yun. Napakasarap titigan ng kanyang mapupulang labi. Napalunok ako ng laway.

“Mayaman ka, mahirap ako.” Sabi ko.

“Wala akong pake, ikaw ang gusto ko.” Sagot niya sa dahilan ko.

“Parehas tayong lalaki.”

“So? Bakit bawal ba na magkagusto ang isang lalaki sa kapwa lalaki? May batas ba?”

“May Fiancee ka. Anong laban ko dun?” Inalis ko ang kamay niya sa pisngi ko. “Soon enough, ikakasal kayo” mahina kong sabi dahil unti-unting nadudurog ang puso ko.

“It was an arrange marriage. Hindi ko siya gusto.” Sabi niya sa akin.

I smiled at him bitterly. “Hindi talaga tayo pwede, kasi hindi kita gusto at hindi ako pumapatol sa lalaki.” Masakit man pakinggan pero kailangan kong magsinungaling para sa ikakabuti ng lahat. Sadya ngang umaayon sa akin ang tadhana, saktong huminto na ang ferris wheel at kami ang unang bababa. Hindi ko na siya hinintay na sumagot pa, agad akong lumabas ng cabin, iniwan ko siyang tulala.

Kumaripas ako ng takbo sa kung saan niya ako hindi maabutan. Takbo lang ako ng takbo na hindi ko na alam kung saan ako nakarating.

Sh*t! naibulaslas ko, naiwan ko ang bag ko sa kotse ni Jian, nandoon ang wallet and cellphone ko. Magtatanong-tanong na lang ako kung paano ako makakauwi.

3am na ako ng madaling araw nakauwi. Ilang oras na lang ang itutulog ko dahil 7am ng umaga ang pasok ko. Dahan-dahan kong binuksan ang kwarto para hindi magising si mama pero pagbukas ko ay nakabukas na ang ilaw at wala siya sa loob ng kwarto, siguro ay nasa kusina na siya, nag-aasikaso ng pagkain ng mga amo namin. Hindi na ako naglinis ng katawan dahil sa sobrang pagod, humiga na ako at ipinikit ang aking mata.

Nagising ako ng 6am ng umaga, dali-dali akong bumangon at nag-asikaso dahil kung hindi ko bibilisan ay malelate ako sa klase. New student pa man din ako tapos malelate, nakakahiya.

10 minutes before 7 ay narating ko na ang gate ng school. Grabe sobrang hirap pala magcommute. Habang naglalakad ako sa loob ng campus ay may iba’t-ibang sasakyan ang nagbababa ng mga estudyant. Hindi ko akalain na ganto pala kayaman ang mga estudyanteng nag-aaral dito. Pagpasok ko sa building ay pinagtitinginan ako ng mga estudyante. Anong meron? Bahala nga sila, ang kailangan ko lang ay mahanap ang faculty room. Matapos kong makausap ang magiging homeroom teacher ko ay binigyan niya ako ng locker number at iyon daw ang gagamitin ko.

Nasa locker area na ako ng may lumapit sa aking Isang babae at isang lalaki. “Hi I’m Axis De Silva” bati niya sa akin sabay lahad ng kanyang palad “…and you are?” dugtong niya.

“Aiden. Aiden Garcia” inabot ko ang kamay niya and nagshake hands kami.

“Yumi Cruz” nakangiting sabi ng babae, hindi niya na inabot ang kanyang palad. “…what’s divi are you in?’ dugtong ni Yumi. Naguluhan ako sa tanong niya, divi? Ano yun?

“Anong divi?” nakita ko sa kabilang side ng locker area si Rachelle. Nakita ko din si Krystal ang gf ni Jad na papalapit sa akin.

“Oh, Aiden anong ginagawa mo dito?” tanong ni Krystal ng makita ako.

“Magkakilala kayo?” tanong ni Axis sa kanya.

Lumapit na din si Rachelle sa amin. Halatang curious siya dahil nakita niya ako dito.

“Kung magkakilala kayo. Anong divi siya?” tanong ni Yumi.

“Ahm, ano, ahm—“ hindi na natuloy ni Krystal ang sasabihin niya dahil sumingit si Jian sa usapan.

“Divi three” sabi ni Jian sabay akbay sa akin. Three? Ano yun? Bakit ako inakbayan ni Jian? AKala ko malinaw na sa amin na hindi kami pwede sa isa’t-isa.

“Ohh… Big time” reaksyon ni Axis. “…teka paano mo nalaman? Kilala mo din si new student?” dugtong ni Axis.

Hindi pa man din nakakapagsalita si Jian ay inalis ko na ang pagkakaakbay niya sa akin. Sakto naman ang pagdating ni Jad.

“Aiden, let’s go need kita i-tour sa campus.” Ngumiti ako sa kanila at pumunta kay Jad. Si Jad naman ay kinindatan ang kanyang gf.

Habang naglalakad kami sa labas ni Jad ay doon ako nakaramdam ng kaluwagan sa loob. “Grabe parang hindi ako makahinga sa nangyare kanina, ang dami nilang tanong may pa divi divi pa. Hindi ko naman alam yun.”

“Anong sinabi mo regarding sa divi mo?” tanong ni Jad, nagulat ako dahil nag-iba ang expresyon ng mukha niya.

“Hindi ako ang sumagot sa divi. Si Jian, sabi niya divi three daw ako. Ano ba yun?” tanong ko sa kanya.

“Ganito kasi yan, merong limang divi sa campus na to. Divi 1 sila ang mga tagapagmana ng mga conglomerate mga business na hindi lang dito sa pinas meron maging sa ibang bansa. Mga high class students tulad nina Jian, Rachelle at Krystal. Divi 2 ito naman ang mga anak ng politician, katulad ni Axis. Divi 3, ito naman ang mga students na ang parents ay nag-mamay ari ng private business. Hindi kalakihan pero may epekto sa economy like Yumi. Divi 4, ang parents naman nila ay nagtatrabaho sa conglomerate katulad ko. Divi 5, ito naman ang students na nakapasok dito dahil sa scholarship. Sila ang pinaka outcasts dito at binubully.” Mahabang explenasyon ni Jad.

“Grabe naman tong school na ito, sino ba nag implement niyan?’ tanong ko.

“Hindi pwede idisclose. Pero ito lang advise ko sayo Aiden. Mind your own business dito, so please, pakinggan mo ako. Ayoko na mapahamak ka.”  Kitang-kita ko ang pag-aalala sa mukha niya.

“Okay po” sagot ko na lang. kilalang-kilala na kasi ako ni Jad na mahilig akong mangealam sa problema ng iba, kaya habang maaga pa ay binalaan na niya ako. Naging mahaba ang usapan namin at before mag lunch break ay natapos kami sa pag-iikot ng campus.

Pumunta kami sa cafeteria para kumain, kakaiba din ang sineserve nila ditong pagkain sadyang pang mayaman talaga siya. Hindi ata ako mabubusog sa pagkain nila dito. Naupo kami ni Jad sa malapit sa pintuan, tumabi sa kanya ang gf niyang si Krystal.

“Hi Babe, I miss you so much.” Pagpapacute ni Krystal kay Jad, lumingon siya sa akin at tinaasan niya ako ng kilay, sabay balik ng tingin kay Jad at ngumiti ng malapad. May sira ata ang ulo nito.

“Babe kain na tayo” sabi ni Jad habang pinipisil ang pisngi ni Krystal. Tumango tango naman si Krystal. Nagmukha pa ata akong chaperone dito.

Nagulat kami ng umupo sa tabi namin si Jian. SInabi ko na ang gusto kong sabihin sa kanya, sinabi ko na sa kanya na layuan niya ako. Pero bakit? Bakit ayaw niyang lumayo.

“What are you doing here?” tanong ni Krystal na halatang-halata na irritable.

“Gusto ko lang kumain na kaharap ka.” Sabi ni Jian sabay kindat sa kanya. Nanlaki naman mata ni Krystal, maging ako ay nagulat din sa inasal ni Jian lalo na’t kaharap namin si Jad na boyfriend ng inaasar niya.

“My gadh Jian grow up…” lumingon si Krystal sa natatawang si Jad. “…Babe don’t mind him. You are my only love. Hindi lang talaga matanggap ni Jian na binasted ko siya.” Nakapouty lips na dugtong ni Krystal.

“Baka pag niligawan kita ulit iwan mo si Jad.” Pang-aasar pa ni Jian. Nagulat ako kaya bigla ko siyang nabatukan. Kitang-kita ko ang pagkagulat nina Krystal at Jad sa ginawa ko kay Jian. Tinignan ko din ang paligid at ganoon din ang reaksyon nila sa ginawa ko. Nagkaroon ng katahimikan sa cafeteria.

Nilapit ni Jian ang kanyang mukha at bumulong. “Lagot ka sa mga alagad ko.” Inikot ko ang mata ko at halos lahat ng estudyante ay nakatingin sa akin, napahinto ang tingin ko sa kinaroroonan ni Rachelle. Inirapan ako ni Rachelle dahilan para maitulak ko si Jian at malaglag siya sa upuan niya. Mas lumakas ang bulong-bulungan sa paligid. Tumayo ako at nagmadaling lumabas sa cafeteria.

“Nakahanap ka na ata ng katapat mo pare.” Rinig kong hiyaw ni Axis kay Jian.

Hindi ko alam kung saan ako pupunta dahil kahit saan ako pumunta ay pinagtitinginan ako ng mga estudyante. Gusto ko ng payapa ng tahimik na lugar. Napatingala ako at nakita ko ang roof top baka doon ay payapa ang lugar.

Binuksan ko ang pinto palabas sa rooftop, agad dumampi sa aking mukha ang sariwang hangin, tama nga ang desisyon ko na dito na lang muna magpahinga.

Habang nagmumuni-muni ako ay may narinig ako ng tunog ng boteng nabasag. Ano yun? Dahan-dahan akong tumungo sa bahagi ng rooftop kung saan ko ito narinig, May nakita akong apat na lalaki.

“Hawakan niyo yan.” Sabi ng isang lalaki, siya ata ang leader ng grupo nila. Sinunod naman ng dalawa ang utos nito. Lumapit ang leader nila at nagulat ako ng biglang sikmura ang isang lalaki. Sinabunutan niya ito at iniharap ang mukha sa kanya. “Tandaan mo ako ang hari ng paaralan na ito at wala akong pakealam kung sino mang pontio pilato ang dumating.” Sabay dura sa kaharap. “Pumunta ka sa pader, at kayong dalawa may gagawin tayong laro.” Sinunod ng lalaking binubully ang utos sa kanya at pumunta sa pader. Ang leader naman at ang dalawang lalaki ay nakaupo sa upuan. Kumuha sila ng mga baseball at pinagbabato ang lalaki.

Awang-awa ako sa lalaki pero wala ako magawa dahil tatlo sila at isa lang ako. Sumagi sa isip ko ang sinabi ni Jad na wag basta basta makikisali sa iba. Aatras na ako ng aksidente kong masagi ang bote na nasa sahig at naglikha ito ng ingay. Napatingin silang apat sa akin. Tumayo ang leader at lalapit na sa akin, ilang Segundo akong nakatulala sa kanya bago ko maigalaw ang aking paa at tumakbo palayo.

Grabe ang kaba ko dahil sa nangyareng iyon.

Kakatapos lang ng klase at hindi ko na nakita ang leader ng mga bully, kung sino man siya ay bahala na siya. Wala akong pakialam sa kanya. Andito ako ngayon sa isa sa mga bleachers hinihintay ko kasi si Jad dahil may ibibigay daw siya sa akin.

Matagal na akong naghihintay ngunit walang Jad na dumating, itext ko na lang kaya siya. Yes, tama ang narinig niyo may cellphone na ako binigay ito ng nanay ni Jian para daw makontak ko siya kaagad if nagkaproblema ang anak niya sa school.

Nakailang text ako bago magreply si Jad, nasa entrance daw siya ng main entrance. I replied naman na wag na siyang umalis doon dahil pupuntahan ko na lang siya and hindi na sya sumagot.

Habang naglalakad ako papunta sa main building ay busy ako sa cellphone, paano ba naman kasi hindi na nagrereply si Jad and naiinis na ako. Bahala na nga, habang nagkatingin sa cellphone ko ay sumiksik na ako sa mga nagkumpulan na estudyante. Wala naman ako pakealam sa kanila at wala din naman silang pakialam sa akin.

Napahinto ako sa paglalakad ng biglang nagkaroon ng katahimikan, kaya iniangat ko ang ulo ko, nabigla ako dahil nasa gitna na ako ng kumpulan. Kasama sa kumpulan sina Jad, Krystal, Axis, Yumi at Rachelle. Paglingon ko sa kanan ko ay si Jian. Sa kaliwa ko naman ay ang leader na nambubully kanina. Ibig sabihin ay nasa gitna ako ng awayan nina Jian at leader ng bully, na nasa gitna din ng kumpulan.

Tinignan ko si Jad. Jad I need your help.

TO BE CONTINUED:

Ano kaya ang gagawin ni Aiden sa sitwasyon niya ngayon? At sino kaya itong misteryosong leader ng mga bully? Ikaw ano ang gagawin mo kung ikaw ang nasa sitwasyon ni Aiden? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

EPISODE 6: I THINK I’M FALLING

EPISODE 6: I THINK I’M FALLING

Kakaiba ang kaba na nararamdaman ko ngayon dahil sa sitwasyon ko. Pagitnaan ka ba naman ng mga estudyanteng mayayaman.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong ni Jian sa akin sabay hawak sa kanan braso ko.

“Kilala mo to?” tanong ng leader ng bully kay Jian, at hinawakan niya ang kaliwang braso ko. Kinakabahan na ako sa mga mangyayare, iba na din ang tingin ng mga estudyante sa akin.

Lumapit sa akin si Jad at tinanggal ang pagkakahawak ni Jian at ng leader ng bully, hinila niya ako palabas ng kumupulan at naglakad kami palayo.

“Anong ginagawa mo doon?” tanong niya ng makarating kami sa football field.

“Hindi ko alam, ewan, hinanap kasi kita. Malay ko bang may ganoong eksena pala sa school niyo.”  Sabi ko na lang. “…pero anong meron doon, at bakit ang daming estudyanteng nagkukumpulan?” out of curiosity na tanong ko kay Jad.

“May malalim kasing kwento sa pagitan nila Jian at Lann.” Paunang sabi ni Jad. Lann? Ah… siguro ito yung leader ng mga bully. “Sobrang close ni Jian at Lann before, halos hindi mo sila mapaghiwalay, pero isang araw na lang ay pumasok silang hindi nag-uusap umabot ng linggo, ng buwan, ng taon, hanggang ngayon ay hindi pa sila nag-uusap.” Mahabang paliwanag ni Jad.

“Bakit daw? Ano ang pinag-awayan nila?” tanong ko.

“Hanggang ngayon, hindi pa din naming alam ang reason why they are fighting.” sagot ni Jad sa akin.

HInatid ako ni Jad sa kanto ng subdivision na tinutuluyan ko, ang bahay nina Jian, hanggang ngayon ay iniisip ko pa din kung ano ang dahilan ng awayang Jian at Lann.

Habang nagmumuni-muni ako sa kwarto naming ni Mama ay may nareceive akong text message mula kay Jian.

“Aiden, labas ka muna. Kita tayo sa stockroom ng alak” –  Jian’s text sa akin.

Wala pang minuto ng mareceive ko ang text niya ay tumatawag na siya sa akin. Anong meron dito.

“Hello.” Walang gana kong bati sa kanya.

“You’re still awake, did you received my text?”  nagmamadali ba to, tsk, inaantok na ako.

“Ano bang meron? Bakit gusto mong makipagkita? Diba, nag-usap na tayo” yamot kong sabi sa kanya, dahil patuloy pa din niya akong kinukulit na ligawan niya ako.

Narinig ko siyang tumawa ng malakas , “Are you insane?”  tatawa tawa pa din siya.  “You’re my tutor and I need you now.”  Sabi niya sa akin. Para akong binuhusan ng malamig na tubig, doon ko narealize na pinapaaral nga pala ako ng pamilya niya, his my boss so kailangan sundin ko siya.

“Ahh, oo nga, papunta na nga ako eah” nasabi ko na lang.

Narinig ko muli ang pagtawa niya, sa inis ko ay inend ko ang call. Nagmadali akong nag-ayos at tumungo na sa stockroom.

Nakabukod ang stockroom ng alak nila, kumbaga isa ito sa pinapahalagahan ng pamilya nila, ang ibang mga alak dito ay ilang years na nakaimbak. Ang stockroom nila ay nasa dulong bahagi ng lupa na kinatitirikan ng mansion nila, basement style ito para mas ma preserve ang alak.

Pagdating ko sa stockroom ay nakita ko siyang nakaupo, nasa harap niya ay ang kanyang laptop at ilang mga papel na nakakalat. Seryoso ba to? Nag-aaral siya. Nang mapansin niya ako ay sinalubong niya ako ng malapad niyang ngiti. Kailangan ba talaga iyan, ayoko talaga siyang nakikitang nakangiti, dahil sa tuwing ngumingiti siya ay tila isa akong yelo na binabad sa arawan at unti-unting natutunaw.

Umupo ako sa kabilang side ng lamesa. “Anong itatanong mo at pinapunta mo pa ako rito ng dis oras ng gabi?” masungit kong tanong sa kanya.

“You know what, I just need an inspiration kaya kita pinapunta dito.” Hindi pa din nawawala ang kanyang malapad na ngiti.

Aba kanina pa to, ngiti ng ngiti nakakayamot na. “Tigilan mo nga iyang kakangiti mo.” Inis kong sabi sa kanya. Pero nagulat ako sa sundo niyang ginawa.

Tumayo siya at binend niya ang sarili, magkalapit na ang mukha namin sa isa’t-isa. Alam niyo ba ang pakiramdam na huminto at bumagal ang mundo? Ito yun eh, ramdam na ramdam ko, wala akong ibang naririnig kundi ang tibok ng aking puso, napakabilis na animoy hinahabol ng sampung kabayo. Napakagwapo niya mula sa kailaliman ng kanyang mga mata papunta sa kanyang malalim at buong-buo na boses. Napakagwapo niya mula sa kanyang mga biro at banat na salita sa akin. Gustong-gusto ko kung paano bumibilis ang boses niya kapag may bagong banat na lumalabas sa kanyang isip, or baka naeenjoy ko lang kung paano nag-iiba ang kanyang pakikitungo sa akin kumpara sa ibang tao, na tila nagiiba ang maskarang kanyang suot-suot kapag nakikipag-usap siya sa akin. So, ibinibigay ko sa kanya ang aking puso at aalagaan ko naman ang kanya, iyan ang dapat na mangyare. Hindi ko na nakontrol ang emosyon na gustong kumawala sa aking dibdib. Hinawakan ko ang kanyang pisngi at hinalikan siya sa labi. Kitang-kita ako ang pamimilog ng kanyang singkit na mata, gulat na gulat siya aking ginawa. Maging ako ay nagulat din, at dito na ako natauhan na mali itong ginagawa ko. Inilayo ko ang aking mukha ngunit pinigilan niya ako, this kiss was not just a smack, he kissed me passionately. He bit my lower lip, napasinghap ako, mabilisan niyang ipinasok ang kanyang dila to invade my inside mouth.

Napahinto kami ng marinig naming bumukas ang pintuan. Dahil sa sobrang taranta namin pinagpupulot naming ang kanyang gamit sa lamesa at nagtago kami. Tinignan ko siya at nagtataka siya sa aking ginagawa.

“What’s wrong?” tanong niya sa akin na walang boses na lumalabas sa bibig niya. Napaisip ako, oo nga bakit kami nagtatago eh, tinuturuan ko siya. Lalabas na sana kami ng biglang magsalita ang kuya ni Jian.

“I don’t know, what he wants, I don’t want him to be here. Hindi pwedeng masira niya ang mga plano ko. Kung pwede lang patayin si Jian, gagawin ko.” Rinig naming sabi ng Kuya ni Jian sa kausap nito sa phone.

Napatingin ako kay Jian. Ang kaninang mata na masaya ay napalitan ng lungkot at pagkadismaya. KItang-kita kong nasasaktan siya, at nasasaktan ako para sa kanya kaya hinawakan ko ang kamay niya ng mahigpit. Tinignan niya ako at binigyan ako ng malungkot na ngiti.

Matapos makipag-usap ng Kuya niya ay lumabas na ito ng stockroom.

“I think we should go to our rooms.” Kinuha niya ang hawak kong laptop at naglakad palayo sa akin.

Naiwan akong nakatulala at nakatayo sa aking pwesto, tinignan ko siya habang papalabas siya ng stockroom. Awang-awa ako sa kanya. Masyadong masakit ang nasabi ng kanyang kuya. Mahirap talaga pag isa kang anak sa labas, magiging threat ka para sa mga half brothers mo.

 Kinabukasan ay maaga akong pumasok dahil kailangan ko pang magcommute at ayokong malate sa aking klase. Simula nang nangyare kagabi ay wala akong nareceive na text mula kay Jian. Is he okay?

Patawid na ako ng kalsada ng may humarang na motor sa daanan ko. Sino to? Inalis ng lalaki ang helmet niya at nakita ko ang dating kaibigan ni Jian na si Lann.

“You look familiar.” Sabi niya sa akin. Iniwasan ko siya at itinuloy ang paglalakad. “Hey” rinig kong sigaw niya. Ayokong mabully gusto ko matapos ang school year na ito ng payapa.

Kadarating ko lang sa gate ng school ng huminto na naman ang motor ni Lann sa daraanan ko. Pist! Kanina pa to, ano bang problema nito.

“Ano bang problema mo?” inis na tanong ko sa kanya.

Hinubad niya ang helmet na suot niya, ipinatong niya ito sa motor niya pagkababa niya. Tinititigan niya lang ako, ipinatong niya ang dalawang kamay sa balikat ko.

“Who are you?” tanong niya sa akin. Kinakabahan na ako sa tingin niya, nakakatakot ang mata niya kung paano ito tumingin sa akin. Inalis ko ang pagkakahawak niya sa akin.

Iniwasan ko siya at nagpatuloy ang paglalakad pero hinila niya ako sa braso. “Why did you keep avoiding me? Are you scared?” tanong niya muli sa akin.

“Alam mo, wala akong panahon sayo, at wala akong pakealam kung sino ka.” Nagpupumiglas na ako ngunit ayaw niya pa rin ako bitawan at mas humigpit na ang kapit niya sa braso ko, nakakaramdam na ako ng sakit.

Nagulat ako ng biglang may sumuntok sa kanya and it was Jian.

Tumayo si Lann at pinunasan ang dugo sa kanyang bibig, nagulat ako sa ginawa ni Jian pero nagpapasalamat na din.

“I warning you. Wag na wag mo na siyang lalapitan.” Sabi ni Jian kay Lann, mahina ngunit sakto para marinig ng kaharap. May mga estudyante na ding nakatingin sa amin at nagbubulungan. Hinawakan ni Jian ang kamay ko at hinila ako papunta sa main building. Nilingon ko muli si Lann, nananatili siyang nakatayo roon at nakatingin sa amin.

Tuloy tuloy lang ang paghila ni Jian sa akin, binitiwan niya ako ng makapasok kami sa cr. “I want you to stay away from him.” Sabi niya sa akin. Hindi ako nagsasalita ngunit nakatingin ako sa kanya. “Hey Aiden, please. I’m begging you, hindi ko kayang makita kang kasama siya. I don’t have a right to say this pero I really really want you to stay away from him.” Sabi niya sa akin habang hawak ang dalawa kong kamay, pinipisil pisil niya ito habang nagsasalita. Nananatili pa din akong tahimik, masaya ako dahil sa ginagawa niya, pero hindi ko alam kung susugal na ba ako sa sitwasyon at relasyon namin na alam kong malabong magkaroon ng happy ending. Bahala na!

Hinalikan ko siya ng mabilisan, it was a simple smack kiss but iba ang kabog ng dibdib ko. Tumakbo ako palabas ng cr at iniwan ko siyang nakatayo at nakatulala. Parang isang kiss and run ang nangyare.

Hiyang-hiya na ako sa sarili ko, dalawang beses na akong nag initiate na halikan siya, kung titignan siguro ang sarili ko ay namumula na ang pisngi ko.

Habang naglalakad papunta sa classroom ko ay humarang sa akin si Rachelle.

“Alam mo ang bago bago mo palang dito pero ang dami mo ng nagagawa na panggugulo.” Mataray na sabi ni Rachelle.

“Rachelle wala ako sa mood makipagsagutan sayo, ilang minuto na lang simula na ng klase, kaya please bumalik ka na sa room mo.” Sabi ko sa kanya at iniwasan ko siya, nang malagpasan ko siya ay tinapunan niya ako ng juice. Humarap ako sa kanya at nakita ko siyang nakangisi at taas ang kilay.

“Nice to meet you too.” Sabay lakad palayo sa akin.  

Bwes*t! nasabi ko na lang sa isip ko, naku kung hindi lang babae iyon baka nakipag-away na ako sa kanya. 5 minutes na lang bago magsimula ang klase ay magbibihis pa ako ng damit. Ang aga-aga sira na araw ko.

Kinuha ko ang spare na damit ko sa locker ko at nagtungo pabalik sa pinakamalapit na cr para magpalit. Bago ako makapasok sa cr ay nakasalubong ko ang isang pamilyar na tao. Tinignan niya ako ngunit agad ding binawi, mabilis siyang tumakbo palayo. Anong problema nun? Teka?! Siya yung sa rooftop, ang binubully nina Lann.

Pumasok ako ng cr, buti na lang ay walang tao. Kaya dito na lang ako magbibihis. Pagkahubad ko ng damit ay biglang lumitaw si Lann sa likuran ko at wala din itong pang itaas.

Mabilisan kong dinampot ang aking damit at isusuot ngunit hinablot ito ng kaibigan ni Lann. Bumibilis ang tibok ng puso ko dahil sa kaba na nararamdaman.

“You get out!” utos niya sa dalawa niyang kaibigan. “Bantayan niyo ang pinto.” Agad naman sumunod ang dalawa sa utos niya.

“Anong gagawin mo? Ibalik mo ang damit ko.” Matapang kong sabi sa kanya, well not totally matapang kasi kinakabahan na ako, tatlo sila at isa lang ako, sadyang tinatapangan ko lang ang sarili ko.

Ngumisi siya sa akin. “Alam mo bang may kararating lang na balita sa akin?” dahan-dahan siyang lumalapit sa akin.

“Ano yun? Anong sina…sinasabi mo.” Unti-unti na din akong nauutal sa kaba. Habang dahan-dahan siyang papalapit sa akin ay dahan-dahan din akong umaatras.

“Alam kong alam mo ang ibig kong sabihin, secret ba iyon?” sabi ni Lann, hindi ko alam kung anong tinutukoy niya. Patuloy pa din ako sa pag-atras at siya naman ay patuloy ang pag-abante hanggang sa mapasandal na ako sa pader.

“Lann, hindi ako nakikipagbiruan sayo so please. Paalisin mo na ako” itinulak ko siya pero mas malakas ang pagkakasandal niya sa akin sa pader.

“Stay here.” Para hindi ako makawala ay inilapat niya ang kamay niya sa pader, isang dangkal mula sa magkabilaang side ng aking mukha. “May mga itatanong lang ako sayo, wag kang mag-alala hindi kita sasaktan.” Nilapit niya ang mukha niya sa akin, sobrang lapit na halos magkahalikan na kami. “Are you a faggot?” agad kong iniwas ang tingin ko.

“No” matigas kong sagot, kahit kabang kaba na ako.

“I heard you kissed Jian, so anong ibig sabihin nun?” nilapit niya ang mukha niya sa leeg ko at sininghot ang amoy ko. “Si Jian ang bakla?”

“Hindi ko siya hinalikan, at hindi siya bakla. Kung sino man ang nagsabi niyan iharap mo siya sa akin.” Sabi ko habang nakatingin sa kanan.

“So sinasabi mong nagsisinungaling ang lalaking nakita mo sa rooftop na binugbog namin, well kung nagsisinungaling nga siya dapat sa kanya parusahan. Dapat sa kanya pasukan ng baseball bat.” Idinikit ni Lann ang labi niya sa leeg ko. Itinulak ko siya at sinuntok sa mukha.

“Lumayo ka sa akin.” Gigil na gigil na ako sa pang-aasar niya sa akin.

“It’s that your punch? What sissy you are.” Sabi niya sabay sinikmuraan ako. Grabe sobra sakit, nanghihina ako sa suntok niya. Hinila niya ang buhok ko pataas, kaya pati ako ay napaangat din. “Ganyan ang suntok.”

Nagulat ako ng bigla niyang halikan ang labi ko. “Uhmmp” tinutulak ko siya pero hindi ko kaya ang lakas niya, dahil sa suntok na ginawa niya ay hinang-hina ako. Nang makuntento siya sa paglamutak ng labi ko ay humiwalay siya.

“Napakatamis pala talaga ng labi mo.” Sabi niya at inilapat ang labi niya sa leeg ko. At naramdaman ko tong hinahalikan niya, sa una ay halik halik lang, at naramdaman kong sinisipsip na niya ito.

“LAnn, ano ba” pilit ko siyang itinutulak palayo. Pero masyado siyang malakas kumpara sa akin. Matapos niyang trabahuhin ang leeg ko ay bumaba siya sa dibdib ko. Alam kong magmamarka iyon dahil grabe ang sipsip na ginagawa niya sa balat ko. Iba’t ibang bahagi ng dibdib ko ang kanyang minarkahan. Hiyang-hiya ako sa sarili dahil hindi ko magawang ipaglaban. Nang matapos siya ay binitiwan niya ako dahil sa sobrang panghihina ko ay napaupo ako sa sahig.

“Akin na ang damit nito.” Sigaw ni Lann, pumasok ang dalawa niyang alalay at hinagis ang sa akin ang damit. “Tandaan mo you have my mark now, akin ka na.” naglakad na sila palabas ng banyo at naiwan akong umiiyak. Ano bang nagawa ko at nangyayare sa akin ito. Two days pa lang ako sa campus na ito pero kung ano-ano na ang nangyayare sa akin.

Napatingala ako ng biglang pumasok si Jian na humahangos, pawis na pawis at hingal na hingal.

“What happened?” tanong niya.

Hindi ako sumagot pero tumulo ang luha ko. Nakita nya ang mga marka sa leeg at dibdib ko.

“I SAID WHAT HAPPENED?” sigaw niya na umalingawngaw sa buong banyo. Nang wala siyang makuhang sagot ay nagtanong muli. “Si Lann ba? Si Lann ba may gawa nito?’

Tumango-tango lang ako.

Bumaba siya sa akin at niyakap ako. “I’m sorry dahil hindi kita nabantayan, but I promise you igaganti kita.”

TO BE CONTINUED:

So, it’s Jian vs Lann na nga ba para kay Aiden? O pinaglalaruan lang ni Lann si Aiden. Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

EPISODE 7: HE IS MY SAVIOR

EPISODE 7: HE IS MY SAVIOR

Hindi ako makapaniwala sa ginawa sa akin ni Lann. Tinignan ko ang sarili ko sa salamin. Ang daming mga marka sa katawan ko. Mula sa leeg pababa sa aking dibdib. Hinang-hina ako sa nakikita ko sa salamin dahilan para mapaupo ako. Gustong kong manakit, gusto kong sumigaw, pero hindi ko magawa at nanatiling nakaupo habang tahimik na umiiyak.

Bumukas ang pinto ng banyo at iniluwa nito si Jian na humahangos, pawis na pawis at hingal na hingal. Kitang-kita ko sa tingin niya ang pag-aalala. Hindi ako makatingin sa kanya dahil sa hiya.

Agad siyang lumapit sa akin ng makita niya akong nakasalampak sa sahig. “What happened?” bungad na tanong niya sa akin.

Hindi ako sumagot, dahil hindi ko alam ang sasabihin ko. Hiyang-hiya ako sa kalagayan ko ngayon, kaya wala akong nagawa kundi ang tignan lang siya sa mata habang tumutulo ang aking mga luha.

Nakatingin siya sa aking mata, pababa sa aking labi. Napahinto siya sa bandang leeg ko. Agad koi tong tinakpan, ngunit inalis niya lang ito. Nakita nya ang mga marka sa leeg at dibdib ko. Kitang kita ko ang pag-iiba ng aura ng mukha niya.

“What happened?” tanong niyang muli.

Binigyan ko lang siya ng katahimikan.

“I SAID WHAT HAPPENED?” sigaw niya na umalingawngaw sa buong banyo. Ngayon ko lang siyang nakitang ganyan, ngayon ko lang nakita ang galit niya. Dahil wala siyang makuhang sagot ay nagtanong siya muli. “Si Lann ba? Si Lann ba may gawa nito?’

Kinakabahan ako. Tumango-tango lang ako. Nakita kong napahilamos siya ng kamay sa mukha niya,

Bumaba siya sa akin at niyakap ako. “I’m sorry dahil hindi kita nabantayan, but I promise you igaganti kita.”

Dali-dali siyang naglakad palabas ng banyo, ako naman ay mabilisang nagbihis, hinabol ko siya. Nakakatakot sa maari niyang gawin kay Lann.

Nasaan siya, hindi ko siya makita. Kung saan saan na ako nagtatakbo. May nakita akong mga estudyante na nagtatakbuhan papunta sa main building. Pinigilan ko ang isa sa kanila.

“Anong meron dun?” tanong ko sa kanya.

“Si Jian at Lann, nagsusuntukan daw.” Sagot niya sa akin at tumakbo na ulit.

Mabilis din akong tumakbo papunta sa main building, kailangan ko silang pigilang dalawa. Hingal-hingal ako ng marating ko ang main building. Nakita ko ang mukha ni Lann na duguan, nakahiga siya sa sahig at nakaupo sa kanyan si Jian. Habang ni Jian ang kuwelyo ni Lann at pinagsusuntok ito.

Tumakbo ako kay Jian at hinawakan ang kamao niya. “Stop this please.”

Tinignan ako ni Jian, tumingin din siya sa paligid. Sobrang dami ng estudyante ang nakapaikot sa amin. Nakita ko si Rachelle na iba ang tingin sa amin.

“I’m sorry.” Sabi ni Jian sa akin. Tumayo siya at naglakad palabas.

Tinignan ko ang magiging reaksyon ni Rachelle and I saw her na nagdabog at umalis. Sinundan ko naman si Jian.

“Hey, Jian saan ka pupunta?” sigaw ko sa kanya pero hindi niya ako pinapansin. Kaya binilisan ko ang lakad ko para maabutan ko siya. Hinawakan ko ang kamay niya at iniharap sa akin. “Are you okay?” tanong ko sa kanya.

“Yeah, ewan, I don’t know.” Sagot sa akin ni Jian, hindi siya sigurado sa sagot niya ngunit bakit? Tinignan ko ang kamao niya and I saw na may dugo ito. Hinawakan ko siya sa kamay.

“Tara, gamutin natin iyang sugat mo.” Sabi ko sa kanya. Hindi na siya umangal pa at sumunod sa akin. Dinala ko siya sa classroom na walang tao. “Maupo ka muna dito.” Sabi ko sa kanya at pumunta ako sa emergency kit na naroroon sa classroom.

Inayos ko ang kit, nilagyan ko ng alcohol ang bulak, dinampi-dampi ko ito sa sugat nya. Maging ang labi niya ay may sugat. Kaya matapos kong linisin ang kamao niya ay sinunod ko naman ang kanyang labi. Nakatingin siya sa akin, nakatingin din ako sa kanya.

“Ahm lilinisin ko lang ang sugat mo sa labi.” Nahihiya kong sabi sa kanya, naiilang kasi ako sa mga tingin niya. “Ipikit mo mata mo.” Inis kong sabi sa kanya, habang dinadampi-dampian ko ang sugat niya sa labi.

“But why?” nagtataka siya sa sinabi ko, totoo naman kasi anong koneksyon ng paglilinis ng sugat sa labi at sa mata? Wala naman diba? Ah, basta naiilang ako sa mga titig niya.

“Alam mo sumunod ka na lang.” sagot ko at diniinan ko ang pagdampi sa sugat niya.

“Ouch, you’re hurting me.” Reklamo niya sa ginawa ko. Napapangiti ako sa ekspresyon ng kanyang mukha, bakit ba kasi napakagwapo nitong lalaking ito.

Dinilat niya ang kanyang mata, nakita niyang nakatitig ako sa kanya. Nalock ang mata namin isa’t-isa. Walang nagsasalita, wala din akong naririnig na kahit ano. Tila tumigil ang mundo ko, parang kami lang dalawa ang tao sa mundo.

Dahan-dahan niyang inilalapit ang kanyang mukha sa akin. Hahalikan niya ba ako? Bumibilis ang kabog ng aking dibdib habang papalapit siya ng papalapit, ipinikit ko ang aking mata para madama ang halik na dadampi sa aking labi. Ilang Segundo akong nakapikit ngunit walang labi na dumampi sa akin.

Dinilat ko ang aking mata ng marinig ko ang mahihinang tawa ni Jian. Nakakainis at nakakahiya? Nagmukha tuloy akong umasa sa gagawin niya. Patuloy lang siya sa pagtawa. Haist! Nakakahiya talaga sobra.

“Anong pinipikit-pikit mo diyan, are you expecting something?” sabi niya habang tumatawa.

“Wala!” inis kong sabi. Diniinan ko ang bulak sa kanyang labi at sinipa siya sa paa. Nagmadali akong lumabas ng classroom. Grabe nakakahiya talaga, alam kong namumula na ako dahil sa ginawa niya.

Hindi na ako muling lumingon pa at nagtungo sa designated room ko. Mabilis lang natapos ang klase naming at lunch break na. Paglabas ko ng classroom ko ay nakita kong nakasandal si Jian sa wall.

“Hey.” Nakangiti niyang bati sa akin na may kasamang kindat.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong ko, tumingin ako sa paligid at pinagtitinginan kami ng mga estudyante.

“I want you na makasabay sa lunch ko.” Lumapit siya sa akin at inakbayan ako. Hindi na ako nakaangal pa ang naglakad na kami.

“Ano na naman ba tong trip mo Jian?” bulong ko sa kanya. Gusto ko lang ng payapa na buhay sa pag-stay ko dito. Pero ginugulo niya ako.

“Diba tutor kita, so dapat turuan mo ako.” Dahilan niya.

Inalis ko ang pagkakaakbay niya at hinarap siya. “Diba napag-usapan na natin ito, sa mansion lang kita tuturuan, hindi dito. Tignan mo nga ang mga mata ng estudyante, tutok na tutok sa bawat kilos natin.”

Bigla niyang inilapit ang mukha niya sa akin na halos magkahalikan na kami. “Wala akong pake alam sa kanila.” Amoy na amoy ko ang bango ng hininga niya.

Itinulak ko siya at naglakad na ako papunta sa cafeteria. Hinabol naman niya ako at muli akong inakbayan.

Pagdating namin cafeteria ay nagtinginan naman ang mga estudyante sa amin at nagbulungan. Bahagya akong lumayo kay Jian, inalis ko ang pagkakaakbay niya na ikinalukot ng kanyang mukha. Sorry na, ayoko lang talaga ng isyu.

Nakita ko si Axis na kumakaway, kasama niya sa upuan si Jad, Krystal at Yumi. Nakita din sila ni Jian. “pumunta ka na doon, ako na lang ang kukuha ng pagkain natin.”

Nagdadalawang isip ako sa gusto niyang mangyare. “Pero—“

“No but…” pagputol niya sa sasabihin ko. “Tandaan mo ako ang boss so lahat ng sasabihin ko susundin mo. So umupo ka na doon and that’s command.”

Sigh. Inirapan ko siya at pumunta sa kinaroroonan nina Jad.

“Andito na ang instant celebrity.” Pambungad na pang-aasar ni Axis. Hindi ko siya pinansin at tumabi na lang kay Jad para sure na hindi ko makakatabi si Jian dahil pangtatluhan lang ang upuan.

“Pero maiba nga, paano mo nakilala si Jian?” tanong ni Yumi sa akin. Hindi ko alam ang isasagot ko. Napatingin ako kay Jad, I want him na tulungan niya ako sa pagsagot.

“Well magkaibigan kasi kami ni Aiden, magkababata kami so yun, ako ang mutual nila.” Nakangiting sagot ni Jad. Mukha namang hindi satisfied si Yumi at Axis sa sagot ni Jad.

“Tama ba yun Krystal?” tanong ni Yumi.

“Huh…” halatang nagulat si Krystal sa tanong ni Yumi. “Oo tama yun.” Dugtong ni Krystal na awkward ang pagkakangiti.

Bago pa magtanong muli si Yumi ay mabuti na lang dumating na si Jian.

“Ito na ang pagkain mo prinsesa ko.” Sabi niya sabay lapag ng tray sa harap ko. Sht! nakakahiya sa kanila ang sinabi ni Jian. Iba-iba ang naging reaksyon nila. Si Jad na muntik ng maibuga ang iniinum na tubig. Si Krystal naman ay natatawa na iwan. SI Yumi at Axis naman ay napanganga. Hiyang-hiya talaga ako sa ginawa ni Jian, tinignan ko siya ng masama at kitang kita ko kung paano tumawa ang gag. Apakahayop!

“So papanindigan mo talaga yan?” natatawa-tawang sabi ni Krystal.

“Oo bakit? Nagseselos ka ba?” paasar na tanong ni Jian kay Krystal. Si Jad naman ay nangingiti sa gilid.

“Never! Hmp” sagot ni Krystal na asar na asar kay Jian. Nagtawanan naman si Jad at Axis.

“Alam niyo guys mabuti pang kumain na tayo baka bigla ng magbell.” Suhestiyon ni Jad.

“Mabuti pa nga.” Sagot ni Yumi.

Nagliligpit na kami ng kinakainan namin ng dumating si Rachelle.

“Wow, triple date ba ito?” mataray niyang tanong na kala mo ay naghahamok ng away.

“Well yes, naiinggit ka?” mataray na rebut ni Krystal.

“Nope, bakit ako maiinggit, alam ko naman na sa huli ako pa din ang papakasalan ni Jian.” Mula sa pagkakatingin niya kay Krystal ay tinignan ako nito. “Adios mga kaibigan.” Huling sabi niya bago tumalikod at maglakad palayo.

Hindi ako makapagreact sa sinabi ni Rachelle, tila nasampal ako ng katotohanan. Kahit kailanman ay hindi magiging kami ni Jian sa huli. Maraming hadlang sa relasyon namin, mula sa status ng buhay hanggang sa aming kasarian.

Matapos ang klase ay pumunta muna ako sa part-time job ko, gusto ko kasi makatulong kay nanay kaya ginagawa ko ito. Actually dalawa ang part time job, una sa coffee shop at pangalawa sa isang fast food na focus sa pagtitinda ng chicken.

“Aiden, ideliver mo ito sa address na ito.” Utos sa akin ng supervisor ko. May inabot siya sa akin na papel at isang bucket ng chicken.

“Okay po sir.” Sagot ko at lumabas na ng fast food. Agad kong kinuha ang bike at ginamit itong service papunta sa pagdedeliveran ko. Hindi naman siya masyadong malayo kaya yakang yaka ito.

Pagdating ko sa motorshop na pagdedeliveran ko ng chicken ay nakita ko si Lann doon na nagpapaayos ng kanyang motor. Bago ako pumasok sa loob ay napahinto ako dahil sa kaba, pero wala akong magagawa dahil trabaho ko ito. I need to do this.

Dahan-dahan akong pumasok, sinigurado kong hindi niya ako mapapansin. Agad akong nagtungo sa counter. “Ito na po ang order niyong chicken.” Sabi ko na sakto lang na maririnig ng kausap ko.

“Sige, teka lang tawagin ko ang boss ko.” Sabi ng kausap ko. Really?! So magtatagal pa ako dito. Kinakabahan ako, grabe.

Nakita kong naglalakad ang kausap ko patungo sa pwesto ni Lann. Shocks, mali talaga tong desisyon na to. Nag-usap sila at ng lilingon na sila sa akin ay tumalikod and wishing na hindi ako mapansin ni Lann.

Ilang minuto ang lumipas ay tinapik ako ng kaninang kausap ko, pagsilip ko sa pwesto ni Lann kanina ay wala na siya doon. Thank God. Inabot niya sa akin ang kanilang bayad. Ngumiti ako sa kanya at nagpaalam na.

Paglabas ko ay nandoon si Lann. Hindi ako makagalaw sa kinauupuan ko. Lumapit siya sa akin.

“I thought you came from a rich family.” Tanong niya sa akin.

Binalaan ako ni Jad na wag sabihin na isang katulong ang nanay ko sa kahit kanino na nag-aaral sa campus namin. Dahil once na malaman nila ito ay pagsisimulan ito ng pangbubully sa akin.

“Yeah, any problem?” tanong ko at iiwas na sa ako ngunit humarang siya sa daranaan ko.

“Not so fast boy.” Sabi niya. “…If you are rich, why did you do this?” tanong niya sabay turo sa bike na ginagamit ng store namin.

“It’s none of your business.” Kinuha ko ang bike at nagpedal palayo sa kanya.

Hindi pwedeng malaman niya ang main reason kung bakit ko ginagawa ito. Hayst bahala na bukas.

Pagbalik ko sa store ay muling umorder ng one bucket of chicken. “Medyo full tayo ngayon Aiden.” Sabi sa akin ng boss ko habang inaabot ang bucket of chicken.

Agad din akong pumunta sa condo unit na nakaaddress sa papel na binigay ni boss. Mukhang yayamanin ang mga nakatira sa condo na ito.

“Sir, iakyat niyo na lang daw po iyan sa unit.” Sabi sa akin ng receptionists.

“Sige po.”

Nakailang doorbell ngunit walang nagbubukas, pero nang bumukas ito ay nakita ko si Lann.

“Hey Aiden.” Nakangisi niyang bati sa akin.

“Kagagawan mo to?” inis na tanong ko sa kanya.

“Well money can control everything, look at you I controlled you.” Hinila niya ako papasok ng condo unit niya at sinarado ang pinto.

“Pwede ba Lann, nagtatrabaho ako ng maigi. Please mind your own business. Ayoko ng gulo.” Ibinigay ko sa kanya ang order niyang chicken. Binuksan ko ang pinto.

“Hey, yung bayad ko.” Sigaw niya.

“Salamat na lang, so please don’t ever call the store.” Huli kong sabi at ibinagsak ang pinto. I really hate the gut if that guy. Mayaman nga napakasama naman ang ugali.

Pagbalik ko sa store ay tumulong na ako sa pag-assist ng mga customer namin doon. Mabilis lang din naman lumipas ang oras. Kaya agad akong nagpaalam sa boss ko para naman pumunta sa susunod kong part time job ang coffee shop.

Isang bus bago makarating sa coffee shop, Mabuti na lamang at hindi traffic kaya naging mabilis ang  byahe ko.

Pagdating ko sa coffee shop ay parang walang katao-tao, normally kasi mga ganitong oras madaming tao. Nakita ko ang boss ko kaya agad ko siyang tinanong.

“Sir bakit po walang katao-tao?” tanong ko.

Ngumuso siya sa isang side ng coffee shop and I saw Jian there. Kumaway at ngumiti siya sa akin.  Siraulo bai to? Bakit kailangan niyang gumastos ng Malaki.

“Osya maiwan ko na kayo ah, enjoy the night.” Pagpapaalam ng boss ko sa akin.

Ngumiti ako sa kanya, right after that ay nilingon ko si Jian at pinuntahan ito sa kinauupuan niya.

“Jian anong problema mo?” inis na sabi ko sa kanya.

“I want to see you, I want your time.” Mayabang pa niyang sinabi sa akin. Oo nakakakilig ang sinabi niya pero kung sa mahirap na tulad ko niya ito gagawin ay masasayangan lang ng pera.

“Wala ka talagang ibang alam noh? Kundi gumastos ng pera.” Tinalikuran ko siya sa inis.

Agad naman siyang tumayo at niyakap ako. “Are you mad? Hindi ka ba nasurpresa sa ginawa ko?”

Inalis ko ang pagkakayakap niya at hinarap siya. “You know what, nasasayangan ako sap era Jian. Hindi ganoon kadaling kumite para sa katulad ko.”

“But I can give you what you want.”

“Hindi ko kailangan yun…” sagot ko sa kanya.

“But I need you.”

Hindi ako nakasagot sa sinabi niya. As in hindi ko alam ang isasagot ko. I want to say na I need him too. Gusto kong sabihin na una ko palang siyang nakita ay tinamaan na ako pero hindi ko magawa.

Inalis ko ang pagkakahawak niya sa kamay ko at naglakad palayo. Nakaisang hakbang na ako ng bigla niya akong hilahin papalapit sa kanya at idinampi ang aming mga labi sa isa’t-isa.

TO BE CONTINUED:

Guys any suggestion? Parang nagugustuhan n ani Lann si Aiden and sobrang lakas ng tama ni Jian kay Aiden. Sino kaya sa dalawa ang bagay kay Aiden? Need your help abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

EPISODE 8: HIS FRENEMIES PART 1

EPISODE 8: HIS FRENEMIES PART 1

Grabe iba ang nararamdaman ko, magkahalong kaba, gulat at saya. Tila nasa isang fireworks show ako na kung saan kami lamang dalawa ang tao at ang kabog ng dibdib ko ay ang mga fireworks, iyon lamang ang aking naririnig. Smack lang ang ginawa niyang paghalik sa akin ngunit pakiramdam ko ay umabot kami ng ilang minuto, parang nag slow motion ang buong paligid.

Humiwalay siya sa akin ng matauhan siya sa kanyang ginawa. “I’m sorry, I didn’t mean it, but I mean I mean it. Ahm. Nagets mo ba? Ahm gusto kita at gusto kong gawin yun pero not right now, not in this place.” Naiintindihan ko ang sinasabi niya kahit napakagulo ng explanation niya. Patuloy siya sa pageexplain at nakatitig lang ako sa labi niya. Ang sexy tignan ng bawat galaw ng kanyang labi, mapasara at bukas man ito.

Hindi na ako nakatiis ay hinalikan ko si Jian, kitang kita ko ang panlalalaki ng kanyang mata, halatang halatang gulat na gulat siya sa aking ginawa. Dahil maging ako ay nagulat din. Dahan-dahan naming isinara ang aming mga mata, ninamnam ang bawat sandali na magkalapat an gaming mga labi. Hindi na ako magpapatumpik-tumpik pa, alam kong mahirap, alam kong mali pero wala na akong magagawa pa, hindi ko na napigilan ang bugso ng aking damdamin. Aamin na ako, aaminin ko na nahulog na ako sa kanya, Gusto ko na siya.

Tumigil kami sa aming halikan para kumuha ng hangin, magkadikit ang aming noo at nakatitig kami sa isa’t-isa. Nakahawak siya sa magkabilang pisngi ko at ako naman ay nakahawak sa magkabilang braso niya. Pareho naming hinahabol ang aming hininga.

“Bakit? Bakit mo ginawa iyon?” tanong niya sa akin.

Inalis ko ang pagkakahawak niya sa pisngi ko. “Coffee or Non Coffee drinks?” pag-iwas ko sa tanong niya.

Hinawakan niya ang dalawa kong kamay. “Answer me please.” Nakatingin lang siya sa akin, napakahaba talaga ng pilik mata ng lalaking ito, nangungusap ang kanyang mga mata.

Kinakabahan ako, hindi ko alam kung tama ba ang desisyon kong ito pero susugal na ako.

“Kasi gusto kita, gustong gusto din kita Jian.” Sagot ko sa kanina pa niyang tanong. Kita ko ang pagkabigla sa kanyang reaksyon, I found and it cute. Mahirap mahalin ang isang Jian Calix Agustin., tila langit at lupa an gaming pagitan. Maraming hahadlang pero masasabi kong ilalaban ko toh.

“Anong sabi mo?” he asked me again. I don’t know if hindi niya narinig or nagbibingibingihan lang siya.

“Sinabi ko na bawal na maulit.” Nagsimula na akong maglakad patungo sa counter, para ipaghanda siya ng coffee. Pero kinukulit niya pa din ako.

“Ano nga? Sabihin mo please.” Nagmamakaawa na siya. Ang cute lang tignan na ang lalaking-lalaki na si Jian ay nagpapouty lips.

“Sabi ko, gusto kita. Okay?!” nakita ko na lumapad ang kanyang ngiti. Hayst, paano ba maging kasing gwapo nito.  “…So answer me now Coffee or Non-Coffee?” masungit kong dugtong.

“Non Coffee.” Sagot niya na mabilis, yayakapin n asana niya ako pero umiwas ako at dali-daling pumunta sa counter.

“DIyan ka lang, magprepare lang ako ng iinumin natin.” Sabi ko sa kanya, baka kasi lumapit pa siya dito. Hiyang hiya na nga ako sa pinagsasabi ko kanina.

Habang focus ako sa pag-aasikaso ng kakainin namin ay yumakap siya sa likuran ko.

“Ano ba Jian baka may makakita sa atin.” Sabi ko sa kanya at pilit na ginagalaw ang katawan ko para kumalas siya ngunit hindi pa din effective.

“Let me hug you, sobrang hindi lang ako makapaniwala sa sinabi mo.” Bulong ni Jian sa akin.

Huminga ako ng malalim at hinara siya. “Jian, totoo ang sinasabi ko sayo. I like you. I really like you a—” bigla niyang hinalikan.

“Continue making coffee na, baka hindi ako makapagpigil.” Sabi niya ng putulin niya ang aming halikan. Natatawa na lang ako sa naging reaksyon niya. I didn’t expect na sasabihin niya iyon. Bumalik na ako sa aking ginagawa habang siya ay naupo na sa pwesto niya kanina. Paulit-ulit ko siyang tinitignan at napapansin kong nakatitig lang siya sa akin. Lihim ako napapangiti sa nangyayare.

Inilapag ko sa lamesa ang coffee at cake na gusto niya at umupo ako sa tabi niya. Humigop siya ng kape, hindi ko naman maiwasan isipin ang kalalagyan ng relasyon namin.

“Jian…”

“Hmmm?” he responded while eating the cake.

“Wala.” Tinignan niya ako at ngumiti ako sa kanya. Ayokong sirain ang mood pero, andito pa din sa puso ko ang kaba.

“Ano yun? May problema ba?” tanong niya sa akin.

“Wala, you look cute eating cake.” Pagsisinungaling ko sa kanya.

After kung magclose ng coffee shop ay naglakad lakad muna kami ni Jian sa park na malapit dito.

Napatago kami bigla ng makita namin si Jad at Krystal. As in itinulak ko siya sa may puno.

“Hey, Aiden anong ginagawa mo?” tanong ni Jian sa akin. Yung mukha niya is takang taka sa ginawa ko.

“Remember, wala dapat makaalam kung anong meron sa atin.” I warned him.

“Okay, okay easy.” Sagot ni Jian, habang nakataas ang kanyang kamay na parang sumusuko.

“Hey, you two what are you doing here?” nagulat ako ng marinig ko ang boses ni Krystal.

Agad akong lumingon sa kanila. “Hey Jad. Krystal andito din pala kayo?”

“Anong meron sa inyong dalawa?” tanong sa akin ni Jad.

Sasagot sana si Jian pero pinigilan ko siya gamit ng kamay ko. Tinakpan ko ang bibig niya.

“Walang meron sa amin, were employee employer thing.” Sagot ko na nauutal.

“Are you sure?” tanong ni Krystal na halatang hindi kuntento sa sagot ko.

Inalis ni Jian ang pagkakahawak ko sa kanyang bibig at umakbay sa akin. “Yeah, Aiden is right this just a employee-employer thing.” Sabay kindat kay Krystal.

“Okay fine, whatever it is.” At nauna ng naglakad si Krystal sa.

Lumapit naman sa akin si Jad at bumulong. “Basta huwag mong isusuko agad ang bataan.” Namula ako bigla sa sinabi niyang iyon. Nakakahiya. “…sige bro una na kami.” Paalam ni Jad kay Jian.

Nang makaalis na si Jad at Krystal ay tinignan ako ni Jian. Napansin niya siguro na namumula ang pisngi ko. “Bakit namumula ka diyan anong binulong sayo ni Jad?” tanong niya sa akin.

“Wala.” Inalis ko ang pagkakaakbay niya at nauna ng maglakad. Umuwi na kami sa mansion nila para magpahinga.

Kinabukasan ay maaga akong ginising ni Maam dahil darating daw ang panganay na anak ng mga Agustin. Kaya sabi niya ay sa labas na ako mag-almusal at pumasok ng maaga sa eskwela.

Dali-dali naman akong lumabas ng mansion para bumili ng aalmusalin ko. Sa paglalakad ko palabas ng subdivision ay nakita ko si Axis. Shemay! Anong ginagawa niya dito? Hindi niya ako pwedeng makita dito.

Huminto ako at tumalikod. Hindi ko alam na dito din siya nakatira. Nakajogging attire ito.

May kumalabit sa likod ko, siguro nga ay nakita ako nito. Dahan-dahan akong humarap and si Axis nga.

“Hey Aiden, sabi na nga ba ikaw yan. Your back kasi is so familiar.” Bati ni Axis sa akin.

“Ah… yeah.” Awkward akong ngumiti sa kanya. “Ahm, sige I have to go.” Sabi ko dahil iniiwasan ko to, baka madaming itanong pa ito sa akin.

“Hep-hep” humarang siya sa sa daraanan ko. Ano na naman ba problema nito?.

“Ano na naman ba yun?”

“Saan ka dito? I mean saan kayo nakatira?” tanong nya sa akin.

“it’s none of your business.” Masungit kong sabi sa kanya. Nagsimula na akong maglakad ngunit humarang na naman siya sa akin.

“Just tell me the location and after hindi n akita guguluhin.”

Sigh. Napakakulit. “Doon banda.” Itinuro ko ang lugar kung saan nakatira sina Jian.

Nakita ko ang panlalaki ng kanyang mata. “Really? Holy sh*t. I cant believe it. You are so rich.” Napaka exagg naman nito magreact.

“Okay ka na? Pwede na akong umalis.” Sabi ko sa kanya.

Hinawakan niya ang magkabilang braso ko. “Grabe, magkano ba ang napanalanunan niyo at kinaya niyong bumili ng bahay diyan.” Tanong niya sa akin.

Inalis ko ang pagkakahawak niya sa akin. Huminga ako ng malalim at ngumiti sa kanya. “Please, may pupuntahan pa ako. Huwag ka ng magulo. At hindi ko alam kung magkano ang nakuha naming pera.” At naglakad na ako palayo sa kanya. Napakapasaway naman nito ni Axis. Ang hilig manggulo at mangealam.

Sa convenience store sa labas ng subdivision ay doon ko napagpasyahang bumili ng aalmusalin ko. Isang cup noodles lang ito and one cup of coffee.

Paubos na ang aking kinakain ng may naglapag ng isang bote ng orange juice sa harap ko. Si Lann. Hindi ko pinansin ang nilapag niya sa harap ko, dahil ayoko siyang makasama ay tumayo ako at pinigilan niya ako gamit ang kanyang kamay. Ipinatong niya ito sa balikat ko.

“Ano bang problema mo?” inis kong sabi sa kanya. Ngunit wala akong narinig na sagot mula sa kanya. “…Lann wala ako sa mood makipag away sayo.”

“Just stay with me.” Mahinahong sabi niya sa akin na talagang ikinagulat ko.

“Anong ibig mong sabihin?” naguguluhan kong tanong.

Umupo siya. “Samahan mo ako, samahan mo akong magbreakfast. Kahit hindi ka magsalita basta samahan mo lang ako.” Sabi niya. Ngumiti siya sa akin, and I felt that his smile is very sad. Umupo na lang ulit ako.

“Pakibilis na lang.” masungit kong sabi, syempre ayokong ipahalata sa kanya na natouch ako sa mga sinabi niya.

“You should try that drink.” Patungkol niya sa isang bote ng orange juice na nilapag niya sa harap ko.

“Okay, medyo nauuhaw na din ako.” Sabi ko na lang para hindi niya mafeel na naiilang ako sa kanya.

Ngumiti siya sa akin but this time it was a happy one.

Patapos na siyang kumain ng biglang nagring ang phone ko. Tumatawag si Jian sa akin. Napatingin din si Lann sa cellphone ko na nakalapag sa lamesa. Kukunin ko sana ito pero naunahan ako ni Lann. Agad niya itong sinagot at niloud speak dahil narinig ko ang boses ni Jian.

“Where are you?”  tanong ni Jian.

“Andito kami sa convenience store sa labas ng subdi niyo.” Sagot ni Lann. Hindi maganda ang pakiramdam ko sa mangyayare.

“Bakit magkasama kayo? Ibigay mo nga kay Aiden ang phone. Anong gagawin niyo? ”  sumisigaw na sa kabilang linya si Jian. Ramdam ko ang inis niya.

“Well bro easy, nagbebreak fast lang kami. You know breakfast together.” Pang-asar na sagot ni Lann.

“Akin na nga yan.” Hinablot ko kay Lann ang phone ko. Pero lumayo siya para hindi ko tuluyan makuha.

“Osya, may gagawin pa kami bye.” Sabi ni Lann sabay end ng call. Atsaka binigay ito sa akin.

“Ano bang problema mo?” inis kong sabi sa kanya. Akala ko pa naman mabait na demonyo pa din pala.

“Wala naman, gusto ko lang asarin si Jian. Bakit ka nagagalit? May relasyon ba kayo?” Biglang tanong ni Lann.

“Wala, wala kaming relasyon.” Pagsisinungaling ko sabay iwas ng tingin sa kanya.

“Buti naman.” Nagulat ako ng bigla niyang hinawakan ang buhok ko at hinimas-himas ito. “…dahil kong magiging tayo, gagawin ko lahat para maagaw ka sa kanya.” Nagulat ako sa sinabing iyon ni Lann, literal na napatingin ako dahil hindi ko ineexpect yun. Binigyan niya ako ng kindat.

Inalis ko ang pagkakahawak niya sa ulo ko. “Alam mo okay na eh, nantitrip ka na naman.” Sabi ko na lang para hindi maging awkward ang mood naming dalawa.

Natatawa na naman ang loko. “Totoo nga ang sinasabi ko.”

“Hay naku, kung di mo titigilan yan, aalisan kita dito.” Pagbabanta ko sa kanya.

“Okay lang tapos naman na ako kumain kanina pa, and mukhang wala kang balak alisan ako.” Pang-aasar niya sa akin.

Tumayo na ako baka sabihin niya na gusto ko siya. Pero bigla niyang hinawakan ang kamay ko.

“Ano na naman ba yun?”

“Five minutes, stay here.” Sabi niya sa akin, at nagpuppy eyes pa ang loko,

Sigh. Wala akong nagawa kundi umupo na lang. “So anong gusto mo pag-usapan natin?”

“Ikaw bahala, kahit ano. Kahit titigan lang kita okay na ako doon.” Banat na naman ni Lann, sabay kindat sa akin. SIguro kong babae lang ako kanina pa ako bumigay dito. Kakainis!

Nagulat ako nang biglang bumagsak si Lann sa kinauupuan niya. And nakita ko si Jian na nakatayo sa harapan namin. Agad akong tumayo para pumagitna.

“Anong ginawa nito sayo?” tanong niya sa akin, ibang iba ang tono ng boses ni Jian. Nakakatakot.

Tumayo si Lann at pinunasan ang dugo sa pumutok niyang labi. “Kung may ginawa ako sa kanya, ano naman ba sayo? Ano ka na niya?” inis na tanong din ni Lann kay Jian.

“Anong sabi mo?” inis na lalapit si Jian kay Lann pero pinipigilan ko siya.

“Jian, wala siyang ginawa. Huminahon ka.” Pang-aawat ko kay Jian.

“Napakapraning mo bro, tandaan mo hindi mo siya pag-mamay-ari.”  Sabi ni Lann.

Nagpupumiglas si Jian. “Lann, umalis ka na please.” Gusto ko na din paalisin si Lann dahil lalo lang niyang niyayamot si Jian.

“Okay, okay. See you at school.” Kumindat siyang muli sa akin. At hinaplos ang aking buhok, Kitang-kita ko sa mukha ni Jian ang inis.

Nang makalayo na si Lann ay hinarap ko si Jian. “Anong problema mo?” tanong ko sa kanya.

Umiwas siya ng tingin. Sigh. Hinila ko siya at dinala ko siya sa eskinita. Hindi siya nagsasalita sumunod lang siya sa akin. Nang nasa gitna na kami ng eskinita ay muli akong humarap sa kanya. “Anong gagawin natin dito?’ tanong niya sa akin.

“Now, tell me anong problema mo? Bakit mo ginawa iyon?”

“Ayoko kasing may ibang lalaki ang umaaligid sayo, gusto ko ako lang. wala nang –“ hindi na niya naituloy ang kanyang sasabihin dahil bigla ko siyang hinalikan.

Napakacute niya kasi habang nagpapaliwanag, I found his lips so sexy. Smack lang naman ang kiss na yun. Dahil nakakahiya naman na dito pa kami mag LP. You know what I mean.

“Alam mo naman diba, ikaw lang. Ikaw lang ang gusto ko.”

Kitang-kita kong pamulahan si Jian. Napaka mestizo niya kasi. Nagsimula na ako maglakad ng bigla niya akong hilahin at isandal sa pader.

“Hey Jian, anong gagawin mo?” tumingin ako sa paligid, baka kasi may biglang dumating na tao. Nakakahiya ang pwesto namin. Dalawang lalaki pa naman kami.

“Saan ka pupunta?” tanong niya na itinataas baba ang kilay.

“Uuwi na, we need to prepare pa sa klase natin.” Pagdadahilan ko, actually kasi ay nahihiya ako sa kanya. Nahihiya ako sa mga sinabi ko.

Nilapit niya biglang ang kanyang mukha. “Sigurado ka? Iyan lang ang dahilan?”

“Jian tigilan mo ako ah.” Itinulak ko siya ng bahagya ngunit hindi man lang siya napaatras.

“Ano ulit sabi mo?” pang-aasar niya sa akin.

“Nasabi ko na pwede ba, tigilan mo ko sa pang-aasar mo.” Buong lakas ko siyang tinulak at ng makalaya ako ay agad akong tumakbo.

“Hey babe, wait for me.” Rinig kong sigaw niya. Natatawa na lang ako sa narinig ko.

Mabilis na lumipas ang araw, natapos na din an gaming klase ngunit hindi ko nakita si Jian kahit ang anino nito. Hindi ko alam ang nangyare sa bahay nila, basta nakarinig lang ako ng malalakas na sigawan.

“Jad, mauuna na ako. May bibilhin pa kasi ako.” Pagpapaalam ko kay Jad na kausap si Krystal.

“SIge ingat ka.” Sagot ni Jad at ngumiti sa akin si Krystal na may kasamang wave. Napakaamo din talaga nitong mukha ni Krystal. Yung ganda niya is yung gandang di nakakasawa tignan.

Habang naglalakad ako patungo sa palengke ay may napansin akong pamilyar na lalaki. Pamilyar bexcause parehas kami ng suot na uniporme. Agad koi tong nilapitan dahil nakahandusay lang ito. Paglapit ko ay si Lann ang nakita.

“Lann, oh my gadh. Anong ginagawa mo dito?”

TO BE CONTINUED:

Guys any suggestion? So it’s Aiden and Jian na, ngunit may umaapela pa si Lann. Totoo nga kaya ang mga sinasabi ni Lann o baka gusto niya lang makaganti kay Jian. Ano nga ba ang tunay na dahilan na pag-aaway nina Lann at Jian. At bakit bugbog sarado si Lann? Sino ang may pakana? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

EPISODE 9: HIS FRENEMIES PART 2

EPISODE 9: HIS FRENEMIES PART 2

Maayos na natapos ang klase namin, ngunit hindi ko nakita si Jian sa campus nitong buong araw. Ang huli kita namin ay ng maghiwalay kami bago pumasok ng mansion nila. Hindi ko alam ang nangyare pero nasisigurado kong mabigat ito, rinig na rinig ko ang sigawan kanina sa loob ng kanilang bahay.

Alam ko na dalhan ko kaya siya ng pasalubong. Agad akong nagpaalam sa mga kasabay ko.

“Jad, mauuna na ako. May bibilhin pa kasi ako.” Pagpapaalam ko kay Jad na kausap si Krystal.

“SIge ingat ka.” Sagot ni Jad at ngumiti sa akin si Krystal na may kasamang wave. Napakaamo din talaga nitong mukha ni Krystal. Yung ganda niya is yung gandang di nakakasawa tignan.

