AUTHOR’S NOTE

AUTHOR’S NOTE

I wrote this novel in June and finished it in July, 2024.

I spent my vacation writing this piece. Creating a story that reflects how love can be in facing hurtful situations. In a Marriage Contract. In manipulation. In denials. With a cheater partner.

How hurtful love can be in such complicated situations?

And why does love stay after all of this?

I hope you will enjoy your time reading Sensual Penance. And if you do, then it serves its purpose.

Thank you, and Enjoy! Love you guys!

~ W. A. B.

SYNOPSIS

SYNOPSIS

Joshua is a top billionaire. Lauren is a daughter of a Congressman. They were such a perfect couple if it was about wealth, names, and connection. Both parties can benefit from each other especially at times of election of Lauren’s Papà, Congressman Ruiz De Ava. To stay in politics with full financial support, Lauren was forced to marry Joshua. 

For the past three years, Lauren covered herself with an appearance of simplicity, making him disgusted and disrespectful to her. She did so, to not attract her husband she despised when one time she caught Joshua above the bed with his girl friend moaning and fucking. Then, she created a plan, if she cannot get away from her miserable marriage, she would act of loving him to at least earn his respect. She changed from simplicity to elegance. She seduced her husband which she regretted at the end.

---

WARNING: This novel contains explicit adult content, including graphic sexual scenes, strong language, and mature themes. It is intended for mature audiences aged 18 and over.

Furthermore, the content is purely within the realm of erotic fantasy. This story involves themes related to changing annulment laws to divorce laws, intended solely for narrative purposes and not as a commentary or debate on such issues.

Reader discretion is advised.

But for those of open-minded readers, go on to the next part and enjoy!

~ W. A. B.

PROLOGUE

PROLOGUE  

“Oh! Shit! Baby!” Joshua slid his dick hard all the way down his friend’s throat. He withdrew and thrust Angelina’s mouth again.

She was kneeling, facing the length of his shaft as he was standing. They were inside his room, in Deen Mansion where Joshua lives with his wife, Lauren.

He gripped her hair in a fist way, smacking Angelina’s face against his pelvis. His balls swing forward and backward at her chin.

She coughed. She was having a hard time breathing. And Joshua liked it. ’Yong tipong nabubulunan ito sa marahas niyang pagpipilit na palunukin ito ng pagkalalaki niya.

She forced her head backward. To breathe. To take a break. Ngunit hindi hinayaan ni Joshua iyon. He pumped his hips fervently.

She scratched his thighs. Digging her fingers to it, cignal for his mercy.

Joshua smirked. This is what he wanted from a woman, who knows his needs. Either way, he knew her lustful greed.

“Oh! Fuck! Baby, your mouth is heavenly warm!” He said raspy, stopping the mouth-fucking.

Naghabol ito nang hiningang tiningala siya. “J-Joshua… It doesn’t fit my mouth. Sana alam mo!”

He bit his lower lips, grinning. “I know. Ang ganda mo lang tingnan kapag nabubulunan.”

Umirap ang kaibigan. She wrapped her two hands around his standing manhood. 

“Hey, open your mouth.” His hands gripping her hair left it, now holding her chin to guide her open her mouth. Nang bumuka ang labi nito ay dinuraan niya iyon, na malamya nitong nilunok.

“You nasty jerk, my dear friend.” Malamyang ipinasok ang balls niya sa bibig nito. Playing around with it. Then, her burning and slimy tongue ran over his veined dick. Going up to its tip, then circling her lips when she pushed up and down her circled lips to its head.

Parang magwawala si Joshua sa ginagawa nito. Hinayaan niya ang kaibigan at hindi pinagkaintirisang i-chock ito. He was full of sensation with her lips around his head.

“Suck it aggressively, Angelina,” umuungol niyang usal habang nasa loob ng mainit nitong bibig ang kahabaan niya. “Alam mo namang nababaliw ako tuwing sinusubo mo’ko!”

Tanaw niya ang pagngisi ng kaibigan. She did what he demanded. Siniil nito ang kabuun niya sa loob ng bibig nito.

“Oh! Fuck!” Naghihisterya, he slapped her. Cupping her head behind, pushing forward his head. Fucking her mouth. Harder. Deeper.

Her saliva dripping down his balls. Ang mga mata nito ay naluluha.

Nagpaulit-ulit ang gayong pagpapasubo niya ng ari sa kaibigang si Angelina na lagi siyang inaakit na gumawa ng kabutihan. She always succeeded and there they were again.

Lumipas ang limang minuto na nahalata ni Joshua ang pananakit ng nakaluhod nitong mga tuhod, ang maya-mayang paghingal nito, ang pagpilit nitong ibuka nang malaki ang panga. He pulled out his dick from her warm mouth. Iginiya niya ito sa pagtayo at itinulak sa kama. 

“Pagod na ba ang bibig mo, baby?” Nakangisi niyang tanong, kung tanong man iyong intensyon.

Nagpapakaawa itong tumango. “Bibig ko lang ang napagod, Joshua,” hinagod nito ang tayong-tayo niyang ari na basa dahil sa laway nito. “Bukod sa bibig ko, may gusto ka pa bang pagurin?”

Pinangibabawan ni Joshua ito. “Baka umiyak ka na naman tulad no’ng nakaraan kapag pinagod ko ’yan.” Malambing niyang banta.

“Joshua, wala akong pakialam kung mapagod pa ako o ano, ang mahalaga sa’kin ay mapaligaya mo ako!” She crossed her arms around his neck. “I am needing, Joshua!”

He pressed his every skin against hers. Ang naninigas nitong utong against sa matipunong dibdib ni Joshua. Ang belly nito na inaangat nito upang maramdaman nito ang pagkalalaki niya. Ang mga hita nito ay nakabuka, inaanyayahan siyang pumasok, mangwasak.

His broad and powerful shoulder went to her, holding her cheeks and frenching her hard. Her tongue drags down his throat. They were entangling their burning bodies.

Nananabik ang maugat niyang ari na ipinahid ang ulo nito sa bukana ni Angelina, hanggang paunti ay ipasok ang namumulang ulo niya roon.

Kumalas ito mula sa bibig ni Joshua. “Oh! Joshua, ulo pa lang nakakabaliw na!” tili nito.

He smiled. Amused by her facial expressions showing him and body of wanting more.

Pinanood niya ang nagdedeliryong mukha ni Angelina habang ibinabaon ang pagkalalaki niya.

“Oh! Joshua! Handa na ako, isagad mo na!”

Is she joking?

Malakas na ibinaon ni Joshua ang ari paloob. Walang awang isinagad ang pagkalalaki sa kaduluhan nito.

May namuong tuwa sa pride niya bilang lalaki nang mapasigaw ito at mariin ang mga matang isinara.

“Bakit mo kasi sinabing isagad ko?” Hindi pa niya hinugot iyon nang mas idiin niya ang pelvis sa vulva nito. Masikip iyon at nabigla.

She shouted. “Joshua! Ah!”

“You have been my beautiful best friend. I don’t want to hurt you but you requested wrong.”

He pressed to her deepest.

“Jo-Joshua! O-Oh!”

He smirked and pulled out. Sa mumunting segundo ay nakahinga ang vagina ni Angelina, ngunit panandalian ang pangyayaring iyon nang agad na angkinin ni Joshua ang bibig nito upang hindi mag-ingay at walang pakundangang pag-initan ang spot nito.

He pushed his metal manhood fast. In and out. Deep. Rough.

He made her crazy with the stillness of his shaft. Her body numb as Joshua leaped inside her with wavering movement, rhythmically.

“Fuck, your tight, baby!”

Pakiramdam ni Angelina ay hinahati ito. “Oh! Oh! Oh! Oh! Oh!” Her orgasms gathered and converged his manhood.

Umaalog buong chenille ng kama at ang buong katawan nito sa maskulado niyang pagsulong-urong.

She sucked her breathe. Nagliliyad si Angelina, whimpering. Mabigat ang katawan ni Joshua na nasa ibabaw ni Angelina. At itinutulak si Angelina pailalim sa mattress.

Her body was twisting. Her legs were curling at his every deeper thrust.

Gamit ang buong lakas nito ay pilit nitong ipinahinto si Joshua, lamang upang ipagpalit nito ang puwesto nito at ito naman ang umibabaw sa lalaki. She crouched above him. Nakaupo sa pagkalalaki niya nang nakaangat ang katawan kaharap niya.

Naiwan sa kalawakan ang mga kamay ni Joshua at ang hiningang pinakawalan niya mula sa nagbabagang dibdib.

“Para ito…” Ang mga kamay nito ay kumuha ng balanse sa matipunong dibdib ni Joshua. “… sa walang kwenta mong asawa…” Ibinaba ni Angelina ang balakang, hinahayaang sakupin muli ang pagkababae at baunan. “… na hindi kayang ibigay sa’yo ang sarap na ako lang ang makakapagbigay!” Her neck arched nang mabaon ang pagkalalaki ni Joshua sa madulas nitong vagina, at itaas muli ang katawan upang ulitin ang ginawa.

For Joshua’s sensual, which became her sensual, she rode slowly until gradually giving her full speed to enjoy the lustful bugger.

Samantalang hindi pinigilan ni Joshua ang mga kamay na himasin ang mayamang dibdib ng babaeng handang ibigay ang lahat sa kaniya. To the hilt, her nipples reacted to his massaging hands.

Dumagdag ang mga callused fingers ni Joshua sa kuryenteng naramdaman ni Angelina. Her body was spasming and her nerves was feeling the sensitivity. She followed his hands. “Fuck, Joshua!” Malagkit ang mga tinging itinapon sa kaniya.

She was about to her another climax! And so he! Angelina purposely gave him a gaze of infatuation. So her called best friend invite him to his exciting fuck. To move up and down like she does.

“Shit, Angelina! Ang sarap mo! Lalabasan na ako!” He grabbed her butt and pushed his upper body upward. Angelina leaned into his body, yumapos ito kay Joshua nang pareho silang nakaupo, ang pinagkaiba ay sa kaniya nakaupo si Angelina.

Her nails dug at his back. Dama ng dalaga ang mas pagbakal ng nasa vagina nito dahil malapit nang labasan si Joshua.

Naramdaman ni Joshua ang pagsikip ng opening nito, hudyat na anumang segundo ay raragasa sa ari niya ang orgasm.

“Ah! Ah! Ah! Isagad mo pa! Parating na ako!” Imporma nito kasabay ng paggiling nito, pasalpok sa pag-angat at baba ng pelvis ni Joshua.

Napaungol ng baretono si Joshua nang sa pagsagad niya ay sumabog ang orgasms nito kasabay ng mainit na semilya niya sa cervix nito. Hinihingal na may panggigigil na inangkin ni Joshua ang mga labi ni Angelina. They cum together. They moaned together inside each other’s mouth.

Pinaglaban nila ang mga madulas na dila samalatang hindi pa tapos magpaulan si Joshua sa vagina nito.

“You always satisfy me, Angelina.” Kinakapos na hiningang aniya. Their faces was close to each other.

Ngumiti ito. Bumabawi ng hininga habang taas-baba ang dibdib. Sa boses din na kinakapos. “No, Joshua. You satisfies me!”

Iginayak ni Joshua sa pagkakahiga si Angelina. Inunan nito ang malaking muscle niya sa braso. Kalaunan ay yumakap patagilid sa dibdib niya.

“Joshua…”

He hummed.

“Sinong mas maganda sa’min ng asawa mo?” Malamyang tanong nito habang nagbabawi ng lakas.

“Syempre naman ikaw. Walang kwenta sa kama ang asawa ko. Even being a wife herself. She’s useless. Don’t compare yourself to her.”

Malandi itong tumawa. “Kahit mag-ayos ng sarili, ’di niya kayang gawin, bukod sa anak siya ng congressman ay wala ng maganda sa kaniya—”

Pinutol ni Joshua ang iba pa nitong sasabihin at ibinaling ang atensyon nilang dalawa sa panibagong round. He caressed her vulva. Trembling her clitoris using his two fingers.

“Hoy, Joshua! Ano ba?!” Nagdedeliryong sigaw nito.

“Tigil ko?”

Nag-arched ang katawan nito nang nginigin ng mga daliri niya ang clitoris nito. “Syempre… huwag!”

“Fuck! Come here! I’ll pleasure you, baby!” Sinalsal niya ang sariling ari at nang muling mabuhayan iyon ay pinatuwad niya ang kaibigan.

“You nasty!” Malandi nitong hiyaw.

NAGDIDILIM ang mga mata ni Lauren habang natatanaw mula sa hindi ganap na saradong pinto ng kwarto ni Joshua ang ginagawa nito at ng kaibigan nito.

Nagpaalam siya sa mayordoma na may aasikasuhing bayarin sa labas ngayong araw. Alam niyang nangangaliwa ang asawa niya ngunit hindi niya mapaniwalaang sa mismong Deen Mansion gagawa ng kagaguhan ang asawa niya. Hindi ba ito natakot na mahuli niya?!

Hindi maipinta ang mukha niya at tila nakatanaw sa madilim na gabi ang kaniyang mga mata. Walang hiya ang asawa niya! Lalong walang hiya ang kaibigan nitong pumapatol sa asawang may asawa!

Nanghina ang mga tuhod niya sa harap-harapang nakikita. Sigurado siyang anumang sandali ay babagsak siya sa sahig. Tumalikod si Lauren at isinandal ang katawan sa wall upang doon kumuha ng lakas.

Nanginginig ang mga kamay niyang itinakip iyon sa bibig upang hindi siya marinig ng mga ito nang magsimula siyang humikbi.

CHAPTER 1

CHAPTER 1

TINAHAK ni Lauren Kaly De Ava Deen ang bifurcated stair tungo sa unang palapag.

Nakasalubong niya si Joshua na nagmamadali ring bumaba ng baitang ng hagdag. He looked no connection to her as he hasty walked to the carpet of living room.

Lauren did not want to be shown in her face what she saw yesterday. Kinasusuklaman niya ang asawang ito. Saan nga ba ito nakakuha ng lakas ng loob na sa mismong mansion na ito kung nasaan sila nagsasama ay gagawin nito ang panloloko?

Forcefully, she awhile pretended her eyes were holy. Nang makababa sa huling baitang ng hagdan ay naglakas-loob na tanungin ito. “Sa JK Holdings building ka ba buong araw kahapon?” Mahina ang tinig niyang iyon.

Para siyang nahihiya na magtanong dito kahit pa ito ang nagloloko.

Nahinto nito ang paghakbang. Parang may kendi sa lalamunan niya nang matagal itong nakaistatwa at hindi man lang humarap nang nasa unang palapag sila. 

He spoke, incivility. “Why do you ask?”

Malumanay siyang nagkibit-balikat sa nakatalikod nitong bulto. “W-Wala. Just wanna know how your day was yesterday—”

He cut her. Malamig pa sa yelo ang boses na tumugon ’pagkatapos humarap. “Nasa opisina ako kahapon. Buong araw.”

Nanuyo ang lalamunan niya. Hindi siya makapagsalita at ipamukha rito ang pagsisinungaling nito. She had no courage to rejoinder. Never was.

Instead of speaking, she stared at him. Kung marunong ito magbasa ng isip via stare ay malalaman nito ang tunay na gusto niyang sabihin: “Wala akong problema sa pambababae mo, o humanap ng magiging ka-sex, pero bakit dito sa Deen Mansion mo ginawa?! Bigyan mo naman ako ng katiting na respeto!”

He heaved. “May sasabihin ka pa ba?” Tumingin ito sa Rado watch nito. “Kailangan ko nang umalis.”

Bakas ang disgusto sa mukha ni Joshua. Animo’y wala itong ni isang segundo para pag-aksayahan siya ng oras. Kusa itong tumalikod at sa pagkakataong iyon lamang nakalunok siya nang malaya at nakahinga nang tama.

“Siya nga pala, kulang ba ang ibinibigay kong pera sa’yo para shirt and pants na lang lagi ang isuot mo? Occasional or not, laging ganyan ang suot mo,” pang-iinsulto nito. Ibinalik ang tingin sa kaniya.

“Hindi sa gano’n, mas komportable ako sa ganito. Anong saysay ng pag-aayos kung lagi lang akong nandito sa loob at pinababantayan mo kung lalabas naman ako?”

Hindi niya alam kung saan niya nahugot ang sumagot nang matapang.

For a few seconds, he was speechless. Naggalawan ang mga muscles sa mukha nito. Hindi ito sumagot sa sinabi niya ngunit tumugon ng pang-iinsulto. “Malay ko kung ano’ng ginagawa mo sa labas ng mansion. Baka nanlalalaki ka at nakikipagharutan sa mga batchmate mo noon para sa pera—” he said in sarcasm.

“Lumabas ka na! Wala kang karapatang sabihan ako ng ganyan!” sigaw niya at duro sa main door.

Patuya itong ngumiti. “Kung kailangan mo ng pera para sa campaign ng Papà mo, sabihan mo’ko, ’di ba ’yon naman ang dahilan kaya tayo ikinasal—”

Namuo ang mga luha sa mga mata niya. Nanlambot ang buong katawan niya sa uyam nito na mula no’ng nagdaang tatlong taon ay iyon at iyon ang bukang bibig nito na parang sirang plaka. Ipinapamukha sa kaniyang pera lang ang habol niya at ng pamilya niya.

She is living in a burning hell without her own choice. All because of her political family.

Tumigil si Joshua nang makitang napupuno ng tubig ang mga mata niya.

“Baka gabihin ako sa trabaho.” Iyon lang at tinalikuran siya nito.

Nang makalabas ang asawa ay tuluyang bumuhos ang luha sa mga pisngi niya. Tuwing nag-uusap sila ng asawa ay laging sa ganito nauuwi.

Mas mabuti pa nga sigurong tahiin na lang niya ang bibig upang hindi magkaroon ng karapatang makapagtanong at masabihan ng mga insulto in return.

Humikbi si Lauren. Kinokonsola ang sariling may hangganan din ang pagtitiis niyang ito sa buhay may-asawa na walang konsepto ng pagmamahalan.

“BAKIT ’di mo na lang hiwalayan ’yang gagong Joshua na ’yan?” may bakas ng pagtitimping suhestiyon ni Jack Dwen, batchmate niya sa high school na ngayon ay ganap ng Neurosurgeon.

“Tatlong taon na kaming kasal ni Joshua, sa loob ng tatlong taon, alam mo bang apat na beses na akong nagmakaawa sa Papà ko na gusto ko ng divorce,” mapait niyang sagot.

Sumimsim ito ng rum. “Para kang pinarusahan ng pamilya mo, ginawa kang pain para sa pinansyal nilang pangangailangan.” Mukhang lasing na ito upang sabihin iyon. Subalit agad din humingi ng paumanhin sa sensitibong nasabi.

She round the hold to her glass wine before sipping. “Ang hindi ko lang matanggap sa ginawa niya ay sa Deen Mansion niya iyon ginawa!”

Nagkibit-balikat ito. “Pangangailangan, Lauren.”

Tumikhim siya. Birhen siya nitong pinakasalan at hindi siya pumapayag na mahawakan man lang nito ang balahibo niya.

Muling ibinaling sa iba ng doctor ang usapan nang matantong masyado siyang inosente para sa gano’ng usapan. “Anyway, nice… dress, Lauren. Sa loob ng tatlong taon… ngayon ko lang ulit nakitang nag-ayos ka. From elegant attire to gorgeous face,” papuri nito sa suot niyang fitted red asymmetric neckline ruffle dress, sa nakalugay niyang may unting curl na buhok, sa Stuart Weitzman heels na suot, sa suot na hikaw, kwintas, at singsing na lahat Bvlgari ang brand, at sa slight make-up sa mukha niya.

“Huwag kang mambola dyan.” Ang totoo ay parang kiniliti ang puso niya sa papuri nito.

“I’m serious, Lauren. Men around us in this bar are freaking in your beauty. You’re beautiful.” He said.

She smiled. Nilinga niya ang paligid at pansin na nakasulyap ang ibang kalalakihan sa kaniya. At sa ’di kalayuan ay natanaw niya si Sam, a man ordered by Joshua to follow her anywhere.

“Dahil ba sa pang-iinsulto ni Joshua at ng kaibigan niya with benefits kaya ka nag-ayos?” naaaliw nitong tanong.

That was true. Inayos niya ang sarili dahil lubos siyang nainsulto. “Parang gano’n nga.”

Nagtiim ito ng bagang. “Huwag mong seryosohin ang sinabi nila. Mga baliw sila. Hindi make-up and body ang basehan ng ganda. Kahit pumorma ka ng usual mong sinusuot ay maganda ka.”

Nag-init ang mga pisngi niya nang landasin niya ang titig nito.

Naghari ang katahimikan. 

“Sorry. I guess I’m done here. Are you?” Tumayo siya. Alam niya ang nasa kalooban ni Jack behind his words. “Salamat pala sa pagsama sa’kin dito ngayon.” She began her farewell.

“Aalis ka na agad?” Hinawakan nito ang braso niya na parang gusto siyang pigilan but opt not to. He stood up. “Hatid na kita.”

Hindi na siya umangal pa sa huling authoritative na sinabi nito. Hindi naman talaga siya makatatanggi, as if na papayag ito. Isinakay siya nito sa Porsche Macan car nito at maya-maya ang usapan nila habang nasa byahe.

MULING tinahak ni Lauren ang bifurcated stair paakyat habang kumukuha ng lakas at balanse sa handrail niyon.

Kung bakit siya naglasing at nagsuot ng elegante ay dahil pakiramdam niya ay inapakan ang pride niya bilang babae. Marahil nasa kaibuturan ng puso niya ang paghihiganti sa asawa na bawiin ang mga sinabi nito.

Nang maabot ang ikalawang palapag ay babagsak-bagsak ang mga mata niyang tinungo ang kwarto salungat sa direksyon ng kwarto ni Joshua.

They don’t sleep together in the same room, for the past three years. 

Nang pihitin niya ang doorknob at pinasok ang kwarto ay napapitlag siya nang makita ang gulo-gulong buhok at disaster suited na si Joshua, nakaupo sa paahan ng kama niya.

Nahigit niya ang hininga. Mukhang nagsumbong si Sam kung saan siya galing, sino ang kasama niya, at ano ang ginawa nila.

They crossed sight. His eyes, his face, his gestures, his body, even his soul, and breathing, were all evinced anger.

CHAPTER 2

CHAPTER 2

KUNG pakikipagtitigan lang ang dahilan ni Joshua para mangahas na pumasok dito sa kwarto niya ay wala siyang lakas na isakatuparan iyon.

“W-What are you doing here?” nauutal niyang tanong. Binalot ng kaba ang dibdib. 

They have been like this, she has been the one who open conversation between them.

Sinuyod siya nito ng nagbabagang titig. Nakatukod ang mga braso sa bawat hita na nakaupo sa dulo ng kama niya. Kumagat ito sa labi na tanging maanghang na titig ang sinagot sa kaniya.

“Can you leave now? Magbibihis na ako.” May himig iyon ng takot.

He clicked his tongue. He chuckled. “Why? Mag-asawa tayo, magbihis ka sa harap ko.”

Bahagyang nanlaki ang mga mata niya. Anong sabi nito?!  Dumagundong ang puso niya sa pahayag nito. Kung seryoso si Joshua sa sinabi ay hindi niya alam.

At lalong hindi niya alam kung ano ang sasabihin. Joshua stretched out. Mabagal ang mga hakbang ng John Lobb rasp sole na black shoes nito, at dahil malamlam lamang ang ilaw mula sa wall lamp ay sinisilaw siya ng Rado watch nito.

He reminded her. “Ayaw mong masilayan kitang gan’yan kaya gusto mo agad hubarin? ’Di maghubad ka sa harap ko.”

When he closed their distance into inch, he sniffed her neck. “Amoy alak ka,” usal nito.

Hindi niya alam ngunit hindi niya mabigyan ng tamang salita ang kalabog ng dibdib niya, lalo nang tumama ang mainit nitong hininga sa leeg niya.

“L-Lumayo ka. Ikaw rin naman, amoy alak ka,” bawi niya sa asawa nang sa pagkakataon ay masamyo ang amoy ng tequila sa bibig nito.

Ngumisi muli ito na namulsa. “Bakit ka nakipagkita sa jerk na ’yon? Sa bar pa? At… nakagan’yan… ngayon lang kita nakitang gan’yan.” May bahid ng babala sa tinig nito.

She snapped. “Have I no right for this? Hindi mo na nga ako pinagtatrabaho sa kumpanyang ipinama ng Mamà, pinagbabawalan mo’ko. Anong gusto mong gawin ko?” mariin ngunit malumanay niyang pagbabalik ng tanong.

“Dahil utos mismo ng Papà mo!” singhal nito.

Patuya siyang ngumiti. She walked past him. “Mula ngayon, gagawin ko na kung anong gusto ko. ’Di na ako magpapakontrol sa’yo at sa pamilya ko—”

Mahigpit na hinawakan siya nito sa braso at iniharap dito. “Sa’n ka kumukuha ng lakas ng loob ngayon? Sa siraulong Jack? Ah, handa kang magpaganda kapag haharap sa kaniya.” Nag-iigting ang mga bagang nito. “Mahal mo ba siya?!”

She grumbled. “Nasasaktan ako!”

Pilit niyang binawi ang braso ngunit malakas ito.

“Wala kang pakialam!” sinusugan niya ang pagpupuyos. “Are you clean as a saint for you to ask?!”

Tumikhim si Joshua. Guilt painted in his face. Imbis na palalimin ang katotohanang gusto niyang bigyan nito ng paliwanag ay itinulak siya nito sa kama.

Napatili siya. Lasing ito at hindi niya alam kung ano ang kaya nitong gawin.

“Hindi mo’ko pwedeng ipagpalit sa gagong ’yon, Lauren.” Hinubad nito ang suit jacket at pinaibabaw siya.

“What do you think you’re doing?!” Pumalag siya. But for the second time, she is not as strong as he.

“Bukod sa pleasing look, ano pang willing mong gawin para sa gago na ’yon? Ito ba?” Hinalikan nito ang leeg niya at kinulong ang mga kamay niya sa palad nito.

Muli siyang tumili at nilabanan ang reaksyon ng naaakit na katawan niya. “Ano ba’ng pinagsasabi mo?!” Nagdulot iyon ng kaba sa dibdib niya na agad na nagpabuhos ng malalim niyang emosyon. “Tumigil ka!” She cried. 

Nang marinig nito ang paghikbi niya ay automatikong lumambot ang lakas nito. Ginamit ni Lauren ang pagkakataong itulak ito.

Tumayo si Joshua sa gilid ng kama at mukhang natauhan sa ginawa nito nang makita siyang takot na takot na umiiyak.

Hinilamos nito ang mga palad sa mukha at tuluyang nilisan ang kwarto niya na may guhit ng pagkakasala sa itsura.

Lauren shed tears progressively. Dalawa ang dahilan niyon: una ay ang takot at tension, ikalawa ay ang hindi maipaliwanag na naging dapat ay ginawa niya kanina tulad noon na sinasampal agad ito subukan lang siyang mahawakan.

“BAKIT niyo ko pinatawag Papà?” Si Congressman Ruiz De Ava ang kausap ni Lauren, sa loob ng opisina nito.

Bahagya itong umubo, nakaupo sa swivel chair. “May iba ka bang lalaki?”

Para siyang nabilaukan sa biglang tanong na iyon. “Papà, hindi ko magagawa ’yan. Kasal kaming legal sa simbahan at papel ni Joshua.”

Nilapag nito ang mga kamay sa mesa. “Mabuti naman. Hindi ko gustong malaman na mangangaliwa ka sa asawa mo, naiintindihan mo?”

Nahigit niya ang hininga. Lauren had to answer in her vow. “Opo, Papà.”

Four years ago nang magkakilala sila ni Joshua sa isang party, naroon ang pamilya ni Joshua at pamilya niya nang maisipan ng mga itong perfect match sila at isang taong trinabaho ang biglaang kasal nila. Joshua argued to her that their wedding is due to family name expansion and strong connection, mainly to benefit both sides. Makakahuthot ang Papà niya ng pera kay Joshua at makakahugot ng reputation ang pamilya Deen sa matinik na political name ng Papà niya.

“Papà…” may binabalak din siyang ipakiusap dito.

Binudburan siya nito ng tinging  huwag mong sabihing…

But she still did. “Hindi ko po mahal si Joshua…”

Naghasik ito. “Lauren!”

She started crying again, flicking her nails together. “I… I want divorce…”

“Sinasabi ko na nga ba!” Nabanaag niya ang ’di makapaniwalang hininga nito. “May iba ka!”

Napapagod na humindi siya. “Wala nga po!”

Malakas na hinampas nito ang lamesa. Kumurap siya nang masindak. “Bakit lagi mo sa’kin pinapakiusap ’yan?!”

“Papa, may pakialam po ba kayo sa’kin? Sa nararamdaman ko?! Sa buhay ko?! Para lang sa interes niyo kaya niyo ako ikinulong sa piling ng lalaking iyon! Lagi niyo akong tinatanong kung nangangaliwa ba ako o kung mahal ko na ba ang lalaking iyon tuwing punta ko rito, without asking me if Joshua do that! Nakakapagod, Papà!” Bumuhos ang emosyong kinikimkim niya. “’Di mo’ko pinapakinggan… tinanggalan niyo na ako ng karapatang mabuhay nang masaya dahil nakatali ako sa lalaking katulad ni Joshua!”

Kahit pa gano’n siya magsalita sa Papà niya ay may pag-aalangan pa rin niya iyong sinabi. 

Rinig na lamang niya ang bugtong-hininga nito. “Saka ka na magsaya sa kabilang buhay mo, kapag hindi ka na ipinanganak sa pamilyang De Ava.”

Tumulo ang sunod-sunod na luha mula sa mga mata niya. May magulang pa lang tulad ng Papà niya na walang pakialam sa kalayaan ng anak sa pagdedesisyon.

“Gano’n ba kahirap bigyan ng puwang sa puso mo si Joshua? Tatlong taon na kayong kasal at nagsasama sa iisang bubong!”

Hindi na siya umimik pa. Kakapusin siya ng hininga dahil sa sunod-sunod na luha niya kung makikipagtalo pa siya.

Dumugtong ito. “Huwag na huwag mo lang subukang dumihan ang pamilya natin, wala akong pakialam kung hindi kayo nagmamahalan dahil isinasara mo ang puso mo. Lauren, ayoko ng may divorced sa pamilya! Ano na lang ang sasabihin ng publiko?!”

“Makasarili ka, Papà…” pati siya ay nagulat sa sinabi niya.

Nahinto ang Congressman at nang magtama ang mga naghahamong mga mata nila ay tumayo ito at lumipad ang palad nito sa pisngi niya.

“’Di ako nagpalaki ng anak na walang galang! Para sa’yo ang lahat ng ito, Lauren!”

Kinagat niya ang labi. Humagulgol dahil sa sakit ng mga salitang binibitawan nito. 

Tumayo rin si Lauren. Without anything in mind, she turned her back and was about to leave the office.

Pinunasan niya ang basang pisngi.

Nang bigla ay malakas nitong sinabi, “Bigyan niyo na ako ng apo.”

Huminto siya sa paghakbang. The phrase stopped her subconsciousness. Paulit-ulit ang huling sinabi nito sa isip niya. Sa isang saglit, tumuloy siya sa paglakad at walang lingong tuluyan niyang nilisan ang opisina nito na kumukulo ang buong dugo niya.

Papà , nambababae si Joshua! Hindi niya ako mahal at hindi ko rin siya mahal! Anak mula rito?!

CHAPTER 3

CHAPTER 3

JOSHUA was walking through the corridor of Red Sitre Hotel with Angelina to a booked room.

Aware siya sa kanina pa nitong pagsasalita. Ngunit hindi niya iyon binibigyan ng effort na tugunan. Only because of an inexorable picture of his wife appearing out of the sudden in his mind.

Ang… ang… magandang imahe nito kagabi na aakalaing malaking billboard na nasa utak niya. Hindi iyon maalis doon.

He was dumbfounded. Muli lang nakaalis sa alapaap ang isip niya nang banas na isigaw ni Angelina ang pangalan niya. Sinusugan nito ang naging untag nito. “Lasing ka pa rin ba o ano?! Isang bote lang naman ang ininom natin kagabi, ah! Tapos nagmadali ka pang umuwi sabi mo magdamag tayo.”

He shook his head. “Wala. Work related thoughts lang.” Pinalibot niya ang braso sa bewang nito at ang isang kamay ay nakapamulsa. “Syempre, ikaw lang ang laman ng puso’t isip ko, baby.”

“Talaga lang, huh? Kapag babae ’yang nasa utak mo, dudukutin ko talaga ’yang utak mo.” Mocking, she added. “Kahit wala tayong label but friends. At least we have benefits.”

Malamya itong humagikhik. “And at least, mas maganda ako sa asawa mo.” Humilig ito sa balikat niya.

Joshua was addled, stirred feelings after her bad mouth about his wife. He shook his head again. Upang mawala sa isip ang asawa at bumalik sa normal ang nature niya ay ibabaling niya ang buong lakas at atensyon kay Angelina na iginiya niya papasok sa kwarto.

She held tight his collar, brushed his mouth to hers. Isa-isang inabandona nila ang mga damit sa kung saan hanggang maging magkapatong sa kama.

’PAGKALABAS pa lang ni Lauren sa mansion ay tanaw na agad niya ang sasakyang itim na Toyota ni Sam.

She was wearing another elegant clothing from Channel 1995 two-tone wool-blend skirt suit. It was all black, touched by white to its every corner. With jewels in her body of N degrees five collection from Channel.

Pumasok siya sa personal na sasakyang Ferarri, a gift from Doctor Jack just a month ago.

