Teaser

“Elex!!!” he shouted looking for me in the dark woods.

I hid myself behind the tree so he could not see me. I covered my ears so I could not hear his voices filled with sorrow. Ayaw ko ng marinig pa lahat dahil alam kong masasaktan lang din ako. Why is this happening to me? Bakit lagi na lang akong nabibigo? Nakakapagod na!

Sandali pa ako sa ganoong posisyon nang nagpasya akong muling pakinggang ang paligid. Tanging maririnig ko lang sa paligid ay ang malakas na buhos ng ulan at ang mga lagaslas ng tubig sa batis.

Muli akong tumakbo sa maputik na daan na alam kong papauwi sa bahay ng Lola ko. Tinahak ko  ang isang mas maikling alternatibong ruta para madali akong mapunta doon pero habang binabaktas ko ang malakas na agos ng tubig ay hindi ko sinadyang madulas sa bato. nahulog ako sa rumaragasang tubig.

“Aaahhh….” i shouted the time i was carry off by the stream.

“Elex!!!” i heard someone shouted my name pero hindi ko magawang makita ito dahil ang dilim na at tinatangay na rin ako ng batis.

“Help!” sigaw ko na lang kahit na pumasok na sa bibig ko ang tubig.

Kinakabahan na ako dahil hindi pa ako masyado marunong lumangoy pero pinilit kong mapunta sa mas mababaw pa na parte ngunit ang lakas talaga ng agos ng tubig dahil na rin sa umuulan. Hanggang sa hindi ko na nakayanan dahil kahit na piliting makarating sa pangpang ay mas tinangay ako ng tubig sa mas malalim pa na parte ng batis.

I was drowning in a dark shallow water. Losing hope for survival. But just the moment I lose hope I saw splash of water. I saw his face swimming near me. 

The next thing I know happened, I was coughing water and saw this worried face. 

“Thanks God” he said and quickly give me an embrace like he never wanted to lose me again.

Di ko alam pero lumandas na rin ang mga luha ko sa mata dahil sa maraming pagkakataon ay lagi na lang niya akong inililigtas.

“Neil?” I uttered.

“Di ako si Neil… Tangna ako si Rain “ he respond and tightened his embrace.

“I don’t want you… I want Neil” sabi ko kahit durog na durog na ang puso ko sa kakasabi ng mga kasinungalingan. Mas lalo akong nasaktan nong marinig ko na ang mga hikbi niya.

“Lex… pakiusap, ginawa ko lang naman yun dahil gusto kong pagselosin ka. Hindi ko naman akalain na hahantong sa ganito…” pagsusumamo niya pero buo na ang desisyon ko na iwanan lahat ng masasakit na pangyayari ko dito.

“Bitawan mo na ako Rain…” kasabay nang pagsabi ko nong ay ang pagkulog ng malakas.

“Please Lex, I’m sorry… I’m sorry. I’m sorry. Please sorry na. Di ko na uulitin please sorry na” hikbi nito pero kahit anong gawin niya pagod na ang puso kong intindihin ang mga bagay-bagay.

“Please bitawan mo na ako… nasasaktan na ako” sabi ko nong mas lalo pa lamang niyang hinigpitan ang pagkakayakap saakin at pagkasubsob ng mukha niya sa balikat ko.

“If there’s a a bigger word for sorry Lex, i say it. Please wag mo ’kong iwanan” he mourn. 

Even if it hurts me, it’s hard for me to hear his weep and mourns. My heart is broken, but what can I do? I can’t love him anymore. 

[A/N]: Please Read SEX AND AGRESSION & SEX AND SEDUCTION to understand some chapters in the story. Thank you. Lovelots

Character

Imagine sila yung characters…

  ![](https://img.wattpad.com/41ee35fb48a2a65c9a2edb903d742051b4e12b0b/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f714b504177334e64586f396b78513d3d2d3838303033373531322e313630633634666536313765666161383830353333383130353332302e6a7067)

Neil & Rein

I don’t know who you prefer to be Neil and Rein but this was just my perspective in reading this story. 