Ano kayang magandang bilhin kay Jian, halos lahat naman na kayang bilhin nun. Cake? May cake naman sa kusina. Ice cream? Meron din baka mas madami pa. Sigh. Ano kaya.

Patuloy ako sa paglalakad ng biglang may sumagi sa isip ko. Alam kong hindi pa niya ito natitikman. Dadalhan ko siya ng mga street foods like kwek-kwek, kalamares, balut at marami pang iba.

Habang naglalakad ako patungo sa palengke ay may napansin akong pamilyar na lalaki na nakahandusay sa gilid ng kalsada. Wala pang nakakapansin sa kanya dahil hindi naman madalas na dinadaanan ito ng mga tao. Siguro nga ay nakikita ko na ito sa campus dahil parehas kami ng suot na uniporme. Agad ko itong nilapitan nang mapansin kong wala itong malay at duguan ang damit. Paglapit ko ay laking gulat ko ng makita kong ang lalaking nakahandusay ay si Lann. Agad akong nataranta at hindi alam ang gagawin.

“Lann, oh my gadh. Anong ginagawa mo dito?” nanginginig ang buong katawan ko habang ginigising ko siya. “Lann wake up.” Wait ano bang gagawin ko.

Tama. I need to call emergency hotline. Nadial ko na ang number ng pigilan ako ni Lann.

“No please, don’t call any ambulance please.” Hirap na hirap niyang sabi sa akin.

“Pero…”

Cough! Cough! Cough! Sunod sunod niyang ubo. “Dalhin mo na lang ako sa condo. Ayokong malaman ni Dad ito.”

Oh my gadh. Hindi ko talaga alam ang gagawin ko. Napakakulit ng taong ito. Sa huli ay tumawag na lang ako ng taxi at doon kami sumakay.

Buong byahe ay hindi kami nag-uusap ni Lann, pero bago kami sumakay sa taxi ay pinunasan ko muna siya para naman hindi matakot ang driver baka kasi isipin eh kung ano-anong ginawa ko sa kanya.

Hindi madali ang pagalalay ko sa kanya paakyat sa unit niya, dahil pinagtitinginan kami ng mga tao.

“Maupo ka muna diyan.” Iniupo ko siya sa sofa. Naku-naku ka talaga Lann. Pinahirapan mo pa ako.

Kumuha ako ng maligamgam na tubig, kailangan kong linisin ang mga sugat niya.

“Salamat ah.” Kahit hirap na hirap siya magsalita ay pinipilit pa din niya.

“Pwede ba huwag ka muna magsalita, magpahinga ka lang diyan.” Pinunasan ko ang kanyang mukha, dahil may mga putik putik pa ito at natuyong dugo. Ano ba kasing pinaggagawa ng lalaking ito.

Nang malinis ko ang mukha niya ay sunod kong pinunasan ang kanyang leeg at mga braso. Pero I didn’t expect na may malaki akong dagok na kakaharapin, dahil lilinisin ko ang kanyang katawan. Itataas ko na ang damit niya ay agad niya akong pinigilan.

“Hey, what are you doing?” pagpipigil niya sa akin.

“Lilinisin ko lang ang katawan mo, kaso mukha kaya mo naman na,” sabi ko at ibinato ko sa mukha niya ang pamunas.

“Hey, I’m just kidding.” Sabi niya at pilit niyang inaabot ang kamay.

Nginitian ko siya ng sarcastic. “Bahala ka sa buhay mo.” At naglakad na ako palayo. Hinabol niya ako ngunit hindi niya naabot ang kamay dahilan para malaglag sa sofa.

“Ouch!!!” rinig kong sabi niya. Agad ko siyang nilingon.

“Buti nga sayo. Tsss.” Tinutulungan na nga ang dami pang arte.

“Sorry na, suko na ako. Just help me.” Pagmamakaawa ni Lann sa akin. Tsss. Tapos ngayon bigla siyang magmamakaawa sa akin.

Nilapitan ko siya at inalalayan paupo sa sofa. Nang maayos na siyang nakaupo ay nabigla ako ng maghubad suot niyang damit. “Hey, anong ginagawa mo?”

“Bakit?” nagtaka siya. “sabi mo pupunasan mo tong katawan ko.” Tuluyan na niyang inalis ang suot niyang damit.

Napaiwas ako ng tingin, as in napaiwas talaga. Sino ba naman hindi mapapaiwas ng tingin. Very perfect ng tanawin na nakikita ko. Mula sa kanyang maumbok na dibdib na halatang halata mong batak na batak sa gym. Ang kanyang pinkish na mga nipples. Sobrang puti ng kanyang katawan na hindi mo aakalaing katawan ng lalaki. Napalingon ako sa very toned six packs abs niya. Grabe ang lalaking ito. May isa lang na panira sa kanyang katawan, isang peklat na nasa pelvis part pababa sa natatakpan ng kanyang pantalon. Isang mahabang linya ito.

“Kaya mo na siguro iyan.” Sabi ko sa kanya. Tatayo na ako ngunit mabilis pa sa alas kwatro niya akong hinila dahilan para madapa ako sa kanya. Ang aking ulo ay nakadagan sa kanyang kanang dibdib ang aking kanang kamay naman ay nakalapat sa kaliwang dibdib niya. Dahan dahan akong tumingala sa kanya at nang magtama ang aming mata ay binigyan niya ako ng isang kindat kasabay ng naramadaman ko ang pagpisil niya sa pang-upo ko.

Nilayo ko ang sarili ko na nagresulta ng pagkahulog ko sa sofa, ang sama ng bagsak ko dahil ang sakit sa pwet. Tumayo ako at ibinato ko ulit sa kanya ang pamunas.

“Kaya mo nay an. by the way meron ka bang first aid kit dito?” tanong ko sa kanya. Iniba ko na ang aura ng sitwasyon baka kasi kung saan pa mapunta to. Take note, I have Jian na and Loyal ito.

“Nasa banyo, meron ako. Ahm, pwede mo din ba akong kunan ng juice nauuhaw na kasi ako.” Nahihiya niyang utos sa akin.  

“Okay sige, dito ka muna, at umayos ka nga ng higa. Pati punasan mo na yang sarili mo at magbihis ka na” bilin ko sa kanya bago ako nagtungo sa banyo.

Agad ko din naman nakita ang kanyang first aid kit, pagbalik ko sa sala niya ay nananatili pa din siyang nakahubad.

“Hindi ka pa din nagbibihis?” iritableng tanong ko sa kanya. Paano ako makakapagconcentrate kung ganyan ang nakikita ko.

“Paano ako magbibihis kung wala akong malinis na damit.” Nginitian niya ako at itinaas-taas pa ang kanyang kilay.

Sigh. “Nasaan ang damit mo? Kukuhanan na kita.” Masungit kong sabi sa kanya.

“Nasa room ko, may aparador doon. Kuha mo ako sando. Atsaka yung juice ko na din.” Utos niya at sinamahan pa niya ng pang-asar na ngiti.

Inirapan ko siya at nilapag ko ng malakas ang first aid kit niya sa lamesa. Pumunta ako sa kwarto niya. Pagbukas ko ng pinto ng kwarto niya ay halos manuntok ang amoy nito. Halo-halo ang amoy nito, amoy ng pabango, amoy ng damit na madumi.

Pag-open ko ng lights ay sobrang kalat ng kwarto nito. Grabe sa kagulo nito, ang mga maduming damit niya ay kung saan saan nakasampay, maging ang mga underwears nito ay kung saan saan nakalagay. Dumeretso ako sa sinasabi niyang cabinet at kumuha ako doon ng sando.

Mabilis din akong bumalik sa sala niya at nakita ko siyang nanunuod ng tv.

“Ito na ang damit mo.” Sabay hagis ko sa kanya. Kinuha ko ang first aid kit na nilapag ko sa lamesa kanina at umupo sa sofa. “Umupo ka na ng maayos, para magamot na natin iyang mga sugat mo sa mukha.”

Agad naman niya akong sinunod. Dinampi-dampian ko lang ng alcohol ang kanyang mga sagot, kita ko naman sa reaksyon ng kanyang mukha na masakit ang aking ginagawa. Seryosong-seryoso ako sa paglilinis ng bigla niyang hinawakan ang wrist ko. Napatingin ako sa kanya.

“Anong problema mo?” tanong ko.

“Damn you’re so beautiful.” Naibulaslas niya na ikinagulat ko. Inalis ko ang pagkakahawak niya sa wrist ko at diniinan ang dampi sa sugat niya sa labi,

“Enough na sa mga kalokohan mo.”

“Ouch, that’s too much.” Reklamo niya.

“Well mukhang okay ka naman na, pwede na akong umalis.” Tumayo na ako pero bigla niya akong hinila. Sobrang bilis ng pangyayare na hindi ko namalayan na nakapatong na pala siya sa akin.

Ilang Segundo kaming nakatitig sa isa’t-isa ng biglang tumunog ang tiyan niya, kumukulo na ata dahil sa gutom na siya. Nagkataon ako na itulak siya ng malakas.

“Wag ka munang umalis, nagugutom na ako.” Pagmamakaawa niya at nakapouty lips pa siya. Naawa naman ako sa sitwasyon niya.

Sigh. “Okay fine, ipagluluto kita but after that uuwi na ako. Baka hinahanap na ako sa bahay namin.” Pagpapakasiguro ko dahil sa malamang sa malamang ay gagabihin na ako sa paguwi nito.

Agad akong nagtungo sa kitchen niya para maghanap ng lulutuin.

One hour ang lumipas ay natapos din akong nagluto, I prepare na yung table niya para kakain na lang siya. Pumunta ako sa sala kung saan siya nakapwesto.

“I’m done na, pumunta ka na lang sa kitchen. Nakahain na din naman yun.” Kinuha ko na ang bag ko at isinukbit ito sa aking balikat. Hindi naman na siya kumibo pa at nakatutuk lang siya sa tv.

Malapit na ako sa pintuan ng magsalita siya.

“Ahm, Aiden.” Sigaw niya.

“Bakit?” nakangiti ako sa kanya. Pero parang naiilang siya sa akin.

“Ah wala, I just wanna say. Ahm. Thanks” putol-putol niyang sabi. I don’t know kung anong problema niya.

“Welcome. Ahm. Ano, sige alis na ako.” Maging ako ay putol putol na din ang pagsasalita dahil sa awkward ako sa kanya. Binuksan ko na ang pinto at ng makalabas na ako ay muli kong narinig ang boses niya.

“Aiden wait.” Sigaw niya. Muli akong pumasok para alamin kung ano ang kailangan niya.

“Ahm, can you stay.” Nanlaki ang mata ko ng sabihin niya yan, agad naman niya itong napansin. “…kasi baka hindi masarap ang pagkakaluto mo.” Dugtong niya. Alam ko namang dahilan niya lang iyon. Biglang sumagi sa isip ko ang sinabi niya sa akin na ayaw niyang kumain mag-isa dahil sa nalulungkot siya.

Sigh. Naglakad ako muli patungo sa kanya, nilapag ko ang bag sa sofa. “Tara na, kain na tayo medyo nagugutom na ako. Akala ko hindi mo ako aalukin kumain.” Sabi ko para mabawasan ang awkwardness sa paligid.

Mabait si Lann, caring and sweet pero hindi niya lang alam kung paano ito maexpress ng tama, Minsan siguro ay na mimissunderstood siya ng mga tao. Like me, jinudge ko siya without knowing kung ano ba talaga ang pinagdadaanan niya.

Habang kumakain kami ay walang nagsasalita hanggang sa matapos na kami.

“Ahm, Aiden salamat sa pagsama.” Nahihiya niyang sabi sa akin.

“Ano ka ba? Maliit na bagay” sagot ko sa kanya.

“Maupo ka na muna sa sofa, ililigpit ko na ito pinagkainan natin. Then ihatid n akita sa inyo.” Suhestiyon niya.

“Hindi mo na ako kailangang ihatid, you need to rest.” Pagtanggi ko sa gusto niyang gawin.

Ngumiti lang siya sa akin, at tuluyan na akong nagpaalam sa kanya.

Medyo late na akong nakarating sa mansion dahil mahirap magcommute pag dis oras na ng gabi. Hindi naman siya delikado sadyang wala lang talagang mga sasakyan.

Pagpasok ko sa gate ay nagulat ako ng biglang may humila sa akin. Isinandal ako sa pader at nakatakip ang bibig ko. It was Jian.

“Bakit ngayon ka lang? Saan ka galing?” tanong niya sa akin. Pero paano ako makakasagot kong nakatakip ang boses ko. Inalis ko ang pagkakatakip niya sa bibig ko.

“May inasikaso lang ako.” Sagot ko sa kanya. Itinulak ko siya ng bahagya dahil masyado siyang malapit sa akin.

“Ano yung inasikaso mo at inabot ka ng ganitong oras? Kanina pa kita hinihintay.” Hinawakan niya ang kamay ko at hinalikan ito.

“I saw Lann na bugbog sarado, so I help him.” Sagot ko kay Jian, halata naman sa mukha niya ang pag-iiba ng expresyon nito.

“Ahm, so what did you do?” tanong niya sa akin.

“Pumunta kami sa condo niya and I help him to clean those sugat sa katawan niya.” Sagot ko sa kanya.

“Ahm okay, you can go back na sa room niyo. Baka may makakita pa sa atin.” At nagsimula na siya palayo sa akin. Ano yun? Bakit biglang naging pakikitungo niya sa akin. Hindi ko na din siya sinundan kasi mahirap na nga at baka may makakita pa sa amin.

Kinabukasan ay maaga akong pumasok habang naglalakad ako palabas ng subdivision ay may bumusina sa akin.

“Sakay na.” sabi ni Jian pagkababa niya ng car window. Luminga-linga muna ako dahil baka may mga nakatingin.

“Pwede ba Jian, wag ngayon.” At nagpatuloy na ako sa paglalakad. Busina ng busina ang sasakyan habang nakasunod sa akin. Dahil medyo bwesit na ako ay nilingon ko siya. Nginitian niya ako at kinaway na pumasok sa kotse niya.

Wala na akong nagawa kundi sumunod na lang sa kanya.

“Gumising ako ng maaga para sumabay sayo.” Sabi ni Jian sabay lean ng kanyang head sa akin shoulder. Hindi na ako nagsalita pa at hinayaan siya sa gusto niyang gawin. And the driver continues to drive.

Pagdating sa main building ay nahihiya akong bumaba dahil ang daming mga estudyante. Nakakainis ayokong maissue.

“Bumaba na tayo.” Sabi ni Jian na ngumingisi ngisi.

“Ayoko, nakakahiya lumabas dito sa kotse mo lalo na ganyan kadami ang mga estudyante.” Dahilan ko. Sino ba naman kasi ang hindi mahihiya sa sitwasyon ko.

“Let’s go na…” tumingin siya sa likod. “…and look madaming mga nakapila sasakyan to drop off the students.

Tinignan ko ang likod, tama nga ang sinasabi niya. Kaya wala na akong nagawa ng bigla akong hilahin ni Jian palabas ng kotse. Paglabas namin sa kotse ay pinagtitinginan kami ng mga estudyante.

Nagsimula ang mga bulung-bulungan sa buong paligid. Umakbay si Jian sa akin at nagsimula kaming maglakad papasok sa main building. Parang wala lang sa kanya ang bulungan ng mga estudyante pero para sa akin ay nakakahiya ito. My gadh Jian bakit mo ba ako ginaganito. Pagkatapos ng eksenang ginawa ni Jian ay bumulong siya sa akin.

“Pasok ka na sa room mo babe, sunduin kita mamayang lunch.” Sabay alis. Pinamulahan ako ng mukha dahil sa sinabi niyang iyon.

Pumasok ako sa classroom na pinagtitinginan ng mga estudyante hanggang sa makaupo ako sa upuan, Mabuti na lamang ay biglang dumating ang aming guro.

Lunch break na ay binilisan ko ang paglabas ng classroom dahil ayaw kong sunduin ako ni Jian sa room. Magcacause lang kasi ito ng commotion.

While going sa cafeteria ay may nakita akong nagkukumpulan sa locker area. Sumingit ako sa mga nanunuod doon and I saw Lann with his two friends bullying another student. Isa lang siya pero he is quite weak.

Binubuhusan nila ito ng juice at pinagsisipa. Wala man lang tumutulong sa kanya, pero ako hindi ko kakayanin na hindi ito tulungan. Kaya agad akong lumapit dito, itinulak ko si Lann at pumagitna.

“Anong ginagawa niyo?” inis na tanong ko.

“It’s none of your business.” At kinuwelyuhan ako ng kaibigan ni Lann.

“Hindi ba kayo napapagod sa ginagawa niyong pambubully ng mga estudyante?” inis kong sabi.

Lumapit si Lann sa akin at hinila ako ng bahagya. “Please umalis ka na dito at huwag ka ng mangealam.”

Inalis ko ang paghahawak niya sa akin. “Mali ito Lann, mali.”

Pinuntahan ko ang nakaupong estudyante, inalalayan ko siya patayo, ngunit may humila sa balikat ko at bigla akong sinuntok.

TO BE CONTINUED:

Sino ang sumuntok kay Aiden? At sincere kaya ang nararamdaman ni Lann kay Aiden? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

EPISODES 10: JIAN VS LANN

EPISODES 10: JIAN VS LANN

Akala ko ay tahimik na ang pagstay ko dito sa campus dahil sa medyo okay na kami ni Lann pero lahat ng iyon ay isang malaking kasinungalingan.

Pumagitna ako sa ginagawala nilang pambubully sa isang student. Hindi ko kasi maatim na manuod na lang sa gilid habang ang isang estudyante ay nahihirapan.

“Anong ginagawa niyo?” inis na tanong ko.

“It’s none of your business.” At kinuwelyuhan ako ng kaibigan ni Lann.

“Hindi ba kayo napapagod sa ginagawa niyong pambubully ng mga estudyante?” inis kong sabi.

Lumapit si Lann sa akin at hinila ako ng bahagya. “Please umalis ka na dito at huwag ka ng mangealam.”

Inalis ko ang paghahawak niya sa akin. “Mali ito Lann, mali.”

Pinuntahan ko ang nakaupong estudyante, inalalayan ko siya patayo, ngunit may humila sa balikat ko at bigla akong sinuntok.

“Hey transferee huwag na huwag kang mangengealam dito. Do you think dahil close mo si Jian ay tanggap ka ng school natin?” sabi ng isang alagad ni Lann. Gulat na gulat si Lann sa nangyare. Lalapit sana siya sa akin ng makita ko na lang na lumapit na si Jian sa akin.

“Are you okay?” tanong niya sa akin. Kitang kita sa mukha ni Jian na nag-aalala siya sa akin.

Tumango na lang ako bilang tugon.

Nilingon niya ang sumuntok sa akin. “What did you say kanina?” tanong ni Jian. Biglang nag-iba ang aura niya. “Wala kang pakialam kahit close kami ni Aiden? Hindi ka natatakot sa akin.” Dahan dahang tumayo si Jian at kinuwelyuhan ang sumuntok sa akin.

Hindi ka makatingin ng deretso ang lalaki kay Jian. Lumapit si Lann kay Jian at hinawakan ang kamay nito na nasa kwelyo ng estudyante.

“Enough, ako na ang bahalang dumesiplina sa kanya.” Sabi ni Lann.

“What if ayoko?” nagkatinginan si Jian at Lann na animo’y may mga kidlat na kumukunekta sa kanilang mata.

“Paano yan magkakasakitan tayo.” Ngumisi si Lann kay Jian.

“Don’t worry hindi kita uurungan.” Ngumisi pabalik si Jian.

Nagsikalasan ang mga estudyante ng biglang dumating ang head master. “Whats the commotion here?” tanong niya. Nang makita niya si Lann at Jian ay agad niya itong tinawag. “…Mr. Agustin and Mr. Catotocan, ano na naman bang gulo to?”

“Nothing sir.” Sabi ni Lann at naglakad na palayo, ngunit bago siya maglakad ay tinignan niya ng masama si Jian, bumaling din ang tingin niya sa akin at kinindatan ako.

Kinausap ko naman ang lalaking kaninang binubully. “Okay ka lang ba?” tanong ko sa kanya.

Inalis niya pagkakahawak ko sa kanya. “Pwede ba sa susunod, pakialaman mo ang problema mo. At huwag ang problema ng iba.” Tumayo siya at pinagpupulot ang mga gamit niya at naglakad palayo.

Lumapit naman agad sa akin si Jad. “Okay ka lang ba? Gusto mo bang dalhin kita sa clinic?” tanong niya agad sa akin.

“Okay lang ako.” Sagot ko.

Lumapit naman sa amin si Jian. “Mag-usap tayo.” Seryosong seryoso ang kanyang mukha. Hinila niya ako, hindi naman mahigpit ang kanyang pagkakahawak sa akin. Nanatili akong tahimik dahil tinatantya ko pa ang emosyon niya. Sumakay kami ng elevator, dinala niya ako sa rooftop.

Pagdating namin sa rooftop, ilan minuto pa ang lumipas ay walang nagsasalita, kaya pinangunahan ko na.

Huminga ako ng malalim bago magsalita. “Jian, ahm anong pag-uusapan natin?” mahinahon kong tanong sa kanya.

Nilingon niya ako. “Are you okay?” hinawakan niya ang baba ko, para mas makita ng maigi ang sugat sa labi ko.

“Yeah, I’m fine. Ano ka ba? Laking probinsya to. Hindi basta basta susuko.” Sagot ko sa kanya, I want to make sure na hindi siya mag-aalala.

Huminga siya ng malalim. “Hindi ko alam, alalang-alala ako sayo kanina. Gusto kong manakit, gusto ko siyang saktan nung makita ko ang ginawa niya sayo.”

Hinawakan ko ang kamay niya, ramdam na ramdam ako ang emosyon niya, magkahalo ang galit at inis. “Pero nagpapasalamat ako sayo, dahil hindi mo itinuloy ang balak mo. Okay lang naman ako, malayo ito sa bituka.” Pag ensure ko sa kanya na I’m really okay, na I’m fine.

“I know, I know, pero hindi ko maiwasan na hindi mag-alala. Aiden may pakiusap ako sayo.”

“Ano yun?”

“Pwede bang… I mean layuan mo muna ang pagiging bayani… Ahm yung pagtatanggol mo sa mga estudyanteng binubully.”

“Gustuhin ko man pero hindi kasi—“ hindi ko natuloy ang sasabihin ko dahil bigla ulit siyang sumingit.

“At kung maari layuan mo si Lann.” Singit niya. Hindi ko alam ang isasagot ko.

Nainterrupt ang pag-uusap namin ng tumunog ang cellphone ko, chinek ko ang tumawag, it was Lann. Nagkatinginan kami ni Jian, nagpapakiramdaman kung sasagutin ko ba ito o hindi.

Nakakabastos namn siguro sa part ni Lann if hindi ko sasagutin ito. So sinagot ko ito at itinapat sa tenga ko.

“Hello, hello Aiden are you—“  hindi ko na narinig pa ang sinabi niya dahil inilayo ni Jian ang kamay ko sa tenga ko gamit ang kaliwang kamay niya. Ang kanang kamay niya ay inilapat niya sa lowerback ko at hinila ako papalapit sa kanya.

Hindi na ako nakareact pa dahil mabilis na dumampi ang aming mga labi sa isa’t-isa. Ilang Segundo ang tinagal namin sa ganoong sitwasyon.

“Aiden, please wag mo siyang lapitan. Dahil nagseselos ako.” Sabi niya sa akin habang magkayakap kami at nakatitig sa isa’t-isa. Pakiramdam ko ay namumula na aking mukha, dahil labis na ang init na nararamdaman ko sa aking mukha. Kasabay pa nito ang bilis ng tibok ng aking puso.

Nang mapansin ko na unti-unti na namang lumalapit ang kanyang mukha ay inilapat ko ang aking hintuturo sa kanyang labi.

“Tama na Jian, sumusobra ka na ata.” Dahan-dahan akong kumawala sa kanyang mga yakap.

“Bakit? Wala naman sigurong masama? We have a mutual understanding.” Proud na proud niyang sabi sa akin. Aba, mayabang to ah. Barahin ko nga.

“Mis Understanding kamu.” At naglakad ako palayo sa kanya.

“Hey wait, I don’t get it. I thought…” habol na pasigaw niya sa akin.

“Well baka nagkakamali ka lang.” sigaw ko pabalik sa kanya. Nang makita ko siyang patakbo sa akin ay nagsimula na din akong tumakbo para hindi niya ako maabutan.

Tumunog na din ang bell kaya kahit nasa malayo siya ay nagwave na lang ako to say goodbye. Pero hindi doon natigil ang pangungulit niya sa akin kahit nasa klase ito ay text ng text.

Maging ako ay hindi makapagconcentrate sa klase dahil sa ginagawa niyang pagbanat sa text.

“Mr. Garcia? Mr. Garcia are you listening?” dinig kong tawag sa akin ng teacher ko.

“Yes sir?”

“Kanina pa kita tinatawag, and you keep ignoring me. At higit pa dito ay kanina ka pa nakittingin sa phone mo while smiling.” Sabi niya sa akin then lumapit siya. “…stand up” dahan-dahan akong tumayo at tumingin ako sa paligid nakita kong nagtatawanan ang mga kaklase ko.

Kinuha ng teacher ko ang phone ko at binasa ang message ng malakas, yung sakto lang na maririnig ng buong klase.

“What’s this…  Scale 1 to 10, always remember na your number 11…”  nagtawanan ang buong klase.

“Sir sino nagtext niya?” tanong ni Axis.

Chineck ni Sir kong sino. “Unggoy ang nakapangalan dito.” Sagot ni Sir. My gadh hiyang hiya na ako.

Breep

Nagvibrate ang phone ko. It means may nagtext. “Oh, It’s Mr. Agustin, he even sended a photo of him na topless. Nice body.” Sabi ng teacher naming at ipinakita ang photo nasinend ni Jian.

Naku lupa lamunin mo na ako. I can’t keep standing here. Grabe na to. Napadako ako ng tingin kay Axis ang lakas ng tawa niya as in. Sarap pektusan nito.

Mabuti na lang ay tumunog na ang bell. Kaya medyo nakaligtas ako. Nagmamadali akong nagligpit ng gamit ko.

“Oh Aiden bakit ka nagmamadali?” tanong ni Jad.

“Yeah, siguro may date kayo ni Jian noh?” tanong ni Krystal.

“No, iniiwasan ko nga siya eh.” Pagsabi kong yun sa kanila ay nagmadali na akong lumabas ng room.

Naglalakad na ako sa labas ng campus ng may humarang sa akin.

“Let’s talk.” Sabi ni Lann. Kasama ang dalawang alalay niya.

“Anong pag-uusapan natin?” tanong ko sa kanya, masama ang loob ko dahil sa ginawa nila sa akin kanina.

“Follow me.” Sabi niya at naglakad na sila, pero hindi ako sumunod dahil baka kung ano pang gawin nila sa akin. Nang mapansin niyang hindi ako sumunod ay agad niya akong pinuntahan.

“Hindi ako sasama sa inyo, mamaya ipapatay mo pa ako sa mga kaibigan mo.” Tinalikuran ko siya at nagsimulang maglakad.

Hinabol niya ako at iniharap sa kanya. “Please, I need to talk to you.” Hinawakan niya ako sa dalawang siko ko. “…I need to know if okay ka lang.”

Inalis ko ang pagkakahawak niya. “Hindi mo ba napapansin na I’m okay, Lann okay ako.”

“Please mag-usap tayo.” Pakiusap niyang muli, tinignan ko ang mga kaibigan niya sa likod.

“Well, Lann were talking right now, so please sabihin mo na ang gusto mong sabihin. Kasi hindi ko maatim na makita ka… kayo ng mga kaibigan mo.” Tuloy tuloy kong sabi sa kanya. Hindi na siya nakapagsalita, as in natameme siya sa ginawa ko. Tinuloy ko na ang paglalakad at nilagpasan ko silang tatlo.

Marami na akong iniisip sa buhay at wala na akong balak dagdadagan pa ito. Kaya’t hanngga’t maari ay gusto ko na siyang iwasan, dahil ayoko ng gulo. Ayokong lumala lalo ang awayan sa pagitan ni Jian at Lann. Kung maari nga lang ay gugustuhin ko pa sila maging magkaibigan muli, pero hindi ko alam kung paano sila irereconcile lalo na’t hindi ko naman alam ang totoong reason ng pag-aaway nila.

Pagdating ko ng bahay ay may inutus sa akin si Nanay, so bago ko sundin ang inutus niya ay nagbihis muna ako ng pambahay. Matapos kong magbihis ay agad akong dumeretso sa palengke para bilhin ang inutos niya.

Mabilis akong natapos sa pamimili, pabalik na ako ng may napansin akong pamilyar na tao.Nakita ko siyang pumasok sa loob ng motel. Bawal ang estudyante doon pero bakit siya nakakapasok sa loob.

Si Yumi ba iyon? Pero bakit? Anong ginagawa niya sa motel. Mabilisan akong pumunta sa harap ng motel at ng papasok na ako ay pinigilan ako ng dalawang guard.

“Bawal ka dito. Bawal ang estudyante.” Sabi ng guard.

Hindi na ako nagpumilit pang pumasok. Naging palaisipan tuloy sa akin ang pagpasok ni Yumi. Ayoko man isipin pero dumudumi ang pag-iisip ko. No, no, no. Mabuting tao si Yumi, hindi niya gagawin ang bagay na iyon and take note mayaman sila.

Bahala na. Naglalakad na ako pabalik ng mansion ng may mareceive akong text mula kay Lann.

“Where are you? Please talk to me.” – SMS Lann.

Sigh. Kailan niya ba ako titigilan. I ignore the text message at naglakad muli, may nareceive ulit akong text mula sa kanya.

“Don’t ignore my message please.”  Nang mabasa ko ito ay hinanap ko siya, lumingon-lingon ako sa paligid. Ngunit ni anino niya ay hindi ko makita. So I ignore him again.

Naglakad akong muli ng tumawag na siya sa akin. Ano ba kasing problema nito? Hindi ko sinagot ang call niya at nagpatuloy sa paglalakad. Tumawag na naman siya, and hindi ko ulit ito sinagot. Five times itong nangyare at nakakairita na ay sinagot ko na ang call.

“Ano bang problema mo?” inis kong sabi sa kanya.

“Let’s talk, if not I swear you will regret it.”  Medyo inis na din ang tono ni Lann.

“Wow seriously? Do you think matatakot mo ako sa ganyan? Ibahin mo ako sa mga binubully mo Lann.” Sagot ko sabay off ng call.

Ano ba kasing problema ni Lann, at gusto niya akong makausap.

Sa paglalakad ko ay may muling tumawag sa akin, isang unknown caller. I answered it dahil baka importante.

“Hello, sino to?” tanong ko sa kabilang linya.

“Hello, Aiden ikaw bai to?”  nauutal na tanong sa kabilang linya.

“Teka sino to? At bakit ka napatawag?” tanong ko. His voice is familiar pero sino siya.

“Aiden, ako to si Cristoff, yung binully ni Lann sa locker area.”

“Bakit ka napatawag? May problema ba?” tanong ko, napaka out of nowhere naman kasi napatawag siya.

“Aiden, I really need your help. Please help me. Kausapin mo si Lann.”  Rinig ko na ang mga hikbi sa kabilang linya.

“Hey, are you crying?” tanong ko sa kanya. I think it’s really important kasi hindi kami close pero tumawag siya. So, I think it’s really important.

“Aiden, please. Help me. Natatakot ako.”

“Nasaan ka ba? Pupuntahan kita.”

“No, hindi mo ako mapupuntahan. Hindi ko pwedeng sabihin, Just call Lann please.”

“Pero—” hindi ko na natuloy ang sasabihin ko dahil biglang nag end ang call.

Ano na naman bai to Lann, ano na naman ba ang ginawa mo. BIglang nagring na naman ang phone ko. And it was Lann.

“Ano na bang problema mo? Pwede ba Lann tigilan mo na iyan.” Inis na ako sa ginagawa niya, kaya yan ang naging bungad ko.

“Alam mo naman ang gusto ko, I want to meet you. I want to talk to you.”

Sigh. “Nag-uusap na tayo, ano pa ba?” inis n ainis na ako sa kanya.

“I want it in personal.”  Demand niya. My gadh napaka demanding, ano bang gustong gawin nito.

Sigh.  “Fine. Saan mo ako gustong makausap. Please lang, bilisan lang natin ito.”

“Sa condo ko.”  Sabi niya. Ayoko ng bumalik doon, una lahat hindi ko alam ang gagawin niya at pangalawa ay natatakot na ako sa kanya.

“Ayoko, hindi ako pupunta sa condo mo.” Pagtanggi ko.

“Okay fine, lets meet sa convenience store kung saan tayo unang nagkita.”  Suggestion niya, which is better, I think I safe there.

“Okay. Let’s meet there.” Sagot ko na lang, hindi ko na muli siyang pinakinggan and I ended the call. Nagtungo na nga ako kung saan niya gustong makipagkita. Kahit kinakabahan ako I think I need to do this. Para na din matigil ang kanyang pangungulit sa akin.

Pagdating ko doon ay agad ko siyang nakita na nakaupo sa mga mesa sa labas. Agad niya akong nilapitan.

“Thank you at nakipagkita ka.” bungad ni Lann sa akin.

“Anong kailangan mo at gusto mo akong makausap?” I want to be directed sa gusto niyang pag-usapan namin.

“Ahm, gusto kong sabihin na. Sorry sa nagawa ng kaibigan ko.” Hindi makatingin ng deretso si Lann sa akin. Hindi ko alam kung nagsasabi siya ng totoo o nantitrip na naman.

“Yun lang?” tanong ko ulit. “…dahil kung wala ka ng sasabihin aalis na ako.”

“Look, hindi ko gusto na madamay ka. Kaya I’m sorry, I really am.”

“I get it, if your done aalis na ako.” Nilagpasan ko na siya pero hinawakan niya muli ko at iniharap sa kanya.

“Please, I’m really sorry talaga.” Sabi niya sa akin.

“Lann anong gusto mong gawin ko? I accept it, pero hindi makakalimutan yung ginawa niyo. And please if you want to forgive you. Stop bullying.” Inalis ko ang pagkakahawak ni Lann sa akin.

Tumalikod na ako sa kanya and I saw Jian sa kabilang part ng kalsada. Ngumiti ako sa kanya pero nagulat ako ng hilahin ako ni Lann, pinaharap sa kanya at niyakap ako. My gadh, I’m really sure na makikita ni Jian ito.

TO BE CONTINUED:

Painit na ng painit ang mga tagpo dito. So I’m asking sino dito ang Team Jian at Team Lann? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 11: YUMI

CHAPTER 11: YUMI

“Lann anong gusto mong gawin ko? I accept it, pero hindi makakalimutan yung ginawa niyo. And please if you want to forgive you. Stop bullying.” Inalis ko ang pagkakahawak ni Lann sa akin.

“I’m trying and hindi ako nagsimula kanina.” Paliwanag ni Lann sa akin.

“Sorry.” Nasabi ko na lang dahil hindi ko alam kung anong gagawin ko.

Tumalikod na ako sa kanya and I saw Jian sa kabilang part ng kalsada. Ngumiti ako sa kanya pero nagulat ako ng hilahin ako ni Lann, pinaharap sa kanya at niyakap ako. My gadh, I’m really sure na makikita ni Jian ito.

Itinulak ko si Lann, “Bakit mo ginawa yun?” agad hinanap ng mata ko si Jian, kitang-kita ko ang nanlilisik na mata niya at papunta sa dereksyon namin ni Lann.

SInalubong ko si Jian para pigilan upang hindi na sila magkagulo pa.

“Jian, wag na please.” Hinawakan ko ang dalawang braso niya at magkaharapan kami. Nakatingin pa din siya kay Lann, at kitang kita ko sa expresyon niya ang galit. “…please Jian, umuwi na tayo.” Sinilip ko si Lann, at nakikipagtitigan pa siya kay Jian, may kasama pang pagngisi. He keep provoking Jian.

“Okay, tara na.” nakahinga ako ng maluwag ng sabihin ito ni Jian. Inakbayan niya ako at naglakad na kami hindi ko na muling tinignan si Lann.

Habang naglalakad kami ay hindi siya nagsasalita. Alam kong may kasalanan ako dahil sa may mutual understanding kami ni Jian and iba pa ang nakita niyang ginawa ni Lann.

“Ahm, Jian bakit nasa labas ka?” tanong ko sa kanya.

“…” aba ang loko hindi ako pinapansin, napakatanda na nito para magtampo pa ng ganito.

“Hey, Jian, Ji… Ji… Jian…” hinihila hila ko na ang braso niya ngunit hindi pa din epektib. Tsss… apaka baby naman nitong lalaking ito. Kinukulit ko na siya pero ayaw niya pa din ako pansinin. Ano bang problema ng mokong na ito, napakaarte naman nito.

Sa inis ko ay hinila ko sya paharap sa akin. “Hey Jian, ano bang problema mo?”

“Wala akong problema.” Sagot niya at muling itinuloy ang paglalakad. Aba, apakataas naman ng pride nito. Inunahan ko siya sa paglalakad at humarang ako sa daraanan niya.

“Sabihin mo na kasi. Hindi ako aalis dito hanggat hindi mo sinasabi.”

Hindi niya ako pinansin at nagpatuloy lang siya sa paglalakad, medyo malapit na siya sa akin kaya napaatras ako, hindi siya nagpapatinag. Umaabante siya at ako nanan ay patuloy ang pag-atras.

Loko to ah, ang lakas ng trip. Patuloy namin iyong ginagawa at hindi ko na namalayan na may bato pala sa inaatrasan ko dahilan para ako ay mapatid. Buti na lang ay naging maagap si Jian, hinawakan niya ang aking likod at hinila ako papalapit sa kanya.

Magkadikit na ang aming katawan. Itinutulak ko siya ng mahina pero mas lalo lang niyang hinihigpitan ang kapit sa akin, dahil mas matangkad siya sa akin ay tumingala ako para tignan siya. Wrong move pala dahil magkalapit ang aming mga mukha.

“Alam mo kung anong problema ko?” tanong niya sa akin.

Umiling-iling ako dahil hindi ko alam kung ano iyon.

“Ang makita kang may kasamang iba.” Sabi niya at ikinabigla ko ang paglapat ng aming mga labi sa isa’t-isa. “…Gusto ko akin ka lang.” sabi niya ng maghiwalay ang aming mga labi. Binitiwan niya ako at naglakad na siyang muli.

What the?!

“Yeah, Jian.” Sigaw ko sa kanya. HInabol ko siya at tumakbo naman siya palayo sa akin.

Sana, sana talaga laging ganito. Yung tipong wala kaming aalalahin kundi ang aming mga sarili.

Kagabi pa bumabagabag ang nakita ko. Pumasok si Yumi sa isang motel. Pero bakit? Anong ginawa niya doon. Kaninang pagpasok ay gusto ko sana siyang kausapin kaso baka masamain niya. I just wanna say na mag ingat siya dahil baka if iba ang makakakita sa kanya ay magiging isang malaking issue ito.

Kung kaninang umaga ay hindi ko itinuloy ang pakikipag usap kay Yumi, ngayon ay naghihintay ako ng tamang tyempo para makausap siya.

“Hoy Aiden.” Tawag sa akin ni Jad

“Oh, Jad andyan ka pala.” Sabi ko sa kanya, hindi ko namalayan na nandyan

“Kanina pa kami dito Aiden. And you look so distracted.” Mataray na sabi ni Krystal.

“Pasensya na, may iniisip lang ako. Ahm, by the way baka hindi ako sumabay sa inyo mag lunch may pupuntahan pa kasi ako.” Paalam ko na din sila.

I really need to talk to Yumi na talaga, Kung hindi ay baka magiging tuliro na ako. Gusto ko lang naman na to clear things up.

Hinanap ko sa buong campus si Yumi, nakailang ikot ako pero sa garden ko lang pala siya makikita. Bago ako lumapit ay huminga muna ako ng malalim.

“Ahm, Yumi can we talk?” mahinahon kong tanong sa kanya.

“Anong gusto mong pag-usapan natin?”

“Ahm… paano ba to, kasi ahm kagabi.” Hindi ko alam paano ko sisimulan, pero bahala na.

“Anong meron kagabi?” tanong ni Yumi sa akin, kita ko sa mukha niya na medyo kinakabahan na siya.

“Ahm, I saw kasi sa—“

Pinutol niya ang sasabihin ko. “Hindi lahat ng nakikita mo totoo.” Then naglakad na siya.

“Wait Yumi, I just wanna say na wala akong pake sa kung anong ginagawa mo sa buhay pero gusto ko lang sabihin na mag-ingat ka.”

Inis siyang lumingon sa akin. “Ano bang gusto mong iparating?”

“Wala”

“Wala, sigurado ka ba? Eh parang may gusto kang ipahiwatig. Pwede ba wag mo kong pakealamanan.”

“Yumi, hindi kita pinapakealamanan. Pero I saw you sa isang motel. And ang pangit tignan dahil isa kalamg teenager, a highschool student.”

Lumapit sa akin si Yumi. “Tulad nga ng sinabi ko kanina. Wala kang alam sa kung ano ang nakikita mo, hindi lahat iyon ay totoo.”

“Pero—“ hindi ko natuloy ang sasabihin ko dahil sinampal ako ni Yumi which is hindi ko ineexpect.

“Don’t judge me. And wag na wag mo itong ipagsasabi sa kahit na sino or else hindi ko alam ang gagawin ko sayo.” Naglakad na siya palayo sa akin, hindi ko na siya hinabol dahil obvious naman na galit siya. Sh*t another wrong move na naman ba ang nagawa ko. Kahit kelan ka talaga Aiden.

“Hey anong minumukmok mo diyan?’ tanong sa akin ni Lann. Nagsimula na akong maglakad dahil gusto kong iwasan si Lann. Hinarangan naman niya ang daraanan ko. “Bakit mo ba ako iniiwasan?”

“Alam mo? Hindi ko din alam. Kaya please wag mo muna akong lapitan. I want a peaceful life.” Naglakad na ako ng bahagya. Ngunit muli siyang naglakad. Hinila niya ako payakap sa kanyan tulad ng ginawa niya sa akin kagabi, pilit akong nagpupumiglas ngunit masyado siyang malakas para sa akin.

“I overheard ang pag-uusap niyo ni Yumi, kaya wag ka ng magpumiglas kung hindi ay malalaman ng buong campus ang tunay na katauhan ni Yumi.” Pagbabanta ni Lann pero hindi ako natatakot sa kanya.

“As if namang alam mo. Kaya kung ako sayo ay bitiwan mo na ako.” Pagmamatigas ko sa kanya.

“I saw her kagabi, I saw her sa isang motel. You think hindi ko alam ang bawat galaw dito sa campus.”

“Ano bang kailangan mo?”

“Ikaw, ikaw ang kailangan ko. I want you to stay in my life.” Bulong sa akin ni Lann. Alam kong pinagtitinginan na kami ng mga estudyante dahil sa ganoong pwesto namin.

“Paano kung ayoko?”

“Wel…” binitawan niya ako sa pagkakayakap namin. “I will ruin Yumi’s life, at ipapaalam ko sa buong campus kung anong ginagawa niya.” Pagbabanta sa akin ni Lann.

“Napakasama mo talagang tao, kahit siguro magulang mo ay itatakwil ka dahil sa ganyang ugali mo.” Itinulak ko siya patabi at nagpatuloy ako sa paglalakad.

“7PM SHARP SA FRESCO PARK.” Rinig kong sigaw niya, pero hindi ko siya pinansin at nagpatuloy lang ako sa paglalakad.

Hindi ko na ito pinansin ngunit may nareceive akong text message kay Lann.

“Pumunta ka or else malalaman ng buong campus ang ginagawa ni Yumi.” – Lann

Shemay, bakit ba ako nadamay sa gulo na ito. Hindi ko ginugusto pero may humihila talaga sa akin para makasama sa gulo.

Habang naglalakad ako ay umakbay sa akin si Jian. Dahil sa gulat ay naitulak ko siya.

“Oh, easy. Maka react kala mo papatayin kita.” Reaksyon ni Jian sa ginawa ko sa kanya. Paano ba naman kasi bigla bigla siyang susulpot akala ko tuloy si Lann ulit.

“Huwag ka kasing manggugulat.” Sagot ko na lang. At muli na akong naglakad, akala ko ay nakasunod siya sa akin ngunit paglingon ko ay nandoon siya at nakatayo. Ano na namang problema nito? “Hey, anong problema mo?” sigaw ko sa kanya.

Ngumiti siya sa akin at umiling-iling. Naglakad siya patungo sa akin at niyakap ako ng mahigpit. Tumingin ako sa paligid, at tulad ng nangyare sa amin ni Lann kanina ay pinagbubulungan naman kami ngayon ni Jian.

“Hey Jian, ano bang problema mo? May problema ka ba?” tanong ko sa kanya, habang pinipilit kong makawala sa pagkakayakap niya.

“Let’s stay like this for a minute.” Nang sabihin niya ito ay hindi na ako pumalag pa, kahit nakakailang dahil sa mga nakatingin sa amin, ay pinili kong magkayakap kami. Alam kong madami siyang pinagdadaanan sa bahay nila.

Nang maging okay na siya ay humiwalay siya sa akin. Hinarap ko siya. “Now tell me, ano bang problema mo? May bumabagabag ba sayo?”

“Wala, I’m fine.” Ngumiti siya sa akin at kumaripas ng takbo palayo. Hindi ko na nagawa pang magsalita dahil sa bilis ng pangyayare.

Ang kaninang mga esudyante na nagkukumpulan at nakatingin sa amin ay nagkulasan na. Ano ba naman itong araw na ito, sobrang daming nangyayare.

Nang matapos ang klase namin, hindi pa man ako nakakapag-ayos ng gamit ng may mareceive akong text message mula kay Lann.

“I’m here na, see you.” – Lann.

My gadh. Hanggang ngayon ay hindi ko pa din alam ang gagawin ko. Kung pupunta ba ako o hindi.  Sa huli ay napagdesisyunan ko ng umuwi ng bahay. Bahala sila wala na akong pake.

It’s almost 7pm na ng malapit na ako sa gate ng subdivision ng may mareceive akong video mula kay Lann.

Ano na naman bang kabalastugan ito. I opened the video and I saw a video of Yumi na papasok sa Motel. Oh my gad. Bakit nagagawa ni Lann ang ganitong klase ng pambubully.

Dali-dali akong pumunta sa restaurant na sinasabi ni Lann. Pagkadating ko doon ay agad akong inassists ng crew nila na nakaabang na sa pintuan.

“Reservation for Mr.Catotocan.” sabi ko sa crew.

Ngumiti lang siya sa akin at ginuide ako papasok. Nagulat ako dahil sobrang ganda ng interior ng restaurant na ito, super elegante dito. Ang pinagtataka ko lang ay bakit walang katao-tao dito. Nakita ko agad si Lann na nakaupo sa gitnang parte ng restaurant.

Shemay ano na naman bang pakulo ito. Pagkahatid sa akin ng crew ay agad akong nagpasalamat sa kanya.

“Have a seat.” Nakangiting utos ni Lann sa akin.

“Lann ano na naman ba to?” inis na inis na talaga ako sa mga pinaggagawa niya, maging ako ay nadadamay sa ugali nito.

“Nothing, I just want to have a dinner with you.” Hindi ko alam pero naiirita talaga ako sa kanya.

“Kung iyan lang ang gagawin natin sa bahay na lang ako kakain at wala akong time sayo.” Tinalikuran ko siya ngunit napahinto ako ng magsalita ulit siya.

“Remember ang mangyayare kapag umalis ka, kaya I told you sit.” Matigas na utos niya sa akin. Kaya wala akong nagawa kung hindi sumunod na lang.

Nagsimula ng magreserve ang waiter, kalaunan ay nagsimula na ding kumain si Lann. Napansin naman niya na hindi ko ginagalaw ang pagkain ko.

“You know what Aiden; I just need someone na makasama ko sa dinner. But obviously you don’t want it.” Seryosong sabi ni ni Lann. Hininto niya ang pagkain niya, nilapag ang utensils sa gilid ng plato.

Hindi ako nakapagsalita sa sinabi niyang iyon, I felt the loneliness.

Tumayo siya. Pinunasan niya ang kanyang labi at nilapag ang table cloth sa lamesa. “Don’t worry, I won’t tell anyone about Yumi.” Pagkasabi niya yan ay tuloy tuloy na siyang naglakad ng hindi ako nililingon.

Nakahinga ako ng maluwag sa sinabi niya about Yumi. Pero nangangamba ako sa sa kanya. Hindi ko alam pero parang biglang nagbago ang pananaw ko kay Lann. Gusto ko siyang makilala pa. Sino ka ba talaga Lann Matthew Catotocan?

Hindi ko namalayan ang sarili ko na sinundan ko si Lann palabas ng restaurant.

Hinawakan ko ang kanyang braso. “Lann, wait.”

NIlingon niya ako. Hindi siya kumikibo, nakatingin lang siya sa akin.

“Ahm… hindi ko alam kung paano ito sasabihin.” Iniwas ko ang mata ko sa kanya. “Kung kailangan mo ng kausap, huwag kang mahihiyang kausapin ako.”

Naku naku Aiden, ano ba itong pinaggagawa mo. Hindi ko na alam ang lumalabas sa bibig ko.

Nagulat ako ng hawakan ni Lann ang magkabila kong pisngi.

“Hoy anong ginagawa mo?” bigla kong nasabi, hindi ko alam pero tingin ko ay pinapamulahan na ako ng pisngi dahil sa mga tingin niya sa akin. Bakit ko ito nasabi? Dahil umiinit na ang aking pisngi.

“Hindi ko alam kung anong nangyare sayo pero I just want to say na Thank you. Thank you so much.” Matapos niyang sabihin iyon ay niyakap niya ako ng mahigpit.

Sana ay napagaan ko ang loob niya.

Ilang segundo na yakapan ay bigla na lang akong nagulat ng matumba si Lann sa harapan ko. Tinignan ko kung sino ang gumawa nun. It was Jian, kitang kita ko ang galit at panlilisik sa kanyang mata.

“Jian, bakit mo ginawa to?” tanong ko sa kanya habang tinutulungang tumayo si Lann.

Hindi sumagot si Jian bagkus ay hinila niya ako palayo kay Lann. Medyo napalakas ang pagkakahila niya sa akin. Ang Malala pa dito ay hindi ako binitawan ni Lann.

Oh my gadh. Lakas makateleserye.

“Bitiwan mo siya.” Sabi ni Jian.

“Paano kung ayoko?” sagot naman ni Lann.

TO BE CONTINUED:

Ito na nga at unti-unti ng nagpapakita ng kani-kanilang moves sina Jian at Lann. Painit na ng painit ang mga tagpo dito. So I’m asking sino dito ang Team Jian at Team Lann? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 12: DISAPPOINTMENT

CHAPTER 12: DISAPPOINTMENT

“Bitiwan mo siya.” Sabi ni Jian.

“Paano kung ayoko?” sagot naman ni Lann.

Hindi ko ineexpect ang mga ganitong bagay. My gadh. PInaghihila na nila ako, para na akong tali sa tug of war.

Dahil sa inis ko sa kanila ay inalis ko ang kamay ko.

“Alam niyo kayong dalawa, kung wala kayong gagawing mabuti pwede ba tantanan niyo ako.” Inis na sabi ko at naglakad na palayo sa kanila.

Tila mga isip bata, ang hirap intindihin. Bahala nga kayo diyan.

Habang naglalakad ako ay sinusundan ako ng sasakyan, sasakyan ito ni Jian.

“Hey Aiden, sumabay ka na sa akin sa pag-uwi.”

Di ko siya pinansin at binilisan ang paglalakad ko. Paulit-ulit siyang bumubusina pero ito ako, tuloy tuloy lang ang paglalakad. Hanggang sa makarating ako sa crossing ng biglang may motor na humarang sa daraanan ko.

“Angkas ka na para hindi ka kulitin niyan.” Sabi ng lalaki na hindi pa tinatanggal ang kanyang helmet.

“Sino ka ba?” tanong ko sa kanya.

Tinanggal niya ang helmet. “Hi babe.” Sabay kindat sa akin.

“Lann, pwede ba huwag niyo na akong guluhin.” Nainis na naman ako.

“Well…” nilapit niya ang mukha nya sa akin “…if hindi ka sasakay, I’ll kiss you.”

Natulala ako sa sinabi niyang iyon, at hindi ko na namalayan na nakasuot na pala sa akin ang helmet. Wala na akong nagawa kundi ang sumakay sa kanya.

Pagkasakay na pagkasakay ko ay agad niyang pinaharurot ang motorsiklo. Noong una ay binalak pa kaming sundan n Jian ngunit sa bilis ni Lann magpatakbo ay hindi na niya kami naabutan.

Nang normal na ang naging takbo namin ay nagtanong ako sa kanya. “Lann, saan tayo pupunta? Hindi na ito ang way papunta sa amin.”

“Huwag kang magulo, stay ka lang diyan.” Sagot niya sa akin.

Imbes na magpumiglas ay dinama ko na lang ang hangin na tumatama sa aking mukha, at pinagmasdan ang mga lugar na aming dinaraanan.

Mahigit isang oras ang binyahe namin at nakarating kami sa aming pupuntahan. Tahimik ang paligid at walang masyadong mga sasakyan na dumaraan. Malamig din ang simoy ng hangin.

Nasa mataas kaming parte ng lupain, at kitang-kita mula sa kinatatayuan ko ang liwanag na nagmumula sa kabahayan at building sa syudad.

“You like the view?” tanong sa akin ni Lann.

Nilingon ko siya, binigyan ko siya nang sincre na ngiti at tumango-tango ako bilang tugon sa katanungan niya.

Gusto ko ang nakikita ko, ang ganda at kakaiba. Gustong gusto ko ito.

Naglakad kami patungo sa upuan na kung saan ay nakaharap sa overlooking.

Nang makaupo na kami ay nagtanong ako sa kanya. “Bakit mo ako dinala dito?” naguguluhan talaga ako. Kanina lang ay nag-aaway kami pero ngayon ay bigla siyang bait sa akin.

“I just want to show you my safe haven.” Sagot niya sa akin.

As in napatingin ako sa kanya bigla ng sabihin niya iyon. Nakatingin lang siya sa malayo nang magsalitang muli.

“Everytime na I have a problem sa house, I’ll go here. Everytime na ang bigat bigat na, I’ll always go here.” Habang sinasabi niya yan ay damang dama ko ang kalungkutan niya. Hindi ko akalain na ang bully at masamang ugali na si Lann ay may tinatago palang lungkot at may pinagdaraanan katulad nito.

Hahawakan ko sana ang likod niya ngunit natigil ako ng bigla siyang huminga ng malalim. “There are times din na I just want to end my life. This fxcking life pero—“

Hindi na niya natuloy ang kanyang pagsasalita ng bigla ko siyang yakapin. Hindi ko alam kung bakit ko ito nagawa, nadala lang siguro ako ng lungkot dahil sa mga kinukwento niya.

“I want to share something to you.” Sabi ko habang kayakap ko siya. “…kaya mo yan, walang binibigay na problema si Lord na hindi natin kayang lagpasan. Kaya kapit ka lang. And if you need someone to talk to, andito lang ako.”

Nang mahimasmasan ako sa mga nangyayare ay agad akong napaatras. Shemay nakakahiya naman itong pinaggagawa ko. Tumayo ako pero bigla niya akong hinila palapit sa kanya dahilan para mapaupo ako sa kanyang hita.

Ilang segundo kaming nakaganoong posisyon. Nakatingin lang kami sa mata ng isa’t-isa. Nagulat na lang ako ng bigla niya akong itulak dahilan para matumba ako sa damuhan.

“Aray, ano ba yun?” inis na sigaw ko kay Lann. Ang sakit naman kasi ng pagkabagsak ko. Sobrang napuruhan ang pang-upo ko.

“Sorry medyo nabigla lang ako.” Tatawa-tawa ang itsura ni Lann, dahil siguro sa naging expresyon ng mukha ko. Sino ba naman kasing matutuwa ng bigla kang itulak.

“Wag mo akong tawanan, Alam mo Lann okay na eh. Sinira mo lang moment.” Inis kong pagkasabi sa kanya.

Inalalayan niya ako patayo habang pinipigilan ang pagtawa. Hirap na hirap akong tumayo, at hawak hawak ko ang pang-upo ko.

“Okay ka lang ba?” tanong niya sa akin.

“Seryoso ka? Mukha ba akong okay?”

“Sorry na nga. Stay here.” Pinaupo niya ako sa bench. “I’ll buy drinks and foods” sabi niya.

“Huwag na, uuwi na din tayo maya maya.”

Ngumiti lang siya sa akin at naupo na muli sa tabi ko.

Nagpalipas lang kami ng dalawang oras doon at napagdesisyunan naming umuwi na. This time ay mas naging mabilis ang byahe namin dahil sa wala na ding traffic. Nagpahatid lang ako sa kanya sa tapat ng gate ng subdivision. Ayoko din kasing malaman niya ang exact na tinutuluyan ko.

“Are you sure na hanggang dito nalang? Kaya kitang ihatid papasok.” Sabi niya sa akin habang nag-papaalam na ako.

“Hindi na kailangan, malapit lang naman kami. Atsaka baka maligaw ka pa.” pagtanggi ko.

“Kabisado ko ang lugar nay an, diyan kaya nakatira si Jian.” Sagot niya.

“Ah basta, hindi mo ko pwede ihatid. SIge na bye.” Sabi ko na lang at tinalikuran ko siya.

“SUNGIT” sigaw niya pero hindi ko na siya pinansin at nagpatuloy sa paglalakad. Almost 15minutes din ang paglalakad ko dahil sa masakit pa din ang pang-upo ko.

PAgkabukas ko ng gate ay agad kong nakita si Jian na nakaupo sa bench at nakatingin sa akin. Iika-ika akong naglakad papunta sa maid’s quarter.

Hinawakan niya ang braso ko. “Saan kayo pumunta?”

“Wala ka na doon, pwede ba hayaan mo naman akong makipagkaibigan sa iba.” Inalis ko ang pagkakahawak niya sa braso ko. At naglakad palayo sa kanya.

Mabilis pa sa alas kwatro ng kaladkarin niya ako papasok sa Storage room ng mga wine.

“Aray ano ba yan, ang sakit sa braso.” Inis kong sabi sa kanya. Paano ba naman kasi bukod sa mahigpit ang kapit niya sa akin ay masakit pa din ang pang-upo ko.

“Bakit…” hindi niya matuloy-tuloy ang sasabihin niya.

“Ano nga yun?” pangungulit ko sa kanya.

“Bakit iika-ika kang maglakad? Anong ginawa niyo ni Lann?”

Natawa ako dahil sa tanong niya. Bwesit to, pag-iisipan pa ako ng masama.

“Tingin mo ano bang meron?”

Iniwas ni Jian ang tingin niya sa akin. All this time kaya pala siya grabe makatitig sa akin ay iniisip niya na may nangyare sa amin ni Lann. Nakakatawa naman itong lalaking ito. As if naman basta basta ko ibibigay itong virginity ko. Hmp.

“Bakit?” he paused a little while. Medyo nahihiya pa siya. “Bakit mo ibinigay agad?”

Pinipigilan ko ang tawa ko pero deep inside tawang tawa na ako sa kahibangan ng lalaking ito.

“Alam mo—“ hindi ko na naituloy ang sasabihin ko dahil mabilisan niya akong hinila papunta sa sulok sa kadahilanang may pumasok sa storage room.

Ang pumasok ay si Joseph Agusrtin, nakakatandang kapatid ni Jian. Dahil sa dalawa lang silang magkapatid ay probably si Joseph ang magiging tagapagmana ng kumpanya. Actually hindi sila pure blooded na magkapatid, they are just half brother. Dahil si Jian ay anak sa labas. Kung physical features ang pagbabasehan, napaka intelehente niyang tignan, magkasingtangkad sila ni Jian at parehas silang pwedeng ipang front dahil sa angkin nilang kagwapuhan. Matangos na ilong, makapal na kilay, mapupungay na mata, mapupulang labi, makinis at mapangang mukha. Kahit sinong babae ay tiyak na mabibighani kay Joseph. Wala akong masyadong alam sa personal life niya dahil napakasungit niyang klase ng tao. Hindi nga sila nag-uusap ni Jian.

“—Hindi ko nga alam kung bakit bumalik pa iyan dito.” Sabi ni Joseph na may kausap sa telepono. Samantalang kami ni Jian ay tahimik sa isang sulok at nakikinig sa sinasabi niya. Nakahawak ang kanang kamay ni Jian sa aking labi para hindi gumawa ng ingay.

“Alam mo namang hindi ako papayag na maging kaagaw ko ang batang iyan. Akin ang kumpanya. Kaya gagawin ko ang lahat para mapatapon muli siya sa America.” Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko dahil alam kong si Jian ang tinutukoy ni Joseph. Sinilip ko ang mukha ni Jian. Tahimik lang itong nakikinig sa usapan pero kitang kita ko na nag iba ang expresyon ng kanyang mata. Malungkot at malumbay ito.

“Hanggat naririto siya sa mansion ay aalis muna ako and I will stay sa hotel. I don’t want to see his face, I don’t want to see the person na sumira ng pamilya namin.”

Ramdam kong nasasaktan si Jian dahil humihigpit ang hawak niya sa akin.

“By the way, I have to go.” Binaba nito ang cellphone at lumabas na ng kwarto.

Udyat na ito ng pag-alis ng hawak ni Jian sa akin.

“Okay ka lang?” tanong ko sa kanya.

“Yeah, I’m fine.” Ngumiti siya sa akin. “I have to go na rin, maglalaro pa kami nina Axis.” Pagkasabi niya ay agad siyang naglaho sa paningin ko.

Awang-awa ako kay Jian, kahit hindi niya ipakita sa akin ay nasaktan siya sa mga narinig niya. Walang ano ano ay hinabol ko siya palabas at niyakap ko patalikod. Dahil sa matangkad siya ay sinandal ko ang mukha ko sa likod niya.

“Hey, what are you doing?” pilit niyang inaalis ang pagkakayakap ko, gusto niyang humarap sa akin pero pinipigilan ko siya.

“Gusto ko lang sabihin sayo na magiging okay din ang lahat.” Matapos kong sabihin iyon ay kumalas ako at tumakbo ngunit mabilis niyang nahawakan ang braso ko. Inilapit niya ako sa kanya, sa sobrang bilis ng pangyayare ay nakita ko na lang ang sarili kong nakapikit at magkadampi ang aming mga labi.

Gumising ako at naaalala ko pa din ang nangyare kagabi. Grabe hiyang hiya ako. Ayoko na munang makita si Jian. Maaga akong nag-asikaso para agad akong makapasok ng campus. Naging smooth naman ang paglabas ko ng mansion dahil wala akong Jian na nakita.

Pagkadating ko sa campus ay wala pang katao-tao, dahil sa medyo antok pa ako ay agad akong nagtungo sa classroom. Bago pa man ako makarating sa classroom ay may nakita akong estudyante na nag-aayos sa main bulletin board ng school. Ipinagsawalang bahala ko na lang ito dahil sa antok na antok talaga ako.

Agad akong naupo at iniyuko ang aking ulo sa lamesa hanggang sa makatulog ako.

Nagulat na lang ako ng may malamig na bumubuhos sa ulo ko. Pag-angat ko ng ulo ko ay nakita ko si Yumi sa aking harapan.

Basang basa ako ng orange juice na itinapon niya sa akin.

“Anong problema mo Yumi?” medyo inis kong sabi, sino ba naman kasing matutuwa sa ginawa niyang ito.

“Ikaw anong problema mo? Ikaw ang dahilan kung bakit ganito ako.” Sabi niya sa akin na naiiyak-iyak. Basang basa din siya at gulo-gulo ang kanyang buhok.

“Anong ibig mong sabihin? Anong ako? Wala akong ginawa sayo?” naguguluhan talaga ako, bakit kasi ako ang sinisisi sa nangyare sa kanya. At teka ano bang nangyare sa kanya?

“Alam mo huwag ka nang mag maang maangan pa and please stop being bait-baitan hindi bagay sayo. Look at the bulletin board you motherfxcker.” Sabi niya muli at sabay buhos ng isang baso pa ng orange juice bago umalis sa harap ko.

Nakatingin lang sa akin ang mga classmate ko. Bagama’t litong-lito ay agad akong nagtungo sa main bulletin board. Maraming mga estudyanteng nagsisiksikan doon. Isiniksik ko talaga ang sarili ko para makita kong anong nakapost doon.

As in gulat na gulat ako sa nakita ko. It’s Yumis photo na nasa labas siya ng motel. Then may isa pang pic niya na edited na hubo’t hubad. May caption pa ito na for only 12,500 pesos.

Sinong may gawa nito, hindi ako ang gumawa nito. Then naisip ko si Lann. Kami lang dalawa ang nakakaalam nito.

Agad akong umalis sa kumpulan at hinanap ko si Lann. Inis na inis ako sa kanya. AKala ko pa naman nag-usap na kami kagabi. AKala ko sincere siya sa pinakita niya kagabi, hindi ko akalain na ganitong klase pala siya ng tao.

Nakita ko siyang nagtatawanan sila ng mga barkada niya este mga alalay niya. Dali-dali akong lumapit sa kanya at sinuntok ko siya sa panga, buong lakas ko ang ipinadama ko sa kanya. Kitang kita ko ang gulat sa mga mata niya. Agad akong hinawakan ng dalawa niyang alalay.

“Bitiwan niyo nga ako.” Pagpupumiglas ko.

“Para san yun?” tanong ni Lann na naguguluhan sa nangyayare.

“Nagmamaang-maangan ka pa? Hindi mo alam yung ginawa mo kay Yumi.” Kita ko ang pagputok ng kanyang mga labi. Naawa ako pero hindi ko dapat ipakita sa kanya yun.

“What do you mean? What did I do?” sabi niya then inutusan niya ang mga alalay niya na bitiwan ako.

“Pinaalam mo lang naman sa buong campus ang tungkol kay Yumi. Alam mo g@go ka eh. Pinagkatiwalaan kita pero anong ginawa mo? Sinira mo.” Tumalikod ako sa kanya at naglakad palayo pero pinigilan niya ako.

“Wala akong alam sa nangyayare. Wala akong kinalaman.” Sabi niya sa akin.

“You know what, I don’t believe you. Di na ako maniniwala pa sa mga kasinungalingan mo.” Tinignan ko ang kamay niya na nakahawak sa braso ko. Inalis ko ito at muling ibinalik sa kanya ang tingin ko. “…huwag na huwag mo na akong hahawakan at utang na loob, huwag na huwag ka ng lalapit sa akin.”

Matapos kong sabihin iyon ay naglakad na ako palayo. “Fxck” iyan na lang ang narinig ko mula sa kanya.

Nagtungo ako sa lockers room ng mga athlete para maligo at magbihis. Kailangan ko ding mahanap si Yumi, I need to explain to her that hindi ko ginawa ang mga bagay na iyon.

Paglabas ko ng Locker room ay nakaabang na sa akin si Rachelle.

“Hi Aiden.” Nakangiti niyang bati sa akin. Kahit kailan talaga ang galing niyang manira ng araw. Nagpatuloy akong maglakad dahil ayokong makipagsagutan sa kanya. Wala ako sa mood at lalong lalo na ayoko siyang makita.

“Wow you’re a snob now, may pinagmamalaki ka na ba? Ahh. I think because of what you did to Yumi, you think you are above us. You b*tch.”

Medyo nagpintig ang tenga ko sa sinabi ni Rachelle sumusobra na ito kaya hinarap ko siya.

“Ano bang problema mo?” inis kong sabi sa kanya.

“Wala naman, is just that naiirita ako pagnakikita kita.” Paarte niyang sabi sa akin ng may biglang bumuhos na naman ng tubig, I mean pintura sa akin. At nagtawanan silang lahat. “Boys ikulong niyo na yan sa hell storage.”

Hell storage? Ano yun? Hinawakan ako ng dalawang lalaki. “Hoy ano ba bitiwan niyo ako.” Nagpupumiglas ako pero malakas talaga ang kapit nila.

Dinala nila ako sa pinakasulok ng campus. “Iyana ng dapat sayo para magtanda ka. Para alam mo kung saan ka lulugar.”