Kung bakit siya nagpapakaelegante ay hindi niya rin alam. Ang alam niya ay iharurot ang sasakyan at ipunta sa isang lugar na puno ng buildings upang iligaw ang sasakyan ni Sam at nang maisakatuparan ay pinuntahan ang location ng sasakyan ng asawa niya.

Napangiwi pa siya nang wala ng sumusunod na black Toyota sa likod. Hanggang sa dinala siya ng direction sa reserved parking ng Red Sitre Hotel.

Lumabas siya ng sasakyan upang sa mga sariling mga mata ay makita niya ang nakaparadang sasakyan ni Joshua doon.

“Walang hiya talaga…”

Wala siyang ideya bakit siya nandito at nais alamin kung nasaan si Joshua. ’Di naman siguro upang saktan ang sarili niya against sa ginagawa ng asawa niya kasama ang kabit nito.

O baka umaasa siya na titigil ang asawa niya sa ginagawang pagtapak nito sa pride niya bilang asawa nito. Dahil sa totoo lang ay nasasaktan siya.

Gustuhin man niyang puntahan ang occupied room nito kasama ng babae nito at pagbuhatan sila ng kamay ay agad ding umalis sa isip niya iyon. Duwag siya para sa pag-iiskandalo.

Umingit muli ang sasakyan niya pabalik sa Deen Mansion bago pa siya matagpuan ni Sam dito at mabuko sa ginagawang investigation niya.

UMUWI nang maaga si Joshua sa Deen Mansion matapos lang ang meeting sa kumpanya.

’Di tiyak kung bakit may pananabik sa dibdib niya na may halong kaba nang muling maisip ang ginawa niyang paghalik sa leeg ni Lauren.

Nang papasok siya sa main door ng mansion ay kasabay no’n ang pag-abot ng naka-helmet na lalaki sa mayordoma ng isang box ng karton. The mayordoma was already carrying a basket of fruits as she handed the box.

“Kanino ’yang mga ’yan galing, Manang?” usisa niya. Nakakunot ang mga noo.

Ngumiti ang mayordoma. “Ito pong prutas ay galing kay Doc. Jack,” malambot ang mga matang sinulyapan pa nito ang samu’t saring prutas na bitbit. “Ito naman pong box ay ’di ko po alam.”

Nagkasalubong ang mga kilay niya nang marinig ang pangalan ng isang siraulo. “Para kay Lauren ba?”

Tipid itong sumagot. “Opo.”

He scowled. “Throw all sa kusina, mga basura lang ’yan.”

“Po?”

“Sa trash can, Manang.”

Pumalag pa ito. “E, sayang naman po—”

Isang matalim na tingin ang ibinawi niya. Wala itong sinabi ngunit tumalima sa direksyon ng kusina.

Bumuga siya ng hininga. “Gagong Jack. Padala-dala pa ng prutas dito. Mukha bang ’di ko kayang magsustento ng prutas sa bahay na ’to?”

Naupo siya sa furniture sa salas. Hindi pa siya dumeretso sa kwarto upang magbihis.

Inantay niyang umalis sa kusina ang mayordoma at saka tumungo sa kusina. Nilinga niya ang paligid upang masigurong walang tao. Nadatnan niya ang prutas at box sa ibabaw ng mesa. Hindi tinapon sa basurahan ng mayordoma.

His jaw clenched. Nang akmang hahawakan ang mga ’yon nang marinig mula sa likod niya ang tinig ni Lauren.

“Para sa’kin ba ’yan?”

His peculiar guilt drew his face. “Para raw sa’yo.”

She smiled solemnly. And her genuine smile disturbed him.

Natanaw niya ang leeg nito at naulit ang pangyayari kagabi sa imahinasyon niya. He shoved his hands inside his pocket pants.

Nagtama ang mga mata nila na akala mo ay may amnesia ito para umaktong wala siyang kasalanang ginawa kagabi.

As they closed distance, her fragrance addicted him.

May nadukot itong small paper sa gilid ng basket. Hindi niya iyon napansin agad at tila si Lauren lang ang may alam ng location ng paper.

Tipid itong ngumiti matapos isara at ibulsa ang papel. And by then, he noticed her elegance. Kailan pa natutong manamit ng gano’n ang asawa niya? In love ba ito sa ka-batch mate nito?

Nagtangis lamang ang mga bagang niya sa naisip.

“Lagi ka bang binibigyan ng regalo ng Jack na ’yan?”

She replied in tremor. “’Di naman lagi.”

Nagpakawala siya ulit ng mainit na hininga. Reminded himself for abstained anger.

Dapat kanina pa siya umalis dito. Ngunit salungat ang sinasabi ng mga paa niya na layuan ito, ng mga mata niya na ilihis sa… ganda nito, ng ilong niya sa… parang may field of magnetism nitong halimuyak.

’Di niya batid saan humugot ng pakikiusap na sana ’di na love gift giving ang laman ng box na sunod nitong pinasadahan ng kamay.

“’Di ka pa aalis?”

Nabigla siya sa pagtataboy nito.

Lakas ng loob nitong paalisin siya?! Ayaw ba nitong mahuling nakikipagharutan ito sa kung sino-sinong lalaki?!

“About to.” Iritado siyang lumayo ngunit mabagal.

Huminga siya nang malalim. Ano nga ba ang ginagawa niya rito? Nasisiraan na siya ng bait. Binilisan niya ang paghakbang palabas ng kusina nang tumili ito.

His mundane legs speed to her standing. Kumurap siya nang makita ang hinagis nito pabalik sa mesa na bukas na box, na naglalaman ng patay na daga at may kulay dugong nakasulat sa papel: ANAK KA NG MAPANG-ABUSONG POLITIKO!

Nakatakip sa mga bibig ni Lauren ang mga palad. Horror was on her face.

’Di niya alam ang gagawin. Ayaw niyang hawakan si Lauren dahil magagalit ito. Ngunit nang makita sa mga mata nito ang nagbabadyang luha ay kahit paano ay sinabi niya, “Huwag mong intindihin ’yan.” That’s just another threats from haters of your Papà.

She lost her balance.

Nanghina ang mga tuhod nito sa takot. His mundane arms opened, catching into his chest his wife.

Humikbi sa dibdib niya ang asawa. Gano’n na lang ang pagkagalit niya sa nagpadala ng box nang madama ang panginginig nito. He comforted her into his warmth.

CHAPTER 4

CHAPTER 4

’Fruits for you, Lauren. Accept and eat this, alright? You’re one of those who’s not accepting gifts tulad ng Ferrari na niregalo ko sa’yo. Well sana gamitin mo na ‘yon. And these fruits, eat them! Or else you’ll get too skinny you don’t wish to be.’

• Doc. Pogi

The fact   na ginamit na niya ang Ferrari. Mumunti ang mga ngiting pinakawalan niya. Feeling the presence of Joshua nearby, she couldn’t express freedom of smiling. Baka kung ano pa ang isipin na naman nito na nanlalalaki siya.

Nang maisuksok sa maliit na bulsa iyon ay dinig niya ang paghinga nito. He was relieving something she could not name through breath.

She opened the box. Agad na tinapon niya pabalik iyon sa mesa nang daga at dugong handwriting ang bumungad sa kaniya.

She was shocked.

She was afraid.

Hindi ito ang unang beses na nakatanggap siya ng gano’n mula sa kung sino. Ngunit ang isang ’yon ay malala na! Before, it may have been just letters and dolls without heads.

Nanlumo ang lakas niya sa katawan at mapasigaw ang tanging nagawa. Her body responded into reduced balance.

Ilang sandali na hindi niya naramdaman ang paligid. Not until she heard him and catched her into his stiff chest and arms.

Hindi namayani nang matagal ang pagkagulat. Inayos niya ang sarili at nahiyang iniwas ang katawan mula kay Joshua.

“Ayos ka lang?” nasa tinig nito ang pag-aalala.

The car earlier of him in the parking of Red Sitre Hotel alloyed her mind. The insult he has been stating without deference. His sex with Angelina inside this Deen Mansion.

Imbis na magpasalamat, nagdemonyo ang isip niya.

“Don’t act like a good husband,” matapang ngunit nasa loob ang kaba. “Hindi bagay.”

Nagbagong agad ang mga mata nito. “Ah, sensya ka na,” sarkasmo itong ngumiti.

“Huwag mo rin akong hahawakan. Hayaan mo’ko kung matumba man ako o kung ano man ang mangyari sa’kin. Hindi ko kailangan ng awa mula sa’yo.” Sinipatan niya ito ng mata.

He smirked. “Turo ba ni Jack ’yan?”

Namangha siya. “Ano’ng sabi mo?”

Nilagay nito sa kalawakan ang mga kamay. “Palipasin na natin ang araw na ’to. Sasakit ang ulo ko sa pakikipagtalo sa’yo. Wala namang saysay.”

Papusdak siyang lumapit, hindi natitinag ang inis niya sa manlolokong ito. “Ituon mo na lang ang buo mong atensyon sa iba . Huwag sa’kin.”

Tumalikod siya ngunit hinarap ito muli. “At isa pang hawak mo sa’kin, isusumbong kita kay Papà.”

Paismid na nilakad niya paalis ang kusina.

MAHIGIT isang linggo na rin ang lumipas. Matapos ang buong tapang niyang banta rito ay bumalik sila sa normal na ’di halos magpansinan at magdikit.

Sa loob din ng mga araw na iyon ay bago na ang pananamit niya, sinisikap na pinakaelegante at pinakamaganda ang maisuot. Inaantay niya ring magkita sila ni Angelina upang lunukin nito ang mga binitawang salita nito noon.

Lumilipad kasama ng hangin ang laylayan ng ’di gaanong mahabang dress na suot niya na mula sa Dior, kulay light green ito at natutuwa siyang umaangkop sa kulay ng suot niya ang fountain at mga maninipis na grass sa gitna at paligid ng motor court in front of the mansion na natatanaw niya.

Mula noong narinig niya ang usapan ni Angelina at Joshua sa kuwarto nito sa loob ng Deen Mansion, muli ng binalik ni Lauren ang style sa sarili bago pa man sila ikasal ni Joshua.

Ipinako ni Lauren ang tayo sa major na balkonahe ng mansion. Pati ang mga pino niyang buhok ay nakikilipad sa hangin.

She smiled.

Phone ring…

Inabot niya ang phone sa maliit na mesa sa balkonahe.

It was her Mamà Bella Vista De Ava who was calling.

“Mamà, kumusta po?”

Rinig niya ang malalim nitong paghinga. “May problema po ba?” dagdag pa niya.

“Ah, darling…” ngarag ang boses nito.

She was worried. “What’s the matter, Mamà?”

Alam niyang pilit nito ang magsalita nang maayos. “May… may nagpadala kasi sa’kin ng kung ano-anong pananakot nitong nakaraang araw.” Dinig niya ang labis nitong pangamba.

May nagpadala rin ng gano’n sa Mamà?

Nagsalita ang Mamà. “Tapos kanina… may death threats naman na binigay sa Papà mo.”

Nanghina ang mga tuhod niya nang maalala ang box no’ng nakaraang linggo. “Darling, I expected na… nakatanggap ka rin? Ayos ka lang ba?” natatakot ngunit matatag na inang tanong nito.

“A-Ayos lang po ako. Kasama ko si…” hindi niya naituloy ang sasabihing kasama niya ang asawa at ligtas siya. In his embrace, she felt safe at that time, and now.

“Mabuti naman,” small-voiced, she added. “Nakikita kong delikado ang kaligtasan ng pamilya natin sa ngayon dahil baka anong sunod na gawin ng taong nagpapadala ng mga ’yon.” She directed her point. “Naisip kong sa Villa ng mga De Ava muna kayo magpalipas ng mga araw. You will be safe in the Villa dahil secure ang mga lupa roon ng angkan namin.”

Kinagat niya ang mga kuko. Hindi siya makapag-isip at makasagot. Tinawag ulit siya ng Mamà sa kabilang linya upang masigurong she’s still on the line.

Sumagot siya. “A-Alam po ba ito ng Papà?” Tiyak niyang hindi.

“Darling, kilala mo ang Papà Ruiz mo, mataas ang pride no’n at hindi napapakiusapan. Sa’yo ko lang ito sinabi dahil nangangamba ako sa kaligtasan mo. I don’t want you to be involved in this political conflict of your Papà. Problema namin ito. Ayokong madamay ka o baka mapaano ka.”

Lumambot ang puso niya. Sa pamilya nila, ang Mamà Bella lang ang tanging may pakialam sa damdamin niya.

“Naiintindihan ko po.” Napag-isip siya. Nagkasalubong ang mga kilay. “May pinaghihinalaan na po ba kayo sino ang nasa likod ng mga pananakot na ’to?”

Her Mamà sighed. “Your Papà think na ang kabilang partylist ang may kagagawan ng mga ’to. Malapit na ang halalan at sinusubukan nilang sindakin ang Papà mo, he is running for Mayor this coming election, at matindi ang mga katunggali niya.”

Tumango siya sa kawalan. “Paano po kayo? Ligtas po ba kayo?”

She spoke in bold. “Huwag mo kaming alalahanin. Puno ng security dito.”

Tumango muli siya at nakahinga nang maluwag. “Sige po, Mamà, pupunta kami sa Villa bukas,” aniya.

“Huwag mong sabihan ang Papà Ruiz, ah? Magagalit ’yon sa’kin, sabihan pa akong duwag. Ako na ang magsasabi kapag tumigil na ang nagpapadala ng threats. “ May bahid ng dismaya iyon. “Rather, si Joshua ang sabihan mo. Kahit dalawang linggo muna kayo, think of it as your vacation with him.”

She swallowed. Nang magpaalam sila sa isa’t isa at maibaba ang tawag ay nanikip ang dibdib niya. Dahil kahit sa sinabi nitong think of it as your vacation ay may with him pa.

Hindi niya naman makontra ang Mamà. Ngunit iba ang nasa isip niya sa mga sandaling iyon. She faced the surroundings of outside front of Deen Mansion. She had plans to tell Joshua, but would create a story that he is not going to Villa, that she is only alone herself.

CHAPTER 5

CHAPTER 5

MAG-ISA sa Villa. ’Yon ang mas pipiliin niya gumuho man ang mundo. That was the preference of her consciousness.

Umiikot-ikot siya sa kama kanina pang ’pagkahiga niya. Naging way niya iyon upang patilain ang mga clouds of overthinking sa isip niya at makatulog.

Naiinis siya sa sariling umupo sa kama. Ano ba itong mga iniisip niya…?

Kapag mag-isa ba siya sa Villa ay ligtas si Joshua dito sa Deen Mansion?

Kung mag-isa lang siya sa Villa ay dapat ngayon pa lang sobra-sobra na ang saya niya dahil iyon naman ang gusto niya!

Kapag umalis ba siya at iwan dito mag-isa ang asawa ay gagawa na naman kaya ito ng kalokohan sa mismong loob ng mansion?

Huminga siya nang malalim sabay ng pagbagsak sa kama, pumailalim sa kumot at pumikit. Ano ba itong mga naiisip niya?! Imbis na ’di makatulog dahil sa kapanabikan ay ’di siya makatulog dahil sa pag-aalala.

Sumulyap si Lauren sa wall clock. 1 AM.

Hinawi niya ang kumot na nakapaibabaw sa kaniya, tumayo at piniling bigyan ng oras ang paglalakad-lakad sa corridor ng second floor.

Ipinagsalikop ni Lauren ang mga braso sa dibdib. Nahinto siya sa wall kung saan nakasabit ang mga newly wed portrait nila ni Joshua. Tinapunan niya ng tingin ang malaking portrait.

Nakaupo silang dalawa, kapwa nakaharap lamang sa kumukuha ng larawan, hindi malaking ngiti ang nakaguhit sa mga mukha.

Napangiti siya nang bahagya. Paanong walang nakahalata noong mga araw na iyon na walang espesyal at gaano sila nanlulumong matali sa isa’t isa na walang karapatang magmahalan o magmahal ng iba at iyon ang pakasalan?

Patuya siyang ngumiti. Sayang ang buhay nila.

Humakbang pa si Lauren. Isa-isang binigyan ng oras ang mga larawan na nakasabit sa wall na iyon na may malamlam na liwanag mula sa ’di kalayuang chandelier at ilang ilaw sa bawat sulok ng ikalawang palapag.

Para siyang nakakita ng multo nang bumagsak ang begonia glass flower vase na nakapatong sa standing nito.

Bumagsak iyon sa paahan niya. Natanto na nasagi ng paa niya ang standing nang hahakbang siya patungo sa isa pang portrait sa gilid.

Natanggal ang nakasalikop na mga braso niya sa dibdib. Naupo upang pulutin ang mga basag na vase.

Sa ikalawang pagkakataon ay inakala niyang may multo nang may pumigil sa braso niyang sana ay dadampot.

Nagkatinginan sila ni Joshua.

“Huwag mo ng damputin.” Inalalayan siya nito patayo. “Ayos ka lang?”

Hinagod nito ng tingin ang buo niyang katawan. Pareho silang nagulat sa ibabaw ng kanang paa niya na dumudugo at may bubog.

Sa sobrang manhid niya ay hindi niya iyon naramdaman.

Hinakbang niya patalikod ang kanang paa. “Matulog ka na. I’ll take care of this—” Uupo sana siya upang damputin ang mga scattered glass nang lumakas ang boses nito.

“Pwedeng huwag mo na muna pairalin ’yang katigasan ng ulo mo?”

She cleared her throat.

“Masusugatan ka! Let that to me!” angil nito.

“Ako ang nakabasag kaya—” Hindi nito maililibing sa hukay ang pride niya.

Nahinto siya sa pagprotesta nang buhatin siya sa mga binti at sa likod niya. She was eager to protest but closed her mouth as she smelled his manly fragrance.

Tumikop ang bibig niya sa lapit ng mukha nito at sa tigas ng katawan nito.

Malumanay siyang iniupo sa pinakamalapit na bench. Tumalungko ito at hinawakan ang kanang paa niya upang suriin.

Iniwas niya ang paang iyon sa kamay nito. “Do I need to remind you to not touch me—?”

“’Di ka kasi nag-iingat.” Hindi nito binigyan ng pansin ang babala niya. “Huwag kang tatayo, kukuha lang ako ng first aid.” Walang tiwala itong nag-iigting ang mga bagang na inulit ang sinabi bago siya iniwan. “Huwag kang tatayo.”

She wanted to disobey but his command echoes. Ngunit bakit ba siya susunod dito? Sinubukan niya ngang tumayo lamang upang maramdaman ang sakit mula sa paa na tinutuluan na ng dugo. Wala sa loob na bumalik siya sa pag-upo. 

Patakbong nilapitan siya ni Joshua na may bitbit na first aid. “Tigas talaga ng ulo mo,” nanenermon ito.

Dinukot nito ang mga bubog sa sugat sa paa niya matapos tumalungko sa harap niya. Hindi niya alam saan siya kumuha ng karapatan na titigan ang nag-aalala nitong mukha. His strong cheeks and his worried eyes.

She growled in pain. Tanaw niya sa mga mata nito na animo’y ito ang nasasaktan tuwing nagpapahid ng kung ano-anong gamot sa sugat na mas nagpapahapdi roon.

“Aray!” Hindi niya napigil iyon nang dumikit pailalim ang mga pinahid nito roon dahil sa band aid.

“Shh—patapos na.” His eyebrows converged.

“Ayos na ’yan.” She growled again. “Huwag mo na lagyan ng band aid—”

He hissed. “Stay still. Masyado kang malikot.”

Kinagat niya ang labi. “Bakit ba galit ka, ha? I did not tell you to do that.”

Nakahinga siya nang maluwag nang tapos na ito. “Kasi ’di ka nag-iingat! Tingnan mo, nasugatan ka pa!” his baritone voice echoed.

She scowled, too. “Nag-iingat ako! Sadyang ’di ko napansin ang standing ng glass vase…” lumambot ang mukha niya nang may pag-aalagang pinisil nito ang dikit ng band aid upang hindi matanggal.

Nawala ang busangot sa mga mukha nila. Kumurap siya at hindi nag-abalang salubungin ang naghihintay nitong mga mata sa kung ano pa ang gusto niyang bigyan ng argument. 

Tumayo ito at nagpaalam na bubuhatin siya ulit upang dalhin sa kwarto niya dahil tiyak na hindi siya makalakad.

Inupo siya nito sa gilid ng kama. “Matulog ka na, umaga na pero nasa labas ka pa rin ng kwarto mo,” his tone was flat.

Hindi niya ito matingnan nang diretso. Sa tatlong taon nilang magkasama ay batid niyang mababaw matulog ang asawa. Unting ingay ay bangon agad ito.

Hindi niya magawang magpasalamat kahit nang makalabas na ito nang tuluyan sa kwarto niya upang linisin ang mga bubog sa labas, dinig pa niya sa labas ang tinig ng Mayordoma na intensyong usisain ang nangyari.

“MAY naghihintay ng driver sa labas, Ma’am Lauren,” imporma ng Mayordoma. Nag-aantay siya sa living area at handa na umalis. 

Nginitian niya ito. Mula sa living area ay nag-angat ng tingin ito. Sinenyasan ng Mayordoma ang mga katulong sa second floor na bitbitin na palabas ang mga gamit.

“Sa’n ka… pupunta?” nahinto si Joshua na napadaan, nakaroba at bagong gising. Sinundan nito ng tingin ang mga katulong na ngayon ay palabas na ng main door. “Galit ka ba sa’kin dahil hinawakan kita kagabi? Maglalayas ka?”

Gusto niyang tuktukan ang sarili. Hindi niya pa nasasabi kay Joshua.

Tumikhim si Lauren. “A-Ano kasi…” kinuwento niya ang naging pag-uusap nila ng Mamà niya. Ngunit hindi ang buong pag-uusap. Bawas-bawas ang kwento niya.

“Ah, sigurado kang sinabi niyang ikaw lang mag-isa?” usisa nito. “Hindi talaga ako kasama?”

Pinahid niya ang gold earrings. “Oo, ’yon ang sabi ng Mamà. Labas ka naman sa problema ng pamilya namin.”

Umalma ito. “Pero pamilya kita.”

Natigilan si Lauren.

Binawi nito ang sinabi. “Pamilya na rin kita, in formality.” Suminghap ang asawa. “S-Sige, umalis kang wala ako. Tutal may trabaho ako rito.”

Mixed emotions aroused. Magiging masaya, malungkot, o mag-aalala.

“Alis na ako.” She could now name that one emotion had prevailed. Nais niyang umalis na bago pa lumalim ang emotion na iyon: pag-aalala para rito.

Tumango ito na namulsa. “Sandali.”

She stared, waiting for his deliberation.

“Kapag may problema, tawagan mo’ko.” Nasa tono nito ang order, kung sa exam ng yes or no, walang sagot kundi ang yes.

Hindi siya sumagot, which irritated him. “Sagutin mo muna ako bago ka umalis.”

Wala namang tanong sa sinabi nito. Ngunit tumango siya.

She saw light in his face. Mas lalo tuloy siyang nakonsensya nang makita iyon. Lalo nang magbitaw ito ng huling paalala. “Kung kailangan mo’ko. Don’t hesitate to call, I’ll be there.”

Red-faced, she left. Umaakto na namang mabuting asawa ito, and she hate it.

Baka nga natutuwa ito sa likod ng maskara nito. Baka nga iniisip nitong marami itong panahon at espasyo na maging kasama si Angelina. Baka nga—

Oh dear Lord! How overthinking cleft her heart.

CHAPTER 6

CHAPTER 6

THE De Ava Villa was majestic. It was surrounded by a yard.

Nang maiayos niya ang lahat ng gamit niya sa loob niyon ay puno ng kapanabikan ang kalayaan niyang magpahangin sa labas.

Humigit-kumulang anim na oras ang naging byahe, malayong-malayo sa Deen Mansion. Malayong-malayo sa impyerno.

Simpleng pambahay ang isinuot niya. Hindi namalayang palubog na ang araw. She found herself watching the sun descend while she was on the porch.

No buildings, no cars, no humbug husband, nothing but grass, trees and mountains afar, and a horse tied to one tree.

Inayos pang kaunti ni Lauren ang isang upuan ng ansel outdoor seater sa porch bago inupuan.

Oo nga’t walang mga katulong sa papalagian niya pansamantala, ang mahalaga ay wala si Joshua, nangangahulugang wala siyang haharapin umaga’t gabing asawa na nakikipagsiping sa ibang babae.

Babae siya, at alam niyang hindi niya deserve ang ganoong lalaki. Kung hindi lang dahil sa interest ng mga De Ava…

“WALA ang asawa mo sa Deen Mansion?” gagad ni Angelina.

Binitawan ni Joshua ang mga dokumentong hawak, umunat ng tayo at sa harap ng kinauupuang couch set ni Angelina tumungo.

Makahulugang tingin ang ibinato nito. “Nag-away kayo? Don’t say nahuli tayo?”

“Hindi,” kaunting paliwanag ang binuksan niya. “Dahil lang sa possible threats as daughter of a Congressman.”

Bumungisngis ito, nabunutan ng tinik. “Bakit sumagi sa isip kong nahuli tayo? E, tanga-tanga ’yon si Lauren. Hindi tayo no’n mahuhuli. Mahinhin at napakainosente.”

Kung bakit nagtangis ang bagang ni Joshua sa huling sinabi nito ay hindi niya batid. “Asawa ko pa rin siya, Angelina, don’t talk about her that way sa harap ko.”

Iminuwestra nito ang mga kamay sa pisngi niya. “Oh, my baby. Don’t be pissed. Nanliliit ka ba kasi gano’n ang asawa mo? Tanga, dugyot at inosente?”

Marahas na kinabig niya ang kamay nitong nasa pisngi niya. Hindi siya nagsalita ngunit napaaray ang kaibigan. Her arm bruised was enough to reckon her behavior.

Binalaan niya ito. “You don’t want me angry.”

After a long silence, she chuckled. “Fine, I’ll shut it.” Tumayo at banayad na tumungo sa likod niya. She smeared her fingers from his hands up to his shoulder massaging it.

“Angelina…”

“Ibig sabihin, tayong dalawa lang. Kahit saan, kahit kailan.”

He swallowed. Her seductive voice resulted in his boxer tautness. Gumapang sa malayo ang mga daliri nito sa dibdib niya, not up to the stage he could not control his lust.

Hinatak niya ang kaibigan upang angkinin ang mga labi nito. Kung paano niya natagpuan itong nakaibabaw na sa mga hita niya ay hindi niya alam.

Sadyang dinaganan nito ang nabubuhay niyang pagkalalaki. Humawak sa mga malapad niyang mga balikat. “Nagagalit ka kanina, aren’t you? Bakit ’di mo’ko parusahan?”

Naghahabol ang pareho nilang hininga. Hinimas niya ang dibdib nito na nagpaungol dito. “Lately, lagi kang naghahamon, baby.”

“Of course. I always miss your cock.”

Nang maituran nito iyon, siniil niya ito ng halik. Tongues played their roles, lips spoke lasciviousness.

“’Di na ako makapagtimpi sa’yo,” si Joshua.

“Baby ako rin!” She was about to be unbuttoned when a knock from outside thundered them, his secretary.

Nabigla siya. Agad inutusan si Angelina na ayusin ang sarili at huminga nang walang hinala. After all, he was known married man to Lauren. A loyal and good husband image.

“Pasok,” aniya.

Pumasok ang secretary. Hindi makatingin ang kaibigan dito nang nag-aaral nitong tiningnan si Angelina.

Looking at her, the secretary said, “Papunta po bukas sa bansa ang pinababantayan mong investor.”

Inunat niya ang suot nang pasimple. “Good. In any way, mag-set ka ng appointment sa kaniya,” atas niya.

Nabanaag niya ang pagtayo ni Angelina. Sumingit nang mabitbit ang Prada handbag. “Please excuse me, my dear friend. I’ll text you about the fun story I am talking earlier, mukhang busy pa kayo.” Nginitian nito ang secretary niya na naniwala sa hinabi nitong kasinungalingan.

Nang makalabas ito ay tinuloy nila ng secretary ang pag-uusap tungkol sa nasabing investor.

Abrupted, his phone vibrated. He signed to go on to her discussion as he read a message from Angelina.

‘Nakakabitin! Pupunta ako sa Deen Mansion mamayang gabi. Let’s fuck.’

BAHAGYANG naging abala sa trabaho si Joshua kanina. Katatapos lamang ng pagpupulong at palabas siya ng elevator, nagmamadaling makarating sa Deen Mansion.

Nagkaroon siya ng masamang kutob nang sa pagkakataon ay may tumawag sa kaniya. Karaniwang tumatawag lamang kung importante, ang Mamà ni Lauren.

Sinagot niya iyon sa pribadong lounge ng JK Building. “Mamà, bakit po kayo napatawag?”

“Kumusta kayo ng anak ko d’yan sa Villa? Walang mga katulong d’yan o kung sino upang maiwasan ang mga possible spy.”

Bewildered, Joshua asked but desist. “Ano pong—?”

Nanghingi ng paumanhin ang kabilang linya. “’Pasensya na talaga kung kayong dalawa lang. But I trust you. Hindi mo pababayaan si Lauren d’yan.” Humimig ito ng ngiti. “Kasama mo ba siya?”

Sumabog ang utak ni Joshua. Ang sabi ni Lauren…

Tumikhim siya. Dama na niyang nagsisinungaling ang asawa nang sabihing ito lang mag-isa, at kesyo iyon ang sinabi ng Mamà nito. Ngunit naiintindihan niyang gusto nitong mapag-isa. Sa dami ng kasalanan niya rito.

Nakisakay siya. “Ah, opo, kasama ko siya.” Napakatipid ng sinagot niya, being eased.

“Siguro naman alam mong matatakutin ang anak ko, mahina ang loob at inosente sa madaming bagay, Joshua,” saan patungo ang sinasabi nito? “Nag-aalala ako sa kaniya. Tuwing nagpapakita siya ng katapangan ay hindi talaga iyon totoo, tuwing sinasabi niyang hindi at galit na galit, she doesn’t mean that.” Bumugtong-hininga ito. “Huwag kang aalis sa tabi niya especially these time around, Joshua. Can I count on you?”

Tumango siya. Lumambot ang tikas niya sa narinig. Kung alam lang nito na hindi niya kasama ang anak nito. “You don’t have to worry. Makakaasa kayo, Mamà.”

Nang matapos ang pag-uusap at pagbibigay pangako ay bumalik sa karipas ang mga paa niya palabas ng JK Building. Nag-aantay na si Angelina.

CHAPTER 7

CHAPTER 7

PINANDILATAN ng mga mata si Lauren. There was a sudden loud knock from the main door. Unang katok na malakas, na naging sunod-sunod.

Dis-oras ng gabi! Delikado ang pagbuksan ang kung sino. But Lauren was courageous to get up from bed, wrapping by grip her body a nightie she was wearing.

Kung panganib ang dahilan ng mga katok, tinatanggap na niya ang kamatayan. Palakas nang palakas ang kabog sa dibdib niya.

Sinilip niya ang peekhole ng pinto. Napigil ang paparating sanang truck na bubundol sa dibdib niya nang si Joshua ang matanaw.

Pinagbuksan niya ito ng pinto na walang ibang naiisip kundi pasasalamat sa Diyos.

Nakasalubong ang mga kilay nito na binabasa ang mukha niya. “Namumutla ka, may masama bang nangyari sa’yo?” bungad nito.

Ilang beses siyang kumurap. “Anong ginagawa mo rito ng alas onse ng gabi?” imbis sumagot ay nagtanong.

Kumamot ito sa ulo. “N-Naisip ko lang.”

Kumunot ang noo niya. Nag-iisip ba ito bago sumagot? Hindi halata kung oo.

“Ikaw ang tinatanong ko, may masama bang nangyari sa’yo rito?” nag-aantay ito.

Sinundan niya ang mga mata nito na bumaba sa dibdib niya. God! She was wearing a thin nightie! Ipinagkros niya ang mga braso sa dibdib nang matanto na bakat ang nipples niya roon.

Agad siyang sumagot upang ibaling nito ang isip nito sa iba, hindi sa tinging huhubaran na siya. “Natakot lang ako kanina ’kala ko kung sino ang kumakatok,” pagtatapat niya.

Tumango ito na hindi halos niya maintindahan ang sinabi nang halos bulong ang sinabi at uutal-utal. Ang tanging narinig niya nang malinaw ay gano’n ba?

Hindi siya dumugtong sa kung ano’ng sinabi nito. Tanging nasa isip niya ay makapagpalit ng suot at iwan ito rito o paalisin kung maaari.

“Kumain ka na?” ’pagkuwang tanong niya.

Sinaway niya ang sarili dahil doon. Wala siyang maapuhap na ipangtataboy sa awkwardness, iyon lang.

“Hindi ako gutom,” anito.

Nag-aantay ito ng kung ano!

Ano pang puwede niya sabihin dito?

Nang hindi siya makapag-isip ay dinig niya ang gagap nito. “E, ikaw, kumain ka na? Walang maids dito.”

Sumalpal siya. “Marunong ako magluto.” For the record, she does. Sandali, paano nito nalaman na wala ritong maids?

“Ah,” his fascinated lips wet. Ilang sandali bago ang pagprangka sa kaniya. “Tumawag ang Mamà mo sa’kin. Nakisakay ako sa mga sinasabi at bilin niya kahit hindi mo’ko kasama rito gaya ng supposed to be she was expecting.”

Binalaan niya ang sariling huwag magulat. Inaasahan niya iyon ngunit hindi niya maiwasang mahiya sa ginawa niya. “I… want to be alone. That’s all.” Sana sapat ang sinabi niya upang patungan ang kung anong negatibo niyang ginawa.

Maliit na kasalanan lang iyon kung titimbangin at ikukumpara sa ginagawa nitong pagtataksil.

He bit his lower lips. “I understand.” Sumulyap sa pambisig na relo. “I guess, good bye?” he cleared his throat, peeking her lay bare legs. “Good bye—good morning—good night,” tumaas-baba ang adams apple nito, iniwas ang tingin at itinuon sa bintana ng kabahayan.

Hindi siya sumagot o dumugtong. Naiilang na siyang husto. Gusto niya ng kumot at ibalot sa buong katawan.

Hindi rin nito maitago ang pagkailang. Bumulalas lamang ng kalokohan. “Ganda pala ng bintana.”

Mahina siyang umubo.

Mabilis siya nitong sinulyapan at mabilis ding nagpaalam na sige aalis na ito, at mabilis pa sa alas kwarto na tumalikod paalis.

Sumagi sa isip ni Lauren na anim na oras ang byahe patungo rito. Pagod ang asawa niya kung tutuusin, kumain man ito o hindi bago umalis.

“Dito ka na magpalipas ng gabi.” Sapat ang lakas ng tinig upang lumingon ito.

“Don’t you want to be alone?”

Bakit ang daldal nito? Nakainom ba si Joshua? Abala ng isip niya. Puwede namang pumasok na lang ito at itigil na ang kakatanong.

“You can rest here. And eat.”

“Eat?”

“Pumasok ka na.” Gumilid si Lauren sa pinto. Nagkakailangan sila nang lumakad ito papasok at maging inches ang lapit nila.

Inantay niya itong makapasok at magpatiuna. Kung siya ang nasa harap at ito sa likod ay makikita nito ang likod ng katawan niya sa iksi at nipis ng nightie.

Naiintindihan nito iyon at kinusa niya ang pagturo ng direksyon ng dining area. Alam niyang wala itong kain o kung meron nga ay gutom marahil dahil sa anim na oras na byahe.

Kapagkuwan ay umintriga siya. “Uminom ka ba?”

Iba ang mga kilos nito at pananalita, laging gano’n ang nagiging ugali nito kapag may spirit ng alcohol sa katawan.

“Hindi naman gano’n karami ang ininom ko. Beers.” Kibit-balikat nito.

“Sa dining area ka na muna. Mag…” pinag-isipan niya bakit nagpapaalam pa, hindi naman sila ganito. “Magbibihis ako.”

“Ano? Magbibihis ka pa?” May himig iyon ng malisya.

Siraulo na talaga ito. Masamang tingin ang binato niya na nagpatuta rito. Kung may shutgon siya ay puputukan niya ang utak, mata at bunganga nito para matahimik. Pinalayas niya na lang dapat si Joshua.

Pumanhik siya. Bigla siyang naglaho sa paningin ni Joshua. Isang palapag lang ang Villa subalit malawak. Mabilis siyang nagtungo sa closet, hindi niya maisip kung ano ang isusuot, matutulog din siya mamaya ulit. Inalis niya sa hanger ang roba at binalot sa katawang may nightie, iyon ang natipuhan niya.

DALAWANG oras naghihintay sa labas ng Deen Mansion si Angelina. Hindi siya makapangahas na pumasok maski sa gate dahil may makakahuli sa kaniya.

Malalakas ang mga murang pinakawalan niya. Nabuburyo siya sa labas. Hindi siya kailanman naghihintay! Ang sabi ni Joshua ay papunta na ito kanina pa, ano ’to ngayon?!

Nang bigla ay tumunog ang cellphone niya. Naggatong ang nagbabagang inis sa kaniya. Hindi tutuloy si Joshua.

‘May kailangan ako puntahan. Umuwi ka na muna. Maybe next time. Sorry.’

Tumili siya sa inis. Naghisterya ang dalaga. Pinaghahampas ng Prada handbag ang gate.

“Putang’na!” Ang buong akala niya ay mabubusog niya ang pagnanasa. ’Tang’nang Joshua . “Sumunod sa talunan niyang asawa.”

Tumili nang tumili si Angelina at nang mapagod ang mga braso kahahampas ng handbag sa gate ay huminga siya nang malalim. 

SINUYOD ni Lauren ang kabuuan ng Villa upang makahanap ng isa pang kwarto matapos maipatong ang roba sa katawan. Napuna na niya ito una pa lang na salpak niya rito ngunit talagang isa lang ang kwarto at iyon ay ang ginagamit niya.

Naiiling si Lauren na naupo sa footstool ng counter island sa kusina, kung nasaan si Joshua na talagang ugaling lalaki—paano ’di marunong makinig, ang sabi niya ay sa dining area, nandito ito sa kitchen.

“Tagal mo.” Unti-unti ay nanumbalik ang totoong tono nito.

“Ano’ng gusto mo kainin?” kaswal niyang tanong, itinatago ang pagkailang.

Madalas ay cooks and maids ang nagluluto para sa kanila. Hindi rin sila sabay na kumakain, laging nauuna siya o ito, basta hindi sila magsabay.

Ngayon ay ipagluluto niya ito. Siya ata ang umaaktong mabuting asawa sa lagay niya ngayon.

“Kahit ano.” Walang paalam itong umunat upang dapkin ang Marsala wine sa gilid ng counter island na nasa wine rack.

Batid niyang mataas ang alcohol content ng kinuha nito ngunit sino siya para pigilan ang asawa.

Tumungga ito. Gusto niyang sitahin dahil hindi man lang marunong gumamit ng wine glass. Kaya ayaw niya ng may lalaking kasama sa kusina.

“Sigurado kang ipagluluto mo’ko? That’s nice.” Ngumiti ito. Nakalahati nito agad ang bote.

His gestures idle. Sa abala niyang magluto ay natapos agad iyon na binabantayan nito bawat galaw niya.

Hinain niya ang tuscan pasta. Walang imik itong kumain at ginawang tubig ang Marsala wine.

Kung siya, bagsak agad sa paraan nito ng pag-inom.

“M-Masarap.” He had an impulse.

Gusto niyang ngumiti nang malaki. Ngunit para saan?

“Kahit isang araw, hindi mo’ko malubayan.” Kung saan niya nadukot ang mapangahas na salita ay marahil sa nangingitim niyang puso para rito.

Lumunok si Joshua. She saw sullen wariness. “Paano kita hahayaan maging mag-isa, Lauren?”

Itinago niya ang kung anong emosyong naramdaman na nandito ito ngayon sa harap niya. Gusto niya ng kalayaan ngunit ngayong nasa harap niya ang asawa ay pakiramdam niya ligtas siya sa lahat ng panganib.

Hindi ito nakikipagtama sa mga mata niya. Nilagok nito ang isang buong bote. Nag-alala siya para rito. “Gan’yan ka ba kalakas uminom?”

Mapakla itong ngumiti. Malamig pa sa yelo ang sinabi. “You don’t know?” Binagsak nito ang bote. Ngayon hindi matinag ang dozes gape nito. “Sabagay, hindi mo’ko kilala kahit asawa mo’ko. Hindi rin kita kilala kahit asawa kita. Tatlong taon na tayong nagsasama pero parang hindi tayo nakatira sa iisang bahay.” Kumagat ito sa labi na naglalabas ng sama ng loob.

“Lasing ka na—”

Tinuro nito ang naubos na tuscan pasta. “Hindi ko nga alam na masarap ka pala magluto. Hindi ko alam kasi hindi ka naging isang asawa sa akin. Alam mo ba ’yon?”

Namamasa ang mga mata nito. Naniningkit ang mga iyon. Ngayon niya lang nakita itong puno ng saloobin.

Hindi lang pala siya ang may itinatagong galit sa contracted marriage nila.

They hate each other.

Nanuyo ang lalamunan niya. Sa pagpigil na maiyak sa mismong harap nito. Alam niya ang pagkukulang niya. Alam na alam.

Tinukod nito ang mga braso sa counter island, lasing na ito at babagsak ito kung hindi kukuha ng balanse. “Hindi mo nga ako kayang tawagin sa pangalan ko. Sa tingin mo natutuwa ako na kasama ka sa iisang bahay at may obligation sa’yo dahil ako ang asawa mo? Nahihirapan akong pakisamahan ka at ang pamilya mo, kung alam mo lang!”

Binasa niya ang nanunuyong lalamunan. Ganito pala kalalim ang pinagdadaanan nito. Kahit isang salita noon ay hindi nito iyon ipinaalam.

Suminghap siya. Pinigilan niya ang sariling isigaw rito ang mas malalang pambababae nito. “Tama ka,” pasindak iyon. “Hindi mo’ko kilala. Hindi mo pa ako kilala. At hindi ko kailangan banggitin ang pangalan mo…” dahil hindi nakaka-proud na lumabas mula sa bibig ko ang pangalan ng lalaking tulad mo! “… dahil hindi kita mahal!”

Patuya itong ngumiti. Babagsak-bagsak ang mga mata. Bubukas sana ang bibig nito nang mangahas siyang nanguna sa baradong lalamunan. “Tama na.” Tumulo ang mga luha sa pisngi niya. “Tama na.”

Nahinto ito.

Nagyuko siya ng ulo. Pilit niya ang hindi humikbi. Sobrang nasaktan siya sa mga binitawan nitong mga salita. Kahit isang araw, talagang hindi sila nagkakaayos. Palagi silang nauuwi sa sagutan.

“Lauren—”

“Tama na.”

“Lauren, makinig ka muna—”

“Tama na—!” Sumigaw siyang nangangarag ang boses. Hindi na lang tulo kundi buhos ng luha ang naglagaslas sa pisngi niya.

Tumayo ito. Tinungo ang kinaroroonan niya. Inaasahan niyang sasaktan siya nito na mas gugustuhin niya, ihaharap pa niya ang katawan upang saktan nito kaysa magbitiw pa ito ng nakakasaksak na mga salita. Ngunit mas napahikbi siya sa mainit nitong dibdib nang kulungin siya nito roon.

“Tama na.” Umulit nang umulit ang katagang iyon. Pilit na kumakalas at hinahampas ang katawan nito. “Tama na. Please! Damn you! Tama na!”

“Shh. Lauren, I’m sorry.”

CHAPTER 8

CHAPTER 8

SINUBUKAN pang pigilan ni Joshua ito ngunit kalaunan ay hinayaan ding kumalas sa dibdib niya. At iniwan siya mag-isa sa counter island. 

Joshua crumpled the wine bottle. Sa lakas no’n ay nabasag sa kamay niya ang wine bottle.

Naiiling na pinagmasdan niya ang nagdudugong kamay. Binalaan siya ni Lauren na huwag susunod. At least, he obeyed. Must he.

Tila kinulang para sa kaniya ang isang bote. Inabot niya ang isa pang Marsala wine. Bumugtong-hininga si Joshua at ilang beses minura ang sarili.

Wala sa huwestiyo na nilagok niya ang bote. Nang mangalahati ay nawala siya sa katinuan.

Pumunta siya rito at iniwan si Angelina sa Deen Mansion dahil sa sira na ang bait niya. Dahil gusto niyang i-check if Lauren is doing fine. Kung listas ba ito. Kung nasa maayos ba itong lagay. All after Mamà Bella stated the frailty of his wife.

Ngunit humantong na naman sila sa puntong lagi nilang napatutunguhan.

Natagpuan ni Joshua ang sarili na nakasandal sa pinto ng kwartong pinasukan ni Lauren. 

Gusto niyang katukin ito at ayusin ang gusot na sinimulan niya kanina. Fuck! Ano bang klaseng asawa siya?!

Nilagok pang lalo ni Joshua ang hawak na bote. He propped one arm holding a bottle on his one knee drawn up.

Ngumisi siya nang mapakla. Naglaro sa isip ang mga sinabi niya rito kanina. “Kung makapagsalita ako ng gano’n sa kaniya, para akong anghel na walang tinatagong kasalanan.”

Mahina siyang tumawa dahil pa sa paraan niya ng delivery ng mga salita kanina. “Napakabuti kong asawa, ah? Wala akong pagkukulang at ibang babae.”

SINUNDAN ni Lauren ang mga bulong na tinig. Dinala siya ng mga paa sa likod ng pinto.

Binalaan niya ang sariling huwag buksan iyon. Sumandal sa pinto ang tanging ginawa niya. As she sat on the floor, she embraced her knees, drawing them closer to her chest.

Natigil na siya sa paghikbi kanina sa kama. Nang marinig ang kahit paanong penitence mula rito, she couldn’t help but shed tears. Again.

Sa kabila ng sobra-sobrang pagiging emosyonal niya, bilib siya sa sariling hindi nauubusan ng luha. Niyakap niya nang husto ang mga tuhod. Kinagat pa niya ang ibabang labi upang hindi nito marinig ang impit niyang pag-iyak.

NAGISING si Lauren na wala na si Joshua sa Villa. Natagpuan niya rin ang sarili mula sa likod ng pinto. Nakatulugan niya ang pag-iyak at hindi nag-abalang lumipat sa higaan.

Umabot ang hapon na blanko ang isip ni Lauren. Hindi niya namamalayan ang paligid. Nalipasan na rin siya ng umagahan at tanghalian.

She was unmindful that Jack was waiting in the main door. Napapitlag siya nang sa malalim na boses ay lumakas ang tinig nito. “Not planning on opening the door, darling?”

Bumalikwas ang isip niya mula sa kawalan. Mabilis na binuksan ang pinto.

He studied her. Inalok niya ito ng kape o juice o tubig. Pinag-antay niya ito sa living room. Mabilis na dinala rito ang orange juice na requested nito.

“Pa’no mo nalaman dito?” nabuo ang gatla sa noo niya.

He exhaled softly. “I texted you. You don’t have a response so… I asked Tita Bella.”

“Oh.” She smiled a little, as if she owed him a lucid explanation. “I barely open my phone.”

He cleared his throat. “I expected that.” He sipped the juice. “Bakit gan’yan ang itsura mo?” kapagkuwang tanong nito.

Pumalatak siya. “Wala naman.”

Naging mabigat ang tinig nito, sa garantisadong paghula ng dahilan. “Nag-away kayo ni Joshua. Nagsagutan. Hindi nag-imikan ’pagtapos.” He sighed.

Her eyebrows drew together. She brusque nod.

Jack chuckled. Hindi man si Lauren magsalita ay bakas sa mukha niya ang katanungang paano mo nalaman ang iniisip ko? “The usual, Lauren. Nasaan na ’yong elegant woman na kasama ko sa bar last time? Na galit sa asawa kaya inayos ang sarili. I prefer her than you are today.”

Pumalatak siya. Somehow, she looked away. “I don’t know.” Sinimulan niyang ikinalat sa kaibigang matalik ang planong nagpablangko sa isip niya buong araw. “Could I be back to evilness, revenge, sinful elegance, or correct the wrong?”

Perplexed was all over the table.

Naghari ang saglit na katahimikan.

Tumaas ang mga kilay ni Jack at bumasag sa namayaning katahimikan. “Anong sinasabi mo? Correct the wrong?”

Ipinag-cross niya ang mga hita. Lumunok nang malalim. Hindi siya sigurado sa binabalak niya. “Correct the wrong, Jack.” Sinuportahan niya ang punto. “I saw him care for me sometimes, I guess for acting responsible. Hindi niya ako gusto bilang asawa niya at gano’n din ako sa kaniya. Naisip ko lang possible kaya na subukan kong turuan siyang mahalin ako in a way na papakitaan ko rin siya ng pagmamahal with sinful elegance…?”

Namuo ang kaba sa dibdib niya.

Namilog ang mga mata ni Jack. Nauutal na gusto ng mas maayos na paliwanag. “L-Lauren, hindi ko… hindi kita… make it clear! Sa kabila ng—”

Pinuno niya ng hangin ang baga. “Jack.. lagi kaming nag-aaway, hindi nagkakasundo sa mga simpleng bagay. Maybe the problem is us, dahil hindi namin kilala ang mga sarili ng bawat isa at dahil sa bakod na itinayo ko para sa sarili ko. Kung mababasag ang bakod na iyon at magkaunawaan kami, magkaintindihan, makilala ang isa’t isa, we can be a better couple because first of all wala kaming rights na kumalas sa marriage na ito.”

Jack pressed his lips together. Sandali itong natahimik upang intindihin nang wasto ang sinasabi niya.

“Mahal mo na ba si Joshua?”

Namangha si Lauren. “A-Ano?”

Sa seryosong tinig, he said, “Base sa mga sinasabi mo, gusto mo siyang mahalin.”

Umiling siya. “I will love him in an acting, yes. Besides, natuturuan ba ang pusong magmahal, Jack?”

Hindi ni Jack iyon nasagot. “What I’m trying to say, sa gagawin mo… baka mahulog ang loob mo sa kaniya more instead siya ang mahulog sa’yo.”

Itinuon ni Lauren ang tingin sa bintana. Hindi siya makasagot sa ipinararating nito. Naiintindihan niya ang punto ng kaibigan. “I want to be a good wife, Jack, para tratuhin niya ako nang tama. That’s all.”

“How about Angelina? Alam mo naman siguro na… hindi lang pangmagkaibigan ang ginagawa nila. You saw it with your own two eyes.” His concern.

Pumikit si Lauren nang matagal bago isinatinig ang mga naiisip. Lalo para hiwalayan ni Joshua ito at sa kaniya matuon ang damdamin nito, init man iyon ng pagmamahal o init ng laman.

CHAPTER 9

CHAPTER 9

NAGING paboritong tambayan ni Lauren ang seat sa porch ng Villa. Natatanaw niya ang yard sa harap ng Villa sa mapayapang senaryo. Lauren filled her lungs with fresh air. Sabay ng paghigop niya ng black ivory coffee, pangpainit ng sikmura sa umagang iyon.

A brown horse in a yard near her snorted. Napukaw ang relaxed morning niya ng lalaking kabayo, halos ubos na ang mga pasture grass sa palibot ng kinaroroonan nito dahil sa pagkakatali. Hindi ng kabayo natungo ang mas malayong mga damo dahil sa head collar rope.

Parang hinagod ng awa ang puso ni Lauren sa nakita. She represented her situation to the horse. Pakiramdam niya ay tulad na tulad siya ng nakataling kabayo. She was tethered by family prime.

Nilapitan ng dalaga ang kabayo na iyon. Walang idea si Lauren sa buhay ng mga ito.

Naging malinaw sa kaniya ang mahigpit na lubid na nakabuhol sa puno, ang lubid ay nakatali pa ang isang dulo sa head collar rope.

Nagsalubong ang mga kilay niya, inisip kung paano iaalis sa pagkabuhol ang matabang lubid na bagaman lumang-luma ay matibay.

Lumapit ang kabayong brown sa kaniya. May pangamba sa kaniya noong una ngunit nahalinhan iyon ng tuwa nang dilaan nito ang kanang kamay niya.

Dama ang gaspang ng dila nito ay hinagod niya ang leeg nito.

Iniwan sandali ni Lauren ang pagpapaamo. Nilakad niya ang katawan ng puno. Sa abot ng kaniyang lakas ay pilit niyang inalis sa pagkakabuhol ang lubid. Pero sa hina ng mga daliri niya ay impossible iyon.

JOSHUA was having his morning breakfast with his family at his parents place. He was with Dad Alfred Celestino Deen, his Mom Nora, and brother Alex who was twenty-two years old, studying at La Salle College of Law.

“Para kang nasa states, Joshua, sa hirap mong papuntahin dito sa bahay,” pagtatampo ni Nora. “Mabuti dito ka natulog kagabi at nakapag-almusal ngayon with us! I feel warm dahil complete tayo ngayon.” Dagdag pa ng Mom ni Joshua.

“Your Mom is right, Joshua. Gan’yan na ba ang tycoon sa mga panahon ngayon? Ignoring his family?” binahiran ng amusement with insolent na gagap ni Alfred.

Nilunok niya ang kinakain. “Medyo busy lang, Mom, Dad.”

Banayad na dumagdag si Alfred. “Tutal bihira ka lang din pumarito, I’ll get the opportunity to invite you to the upcoming party of your graduating brother, he’s Magna Cum Laude.”

Gumuhit ang tuwa kay Joshua bilang nakatatandang kapatid. “Of course!” Ginulo niya ang buhok ni Alex na katabi niya ng upo. “My baby brother is a real genius, huh? Payakap nga ako sa baby ko—”

Inilayo nito ang sarili at nilabanan ang mga braso niya.

Pumait ang mukha ng bunso. “Kuya! Don’t call me baby brother na! I’m grown man na ngayon!” pangangaral nito.

Nagtawanan sila ng mga magulang. Mas natawa siya sa hindi malamang accent nito. “I’ll give you the best gift, my baby brother.”

Seryoso ang pagkairita nito. “Whatever!”

He chuckled. His brother is cute as ever. Matalino. Ipinagmamalaki niya ito at ng mga magulang nila.

Ngumisi ang Mom niya, handang ibaling ang pangmamaliit kay Alfred. “Gagawin nating en grande ang party. Goodness, dears! Kung alam niyo lang na puro tres ang grades ng Dad niyo! Kaya napakaswerte natin kay Alex.” Banayad itong humalakhak.

“Now, me, honey? That again?!” Bwelta ni Alfred. Saka itinuon ang mga matang may madilim na balak ibulgar sa kaniya. “Ano ngayon, honey? E, parehas lang kami ng panganay natin, puro tres din yan, ah! Bulakbol pa kaya lagi tayo pinapatawag ng school! Walang alam kundi magbasketball!”

“Dad! I’m thirty-one already! I’m done with school.” Siya naman ang nagrereklamo.

Inasar siya ng bunso na nag-cheer sa Dad nila na ituloy ang pang-aasar.

Nailing na lamang si Joshua na hindi na nakipagtalo pa nang pagtulungan siya ng pamilya niya. This was the moment he yearned that he wanted to feel with Lauren.

Nang mag-settle ang usapan sa mesa tungkol sa kaniya, kapagkuwan ay kinamusta ng magulang ang relasyon nila ng asawa. Naibulalas niya ang mga threats na natanggap nila at ang mga possible na panganib na maari pang dumating kaya pansamantala na nasa private land ang asawa. Including the conflict of her Papà and the opposition.

“Tama lang ang desisyon ni Bella. Mas mabuti na umalis muna ng Deen Mansion si Lauren dahil baka ano pa ang mangyari, sana naman ligtas siya.” Pangangamba ni Nora.

“E, ikaw, Joshua, ’di ba dapat ay nasa tabi ka ng asawa mo? In the past two days you’re in this City. Maayos ba ang relasyon ninyo?” Pag-uusisa ng Dad niya.

Sumimsim ng juice si Joshua. Handa sa paghabi ng kasinungalingan. “May inasikaso akong mga dokumento na hinihingi ng current big investor namin, Dad. Besides, she is safe. Private property ang buong place ng De Ava Villa.”

Totoo ang tungkol sa investor, ngunit kulang iyon sa kabuuan ng katotohanan para sa tanong ng Dad niya.

Tumango ito. “Hindi ka ba niya hinahanap?” Tila naghahamon ito kung paano niya pabubulaanan ang sinasabi.

Tumikhim siya. Hindi siya nito kailanman hinanap. She does things on her own.

“Kuya, baka naman magkaaway kayo?” Si Alex.

He forced a smile. “No, baby Alex. No.”

Nakamamatay na tingin ang tinapon sa kaniya dahil sa baby before its name.

“Dear, Joshua, kung may problema kayo pwede mo sabihin sa’kin. I’m a family expert.” Nag-aalalang ani ng Mom niya.

“I’ll open with you, Mom, Dad, if there is.” Malapad siyang ngumiti.

“Next four days ang party, tantiyahin niyo kung mapanganib pa sa mga araw na iyon para kay Lauren, inform us kung hindi siya makakadalo. But I really hope for her presence.” Ani pa ni Nora.

Tumango siya.

His phone rang. Nang hugutin niya iyon sa bulsa, ang inaasahan niya ay ang secretary, for informed plans he has today.

Parang umangat mula sa sikmura ang mga kanin na kinain niya nang si Lauren ang tumatawag.

“Who’s that? In the middle of our breakfast?” conservative na tanong ni Nora.

Hindi niya alam ang damdaming dumaloy sa bawat ugat niya sa puso. Kung matatakot, mag-aalala, o ano! She never called once. God! Sana walang masamang nangyari sa asawa niya!

“S-Si Lauren.” All eyes on him. He panicked as he stood. “Sagutin ko lang.”

Tumungo si Joshua sa living room upang hindi marinig ng pamilya ang magiging pag-uusap nila. Sinagot niya iyon.

“Oh? Ano meron?” He was toned cold.

Dinig niya ang pagtikhim nito, pag-aalangan. “A-Ano…”

“Anong ano?” Naiirita siya sa tagal nitong magsalita.

“Nasa labas ako ng Villa.” Humina ang tinig nito.

He cleared his throat. “Lauren, ano bang meron? Bakit ka nasa labas?”

He prepared himself for her being unsafe. His breathing stopped. “Bakit ang tagal mo magsalita? May nangyari ba?!”

“P-Pa’no ako makakapagsalita kung galit ka. Huwag na, ibababa ko na ’to…”

He exhaled. “No. Ito na. Kakalma na ako. Now, ano’ng meron?” Sana walang pagkukulang ang pag-akto niyang kalmado.

She emphasized sympathy. “I’m good. ’Yong kabayo rito sa labas ang hindi.”

“Kabayo?” gagad niya.

Tila siya nabunutan ng tinik nang marinig na ayos ito. Nagawa niyang mamulsa na. Fine. Relaxed.

“Nakatali kasi itong kabayo. Mahigit isang oras ko na siyang tinatanggal sa pagkakatali. Walang tools or something dito sa Villa.” Paliwanag nito.

Ngayon niya lang itong narinig nang gano’n kahabang nagsalita. Hindi pa ito natapos doon. “Ano’ng gagawin ko? Kawawa ’tong kabayo.”

Kinagat niya ang labi. May kung anong tuwa ang bumalot sa puso niya na sa wakas ay nanghingi ng tulong ang asawa niya. “Wait for me. Baka masugatan lang ’yang kamay mo.” He said.

“You sure? Biyaheng anim na oras para rito?”

He was definitely shocked. Iba ang paraan nito ng pakikipag-usap. “It’s fine, Lauren.”

CHAPTER 10

CHAPTER 10

SOUND of the engine car reverberated outside. Alas dos ng tanghali ay nakarating ito. Her gaze ran to the window of the living area. Si Joshua.

May damdaming umusbong sa dibdib niya na hindi niya napangalanan. Pinagmasdan niya itong lumabas sa Porsche 911. Bakat sa shirt na suot nito ang tikas ng torso nito. She could not flee looking at his thick legs too visible to his short.

Sa liwanag ng tanghali at init, naging disyerto ang lalamunan niya.

Ginising ni Lauren ang sarili nang papunta ito sa pinto. Kumaripas siya ng lakad upang pagbuksan ito. Her plan of being a good wife rouses.

Niyakag ni Lauren ang asawa papasok. Inabutan niya ito ng baso ng tubig. “Salamat.” Anito.

She smiled very little at wee of time. “Nakita mo na ’yong kabayong sinasabi ko kanina sa call?” pangunguna ni Lauren.

Tumango ito, inilapag ang baso sa pinakamalapit na nesting table. “Sa loob pa lang ng kotse tanaw ko na siya. Sino raw may-ari?”

Nagkibit-balikat siya. “’Di ko alam. ’Pagpunta ko rito noon, nakatali na talaga ’yan sa labas.”

Binasa nito ang labi. Lumunok nang malalim nang paglandasin ang tingin sa mukha niya. Agad na nailang si Lauren doon. May gusto itong basahin sa mukha niya.

Kunwari ay may inaasikaso siya sa isang sulok, her only excuse upang tumalikod. “Maupo ka na muna. Masakit sa ulo ang anim na oras na byahe.” Sinunod nito ang sinabi niya na sa isang banda ay nagpamangha sa kaniya, marunong pala itong sumunod.

“Ano’ng ginagawa mo?” parang bomba iyon.

Tumikhim siya. Saglit na nahinto ang paghinga. May hawak siyang statue ng gold fish na maliit na nasa display cabinet. “W-Wala.”

“Then come here.” May pag-uutos nitong sabi. “Naiilang akong makita kang parang ano d’yan. Balisa na parang kinakabahan na ewan. May problema ka ba?” Seryosong dagdag pa nito.

Sinipat niya ito. Magaling talaga ang asawa sa pamamahiya. Her stance embarrassment showed. Pilit na umaaktong walang narinig na lumapit dito.

“Sit, Lauren.” He ordered.

Gusto niyang simulan mag-argumento. Ngunit nanaig ang minemorya niyang plano na paibigin ito para tratuhin siya nang tama. Tiniis niya ang paghisterya. Naupo siya sa gilid nito.

Laking pasasalamat niya na kahit nag-iisa ang furniture ay mahaba iyon. Dulo sa dulo ang lokasyon nila.

Namayani ang katahimikan sa living area. Naghuhulihan sila ng tingin kung paano babasagin ang silence. Walang gustong manguna. Hindi siya ang gagawa. Kakapahiya lang nito sa kaniya.

“Puntahan na natin?” Para siyang nagulat sa biglaang tanong nito.

“S-Sige. Tara.” Mukhang hindi nito kailangan ng mahabang pahinga. Sinundan niya ito palabas ng Villa.

Lumapit sila sa kinaroroonan ng kabayo na umiinom ng tubig na pinuno niya sa maliit na balde kaninang umaga. “Maawain ka pala sa mga hayop.” Kapagkuwang anito.

Bahagya tumaas ang sulok ng labi niya. Kung sasabihin niyang hindi mo alam kahit asawa mo’ko tulad ng sinabi nito no’ng nakaraan pa ay magsisimula sila ulit sa walang pansinan. Kaya inayos niya ang pagsagot.

“Not sure. Sa kabayong ’yan lang. Nakatali kasi talaga siya at kahit ano’ng tanggal ko ng lubid na ’yan,” itinuro niya ang matabang lubid na nakatali sa puno. “Hindi ko talaga matanggal. Nanakit lang ang mga daliri ko.”

His gaze ran to her fingers. Nilapitan nito ang kabayo at pinaamo saglit. Sunod, hinakbang nito ang kinaroroonan ng lubid sa katawan ng puno. Pinilit din ni Joshua na alisin ang buhol ngunit bigo ito. “May tools ako sa sasakyan. Kunin ko lang.” Paalam nito.

Tinanguan niya iyon.

Bumalik sa pagtanggal ng buhol si Joshua gamit ang pliers. His arms muscles dilated as he unbind.

Pinagkatitigan niya ang braso nito. Nang lingunin siya nito ay pasimpleng tiningnan niya ang kabayo.

Bumalik ito sa pag-unbind, until he was successful. Sinunod nito ang isa pang dulo ng lubid na nakatali naman sa head collar rope ng kabayo. Nang maglapit ang distance nila, naging klaro sa mga mata niya ang malakas nitong mga daliri.

“You’re free, big brown horse.” Tinapik nito ang likod ng kabayo na may saddle.

Lumapit ang kamay niya upang haplusin ang mukha ng kabayo.

“Siguro ginamit ang kabayo na ito. He’s complete of tack.” Abiso ni Joshua.

She agreed. May saddle ito na pwedeng sakyan sa likod nito, may head collar rope. Uri ng kabayo na sinakyan at iniwan dito.

Pabulong ang naging pagtataka niya. “Bakit itatali ang kabayo at hindi na babalikan?”

Kasunod ng pagiging abala ng isip niya ay ang pag-iisip na napakahusay niya para makipag-usap nang ganito kahaba at ka-close kay Joshua.

Tumikhim siya. Masyado siyang halata sa biglang pagbabago.

She didn’t know if Joshua cared. He asked. “Marunong ka mangabayo?”

Kumurap si Lauren. Mangabayo? “Ano ’yon?”

Naningkit ang mga mata nito. He ran his fingers through his hair. “Sumakay sa kabayo. Have you experienced that?”

Mabagal siyang umiling. Tiningnan ang saddle sa likod ng brown horse. “No. I haven’t.”

He bit his lower lip. “It’s fun actually. Wanna try?”

Agad siyang umiling. “No. Ayoko. Baka lumipad ako kapag tumakbo ’yan.”

Seryoso siya ngunit patago itong ngumiti. “Hindi ’yan. Trust me.”

Parang tao ang kabayo na kinausap nito. “You’re a good boy, right?” Pinahid nito ang leeg ng kabayo bago siya tingnan. “Ano? Game?”

Huminga si Lauren nang napakalalim. “Ikaw na lang, I’ll watch you. Pang-isahan lang ang saddle. Kapag ako lang, mahuhulog ako.”

He groaned. “Sasaluhin kita. Wala ka talagang tiwala sa’kin.”

Gusto niyang ipaglaban ang pagtanggi. Sa bandang huli ay wala siyang nagawa kundi ang magpatulong kay Joshua makaakyat sa saddle. Nanginginig ang mga tuhod niya sa takot.

Nginitian siya nito. Tagumpay siyang nakaupo sa saddle. “See?” He looked at her as if telling her it is enjoyable. “Dahil isahan lang ’yang upuan at baka nga tumilapon ka kapag tumakbo itong kabayo, papalakarin ko lang siya.”

Hinawakan nito ang rope, manipis na tali na nakakabit sa headcollars ng kabayo. “Humawak ka d’yan, kahit saan sa saddle. Ako hahawak ng rope.”

He is excited for her. She is afraid.

“Lalakad na tayo.” Imporma nito.

“Ma-malalaglag ako—!” Agad siyang nahawakan ni Joshua sa tagiliran.

Huminga siya nang malalim nang kahit takot na takot siya ay itinuloy ni Joshua ang pag-lead sa kabayo na sinasabayan nito ng lakad. “Relax, Lauren.”

Huminga ulit siya nang malalim. Kahit pa mahigpit ang hawak niya sa saddle ay malaki ang possibility na malaglag siya dahil sa talbog-talbog ng kabayo.