Itinulak ako ng mga lalaki sa loob ng silid at bigla nilang sinarado. I tried to open it, pero nailock na nila mula sa labas.

“Buksan niyo ito, hey Rachelle.” Sigaw ko ulit.

“Mabulok ka diyan.” Sabi niya at sinabayan niya ito ng tawa.

Naiiyak na ako, dahil sobrang dilim ng paligid. Nagsisigaw na ako pero walang nakakarinig sa akin. Nawala na din sila sa labas dahil hindi ko na naririnig ang tawanan nila.

Paano na ako nito. Wala akong kasalanan, wala akong ginawa. “Palabasin niyo ako, parang awa niyo na. Wala akong ginawa. Wala akong kasalanan. Please help me. Tulong! Tulong.” Nagsisigaw ako pero wala talaga.

TO BE CONTINUED:

Kung hindi si Lann at Aiden ang may gawa ng nangyare kay Yumi, sino kaya ito at ano ang kanyang tunay na dahilan. Sino kaya ang magliligtas kay Aiden sa hell storage? Painit na ng painit ang mga tagpo dito. Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 13: THE SAVIOR

CHAPTER 13: THE SAVIOR

“Palabasin niyo ako, parang awa niyo na. Wala akong ginawa. Wala akong kasalanan. Please help me. Tulong! Tulong.” Nagsisigaw ako pero wala talaga.

“Alam mo Aiden kahit anong sigaw mo, walang makakarinig sa atin.”

Nagulat ako ng may magsalita na babae. Dahil sa sobrang dilim ay hindi ko makita kung sino ito.

“Sino ka? At bakit ka nandito?”

Nagulat ako ng bigla niya akong sampalin.

“Now, siguro naman kilala mo na ako?”

Si Yumi. “Bakit mo ginawa iyon?”

“Alam mo Aiden, ikaw nga dapat ang tinatanong ko niyan. Bakit mo ginawa mo iyon? Bakit mo pinagkalat na isa akong bayarang babae, pokpok. Hindi ako ganun. That Motel na nakita mo akong pumasok, pagmamay-ari ni Mama yun. Hindi totoong bayarang babae ako. At hindi rin totoo na nagmamay-ari kami ng five star hotel. MAhirap lang din ako Aiden katulad mo at nagpapanggap ako na mayaman dahil natatakot na ako na mabully sa school na ito, pero anong ginawa mo sinira mo ako.”

Nakita ko na siya ng makapag-adjust ang mata ko sa dilim. Napaupo siya at napahagulgol sa sobrang sakit na nararamdaman. Damang-dama ko ang pighati niya pero hindi naman talaga ako ang may kasalanan kung bakit nasa ganitong sitwasyon siya.

NIlapitan ko siya at niyakap, nagpupumiglas siya pero hindi ako umalis sa tabi niya. “Yumi, gusto ko lang sabihin sayo na wala akong kasalanan sa nangyayare. Pero pangako aalamin natin kung sino ang totoong may gawa nito. Pangako.”

Lumipas ang segundo, minuto at oras ngunit nanantili pa din kami sa Hell Storage. Ilang beses din akong nagsisigaw pero walang nakakarinig sa akin hanggang sa napagod na lang ako at umaasang babalikan kami nina Rachelle kahit alam kong Malabo.

Simula din nung breakdown ni Yumi kanina ay hindi na niya ako pinapansin. Medyo nagugutom na din ako at nauuhaw, parehas kaming walang dalang cellphone kaya hindi kami makaconnect sa mga kaibigan namin sa labas.

“Yumi? What’s the best way para makalabas tayo dito?” tanong ko sa kanya. Nagbabakasakali lang akong sumagot siya sa akin.

“You know what Aiden, kahit anong gawin nating pagsisigaw, walang mangyayare. The only way is pray and hope na may maghanap sa atin. At maidentify nilang nandito tayo. That’s all. Hopefully may friends kang maghahanap sayo dahil ako sure na wala na because of you.” Nakakatuwa na nagreply siya sa akin but ramdam ko pa din ang inis niya sa akin.

A minute of silcence…

“Ahm Aiden.” Tawag sa akin ni Yumi. Literal na napalingon ako sa kanya, dahil hindi ko ineexpect ito.

“Ano yun Yumi?” agad kong respond sa kanya.

“Hindi ba talaga ikaw ang may gawa nun?” nahihiya niyang tanong sa akin.

Medyo nabunutan ako ng tinik sa dibdib dahil alam kong kahit papaano ay naniniwala siya sa akin. “Hundred percent sure akong hindi ako yun, hindi ko kayang gawin yun sa ibang tao. Hindi ko kayang manira.” Eksplanasyon ko.

At muling nagkaroon ng katahimikan. Hindi rin ito nagtagal dahil may narinig kaming tao sa labas na parang binubuksan ang pinto. Agad kaming pumunta sa pinto para kalampagin ito.

3

rd

 Person Point of View

Paggising ni Jian aya agad siyang nagtungo sa Maids Quarter. Nakita niya ang nanay ni Aiden na kakalabas lang ng kanilang silid.

“Aling Marites, nandiyan po ba si Aiden?” tanong ni Jian sa kasambahay.

Nagtataka man si Marites kung bakit hinahanap ng amo niya ang anak niya ay wala siyang nagawa kundi ang sumagot dito. “Naku iho, kanina pa umalis ng madaling araw si Aiden.”

“Ah ganun po, sige po pasok na ako.” Pag-papaalam ni Jian sa kausap.

Habang nasasasakyan si Jian ay hindi niya maiwasang hindi mapangiti. Lalo na’t naalala niya ang mga naging tagpo nila ni Aiden kagabi.

“Naku sir, iba ang ngitian mo ngayon ah. Mukhang maganda ang panaginip at gising mo.” Bati sa kanya ng driver niya na kanina pa siyang napapansin na pangiti-ngiti na tila nasa alapaap.

“Manong hindi lang maganda, sobrang ganda. At hindi lang panaginip it really happened in real life.”

“Ayos yan boss.” Sagot ng kanyang drive at nagpatuloy na sa pagdadrive.

Pagdating ni Jian sa campus ay simula na ng klase kaya wala na siyang panahon para hanapin pa si Aiden, dahil alam niyang nagtatago ito sa kanya.

Lumipas ang morning session at Lunch break ay hindi pa din nakikita ni Jian si Aiden kaya medyo nagtataka na siya kung nasaan ito. Pinatapos niya lang ang afternoon session at sinimulang kontakin si Aiden but laging out of coverage area.

“Nasaan na kayo si Aiden?” tanong niya sa sarili.

Habang nag-iisip ay nakasalubong niya sina Axis at Krystal.

“O Jian, anong mukha yan?” bungad na tanong ni Axis.

“Yeah you look like so haggard and…” Krystal paused a little bit “…worried”

“Nakita niyo ba si Aiden?” tanong ni Jian.

“Well I haven’t see him since morning.” Sagot agad ni Krystal. Tumingin naman si Jian kay Axis.

“Same here, teka bakit ka ganyan makatingin sa akin.” – Axis

“Wala, I’m just worried.” Kitang-kita sa mukha ni Jian ang pag-aaalala.

“Baka naman, hindi siya pumasok. At nagstay sa house nila.” – Krystal.

“Wala doon, pinuntahan ko pa siya sa room nila.” Hindi na alam ni Jian ang mga pinagsasagot niya.

Nabigla naman ang dalawa sa sinagot ni Jian.

“What did you say?” tanong ni Krystal na gulat na gulat at hindi alam kung tama ba ang narinig niya,

“Yeah, ano nga ulit yun pinuntahan mo si Aiden sa room niya?” – Axis na halatang gustong gusto malaman kung totoo ba ito.

“Can you please stop muna, Krystal, call your boyfriend and ask if kasama ba niya si Aiden.” Inis na sabi ni Jian.

“Sagutin mo muna kami.” Pang-aasar ni Krystal.

“Call him now!” authoritative na ang tono ni Jian. “And ikaw Axis call Lann baka kung saan na naman niya dinala si Aiden.”

Naglakihan at nagtinginan na naman ang dalawa sa kanilang mga naririnig, parang sobrang dami na ng mga nangyayare na hindi nila alam.

Tinawagan ni Axis si Lann, matagal man ang pagsagot nito ngunit naging worth it naman. Dahil nalaman nila from Lann na nasa Hell Storage si Aiden.

Nang marinig ito ni Jian ay agad siyang nagtungo doon sumunod naman sina Axis at Krystal. Tagaktak ang pawis ni Jian ng marating niya ang Hell Storage at halos kadarating lang din ng grupo ni Lann.

Pinagtulungan nilang buksan ang pagkakalock ng pinto, dahil wala silang dalang susi ay pinagpupukpuk nila ito ng bato hanggang sa nagtagumpay silang buksan ito.

Ang unang lumabas ay si Aiden at agad niyang niyakap si Jian at doon humagulgol ng iyak. Niyakap din siya ni Jian, at pinapatahan.

SI Lann naman ay tahimik na nakatingin sa kanila. Hindi niya alam kung bakit bigla siyang nakaramdam ng sakit at kirot sa puso. Tahimik na lang siyang tumalikod at umalis sa kinatatayuan.

Aiden’s Point Of View

May narinig kaming tao sa labas na parang binubuksan ang pinto. Agad kaming pumunta sa pinto para kalampagin ito.

Pagkabukas na pagkabukas ng pinto ay agad kong nakita si Jian. Dahil sa sobrang takot, lungkot, saya. Basta halo-halong emosyon ay napayakap ako sa kanya. Wala na akong pakialam kung anong sasabihin ng makakakita pero naiyak ako sa dibdib niya. Hindi ko tuloy alam kung luha lang ba  o baka may sipon na din itong kasama. Basta ang mahalaga ay ligtas kami.

“Okay lang yan, don’t worry. I’m here na.” bulong sa akin ni Jian habang hinihimas himas ang likod ko.

Nang mahimasmasan na ako ay napatingin ako sa mga taong nakapaligid sa amin. Nakita ko sina Axis at Krystal. Maging ang grupo ni Lann ay nakita ko rin. Napahinto ang mata ko sa mga mata ni Lann. Nagulat ako ng he smile at me. Pero may iba sa ngiti niya, yung tipong ngiti na may lungkot. Matapos niyang ngumiti ay tumalikod na siya at naglakad palayo sa amin. SUmunod na din ang mga alagad niya.

Umalis na ako sa pagkakayakap ni Jian, nahihiya na naman ako sa nangyayare. Nasa likod ko na din si Yumi.

“Aiden mauna na ako.” Nahihiya niyang sabi at naglakad na din siya palayo sa amin.

“What happen to you and bakit ang dirty mo tignan.” Tanong ni Krystal sa akin.

“Sobrang habang kwento, need ko ng umuwi.” I smiled at them awkwardly. Sobrang sama talaga ng pakiramdam ko ngayon. Gutom at uhaw ang nararamdaman ko, medyo hilo na din ako.

“Wait Aiden you look so maputla.” Napansin ni Krystal siguro na ganito na ang itsura.

Bigla na lang akong nanghina, medyo natumba ako buti na lang ay inalalayan ako ni Jian.

“Hey are you okay?” tanong sa akin ni Jian.

“I think mas better dalhin muna natin si Aiden sa clinic.” Suhestiyon ni Axis.

Nagulat na lang ako ng bigla akong buhatin ni Jian, hindi na ako nakapalag pa dahil sa sobrang hinang-hina na ako sa nangyayare.

“Dalhin mo na siya doon, and were gonna buy muna ni Axis ng food niya.” Pagkasabi ni Krystal nun ay hinila niya si Axis. Samantalang nagpatuloy lang si Jian sa paglalakad niya.

Hindi ko namalayan na nandito na pala kami sa clinic, agad niya akong hiniga sa kama. Naghanap siya ng bottled water at ipinainum niya ito sa akin.

“What happen?” tanong niya sa akin.

Hindi ko alam kung kailangan ko pa bang sabihin sa kanya o itatago ko na lang ang totoong nangyare.

“May hinahanap kasi ako and napunta ako sa room na iyon, hindi ko alam na sira pala ang pinto.” Pagsisinungaling ko sa kanya. Sana kumagat siya sa sagot ko.

“Huwag ka ngang magsinungaling. Hindi bagay sayo. Paanong sira ang pinto, nakalock mula sa labas iyon.”

Shemay mukhang hindi ako makakalusot dito.Basta ayoko ng gulo.

“Hindi ko alam basta ganoon na lang ang nagyare.” Hindi ako makatingin sa mga mata niya, grabe naman kasi siya makatitig.

HInawakn niya ang baba ko at hinarap ang mukha ko sa kanya. “I can ask naman Yumi, what really happen e. Basta I’m happy right now that I saw you na safe. Grabe yung kaba ko nung nalaman kong nakulong ka doon. Since morning pa kita hinahap.” Kitang kita ko sa mga mata niya ang lungkot at pag-aalala dahil sa nangyare sa akin. Hindi ko rin maiwasan na hindi tignan ang kanyang mga mapupulang labi.

“Natatakot din ako kanina” bigla kong nasabi.

“Huwag kang mag-alala, gagawin ko ang lahat para sayo. Para mabantayan kita.” Kahit papaano ay kinikilig ako sa mga sinasabi ng mokong na to.

Pansin ko ay unti-unting lumalapit ang mukha ni Jian sa akin. Teka! Hahalikan niya ba ako ulit? Wait! I’m not prepared, mabango ba ang hininga ko? Ipinikit ko na lang ang aking mata. Bahala na si Batman.

Napadilat ako ng marinig ko ang pagbukas ng pinto, pagtingin ko sa direksyong iyon ay nakita ko si Krystal at Axis. Dahil sa pagkabigla ko ay nasipa ko si Jian dahilan para matumba siya sa kinauupuan niya.

“Hoi anong ginagawa niyo?” tanong bigla ni Axis sa amin. At binigyan kami ng nakakalokong ngiti. “Kayo ah magmimilagro pa ata kayo dito.”

“My gadh, Aixs what’s in your mind.” Iritang sagot ni Krystal sa pinagsasabi ni Axis.

“Ano ba kasing iniisip mo Axis. Wala kaming ginagawa at take note parehs kaming lalaki.” Sagot ko. Tinugunan lang ako ni Axis ng mukhang hindi naniniwala. Kakainis ang facial expression nito.

“Pare, tumayo ka na diyan mukhang mabigat ang paa nitong inaasawa mo.” Muling pang-aasar ni Axis.

Bigla naman pumasok si Jad at agad nagpunta sa akin, ni hindi niya man lang napansin ang girlfriend niya.

“Aiden, okay ka lang ba? Nabalitaan ko ang nangyare sayo.” Kitang kita ko ang pag-aalala sa mukha ni Jad.

 “Okay lang ako Jad. Katangahan ko lang talaga kung bakit ako nakulong ako doon.” Sagot ko kay Jad, isa siya sa mga taong ayokong mag-alala sa akin.

“Babe I’m here kaya.” Singit ni Krystal sa usapan namin.

“Sorry na Babe, alam mo namang ikaw lang ang mahal ko.” Sabay kindat ni Jad kay Krystal, at kinilig naman talaga ito.

“Alam niyo kayong dalawa lumabas na kayo. Nakakairita eh.” Reklamo ni Axis sa kasweetan ng dalawa.

“You know what shut up, bitter ka kasi.” Pang-aasar ni Krystal sa kausap.

“Tama na nga kayong dalawa, You know what Aiden, I don’t think na dahil sa sarili mo kaya ka nakulong doon.” Pag-iiba ni Jad ng usapan.

“Bakit ba ayaw niyong maniwala?” kahit anong pumilit ko sa mga ito na paniwalaan ako, ayaw talaga nila.

“Your reason kasi is so mababaw.” Dugtong pa ni Krystal.

“Tama sila Aiden, kaya sabi ko sayo sabihin mo na ang totoo.” Sabi ni Jian na umupo muli sa tabi ko.

“Ang kukulit niyo wala nga sabi.” Pagsisinungaling ko muli.

“It’s okay, I’ll do the investigation na lang kung sino ang may pakana ng lahat.” Sagot ni Jad, na gumive up na sa pagpapaamin sa akin. Pero kung ano man ang makita nila bahala na. Bahala na si Lord.

Medyo naging mahaba-haba ang usapan naming at napagpasyahan namin na umuwi na. Nauna na sa amin si Axis dahil may gagawin pa daw siya. Balak naman akong ihatid ni Jad sa pag-uwi pero si Jian ay kumukontra dito. Kaya ngayon ay kami ang magksama ni Jian na umuwi.

Gusto niya ay gamitin naming ang car niya but I insists, nakakahiya kay Manong driver if sasabay ako sa kotse ni Jian. Bukod sa anak lang ako ng katulong ay hindi din kami magkawavelenght ni Jian. Mayaman siya at mahirap lang ako. Kaya in the end ay ako pa din ang nasunod. Nag-commute kami pauwi. Imagine isang JIAN CALIX AGUSTIN ang nagcommute.

Tawang-tawa ako dahil hindi talaga siya sanay sa ganitong Sistema. HIrap na hirap siya at init na init. Litong lito din siya sa mga kaganapan.

“What?” inis na tanong niya sa akin, nahuli niya kasi akong tumatawa.

“Nothing.” Sagot ko pero natatawa pa din ako, sobrang linis at plantsado kasi ng damit niya. But look at him now sobrang gusot-gusto maging ang buhok niya ay gulo gulo na plus nakabusangot pa siya, pero despite all of that he look hot and handsome, cute also.

My gadh. Aiden ano ba yang pinagsasabihin mo. Mali-mali. Burahin mo nga yang iniisip mo. Bulong ko sa sarili. Nakakatakot naman kasi baka tuluyan pa akong mahulog sa amo kong to.

Naglalakad na kami sa subdi nila, pero hindi pa din siya umiimik sa akin. Galit ba ito?

“Hoy, bakit hindi mo ako pinapansin? May problema ka ba?” tanong ko sa kanya ngunit tuloy tuloy lang siya sa paglalakad at hindi ako kinikibo.

Nakakapikon na a, binilisan ko ang lakad ko para maunahan ko siya at humarang ako sa daan. “Hoy anong problema?”

Nakatingin lang siya sa akin. “I’m tired.” Sabi niya with a malungkot na voice.

“Kaya nga pauwi na tayo.” Sagot ko.

“I need to gain more energy.” Nakapouty lips na sabi niya. Damn, he is so handsome.

“Ano gusto mo?” tanong ko.

Nagulat na lang ako ng bigla niya akong yakapin. Hindi na ako pumalag sa gusto niyang mangyare, siguro nga ay sobra-sobra ang naging pagod niya sa ginawa naming pagcommute. He even kiss me in my forehead. Nang makuntento na siya sa ginawa niya ay nagsimula na kami ulit maglakad.

Sa hindi inaasahan pangyayare ay pagliko namin sa kanilang street ay may nakita kaming pamilyar na lalaki. At ang matindi pa dito ay nahuli niya kaming magkahawak kamay.

TO BE CONTINUED:

Sino kaya ang nakakita kina Jian at Aiden? Painit na ng painit ang mga tagpo dito. Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 14: THE TRUTH

CHAPTER 14: THE TRUTH

Sa hindi inaasahan pangyayare ay pagliko namin sa kanilang street ay may nakita kaming pamilyar na lalaki. At ang matindi pa dito ay nahuli niya kaming magkahawak kamay.

“Aiden? Jian? anong ginagawa niyo dito?” tanong niya sa amin. Tinignan niya ang magkahawak naming kamay ni Jian. “…At bakit magkahawak ang mga kamay niyo? Don’t tell me…”

“Wala, ahm may project kasi kami.” Pagdadahilan ko sa kanya.

“Hindi naman kayo magkaklase, anong project aber? Bahay-bahayan ba yan?” Pang-aasar ni Axis sa amin.

“Alam mo Axis umuwi ka na.” sagot ni Jian sabay akbay sa akin. Iniwan namin si Axis sa labas na gulong-gulo sa nakita niya.

Pagpasok namin sa loob ng gate agad kong inalis ang pagkakaakbay ni Jian. “Pwede ba Jian, lumayo ka muna sa akin. Ayaw ko ng isyu at lalong lalo nang ayoko ng gulo.” Hindi ko na hinintay na magsalita o magreact pa si Jian.

Kinabukasan ay maagang nagkagulo ang buong campus. Nahuli na nila kung sino ang tunay na may pakana

Ng nangyare kay Yumi. At dahil nga sa isa ito sa naging malaking isyu ay naisipan ng grupo ni Lann na maging magarbo ang pagpapakilala sa may pakana nito.

“Let’s go na we should witness kung sino talaga ang may kinalaman.” Yaya sa akin ni Krystal. Ayoko sanang manood pero naging mapilit si Krystal.

Habang naglalakad kami papunta sa auditorium ay nadaanan naming si Yumi na nakaupo sa sahig at napapalibutan ng mga estudyante. Binubully ng mga ito si Yumi.

Agad akong lumapit sa kumpulan at pumagitna.

“Hey ano bang problema niyo?” inis kong tanong sa kanila. Talamak na talaga ang pambubully dito.

“Pwede ba huwag kang makialam dito? She lied to us, she need to be punish.” Sabi ng babaeng mukhang clown dahil sa punong puno ng kolrete ang mucha, Leader ata ito ng mga estudyanteng ito.

“Whats happening here?” tanong ng kadarating na si Jian at kasama niya pa si Axis. Naku-naku pagdumarating pa naman itong dalawang ito lagi na lang may gulo.

“Ito kasing newbie na to, pinagtatanggol pa tong liar na to.” Inis na sabi ng babaeng kaharap namin. Lumapit si Jian sa kanya.

Binigyan ni Jian ang nakakatakot na tingin ang babae, kitang-kita naman sa mukha ng babae ang takot. Hinawakan ni Jian ang braso ng babae.

“Jian nasasaktan ako.” Reklamo ng babae na pilit inaalis ang mahigpit na hawak ni Jian.

“Wala kayong karapatan na bullyhin si Aiden.” Kitang-kita ko sa mukha ng babae ang sakit sa higpit ng hawak ni Jian. Hinawakan ko ang kaliwang braso ni Jian, tinignan niya ako. Umiling-iling ako.

“Stop it please.” Bulong ko sa kanya. Inalis naman niya agad ang pagkakahawak sa babae.

“Once na malaman kong binubully niyo si Aiden at kung sinong malapit sa kanya, hindi lang iyan ang matatanggap niyo.” Matapos sabihin ni Jian iyon ay nagsikalasan ang mga estudyante.

Agad kong inalalayan patayo si Yumi. “Okay ka lang ba?” tanong ko sa kanya. Inalis ni Yumi ang pagkakahwak ko sa kanya, at naglakad palayo sa amin.

Agad ko din naman siyang hinabol. “Yumi” hinawakan ko siya sa braso. “…if you have any problem you can talk to me.”

“Pwede ba Aiden, tama na yang bait-baitan mo. Hindi bagay as in.” inis na sagot sa akin ni Yumi, marahas niyang inalis ang kamay ko at naglakad na palayo.

Lumapit sa akin si Jian. “Huwag mo ng isipin yun. Let’s go na, we need to know kung sino talaga ang may pakana ng lahat.”

Pagkadating namin sa auditorium ay sobrang dami ng mga estudyante. Si Lann naman ay nasa stage kasama ang dalawang alalay niya.

“Students, now I present to you, The Sinner.” Sigaw ni Lann, tinanggal niya ang tela na nakabalot sa kulungan. Nasa loob nito si Cristoff na walang ibang suot na damit kundi ang kanyang boxer shorts lang.

Naghiyawan naman ang mga estudyante na naroroon. “What did you do Lann?” nasabi ko na lang sa sarili ko, habang pinapanuod si Cristoff na binabato ng kung ano-ano.

Hindi pwede ito, alam kong mali ang ginawa ni Cristoff but this is too much. Gusto ko siyang kausapin bakit niya ginawa iyon. But first I need to save him sa mga estudyante na galit na galit sa kanya.

Inalis ko ang pagkakahawak sa akin ni Jian, at dali-daling tumakbo patungo sa stage.

“Aiden…” rinig kong sigaw ni Jian. Pero hindi ko siya pinansin ang tanging gusto ko lang ay iparamdam kay Cristoff na may magliligtas sa kanya. Hindi ako nagpapakabayani, but I feel him, I feel his situation.

Pinagtutulak ko ang mga estudyante na humaharang sa daraanan ko, pag-akyat ko ng stage ay agad akong humarang kay Cristoff. Ipinantay ko ang dalawang kamay ko sa aking balikat na tila nakapako sa krus. Kahit natatamaan na ako ng mga pinagbabato nila ay wala akong pakialam.

Kitang-kita ko sa mukha ni Lann ang pagkagulat. Bigla namang tumigil ang pambabato sa akin ng mga estudyante ng umakyat na rin sa stage sina Axis, Jad at of course si Jian.

“Aiden, anong ginagawa mo?” tanong sa akin ni Lann na hindi pa rin makapaniwala sa mga nangyare.

“Ikaw anong ginagawa mo? Bakit?” inis na din ako sa kanya, hindi ko na din alam ang mga nangyayare.

“I did this for you. Gusto kong malaman ng buong campus kung sino ang may pakana ng lahat. At yang taong yan ang may kagagawan ng lahat.” Pag explain ni Lann,

“But this is wrong. And gusto kong sabihin sayo na hindi ko kailangan ng tulong mo.” Kahit alam kong masasaktan siya sa sasabihin ko, kailangan niyang marinig ang katotohanan.

“You’re a bullsh*” sinipa ni Lann ang mic stand, agad na pumagitna sa amin si Jian.

Nagtitigan sila ng mga ilang segundo, kinakabahan ako dahil baka biglang magsuntukan ito. Agad kong hinawakan ang braso ni Jian, para malaman nya na ayokong magsuntukan sila. Napansin ko namang napatingin silang dalawa sa kamay ko.

Bago tuluyang umalis ay napansin kong ngumisi pa si Lann.

Nang umalis na ang grupo ni Lann, ay nagsalita na si Jian.

“This issue is now closed, ayoko nang makakakita ng commotion regarding this. So please mind your own business and go back to your respective classroom.” Agad namang sinunod ng mga estudyante si Jian.

NIlingon ko si Cristoff na nakayuko lang. kitang-kita ko ang panginginig ng kanyang katawan. Takot na takot siya sa nangyare.

“Okay ka lang ba?” tanong ko sa kanya. Pero hindi siya sumasagot. Baka nahihiya ito sa amin. Tumingin ako sa mga kasama ko. I gave them a sign na umalis muna, and ako na lang muna ang kakausap kay Cristoff.

Sumunod naman sila pero itong si Jian ay ayaw making, kitang-kita ko sa mga mata niya na nag-aalala siya.

“Are you sure?” mahinang sabi niya.

“Yeah, ako bahala.” Sagot ko. Sumunod naman si Jian sa akin pero bakas pa din ang pag-aalala sa mukha niya.

Nang mawala na ang mga tao ay agad kong kinausap si Cristoff. “Hey, ano bang nangyare?” tanong ko sa kanya.

Hindi pa rin siya makatingin sa akin. Marahil ay may bumabagabag sa kanya kaya nahihirapan siyang magsabi.

“Cristoff, wag kang matakot sa akin. Hindi kita sasaktan. Sabihin mo lang sa akin ang totoo, at sasabihin ko kay Jian na bigyan ka ng proteksyon.”

Noong binanggit ko ang pangalan ni Jian ay muntikan na siya magsalita pero nag-aalangan pa din siya kung sasabihin niya ito sa akin o hindi.

“Please Cristoff, I need to know the truth, para na rin sa ikakatahimik mo. Para hindi ka na saktan ni Lann.”

“Inutusan at pinagbantaan ako kaya nagawa ko yun.” Bumuhos na ang mga luha niya. “Sorry, Aiden. Sorry talaga.” Naaawa ako sa kanya dahil tuloy tuloy ang kanyang pagluha.

“Sino nag-utos sayo? At ano ang intensyon niya?” tanong ko sa kanya.

“Hindi ko alam, hindi ko talaga alam.” Iyak pa din siya ng iyak.

“Sino nag-utos sayo?” kahit iyan na lang. Gusto kong malaman.

“Si Rachelle. Inutusan niya ako na gawin iyon.” Sinasabi ko na nga ba. Si Rachelle ang may pakana ng lahat ng ito.

“Halika na, puntahan na natin sina Jian. We need to explain this sa kanila. Kung sino talaga ang may pakana nito.” Inalalayan ko si Cristoff patayo. Agad kaming lumabas ng auditorium.

Paglabas namin ay nakita ko agad si Jian na naghihintay roon, lihim akong napangiti dahil sa natouch ako sa kanyang ginawa. Agad siyang lumapit sa akin.

“What happen? Are you okay?” bungad niya sa akin.

“Oo okay lang ako.” Tumingin ako kay Cristoff. “Alam ko na kung sino ang may pakana ng lahat ng ito.”

“So tell us.” Singit ni Krystal kasama niya si Jad at Axis.

“Sige na Cristoff, pwede mong sabihin sa kanila.” Pag udyok ko sa kanya.

“Si Rachelle inutos niya sa akin na gawin iyon, hindi ko alam ang intensyon niya pero pinilit niya akong gawin iyon.” – Cristoff.

“Kahit kailan talaga ang babaeng iyon.” Inis na reklamo ni Krystal.

“Babe easy, we don’t know the reason yet.” Pagpapakalma ni Jad sa girlfriend niya.

“I don’t know if kayang gawin yan ni Rachelle, I mean knowing Rachelle, she will not going low because of that.” Reaksyon ni Axis sa sinabi ni Cristoff.

“Syempre hindi niyo ako papaniwalaan dahil hindi niyo ako kaibigan, ito na nga ang sinasabi ko eh kung bakit ayokong magsalita.” Inalis ni Cristoff ang pagkakahawak ko sa kanya.

“No, Cristoff you can trust us. Naniniwala ako sayo don’t worry. And naniniwala din si Jian, Right?” nilingon ko si Jian. Ang tagal niya bago sumagot.

“If Aiden, trust you. I will trust you.” Sagot ni Jian.

“See” – sabi ko with a tone na sinesecure si Cristoff na safe siya sa amin.

“Salamat.” Maikling tugon niya.

“Kaya nga guys, Jian kailangan ni Cristoff ang proteksyon niyo para sa mga nambubully sa kanya.”

“Sure” pag-sang ayon ni Jian.

“Thank you.” Sagot ko at niyakap ko si Jian. Grabe grabe ang pasasalamat ko sa kanya. Dahil sa ginawa niyang ito.

Napagdesisyunan namin na agad na puntahan si Yumi para sabihin ang balita. Nakita namin siya na mag-isa sa bleachers.

“Hey Yumi.” Tawag ni Krystal sa kanya. Napagkasunduan kasi namin na siya ang kakausaop dito dahil sa bukod sa parehas silang babae ay matagal na silang magkakilala nito.

Tinignan kami ni Yumi, halata sa mukha niya na ayaw niya kaming makita. TUmayo siya at nang lalakad na siya palayo ay agad humarang si Jian.

“We need to talk to you.” Sabi ni Jian with an authoritative voice.

Lumapit si Krystal sa kanya at hinawakan ang kamay ni Yumi. “Yumi, we really need to talk. Kung hindi mo sila kayang kausapin, ako, nandito ako. It’s been more than a year since naging close tayo. You can talk to me. If you need someone I’m here.” Sincere na sabi ni Krystal, gusto niyang iparamdam kay Yumi na totoo ang kanilang friendship.

Nagulat kami ng biglang bumuhos ang mga luha ni Yumi. “I’m sorry, I’m sorry.” Sabi ni Yumi sa gitna ng kanyang paghihikbi.

Niyakap ni Krystal si Yumi. “It’s okay. Don’t worry everything will be fine.”

Nang tumahan na si Yumi ay nagsimula na siyang magkwento. “Guys simula ng magtransfer ako dito ay nagsisinungaling ako. Hindi kami nagmamay-ari ng isang five star hotel. Nanalo si mama sa lotto at isang motel ang pagmamay-ari ng pamilya namin. Hindi rin totoo na binebenta ko ang sarili ko. That night Aiden na nakita mo ako iyon ang motel na pagmamay-ari namin kaya nandoon ako.” Mahabang paliwanag ni Yumi sa amin.

“Pero bakit balak mo kaming layuan nung time na tutulungan ka namin?” tanong ni Axis.

Tumingin sa akin si Yumi. “Nahihiya kasi ako kay Aiden. Pinagbintangan ko siya sa kasalanan na hindi niya ginawa.” Tinamaan ako sa sinabi ni Yumi, naalala ko ang pagbibintang ko kay Lann. I guess I need to say sorry to him.

Nginitian ko si Yumi.

“Kaya Aiden, I want to say sorry sa iyo. Sorry sa ginawa ko.”

“Okay lang, at least nalaman natin ang totoong nangyare at kung sino talaga ang may kasalanan ng lahat.”

“You know what guys, we need to talk to Rachelle first para malaman natin ang reason niya.” Suhestiyon ni Axis.

“Para saan pa, obvious naman eh gusto niyang siraan si Aiden. That’s all.” Sagot ni Cristoff.

“You don’t know her, so stop acting like that. She has a reason and I want to know it. Baka nga hindi pala talaga siya ang may kasalanan.” Medyo inis na ang pananalita ni Axis.

“As if namang naramdaman mo din kung paano mabully, yung takot naming everytime na pumapasok kami sa paaralang ito. We want to finish our study peacefully pero dahil sa inyo, malabong nangyare iyon.” Sagot ni Cristoff sa kanya.

Lahat kami ay natahimik sa sinabi niya. It’s a big realization para kay Jian at Axis na mahilig mambully.

“Sorry to hear that. Ako na lang kakausap kay Rachelle.” Pagkasabing-pagkasabi ni Jian ay agad siyang umalis.

“Okay guys, it’s better na magkanya-kanya na muna tayo.” Pumagitna na si Jad. Kanina pa kasi siya hindi nagsasalita.

“Okay babe, lets go na.” yaya ni Krystal kay Jad.

Apat na lang kaming naiwan si Axis, Cristoff at Yumi.

“See, kung anong ginawa mo Cristoff. I doubt it talaga.” Inis na sabi ni Axis at padabog na umalis sa kanila.

“Guys, I guess I’ll go na din.” Pagpapaalam sa amin ni Yumi.

Napansin ko naman na sobrang tahimik ni Cristoff. “Hey are you okay?” tanong ko sa kanya.

“Yeah, I’m okay pero…” hindi niya itinuloy ang kanyang sinabe.

“Ano yun? May bumabagabag ba sayo?” tanong ko sa kanya.

“Ano kase… ahm hindi ko alam paano sasabihin sayo…”

“Ano yun, okay lang sa akin.”

“Tanggap ba ako ng mga kaibigan mo?” tanong niya.

“Ano ka ba, ganyan lang talaga sila. Huwag kang mag-alala.” Paninigurado ko kay Cristoff na nasa mabuti siyang kalagayan.

“Sana nga Aiden, di ko alam kung saan nanggagaling ang galit sa akin ni Axis.”

“Naku wag mo nang isipin iyon, ang mabuti pa ay bumalik na tayo sa classroom.”

Mabilis natapos ang mga klase namin, nakita ko naman si Cristoff na nag-aabang sa labas ng classroom namin.

“Hey nandito ka?” bungad na tanong ko sa kanya. Medyo nagtataka kasi ako kung anong kailangan niya sa akin.

“Ahm, ask ko lang if may kasabay kang umuwi?” nahihiyang tanong niya sa akin.

“Wala naman. Bakit?” tanong ko sa kanya.

“Gusto mo sabay tayo, bilang pasasalamat ko sa ginawa mo sa akin.”

“Sige ikaw bahala.”

Naglakad na kami patungo ng parking dahil nga sa mayaman din itong si Cristoff ay nakakotse din siya. Sa malayo pa lang kami ay nakita namin ang mga estudyanteng binabasag ang kanyang salamin.

“Hey anong ginagawa niyo?” sigaw nya. Dali-dali kaming tumakbo sa kotse niya.

Kitang-kita ko ang panlulumo ni Cristoff dahil sa nasaksihan namin.

“Bakit ba nila ginagawa to?” naiiyak na si Cristoff.

“Don’t worry Cristoff sasabihin natin ito kina Jian.”

“Hindi na kailangan, alam ko na ang may pakana.” Sagot niya sa akin na nakatitig sa iisang direksyon.

Tinignan ko naman kung saan siya nakatingin. And there I saw Rachelle.

“Pagbabayaran niya ang ginawa niya ito.” Inalis ni Cristoff ang pagkakahawak ko at pinuntahan si Rachelle.

TO BE CONTINUED:

Anong mangyayare sa bangaang Cristoff at Rachelle? Painit na ng painit ang mga tagpo dito. Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 15: NEW FRIEND

CHAPTER 15: NEW FRIEND

“Hindi na kailangan, alam ko na ang may pakana.” Sagot niya sa akin na nakatitig sa iisang direksyon.

Tinignan ko naman kung saan siya nakatingin. And there I saw Rachelle.

“Pagbabayaran niya ang ginawa niya ito.” Inalis ni Cristoff ang pagkakahawak ko at pinuntahan si Rachelle.

Agad agad na sinugod ni Cristoff si Rachelle. Dali-dali ko namang sinundan si Cristoff dahil baka magsabong pa itong dalawang ito.

“What?” gulat na tanong ni Rachelle.

“Rachelle please tumigil ka na. Pagod na ako, pwede ba tantanan mo na ako.” Pagmamakaawa ni Cristoff sa kausap.

“What are you talking about, I don’t even know you.” Bakas ang inis sa mukha ni Rachelle.

“Pwede ba Rachelle, wag ka ng mag-maangmaangan pa. ikaw lahat ang may gawa nito dahil sinumbong kita na ikaw ang may pakana ng pagkakabunyag ng sekreto ni Yumi.” Ramdam na ramdam ko ang gigil sa bawat salitang binibitawan ni Cristoff.

“Are you kidding me? I don’t even know you. And why would I bother myself to tell everyone about someone’s secret?” gigil pero kalmado pa din si Rachelle.

“At ngayon balak mo pa akong baliktarin? Ibang klase ka talaga kaya hindi ka magawang tignan ni Jian dahil sa ugali mong yan. You are a liar.”

Nagulat ako ng biglang sampalin ni Rachelle si Cristoff. Napakalakas ng sampal na iyon na umalingawngaw sa buong parking lot.

“I’m trying to be calm, but you continue provoking me. If I were you, I will stop na or else you will live a living hell in this school. Kayong dalawa.” At that instance ay nilagpasan na lang kami ni Rachelle.

Halos hindi makapagsalita si Cristoff sa nangyare.

“Hey, okay ka lang.” tanong ko sa kanya.

“Aiden, yeah I’m okay. Ahm okay lang ba na next time nalang kita isabay.” Tanong niya sa akin, pero parang ayaw ko siyang iwan.

“Okay lang naman pero are you sure na gusto mong mapag-isa?” tanong ko sa kanya.

“Yeah okay lang ako.”

“Pero ano kasi—“

Pinutol niya ang sasabihin ko. “I said I’m fine.” Nagulat ako sa tono ng pananalita niya, kaya hindi ako nakapagsalita agad. “I mean kaya ko naman ang sarili ko.” Biglang huminahon siya at naglakad na siya palayo.

Hindi ko akalain na bigla-biglang nagbabago ang tono ng boses ni Cristoff siguro ay naging makulit ako sa kanya. Di bale na, ang akin lang ay sana mapagaan ang pagpasok niya sa eskwelahang ito.

Palabas na ako ng parking lot ng makita ko si Lann sa Motor Section. I need to talk to him, gusto kong magsorry sa kanya dahil sa ginawa kong pagbibintang. Pero paano? Nahihiya ako.

Nakatayo lang ako sa malayo at nakatingin sa kanya, agad ko ding iniwas ang aking mata ng bigla siyang lumingon sa kinakatayuan ko.

Shemay, nakakahiya, nahuli niya kayo ako? Anong gagawin ko. Nakarinig ako ng tunog ng motor, at patungo ito sa akin.

Hindi ko nililingon kung saan ito nanggagaling, ayoko siyang liningunin kung sya man ang papunta sa akin.

Nakahing ako ng maluwag ng lumagpas siya sa akin. Buti naman.

“Hey.”

“Ay pusang gala.” Nagulat ako ng may biglang magsalita mula sa aking likuran.

“Mukha ba akong pusa?”

Nilingon ko ang nagsalita, and it was Lann. Nginitian ko siya ng awkward. Sino ba naman kasing hindi maawk-awkward sa sitwasyon ko.

“Usog ka konti.” Inilayo ko ng konti ang katawan niya dahil masyado kaming dikit na dikit sa isa’t-isa.

“Ahm sorry, can I ask why you’re still here?”

“Ah wala may hinihintay lang ako.” Pagsisinungaling ko. Dahil alam kong hahaba pa ang usapan namin pagkinewento ko ang buong pangyayare.

“Ah si Jian?” tanong niya sa akin at tila nag-iba ang expression ng kanyang mukha.

“Hah? Ano, ano kas—“

“I’ll go na see you around.” Naglakad na siya patungo sa kung saan nakapark ang kanyang motor. I need to say sorry to him, sa ginawa ko sa kanya. Dali-dali ko siyang hinabol, hinawakan ko siya sa braso at hinarap sa akin.

“Why? What happen?” tanong niya sa akin na tila naguguluhan sa nangyayare.

“Ahm, gusto ko lang magsorry dahil pinagbintangan kita.” Hindi dere-deretso ang pagsasalita ko dahil sa nahihiya ako sa ginawa ko sa kanya.

Ngumiti naman siya sa akin ng napakalapad. This is my first time to see him smiling.

“It’s okay. It’s okay.”

Hindi ko alam kung pinagtitripan niya lang ba ako, or what. Tatawa-tawa kasi siya na parang ewan.

“Anong meron bakit ka natatawa.”

“No, no don’t misunderstood me. I’m just happy that, there’s someone na may nagsorry sa akin for the first time.” Nagulat ako sa sinabi niyang iyan, hindi ko akalain na sasabihin niya yan.

Mayaman siya, mayaman ang pamilya na pinanggalingan niya pero malalim ang sugat sa kanyang puso.

Nagulat siya ng yakapin ko siya, maging ako ay nagulat sa aking ginawa. “May nagawa akong mali kaya normal lang na humingi ako ng sorry sayo.”

Kumalas na ako sa pagkakayakap ko sa kanya.

“Salamat.”

Ngumiti ako sa kanya. “Sige na, mauna ka na.”

Ngumiti siya sa akin at muli nang nagpatuloy sa paglalakad. Kahit papaano ay nabawasan ako ng iisipin. Need ko na din palang umuwi.

Pag-uwi ko ng bahay ay wala naman naging masyadong ganap, dahil busy ang amo namin sa pagpapalago ng kanilang business.

Patulog na ako at payapang nakahiga sa aking higaan ng biglang may narecieve akong text. Galing kay Jian.

“Meet me at Storage room! Right now!”

Ang kapal naman ng mukha nito, inis ako na bumangon sa aking higaan… Kung hindi ko lang talaga ito amo, hindi ako babangon para puntahan to.

“Anak saan ka pupunta?” tanong sa akin ni Mama na nagising sa pagbangon ko.

“Sa labas lang po Ma. Magpapahangin lang.” pagdadahilan ko.

“Sige, bumalik ka kaagad ah.”

“Opo.”

Hindi na ako nag-ayos at dumeretso na ako sa storage room kung saan naroroon si huklubang Jian.

“Anong kailangan mo?” bungad na tanong ko sa kanya.

Nakaupo siya sa sahig, habang nakikinig ng music. I guess, kasi nakasalpak sa tenga niya ang earphone. Dinadama siguro nito ang kanta dahil sa nakapikit pa ito,

Bumuntong hininga ako at nagtungo sa harap niya. Mahinang sipa ang ginawa ko sa paanan niya para sabihing nandito na ako, pero hindi siya dumidilat or kumikibo man lang. Nakatulog na ata ito.

Umupo ako sa harap niya para macheck if natutulog siya, nakapikit pa din ito. Sobrang kinis ng kanyang mukha. Napakaamo nitong matulog, tila anghel na ibinaba sa lupa.

Hindi ko namalayan na nakadampi na ang aking kamay sa kanyang pisngi. Napakalambot nito. Napahinto ako sa ginagawa kong paghaplos ng bigla niyang idinilat ang kanyang mata.

Hindi ako agad nakareact nakatitig lang ako sa kanyang mga mata.

Inalis ko ang kamay ko, ngunit pinigilan niya ito.

Kinakabahan ako, natatakot? Ewan bast bigla na lang bumilis ng tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung anong nararamdaman kong ito.

Magkakatitigan kami ngayon, hindi ko maunawaan kung ano na itong nararamdaman ko.

Walang bagay sa mukha ni Jian ang hindi nagpapagwapo sa kanya. Halos lahat ng feature na meron sa kanyang mukha ay talagang nagpapagwapo sa kanya. Pipikit-pikit ang kanyang mga mapupungay na mata. Madalas pinag-uusapan ng mga tao ang kulay ng mga mata, na animo’y ito ang pinakaimportanteng parte ng katawan ng tao, pero kay Jian ang mga mata nito ay sadyang nakakabighani. Makalaglag panga at panti kung tatawagin ng iba. Sa mga mata palang niya ay makikita mo na ang intensity, ang honesty at gentleness nito. Marahil ito ang ibig sabihin ng pagiging gentleman, hindi ang pagiging mahina o walang kabuluhang pagiging magalang. Anong meron siya? Ano-anung magagandang bagay tungkol sa kanya? Bukod sa kanyang napakaamong mukha ay maganda rin ang kanyang panloob na katauhan; nahuhulog na ata ako sa kanya. Hindi ko alam kung paano at bakit, pero gusto kong maramdaman kung paano kumilos ang kanyang mga labi sa isang halikan, kung paano sundan ng kanyang mga kamay ang bawat kurba ng aking katawan.

Hinawakan niya ang likod na parte ng aking ulo and he guided me papalapit sa kanya. Hahalikan niya ba ako? Ito na ba ang gusto kong mangyare? Ipinikit ko ang aking mga mata.

Isa…

Dalawa…

Tatlo…

Tatlong segundo ang lumipas at naramdaman ko ang kanyang labi.

Ang kanyang mga labi ay malambot, halos malasutla, at mala-unan di gaya sa akin. Ramdam ko ang malalambot na kiliti ng kanyang paghinga sa ilalim ng aking ilong, napapasabunot ako sa kanyang buhok habang humihinga kami sa isa’t-isa.

Pansamantala kaming tumigil sa aming halikan. Nagulat ako ng ihiga niya ako sa sahig at pumatong siya sa akin.

Our bodies pressed together heatedly against the floor, mabigat ang aming paghinga habang magkadikit an gaming mga labi. Nalalasahan ko ang pinagsama naming hininga, ramdam ko ang kalabog ng tibok ng aming mga puso habang hinuhubod niya ang pang-taas kong damit.

“Teka, wait” pigil ko sa kanya. Bakas sa kanyang mukha ang pagkagulat ng pigilin ko siya. “Natatakot ako, hindi ako ready.” Nag-uunahang tumulo ang aking mga luha.

“I’m sorry” nagmamadali siyang umalis mula sa pagkakapatong sa akin. Inalalayan niya ako paupo. Hinawakan niya ang magkabila kong pisngi at pinunasan ang mga luha ko gamit ang kanyang hinlalaki. “I’m sorry, I didn’t expect na ganito ang mangyayare.”

“Okay lang. kasalanan ko ito.” Sabi ko habang humihikbi. Pinilit kong tumayo, sinabayan niya din ako sa pagtayo.

“No Aiden, it’s not your fault it’s mine.” Niyakap niya ako, yakap na mahigpit na tila ayaw niya akong pakawalan. “I got jealous kanina, I saw you hugging Lann and it make me mad. I hate that feeling.”

“Iyan ba ang reason kung bakit gusto mo akong makausap?” tanong ko sa kanya.

Tumango-tango siya habang nakayakap sa akin. Umalis ako sa pagkakayakap sa kanya. Tinignan ko siya sa mata.

“Jian, please. Ahm… Please just wait. I’m not ready yet na pumasok sa isang relasyon. I want to try but still I’m scared.” Dinahan dahan ko lang ang pag-sasalita dahil natatakot ako na baka masaktan siya sa sasabihin ko.

“I know it, alam ko na dahil sa social status natin kaya ka nagkakaganyan. Alam ko yun pero hindi ko lang kayang hindi magselos sa nangyayare. Lalong lalo na ngayong nagiging malapit ka kay Lann. I’m sorry.” Binitawan niya ako at pinunasan ang kanyang mata. “Aiden, I have to go. We have a class pa tomorrow.” Dali dali siyang nawala sa harapan ko.

Hindi ko alam kung anong meron sa puso ko pero ramdam ko ang kirot. Yung lungkot sa mga binitawan niyang salita.

Sa ngayon hindi ko din masabi kung may gusto na ba ako kay Jian. Nalilito pa ako. Natatakot ako. Nangangamba ako.

Nahiga ako sa higaan ko na tulala pa din, hindi ako makapaniwala sa mga nangyayare. Madaming gumugulo sa isipan ko.

Bakit mo ba ako ginaganito Jian. Bakit?

“Ano bay an? Di na ako makatulog sa ginagawa mo. Kanina ka pa paikot-ikot.” Reklamo ni Mama.

“Sorry po.” Sagot ko na lang. ito kasing anak ng amo mo, panggulo ng isipan.

“Hey Aiden andito ka lang pala.” bati sa akin ng kadarating lang na si Cristoff.

“Ah yeah, naglunch ka na ba?” tanong ko sa kanya.

“Yeah. I’m done ikaw ba?” napatingin siya sa pagkain ko. “Bakit parang hindi mo pa ginagalaw iyang pagkain mo?”

“Huh? Ahm. Medyo busog pa kasi ako.” Pagsisinungaling ko.

“I don’t think so, mukha malalim kasi iyang iniisip mo. don’t get me wrong ah. Pero papunta ako dito napansin ko kasi na tulala ka.”

“Ahh. Sa bahay kasi. Maliit lang naman. Kaya hayaan na natin.”

“Uhm okay.” Buti naman kumagat siya.

“Ahm, bat mo pala ako hinahanap?” pag-iiba ko ng usapan.

“Well you know, I really want to make bawi sayo. Like yung help na ginawa mo sa akin.”

“Hindi na kailangan, your my friend so I will help you.”

“Thank you talaga Aiden. Thank you so much. Pero hindi dapat natatapos dun. I’ll wait you outside ng campus, then we’ll go to a party. Don’t say no, dahil hindi ako uuwi hanggat di kita nakikita. Bye!” mabilis siyang umalis sa harapan ko. Hindi na ako nakatanggi dahil yun nga nawala siya bigla.

Habang nakaupo ako at kumakain ay bumalik na naman sa isipan ko ang mga sinabi ni Jian sa akin. It’s been a week at hindi siya nagpapardam sa akin, kahit makipag-usap hindi niya magawa.

Pagnagkakasama-sama kami ng mga kaibigan niya sa cafeteria ay lumalayo siya. Basta once na makita niya ako, lumalayo siya sa akin. Kaya ngayon ako na lang ang bumukod sa kanila dahil ako lang naman ang sampid sa grupo.

“Aiden, mag-isa ka ata dito.” Nakaramdam ako ng malamig na bagay sa aking pisngi. It was Jad na may bitbit ng bottled juice.

“Jad you’re here.” Niyakap ko siya dahil sa matagal-tagal din kaming di nagkausap dahil busy siya sa student council.

“Yeah, gusto ko lang kumustahin ang best friend ko.”

Ngumiti ako sa kanya. “Kain ka na muna.”

“Tapos na ako. May narinig akong balita.” Deretsahan niyang sabi na nagpalingon sa akin sa kanya.

“Ano yun?”

“May gulo ba between you and Jian?” kahit kailan talaga napakaderetso nito magtanong.

“Huh? Ahm… Ano kasi…”

“Aiden, wag ka na magsinungaling. Kilalang-kilala kita.” Tumawa siya. “Since bata tayo, I know you a lot.”

Mukhang hindi talaga lulusot sa kanya pag magrereason out ako.

“Wala namang gulo sa pagitan namin ni Jian, pero until I can’t believe na he has a thing to me. Jad naguguluhan ako.”

Hindi na nagulat si Jad sa sinabi ko, tingin ko may alam na siya tungkol dito. “What do you mean naguguluhan?”

“Naguguluhan like yung nalilito ako. Hindi ko alam gagawin ko. Hindi ko alam paano ako magrereact sa sitwasyon. Jad natatakot ako, natatakot ako sa lahat.”

“Alam mo Aiden ganito yan. Life is a full of risks, hindi natin alam kung tama ito o mali dahil hindi natin alam ang mangyayare sa hinaharap. Kaya kahit anong desisyon natin sa buhay, lahat yan may big impact sa pagkatao natin. Those decision na dumarating sa buhay natin, it’s always now or never. Kaya kung ako sayo piliin mo kung ano ang nasa puso mo. At kung makapili ka na, embrace it, fight for it, and love it so in the end wala kang magiging regrets sa buhay.”

Natameme ako sa mga sinabing iyon ni Jad. Mamayang gabi kakausapin ko si Jian. Sasabihin ko sa kanya lahat.

“Salamat Jad” nasabi ko na lang sa kanya.

Sinabayan na niya akong kumain. Grabe namiss koi tong kaibigan ko. Buti na lang at nakita niya ako dito. Bukod sa nabigyan niya ako ng magandang advice, nakapagbonding pa kami.

Nang matapos na siyang kumain ay nagpaalam na siya sa akin. Medyo busy daw talaga sila sa darating na event sa school. Naghiwalay na kami ng kanya kanyang landas namin.

Nang matapos ang klase ay agad akong umalis ng classroom, kailangan kong makauwi ng maaga dahil I need to talk to Jian. Kailangan ko siyang maabutan.

Ngunit paglabas ko ng campus ay nakaabang na si Cristoff.

Nakangiti siyang kumakaway sa akin. Wala na akong nagawa kundi pumunta sa kanya.

“Tara na?” tanong niya.

Siguro bukas ko na lang kakausapin si Jian, or baka mamaya maabutan ko pa siyang gising.

“Tara na!”

TO BE CONTINUED:

Anong mangyayare sa gala nina Cristoff at Aiden? Makapag-usap pa kaya si Aiden at Jian? Painit na ng painit ang mga tagpo dito. Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 16: Whys?

CHAPTER 16: Whys?

“Tara na!”

Sumakay na kami ni Cristoff sa kanyang kotse. Sa likod kami naupo dahil may personal driver naman siya. Naikwento niya kasi sa akin na, binigyan na siya ng Dad niya ng personal driver dahil sa nangyare sa kotse niya nung last time na magkasama kami sa parking lot.

“I’m pretty sure na mag-eenjoy ka sa pupuntahan natin.” Nakangiting sabi ni Cristoff sa akin. Halatang halata sa kanyang kilos na excited siya sa pupuntahan namin, samantalang ako ito kinakabahan. Plus, iniisip ko pa ang magiging reaksyon ni Jian kapag kinausap ko na siya.

“Saan ba tayo pupunta?” tanong ko sa kanya.

“Basta, it’s all about party. Like you know.” Sabi niya sa akin sabay kindat.

Saglit lang ang naging byahe namin. Pero sabi niya sa akin ay hindi daw ito pa ang pupuntahan namin. Bumaba kami sa car at isang boutique ang nasa harapan ko.

“Anong gagawin natin dito?” tanong ko sa kanya.

“Well, you need to dress up. Tara sa loob.” Sagot niya.

“Teka.” Pinigilan ko siya. Anong bang gagawin ko? Wala akong budget para dito. “Okay naman na itong damit ko.”

“Are you serious? It’s not okay, ano ka ba? Don’t worry if your on a tight budget. Akong bahala sayo.” Hinila niya ako paloob ng boutique, wala na akong nagawa dahil sa pagiging makulit nito.

Pagkapasok namin ay agad niyang kinausap ang isang babae, manager ata ito ng store. Matapos nilang mag-usap ay nagpaalam saglit sa akin si Cristoff at may bibilhin lang daw siya then babalikan niya na lang ako.

“Sir, dito po tayo.” Sabi sa akin ng isang babae. She guided me papunta sa mga damitan. Kung ano-ano ang pinasukat niya sa akin, siguro naka thirty minutes kaming papalit palit ng damit.

“Okay na ba ito?” tanong niya sa akin.

“Yes sir, it’s really good on you.” Nakangiti niyang sagot sa akin.

Sakto naman ang pagdating ni Cristoff.

“Woah!!!” his expression tell that I’m look good on this.

“What?” maang-maangan ko. Alam ko naman kasi kung bakit ganoon na lang reaksyon niya sa akin.

“Let’s go na.” tinignan niya ang watch niya. “Anytime at this point magstart na ang party.” Excited niyang sabi.

Matapos niyang bayaran ang nagastos ko ay dumeretso na kami sa party. Medyo malayo-layo itong binyahe namin, wala na akong makitang mga bahay, puro mga puno na lang/ Medyo nakakatakot but I need to trust Cristoff kung saan niya ako dadalhin.

Paglagpas namin sa mga kakahuyan ay nasa tabing dagat na kami. Manghang-mangha ako sa nakikita, halos dumikit na ang buwan sa dagat. Tanging ilaw mula sa sasakyan at liwanag ng buwan at bituin ang nagbibigay liiwanag sa buong lugar.

May nakita akong isang bahay na nasa tabi ng bangin. Kaya agad akong napatanong kay Cristoff.

“Doon ba tayo pupunta?” tanong ko sa kanya.

“Yes and be ready dahil we have a party all night.”

Pagdating namin sa bahay na tinutukoy ni Cristoff ay hindi ako makapaniwala. Ang daming tao dito na nagkakasihayan. Sobrang lakas ng music. Ngayon lang ako nakaattend ng ganitong klaseng party.

“Hope you’ll enjoy the party. By the way mauna ka na sa loob, I need to talk to someone pa.”

Tumango ako kay Cristoff bilang tugon. Then siya naman ay bumalik sa car. Hinarap ko ang bahay. This is it pansit! Huminga ako ng malalim bago simulang maglakad papasok ng bahay.

Kung maingay sa labas, sobrang ingay sa loob sobrang crowded ng mga tao. Amoy alak na din sila. Kitang-kita talaga ang partying na ginagawa nila.

Habang naglalakad ako papuntang sala ay may nag-aalok sa akin ng alak and then tinatanggihan koi to, ayoko din kasing magpakalasing.

Napako ako sa kinakatayuan ko ng makita ko ang isang pamilyar na tao. I saw Jian kissing someone. Not a boy but a girl. Hindi ko alam ang irereact ko, napakabilis ng tibok ng puso ko.

“Hey Aiden, bakit hindi ka pa umiinom?” may tumapik sa likod ko, si Cristoff.

“Huh? Ahm, ano kasi ito painum na ako.” Sakto naman na may dumaang server ng alak, kinuha ko ang isng baso at nilagok ko ito.

“Good, Enjoy!” at umalis ulit siya sa harap ko.

Hindi pa ako nakuntento sa isang baso, dahil may dumaan na namang server. Kinuha ko na ang isang tray.

“Dito na yan. AKo ng bahala dyan.” Sabi ko sa server.

Hindi ko alam kung ano itong nararamdaman ko, nasasaktan ako sa nakita ko. Napaparanoid ako, nagkaka anxiety ako. Ewan ko hindi ko alam, kung anong nangyayare sa akin. I hate this.

Sunod-sunod ang naging pag-inom ko ng alak. Hindi ako alam pero parang tinamaan na ako nito.

3rd Person’s Point of View

Sobrang sama ng loob ni Jian sa ginawa ni Aiden sa kanya, hindi siya makapaniwala na lahat ng ginagawa niya kay Aide ay wala lang. Kaya kahit miss na miss na niya si Aiden ay hindi niya ito pinansin.

“Pare kanina ka ba dyan nakasimangot.” Bati ni Axis kay Jian.

“Ano na naman ba yun?” inis na tanong ni Jian sa kausap.

“Pare wag mo ng isipin kung sino man yan, why don’t you come with me? Lets have some fun.” Yaya ni Axis kay Jian.

“Ayoko pare, gusto kong umuwi ng maaga at matulog.”

“Sigurado ka ayaw mo? Parang narinig ko sa kabilang section nasa guest list si Aiden”

“Send me the details.” Tumayo si Jian at naglakad palayo kay Axis.

“Hey pre isabay mo na ako.” Habol ni Axis kay Jian.

“You have car bakit kailangan mong sumabay pa.”

“Mahal gasoline pare.”

Pagdating sa parking lot ay wala ng nagawa si Jian dahil nakaupo na si Axis sa passenger seat.

“Siguraduhin mo lang nandoon si Aiden, dahil kung wala siya. Itutulak kita sa bangin.” Saka na nagmaneho si Jian.

Maaga-aga silang nakarating sa party house, agad na hinanap ni Jian si Aiden ngunit hindi niya ito nakita. Balak niya sanang balikan si Axis sa ginawa nitong pagsisinungaling ngunit mukhang nag-eenjoy ang kanyang kaibigan.

“Tsk! Tsk” iyan na lang ang nasabi ni Jian. Naupo na lang siya sa gitnang sofa sa sala at doon na lang tumambay. Kada daan ng mga server ay kumukuha siya ng alak, dahil sa matibay na siya sa mga inuman at party ng ganito ay hindi siya basta basta nalalasing.

Isang oras ang lumipas ay may tumabi sa kanyang babae.

“Hi Cutie.” Nakangiting bati sa kanya ng babae.

“Hey.” Ngumiti si Jian sa babae. Matagal tagal na din siyang hindi nakakatikim ng s*x kaya medyo horny siya lalo na ngayong nakainom siya.

Ngumiti ang babae, at gumuguhit sa hita ni Jian gamit ang kanyang daliri. Giving Jian a seductive look. Hinawakan ni Jian ang pisngi ng babae at hinila ito palapit sa kanya at hinalikan ito sa labi.

Hindi alam ni Jian na dumating si Aiden at kitang-kita nito ang halikan. Matapos maghalikan ni Jian at ng babae ay nag-usap sila, thirty minutes ang lumipas ay napansin ni Jian ang isang pamilyar na lalaki.

Lasing na lasing na ito.

“Aiden?” nabigkas ni Jian habang nakatingin kay Aiden. Tumayo si Jian ng makita niyang may lumapit kay Aiden na lalaki, lalong kumulo ang kanyang dugo ng biglang halikan ng lalaki si Aiden sa leeg nito,

“Hey Jian saan ka pupunta?” tanong ng babae.

“Mind your own business.” Inis na sabi ni Jian at di na muling pinansin ang babae, pinuntahan niya si Aiden.

“His mine.” Authoritative na sabi ni Jian, habang pinipigilan ang lalaki.

“Anong sayo? Kanina pa yan lasing na lasing dyan pare.” Sagot ng lalaki.

Lalasing lasing na dinilat ni Aiden ang kanyang mata. “A… anong gi…nagawa mo di…to?” tanong ni Aiden kay Jian habang dinudutdut dutdut nito ang iliong ng binata.

TInignan ni Jian ang lalaki. “I told his mine, so back off.”

Inis na umalis ang lalaki sa eksena. Hinarap na ni Jian si Aiden. Lihim itong napangiti. “Let’s go home na.” inalalayan ni Jian si Aiden palabas ng bahay at isinakay sa sasakyan nito.

Kukunin na ni Jian ang seatbelt para ikabit kay Aiden ng magsalita ang huli. “Anong gagawin mo?” natigil si Jian.

Nakasandal si Aiden sa upuan at nakaharap si Jian sa kanya, dahil inaabot nito ang seatbelt. Ganoon ang kanilang posisyon.

“Bakit hindi mo ako pinapansin? Bakit iniiwasan mo ako? Bakit nilalayuan mo ako? ANong ginawa ko sayo?” tumutulo ang mga luha ni Aiden habang sinasabi ang mga katagang iyon.

“I’m sorry, I didn’t expect na ganyan pala ang nararamdaman mo.”

“Sinungaling tapo nakita pa kita may kahalikan ka kanina. May pasabi-sabi ka pang gusto mo ko pero kung kani-kanino ka nakikipaghalikan.”

Napapangiti si Jian sa kanyang naririnig.

“Nagseselos ka ba?” pang-aasar ni Jian kay Aiden.

“Oo. I hate you.” Sumigaw na si Aiden, tumingin si Aiden sa ibang direksyon. Hinawakan ni Jian ang pisngi ni Aiden at iniharap ito sa kanya.

“Alam mo namang ikaw lang ang tinitibok ng puso ko.” Seryosong sabi ni Jian. Dahang-dahan inilapit ni Jian ang mukha niya kay Aiden pero nagulat siya ng biglang sumuka ito. “Hayst kahit kelan ka talaga.”

Kumalat ang suka sa muka ni Jian hanggang sa damit nilang dalawa. Bumaba muna si Jian para maghilamos. Pagbalik niya ay saka niya nilinisan si Aiden, nang matapos niya itong linisan ay nagdrive na siya paalis ng party house.

Ipinarada ni Jian ang sasakyan sa tabi ng dagat na kung saa nakaharap ito sa tubig. Naisipan niya kasi na mahaba-haba pa ang byahe at baka makatulog siya sa daan at maging sanhi na kanilang aksidente.

Aiden’s Point of View

Dahan-dahan kong idinilat ang aking mata dahil may sinag ng araw na tumatama sa aking mata. Ang sakit ng ulo dahil siguro ito sa dami ng alak na ininum ko. Ano ba kasing nangyare at nasaan na ako, teka hindi ito sasakyan ni Cristoff. Nilingon ko ang nasa tabi ko. Nagulat ako ng makita ko ito.

“Ji…ji…jian?” naibulaslas ko.

Bakit? Paano? Bakit parehas kaming walang pang-itaas.

“Waaaaaah” sigaw ko ng malakas.

“Aray, ano ba yun?” reklamo ni Jian. “Anong nanagyare sayo bakit ka sumisigaw?” inis na tanong niya sa akin.

“Anong ginawa mo sa akin? Bakit ka nakahubad at bakit ako nakahubad?” sunod sunod kong tanong.

Ngumisi naman ang loko. “Hindi mo naalala?” pang-asar na tanong niya sa akin.

Sh*t ano bang nangyare? Hindi ko alam kung ano ang nangyare?

“Gusto mo ipaaalala ko sayo?” binulong niya sa tenga ko na nagbigay ng kilabot sa buong katawan ko.

“LUmayo ka nga sa akin.” Sabay tulak ko sa kanya.

Tumawa naman siya ng malakas. Hayop to, pinagtitripan pa ako.

“Ano nga kasi? Ano nga nangyare?” inis na ako sa kanya.

“Well ganito kasi yan. Nakita kitang lasing na lasing party and you ask me to have s*x with you.” Deretsahan niyang sagot sa akin.

“No, hindi ko gagawin yan.” Depensa ko sa sarili ko.

“Hindi mo rin sure, grabe I didn’t think na ganon ka kagaling. Galing mong kumain ng hotdog.” Kainis to, nahihiya ako sa mga kinekwento niya.

“Pwede ba, hindi ako naniniwala sayo.”

“I have proof, I recorded it.” Hindi ko na alam kung totoo ba yun o nang-aasar na lang talaga siya. 

“I don’t believe you. Pero—ikaw ang pumasok o ako?” nakakahiya man pero tinanong ko na din to be sure. Sobrang lakas na tawa ang isinagot niya sa akin niya sa akin.

“As if naman na papayag ako na pasukan mo ako. Syempre ikaw ang pinasukan.”

“Pero bakit hindi masakit, ibig sabihin walang nangyare.”

“Masyado ka na kasing maluwag. Aghh.” Sinapok ko siya dahil sa sinabi niya. Hayop to, wala pa nga akong naeexperience na ganyan kahit kanino.

“Never been touch ako, atsaka kaya di ko naramdaman baka maliit yan.” Inis na inis na ako.

“Ako ba talaga hinanamon mo? Gusto mo bang makita?” aakmang tatanggalin niya ang butones pero pinigilan ko siya.

“Ayaw, sabihin mo na kasi ang totoo.” Pagmamakaawa ko.

Ngumuso siya sa back seat. Nakita ko doon ang mga damit namin. “Sinukahan mo lang naman kasi ako. Salamat sa iyo.”

Nakahinga ako ng maluwag ng sabihin niya iyon sa akin. Buti na lang talaga, naku nakakahiya kasi pagnangyare yun.