Ilang kilometer na ang nadaanan nila, parang nasasanay ang katawan niya sa ibabaw ng kabayo. Tuwing malalaglag siya ay agad itong nasasalo siya. Hanggang sa nasasabayan na niya ang talbog ng kabayo. Mukhang tama si Joshua na it’s fun .

“How’s the feeling?” Nakangiti ito.

Hindi niya alam ngunit kusang ngumiti ang mukha niya. “You’re right. It’s fun here.” Hindi niya rin alam kung bakit kusa siyang nakiusap. “Pwede bang lumayo pa tayo?”

Tumango ito. “Sure.”

“Nangangalay ka na ba?”

Tiningala siya nito. “I always run early in the morning, Lauren. Matagal mangalay ang mga paa ko.”

“Oh.” Ano’ng oras ang sinasabi nitong early? She never saw him. “I never knew you go out every early in the morning…”

“Time when you’re in heavy sleep.” May aliw nitong sabi. Nang-aasar na lagi siyang natutulog. Nang-aasar… Naaaliw…

She couldn’t blame herself for not knowing. Hindi sa iisang kwarto ang tulugan nila.

Nang makalayo-layo pa sila ay hindi niya namamalayang malawak na kagubatan na ang dadaanan nila. “Take in mind the road, Lauren. Baka ’di tayo makabalik.”

Napapitlag siya. “H-Huh? Hindi ko…” Mahina ang memorya niya. “Hindi ko makabisado ang daan.”

Tumaas ang kilay nito. “Lupa ng mga magulang mo ito, ’di ba?”

“Yes. But I have never been here. In this whole place.” Pandagdag iyon sa information na maaring makuha ni Joshua mula sa kaniya.

Hindi ito umimik at naglakad. Tila naghahanap ito ng palatandaan sa bawat dadaanan nila.

“Look! May bahay banda roon.” Aniya.

Tumanaw ito sa nakaturong daliri niya. “Pwede tayo magpahinga d’yan.” Nagliwanag ang mukha nito. Siguro pagod na ang mga paa nito. Pawis na pawis na rin si Joshua.

Nang marating nila ang bahay na iyon na gawa sa narra tree, napansin din nila ang kwadra sa gilid ng bahay na iyon. Hindi alam ni Lauren paano bababa nang tumigil sila. Pinaghawak ni Joshua ang mga palad upang iyon ang gawin niyang hagdan.

Nang makita siyang nag-aalangan ay sinabi nito, “Ayos lang sa’kin.”

Pilit pinagaan ni Lauren ang sarili upang hindi masaktan ang mga kamay nito. Nakababa siya na walang nasaktan. Sana.

Nang magpantay ang tayo nila, gusto niyang punasan ang tumutulo nitong pawis sa patilya. Ngunit nanatili sa isip iyon.

“Mukhang dito galing ang kabayo.” Her assumption.

Lumapit si Joshua sa pinto ng bahay ngunit naka-lock ito.

“Tingin ko rin. Mukha ring may nakatira rito, kumikintab pa itong doorknob, e.”

Naupo sila sa bangko na sa tingin niya ay sa narra rin ng kahoy gawa. Hindi na siya nagpakipot pa na halos magkadikit sila sa bangko, tuloy ay amoy niya ang manly fragrance nito. She was distracted, attracted. 

Samantalang nagliwaliw ang kabayo bandang kwadra, kung nasaan merong tubig at dayami. Tatlo silang saglit na nagpahinga.

CHAPTER 11

CHAPTER 11

WHEN they managed to rest a bit, they returned to the Villa. Gano’n uli, nakasakay siya sa kabayo at ito ang kumokontrol sa rope ng kabayo, sinasabayan ng lakad ang kabayo na tila ba hindi napapagod.

Narating nila ang punong pinagtalian nito at inalalayan siyang makababa. “Itatali ba natin siya ulit dito?” Tanong niya.

Bumawi ito ng hininga. “Papayag ka bang do’n sa kwadra na napuntahan natin siya iiwan?”

Bakas sa itsura niya kanina na ayaw iwan doon ang kabayo. Ayaw niyang maniwalang may tao roon at baka mapabayaan lang ito. “Hindi.” Matigas niyang sagot.

Tumaas ang balikat nito. “So itatali natin siya.” Hinawakan ni Joshua ang lubid.

Nang makita niyang babalik ulit sa dating sitwasyon ang kabayo ay pumalag siya muli. “Kailangan bang nakatali? Hindi naman ata ’yan aalis dito.”

Nahinto siya nang basahin nito ang mukha niya. Iniisip marahil nito na mangmang siya at walang alam sa mga hayop o paligid niya.

Bago pa ito magkusot ng noo, nagbitaw siya ng sariling sagot. “Mukhang kailangan siyang itali.” She shrugged. “They run.”

Nahihiyang nagkunwari siyang may ginagawa na naman. Pinagpag niya ang mga kamay sa pantalon na suot.

Nang balakin niyang manghingi ng tulong sa asawa ay pantalon at shirt ang agad niyang ipinangpalit sa suot. Hindi niya pa matupad ang sinabi niya kay Jack na babalik siya sa elegance. Ayaw niyang isipin na natatakot siyang maakit niya si Joshua at maulit ang pagtangka nito sa kaniya ilang linggo na ang lumipas sa kwarto niya—nang halikan siya nito sa leeg nang walang pakundangan.

Umaakto siyang hindi na iyon naalala ngunit dama pa rin niya magpahanggang ngayon ang bakat ng labi ng asawa niya sa leeg niya.

Naulinagan niya ang pilit nitong hindi pagngiti. “Of course, they run, Lauren. Kabayo sila.” Amused, he said.

Binigyan niya ito ng tinging bakit mo pa sinabi?

Nakaistatwa ito. Walang itinuloy na pagtali. Sa pagkukunwaring nagpapagpag siya ng kamay sa pantalon, hindi namalayang nag-aantay ito ng go cignal.

She gasped. “Itali mo na siya. H-Huwag lang mahigpit.”

He looked bewildered. “Makakawala—” He explained in a bigger picture. “It seems that you want to own this horse. Kapag gusto mong magmay-ari ng isang bagay, hayop, o kahit pa tao, minsan kailangan mo silang itali o ikulong kung kailangan para hindi sila nakawin ng iba. And if they insist on getting loose, it’s up to your decision.”

Nag-isa ang tingin nila. They both studied each other’s emotions. Hindi siya nagpatinag sa pagkukunwaring hindi siya affected in sort of personal. She sighed. “Do what’s best.” She surrendered, ideally. Kaysa mag-away na naman sila kapag tinalo niya ang sinabi nito.

Sinimulang itali ni Joshua pabalik ang kabayo. Nag-aalangan pa ito dahil sa natural sympathy niya sa kabayo.

“Hindi mahirap tanggalin ’yan, Lauren.” Anito matapos.

Mabagal siyang tumango. Pinagmasdan ang buhol ng tali upang kapag tatanggalin niya in the future for unknown purpose ay matatanggal niya.

“Are we good?” He asked.

“Yes.” Niyakag niya ito papasok ng Villa. Joshua was assuredly thirsty because she was.

PINAGLUTO ni Lauren si Joshua matapos handaan ng maiinom. Hindi siya sanay na sumabay rito ng pagkain kaya para sa isa lang ang hinain niya.

She placed adobo and rice with different bowls on the table. Kumuha pa siya ng pitsel ng tubig sa refrigerator at inilapag sa mesa.

Nang matapos siya ay hindi niya na alam ang sunod na gagawin. “Pasok muna ako sa kwarto.”

“Bakit hindi mo’ko saluhan kumain? Marami naman ’to.” Tukoy nito sa nakahain.

Lumunok siya matapos maamoy ang niluto niya. “Mamaya na lang. Maliligo muna ako.”

He understood. “I thought because you asked for my help to loose the horse, let me held you when you are about to fall from saddle, and talk to you casually like this, ay hindi ka na maiilang kumain kasabay ako.” Kompronta nito.

Nagbaba si Lauren ng tingin. Being honest. “Akala ko rin.”

Nagsimula na naman ito. “Kapag sa ibang tao nakikisabay kang kumain?” He asked. He added afterwards. “Kasi uminom ng alak ay may kasabay ka naman—”

Shoot! Bakit nito ibinabalik ang pag-inom niya kasama si Jack?! Nag-init ang ulo ni Lauren. Gusto niya itong sigawan ngunit nag-display ang plano niya: Be a good wife, Lauren. “Mag-aaway na naman ba tayo?”

Joshua’s face softened. “N-No. H-Huwag na. Kalimutan mo na ang sinabi ko.” Hinawakan nito ang basong hindi pa nito naubos kanina at ininom. “Actually, I like this. We are starting to communicate and understand ourselves. When to limit or exceed.”

Her muscles were ready to draw a smile. But she controlled them otherwise. “Maliligo na muna ako. After mo kumain, pwede ka rin maligo kung gusto mo.” Hinarap ni Lauren ang pasukan bandang gilid ng kusina. “May restroom doon. May ready towel din.”

Sinundan nito ng tingin ang pasukan sa gilid ng kusina. Tumango ito. Lauren stepped towards her room where a private bathroom was.

SHE blows her hair using a hair dryer. Nakaharap sa salaming glass italia. Nakatakip hanggang dibdib niya ang towel, nakaupo siya sa eero saarinen tulip chair.

Sinuklay ni Lauren ang pino niyang buhok. Naglagay rin siya ng slight make up sa mukha. Binigyan niya ng huling tingin ang sarili sa glass italia. She was satisfied.

Sunod niyang tinahak ang maliit na closet ng kwarto. Inalis mula sa hanger ang Dioriviera Straight Dress mula sa Dior. Tinernuhan niya ang suot ng Dior sandals slippers.

She touched her neck with spray of Daisy Dream of Marc Jacobs perfume. She was ready to go out and face her husband.

Hindi niya alam ngunit gusto niyang lumabas at makita ang magiging reaksyon nito. Gusto niyang ikumpara siya nito sa kabit nito. And hear from him the final comments.

Pasimpleng nilinga ni Lauren ang paligid. Hindi mahuli ng mga mata niya kung nasaan ito. Inikot ni Lauren ang tingin. Dinala siya ng mga paa sa kusina kung saan ito naiwan. Ngunit wala roon si Joshua.

Ang natagpuan niya ay ang malinis na lamesa at may maliliit na bulang lababo. Naghugas ng pinagkainan si Joshua.

Tumaas ang kilay niya.

Hindi niya alam na kayang maghugas at maglinis ng ganito ang asawa niya. He was bossing around with maids.

She relieved her ascentains, hearing from behind Joshua. “Looking for me?”

Nang harapin niya ang asawa, bumungad sa mga mata niya ang muscular torso nito na may drip of waters. Buhok na tinutuluan din ng tubig. May tuwalyang nakaikot sa ibabang bahagi nito.

Nagpabangon ng kaba sa kaniyang dibdib ang natatanaw. Bumangon din ang hindi niya inimbitahang init sa mukha niya. Good Lord, he was half naked!

CHAPTER 12

CHAPTER 12

NAISTATWA si Lauren kaharap ang hubad nitong itaas.

“Lauren…”

Hindi nagrehistro sa kaniya ang kanina pa nitong pagtawag. “Oh.” Kung masamang titigan ang bato-bato nitong katawan, siya na ang naging pinakamakasalanan.

She shouldn’t have done it, but she did. “Hinahanap mo’ko?” His baritone voice. He gazed at her from face down her feet. “Ano’ng meron? Bakit nakabihis ka ng gan’yan?” Returning his gaze back to her red face.

Walang maapuhap na sasabihin, minabuti niyang sagutin ang pang-una nitong tanong. “Ahm… hindi kita hinahanap.” She pretended to be doing something. For numerous times. Tinungo niya ang lagayan ng plato at doon kumuha ng baso. “I’m drinking water.”

Hinayaan niyang daluyan ng malamig na tubig ang nanuyo niyang lalamunan. Kung bakit nanuyo ay hindi niya alam.

Ginulo nito ang buhok. Nagkalat ang pirasong maliit na pilantik ng tubig sa paligid nito. Hindi ito umalis sa kinatatayuan. May inaantay sa kaniya.

“So bakit ka nagbihis ng gan’yan?” Mabagal nitong tanong, malamig pa sa tubig na ininom niya.

Pinasadahan niya ng tingin ang suot. Inisip niya kung may masama sa suot niya. Malakas ang loob na sinalubong niya ang tingin nito. “Walang masamang magsuot ako ng ganito. Babae ako like other women you know. Wearing makeup and this.” Tinarayan niya ang asawa.

Ngumisi ito. “Aalis ka? May kikitain?” Mapangahas nitong usisa.

Umahon ang bigla sa didbib ni Lauren. “Ano? Aalis?”

Hindi ito umimik. He was waiting again.

“No. Mapanganib pa sa labas.” Napalitan ang pagtataray niya ng pangamba. Kaya siya nandito upang maging ligtas. Hindi niya kakayanin pang makatanggap ng kung ano-anong patay na hayop o anuman. Lalo kung iaabot sa kaniya on hand sa labas.

Lumambot ang anyo nito. “Tama. Huwag kang lalabas, baka may mangyari pang ano. Huwag naman sana.” He said in a peculiar tone. Bigla ay nag-igting ang mga bagang, humakbang palapit sa kaniya, she stepped backward hanggang sa nagulat siya nang sumandal ang likod niya sa refrigerator. “Huwag ka rin makipagkita kahit kanino na gan’yan ang itsura mo.”

Hindi siya makahinga.

He is bigger than he looks inside his shirts. He has dense and uncourtly muscles. Lalong katapos lang nitong maligo. Her heart pounded.

She was panicking!

“Masyado kang m-malapit.” She said in her most aloof way.

Huminga ito nang malalim, smacking his hot breath to her face. God! Kapag hindi pa ito lumayo ay baka himatayin na siya sa pagpigil ng paghinga.

“Meron lang akong request.” Anito.

Mabilis pa sa hanging pinaunlakan niya iyon, nagbabakasakaling sa request nito ay makakahiwalay siya rito. “Ano?”

“I forgot I didn’t have clothes before taking a bath.” He bit his lower lips. He had an outrival seductive face, voice, and body.

She gasped. “T-Then… then wear again your full of sweat clothes—”

Matigas na hindi ang ipinangputol nito.

She was not having her normal temperature. Malapit ang distansya ng asawa. “Then what?” Gumagaralgal niyang tanong.

Humakbang ito ng isa pa, itinukod ang isang braso sa refrigerator na iyon. Making their faces an inch distant. Nakababa ang tingin nito sa labi niya. “Then I’ll stay wearing this. Only this towel. How’s that, Lauren? Would it be fine with you?”

Napabilang ng isa hanggang sampu si Lauren upang kalmahin ang dibdib. Ilang segundong ang mga mata ay nakatuon sa labi nito. Shivers ran down her spine. His hot breath came out from his chuckles that woke her subconsciousness. Oh!

Dumadagundong ang puso niyang inalis ang sarili sa maliit na espasyo na iyon. Hindi niya matanto kung saang sulok siya nakalabas. Ang mahalaga ay nakalayo siya sa demonyo.

Baliw na si Joshua! Inaakit ba siya nito?!

He shook his head. Itinaas ang braso upang guluhin muli ang buhok nito. “I’m kidding, Lauren.” He smirked. Ordinariness was on him. “May damit ako sa trunk ng kotse. Baka pwede mo kunin at ipagamit ang kwarto mo para makapagbihis ako.”

Suminghap siya. Hindi niya papayagang makapasok ito sa kwarto niya. Baliw na ito! Nababaliw na ito! “N-No!” Pinakamatapang na iyon.

“Fine. Pwede naman ako magbihis dito.”

“No!” Saan galing ang ikalawang paghindi niya?

He raised eyebrows. “Edi sa kwarto mo?”

Makailang ulit siyang kumurap. Pakiramdam niya ay pinakamatalino siya nang makapag-isip ng hindi sasanto sa kalokohan nito. “Sa restroom ka magbihis.” Without stirs, she pointed at the pierced border of the kitchen.

He stared at her. Had Inscrutable face.

“Kung wala ka ng sasabihin, kukunin ko na ’yong damit mo.” Matapang niyang gagad. Ano pang ginagawa niya rito kasi?!

“Thanks.”

Nag-cross ang kilay niya. Thanks mo mukha mo.

He added, smirking. “Kailangan mo rin magpahangin sa labas, Lauren. Namumula ka.”

From her scowls, she rolled her eyes.

Nginitian nito iyon.

Gago!

KINUHA ni Lauren ang isang black sando, dark brown short, at brown Calvin Klein boxer nito. Squeezing her eyes closed nang boxer ang mahawakan niya. Malaki iyon.

Isinara pabalik ni Lauren ang front trunk ng sasakyan. Pinagtakahan niyang may extra clothes ang asawa niya sa sasakyan. Marahil tuwing kailangan lamang nito kapag nasa outside work.

Huminga nang malalim si Lauren nang maisip na hubad ang asawa sa likod ng tuwalya sa ibaba nito. Hindi pa umaalis ang init sa pisngi niya. She bit her lower lip. Ano’ng iniisip niya? Naaakit ba siya sa asawa niya?

She swallowed deeper. Siya yata ang nababaliw na. Hinanda ni Lauren ang sarili papanhik. Mabilis na inabot niya ang damit nito at walang imik na agad umalis. Tumungo siya sa living area ng bahay. Doon, naupo siyang naka-cross legs sa furniture na kagat-kagat ang darili ng isang hintuturo. Nakatitig siya sa kawalan.

JOSHUA was all dressed up. Mabuting may deodorant ang restroom na tila pang-guest ang dating. He used it. Wala lang suklay. Mga daliri niya ang pinangsuklay sa buhok. He growled. His hair remained messy.

Naglakad siya tungo sa living area. Napangiti siya sa pamumula nito at pag-aalog-alog nito ng mga binti na aakalaing may panganib na mangyayari. Is she scared? Or what?

Gusto niya itong tuksuin tungkol sa pagmamansanas ng pisngi nito but he opted not to. Baka palayasin na siya nito.

Bilang lalaki at asawa nito, hinagod ng tuwa ang pride niya na makitang may charisma siya sa asawa niya. May dating siya rito.

“You’re done?” Kapagkuwang tanong nito. Pinaglandas pa ang tingin sa malapad niyang balikat at exposed niyang braso. Nagpapasalamat siyang nag-gym siya nitong nakaraan. May maipagmamalaki siya kay Lauren.

“Yap. So…” Tanaw niya ang pagkurap nito nang lumapit siya. Agad siyang nagpaalam sa balak niya. “Puwede makiupo sa gilid mo?” Baka magalit na naman ito, e.

“I don’t mind.” She said in a shaky breath.

Komportable siyang naupo sa furniture na iyon, may round glass table sa harap nila. Sa pagkakataong iyon, seryosong pinagmasdan ni Joshua ang asawa. Maganda ito… kutis dalaga, kahit walang make-up ay natural na maganda ang hugis ng mukha nito. Mali si Angelina sa pag-describe kay Lauren.

They crossed sight. Kunwari siyang naubo. How dare he analyze her face?! Fuck! How dare she look beautiful on the other hand?!

“Can I be honest with you?” Pangunguna niya. Bago pa maging habagat ang bagyo sa isip niya.

She returned to her innocent look, sedated. “About what?” Ngunit may kaunting kaba na kung ano ang pagpapaunlak nito.

“Hindi talaga bagay sa’yo ’yang gan’yang suot.” Hindi siya makatingin ng harapan. “Mas bagay sa’yo ’yong shirts and pantalon na lagi mong style. Lalo kapag lalabas ka o makikipagkita—”

Nanusok ang tingin nito. “Kanino?”

He clicked his tongue. “Kahit kanino! Kunwari sa ka-batch mate mo o basta kahit kanino. Hindi talaga bagay.” He tsked, portraying revulsion.

Nagsalikop ang mga braso nito sa dibdib. “Parang sinabi mo sa’kin dati na kulang ba ang binibigay mong pera para laging shirts and pants ang suot ko?”

Lumunok siya. “Sinabi ko ’yon?”

Blanko ang mukha nito.

Napakamot siya sa ulo. “Parang wala akong maalala.”

Her face remained blank.

Inayos ni Joshua ang upo. Ikinumpas ang mga kamay. “Kung sinabi ko man ’yon. Look, I’m sorry.”

Hindi siya madalas manghingi ng tawad. Hindi rin sila ganito mag-usap nang close noon. Ngayong nagbukas sila ng pader sa isa’t isa, he could not explain vague feelings have arousing.

She rigidly answered, mouth tightened. “I told you, babae ako tulad ng iba mong kilalang babae.”

“But why so sudden?”

May kung anong natanaw si Joshua sa asawa. Hindi ito mapakali sa upo na handang dumepensa. “I-I…I just—parang—napag-isip-isip ko lang—”

Tumango siya. Hindi niya gustong makita itong nahihirapang ipaliwanag ang sarili. Naiintindihan niyang pwede itong magbago ng isip para sa pananamit. “Fine. Whatever.”

Saglit na natahimik si Lauren. He didn’t trammel. A while later, she spoke, na ikinagulat niya. “Gusto mong… samahan ako rito sa Villa?”

Natahimik si Joshua. Iniisip niya kung nasa tamang sarili si Lauren. She decided to be alone before. He was confused, delivering an incredulous look at Lauren.

She explained. “’Yon naman ang gusto ng Mamà.” Bakas ang pagtago nito ng kung ano na hindi niya binigyan ng pansin.

“I have work, actually.” He said. Having second thoughts.

She instance. “Paano kung maging work from home ka?” Kunot ang noo nito. “Maybe?”

She was insisting. He asked. “Are you scared of possible threats again?”

Her lips pressed together. “Parang gano’n. Tsaka ’yong sabi ko sa’yo: this is what Mamà Bella wanted.”

Tumango siya. He was about to comfort her with words. Na huwag itong matakot. To clear the atmosphere surrounding them, he made badinage. “No’ng tinawagan mo’ko para lang kalasin ’yong lubid ng kabayo. I was thinking of not coming.”

Though that was a lie. He said anyway.

Tumango lang ito. Smiles hide in the back of her soft lips.

“Kaya nga…” Masasabing naghahabi siya ng paliwanag. “Ngayong sinabi mong mag-stay ako rito, leaving my work at the office. Napapaisip talaga ako, e.”

“Oh? Anong final?” She studied him with concealed amusement.

He shrugged. “I think I’ll stay, kukunin ko na lang ’yong laptop and important things I need sa office. Dagdagan din natin ng furniture set itong living area, at ilang gamit itong bahay. But don’t think na isang sabi mo lang sumusunod na ako.” He was making clear of her possible thoughts na sunod-sunuran siya rito. “Wala lang akong choice. Si Mamà Bella pala ang may utos.” He exhaled, portrayed to have no worry for her. “I really don’t want to, pero sige. Tutal namimilit ka.”

He was manipulating. Binabaliktad niya na ang situation para i-point kay Lauren ang lahat ng causes. Fuck! Bakit niya ginagawa ito? Probably for feeding his pride. Fuck!

He averted his eyes from hers. Madaldal na yata siya. Nang huminto siya sa pagsasalita ng nonsense, narinig niya ang pigil nitong chuckle. Tinanong siya nito kung gusto niya ng kape na agad niyang sinang-ayunan.

CHAPTER 13

CHAPTER 13

BUMALIK kinabukasan ang asawa niya dala ang kailangan nito. Malawak ang living area, kasya roon ang lahat ng kailangan ni Joshua. Kahit ito ay roon niya pinatulog pagsapit ng gabi. Hindi maaari sa kwarto niya.

Sunod pang araw ay nagpapapresko ito ng hangin sa porch. Inaya siya nitong maupo sa isa pang seat nang datnan niya. Tinatanaw nila ang pagkain ng kabayo ng mga pasture grass sa paligid nito. Lauren was delighted.

Kanina pa nito binuksan ang usapan tungkol sa kapatid nitong graduating. He was stating personal information about his brother at kung gaano ito kapaburito ng Mr. and Mrs. Deen.

Kapwa silang napangiti nang sabihin ni Joshua na naiinggit ito kay Jack dahil malimit na kay Jack ang atensyon ng mga magulang.

“Maswerte ka nga may kapatid ka.” Hindi niya pinigil ang banayad na ngiti.

“Kung alam mo lang gaano kapasaway ’yon no’ng bata pa.” Si Joshua, umiiling.

“Kapag may kapatid ka, there is feeling of ally. Kapag may kaaway ka for instance.” Lumusong ang lungkot sa batang puso ni Lauren.

“May kaaway? Is it about the threats again?” Nag-aalala na naman ang asawa.

She shook her head. Gusto niyang itago ang mga naging nakaraan niya. Ngunit salungat doon ang tiwala niya para kay Joshua. Isa pa, sa tagal nilang magkakilala, it is prospective of him to know some past of hers.

“I was bullied before.” Nginitian niya si Joshua. Nanantiya siya kung itutuloy ang sasabihin.

Banayad ang hindi mabasang anyo nito. He was all open ears.

She had the guts to continue. “Dahil anak ako ng political family, kung anong mabasa nila sa social media na masama tungkol sa Papà ko, ibabato sa’kin ng mga classmates ko noon. Hindi pa nga nila ako hinayaang maging president ng school council no’ng napagbintangang nagnakaw ng funds ang Papà ko. Kinalat nila sa school na baka nakawin ko raw ’yong funds ng school kapag ako ang naupo.” Kinontrol ni Lauren ang pagbabadya ng luha sa mga mata.

“I’m sorry about that, Lauren.” Nakatiim ang bagang nito.

Bumalik ang mga alaala ni Lauren matapos sabihin iyon. Gustong lumabas sa bibig niya ang higit pa. “I wanted to have position kahit sa room lang noon. Ewan ko ba.” Masuyo siyang ngumiti. “Pero kapag may mabahong balita tungkol sa Papà ko, ’yong mga tao pati ako sinisisi. Kada uwi ko sa bahay lagi akong umiiyak.” Binalik niya sa ayos ang sarili. “Noon pa naman ’yon. All in the past. That’s the reason gusto ko rin ng kapatid o kuya o ate para may tatanggol sa’kin.”

Sumariwa ang pangyayari sa isip niya noong pinagsisigawan siya ng magnanakaw ng buong klase, at halos buong students sa school ay tingin sa kaniya isang convicted criminal. Tuluyang tumulo ang butil ng luha niya sa pisngi. Agad niyang pinunasan iyon ng palad. “Ano ba ’yan?! Napuwing ako!” Nilawakan niya ang ngiti. Yumuko siya. Hiniling niyang hindi nito mapansin ang pagiging emosyonal niya.

Kinaya pa ni Lauren kimkimin ang bigat na nararamdaman. Siya na ang nagsabi, all in the past, ngunit talagang hindi iyon mawawala to this present even to her future.

Hinapit siya ni Joshua at pinalibutan ng braso. Wala itong ibang sinabi ngunit sa init ng yakap na iyon, she couldn’t help but cry like a child hurt by bullies.

She let herself cry. Sumingasing sa inis ang hininga niya para sa sarili nang huminto siya at pinakawalan nito. May himig ng hiya ang pagsabi niya ng paumanhin. “Naalala ko lang. I’m sorry.”

Pinunasan niya ang basang pisngi ng mga palad.

“Magaan na ang loob mo?” Nakalatay ang pag-aalala sa himig nito.

Tumango siya. She said sorry again.

“Ayos lang.” Tipid itong ngumiti. “Kahit wala kang kapatid ngayon, I’ll protect you, as your husband.” Gently, he said.

May kung anong humawi sa dibdib niya. Sa binitawan nito, agad siyang naniwala, agad na naging protected.

Binawi niya ang tingin. “K-Kelan ulit ’yong graduation party?”

“Bukas.” Binabasa pa rin nito ang mukha niya. “Sasama ka?”

“I will.” Ngumiti siya. “I want to see your brother. Matagal na rin no’ng huli kong kita sa kaniya. No’ng…” kasal pa natin, “…three years ago pa.”

“Good.” He said. “Wanna be in charge of gifts?” Alok nito nang masilayan ang pananabik sa mukha niya.

“Sure!” Her agile response.

MARANGYA ang party. Nang makaapak si Lauren sa carpet papasok sa mansion ng magulang ni Joshua ay hindi maalis ang kaba niya. She didn’t expect a warm reception from his parents.

Ngunit nagulat siya nang lapitan siya ni Mrs. Nora Deen. Bumeso ito sa kaniya. “I’m glad you’re here, darling! Para kang anak kong si Joshua, bihira kung magpakita!” Pinasadahan nito ng tingin ang itsura niya matapos kumalas. “God! You’re beautiful!”

She smiled. “Salamat po. Mas maganda po kayo.” Pagbalik niya.

Inaya siya nito patungo sa isang pantayong lamesa upang iharap kay Mr. Alfred Deen at sa bunsong anak ng mga ito.

Nilingon pa niya ang paligid upang hanapin si Joshua. Naghiwalay sila pagtungtong rito sa city. Iniwan siya sa private salon. Doon na rin siya binihisan ng mga binayaran niyang stylist. She was dressed in a one-shoulder dress color vert mousse from Saint Laurent, with the same brand for her opyum sandals. Her neck has the circle diamond Bulgari necklace. She was also carrying a Saint Laurent grained leather handbag.

Dinukot niya mula sa handbag ang maliit na box ng relo. “Congratulations, Jack! Goodluck sa licensure exam.” Pagkasabi nun ay inabot niya ang gift rito. “Here, sana magustuhan mo.”

“Thank you, ate!” Binuksan nito ang relong gusto nito, kung paano niya nalaman ay dahil kay Joshua. Namilog ang bibig nito. Mula pa sa auction iyon. “You’re the best talaga, ate!” Agad-agad ay sinuot nito iyon.

Tumungo sa kinatatayuan ni Lauren ito. Tulad ni Joshua ay bigla-biglang nangyayakap. Ang higpit pa naman.

Nagtawanan na lang ang mga nasa for standing table na iyon. Nawala sa bewang niya ang kamay ni Jack. Hinila ito ni Joshua.

There he is. Wearing a suit. “Ikaw. Binalaan na kitang huwag hahawakan ang asawa ko. She is sensitive to touch!” Saway nito.

Oh. He must be referring to situations where she scolded him for touching her. Iba naman si Jack kay Joshua.

“Sorry, kuya. Ate just gave me this!” Pagyayabang nito sa kuya.

Tinapik ni Joshua ang balikat nito. “Anong sasabihin kay Lauren, baby Jack?”

Sinipat nang masama si Joshua ng bunso. “Mapapatay kita kuya talaga.” Handang hampasin ng box na walang laman si Joshua ng kapatid.

“Sa harap pa talaga ni Lauren, you two?” Si Mrs. Nora.

Agad tumigil si Jack. Nginitian ito ni Joshua.

Disappointed and amused, Alfred said to her. “Pasensya ka na sa dalawang ito, Lauren. Aso’t pusa ang mga ’yan.”

Nginitian niya ang sinabi nito.

“Nabalitaan ko, Lauren, about the threats you receive.” Nahalinhan ng worries ang masayang si Mrs. Nora Deen nang sabihin iyon. “Do you need my help? Marami akong kilalang detectives.”

“Hindi na po—”

The arms of Joshua snaked around her waist. “Mommy, ako lang sapat na para protektahan ang asawa ko.” Taas-noong pagputol ni Joshua.

Muntik suminghap si Lauren sa paglalaro ng darili ni Joshua sa bewang niya. Sinusulit nito ang pagkakataong alam nitong hindi siya pipiglas dahil kaharap ang magulang nito.

Sinulyapan niya ang asawa nang masama. It was both her and Jack who were miffed to one person named Joshua Celestino Deen.

Tumaas ang sulok ng labi nito. “Is that right, my love?”

Lumunok siya nang makitang nagngingitian ang magulang ni Joshua. Gusto niyang sukahan ito sa tinawag sa kaniya. My love? Good heaven! Wala siyang nagawa kundi ang sumagot sa kalokohan nito. “Y-Yes, m-my… love!” Her voice cracked.

“I’m glad to see you both so in love, Joshua, Lauren.” Si Alfred.

Sa pamamagitan ng tingin ni Lauren dito ay inalis ni Joshua ang kamay sa bewang niya.

Nagpatuloy ang program. From speeches, cheers, and greetings. Kalaunan umalis sa table nila si Jack upang makipagbatian sa mga inimbitahan nitong mga classmates and friends. Gano’n din ang magulang ni Joshua na may kailangang kausapin with business tycons na inimbitahan ng mga ito.

Dalawa na lang silang natira sa table.

Namula siya nang makita ang mga mata ng mga male graduated students na nakatutok sa kaniya.

Joshua hissed.

“Pakilala mo naman ako sa asawa ng kuya mo, bro!” Pakiusap ng isang law graduate ng La Salle kay Jack.

“May asawa na?” Tanong naman ng isa.

Binatukan ni Jack ang mga iyon.

Kumurap nang makailang ulit si Lauren. She felt modest. Ang mga batang iyon, mas matanda pa siya sa mga iyon para pagpantasyahan siya.

Joshua had a devil look at them. Parang tutang nag-alis ng tingin sa table nila ang mga graduated students.

“Kahit saan, nakakaagaw ka ng atensyon ng lalaki.” Uyam nito.

“Let’s not fight, Joshua. Lalo rito.” Babala niya.

Tumikhim siya nang sa kaniya matuon ang nakakasunog nitong tingin. Kung nasusunog ang tinititigan ni Joshua, kanina pa siya natutong.

“Ano na naman bang problema mo?” Mahina ang tinig niya, nakikiusap.

“Bakit gan’yan ang sinuot mo? Kita na balikat mo r’yan!” Mariin nitong komento sa madilim na mukha.

She sighed. “I have told you many times, I’m like of those women you know—!”

Hinubad nito ang suot na blazer. “Ano’ng ginagawa mo?” Ikiniling niya ang ulo sa kamay nitong pumaikot sa balikat niya habang kaharap pa rin ito.

Nang maramdaman niya ang blazer sa balikat niya, sunod niyang tiningnan ang mukha nitong napakalapit sa kaniya.

Nahuli niyang nakatitig ito sa labi niya.

Umatras siya nang kaunti patalikod.

Namulsa ito. “Suotin mo lang ’yan buong gabi.”

She rolled her eyes. Anong nangyayari kay Joshua? Hindi na nito kailangang umakto pang isang mabuting asawa dahil wala na ang mga magulang nito sa table nila. “Paano kung ayaw ko?”

“Try me, Lauren.” Puno ng babala nitong sabi.

Pinuno niya ng hangin ang dibdib. Tumunog ang cellphone nito. Ginagap nito iyon mula sa bulsa. Nang maharap dito ang screen, bahagya nitong hinawakan patago ang phone.

Hindi siya nangahas na tanungin kung sino ’yon hanggang sa magpaalam ito na sasagutin lang ang tawag.

CHAPTER 14

CHAPTER 14

HINDI napakali sa kinatatayuan si Lauren. She eyed Joshua suspiciously. Binalaan pa niya ang sariling huwag sundan ito sa pinasukang balkonahe pero bigo siya. Tinalunton ng mga paa niya ang entrance ng balkonahe.

Sumungaw siya mula sa pinaghintuang standing ng vase nang marinig ang malambot nitong boses. “Baby, gabi na. ’Di ka pa tulog?”

Hindi malaman ni Lauren ang mararamdaman. She left with blankness. Pinakinggan ang mahirap i-absorb na pambababae ng asawa niya.

“Oh, my baby. Sige matulog ka na.” Ngumisi ito. “Ano? Bukas sa Deen Mansion?” Nagseryoso ito. “Ano’ng gagawin mo roon bukas?” Nang sumagot ang kabilang linya ay pilyo itong tumugon. “Okay, baby. Let’s have some moment bukas. Papa-leave ko muna ’yong mga maids doon para masolo kita.”

Luminga sa paligid si Joshua matapos sabihin iyon. Humangos palabas ng balkonahe si Lauren.

Pinuno niya ng hangin ang nagsisikip na dibdib. Dalawang damdamin ang umusbong doon. Una ay ang insults at ang pangalawa ay parang puting papel na may nakasulat na kung ano gamit ang puting tinta.

Sumingkit ang mga mata niya, nagpupuyos.

“Ano’ng ginagawa mo rito ate?” Si Jack. Napansin nitong malayo ang table nila mula sa kinatatayuan ni Lauren.

Napapitlag si Lauren. Nanlalamig ang buong katawan niya. She was aware that she was turning pale. Nagtatakang sinundan ng tingin ni Jack ang nilabasang balkonahe ni Lauren.

He was curious. Bago pa sumilip si Jack sa pasukan ng balkonahe ay hinawakan niya ang braso nito.

“I’m…” Nahinto si Jack at mataman siyang tinitigan.

“May problema ba ate?”

Agad siyang nag-impostor. “I’m looking for the restroom. Kanina pa ako naghahanap. Can you lead the direction?”

Ngumiti ito. “ Of course, ate. This way.“ Iminuwestra nito ang kamay na siyang pilit niyang nginitian.

Umaktong normal si Lauren nang makabalik sa table nila si Joshua. Isang tipid na sagot sa bawat komento nito sa mga naging singer and dancer performers. Hanggang sa natapos iyon.

Nagpaalam sila kina Mr. and Mrs. Deen. Pinilit pa ng mag-asawang Deen na doon na sa dating kwarto ni Joshua sila matulog. Pero lalamig muna ang impyerno bago niya payagan ang asawang makatabi siya sa kama.

She saw him as a disgusting creature. Womanizer.

Hanggang sa makasakay sila ng Porsche 911 ay hindi niya inimik ang asawa. Kahit pa magiliw ang ibang kwento nito. Kalaunan ay nagpanggap siyang tulog para hindi nito bigyan pa ng pansin. God! She was fighting against her tears.

KINAUMAGAHAN ay hindi siya lumabas agad ng kwarto.

Natagpuan niya ang sariling gano’n pa rin ang ayos. She sighed. Ang sabi niya ay iidlip lang siya kagabi.

Bumangon si Lauren at naligo. Nang makailalim siya sa shower ay nanumbalik ang mga boses ni Joshua kausap si Angelina sa imahenasyon niya. Halos tanghali na siya nakalabas sa private bathroom. Nakatulog ulit siya but at the bathtub. At sa inis niya ay natagalan siyang maghanap ng masusuot. Tulad ng sinabi niya kay Jack ay mas tinindi niya ang elegance legacy. 

Maikling Hermes short at fitted na designer na damit ang sinuot niya, with Hermes oasis sandal na may two inches na taas lang. Hindi makapal na makeup ngunit seducing. Tinali pa niya ang buhok upang lumitaw ang batok niya. She sprayed Mon Guerlain perfume in her neck.

Lumabas siya at ginawang normal ulit ang lahat. Agad niyang tinungo ang kusina upang magluto. Ngunit may nakahain na roon. Breakfast and lunch.

Dinilaan niya ang labi. Si Joshua ang nagluto? Kumunot ang noo niya.

Naupo si Lauren sa stool at tinulungan ang sariling kumain. Hindi niya alam kung niluto ang mga iyon ngunit siguro. Evidence ang parang binagyong kusina.

“You’re up.” Si Joshua na tinungo ang refrigerator upang kumuha ng maiinom. Beer ang nakita niya sa kamay nito na binuksan gamit ang daliri.

“Napagod ako kahapon.” Walang gana niyang paliwanag.

“Anong oras ka nagising?” Sumandal ito sa isang dulo ng island counter.

Tinuloy niya ang pagkain.

Hindi alintana ang walang lasang mga niluto nito. Gutom na gutom siya.

Hindi man niya ito harapang tingnan ay dama niya ang pagtingin nito sa nakalahad niyang hita.

Sinadya niya iyon. She used to wear dresses and pants to cover her body, obscured to the highest possible. Pero iba ang sitwasyon ngayon. Naiinis siya. Nainsulto. Disrespected.

Nahuli niya itong hindi inalis ang nanghuhubad na tingin sa paglagok nito ng beer. Binale-wala na nito ang tanong na hindi niya sinagot.

Nang matapos siyang kumain ay naroon pa rin si Joshua. Hinugasan niya ang pinagkainan ngunit pinigil siya nito. “Leave that.”

“The whole kitchen is a disaster, Joshua.”

“About this…” Kumamot ito ng ulo. “I’ve never cooked. Alam kong pagod ka kaya… sinubukan kong magluto. I’m glad nalunok mo kahit kulang sa mga ingredients.”

She wanted to roll her eyes. But he made an effort. Babalik na naman yata siya sa pagiging anghel.

“Impressive.” Malumanay niyang komento. Nanlambot siya sa simpleng luto nito.

“Tulungan na kita…” Humina ang huling salita. Lumapit ito sa kaniya upang ilagay ang mga kasangkapang nagamit sa sink. At sa paglapit nito, humampas ang hininga nito sa batok niya.

Nagtaasan ang balahibo niya. Batid niyang masama ang kahahantungan ng ginagawa niyang seduction. Siya rin ay affected.

Dumampi ang pelvis nito sa puwetan niya nang mula sa likod niya ay ilapag nito patungo sa sink ang mga gamit na baso. Hindi niya malaman kung sinasadya ng asawa na mula sa likod ito maglapag. Puwede naman sa gilid niya.

Hindi siya makahinga nang maayos. She shivered.

“A-Ako na. Bumalik ka na sa living area.” Hindi niya kinaya ang tension.

Rinig niya ang pagngisi nito. Hindi sumagot. Umalis na nasa anyo ang pagpipigil.

Tinukod ni Lauren ang braso sa tiles ng lababo. Nanghina ang mga tuhod niya. Ano bang pumasok sa isip niya kanina para mag-ayos ng ganito?!

Kung ibang babae ay hindi pinalalampas ni Joshua para maging parausan, paano pa siya na kahit lahayin ay hindi magiging problema dahil sino naman ang kakampihan siya? E, ang Papà niya nga ay hinihingan na siya ng anak!

Huminga nang malalim si Lauren. May mga paru-parong nagliparan sa tiyan niya.

Binilisan ni Lauren ang paglinis ng kusina. Nang matapos ay paismid na tinahak ang kwarto at nag-isip kung ano’ng puwede niyang gawin para pantayan o lampasan ang meron si Angelina. She did not want this insult.

Sumapit ang gabi. She has just finished her hot bath and covering her body her usual clothes. Narinig niya mula sa labas ang pagkalaskas ng susi ng sasakyan na hawak ni Joshua.

Kay Angelina ito pupunta.

Tiningnan ni Lauren ang sarili sa salamin sa tokador. Naglaro sa isip niya ang bawat ulos ng kabit ng asawa niya sa ibabaw ng kama kasama ito, ang pang-iinsulto nito, ang sasakyan nito na natagpuan niya sa parking ng isang hotel, ang paraan nito ng pakikipag-usap sa kaibigan nito kahapon sa party. All recall.

Isang butil ng luha ang tumulo sa kaniyang mata. She was in pain. Tinitiis niya ang paghihirap na ito bilang asawa nito na hindi niya ginusto una pa lang.

Wala sa sariling hinubad ni Lauren ang lahat ng suot. Kinuha mula sa ibabaw ng kama ang kanina pa niya hinandang negligee na sa sobrang nipis ay walang matatakpan.

Narinig niya ang papalapit na yapak ng asawa patungo sa pinto na sinadya niyang hindi i-lock.

Ilang katok ang ginawa nito at pagtawag sa kaniya na hindi niya sinagot. Hanggang sa intrigang buksan nito ang pinto at pumasok nang hindi pa nasusuot ni Lauren ang negligee.

Nang mahanap siya nito sa tokador ay tinabing niya ang negligee sa kaselanan.

Nabigla si Joshua sa nakita ngunit hindi maalis ang tingin sa ganda ng hubad na katawan ni Lauren. Kahit nakatabing ang negligee na tingin ni Joshua ay pantulog, hindi no’n lubos na natakpan ang dibdib at hiwa ni Lauren.

CHAPTER 15

CHAPTER 15

Handa na si Joshua umalis nang maisip na magpaalam sa asawa. Marahil magtaka ito kung madatnang wala siya sa Villa.

Ilang katok at pagtawag ang ginawa niya. Something is mysterious with Lauren. May bahid ng pag-aalalang binuksan niya ang pinto at hinanap ito sa kwarto.

Nang marating niya ang tokador ng asawa ay nadatnang hubo ito. Ang pag-aalalang namutawi sa isip ay naglaho. Ang kapanabikan para umalis at puntahan si Angelina ay naglaho rin.

Damn! She is beautifully naked!

Hindi niya alam kung bakit hindi siya tumalikod bagkus ay pinagkatitigan ang bawat milimetro ng kaselanan nito.

It was mysterious that she did not scold him to get out.

“Anong ginagawa mo rito?” Humigpit ang hawak nito sa negligee.

Her nipples hardened in his perusal. Mukhang wala pang ibang lalaking nakakita sa hubo nito sa naging reaksyon ng katawan nito.

Gusto niyang matuwa roon. “M-Magpapaalam akong…”

“Aalis?” Dugtong nito sa nahahapong tinig. Nanginginig ang mga kamay nito na pilit ipinangtatakip sa hiwa nito.

She was newly shaved.

Nalunok niya ang mga salitang sasabihin. He forced them to come out. His breathing deepened.

Inalis nito ang kamay na nagtatakip sa kaselanan at nakahawak sa negligee. Nalaglag ang negligee sa sahig. Her eyes were innocent. She said under her breath. “G-Go. Ano’ng oras ka babalik—”

Hindi na nito natuloy ang sasabihin nang hindi na makontrol ni Joshua ang sarili. Halos takbuhin ni Joshua ang kinatatayuan ni Lauren na nahihintakutan.

Kanina pa siya naaakit dito sa kusina pa lang. There was strange ferocity. Ang huling tumatak sa isip niya ay kunin ang kainosentehan ng asawa. Be inside her. Kiss her. Make love with her passionately.

NABIGLA si Lauren nang malalaking humakbang ito. Hinagkan siya sa mapusok na paraan. Ang huling normal na naglaro sa isip niya ay ang tunog ng susi ng sasakyan na itinapon nito sa kung saan.

Gusto niyang sampalin ito sa pagkuha ng unang halik niya. Ngunit ito ang pinlano niya kanina pa. Lauren did not react when his tongue slit her lips. Leaving to the atmosphere her rules provided for him: never touch her.

Sa pinakamalapit na distansya, idinikit ng asawa ang katawan sa hubong siya, ang mga kamay ay parang bakal na nasa panga niya.

Hindi siya makahinga sa passionate nitong halik. The air around them shimmer with heat.

Nang humiwalay ang dila nito, habol nilang parehas ang hangin. His lips simper with amusement. His hot breathing ran down her face. “Hindi na ako aalis.”

“Joshua!” Hiyaw niya nang gumapang ang kamay nito sa utong niya.

Nagliliyad siya. She was not relaxed. She was disturbed by his metal warm hands. “Payagan mo’kong angkinin ka ngayong gabi…” Siniil siya nito ng halik. “Dahil hindi ko na mapigilan ang sarili ko, Lauren.” He draw her closer. Nasa likod ng bewang niya ang isang palad nito.

“Joshua… virgin ako.” Wala sa huwestiyo niyang saad.

Kinagat nito ang labi. He tilted her face up. Siniil uli siya ng halik sa mga pisngi. “Ako ang bahala sa’yo.”

Hindi na napigil pa ang ungol na lumabas sa bibig ni Lauren nang masahiin nito ang dibdib niya habang kagat-kagat ang leeg niya.

His move was professional. Hindi niya alam paano siya naging nakahiga na sa kama niya at paano natunton nila iyon.

She quivered as he engulfed her vulva with his one hand intimately. “Basa ka na agad.”

She bit her lips. Binitawan nito ang kaselanan nang sa ibabaw niya ay ihubad nito nang nagmamadali ang polo na suot.

Suminghap siya nang makita ang torso nito na nagdisyerto sa lalamunan niya. Sunod nitong hinubad ang short na suot hanggang sa black Calvin Klein boxer ang matira.

She was shot by thrill when she faced bulged of his lower. At nang pumatong ito sa paghiga, nadikit ang bulged na iyon sa hita niya. Para siyang napaso sa init ng mabigat nitong katawan.

He licked her neck. “I… I never knew you were this sexy, Lauren.” Habol nito ang hininga.

Hindi siya nakasagot ngunit napahalinghing nang balutin ng kamay nito ang vulva niya. Hinimas-himas.

“Oh! God!”

Tumigil ito sa pagdila sa kaniyang leeg. Joshua laughed softly, making her shamefaced.

Walang pakundangang tinigasan ni Joshua ang isang daliri at pilit na pinasok doon.

She tilted her face, closed eyes, wholeness of consciousness focused with that finger.

Nakangising dinilaan nito ang labi niyang nakabilog. “O-Oh!” Naabot nito ang clit niya. He shook the spot.

“How’s the feeling, sweetheart?” Amused, he said. “Regret staying a virgin?”

Gago ito!

Hindi niya magawang sigawan ito sa pang-uyam. Abala ang bibig ni Lauren sa paghalinghing.

Every nerve she had in her body danced. Parang may musika sa tainga niya nang sa parehas na pagkakataon ay ipaikot nito ang mainit na dila sa utong niya.

Naghisteryang kumapit siya sa likod ni Joshua kahit wala siyang huhulugang bangin. Her fingers dug into his skin.

She was lustful. Excited. Nervous.

Her body vibrated when he inclined lower. At ang bawat daanan ng bibig nito ay nakadikit sa balat niya hanggang sa labas ng shaved vagina niya.

Napaliyad siya nang laruin nito ang labas ng ari niya gamit ang stiff na dila. At napaungol nang mahaba nang ibuka nito ang dalawang smooth muscled thighs niya upang kainin siya.

“Oh! Oh!” Napatiad ang tanging nagawa ni Lauren as his tongue continued the swirling inside her. Eating her like raw meat.

Naghisteryang pilit niya ang pagsara ng mga hita. Joshua chuckled. Ibinuka nito iyon at muli siyang kinain sa loob. At the same time, hinuhuli nito ang clit doon gamit ang thumb and forefinger nito at pinipisil.

Nakukuryente si Lauren nang isubsob ni Joshua ang bibig doon. Feeling his shaved beard, she didn’t know her name anymore.

Kagat-kagat ang sariling labi, umibabaw pabalik si Joshua na nasa labi nito ang pamamasa niya mula sa kaselanan niya. “You’re damn sweet, Lauren.”

Lumuhod sa ibabaw niya ang asawa. Nasa magkabilang abdomen ang mga tuhod nito. Sunod na hinubad nito ang Calvin Klein black boxer na tinitigan niya.

Humarap sa kaniya ang maugat, mataba, at mahabang pagkalalaki ng asawa. Nagbara ang lalamunan niya. Precum urge at his tip.

Taas-babang dibdib, Lauren lower puckered. Alam niyang pinangangalandakan nito ang laki ng ari. His baritone voice. “Ready, sweetie?”

She gasped, needy. Wala sa sariling hinawakan ang matigas na hita nito. She massaged it while still staring at his manhood.

Sinundan nito iyon ng tingin. Ngumiti nang bumaba sa paahan niya. Hinawakan nito ang dalawang hita niya paitaas. Nahiya siya nang ipatong nito ang mga paa sa ibabaw ng malapad nitong balikat. Niyuko nito ang tingin. “Beautiful.”

Her cheeks were all red, hot. Huminga siya nang malalim.

Napuno ang isip ni Lauren ng nasasaging katabaan niyon sa pasukan niya. Kanina pa siya basa at ito ay gano’n din. Lubricant is not requisite.

“Mghm!” Pilit nito iyon pinasok sa hindi rough na paraan. Sobrang sikip ng lagusan na hindi nito alam kung paano makakapasok.

“Sweetie, relax. ’Di ako makapasok.” Imporma nito sa naghahabol na hininga. Binantayan nito ang pag-ulos. Dinuraan nito ang ari at marahang ipinasok. Hindi pa rin iyon makapasok hanggang sa naiinip na itulak nito iyon. She could feel his ring of muscles inside her lower vagina.

“Joshua… Hah! Hah! Joshua!”

He laughed gently. “Not yet, sweetie.” Pinayuhan uli siya. “Relax for me.”

Kinagat niya ang labi at nagliyad nang makapasok na. Namasa ang mga mata niya sa hapdi. Yumakap siya dito at dahil birhen, naging madugo ang mattress.

Bumulong ito sa tainga niya. “See? You can take me. Just relax.”

“Joshua… please!” Nagmakaawa siyang panatilihin ang kahinahunan nito.

Inangkin nito ang labi niya at inuga ang ari sa loob, searching for narrow space. He was heavy. Pinaluwag nang pinaluwag nito ang loob niya. “I’m honored, sa’kin mo binigyan ang pagkababae mo.” Seryoso nitong sambit. The softness surrounded Lauren.

“Oh!” His every demeanor was nimbly. “Oh!” She was finally bisected. Naging madali ang pagsulong nito.

Her clitoris retreated beneath her clitoral hood. Her orgasms made exist. “Ooh! Ooh!”

“That fast?” Namangha ito, half quirked.

This was her first, what was he expecting for heaven’s sake?!

Ikiniling ni Joshua ang ulo sa isang hita niya. Hinalikan nito ang isang binti na nakapatong sa balikat nito. Kumagat ng labi sabay ang pagsuklay buhok. “Ako naman.”

Similar to breathing in and out, her voice growled gutturally as he thrust way harder, faster, rougher. Slap! Slap! Slap! was the sound created by his passionate movement.

“Oh! Oh! Oh!” She was emptied by sensation and high voltages of electricity. “Oh! Oh! Oh! Oh!”

Atras-abante ang mayamang dibdib niya sa marahas nitong pagsulong. “Oh! Oh! Oh! Joshua!” Nagliliyad siya.

He pressed his member and retreated ungentlemanly. Lauren’s neck arged.

“Fuck! Oh! Fuck! Sweetheart!”

Her inside clenched around his hardness. For the second time, her orgasms shot him. Ngunit hindi ito tumigil, lalong tumigas iyon at nanginit.

“Fuck!” Idiniin ni Joshua ang ulo at her core.

Sumigaw si Lauren sa gulat, hapdi, sensasyon, nang pumutok iyon sa loob niya. Joshua was trembling, making his entrance and exit as he showered her vagina with hot semen, without a condom and anything but cum.

Habol ng dalawa ang hininga nang matapos si Joshua. Bumagsak ito sa gilid niya at walang hiyang tumawa. “Ang hirap mo pasukan, alam mo ba ’yon, Lauren? Parang pinipi ako sa loob no’ng nag-cum ka.”

Shit him to hell for his sex talk!

Nang lingunin siya ni Joshua na taas-baba pa rin ang dibdib, hindi sinasadyang maipikit niya ang mga mata, dama ang sakit sa loob niya at pagod na parang tumakbo siya ng marathon. Kalaunan ay tumila ang hindi karaniwang paghinga niya.

Ang huli niyang narinig sa paligid ay ang pagmura ni Joshua na nabitin pa.

HUMULAGPOS ang kumot sa katawan ni Lauren nang sumandal siya sa headboard ng kama. Sobrang pagod siya at napalalim ang tulog.

She was covered with negligee. Nang pasadahan niya ng tingin ang katawan, napaisip siya kung panaginip ba ang nangyari kagabi?

Huminga siya nang malalim, bumangon sa kama matapos italsik ang kumot. There was the blood of her virginity. Napasinghap siya at banayad na pinagmasdan iyon.

Ngunit nang silipin niya ang katawan ay malinis ang ibaba niya, walang dugo. Pati ang katawan niya ay amoy sabon.

Hindi nagrehistro saglit ang umaga. Lumabas siya ng kwarto upang hanapin si Joshua. Ang malinaw sa kaniya ay ang tanong kung tuluyan itong umalis kagabi.

“Morning, Lauren.” She found him in a teasing greet. Wearing only the boxer he threw last night.

Pinigilan ni Lauren na suminghap sa malinaw nitong torso, ang bawat dense and uncourtly muscles nito sa dibdib, balikat at tiyan. He was rock hard.

Hindi niya pinansin ito. She remembered the way his lips ate her and laughed softly for her innocent growl.

Bahagya siyang nahiya at nilampasan ito na nakatakip ang braso sa dibdib. Sinundan siya nito patungo sa kusina. “Bakit ’di mo’ko pinapansin? Matapos kong linisan ka kagabi at bihisan niyan.”

“Magtitimpla ako,” sansala niya.

Namaywangan ito. “Timplahan mo rin ako.”

Hindi niya inimik iyon. His tone was casual. Baritone and deep. “You’re mysterious, Lauren, mula no’ng party at kagabi.”

She gasped. Paano siya maghahabi ng paliwanag?

Pinagpatuloy niya ang pagtimpla. May bahid ng uyam ang boses nito. Para siyang mauupos na sigarilyo sa titig pa lang nito.

“You let me touch you, you purposely seduced me, didn’t you?” A bomb exploded in her front. “Bakit, Lauren?”

Nilinga niya ito sa gilid niya at walang ano-anong nilakad ang dining area. Inilapag doon ang dalawang tasa ng kape. “’Yong kape mo,” turo niya gamit ang mga mata.

Kalmado ngunit mapanganib itong sumunod at sinimsim iyon. “And so, Lauren?”

“I didn’t seduce you.” Nahuli niyang bumaba ang tingin nito sa dibdib niya. Nakasilip ang malamlam na liwanag sa bintana at nakatapat iyon sa katawan niya.

Ipinagsalikop niya ang mga braso sa dibdib at bumalik ang mga mata nito sa mukha niya. “Pumasok ka sa kwarto ko. Kakatapos ko lang mag-hot bathe at magbibihis sana nang…” sana kapanipaniwala ang sinasabi niya. “Bigla mo’kong hinalikan at hinawakan kung saan.”

Sumimsim uli ito. Nasa mukha ang satisfied detective. “Nadala lang ako.” Sagot nito. “Yet you didn’t shout at me like before, at hinayaan mo’kong angkinin ka.”

May paru-parong naglaro sa ibaba niya nang makita ang dibdib ni Joshua at sa sexy talk nito. “About that…” Iniwas niya ang tingin sa katawan nito. “Nakausap ko ang Papà bago ang threats, gusto niya ng apo kaya…”

Parang mabibilaukan si Joshua sa narinig. Naalala rin marahil nito na hindi sila gumamit ng condom. “Kaya hinayaan mo’ko.” Mataman siyang tiningnan. “Ilang anak gusto mo?”

Bumalik sa baga niya ang hangin na ilalabas. Ano’ng klaseng tanong ’yon?!

“H-Hindi ko alam kung ilan ang gusto ng Papà ko—”

“I’m asking the shit of you, Lauren. Ikaw ang asawa ko.” Matalim nitong sagot.

Nahimigan niya ang galit dito. “Galit ka na naman.” May pakikiusap iyon.

“Lauren, you’re thirty years old, kaya mo binigay ang sarili mo dahil pala utos ng Papà mo.”

She gaped.

Sumimsim ito ng kape. Tumiim ang bagang nito at naggalawan ang ugat sa braso nang ilagay sa bibig ang tasa.

“Para sa’yo, ilang anak gusto mo?” Sumeryoso ito. Isinantabi ang saglit na puyos.

“S-Siguro apat.”

Mas mabuti na itong makisakay siya sa mga sinasabi nito kesa mabulgar niyang pinigilan niya ito kagabi na puntahan si Angelina dahil matagal na niyang alam ang tungkol sa pangangaliwa nito.

Nagyuko siya ng tingin nang may malisya siyang tingnan. “Gusto mong magkaanak mula sa’kin.” Ngumiti ito.

Anong meron kay Joshua? “Let’s have that. Kung hindi ka mabuntis sa ginawa natin kagabi, pwede nating ulitin—”

Agad na umunat ng tayo si Lauren. Sisigawan niya ito na tigilan ang sex talk! Ngunit sa isip niya lang iyon nangyari.

Tumikhim siya nang sundan nito ng tingin ang pagtayo niya. Bumalik siya sa pagkaupo. “Hindi tayo bumabata. Kailangan na rin natin ng anak pero… hindi ibig sabihin na pinag-uusapan natin ito ay kahit kelan mo gusto gagawin mo ’yon sa’kin…” Tumikhim ulit siya.

Pilyo itong ngumisi. “Noted, my love.”

CHAPTER 16

CHAPTER 16

ILANG ulit na nagparoon at parito si Lauren sa living area at kwarto niya. Inaasahan niya ang pag-break nito mula sa pagtitig sa laptop nito. He had lost time working.

Then, he drastically stopped typing at the keyboard. She, too, stopped the strides. Bahagya siyang nahintakutan baka naiinis na ito.

“Do you need anything, sweetie?” May himig ito ng pagod.

Pilit niya ang pagtaas ng gilid ng labi. “N-No. Gusto lang kitang nakikita.” Her voice told the half truth. Ang kalahating katotohanan ay ang pag-asam na malaman mula rito ang tungkol kay Angelina.

Isinara nito ang laptop. Tumaas-baba ang adams apple. “I’ll take a break for you.”

She smiled. Nasisiraan na siya ng bait para magmukhang excited. “You want a snack? Juice or something?”

“Anything is fine.”

“Coming.” Nagmadali siya upang kumuha ng meryenda para rito. Ngayon, isa na siyang mabuting asawa na kinakausap nito nang matino.

Nilapag niya sa small round table ang mga meryenda at naupo malapit kay Joshua, sa gilid nito. Pinagmasdan niya ang ilang papel sa paligid ni Joshua. “Hindi ko alam na work alcoholic ka.”

Kumagat ito ng crackers. “Perhaps may ilan ka pang hindi alam sa’kin.”

That might be true but she knows his dark side. “Siguro nga.” She paused. “No wonder… mayaman ka, kayong Deen.” Pumiyok siya. Hindi niya malaman ngunit nabahiran ng hiya ang pagkakasabi niya. Para niyang pinatutunayang mayaman kayo kaya ikinasal tayo at pinili ka ng Papà maging asawa ko.

Tumikhim siya nang manahimik ito. At agad ding binasag ang katahimikan nito. “Kung apat na anak ang gusto mo, kailangan ko talagang magtrabaho.” Naiiling na anito.

Nagmansanas ang pisngi niya. Pinamumukha ulit sa kaniyang gusto niya ng anak mula kay Joshua, apat pa. Patibong marahil ang pag-uusap nila no’ng nakaraan.

“I have told you, mag-asawa tayo at hindi bumabata…”

Pinutol nito iyon. “Got it, my love.”

Nanginit uli ang pisngi niya. Sweet talk! Ito siguro ang pang-akit nito para makasungkit ng mga babae. At inaamin niyang nahuhulog siya sa mga iyon.

Ibinaba nito ang nangalahating baso. “I want to know more about you, Lauren.”

Nagtaas siya ng kilay. “Ano’ng ibig mong sabihin?”

“Think of this as an interview to get into a company.” He said.

“Oh.” Napaisip si Lauren. “Hindi mo ba… talaga ako kilala?” May pagdarama iyon.

“How could I? Hindi mo’ko kinakausap sa loob ng tatlong taon. Sobrang ilap mo, alam mo ba ’yon?” He sighed. “Inilalayo mo ang sarili mo sa’kin, hindi nga kita mahawakan, e.” May bahid iyon ng malisya.

Tumikhim siya. “My name is Lauren Kaly De Ava, thirty years old, I graduated at University of the Arts London specifically in the fashion industry, design.” Nilayo ni Lauren ang tingin sa nakatutupok nitong tingin.

“Kaya pala…” gagad nito.

Nag-isa ang mga kilay ni Lauren.

“You impressed me with a lot of things.” Natakpan ng satisfaction ang mukha niya. “Sa pananamit mo these days at kahit ’yong Deen Mansion. Kada buwan napapalitan ’yong mga gamit dun pati ’yong chandelier, ’pagtinatanong ko ang mayordoma ang sabi ikaw nag-utos. I want to get mad pero somehow maganda naman.” Nagkibit-balikat ito. “Designs.”

Lumahad ang ngiti sa mukha ni Lauren. It’s a compliment.

“Anything else? How about your batchmate? High school batch mate if you studied abroad in college.” Nangitim ang mukha nito.

Batchmate? “Si Jack ba ang tinutukoy mo?”

Naggalawan ang muscles sa mukha nito. “Oo, siya.”

Naiiritang tumikhim siya. “Bakit kailangan mo pa malaman? ’Di naman tinatanong ’yon sa interview for work,” sarkasmo niya.

“I’m asking now as your husband.” May diin ang word na husband.

The pound of her heartbeat stopped for seconds. Pinigilan niya ang pag-utal. “H-He’s a friend, a Neurologist.”

“A Doctor.” He tsked. “Friend.” May guilt siyang nakita sa mukha nito.

“A friend.” Ulit niya sa mapanghuling paraan.

“No’ng una akala ko may namamagitan sa inyo, but your virginity is enough para mapatunayang magkaibigan lang kayo.”

Namula ulit ang pisngi ni Lauren. “I-Ikaw? May tinatago ka ba sa’kin?” Kung gaano kalalim ang tingin ni Lauren sa mga mata nito ay hindi niya tiyak.

Matapang, mahusay, kapanipaniwala kung wala siyang alam, na sinalungat nito ang tingin niya. “I know you know me already, Lauren, nasa websites and magazines lahat ng background ko. Wala akong itinatago sa’yo but some of my behavior na malalaman mo lang kung pinapansin mo’ko.”

Saglit na nagtitigan sila. Naghuhulihan ng katotohanan gamit ang mga mata. Pinaniniwalaan ni Lauren na ang mata ay hindi nagsisinungaling, ngunit parang hindi iyon totoo kung mga mapungay na mga mata ni Joshua ang babasahin. Mahusay itong magtago.

Ngumiti siya bago pa ito ang makahuli sa kaniya. “I believe you. Marami na akong nababasa about you, being a top tycoon.” Tiningnan niya ang wall clock. “Oh. Baka kailangan mo ng bumalik sa work, I guess?”

Nginitian siya nito sa paraang maraming babae ang kayang marahuyo.

She was about to stand up when he grabbed her arms. Napilitan siyang umupo pabalik. “May nararamdaman ka ba para kay Jack?” Seryosong tanong nito.

Mabilis siyang sumagot. “Wala. Magkaibigan lang kami.” Sinundan ng tingin ang parang bakal na kamay nito sa braso niya.

May kung anong relief ang nag-display sa mukha ni Joshua. Hinapit siya nito at malambot ang mga labing dumikit sa kaniya.

Mauubusan siya ng hangin kung hindi ito hihiwalay.

He said passionately, “Glad to hear that, Lauren. Balik muna ako sa ginagawa ko.” Hinawakan nito ang magkabilang tainga niya at umangat ang mukha nito. Parang may mamon na dumampi sa noo niya.

LAUREN had supper quietly. Minabuti ni Lauren na magluto kaysa si Joshua ang gumawa noon. Kung gusto niyang bagyuhin ulit ang kusina then she let him.

Hindi sila sabay kumain tulad ng nakasanayan ngunit naghain siya para kay Joshua na ready kung kelan nito maisipang maghapunan. Pasado 10 PM na pero babad pa rin ang asawa sa harap ng laptop at maya-maya na kausap ang sekretarya.

Bago pumasok ng kuwarto ay dinaanan pa niya ang living area. Hindi niya maiwasang manlambot sa paligid na puro kalat. Inisip ni Lauren na saan ito matutulog? Sa kahabaan ng furniture? That would be uncomfortable after long hours of work. Mahina at pasimple siyang nagsabi, “Kung gusto mo matulog sa higaan ko later, pumasok ka lang.”