I check my phone and I saw 25 missed call lahat yun galing kay mama.

“Jian kailangan na nating umuwi, hinahanap ka na ng mom mo pati nanay ko hinahanap na din ako.”

“Sige tara na.”

Pass lunch na ng marating namin ang mansion nila. Pagpasok namin ng gate ay nakaabang na si Mama at ang Mom niya.

“At last dumating na din kayo, where have you been?” inis na sabi ng Mom ni Jian. “You two didn’t bother to call or text me. And you—“ tumingin sa akin ang Mom niya. “—I told you na bantayan mo si Jian and tell me kung saan siya pupunta.”

“Sorry po.” Nakayuko kong sagot sa kanya.

“Mom wag mo na pagalitan si Aiden, actually hinila ko siya to party sa mga friends ko. I even hide his phone. Sorry na Mom.” Inakbayan ni Jian ang mom niya palayo sa amin. Hindi na din siya lumingon pa sa akin.

Nginitian ko ang nanay ko na nakatayo lang sa gilid. At tinignan ko muli si Jian at mom niya.

Naguguluhan na ako at kinakabahan sa mga mangyayare pa. Nahuhulog na ata ako kay Jian.

3rd Person’s Point of View

Nakakulong ngayon si Axis sa city jail, dahil isa siya sa mga nahuli sa raid ng party that night. Hindi siya makapaniwala sa kanyang sinapit. Ang masaklap pa dito ay hindi niya makita si Aiden o si Jian man.

He has no other choice but to call his na father na isang public official.

“De Silva, pwede ka na lumabas.” Sabi ng isang officer kay Axis. Paglabas niya ay nakita niya ang secretary ng kanyang tatay na si Roan. Seven years lamang ang gap nilang dalawa, at magkababata sila. Dati ay sobrang close nila sa isa’t-isa ngunit ng maging secretary ng dad niya si Roan ay nabago na ang lahat.

Tatlo lang sila sa loob ng kotse ang driver, si Roan at si Axis.

“Dadaan muna tayo sa Dad mo, he wants to see you.” Sabi ni Roan.

Hindi nagsalita si Axis bagkus ay nilagay niya ang airpod niya sa tenga. Napabuntong hininga na lang si Roan.

Itinuring nilang kapatid ang isa’t-isa pero dahil sa isang pangyayare ay nabago ang lahat ng ito. They are both sincere sa nararamdaman nila pero there are times talaga sa buhay natin na daraan lang para turuan tayo ng leksyon at ito na nga ang nangyare sa kanilang dalawa.

“Andito na po tayo.” Sabi ng driver.

“Okay, lets go na Aixs.”

Tahimik na sumunod si Axis kay Roan. Umakyat sila sa office ng father ni Axis. His Father is the governor of their province.

“Mr. Governor your secretary and your son is here.” Sabi ng guard na nagbabantay sa pinto ng governer. Kasabay nito ang pagpasok ni Roan at Axis. Masama ang tingin ng Dad ni Axis sa kanya. Alam niyang galit ito sa kanya dahil sa gulong kinasangkutan niya.

“Andito na pala ang napakubuti kong anak.” Gigil na gigil na tumayo si Gov. De Silva sa kanyang upuan at lumapit sa kanyang anak.

SLAP

TO BE CONTINUED:

Anong mayroon sa nakaraan nina Roan at Axis? At ano na kayang magiging desisyon ni Aiden sa pagitan nila ni Jian? Painit na ng painit ang mga tagpo dito. Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 17: Axis

CHAPTER 17: Axis

3rd Persons Point of View

“Andito na pala ang napakubuti kong anak.” Gigil na gigil na tumayo si Gov. De Silva sa kanyang upuan at lumapit sa kanyang anak.

SLAP

Isang malutong nasampal ang natanggap ni Axis sa kanyang ama. Kitang-kita ni Roan kung paano pumutok ang labi ni Axis.

“You’re a disgrace to this family.” Galit na galit ang tono ng kanyang ama.

SLAP

Muling sinampal ni Gov. De Silva ang kanyang anak, inis na inis ito dahil wala siyang makitang expresyon sa mga mata ni Axis.

SUnod sunod na sampal ang kanyang ginawa ngunit nananatiling nakatayo si Axis sa kanyang pwesto. Dito na pumagitna si Roan.

“Mr. Governor please, tama na po.” Hinawakan na ni Roan ang kamay ni Gov. De Silva.

Tinignan ng masama ni Gov. De Silva si Roan. “Sa susunod wag kang makikialam, dahil oras na makialam ka sisiguraduhin kong masasaktan ka din.” Hindi nakareact si Roan sa mga sinabi ni Gov. De Silva. “Ayusin mo na yan, ayokong makita ang bata na yan pagbalik ko.” Iyan ang binitawang salita ni Governor bago umalis ng kwarto.

Tinignan ni Roan ang duguan at maga-magang mukha ni Axis. Awang-awa siya sa batang ito, dahil bukod sa maagang naulila sa mom niya ay nag-iba pa ang pakikitungo ng kanyang ama. Lalo na at ayaw ipursue ni Axis ang pamumulitika. Axis wants photography like his mother at ayaw itong tanggapin ng kanyag ama.

“Pumunta na tayo sa room ko, kailangan kong linisin yang mga sugat mo.” Sabi ni Roan. Hinawakan niya ang kamay ni Axis, pero agad din itong inalis ng huli.

“Just lead me, you don’t need to touch me.” Inis na sabi ni Axis.

Hindi na nakasagot pa si Roan. Then he lead Axis sa kanyang room na malapit lang din.

“Umupo ka muna sa sofa. Kukunin ko lang ang first aid kit.” Paalam ni Roan.

Hindi kumikibo si Axis pero sinunod niya ang utos ni Roan na maghintay sa may sofa.

Pagbalik ni Roan ay nanatiling nakaupo si Axis sa sofa kaya tinabihan niya ito. Lilinisin na ni Roan ang sugat ni Axis ng pigilan niya ito.

“Huwag na, ako na.” kinuha ni Axis ang bulak na gagamitin ni Roan.

“Pwede ba wag ka na muna makulit.” Nainis na si Roan sa ginagawa ni Axis.

Malapit ng matapos si Roan ng biglang magsalita si Aixs.

“Ano bang nangyare sa atin?” natigil si Roan sa kanyang ginagawa.

“Okay ka na, you can stay here. Mukhang puyat ka. Sa ibang room na lang ako matutulog.” Pag-iiba ni Roan ang usapan. Tumayo si Roan at naglakad palabas.

Hinabol ni Axis si Roan at hinawakan sa braso. “Ayan ka na naman, tumatakas ka na naman sa usapan.”

“Tulad ng sinabi ko sayo noon, wag na natin pag-usapan ang matagal ng tapos.” Inalis ni Roan ang pagkakahawak sa kanya ni Axis.

“That’s bullsh*t” inis na inis na si Axis. “Lagi mo na lang akong iniiwan sa ere, hanggang kelan ka magiging duwag?”

Tanging ngiti lang ang ibinato ni Roan kay Axis at lumabas na ito ng silid, leaving Axis without answering the question.

Pagkasarang-pagkasara ng pinto ay pinagbabato ni Aixs ang mga gamit dahil sa frustration na natatamo. Samantalang si Roan naman ay tahimik na nakikinig sa labas, nakasandal ito sa pintuan at pinipilit na huwag bumagsak ang kanyang mga luha.

“Sorry Axis, sorry.”

Lumaking magkasama sa bahay sina Axis at Roan. Si Axis ay nag-iisang anak ng mga De Silva. His father is a politician and his mother is a photographer. Nagkakilala ang kanyang parents sa isang press conference at doon nagsimula ang kanilang pag-iibigan.

Five years old si Axis ng malaman ng parents niya na hindi na muling magkakaanak pa ang mom niya. Masakit ito para sa mag-asawang De Silva, kaya naisipan nila na mag-ampon ng isa pang anak at ito na nga si Roan. Mas matanda ang inampon nila para kahit papaano ay may magbantay sa kanilang anak na si Axis. Seven years ang pagitan ng edad nina Roan at Axis. Naging masaya naman ang pagsasama nila sa isa’t-isa.

12 years old si Axis ng magkaroon ng pagbabago sa pamilya nila, namatay ang kanyang mom sa isang car accident. Tatlo sila sa loob ng kotse that time. Ang driver si Axis at ang mom niya. Sinundo ng Driver at ng Mom niya si Axis sa school dahil sa nakipagbasag ulo ito sa school. Nang pauwi na sila ay nagkaroon ng aksidente sa kalsada at tanging si Axis lang ang nakaligtas simula noon ay naiba ang pakikitungo sa kanya ng dad niya marahil ay sinisisi siya nito sa pagkamatay ng kanyang ina.

Naging mas malapit lalo sina Axis at Roan sa isa’t-isa, si Roan na ang gumabay kay Axis, lahat ng gawain ng ina ni Axis ay si Roan na ang gumawa. Dahil sa ginagawa ni Roan ay unti-unting nahuhulog ang loob ni Axis sa kanya.

15 years old si Axis at 22 years old si Roan ng mga panahong umamin si Axis sa kuya-kuyahan. Ngunit agad din itong tinanggihan ni Roan at nagdulot ito ng matinding sakit sa kanilang dalawa. Nasaktan si Axis dahil sa ginawang pagtanggi ni Roan sa kanya, pakiramdam niya kasi ay lahat ng pinapakita ni Roan sa kanya ay pagmamahal ng magkarelasyon. Nasaktan siya dahil binasted siya ni Roan na walang eksplenasyon kung bakit. Lingid sa kaalaman niya ay may mabigat na dahilan si Roan, aminin man o hindi ni Roan ay minahal niya na si Axis hindi lang bilang kapatid kung bilang isang lalaki. Ang ginawang pagtanggi ni Roan sa pagmamahal ni Axis ay dahil kay Gov. De Silva, 2 years after ng mamatay ang asawa nito ay nagbago din ang pakikitungo nito kay Roan. Dahil sa pagiging mahinhin at maliit na tao ni Roan, dahil sa kutis babae nito ay ginawa siyang palipas lib*g ni Gov. De Silva. Until now Gov. De Silva raping Roan ng paulit-ulit ngunit walang magawa si Roan dahil malaki ang utang na loob nito sa Governor.

Aiden’s Point of View

Kumakain kami nina Cristoff, Yumi at Krystal sa cafeteria ng biglang dumating si Jad.

“Guys alam niyo na ba ang nangyare kay Axis?” bungad agad sa amin ni Jad.

“Ano yun?” tanong ni Krystal.

“Nahuli siya, I mean marami silang nahuli sa isang party sa country side. Nagkaroon ng raid doon and isa siya sa nahuli.”

“Country road?” tanong ko kay Jad. Pamilyar kasi sa akin. Ang alam ko ito yung pinuntahan namin ni Cristoff kung saan ko nakita si Jian.

“Yes, they had a party nitong Friday night.” Sagot ni Jad. Napalingon ako kay Cristoff at nakatingin din siya sa akin.

“So nasaan na siya ngayon?” tanong ni Cristoff.

“He’s okay naman na, pinanyansahan siya ng Dad niya. You know naman Gov. De Silva. But according to Kuya Roan his face is swollen.” Pagbabalita sa amin ni Jad.

Bakit namamaga ang mukha ni Axis.

“What do you mean swollen?” tanong ni Cristoff.

“Don’t you know ba na his dad is always mad at him.” Sagot ni Krystal. Siguro nga binugbog ng dad niya si Axis, but mali iyon.

“Hey Krystal.” Pigil ni Jad sa kanya.

May mga bagay talaga na hindi pwedeng ipagsabi sa iba.

“Bakit? Anong meron kay Axis and his Dad?” curious na tanong ni Cristoff.

“Wala, let’s go na Krystal.” Iniba ni Jad ang usapan. Ayaw pa nung una pumayag ni Krystal pero wala din siyang nagawa. Dahil iba na ang titig na ginagawa ni Jad.

“Ah yeah guys. Una na kami.” Tumayo na si Krystal at mabilis pa sa alas kwatro nawala silang dalawa ni Jad.

“What’s wrong with them?” tanong ni Cristoff.

Magsasalita na sana ako ng biglang magsalita si Yumi. “You know what Cristoff, may mga bigay talaga na hindi na dapat ipaalam sa iba. You should always know your place.” Yumi smiled then walked away.

“I hate this.” Bulaslas ni Cristoff.

Hindi ko alam ang irereact ko dahil halata namang hindi siya tanggap ng mga kaibigan ni Jian.

Habang patuloy ang pag-uusap namin ni Cristoff ay namataan kong paparating si Jian. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko habang nakatingin sa kanya, ngunit habang naglalakad siya tila nagkakaroon ng slowmo sa paligid.

“Hey, Aiden.” Naririnig ko si Cristoff pero hindi ko siya pinapansin dahil ang focus ko ay na kay Jian. “Aiden.” Mahinang sigaw ni Cristoff sa akin.

“Yes?” nabaling ang tingin ko kay Cristoff. Tinignan naman niya ang kanina ko pang tinitignan.

“Kaya naman pala.”

Ngiti na lang ang naging tugon ko kay Cristoff.

“Hey there.” Bati ni Jian sabay akbay kay Cristoff at umupo sa tabi niya, at nakaharap sa akin.

“Hey.” Nahihiya kong sagot.

“Nice to see you Mr. Good Kisser.” Pinamulahan ako ng mukha sa sinabing iyon ni Jian. Lihim na napangiti si Cristoff.

“I guess this is my call na umalis dito.” Tumayo si Cristoff.

“Thanks Cris.” Pagpapasalamat ni Jian. At tuluyan nangang umalis si Cristoff.

“Bakit ka pa pumunta dito? Alam mo namang patapos na ang lunch break” tanong ko.

“Samahan mo ako.” Sagot niya.

“Saan naman?”

“Ako bahala.” Sabay kindat sa akin.

Kahit kailan talaga ang kayabangan ng lalaking ito.

“Ayoko nga may klase pa ako.”

“Dali na please.” Nagpouty lips pa ang loko. “Sama ka na sa akin. Hmmm.”

Nakakainis bakit kailangan niyang ipakita iyan kacutetan niya.

“Oo na, tigilan mo iyan.”

Ngumiti siya ng napakalapad. Hinawakan niya ang kamay ko at hinila ako palabas ng cafeteria.

3rd Person’s Point of View

Kumakain sina Gov. De Silva at Roan sa isang mahabang lamesa ng kanilang hapuan ng pumasok si Axis sa Dining Area.

“Axis sabayan mo na kami.” Sabi ni Roan. Ngunit hindi siya pinansin ng binata.

Umupo si Axis sa tapat ni Roan. Si Roan naman ay nakatingin lang kay Axis at hinihintay ang mga gagawin nito. Nagulat sila ng biglang hilahin ni Axis ang table cloth dahilan para matapon ang mga pagkain.

“You two don’t deserve to it this kind of food. And please let me live alone.” Tumayo si Axis at nagsimula ng maglakad.

“Are you sure with your decision?” sabi ni Gov. De Silva na hindi tumatayo sa kanyang upuan. Napahinto naman si Axis sa paglalakad niya. “When you leave this room, you will never comeback in this house.” Pagbabanta ni Gov. De Silva.

Tumayo si Roan at dali-daling pumunta kay Axis. “Axis magsorry ka sa Dad mo.” Hawak hawak ni Roan ang dalawang kamay ni Axis, habang nagmamakaawa dito.

“Roan let him decide, I don’t need an immature person like him.” Sigaw ni Gov. De Silva.

“Pero Gov-“

Napahinto sa pagsasalita si Roan ng alisin ni Axis ang pagkakahawak niya.

“He is right, hindi mo kailangan mangealam sa amin. Dahil you’re not part of the family. So please leave me alone.” Sabi ni Axis at naglakad na sya palabas ng dining.

Hindi inexpect ni Roan na manggagaling iyon kay Axis, nakatayo lang siya sa pwesto niya. Hindi niya alam ang kanyang gagawin dahil sa sakit na naranasan.

Tumayo si Gov. De Silva at lumapit kay Roan.

“I told you, that you are mine. Dahil walang pakialam si Axis sayo.” Pagkasabi nito ni Gov. De Silva ay lumabas na din siya ng dining.

Hinang-hina si Roan sa sakit na narinig niya mula sa mag-ama. Hanggang sa mapaluhod na lang siya at humagugol ng iyak.

Masakit man para kay Axis ang kanyang sinabi kay Roan ay ipinagsawalang kibo niya na lang ito. Gusto niya na rin makatakas sa emosyonal na pagkakatali sa kanilang pamilya. Gusto niya ng makamove on.

BUmalik si Axis sa condo na kanyang tinitirhan. Dumeretso siya sa kama, gusto niyang magpahinga. Dahil pagod na pagod na siya.

KInabukasan ay hapon na siya nagising, he really feel that his life is worthless. Walang kagana-gana siyang bumangon. Sa tuwing naalala niya ang mukha ni Roan ay kumikirot ang kanyang puso.

“Hindi pwedeng laging ganito. Ayoko nang masaktan. Hirap na hirap na ako.”

Nagtungo si Axis sa kanyang kusina para magluto ng kanyang kakainin ngunit pagbukas niyang ng refrigerator ay wala na itong kalaman-laman.

“Ugh. I hate this.” Padabog niyang isinara ang ref. Di na naman niya mapigilang hindi lumuha.

Dahil sa wala siyang maisip na lulutin ay dumeretso na lang siya sa banyo, he wants to refresh.

After a few minutes na pagbababad sa bath tub ay may narinig siyang kaluskos sa kusina. Dali-dali siyang nagtapis ng tuwalya at lumabas sa banyo naabutan niya si Roan na may inilalagay sa ref niya.

“What are you doing here?” cold na pagkakatanong ni Axis.

Halata sa mukha ni Roan ang pagkagulat. “Gising ka na pala.”

“I said what are you doing here? Isn’t clear yung mga sinabi ko sayo kanina? Wag kang magpapakita sa akin.” Pigil luhang sinasabi ni Axis.

“Sorry but hindi ko kaya. I need to help you. I want to know if okay ka lang, I want to know if—“

“ENOUGH! I don’t need you, I don’t need your pity.”

Lumapit si Roan kay Axis. Hinawakan nya ang pisngi ng binata. “Take care of youself, Axis. Always remember na if you need help. Andito lang ako.” Patuloy pa din ang pag-iyak ni Roan.

Hindi na sumagot pa si Axis at iniwas ang tingin kay Roan.

Tumalikod na si Roan ng bigla siyang hilahin ni Axis paharap sa binata at binigyan ng agresibong halik. Mahigpit ang pagkakahawak ni Axis kay Roan, ilang ulit na nagpupumiglas si Roan ngunit ayaw siyang pigilan ni Axis.

Mabilisang hinila ni Axis si Roan sa living area at ibinagsak sa sofa, dumagan siya kay Roan at sinisiil pa rin ng halik.

“Axis huwag please.” Pagmamakaawa ni Roan sa pagitan ng kanilang halikan ngunit hindi siya pinapakinggan ni Axis.

Humiwalay si Axis at nagsalita. “I want you Roan, I want you right now.”

Pinunit ni Axis ang damit ni Roan at muli niya itong halikan sa labi papunta sa kaliwang pisngi pababa sa leeg nito.

“Please don’t.” pagmamakaawa ni Roan na hindi pinapakinggan ni Axis.

Nang bumaling na si Axis sa dibdib ni Roan ay nagulat siya sa mga nakita niya sa katawan ni Roan. Dahil sa kanyang nakita ay nahimasmasan ito. Kitang kita niya din ang pagtangis ni Roan.

“Ano ito? Bakit may mga kissmark at pasa ka?” tanong ni Axis kay Roan. Tinignan din ni Axis ang wrist ni Roan. May bakas ito ng mahigpit na pagkakatali.

Umalis si Axis sa ibabaw ni Roan. MUling isinuot ni Roan ang kanyang damit na pinunit ni Axis.

“Simula ngayon ay hinding-hindi mo na ako makikita Axis pangako.”

“Teka sino may gawa sayo niyan.”

Tuloy-tuloy ang pagluha ni Roan. “Ang tatay mo. At balak mong gawin ito sa akin ngayon. Mag-ama nga kayo.” Sabi ni Roan at naglakad na ito palabas ng unit.

Napaluhod si Axis dahil hindi siya makapaniwala sa nangyare kay Roan.

“Bakit? Paano? Gaano na katagal?” mga katanungang pumapasok sa isip ni Axis. Hindi siya makagalaw sa pwesto niya.

“All this time. Akala ko ayaw niya lang sa akin, ngunit may mas mabigat pa palang dahilan.”

Bigla na lang bumagsak ang katawan ni Axis at nangisay. “Tu…tulungan ni…niyo ako.” Utal-utal na sabi ni Axis, ngunit walang nakakarinig dito kundi ang sarili niya lang.

TO BE CONTINUED:

Anong mangyayare kay Axis, mailigtas pa kaya siya? At saan kaya pupunta si Aiden at Jian? Painit na ng painit ang mga tagpo dito. Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 18: SAVING YOU

CHAPTER 18: SAVING YOU

Aiden’s Point of View

Patuloy lang ang pagmamaneho ni Jian, tahimik lang akong nakikinig sa radio at nakatingin sa bintana na akala mo ay nasa isang teleserye.

Walang nagsasalita sa amin marahil ay nahihiya pa kami sa nangyare sa amin.

“Aiden.” Natigil ang katahimikan ng magsalita si Jian.

Nilingon ko siya. “Bakit?”

“Kahit anong mangyare, kahit anong gawin ko. Hulog na hulog na ako sayo. Gusto kita noong una palang kitang makita.” Tahimik lang akong nakikinig sa kanya. “Tanda mo ba noong nagkabanggaan tayo sa airport?”

“Oo that was our first meet up.”

“Nang mabangga kita that time, nagkaroon ng slow mo. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko that time. I think na love at first sight ako sayo.”

“…” hindi ako nagsalita dahil hindi ko alam kung anong isasagot ko.

“Yung time na hinahabol tayo ng mga lalaking nakablack suit? You remember that?”

Tumango-tango ako, medyo nakakatawa pag naalala ko yun.

“That was our first holding hand. Grabe yung ginawa nating takbo that time. I feel that parang tumatakbo tayo sa alapaap.”

“Ji—“ hindi ko natuloy ang sasabihin ko dahil nagsalita na naman siya.

“That time na nasa hotel lobby ka. I saw you and hindi ko alam pero hindi ko maalis ang pagtitig ko sayo. Gustong-gusto kitang nakikita, gusto ko alam ko ang bawat detalye ng mga kinikilos mo.”

Nakatingin lang ako sa kanya, I didn’t know kung anong irereact ko.

“Yung time na muntik kang masagasaan, pinagsisisihan ko iyon na nahuli akong dumating. Grabe ang selos ko nun, dapat ako yun. Dapat ako ang nagligtas sayo.” Sinasabi niya iyon habanag nakatingin sa daan. Lumingon siya sa akin. “Mahal na mahal kita Aiden sana hayaan mo akong patunayan ang pagmamahal ko sayo.”

Hinawakan ko ang kanang kamay niya. “Oo Jian, mahal na din ata kita.”

Kahit anong deny ko na hindi ko siya mahal. Wala e, susugal na ako ngayon. Bahala na si Batman.

“Anong sabi mo?” nakangiting tanong niya sa akin.

“Ayoko! Nasabi ko na bakit hindi ka kasi nakikinig.”

“Please sige na. Say it again.” Pouty lips niyang sabi.

Aww ang cute, kawawa naman baby boy ko. Ano ba Aiden.

“Sabi ko Mahal kita Jian Calix Agustin.” Tinanggal ko ang aking seatbelt at hinalikan si Jian sa noo.

“YES!!!” sigaw ni Jian, at mabilis na pinatakbo ang kanyang sasakyan.

“Hey, Jian bagalan mo nga. Nakakatakot.”

“Don’t worry ako bahala, I’m Just HAPPY.”

BOOOGSSSHHH

Sa isang iglap ay nabago ang lahat. Sobrang bilis ng mga pangyayare. Walang nakakaalam kong paano at bakit?

Hilo-hilo kong idinilat ang aking mata, kita ko si Jian na duguan ang ulo at walang malay. “Ji…” tuloy-tuloy ang luha ko.

Amoy gasoline at may mga apoy sa paligid. Ang ingay sobrang ingay. Hindi ko na kaya, hindi ko rin kayang mawala si Jian sa buhay ko. Mahal na mahal kita Jian.

BLACKOUT

Dahan-dahan kong idinilat ang aking mata, kita ko si Mama na nakayuko sa gilid ng kama. Nasaan ako? Bakit sobrang liwanag dito.

“Aiden? Tita gising na si Aiden.” Sabi ni Jad na nakatingin sa akin. Anong nangyare? “Tatawag lang po ako ng doctor.”

“Aiden anak ko.” Niyakap ako ni Mama at humagulgol siya ng iyak. “Salamat sa Diyos at nagising ka anak.”

“Ano pong nangyare?” tanong ko.

“Anak, hindi mo ba naalala? Naaksidente kayo ni Jian. Diyos ko anak ko.” Iyak pa din ng iyak si Mama.

Nagflashback sa akin lahat ng nangyare. Wait si Jian, nasaan si Jian.

“Ma? Si Jian? Kumusta si Jian?”

“Nasa VIP room siya anak, at comatose siya.” Bigla akong pinanghinaan sa narinig ko. Jian bakit?

“Ma gusto ko siyang makita.”

“Anak hindi pwede, pinagbawalan na tayong mga katulong na makipag-usap sa kanya.”

Paano? Ano nang gagawin ko?

Third Person’s Point of View

Inutusan si Yumi ng mom niya na puntahan ang condo na kanilang bibilhin. Kahit na tamad na tamad si Yumi ay sinunod na lang niya ang ina, dahil sila nalang naman ang magpamilya.

Nakarating na siya sa floor ng unit na bibilhin nila ng may mapansin siyang unit na bukas sa daraanan niya.

Saktong-sakto na pagdaan niya ay may narinig siya

“Tu…tulungan ni…niyo ako.”

Hindi niya alam ang kanyang gagawin, kung dederetso ba siya o hihinto. Nagdadalawang isip siya, madaming sumasagi sa isip niya. Pero sa huli ay pinili niyang pumasok sa loob ng condo unit na kung saan niya narinig na may humihingi ng tulong.

At doon ay nakita niya si Axis na nakabulagta at nangingisay. “Axis.”

Noong una ay hindi niya alam ang gagawin niya, natataranta siya sa nakikita niya.

“Oh my gadh. Yumi calm down.” Sabi niya sa sarili.

Dali-dali siyang tumawag ng 911. Nilinis niya ang paligid ni Axis, buti na lang ay nakatapis ito ng tuwalya kung kaya’t walang sagabal sa leeg nito.

After a few minutes ay dumating na ang emergency help, at agad siyang naisugod sa ospital.

“BUti naman at maagap mo siyang dinala dito kung hindi ay baka hindi na natin siyang maabutan ng buhay.” Sabi ng doctor kay Yumi.

“So, doc okay na po ba siya?” tanong ni Yumi.

“Yes and pwede mo na siyang silipin sa loob.”

“Thank you Doc.”

Pumasok sa loob ng room si Yumi at binantayan si Axis, tinawagan nadin niya ang kanyang mommy na nagkaroon ng emergency kung kayat hindi niya napuntahan ang condo na bibilhin.

Thirty minutes ang lumipas ng dumating si Roan sa ospital, dali-dali niyang hinanap ang room ni Axis. Pagdating sa room ay naabutan niya si Yumi na nakaupo sa tabi ni Axis, at sinusubuan ng pagkain ang huli.

“Axis are you okay?” bungad na tanong ni Roan.

“Anong ginagawa mo dito? Roan I’m fine. I have to. Nung iniwan mo ako kanina dun ko narealized na kailangan kong maging okay.” Makikita mo sa mga mata ni Axis ang galit at poot.

“Axis, I’m sorry.” Pigil luhang sabi ni Roan. Wala naman na siyang magagawa kung hindi ang humingi ng tawad kay Axis.

“I guess, I need to go outside.” Singit ni Yumi.

Patayo na siya ng pinigilan siya ni Axis. “No, just stay here. Hindi ko kayang mag-isa kasama ang taong iyan or mas good if you are the one leaving Roan.”

“Dadaan pa dito ang dad mo.”

“Just tell him that I don’t need him okay.”

“Pero—“

“I said leave, JUST LEAVE!” kinuha ni Axis ang hawak na pagkain ni Yumi at binato kay Roan. Humiga si Axis at nagtaklob ng kumot.

Nagugulat si Yumi sa mga nakikita niya, hindi niya alam kung ano ang irereact dito.

Pinuntahan niya si Roan para tulungang mag-ayos ng natapon na pagkain, nang mapansin niyang may dugo sa mukha si Roan.

“Oh my gadh you’re bleeding.”

“I’m fine don’t worry about me.”

“Need mo ng first aid.”

“Ako na lang pupunta sa nurse station, right after nating malinis ito.”

Kahit nakataklob ng kumot si Axis ay nakikinig pa din siya sa usapan ng dalawa. Nakokonsensya siya sa ginawa niya kay Roan pero mas nananig pa din sa kanya ang galit at poot.

One week has passed ng huling makita ni Axis si Roan, fully recovered na din siya. Simula nang maospital siya ay hindi siya iniwan ni Yumi, kumbaga si Yumi ang nagbantay at nag-alaga sa kanya.

This day ay marerelease na si Axis sa ospital after a long week na nagstay at nagbagutan silang dalawa ni Yumi.

“Are you sure na okay ka na?” tanong ni Yumi sa kanya.

“Well I guess physically kaya ko na, pero I don’t know pag emotionally.” Sagot ni Axis. Seryosong nakatingin sa kanya si Yumi, kitang-kita sa mukha ng dalaga na nag-aalala siya sa kaibigan.

“Kaya mo yan. If you need help, I’m always here for you”

NIyakap ni Axis si Yumi. “Maraming salamat Yumi. Salamat sayo.”

Ngumit lang si Yumi bilang tugon. At nagpaalam na sila sa isa’t-isa.

Agad na dumeretso si Axis sa kanyang condo. Pagpasok niya dito ay nagulat siya dahil sa ang linis ito. Ang bango sa loob na tila may nagluluto. Dali-dali siyang nagtungo sa kusina para tignan kung sino ito.

He saw Roan there and base sa naamoy niya ay niluluto ni Roan ang paborito nitong ulam.

“What are you doing here?” inis na tanong ni Axis.

Lumingon sa kanya si Roan. “Andito ka na pala, maupo ka na muna malapit na din naman itong matapos.” Pagkatapos ay bumalik na ito sa kanyang ginagawa.

Nainis si Axis sa hindi pagsagot ni Roan sa tanong nito. Kaya lumapit siya dito. Hinawakan niya ng mahigpit ang braso ni Roan at hinarap ito sa kanya.

“I said, what are you doing here?” muling tanong ni Axis na may galit sa kanyang mga tono.

Hindi na napigilan pa ni Roan na bumagsak ang kanyang mga luha. “I’m sorry Axis. I’m sorry.”

Unti-unting nabawasan ang higpit ng pagkakahawak ni Axis sa braso ni Roan.

“Pero bakit? I’m asking you one more time. I need an explanation.” Medyo huminahon si Axis.

“Sasagutin ko lahat ng tanong mo mamaya. I promise, so please kumain muna tayo.”

Tumango na lang si Axis at sumunod kay Roan. Inayos ni Roan ang hapagkainan at kumain na sila. Walang nagsasalita sa kanila habang kumakain hanggang sa matapos ito.

Nang matapos silang kumain ay nagpasya na munang maligo ni Roan. Matapos maligo ni Roan ay nagsalita si Axis na nakaupo sa sofa habang nanunuod ng tv.

“So kelan ka mag-eexplain?”

“Just wait please.”

Hindi na muling kumibo pa si Axis, si Roan naman ay dumeretso sa kusina, kumuha siya ng beer at simpleng pulutan. Tumabi siya sa kinauupuan ni Axis.

“Para saan yan?” tanong ni Axis.

“Kailangan ko lang ng lakas ng loob.”

“Whatever.” Iyan na lang ang naging sagot ni Roan.

Nang makatatlong bote na si Roan ay hinarap niya si Axis. “Axis I’m sorry, sorry sa nagawa ko.” Dala ng alak ay tuluyan ng umiyak si Roan. Hindi nagsasalita si Axis at nakatingin lang ito sa umiiyak na si Roan. “Axis, mahal na mahal kita pero hindi talaga pwede. Sorry.”

Inilayo ni Axis si Roan. “What do you mean mahal? Nababaliw ka na ba? O baka nasasabi mo lang yan para mapagaan ang loob ko.”

“No, dati pa man mahal na kita. Pero kailangan kong pigilan ang nararamdaman ko. Dahil…” hindi maituloy ni Roan ang kanyang sasabihin.

“Dahil? What?” hindi mapakali si Axis, gustong-gusto na niya malaman kung ano ang dahilan.

“Your Dad. He raped me.” At humagulgol ng iyak si Roan. “Until now he keep using me. Pero wala akong magawa.” Tuloy tuloy lang ang iyak ni Roan.

“What did you say?” hindi makapaniwala si Axis sa naririnig niya. Tumayo si Axis. “I need to talk to him.” Gigil na gigil na si Axis sa kanyang mga nalaman. Pinigilan siya ni Roan at hinila siya paupo.

“Please wag, ayokong magkagulo kayo ng Dad mo.” Pagmamakaawa ni Roan.

“Matagal na kaming nagkagulo, simula ng mamatay ang Mom.”

Tatayo na sana muli si Axis pero pinigilan siya ni Roan at hinalikan siya nito.

EXPLICIT CONTENT WARNING: THIS CHAPTER CONTAINS GRAPHIC DEPICTIONS OF SEMI-NON CONSENSUAL SEX.

Matapos silang maghalikan ay itinulak ng bahagya ni Roan si Axis. “Mali ito.” Sabi ni Roan dali-dali siyang pumunta sa kusina.

Hindi alam ni Roan na sumunod sa kanya si Axis. “Please wag mo akong binibitin dahil matagal ko na itong gustong mangyare sa atin.” Bulong ni Axis at idiniin ang kanyang harapan sa pw*tan ni Roan.

Nanlaki ang mga mata ni Roan. “Putngina! Napakatigas ng burt niya” sabi ni Roan sa kanyang isipan dahil sa ginagawang pagkaskas ni Axis sa pw*t ni Roan.

Pinilit tumingala ni Roan kay Axis. “Axis hindi pwede—“ Hindi na natapos ni Roan ang kanyang sasabihin ng sakupin ng labi ni Axis ang mga labi niya. Pagkatapos ay iniharap siya nito at sinunggaban nang mga nag-aalab na halik.

Napakamit si Roan sa matipunong mga braso ni Axis at tuluyan na siyang lamunin ng mga halik nito. Gumanti na si Roan sa bawat pagdampi sa labi niya kasabay nang paghila ni Axis sa kanya sa kung saan.

Ang sumunod na naramdaman ni Roan ay ang dahan-dahan paghiga ni Axis sa kanya sa isang mesa na yari sa marmol. Pumatong si Axis sa kanya at mabilis nitong hinubad ang tshirt at basta na lamang hinagis sa sahig.

“Habang nandito ka sa condo ko ay magmimistulan tayong mag-asawa Roan. Magtatalik tayo maghapon at magdamag!” sabi ni Axis bago niya muling halikan si Roan.

Nagpaubaya na si Roan sa kanya. Iniyakap ni Roan ang mga kamay niya sa hubad na katawan ni Axis at sinimulang haplusin ang likod patungo sa matitigas na braso nito.

Nagpatuloy ang maiinit nilang halikan habang nakadapa si Axis kay Roan. Nakabuka na ang mga hita ni Roan at kasalukuyang kinikiskis ni Axis ang kanyang alaga sa butas ni Roan.

Bumaba ang mga halik ni Axis sa leeg ni Roan.

“Ahhhhh!” mahinang ungol ni Roan.

Hinubad ni Axis ang tshit ni Roan at inihagis ito sa kung saan. Nagiging mapangahas na ang mga halik ni Axis. Napahalinghing ng sobra si Roan ng simulang sipsipin ni Axis ang kanang utong ni Roan. Napahawak si Roan sa buhok ni Axis dahil sa ginagawa nitong salitang pagsipsip at pagdila sa utong niya.

Huminto si Axis at tumayo samantalang si Roan ay nananatiling nakahiga. “Nasasarapan ka ba?” Tanong ni Aixs.

“Oo Axis.” Tugon ni Roan.

Ngumisi si Axis. “Put* ka! Sino mas magaling sa amin ni Dad?”

Hinila ni Roan ang kamay ni Axis upang humugot nang lakas. BUmangon siya at umupo sa mesa. Magkaharap na sila ngayon ng nakatayong si Axis.

Nananatili si Axis sa pagkakatayo niya habang ang mga titig kay Roan ay nakakaakit. Nag-iinit ang katawan ni Roan sa kanyang nakikita.

Iniangat ni Roan ang kanyang kamay at nilaro ng mga daliri niya ang magkabilang utong ni Axis. Napakagat labi si Axis habang nakatitig kay Roan.

Hindi nagtagal ay sinipsip na ito ni Roan. Napapapikit at napapatingala si Axis sa sarap ng pagroromansang ginagawa ni Roan sa katawan niya.

“Fxck! Hmmm!” impit na ungol ni Axis.

Patuloy lang ang ginagawa kong iyon. Palipat lipat ako minsan sa kanan minsan sa kaliwa.

“Ahhhhhhhh! Sh*t! Tangina mo gigil na gigil ka sa utong ko. Ahhhh!” paninita ni Axis kay Roan, pero hindi siya pinansin ng huli at nagpatuloy lang sa ginagawa nito. Ilang minuto rin ang paglipat-lipat na ginawa ni Roan sa dalawang utong ni Axis. Basang-basa na ng laway ang mga iyon at pareho nang namumula dahil sa pagkagat niya.

Hinila ni Axis ang shorts ni Roan kasama ang underwear nito. Wala na itong suot na kahit ano habang nakahapag ang buong katawan sa mesa.

Ngumisi si Axis at saka inayos ang katawan ni Roan patagilid sa mesa ang balakang nito pero pinigilan katawan na tumagilid. Nakahiga pa rin ang katawan ni Roan sa mesa habang ang pang-ibabang parte nito ay nakatagilid.

Nilamas ni Axis ang pw*t ng katalik kasabay ng paggapang ng mainit nitong dila sa likod pataas hanggang balikat. “Ohhhhh!” impit na ungol ni Roan.

Ilang sandal lamang ay naramdaman na ni Roan ang daliri ni Axis na kumakapa sa butas niya. Napakislot siya ng biglang ipinasok ni Axis ang gitnang daliri saka nilabas pasok sa lagusan niya.

“Ahhhhh! Aixs sige pa! Fingerin mo pa akoooo!”

Napangisi si Axis sa naging reaksyon ni Roan. Kung kaya’t dinagdagan pa ito ng hintuturo ni Axis. Napa-O ang bibig ni Roan at nakapikit habang finifinger ni Axis ang puk* ni Roan.

Noong una ay mabagal lang ang ginagawang paglabas masok ng daliri ni Axis ngunit ng tumatagal ay bumibilis na ito.

“Ahhh! Ahhh! Ahhh!” mga impit na ungol ni Roan.

Nang kitang-kita ni Axis na sarap na sarap si Roan sa ginagawa niya ay inihinto niya ito. Hinihintay ng huli ang susunod na gagawin niya. Pumuwesto siya sa bandang ulo ni Roan saka siya nag-utos.

“Padulasin mo muna. T*ng ina mo.”

TO BE CONTINUED:

Maipaglalaban pa kaya ni Axis at Roan ang kanilang pagmamahalan? Magkita pa kaya sina Aiden at JIan? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 19: I’M LOSING YOU

CHAPTER 19: I’M LOSING YOU

EXPLICIT CONTENT WARNING: THIS CHAPTER CONTAINS GRAPHIC DEPICTIONS OF SEMI-NON CONSENSUAL SEX.

Roan’s Point of View

Pumwesto siya sa bandang ulo ko saka siya nag-utos

“Padulasin mo muna. T*ng ina mo.”

Hindi na niya ako hinintay pa na sumagot. Agad na niyang isinalpak ang napakalaki niyang burt sa loob ng bibig ko. Wala na akong nagawa. Naibaon na niya ng husto. Biglaan ang ginawa niya pag-ulos kaya nabilaukan ako at nagkalat ang laway ko sa katawan ng burt niya. Halos mangiyak-ngiyak ako sa sakit ng pagsagad ng bur*t niysa sa lalamunan ko. Huminto muna siya nang ilang saglit bago niya muling ipinasok ang pagkalalaki niya sa loob ng bunganga ko.

Marahan na rin ang ginawa niyang pagkadyot at masasabi kong sa pagkakataon na ito ay napakaswabe na ng paglabas pasok ng bur*t niya sa lalamunan ko. Naramdaman ko ang bahagyang pagbilis ng mga ulos niya kasunod ng mahihinang ungol niya.

“Ahhhhh! Fxck ya! Yeah!”

Nalilibugan ako sa mga ungol niya. Halos tatlong minuto rin niyang binabarurot ang bibig ko bago niya hinugot ang bur*t niya. Basang-basa na iyon ng laway ko at alam kong ano mang sandal ay nakahanda na ito sa muling pagpasok sa lagusan ko.

Pinababa ako ni Axis saka ako pinatuwad sa gilid ng lamesa. Iniangat niya ang kanang bintio ko at ipinatong sa mesa habang ang kaliwa naman ay nakatapak sa sahig. SInubsob niya ang katawan ko sa mesa saka niya nilaamas ang pwt ko. Nabigla pa ako nang bigla niya iyong paluin. Tng ina kinakabahan ako.

Nagsimula na niyang itapat ang burt niya sa lagusan ko at ilang sandali pa ay naramdaman ko na ang pagpasok nito sa akin.Napapangiwi ako dahil sa mas malaki ito kumpara sa Dad niya. Kalahati na ng burt niya ang nakakapasok nang magsimula siyang kumadyot. Dahan-dahan hanggang sa tuluyan nang bumaon ang bur*t niya sa lagusan ko. Nagsimula na siyang maglabas pasok sa akin. Sinabunutan niya ang buhok ko at hinihila habang binabarurot niya ang tumbong ko samantalang ang isang kamay niya ay nakahawak sa binti ko na nakaangat sa itaas ng mesa.

“Ahhhhh! Ahhhhh! Ahhhh! Axissssssss!” ungol ko ng maramdaman ko na pabilis na ng pabilis ang pagk*ntot niya sa akin.

“Ohhhhh! Ohhhhh! Oooohhhh! Ang sikip sikip mo, put*ng in aka.”

“Sige pa Axis wag kang titigil! Ahhhh ahhhh.”

Pabilis nang pabilis ang pagk*ntot niya sa akin hanggang sa nagpakawala siya nang isang napakalakas na pag-ulos.

“Ahhhhhhhhhhhh!” hiyaw ko na halos mamuti na ang mga mata sa sobrang sarap ng pagbaon niya sa akin. Baon na baon ang burt niya at halos kalahating minuto rin niyang ibinabad sa loob ng puk ko bago niya iyon naisipan na hugutin.

Pagkatapos ay pinaharap niya ako sa kanya at pinaupo sa mesa. Lumapit siya sa akin at nakuha ko na ang gusto niyang manyari. Missionary position habang nasa taas ako ng mesa. Nang makalapit na sa akin si Axis ay inihanda ko na ang butas ko.

Sinadya ko iyong pakislutin upang mas malibugan siya sa nakikita niya. Napangiti naman siya sa kapilyuhan ko at marahas niyang ibinaon ang burt sa kalooban-looban ko. Napatirik ang mata ko sa biglaang pagbaon na iyon. Nang masanay ako sa kalakihan ng burt na nakasalpak sa akin ay iniyakap ko na ang mga binti ko sa balakang niya.

Sinalo naman niya ang pwt ko saka iniangat mula sa mesa kaya awtomatiko ang ginawa kong pagkapit sa batok niya. Binuhat niya ako patungo sa loob ng kwarto niya nakabaon ng husto ang burt niya sa lagusan ko. Habang naglalakad siya patungo sa room ay sinipsip ko ang mga utong niya.

“Ahhhhh! Fxck!” ungol niya sa ginagawa ko sa katawan niya.

Nang makarating kami sa kama ay marahan niya akong inihiga doon nang hindi pa rin talaga nahuhugot ang burt niya. Sinimulan niya akong halikan sa labi bago siya nagsimulang maglabas pasok sa puk ko. Gumanti naman ako sa mga paghalik niya habang patuloy pa rin siya sa pagbarurot sa akin.

Kapit na kapit na ako sa maskuladong braso niya habang nakadapa siya at patuloy akong binabarurot sa tumbong. Sinubukan kong magmuscle control at pinilit ko na pasikipin ang butas ng pw*t ko hanggang sa makakaya ko.

Naramdaman naman iyon ni Axis kaya napakalas siya sa halikan namin mas binilisan pa ang pagk*dyot .

“Ahhhhh! Put* nasasakal ang burt ko. Napakasikip mo. Ohhhh! Ohhhhh!” daing niya na ikinangiti ko. Ilang sandali ang lumipas patuloy siya sa pagbarurot sa akin hanggang bumilis ang ritmo ng pagkntot niya.

“Ahhhhh! Ahhhhh! Ahhhhh! T*ng ina mo ang sarap mo”

“Ahhhh! Ahhh! Wag mo akong titigilan Axis.” Sagot ko naman sa kanya. Wala pa ring humpay ang pagbayo niya sa akin hanggang sa lumakas ang mga ungol niya at alam kog malapit na siyang labasan.

“Ahhhhh! Haaaaa! Arrrghhhh! I’m cummming baby! I’m cumming!”

“Hmmmmm! Hmmmmm! Ohhhhhh! Axissss!”

“Ahhhh! Ahhhh! Hetoooo naaaaa!!!!” sigaw niya hanggang sa muli ko na namang naramdaman ang pagsirit ng katas niya sa loob ng puk* ko. Nakailang ulos pa siya at naramdaman ko ang bawat pintig ng bur*t niya sa akin tuwing maglalabas ito ng katas sa akin.

Nakalimang putok din siya at ipinunla niya lahat iyon sa loob ng puk* ko. Pagkatapos ay hinugot na niya iyon saka siya humihingal na nahiga sa tabi ko.

“Are you satisfied?” tanong ko.

Ngumiti siya sa kabila ng paghahabol niya ng hininga. “Yeah! Matagal ko na itong gustong mangyare.” Nginitian ko siya. “Pinagod mo ako Baby!” bulong niya saka siya pumikit.

Pinagmasdan ko siya habang nakapikit at nakahiga sa kama. Inilagay nya ang kaliwang kamay niya sa likod ng ulo niya at inunan iyon. Pagkatapos ay hinila niya ako papalapit sa kanya. Napatagilid naman ako at iniunan ko ang ulo ko sa kanang braso niya saka ako yumakap sa katawan niya.

“Magpahinga muna tayo. Naubos ang lakas ko sayo.” Pilyong biro niya saka ko siya kinurot sa utong. Hanggang sa hindi ko na namalayan na nakatulog na pala ako.

Nagising ako dahil sa isang tawag. Chineck ko kung sino ang tumatawag, kinabahan ako dahil si Gov. De Silva ito. Tinignan ko ang natutulog na si Axis.

“Sorry Axis, kailangan ko ng bumalik sa realidad.” Dali-dali akong nagbihis ng damit at bago ako umalis ay hinalikan ko muna si Axis sa labi.

Naging mabilis lang ang aking byahe. At andito na ako sa tapat ng kwarto niya. HUminga muna ako ng malalim bago pumasok. Kinakabahan talaga ako.

“Gov. Andito na po ako.”

“Pumasok ka.” Rinig kong sagot niya mula sa loob ng kwarto.

Pagpasok ko ay agad akong humingi ng paumanhin sa ginawa ko sa kanya. “Gov. sorry po kung hindi ko nasagot ang tawag niyo.”

“Saan ka ba nanggaling?” tanong niya sa akin.

“Ahmmm. Sa bahay ampunan po. Nalibang ako sa mga bata kaya hindi ko nasagot ang cellphone ko.” Pagsisinungaling ko.

TUmayo siya at lumapit siya sa akin. Nagulat ako ng bigla niya akong sampalin.

“Ang ayoko sa lahat ay sinungaling.”

“Totoo pong sina—“hindi ko na natuloy ang sasabihin ko dahil bigla niya akong sinikmuraan.

May pinundot siya sa hawak niyang remote at biglang nagflash sa monitor ang ginawa namin kanina ni Axis.

“Iyan ba ang bahay ampunan at mukhang nagenjoy ka nga.” Sabi niya sabay sipa sa akin.

“Gov. Sorry.” Umiiyak na ako dahil sa sakit ng pagkakasipa niya sa akin.

“Guards dalhin niyo ito sa kwarto niya at ilock niyo.” Utos ni Gov sa dalawang guard.

Hindi na ako nanlaban pa, alam ko naman na sa huli ganito din talaga ang patutunguhan ko. Patawad Axis. Salamat sa pagmamahal mo.

Pagpasok ko sa kwarto ko ay napagpasyahan ko nang ituloy ang plano ko. Matagal ko na itong pinaplano but this time. Sure na ako, desidido na akong gawin ito.

Almost thirty minutes of preparation ang ginawa ko, matapos ang preparassyon ay ginawa ko na ang dapat kong gagawin. At last, huminga ako ng malalim bago ito isagawa and naging black out na ang buong paligid ko.

Maraming salamat sa pag-aalala at pagmamahal na ibinigay mo sa akin Axis. Babaunin ko ito hanggang sa aking kamatayan. Mahal na mahal kita.

Third Person’s Point of View

Nagising si Axis na wala na sa tabi niya si Roan. Dali-dali siyang bumangon para mahanap ito, pero wala si Roan sa kung saang sulok man ng condo.

Kailangan niyang makita si Roan. Naisip ni Axis na baka nasa mansion na nila ito. Kaya nagmadali siyang bumaba at nagdrive patungo sa mansion nila.

Pagdating niya doon ay hind na niya ipinark ng maayos ang kanyang sasakyan at dumeretso sa kanyang amahin.

“Nasaan si Roan?” tanong niya agad sa kanyang ama.

“Nasa kwarto niya.” Sagot ni Gov. De Silva.

Agad na umalis sa harapan ng Dad niya si Axis at nagtungo sa kwarto nito. Pagdating niya doon ay may dalawang guards doon. Bubuksan na sana niya ito ngunit humarang ang dalawang guards.

“Hindi niyo ba ako nakikilala?” inis na tanong ni Axis.

“Sorry po. Pero bawal po namin papasukin ang kahit sino sa kwartong ito.”

Dahil sa inis ni Axis ay sinuntok niya ang isang guard. Hindi ito nanlaban pero inaawat si Axis ng isang guard.

“Sorry sir hindi po talaga namin kayo pwedeng papasukin.”

Napahilamos na lang si Axis ng kanyang kamay sa kanyang mukha.

“Papasukin niyo na siya.” Nagsalita ang kadarating lang na si Gov. De Silva

Tinignan ni Axis ng masama ang kanyang ama, at maging dalawang guard na humarang sa kanya ay hindi rin nakatakas.

Pagbukas ng pinto ay nagulat silang lahat sa nakita. Hindi makapagsalita si Axis. Maging si Gov. De Silva ay hindi makapaniwala sa mga nakita.

Nagbigti si Roan, dilat ang mata nito at nakasabit siya sa lubid na nakabuhol sa kanyang leeg.

“Ibaba niyo siya.” Utos ni Gov. De Silva. Dali-dali naman itong sinunod ng mga guards. Si Axis naman ay nananatiling nakatayo sa kanyang pwesto.

Pagkababa sa katawan ni Roan ay agad itong chineck kung humihinga pa but sadly he was gone.

“Sir, wala na po. Wala na po siyang buhay.” Sabi ng guard na nagcheck kay Roan.

“Kasalanan mo to, Kasalanan MO TO!!!” galit na sabi ni Axis habang nakatitig sa bangkay ni Roan. “Wala kang kwenta, WALA KANG KWENTA!!!” sigaw ni Axis at sinugod niya ang kanyang ama at binigyan ng isang malakas na suntok. Agad na pumagitna ang mga guards, may mga humawak din kay Axis. Dahil tila nawala ito sa sarili at nagwawala siya.

Lumapit si Gov. De Silva kay Axis. “Wala akong ginawa sa kanya. It’s his choice. Kaya wag mong isisi sa akin ang kahinaan ng loob niya.” Sabay isang suntok na malakas sa sikmura ang iginawad sa anak.

“Aghhh!” nanghina si Axis sa pagkakasuntok na iyon ng ama.

“I-lock niyo siya sa kwarto niya.” Utos ni Gov. De Silva.

Kahit hinang-hina ay inalis ni Axis ang pagkakahawak ng mga guards sa kanya. “Hindi na ako susunod sayo, simula ngayon wala ka ng anak.” Tumutulo ang luha ni Axis, masakit sa kanya banggitin ang mga salitang iyon. Pero nangingibabaw ang galit niya dito. “Isa lang ang pakiusap ko sayo, sana bigyan mo siya ng maayos na libing.” Pagkasabi nun ni Axis ay lumapit siya sa bangkay ni Roan at sa huling pagkakataon ay binigyan niya ito ng halik. Bumulong siya dito. “Paalam na Mahal ko.” At naglakad na siya palabas ng mansion.

Lingid sa kaalaman ni Axis ay grabe din ang sakit na nararamdaman ni Gov. De Silva, dahil napamahal na din sa kanya si Roan. Hindi lang bilang adopted son kundi taong humalili sa kanyang namayapang asawa. Si Roan ang isa sa naging dahilan kung bakit nanatili siyang metatag.

Tuliro ang isip ni Axis habang nagmamaneho, hindi niya alam kung saan siya pupunta ay kung ano ang kanyang gagawin. Kahit saan siya tumingin ay nakikita niya ang bangkay ni Roan na nakabigti.

In the middle of the highway ay bigla niyang itinigil ang kanyang sasakyan. Marami na nagbumubusina sa kanya ngunit hindi niya ito pinapansin.

Aiden’s Point of View

“Jad please help me. I want to see Jian.” Umiiyak na ako kay Jad, 1 week na ng mangyare ang aksidente pero hindi ko pa din siya nakikita. Hindi ko alam kung ano na ang kalagayan niya.

“Aiden, alam mo naman ang sitwasyon diba? Ang daming body guards sa pinto ng hospital room niya.” Sagot ni Jad.

Nandito kami sa cafeteria ng school. Ilang beses ko ng triny na makita siya pero hindi talaga ako pinapalapit ng mga guards niya.

Tinignan ko si Cristoff at Krystal maging sila ay hindi alam ang gagawin.

“Gusto mo ba talaga siyang makita?” nagulat kami ng may nagsalita sa likod. Si Lann.

“Obviously, hindi ba halata?” mataray na sagot ni Krystal.

“I will help.”

Lahat kami ay nagulat sa sinabing iyon ni Lann.

“Are you serious o baka naman mantitrip ka?” maarteng pagkasabi ni Krystal.

“Enough Krystal, I think he is serious. So what’s your plan?” deretsahang sabi ni Jad.

“Well as you all know kilala ako ng family niya at ng mga guards. Dahil madalas kaming naglalaro sa kanila. So ang gagawin ko ay ililibre ko ang mga guards or I will pay them. Dahil kunwari I want to see that bastard.” Mahabang eksplenasyon sa amin ni Lann.

“I think it will work.” Pagpayag ni Jad sa suhestiyon ni Lann.

Pagkauwian ay agad naming itinuloy ang aming plano. Unang lumapit sa mga guards na nakabantay si Lann samantalang kaming apat ay nagtatago sa gilid.

“Hey bro, musta kayo dito. Musta na kaya si Jian sa loob?” tanong ni Lann sa dalawang guards.

“Bumubuti naman na daw ang pakiramdam niya sir. Maybe tomorrow ay pwede na siyang madischarge.” Sagot ng isang guard.

“PWede ko bang bisitahin ang bestfriend ko?” tanong ni Lann.

May tinignan ang isang guard sa papel and pumayag naman ito. “Sige po sir.”

“Ah by the way, bakit hindi muna kayo mag meryenda mukhang kanina pa kayong umaga dito. Here.” Sabay may inabot si Lann, pera ata.

“Sir hindi po kasi kami pwedeng umalis dito.”

“Don’t worry I don’t tell Mr. Agustin. Kaya mag meryenda na muna kayo and ako ng bahala sa kanya. Alagaan niyo ang sarili niyo.”

“Okay po sir.” Pag-aalangan na sagot ng dalawang guard. Ngunit wala din silang nagawa kundi sundin ang suhestiyon ni Lann.

Nang hindi na namin matanaw ang mga guards ay agad kaming sinenyasan ni Lann na pumasok sa room ni Jian. Hindi ko alam kung bakit ako biglang kinabahan.

Pagpasok namin sa loob ay naabutan naming nakatayo si Jian at nakaharap sa bintana.

“Jian.” Tawag ni Krystal.

Humarap naman siya sa amin. “Lann pare. Buti naman dumalaw ka.” Bati ni Jian kay Lann. Lahat kami nagtaka sa inasta ni Jian dahil ang alam namin ay may di sila pagkakaunawaan.

“Jad, Krystal. One week na ako dito pero hindi niyo ako binibisita.” Lumapit siya sa amin. “Oh. Cristoff buti napasama ka, okay na ba kayo ni Lann. Pasensya na sa pambubully namin sayo.” Nagtataka talaga ako sa inaasta ni Jian.

“Okay ka lang ba?” tanong ni Jad kay Jian.

“Oo naman, buhay na buhay nga ako oh. Teka.” Tumingin sa akin si Jian.

Ngumiti ako sa kanya, ngunit ang ngiting iyon ay napawi ng…

“Who are you?”

TO BE CONTINUED:

Ano na kaya ang mangyayare sa pagmamahalan ni Jian at Aiden, gayong nagka-amnesia si Jian? Paano na kaya ang buhay ng mag-amang De Silva, muli pa kayang mababalik ang dati nilang samahan? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 20: I’M SO LOST WITHOUT YOU

CHAPTER 20: I’M SO LOST WITHOUT YOU

Aiden’s Point of View

Tinitigan ako ni Jian. Nginitian ko naman siya. Buti na lang ay okay siya at walang masamang nangyare sa katawan niya. Gwapong gwapo pa din naman siya kahit na hindi nakaayos ang buhok niya at bagsak lang ito.

“Who are you?” tanong niya sa akin.

Nagulat ako sa sinabi niya, maging ang mga kaibigan namin ay nagulat din sa sinabi niya.

“What do you mean ‘Who are you?’” naguguluhang tanong ni Krystal.

Hindi ko alam ang irereact ko. Bakit ganito ang pakiramdam ko, kinakabahan ako.

“Yeah, sino siya? Ngayon ko lang siya nakita.” Sagot ni Jian na nakatitig pa din sa akin. Anong nangyare sayo? Pinipigil ko ang luha ko.

Sinugod ni Lann si Jian at kinwelyuhan. “Anong pinagsasabi mo?” inis na tanong ni Lann. Agad naman umawat si Jad sa kanilang dalawa.

“Hey, Lann easy.” Sabi ni Jad at nakita ko naman na lumuwag ang pagkakahawak ni Lann sa kwelyo ni Jian. “And you…” tumingin si Jad kay Jian. “What happened to you? Bakit hindi mo natatandaan si Aiden?”

“Aiden? Aghhh.” Napahawak si Jian sa ulo niya. “Ang sakit. Aghh…” daing ni Jian. Binitiwan naman ni Lann si Jian.

“Hey Ji.” Agad na lumapit ang nag-aalalang si Krystal. Gusto kong lumapit kay Jian pero hindi ko magawa. Ano bang nangyare sa kanya? Nagkaamnesia ba siya?

“Guys tumawag kayo g doctor, at lumabas na kayo dito. Baka maabutan pa kayo ng mga guards niya.” Sabi ni Lann at sinunod naman namin siya.

Nasa labas na kami ng hospital ay iniisip ko pa din ang nangyare sa taas. Hindi ko alam kung nagbibiro lang ba si Jian o totoong wala talaga siyang maalala.

“Okay ka lang ba?” tanong sa akin ni Jad. Tinignan ko ang mga kasama ko lahat sila ay nakatingin sa akin.

“Yeah, I’m fine.” Pagsisinungaling ko. Kung alam niyo lang kung paano nadudurog ang puso ko ngayon. Ngumiti na lang ako sa kanila and after that ay nagkaroon sng katahimikan sa pagitan naming apat.

Maya maya pa ay lumabas na si Lann. Nagulat ako nang bigla niya akong yakapin.

“Lann, bakit? Anong meron?” tanong ko sa kanya dahil naguguluhan ako.

Humiwalay siya sa pagkakayakap namin. “Jian has an amnesia but it was a selective.”

“What do you mean selective?” tanong ni Cristoff.

“Selective amnesia.” Sagot ni Lann.

Hindi ko na alam ang gagawin ko, parang unti-unti na akong gumuguho.

“What’s the meaning of Selective amnesia?” tanong  ni Krystal.

“Selective amnesia, ang taong nakakaranas nito ay nakakalimot pero hindi lahat may certain na bagay o tao lang siyang hindi matandaan.” Explenasyon ni Jad. Humarap siya sa akin. “At isa ka doon Aiden, sa hindi niya naaalala.”

Mapait akong ngumiti sa kanya.

“Oh my gadh, kaya pala ang tingin niya kay Lann ay okay na sila because hindi niya alam ang pinag-awayan niyo.” Reaksyon ni Krystal.

“Paano yan? Anong gagawin mo Aiden?” tanong ni Cristoff.

Bumuntong hininga ako. “Siguro naman, babalik din ang alaala niya. Kaya maghihintay na lang ako na maalala niya ako.” Malungkot kong sabi.

“Or maybe we can tell him about sa inyo.” Suhestiyon ni Krystal.

“No!”

Napatingin kami sa nagsalitang si Cristoff.

“Why not?” iritang tanong ni Krystal.

“Easy. Wag mo kong tignan ng masama.” Inis na sabi ni Cristoff kay Krystal. “Nakita niyo ba yung reaksyon ni Jian ng makita niya si Aiden kanina?”

“Biglang sumakit ang ulo niya.” Sagot ni Lann.

“Yeah at dahil yun kay Aiden, baka may part sa utak niya na naalala ka niya. And alam niyo na ang mangyayare. Kapag sinabi niyo kay Jian agad agad ang totoo, baka mabaliw na siya sa sakit ng ulo niya.” Mahabang eksplenasyon ni Cristoff.

“He has a point though” pag agree ni Jad kay Cristoff.

So may chance na hindi na ako maalala ni Jian. Ang sakit lang isipin.

“Hayaan na lang muna natin siya. Tara na” pagyaya ko sa kanila, hindi ko na sila pinansin at sumakay na ako sa kotse na dala namin.

Habang nasa sasakyan kami ay tahimik lang ang lahat, alam kong sinisilip silip nila ako kung okay lang ako. Ayoko ipakita sa kanila na nanlulumo ako sa nangyayare. Dapat ko itong tanggapin.

Nagpababa ako sa convinience store malapit sa subdivision.

“Sure ka bang okay ka lang? Pwede kitang samahan.” Pag-aalala ni Jad.

“Okay lang talaga ako, ano ba kayo. Wala namang namamagitan sa amin ni Jian. Sige na guys. Bye.”

Ngumiti naman sila sa akin at nagpaalam. Doon ay hindi ko na napigilang lumuha. Ang sakit, ang sakit sakit lang. I still can’t believe it.

Pinunasan ko ang luha ko at pumasok na sa loob ng store. Bumili muna ako ng maiinum at umalis na.

Habang naglalakad ako sa loob ng subdivision papunta sa mansion nila Jian ay may sasakyang huminto sa akin.

Kotse ito na pagmamay-ari nina Jian. Bumukas ang bintana ng driver seat.

“Aiden, iho sumabay ka na sa amin.” Sabi sa akin ng driver.

SInilip ko na muna ang nasa loob at nakita ko si Jian doon. Teka bakit siya nandito? Maaga ba siya nagpadischarge.

“Ah, manong hindi na ho. Nakakahiya naman kay Sir Jian.” Sagot ko, napatingin ako kay Jian at nakatingin din siya sa akin. Agad akong nag-iwas ng tingin.

“Sir okay lang ba na isabay natin si Aiden?” tanong ng driver.

“Bahala kayo, basta pakibilisan. I need to rest.” Masungit na sagot ni Jian.

“Paano ba yan sakay ka na.”

Ngumiti na lang ako ng awkward, dahil wala naman na ako magagawa. Pagbukas ko ng passenger seat ay nakita kong may mga gamit ito.

“Ay sorry Aiden, Sir Jian okay lang bang dyan na muna maupo si Aiden sa tabi niyo.” Suhestiyon ng driver.

Tumingin ng masama si Jian kay manong driver at gumilid siya. Hindi man lang siya sumagot sa tanong ni Manong.

“Okay na Aiden.”

Kahit kailan talaga, ano ba yan, nakakahiya. Awkwardly ngumiti ako kay Jian. Tiniginan lang niya ako at bumalik na sa cellphone ang tingin niya.

Shema yang awkward talaga nito, naalala ko pa ang unang beses na isabay niya ako sa sasakyan niya. Natulog siya sa balikat ko pero ngayon halos hindi kami magdikit. Isa na lang iyong alaala na kailangang ibaon sa limot.

Lumipas ang tatlong linggo na hindi kami nagkakausap ni Jian, nagkikita kami pero hindi kami nagpapansinan. Kumbaga damang-dama ko ang layo ng agwat namin sa isa’t-isa ang pagiging langit niya at pagiging lupa ko. Ang masakit pa dito ay hindi niya ako gustong makasama lalo na pag kaming dalawa na lang ang naiiwan. Pilit siyang kumakawala or nag-iisip siya ng way para makaalis agad.

Alam kong nakalimutan niya ako pero the way na iniiwasan niya ako ay hindi ko alam ang rason.

Napansin ko din naman ang pagiging malapit nina Axis at Yumi sa isa’t-isa. Actually hindi lang ako ang nakakapansin pati ang buong barkada, Nalaman din namin kay Yumi ang buong pinagdaanan ni Axis. Awang-awa ako sa kanya hindi ko alam na may ganito pala kalalim na pinanghuhugutan nito.

Pero okay naman na daw ang lahat sabi ni Yumi. Sana nga tulad nang pinagdaanan ni Axis ay maging okay ako sa pinagdadaanan ko kay Jian.

Nakaupo ako ngayon sa cafeteria, ako ang naunang dumating sa paborito naming lugar dahil maaga kaming dinismiss ng teacher namin.

Maya maya pa ay dumating na sina Yumi at Axis.

“Hey Aiden, may dala akong food. Try this.” Sabi ni Yumi pagkaupong-pagkaupo niya.

“Oi Thank you.” Sagot ko.

“Don’t worry masarap yan, diba babe.” Sabi ni Aixs sabay akbay kay Yumi. Nagpalipat-lipat ako ng tingin sa kanilang dalawa dahil sa narinig ko.

“Babe?” tanong ko.

Ngumiti naman silang dalawa sa akin.

“Well, actually hindi naman siya naging ganoon kadali.” Nahihiyang sagot ni Yumi.

“Syempre, hirap pasagutin nito eh.” Mayabang na sabi ni Axis.

“Pero Aiden, for now ikaw pa lang ang nakakaalam. Sadyang nadulas lang itong ugok na ito.” Inalis ni Yumi ang pagkakaakbay ni Axis at binatukan ito.

Maya-maya pa ay dumating ang matagal ng magkasintahan na sina Jad at Krystal.

“Kanina pa ba kayo dito?” Tanong ni Jad sabay upo sa tabi ko.

“Nope, kararating-rating lang namin.” Sagot ni Axis.

“Hey guys, can I sit?” nagulat kami ng lumapit si Lann.

“Sure.” Sagot ko na lang dahil isa sa kanila ay walang sumagot.

Umupo si Lann sa tabi ko at may bitbit siyang bento box. “For you.” Tumingin muna ako sa mga kasamahan ko.

Ngumiti ako awkwardly. “Thank you.”