It was after sympathy and she had no other back up reason.

Hindi ito sumagot doon. She guessed he didn’t hear that. Ni hindi ito nag-abalang tingnan siya. Ganunpaman, tinahak ni Lauren ang kuwarto at nagbihis ng pajama. Kung tutuloy si Joshua na makatabi siya sa kama, mas mainam na gano’n lang ang suot niya.

Binagsak ni Lauren ang katawan sa malambot na mattress. Ilang sandali ay tuluyan siyang nakatulog.

Ilang oras pang mahigit ang nagdaan. Bahagyang lumundong ang katawan niya nang may mabigat na lumubog sa tabi niya.

Walang malay ang dalaga ngunit dama niya ang mainit na katawan na nag-spoon sa kaniyang nakatagilid na katawan, nasa likod niya ito.

He was naked.

Napaungol si Lauren nang idiin ni Joshua ang katawan sa pwetan niya at iilalim ang isang braso nito sa nakatagilid na ulo niya para maging dagdag niyang unan.

“You’re always in deep sleep, my love, and I love tonight na katabi kita.” Joshua said.

Her mind gradually awakened. He added, “I would have made love with you while you slept. But embracing your body like this is enough.”

Naramdaman niya sa batok ang pagmudmod nito ng mukha roon na may simpleng ngiti. Naramdaman ni Lauren ang paninigas ng pagkalalaki nito ngunit mukhang normal iyon para kay Joshua kapag may katabing babae.

Si Lauren ay nagsimulang nakaramdaman ng apoy. Nang dumikit ang labi nito sa batok niya ay parang dinaluhan siya ng kiliti at pagbabalahibo sa buong katawan.

She found him asleep. And she found herself arousing, nippes hard. Hindi sinasadyang iusog paatras ni Lauren ang katawan, naramdaman niya ang pagdiin ng kahabaan nito sa pwetan niya. She moaned in protest.

Pinisil nito ang dibdib niya. He draw her closer na parang parte siya ng katawan nito at hindi mabubuhay ng wala siya.

His moist exhaled run down the nape of her neck. His long leg stretched, pulling her closer. Si Joshua ang kaunahang lalaking nakatabi niya ng ganito sa kama, ang init ng balat nito ay sapat na para maging kumot niya.

Nakatulog si Lauren sa ganoong ayos nila. Kung paano niya napatila ang arousal ay hindi niya alam. Feeling his heavy erections, she rotated her body now facing him, letting his face deep down her breasts and his erections against her in between thighs.

CHAPTER 17

CHAPTER 17

NAKASUBOB sa dibdib ng asawa si Lauren nang magising siya. May humahaplos ng buhok niya. Nang matagpuang gano’n ang ayos nila, hindi niya malaman ang gagawin. Kung aalis ba o magtutulog-tulugan.

She made her decision to move back though fleebly. Itinaas niya ang katawan at nang maliwanagan na walang ni isang suot ang asawa ay nag-iwas siya ng tingin.

“B-Bakit nakahubad ka?” Sa hina nun ay halos siya lang ang nakarinig.

“Nakahubad ako?” He ran his gaze to his body. “Ah, yes. I’m naked, sweetie.” He said proudly.

She cleared her throat nang mangati iyon. “Is that your… how you sleep… that… that way—” bagaman nasa isip ang perpektong sasabihin ay hindi niya magawang ilabas sa bibig. “D-Don’t be naked.”

Dama niya ang paggalaw nito sa kama. Itinanday nito ang mga braso sa ibabaw ng headboard ng kama. “I usually wear boxers when I sleep. Pero kung ikaw ang katabi ko tingin mo magbo-boxer pa ako?” He flashed a wicked grin to her.

Nagkaroon ng karera sa dibdib ni Lauren. Oddly heart beats it was. Ang lalaking ito! Hindi magkaayos ang mga sasabihin ni Lauren. “A-Ano?!”

He shrugged. “Don’t start an argument, Lauren. Maaga pa. Besides, ’di mo ba maalala kung paano ka sumiksik sa mga bisig ko?” He smiled beneath her flushed. “Asawa mo’ko, sweetie. Leave restraint.”

She swear sinampal niya ito. Ngunit walang gano’ng nangyari. Hindi niya mapagsabihan itong takpan ang katawan dahil nakita na niya iyon lahat.

“May kailangan nga pala akong gawin sa opisina mamaya. Babalik din ako sa gabi dahil baka kailangan mo ng kayakap—”

Sinipatan niya ito. Hindi niya masigawan ito na tumahimik nang mapang-ingganyo ang ibinatong tingin. Hindi niya rin maibaba ang tingin dahil hubad ito. She flashed with transgress and glee.

“What?” He asked in amusement.

“Ano’ng gagawin mo sa opisina?” Iyon ang nangibabaw sa dami ng thoughts niya.

“Business matters that are needed in physical contact.” Paliwanag nito na mabagal niyang tinanguan. Tumayo siya ng tuluyan upang maghanda ng magiging almusal nila. Tiniyak niyang tinulak niya ang sarili palayo sa kabila ng temptation na bumangon sa katawan.

“BABALIK din ako mamaya.” Joshua said as he checked the content of the briefcase.

Hindi siya nakaimik nang humakbang palapit ito. Gagawa na naman ata ng kalokohan.

Umatras siya. Nauutal na nag-usal, na parang iyon ay kalakip ng kaligtasan niya. “B-Bye!”

Joshua’s lips quirked. Ilang hakbang lang ang main door ngunit hindi pa ito tuluyang umaalis. At kung aalis na ay gusto niyang i-blurt out ang nasa isip. At tingin niya ay ngayon ang pagkakataong iyon. “I’m… I’m… starting… to plan… to… love you.”

Natigilan ang kaharap. Kulang na lang mabitawan nito ang briefcase sa pagkagulat. He was absentmindedly as she blurted out. Ngunit may parte kay Joshua na inaasahan iyon dahil sa daming signs na naipakita na.

His absentminded appearance changed to muddled then to a slight face smile not visible by lips. “Really?” He blinked. “I mean sinusubukan mo na akong mahalin?”

She nodded, concealing her plan.

Tuluyan nitong ibinagsak ang briefcase. He stepped at her standing, embracing her in a second. His one hand is at the back of her head. “Bakit ngayon lang, Lauren?”

Hindi niya alam ngunit nagsimulang manginit ang mga mata niya. Namamasa, nagbabadya.

Hindi niya iyon sinagot dahil ang tanging nasa isip niya ay sinabi niya ito upang kapag lumuwas ito ngayon ay magkaroon ito ng second inquisitive na kailangan pa ba nitong makipagsiping kay Angelina after this confession? This was a manipulation. Ngunit nang isatinig iyon ay may kung anong umusbong sa damdamin niya. Damdaming hindi niya mabigyan ng pangalan.

“Kung ’yan ang gagawin mo, I’m thankful, Lauren. I’m thankful.” Barado ang tinig nito.

Lumabas ang butil ng luha sa kaniyang mata. She sobbed. Mas hinigpit nito ang yakap. Nanatali silang gano’n hanggang sa kumalas ito at nakahawak sa magkabilang tainga niya ang mga palad nito. “Mahal kita, Lauren.”

Nag-echoe ang sinabi nito sa palibot niya. Ipinikit ni Lauren ang mga mata kasabay ng pagtulo ng sunod na luha, kasabay nang madama ang paglapat ng labi nito sa kaniya.

The kiss was soft and warm. Saglit niyang nakalimutan na nagsisinungaling siya. At kung totoo ang sinabi nitong mahal siya nito, then he fall for her trap.

Tila isang masarap na pagkain ang labi niya na hindi nito malubayan. May kung ano itong hinanap dun na nahinto nang bumawi siya ng pisil.

Nang makontento ito sa labi niya ay niyakap uli siya. “Kelan ang start ng pagmamahal mo?” Somehow, may teasing dun.

“No’ng…” no’ng magsimula akong magplano na paibigin ka, “… simula no’ng binigay ko sa’yo ang katawan ko.”

She held her breath when he drew her closer. “Then may goodbye kiss ako ngayon?”

Siniko niya si Joshua. Nakangisi itong kumalas ang mga kamay sa pagkakayakap. “Oh, bakit? Gano’n ang nagmamahalan!” Singhal nito na parang expert.

Well, expert naman talaga ito sa pambababae. Ipinakot niya ang mga mata. “Alis na.”

He laughed softly. “Parang ayoko tuloy umalis.” He held her hands, squeezing them. “Babalik din ako agad. Baka ma-miss mo’ko, e.”

Binawi niya ang kamay. Mas lumala ang pagiging maharot nito. Siniko niya ulit ito. Sumilay ang ngiti rito. Nang magpaalam ng tuluyan ay masuyo siyang ngumiti.

NATAPOS si Joshua sa meeting sa conference room. Tinalunton ng mga paa niya ang office at natigilan na nandon si Angelina. Nagpupuyos ito at hindi maipinta ang mukha.

Tumayo ito, ambling forward, at sa isang kisap-mata ay lumipad ang palad nito sa pisngi niya.

“Sa busy mo sa asawa mo, nakalimutan mo na ako!” Nag-echoe ang boses nito sa buong opisina.

Hinawakan ni Joshua ang magkabilang balikat nito na tila pinakakalma ito at sinalubong ang nanlilisik nitong mga mata. “Mabuti nandito ka, may sasabihin din ako sa’yo.”

Nilabanan nito ang mga kamay niya. Pabagsak na naupo sa couch. “Na ano? Na mahal ko ang asawa ko dahil nagbago na siya at tingin ko kailangan na nating tapusin ang pagiging sex friends. ’Yon ba ang sasabihin mo?” Malalakas at mariin ang bawat sinabi nito.

Huminga siya nang malalim. “Look, Angelina. Walang namamagitan sa’tin but friends.”

“We do sex!” angil nito.

May guilt para kay Lauren siyang nadama. Inihilamos ni Joshua ang mga palad sa mukha. “Kaya nga we need to stop this! Lauren is changing and she wanted to start with me as a married couple. She… is starting to show me affection.” He was flashed with contentment.

Patuya itong tinawanan siya. “Why so sudden? Totoo ba ’yang sinasabi mo? O niloloko ka ng asawa mo?”

“Niloloko ako ng asawa ko?” nanguyom ang kamao niya. “Ako ang nagloloko, Angelina. I’m having secret sex with you!”

Tumayo ito at malakas na hinampas ang handbag sa lamesa niya. Hindi pa man siya tuluyang nakaupo. “Nakakatawa ka, Joshua. Ilang beses mo’kong pinag-antay dahil sa walang kwenta mong asawa! Sasabihin mo pa sa’kin pinakikitaan ka niya ng pagmamahal. What the fuck?!”

Nanginig ang mga labi ni Joshua. Mahigpit ang mga kamay na hinawak iyon sa braso ni Angelina, napaungol ito sa lakas ng hawak na iyon. “Say one bad word to my wife, Angelina, hindi na kita kikilalaning kaibigan.”

“Nasasaktan ako, Joshua!”

“Ngayon sabihin mo, anong kailangan mo? Bakit ka nandito bukod sa manampal at magwala?”

There was one obvious answer. But he asked to know directly from her kung may iba pang dahilan. Lumambot ang kamay ni Joshua nang magsimula ang pagdaloy ng mga luha sa pisngi nito. Matalim na tingin ang hinarap sa kaniya ngunit may pagmamakaawa iyon. “Nagpa… nagpa-consult ako sa psychologist.” Nagsimula ang paghikbi nito. “Akalain mong diagnosed ako sa compulsive sexual behavior?” Tumawa ito na may kahibangan.

Matigas ang mga palad na pinahid nang mabilis sa namasang pisngi nito habang itinaas ang mga mata sa kawalan. Tila naiinis sa sarili.

Nagsalubong ang mga kilay niya. “Ano? Sexual behavior? Ano’ng ibig sabihin—”

“Sex addict, Joshua! Sex addict ako… sex… addict…”

Kinalas nito ang braso at bumalik sa kinauupuan. Inagusan ng mga luha ang basa ng pisngi. Sinundan ni Joshua ito ng upo sa couch sa seryosong anyo.

“Hey, tell me more, Angelina.” Pinuno ng pag-aalala si Joshua para sa kaibigan.

“I’m sorry,” she said in agony. “Halos ilang buwan na akong hindi mapakali sa sarili ko noon. At no’ng inakit kita ay hindi ’yon dahil sa pagmamahal na higit pa sa kaibigan. I’m in need. Nitong mga nagdaang linggo na hindi na tayo nagse-sex, kahit na sinong lalaki ang inaaya kong maka-sex mula sa bar. Sunod na araw ay gano’n uli ang nararamdaman ko na naghahanap ako, hindi mapakali. Nagpatingin na ako sa doctor, ngayon…” Nagyuko ito ng tingin. “Natatakot ako…”

Hindi ni Joshua malaman ang sasabihin o mararamdaman. Hindi niya pwedeng isisi kay Angelina na kaya siya nangaliwa sa asawa ay dahil sex addict ito at ginamit siya, dahil nagpaakit siya rito at ginawang parausan ng pangangailangan niya ang kaibigan. He used her too.

“I’m so mad at myself na kahit ngayong nalaman kong gustong magsimula ni Lauren ng isang pamilya sa iyo, hindi ko pa rin mapigilan ang sarili ko. I’m taking you away from her. Hindi ko ito gusto at ayokong nakakasira ng pamilya pero heto!” Halos sigaw ang bawat isinatig nito. Galit sa sarili at guilt.

Ang buong akala niya ay may pagtingin ito sa kaniya kaya ibinibigay nito ang sarili. How big of a misunderstanding it was!

Binigyan niya ng yakap ang kaibigan. Puno ng sympathy para rito. Nabigyan ng kasagutan ang pagtataka niya noon pa man na halos walang araw na hindi siya nito yayain. “I’ll help you, Angelina. Ikukuha kita ng pinakamagaling na doctor.” He gave assurance. “Gagaling ka.”

Kumuha ng lakas si Angelina sa braso niya at doon ibinuhos ang dinaramdam. Ilang ulit na sinabi nito ang I’m sorry at I’m scared at ang Marumi ako .

Hinagod niya ang likod nito. Kababata niya si Angelina at anak ito ng mag-asawang katulong ng Deen. Dinadala ito sa mansion ng magulang nito noon dahil may angking talino at napili ng Mom niya maging tutor niya dahil kabaliktaran siya nito sa academics.

Ngayon ay nagmamay-ari ito ng tatlong resorts sa iba’t ibang lugar na tinulungan niyang pondohan.

Hindi malayo ang loob niya kay Angelina ngunit kailanman ay hindi umangat ang pagmamahal niya rito gaya ng pagmamahal na inilaan ng puso niya para kay Lauren na umusbong noong bata pa sila. Noong iniligtas siya ni Lauren mula sa nasusunog na masukal na gubat nang mag-camping sila noong elementary.

He and Lauren came from the same elementary school. Hindi ito nagising ng ilang araw matapos ang pangyayaring iyon at magpahanggang ngayon ay hindi nito iyon maalala. Ang sabi ng doctor ay kaya hindi nito iyon naalala ay dahil considered as trauma na hindi nito gustong balikan pa.

Naiintindihan niya iyon. Matapos ang aksidenteng iyon ay lumipat ng ibang pribadong paaralan si Joshua dahil wala ng tiwala sa safety ang mga magulang niya sa paaralan na siyang pinagtuluyan ni Lauren hanggang high school. Bagaman iba na ang school nila ay hinahangaan ni Joshua ito mula sa malayo lalo nang magsimulang humubog ang katawan nito.

Ipinakilala sila sa isa’t isa ng mga magulang at inasikasong ikasal sa kaniya si Lauren bilang request ng Dad niya na tinanggap ng Congressman—probably for her Papa’s interest. Nag-aalinlangan pa siya nang i-propose sa kaniya ng Dad niya iyon dahil unfair para kay Lauren bagaman may pagtingin siya sa dalaga.

Inutusan siya ng mga magulang na magpanggap na noong party lang na iyon sila unang nagkita dahil iyon ang gusto ng Congressman sa hindi niya malamang dahilan. The rest of the story was history.

Humigpit ang yakap ni Angelina sa bisig niya. Maski si Angelina ay alam ang history ng buhay niya.

Nang makalabas si Angelina ay agad tumawag sa doctor ng pamilya si Joshua. Suggestion ng doctor na i-confine sa psychiatric hospital pansamantala si Angelina para mabantayan at mabigyan ng maayos na psychotherapy at medicines dahil may involvement daw ito sa mental health.

Kinagabihan ay pinuntahan ni Joshua ang tinitirhan ni Angelina dahil sa pag-aalala. Ilang texts and calls ang hinatid niya ngunit wala itong tinugunan alinman sa mga iyon. Doon niya nalamang mag-isa lang si Angelina at ang mga magulang na nag-retire na sa paninilbihan sa Deen ay umuwi na ng probinsya. Para siyang nakaharap sa bahay ng ibang Angelina dahil sa dilim ng bahay at halos pamahayaan ng daga ang mga sulok.

Puno ng sex magazines ang paligid at mga sex equipments.

Pinalibot niya ang tingin sa madilim na paligid at ilang beses tinawag ang pangalan nito.

Ginagap niya ang pindutan ng ilaw at pinaliwanag ang kabahayan. “Angelina? Angelina!”

Mula sa isang room ay lumabas ang isang lalaking nagmamadaling nagsusuot ng pantalon. “Bumalik ka bukas, honey!” Boses iyon ni Angelina na sunod na lumabas.

Nanlaki ang mga mata ng lalaki. “Sino ito?” Tanong nito kay Angelina.

“Ikaw sino ka?” Si Joshua.

“No one. Nagkita kami sa bar kanina at nagpapawis dito.” Sagot nito sa pilyong ngiti.

Gusto niyang suntukin ang lalaki nang dampian nito ng halik ang dibdib ni Angelina sa mismong harap niya.

“Ano’ng ginagawa mong gago ka—!”

“Umalis ka na. Kaibigan ko ’yan.” Paliwanag ni Angelina sa lalaki na halos itulak nito paalis bago pa niya masuntok.

Nangbabasa ang mga mata ng lalaki na kung nakalapit sa kaniya ay nasuntok niya. Sunod niyang itinuon ang tingin sa hubad na kaibigan. “Anong… bakit… mo ito ginagawa?” Sumilay ang awa niya para rito.

Nag-square ang balikat nito. Kumuha ng sigarilyo sa ibabaw ng upuan. The compression of her cheeks as she inhaled cigarettes made him sorry for her. Ni hindi nito mabihisan ang sarili.

“I’ve told you, hindi ko napipigilan!” Sigaw nito na bakas sa boses ang pagod.

“Oh, God!” ang tanging naibulalas niya. Pumasok siya sa pinasukang kwarto nito at kumuha ng masusuot nito. Lumabas siyang dala ang nakakalat nitong damit. “Suotin mo ’yan.”

“At bakit?” Lumapit ito. “How about you? Ayaw mo bang pagbigyan muna ang sarili mo? Hindi pa naman ako pagod—” Gumapang ang mga palad nito sa hita niya at binugahan siya ng usok. 

“Tumigil ka!” Hindi niya sinadyang sigawan ito, kinuha sa daliri nito ang sigarilyo at nagpupuyos na itinapon iyon sa sahig saka tinapakan. “Magbibihis ka o ako ang magbibihis sa’yo?!”

“Ano bang ginagawa mo rito?”

“Magbihis ka, Angelina.” Puno ng babala iyon.

Nadaan sa pakiusap ito na sumunod. Ipinagpasalamat niya iyon. Muli na namang humagulgol ang kaibigan. “Oh, bakit? Bakit ka umiiyak? Na naman!” Galing siya sa trabaho at nakararamdaman ng exhaustion pero hindi niya ipinakita iyon.

“Baliw na ata ako, Joshua. Ayoko ng ganito… ayoko ng ganito! Ayoko! Ayoko!” Sunod-sunod nitong pahiyaw na sabi. Bumagsak ito sa sahig na hindi pa maayos ang pagbotones ng damit.

Tumalungko si Joshua. Nakipagpantay ng tingin dito. Nanlulumo siya na makita itong ganito, somehow, sinisisi niya ang sarili na hindi ito tinatanong ng problema o kinukumusta. Bakit hindi niya rin agad noon pa man napansin ang problema? Nakidala siya sa init ng katawan! “Huwag kang gan’yan. Gagaling ka, tandaan mo ’yan. Nandito lang ako.”

“Ayoko ng ganito. Ang dumi-dumi kong tao! Nakakapagod! Ayoko na!” Pagpupuyos nito. Ang sinabi nitong nakakapagod ay nakaguhit sa mga mata nito.

Itinayo ni Joshua ito. Inalalayan palabas ng bahay nito. “Sa’n mo’ko dadalhin?” Takot ngunit may pag-asa nitong tanong.

“Nakausap ko na ’yong doctor ng pamilya namin. Dadalhin kita sa ni-recommend niyang psychiatric hospital. Oobserbahan ka dun.”

“Wala akong pera, Joshua.”

“Ano?” Hindi siya makapaniwala sa sinabi nito. “’Yong resorts.”

“Sinangla ko sa mga bangko—”

“Damn it! Angelina!” Gusto niya itong pagalitan ngunit nagsimula na naman itong umiyak. Kesa tanungin nang tanungin ay inalo niya ito.

Kusa itong nagpaliwanag. “Nalubog ako sa utang, Joshua.”

Pinuno ni Joshua ng hangin ang dibdib. Napakalalim na ng gatla sa noo niya. “Huwag mo na alalahanin ’yon. Ako na ang mag-aasikaso. Pati ang gamutan mo. Just promise me that you will help yourself. Naiintindihan mo’ko?” Isang tango ang ginawa nito.

Nagpakawala si Joshua ng bugtong-hininga.

CHAPTER 18

CHAPTER 18

MAPAYAPANG nakaidlip si Angelina sa sasakyan. Narating nila ng gabing iyon ang psychiatric hospital. Inasikaso ni Joshua ang mga kailangang information sa reception.

Walang schedule si Dr. Ramirez, bukas daw ay nandoon ito. Ipinaubaya ni Joshua ang kaibigan sa nurse.

“Iiwan mo talaga ako rito?” Nakasimangot nitong tanong.

Isang tipid na ngiti ang gumuhit sa labi niya. “Kailangan, Angelina. Two weeks is not that long.”

Umawang ang labi nito. “Bibisitahin mo ’ko, right?” Kinabig siya sa braso na nagtitiyak na oo ang isagot niya.

“Syempre naman.”

Nang matapos ang pag-uusap na iyon ay nag-excuse ang nurse na ihahatid na ito sa isang room.

Naupo si Joshua sa continuous raw seat sa malapit. Hinugot mula sa bulsa ang phone. Natanaw niya ang oras sa phone nang buksan iyon. 11 PM.

Fuck! Naghihintay kaya si Lauren? Nangako siyang uuwi. Hindi naman siguro nito sineryoso ang sinabi niyang uuwi siya baka kailangan nito ng kayakap. Nang maisip ang flirting niyang iyon sa asawa ay napawi ang pagod niya. Napangiwi siya.

Susubukan niya na raw akong mahalin… Iniling ni Joshua ang ulo. Oh, Lauren! Have you ever noticed how long I have been waiting for that?!

But the beam was short as he realized he couldn’t make it to Villa tonight. Sinabi ng nasa reception na bukas nandito si Dr. Ramirez. Kung uuwi siya ngayong gabi sa Villa ay 5 AM na siya makakarating. At kung aalis ulit ay hussle na.

Fuck!

Hinahanap ka ba ng asawa mo? Tinig ng isip niya. Kinagat niya ang labi at saglit na nag-isip. Hindi niya puwedeng sabihing hindi makakauwi dahil kay Angelina. Baka mag-usisa ito tungkol kay Angelina at mahuli sila.

Huminga siya nang malalim. Sa hindi na mabilang na pagkakataon, pinili ni Joshua ang magsinungaling.

‘Don’t wait for me tonight, Lauren. Something came up that is urgent to the deadline. Maybe bukas or next next day pa ako makauwi. I’m sorry, sleep tight!’

Ang huling pangungusap ay binalak niyang dagdagan ng I love you ngunit binura niya rin. Him being with Angelina today and his lie excuse was not match for those three words.

Ilang minuto siyang nag-antay ng reply. But there was none, like he was expecting. He clicked his tongue as he left the hospital to go walk-in to a nearby hotel.

DALAWANG araw nang dumating si Joshua. Pinaghihinalaan niyang kay Angelina ito galing. No, it was not a probability. Sagot naman ng kabilang tinig ni Lauren.

Nakita lang siya nito at simpleng niyakap ay bumalik na rin sa living area para magtrabaho. This time, mas marami itong tinatawagan para isalba ang resorts na naririnig niya sa call.

Dumaan si Lauren sa living area upang tanungin ito ng mga mapanghuling tanong, umaasa siyang magsabi ito ng totoo tungkol sa kanila ni Angelina, in that way, mabawasan ang galit na nararamdaman para rito. But her husband was busy.

Nilampasan ni Lauren ang living area at mabagal ang mga hakbang na pinuntahan ang kabayo upang painumin. “Para kang aso d’yan, ’no?” Umawang ang labi niya. Imbis sa kwadra ay nasa gilid ito ng puno.

Hinaplos niya ang mukha nito. “Don’t worry, makakalaya ka rin.”

“Makakalaya? You can unleash him.” Si Joshua sa likod niya.

Bahagyang napapitlag si Lauren doon. He was such a cat approaching without noise. “My goodness!” Hinarap niya ito. “I thought you’re busy.”

“A bit.” Namulsa ito sa suot na short. He was wearing a t-shirt.

Sinundan niya iyon ng tanong tungkol kahapon. “You worked all day yesterday? How busy?”

May lumabas na awa o worry sa mukha nito. Pero baka namalik-mata siya dahil mabilis ding nawala iyon. “Stressful, sweetie.” Hinawakan nito ang likod ng braso niya. His thumb circled around. “Anyway, anong ginagawa mo rito sa labas?”

Parang mananayo ang mga balahibo niya sa paglalaro ng thumb nito sa likod ng braso niya. The callused fingers of him could fully arouse her!

Pinigil niya ang pagtikhim. “I’m watching my horse. This horse.” Tila wala siyang karapatang angkinin ang kabayo. Hindi naman siya ang may-ari nun kahit nasa territory niya. “How about you? Bakit ka nandito sa labas. You’re busy as an ant.”

He smiled. “I know. Pero kung sinisimulan mo na akong mahalin and I’m not giving time with you, baka bawiin mo ang sinabi mo.”

Gusto niyang tuktukan ang sarili nang i-absorb niya sa puso ang sinabi nito. How dare his charm ooze!

“Sasamahan mo ba akong mangabayo kung sabihin kong bumili ako ng saddle for two?” She ogled.

“Bakit hindi, sweetie?”

Agad na kumaripas ng lakad si Lauren patungo sa estante sa attic. Doon ay kinuha niya ang sinasabing saddle.

’Pagkabalik ay ibinigay iyon kay Joshua na agad nito tinanggap upang ipalit sa pang-isahang saddle ng kabayo.

Una siyang inakyat ni Joshua. Sunod ito na nasa likod niya. Nagpasalamat pa siyang masikip na short ang suot niya at shirt.

Nadama ni Lauren ang init ng katawan ni Joshua. His manly fragrance. His masculine presence. Dumikit pa ang katawan nito sa likod niya nang sa magkabilang gilid ng katawan niya ay abutin nito ang lead.

His hot breathing slammed against her neck. Nagsimula ang mga paru-parong nagliparan sa tiyan niya. “You hold this rein.”

She concealed her rousing feeling. Ano at bakit ganito ang epekto ni Joshua sa katawan niya? Sa kaniya?! His hand touched hers nang ipahawak nito ang rein na iyon.

She felt suffocating. “H-Hindi naman ako marunong.” Nahahapong sabi niya.

“Lagi kang natataranta, ’no?” Nasisiyang tanong nito. “I’m at your back so clear your negative thoughts.”

Sa hangin niya ipinakot ang mga mata. He and his criticism. “Follow me, okay?” He moved her pinky and ring fingers around the rein and shut her hands to it with thumb on top. She felt suffocating again. Their bodies were touching closed. “And open your legs, sweetie.”

There was his monotone.

Sinunod niya iyon.

“Straight your body.” His mouth was at the side of her left lower ear. Nakikiliti siya tuwing sumasayad ang shaved beard nito roon. Hindi nakatulong iyon sa pagpababaw ng mabigat niyang paghinga.

“Ready to ride, sweetie?” Mahina ang tinig nito ngunit parang music ng choirs iyon sa tainga niya. Baritone and low.

She let out sighed. Nabigla siya nang utusan siyang i-squeeze ang lower legs niya at nang sinunod niya iyon ay naglakad ang kabayo.

“He’s waking!” Nasisiyahan niyang anunsiyo.

“Gaano kalayo ang gusto mong puntahan?”

“Kahit saan!” bulalas niya na nagpatawa rito nang mahina.

Inalalayan ni Joshua ang mga kamay niya nang ang legs nito ay nag-reinforce ng command sa kabayo. Tumakbo ang brown horse na iyon na nagpatalon-talon kay Lauren.

Naalala niya ang turo ni Joshua na sabayan ang paggalaw ng kabayo upang hindi siya tumilapon. Parang nakayakap si Joshua sa kaniya mula sa likuran. Ang katawan nito ay nakadikit sa kaniya hanggang sa makalayo sila sa walang katapusang field na iyon.

Inalalayan nito ang kamay niya to slightly pulled back. With him controlling by legs.

Bumagal ang takbo ng kabayo. “Lauren.” Sumandal ang chin ng asawa sa ibabaw ng left shoulder niya. His hands guiding hers abandoned it, changing its place to her waist.

Suminghap siya nang halikan nito ang leeg niya. Shivers ran down her spine. Lalo nang dilaan nito iyon at nang lingunin niya patagilid ay walang anuman na inangkin ang labi niya.

It was clear to her that she was not feeling the provocation alone, feeling his hard erection at her lower back na tumatama roon dahil sa talbog ng kabayo.

Kusang pumikit si Lauren. Her heart was pounding fast as he said with heavy breathing, “Let’s go back, Lauren.”

HINDI nilubayan nito ang labi ni Lauren sa main door pa lang. Habol ang hininga, hinayaan ni Lauren ang kamay nitong maglakbay sa kahit saan.

His vigorous hands were exploring from outside her shirt with his pelvis touching roughly against her zipper.

They were vibrating as they ambled to her room.

“Fuck this clothes!” Tukoy nito sa masikip niyang damit na sumasagabal sa pagsiksik ng kamay nito paloob ng pagkababae niya.

Walang tumatakbong matino sa isip niya. Niyuko niya ang ulo nang mapaungol, nakapasok ang kamay nito sa loob ng panty niya. She was approached with exciting orgasms.

Marahas na inangat nito ang ulo niya upang ipag-isa ang labi nila. Sa loob ng bibig ni Joshua itinuloy niya ang marahang ungol.

Nang hindi ito makontento, he threw all his clothes nowhere. He held her shirt and violently undressed her. Sa vigorous hands nito ay kaya nitong punitin ang mga suot niya.

She exposed everything. At lalong nabuhayan ang asawa. He was big and ready.

Iginiya pahiga si Lauren ng asawa sa ibabaw ng kama. Mula sa paahan ay ginapang nito ng halik ang katawan niya. He stopped at the center. She was panting.

Tiningala siya nito. “Moaning is fine, sweetheart.”

Her body urged orgasms as he trembled with stiff tongue her clitoris.

Gamit ang magkabilang kamay nito ay ibinuka nito ang mga hita niya. Dinampian nito ng kalat na halik ang vicinity ng center na iyon. Pakalat sa hita niya, sa belly niya, sa gitna.

He slid his tongue at the entrance. “Oh! My God!”

He swallowed his saliva with her wetness. Delivering her alluring lips.

“Joshua…”

He licked again until she came. Nang makontento ito roon ay gumapang ito sa ibabaw niya. Claiming her mouth again as he brushed his manhood at her center.

She growled. Needing. Wanting. Her husband is experienced!

Ibinaba nito ang labi sa tainga niya at doon naglaro ng labi. He whispered. “Remember the lessons I taught about riding a horse?”

Panting, she nodded. Abala ang isip sa tumatamang matigas sa bukana niya.

“Gawin natin ’yon.”

“Ano?”

Umalis sa ibabaw niya si Joshua. Naupo ito sa ibabaw ng kama. Hinawakan nito ang braso niya at iginiya siya paupo. “Think of this as a saddle.” With lopsided lips, he pointed at his manhood. “Ride into it, sweetie.”

Namilog ang mga mata niya. “N-No.”

Inabot ni Joshua ang balikat niya at walang hiyang inilapit siya roon. He held her thighs and she mindlessly opened her legs, taking from his eyes a trust. Umupo siya sa laid down nitong hita. Mabigat ang paghinga na nasa harap niya ang nakatayong pagkalalaki nito.

“It will be alright.” Mapangtuksong inangat ng katawan nito ang katawan niya. She lifted her body, pointing the dangerous tip against her entrance.

She was nervous, as if not been taken by him before. As if not being fully fueled by him before!

“Take me in, sweetie.”

She lowered her seat astride. It was delightful at first, and it covered her widely. “Oh!”

“Gan’yan nga. Lalim pa.” His whisper reverberated.

Napakapit si Lauren sa balikat nito. Closed eyes as she sat with indolence, taking rupture for every level of deep. “J-Joshua.”

Sensed with titillation, pinanonood nito ang nagdedeliryong mukha niya. “Oh!” She reached the ocean floor. Nagliwanag ang paningin ni Lauren.

“Good wife.” He bit his lips. “Ngayon angat.” Pilyo itong nagtaas ng sulok ng labi.

Nanghihina ang katawan ni Lauren na inangat ang sarili. She clenched around him.

“Baba…” She gripped his muscled shoulder. Tinuturuan siya sa bagay na ngayon niya lang ginawa!

Dinilaan nito ang leeg niya na nag-arched sa pagbaba uli niya. Para siyang hinihiwa sa dalawa with a variety of electricity running through her body!

“Isipin mong tatakbo na ang kabayo.”

Ano’ng sinasabi nito? Naintindihan niya iyon nang umangat-baba ang pelvis ni Joshua. He leaned his arms at his sided headboard to extract balance and strength.

She remembered how she go with the ups and downs when a horse ran. Namilog ang mga mata ni Lauren nang sabayan ng balakang niya ang talbog ng pagkalalaki ni Joshua. Para siyang sinasakop sa loob. Hinihiwa. Winawasak!

Nagpaalam itong bibilisan nito iyon at isasagad na hindi niya na sinagot. Mahigpit na napakapit si Lauren sa leeg nito. Sa abot ng kaniyang huwestiyo ay sinasalubong ng loob niya ang humihiwa sa kaniya.

“Oh! Oh! Oh God! My God!” Yumapos siya sa asawa nang malakas na ang pagbayo nito. “Oh! Oh! Oh!”

He licked his lips as he loved the view of her hysteria. He eagerly swing her body by his motion. He gave strong sentation that made her feel tingling and intense pleasure. Dama rin ni Joshua ang paglawak ng loob ni Lauren, giving him warmth and right to slide in and out, back and forth.

“Fuck! Oh!”

He was big! Too big! Fast. Rough. Ruthless!

“Oh! Oh! Oh! Oh!” Nilulukob siya ng pressure sa vagina. There was no ending. As she rested on his shoulder, he bit her skin in her neck. Ang mainit nitong labi ay kasing init ng pagkalalaki nito.

Her husband can make every woman crazy. At ngayon naiintindihan niya kung paanong hindi lubayan ito ni Angelina. “Oh! Joshua! I’m cumming! I’m cumming!” She said under muscles contractions of her inside.

Her breasts arched. His bite at her neck sank. She pulsed around him. The heat surged at her spine. Spasming, her orgasms made way around him.

Her clit was throbbing with anticipation. He was hard and is next for the climax. “Fuck!”

He was growling as he pushed her down the mattress. Pinaibabawan siya sa pagkakahiga. “Open your legs, sweetie.” Habol na hiningang sabi nito.

Mas tumigas ang muscles nito. Nanginginig na inilabas-masok ito sa center. She dugged her fingers at his back. She raised her hips to take him deeper.

Using their wetness as natural lubricant, he drove deeper, hammering her.

Inangkin nito ang labi niya. From there he murmured. “I have loved you, Lauren. And I always have.” Her body arched as he gave his final hard thrust.

CHAPTER 19

CHAPTER 19

NAKASIKSIK sa didbib ni Joshua ang asawa nang sa ikalawang pagkakataon ay tulugan siya. He fondled her at her arm, hair, and waist as she slept.

Kalaunan ay nakatulugan din ni Joshua ang ginagawa. Nagising siya sa oras na 3 AM. His body’s alarm clock. Nakatagilid patalikod si Lauren nang magmulat siya ng mga mata. Dinampian niya ito ng halik sa noo matapos hawiin ang buhok nito roon.

At the same time ay ang pagmulat nito ng mga mata.

He beamed. “Morning.”

Sunod niyang dinampian ng halik ang labi nito. She was stiff. No emotions, no eagerness. Baka napagod ito kagabi o nasaktan.

“’Yong sinabi mo kagabi…” Nag-unat ito ng katawan paupo nang marahan. “Sinabi mo ba iyon dahil nadala ka sa ginagawa natin?”

Sinalubong niya ang mga mata nito. It was dark and blank.

Tinabihan niya ito ng upo. It was time for him to confess. Kung sinusubukan na siya nitong mahalin at bigyan ng puwang sa puso nito ay gusto niyang sabihin na ang lahat. “I said those not because of sex, sweetie.”

Tumalim ang mga mata nito. “Don’t call me sweetie or whatsoever.”

Marahas na tumayo ito. Mula sa study table ay dinampot nito ang isang papel. Saka hinarap siya habang nakatayo ito roon.

“What’s happening, Lauren? Bakit ang init ng ulo mo—?”

“You love me?” Mapait itong ngumiti.

Nagkasalubong ang mga kilay niya sa inaakto ng asawa. Kahapon ay maayos ang lahat, ano ito ngayon? “I do—!”

“Sinungaling!” Nagpupuyos nitong sigaw. “Minahal mo lang ako dahil binigay ko ang katawan ko sa’yo! Minahal mo ang katawan ko, hindi ako!”

“Anong pinagsasabi mo? Mahal kita noon pa man…” tinikom niya ang bibig nang muntik masabi ang pangyayari sa cramping. “Noon pa man, Lauren.”

Malakas ang mga boses ni Lauren, matapang na tila inilalabas ang napupunong galit sa dibdib. “Si Angelina.”

Matamang tinitigan ni Joshua ang asawa. Puno ng sindak ang dibdib niya sa pangalang binanggit nito. Ngayon ay naiintindihan na niya ang pagpupuyos nito. “Kelan mo pa alam?”

Hinagis nito ang papel na hawak sa harap niya. Bumagsak iyon sa kama na agad na dinampot niya. A divorce paper.

Namangha si Joshua. Nagrehistro sa isip niya ang ginagawa ni Lauren at bakit ngayon lang niya ito napansin?! “Ano ’to, Lauren? Ano’ng pinaplano mo? O ano ang pinlano mo?!” Hasik ni Joshua. Hindi niya… fuck! Niloloko niya ang asawa niya at ngayong nagbabago siya ay malalaman niyang siya ang niloloko nito all this time!

Nakipagtapatan ito ng tapang nang tumayo siya at lumapit dito. “Ngayon mo sa’kin ulit sabihing mahal mo’ko.” Si Lauren na nag-aapoy ang mga mata. “Matagal ko ng alam ang tungkol sa kagaguhan niyo ni Angelina, your friend,” mapang-uyam itong ngumiti. “Sex friends.”

Naggalawan ang mga ugat sa braso ni Joshua. Nangitim ang mukha niya. “Akala ko…” Tumawa nang mapakla si Joshua. “Kapanipaniwala ang sudden change mo, Lauren. Magaling kang artista. Pinaniwala mo’ko sa mga paliwanag mo no’ng naghinala ako sa biglang pagbibigay mo ng sarili mo. You really seduced me. At ang pagpapaganda mo, ang pakikipag-usap mo sa’kin in unusual way.” Naggalawan ang muscles sa mukha niya. “Lahat ay planado. Asawa mo’ko, Lauren, para gawin ’yon.”

Namasa ang mga mata ng asawa. “Asawa mo’ko para makipag-sex sa iba!” Her lips trembled.

Kahit pa malaman ang revelation na ito, sa kabila nito! He still love her! Walang nabawas sa nararamdaman niya! To the feelings and damn attraction!

“I cheated because…” hindi ni Joshua matuloy ang paliwanag dahil totoong niloko niya si Lauren. Hindi pwedeng idahilan niyang sex addict si Angelina at kahit walang nararamdaman sa kaniya ay ginamit siya nito. Because he liked what they did in the name of pleasure. “I’m sorry.” Mataman siyang tiningnan nito.

“If you’re sorry, divorce me.” Madiin nitong sabi.

Tumango si Joshua na sa lakas ng hawak sa papel ay halos mapunit iyon. Mula sa study table ay kumuha siya ng pen at walang tibag na pinirmahan iyon.

Mahal niya si Lauren simula pa lang. Ngunit sa plano nito ay natitiyak niyang ito ang gusto nito. May utang na loob siya kay Lauren, buhay niyang nadugtungan simula nang aksidente. Ito ang nakikita niyang bayad para roon. Ang kalayaan nito mula sa kaniya, sa pamilya niya, at sa kamay ng Papà nito.

Hindi nagsisinungaling si Lauren nang sinabi nitong hindi na magsusunod-sunuran sa pamilya nito.

Iniwan niya ang divorce paper sa study table.

Iniwan niya si Lauren sa kinatatayuan nito at dinampot ang mga damit na nakakalat sa kwartong iyon. Mabilis na binihisan ang sarili. Gusto niyang magalit kay Lauren pero wala siyang karapatan doon dahil siya naman ang unang nagloko, at kung hindi siya nagpadala sa tawag ng laman ay hindi rin ito magloloko sa planong out of his expectation.

Pinanood siya ni Lauren. Blanko ang mukha nito.

“Pinirmahan ko na ang divorce papel. Malaya ka na. I’m sorry I was your husband.”

Rumagasa sa pisngi nito ang sunod-sunod na butil ng luha. Hindi ito umimik at nakapako lamang sa kinatatayuan.

Nang makapagbihis ay sunod niyang kinuha ang mga gamit sa living area, pabagsak na isinara ang main door at umalis sa Villa na iyon na mabigat ang dibdib.

Fuck! Fuck! Fuck! Mula nang umakto ang asawa niya o si Lauren ay nabuhayan siya ng pag-asang magiging tunay na silang mag-asawa, na mahahalin na siya nito tulad ng pagmamahal na inalaan niya rito sa mahabang panahon.

PUMIKIT si Lauren nang matagal bago isinatinig ang mga naiisip. Lalo para hiwalayan ni Joshua ito at sa kaniya matuon ang damdamin nito, init man iyon ng pagmamahal o kalamnan.

Umusok ang itim na budhi ni Lauren. “Well, I want divorce, Jack, matagal ko ng sinasabi.”

“Ano?! Lauren, akala ko ba—?!”

“Sa ayaw o gusto ng Papà, wala na akong pakialam. Mga ibon nga may karapatang maging malaya, tao pa kaya? And…” sinusugan nang mabagal ang sinabi. “…I will file a divorce after I had him fall in love with me.”

His eyelids dropped multiple times. “Lauren?! Nag-iisip ka ba?! Hindi mo kilala si Joshua at kung ano’ng kaya niyang gawin! Remember na nakaasa financially ang Papà mo sa kaniya, lalo ngayong malapit na ang election for Mayor position.”

She breathes. Hindi siya sigurado dito no’ng unang sumagi sa isip niya kagabi pa, ngunit ngayon ay made-up na ang isip niya. Malinaw na ito. Malinaw pa sa sikat ng araw. “Niloloko ako ni Joshua, Jack. Impyerno ang pinaranas niya sa’kin sa buong tatlong taon naming pagsasama. I-di-divorce ko siya nang walang balik sa ginawa niya sa’kin?” Nanginit ang gilid ng mga mata niya. “I don’t deserve such treatments! Now time for him to receive his own medicine.”

“I never thought na gan’yan ang tumatakbo isip mo.” Nabanaag niya ang kalituhan dito.

Neither did she. Hindi niya alam na ganito ang papasok sa isip niya. “Kung kailangan mo ng tulong, nandito lang ako.” Anito.

Nang bumuhos ang butil ng luha sa pisngi ni Lauren, pinigil niya ang mga iyon at mabilis na pinunasan gamit ang mga palad. Ito ang tunay niyang pinlano gaya ng mga sinabi niya sa huling pag-uusap nila ng Doctor niyang kaibigan. Ito ang ginusto niya. Bakit siya umiiyak? Bakit siya nakakaramdaman ng… God!

Kung kanina ay labis-labis ang tapang na ipinakita niya, na wala siyang pagsisisi bagkus ay nag-i-insist, ngunit ang totoo ay para siyang babagsak sa panghihina. At sa mga oras na iyon ay tuluyan na nga siyang bumagsak sa sahig. Doon ay niyakap niya ang sarili. Patuloy sa paghikbi.

My decision is right. Divorce is what I have wanted. Divorce… Divorce.

ONE week later. She filed papers at court sa tulong ng kilalang abogado ni Doc. Jack. Alam niyang delikado iyon dahil mabilis na kakalat ang balita tungkol sa divorce at maisasapubliko sa City nila. At magkakaroon ng kung ano-anong kwento sa likod ng divorce na gagawin ng katunggaling partylist ng Papà niya. Binalaan siya ni Jack dalawang araw bago siya nag file sa korte na ipaalam muna sa magulang ang tungkol dito upang hindi labis na magulat ang mga ito.

Sinuway niya iyon dahil alam niyang hindi pa man makarating sa korte ang papers ay pipigilan na iyon ng Papà niya. Her plans must be finished according to her decisions, not by Joshua nor her family.

Lumabas siya ng korte. Patungo sa parking nang bumusina ang isang sasakyan. Mula roon ay lumabas ang namumukhaan niyang tauhan na lalaki ng Papà niya. Inaya siya nitong sumakay at dahil utos ng Papà niya ay sumunod siya.

The road was not familiar. Hindi iyon ang daan tungo sa Roses Hills kung nasaan ang bahay ng mga magulang.

“Sa’n ang punta natin?” Binabalot ng kakaibang kaba ang dibdib na aniya.

Sa rear-view mirror nito siya tiningnan. “To the hospital, Ma’am.”

Namangha si Lauren. “Ano’ng sinabi mo?”

“Inatake ho sa puso ang Congressman. Nalaman niya mula kay Sir Alfred ang tungkol sa divorce kahapon.”

Banayad niyang tiningnan sa rear-view mirror ang lalaki. Naghahanap siya ng pag-asang maayos ang lagay ng Papà niya.

Napansin nito iyon. “Maayos na ho ang tibok ng puso niya.”

Malumanay na tumango siya. She uttered thank God.

“Gagalawin niyo ba ang divorce paper na sinubmit ko?”

Humigpit ang hawak nito sa manibela. “Ang Papà mo na ho ang sasagot d’yan.”

Sa narinig ni Lauren, nilukob siya ng lamig sa katawan. Dumoble ang kabang naramdaman niya.

He escorted her to her Papa’s room. Huminga siya nang malalim bago pinasok ang silid. Naroon ang Papà niya at sa tabi nito ay ang Mamà niya.

Nanlumo si Lauren sa nakitang mga electrodes na nakakabit sa dibdib nito at ang nasa ilong nito para sa hangin. Gusto niyang lapitan ang Papà. Pero agad niyang naisip na siya ang dahilan kung bakit narito ito at nakaratay.

Bumuhos ang luha sa pisngi ni Lauren.

“Darling,” ang tawag ng Mamà niya.

Lumapit siya nang kawayan siya ni Bella. Hinagkan siya sa pisngi at doon ay mas nakita niya ang natutulog niyang Papà.

“I’m sorry, Mamà.” Humigpit ang yakap na iyon. “Kasalanan ko po. I’m sorry.”

Dama ang palad nito sa likod niya ay mas bumuhos ang emosyon ni Lauren. “Darling, bakit ka nakipag-divorce? You know its effect on the election!” May himig ng panghihinayang iyon.

“I’m sorry, Mamà.”

Ngayon ay parang pinagsisihan ni Lauren ang divorce. She felt mixed emotions. Gusto niyang ibalik sa mga kamay ang divorce paper at tanggapin ang sitwasyon ng buhay niya kasama si Joshua. Kahit niloloko siya nito. In that way, these problems wouldn’t be happening.

“Bakit ka nagso-sorry?” Namamaos na tinig ng Papà niya na dahan-dahang nagmulat ng mga mata.

“Papà,”

“Halika, yakapin mo si Papà.” Nahirapan mang iangat nito ang kamay upang abutin siya ay itinuloy nito. “Anak ko.”

Patuloy sa paghikbi na sunod niyang niyakap ang Papà. Kung bakit kabaliktaran ng inaasahan niyang approach ang ibinigay nito ay hindi niya alam. Ang mahalaga sa mga oras na iyon ay makita itong nakakagalaw pa.

“Papà… I’m sorry po. It’s all my fault…”

Hinawakan nito ang mga balikat niya, hinarap siya nito. “Don’t be sorry, anak. Tama ang ginawa mong decision.”

Nagkunot-noo si Lauren. “Papà, ano pong…?”

“Sinabi sa’kin ng tauhan ko ang pangangaliwa ni Joshua. At alam mo kung nasaan siya ngayon? Nasa bahay ng kabit niya.” Nahahapo ang Congressman. Hinawakan ni Lauren ang kamay nito, hudyat na hindi nito kailangang ituloy ang sasabihin kung nahihirapan ito.

“S-Si… Joshua ay may ibang…” Tinakip ni Bella sa bibig ang kamay. “Hindi niya magagawa iyon…”

Umiling si Lauren na tinutuluan ng luha ang pisngi. Hindi na niya dinagdagan ng negativity ang Mamà na ngayon ay namumutla.

“Ituloy mo ang divorce, anak. Ang kapal ng mukha ng lalaking iyon na lokohin ang uni ka hija ko.” Umitim ang mukha ng Congressman. Tiningnan siya nito habang ang Mamà niya ay biglang-bigla sa mga nalalaman. “Angelina is a sex addict, Lauren. Kaibigan siya ni Joshua mula pagkabata. Siguro nakita niyang madaling maakit si Joshua kaya ang asawa mo ang inagaw niya. At hindi napigilan ni Joshua ang tumanggi. Iniisip ko na hindi mahirap mahulog ang loob ni Joshua kay Angelina dahil kaibigan niya iyon at matagal ng kilala. Kaya hindi nito naisipang tumigil kahit pa asawa ka niya.

“Na-confine ng two weeks si Angelina sa psychiatric hospital at si Joshua ang gumagastos. Siya rin ang nagpondo ng three resorts business nito na ngayon ay lubog sa mga utang. Inaalagaan niya hanggang ngayon ang kabit niyang iyon. Mga walang hiya sila. Mga manloloko!”

Niyuko ni Lauren ang ulo sa naririnig. Patuloy siya sa pag-iyak dahil sa mga revelations.

Sa kabilang banda, Lauren felt na sa bugso ng laman ay nagpaakit si Joshua dahil hindi naman niya talaga ibinibigay ang sarili sa asawa.

Her father squeezed her hand. Ang Mamà naman niya ay hinagod ang balikat niya.

Her father continued. “Nagkakilala ang Deen at De Ava dahil iniligtas mo si Joshua sa sunog noon sa isang camping. Binalikan mo sa nasusunog na gubat si Joshua noon. At ilang araw kang walang malay dahil sa trauma. Mula noon, tinutulungan na ako ng Daddy ni Joshua sa politiko.”

Napatanga si Lauren. “Sunog? Camping?”

“Hindi mo kailangang pilitin ang sarili mong alalahanin, anak. It was your trauma pero hindi naman pwedeng habang buhay mo iyong hindi malaman.”

“Hindi po ba ikinasal kami ni Joshua para matulungan kayo sa campaign at… at magkaroon sila ng connection sa government…?”

“Dahilan namin ng Daddy ni Joshua iyon para sapilitan kayong ikasal. Pero mas matanda si Joshua sa’yo kaya naaalala niya ang pangyayaring iyon. Intensyon ng Daddy ni Joshua na ikasal kayo bilang utang na loob sa atin ng pamilya nila at magmana ang mga magiging henerasyon natin ng yaman nila. Nabulag ako sa kayamanan kaya nagsisinungaling ako sa’yo at ngayong alam ko na na nangangaliwa ang Joshua na iyon at sa tagal na panahong kinimkim mong kunwaring walang alam ay wala na akong pakialam sa politiko.

“Sapat naman ang yaman natin para magnegosyo ng real estate. At sa’yo rin ang furniture market kaya alam kong kaya mong buhayin ang sarili mo ng wala ang tulong ng pamilya ni Joshua. Si Joshua na nga ang may utang na loob sa’yo, siya pang nagloko!”

Hinawakan nito ang dibdib. Unti-unti ay naintindihan ni Lauren na hindi siya ang dahilan ng galit ng Papà niya kundi si Joshua. “Magpahinga na po kayo, Papà. Saka na tayo ulit mag-usap kapag maayos na ang lagay niyo.” Puno ng pag-aalalang aniya.

“Ruiz, kailangan mo ng doctor?” Si Bella.

Umiling ito. “Nanikip lang ang puso ko. Ang gagong Joshua na ’yon.”

Pinisil ni Bella ang kamay nito. “Oh, Ruiz, kalimutan mo na muna ang mga problema. Relax and rest!”

Nang makatulog uli si Congressman Ruiz ay sinamahan si Lauren ng Mamà niya palabas ng silid. Maski ito ay nagulat gaya niya sa mga nalaman tungkol kay Joshua.

“’Yong pinama kong Furniture sa’yo, ikaw na ang mag-manage. ’Yong mga kita nun ang gamitin mo para bumili ng bahay at magsimula ulit. Sa ngayon ay sa Villa ka na muna. Maraming press ang hahanapin ka kapag naisapubliko ang divorce niyo. At bababa ang ratings ng Papà mo.”

Isang tango ang ipinakita ni Lauren. Gusto niyang halungkatin pa ang sinabi ng Papà niya about camping and her saving Joshua but opt not to. Dahil maisip lamang ang mga salitang may kinalaman doon something is hunting her already. “Mamà, I’m sorry. Alam kong matagal niyong pinaghandaan ang election day pero masisira ng dahil sa’kin.”

“Don’t say that, darling. Mas mahalaga ka para sa amin kaysa sa election. Ano ang position sa Mayor kung patuloy kang makikisama sa lalaking niloloko ka? Kung ’yan ang decision mo, do it. We have your back. Nag-iisa ka naming anak at walang dapat na gumawa ng gano’n sa’yo! Goodness!”

Mahigpit na niyakap si Lauren ng Mamà bago siya nito hinatid sa elevator at pinaalalahanang huwag mag-isip nang husto sa kalagayan ng Papà niya dahil gagaling ito.

Matapos ang anim na oras na byahe tungo sa Villa ng De Ava, mabigat pa rin ang kaniyang dibdib. Hindi niya malaman kung ano ang dahilan. May isang parte kay Lauren na dahil sa natagpuang kalagayan ng kaniyang Papà.

At nakasisiguro siyang iyon ang tanging dahilan.

Pinihit ni Lauren ang doorknob ng main door, nang humakbang siya papasok ay nahinto ang mga paa niya sa living area. At nang ipalibot niya ang tingin sa isang palapag na bahay na iyon, pinunasan niya ang luhang pumatak mula sa kaniyang mga mata…

… wala siyang ibang nakikita sa paligid kundi ang mga alaala nila ni Joshua.

CHAPTER 20

CHAPTER 20

APAT na araw ang lumipas. Kalat na sa buong pahayagan, radio, at television ang balita tungkol sa Divorce nila ni Joshua sa City. Dahil doon ay bumaba ang rate ng Congressman sa upcoming election for Mayor.

Bwelta pa ng ibang commentators na kung ang anak ay hindi nagkaroon ng masayang pamilya at sa gitna ng election na ito ay hinayaan ang divorce na ma-file sa korte, paano kaya nito pamamahalaan ang syudad?

Magiging ehemplo lamang ang pamilya nila sa mga pamilya ng nasa syudad!

Ang De Ava at Deen marriage ay contracted lamang!

May ibang tunay na minamahal si Mrs. Lauren at may iba rin sa puso ni Mr. Joshua kaya naghiwalay!

At marami pang akusasyong hindi na mapigilan pa ng kampo ng Papà niya.

The divorce paper filed at court at the City needed its initial hearing. Naroon ngayon si Lauren sa isang silid kasama si Joshua.

Nang magsimula ang hearing at tanungan sa korte, dama niya sa consciousness ang pagtingin nito sa kaniya. She had an unnamed emotion rising from her chest. But that emotion will never torch. Ni hindi niya hinayaang malingon ng peripheral view niya ang bulto nito.

She despised him. Iyon ang nangibabaw hanggang matapos ang hearing.

Naramdaman pa niya ang nakaharap nitong katawan sa kaniya nang lumabas siya ng Court Room at pakiramdam na gusto siyang lapitan, but she didn’t show interest.

Kung matigas ang bato, mas matigas ang puso niya.

Nang makalabas ng building ay bumusina ang Lexus ni Jack. Nagtaas siya ng kamay nang lumabas ito. Saying hi! by wave.

Hindi nito tinanggal ang shades na suot. He was wearing European clothes. “How’s the initial hearing?”

She forced a smile. “It went well.”

Hinubad nito ang shades na suot. Pinasadahan ng tingin ang suot niya. “Did you wear that because Joshua was there?” He was half quirked.

“Tumigil ka, Doctor Jack.” Tumingin siya sa malayo. “I don’t care even if he was there. Malapit na matapos ang lahat sa amin. Remember the stories I have told you?”

Nagkibit-balikat ito. “That your Papà found everything.”

She gazed at him. Hindi na ito dumugtong pa sa usapan. Though may gusto itong sabihin na hindi nito kayang ituloy. At tinging may ibang kahulugan tungkol kay Joshua.

Jack drove her here. Nangako itong susunduin siya sa oras na matapos ang hearing. At alam nito ang buong pag-uusap nila ng Papà niya. She told him all.

Binalikan ni Lauren ng tingin ang sarili. Did she choose to wear elegance because Joshua would be around? Hindi niya alam. She was wearing a double-breasted coat in Ivory colored white from Alexander McQueen. With pearl drop Valentino Garavani earnings. With Slingback Satin Pumps Amina Muaddi sandals.

“Do you want to go to a nearby Café before we go back to Villa?” alok nito.

“Sure.” Nakangiti niyang tugon.

Pinauna siya ng Doctor na pumasok sa Lexus at sumunod ito. Tinahak ng sasakyan ang daan tungo sa isang luxurious na Café.

“Mas maganda na rito. No reporters can find you and ask about your divorce and your Papà’s ratings.” Casual nitong sabi nang maupo sila sa isang table at makapag-order ito.

Tumango siya. Ilang araw na rin siyang nagtatago sa media. Kung ano-ano ang pinagsusulat na articles tungkol sa kaniya. Kulang na lang gawan sila ni Joshua ng controversial story at gawing movie.

“Walang mapag-usapan ang public kaya kami ang pinuputakti nila.” Seryoso niyang sinabi.

“’Yong other party lang naman ang nagpapaingay ng issue, Lauren.”

“How did you know?”

He chuckled. “Station ng other party ang nagpa-publish ng kung ano-anong articles!”

“Oh,” she didn’t know. But it must be obvious.

Pinaluwag ni Lauren ang dibdib. She exhaled. She looked around kasabay ng paglapit ng bibig ng baso sa kaniyang labi. Kung hindi niya naisara ang labi ay naibuga niya ang ininom kay Jack nang pumasok sa place na iyon sina Joshua at… Angelina!

“You okay, Lauren? Para kang nakakita ng multo.” Sinundan nito ng tingin ang direksyon ng mata niya. Nawalan ito ng kulay sa mukha. “For heaven’s sake.”

Binalik nito ang tingin sa kaniya. Suminghal. “Bakit ka parang magtatago? What are you ashamed of?”

Lumunok siya nang malalim. “H-Hindi ko alam.”

“Act usual.” Singhal ulit nito. Pinagagalitan siya sa pagpapakitang apektado siya at mahina.

Inulit nito iyon nang sa tabing table nila ang mga ito pumuwesto. Pinuno ni Lauren ng hangin ang dibdib. She was suffocating. Parang ang liit ng space sa Café na iyon!

Napansin ni Lauren na sobrang payat ni Angelina ngayon. Walang kulay ang balat nito.

Nagtama ang mga mata nila. Hindi nagpatinag doon si Lauren kahit pa sinuyod nito ng tingin ang kabuuan niya.

Her lips trembled. Ganyan. Tingnan mo kung gaano ako kayaman. Tingnan mo kung sino ang sinabihan mong mas maganda ako dun! Tingnan mo kung anong meron ako na wala ka. Tingnan mo ako, Angelina. Tingnan mo ako. Bawiin mo ang sinabi mong pangmamaliit noon!

Nagtama ulit ang kanilang mga mata. Angelina had eyes of the unknown. Ngunit ang kay Lauren, anumang sandali ay luluha dahil sa galit.

“Lauren,” naramdaman ni Lauren ang paghawak ng kamay ni Jack sa kamay niya. Saka ni Lauren natanto ang panginginig niyon. “If you’re not okay here, we can go.” Bulong halos nitong sabi.

Lumunok si Lauren. Ikiniling ang ulo sa pagsang-ayon. Naunang tumayo ang Doctor at inalalayan siyang tumayo. “Masama ang pakiramdam ko,” bulong niya rito.

“Alam ko. Kaya halika na.” Pinagsalikop nito ang mga palad nila at marahan ang lakad na sinabayan siya palabas.

Naulinagan ni Lauren sa paligid ang pagtatangis ng isang lalaki. Ang nanlilisik nitong mga mata na nakatuon sa kanilang dalawa ni Jack.

JACK and Lauren were inside the Lexus when Jack started talking. Naghihimay ito ng information. “Lauren, sabihin mo nga,” mabigat ang bawat paghinga ng Doctor. “Bakit gano’n ang naging reaction mo kanina? You could have killed Angelina kung nakakapatay ang gano’ng tingin.”

Pinuno ni Lauren ng hangin ang dibdib. “It was because of the past. I remembered how she talked about me while she was having sex with my husband—Joshua. Sino ang matutuwa na makita ang kabit ng asawa?” Hasik niya.

“I said act usual. Sa tingin mo sa pinakita mo kaninang reaction ay maniniwala ako sa dahilan mo ngayong because of past? Because of her bad mouth about you?”

Nahinto nito ang kakatanong nang may gatla sa noong harapin niya. “Where are you going with this?”

Bumuga ito ng marahas na hininga. Humigpit ang kapit sa manibela at nakatingin sa kalsadang naglakas-loob. “Or are you jealous, Lauren?”

Nahigit ni Lauren ang hininga. For a second, she was rapt. “Doctor J-Jack…”

“Admit it, Lauren. Matagal na tayong magkaibigan para magtago sa’kin. I’m a Neurosurgeon and studied for so many years. You can’t lie to me.” Sunod-sunod nitong pagpalalim. “Kanina ko pa gustong itanong kung ayos ka lang mula paglabas mo ng Court building. You look like a puzzle with missing pieces. Up to the Café that you looked like a criminal guilty for a sin and was to be judged. And earlier that you were like a dog about to bark at others! Remember what I said before na baka ikaw ang mahulog sa sarili mong patibong nang maisip mong you will make Joshua fall in love with you? Lauren, I’m afraid you are the one who fell harder! Please, don’t say to my face na niloloko mo ang sarili mo. Your manipulation has gone far!”

Dumungaw si Lauren sa gilid niya, sa salamin. Habang hanggang matapos itong magsalita ay sasabog ang puso niya. Para siyang sinabuyan ng katotohanang ayaw niyang tanggapin. She reminded herself not to shed tears, but that was a failure.

Jack stopped to augment. The silence fell. Matagal namayani ang katahimikang iyon. Ang tanging maririnig sa loob ng Lexus ay ang paghikbi ni Lauren.

Her face appeared with rage. Huminga siya nang malalim nang magtagumpay siyang patilain ang pag-iyak. “Maybe you’re right.”

He looked at her and had a scrutinized gaze. “Lauren, walang masama sa pagpapakatotoo. I’m going to ask you a question, but this time, promise me you will answer honestly. What happened to your plan?”

She folded her hands. “Hindi ko alam.” Umiling siya. “Hindi ko alam… I… I… love him, Jack. Since I seduced him. Iniisip ko kung dala iyon ng katawan pero parang mas higit dun. Perhaps matagal ko na siyang gusto… everytime na…” Another batch of tears fell. “Everytime he showed care. The respect na ibinibigay niya kahit pa matalim siyang makipag-usap noon. The way he looked and monitored me. The way he was responsible to me and to my family kahit pa nangaliwa siya. And I think naisip ko ’yong planong iyon hindi lang dahil I want revenge but also naiinggit ako kay Angelina. To their closeness. Na kahit simpleng babae iyon. Kahit walang pera. Walang reputable name. They were happy as friends and as a sex friends.

“Galit na galit ako kay Angelina dahil sa mga sinabi nito noon sa Deen Mansion habang ka-sex ang asawa ko. Dahil pinamukha sa’kin nun na wala akong kwentang asawa! But the truth is nag-aasam din ako ng pagmamahal at pagbabago mula kay Joshua. Na mahalin niya ako nang tapat. Na hindi niya kailangang magsinungaling na gagabihin siya dahil sa trabaho, hindi siya makakauwi dahil maraming trabaho. My God! Umaasa akong magbabago siya at magiging totoo ang mga masasayang pagkakataon namin noong nag-a-act lang ako according to my plan. I want those moments to bring into life without his lies and without my hatred.”

Inabutan siya ni Jack ng panyo. Tinanggap niya iyon at pinunasan ang basang pisngi. Itinuloy niya ang paghikbi.

Somehow, ngumiwi ito. “I saw your feelings three years ago connected sa mga sinabi mo ngayon. Hindi ka magra-rant sa’kin continuously about your burdens kung ayaw mo ng pagbabago. And you will not assume changes kung wala kang attraction kay Joshua. You love him! And you created your plan because you want him.”

“You know it all?” Nabasag ang tinig niya.

Suminghal ito. “I told you, I’m a Doctor! Kapag nakikipag-usap kami sa patient, there are times na nagsisinungaling lang sila. Pero dahil doctor kami, hindi naman pwedeng magkaiba ang sinasabi nila sa findings na nakikita namin. Similar to your situation. Hindi pwedeng iba ang sinasabi ng bibig mo sa ikinikilos and expressions mo.”

Ipinaikot ni Lauren ang mga mata. “Let’s stop this, Doctor Jack.” May diin ang Doctor . “Kahit ano pang sabihin ko ngayon tungkol sa nararamdaman ko, hindi na magbabago si Joshua. He love Angelina. He cares for her way more than pretending. Nakita mo naman kanina. They are together now.”