Kahit wala pa si Jian at Cristoff ay kumain na kami, hindi na namin sila nahintay dahil mga gutom na daw sila. Lumipas ang limang minuto saka sila dumating ng sabay. Ilang linggo na din naming napapansin ang pagiging malapit nila sa isa’t-isa. Kumpara noon ay mas naging close sila ngayon. Hindi ko alam kung may karapatan ba akong magselos o wala.

“Mukhang kumpleto tayo ah.” Bati agad ni Cristoff. Magkatabi silang nakaupo sa dulo ng lamesa. Nagtama ang mga mata namin ni Jian, ngunit agad niya din itong iniwas.

“Nasaan ang food niyo?” tanong ni Krystal.

“Huh? Ah well kumain na kasi kami ni Jian kanina, lumabas kami ng school and he treat me.” Masayang sabi ni Cristoff,

Nagkaroon ng katahimikan sa pagitan namin, ang awkward naman kasi ng nangyare.

“Ah well, yeah it looks like nag-enjoy nga kayong dalawa.” Sabi ni Lann, hindi ko alam kung sincere ba ito o sarcastic.

“Kumain na pala kayo, ano pang ginagawa niyo dito?” tanong ni Krystal.

Hindi nakasagot si Cristoff sa sinabi ni Krystal.

“You know what Aiden, buksan mo na iyang bento na dala ni Lann para sayo.” pag, ang Malala pa dito ay malakas ang pagkakasabi niya. I feel so awkward, napatingin ako sa gawi ni Jian. Nagulat ako ng nakatingin din siya sa akin. Agad akong umiwas ng tingin.

“Well if maenjoy mo yan.” Inakbayan ako ni Lann. “Araw-araw kitang dadalhan niyan.” Sabay kindat niya sa akin.

“Ogag ka talaga kahit kailan. Baka mafall yang si Aiden sa sayo.” Pang-aasar ni Jad kay Lann.

“Ano naman, pananagutan ko naman siya.” Taas baba ang kilay ni Lann sa akin. Pang-asar talaga tong dalawang ito.

Nahinto kami sa pag-aasaran ng biglang magdabog si Jian. Halos lahat kami napatingin sa kanya. Sa ginawa niya.

“Pare anyare sayo?” tanong ni Jad.

“Nothing! Natalo lang ako sa ML.” tumayo siya at nagwalk-out sa harap namin.

“Ahm, guys susundan ko lang siya.” Agad namang sumunod si Cristoff. Nakaramdam ako ng inggit sa kanya. Ako dapat iyon eh, ako dapat kaso hindi niya ako maalala.

“What’s wrong with him?’ tanong ni Krystal.

“Hindi natin alam, simula nung maaksidente siya nag-iba na din pati ugali niya.” Sagot ni Jad.

“Well I guess, I think I know what’s going on.” Sabi ni Lann at biglang tumunog ang bell.

Uwian na nang nakita kong nakatayo si Jad sa poste sa labas ng room namin. Agad siyang kumaway sa akin ng makita niya ako.

“Hey bakit ka nandito?” tanong ko sa kanya.

“Sa bahay ka na magdinner. Sabi ni Dad namiss daw niya mga anak niya.” Anak na din talaga ang turing sa akin ng tatay ni Jad. Simula kasi maliit ay magkaibigan na kami at talagang doon na din ako madalas sa bahay nila. Isang anak lang si Jad at dahil nga sa gusto niya ng laging kalaro ay nakilala niya ako.

“Paano si Krystal? Diba lagi kayong sabay umuwi?” tanong ko. Syempre napakaselosa pa man din ng babaeng yun.

“Nasabi ko na ito sa kanya, and she agreed naman. So tara?”

Ngumiti ako sa kanya at inakbayan niya ako. Habang naglalakad kami palabas ay nakasalubong na naman namin sina Jian at Cristoff.

Ngumiti ako sa kanila, ibinalik naman ni Cristoff ang ngiti samantalang si Jian ay naka poker face lang. Nagulat ako ng biglang humawak si Cristoff sa braso ni Jian. Ako dapat yun eh, anong nangyare? Bakit.

Habang bumabyahe kami sa bahay nina Jad ay hindi ako umiimik. Hindi ako alam pero bigla akong nawalan sa wisyo.

“Hey, bakit sobrang tahimik mo?” tanong ni Jad habang nakatutok sa pagmamaneho. “Dahil ba kay Jian at Cristoff?” tanong niya ulit.

“Huh? Anong pinagsasabi mo? Wala nagugutom lang kasi ako.” Pagsisinungaling ko sa kanya.

“Naku Aiden, kilalang-kilala na kita. Alam ko kung kailan ka magsisinungaling at kung kailan hindi.” Sabi ni Jad habang patuloy ang pagmamaneho.

“Hindi ko alam, pero nagseselos ako.” Kusang lumabas sa bibig ko.

Nagulat naman ako ng bigla niyang ihinto ang sasakyan.

“What?” tanong ko. Pinaandar niya ulit ito at itinabi.

“What do you mean nagseselos? Are you falling inlove with him?” tanong ni Jad sa akin.

“Kung ang love na tinutukoy mo is… hinahanap hanap ko siya palagi, gusto ko siyang makita, gusto ko siyang kasama, masaya akong titigan ang kanyang mga mata ang kanyang mga ngiti, gusto ko siyang kayakap, nagseselos ako pag may kasama siyang iba. Pwes I think I’m inlove.” Mahabang sagot ko kay Jad, hindi ko din namalayan na tumutulo na pala ang aking mga luha.

“Aiden, alam mong mali. Mali yang nararamdaman mo.” Seryosong sabi ni Jad sa akin.

“Alam ko, alam kong mali na mahulog sa taong tulad niya. Pero mapipigilan ba ang puso?”

Alam ko naman kasi yun in the first place. Pareho kaming lalaki, mayaman siya mahirap ako, langit siya lupa ako, Boss ko siya katulong lang ako. Malayong malayo ang agwat namin. Sinubukan ko naman pigilan pero hindi ko kinaya.

Napahilamos na lang si Jad ng kanyang kamay. “Hindi ko alam ang sasabihin ko, pero kung saan ka masaya susuportahan kita.” Tinanggal niya ang seatbelt niya at niyakap ako.

“Salamat Jad, salamat sa pag-iintindi sa akin.”

Humiwalay si Jad sa akin nang yakap. “Pero as of now, ako at si Dad ang makakasama mo. So I want you na kalimutan muna si Jian at sa amin ka magfocus like before.”

“Okay po.” Nakangiti kong sagot. Ngayon araw sisimulan kong kalimutan si Jian at magfofocus ako sa kung anong ginagawa ko ngayon. Mahirap but I need to.

Sinimulan na ulit ni Jad na paandarin ang sasakyan.

Narating namin ang bahay nila ng almost 8pm grabe sobrang traffic na talaga sa pinas. Pagdating naming doon ay nakahain na ang pagkain.

“Buti naman at nakarating na kayo.” Bungad sa amin ni Tito Luis (Dad of Jad)

“Grabe Tito sobrang traffic papunta dito.” Sagot ko.

“Alam niyo, maupo na kayo sa dining bago kayo magbihis. Medyo gutom na din ako.”

Agad naman kaming sumunod sa gusto ni Tito Luis. Habang kumakain kami ay patuloy lang ang usapan namin, kinamusta niya ako maging sina mama. Paulit-ulit niya ding sinasabi sa akin na namiss niya ang bunso niyang anak, which is ako. I mean hindi niya ako kadugo pero ganoon na ang turing niya sa akin.

Matapos naming kumain ay agad kaming nagpalit ni Jad ng pantulog na damit at nakipaglaro ng video games kay Tito Luis. Inabot ata kami ng 12midnight ng matapos namin ang paglalaro. Saka naming napagpasyahan na matulog na.

Naalimpungatan ako, then chineck ko ang oras at it was 3am in the morning. Nakaramdam na din ako ng pagkauhaw. Pagbaba ko sa sala ay nagulat ako sa nakita ko. SI Tito Luis na nakikipaghalikan sa babae.

Sino siya? Sa kagustuhan kong makita ang babae ay hindi ko namalayan na may vase akong nasanggi at nabasag ito at nagdulot ng ingay. Oh my gahd.

TO BE CONTINUED:

Ngayong inamin na ni Aiden ang tunay niyang nararamdaman kay Jian, ilalaban niya kaya ito? At sino kaya ang bagong babaeng darating sa buhay ng mag-amang Ibañez? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 21: Complicated

CHAPTER 21: Complicated

Sino siya? Sa kagustuhan kong makita ang babae ay hindi ko namalayan na may vase akong nasanggi at nabasag ito at nagdulot ng ingay. Oh my gahd.

Natigil sina Tito Luis sa ginagawa nila at napatingin sa pwesto ko, buti na lang ay hindi nila ako nakita dahil may humila sa akin at tinakpan ang bibig ko.

“Ako to, si Jad. Please be quiet.” Bulong sa akin ni Jad. Pero iba pa din talaga ang tibok ng puso ko dahil sa takot na baka mahuli kami ng Dad niya.

“Sino nandiyan?” tanong ng Dad niya habang papalapit sa pinagtataguan namin.

“Meow! Meow!” Buti na lang ay may pusa.

“Love sino ang nandyan?” tanong ng Babae.

“Wala Love pusa lang.” sagot ni Tito Luis.

Nakahinga ako ng maluwag ng bumalik na sa sala si Tito Luis, napagpasyahan din nilang dalawa na ihatid na ang babae pauwi sa kanila.

“Bumalik na tayo sa kwarto.” Sabi ni Jad na walang halong emosyon.

Napansin ko ang pagkabalisa niya. Nakahiga na kami at magkatalikuran an gaming posisyon. Hindi ako makatulog at mapakali sa nakita ko, lalo na sa naging reaksyon ni Jad.

“Okay ka lang ba?” tanong ko kay Jad.

Wala akong narinig na sagot mula sa kanya. Marahil ay tulog na siya or baka ayaw niya lang nang kausap ngayon.

“Jad, kung kailangan mo ng kausap. Nandito lang ako. Always remember that.” Matapos kong sabihin iyon ay ipinikit ko na ang aking mata.

Nagising ako na wala na si Jad sa tabi ko. Rinig ko naman ang lagaslas ng tubig sa banyo, marahil ay naliligo na siya.

“Anak Jad, Aiden gising na kayo baka malate pa kayo sa school.” Katok ni Tito Luis.

“Gising na po kami Tito.”

“Bumaba na kayo para magbreakfast.”

“Sige po.”

Bumaba na ito. Sakto naman ang paglabas ni Jad sa banyo, kita ko sa mukha niya ang lungkot at pagkabalisa dulot nang nasaksihan naming kagabi.

Lumabas siya sa banyo na nakatuwalya lang. Ngumiti siya sa akin pero halatang pilit. “Ikaw na.” sabi niya sa akin.

Ngumiti din ako pero ang awkward lang nun. Sabay na kaming bumaba para kumain. Habang kumakain kami ay napansin siguro ni Tito Luis ang kakaibang kinikilos ng anak niya.

“Jad, Aiden nag-away ba kayo?” tanong nito dahil nagtataka siya kung bakit ang tahimik namin kumpara sa kung paano talaga kami kumain in a normal day. “Alam niyo, kung may hindi kayo pagkakaunawaan. Pag-usapan niyo. Mga binata na kayo hindi na dapat pa kayo nag-aaway ng ganyan. Dapat nga sa inyo ay hindi kayo naglilihiman.” Mahabang litanya ni Tito Luis.

Nagulat kami ng biglang ibagsak ni Jad ang kanyang kamay sa mesa. Mabigat na pagkakabagsak na iyon dahil umalingawngaw sa buong bahay.

“Jad what’s wrong with you?” medyo inis na din si Tito Luis.

“Talaga ba Dad? Wag maglihim. Eh t*ng ina anong nakita ko kagabi?” nagtataas na din ng boses si Jad. “Akala ko ba walang lihim lihim? Pero ano yun?”

“…” hindi makasagot si Tito Luis. Alam naming lahat kung anong tinutukoy ni Jad.

“See. Wala kang masagot dahil sinungaling ka.” Naglakad na paalis si Jad.

“Don’t worry Tito, kakausapin ko si Jad.” Dali-dali akong sumunod kay Jad.

Akala ko ay wala na siya pero paglabas ko ng gate nila ay nakita ko ang kotse niya.

“Akala ko iniwan mo ako.” Sabi ko sa kanya pagpasok ngunit hindi sya umimik. At sinimulan na ang pagmamaneho.

Nasa kalahati na kami ng pagmamaneho ngunit walang nagsasalita. “Jad bakit ayaw mo akong kausapin?” tanong ko sa kanya. Hindi ko alam bakit niya ako dinadamay sa galit niya. At bakit ang laki ng galit niya sa Dad niya, biyudo naman na ito.

“Not now Aiden, I know you.” Sabi niya sa akin. Pakiramdam niya siguro ay magsisimula na akong dumaldal, pwes hindi siya nagkakamali doon.

“Alam Jad, wala naman masama siguro kong magkakaroon ng bago ang dad mo. He has the right.” Naibulaslas ko sa kanya.

“Wala kang alam.” Sabi niya sa akin.

“Anong walang alam? Kitang-kita ko naman kung bakit ka nagagalit. My gadh Jad. Grow up. Binigay ng dad mo ang lahat sayo, siya naman ang pagbigyan mo ngayon.”

Bigla siyang prumeno. “I told you diba wag kang makialam kung wala kang alam. Okay lang sa akin ang magkaroon ng bagong asawa si Dad. Pero Aiden, Mom ni Krystal ang nakita natin kagabi.”

Natahimik ako sandali sa narinig kong iyon. Hindi ko inexpect kaya pala ganoon siya makareact. “I’m sorry.” Mahina kong sabi, dahil hiyang hiya talaga ako.

Pinaandar niya muli ang sasakyan niya. Bakas sa mukha niya ang galit at inis sa akin.

“Sorry na Jad, wag ka nang magalit.” Paghingi ko ulit ng tawad.

“Alam mo Aiden, hindi sa lahat ng bagay maihihingi mo ng tawad. Pwede ba tumigil ka na sa ganyan mong pag-uugali kasi nakakasawa na. At higit sa lahat wag mong itaas ang lebel mo sa mga mayayaman sa campus kasi hindi bagay. Hindi ka katulad nila. Hinding-hindi.”

Nagulat ako sa mga sinabing iyon ni Jad. Hindi ko akalaing masasabi niya iyon sa akin. Hindi ko akalain na ganoon na pala ang tingin niya sa akin.

“Stop the car.” Nabanggit ko bigla. Hindi ko rin namamalayan na tumutulo na pala ang luha ko.

Napatingin siya sa sinabi ko. “Ayan ka na naman mag-iinarte ka na naman.” Medyo inis ang tono niya.

“Please Jad, sundin moa ng sinabi ko. Itigil mo ang kotse.” Sabi ko sa pagitan ng aking pag-iyak.

Hindi niya ako pinansin at patuloy pa din siya sa pagmamaneho.

“Sabi ko, itigil mo ang kotse.” Sigaw ko. Hindi ko siya kayang makita at makasama.

Biglaan niya naman itong inihinto. “Yan ang gusto mo fine.” Nagmadali akong lumabas ng sasakyan niya. “Get out of my car and get out of my life.” Iyan ang huli kong narinig mula sa kanya. Bago ko ibagsak ang pinto ng kotse niya. Agad din naman niyang pinaharurot ang kanyang kotse.

Patuloy ang pagbagsak ng luha ko. Ang sakit lang. Sa patuloy na paglalakad ko ay may humintong motorcycle at ang sakay nito ay si Lann. I need someone to talk to. Kailangan ko ng taong dadamayan ako.

Out of my sadness ay agad ko itong niyakap. Alam kong nagulat siya sa ginawa ko. Pero hindi ko na kaya talaga ang bigat na nararamdaman ko.

“Hey what happened to you?” tanong niya sa akin, habang hinahaplos-haplos niya ang likod ko dahil he wants me to comfort. Hindi ko siya sinagot dahil ang tanging gusto ko lang ay iiyak ang bigat sa dibdib ko.

Ilang minuto din kami sa ganoong position ng huminahon ako. Humiwalay ako sa pagkakayakap namin.

“Salamat.” Ngumiti ako sa kanya ng pilit.

“Are you okay na?” tanong niya sa akin. Tumango ako sa kanya bilang sagot. “Angkas ka na, sabay na tayo pumasok.”

“Naku, hindi na. Magcommute na lang ako.” Pagtanggi ko, medyo nakakahiya kasi ang nangyare kanina.

“Ano ka ba? Pakipot pa? Sumakay ka na dahil doon din naman ang punta ko.” Pagpupumilit niya.

“Hindi na talaga.”

“Sasakay ka o bubuhatin pa kita pasakay dito, Mamili ka.” Pangbabanta niya. Kaya I have no choice kung hindi sumakay na sa kanya.

“Nagpapakipot pa kasi.” Rinig kong bulong niya kaya hinampas ko siya ng mahina sa braso. Tumawa naman siya ng mahina, at pinaandar na ang sasakyan.

Agad naman kaming nagtungo sa kanya-kanyang klase, dahil sa iniisip ko pa din ang mga nasabi sa akin ni Jad ay hindi ko na napansin na Lunch break na pala.

Nagtungo na ako sa tambayan naming sa cafeteria. Naabutan ko doon sina Krystal at Jad.

“Hey Aiden, look o I have food here. Tikman mo.” Sabi agad sa akin ni Krystal. Nagkatinginan naman kami ni Jad. Lungkot at inis talaga ang nararamdaman ko pagnakikita ko siya.

“Sorry Krystal medyo busog pa kasi ako eh.” Pagsisinungaling ko. “Siguro punta muna ako ng library magreresearch lang ako.”

“Ah ganun ba. Hmm!” malungkot ang reaksyon ni Krystal.

Nagulat ako ng umakbay bigla sa akin si Lann. “Saan ka pupunta? Hindi ka kakain?” tanong ni Lann sa akin. Shemay mukang mapupurnada pa ata ang pag-alis ko dito. “Kung wala ka pang food, maupo ka at ako na ang bibili.”

“Pero—”

“No pero” pagputol ni Lann sa sasabihin ko at hinintay niya akong umupo bago siya umalis. Napansin kong nakatingin sa akin si Krystal, Kita ko sa mata niya ang pang-iintriga. Hindi ko naman hinahayaan na makita ko ang mata ni Jad. Pero alam kong nakatingin siya sa akin.

“Hey Aiden, may dapat ba akong malaman?” pang-iintriga sa akin ni Krystal. Kinukulit niya ako buti na lang ay dumating na ang dalawang nagkakamabutihan na sina Yumi at Axis. Thanks to them I’m save sa pangungulit ni Krystal at sa awkwardness sa pagitan namin ni Jad.

Masaya kaming nagkukwentuhan ng dumating na din sina Cristoff at Jian. Lately lagi ko silang nakikitang magkasama. Ano kayang meron sa kanila? Paupo si Jian nang magtama ang aming mga mata, agad ko naman itong iniwas sa kanya.

“Alam niyo, lagi ko kayong napapansin na magkasamang dalawa.” Sabi agad ni Yumi sa dalawang kakaupo lang. “Umamin nga kayo, anong meron sa inyo?” tanong ni Yumi.

Shemay. Napaka-awkward naman ng sitwasyon na ito.

“Well wala naman, were friends.” Sagot ni Cristoff. Napapatingin ako sa kanya. Pero ang napansin ko nung magmula na magkaroon ng amnesia si Jian, ay hindi na ako sinasamahan ni Cristoff. “Diba Jian?” nakangiting tingin ni Cristoff kay Jian.

“Ah. Yeah. Were friends.” Sagot ni Jian, at muli na naman kaming nagkatinginan sa isa’t-isa but this time siya ang unang umiwas ng tingin.

“Hey.” Dumating na si Lann dala ang pagkain niya at maybe akin din. Inakbayan niya ako. “Here’s your favorite diba.” May dala siyang spaghetti.

Napatingin ako kay Jian and nakatingin siya sa akin, pero this time parang iba ang awra ng tingin niya. Hindi ko alam kung ako lang o may iba talaga sa tingin niya.

“Kainin mo na yan.” Nabalik ako sa reyalidad nang magsalita si Lann.

“Hindi na, busog pa nga ako.”

Hinawakan ni Lann ang likod ng ulo ko. “Isusubo mo to o ipupwersa ko sayo ito.” Kumuha siya ng konting spag at itinutok sa akin ang tiniddor.

Inirapan ko siya at kinuha ang tinidor. “Oo na.” sumubo na ako ng isa ng biglang magsalita si Jian.

“Pare, pumapatol ka na sa kapwa mo?” napatigil ako sa pagkain ng marinig ko iyon. Bakit parang ang sakit nung sinabi ni Jian.

“What do you mean?” tanong ni Lann, bukod sa nag iba ang tono ng boses niya ay nag-iba din ang mood ng paligid.

“I mean, sino sa inyong dalawa ang bakla? Nakita ko kasi kayo kanina na magkayakap sa gilid ng kalsada. Gusto kong malaman kung kayo na ba?” so nakita niya pala yun kanina. Kung nakita man niya yun dapat wala na siyang pakialam kasi hindi nga niya ako maalala.

Umakbay sa akin si Lann. “Kung kami man tatanggapin niyo ba yun?” deretsahang sagot ni Lann. Nagulat ako sa sinabi niyang ito.

“Hindi ka nahihiya.” Natatawa tawang sabi ni Jian. Shemay nasasaktan na ako sa mga pinagsasabi niyo. “I mean parehas kayong lalaki.”

Biglang nagbagsak ng kamay si Lann sa lamesa. “May problema ka ba pare?” nagtaas na din ng boses si Lann. Pinagtitinginan na din kami ng mga estudyante dahil sa pagtaas ng boses nito. Inaawat ko na si Lann para hindi na lumaki pa ang gulo.

“Easy pare. I’m just stating the fact.” Sagot ni Jian kay Lann. Kanina pa to ah. Nakakagigil na.

Sasagot sana ako nang maunahan ako ni Lann. “You know what, saka mo ako sabihan niyang pagbumalik na ang alaala mo.”

Muling nagtama ang mata namin ni Jian.

“Busog ka diba?” tanong ni Lann sa akin. Tumango ako bilang sagot. Agaran naman niya akong hinila palayo sa lamesa namin.

Nang marating namin ang garden ay agad siyang naupo. “Sorry, I’m sorry dahil hindi ko nakontrol ang emosyon ko.”

“It’s okay. Wag kang mag-alala okay lang ako. Pero salamat kanina. Salamat sa pagtatanggol mo.” Niyakap ko siya bilang pagpapasalamat sa ginawa niya sa akin. Grabe ang nangyare sa buhay ko. Tila nag-upside down talaga. Yung taong tingin ko ay magiging kakampi yun pala ang magpapasakit sa akin. Samantalang ang taong nagpahirap sa akin ang siya pang nagtatanggol.

Nagpahimasmas lang ng init ng ulo si Lann sa garden at bumalik na kami sa kanya-kanya naming classroom, pero bago ako bumalik ay naisipan ko munang magbanyo.

Pagpasok ko doon ay kararating lang din ni Cristoff. “Hey Aiden.” Bati nito sa akin.

“Hey musta ka na?” tanong ko.

“Well, I’m doing good naman. Siya nga pala alam mo ba ang dami kong kwento sayo.” Excited niyang sabi sa akin.

“Ano yun?” tanong ko.

“Well wag mong ipagsasabi kahit kanino ah, dahil secret lang naming ito. And because ikaw ang pinakaclose ko dito kaya sasabihin ko na sa iyo. Kami na!” hindi ako agad nakareact sa sinabi niya. Alam ko kung sino ang tinutukoy niya. Pero I can’t believe it. Sa lahat ng pinagsasabi niya sa akin kanina, then malalaman ko to.

“Kayo na nino?” patay malisya kong tanong.

“Nino pa ba, edi si Jian.” Natutuwa niyang sabi. Masakit pala lalo nung sabihin na niya ang pangalan ni Jian. I hate it. Pero anong magagawa ko. “Sorry Aiden ah, I know na you and Jian have a thing before. But you know something happened and ako ang pinili niya. Sorry ah.” Sabi nya sa akin at niyakap ako. Nang-aasar ba to? Parang nananadya eh.

“Don’t worry wala naman talagang meron sa pagitan namin.” Nasabi ko na lang.

Humiwalay siya sa yakap at hinawakan ang dalawa kong kamay. “Are you happy para sa amin?”

Pilit akong ngumiti sa kanya. “Oo naman, kung saan kayo masaya doon ako. Masaya na din ako.” Ang sakit pala ng ganito na parang tinutusok ako sa puso.

“Balik na ako sa classroom. Basta please, don’t tell anyone about this. Ayokong magalit si Jian sa akin.”

Tumango ako atsaka umalis na siya sa harap ko. Grabe gusto kong sumabog. Naninikip ang puso ko. Ang sakit sakit na bigla na lang naglaho ang lahat.

Tinignan ko ang sarili ko sa salamin tuloy tuloy ang pag-agos ng luha ko. Ano bang nagawa ko sa past life ko at bakit ko ito pinagdadaanan.

Ang dami kong pinagsisihan ngayon, dapat hindi na ako nagpakipot pa noon. Dapat inamin ko na dati pa na mahal ko na siya.

May biglang pumasok sa cr at nagkatinginan kami sa may salamin. Agad akong umiwas ng tingin at pinunasan ang mga luha ko.

Yumuko ako at nang lalabas na ako ay biglang humarang si Jian sa harap ko. Dahil nga sa nakayuko ako ay nabangga ko ang kanyang dibdib.

Hinawakan niya ang baba ko at iniangat ang mukha ko. Ngayon na lang kami ulit nagkaharap ng ganto. Sobrang lapit ng mukha naming sa isa’t-isa. Amoy na amoy ko ang kanyang hininga. Gusto ko siyang halikan.

Inilayo ko ang mukha ko sa kanya at sa pagkakahawak niya. “Makikidaan ako.” Sabi ko pero hindi siya umaalis sa harapan ko kaya ako na ang umiwas.

Nakalagpas na ako sa kanya ng bigla niyang hinawakan ang braso ko. Sa sobrang bilis ng pangyayare ay naisarado niya ang pinto ng cr at nakasandal ako doon. Nakataas ang dalawang kamay ko at hawak ito ng kanang kamay niya at ang kaliwang kamay niya ay nasa bewang ko.

Sobrang bilis ng tibok ng puso ko.

Jian bakit mo ba ako ginaganito.

TO BE CONTINUED:

Anong mangyayare sap ag-iibigan nina Jian at Aiden gayong nagkaamnesia si Jian? Anong mangyayare naman sa relasyon nina Jad at Krystal, dahlia ng kanilang mga magulang ay may lihim ding pagtitinginan. Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 22: Friend or Enemy?

CHAPTER 22: Friend or Enemy?

Nakalagpas na ako sa kanya ng bigla niyang hinawakan ang braso ko. Sa sobrang bilis ng pangyayare ay naisarado niya ang pinto ng cr at nakasandal ako doon. Nakataas ang dalawang kamay ko at hawak ito ng kanang kamay niya at ang kaliwang kamay niya ay nasa bewang ko.

Ilang minuto kaming nakatitig sa isa’t-isa. Ramdam na ramdam ko ang kanyang hininga. Samyong samyo ko din ang kabanguhan ng kanyang hininga. Wala akong ibang marinig kundi ang tibok ng aking puso, sobrang bilis nito. Pero ang pagkisap ng mata ni Jian ay tila nagsslow mo. Jian bakit? Bakit mo ako ginaganito? Anong pinakain mo sa akin at hulog na hulog na ako sayo.

“Anong gagawin mo?” buong lakas kong sabi sa kanya.

“Nothing.” Ang bango talaga ng hininga niya. “I just wanna know kung anong nakita sayo ni Lann.” Nilapit niya pa ang mukha niya sa akin pababa sa leeg. Ramdam kong inaamoy niya. “Well, you smell good. I guess you taste good too.” Naramdaman ko na lang na dinilaan niya ang leeg ko.

“Ano ba.” Tinulak ko siya gamit ng buong lakas ko.

“What?” pang-asar na sabi niya, at itinaas niya pa ang dalawa niyang kamay. “You don’t like it?” sabi niya na sinabayan niya nang malademonyong ngisi.

“Pwede ba, kung wala kang magawang matino lubayan mo ako.” Inis kong sabi. Nagsimula na ulit akong maglakad nang bigla niya akong hilahin at halikan.

Oo nagulat ako pero namiss ko ito. Namiss ko ang mga labi niya. Kinagat niya ang ibabang labi ko, napasinghap ako sa pagitan nang halikan namin, at dahil dito ay naipasok niya ang dila niya sa loob ng bibig ko. Ginalugad niya ito na tila may hinahanap.

Sa pagitan ng aming mga halikan ay hindi ko namalayan na tumulo na pala ang aking mga luha. Luha ng saya, kirot at pangungulila.

Humiwalay siya sa halikan namin, nakatitig lang siya sa akin. At pinunasan niya ang mga luha ko.

Naalala na ba niya ako? Jian? Naalala mo na ba ako.

“Kung gugustuhin ko pala, madali kitang maagaw kay Lann. Napaka easy to get mo.” Maangas na sabi niya sa akin.

Parang gumuho ang mundo ko nang marinig kong sinabi niya iyon. Niloloko niya lang pala ako.

Sa inis ko ay tinulak mo siya at sinuntok sa mukha. “Ggo ka. Napaka ggo mo.” Tuloy tuloy lang ang luha ko. Lumabas na ako sa banyo at hindi ko na siya muling nilingon pa.

Bakit ba ako umaasang mababalik ang lahat sa dati, nasira na ito matagal na.

Nagbabasa ako sa may football field nang lumapit sa akin si Krystal.

“Hey Aiden.” Umupo siya sa tabi ko.

“Ikaw pala Krystal, bakit ka napunta dito?” tanong ko sa kanya. tiniklop ko muna ang librong binabasa ko.

“Ahm, I have a question kasi sayo.” Nahihiya niyang sabi sa akin. “Ahm…” hinawakan niya ang dalawa kong kamay. “I just wanna ask lang if may problem ba si Jad?”

Naisip ko agad ang nasaksihan naming dalawa nung gabing magkasama ang Dad ni Jad at Mom ni Krystal. “Ahm, what do you mean?” bigla akong nailing sa usapan namin.

“Kasi something off sa ikinikilos ni Jad, he look like sad kasi.” Nakasimangot na sabi ni Krystal. “Then everytime na I’m gonna ask him what happened he just say nothing and he’s fine.” Bumuntong hininga si Krsytal.

“Sorry Krystal pero hindi ko talaga alam.” Binigyan ko siya nang awkward na ngiti.

Natigil naman ang pag-uusap namin nang biglang magsalita si Jad.

“Aiden, mag-usap tayo. Follow me.” Kakaiba ang tono ng boses niya, tila galit na ewan. Hindin din niya pinansin si Krystal. Naaawa tuloy ako sa kanya.

SInundan ko si Jad, hindi ko alam kung ano ang pag-uusapan namin pero kinakabahan ako. Nang makarating na kami sa gilid ng building ay galit siyang humarap sa akin.

“What did you say to Krystal?” galit ang tono nito.

“Anong pinagsasabi mo? Wala akong sinasabi sa kanya.” sabi ko. Totoo naman ang sinasabi ko, simula noong insidente na yun ay ngayon lang kami nagkausap ni Krystal. “Diba kayo ang laging magkasama bakit sa akin mo tinatanong ang bagay na yan?”

“Nag-iba ang pakikitungo niya sa akin Aiden, hindi siya magiging ganoon.” Paninisi niya sa akin. Aba sumosobra na talaga to.

“Alam mo Jad, bakit hindi siya ang tanungin mo. Total problema niyo yan. In the first place dapat kinausap mo siya dahil siya ang karelasyon mo. At ito pa lumapit siya sa akin dahil pakiramdam niya nag-iiba ang pakikitungo mo sa kanya. So tell me sino ang may mali sa atin?” mahabang litanya ko. Nakakapikon na kasi ang ugali nito.

“Anong sasabihin ko sa kanya? Na ang nanay niya at ang tatay ko ay magkarelasyon? Ganun ba yun? Na kabit ng nanay niya ang tatay ko.”

Bumuntong hininga ako. “Alam mo Jad, talk to her in a nice way. And then kausapin niyo yung parents niyo. And please be mature enough. Nasasaktan na ako sa mga ginagawa mo.” Sabi ko sa kanya at iniwan ko na siya doon. Ayokong makipag-usap sa kanya dahil baka kung ano pang masabi ko.

“How can I talk to our parents in a nice way kung galit ako. Palibhasa hindi mo nararamdaman ang galit ko, wala ka kasi sa lugar ko. Kasi nga kung kanino ka nakakapagbenefits doon ka lumalapit. Look kung saan ka ngayon, na kay Lann kasi nga mayaman siya at may nakukuha ka sa kanya. Kasi easy to get ka, dahil user ka. Kaya walang nagmamahal sayo.” Hingal hingal niyang sabi sa akin.

Hindi ko napigilan ang sarili ko at sinuntok ko siya, nagulat siya sa ginawa ko pero tila natauhan siya. Hindi man siya nakapag-sorry pero kita ko sa mata niya na pinagsisisihan niya ang mga sinabi niya. Pero wala akong pakialam galit ako ngayon.

Naglakad na ako palayo sa kanya. I hate this. Naiinis na ako sa mga nangyayare.

Third Person’s Point of View

“F*ck!” bulaslas ni Jad nang marealize niya ang masasakit na salitang nasabi niya kay Aiden.

Sa naging pag-uusap nina Jad at Aiden kanina ay hindi nila napansin na narinig at nairecord ni Cristoff ang lahat ng ito. Nakaisip si Cristoff ng paraan para mas lalong masira si Aiden sa mga kaibigan niya. Agad niyang hinanap si Krystal para ibalita ang narinig.

Sa paghahanap ni Cristof ay nakita niyang mag-isa si Krystal sa football field.

“Hey.‘’ Bati ni Cristoff dito.

“Oh hey.” Sagot ni Krystal.

“Kumusta ka?” tanong ni Cristoff.

Nagtataka man ay sumagot din si Krystal. “Well, I’m fine. I guess I’m doing good naman.” Nakangiti si Krystal.

Tignan lang natin if makangiti ka pa pagnakita mo ang video na ipapanuod ko sayo.

Sabi ni Cristoff sa isip niya. Ngumiti ito at hinawakan ang kamay ni Krystal. “Krystal I have something to tell you, alam ko na hindi ako dapat manghimasok pero I think kailangan mo malaman ito. Actually someone send it to me kanina.”

“Ano yun? Parang nakakakaba naman iyang ipapakita mo.” Sabi ni Krystal. Well dapat lang kabahan ka, baka pagmakita mo ito ay hindi ka na makareact. Muling sabi ni Cristoff sa sarili.

Kinuha ni Cristoff ang phone sa bulsa niya at ipinakita ito kay Krystal. The video was edited doon sa time na sinabi ni Jad ang relasyon ng parents nila.

Nang matapos paanuorin ni Krystal ang video ay hindi siya makagalaw at tuloy-tuloy ang pagbagsak ng mga luha niya.

Hinarap niya si Cristoff na basa ang mukha. “Sino nagsend niyan sayo? Sino?”

“Sorry Krystal, I really don’t know. Just random fake account ang nagsend sa akin.” Pagsisinungaling ni Cristoff. “Why don’t you ask Aiden, kung totoo total sila namang dalawa ni Jad ang magkausap kanina.” Suhestyon ni Cristoff.

Agad nilang hinanap na dalawa si Aiden at nakita nila ito sa may cafeteria kasama si Yumi at Axis. Umiiyak na lumapit si Krystal sa kanilang tatlo.

“Totoo ba?” bungad na tanong ni Krystal.

Nagulat ang tatlo at nakatingala sila sa umiiyak na si Krystal.

“Hey what’s wrong with you? Bakit ka umiiyak?” tanong ni Yumi na tumayo na para yakapin si Krystal.

“Answer her Aiden, gusto niyang malaman if totoo ang video.” Singit ni Cristoff.

Clueless naman ang tatlo sa sinasabi ng dalawa.

“What video?” tanong ni Aiden.

NIlabas ni Cristoff ang phone niya at he played it in front of everyone. Tatlo silang nagulat sa napanuod.

“Saan mo nakuha iyan?” tanong ni Aiden.

“It doesn’t matter Aiden, just tell me if totoo ba yan o hindi.” Deretsahang tanong ni Krystal.

Hindi alam ni Aiden ang isasagot niya, ayaw niyang sa kanya manggaling ang lahat lahat.

“Hey guys.” Sakto ang naging pagdating ni Jad. HUmarap sa kanya si Krystal. Nagulat siya sa nakita dahil umiiyak ang kanyang kasintahan. “Hey Love, bakit ka umiiyak?” tanong ni Jad na nag-aalala sa nakita.

“Is it true na si kabit ng Mom ko ang Dad mo?” tanong ni Krystal dito. Hindi agad nakapagsalita si Jad. Tinignan niya si Aiden, si Aiden naman ay agad umiwas ng tingin.

“Let’s talk in private.” Sabi ni Jad ng mahinahon sa kasintahan. Tinignan niya muli si Aiden. “And you, I will talk to you later.” Matigas na sabi ni Jad kay Aiden.

Nagtungo si Krystal at Jad sa isang bakanteng classroom. Walang kumikibo sa kanila. Parehas silang nagpapakiramdaman sa isa’t isa, kung sino ang mauunang magsalita. Galit si Krystal kaya hindi siya nagsasalita, nagalit siya dahil bakit kailangan pang maglihim ni Jad sa kanya. Si Jad naman ay hindi kumikibo dahil hindi niya alam kung paano niya sasabihin ang lahat kay Krystal.

Matapos ang ilang minutong katahimikan ay nagsalita na si Krystal. “So anong balak mo? Magtititigan na lang ba tayo?” medyo inis ang tono ni Krystal dito.

“Ahm, Krystal. Look I’m sorry kung hindi ko agad sinabi sayo.” Lumapit na si Jad kay Krystal at hinawakan ang kamay nito. “Isa pa, I’m really scared sa irereact mo kapag nalaman mo ito. Krystal ayaw kitang mawala. Hindi ko kakayanin. I’m sorry.” Umiiyak na si Jad sa harap ni Krystal.

“Yung sa Dad mo at sa Mom ko? Totoo ba yun?” tanong ni Krystal. Kahit alam niya na ang totoo ay gusto niyang marinig ito mula sa bibig ni Jad.

“Totoo yun.” Tuloy tuloy ang luha ni Jad. “Krystal hindi ako papayag na hadlangan nila ang pagmamahalan natin.”

“Ako din. Ayokong mawala ka sa akin. Jad natatakot ako sa mga mangyayare.” Tumulo na din ang luha ni Krystal.

“Gagawan natin ito ng paraan, akong bahala.” Pagsisigurado ni Jad kay Krystal na hindi niya ito iiwanan.

Matapos nilang mag-usap ay naglakad na sila pabalik sa kani-kanilang classroom. Nang maihatid na ni Jad si Krystal sa classroom nito ay nakasalubong niya si Aiden sa hallway.

Gigil na gigil na hinawakan ni Jad ang braso ni Aiden.

“Ano na naman ba yun Jad?” tanong ni Aiden sa kaibigan.

“Ano bang ginawa ko sayo? Aiden pwede ba, lumayo ka na sa akin lalong lalo na kay Krystal. Please lang.” kitang kita ni Aiden ang gigil sa mga mata ni Jad. Gulong gulo si Aiden kung saan nagmumula ang galit ni Jad. Hindi niya maintindihan ang kaibigan niya.

Binitiwan ni Jad si Aiden at naglakad na ito palayo.

Hindi makapaniwala si Aiden sa narinig mula sa kaibigan, at tinignan niya lang ito habang naglalakad palayo.

Aiden’s POV

It’s been a week na hindi ako sumasama sa mga kaibigan ko. Namimiss ko na sila pero kailangan kong umiwas dahil na rin sa sinabi ni Jad, at maging si Jian ay kailangan ko ding iwasan.

Madalas akong tinatawagan nina Krystal at Yumi, ngunit lagi akong nagdadahilan na may pupuntahan ako.

Palabas na ako ng building ng biglang humarang sa daraanan ko si Krystal at Yumi, isama mo na din si Axis.

“Hi Aiden!” masayang bat isa akin ni Yumi. Napakalapad kasi ng ngiti niya.

“Hi sa inyo. Bakit kayo nandito?” nagtataka kong tanong sa kanila.

Yumakap sa braso ko si Krystal. “We missed you. Almost a week ka nang hindi nagpapakita sa amin.” Pouty lips na sabi ni Krystal.

“Meron kasi ak—” hindi ko natuloy ang sasabihin ko dahil pinisil ni Axis ang mga labi ko.

“Stop na sa mga dahilan mo. Sumama ka na sa amin.” At inakbayan na ako ni Axis papunta sa kotse niya. Kaya wala na akong nagawa kundi sumunod sa kanila.

“Saan ba kasi tayo pupunta?” tanong ko sa kanila.

“We’re going to eat, we reserve a Chinese restaurant para sa isa naming friend na magbabalik na here.” Paliwanag ni Krystal na katabi ko ngayon.

Lumingon naman sa amin si Yumi na nasa passenger seat. “Kaya wag ka nang mag-inarte pa dyan.”

Ngumiti na lang ako sa kanya, tahimik lang ako buong byahe. Silang tatlo naman ay patuloy ang daldalan and everytime na tinatanong nila ako ay isang tanong isang sagot lang ang nangyayare.

After 30 minutes na byahe ay narrating na naming ang restaurant. Pagdating namin ay may bilog na lamesa sa gitna at nandun na sina Lann, Jad, Cristoff at Jian.

Agad na kumaway sa akin si Lann. Tumabi naman si Krystal kay Jad, parehas din kaming hindi makatingin ng deretso sa isa’t-isa. Still the awkwardness was there.

Nagtama naman ang mga mata namin ni Jian. Miss na miss ko na siya, gustong gusto ko siyang yakapin pero hindi na pwede. Bukod sa hindi niya ako maalala, sila na din ni Cristoff. Nagkanya kanya na silang upo sa pwesto nila. Isang pwesto na lang ang natitira sa gitna ni Lann at Jian.

Pagkaupong-pagkaupo ko biglang nagsalita si Cristoff.

“How are you? Ang tagal mong hindi nagpakita sa amin ah.” Matapos niyang sabihin ito ay lahat sila ay napatingin sa akin.

“Ano kasi may mga—”

Pinutol ni Lann ang sasabihin ko. “He is too busy dahil natalo siya sa pustahan namin, at lagi ko siyang inuutusan. That’s our consequence.”

Nagulat ako ng biglang may humawak sa binti ko, napatingin ako kay Jian dahil sa ginawa niyang ito. Nakatingin din siya sa akin at binigyan niya ako ng isang nakakalokong ngiti.

“Alam mo Lann, tumigil ka nga sa pang-yayamot kay Aiden.” Rinig kong sabi ni Krystal. Kaya nabaling ang tingin ko sa kanya. “Diba Aiden?” dugtong niya.

Bago sumagot ay napatingin ako kay Jad na nakatingin din sa akin. Grabe sobrang nakakailang ang sitwasyon kong ito. “Oo nga.” Sagot ko.

“Akala ko naman iniiwasan mo na kami.” Singit ni Cristoff. Medyo naiinis na ako sa kanya ang hilig niya akong ilagay sa nakakailang na sitwasyon.

“Sadyang may iba lang akong priority.” Sagot ko sabay bigay ng plastic na ngiti sa kanya.

Napansin ko naman na napa-ohh shape ang mga bibig nila sa ginawa kong pagsagot kay Cristoff. Kita ko din ang pag-iba bigla ng mood niya.

Sakto din naman ang pagdating ng mga pagkain.

“Alam niyo guys tama na yan at kumain na tayo, kanina pa ako nagugutom.” Suhestyon ni Axis pagdating ng pagkain.

Habang kumakain kami ay nagulat ako ng biglang sabay na naglagay ng nabalatang hipon si Lann at Jian sa plato ko.

“I know this is your favorite.” Sabi ni Lann.

“I think you like this.” Sabi ni Jian.

Oh my gadh. Awkward moment again. Sheeesh.

“Hey Guys. I missed you all.”

Napatingin kaming lahat sa lalaking sumigaw na nasa pintuan.

“Jester, pare.” Rinig kong sabi ni Jian.

TO BE CONTINUED:

Sa pagbabalik ni Jester sa barkada, ano ang kanyang gagampanan? Kaibigan ba siya o kaaway? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 23: Jester is Back

CHAPTER 23: Jester is Back

“Hey Guys. I missed you all.”

Napatingin kaming lahat sa lalaking sumigaw na nasa pintuan.

“Jester, pare.” Rinig kong sabi ni Jian. Tumayo si Jian at sinalubong ang kaibigan.

Ah si Jester, naalala ko ito nagkita kami once sa Boracay.

“Oh my gadh. Jester you’re back” tumayo si Krystal at yumakap kay Jester. Ganoon din ang ginawa ni Yumi at nang iba pa.

Nang matapos silang magkamustahan ay naupo na sila. Habang kumakain kami ay napapansin ko na kanina pang tumitingin si Jester sa akin.

“Hey Jes, stop looking at him.” Sabi ni Lann sabay akbay sa akin. “He’s mine.” Siniko ko naman si Lann sa sinabi niyang iyon.

“You know what, you look familiar.” Sabi ni Jester na nakatingin pa din sa akin.

“How come?” takang tanong ni Krystal.

“Oh gosh.” And Jester snap his finger na parang may naalala siya. “Boracay, yeah I saw you sa Boracay. Right Jian?” sabi ni Jester at nilingon niya si Jian.

“I don’t remember.” Sagot ni Jian. At binigyan niya ako ng isang tingin.

“But, diba ikaw yung nasa bora?” tanong muli sa akin ni Jester.

“Oo ako yun.” Sagot ko at nilingon ko si Jian.

“It’s nice to see you again, but how come—”

Pinutol ni Lann ang usapan. “Enough with talking, let him eat muna.”

After sabihin ni Lann iyon ay hindi na muli pang nangulit si Jester sa akin. Base sa mga pag-uusap nila ay hindi updated si Jester sa mga nangyayare dito. Kita ko naman na mukhang na out-of place si Cristoff sa sitwasyon. Dahil buong pagkain namin ay hindi siya nagsasalita.

“Guys mauna na ako, may kailangan pa akong puntahan.” Paalam ko sa kanila.

“Masyado pang maaga.” Pagpipigil ni Jester.

“Sorry, may kailangan kasi talaga akong tapusin.” Pagtanggi sa kanya. Pansin ko namang nakatingin sa akin si Jian at Jad.

“Okay, it looks like wala naman akong magagawa.” Pagpayag na din ni Jester.

“Ihatid na kita.” Sabi ni Lann. “Sorry guys I have to go.” Sabi ni Lann. Hindi na ako nakapagpaalam pa sa kanila dahil agaran na akong hinila ni Lann palabas ng restaurant.

“Okay na ako Lann, hindi mo na ako kailangang ihatid pa.” pagtanggi ko.

Ngumiti lang siya sa akin at inilagay ang helmet sa ulo ko. “I’m here na, hindi mo na kailangan pang tumanggi.” Sabay kindat niya sa akin.

Inirapan ko na lang siya at umangkas na sa motor.

“Aarte pa kasi.” Rinig kong bulong niya. Hinampas ko ang braso niya sabay paharurot siyang nagpatakbo. Kaya napayakap ako sa kanya.

“Magdahan-dahan ka nga, hayop ka.” Inis kong sabi sa kanya.

Rinig ko namang tumawa siya ng malakas.

Nagpahatid lang ako malapit sa may subdivision namin. Pagkababa ko ay agad siyang nagtanong.

“Saan ka ba dito malapit? At bakit ayaw mong magpahatid sa bahay niyo?” tanong niya sa akin.

“Basta malapit lang ako dito. Sige na mauna ka na at may bibilhin pa ako.” Pagpapaalis ko sa kanya.

“Wow ah, matapos kitang ihatid, maggaganyan ka.” Pabiro niyang sabi.

“Ewan ko sayo, alam mo umalis ka na. Bago ko pa bangasan yang mukha mo.” Inis kong pabiro na sab isa kanya.

“Okay master.” Natatawa ako sa naging reaksyon niya.

Jester’s Point of View

It’s been a long time since na bumalik ako dito sa manila. I really missed my friends na talaga. And sa wakas ay magkikita kita na muli kami. So I contacted agad si Jian to tell the others na babalik ako.

Dahil doon ay nagpareserve ako ng restaurant para naman makasama ko sila sa pagkain. Then sabi nila ay may two new friends daw silang ipapakilala sa akin. So medyo excited na ako.

Pagdating ko sa restaurant ay agad akong sinalubong ni Jian. My Bestfriend. How I missed him ng sobra. Magkaibigan na kami simula noong bata pa kami. Tatlo kaming magkakaibigan noong bata kami, Siya ako at si Lann. Unfortunately, habang tumatanda kami ay nagkaroon ako ng development kay Jian. Not just a common development but emotional development. Hindi ko ito maamin sa kanya dahil nahihiya ako at baka narin mag iba ang paningin niya sa akin. Baka pandirihan niya ako at layuan. So I decided na itago iyon sa kanya, at ang tanging nakakaalam lang noon ay si Lann.

Hanggang sa mabuwag ang aming pagkakaibigan dahil sa hindi ko malamang dahilan. Hindi ko alam kung bakit nagkaaway silang dalawa, talking about Jian at Lann. Pagkatapos ng away nilang iyon ay mas pinili ko si Jian kumpara kay Lann. Pero okay naman kami ni Lann.

Matapos naming magkamustuhan ay agad nilang ipinakilala sa akin si Cristoff at Aiden. Aiden looks familiar. Kaya agad kong tinanong kung sino siya, and ayun shoot. Nagkita nga kami sa Boracay and you know what something off kasi hindi siya maalala ni Jian.

So we continued to talk to each other and nalaman kong si Krystal and Jad ay going strong at ang ikinagulat ko ay si Yumi at Axis ay in a relationship. Well sa dami nga nang nangyare expect the unexpected, so how do we expect if this is unexpected.

A few minutes after kumain ay nagpaalam na si Aiden, gusto ko pa sana siya makilala kaso hindi nagpapigil may aasikasuhin daw kasi siya. Then sumunod naman si Lann, ihahatid niya si Aiden. Ano kayang meron sa dalawang ito. I need to know, but before that need kong malaman kung bakit dikit ng dikit itong Cristoff kay Jian. Sino ba siya? At anong meron sa kanila ni Jian. Bakit kung makadikit ito kala mo kung sino.

“Guys magCr lang ako” paalam ni Cristoff, it’s time na siguro para komprontahin ko siya. Nang makapunta na si Cristoff sa banyo ay nagpaalam din ako sa kanila para magbanyo.

Pagdating ko sa banyo ay Nakita kong naghuhugas ng kamay si Cristoff.

“Hey.” Agad kong bati ko sa kanya.

“Hey” nakangiti niyang bati. At ngumiti din ako sa kanya.

Paalis na siya ng magsalita ako. “Anong meron sa inyo ni Jian?”

“Bakit ka nagtatanong?” tanong pabalik sa akin ni Cristoff. Alam kong may tinutukoy siya dito.

“Well, you two seem close. Kaya nagtatanong lang ako.”

“Bakit may gusto ka bang malaman?” lumapit siya sa akin at bumulong. “If may gusto kang malaman, why don’t you ask your ‘bestfriend’ diba?” lumayo siya sa akin and he give me a smirk. Atsaka lumabas na siya. Alam kong sarcastic ang pagkakasabi niya ng bestfriend. Well, ngayon pa lang I think hindi na kami magkakasundo. Well let see kung sino ang mananalo sa amin.

Pagbalik ko sa table ay napagpasyahan na naming umuwi, gusto pa sana akong ihatid ni Jian, pero tumanggi na ako dahil dala ko naman ang car ko. Kitang-kita sa mukha ni Cristoff ang pagkainis dahil sa sobrang pagkaclingy na ginawa ko kay Jian. Iyan pa lang ang umpisa maghintay ka.

Nang maghiwa-hiwalay na kami ay hindi muna ako dumeretso sa bahay agad kong pinuntahan si Lann sa condo unit dahil bukod sa gusto kong malaman ang reason kung bakit close si Cristoff at Jian, at bakit close din sila ni Aiden, ay namiss ko din siya.

Pagdating ko sa Condo ni Lann ay wala pa siya dito, so I tried to open it, I tried the old password na binigay niya sa akin and luckily bumukas ito. Until now he haven’t changed it yet.

Until now napaka messy pa din ng condo niya, but I no have time to clean it up. So I better rest na lang here sa sofa niya, hanggang sa hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako.

Nagising na lang ako nang may tumatapik sa pisngi ko.

“Hey Jester wake up.” Gising sa akin ni Lann. I saw him nakatayo sa harap ko.

“Andito ka na pala.” Pupungas-pungas kong bati sa kanya.

“What are you doing here?” takang tanong niya.

Nakaisip ako ng naughty idea when I saw his bulge. Agad ko itong hinawakan na ikinagulat niya.

“Ano ba?” tinapik niya ang kamay ko palayo dito.

“Namiss kita, hindi mo ba ako namiss?” lumuhod ako sa kanya at muling hinawakan ang kanyang bukol.

Kitang kita ko sa mga niya na gusto niya ang ginagawa ko, kaya hindi na ako nagpatumpik-tumpik pa at inunbuckle ko na ang kanyang belt at tumigil ako sa ginagawa ko na ipinagtaka niya.

“Himasin mo.” Utos niya. “Hindi ba gusto mo yan?” dagdag pa niya kasabay ng pilyong ngiti.

Doon na lumakas ang loob ko. Hinimas ko ang bur*t niya na noon ay gabakal na sa tigas at nais nang kumawala sa suot niyang pantalon at boxer brief.

Napapikit si Lann sas sarap na dulot ng paghimas ko sa burat niya. Napakagat labi pa siya sa at naririnig ko ang mahinang ungol niya.

“Hmmmm.”

Tumayo ako at itinulak siya sa may sofa. Mal*bog na tumingin sa akin si Lann at hinintay ang mga susunod na gagawin ko. Sinubukan ko siyang halikan sa labi ngunit umiwas siya.

“Never again, hindi ako nagpapahalik sa hindi ko mahal.” Anito.

I get it we are just fxck buddy before. Sinimulan ko nang halikan ang leeg niya. Noong una ay dahan dahan lamang ang paghalik ko habang himas himas pa rin ng kamay ko ang bur*t niya.

Hindi nagtagal ay binitawan ko na ang bur*t niya at ginalingan ko pa ang paghalik at pagdila sa leeg ni Lann. My gadh napakabango ng lalaking ito.

Mas lalo pa akong nangigil sa kanya at pinagbutihan ang paghalik sa leeg niya. Naririnig ko ang malalalim na paghinga niya sa ginagawa ko habang tahimik lang siya na nakahiga sa kama.

Nang magsawa ako sa leeg niya ay bumaba ako sa katawan niya. Itinaas ko ang suot niyang shirt, put*ngina. Ang sarap parin ng abs niya.

Itinaas ko ang shirt niya hanggang sa lumitaw ang dalawang utong niya.

Sinimulan kong haplusin ang tiyan niya pataas sa dibdib niya. Pagkatapos ay bumaba ang ulo ko upang dilaan ang tiyan niya. Sh*t! Ang tigas ng mga pandesal niya. Sarap papakin.

Nagpatuloy pa ang pagdila ko hanggang sa umabot ang bibig ko sa kaliwang utong niya.

Dinilaan ko yun pagkatapos at sinipsip ko dahilan upang mapaungol na si Lann.

“Ahhh pot*a ang galing mo pa din.” Aniya habang pinapanuod ang ginagawa ko sa katawan niya.

Mas lalo ko pa ginalingan ang pagromansa sa kaniya. Dila sipsip pagkatapos ay kakagat kagatin ko ang utong niya.

“Ohh fxck! Sige pa Jes wag mo tigilan ang giangawa mo. Hmmm!”

Nang magsawa ako sa kaliwang utong niya ay sinunod ko ang kabila. Sa pagkakataong iyon ay tuluyan na niyang hinubod ang suot niyang shirt.

Pagkatapos ay hinawakan niya ang ulo ko at mas lalong nginudngod ang mukha ko sa maskuladong dibdib niya.

Isang pilyong pagkagat ang ginawa ko sa utong niya kaya napahiyaw siya sa sarap.

“Ahhh t*ngina wag mo na masyadong kagatin.” Ungol niya.

Huminto ako at tumingin sa kanya. “Hindi ka ba nasasarapan?” tanong ko sa kanya.

“Nasasarapan ako put*ng ina mo ang galing mo pa din.” Mura niya sa akin sabay tulak muli sa ulo ko pababa sa dibdib niya.

“Marami ka bang ginaganito sa Boracay?” tanong niya.

Muli akong huminto upang sumagot. “Does it matter?” sabi ko. Pagkasagot ko sa tanong niya ay bumaba ang bibig ko sa abs niya pababa sa pusod niya. Mula sa pusod ay may maninipis na buhok siya pababa sa loob ng shorts nya.

Dinilaan ang mga buhok na iyon pataas sa pusod niya. At nang marating ko iyon ay ipinasok ko ang dila ko at nilalaro laro doon.

“Ohhhh fxck!” ungol niya. Inalis niya ang mga kamay niya sa ulo ko at iniunan ang mga iyon sa sarili niyang ulo.

Tumambad sa akin ang maninipis na buhok niya sa kilikili na lalong nagpalibog sa akin.

Kinapa ng mga kamay ko ang magkabilang gilid ng pants ni Lann pagkatapos ay dahan dahan ko iyong hinatak pababa. Itinaas naman niya ang balakang niya upang tuluyan ko na iyong mahubad.

Bumulaga sa akin ang malaking bur*t niya na nakabakat sa suot niyang boxer brief. Napakatigas n anito at nakapaling pakanan. Lalo akong natakam sa Nakita ko at pinagmasdan ko iyon ng ilangsandali.

Nagulat ako nang kumislot iyon ng dalawang beses. Napatingin ako kay Lann at ngising demonyo ang sumalubong sa akin.

“Tititigan mo na lang ba?” tanong niya.

Inilagay ko ang mga kamay ko sa bu*t niya at hinimas himas iyon habang nakakulong pa sa boxers. Bumaba ang ulo ko upang amuyin iyon.

Amoy sabon at natural na amoy ng katawan ni Lann. Lalaking lalaki at nakakalasing sa bango.

Inilabas ko ang dila ko at sinimulan iyong dilaan. Dinidilaan ko mula dulo pataas hanggang sa Mabasa na ng laway ko ang parting iyon ng boxers niya.

Kulay puti ito kaya bumakat sa naghuhumindig na bur*t ni Lann sa basing parte ng briefs niya.

Ilang andali ko pa siyang diniladilaan at nang hindi na makatiis si Lann ay sinabunutan niya ako at siya mismo ang naglabas ng bur*t niya mula sa pinagtataguan nito.

“Outng ina mo sinasabik mo pa ako. Isubo mo na.” sigaw niya sabay tulak ng ulo ko papunta sa nakalaki niyang burt na sa tingin ko ay nasa pitong pulgada ang haba at katamtaman ang taba.

Mabilis na pumasok ang bur*t niya sa bibig ko at naramdaman ko ang katigasan nito sa loob.

“Ahhh.” Malakas na ungol ni Lann nang sa wakas ay naibaon na niya ang bur*t niya sa loob ng bunganga ko.

Halos maiyak ako at naduduwal dahil umaabot na ito sa lalamunan ko. Ilang sandal pa ay hinila niya ang ulo ko pahugot sa burt niya at sinimulan ko na siyang chupin.

Napuno ng ungol ni Lann ang buong silid nang simulant ko nang itaas baba ang ulo ko sa bur*t niya. Basa na ito ng laway ko at dumula na kaya nakakaya ko na itong isubo ng buo ngunit kapag sinusubukan ko itong isagad ay naduduwal pa rin ako.

Ilang minuto rin ang ginawa kong pagchup* kay Lann at wala siyang tigil sa kakaungol dahil sa sarap na nararanasan.

“Ahhhh! Tangna ka ang sarap mo pa rin kumain ng but. Hmmm!”

“Aaaah ahhh Ahh fxck!” mga ungol na maririnig mula kay Lann.

Nang mangawit ang panga ko ay dahan dahan kong niluwa ang burat niya. Tayung-tayo iyon at namumula na ang ulo. Basang basa na ng laway ko mula sa ulo pababa sa pinakadulo.

Hinawakan ko iyon ng kamay ko at sinimulang j*kulin habang nakatingin ako sa libog na libog na si Lann.

“Ang sarap pa rin ng bur*t mo.” Papuri ko habang nagtataas-baba pa rin ang kamay ko sa kanya. “Sana maulit ulit ang dati.”

Ngumisi siya. “Oo naman. Kainin muna ulit.” Utos niya.

Hindi na siya nagdawalang salita pa at muli ko iyong sinubo. Ipinasok ko iyon ng buong buo sa lalamunan ko at hinayaan na nakababad sa bibig ko ng ilang sandali.

Napaungol naman ng malakas si Lann. “Ohhhh sh*T!”

Dahan dahan ko iyong hinugot at sinimulan na muli siyang tsupain. Taas baba. Pabilis ng pabilis hanggang sa maramdaman ko na lalo iyong lumaki.

“AAAAh ahhhhh ahhhh put***** ohhh” ungol ni Lann. Hinawakan niya ang ulo ko at sinalubong na ng malalakas na ulos ang pagtsup* ko sa kanya.

“Ohhh ahhh malapit na ako Jes lunukin mo lahat. Ahhhh” malakas na ungol niya kasabay ng pagbilis ng pagbayo niya sa bibig ko.

Nanigas ang mga pa ani Lann at ilang sandali pa ay malalakas na ungol ang narinig ko mula sa bibig niya kasabay ng pagsirit ng mainit na likido sa lalamunan ko. Nakailang putok siya sa loob at halos maiyak na ako dahil hawak pa rin niya ng mahigpit ang ulo ko habang nakabaon ang Malaki niyang bur*t sa lalamunan ko.

Wala na akong nagawa kung hindi lunukin ang lahat ng tmod na inilabas niya sa bibig ko. May natira pa sa katawan ng burt niya at nilinis ko iyon gamit ang dila at bibig ko.

Napatayo kaming dalawa ng marinig namin ang boses ni Jian. “Jes, Lann…”

TO BE CONTINUED:

Anong mangyayare ngayong nahuli ni Jian ang ginagawang kababalaghan ng kanyang mga kaibigan? Magkakaroon na ba nang katapat si Cristoff sa pagdating ni Jester? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 24: Just A Friend

CHAPTER 24: Just A Friend

Jester’s Point of View

Matapos ang ginawa namin ni Lann ay napatayo kaming dalawa ng marinig namin ang boses ni Jian. “Jes, Lann…”

“Jian anong ginagawa mo dito?” tanong ko sa kanya. Agad akong nagbihis ng aking pantalon. Samantalang si Lann naman ay nakahiga pa din sa sofa at nakatakip lang ng unan ang kanyang alaga.

“Yeah, pare anong ginagawa mo dito?” maangas na tanong ni Lann.

“I thought nililigawan mo si Aiden or there is something sa inyo?” tanong ni Jian.

“Well!” tumayo si Lann. “I like Aiden, yeah, but I need to release some. And luckily, I saw your bestfriend here.” Nakangising sabi ni Lann.

Kitang-kita ko naman na nagclose fist si Jian, kita ko ang inis sa kanyang mga mukha.

Nagulat na lang ako ng biglang bumagsak si Lann sa sahig. “You such a scumbag!” matapos sabihin iyon ay umalis na si Jian. Dali-dali akong nagbihis para maabutan siya. Pero hindi ko na siya Nakita.

I tried to contact him pero lagi niya lang nirereject ang calls ko.

Fxck this life, mabilisan akong bumalik sa unit ni Lann. Galit ako sa kanya dahil sa pinagsasabi niya kay Jian.

Biglaan kong binuksan ang kanyang pinto, nagulat si Lann sa ginawa.

“What? You need another round?” pang-aasar ni Lann sa akin. Sa inis ko ay agad ko siyang nilapitan at sinuntok.

Tumatawa siya habang pinupunasan niya ang dugo sa kanyang labi.

“You know what Jester, you always using but this time. I will not let it happen again. I fall inlove to you before but right now.” Lumapit siya sa akin at hinawakan ang pisngi ko. “I’m inlove with someone else, other than that…” bumulong siya sa akin. “…trip din ni Jian ang gusto ko.”

Hindi ko alam kung anong irereact ko sa sinabing iyon ni Lann. May ibang nagugustuhan si Jian? Hindi man lang ako nakapagsabi ng tunay kong nararamdaman sa kanya.

Hanggang sa pag-uwi ko sa bahay ay naiisip ko pa din ang mga sinabi ni Lann. I also tried to contact Jian pero hindi pa din niya sinasagot ang mga tawag ko. Sino kaya? Sino ang bagong nagugustuhan ni Jian?

Biglang sumagi sa isip ko si Aiden. I need the confirmation, gusto kong malaman kung sino.

I contacted agad si Krystal.

“Hey Krystal, hello.”

“Oh, hello Jester napatawag ka.” Sagot ni Krystal sa kabilang linya.

“Can we meet?” tanong ko sa kanya,

“Yeah sure, just send me the details and I’ll be there.” Masayang pag-sangayon niya sa akin.

After dropping the call, I sent the details to her and prepare myself.

Pagdating ko sa meeting place ay wala pa siya, isa lang itong coffee shop. Nakita ko na siya sa may entrance, itinaas ko ang kamay ko para makita niya ako.

“Hey why did you call me?” tanong ni Krystal, habang umuupo.

“I did order na, siguro naman your fave coffee is the same.”

“Yeah.” Sagot ni Krystal.

Nagulat kami ni Krystal ng si Aiden ang naghatid ng order naming.

“Aiden? What are you doing here?” tanong ni Krystal.

“Ahm…” ngumiti lang si Aiden sa kanya. “If you need something po, you can buzz the table. Thank you.” Matapos ilapag ang mga order ay agad din itong umalis.

“I’ll talk to you later” sabi ni Krystal kay Aiden. Ngumiti lang si Aiden at nagmadaling umalis. Bumaling na ang tingin sa akin ni Krystal. “So bakit nga? Bakit ka napatawag?”

“Well may mga tanong kasi ako, about kay Jian.” Nahihiya kong sab isa kanya.

“Ano bang gusto mong malaman?” nakangising sabi ni Krystal na tila nang-aasar.

“I mean kung anong ginawa niya this past few month na wala ako dito.” Naiilang ako sa mga tanong ko. “I mean meron ba siyang naging karelasyon or something.” Dugtong ko.

“Well, yeah, he has been in a relationship. I mean I don’t know if sila talaga that time, but I think they have a mutual understanding.” Sagot ni Krystal.

“Sino?” kinakabahan kong tanong, natatakot akong malaman kung sino ang karibal ko kay Jian.

“Si Aiden, sobrang sweet ni Jian towards kay Aiden, but unfortunately Nawala ang memorya ni Jian kay Aiden ng maaksidente ito.”

“What?” tinignan ko si Aiden na nagtatrabaho sa counter ng café, binigyan naman niya ako ng simpleng ngiti. “So it means that wala na sila?” tanong ko.

“Sort of, I guess kasi hindi naman na sila nagkikibuan.” Sagot ni Krystal. “Pero I think, May bago si Jian, si Cristoff I don’t know lang kung anong meron sa kanila. Kasi even kami, hindi namin makausap si Jian. Paano ba naman laging nakabuntot si Cristoff sa kanya.” Mahabang eksplanasyon ni Krystal.

Sino itong si Cristoff? Gusto ko siyang makilala. Pero bago yun, I need to tell Jian how I feel, bago pa mahuli ang lahat.

Aiden’s Point of View

After my shift sa café na pinagtatrabahuhan ko, kung saan ko Nakita si Krystal at Jester. I receive a text from Krystal. Telling me na makipagkita ako sa kanya. But I didn’t reply on it, hindi ko alam ang sasabihin ko. Si Jad at Jian lang ang tunay na nakakaalam ng katauhan ko.

Hindi naman ako natatakot na malaman ng buong campus ang totoong estado ko sa buhay, natatakot ako nab aka layuan lang ako ng mga naging kaibigan ko dito.