With that being said, parang sinaksak ang puso niya. Pinabilis ni Jack ang takbo ng sasakyan. Hindi na ito inimik pa siya. Natagpuan na lamang niya ang pag-clenched ng panga nito na parang gustong magbigay ng advice tulad kanina pero pinili nitong manahimik na. Itinuon nito ang buong atensyon sa pagmamanaheno. Saving energy for the rest of many hours of driving to Villa De Ava.

PAGKATUNGO nila sa Villa ay natagpuan ni Lauren ang sarili na sinisinat. Si Jack ang nagpatunay sa kaniya nun nang dampian siya ng palad sa noo at sa leeg. Hinandaan siya nito ng mga gamot at pinaalalahanang huwag kalimutang inumin sa tamang oras.

Nagpasalamat siya kay Jack bago ito umalis. Dumeretso si Lauren sa kwarto at nahiga.

Lumipas ang mga oras na pabiling-biling si Lauren sa kama. Parang may gumagalaw sa kaniya at dahil mainit ang katawan ay hindi niya iyon pinansin.

Bahagya pang gininaw ang katawan niya nang pakiramdam niya ay wala siyang damit. At sa parehas na pagkakataon ay ang pagdampi ng malaking mga kamay sa katawan niya. Nakaramdam siya ng mga halik sa dibdib at sa labi ngunit hindi ulit ang mga iyon pinansin. Hindi niya minulat ang mga mata dahil ayaw niyang matapos agad ang panaginip na iyon.

She was caressed everywhere by familiar hands. Kalaunan ay naramdaman niyang bihis na siya.

“Please, hear me out, Lauren. I love you. I truly do.” Himig ni Joshua iyon.

She missed him. “I love you too, Joshua…”

Iyon ang unang beses niyang binanggit ang pangalan nito. Walang kahit na anong galit o pagkamuhi rito na binanggit niya ang pangalang iyon.

Lauren hand explored. Humawak iyon sa matipunong katawan ng lalaki. It was warm. Heated. Her feeling cold, isiniksik ni Lauren ang katawan doon.

Bagaman hubad ang pang-itaas ni Joshua sa panaginip niyang iyon. She liked being embraced.

Hours passed. It was morning. She growled when she felt better. Bahagyang nagmulat siya nang mga mata nang magising na may humahawing mainit na hininga sa pisngi niya. Nag-isa ang mga kilay ni Lauren.

She saw Joshua next to her. She screamed out of her lungs. “My God!” Bumalikwas siya ng tayo.

Si Joshua ay nagulat din. Naalimpungatan. “L-Lauren, ano’ng nangyari?”

Hapo ang sariling dibdib, napansin niyang napalitan ng pajama ang kaniyang kasuotan. “A-Anong ano’ng nangyari? Ako ang dapat magtanong niyan! Ano’ng ginagawa mo rito? At ano’ng ginawa mo habang tulog ako—?”

Naputol ni Lauren ang sariling sasabihin. What happened in her dream was not actually a dream. At ngayon ay nakaharap siya kay Joshua na gulo ang buhok na nakangisi. “You like my body, Lauren. I really have that special effect on you, huh?” Naupo ito sa kama. “Miss me, sweetie?”

CHAPTER 21

CHAPTER 21

JOSHUA had black eye in his right eye. May pasa rin ang pisngi nito.

Bumaba ang tingin niya sa dibdib ni Joshua upang mag-examined kung pati ang katawan nito ay may mga pasa.

“Sweetie,” marahas na inangat niya ang tingin sa mukha nito. He had a glance of longing.

“Explain yourself!” Hiyaw niya. “Or else I’ll call Papà na nandito ka. You will be dead!”

“No need for that. See this?” Itinuro ni Joshua ang mukha. “I got black eye from your Papà and slaps from your Mamà.” Tumayo ito. Humakbang palapit sa kaniya. “I received them when I went to Roses Hills kahapon. Para humingi ng tawad sa kanila dahil sa ginawa kong panloloko sa’yo. I expected na hindi madali iyon. Nagkausap kami at nagpaliwanagan. Dahil sa pagpupumilit ko at paulit-ulit na dahilang mahal kita ay humupa rin ang galit nila. They say it now depends on you. You now hold your own decisions.”

Pinagsalikop ni Lauren ang braso sa dibdib nang makalapit ito. She let him caress her breasts last night. “M-Mahal mo’ko? Another cheating ba ’to?!”

“No. I love you, Lauren. I have loved you since elementary. I admire you from afar. Pumayag ako sa request ng Daddy ko na pakasal sa’yo hindi dahil sa kung anong connections sa government tulad ng sinasabi ng Papà mo sa’yo. And not because of utang-na-loob sa pagligtas mo sa’kin. It is because I really love you!”

Matamang tinitigan ni Lauren si Joshua. Nanginginit ang kaniyang mata. Somehow, may pananabik sa kaniyang damdamin ngunit pumasok si Angelina sa isip niya. “Kung mahal mo’ko, there would be no Angelina! No sex with her—”

“That’s why I’m here.” Naggalawan ang muscles sa mukha nito. “I’m here to say sincere sorry about that fucking mistake! Hindi ko napigilan ang sarili ko tuwing inaakit niya ako. And I’m a man, Lauren. May pangangailangan din ako na hindi mo ibinibigay kahit mag-asawa tayo. But I understand that dahil alam ko namang hindi mo’ko gusto.” He studied her face. “Pero kagabi, you said you love me. At kahit pa gumawa ka ng plano for revenge ay wala na akong pakialam. Puwede tayong magsimula ulit, please, Lauren. Forgive me this once!”

Bumugso ang luha sa mga mata ni Lauren. Paulit-ulit at pilit na itinatatak sa utak na magalit kay Joshua. Niloko siya nito at umaamin ito ngayong dahil sa bugso ng laman. She also kept on telling herself to not fall for his words. Baka niloloko na naman siya nito! But her heart won above all.

“Joshua,” humikbi siya. Kasabay niyon ay ang pagdala ni Joshua sa kaniya sa bisig nito. “I-I started this love noong gumawa ako ng plano. I-I said na paiibigin kita then I’ll divorce you. Not taking into consideration na baka ako mas umibig sa’yo. In the end, I did!”

“Oh, sweetie.” Hinagod nito ang buhok niya. Hinalikan siya sa noo. “No’ng sinabi mong you’re planning on loving me, pinutol ko na ang sex sa’min ni Angelina. I succeeded when she attract me once more dahil gusto kong magbago to deserve your love. Asahan mo ’yon, Lauren.”

Bumawi ng yakap si Lauren. Hearing him saying those, she was thrilled. Tila nag-uunahan sa tibok ang puso niya at anumang sandali ay sasabog. She felt the colors again in her heart. The colors that Joshua can only give.

“Let’s start again, sweetie. Let’s start again. This time, a romantic couple without any contract and lies bonding.” His deep voice. Humiwalay ito sa yakap at pinagkatitigan siya.

Tumango nang maharan si Lauren. “Let’s start again, Joshua. Without hatred. Without any other woman. Without planning on divorce.”

Dinala ni Joshua ang labi sa kaniya. She closed her eyes and gave back the longing kiss.

She was complete. Ngunit bigla ay may naglarong patay-sinding memorya sa paningin niya. A girl running in a flaming forest, coming in the direction of a crying boy inside a tent. She held his arms full of bravery assisting him towards the way out of the forest.

“You alright?” Niyuko siya ni Joshua. “Ang init mo. Nilalagnat ka pa ba?” Nahalinhan ng worry ang itsura nito.

Masuyo siyang naupo sa kama. The memory that emerged staggered her. Mabuting nasa tabi niya lang si Joshua, inalalayan siya.

“May bigla akong naalala…” Sinapo niya ang noo. Nagbaba siya ng tingin.

“Ano’ng alaala?” Tumalungko ito sa harap niya. Nag-angat ng tingin na binabasa ang mukha niya.

His worries were distracting her. ’Yong mga pag-aalala nito noon pa man ay hindi pag-aaktong mabuti itong asawa kundi dahil minamahal siya nito.

“I’m saving you.” Pinag-isa niya ang tingin nila. “In a flaming forest. You’re such a cute boy.”

Pinamulahan ng mukha si Joshua. “Naaalala mo na? It was said to be your trauma. Ayos lang ba na inaalala mo ngayon ’yon?”

Tumango siya. “I think so. I felt there was missing in my memory simula pagkabata ko. I didn’t expect na kasama ka sa missing memory na iyon.” Masuyo siyang ngumiti. “I’m glad though.”

Kinamot nito ang ulo. “Baliktad ’no? Parang tinapakan ang pride ko bilang lalaki dahil ikaw ang nagligtas sa’kin. Meaning, you’re braver than me. I was crying back then. Scared. Hopeless.”

Inabot ni Lauren ang mukha nito. “But you’re stronger now. Ano’ng admiration ang nakita mo sa’kin? You said earlier that you have admired me from afar since elementary.”

He smiled. “That you’re courageous. You’re fearless, sweetie. Higit sa lahat, you’re elegant. Nung high school ka, marami akong mga manliligaw mo ang binubully ko para layuan ka.” Umiiling na nakangiti si Joshua. “Kahit malayo ang school ko sa’yo, bantay sarado ka sa’kin nang hindi mo alam.”

Namagha siya. “Akala ko wala akong itsura kaya walang nanliligaw sa’kin noon. Ako pa ang binubully ng mga kapwa ko girls.”

“I was focused on the men around you. Hindi ko tuloy napansin na bullies ang girls sa paligid mo before. Kung nagkataong nalaman ko, baka pumatol ako noon sa babae.”

Bumawi siya ng ngiti. Ipinatong nito ang kamay sa likod ng palad niya. “You sure you’re alright, Lauren? Bakit medyo mainit ka?”

“I was sick yesterday. Siguro dahil nakita ko kayo ni Angelina ay napuno ng galit ang katawan ko.” May himig ng jealousy niyang pag-iwan sa usapan tungkol sa traumatic memory.

“Pansamantalang sumama ako sa bahay ni Angelina para maalagaan siya. Malapit na siyang magaling. Pinapasabi niya ring gusto niyang magkausap kayo pero sa ipinakita mo kahapon ay mukhang impossible na mapatawad mo siya. She wants to apologize.” He said in a low voice.

“Magkasama pa ba kayo sa bahay niya until now?”

“Seselos ka?” Nakangiti nitong tanong.

Umirap sa kawalan si Lauren. “You had sex with her, Joshua!”

Tumabi ito ng upo sa kaniya. Natatarantang ginagap ang kamay niya. Tila may utang itong paliwanag sa kaniya. “We cut that already, sweetheart. We learned our lessons. Magkaibigan na lang kami, that is for fact. Besides, wala siyang nararamdaman sa’kin bukod sa pagmamahal bilang kaibigan. Ganun din ako sa kaniya. She was driven by sexual compulsive behavior kaya niya ibinigay ang sarili sa’kin. And I was driven by sinful nature para pumatol sa kaniya. Maayos na ang lahat sa’min. We don’t do that and will never again. Kaya wala kang dapat ipagselos.”

Lumunok si Lauren. Bagaman hindi pa naalis sa ulo ang sudden shock sa biglang pag-alala ng memory noon ay naiintindihan niya ang paulit-ulit na halos na paliwanag ni Joshua.

Pinatong niya ang isang palad sa nakahawak nitong kamay sa kaniya. “Hindi na kita mapapatawad kapag naulit iyon, Joshua.” Nanginginit ang kaniyang mga mata as she said meekly.

Umiling ito bago ang pagsiil sa kaniya ng mainit ng halik. “I promise.” Nang masabi iyon ay siniil ulit siya ng halik. “I won’t make the same mistake ever again. I love you.”

Panghahawakan ni Lauren iyon. Muling bumukas ang pader na nakapalibot sa kaniya at pinapasok ang tiwala para kay Joshua under numerous excuses. Good Lord, how she loves this man—her husband.

NATAPOS ang tanghalian na sabay silang kumain. It was unaccustomed yet the feeling was covering gouge in her heart.

Ipinaalam sa kaniya ni Joshua na darating ang sundo nila pabalik sa Deen Mansion. Walang tanong sa pagkakasabi nito kung sasama ba siya pabalik sa City. But she agreed dahil authoritative ang pagkakasabi nito like his always nature.

Inaasahan ni Lauren na ibang sasakyan ang sundong tinutukoy ni Joshua na kayang kumarga ng ilang maletang gamit niya. Ngunit nang matapos siyang magbihis sa loob ng kwarto ay nakarinig siya ng marahas na lipad ng hangin kasabay ng tunog ng isang helicopter.

Ano’ng ginagawa ng helicopter sa field ng Villa?! Lauren heaved irritatedly. Lumabas siya ng kwarto na may mabigat na yapak, iniisip na private property ang field para paglapagan ng helicopter ng kung sinong hambog na mayaman!

Nakasalubong niya si Joshua. “Sa’n ka pupunta?” He intrigued.

“Lalabasin ko ang nagpapalipad ng helicopter! Nagyayabang ba siya para rito lumapag!” Pakiramdam ni Lauren ay guguho ang pader ng bahay dahil tumatagos doon ang maingay at irritating na tunog. Though it sounded expensive.

Namula si Joshua na nalampasan niya na. “Sundo natin ’yon, sweetheart.”

Nahinto si Lauren sa nangangalampag na hakbang. Nabiglang hinarap si Joshua. “Oh! S-Sundo?”

Kumagat ito ng labi. “Are you ready to go?”

Ilang ulit kumurap si Lauren. Nirerehistro sa isip na billionaire si Joshua. He can own such luxurious transportation. “I… I think so.”

Sinabihan siya nitong iwan ang ilang gamit sa bahay at ang personal assistant ni Joshua ang aasikaso para ipadala iyon sa Deen Mansion. Matapos nun ay hinawakan nito ang kamay niya samantalang nakapamulsa ang isang kamay.

Dumadagundong ang kaniyang dibdib nang lumabas sila ng Villa. Nahinto na ang pag-ikot ng rotor blade ng helicopter. Tanaw ni Lauren ang kabayo sa ’di kalayuan nang humakbang sila tungo sa entrance ng helicopter na iyon.

“Joshua,” hinawi niya ang buhok tungo sa right part ng kaniyang leeg.

“Yes, sweetie?”

“Pwede ba nating iuwi sa Deen Mansion ang kabayo? Gawan siya ng kwadra roon. Malawak ang lupa ng Deen—” Nahinto si Lauren nang mapansin ang sariling nagpapaliwanag. Iwui. Pwede. It was strange to have this kind of words with her husband.

Tinanaw ni Joshua ang kabayo. “If that’s what you want. Why not?” His arms snaked around her waist. “Come in?” Tinuro nito ang entrance ng helicopter gamit ang tingin.

Isang tipid na ngiti ang sumilay sa labi ni Lauren. Inalalayan siya nito papasok sa cabin ng helicopter na kayang magsakay ng twelve katao.

It was majestic and luxurious.

Nang makapasok sila doon at naupo nang comfortable, isinuot sa kaniya ni Joshua ang isang noise-cancelling headphones at doon din ay narinig nila ang piloto na naghanda sa paglipad. “Good afternoon, Mr. and Mrs. Deen. This is Marcus Elius, your pilot speaking. Welcome aboard to Airbus Corporate Helicopter.”

Nag-anunsyo ito ng ilang instructions at necessary information bago nagkaroon ng pagkakataon si Lauren na makausap sa headphone na iyon si Joshua.

Hinawakan nito ang kamay niya. Nagbawian sila ng ngiti. “Airbus Corporate Helicopter. Sa’yo ito?” Namamangha niyang tanong.

“Yap.” He pressed into line his lips. “I own this.”

Lumandas ang tingin ni Lauren sa bintana. Tanaw niya kung gaano kalawak ang lupain ng mga De Ava mula sa itaas. “Can you drive helicopter?” Kapagkuwang tanong niya.

Tumango ito kasabay ng pagpisil sa kamay niya. “I do.” Ibinalik ni Lauren ang tingin dito. “But only to chopper. Mas maliit iyon kesa dito. This one, I don’t have much confidence to drive, it is complicated, sweetie.”

Tinanguan niya ito. Batid ni Lauren na ang chopper at ang helicopter na sinasakyan nila ay parehas na hindi biro ang halaga. Ngayon niya lang ito nakita at nasakyan ngunit hindi siya nagulat na nagmamay-ari si Joshua nito.

He said. “Mas mabilis tayong makakarating sa Deen Mansion through this, sweetie.” He clicked his tongue. “Do you want to stay with me in a room? Mag-asawa tayo.”

Nahigit ni Lauren ang hininga. Lalo nang ipinakot nito doon ang thumb finger. Nang-aakit.

Tumikhim si Lauren. “I’ll withdraw the divorce paper and let’s sleep together this time.”

Umawang ang labi nito. “This time?”

His strong cheeks made her flushed. “From now on…”

Ang kamay niyang hawak nito ay inangat nito at dinala sa labi nito. He kissed the back of her hand. Nang mapansin nito ang daliri niya. “Where’s your ring?”

Mabilis siyang sumagot. “N-Nasa Villa. Hinubad ko bago ako mag-file ng mga papers. Please also tell your assistant about that.” Hindi si Lauren masisisi ni Joshua na tinanggal niya ang singsing dahil sa on-going divorce. Ngunit namangha si Lauren nang mapansin ang singsing nito sa daliri nito. Sa kabila ng on-going divorce ay nasa daliri ni Joshua ang singsing.

Tumango ito na may reassurance sa mukha. Binalik ang paghalik sa likod ng palad niya. His lips expertly went to her arm, to her neck, to her ear. Now licking it. “Hindi ko na maantay na madala ka sa kwarto ko. Sa magiging kwarto natin…”

Pinamulahan si Lauren ng pisngi.

IT was piquant that Joshua had eagerness as they entered the Deen Mansion. Nagulat pa si Lauren nang buhatin siya nito na buhat pangkasal paakyat sa bifurcated stair. Bago makapasok sa kwarto nito ay nakasalubong nila ang mayordoma na siyang kinindatan ni Joshua.

Joshua pushed her off his bed. Ang amoy lalaki ni Joshua ay sumamyo sa ilong ni Lauren sa ibabaw ng kama nito.

Naghubad ng damit si Joshua at kung gaano katagal iyon ay hindi napansin ni Lauren. Nasanay siyang nakikita ang hubad nitong katawan ngunit hindi ang pagkalalaki nito na nabubuhay nang matanaw niya.

“I’m all ready, sweetie.” Humakbang ang nakatayong si Joshua patungo sa kamang binagbagsakan ni Lauren.

“Sandali…” Natigilan ito. “Can I take a shower first?” May pakikiusap niyang tanong.

He was dismayed. “Bilisan mo.” Bumugtong-hininga ito.

Tipid na ngiti ang gumuhit sa labi ni Lauren nang umalis sa kama at tinungo ang pinakamalapit na bathroom. Doon ay nag-iinit ang mga pisnging sinabuyan ni Lauren ng malamig ng tubig ang katawan.

She must be used to this. She is his wife at tulad ng sabi nito ay may pangangailangan ito. She can fill his needs. Natagpuan ni Lauren ang mga utong na nakaangat. She was excited by the thought of his body. His movement. His eagerness. Aminin man niya o hindi, si Joshua ay may ganitong epekto sa katawan niya. Natatanging si Joshua.

She was needy when she wore a robe. Huminga siya nang malalim dahil sa kaniyang sudden sensitive na paghinga. Lumabas siya ng bathroom na iyon at natagpuan ang sariling nakatayo kaharap ang kama kung saan nakaupo ang asawa niya.

Namumulang ibinaba ni Lauren ang suot na roba sa mismong harap ni Joshua. She had in mind to seduce him. At hindi naging mahirap iyon dahil nagawa niya na noon iyon. A successful seduction.

Her eyes helped her. Bumagsak ang roba sa sahig at naka-display ang kaniyang nakataas na utong, ang kaniyang may katabaang pagkababae.

Humakbang siya patungo kay Joshua. “You’re beautiful.”

She flushed when he stared at her body. At her mound.

He stood up. Ibinaba nito ang tingin sa mga hita niya at doon inilapag nito ang callused fingers. Para siyang mag-o-orgasm sa kamay lang nito. Umangat iyon hanggang sa gitna. He cupped the area.

At the same time, his fervently kiss in her lips. Doon ay umungol si Lauren. His hands rushed at her butt. Pinisil nito iyon at idiniin ang katawan niya rito. Para siyang magpoprotesta nang humangos ang pagdiin nito ng kahabaan sa labas niya at ang ulo niyon ay dumikit sa puson niya. She felt in her skin his long and metal manhood.

Her arms circled around his neck. Niyuko nito ang kaniyang labi upang hagkan at bumaba ang teasing lips na iyon sa leeg niya na kinagat nito na parang vampire seeking for blood.

Ang mainit nitong pagkalalaki sa puson niya. Ang matigas nitong katawan. It touched her every nerve.

Naramdaman ni Lauren ang katawang umangat at lumubog sa kama nang brutally siyang ihagis doon. Now, her husband is turned on. Kinubabawan siya.

Wala sa huwestiyong ibinuka ni Lauren ang mga hita. Angkin nito ang mga labi niya nang naghahabol siya ng hangin. Mabilis ang tibok ng kaniyang puso. At nanginginig ang kaniyang muscles.

“I’ll eat you again,” his lips curled up.

Bumaba ang mukha ni Joshua sa hiyas niya. His stare at her vulva made her flushed again. His fingers opened the lips of her vulva. He parted that sort of lips. “Beautiful.”

“Joshua!”

He ate her. His tongue thrashed at the opening. Then, stiffen to play her clit. “Joshua… Joshua!”

She grabbed his hair. She was having hysteria. She was going insane! Her hands were pushing the head of Joshua towards it. “Oh!”

Lauren can hear the slurp of his tongue. Owning her wetness. Making her moan. Joshua shoved his face to it. Eating hungrily.

Her wetness came. “Sweet.”

“Joshua… I…”

“Yes, sweetie? Say it.” Pumatong ito sa ibabaw niya.

Walang space ang layo ng mukha nito sa kaniya na nag-aabang ng sasabihin niya. “Joshua… I want you. Inside me.” Pinamulahan siya ng mukha dahil sa pangangailangang iyon.

He sniffed her cheeks. Next was her neck. “Bend over for me.”

Umalis si Joshua sa ibabaw ni Lauren. Gaya ng sinabi nito ay sinunod niya iyon. She could feel his presence behind her. Ginagap nito ang kaniyang dalawang kamay. Hinatak nito iyon patalikod. Folding his hands with hers.

“Take me in, sweetie.” He glided down her inside. Nakaluhod ito sa likod niya at ang nakatayong pagkalalaki nito ay naramdaman ni Lauren sa bukana niya.

Nagliyad siya nang hindi makausad ang katawan niya dahil hawak nito ang mga kamay niya patalikod. He was big and long! Dahan-dahang ipinapasok nito iyon.

Joshua’s body radiated heat. His hands gripped hers. Hinahatak siya nang marahas habang itinutulak nito ang kahabaan paloob.

“Oh! J-Joshua!”

“I’m all yours, sweetie. So take me fully.” His breathing was raspy.

“Oh!” Bumaon ang ulo niyon sa kaibuturan niya. Then, he moved back. Making her clenched around that big ring of muscle inside her.

“You’re good, sweetie. You’re very good.” He said.

Hindi pa ito nakontentong ipinasok ulit iyon upang paluwagin siya. Upang sirain siya nang walang hanggan.

His shaft pressed her core. “Oh!” Dumoble ang kaniyang pag-ungol nang umangos ito paloob at palabas. Mula sa pagiging smooth movement ay naging harsh iyon.

Nasisiraan na ng ulo si Lauren upang magustuhan ang pagiging ruthless ng galaw nito.

Umaalog ang dibdib ni Lauren sa pagsasalpukan ng likod ng katawan niya against sa pelvis nito. Hindi mahinto si Lauren sa pagliliyad. “Oh! Oh! Oh! Oh!”

“Fuck! Sweetie! I love you!”

Binitawan nito ang mga kamay niya nang dumulas na ang pagsulong nito. He spooned her back upang maabot ang batok niya at kagatin iyon.

Marahas ang paghingang pumasok-labas si Joshua sa kaniya. Owning her from behind. And to add to his pleasure, he strangled her neck. Nahirapang huminga si Lauren.

“Fuck, sweetie! Oh! Fuck!” Bumilis ang pag-usad nito. Full of dark movement. Nang sa inaasahan ay nag-uunahan na ang orgasms niya na sumalubong kay Joshua.

Mas tumigas ang pagkalalaki nito sa loob niya. Habol nito ang hiningang mas humigpit ang pagsakal sa kaniya.

He hammered her vagina.

Wala na si Lauren sa huwestiyo nang umaatras-abante ang kaniyang katawan. Nipples hard as a cruel sensation ran down her spine.

“Shit! Malapit na ako, sweetie!”

Pakiramdam ni Lauren ay malakas siyang itinulak pasubsob sa kama nang malakas ang pagpasok ni Joshua. Walang hinto. Walang awa.

“Oh! Oh! Oh! Oh!”

Sa pagkakataong iyon, hindi na nakatuwad si Lauren bagkus ay nakahiga patalikod sa nakapatong na katawan ni Joshua sa ibabaw niya.

Hinatak nito ang dalawang hita niya at mas ibinuka iyon upang makapasok ito nang maluwag. Nagdedeliryong isinubsob ni Lauren ang mukha sa unan. She sucked her breathing. She was spasming. Another strand of orgasms made their way again.

His hips went down and up as sperm started to sped up without coming back.

He slid downward directly to her core.

Kung hanggang saan naabot ng ulo ng ari ni Joshua ang loob niya ay hindi niya alam. Hindi na siya makapag-isip. Ang kaniyang katawan ay pasmado na. It was all sensitive. All moving rhythmically similar to how thrust he does.

He withdrew and pushed back again. Harder. Faster.

“Are you excited for a baby, sweetie?” Habol na hiningang tanong nito.

Gustong sumigaw ni Lauren nang pilitin niyang lumabas sa bibig ang mga sasabihin. She couldn’t say a word but a loud scream. “Ah! Ah! Ah! Ah!”

“Answer me.” Mabigat nitong sabi.

Paano siya makakapagsalita kung binibilisan at nilalakasan nito ang pagbayo?!

His weight pushed inside and out. Back and forth. His cock was harder. Full of precum. And ready for splattering.

Hindi siya makasagot. Ang tanging nagawa ni Lauren ay umungol at maghisterya. Hinawakan ni Joshua ang mga kamay niya na hindi tumitila ang paglabas-masok nito sa kaniya.

“Wh-What—Oh!—Oh!—are—you—Oh!—asking?!” Namilipit si Lauren sa paghihintay ng limit ni Joshua! Nakailang orgasms na si Lauren at hindi kaila ang pagod.

Hinatak nito ang mga kamay niya paatras. “Want a baby?”

“Oh! Oh! Yes! Joshua! Yes! Oh!”

“That’s what I want to hear.” He rubbed her spot. “Oh! Fuck! Sweetheart! Our baby is coming!”

Namilog ang bibig ni Lauren nang tila mapuputol ang kaniyang mga braso sa lakas ng hila ni Joshua doon tungo sa direksyon nito. He was pumping his hips continuously.

“Oh! J-Joshua!” She felt splattering, semen shots. It was hot and filling.

“Oh! Joshua! My husband…”

Niyapos siya nito mula sa likuran, ang mainit na pagkalalaking bumubuga sa loob niya ay hindi natapos nang idiin nito iyon sa kaibuturan niya, kasabay ng paghuli nito sa labi niya. She turned her head to his face.

Dinilaan nito ang kaniyang labi. Idiniin ang pagkalalaki. “Oh! Fuck! Lauren! My wife…”

EPILOGUE

EPILOGUE

ONE year later. Lumabas ng closet si Lauren kasama ang mayordoma. Nagpatulong siya ritong maisuot ang Versace Medusa Draped Gown at Gianni Ribbon Metallic Sandals.

“Salamat, Manang.” Aniya nang makalabas sila ng closet.

“Walang anuman po, Ma’am. Baba po muna ako, pinapatawag ako ni Sir Joshua.” Ani ng mayordoma.

Tinanguan niya iyon at pumasok sa kwarto niya na mistulang naging jewelry collection simula nang sa kwarto ni Joshua na siya natutulog. Inayos niya ang kwarto nito na bagaman nabahiran ng pambabaeng style ay hindi alintana ni Joshua.

Naupo si Lauren sa tokador matapos mamili ng mga alahas na susuotin. Sinuot ni Lauren sa leeg kaharap ang salamin ang Hope Diamond necklace na ibinigay ni Joshua. Bagaman mabigat ay sanay si Lauren sa pagsusuot ng mga mamahaling bato.

Tumaas ang sulok ng labi ni Lauren nang kumislap iyon sa salamin. Sunod ay ikinabit niya sa tainga ang Cartier earrings.

Pinasadahan niya ng tingin ang sarili sa salamin bago nilisan ang tokador.

Sunod ay tinungo niya ang estante na may mga bag collections niya. Doon ay kinuha niya ang Hermes Craie Kelly white mini handbag. Nilagyan iyon ng very important yet few things.

Nang makontento si Lauren ay iniwan niya na ang dating kwarto. Napangisi pa siya nang maalala ang paraan niya ng pagbibihis for three years noon. The simplicity, now elegance.

Tinahak ni Lauren ang corridor ng ikalawang palapag. Nahinto siya sa wall nito kung nasaan nakasabit ang mga big frames of pictures. Nadagdagan ang mga pictures na pinasadahan niya ng tingin. Those added pictures made her heart warm.

The frame of her Papà in his office after winning the office for Mayor.

Her frame with her husband outside the Court building after withdrawal of divorce.

The portrait of her and Joshua that didn’t imply strangers but a happy husband and wife, with his arm around her waist, with wide smiles on their faces.

Tumulo ang hindi niya inimbitahang luha sa kaniyang mga pisngi. Ang mga larawang kaniyang kaharap ay mga larawang hindi niya inaasahang mararating niya, ng kaniyang Papà at nilang dalawa ni Joshua.

And there was again the feeling of nausea. Parang gusto niyang iluwa ang kaniyang sikmura. Kumaripas si Lauren sa restroom at doon ay sumuka.

Oh, good Lord! Hindi na siya nagugulat sa signs ng pregnancy. Ngunit hindi siya masanay-sanay sa pagbabago ng kaniyang mood.

Nagmumog si Lauren at pinunasan ng tissue ang kaniyang namamasang mga mata. May event sila tonight para sa family anniversary ng De Ava and Deen na gaganapin sa private yacht ng mga magulang ni Joshua. Hindi siya dapat magmukhang multo na naglalagas ang make up.

Sa anniversary party ng dalawang pamilya ay invited din si Jack at Angelina. Kahit hindi pa niya lubos na napatawad si Angelina ay wala siyang magawa dahil ang Daddy ni Joshua ang nag-invite dito. She might not forgiving her yet, but she knew that time will come.

Kinuha niya ang ilang make up sa Hermes Craie Kelly mini handbag at nag-retouch sa salamin sa restroom na iyon.

She is one month pregnant at nitong linggo lang niya nalaman.

Wala siyang makitang matinong tyempo para sabihin kay Joshua. But tonight she saw a perfect opportunity, na nandun ang lahat ng family members, hindi lang ng De Ava kundi pati ang pamilya ng asawa niya.

Finally ay lumabas si Lauren at binaba ang bifurcated stair habang kumakapit sa handrail ng hagdan. Sa ibaba ay natanaw niya ang suited na si Joshua, nag-aabang sa kaniya.

Sa pagbaba niya ng bawat section ng hagdan ay magkaisa ang kanilang tingin. Not a normal sight but an in love one. Iyong tipong sa kabila ng anumang masamang mangyari ay pipiliin nila ang isa’t isa.

Pinamulahan siya ng pisngi sa sexy at makisig nitong tayo nang makababa siya. Naisip niya tuloy kung hanggang saan aabot ang kakisigan nito kapag nalamang magiging ama na ito.

“You’re georgous, sweetie.” Hindi ito nag-abalang alisin ang tingin sa mukha niya.

“Thank you.” Tumaas ang sulok ng kaniyang labi. “Kanina ka pa rito?”

“Don’t worry about it, sweetheart. I’m willing to wait kahit isang araw ka pang magbihis. The waiting is after all worth it.”

His face came near her neck. Sinamyo nito iyon na nagdulot ng pagkakiliti kay Lauren. Ang gano’ng galawan nito ay may sunod na binabalak. Idinikit nito ang ilong sa leeg niya. Then his mouth came to her earlobe. Whispering, “You’re turning me into a wild animal.”

Kinabig niya ang kamay nitong naglakbay sa dibdib niya. “Male-late tayo.”

Para itong sinabuyan ng malamig na tubig. His eyes were dangerous but can be tamed. “I can’t wait na matapos agad ang event.”

She smirked. “I’m revealing important announcement at the anniversary party. ’Yon ang abangan mo.”

Nagtaas ito ng kilay. Licking his lips. “My wife prepared an announcement.” Tumayo ito nang tuwid nang sumungaw sa main door ang driver at tinuro ang pambisig nitong relo, a cignal to Joshua that it is time. “Ready to go, my beautiful wife? Nag-aantay na ang Honorable Mayor Ruiz De Ava at ang buong pamilya.”

“Of course.” Malawak na ngumiti si Lauren nang i-offer nito ang braso nito. Kinawit niya ang braso roon at binagtas nila palabas ang limousine.

Without contract, lies, manipulation, nor affair, handa na silang humarap sa De Ava at Deen family bilang tunay na mag-asawa.

The End.

Thank you for reading the Sensual Penance

From your Author: W. A. B. | (AuthorWab)