Papasok na ako sa main gate ng mansion ng mga Agustin ay saktong papalabas naman si Jian. Mukhang magjojogging ito dahil sa suot niyang damit. Nagtama ang aming mga mata ngunit agad din akong umiwas. Nilagpasan lang namin ang isa’t-isa, ngunit napahinto ako ng tawagin niya ang aking pangalan.

“Aiden.” Ngayon ko lang ulit narinig ang boses niya. Kakaibang saya ang naramdaman ko ng marinig ko ulit yun mula sa kanya.

Nilingon ko siya. “Bakit ho young master?”

Naglakad siya papalapit sa akin. Hindi ko na talaga magawang tumingin pa sa kanya ng deretso.

“San ka galing?” tanong niya sa akin. Hindi ko alam kung anong ekspresyon ang ginawa niya, gaya nga ng sabi ko ay hindi ko siya matignan ng maayos.

“Galing ako sa part time job ko young master.” Nakayuko kong sagot.

Hinawakan niya ang baba ko at itiningala ito paharap sa kanya.

“Are you sure?” tanong niya muli sa akin. “o baka naman nakipagkita ka pa kay Lann, nagkatikiman na ba kayo?” dugtong niya.

Agad kong inalis ang kamay niya sa baba ko, dahil sa inis ko ay natignan ko siya mata sa mata.

“Anong sabi mo?”

“Well…” inilapit niya sa akin ang mukha niya. “…knowing Lann baka madami na kayong posisyong nagawa. Right?” sabay kindat.

Sobra na itong pambabastos na ginagawa niya sa akin. Susuntukin ko na siya dahil sa sinabi niya ngunit agad niya itong pinigilan. Sobrang higpit ng hawak niya sa wrist ko.

“Bitiwan mo nga ako.” Nagpupumiglas ako pero sobrang higpit ng hawak niya sa akin.

Inilagay niya sa likod ko ang isang kamay niya at hinila niya ako papalapit sa kanya the last thing I know ay magkadikit na ang aming mga labi.

Tila tumigil ang buong mundo, ito na ba ang sinasabi nilang slow motion? Sabi nila nagkakaroon daw ng Slow Motion once na makita mo ang soulmate mo. Sa moment na ito ay napapikit na lang ako at ninamnam ang tagpong iyon, ang tagpong matagal ko nang gustong maranasan.

Nagising na lang ako sa katotohanan nang maghiwalay ang aming mga labi. Hinawakan niya ang aking pisngi at pinunasan ang luhang dumadaloy dito.

“If my mom asks you saan ako pupunta, just tell her I’m going to jog. Okay?” at naglakad na siya palayo.

Hindi ko namalayan na lumuluha na pala ako. Jian, bakit mo ba ako ginaganito? Bakit mo pinaglalaruan ang damdamin ko? Naalala mo ba ako? Jian, ayoko nang ganito, kung may nararamdaman ka sa akin please. Sabihin mo na.

Napaupo na lang ako sa panlulumong nangyayare sa sarili ko.

Kinabukasan ay maaga akong pumasok ng school. Para na din magbasa basa sa library, papasok pa lang ako ng building nang may sumalubong sa akin.

“Hi Aiden.” It was Jester.

“Oh, Hi Jester.”

“They were right maaga ka ngang pumapasok.” Ngumiti siya at umakbay sa akin. “I have something to ask you, kung okay lang sayo?” tanong niya sa akin.

“Yeah, ano ba iyon?” tanong ko sa kanya.

“Ahm regarding sa—” napahinto siya sa pagsasalita nang may humintong sasakyan sa harap naming, at bumaba dito si Jian.

Agad akong umiwas ng tingin sa kanya. Nagpatuloy siya sa paglalakad, wala siyang pinansin sa aming dalawa. Alam ko ang reason ng sa akin, pero yung kay Jester ano kaya ang dahilan.

“Meet me after class, okay. I’ll go ahead na.” nagmamadaling sagot ni Jester at hinabol niya si Jian. Nang mawala na silang dalawa sa paningin ko ay saka namang sulpot ni Krystal.

“Hey Aiden, why you didn’t answer calls, even my text.” Bungad na tanong niya sa akin. Nasa gilid naman niya si Jad. Hindi ko alam if pansin ba ni Krystal na hindi kami nagkikibuan ng bestfriend ko.

“Ahm, medyo busy lang kasi.” Pagdadahilan ko.

“You know what Aiden, if you need help, I’m always here. If you need money, I can lend you. Just stop working part time there. Bakit ka ba kasi nagtatrabaho doon.?” Mahabang litanya ni Krystal.

“Ano kasi…” hindi ko alam ang sasabihin ko, hindi ko na din alam ang idadahilan ko.

“Maybe that’s his hobby. Right Aiden?” singit ni Jad.

“Yeah, I really like coffee, kaya ganun. I’m working there.” Pag-sang ayon ko sa sinabi ni Jad.

Ngumiti na lang si Krystal, mukhang kumbinsido naman siya sa dahilan naming ni Jad.

Jester’s Point of View

Matapos kong kausapin si Aiden ay nagmadali akong habulin si Jian, I want to talk to him about sa Nakita niya kagabi.

“Hey Jian, talk to me.” Sigaw ko, ngunit hindi niya ako nililingon. Alam kong naririnig niya ako. “Jian lingunin mo ako please.” Patuloy lang ito sa paglalakad at tila hindi ako naririnig. Kung kaya’t binilisan ko ang paglalakad ko para mahabol ko siya.

Nang mahabol ko siya ay agad kong hinawakan ang balikat niya.

“What’s wrong with you man?” inis na sabi ni Jian sa akin, kitang-kita ko ang pagkainis niya base sa reaksyon ng kanyang mukha.

“I’m sorry, but I need to talk to you.” Nahihiya kong sabi sa kanya.

“Para saan pa?” tanong niya sa akin. “I mean wala namang problema sa atin, we’re all good.”

“Pero bakit parang pakiramdam ko, nilalayuan mo ako.”

Inalis niya ang pagkakahawak ko sa braso niya. “You have your life, and I have mine too.” Naglakad na siya muli matapos bitawan ang mga salita na yun.

“I have something to tell you pa.”

“I have to go somewhere, meet me at the garden after class.” Cold na pagkakasabi niya sa akin.

Mabilis natapos ang buong araw, hindi rin nagkasabay sabay mag lunch ang magtotropa dahil na rin sa busy schedule because of the exam week.

Tulad nga ng napagkasunduan namin ni Jian ay nagmadali akong nagtungo sa garden. Desidido na ako, desidido na akong sabihin sa kanya ang matagal ko nang nararamdaman. Hindi na ako papayag na mamahalin ko lamang siya sa malayo.

Nakaupo ako sa isa sa mga bleachers habang hinihintay ko siya, kinakabahan man ay kailangan ko itong gawin.

Napasimangot ako nang makita ko siya na papalapit sa akin dahil kasama niya si Cristoff na laging nakabuntot sa kanya. Aaminin ko medyo nagseselos ako sa lalaking ito.

“Hey Jian,” nilingon ko si Cristoff. “Hi Cristoff!” bati ko dito.

“Anong sasabihin mo sa akin?” bungad na tanong ni Jian. Ni hindi man lang ako binati.

“Can I talk to you in private?” tanong ko sa kanya.

“You can talk here.” Sagot ni Jian. Napatingin naman ako kay Cristoff na tila nang-aasar sa kanyang mga ngiti. This is bullsh*t.

“I said in private.” Reply ko sa kanya na may matigas na tono.

“Bakit Jester anong gusto mong sabihin kay Jian na hindi ko pwede marinig.” Singit ni Cristoff sa usapan namin. Ibang-iba ang tono niya, tila nang-aasar ito. Sa ginagawa niyang expresyon ay nainis ako. Kaya hindi ko napigilan ang sarili ko ay nasuntok ko siya. Kita ko ang gulat sa kanilang dalawa.

“Did you hear what I said? I need to talk to Jian in private.” Nanginginig kong sabi.

Pumagitna sa amin si Jian. “Stop it, okay I’ll talk to you.” Nakatitig sa akin si Jian. Kaya napahinanahon niya ako. Nilingon niya si Cristoff. “Are you okay?” tanong niya dito.

“Yeah, I’m fine.” Sagot ni Cristoff

Tango-tango ang isinagot ni Jian sa kanya pabalik. Nilingon ako ni Jian. “Follow me.”

Nagsimula nang maglakad si Jian at sumunod naman ako dito.

Nang huminto siya ay agad din siyang lumingon sa akin. “Anong gusto mong sabihin sa akin?”

Ito na, sasabihin ko na sa kanya. Sana tama ang desisyon kong ito.

“Jian, I want to say to you that I like you. I like you a lot. Dati pa gust—”

“Enough!” putol niya sa sinabi ko.

THIRD PERSON’S POINT OF VIEW

Tulad nang napagusapan nina Jester at Aiden, na magkita pagkatapos ng klase, ay iyon ang ginawa ni Aiden. Hinihintay niya si Jester sa labas ng building nito. Sa paghihintay niya ay may narinig siyang isang malakas na sigaw.

Dali-daling pumunta si Aiden sa pinanggalingan ng sigaw na kanyang narinig. Nakita niya dito si Jian at Jester na magkasama.

“ENOUGH!” sigaw ni Jian kay Jester.

Hindi alam ni Jester ang kanyang irereact sa ginawang pagsigaw ni Jian sa kanya, ngayon niya lang Nakita na ganito ang kaibigan.

“Jian, anong nangyare sayo? Bakit naging ganito ka? Please tell me.” Naluluhang sabi ni Jester.

Si Aiden naman ay tahimik na nakikinig sa gilid ng building na kung saan hindi siya nakikita ng dalawa.

“Alam mo kung bakit? Dahil sa ginawa niyo ni Lann. I thought you love me?” hindi pa rin nawawala ang inis ni Jian sa kanyang mga tono.

Nagulat naman si Aiden dahil sa nalaman niya. Maging si Jester ay nagulat din, dahil hindi niya alam na alam na pal ani Jian ang kanyang tunay na nararamdaman.

“Paano mo—”

“Matagal ko ng alam, at matagal ko na ding ramdam. I feel the same as you. Mahal din kita Jester.” Sabi ni Jian.

Napatakip ng bibig si Aiden ng marinig ito, this time nagdesisyon na siyang maglakad palayo. Natatakot siya sa mga maari pa niyang marinig.

“Jian mahal din kita.” Natutuwang sabi ni Jester.

“Or let say minahal din kita, pero natapos na iyon ng malaman ko ang mga kalokohang ginagawa niyo ni Lann. At first hindi ako naniniwala, I thought it was a rumor. Pero totoo pala ang lahat ng iyon.” Mahabang litanya ni Jian.

Lumuhod si Jester sa harap ni Jian. “Jian, I’m sorry. Mahal kita. I will change for you promise.”

“Sorry but it’s too late.” Inalis ni Jian ang pagkakahawak ni Jester sa tuhod niya.

Palayo si Jian kay Jester nang makita niya si Aiden na naglalakad palabas ng campus. Tingin niya ay narinig nito ang usapan nila ni Jester. Hahabulin na niya ito ng biglang humarang si Cristoff sa daraanan niya.

“Kumusta ang pag-uusap niyo?” tanong nito.

Ngumiti lang si Jian sa kanya. Ngiti na may kirot sa puso.

TO BE CONTINUED:

Sa pag-amin ni Jian at Jester sa isa’t isa makakaapekto kaya ito sa pagmamahal ni Aiden kay Jian? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 25: True Colors

CHAPTER 25: True Colors

THIRD PERSON’S POINT OF VIEW

“…Mahal din kita Jester.” Sabi ni Jian.

Habang nagmamadaling lumabas si Aiden sa campus ay patuloy na umuulit ang mga katagang iyan sa kanyang isipan. Hindi niya mapigilang hindi maiyak sa narinig.

Pinupunasan niya ang kanyang mga luha ngunit tuloy tuloy ito sa pagtulo. Pagkalabas niya sa gate ay saktong nandoon si Lann.

“Hey Aiden.” Tawag ni Lann sa kanya.

Nilingon naman niya si Lann. Nginitian niya ito, ngunit kitang kita mo sa mata niya ang pagkalungkot.

“Aiden… umiiyak ka ba?” tanong ni Lann sa kanya.

Doon na nagsimulang tumulo ang mga luha ni Aiden. Nagulat man si Lann ay agad siyang nilapitan nito at niyakap. Iyak lang ng iyak dito si Aiden, iyak na tila wala nang bukas.

Habang umiiyak si Aiden sa mga braso ni Lann ay hindi nila alam na si Jian ay nakatingin lang sa kanila mula sa kotse nito.

Mahigpit ang kapit ni Jian sa manebela nito. Hindi niya alam kung ano ang kanyang nararamdaman, magkahalong sakit at kirot.

“Bakit kailangang ikaw pa Lann, bakit kailangang ikaw ang nandyan pagkailangan ng taong mahal ko ng Karamay.” Sabi niya sa kanyang sarili.

Marahil ay nagtataka kayo kung bakit ganito ang reaksyon ni Jian, all this time ay hindi talaga nagkaroon ng amnesia si Jian. Kung bakit niya ginawa ito ay siya lamang ang nakakaalam ng dahilan.

Hindi na kaya ni Jian ang kanyang nakikita, kumpirmadong selos na selos siya. Kaya minabuti na lang niyang paandarin ang sasakyan, kasalanan din naman niya ang mga nangyayare ngayon. Wala siyang dapat iba pang sisihin.

Pagdating niya sa mansion nila ay agad siyang sinalubong ng kanyang ina.

“Anak, andito ang kuya mo.” Bungad na sabi ng mom niya sa kanya.

Siya si Joseph Agustin ang panganay na anak ng mga Agustin. Noong bata sila ay maayos ang kanilang pagsasamahan, ngunit nabago ito ng malaman ni Joseph na hindi sa kanya ipapamana ang kompanya kundi kay Jian. Si Joseph at Jian ay half brother lamang at parehas silang anak sa labas ni Chairman Agustin.

“Kuya” bati ni Jian kay Joseph, ngunit nilagpasan lamang siya nito. “Kuya, may kasalanan ba akong ginawa? Bakit mo ako ginaganito?” tanong ni Jian sa kanya.

Nilingon ni Joseph si Jian. “Alam mo kung anong problema ko. Umalis ka dito sa pamamahay na ito. Baka magkaayos pa tayo.”

“Pero kuya—”

“Tama na Jian, ang pagpapakaawa.” Lumapit si Joseph kay Jian at bumulong. “Hindi ko hahayaan na sayo mapunta ang kumpanya. Gagawin ko ang lahat para mapasa-akin ito. Kung kailangang magkamatayan tayo gagawin ko.” Umatras si Joseph at nagtungo na sa Dining area.

Naiwan namang nakatayo si Jian at iniisip ang mga sinabi ng nakakatandang kapatid.

“Anak halika na, gusto ng dad mo na sabay sabay tayong kumain.”

Ngumiti si Jian sa kanyang ina. “Okay po.” At nagtungo na silang dalawa sa Dining Area.

Matapos nilang kumain ay agad na nagtungo si Jian sa garden, lingid sa kaalaman nito ay narinig ni Aiden ang mga pinagsasabi ni Joseph sa kanya.

Bumugtong hininga si Jian. Samantalang si Aiden naman ay nakatingin lang sa kanya mula sa malayo. Ipinikit ni Jian ang kanyang mga mata at inalala ang mga panahon na walang alitan sa pagitan niya at ng kanyang kuya.

Napansin ni Jian si Aiden na nakasilip, nagtama ang kanilang mga mata. Agad umiwas ng tingin si Aiden at nagtago. Natatawa-tawa naman si Jian sa naging reaksyon ni Aiden.

Aminin man niya o hindi iba talaga ang dating ni Aiden sa kanya, agad niya itong nilapitan.

Hindi alam ni Aiden na nilapitan siya ni Jian.

“Pinagmamasdan mo ba ako?” bulong ni Jian sa nakatalikod na si Aiden.

“Ay palakang may lawit.” Gulat na bigkas ni Aiden, dahil sa pagkagulat niya kay Jian.

“Anong sabi mo?” tanong ni Jian.

Agad na hinarap ni Aiden si Jian. “Wala po young master, nagulat lang po ako.”

“Hindi ako palaka pero may lawit ako, gusto mo bang makita?” binigyan ni Jian si Aiden ng isang kindat bilang pang-aasar.

“Salamat na lang.” inis na tumalikod si Aiden at iniwan ang tatawa-tawang si Jian.

AIDEN’S POINT OF VIEW

Hindi ko sinasadya na marinig ang pag-uusap ni Jian at ng kuya niya. Awang-awa ako sa kalagayan ni Jian, hindi niya alam kung saan siya lulugar dito sa mansion nila.

Kanina pa ako paikot-ikot dito sa kwarto habang iniisip kung okay lang siya, imbes na mag-isip tungkol sa kanya ay naisipan ko na lang na lumabas at pumunta sa parke. Ngunit paglabas ko ng maid’s quarter ay Nakita kong nakaupo si Jian sa labas.

Pinagmamasdan ko lang siya sa malayo, gusto ko siyang yakapin. Gusto kong sabihin sa kanya na okay lang yan, malalampasan mo din yan. Pero paano? Isa lamang akong anak ng katulong. Malayong malayo ang agwat namin sa isa’t-isa. Langit siya, lupa ako.

Agad akong napaiwas ng tingin ng lumingon siya sa pwesto ko. Oh my… Nakita niya kaya ako, sana hindi. Kinakabahan ako.

“Pinagmamasdan mo ba ako?” bulong ni Jian sa likod ko dahilan para magulat ako.

“Ay palakang may lawit.” Gulat na bigkas ko, dahil sa pagkagulat ko kay Jian. Shemay bakit pa niya ako Nakita.

“Anong sabi mo?” tanong ni Jian sa akin.

Agad ko naman siyang hinarap. “Wala po young master, nagulat lang po ako.” Iyan na lang ang nasabi ko.

“Hindi ako palaka pero may lawit ako, gusto mo bang makita?” binigyan ako ni Jian ng isang kindat at makahulugang ngiti bilang pang-aasar.

“Salamat na lang.” inis na tumalikod ako sa kanya at iniwan ko siyang tatawa-tawa. Bwisit talaga ang lakas mang-asar ng hayop na to. Kung hindi lang kita mahal. Hayst.

“Aiden, wait!” hinawakan ni Jian ang braso ko at hinarap ako sa kanya.

Natigilan ako ng bigla niya akong yakapin. Muli ay bumilis na naman ang tibok ng puso ko. Nakasubsob lang ang mukha ko sa matigas at maumbok niyang dibdib. Amoy na amoy ko ang pabangong gamit niya.

Naalala na ba niya ako? O isa na naman ba itong biro.

“Young Mas… Master” itinutulak ko siya bahagya palayo, pero mas lalo niya pa akong nilalapit sa kanya. Pahigpit ng pahigpit ang kanyang yakap.

“Please, let stay like this.” Bulong niya sa akin. Mas matangkad sa akin si Jian kaya ang baba niya ay nakapatong na sa bunbunan ko.

Namiss ko ito, yung nakayakap siya sa akin. Ngunit alam kong panandalian lamang ito. Dahil alam kong may iba nang nagpapasaya sa kanya at yun ay si Cristoff.

Hinayaan ko muna na ganoon ang sitwasyon namin, dahil alam ko ang bigat na dala-dala niya.

“Jian, ahm kung kailangan mo ng kausap o ng Karamay andito lang ako.” Bulong ko sa kanya. Ramdam ko naman na biglang humigpit ang yakap niya sa akin.

Bumuntong hininga siya. At inilayo ako sa kanya. “Sabi mo yan ah.” Kitang-kita ko ang pagliwanag ng mukha niya. “I need you right now.” Bigla niya akong hinila.

Hindi ko alam kung saan kami patungo pero nakasunod lang ako sa kanya, namiss ko to. Namiss kong maging malapit sa kanya.

Naging mabilis lang ang pangyayare, ngayon ay bumabyahe na kami. Hindi ko alam kung saan kami tutungo. Nakasakay lang ako dito sa passenger seat.

“Aiden, matulog ka muna. Gigisingin na lang kita mamaya. Pagdating doon.”

Tumango ako at ngumiti sa kanya. Ayokong matulog gusto kong i-enjoy ang moment na ito. Baka paggising ko ibang Jian na ang makikita ko. Habang nagdadrive siya ay nakatitig lamang ako sa kanya.

Lahat sa kanya ay perfect. O baka nagiging perfect lang siya sa paningin ko dahil gusto ko siya. Mula sa itim at malulusog niyang buhok, bilugan at mapupungay na kanyang mga mata. Mahahaba at nakaayos na mga pilik mata. Matangos na ilong at mapupulang labi.

“Baka naman matunaw ako niyan.” Nakangiti niyang sabi habang nakatitig sa kalsada at busyng nagmamaneho.

“As if.” Iniripan ko na lang siya at humarap sa bintana. Narinig ko naman ang mahihina niyang tawa.

Hindi ko akalain na nakatulog na pala ako. Naririnig ko ang mahinang boses ni Jian. “Aiden… Aiden… Nandito na tayo.”

Dahan-dahan kong inimulat ang aking mata. Maliwanag na pala. Magkalapit ang mga mukha namin.

BudumpBudumpBudump

Agad ko siyang itinulak palayo at napabagsak naman siya. Paano ba naman nasa may pintuan siya ng kotse nakatayo.

“Deserve mo yan.” Padabog kong inalis ang pagkakaseatbelt at lumabas ng sasakyan.

Pagkalabas ko ay nagulat ako sa angking kagandahan ng lugar. Kitang kita mo ang kulay asul na dagat na humahalik sa langit.

“Nasaan tayo?” tanong ko sa kanya na nakatayo na at pinapagpagan ang kanyang shorts na suot.

“Bakit? Nagustuhan mo ang lugar?” tanong niya sa akin.

Ngumiti ako sa kanya. “Yeah, I like it here, I like the view.” Humarap muli ako sa dagat at ipinikit ang aking mga mata. Dinadama ko ang hangin na dumadampi sa aking mukha. Sobrang sarap ng hangin dito.

Napadilat na lang ako ng may naramdaman akong bagay sa labi ko. Pagdilat ko ay nakita ko ang mata ni Jian.

“Hey!” naitulak ko siya ng bahagya.

“I’m sorry, hindi ko napigilan ang sarili ko. Gusto kitang halikan, kanina pa sa sasakyan pa lang..” nahihiyang paliwanag niya sa akin. Hindi ko alam ang irereact ko sa sinabi niya.

“Alam mo Jian, mali ito, amo kita, and kakakilala lang natin (nasabi ko ito dahil para sa kanya, ngayon niya pa lang ako nakilala because of his amnesia) and you have—” hindi ko na naituloy ang sasabihin ko dahil bigla niya na lang akong niyakap.

“Sorry Aiden, pero there is something sa loob ko na hindi ko matukoy, hindi ko maexplain. Please give me this day.” Mahabang litanya niya. Ramdam na ramdam ko ang higpit ng kanyang yakap. “Please Aiden, be my boyfriend for a day.”

Hindi ko alam, pero bahala na, bahala na ang bukas sa kakahuntungan nitong kalokohan namin.

Humiwalay ako sa pagkakayakap niya at tiningala siya. Binigyan ko siya ng isang ngiti.

“Jian, Yes, I will be your boyfriend.”

Kitang-kita ko ang malapad na ngiti niya, nagulat ako ng bigla niya akong hinalikan sa labi. Ipinikit ko ang aking mga mata at tumugon sa kanyang mga halik. Halik na ako lang ang nakakaalam nang nakaraan naming dalawa.

Agad naman kaming naghanap kami ng resort na pagsstayan naming dalawa.

“Hi Sir.” Bati sa amin ng attendant.

“One room please.” Sabi ni Jian.

“For a while lang sir.” Sagot ng Attendant at may kung ano siyang ginagawa. Then may tinawagan siya at maya maya pa ay inabot na niya sa amin ang keycard.

“Here sir, enjoy your stay.”

Nginitian ko na lang din ang Attendant.

Pagdating namin sa room ay agad na nagsalita si Jian. “Bakit two beds ito?”

As in napalingon ako sa sinabi niya. Is he serious? “Okay na yan, ano ka ba?” sabi ko at dumeretso na ako ng upo sa kam.

“No!” seryoso ang tono niya. “Saan ka nakakita na in relationship na magkahiwalay ang kama?”

Nginitian ko na lang siya sa sinabi niya. Ang oa na talaga ng kalokohan ng taong ito. Pinanuod ko na lang siya sa ginagawa niya habang kinakausap ang receptionist sa telepono.

Ang kulit talaga bahala nga siya dyan sa buhay niya.

Maya-maya pa ay may kumatok sa pinto at hinatid kami sa ibang room na gusto ni Jian. Nang makapunta na kami sa ibang room ay hinarap ko sya na nakataas ang kilay.

“Okay ka na ba dyan?” may pagkainis kong tanong ko sa kanya.

“Well…” lumapit siya sa akin at niyakap ako.

“Ano baa—”

“Hayaan mo muna ako. This is what couples do diba?” mas humigpit lalo ang yakap niya sa akin.

Itinulak ko siya ng bahagya at humiwalay sa yakap niya. Ayoko nito, baka mas lalo pa akong mahulog sa kanya, at makalimutan kong isang malaking biruan lang ito.

“Bakit?” pagtataka niyang tanong sa akin.

Ngumiti ako ng mapait sa kanya. “Wala, I mean naalala ko lang si Cristoff at ang relasyon niyo.”

“Huh?” kumunot ang noo niya. At tila idedeny niya ito.

“Magbabanyo lang ako.” Iniwan ko siya doon at agad na dumeretso sa banyo. Bakit mo ba ako pinapahirapan Jian, bakit puro mixed signals ang binibigay mo sa akin. Nahihirapan na ako ng ganito.

Ilang Segundo ang lumipas ay kumakatok na siya sa pintuan ng banyo. “Hey Aiden, talk to me. What do you mean relationship namin ni Cristoff?” sige pa rin ang pagkatok niya sa akin. “Walang kami ni Cristoff, tandaan mo yan.”

TO BE CONTINUED:

Kung walang relasyon sina Cristoff at Jian, bakit nagsinungaling si Cristoff? Anong magiging epekto nito sa pagmamahalan nina Jian at Aiden? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 26: True Colors part 2

CHAPTER 26: True Colors part 2

Aiden’s Point of View

Patuloy pa rin ang ginagawang pagkatok ni Jian. “Walang kami ni Cristoff, tandaan mo yan.”

Walang sila ni Cristoff? Anong ibig sabihin niya? Na hindi sila in relationship. Bakit ba ang hilig niyang magsinungaling? Bakit ba ang hilig niyang ideny ang mga bagay na iyon.

Binuksan ko ang pinto sa inis. “ANONG KLASENG TAO KA?” sigaw ko sa kanya na ikinagulat niya dahil kitang kita ko sa reaksyon niya.

“What do you mean? Hindi kita maintindihan.” Tanong niya sa akin.

“Why? Bakit ang dali sayong ideny ang mga bagay bagay?” pinipigilan ko ang luha ko na tumulo, dahil sa sobrang inis ko sa kanya.

“Hey! Stop! I don’t get you. What’s your point?”

“Ang galing mo talaga, ang galing galing mong magsinungaling.” Irritable na talaga ako sa ginagawa niya. Nilagpasan ko siya at naglakad papunta sa mini sala.

“Hey stop!” hinawakan niya ang balikat ko at iniharap sa kanya. “I’m not a liar, I’m telling you the truth.” Sabi niya sa akin habang nakatitig sa mga mata ko.

“Sigurado ka, kay Cristoff mismo nanggaling na may relasyon kayo. And now dahil wala siya dito dinideny mo?” inalis ko ang pagkakahawak niya sa akin.

“Teka nga!” hinila niya ulit ako paharap sa kanya. “Alam mo Aiden, pagsinabi kong wala, wala. Wala kaming relasyon ni Cristoff. Tinutulungan ko lang siya.”

Nilapit niya ang mukha niya sa mukha ko. Habang nakatitig kami sa mata ng isa’t-isa. Lord, ano na naman ba itong nararamdaman ko. Napatingin ako sa kanyang labi, napakaganda ng hulma nito at pulang-pula ito.

Itinulak ko siya bago ko pa man mahalikan siya. “Lumayo ka nga.” Inirapan ko siya at tumalikod sa kanya.

Ngunit binalik na naman niya ako sa harap niya. “Bakit ba ang hilig mo akong talikuran?” umiwas ako ng tingin sa kanya.

“Wala”

“Teka nga. Are jealous? Nagseselos ka ba kay Cristoff, dahil ang alam mo ay in relationship kami?”

“Ang kapal mo din noh? Diyan ka nan ga.” Sinipa ko siya sa paa.

“Ouch.”

“Buti nga sayo, ang kapal kasi ng mukha mo.”

Habang inaayos ko ang mga gamit ko ay tumabi siya sa akin.

“Umamin ka nga sa akin Aiden, gusto mo ba ako?” tanong niya sa akin.

Nakakainis na din ang kayabangan nito eh noh. Oo na, gusto kita dati pa pero nagkaamnesia ka nga diba? Iyan ang mga gusto kong sabihin pero hindi ko masabi.

“Alam mo, pwede ba mag-ayos ka na din. Maliligo lang ako.” Inis kong sabi sa kanya at naglakad na ako patungo sa banyo.

“Gusto mo sabay na tayo?” tanong niya.

“Che manahimik ka.” Pasigaw ko bago ko isara ang pinto ng banyo. Narinig ko na naman ang malalakas niyang tawa. Kahit kelan talaga napaka animal nitong lalaking ito.

Third Person’s Point of View

“Krystal can we talk?” tanong ni Jad sa kanyang kasintahan.

Tumayo si Krystal mula sa pagkakaupo niya sa bleachers. “Ano ba dapat nating pag-usapan pa?”

“Please Krystal.” Pagplease ni Jad sa kanya.

“Para saan pa? If magpapakasal naman ang parents natin.” Hindi na napigilan ni Krystal ang sarili at tuloy-tuloy nang lumuha.

Niyakap siya ni Jad. “Hindi ako papayag Krystal, hindi ako papayag.”

Habang yakap yakap ni Jad si Krystal ay tuloy tuloy ang kanyang pag-iyak. “Jad, I’m so scared”

“Tahan na, pupuntahan natin ang Dad ko.” Sabi ni Jad sa kanya.

Humiwalay ng yakap si Krystal. Pinunasan ni Jad ang mga luha ng dalaga. Inalalayan nya din ito patungo sa parking lot kung saan nakapark ang sasakyan niya.

Then Jad drive patungo sa bahay nila ng dad niya. Saktong pagdating nila doon ay nandoon din ang mom ni Krystal.

“Mom anong ginagawa mo dito?” naiiyak na tanong ni Krystal.

“Anak, we need to talk. May sasabihin kami sa inyo.” Sabi ng Mom ni Krystal.

Napatingin naman si Krystal kay Jad na lumuluha. Ganun din si Jad.

“Ano man ang sasabihin nyo? Hindi kami papayag dalawa.” Hinawakan ni Jad ang kamay ni Krystal.

Tinignan naman ito ng mga magulang nila. Malungkot na ngumiti ang mom ni Krystal at tumingin sa Dad ni Jad.

Napabuntong hininga and Dad ni Jad. “Don’t worry anak, alam ko naman na ang tungkol sa inyo ni Krystal. At hindi kami tututol doon.”

“Sigurado ka? Alam mo na pala pero ano yung nakita ko na ginagawa niyo dito sa sala.” Inis na sagot ni Jad.

“We didn’t know that time, but Aiden told me everything.” Sagot ng Dad niya. “And you know we decided na to split up para sa inyong dalawa.”

Nag-iba naman ang emosyon sa mukha nina Krystal at Jad dahil sa paliwanag na ito. Dahil sa naging pag-uusap nila ay maitutuloy na nina Jad at Krystal ang kanilang pagmamahalan.

Matapos ng pag-uusap nila ay umuwi na si Krystal at mom niya. Si Jad naman ay nasa kwarto niya, nakahiga at may malalim na iniisip.

Iniisip niya ang mga masasakit na nasabi niya kay Aiden, samantalang si Aiden ang gumawa ng solusyon sa problema nila ng kanyang kasintahan.

“Ano bang gagawin ko? Paano ako magsosorry kay Aiden?” bulong niya sa kanyang sarili.

He tried to contact Aiden pero hindi nito sinasagot ang tawag niya, at ilang beses siyang binabaan nito.

“Fxck Jad, what did you do sa friendship niyo ni Aiden.”

Kanina pa ring ng ring ang phone ni Aiden, habang nasa banyo siya. At ni hindi niya ito naririnig.

Samantalang si Jian naman ay kanina pa naiinis sa ringtone ng phone ni Aiden, kaya ini-end call nya agad ito. Si Jad ang tumatawag kay Aiden, ayaw naman ni Jian na maistorbo silang dalawa ng kung sinuman.

Saktong paglabas ni Aiden ng banyo ay tumawag muli si Jad. Sa inis ni Jian ay sinagot niya ito.

“Pre, Back-off.” Sagot ni Jian sabay end ng call. Then he turn-off the phone.

“Hey, phone ko ba yan?” tanong agad ni Aiden, nang makita niyang ibinaba ni Jian ang phone niya sa kama.

“Uhm, yeah.” Sagot ni Jian.

“Bakit mo sinagot ang call at sino ang tumawag?” inis na sa tono ni Aiden.

Agad naman niyang hinablot ang cellphone na nasa kama. Nang makita niyang naka turn-off ito ay inis niyang tinignan si Jian.

“At pinatay mo pa talaga.” Reklamo ni Aiden.

Tumayo naman si Jian at napaatras ng bahagya si Aiden. Kinuha naman ni Jian ang cellphone ni Aiden.

“You promised me.” Sabi ni Jian.

“Ano na naman pinagsasabi mo? Atsaka sino nga ang tumawag? At bakit kailangang pang i-turn-off ang phone ko?” sunod na sunod na tanong ni Aiden.

Natigil naman si Aiden sa pagsasalita nang ilapit ni Jian ang mukha niya kay Aiden.

“You promised me na magiging boyfriend kita for a day…” nakatitig lang sila sa isa’t-isa at napapalunok ng laway si Aiden. “…so nagselos ako nang makita kong si Jad ang tumatawag sayo.” Napatingin si Jian sa mga labi ni Aiden.

Nagulat na lang si Aiden ng bigla siyang halikan ni Jian imbes na itulak niya ito ay ipinikit na lang niya ang kanyang mga mata at inaalala ang unang paghahalikan nilang dalawa. Hindi napigilan ni Aiden na tumulo ang kanyang mga luha. Sobrang bigat at sakit ang kanyang nararamdaman lalo na nung nagkaamnesia si Jian.

Natigil ang halikan nila ng may tumawag sa hotel phone. Naging awkward sila sa isa’t-isa.

“Ahm yung phone nagriring.” Nauutal na sabi ni Aiden.

“Ah yeah, I’ll answer it.” Sagot ni Jian. Napakamot ng ulo si Jian papunta sa telephone table.

After answering the phone ay dumeretso na si Jian sa banyo.

Aiden’s Point of View

Matapos nang naging eksena namin ni Jian ay agad akong nagpaalam sa kanya na sa labas ko na siya hihintayin.

Hindi ko talaga alam kong bakit ako tumugon sa ginawa niyang paghalik sa akin.

“Ay naku Aiden ang tanga-tanga mo” bulong ko sa sarili ko.

Ewan ko nabibiliw na ata ako, dahil sa pagpayag ko sa gusto ni Jian.

“What are you doing? You look like crazy.”

Ay naku nandyan na naman ang kumag. “Ako na naman ang nakita mo?” irritable kong sagot kay Jian.

“Malamang ako ang kasama mo, and why are you talking to yourself?” tanong ni Jian.

Tumayo ako sa kinauupuan ko. “Tara na. Saan ba tayo pupunta?”

Umakbay sa akin si Jian. “Well, I have a lot of place na gustong puntahan dito…” tumingin ako sa kanya, nilapit niya ang mukha sa akin “…babe” sabay kindat sa akin.

“Tumigil ka nga.” Siniko ko siya.

Sana talaga matapos na ang araw na ito para naman bumalik na kami sa normal. Natatakot ako na baka mahulog ako ulit sa kanya ng sobra.

Madami kaming napuntahang lugar dito, nag island hopping kami, may mga overlooking din kaming pinuntahan. Medyo makulit nga si Jian ngayon, sobrang sweet ng mga ginagawa niya sa akin pero lagi ko lang siyang binabara.

Habang kumakain kami ay bigla na lang siyang nagsalita.

“You are so good eating that.” Pang-aasar niya sa akin.

Napatingin ako sa sinabi niyang yan, habang subo subo ko ang saging. “Alam mo wala ka na talagang pag-asa. Masyadong kakaiba na ang takbo ng utak mo. My Gadh.” Inis kong sabi sabay alis sa kinauupuan ko.

“Love wait for me.” Sigaw niya sa akin.

Nagpatuloy lang ako sa paglalakad at hindi ko pinansin ang kanyang mga pagsisigaw. Bahala siya diyan sa buhay niya. Kainis.

Kinabukasan ay agad din kaming bumalik sa maynila. Tahimik lang kami habang bumabyahe walang kibuan ang nangyare.

Aaminin ko pero nalulungkot ako dahil sa pagbabalik namin sa maynila, alam kong babalik na ulit kami sa dati. And probably, ito na ang huling gala naming dalawa na magkasama.

Nang marating namin ang tapat ng subdivision nila, ay nagpababa na ako.

“Are you sure?” tanong niya sa akin.

“Oo wag kang mag-alala, kaya ko naman ang sarili ko. At may kailangan pa akong bilhin.” Hindi ko na hinintay ang magiging sagot niya at agad akong bumaba sa kotse niya.

Dali-dali akong pumunta sa convenience store at naghintay ng ilang minuto bago magsimulang maglakad papunta sa bahay nila.

Third Person’s Point of View

Pagpasok ni Jian sa sala nila ay agad niyang nakita si Lann na nakaupo dito at kausap ang kanyang tunay na ina.

“What are you doing here?” tanong ni Jian.

“You are my bestfriend and you didn’t attend the class yesterday. So, I’m here to check on you.” Sagot ni Lann.

“I’m doing good, you can go.” Matigas na sagot ni Jian. Alam niyang hindi basta-basta pupunta dito si Lann na walang balak.

“Anak, kararating lang ng kaibigan mo. Kaya nagpaluto ako kay yaya ng makakain niya.” Mahabang litanya ng kanyang ina.

“No need na, aalis na siya.” Sagot ni Jian na nakatitig lang kay Lann.

“Ah sige tita, mukhang okay naman na si Jian. Aaalis na po ako.” Sagot ni Lann.

“No, alam niyo magsabay na kayong magbreakfast.” Pagpipigil ng mama niya kay Lann na umalis.

Sakto naman ang paglabas ni Marites para sabihing luto na ang inihanda niyang pagkain.

“Ma’am, luto na po ang breakfast at nakahain na din po.”

“Luto na pala iho, halika na at kumain. Sumabay ka na din anak.” Hinila ni Karen si Lann papasok ng dining area. Wala namang nagawa si Jian kung hindi sumunod.

Pagkaupo nila sa Dining Area ay nagpaalam si Karen na sasagutin ang telepono.

“Anong pinaplano mo?” inis na tanong ni Jian sa kaharap.

“Wala akong masamang pinaplano, wag kang mag-alala. Sadyang namiss ko lang ang bahay niyo.” Sarkastikong tugon ni Lann.

“Talaga lang ah.” Sagot ni Jian.

“Well, hindi ko akalain na dalawa pala ang nanay mo.” Nakangising tanong ni Lann.

“So ano naman? Gagamitin mo laban sa akin. Lann, hindi ako natatakot.”

Natigil ang kanilang pag-uusap ng bumalik si Karen.

“Nasaan na si yaya?” tanong nito kay Jian.

“I don’t know.” Sagot ni Jian na hindi man lang tumingin sa mama niya.

“Yaya!!!” sigaw ni Karen ngunit hindi ito sumasagot. “Nasaan na bay un? May kailangan akong iutos.” Reklamo ni Karen. “Yaya!!” sigaw niya muli.

Napahinto sa pagkain sina Jian at Lann ng pumasok si Aiden sa dining area galing sa kusina.

“Ma’am, umalis po si nanay at pumunta sa palengke. May iuutos po ba kayo?” tanong ni Aiden.

Bago pa makapagsalita si Karen ay naunang nagsalita si Lann.

“What are you doing here Aiden?” tanong ni Lann na may pagtataka sa kanyang mukha.

TO BE CONTINUED:

Ngayong alam na ni Lann ang totoong estado ng buhay ni Aiden, ano ang mangyayare? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 27: Untold

Aiden’s Point of View

Pagpasok ko ng Maid’s quarter ay naririnig kong tinatawag ni Ms. Karen si nanay. Nakailang tawag siya bago ko tuluyang labasin ito, dahil ang alam ko ay nagpaalam si nanay sa kanya.

“Ma’am, umalis po si nanay at pumunta sa palengke. May iuutos po ba kayo?” tanong ko.

Bago pa makapagsalita si Ms. Karen ay naunang nagsalita si Lann.

“What are you doing here Aiden?” tanong ni Lann na may pagtataka sa kanyang mukha. Maging ako ay gulat na gulat dahil nakita ko si Lann.

Nagpalipat lipat ang tingin ko kay Jian at Lann. Kinakabahan ako ngayon na alam na ni Lann ang buo kong pagkatao. Tumingin ako kay Jian na naiinis, alam kong alam naman niya na sikreto lang ang pagkatao ko, at siya pa nga ang gumawa nito pero bakit? Bakit niya dinala si Lann dito.

Hindi ko sinagot si Lann sa tanong niya at tinanong muli si Ms. Karen. “Ma’am, may ipag-uutos po ba kayo?”

“Ahh, I forgot, inutusan ko na pala si Marites. No need na iho pwede ka na bumalik sa quarter niyo.” Sabi ni Ms. Karen.

“Okay po Ma’am.” Sagot ko.

Hindi ako makatingin sa area nina Jian at Lann. Ano na ang gagawin ko ngayon? Habang naglalakad ako sa quarters ay may humila sa akin.

“Aiden wait.” Hinarap ko ang nagsalita. It was Jian.

“You don’t need to explain. I would rather say I don’t need your explanation.” Inis kong sab isa kanya. Pagkapasok ko sa kwarto ay nakarinig ako ng isang kalampag ngunit hindi ko na lang ito pinansin.

Bahala na bukas, hindi pala. Kailangan may gawin ako ngayon. Kailangan kong makausap si Lann. I need to ask him a favor.

Inayos ko muna ang sarili ko at nagpalit ng damit. Inabangan ko si Lann sa labas ng subdivision.

Halos kalahating oras din akong naghintay bago dumaan ang motor ni Lann. Huminga ako ng malalim at dali-daling tumakbo sa harap ng motor niya.

Agad din naman siyang napapreno. “Holy Sh*t” sigaw niya sa akin. “Magpapakamatay ka ba?”

“Lann, I need to talk to you.”

Nginisihan niya lang ako. “Look who’s here. Anong gusto mong pag-usapan natin?”

“I need a favor, please.” Pagmamakaawa ko sa kanya.

“Angkas ka.” Sagot niya.

“What, ayoko. Dito na lang tayo mag-usap.” Pagrereklamo ko sa kanya.

“Well, ikaw bahala. Kung ayaw mo edi wag.” Sabay kindat niya sa akin.

“Fine.” Wala na akong nagawa kung hindi sumunod sa kanya, kailangan ko siya.

Matapos kong umangkas sa kanya, ay mabilisan niyang pinatakbo nag kanyang motor.

Huminto kami sa isang park malapit lang dito.

“So, what’s your favor?” bungad na tanong niya sa akin.

“Gusto ko lang sabihin na sana isikreto mo sa campus kung ano ang nakita mo kanina.”

“Paano kung ayoko, anong gagawin mo?” sh*t ito na nga ba ang sinasabi ko.

Hinawakan ko ang braso ni Lann. “Lann, please.” Pagmamakaawa ko sa kanya.

“I will help you, in one condition.” Sagot niya.

Napakamot ako sa ulo sa sinabi niya. Pero, I need to say yes, sa condition niya. “Ano yun?” tanong ko.

“Ikwento mo sa akin lahat lahat, ikwento mo sa akin kung sino ka.”

Ngumiti ako sa kanya ng pilit. I need to this. Huminga ako ng malalim bago ko ikwento sa kanya ang lahat, sinabi ko sa kanya ang totoo na isa lang akong anak ng katulong na nagtatrabaho kina Jian. Na ang pamilya ni Jian ang nagpapaaral sa akin.

“…yun lang yun. Kaya please Lann, kahit ngayong school year. Kailangan kong matapos ang school year na ito ng payapa.”

Tumayo siya sa harapan ko. “Sure, I’ll help you. See you tomorrow.” Ngumiti siya ng malapad.

Sana nga tulungan niya ako. Panghahawakan ko ang sinabi niya sa akin. Hinatid niya ako hanggang sa tapat ng subdivision, nagpupumilit pa nga siya na ihatid ako hanggang sa mansion pero hindi na ako pumayag. Bahala na bukas, hopefully ay hindi niya sirain ito.

Kinabukasan, pagpasok ko sa campus ay pinagtitinginan ako ng mga estudyante. Anong meron? Bakit parang kakaiba ang nararamdaman ako. Kinakabahan ako. Pagpasok ko ng building ay agad akong dumeretso sa locker ko.

Pagbukas ko nito ay punong puno ito ng basura at basa ang mga gamit ko. Humarap ako sa mga estudyante na nakapalibot sa akin para tanungin sila kung sino ang gumawa nito. Ngunit nagulat ako pagharap ko ay pinagbabato ako ng itlog, basura at mga pie. Anong nangyare? Alam na ba nila ang sikreto ko?

Ilang Segundo ang lumipas ng tumigil ang pagtama ng kanilang mga basura. Iyon pala ay may sumasalag nito. Tiningala ko ito at nakita ko si Lann. Tumigil din ang mga estudyante sa ginagawa nila.

“Anong ginagawa niyo?” galit na tanong ni Lann.

“You? What are you doing?” inis na tanong ni Rachelle at lumapit siya sa pwesto namin. “You know what Lann, wag kang makialam. We have rules dito.” Mataray na sabi ni Rachelle.

Rules? Anong rules?

“Hey, anong ginagawa niyo?” lumapit din sa amin si Jian. “Rachelle ano na naman ba ito” dugtong ni Jian.

“Well, Jester told us na si Aiden ay isang anak ng commoner. You think he has right na magsinungaling sa atin?” sabi ni Rachelle at tinignan niya ako na tila pinandidirihan. “At ipapaalala ko lang sa inyo ang rules na kayong dalawa mismo ang nagimplement…” dugtong ni Rachelle at bahagyang itinulak si Jian at Lann. “…na kung sino ang mahuhuling nagpapanggap sa school na ito ay bibigyan ng pinakamataas na parusa and take note to that he is a commoner…” hinila ako ni Rachelle pagitna at itinulak ako. “…kaya we have the rights to bully him.” At binigyan ako ni Rachelle ng smirk, and that the time na may nagbuhos ng gatas sa ulo ko. Tiningala ko silang lahat, grabe ang masasakit na salita ang naririnig ko sa mga estudyante. Nakita ko ang mga mata nina Jian at Lann. Wala silang magawa sa ginagawa sa akin. Hindi ko na napigilan ang pagluha ko.

Ano na ang gagawin ko? Ngayon wala nang tutulong sa a—

“Enough!” sigaw ng isang pamilyar na boses at hinila ako paalis sa tumpukan. “Okay ka lang ba Aiden?” tanong ni Jad sa akin ng makalabas kami sa building.

Tuloy tuloy ang luha ko hindi ko alam, kung anong sasabihin ko sa kanya. Pero buti na lang nandidito siya para tulungan ako.

“Oh my gad, Aiden what happen to you?” tanong ni Krystal na kakarating lang.

“So tama nga ang kumakalat na balita, na you are a commoner, kaya ka nabully today.” Tanong ni Yumi na kararating lang din at kasama niya si Axis.

“Umamin ka nga sa amin Aiden, totoo ba lahat ng iyon?” tanong ni Axis.

Hindi ako makatingin sa kanila, dahil hiyang hiya ako. “Oo, totoo ang lahat ng iyon pero hindi ko intension na magsinungaling sa inyo. Hindi talaga.” Iyak na ako ng iyak. Gusto ko pigilan ang luha ko pero ayaw talaga.

“So nagsinungaling ka nga sa amin, you really deserve this pala talaga.” Mataray na sabi ni Yumi.

“No, hindi niya deserve, lahat tayo nag-aaral dito. Mahirap ka man o mayaman, scholar ka man o hindi. Pare-parehas lamang tayong estudyante.” Sagot ni Krystal.

“Teka nga Krys, bakit parang hindi ka affected sa pagsisinungaling nito.” Inis na tanong ni Axis.

“Dahil from the start, I know it. I know him because bestfriend siya ng boyfriend ko…” Sagot ni Krystal. “…at poprotektahan ko siya tulad ng pagprotekta ni Jad sa kanya.” Dugtong ni Krystal.

“Kung yan ang desisyon mo, I will go for you. Dahil naging kaibigan ko na rin si Aiden, tutulong ako sa pagprotekta sa kanya.” Axis.

“Pero babe…” pagppigil ni Yumi ngunit nginitian lang siya ni Axis. “Okay then, I will help too.”

“Salamat sa inyo, salamat.” Iyan na lang ang nasabi ko. Despite of being poor ay nakahanap pa din ako ng mga kaibigan na tutulong sa akin. Lalo na sa sitwasyong kinalalagyan ko ngayon.

Hihingal-hingal naman na dumating si Jian. Kitang-kita ko sa mata niya ang pag-aalala, pero bakit niya kailangang mag-alala kung siya ang nagdala sa mansion nila kay Lann, na nagpakalat ng lahat ng ito.

“Hey, are you okay?” nahihiyang tanong ni Jian sa akin. Takang-taka naman ang mga kaibigan namin na naroroon.

Sasagot na sana ako kaso biglang dumating si Cristoff sabay lingkis sa braso ni Jian. Kaya ang ginawa ko ay inirapan ko na lang si Jian.

“What happened to you Aiden?” tanong ni Cristoff.

“Are you sure hindi mo nabalitaan?” pagtataray na tanong ni Krystal. Humarap sa akin si Krystal. “Aiden let’s go. Maglinis ka na. Baka kasi mas dumumi ka pa if magsstay ka pa dito.” Bumalik ang tingin niya kay Cristoff at binigyan ito ng pang-asar na ngiti.

Kitang-kita naman sa mukha ni Cristoff ang pagkayamot.

Hinila na ako ni Krystal patayo at nagsimula na kaming maglakad papuntang banyo.

“I’ll wait you na lang dito sa labas. And then yung clothes mo, pinakuha ko na kay Jad.” Sabi ni Krystal.

“Thank you.” Sabi ko bago pumasok ng banyo.

Pagpasok ko doon ay nakita ko si Lann na kakatapos lang umihi. “Aiden…” lumapit siya sa akin. “…are you o—”

Hindi ko na pinatapos ang sinasabi niya, sinampal ko na siya. Takang-taka naman siya sa ginawa ko.

“Why?” tanong niya in a confusion.

“Alam mo Lann, akala ko okay ka pero parehas ka din pala nila. Akala ko kaya mong tuparin ang pangako mo pero hindi. Sinungaling ka.”

“Hindi kita maintindihan.” Pagdeny niya sa mga sinasabi ko.

“Wag ka na magdeny. And please lumabas ka na.”

“Aiden, hindi talaga kita maintindihan.” Sagot ni Lann.

“Pare…” tawag ni Jad na kararating lang. “When he say lumabas, please lumabas ka na.” dugtong ni Jad. Kaya wala nang nagawa si Lann kung hindi ay lumabas na din. Nginitian ko si Jad biglang pagpapasalamat at inabot niya sa akin ang pampalit kong damit.

Third Person’s Point of View

Nagtataka si Jian kung bakit kumalat sa buong campus ang tunay niyang katauhan. Tingen niya ay hindi ito magagawa ng kanyang bestfriend na si Jester.

“Bakit ang lalim ng iniisip mo?” tanong ni Cristoff.

“Wala ito.” Pagdeny ni Jian.

“Anong wala, e halata sa mukha mo na lukot na lukot.” Pang-aasar ni Cristoff kay Jian.

“Sira ulo ka talaga.” Pabalik na sagot ni Jian.

“Hulaan ko, iniisip mo pa din kung sino nagkalat ng tungkol sa buhay ni Aiden no?”

Napatingin si Jian kay Cristoff sa sinabi niyang iyon at tumango.

“Well, I heard na si Jester daw ang may pakana ng lahat ng ito.” Sabi ni Cristoff.

Umiling-iling si Jian. “Hindi, hindi magagawang manira ni Jester ng ibang tao. Hindi ganoon ang pagkakakilala ko sa kanya.” Sagot ni Jian sa paratang ni Cristoff.

“Well, hindi mo rin yan masasabi lalo na’t puso ang nadamay.” Nakangising sabi ni Cristoff.

Tinignan ni Jian si Cristoff na may pagtataka. “What do you mean?”

“I heard that umamin sayo si Jester, sinabi niya na mahal ka niya. Right?” – Cristoff.

“O, ano naman ngayon?” gulong tanong ni Jian.

“Malay mo, nagseselos siya sa inyo ni Aiden. Kaya nireveal niya ang real situation ni Aiden…” umakbay si Cristoff kay Jian at bumulong “…alam mo Jian pag love na ang nadamay, hindi mo na ito makukuntrol. Gagawin mo ang lahat makuha mo lang ang taong gusto mo.”

Napaisip si Jian sa mga binulong ni Cristoff sa kanya.

“I have to go.” Tumayo si Jian at dali-daling pumunta sa parking lot. Samantalang si Cristoff naman ay naiwan na nakangisi. Nasa isip niya na nagtagumpay siya sa kanyang mga plano.

“Goodbye, Jester.” Bulong ni Cristoff sa sarili.

Si Jian naman ay nagmadaling pumunta sa sasakyan niya, habang nagdadrive ay triny niyang kontakin si Jester. “Jester, answer me.” Inis niyang bulong sa kanyang sarili.

Ilang dial pa ang ginawa niya ng sagutin siya ni Jester.

“Hello Ji—”

Hindi na natapos ni Jester ang sasabihin niya dahil bigla nagsalita si Jian. “Nasaan ka? ASAN KA!!!” sigaw na ni Jian. Inis na inis na si Jian.

“Easy pre, andito ako sa condo ko.”

Pagkasagot ni Jester ay agad ding binaba ni Jian ang phone call. Mabilis niyang pinaandar ang kanyang kotse patungo sa condo ni Jester.

Pagkabukas ni Jester ng pinto ay sinalubong siya ng isang malakas na suntok mula kay Jian.

TO BE CONTINUED:

Ano ang pinaplano ni Cristoff? At anong mangyayare sa pagkakaibigan nina Jester at Jian? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 28: Battle of the hearts

CHAPTER 28: Battle of the hearts

Third Person’s Point of View

Pagkasagot ni Jester ay agad ding binaba ni Jian ang phone call. Mabilis niyang pinaandar ang kanyang kotse patungo sa condo ni Jester.

Nang makapagpark na si Jian ay mabilisan siyang nagtungo kung saang floor naroroon si Jester. Pagdating ni Jian sa harap ng unit ni Jester ay agad niyang pinagpipindot ng marahas ang doorbell, at malalakas na katoks sa pinto.

Takang-taka man ay nagmamadaling pinagbuksan ni Jester ang kumakatok. Pagkabukas niya ng pinto ay sinalubong siya ng isang malakas na suntok mula kay Jian. Kitang-kita ni Jester ang galit sa mukha ni Jian.

Pinunasan ni Jester ang dugo sa pumutok niyang labi. “Bakit mo ginawa yun?” takang tanong ni Jester.

“Nagmamaang-maangan ka pa.” inis na sabi ni Jian at kinuwelyuhan niya si Jester. “Bakit mo ginawa yun kay Aiden?” tanong muli ni Jian.

Gulong-gulo talaga si Jester, hindi niya alam kung anong ginawa niya kay Aiden. Hindi din niya alam kung bakit siya pinagbibintangan ni Jian.

Inis na inalis ni Jester ang pagkakakwelyo sa kanya ni Jian. “Alam mo, hindi kita maintindihan. Hindi na din kita kilala. Kaya kung galit ka sa akin dahil sa kung anong binibintang mo sa akin pwes magalit ka dahil wala akong alam at kinalaman sa kung ano man ang nangyayare kay Aiden.” Mahabang litanya ni Jester. Itinulak niya si Jian palabas ng unit nya. “Kaya pwede ba umalis ka na. Dahil simula ngayon tinatapos ko na ang pagkakaibigan natin.” Matapos sabihin ni Jester ang mga salitang iyon ay sinarado niya ang pinto.

Gulat na gulat si Jian sa kanyang narinig, kakatukin niya sana si Jester para humingi ng tawad ngunit nangibabaw ang kanyang pride. Kaya wala siyang ginawa kung hindi ay umalis na lamang.

Samantalang si Jester naman ay napasandal sa pinto habang umiiyak, nasasaktan siya kung bakit nauwi sa ganito ang pagkakaibigan nila. Pinagsisisihan niya ang ginawa nyang pag-amin kay Jian. Kung hindi siya siguro umamin dito ay hindi magiging ganito ang sitwasyon nila. Binalikan niya ang mga alaala na masaya silang nagbabar hopping at kung saan saan pumupunta para mangtrip.

“Fxck! Fxxk! Fxck this life!” sigaw ni Jester sa hangin. Kung sino ka mang gumagawa ng ganito sa akin, babalikan kita. Sabi niya sa sarili.

Aiden’s Point of View

Naiilang akong pumasok ngayon dahil for sure ay pagtitinginan na naman ako ng mga estudyante pero wala akong magagawa kailangan ko ito para kay mama at sa future ko.

“Oh look who’s here?” sabi ng isang babaeng estudyante, at may mga kasama pa siya. Tatlo silang babae at dalawang lalaki.

Hindi ko na lang sila pinansin at nagpatuloy sa paglalakad ngunit hinarangan nila ako.

“Saan ka pupunta? Sinungaling na pulubi?” mataray na tanong pa ng isang babae.

“Please guys ayoko ng gulo.” Hangga’t maari ay kailangan kung umiwas sa gulo na ito.

“Hindi mo ba alam, na simula nung nagsinungaling ka. Isa nang malaking gulo yun.” Sabi ng isang lalaki at kinuwelyuhan nya ako. Inaalis ko ang pagkakahawak niya sa akin pero masyadong malakas ang kapit nito.

“Bitiwan mo ko please.” Pagmamakaawa ko sa kanya.

Pero wala akong narinig na sagot kundi ang pagtawa nila. Iniangat ng lalaki ang kamao niya at susuntukin ako, kaya ipinikit ko na lang ang mata ko at hinintay na dumapo sa akin ang kanyang kamao. Ilang Segundo akong nakapikit ngunit wala akong naramdaman, Nawala na din ang pagkakakapit ng kanyang kamay sa aking dibdib.

Unti-unti kong minulat ang aking mata at nakita ko ang lalaki na nakadapa na sa sahig. At si Jian ay nakatayo na sa harap ko.

“Anong problema niyo at sasaktan niyo si Aiden? Isang beses ko pa na makita niyong galawin siya ako ang makakalaban nyo.” Pasigaw na sabi ni Jian.

Kitang-kita ko naman sa mga mata nila ang takot kay Jian.

“Ano pang hinihintay niyo? ALIS!” sigaw niya at dali-daling nagsialisan ang mga estudyante sa aming harap pati na ang lalaking kumwelyo sa akin.

Nang makaalis na sila ay agad akong hinarap ni Jian at hinawakan ang magkabilang balikat ko. “Are you okay?” kitang-kita ko ang pag-aalala sa mga mata niya.

Napakagaling talaga nitong magpanggap kahit kailan. Inalis ko ang pagkakahawak niya sa akin. “Alam mo Jian tama na. Alam ko namang ikaw ang may pakana nito. Tama na ang pagpapanggap.” Matapos kong sabihin ito ay nilagpasan ko na lang siya at naglakad palayo.

Masyado akong nagtiwala sa kanilang dalawa ni Lann pero anong nangyare, napahamak pa ako. Habang naglalakad ako ay pinagtitinginan pa din ako ng mga estudyante. May ilan ding mga bulong-bulungan.

Habang nasa klase naman ako ay nagpaparinig ang ilang mga classmate ko. Mahirap ang sitwasyon ko simula nung nangyareng rebelasyon ngunit kailangan kong magpakatatag, kailangan kong ipakita sa kanila na kaya ko ang sarili ko. Kailangan kong makatapos para kay nanay.

Lumipas ang isang buwan na naging ganoon ang Sistema. Ngunit natapos ito ng mangyare ang eksena sa cafeteria.

It was Lunch time at wala si Jad and Krystal sa araw na ito so wala akong kasama na pupunta sa cafeteria. Kumpara sa ibang araw mas maraming estudyante ang nandito. Hindi ko na lang pinapansin ang mga bulung-bulungan na naririnig ko mula sa paligid ko.

Agad akong nagtungo sa mga pagkain. Bago bigyan ng mga server ay tinitignan nila ako ng nakakadiring tingin. Maging ang pagbibigay nila sa akin ng pagkain ay padabog na din. Nginitian ko lang server ngunit inirapan lamang ako nito.

Bago ako maglakad ay naghanap muna ako ng mauupuan at nang may nakita na ako ay naglakad na ako papunta dito.

Dahil nakatingin lang ako sa pupuntahan ko ay biglang may paa na sumampid sa paa ko, dahilan para madapa ako at matapon ang hawak ko. Alam kong sinadya iyon, tinignan ko kung sino ang may gawa nito.

“Oopss! Sorry! I didn’t mean it.” Sarkastikong sabi nito sa akin. Isa siya sa mga kaibigan ni Rachelle.

Tinignan ko lang siya ng masama. Nagtawanan naman ang mga kaibigan niya. At pinulot ang mga natapon na pagkain. Nagulat ako ng may juice na bumuhos sa ulo ko. At muli ko silang tiningala. Kitang-kita ko ang saya sa mga mata nila.

“Sorry again, I thought you are a trash bin.” Sabi ng babae at nagtawanan muli sila.

Nabigla ako ng hilahin ako ni Lann patayo. “Look at yourself, para kang basing sisiw and you know what I can’t see the tapang in your eyes everytime na nag-aaway tayo.” Pagkasabi niya nito ay humarap siya sa babae.

At binigyan niya ito ng isang smirk. Nagulat kaming lahat sa ginawa ni Lann. Kinuha niya ang hawak ng juice ng isang babaeng nakikichismis at inihagis ang laman nito sa mukha ng babae.

“Ayan, you look good when you are wet.” Sarcastic na sabi ni Lann at tumawa siya ng malakas.

Kitang-kita naman sa mukha ng babae ang pagkainis at pagkapahiya. Naiiyak na siya sa galit. Lumapit si Lann sa kanya at hinawakan ang baba nito. Pilit inilalayo ng babae ang kanyang mukha ngunit pinipigilan ito ni Lann.

“Ano pang ginagawa mo? Go away and don’t let me see your ugly face.” Binitawan ni Lann ang baba ng babae. Umiiyak na tumakbo ang babae palabas ng cafeteria.

“Hey everyone.” Sigaw ni Lann sabay akbay sa akin. “I want to tell all of you, na kung sino man ang gagalaw kay Aiden ay malilintikan sa akin. He is not a commoner. TANDAAN NIYO YAN.” Tinignan ako ni Lann. “Anyone can report to me if makita niyong binubully siya. NAIINTINDIHAN NIYO BA?”

Tumingin ako sa mga estudyante na nasa cafeteria at lahat sila ay tumango sa tanong ni Lann.

Ngumiti si Lann at humarap sa akin. “Now you are clear.” Sabay kindat niya sa akin. Hindi pa doon natapos dahil hinila niya ako palabas ng cafeteria at sakto namang nandoon si Jian nakatayo. Bago man ako tuluyang makalabas ay nagtama ang mga mata namin ni Jian.

“Saan mo ba ako dadalhin?” marahas kong inalis ang pagkakahawak ni Lann sa akin.

“Alam mo ikaw na nga ang tinulungan, ikaw pa itong nag-iinarte.” Sabi niya sa akin.

“At first, hindi ko kailangan ng tulong mo. Kaya ko ang sarili ko.” Nakapamewang kong sabi.

“Are you sure? Eh muka kang nakakaawang tuta kanina.” Pang-aasar niya pa sa sakin.

“Alam mo tigilan mo na yan, pero ikaw naman talaga ang puno’t dulo nito. Kung itinago mo sana ang sikreto ko hindi aabot sa ganto.” Inis kong sabi sa kanya.

Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko. “Ayan ka na naman naninisi ka na naman ng iba without knowing kung sino talaga ang nagkalat nito.” Nilapit niya ang mukha niya sa akin at binigyan ako ng isang kindat.

“Pwede ba—” hindi ko naituloy ang sasabihin ko dahil bigla niya akong niyakap, sinubukan kong magpumiglas ngunit mahigpit ang pagkakayakap niya.

“Ganto muna tayo saglit hangga’t di humuhupa ang galit mo sa akin.” Bulong niya sa akin. “At tulad nga ng ipinangako ko hindi ako ang nagkalat ng totoong sitwasyon mo. Hinding-hindi ko magagawa iyon sayo.”

Tinulak ko siya ng bahagya para makaalis ako sa pagkakayakap mo. “Alam mo tigilan mo na yan. At tigil-tigilan mo na din ang pangyayakap at kung ano ano pa.”

Tumawa siya at ginulo ang buhok ko. “Pero tulad nga ng sabi ko hahanapin natin kung sino ang tunay na may kasalanan nito? At kung bakit niya ginawa ito.”

Inalis ko ang pagkakahawak niya sa ulo ko. “Paano ako maniniwala na hindi mo plinano ito?”

“Well, I have this.” Itinaas nya ang phone niya.

“Anong meron diyan?” tanong ko sa kanya.

Then he played it. At narinig ko ang pag-uusap ng dalawang estudyante, nabanggit nila kung sino ang nagpagkalat ng sikreto ko. Si Jester.

“So ano pang hinihintay mo? Halika na at puntahan natin siya sa condo niya.” Sabi ni Lann at binigyan niya ako ng isang kindat.

“Tigilan mo nga yan.” Bahagya ko siyang sinuntok at naglakad na palayo.

“Hintayin mo ko sa entrance, kukunin ko lang ang motor ko.” Sabi niya sa akin.

Tumango na lang ako habang nakatalikod at naglalakad.

Tulad nga nang napag-usapan namin ay naghintay ako sa kanya dito sa may entrance ng campus. Habang naghihintay ako ay lumapit sa akin si Jian.

“Bakit ka nandito? Anong ginagawa mo? Saan ka pupunta?” sunod-sunod niyang tanong sa akin.

Hindi ko siya pinansin at lumayo ng bahagya sa kanya.

“Hey!” marahas niyang hinawakan ang braso ko at hinarap ako sa kanya. “I’m talking to you.” Kita ko ang inis sa mukha niya.

“Pwede ba Jian wag ngayon.” Inalis ko ang pagkakahawak niya sa akin. Ngunit binalik niya ito at mas mahigpit pa.

Ibang-iba ang ekspresyon ng mukha ni Jian. Nakakatakot siya, Nawala ang maamo niyang mukha.

“Hindi ka pwedeng humindi sa akin…” sobrang higpit ng hawak niya sa akin. “I am your boss, kami ang nagpapaaral sayo. Tandaan mo yan.” Nagulat ako sa sinabi niyang iyon.

Hindi ko akalaing sasabihin niya ang mga bahay na yon. Maling mali ang pagkakakilala ko sa kanya.

“A…nong… sa…bi… mo???” nauutal-utal kong tanong sa kanya. Di ko mapigilang tumulo ang luha ko sa mga narinig ko mula sa kanya.

Siguro nang makita niya akong umiiyak ay natauhan siya dahil kita ko ang pagbago ng ekspresyon ng mukha niya.

“Sht” unti-unting lumuwag ang pagkakakapit niya sa akin. Napasabunot at hilamos siya. “Sht, Aiden I’m sorry.”

Ngumiti ako sa kanya. Ngiti na mapait. “Sorry SIR…” binigyan ko ng diin ang salitang sir. “…kung hindi kita kayang sundin ngayon…” pinunasan ko ang mga luha sa pisngi ko. “…may kailangan lang akong gawin para sa problema ko…” nakatitig lang ako sa mga mata niya at kitang-kita ko ang guilt na meron siya.

Hinawakan niya ang mga kamay ko. “I’m sorry Aiden, I’m really sorry.” Hindi ako umiimik at nakatingin lang ako sa kanya.

Buti na lang ay dumating si Lann at huminto sa tapat namin. Hindi siya nagsalita ngunit nakatingin lang sa akin.

Tumingin ako muli kay Jian at inalis ang pagkakahawak niya sa akin. Nilagpasan ko siya at umangkas sa motorsiklo ni Lann.

“Tara na Lann.” Mahina kong sabi sa kanya.

Nang umandar na kami ay lihim akong tumingin sa side mirror at kita ko mula doon si Jian na nananatiling nakatayo at nakayuko sa kung saan ko siya iniwan.

TO BE CONTINUED:

Ngayong matindi ang hidwaan sa pagitan nina Jian at Aiden, matutuloy pa kaya ang kanilang pagmamahalan? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 29: Battle of the hearts Part 2

Aiden’s Point of View

Habang bumabyahe kami ay tahimik lamang ako, samantalang si Lann ay madaming sinasabi at kinukwento ngunit hindi na ito pumapasok sa utak ko dahil ang iniisip ko lamang ay si Jian.

Madami akong tanong na bakit? Bakit umabot siya sa ganoong sitwasyon? Bakit kailangan niya akong pagsabihan ng ganoong bagay.

“Andito na tayo.” Sabi ni Lann nang huminto kami sa isang building. Nang mapansin niya ang kakaibang kinikilos ko ay nagsalita muli siya. “Okay ka lang ba?”

“Huh? Yeah. I’m fine…” sabi ko na lang sa kanya at ngumiti ako. “Puntahan na natin si Jester, gusto ko na din malaman ang totoo.”

“Sigurado ka ba talagang okay ka lang?” hindi siya satisfied sa mga sagot ko.

Ngumiti ako. “Yeah, I’m okay.”

“Sige, tara na.” sabi niya at inakbayan niya ako.

Ilang minuto lang ay narating na naming ang condo unit ni Jester. Isang doorbell lang ang nagawa namin ng pagbuksan kami ni Jester ng pinto.

“Lann.” Naiiyak na sabi niya at niyakap niya ito.

Napatingin sa gawi ko si Jester at nagulat siya ng makita niya ako. Agad siyang humiwalay ng yakap kay Lann. “May kasama ka pala Lann…” tumingin siyang muli sa akin at ngumit. “…Hi Aiden.”

“Hi Jester.” I replied in an awkwardly manner, hindi naman kasi kami totally nagkasama at wala kami masyadong interaksyon.

“Bakit nga pala kayo naririto?” tanong niya.

“We need to talk to you.” Seryosong sagot ni Lann.

Kitang-kita naman ang pag-iiba ng ekspresyon ng mukha ni Jester. Bumuntong hininga siya bago magsalita. “Pasok kayo.”

It was a one-bedroom condo unit. Kitang-kita sa unit nya kung gaano kalinis sa kapaligiran si Jester.

“Anong gusto Juice, coffee or water?”

“Hindi mo na kailangan mag-abala pa. I have one question to you.” Deretsahang sabi ni Sabi ni Lann.

Awkward na ngumiti si Jester at naupo sa sofa. “I know na…” nakayukong sabi ni Jester bago magsalita ay tumingin siya sa amin. “…Bago pa kayo magtanong, alam ko na kung anong gusto niyong pag-usapan natin…” tumingin sa akin si Jester. “…Aiden hindi ako yun, hindi ko magagawa yun…” tumulo na ang luha ni Jester. “Alam kong alam niyo na mahal ko si Jian, pero hinding hindi ko magagawa yun sa ibang tao, hindi ko magagawa na manira ng ibang tao para lang mahalin ako pabalik ng taong mahal ko.”

Nagtinginan kami ni Lann. Hindi ko alam if maniniwala ako sa sinasabi niya dahil hindi ko naman siya ganuun kakilala pa.

“I know naniniwala ako sayo.” Reply ni Lann kay Jester.

Doon na tuluyang bumuhos ang luha ni Jester. “Lann…” lumapit si Lann para yakapin si Jester. “Lann, I’m being set-up at ngayon galit na galit sa akin si Jian. Lann, anong gagawin ko. Hindi ko ginawa yun promise…” humarap sa akin si Jester. “…Aiden maniwala ka sa akin, hindi ko ginawa yun.” Tuloy-tuloy ang pag-iyak ni Jester.

Patuloy lang ang kanyang pag-iyak hanggang sa makatulog siya. Binuhat siya ni Lann papunta sa kanyang kama.

“Now you know, hindi si Jester yun.” Sabi sa akin ni Lann na kakalabas lang ng kwarto ni Jester.

“Kung hindi pala si Jester yun, bakit kailangan mo pa iparinig sa akin ang conversation nay un, at bakit kailangan mo pa akong dalhin dito.” Naguguluhang kong tanong sa kanya.

“I just want to clear his name. Maybe not now but soon baka marinig mo ang accusation na siya ang may gawa noon.” Mahabang explenasyon ni Lann sa akin at saka siya umupo sa tabi ko.

“Pero sino? Sino ang may kasalanan?” tanong ko sa kanya.

Ngumiti siya at umakbay sa akin. “I know kung sino yun, actually, malapit na tao siya sayo. Pero hindi mo alam, tinitira ka na pala patalikod.”

“Sino? Sino ang may pakana?” tanong ko sa kanya.

“Si Cristoff.”

“Pero paano? Bakit?” nagulo ang isip ko bigla. Bakit nagawa ni Cristoff yun sa akin? Anong ginawa ko sa kanya?

“Well, I do my investigation. Lahat ginawa ko mapaamin ko lang ang mga estudyante na kasabwat niya…” he gave me a smirk. “… but don’t you worry babawian natin siya with a slam.”

Kahit mayabang itong lokong to, may silbi din kahit papaano. “Salamat” nakangiti kong sabi sa kanya at saka ko siya niyakap.

Third Person’s Point of View

Hindi makakilos si Jian matapos ang naging commotion nila ni Aiden. Hindi niya sinasadya ang mga sinabi niya, nasabi niya lamang ito dahil sa selos niya kay Lann.

Nilingon niya ang kalsadang dinaanan ni Aiden.

Dahil din sa commotion na ito ay hindi na siya bumalik pa sa campus, agad siyang nagpara ng taxi at sumakay dito.

Nagpunta si Jian sa bar na madalas niyang iniinuman kapag masama ang kanyang loob.

Mabilis lumipas ang oras at nakailang bote na din ng alak si Jian, at lasing na lasing na ito. Lingid sa kaalaman niya ay kanina pa siya hinahanap ni Cristoff.

Madami nang pinagtanungan si Cristoff na mga estudyante ngunit hindi nila alam kung nasaan si Jian.

“I hate this. Baka magkasama silang dalawa ni Aiden. Hindi ako papayag.” Bulong ni Cristoff sa sarili niya. Mahal na mahal niya si Jian at hindi niya hahayaang mawala ito sa kanya.

Sa paghahanap ni Cristoff kay Jian ay natagpuan niya ito sa isang bar na lasing na lasing. Kita niya ang pag-aamok ni Jian ng away doon at kung paano ito pagtulungan ng magtotropa doon.

“Hey, tigilan niyo siya.” Pumagitna si Cristoff sa away at hinarangan ang mga ito. “Please ako nang bahala sa kanya.”

Nahinto naman ang mga binata sa ginagawang pambubugbog kay Jian. “hayaan na natin yan pare, mukhang wala ng laban.” Sabi ng isang binata at naglakad na sila palayo.

“Jian, what happened to you?” naiiyak na sabi ni Cristoff, kitang-kita mo ang pag-aalala sa mukha nito.

“Cristoff, I need Aiden. Mahal na mahal ko si Aiden.” Umiiyak na sabi ni Jian, kahit hirap na hirap na siya sa pagsasalita dahil sa mga sugat na natamo.

Biglang nagbago ang emosyon ni Cristoff, galit at selos ang kanyang naramdaman, ngunit ayaw niya itong ipahalata kay Jian. Dahil ang tanging focus niya lang ay si Jian.

Inalalayan ni Cristoff si Jian papunta sa sasakyan nito, pero hindi niya alam kung saan niya ito dadalhin. Hindi niya alam kung saan ito nakatira at ayaw naman niyang tawagan si Aiden dahil baka maitsapwera siya nito.

Naisip niya ang studio ni Axis, duon na lang niya ito dadalhin. Agad niya itong tinawagan.

“Hello?” sagot nang tao sa kabilang linya.

“Hello Axis, ako to si Cristoff.” Sagot ni Cristoff.

Nagtataka naman si Axis kung bakit napatawag sa kanya si Cristoff.

“Oh, Cristoff bakit ka napatawag?”

“I need your studio, kasi si Jian nabugbog ng mga magtotropa sa bar. Hindi ko alam kung saan ko siya dadalhin.” Balita ni Cristoff kay Axis.

“What? Why? Is he okay?” pag-aaalalang tanong ni Axis.

“Don’t worry okay naman na siya. I just need a place na kung saan pwede kong gamutin ang mga sugat niya.”

“Okay, I understand. Dumeretso ka na lang sa studio, nasa ilalim ng doormat ang susi. Hindi ko na kayo mapupuntahan kasi I have an urgent thing to do.” Mahabang litanya ni Axis.

“Okay bye, salamat.” Sagot ni Cristoff, sinimulan na ni Cristoff ang pagmamaneho patungo sa studio ni Axis.

Habang nagmamaneho siya ay tinitignan niya si Jian at nag-aalala siya dito. Tama na Jian please, kalimutan mo na si Aiden. Andito naman ako at mahal na mahal kita. Pangako hindi kita hahayaang masaktan.

Tumingin si Cristoff sa daan. At pangako gagawin ko ang lahat maging masaya ka lang, kahit saktan ko pa si Aiden o kung sino mang hahadlang sa pagmamahalan natin. Akin ka lang Jian, akin ka lang.

Binilisan na ni Cristoff ang kanyang pagmamaneho, pagdating sa studio ay agad niyang inihiga si Jian sa sofa. Lumabas siya saglit para bumili ng mga panggamot sa sugat nito.

Third Person’s Point of View

“Love sinong kausap mo?” tanong ni Yumi kay Axis na kakatapos lang ibaba ang kanyang cellphone.

Nandito silang dalawa sa bahay nina Jad. Pinapunta sila dito ni Lann dahil may mahalaga itong balita na ibabalita sa kanila.

“Ahm, si Cristoff.” Nag-aalangang sagot ni Axis sa kasintahang si Yumi.

“Bakit daw?” tanong ni Yumi.

Naalala naman ni Axis ang sinabi ni Cristoff na wag daw ipagsasabi kahit kanino ang nangyare dahil iyon daw ang gusto ni Jian.

“Ahm, ano kasi… tinatanong niya kung nasaan daw tayo.” Pagsisinungaling ni Axis.

“Anong sinabi mo?” tanong agad ni Yumi, nag-aalala ito na baka sinabi ni Axis na magkakasama sila, dahil mahigpit na habilin ni Lann ay wag itong sasabihin kahit kanino lalong-lalo na kay Cristoff.

“Well, ang sabi ko nasa studio ako. And kayo hindi ko alam kung nasaan kayo.” Kinakabahan si Axis sa ginagawa niyang pagsisinungaling.

“Good.” Maiksing sagot ni Yumi.

“Guys, andito na sila.” Tawag ni Krystal sa kanila at nagtungo na sila sa sala.

Nakaupo sa mahabang sofa sina Lann, Aiden at Jester. Samantalang si Jad naman ay nakatayo sa gilid ng pang-isahang sofa, dumeretso naman doon si Krystal at naupo. Sina Yumi at Axis naman ay tumungon sa isa pang pang-isahang sofa.

“Pre anong sasabihin mo sa amin?” bungad na tanong ni Jad.

“Alam na namin, kung sino ang may pakana ng lahat ng kaguluhan dito.” Sagot Ni Lann.

Nagtinginan naman silang lahat.

“What do you mean?” tanong ni Krystal.

“Yeah.” Pag second in motion ni Yumi

“What I mean is, si Cristoff siya ang may pakana ng lahat ng ito. Ang nagpakalat ng totoong katauhan ni Aiden, ni Yumi. At syempre kung bakit nag-away si Jad at Krystal. Siya lahat ng iyon. SIniraan niya din si Jester sa atin at kay Jian.” Mahabang eksplenasyon ni Lann.

“Pero bakit? Bakit niya nagawa iyon?” tanong ni Yumi.

“Girl, hindi pa ba obvious may gusto siya kay Jian. Sabi na ng aba, hindi dapat siya pagkatiwalaan.” Kitang-kita sa itsura ni Krystal ang pagkainis.

“So anong plano niyo?” tanong ni Jad.

“Bukas na bukas kukumprontahin natin siya, at hindi ko hahayaang makatakas pa siya sa kasinungalingan niya.” Gigil na sabi ni Jester.

Kinabukasan ay maaga silang pumasok sa campus at inabangan sa entrance si Cristoff. Sa pag-aabang nila ay laking gulat nila nang makita nilang magkasama si Jian at Cristoff.

Nang makita ni Aiden ang bugbog saradong mukha ni Jian ay nag-aalala ito, katulad ni Aiden ay ganoon din ang naramdaman ni Jester, bukod pa dito ang galit niya kay Cristoff. Kung kaya’t hindi na niya napigilan ang kanyang sarili.

Dali-daling nagtatakbo si Jester kina Jian at sinuntok si Cristoff dahilan para matumba ito.

Gulat na gulat si Jian sa ginawa ni Jester.

“What the fxck Jester.” Sabi ni Jian at tinulungan niya Cristoff.

“I dare you Jian hindi mo siya tutulungan pag nalaman mo ang buong katotohanan.” Galit na sabi ni Jester.

“Anong totoo?” tanong ni Jian.

TO BE CONTINUED:

Maniwala kaya si Jian sa kanyang mga kaibigan? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 30: The Revelation

Aiden’s Point of View

Dali-daling nagtatakbo si Jester kina Jian. Agad din kaming sumunod sa kanya. Biglang sinuntok ni Jester si Cristoff dahilan para matumba ito.

Gulat na gulat si Jian sa ginawa ni Jester.

“What the fxck Jester.” Sabi ni Jian at tinulungan niya Cristoff patayo. Duguan ang labi ni Cristoff. “Are you okay?” pag-aalalang tanong ni Jian kay Cristoff. Nakaramdam ako ng selos sa sitwasyong ito.

“I dare you Jian hindi mo siya tutulungan pag nalaman mo ang buong katotohanan.” Nakangising sabi ni Jester. Mas lumapit pa siya sa dalawang kaharap.

“Anong totoo?” naguguluhang tanong ni Jian. “Anong pinagsasabi mo?” dagdag pa nito.

Ngumisi ulit si Jester. “Bakit hindi mo tanungin yang kasama mo.”

Kita ko ang pag-iiba ng mood ng mukha ni Cristoff, halatang halata sa mukha niya na kinakabahan siya.

“Anong sinasabi ni Jester?” tanong ni Jian kay Cristoff.

“Hindi ko alam ang sinasabi niya, ahm Jian mas Mabuti pa umalis na tayo dito. Natatakot na ako sa mga kaibigan mo.” Tugon ni Cristoff na hindi naman nasagot ang tanong sa kanya.

“At sa amin ka pa talaga natatakot, dapat nga ikaw ang katakutan dahil sa sobrang galing mo.” Sarcastic ang tono ni Jester.

“Teka nga anong pinupunto mo?” inis na tanong ni Jian.

“I really have to go na talaga Jian, tara na please.” Pagmamakaawa ni Cristoff.

“Bakit Cristoff? Takot ka bang malaman ni Jian ang mga katarantaduhang ginawa mo?”

“Cristoff? Anong sinasabi ni Jester?” tanong ni Jian. Ngunit wala siyang narinig na sagot mula kay Cristoff.

“Bakit hindi mo maamin Cristoff, na ikaw ang dahilan kung bakit nalaman ng campus ang katauhan ni Aiden, kung bakit siya nabully. Ikaw din ang may balak sumira sa pagkakaibigan naming lahat. Dahil sa mga kasinungalingan mo. Ikaw din ang dahilan ng lahat ng kaguluhan sa eskwelahang ito.” Mahabang eksplenasyon ni Jester.

Kitang-kita namin ang pagkagulat ni Jian sa kanyang mga nalaman.

“Totoo ba ito Cristoff?” tanong muli ni Jian.

“Hindi iyon totoo.” Pagsisinungaling ni Cristoff. “Huwag mo silang paniwalaan, sinisira lang nila ako sayo.”

Kahit kailan napaka sinungaling talaga nito.

Inis na humarap si Jian kay Jester. “Jes, ano na naman ba ito?”

Sarkastikong ngumiti si Jester sa hangin. “So paniniwalaan mo talaga yan? Kesa sa amin na matagal mo nang kaibigan?” ramdam ko ang inis sa boses ni Jester. “Pero kung siya ang gusto mong paniwalaan wala na akong pakialam sayo, basta ito ang tandaan mo binantaan na kita.” Dugtong ni Jester at naglakad na siya palayo.

Sa inis ko ay kinuha ko ang cellphone na hawak ni Lann at nilagay ang screen sa recording ng ebidensya na ginawa ni Cristoff. Dali-dali akong lumapit kay Jian at inilapat sa dibdib niya ang cellphone.

“Ayan pakinggan mo para maniwala ka.” Nakatitig lang kami sa isa’t-isa. “Actually, hindi na dapat need ng ganitong klasing ebidensya dahil nga sa kaibigan ka nila. Pero nakakadis appoint ka.”

Kinuha ni Jian ang cellphone at pinaandar niya recording. Gulat na gulat siya sa mga narinig niya. Kitang-kita ko sa mukha niya ang pangigigil pero nagtitimpi lamang siya.

Lahat kami ay rinig na rinig ang recordings na iyon.

Hinarap ni Jian si Cristoff at sinuntok ito ng malakas dahilan para muli itong matumba. Pagapang na lumapit si Cristoff kay Jian.

“Jian, I’m sorry.” Umiiyak na sabi ni Cristoff kay Jian.

Umatras si Jian. “Lumayo ka na Cristoff, hinding hindi kita mapapatawad sa ginawa mo.”

“I’m sorry Jian. Ginawa ko lang lahat ng iyon dahil mahal kita. Patawarin moa ko.” Pagmamakaawa ni Cristoff sa kanya.

“Simulan ngayon ayoko nang makita ang pagmumukha mo dito sa campus. Kung kailangang magtransfer ka? Magtransfer ka. Wala akong pakialam.” Sabi ni Jian sa kanya, bago siya umalis ay sinipa niya si Cristoff.

“Jian… Jian…” iyak iyak na sigaw ni Cristoff.

“You know what, you deserve it.” Mataray na sabi ni Krystal saka siya umalis na din, sumabay na din ang iba pa naming mga kaibigan at ako na lang at si Cristoff ang naiwan.

Nakatingin lang ako sa kanya at nakatingala siya sa akin.

“Aiden, please help me. Sabihin mo kay Jian na napatawad mo na ako. Tulungan mo ako.”

Ang tindi talaga ng pagmumukha nito.

“Alam mo Cristoff, Mabuti na yang nangyare sayo. Para naman magnilay nilay ka sa kalokohang ginawa mo. At ito pa hinding hindi din kita mapapatawad sa lahat ng ginawa mo, pinagkatiwalaan kita pero ito ang ginante mo sa akin.” Matapos kong sabihin ang mga katagang iyon ay naglakad na ako palayo sa kanya at iniwan siyang nakasalampak sa sahig.

Isang linggo matapos ang konprontasyong nangyare ay nabalitaan na lang namin na lumipat na nang ibang school si Cristoff. Samantalang si Jian naman ay isang linggo na ding hindi pumapasok, hindi ko alam kung anong nangyare at hindi rin kami nagkikita sa mansion nila.

“Aiden, kumusta na si Jian?” tanong ni Krystal sa akin.

Nandito kaming dalawa sa Cafeteria.

“Hindi ko alam, hindi ko siya nakikita sa mansion.” Sagot ko sa tanong niya.

“Bakit kaya? Kahit sinong tanungin ko sa mga kaibigan natin ay hindi nila alam kung nasaan si Jian.” Pag-aalala ni Krystal.

“Baka…” napahinto ako sa pagsasalita saglit dahil kahit ako mismo ay nag-aalala sa kanya. Kahit may konting inis ako. “…malay mo nagpaka-layo layo muna siya para makapag-isip isip.” Dugtong ko.

“Baka nga. Pero sana okay man siya sa kung saan siya ngayon.” Saad ni Krystal.

Natigil kami sa pag-uusap ng makarinig kami ng ingay sa labas ng cafeteria.

“Anong meron doon?” tanong ko kay Krystal.

“Tara, lets check it.” Sabi niya at tumayo na siya sabay ang pagbitbit ng kanyang pinagkainan. Sumunod naman ako sa kanya. Niligpit muna namin ito bago dali-daling lumabas.

Sumingit kami sa nagkukumpulang mga tao. Nasa gitna nang kumpulan ay sina Lann at Jian.

Bumalik na si Jian, ngunit mukhang magsisimula na naman ng gulo ang pagdating niya.

Napatingin sila sa amin ni Krystal.

“Aiden, I guess we need to go na. Dahil mukhang magkakagulo na naman sila sayo.” Bulong sa akin.

“Yeah, I guess so.”

Pagkasagot ko nun ay dali-dali akong hinila ni Krystal palayo sa kumpulan. Mas mainam na ito kesa madamay pa ako sa kaguluhan na iyon.

At masaya din ako dahil sa pagbabalik ni Jian. Sana ay wala nang maging problema sa pagkakaibigan na ito.

Yearly tour ng campus namin ay sa darating na lunes, at halos lahat ng mga estudyante ay busy sa pamimili ng kanilang susuotin.

“So guys, kelan tayo mamimili.” Bungad na bati sa amin ni Krystal, pagkalapag niya ng pagkain.

Nandito kasi kami sa cafeteria ngayon.

“Alam mo wala ka talagang ibang alam kundi ang magshopping at magshopping.” Pangongontra ni Axis.

“You know what, wala kang pake.” Mataray na sagot ni Krystal kay Axis.

“Tama na nga yan at kumain na tayo.” Pagsuway ni Jad kay Axis at Krystal.

“Basta guys, after class punta tayo ng mall to buy our things na need sa tour.” Pagpatuloy ni Yumi. After nun ay kumain na kami.

Tulad nga nang napag-usapan namin ay dumeretso kami sa mall after ng klase. Kung saan-saang boutique kami napunta dahil sa kakulitan ni Krystal at Yumi.

“Guys, magbanyo lang ako.” Pag-paapaalam ko sa kanila dahil kanina ko pa pinipigilan ang ihi ko.

Ilang minuto ko ding hinanap ang cr bago ko ito makita. Medyo hindi ito puntahan ng mga tao. Di ko nga alam bakit ito pa ang napuntahan kong banyo.

Palabas na ako ng banyo ng makasalubong ko si Cristoff.

“Cris… cristoff.”

“Bakit parang gulat na gulat ka? Bakit bawal na din ba ako pumunta dito? Tulad ng pagpapalayas niyong magkakaibigan sa akin sa campus.” Kitang kita ko ang galit sa mukha niya at sa bawat bitaw niya ng salita.

“Hindi naman sa ganun, sadya lang na hindi ko akalain na makikita kita dito.” Sagot ko sa kanya. “Paano ba yan, I need to go na.” dugtong ko. Nang malagpasan ko siya ay bigla niya akong hinila sa braso at isinandal sa pader habang sakal sakal niya ang leeg ko at may hawak ito na ice pick na nakatutok sa leeg ko.

“Ngayon ka magsalita Aiden.” Nakangising sabi ni Cristoff sa akin.

“Cristoff, please stop this.” Pagpipigil ko sa kanya, pero unti-unti pa din niyang dinidiin sa akin ang icepick. “Mali ito please.” Di ko mapigilang maluha dahil sa takot at kaba.

“Why are you crying? Natatakot ka dahil wala nang magtatanggol sayo?” ang sarcastic ng pagkakasabi niya. Balak niya talaga akong saktan.

“Mapapahamak ka lang lalo pagginawa mo to.” Sabi ko sa kanya, baka sakaling mabago ko ang isip niya.

“Alam mo Aiden, hindi na ako natatakot kung anumang mangyare sa akin, sinira mo ako. SInira niyo akong lahat.” Gigil niyang sabi.

Humihigpit na ang pagkakasakal niya sa akin.

“Cris…Cristoff please, nasasaktan mo na ako.” Hirap na hirap ako sa pagsasalita at paghinga sa ginagawa niya.

“Don’t worry Aiden, hindi naman kita papatayin. Mamarkahan ko lang yang mukha mo. Because of that fxcking face nasira kaya sisisrain ko din yan.” Ngumisi ng malaki si Cristoff.

Itinutok niya sa pisngi ko ang icepick at idinikit ito, ramdam ko ang kirot marahil ay itinusok niya na ito. Hindi ko mapigilan ang pagluha ko.

“Bitiwan mo siya!!!” sigaw ng lalaki at tumilapon si Cristoff.

“Ahhh.” Napahawak ako sa pisngi ko na nasugatan.

Sobrang nanghina ako sa nangyare, kaya napaupo ako.

“Are you okay?” tanong sa akin ni Jian. “Oh Sh*t what happen to you face.” Hinawakan niya ang pisngi ko at kita ko ang dugo sa kamay niya. “Nanginginig ka din.” Pag-aalala niya sa akin.

Dali-dali siyang tumayo at pinuntahan ang nakaupong si Cristoff, kinuwelyuhan niya ito patayo. “What did you do to him?” may galit sa tono ni Jian.

“Ji… ji… Jian. I’m so sorry. Ginawa ko lang yun dahil Mahal kita.” Umiiyak na sabi ni Cristoff.

Nagulat ako nang biglang sinakal ni Jian si Cristoff. “I don’t need your fxcking love, ngayon ko lang ulit ito sasabihin sayo. STAY AWAY FROM US, AND DON’T EVER COME NEAR AIDEN OR ELSE I’M GONNA KILL YOU.”

Kitang-kita ko ang takot sa mukha ni Cristoff. Nang bitiwan siya ni Jian ay dali-dali itong tumakbo palayo sa amin. Nilingon naman ako ni Jian, nang papalapit na siya sa akin ay sakto namang pagdating ni Lann.

“Hey, Aiden are you okay?” tanong ni Lann sa akin. Inalalayan niya ako patayo.

Wala na si Cristoff pero ang panginginig ko ay tuloy tuloy pa din at hindi ko ito mapigilan.

“Okay na ako.” Mahina kong sagot kay Lann.

“Jian, anong ginawa mo sa kanya?” tanong ni Lann sa dating kaibigan.

Ngumisi naman si Jian. “Wala akong ginawa sa kanya.” Deretsong sagot nito.

“Lann, wala siyang ginawa sa akin. Atsaka okay na ako.”

“Sigurado ka?” tanong muli sa akin ni Lann.

Tumingin ako kay Jian bago sumagot. “Oo, okay lang ako.”

“Tara na, hinahanap ka na ng barkada.” At inalalayan niya na ako palayo sa harapan ni Jian.

NIlingon ko si Jian habang naglalakad palayo sa kanya. Nakatingin lamang ito sa amin. Hindi man lang ako nakapagpasalamat sa ginawa niya sa akin.

Nagkatinginan kami sa isa’t-isa. Kita ko ang lungkot sa kanyang mga mata.

Please Jian. Bumalik ka na sa amin, bumalik ka na sa dati mong katauhan. Nawa’y bumalik na ang mga ngiti mo. Miss na miss na kita.

Salamat Jian, salamat sa pagliligtas mo sa akin.

TO BE CONTINUED:

Sa huling sampung kabanata. Ano kayang kahihinatnan ng pagmamahalan nina Aiden at Jian.? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 31: The Tour

Third Person’s Point of View

Maagang nagtipon tipon ang mga estudyante sa tapat ng campus dahil sa tour na ito.

Naglalakad na si Aiden nang makita niya ang mga kaibigan niya.

“Hi Guys.” Bungad nitong pagbati, pero napansin niya na wala si Jian sa grupo.

“Hi bebe, are you excited na bas a first tour mo dito.” Tanong ni Yumi sabay yakap kay Aiden.

“Well syempre sino ba namang hindi. Diba?” sagot ni Aiden.

“Late na ba ako?” tanong nang kadarating na si Lann at umakbay siya kay Aiden.

“Hindi ka late Lann, andito pa nga kami diba?.” Sagot ni Krystal sabay irap.

“Tama na yang daldal, sumakay na tayo sa bus.” Yaya ni Jad sa kanila.

Umakyat na ang magkakaibigan sa bus, at pumwesto sa kanya kanyang upuan. Magkatabi sina Jad at Krystal, si Yumi at Axis. Agaran namang hinila ni Lann si Aiden para maging magkatabi sila.

“Dito ka lang sa tabi ko.” Sabi ni Lann pagkaupo ni Aiden, at binigyan niya ito nang isang kindat.

“Tigilan mo nga yan! Hindi bagay sayo.” Tugon ni Aiden.

Natigil naman ang ingay sa loob ng bus nang umakyat sina Jian at Rachelle na magkasama. Napatingin naman si Jian sa pwesto nina Lann at Aiden. Nagtama ang mga mata nina Aiden at Jian sa isa’t-isa. Kitang-kita mo ang pangungulila nila sa isa’t-isa. Mga tinginang may gustong sabihin sa isa’t-isa.

Kita ni Rachelle ang tinginan ng dalawa kaya agad nitong nilingkis ang kamay sa braso ni Jian.

“Dito na tayo maupo.” Sabi ni Rachelle.

Hindi rin naging matagal ang paghihintay nila at nagsimula nang umandar ang bus. After a few hpurs na pagbabyahe ay nakarating na sila sa camp.

Pinapila sila nang mga organizer para bumunot, kung sino ang magiging kapartner nila sa entire camp.

Matapos bumunot ay agad na nagkulasan ang mga estudyante para makahanap ang kanilang partner at kanilang nang pwesto para makapagset up nang kanya kanyang tent.

Habang naglalakad si Aiden ay lumapit sa kanya si Jian.

“We are partner.” Bungad na sabi ni Jian sa kanya.

Nung una ay naguluhan si Aiden. “What do you mean?”

Itinaas ni Jian ang kanyang papel na hawak at iwinagayway ito sabay ngisi dito. Agad na chineck ni Aiden ang kanyang papel na nabunot.

Parehas na parehas sila nang nakasulat dito.

Hindi alam ni Aiden ang kanyang nararamdaman ngayon. Hindi niya matukoy if kinakabahan siya or hindi.

“Now na ikaw ang partner ko, you can fix na our tent.” Sabi ni Jian at agad na umalis.

Napabuntong hininga na lang si Aiden sa sinabi ni Jian.

“Ang kapal talaga nang mukha.” Bulong ni Aiden.

“Sino ang makapal ang mukha?”

Hindi akalain ni Aiden na napalakas pala ang kanyang sinabi. Nilingon niya ang nagsalita.

“Lann ikaw pala.”

“Bakit mag-isa ka lang nagkakabit nito? Sino ba ang kapartner mo?” sunod sunod na tanong niya dito.

“Well, unfortunately si Jian. Siya ang kapartner ko. And iniwan niya lang ako dito.” Pagrereklamo ni Aiden.

“Di bale, tutulungan na lang kita.”

Iyon nga ang ginawa ni Lann. Habang kinakabit nila ang net ay nagbibiruan sila. Samantalang si Jian ay nakatingin sa dulo, kitang-kita sa mukha niya ang selos.

“By the way, Aiden meet me later sa secret garden after nang dinner.”

Nagtataka man ay umagree na lang din si Aiden. “Yeah, seeyah.” Sabay ngiti nito kay Lann.

Dahil sa ginawang pagngiti ni Aiden ay hindi napigilan ni Lann na pisilin ang pisngi ni Aiden.

Hindi na rin napigilan ni Jian ang kanyang selos at agad na sumugod sa dalawa. Hinawakan ni Jian ang kamay ni Lann at agad na inalis ito sa pisngi ni Aiden.

“Thank you for your help Lann. But It’s our time na. Okay?” maangas na sabi ni Jian.

“You know what Pare, wag mo kasing pinapabayaan ang partner mo para hindi manghihingi nang tulong sa iba.” Sabay ngisi ni Lann.

Nakakaramdam na nang tension si Aiden sa pagitan nina Jian at Lann kaya agad siyang pumagitna sa dalawa.

“Guys okay na. nakabit na ang tent.” Pag-aawat ni Aiden sa dalawa.

“Okay, Aiden. See you later.” Sabi na lang ni Lann sabay kindat kay Aiden bago umalis.

“Mukhang nagiging Maganda ang Samahan niyo ni Lann, kayo na ba?” pang-aasar ni Jian kay Aiden.

“Okay na yung tent YOUNG MASTER. Pwede mo na ilagay ang gamit mo sa loob.” Sagot ni Aiden, ngumiti siya kay Jian at nagsimulang maglakad.

Hinawakan agad ni Jian ang braso nang binata.

“Sagutin mo ko? Kayo na ba ni Lann?” may inis na sa tono ni Jian.

“Pwede ba, wala ka nang pakialam sa personal na buhay ko.” Inalis nito ang pagkakahawak sa kanya.

“Baka nakakalimutan mo. Amo mo ako. Kung kaya’t pakikuha ang gamit ko. Okay?” utos ni Jian bago pumasok sa tent.

I hate you. I really do.

Bulong ni Aiden sa sarili. Agad na tinungo ni Aiden ang mga gamit ni Jian, kinuha ito at dinala sa loob nnang tent.

Nadatnan niya sa Tent na natutulog si Jian.

“Tsk. Kahit kailan talaga napakatamad.” Pagrereklamo ni Aiden nang bigla siyang hilahin ni Jian pahiga.

“Anong ginagawa mo?”

Nakahiga si Aiden at nakapatong naman sa kanya si Jian.

“Nothing, I just want to know if may relasyon kayo ni Lann. If not baka pwede nating gawin dito ang ginagawa nang mag-asawa?”

Naiinis na si Aiden sa ginagawang pang-aasar ni Jian. Kaya s ainis niya ay itinulak niya ito nang sobrang lakas.

“Pwede ba Jian. Tama na. Sobra ka na. Please tigilan mo na yang pagiging tanga-tangahan mo.” Hindi napigil ni Aiden na hindi tumulo ang kanyang luha. Agad naman itong napansin ni Jian.

“I’m sorry.” Pupunasan sana ni Jian ang luha ni Aiden, ngunit agad na umiwas si Aiden.

Tumunog na ang bell hudyat na simula nang kanilang activity. Simula nang mangyare kanina ay hindi na pinapansin ni Aiden si Jian, kahit lumapit pa ito sa kanya ay lumalayo siya.

Napapabuntong hininga na lamang si Jian dahil sa ginagawang pag-iwas ni Aiden sa kanya. Hanggang sa matapos ang activity ay hindi ito nakakapag-usap.

Matapos makapagbihis ang lahat para sa darating na dinner ay agad na hinanap ni Jian si Aiden. Gustong-gusto niya itong makausap. Gusto niyang humingi nang tawad dito dahil sa ginawa niyang pang-aasar dito.

Nang makita niya si Aiden malapit sa kakahuyan ay agad niya itong hinala papasok doon.

“Jian ano ba? Saan mo ako dadalhin?” nagpupumiglas si Aiden, ngunit masyadong malakas ang pagkakakapit sa kanya.

Nang makalayo layo na sila ay isinandal ni Jian si Aiden sa puno.

“Look, Aiden. I’m sorry.” Sincere na pagkakasabi ni Jian kay Aiden.

“No, its not your fault.” Tinignan ni Aiden ang pagkapit ni Jian sa kanya. “…at pwede ba, bitiwan mo na ako, masyadong mahigpit ang pagkakahawak mo.”

Agad na binitiwan ni Jian si Aiden. “I’m sorry.”

“Pwede na ba akong umalis?” tanong ni Aiden.

“No” madiin na sagot ni Jian. Itinulak muli niya si Aiden pasandal sa puno. Nakadiin ang mga kamay ni Jian sa balikat ni Aiden.

“I said I’m sorry. Atsaka…” bumuntong hininga si Jian. “Sh*t, Aiden. I love you.” Mabilis na sabi ni Jian.

Nabigla si Aiden sa kanyang narinig kaya hindi siya agad nakasagot dito.

“Hey… Aiden.”

“Anong sa… sabi mo?” tanong ni Aiden.

Imbis na sagutin siya ni Jian ay hinalikan siya nito. Gulat na gulat si Aiden sa mga nangyayare. Miss na miss niya ang mga labi ni Jian, namimiss niya ang taong ito.

Ipinikit ni Aiden ang kanyang mga mata at ninamnam ang sandali. Inilapit ni Jian si Aiden sa kanya. Ang kanyang mga kamay ay nasa bewang at likuran ng binata. Si Aiden naman ay iniangat ang kanyang mga kamay papunta sa balikit paikot sa leeg ni Jian.

Tila tumigil ang oras nang sandaling iyon, dinadama nila ang sandali na magkasama silang dalawa.

Nang maubusan na sila nang hininga ay humiwalay na sila sa isa’t-isa.

Hindi makatingin si Aiden nang maayos kay Jian, dahil nahihiya siya dito. Buti na lang ay tumunog ang bell hudyat ito na kakain na sila ng hapunan.

“Nagbell na, ready na siguro ang dinner.” Pagkasabi niya nun ay tarantang umalis si Aiden sa harapan ni Jian. Samantalang ang isa ay lihim na nangiti dahil sa nangyare.

Lingid sa kaalaman nilang dalawa ay may kumuha nang litrato nang kanilang ginawa.

Habang kumakain ay hindi makatingin si Aiden kay Jian, dahil sa hiyang hiya ito.

Mabilis na natapos sa pagkain si Lann at lumapit ito kay Aiden.

“Hintayin kita sa secret garden.” Bulong ni Lann.

Ngumiti si Aiden at tumango kay Lann bilang tugon.

Matapos ni Aiden na kumain ay agad siyang nag-ayos nang sarili, hindi man niya alam kung anong meron sa secret garden ay kailangan niyang pumunta doon dahil sa nangako siya kay Lann.

“Aiden saan ka pupunta?” tanong ni Krystal sa kanya na nagtotoothbrush sa lababo.

“May sasabihin daw si Lann sa secret garden.” Sagot ni Aiden.

“Ano daw?” tanong muli ni Krystal.

“I don’t know, wlaa akong ideya.”

Tulad nga nang napagkasunduan ay tumungo na si Aiden sa secret garden. Ngunit nagtataka siya dahil sobrang dilim dito at walang kailaw ilaw.

“Lann?” tawag niya. “Hello, Lann nasaan ka?”

Nagulat si Aiden nang biglang bumukas ang ilaw at nakita niyang nakatayo si Lann sa tabi nang fountain at may hawak itong bouquet.

“Hi Aiden.” Dahan dahang lumapit sa kanya si Lann. “Aiden, can you be my partner in life?” tanong ni Lann sa kanya.

TO BE CONTINUED:

Sa huling siyam na kabanata. Ano kaya ang magiging sagot ni Aiden sa katanungan ni Lann? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 32: Ikaw at ikaw pa rin

Third Person’s Point of View

Nagulat si Aiden nang biglang bumukas ang ilaw at nakita niyang nakatayo si Lann sa tabi nang fountain at may hawak itong bouquet.

“Hi Aiden.” Dahan dahang lumapit sa kanya si Lann. “Aiden, can you be my partner in life?” tanong ni Lann sa kanya.

Kitang kita sa mukha ni Aiden ang pagkagulat. Hindi siya makapaniwala sa nangyayaring ito. Alam niya sa puso niya na hindi niya gusto si Lann pero hindi niya alam kung paano ito sasabihin.

“Lann, ano kasi… paano ba ito…” huminga siya nang malalim bago muling sumagot. “Lann, I’m so—” hindi natapos ni Aiden ang sasabihin dahil may biglang humila sa kanya sa sobrang bilis ng mga pangyayare ay nakayakap na siya rito at magkalapat ang kanilang mga labi.

Nang matauhan si Aiden ay agad niyang itinulak ang lalaki. It was Jian.

“Jian?” gulat na tanong ni Aiden.

Hinila naman ni Lann si Aiden pabalik sa kanya.

“Anong ginagawa mo dito Jian?” tanong ni Lann.

“Gusto ko lang kunin ang matagal nang akin.” Sagot ni Jian. Humarap si Jian kay Aiden. “Aiden, gusto kong sabihin sayo na ikaw at ikaw pa rin.”

Hindi makapagsalita si Aiden sa kanyang mga narinig, ito ang mga salitang gusto niyang marinig mula kay Jian. Mga katagang matagal na niyang inaasam. Pinipigil ni Aiden na tumulo ang kanyang mga luha, miss na miss na niya si Jian.

“Aiden?” muling pagtawag sa kanya ni Jian.

Humarap si Aiden kay Lann. Hindi na niya napigilan pa ang kanyang mga luha.

“Lann, I’m so sorry pero si Jian pa din talaga ang mahal ko.” Sabi ni Aiden kay Lann.

Biglang bagsak ang mga braso ni Lann nang marinig niya ang mga sagot ni Aiden sa kanya. Sa isip niya ay alam naman na niya ang sagot pero mas masakit pala pag nanggaling ito mismo sa taong mahal mo.

Hinawakan ni Lann ang mga pisngi ni Aiden, at pinunasan nito ang mga luha. “Alam ko naman, wag ka nang umiyak. Hindi ko kayang nakikita kang nasasaktan.” Sabi ni Lann.

“Sorry. Sorry talaga.” Tuloy tuloy pa din ang pagluha ni Aiden.

“Sssh. Tahan na.” niyakap ni Lann si Aiden at hinalikan sa noo. “Kung may problema ka, nandito lang ako. Huwag kang mag-alala hindi kita basta basta tatalikuran.”

Humiwalay na sa pagkakayakap si Lann at si Jian naman ang hinarap nito.

“Alagaan mo siya, dahil sa oras na malaman kong sinaktan mo uli siya. Hinding hindi ko na siya ibabalik pa sayo. Tandaan mo yan.” Pagbabanta ni Lann kay Jian.

“Huwag kang mag-alala dahil hindi ko siya sasaktan.” Paninigurado naman ni Jian kay Lann.

Tinap ni Lann ang likod ni Jian bago ito umalis.

Lumapit si Jian kay Aiden at niyakap ito.

“Miss na miss na kita Aiden. Ikaw lang ang…” hinawakan ni Jian ang kamay ni Aiden at inilagay sa kanang dibdib niya. “…ikaw lang ang tinitibok nito.”

Inilapit ni Jian ang kanyang mukha at siniil ang labi ni Aiden. Agad namang sumagot si Aiden dito. Ipinadama nila sa isa’t-isa ang pangungulila nila at pagmamahal.

Gabi na at nagkaroon ng salu-salu sa kampo.

“Hey Aiden, may dapat ka bang ikwento sa amin?” tanong ni Krystal na may halong kilig na nadarama.

Nalaman na kasi nang magbabarkada na nagkabalikan na si Jian at Aiden.

“Kaya nga tell us na.” pangungulit din ni Yumi sa kanya.

“Alam niyo tapusin nyo na muna yang pagkain niyo, at mamaya niyo na kulitin itong si Aiden.” Singit ni Jian sabay akbay kay Aiden.

“Iba na talaga itong kaibigan natin, pumepegebeg.” Pang-aasar ni Axis at nagtawanan ang lahat na nasa mesa.

Samantalang masamang nakatingin si Rachelle sa kabilang lamesa at inis na inis sa kanyang nabalitaan. Dahil sa inis niya ay tumayo siya kahit hindi pa tapos ang kanyang kinakain. Agad niyang hinanap si Lann para mapag-usapan ang nangyare.

Kakahanap ni Rachelle kay Lann ay nakita niya ito sa ilalim ng puno. Agad niya itong pinuntahan.

“Andito pala ang loser.” Iritang sabi ni Rachelle.

Idinilat ni Lann ang kanyang mata nang marinig ang boses ni Rachelle. Tinignan niya lang ito at muling ipinikit ang mata.

Napasinghal si Rachelle sa inasta ni Lann.

“Seriously?” kitang kita ang disbelief sa mukha ni Rachelle. “Ganyan ka na lang talaga? Hahayaan mo silang maging masaya?”

Nang hindi marinig ang sagot ni Lann ay tumalikod na lang si Rachelle ngunit bago tuluyang umalis ay nagsalita ito.

“You know what di na ako magtataka kung bakit ganyan ka talunan ang tingin sayo ng dad mo. LOSER.”

Bago pa makalayo si Rachelle ay nagulat siya nang hawakan siya nang mahigpit ni Lann at inihirap siya nito.

“What did you say?” kitang kita mo ang galit kay Lann, sadyang natamaan ni Rachelle ang ego ni Lann.

“Nothing. I thought wala kang naririnig.” Pang-aasar pa ni Rachelle sa kausap.

Mas lalong hinigpitan ni Lann ang kapit niya sa braso ni Rachelle.

“Don’t you ever dare to talk about my dad and our relationship.”

“Bakit? Bakit ako lang ang pinagbabantaan mo? Dahil ako lang ang kaya mo?” inalis ni Rachelle ang pagkakahawak ni Lann sa kanya. “Hindi ako natatakot sayo. Stepbrother.” Matapos sabihin ang mahabang litanya ay naglakad na palayo si Rachelle kay Lann.

Ikinuyom na lamang ni Lann ang kanyang mga kamao.

Habang naglalakad naman si Rachelle ay nag-iisip siya nang magandang plano kung paano mababawi si Jian kay Aiden.

“Hey Rachelle” tawag sa kanya nang tatlong babae.

“What?” taas kilay na tanong ni Rachelle.

“Do you know the latest news?” tanong ng babaeng nasa gitna.

“You know what, kung ano man iyan. I don’t care. Okay!” sagot niya sabay talikod sa tatlo.

“Well, siguro nga, ganyan talaga ka irritable ang babaeng pinagpalit sa lalaki.” Parinig ng isang babae sa kanya sabay halakhakan ng tatlo.

Agad na humarap si Rachelle sa kanila na inis na inis.

“Anong problema niyo?”

“Wala kaming problema, gusto lang namin makita kung anong reaksyon nang babaeng pinagpalit sa lalaki.”

“Hindi ba kayo nagsasawa? Until now inggit pa din kayo sa akin. Well, siguro nga ganyan talaga kayo. Mga babaeng hindi napapansin kaya nagpapapansin at feeling relevant.” Mahabang sagot ni Rachelle sa kanila.

“Ano kayang meron sa lalaking yun at pinagpalit ka ni Jian dun?” tanong muli nang isang babae.

“Alam mo, hindi niya ako kayang pantayan even kayo hindi niyo ako kayang pantayan. Kaya kung ayaw niyong malugi yang mga pipichugin niyong company, alamin niyo kung sino ang binabangga niyo. And you know what. I don’t like girls na social climber na katulad niyo. Wake up.” Sagot ni Rachelle at tuluyan na siyang lumayo sa tatlo.

Hindi ito pwede, I hate this.

Bulong ni Rachelle sa sarili niya, kaya’t pagbalik niya sa tent ay agad niyang kinuha ang phone niya at di-nial ang number nang mom niya.

Answer this.

Nang masagot ito ng mommy niya ay agad siyang nagsalita.

“Hello bab—” hindi na niya ito pinatapos magsalita.

“Mom, I need an engagement party between Jian and me. I need it ASAP.”

“But why? Before gusto mo itong madelay but now.”

“Mom. Please, mahal ko si Jian at ayoko na mawala siya sa akin.” Sagot ni Rachelle.

“Okay baby don’t worry. I’ll contact the Agustins para pagbalik niyo dito after the tour ay mapag-usapan na natin iyan. Okay?” assurance ng Mom ni Rachelle sa kanya.

“Yes mommy. Thank you.”

“I love you baby.”

“I love you too po.”

Well, humanda ka ngayon sa akin Aiden. Hindi ako papayag na mapunta sayo si Jian ng ganun ganun na lang.

Nakaupo si Aiden sa maliit na daungan ng bangka, habang nakatanaw sa buwan na nagbibigay Liwanag sa tahimik na lawa na nasa kanyang harapan.

Nagulat si Aiden nang may malamig na bagay na dumikit sa kanyang pisngi. Agad niyang tinignan ito.

Isang canned drinks mula kay Jian.

“Hey.” Bati niya dito. Inabot niya ang canned drink.

Naupo naman sa tabi niya si Jian.

“Ang ganda nang buwan no?” pambungad ni Aiden.

“Yeah, sobra. Sobrang ganda.” Sagot naman ni Jian, lingid sa kaalaman ni Aiden ay siya ang tinutukoy ni Jian.

Nakatitig si Jian sa maamong mukha ni Aiden tila hindi makapaniwala na muli niyang makukuha ang taong matagal na niyang inaasam asam.

“Thank you.” Naibulaslas ni Jian.

Napatingin si Aiden kay Jian at naguluhan sa sinabi nito. “Thank you? Para saan?”

“Thank you for always choosing me and I’m so sorry kung naduwag ako. I promise na ikaw lang. ikaw lang hanggang huli. Hindi ko hahayaan na paghiwalayin pa tayo. Ilalaban kita hanggang sa dulo.” Mahabang litanya ni Jian at hinalikan niya ang kamay ni Aiden.

Naluluha ang mata ni Jian. Kung kaya’t pinunasan ito ni Aiden gamit ang kanyang daliri. Unit-unting naglapit ang kanilang mga labi.

Naputol ang kanilang halikan nang tumunog ang cellphone ni Jian. He checked kung sino ang tumawag at lumabas sa screen ang pangalan ng kanyang ama.

Hindi Maganda ang pakiramdam niya tungkol dito. Kaya hindi niya ito sinagot.

“Bakit hindi mo sinagot?” tanong ni Aiden.

“No need.” Sagot ni Jian at tumingin sa malayo.

Bumuntong hininga si Aiden. “Jian, ama mo pa din siya. Kaya kung ano mang meron ay kailangan mo pa ding sagutin ang mga tawag niya.”

Muling nagring ang phone ni Jian at nakita nila ang ama nito ang nasa screen. Tumingin si Jian kay Aiden, at tumango naman ang isa.

“Answer him.”

He click the answer button at sinagot ito.

“Hello… Dad…”

TO BE CONTINUED:

Sa huling walong kabanata. Bakit kaya tumawag ang ama ni Jian sa kanya? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 33: I DID IT FOR YOU

Third Person’s Point of View

Muling nagring ang phone ni Jian at nakita nila ang ama nito ang nasa screen. Tumingin si Jian kay Aiden, at tumango naman ang isa.

“Answer him.”

He click the answer button at sinagot ito.

“Hello… Dad…”

“GO HOME NOW!!!” sigaw nang dad ni Jian sa kabilang linya.

Ayaw ni Jian na marinig ni Aiden ang pag-uusap nila ng kanyang ama kung kaya naman ay tumayo ito. Ngumiti muna si Jian kay Aiden bago lumayo.

Ngumiti din pabalik sa kanya si Aiden.

Hindi man rinig ni Aiden ang pag-uusap ng mag-ama pero iba na ang kutob niya rito. At kung ibabase sa expression ng mukha ni Jian ay kinakabahan na siya.

Lumipas ang ilang minuto ay bumalik na si Jian, ngumiti ito kay Aiden, ayaw niyang ipaalam dito kung ano ang kanilang pinagusapan.

“Kumusta? Anong sabi ng dad mo? Bakit siya tumawag?” tumayo si Aiden at lumapit kay Jian.

“Wala naman siyang sinabi, kinamusta niya lang ako dito.” Pagsisinungaling ni Jian.

Ngumiti muli si Aiden kay Jian. At yumakap dito. “Tara na, matulog na tayo at maaga pa tayo bukas.”

Bumitaw sa pagkakayakap si Jian at hinalikan niya si Aiden sa labi.

“Let’s go My Love.”

Hindi nakatulog nang gabing iyon si Aiden, kakaisip kung ano ang mangyayare sa kanila ni Jian. Alam niya na hindi totoo ang mga sinabi ni Jian sa kanya tungkol sa pagtawag ng ama nito.

Kinaumagahan ay maagang nag-asikaso si Aiden ng kanyang mga gamit.

“Aiden, Goodmorning” bati ni Jian sabay yakap at halik nito sa noo.

“Goodmorning.” Cold na pagkakabati ni Aiden kay Jian.

Buong gabi siyang nag isip, at alam niya na ang magiging desisyon niya.

“Mag-ayos ka na, maagang aalis ang bus.” Sabi ni Aiden at agad na umalis sa harapan ni Jian.

Nagtataka man si Jian kung bakit ganoon ang reaksyon ni Aiden ay ipinagsawalang bahala na lang niya ito.

Pasakay na nang bus si Aiden nang makita niya si Lann. Dali-dali siyang lumapit dito.

“Lann.” Sigaw nito.

Lumingon naman agad si Lann sa kanya. “Bakit?” tanong ni Lann habang palinga-linga ito. “Nasaan si Jian? Bakit hindi mo kasama?” tanong ni Lann sa kanya.

“Lann, I need your help.” Imbis na sagutin ni Aiden ang tanong ni Lann ay iba ang sinagot nito.

“Help? Para saan?” takang tanong ni Lann sa kanya.

“Kailangan ko na atang lumayo kay Jian. Pwede mo ba akong tabihan sa bus? Don’t worry, I’ll explain it to you later.”

Hindi man naiintindihan ni Lann ang plano ni Aiden, sumunod pa rin ito sa kaibigan. Agad silang sumakay sa bus at magkatabing naupo. Si Aiden ay nasa tabi nang bintana.

“So, ano nga? May problema ba kayo ni Jian?” tanong ni Lann.

“Kagabi kasi…” tumigil saglit si Aiden at bumuntong hininga “…tumawag ang dad ni Jian sa kanya. Tingin ko nakarating sa kanya ang mga nangyayare dito sa camp.”

“Paano mo nasabi? Sinabi ba ni Jian sayo ang pinag-usapan nila ng dad niya?” tanong ni Lann.

“Hindi, iba ang dahilan niya. Pero iba ang kutob ko. Alam ko na galit ang dad niya sa kanya.”

“Ganoon ba.” Iyan na lang ang nasabi ni Lann, dahil hindi niya alam kung paano at ano ang sasabihin niya.

Ilang minuto pa ang lumipas ay dumating naman si Jian kasama ang ilan pa nilang kabarkada. Iilan lang din ang mga tao sa loob ng bus. Pag-akyat ni Jian sa bus ay agad niyang nakita si Aiden na katabi si Lann.

“Aiden.” Tawag ni Jian sa kasintahan.

Nilingon naman siya ni Aiden ngunit agad din niyang iniwas ang mata dito. Lumapit si Jian sa pwesto nila Aiden.

“Lann, pwede umalis ka sa tabi ni Aiden.” May gigil sa tono ni Jian.

“Sorry pare pero—” hindi na natapos ni Lann ang sasabihin niya nang magsalita si Aiden.

“Jian, madami pang upuan. Pwede bang doon ka muna.”

Lahat nang taong naroroon ay nagulat sa sinabi ni Aiden.

“Aiden, may problema ba tayo?” tanong ni Jian, dahil nagtataka na siya sa kinikilos ni Aiden.

“Wala, walang problema.” Sagot ni Aiden.

“Aiden mag-usap nga tayo.” Umiiba na ang tono ni Jian. “Aiden, okay naman tayo kahapon ah. Ginagago mo ba ako?”

“…” hindi sumagot si Aiden sa mga tanong ni Jian na kinainis niya lalo.

Sinuntok niya ang salamin ng bintana sa harap ni Aiden. Na ikinagulat ng lahat. Tumayo si Lann para ilayo si Jian, gayundin naman si Jad, na agad na lumapit sa dalawa.

“Pare Easy.” Pigil ni Lann.

“Aiden, sagutin mo ako. Ano bang meron. Okay naman tayo kagabi ah, pero bakit ngayon hindi ko alam ang nangyayare sayo.”

Napapadyak at pasabunot na lamang si Jian dahil wala siyang marinig na sagot mula sa kasintahan.

“Jian, maupo na muna tayo dun sad ulo. Marami nang paparating na esutudyante. Wag na kayong mageskandalo dito.” Saway ni Jad sa kanya.

Nagpaawat naman si Jian at sumunod kay Jad. Maging sina Krystal, Axis at Yumi ay hindi alam ang reason ni Aiden kung bakit bigla itong nagbago ng isang gabi lang.

Kinakausap ni Lann si Aiden ngunit hindi ito kumikibo. Buong byahe lamang na nakatingin si Aiden sa bintana, kitang kita niya ang gasgas na may bahid ng dugo ni Jian sa may salamin ng bintana, na kung saan sinuntok ito ni Jian.

Pinipigilan ni Aiden ang kanyang luha, ngunit pangilan ngilang tumatakas ito sa kanyang mga mata.

Nagising siyang wala nang katao tao sa bus at tanging si Jian na lang ang katabi niya.

“Anong ginagawa mo dito? Nasaan sila?” tanong ni Aiden.

“I want to talk to you. Please.” Nagmamakaawa na si Jian sa kanya. “Aiden, gusto kong malaman kung ano bang problema.”

Agad na tumayo si Aiden at balak na maglakad ngunit humarang si Jian.

“Hindi kita papaalisin dito hangga’t hindi mo ko kinakausap.” Hinawakan ni Jian ang mga kamay ni Aiden. “Aiden, mahal na mahal kita please. Please lang.”

Inalis ni Aiden ang pagkakahawak ni Jian sa kanya.

“Sorry Jian, pero hindi eh. Hindi tayo para sa isa’t-isa” tumulo na ang luhang kanina pa niya pinipigilan.

“Paano mo nasabi? Mahal kita mahal mo ko. Hindi pa ba sapat yun?” pinunasan ni Jian ang mga luha sa mata ni Aiden.

“Jian, alam mo naman diba. Hinding hindi pwedeng maging tayo kasi nga sobrang layo nang agwat natin. Iba ang mundo mo, iba ang mundo ko. I am sorry.”

“Pero handa akong bumaba, handa akong mag-adjust para sa atin. Huwag mo lang akong iwan. Please.” Lumuhod na si Jian sa harap ni Aiden.

Iniwas ni Aiden ang tingin nya kay Jian, dahil nasasaktan siya na nakikitang nasasaktan si Jian.

“Hindi eh, hindi natin kakayanin.” Pinunasan ni Aiden ang mga luha niya.

Akmang maglalakad na siya nang yakapin ni Jian ang mga hita ni Aiden.

“Please, please don’t leave me.”

“I’m sorry.” Buong pwersang inalis ni Aiden ang pagkakayakap ni Jian at lakad takbo siyang lumabas ng bus.

Saktong paglabas niya ay siyang buhos ng malakas na ulan. Sumasabay ang kalangitan sa bigat at sakit na kanilang nararamdaman.

“I’m sorry Jian, pero hindi ko kayang dalhin kita sa kahirapan ng buhay.”

Basang bas ana umuwi si Aiden sa mansion ng mga Agustin. Agad siyang dumeretso sa maid’s quarter. Nakailang katok siya bago bumukas ang pinto.

“Anak? Anong nangyare sayo? Bakit basing basa ka?” sunod sunod na tanong ni Marites.

“Ma.” Hindi na nagsalita pa si Aiden nang makita niya ang kanyang ina, bagkus ay niyakap niya na lang ito.

Hindi man alam ni marites ang nangyare sa anak, iisa lang ang alam nito, nasasaktan ng labis si Aiden. Hindi na nya ito tinanong at hinayaan na lang itong umiyak ng umiyak.

Si Jian naman ay uminom muna bago umuwi ng kanilang mansion. Pasuray suray na pumasok si Jian sa kanilang bahay.

“Anak, saan ka galing? Bakit ngayon ka lang? And what happened to you?” kitang kita kasi ni Karen na basang basa si Jian.

Hindi naman ni Jian pinansin ang kanyang ina, at patuloy lang ang paglalakad paakyat sa ikalawang palapag.

“Saan ka galing? Kanina pa kita hinihintay.” Maawtoridad na sabi ng kanyang ama. Kung kaya’t dito napahinto sa paglalakad si Jian.

“Galing ako kina Lann.” Cold na sagot ni Jian.

Nagsimula muli siya sa paglalakad ngunit napahinto siya nang magsalita muli ang kanyang ama.

“Sa darating na sabado na ang engagement party niyo ni Rachelle. At bukas dadalaw sila dito nang kanyang ina.”

Hinarap ni Jian ang kanyang ama.

“Ayoko, ayokong ikasal kay Rachelle. Ayokong ikasal sa taong hindi ko mahal.” Naluluhang sagot ni Jian.

“Bakit? Kanino mo gustong ikasal? Sa anak nang katulong natin, at ang mas matindi pa dun. Gusto mong ikasal sa isang bakla?” may halong gigil na litanya ng kanyang ama.

Nagulat si Jian sa sinabi nang ama. “Paanong—”

Hindi na natapos ni Jian ang kanyang sasabihin dahil may biglang hinagis ang kanyang ama. Mga litrato ito na kuha sa camp. Kasama niya sa litrato si Aiden.

“Pinapasundan niyo ako? Pinapasundan niyo ang sarili niyong anak? Anong klase kayong magulang?”

Nabigla si Karen nang sampalin ng kanyang asawa si Jian.

“Hon. Tama na.” awat nito.

“Hangga’t na nasa puder kita, hangga’t ako ang nagpapakain at bumubuhay sayo. Susundin mo ang lahat ng gusto ko.”

Tumawa nang sarkastiko si Jian. “You are so selfish. Hindi kita susundin. Mas mainam na lumayas na lang ako dito.”

“Subukan mo, tingen mo ba. Magkikita pa kayo ng bakla mo?”

Hindi nakapagsalita si Jian sa narinig, dahil alam niya kung anong kayang gawin ng kanyang ama.

TO BE CONTINUED:

Sa huling pitong kabanata. Tuluyan na nga bang maghihiwalay sina Jian at Aiden? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 34: Engagement Party

Third Person’s Point of View

Tumawa nang sarkastiko si Jian. “You are so selfish. Hindi kita susundin. Mas mainam na lumayas na lang ako dito.”

“Subukan mo, tingen mo ba. Magkikita pa kayo ng bakla mo?”

Hindi nakapagsalita si Jian sa narinig, dahil alam niya kung anong kayang gawin ng kanyang ama. Naiwang nakatayo si Jian. Iniisip niya ang gagawin ng kanyang ama kay Aiden at sa nanay nito.

Nakita na niya kung paano kumilos ang kanyang ama, napaghiwalay nito dati ang kasintahan ng kanyang kuya, kaya natatakot siya na baka ganoon din ang gawin sa kanila.

Bago siya pumunta sa kanyang kwarto ay tinawagan niya si Aiden at sinabihang magkita sila sa Storage ng Wine nang kanilang pamilya.

Matapos niyang ibaba ang call ay agad na siyang dumeretso doon. Pagkapasok niya Wine Storage ay nakita niyang nakatayo si Aiden at nakatalikod. Kung kaya’t dahan dahan siyang lumapit dito at niyakap ito mula sa likod.

“Bakit?” tanong ni Aiden kay Jian.

“Wala lang namiss kita. Namiss ko ang katawan mo at ang amoy mo.” Sabi ni Jian sabay lubog ng mukha niya sa leeg ni Aiden.

Napangiti naman si Aiden sa tinuran ng binata pero bigla siyang nakaramdam ng kakaibang kutob. “Ji…”

“Po?” sabi ni Jian na hindi pa din inaalis ang mukha sa leeg ng kasintahan.

“May problema ba?” tanong ni Aiden sa kanya. Ngunit wala siyang narinig na sagot mula sa binata kaya nagtaka na si Aiden at hinarap si Jian.

Nakayuko lang si Jian at hindi umiimik.

“Hey… Ji… May problema ba?” tanong ulit ni Aiden sa kanya. Iinangat ni Aiden din ang mukha ni Jian.

“Mahal na mahal kita Aiden, hindi ko kakayaning mawala ka.” sagot ni Jian. At kitang kita ang pagpipigil nito na lumuha.

“Awwww…” yumakap si Aiden kay Jian. YUmakap siya nang sobrang higpit ngunit saglit lang ito. HInarap niya muli si Jian at hinawakan ang magkabilang pisngi ng kasintahan. “…Mahal na mahal din kita.” Tumingkayad si Aiden at hinalikan sa noo si Jian.

Papasok si Aiden sa campus at nagtataka siya dahil pinagtitinginan siya ng mga estudyante. Hindi niya alam ang dahilan kung bakit. Papasok na siya ng building nang may biglang bumuhos sa kanya ng red slime mula sa second floor ng building.

Sumunod naman ay may bumuhos din ng maduming tubig. Pinagtitinginan na siya ng mga estudyante. Hindi niya alam ang gagawin niya.

Nakita Nyang lumabas si Rachelle sa building kasama ang tatlo nitong alalay.

Doon napagtanto ni Aiden na si Rachelle ang may kagagawan nito. Malamang sino pa nga ba. Maya maya ay may bumuhos na naman sa kanya, mga basura ito na halu-halo. Mula sa papel hanggang plastic ng mga chichirya.

Nagtawanan naman ang tatlong nasa harapan niya ngayon.

“Bagay na bagay sayo ang looks na yan. Diba girls?” sabi ni Rachelle. At nagtawanan silang lahat.

Inis na inis si Aiden kay Rachelle, pero hindi niya alam kung bakit galit na galit ito sa kanya.

“Ano bang problema mo sa akin?” may inis na sa tono ni Aiden.

“Oh sweety. I just want to remind you kung saan ka nabibilang.” Mataray na sagot ni Rachelle. “… sa trash, and I want to invite you sa engagement party namin ni Jian.”

Hindi makapagsalita si Aiden sa narinig niya.

“No, I think pupunta ka dun as a server. You fag.”

Nilagpasan nina Rachelle si Aiden.

“Teka Rachelle, anong sinasabi mong engagement?” pinipigilan ni Aiden na maluha, pero masakit na sa puso ang kanyang nararamdaman.

Hinarap siya ni Rachelle. “You know what, umaasa ka ba talaga na papakasalan ka ni Jian. Kawawa ka naman. And to tell you, matagal nang plano ang kasal namin bago ka pa dumating.” Sagot ni Rachelle at naglakad na ito palayo.

Hindi alam ni Aiden ang gagawin niya dahil kusa na lang tumulo ang kanyang mga luha. Agad siyang dumeretso siya sa locker room. Pero pagbukas niya ng locker niya ay basa ang mga gamit niya maging ang kanyang PE uniform ay basa.

“Saan ako kukuha ng pamalit ko nito.” Bulong niya sa sarili.

Nagkapatong patong na ang problema niya. Kaya sumigaw na lang siya to release his frustration.

“I hate this.” Inis na bulaslas niya.

Hindi na pinansin ni Aiden ang mga estudyanteng nakatingin sa kanya. Dumeretso na siya papunta sa shower area ng mga athlete ng campus.

“Hey fag what are you doing here?” tanong ng isang athelet student.

“Shut up!” inis na tugon ni Aiden at agad siyang dumeretso sa shower area. Binuksan niya ito at hinayaan na bumuhos ang malamig na tubig sa kanya, ni hindi man lang siya nag-atubuling hubarin ang kanyang mga kasuotan.

Hindi na napigilan pa ni Aiden na tumulo ang kanyang mga luha. Patuloy lang siya sa pag-iyak na walang tinig na maririnig mula sa kanya.

Sumagi sa isip niya kung bakit nakipagkita si Jian sa kanya at wala man lang itong sinabi tungkol sa engagement party na mangyayare.

Ang daming tanong na gumugulo sa isip niya. Bakit hindi man lang niya ito sinabi sa kanya? Hindi niya din maintindihan kung bakit nakipagmabutihan sa kanya si Jian kung gayong malapit na itong ikasal.

Nang patayin niya ang shower ay naglakad na siya palabas ng room, patuloy lang siyang naglalakad kahit basang basa siya at ang damit niya, wala siyang pakialam sa sasabihin ng ibang mga estudyante. Gusto niyang magpakalayo-layo sa lugar na kung saan malayo sa mansion at paaralan niya.

“What do you mean engagement party?” gulat na tanong ni Krystal kay Yumi dahil sa binalita nito.

“Engagement party ni Jian at Rachelle, we heard it kanina sa corridor habang papunta dito.” Mahabang litany ani Yumi.

“What the…” reaction ni Krystal.

“Teka anong oras ba yan?” tanong ni Jad.

“Yeah and bakit hindi tayo invited?” tanong muli ni Krystal.

“6pm sa Mansion ng mga Agustin.” Sagot ni Axis.

“Teka, akala ko ba okay si Jian and Aiden?” tanong ni Lann na nakaupo sa isang sulok.

“Guys. Look” singit ni Yumi na nakatingin sa kanyang cellphone.

Kitang-kita nila ang ginawa kay Aiden kaninang umaga.

“We have to find Aiden.” Inis na sabi ni Lann dahil sa video na napanuod niya. “Guys, hanapin niyo si Aiden. I need to go somewhere.” Dugtong ni Lann.

Nagkasundo naman sila at agad nilang hinanap si Aiden.

Si Lann naman ay balak magtungo sa mansion ng mga Agustin dahil hindi nila makontak si Jian. Tandang-tanda ito ni Lann, dahil nangyare na ito before.

Dali-daling tumakbo si Lann sa parking lot to get his motorcycle. Nang makasakay na siya dito ay agad siyang nagdrive patungo sa mansion ng mga Agustin.

Nangyare na ito dati nung Junior high sila, matalik na magkaibigan sina Lann at Jian. Lagi silang magkasama dati at sikat na sikat sila sa kanilang school. But everything change when they have the biggest feud sa buhay nila.

Laging kinukumpara ng Dad ni Lann si Jian sa kanya at dahil dito ay nagkaroon ng lamat ang kanilang pagkakaibigan.

Mas tumindi pa ang alitan nilang dalawa nang magkagusto sila sa iisang babae. Ngunit nung nalaman ito ng Dad ni Jian ay ikinulong siya nito, no cellphone no social media and everything at doon mas nasira ang pagkakaibigan nila sa isa’t-isa.

“This is bullsh*t.” inis na sabi ni Lann habang nakasakay sa kanyang motor.

Hindi niya kasi ineexpect na tutulungan niyang makatakas si Jian sa pagkakakulong, hindi niya ineexpect na tutulungan niya ang karibal niya sa puso ni Aiden.

“I have to do this. Para kay Aiden.” Iyan na lang ang sabi niya.

Sa sobrang bilis niyang magmaneho ay nakarating na agad siya sa mansion nito.

“Sir Lann, bakit po kayo napabisita?” tanong nang isang guard.

Kilala siya nito simula pagkabata.

“I just need to visit Jian, I want to congratulate him.” Sagot ni Lann sa guard.

“Samahan po kita Sir dahil baka di ka papasukin sa loob.” Sabi ng Guard.

Naglakad silang dalawa papunta sa main house, pansin ni Lann na maraming guards doon na nakablack suit, at kitang kita din niyang busy ang mga maids sap ag-aasikaso.

“Tsss. Jian you loser.” Bulong na lang niya sa sarili sabay ilang ilang.

Malapit na sila sa pinto nang may humarang sa kanila.

“No visitors allowed.” Sabi nito.

“Don’t you know me?” inis na tanong ni Lann.

Kahit anong explain ni Lann ay ayaw pa din siyang payagan na makapasok.

“Lann, iho anong ginagawa mo dito?” tanong ng Mom ni Jian na kadarating lang.

“Hi Tita, balak ko kasing bisitahin si Jian ngayon. May school project kasi kaming need na matapos.” Pagexplain ni Lann.

“Oh really, sure sure you can go upstairs. Nasa room niya lang siya.” Sagot ng Mom ni Jian.

Bago pumasok si Lann ay binigyan niya ng isang ngisi ang guard na ayaw magpapasok sa kanya. “I told you bro.” sabay pat niya dito.

Agad naman siyang dumeretso sa kwarto ni Jian, dahil sa binigay ng mom ni Jian ang susi ay siya na ang nagbukas ng pinto.

“Mom please I need to go—” hindi natuloy ni Jian ang sasabihin niya dahil nakita niyang si Lann ang nanggaling sa pinto.

“Hey Loser.” Bati ni Lann, pagkasara ng pinto.

TO BE CONTINUED:

Sa huling anim kabanata. Ano kaya ang manyayare sa engagement party na kasasangkutan ni Jian? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 35: Love Between Us

Agad naman siyang dumeretso sa kwarto ni Jian, dahil sa binigay ng mom ni Jian ang susi ay siya na ang nagbukas ng pinto.

“Mom please I need to go—” hindi natuloy ni Jian ang sasabihin niya dahil nakita niyang si Lann ang nanggaling sa pinto.

“Hey Loser.” Bati ni Lann, pagkasara ng pinto.

“What are you doing here?” tanong ni Jian sa dating kaibigan.

Hindi pinansin ni Lann si Jian at naupo ito sa may sofa. Kinuha niya ang baseball sa mesa at nilaro laro ito.

“You know what Lann, wala ako sa mood makipag-away ngayon.” Inis na umiiling iling na sabi ni Jian at dumeretso siya ng higa sa kanyang kama.

“Bakit hindi mo ko ininvite sa sarili mong engagement party.” May halong pang-aasar ni Lann. Napaupo si Jian dahil sa sinabi ni Lann.

“Alam mo, kahit ako hindi ko din alam. And fxck I need to talk to Aiden right now.” Yamot na sabi ni Jian at napasuklay na lang siya sa kanyang buhok.

“Bakit ba ayaw mong sukuan si Aiden?” tanong ni Lann na nakahiga na sa sofa at patuloy na nilalaro ang baseball.

“Bakit ko siya susukuan? Para ano? Para ikaw naman ang pumorma sa kanya? Hindi ako papayag at higit sa lahat mahal ko siya.” Inis na naupo si Jian sa kanyang kama. “Bakit ka ba pumunta dito? Para yamutin lang ako?”

Bumangon na si Lann sa pagkakahiga niya. “Actually, I wanna help you.” Sagot ni Lann.

Agad naman na napalingon si Jian sa naging sagot ni Lann. “What do you mean na tutulungan mo ako?” takang taka na tanong ni Jian sa dating kaibigan.

“Well, I’ll help you na makita mo si Aiden. If you want to.” Sagot ni Lann at binigyan niya ng ngisi si Jian.

“Are you sure? May kapalit ba to? O pinagtitripan mo lang ako?” sunod sunod na tanong ni Jian dahil hindi siya makapaniwala sa kanyang narinig mula kay Lann.

Lumapit si Lann sa kanya at inakbayan ito. “Pare, hindi ko ito ginagawa para sayo. I am doing this for Aiden. So don’t assume.”

Inalis ni Jian ang pagkakaakbay sa kanya ni Lann. “Shut up.”

“So… you need my help or nah?” pataas taas na kilay na sabi ni Lann.

“Yeah, I need your help.” Inis na pag-oo ni Jian sa offer ni Lann.

Ngumiti si Lann. “So here’s the plan.”

Inexplain ni Lann ang gagawin nilang plano para makatakas si Jian dito sa mansion nila.

Naunang lumabas si Lann sa kwarto ni Jian at nakasuot ito ng helmet, dali dali siyang bumaba ng second floor. Nagtataka ang mga body guards kung sino ito. Kung kaya’t naman ay sinandan nila ito. Patuloy lang si Lann na naglalakad at pumunta sa kitchen, hinahawakan na siya ng mga guards at pilit tinatanggala ng Helmet niya ngunit pinipigilan niya ito. Nagtungo si Lann sa likod bahay at lahat ng guards ay nakasunod na sa kanya. Nang mapalibutan na siya ng mga guards ay nagtaas siya ng kanyang kamay.

“Hey, hey, hey easy.” Dahan dahan niyang inalis ang kanyang suot na helmet. “I’m Lann, ano bang ginagawa niyo?” tanong niya dito.

Hindi alam ng mga guards na nakalabas na ng mansion si Jian at ang ginawa lang ni Lann ay to distract them. Para mawalan ng bantay sa front gate at doon ay nakatakas na nga si Jian sa kanilang mansion.

Nasa pinagtatrabahuan na coffee shop si Aiden. Ginagawa na lang niyang busy ang kanyang sarili dahil sa nalulungkot na nararamdaman. Hindi niya ineexpect ang mabilisang engagement nina Jian at Rachelle. Sa sobrang pag-iisip niya ay hindi niya napansin na may babae siyang mababangga at tumapon ang bitbit niyang order dito.

“My gadh” sigaw ng babae.

“Sorry po. Hindi ko napansin.” Paghingi ng tawad ni Aiden sa babae.

“Sorry? look what you’ve done. This is a designer.” Masungit na sabi nito at sinampal niya si Aiden nang sobrang lakas. Kitang kita ito ng mga tao sa coffee shop.

“Sorry po talaga, hindi ko po sinasadya.” Paghingi muli ng tawad ni Aiden.

“Shut-up, kasalanan mo to.” Nang sasampali na muli si Aiden ay may pumigil na kamay sa babae at iyon ay kamay ni Jian.

“Enough, he said sorry na diba? Ano pa bang gusto mo?” litanya ni Jian na halatang halata na nagpipigil ng galit.

“Jian? Anong ginagawa mo dito?” pagtatakang tanong ni Aiden kay Jian.

“And who are you?” inis na tanong ng babae.

“You want him to pay you right?” yamot na sabi ni Jian.

“Yes. Bakit may kakayahan ba siya?” mataray na sabi ng babae.

“Show me your QR.” Irritable na si Jian.

Agad naman niyang binayaran ang babae. “Okay na yan? So ano panghinihintay mo. Umalis ka na sa harap ko.”

Hindi na nakapagsalita pa ang babae at agad itong umalis sa harapan nina Aiden at Jian. Hiyang hiya siya dahil mas Malaki pa ang binayad ni Jian kumpara sa nabasang damit.

“Jian, hindi mo nasa dapat ginawa yun.” Nahihiyang sabi ni Aiden.

Ngunit hindi siya pinansin ni Jian, bagkus ay kinausap ni Jian ang manager ni Aiden. “Boss, hiramin ko muna siya. I need to talk to him.”

Nag thumbs up naman ang manager ni Aiden bilang pagsang-ayon.

Hinarap ni Jian si Aiden. “We need to talk.” Hinila ni Jian si Aiden palabas ng coffee shop.

Sa labas ng coffee shop ay nakapark ang kotse nito.

“Get in.” utos ni Jian.

“Teka, teka. Anong gagawin mo? Atsaka oras ng trabaho ko ngayon.”

“Pinagpaalam na kita diba? So get in.”

Wala nang nagawa si Aiden nang pagbuksan siya ni Jian ng pintuan. Matapos nito ay si Jian naman ang pumasok at minaneho ang sasakyan.

“Jian, saan mo ba ako balak dalhin. Atsaka diba mamayang hapon ang engagement party niyo ni Rachelle?” tanong ni Aiden sa kanya.

“Please, wag una nating pag-usapan yun. If you to talk, talk anything but not that fxcking engagement. At syempre pwede ka ding matulog if you want to.” Mahabang litanya ni Jian kay Aiden.

Hindi na lang muli nagsalita si Aiden, tahimik lang siyang nakatingin sa kalsada. Hindi niya alam ang nangyayare, marami siyang gustong itanong kay Jian. Pero paano? Kung ayaw naman itong sagutin ng isa. Anong gagawin niya.

Pasulyap sulyap si Aiden kay Jian. Si Jian naman ay nananatiling nakatutok sa pagdadrive. Agad naman itong napansin ni Jian kung kaya’t nagsalita ito.

“What’s wrong may dumi ba sa mukha ko?” tanong ni Jian.

“Wala naman, don’t mind me.” Sagot ni Aiden.

Napangiti naman si Jian, alam niyang kinakabahan si Aiden sa ginawa nila ngayon. Napansin din niya na hindi mapakali ang kasama kaya hinawakan niya ang kanang kamay nito.

“Kumalma ka. Just relax. Okay?”

Tumango tango na lang si Aiden, dahil sa ginawang paghawak ni Jian sa kamay nito ay napagaan kahit papaano ang damdamin ng binata.

Maya maya pa ay hindi na namalayan ni Aiden na nakatulog na siya.

Nang marating na nila ang resthouse nina Jian, nanatili pa ding natutulog si Aiden. Hindi muna agad ginising ni Jian si Aiden, tinitigan niya ang lalaking kanyang mahal. Mahal na mahal ni Jian si Aiden at hindi niya alam ang gagawin kung mawawala ito.

Hinawakan niya ang pisngi ni Aiden, napakalambot nito. Nang hahalikan na niya sa labi si Aiden ay may kumatok sa sasakyan.

Ito ang caretaker ng resthouse nila. Binuksan niya ang pintuan ng sasakyan.

“Manong kayo po pala iyan. Naayos na po ba lahat dito?” tanong ni Jian sa caretaker.

“Oo sir ayos na po ang lahat.” Sagot nito.

“Salamat manong.” Sabi ni Jian sabay inabutan niya ito ng pera.

Nagpaalam naman na agad ang caretaker kay Jian. Pumasok muli si Jian sa loob ng kotse.

“Aiden.” Tinapik tapik ni Jian ang pisngi ni Aiden. “Aiden, andito na tayo.”

Nang imulat ni Aiden ang kanyang mata ay agad niyang nakita si Jian na sobrang lapit, sobrang lapit ng mukha nito sa kanya.

“Teka wait!” naitulak ni Aiden si Jian dahil sa gulat.

“Makatulak wagas? Ginigising lang kita.” Sabi ni Jian sabay lumabas ng kotse.

Tinanggal naman ni Aiden ang suot niyang seatbelt at agad na hinabol si Jian. Dahil tila nag-iba ang mood ng kasama.

“Jian wait.” Tawag ni Aiden dito ngunit hindi siya pinansin nito. At patuloy na naglakad papasok ng bahay.

“Kung gusto mong magpahinga umakyat ka na lang sa second floor” cold na pagkakasabi ni Jian.

Napakamot na lang ng ulo si Aiden. Lumapit siya sa nagmamaktol na si Jian sabay yakap dito mula sa likod.

“Sorry na.” paghingi ng tawad ni Aiden. Ngunit hindi siya sinasagot ni Jian.

“Jian, sorry na. Hindi ko naman alam eh. Atsaka nagulat ako nun.”

Humarap si Jian kay Aiden. “Mukha bang nakakagulat ang mukhang ito?” tanong ni Jian.

Natawa naman si Aiden sa reklamo ni Jian, napakapabebe at isip bata kasi ng reklamo nito. “Wala naman akong sinabing ganun ahh.” Hinawakan ni Aiden ang pisngi ni Jian. “May nagsabi na ba sayo na ikaw ang pinakagwapong tao sa buong mundo?”

Napangiti naman si Jian sa narinig mula sa binate. Kung kaya’t niyakap niya ito ng mahigpit.

Lingid sa kanilang kaalaman ay nakarating na sa ama ni Jian ang buong kwento.

TO BE CONTINUED:

Sa huling limang kabanata. Ano ang pinaplano ng ama ni Jian ngayong nalaman niya ang ginawang pagtakas ng anak? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 36: A NIGHT TO REMEMBER

“Gusto mo bang ipasyal kita dito?” tanong ni Jian kay Aiden.

Gustuhin man sana ni Aiden ngunit puyat siya. Nais niya munang magpahinga dahil sobrang pagod ang utak at katawan niya kakaisip sa relasyon nila ni Jian.

“Gusto kong magpahinga muna siguro Jian.” Sagot ni Aiden sa kanya.

Malaki ang resthouse ng mga Agustin at nasa itaas na parte din ito ng lugar. Mula sa terrace ng bahay sa likod ay matatanaw mo ang taal volcano na napapaligiran ng lawa. Napakaganda ng tanawin doon at talaga namang nasiyahan si Aiden sa kanyang nakikita. Kasalukuyang nakatayo si Aiden sa barandilya ng Teresa ng maramdaman niyang yumakap si Jian sa kanya.

Sumulyap si Aiden sa kanya at nakangiting mukha ang sumalubong sa kanya.

“Nagustuhan mo ba ang lugar?” tanong ni Jian.

Tumango si Aiden. “Oo. Maganda Jian.” Sagot ni Aiden at muli siyang tumingi sa paligid.

“Mas Magandang pagmasdan yan habang nagtatalik tayo ngayon dito. You know making love.” Bulong ni Jian na ikinagulat ni Aiden, mas nagulat pa siya nang idiin ni Jian ang harapan niya sa pw*tan ni Aiden.

Nanlaki ang mga mata ni Aiden. Napakatigas ng alaga ni Jian na kasalukuyang kinakaskas sa pw*tan ni Aiden.

Magsasalita sana si Aiden ngunit napigil ang kanyang sasabihin ng sakupin ni Jian ang kanyang mga labi. Pagkatapos ay ihinarap si Aiden sa kanya at sinunggaban muli nang nag-aalab na halik.

Napakapit si Aiden sa matipunong mga braso ni Jian hanggang sa tuluyan na siyang lamunin ng mga halik nito. Gumanti na si Aiden sa bawat pagdampi ng labi ni Jian kasabay ng paghila sa kanya ng binata sa kung saan.

Dahan dahan niyang inihiga sa isang mesa si Aiden na yar isa narra. Pumatong si Jian kay Aiden at mabilisang hinubad ang suot nitong tshirt at basta na lamang hinagis sa kung saan.

“Mahal kita Aiden, mahal na mahal at gusto kitang maging asawa.” Sabi ni Jian bago niya muling halikan si Aiden.

Nagpaubaya na si Aiden kay Jian. Iniyakap niya ang mga kamay sa hubad nitong katawan at nagsimulang haplusin ang likod patungo sa matiitigas niyang braso.

Aiden’s Point of View

Nagpatuloy ang maiinit naming na halikan habang nakadapa sa akin si Jian. Nakabuka na ang mga hita ko at kasalukuyan niyang kinikiskis ang alaga niya sa pw*t ko. Bumaba ang mga paghalik niya sa leeg ko at muli ko na namang nadama ang kiliti na dulot ng stubbles niya.

“Ahhhhhh!” mahinang ungol ko.

SInimulan niyang hubarin ang tshirt ko at katulad ng sa kanya ay basta na lamang niya inihagis iyon sa kung saan na lang. Mas lalong naging pangahas ang mga halik niya. Bumaba na ang mga ito at napahalinghing ako nang simulant niyang sipsipin ang kanang nipple ko.

Hinawakan ko ang buhok niya at sinimulan na niya ang salitan na paghalik at sipsip sa aking nipples. “AHhhhh!” ungol ko.

Huminto siya at tumayo. Nananatili pa rin akong nakahiga sa mesa. “Did you like it?” aniya.

“Oo. I like it, Jian.” Sagot ko.

Ngumisi siya. “It’s good to know.”

Hinila ko ang mga kamay niya upang humugot nang lakas. Bumangon ako at umupo sa mesa. Magkaharap na kami ngayon ng nakatayong si Jian. Nanatili siya sa pagkakatayo niya habang ang mga titig niya sa akin ay nakakaakit. Nagbibigay ito ng kakaibang init sa aking katawan.

Sinimulan kong iangat ang mga kamay ko at nilaro ng mga daliri ko ang magkabilang nipple niya. Napakagat labi siya habang nakatitig sa ginagawa ko. Hindi nagtagal ay sinimulan ko na iyong sipsipin. Nakatayo na kasi iyon dahil sa mga daliri ko. Napapapikit naman siya at napapatingala dahil sa sarap ng pagromansa ko sa katawan niya.

Marahan kong pinaikot-ikot ang dila ko sa paligid ng utong niya. Pagkatapos ay bigla ko iyong sisipsipin kasunod ng mahihinang pagkagat gamit ng labi ko pero minsan ay ginagamitan ko rin ng ngipin.

“Fxck! Hmmm!” mahinang ungol niya.

Patuloy ko lang ginawa na iyon sa kanang dibdib niya habang ang isang kamay ko ay abala sa pagkurot-kurot sa isa pa niyang utong. Nang magsawa ako sa kanan at iniwanan ko iyon nang namumula na at basang-basa ng laway ko. Nakatingin naman siya sa dibdib niya na nilisan ng bibig ko.

Kitang-kita niya ang pamumula nito at inosente niyang pinagmasdan ang paglipat ng ulo ko sa kabila. Dahil sa nasasarapang anyo niya ay napansin ko na cute siya kapag ganoon ang anyo ng mukha niya. Napakasarap papakin. Sinimulan ko nang gawin ang lahat ng ginawa sa isang nipple niya sa kabila. At nang maramdaman niya ang bahagyang pagkagat-kagat ng mga ngipin ko ay napaungol siya.

“Ahhhhhhh! Sh*t! Fxck. Ang galing mo. Ahhh!” sabi niya sa akin pero hindi ko siya pinansin. Nagpatuloy lang ako sa pagpapaligaya sa maskuladong katawan niya.

Ilang minuto rin akong magpalipat-lipat sa dalawang nipple niya bago ko iyon tinigilan. Basang-basa na ng laway ang mga iyon at pareho nang namumula dahil sa pagkagat ko.

Nabigla ako ng hilahin niya ang shorts ko kasama ang underwear ko. Nahihiya ako dahil kitang kita niya ang kabuuan ko. Wala na akong suot na kahit ano habang nakahapag ang katawan ko sa kanya sa ibabaw ng mesa.

Ngumisi siya saka niya inayos ang katawan ko patagilid sa mesa ang balakang ko pero pinigilan niya ang katawan ko natumagilid. Nakahiga pa rin ang likod ko sa mesa habang ang ibabang parte ng katawan ko ay nakatagilid. Hindi ako kumilos. Hinintay ko lang ang mga susunod niyang gagawin.

Nilamas niya ang pisngi ng pw*t ko kasabay ng paggapang ng mainit niyang dila sa likod ko pataas hanggang balikat. “Ohhhh!” mahinang ungol ko.

Ilang sandali lamang ay naramdaman ko ang mga daliri niya nakumakapa sa butas ko. Napakislot ako nang bigla niyang ipasok ang gitnang daliri niya saka niya iyon nilabas pasok sa lagusan ko.

“Ahhhh! Jiaaan. Sandaleee! Medyo masakit.”

Lumapit siya sa akin at bumulong. “Don’t worry ngayon lang ito. Magugustuhan mo din ito. I’ll be gentle. Just relax. Okay!”

Dinagdag pa niya ang hintuturo nya. Naka-O ang bibig ko at nakapikit ako habang nilalabas masok ni Jian ang daliri niya sa butas ko.

Nung una ay masakit, mahapdi at makirot nang maglaon ay nasasarapan na ako. Ninanamnam ko ang ginagawa niya sa akin. Nasasarapan ako. Hindi ko inaasahan na nasa plano ito ni Jian at basta basta ko na lang isusuko ang sarili ko sa kanya at dito mismo sa terrace. Mabuti na lang at hindi mainit ang panahon kaya kumportable kaming nakagalaw sa pwesto namin.

Noong una ay mabagal lang ang paglabas pasok ng mga daliri niya sa akin ngunit nang magtagal ay bumilis ito.

“Ahhhh! Ahhhh! Ahhhhhh!” mga impit na ungol ko.

Masyadong masikip ata ang butas ko para sa daliri ni Jian. Medyo malalaki din kasi ang kanyang mga daliri. Mas lalong bumilis ang ginagawa niyang pagsundot kung kaya tila nabaliw ako sa sarap na nararamdaman ko. “Ahhhhh. Fxck Jian ang sarraaaaap!”

Nang mapansin niya na sarap na sarap na ako sa pagfinger niya sab utas ko ay bigla niya itong inihinto. Nabitin ako sa ginawa ni Jian sa akin. Ilang sandali pa ay pinaikot-ikot niya sa loob ko ang dalawang daliri niya kasabay ng malalakas na pagbaon. “Ahhhhhh!”

“Gusto na kitang buntisin Aiden.” Bulong ni Jian gamit ang husky voice niya.

Hinintay ko ang susunod na gagawin niya. Pumwesto siya sa bandang ulo ko. Itinutok niya sa bibig ko ang alaga niya. Marahan ang ginawa niyang pagpasok at masasabi kong napakaswabe ng paglabas masok ng alaga niya sa lalamunan ko. Maya maya ay naramdaman ko ang bahagyang pagbilis ng mga ulos niya kasunod ng mahihinang ungol niya.

“Ahhhh! Fxck! Yeah!”

Kakaibang pakiramdam ang nararamdaman ko sa mga ungol niya. Halos tatlong minuto rin siguro niyang ginagawa iyon sa aking bibig. Basang bas ana iyon ng laway ko at alam kong ano mang sandali ay nakahanda na ito na pasukin ang lagusan ko.

Pinababa ako ni Jian at pinatuwad sa gilid ng mesa. Iniangat niya ang kanang binti ko at ipinatong sa mesa habang ang kaliwa naman ay nakatapak sa sahig.

Sinubsob niya ang katawan ko sa mesa saka niya nilamas ang pw*t ko. Nagulat pa ako nang bigla niya iyong paluin. Kinakabahan ako sa mga susunod na gagawin ni Jian sa akin.

Nagsimula na niyang itapat ang alaga niya sa lagusan ko at ilang sandali pa ay naramdaman ko na ang pagpasok nito sa akin. Napapangiwi ako sa sobrang sakit. Tila may napupunit na balat sa aking katawan. SObrang sakit at hapdi nito. Kalahati na ng alaga niya ang nakapasok sa akin nang magsimula siyang gumalaw. Dahan dahan hanggang sa tuluyan na itong bumaon sa kaloob-looban ko. Ramdam na ramdam ko ang kalakihan at katabaan nito.

Dumapa siya sa likuran ko at nagsalita.

“Just relax. Huwag mong labanan, let it be.” Sabi niya sabay halik sa pisngi ko. “Mahal na mahal kita Aiden. Hinding hindi ko isusuko ang pagmamahal ko sayo.”

Mga salitang nais ko marinig mula sa kanya. Mahal na mahal din kita Jian. Ikaw lang ang lalaking gusto kong makasama sa habang buhay. Ikaw ang magiging una at huling lalaki sa buhay ko.

“Mahal na mahal din kita Jian.” Bulong ko sa kanya.

TO BE CONTINUED:

Sa huling apat na kabanata. Maipaglaban kaya nila ang kanilang pagmamahalan? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 37: A NIGHT TO REMEMBER 2

Aiden’s Point of View

Bumangon si Jian mula sa pagkakadapa sa akin at nagsimula na siyang maglabas pasok sa akin. Hawak niya ang buhok ko at hindi sadyang nahihila niya ito habang naglalabas masok siya sa butas ko samantlang ang isang kamay niya ay nakahawak sa binti ko na nakaangat sa itaas ng mesa.

“Ahhh! Ahhh! Jiaaaaan!” ungol ko nang maramdaman ko na pabilis na ng pabilis ang pagpasok niya sa akin.

“Ohhhh! Ohhhhh! Ohhh! Napakasikip mo Aiden.”

Pabilis nang pabilis ang pagpasok niya sa akin hanggang sa nagpakawala siya nang isang napakalakas nap ag-ulos.

“Ahhhhhhh” hiyaw ko na halos mamuti na ang mga mata sa sobrang sarap ng pagbaon niya sa akin.

Baon na baon ang alaga niya at halos kalahating minuto rin niya iyong ibinabad sa loob ko bago niya yon naisipan na hugutin. Pagkatapos ay pinaharap niya ako sa kanya at pinaupo sa mesa. Lumapit siya sa akin at nakuha ko na ang gusto niyang mangyare. Lumapit sa akin si Jian. Dahan dahan niyang ipinasok sa akin ang alaga niya.

Nang masanay ako muli sa kalakihan ng alaga niya na nasa loob ko ay iniyakap ko na ang mga binti ko sa balakang niya. Sinalo naman niya ang pw*t ko saka ako iniangat mula sa mesa kaya awtomatiko ang ginawa kong pagkapit sa batok niya.

Binuhat niya ako patungo sa loob ng bahay habang nakabaon nang husto ang alaga niya sa lagusan ko. Habang naglalakad siya patungo sa isang silid ay abala ako sa pagsipsip sa kanyang nipple.

“Ahhhhh! Fxck” ungol niya sa ginagawa ko sa katawan niya.

Nakarating kami sa pinutan nang silid at iabot ko ang doorknob saka binuksan. Mabilis naman niyang naituak ang pinto saka pumasok. Nang makarating kami sa kamay ay marahan niya akong inihiga doon nang hindi pa rin naalis ang alaga niya.

Sinimulan niya akong halikan sa labi bago siya nagsimulang maglabas pasok sab utas ko. Gumanti namn ako sa mga paghalik niya habang patuloy pa rin siya sa pagpasok sa akin. Kapit na kapit ako sa mga maskuladong braso niya habang nakadapa siya at patuloy na naglalabas masok sa butas ko.

Ilang sandali ang lumipas patuloy siya sa pagpasok sa akin hanggang bumilis ang ritmo ng kilos niya.

“Ahhhhh! Ahhhh! Ahhhh! Ang sarap mo mahal ko.”

“Ahhhhh! Ahhhhh! Wag mo kong titigilan Jian. Ahhhh!” sagot ko naman.

Wala pa ring humpay ang pagbayo niya sa akin hanggang sa lumakas ang mga ungol niya at alam kong malapit na siyang labasan.

“Ahhhhhh! Haaaaaaa! Aaarrghhhhh! I’m cmming baby! I’m cmming!”

“Hmmmmm! Hmmmm! Ohhhhh! Jiaaaaaan!”

“Ahhhhh! Ahhhhh! Hetoooo naaa!!!” sigaw niya hanggang maramdamaan ko ang pagsirit ng katas niya sa loob ng butas ko.

Nakailang ulos pa siya at naramdaman ko ang bawat pintig ng alaga niya sa tuwing maglalabas ito ng katas sa akin. Pagkatapos ay hinugot na niya iyon saka siya humihingal na nahiga sa tabi ko.

“Are you satisfied?” tanong ko.

Ngumiti siya sa kabila ng paghahabol niya ng hininga. “Yeah! Itong pagtatalik natin ang pinakamasarap na experience ko.”

Natuwa naman ako sa isinagot niya.

“Pinagod mo ako baby!” bulong niya saka siya pumikit.

Pinagmasdan ko siya habang nakapikit at nakahiga sa kama. Tinakpan ko nang kumot ang ibabang bahagi ng katawan niya. Napatingin siya sa ginawa ko saka siya ngumiti at muling pumikit. Inilagay niya ang kaliwang kamay sa likod ng ulo niya at iniunan iyon.

Pagkatapos ay hinila niya ako papalapit sa kanya. Napatagilid naman ako at iniunan ko ang ulo ko sa kanang braso niya saka ako yumakap sa katawan niya.

“Magpahinga muna tayo. Naubos ang lakas ko sayo.” Pilyong biro niya saka ko siya kinurot sa nipple.

“Ouch!” natatawang daing niya saka niya ako niyakap at hindi ko namamalayan na nakatulog pala kaming dalawa.

Magkayakap sa kama. Payapa ang isipan pagkatapos ng mainit na pagniniig.

Hindi ko namalayan na maaga na akong nagising wala na din sa tabi ko si Jian. Kaya naman ay nag-ayos na ako nang sarili ko bago bumaba ng bahay.

Ngunit nagulat ako sa nakita ko pagbaba ko. Nakita ko ang Dad ni Jian na nakaupo sa single sofa. At may mga bodyguards na nakasama.

Kinakabahan ako, bakit? Bakit siya nandito. At paano niya nalaman na nandito ako.

“Sir.” Iyan na lang ang nasabi ko.

“Have a seat Aiden.” Utos niya.

Kinakabahan man ako ay sinunod ko pa din ang utos niya. Pagkaupo ko ay nakita ko ang mga picture sa lamesa. Picture naming dalawa ni Jian na magkayakap at sweet na sweet sa isa’t-isa.

Hindi man siya nagsasalita malamang sa malamang ay alam ko na kung ano ang pag-uusapan namin.

“Anong gusto mo? Pwede kitang paaralin sa ibang bansa, kayang kaya kitang bigyan ng Magandang edukasyon.” Offer niya sa akin.

“Sir, kahit ano pong i-offer niyo hindi ko po iyon tatanggapin. Tunay po ang pagmamahal ko kay Jian.” Sabi ko sa kanya. Mahal na mahal ko si Jian hindi ko siya kayang ipagpalit sa kahit ano.

Nagulat ako nang tumawa siya ng malakas. “Lintek na pagmamahal yan. Mga baliw nga kayo.” Tumayo siya at muling nagsalita. “Wala akong pakialam kung hindi mo tatanggapin ang offer na binibigay ko sayo, ang sa akin lang iwasan mo ang anak ko.” Lumapit siya sa akin. “Dahil kung hindi mo siya lalayuan, ipapatanggal ko ang mana niya at papahirapan ko siya, at itatakwil ko siya bilang anak ko.”

Napatahimik ako sa narinig ko mula sa kanya, siya naman ay naglakad na palabas ng bahay. Hindi pwede ito. Hindi pwedeng magsuffer si Jian dahil sa akin.

Dali-dali akong tumakbo palabas ng bahay at agad na humarang sa sasakyan niya. Bumaba siya sa sasakyan niya at nagsalita. “Anong gusto mo?”

“Wala po akong tatanggapin sa kahit anong offer niyo.” Napatigil ako sandali. “Pero lalayuan ko po si Jian kung iyan ang gusto niyo, pero wag na wag niyo po siyang itatakwil si Jian bilang anak niyo. Parang awa niyo na po.”

Lumapit siya sa akin at itinapik tapik niya ang pisngi ko. “Madali ka naman palang kausap.”

Matapos nang pag-uusap namin ay sumakay na siya sa kanyang kotse at pinaandar na ito. Kasabay nito ay ang pagbuhos ng malakas na ulan.

Pasensya na Jian, kailangan kong gawin ito para sa ikakabuti mo. Pinunasan ko ang luha ko na patuloy na dumadaloy sa aking mga pisngi.

May huminto na itim na sasakyan sa aking harapan, pamilyar ito dahil isa ito sa mga sasakyan ng mga Agustin.

Bumaba ang driver at lumapit sa akin. “Aiden, sabi ni boss na sumabay ka na daw sa amin sa pag-uwi. Para maasikaso mo na ang mga dapat asikasuhin.”

Alam ko na ang tinutukoy nito, ang pag-alis namin ng aking ina sa mansion.

Habang nasa byahe ako ay nakatingin lang ako sa bintana, pilit kong pinipigilan ang mga luhang kanina pa gustong kumawala. Kasabay ng lungkot na nararamdaman ko ay ang pagbagsak ng mga ulan sa kalangitan.

Paalam Jian, Paala making mahal.

Third’s Person Point of View

Lingid sa kaalaman ni Jian na masayang namimili sa grocery store ay wala na si Aiden sa rest house na kanilang tinutuluyan. Hindi niya rin alam na nakausap ng kanyang ama si Aiden.

Habang namimili ay iniisip niya ang mga bagay na gagawin niya mamaya. Tulad ng pagluto ng pagkain, ito ang isang bagay na hindi niya pa nagawa sa tanang buhay niya at gagawin niya lang dahil kay Aiden.

Pagbalik niya sa resthouse bitbit ang kanyang pinamili ay tila nagtaka siya dahil nakabukas ang pinto nito. Hindi man niya alam ang nangyare ay kinutuban na siya dito.

Dali-dali siyang tumakbo papasok ng resthouse, agad niyang nilapag ang pinamili sa kung saan man.

“Aiden!” tawag nito ngunit wala siyang narinig na sagot.

Pumunta siya sa kusina, sa banyo, sa terrace at sa kanilang kwarto ngunit wala siyang Aiden na nakita.

“Aiden!” muling sigaw niya. “Aiden nasaan ka?” tawag nitong muli ngunit wala pa ding sumasagot.

Tinawagan niya ang telepono ni Aiden at nagriring lang ito, narinig niya ang pagring nito mula sa kanilang kwarto agad niya itong pinuntahan at doon nakita niya ang cellphone ni Aiden.

“Fxck!” naibulaslas niya.

Bumaba siya ng sala at nakita niya sa lamesa ang mga llitrato nila ni Aiden. Tama nga ang kutob niya na nanggaling doon ang kanyang ama.

“Hindi pwede ito.”

Hindi na siya nag-atubili pa kundi pumunta sa kanyang sasakyan, at babyahe siya ngayon pabalik ng mansion. Kailangan niyang maabutan si Aiden. Kahit basang basa na siya ay wala siyang pakealam ang tanging nasa isip niya lang ay makausap si Aiden.

Pagdating niya sa mansion ay hindi na niya naiparada ng maayos ang kanyang sasakyan at agad siyang dumeretso ng loob ng bahay at nakita niya na nakaupo ang kanyang Ama at ina sa sofa. Nang makita siya ng kanyang ina na basang basa ay agad itong lumapit sa kanya.

“Anak, what happened to you?” Alalang tanong nang kanyang ina.

“Dad, nasaan si Aiden?” bungad na tanong niya dito.

“Anak, tama na. Magpahinga ka na muna.” Sabi ng Mama niya samantalang ang kanyang ama ay nakatingin lang sa kanya.

“No, mom nasaan si Aiden!” nagtataas na siya ng boses.

“HIS GONE!” sigaw ng kanyang amain.

TO BE CONTINUED:

Sa huling tatlong kabanata. Magkita pa kayang muli sina Aiden at Jian? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 38: WHEN YOU’RE GONE

Third’s Person Point of View

Mabigat ang katawan ni Jian. Ayaw niyang bumangon mula sa kanyang pagkakahiga. Hindi pa din makapaniwala si Jian sa nangyare kahit isang linggo na ang lumipas. Akala niya ay masaya na siya at ilalaban nila ni Aiden ang kanilang pagmamahalan ngunit hindi niya akalain na tatanggapin ni Aiden ang offer ng kanyang ama.

Halos pare-parehas lang ang mga tao, pag sinampal mo ng pera agad nilang tatanggapin ito kapalit ng kanilang pride. Iyan ang tumatakbo sa isip ni Jian sa mga oras na ito.

May namumuong galit at disappointment sa kanyang puso pero nananatili pa din ang pagmamahal niya para kay Aiden.

Napakamot siya ng ulo at napasigaw “FXCCCCKKKKK!” dahil sa frustration na nararamdaman niya. Ibinato niya ang kanyang cellphone sa bandang pintuan. Sakto naman nito ay ang pagbukas ng kanyang ina ng pinto, kaya nagulat si Karen sa ginawa ng Anak.

“Oh my gee. What happened to you son.” Reaksyon ni Karen.

“Nothing mom.” Tumalikod si Jian sa ina.

Lumapit si Karen sa anak niyang nakahiga. “Anak, bumangon ka na please. You need to go to school.” Pag-aalala ni Karen.

Naupo si Karen sa kama nang anak at hinawakan ito sa braso.

“Mom please. I want to be alone.” Sabi ni Jian.

“Anak naman please huwag mong gawin ito sa sarili mo.” Umiiyak na si Karen. “Marami pa naman diyan eh. Please anak, nasasaktan na ako sa ginagawa mo eh.”

Nang marinig ni Jian ang paghikbi ng ina ay nakaramdam siya ng awa sa ina. Umupo siya mula sa pagkakahiga at niyakap ang kanyang ina.

“I’m sorry mom, I’m so sorry.”

“It’s okay son.” Tumayo si Karen mula sa pagkakaupo. “You need to prepare. Pumasok ka na ng school. Ready na rin ang breakfast sa baba.”

Tumango na lang si Jian at ngumiti bilang tugon ang kanyang ina naman ay tuluyan nang lumabas ng kwarto.

Pagkababa ni Jian sa kitchen ay nandun ang kanyang ama at ina.

“Anak, sumabay ka na sa amin.” Sabi ng ina niya ng mapansin siya nito.

Tumingin muna si Jian sa kanyang ama bago sumagot sa kanyang ina. “Sa school cafeteria na po ako kakain.” Sagot ni Jian at saka naglakad palabas ng kitchen.

“Kita mo talaga kung gaano kawalang modo iyang anak mo.” Rinig ni Jian na sabi ng kanyang ama na nagpahinto sa kanya sa paglalakad.

Balak niyang bumalik para sumagot sa ama. Naikuyom niya ang kanyang mga kamao dahil dito. Sasagot na siya nang magsalita muli ang kanyang ina.

“Hayaan mo na muna ang anak natin. Please lang. Kumain na tayo”

Nang matapos na magsalita ang mom ni Jian ay naglakad na ito palabas ng mansion.

Pagkarating niya sa campus ay agad na sumalubong sa kanya sina Yumi at Axis.

“Bro, what happened to you?” bungad na tanong ni Axis.

“I’m fine.” Sagot ni Jian at nilagpasan lang niya ang dalawa na tila hindi ito napansin.

“Hayaan mo na muna babe.” Sabi na alng ni Yumi kay Axis. Naiintindihan nila ang nangyayare kay Jian.

Sinundan naman nilang dalawa si Jian sa hallway. Patuloy lang si Jian sa paglalakad nang may aksidenteng makabangga sa kanya. Agad na nagalit si Jian sa nakabangga sa kanya kaya naman sinuntok niya ito sa mukha at natumba ang estudyante. Hindi pa siya nakuntento at pinagsusuntok niya ito. Agad namang tumakbo si Axis kay Jian para awatin ito.

“Bro, stop it.” Hinila ni Axis si Jian palayo. Dumating na din si Jad at Lann para umawat dito.

“My gadh Jian, what’s wrong with you.” Tanong ni Krystal dahil hindi siya makapaniwala na magagawa ni Jian ang mga ganitong bagay.

Nang matauhan si Jian ay kumalma na ito kahit papaano. “I don’t know. I don’t know what’s wrong with me. Wala na si Aiden. Wala na siya.” Tumulo na ang luha ni Jian na matagal na niyang pinipigil.

“Maging kami, nagulat din sa mga nangyare. And we’re sorry kung nagsasuffer ka nang ganyan.” Sabi ni Krystal.

“Pero alam niyo kung anong masakit.” Nagpause saglit si Jian bago magsalita. “PInagpalit niya ako sa pera, pinagpalit niya ako sa inoffer ni dad. Pare parehas lang sila. Puro pera pera pe—” hindi natapos ni Jian ang sinasabi niya at nagulat siya sa ginawang pagsuntok sa kanya ni Jad.

“Kung wala kang alam, manahimik ka na lang.” sagot ni Jad bago tuluyang umalis sa harapan ng grupo.

“Love” tawag ni Krystal ngunit hindi siya pinansin nito. “Kita mo na ang ginawa mo. Wala ka naman kasing alam kung anong nangyare sa usapan ni Aiden at nang dad mo. Ewan ko sayo Jian. You’re always immature.” Dugtong ni Krystal at iiling-iling na sinundan niya si Jad.

Tinapik tapik ni Lann ang likod ni Jian. “Umalis siya bro dahil ayaw niyang itakwil ka ng dad mo at palayasin sa mansion yung ang totoong dahilan.” Mahabang litanya ni Lann.

Hindi makapaniwala si Jian sa mga narinig mula sa kanyang mga kaibigan. Dali dali na siyang umalis ng campus. Hindi niya alam kung saan siya pupunta pero kailangan niyang mahanap si Aiden. Sa dami ng masamang iniisip niya tungkol kay Aiden ay nasasaktan siya kung bakit siya nagpadala sa sinasabi ng kanyang ama.

Lakad takbo ang ginawa ni Jian hanggang sa makarating isya sa isang restobar. Doon niya ibinuhos lahat ng sama ng loob niya sa sarili niya. Inom lang siya nang inom hanggang sa hindi na niya rin kaya.

Lumapit na ang bartender sa kanya. “Sir, you need to go home.” Sabi nito.

“I don’t want to. I just wanna stay here please.”

“But sir—”

“Please”

Wala nang nagawa ang mga bartender kung kaya’t tinawagan ng mga ito ang nasa contact list niya. Which is here mom.

Ilang minuto lang ang lumipas ng dumating ang mom ni Jian. Awang awa ito sa nakikitang sitwasyon ng anak. Labis siyang nasasaktan para sa kanyang anak.

Iyak ng iyak si Jian sa loob ng sasakyan ng kanyang ina, hanggang sa pagtulog nito ay patuloy pa din ito sa pag-iyak. Hindi na niya alam ang gagawin pa pagnagpatuloy na ito.

“Mom, ayoko ng magpakasal pa kay Jian.” Sabi ni Rachelle sa kanyang ina habang nagbebreakfast sila.

“And why? Alam mo ba kung anong mangyayare sa business natin if ikasal kayo. It will expand.” Sabi ng mom niya.

“But mom ayokong matulad sayo, ayokong ikasal sa taong hindi ako gusto. Kaya mom please let’s break the engagement. At hiyang hiya na ako na ang magiging asawa ko ay papatol sa isang lalaki. Mom.” Naiiyak na sabi ni Rachelle.

Kahit gaano niya pa kamahal si Jian kung hindi siya mamahalin nito ay mababalewala din ang kanilang marriage. Iyan ang narealize ni Rachelle.

“Okay, if yan ang gusto mo honey.” Matapos sabihin ito ng Mom ni Rachelle ay tumayo na siya. “Dress up.” Dugtong nito.

“Mom saan tayo pupunta?” nagtatakang tanong ni Rachelle.

“Will go to Agustin’s. Will cancel the engagement.” Sagot nito sabay alis sa dinner table.

Napangiti naman si Rachelle sa narinig pero hindi niya napigilang maluha.

Pagdating nila sa Agustin’s Mansion ay si Karen at asawa niya ang humarap sa dalawa.

“Bakit kayo napapunta dito?” tanong ni Karen.

“Well, hindi na kami magpapaligoy ligoy pa. We want the engagement off.” Deretsahang sagot ng mom ni Rachelle.

“What?” tanong ng dad ni Jian.

Lihim naman na napangiti si Karen sa narinig mula sa bisita.

“Well, ayaw na nang anak ko. SIguro naman isa na yun sa Magandang dahilan right?” mataray na sabi nito.

“I’m so sorry Mr. Agustin but I don’t want to be married na.” sabi ni Rachelle.

“It’s fine.” Sagot ni Karen.

Matapos nang ilang pag-uusap pa nila ay umalis na sina Rachelle.

SI Mr. Agustin naman ay napunta sa office niya at napapakamot ang ulo dahil sa inis na nangyayare.

“Dad!” biglaang binuksan ni Joseph ang pintuan ng office ng dad niya.

“What?” inis ang tono ng kanyang ama.

“What did you do to Jian? GInawa mo ba sa kanya kung anong ginawa mo sa akin?”

“So ano naman ngayon?” tanong ng dad niya.

“Dad, hindi pa ba enough na sinaktan mo ako at kinontrol mo ang buhay ko. And now pati si Jian. What’s wrong with you?”

“Ginagawa ko lang sa inyo ang ikakabuti niyo.” Sagot nito.

“Dad, controlling us will not help us. Okay. If you don’t want stop controlling Jian’s life. Pati ako lalayas sa bahay na ito.” Pananakot ni Joseph sa kanyang ama bago lumabas ng office.

Napakamot na lang ng ulo si Mr. Agustin. Hindi niya alam kung ano nang gagawin sa kanyang mga anak. Napapaisip siya kung too much na ba ang nagagawa niya sa kanyang mga anak.

“Hon, are you okay?” tanong ni Karen na kararating lang sa loob.

Tinignan lang ni Mr. Agustin ang kanyang asawa bago magsalita. “I don’t know, I don’t know what to do.”

“Pwede ba akong magbigay ng advice?” mahinahon na sabi ni Karen sa kanya at saka lumapit sa asawa.

HInilot-hilot nito ang sintido ng asawa. Kinausap niya ng mahinahon ang asawa at sinabi niya dito kung ano ang pinagdaraan ni Jian. Kung paano siya nasasaktan sa nakikita sa pinagdaraan ni Jian.

TO BE CONTINUED:

Sa huling dalawang kabanata. Magbago na kaya ang isip ni Mr. Agustin? Abangan ang lahat ng iyan sa susunod na kabanata ng School 2021: My Boss and I

Ang Love Story nina Aiden at Jian. Pagmamahalan na hahadlangan ng estado ng buhay.

This is School 2021: My Boss and I

CHAPTER 39: I WANT YOU BACK

Aiden’s Point of View

Simula nang kausapin ako ni Chairman ay agad kaming nag impake ni Mama. Para umalis sa mansion. Hindi na kami nagpaligoy-ligoy pa. Hindi din namin tinanggap ang perang binibigay nila sa amin.

Nasasaktan man ako sa nangyayare pero kailangan kong isipin ang future ni Jian, ayoko na maging sagabal sa kung anumang gusto niyang mangyare sa buhay niya.

Nandito ako ngayon sa dalampasigan, ninanamnam ko ang itsura ng paligid. Mula sa napakagandang kulay asul ng ulap at tubig. Napakasarap sa tenga ng mga hampas ng alon. Ang mga pino na buhangin.

Bigla na naman sumagi sa isipan ko ang mga alaala ni Jian. Hindi ko mapigilang hindi umiyak. Ang sakit sakit lang na wala kaming karapatang mahalin ang isa’t-isa. Tumulo na ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan.

“Fxck. I hate this.” Inis kong sab isa sarili habang pinupunasan ang mga luha.

Tumayo ako at pinagpag ko ang buhangin sa aking shorts. Nagsimula na akong maglakad, kailangan ko pang bilhin ang mga kakailanganin namin ni Mama sa handaan mamayang noche buena.

Patuloy lang akong naglalakad at nag-iikot sa palengke. Nang mapadaan ako sa lugar kung saan una kaming nagkita ni Jian.

Napabuntong hininga na lang ako.

I hate this. I hate it. Gusto ko na siyang makalimutan. Pero nag-aalala pa din ako sa kanya, gusto kong malaman kung nasa maayos siyang kalagayan. Pero sabi nga nila, kung kayo talaga, kayo talaga, at tadhana ang gagawa para muli kayong magkita.

Habang patuloy ako sa paglalakad ay may nakabanggaan akong pamilyar na tao.

“Sorry, I’m sorry.” Sabi ko sa kanya nang mabangga ko siya at natapon ang iniinum niyang juice sa kanyang damit. Agad kong kinuha ang panyo kong puti sa aking bulsa. Pinunasan ko ang parte nang damit niya na natapunan ng juice.

“It’s okay. Don’t worry” sabi nito. Pamilyar ang boses na ito, kung kaya’t naman tiningala ko ang lalaki.

“Jester / Aiden.” Sabay namin na bigkas sa isa’t-isa.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong ko agad sa kanya.

“Visiting.” Sagot niya sa akin agad. “Ikaw? Anong ginagawa mo dito?” dugtong niya.

“Ano? Ahm bakasyon lang din. Sa mga kamag-anak namin dito.” Iyon na lang ang naging sagot ko. “Si… sino ang mga kasama mo dito?”

“Family ko.”

Hindi ko alam, kung masisiyahan ba ako or malulungkot sa sagot niya. Siguro ay umaasa ako na mababanggit niya na si Jian ang kasama niya dito.

“Ah ganun ba? Sige—”

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil bigla na lang siyang nagsalita.

“Gusto mo bang magcoffee? Catch up lang.” sabi niya.

“Okay lang naman sa akin.”

Nagtungo nga kami ni Jester sa pinakamalapit na coffee shop sa area. Nagkamustahan kaming dalawa. Marami siyang tinanong sa akin tungkol sa campus namin from the time na umalis siya doon. Marami naman akonng nakwento sa kanya. Pedro pilit ko pa ding iniiwasan ang mga tanong niya tungkol kay Jian.

Humihigop ako ng mainit na kape nang magsalita siya muli.

“Tanong lang.” sabi niya.

“Ano yun?”

“Bakit mo iniiwasang pag-usapan natin si Jian?” tanong niya sa akin.

“Huh? Paanong. Topic naman natin siya ahh.” Iyon na lang ang nasabi ko dahil ayoko talagang may malaman siya about sa nangyare sa amin.

“Teka nga Aiden. Medyo nagdududa na ako. May nangyare ba sa inyo ni Jian na hindi ko nalalaman?” tanong niya sa akin sabay lapit ng mukha niya sa mukha ko.

“Ano bayan Jester. Masyadong malapit ang mukha mo.” Reklamo ko sabay layo ng mukha ko.

“So tell me, what happened sa inyo ni Jian. Nag-away ba kayo? Nagbreak?” sunod sunod na tanong niya sa akin.

“Masyadong mahaba at komplikado ang kwento.” Dahilan ko muli sa kanya.

“Well you know naman na willing akong malaman at makinig kung ano man iyan.” Sagot ni Jester. Mukhang wala talaga akong kawala sa lalaking ito.

Kung kaya’t kinwento ko sa kanya ang buong kwento. Hindi ko alam kung anong reaksyon meron siya, dahil natatawa siya na ewan.

“I didn’t know na until now may mga ganyan pa palang old fashion na arrange marriage.” Tatawa tawa niyang sabi sa akin. “Pero if I were you, lumayo ka din naman edi sana tinanggap mo na ang offer ni Chairman. Atleast mayaman ka na ngayon diba?” pataas-taas kilay pa niyang sabi.

“Shut up Jester! Hindi ako ganong klaseng tao.” Irita kong sabi sa kanya.

“I’m just joking. Kilala naman kita Aiden.” Sabay kindat nito sa akin. Kahit kailan talaga napaka chickboy nito.

“Pero gusto kong malaman, kung paano mo nalaman na may something sa relasyon namin ni Jian?” tanong ko sa kanya.

“Well…” hesitant niyang sabi sa akin. Then iniangat niya ang cellphone niya at pinakita sa akin. Nakita ko ang mukha ko habang humihigop ng kape. Nakamyday ito sa account niya.

Napabuntong hininga ako sa ginawa niya.

“Sorry, hindi ko inexpect na magrereply si Jian sa myday ko. He keep asking me kung nasaan daw tayo. Sa sobrang kulit niya ayun, nasabi ko na nandito kami ng family ko sa Boracay.” Mahabang eksplenasyon ni Jester.

“Naku, kahit kailan ka talaga.”

Kinakabahan ako dahil baka sundan ako dito ni Jian, ayokong mangyare yun. Gusto kong kalimutan ko na siya at kalimutan na niya ako.

“Don’t worry, sinabi ko naman sa kanya na matagal na iyong picture.” Sabi ni Jester.

“Do you think, pinanganak siya kahapon para maniwala sayo?” tanong ko sa kanya.

“Well… siguro” kakamot kamot ulo niyang sagot sa akin. Natatawa na lang ako sa reaksyon ni Jester.

Third Person’s Point of View

Hindi pa din makausap si Jian ng matino nang kanyang mga kaibigan. Kahit kinausap na siya ng mga magulang niya sa relasyon nila ni Aiden.

Hindi man ganun katanggap ng kanyang ama ang relasyon nito pero paunti-unti ay susubukan nitong tanggapin iyon. Pero nagbigay ito ng kondisyon, hangga’t maari ay nais nitong ilihim ang relasyon dahil hindi niya kakayanin if magkaroon ng scandal regarding dito. Hindi niya kakayanin ang mga kritisismmo na masasabi sa kanyang anak. Masaya si Karen at Joseph sa naging desisyon ni Chairman.

Natuwa din naman si Jian sa Magandang balitang ito ngunit iniisip ni Jian kung saang lupalop niya hahanapin si Aiden.

Maging ang mga kaibigan nila ay hindi alam kung nasaan ito, hindi man lang daw ito nagpaalam at bigla na lamang umalis nang walang pasabi. At tanging sinabi niya lang kay Jad ay ang hindi nito pagtanggap sa offer ni Chairman. Yun lamang at wala na.

Habang nakatambay sila sa coffee shop, masayang nag-uusap sina Krystal at Yumi. Samantalang si Jad naman ay gumagawa ng student council files. Si Axis at Lann naman ay naglalaro ng mobile games. Si Jian naman ay tahimik lang na nakaupo at ang mata ay nakatingin sa labas ng shop.

May pinapakita si Yumi kay Krystal sa kanyang phone nang biglang magnotif na may new myday si Jester. Kung kaya’t agad nila itong sinilip at laking gulat nila na si Aiden ang nilalaman ng notification at myday.

“Guys. Look.” Sigaw na sabi ni Yumi.

Nagulat naman ang mga boys sa inasta ng dalawang girls.

“Ano na naman bang kaartehan iyan?” pang-aasar ni Lann na busy pa din sa kanyang cellphone.

“Yeah, guys look.” Dagdag ni Krystal sabay pakita nang kanyang cellphone sa kanilang lahat.

Nang makita nila ang nasa cellphone ni Krystal ay nagulat silang lahat.

“Nasaan daw sila?” tanong ni Jian kay Krystal at talagang napatayo pa ito.

“Sandale ahh. Hindi pa nagrereply eh. Bakit hindi mo itry kontakin si Jester. Tutal bestfriend kayo diba?” sagot ni Krystal.

Iyon nga ang ginawa ni Jian. Agad niyang kinontak si Jester ngunit hindi ito sumasagot ng maayos. Nagsend pa ito ng video ni Aiden na nagsasalita.

Pero dahil sa pangungulit niya kay Jester ay nalaman niyang nasa Boracay sila.

“Guys. I need to go. Kailangan kong puntahan si Aiden.” Matapos sabihin ito ni Jian ay kumaripas siya ng takbo palabas ng shop.

Hindi na siya nagpatumpik tumpik pa, kailangan niyang makita si Aiden ngayon. Agad siyang nagtungo sa airport.

Aiden’s Point of View

Matapos nang pag-uusap namin na iyon ni Jester ay nagpaalam na siya ay hinahanap na siya ng family niya. Ako naman ay tinuloy ko na ang pamimili ko dahil hinahanap na din ni Mama ang mga kakailanganin namin sa handaan.

“Ma, andito na ako.” Tawag ko sa kanya nang makauwi na ako.

Agad naman siyang nagtungo sa kusina at sinalansan ang mga pinamili ko. Ako naman ay naupo sa harap ng tv para man lang makapagrelax.

“Bakit kulang ito?” tanong ni Mama sa akin.

Agad ko naman siyang pinuntahan at tulad nga nang sabi niya ay kulang nang isang ingredients ang pinamili.

“Sige po ma. Babalik po ako sa palengke para mabili ito.” Sabi ko sa kanya.

Naglalakad na ako sa loob nang palengke, agad ko din namang nakita ang bagay na bibilhin ko kaya nagpasya na din akong umuwi. Nasa kalagitnaan na ako nang paglalakad ko nang biglang bumuhos ang malakas na ulan.

“Ay sh*t” naibulaslas ko sa sarili ko.

Inikot ko ang paningin ko para maghanap nang masisilungan ngunit wala akong makita. Nakakainis naman ito. Lakad takbo ang ginawa ko nang mabitiwan ko ang binili ko. Yumuko ako para pulutin ito, nang sa pagyuko ko ay wala na akong maramdaman na pumapatak na tubig sa aking ulo. Tumigil na ba ang ulan?

Tumingala ako at nakita kong may nagpayong sa akin at iyon ay si Jian.

TO BE CONTINUED:

CHAPTER 40: FINALE

Naglalakad na ako sa loob nang palengke, agad ko din namang nakita ang bagay na bibilhin ko kaya nagpasya na din akong umuwi. Nasa kalagitnaan na ako nang paglalakad ko nang biglang bumuhos ang malakas na ulan.

“Ay sh*t” naibulaslas ko sa sarili ko.

Inikot ko ang paningin ko para maghanap nang masisilungan ngunit wala akong makita. Nakakainis naman ito. Lakad takbo ang ginawa ko nang mabitiwan ko ang binili ko. Yumuko ako para pulutin ito, nang sa pagyuko ko ay wala na akong maramdaman na pumapatak na tubig sa aking ulo. Tumigil na ba ang ulan?

Tumingala ako at nakita kong may nagpayong sa akin at iyon ay si Jian.

“Jian…” naibulaslas ko. Agad akong tumayo at umatras. “Anong ginagawa mo dito?” tanong ko sa kanya. “Bakit ka nandito? Diba iniwan na kita. Ayoko na sayo. Umalis ka—”

Hindi ko na naituloy ang sasabihin ko dahil bigla na lang niyang binitiwan ang payong at niyakap ako nang mahigpit.

“Aiden, hindi ko kaya. Hindi ko kayang mabuhay nang wala ka. Kaya please… bumalik ka na sa akin.” Sabi niya habang yakap yakap niya ako. Rinig ko din ang mga paghikbi niya. “Aiden, please comeback to me. I miss you so much.” Sobrang higpit nang yakap niya sa akin at iyak lang din siya ng iyak.

Napapabuntong hininga na lang ako sa mga nangyayare, ngunit hindi ko napigilan ang sarili ko na yakapin din siya.

“Miss na miss na din kita. Jian.” Iyan ang nasabi ko sa kanya. Buo na ang desisyon ko. Kahit anong mangyare ilalaban ko siya. Ilalaban ko ang pagmamahalan namin.

Matapos ang naging eksena namin sa ulanan ay nagpasya kaming pumunta sa tahimik na lugar. Marami kaming dapat pag-usapan.

Kinwento ko sa kanya lahat lahat, simula nung nasa Tagaytay kami, at paano kami nauwi dito ni Mama. Kinwento niya din sa akin ang paghihirap na naranasan niya nung time na wala ako sa tabi niya.

“Sobra, sobra ang paghihirap na nararanasan ko.” Iyan ang huling litanya niya bago ko siya yakapin.

“Sorry, sorry kung wala ako sa tabi mo nung mga oras na iyan.”

Humiwalay siya sa akin at tumayo.

“Tara na, umuwi na tayo.” Inoffer niya sa akin ang kamay niya, masaya ko namang hinawakan iyon at tumayo na din.

Nagtungo na kami sa bahay na tinitirhan namin at napansin kong may mga sasakyan na itim doon. Kaya naman napatingin ako sa kanya.

“Anong meron?” tanong ko dito.

“Pinapasundo na kayo ni Mom. Actually gusto niya na doon kayo sa bahay mag noche Buena.” Sagot ni Jian sa kanya.

“Pero—”

“Don’t worry, nagkausap na din si Mom at mama mo. At okay na din naman kay Dad lahat. Atsaka he lend me his private jet. So we can go now.”

Masaya ako sa narinig ko sa kanya, pero nahihiya ako dahil halos lahat ay gastos nila. Pero wala akong magagawa kundi sundin ang gusto ng taong mahal ko. Mahal na mahal ko si Jian.

Nang makarating kami sa mansion ay naging Maganda naman ang pakikitungo ng pamilya nila sa pamilya namin. Lumipas ang isang linggo na kami lang ni Jian ang magkasama. Hindi ko din nakita ang mga tropa dahil pinagdadamot ako ni Jian sa kanila.

Buong linggo ay nasa resthouse nila kaming dalawa. Kung saan nangyare ang una naming paniniig. Pero ngayong media noche ay darating ang mga kaibigan namin at dito sila magbabagong taon.

Si Mama naman at mom ni Jian ay nag out of the country, nahihiya nga si mamang sumama pero si Tita Karen ang nag insists na isama siya. In-laws bonding nga daw.

Si Kuya Josep naman at si Chairman ay may inasikasong business sa states, kaya doon sila magstay ng isang buwan.

Si Rachelle naman ay pumunta sa England para doon ituloy ang kanyang pag-aaral. Laking pasalamat ko din dito sa babaeng ito dahil siya na mismo ang sumuko sa nais niya.

“Isang round pa please.” Bulong sa akin ni Jian habang nakahiga kami sa kama. At ang mga stubbles niya ay idinidikit niya sa batok ko.

“Ano bayan Jian. Nakikiliti ako.” Sabi ko sa bawat pagdikit niya. Natatawa ako at nakikiliti sa pinaggagawa niya.

Bigla kaming nakarinig nang malakas na pagkatakot sa labas ng kwarto.

“Hindi pa din ba kayo tapos diyan?” sigaw nang pamilyar na tao at iyon ay si Axis. “Pare, tama na yan, baka mabuntis mo na yang si Aiden.”

Nahiya naman ako agad sa narinig ko. Ibig sabihin nandito na sila.

Agaran ko namang itinulak si Jian dahilan para malaglag siya sa kama.

“Ouch naman love.” Reklamo niya.

Natatawa naman ako sa reaksyon niya. Pero naghanap ako agad nang maisusuot naming dalawa at agad kong inihagis ito sa kanya.

“Magdamit ka nan ga dyan.” Masungit na sabi ko. Wala naman na siyang nagawa kundi sundin ang sinabi ko.

Siya ang pinabukas ko nang pinto at pinauna kong lumabas dahil nahihiya ako sa naabutan nila.

“Hi Guys.” Nahihya kong bati sa kanila.

“Aiden, we missed you.” Agad na yumakap sa akin ang dalawang babae na sina Krystal at Yumi.

Umakbay naman si Axis kay Jian. “Pre, mukhang sulit na sulit ah.

“Shut up Axis.” Inis na sabi ko.

“Enough na, wag niyo nang asarin si Aiden.” Pagsuway sa kanila ni Jad.

Pagbaba namin ay agad na din naming inasikaso ang mga handa namin. Kami ni Jad ang naging punong abala sa pagluto nang aming kakainin.

Umabot nang gabi ang ginawa naming paghahanda para sa media noche.

Nilapitan ko si Lann na busyng nag-aayos ng pagsisigaan naming para sa bonfire.

“Lann?” tawag ko sa kanya.

“Hey. Aiden.”

“Ahm. Gusto ko sana magpasalamat sayo. Salamat sa lahat lahat ng tulong mo sa relasyon namin ni Jian.” Pagpapasalamat ko sa kanya.

Lumapit siya sa akin, sobrang lapit. “Ito ang tatandaan mo Aiden, lahat gagawin ko para sayo.” Ngumiti ito sa akin. At pinat niya ang aking likuran. “Kukuha lang ako nang mga kahoy.” Sabi niya bago umalis.

Sobrang laki talaga nang pasasalamat ko kay Lann sa mga ginawa niya sa akin. Lahat ng iyon ay hinding hindi ko makakalimutan.

Nagtipon tipon na kami sa labas nang bahay at nagset-up ng bonfire. Nakapaikot kami sa bonfire at nag-usap usap tungkol sa mga nangyare sa amin.

Binalikan naming kung paano nagsimula ang aming pagkakaibigan, kung paano kami nagkaroon ng conflict sa isa’t-isa lahat ng iyon ay napag-usapan namin at pinagtatawanan na lang namin.

Inasar din namin si Lann kung paano siya mag-isa ngayon at walang partner.

Nang malasing na ang lahat ay nagsi-akyatan na sila sa kani-kanilang kwarto samantalang kami ni Jian ay napagpasyahan naming maglakad lakad muna.

Napakapayapa ng kapaligiran, napakaganda nang buwan at mga bituin.

“Alam mo Aiden, hindi ko akalain na aabot tayo sa ganito.” Sabi niya sa akin.

Tumingin ako sa kanya. “Jian. Alam kong madami tayong pinagdanaan, at marami pa tayong pagdadaanan. Pero pangako. Hinding hindi kita bibitawan. Mahal na mahal kita.”

“Mahal na mahal din kita. Aiden.” Sabi niya sa akin.

Hinawakan niya ang pisngi ko at hinalikan ako sa labi. Halik na habang buhay ay dadalhin ko.

Sabi nila Masakit magmahal, yes tama nga sila pero ang hindi nila alam. Ang pagmamahal ay napakamagical. Masakit pero masarap dahil dito mo mararamdaman ang pagiging kumpleto mo. Dahil pagmamahal maalis ang mga lungkot na meron sa puso mo. Tutulungan ka nitong bumangon, umusbong na tila isang puno. May mga panahon na taglamig, taglagas, tag-init ngunit wag mong kalilimutan na sa bawat panahon na pagdadaanan ng pagmamahal mo mayroong pa ding tagsibol.

The End…

ABANGAN ANG SUSUNOD NA SCHOOL SERIES SA SUSUNOD NA TAON.

“SCHOOL 2025: NEW GENERATION”