… and here is Elex

(just the face lang naman)

  ![](https://img.wattpad.com/56baac3f087561a504e8db39c72342ed6696f3ed/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f7546496450587878784d644b7a673d3d2d3838303033373531322e313630633635306662666331303366373538363433323431323934302e6a7067)

Elexis

(grabe nanliit ako sa sarili ko) 

rolled eyes

kaw na maganda teh

WARNING AND REMINDERS!!!

BASA BASA KUNG/PAG MAY TIME!!!

This story is not suitable for young readers, minors below 18 yrs. old? Or 16 or below? Wahahahha and Close Minded PEOPLE!!! Duhh… Please be warn that this is a M2m (ManToMan), BxB (BoytoBoy), and has mature content. Naglalaman po ito ng di mo ma dare na story line at sobrang paglalahad na scene to satisfy one pleasures. CHAROT!

Further notice and I want to clarify some things here. If this story is not suit for your taste or just exploring things please the title itself already tells that this is not your typical love story of a girl and boy falling in love. Pffftt…

Gusto ko lang lagyan ng klaro at detelyadong scene ang story na to especially yung favorite niyong scene. Duhh! Don’t be immature dapat mamulat ka rin sa mga bagay na ito and embrace what comes to your life that is relatable to this story you know! CHAROT!

This story is typically like those teenage stories you read kasi namen I relate to you guys… so CHARAAN!!! Hito na hito na after all the stories I READ I FINALLY CAME OUT ON THIS!! ALL IN ALL NA SIYA!!!

This story contain especially again your favorite kasi andito ka. M2M or BxB, and Taboo! (Ay yeah~~ it was stated sa DESCRIPTION PALANG!!!) and your kilig and libog story ;)

Be notice also na i’m giving you the best thing that I can have with my imaginary BRAIN CELLSSS!!! Wahahahahha|

Intro

Intro

“I don’t live in this world to entertain everyone”

That’s my motto when I realize that some people will not always appreciate you. No matter how you’ve been good or nice to them, they will always judge when the time come for your simple mistake befall.

Nakaupo ako habang tinitignan ang bintana dahil wala akong ganang makinig sa nakakabored na lectures ng teacher ko na binabasa lang ang ginagawang presentation. Hindi man lang niya itong ine-explain kaya some of us end up knowing nothing about the discussion.

“Elex? Are you listening?” mahinahong tawag saakin ng teacher ko.

Nilingon ko na lang ito at tumango na lamang. Nginitian naman ako nito sa huli at itutuloy na sana ang naudlot na diskusyon kong wala lang sanang umepal. Umikot na lang yung mata ko sa isang sulok papunta sa kabila dahil simula na naman ito ng walang kabuluhang awayan.

“Sige nga ano yung topic?” anang ng kaklase kong si Yonice na walang ibang ginawa kundi buwesitin ang araw ko simula elementarya palang kami.

“Ito na nga ba ang sinasabi ko.”

Sabi ng isip ko.

Nakikitaan ko na ito ng pagkadisgusto saakin simula nang makikilala ko ito. Idagdag pa yung mga alipores niyang walang ibang ginawa din kundi sundin ang Reynang Bubuyog nila.

“Oo nga Sir, kanina pa yan hindi nakikinig sa’yo” sabi ng isa nitong alipores na sinang-ayunan ng iba pang mga alipores.

Tinignan ko lang ang mga ito ng nakakabored kong mukha dahil wala ako sa mood para makipag-away sa kanila. Sa totoo lang sila naman yung laging nagsisimula ng away.

“Okay enough girls… let us continue our discussion, okay?” sabi ng teacher ko na ikinaginahawa ko naman kasi hindi titigil ang mga yan sa kakadada kung hindi ako mapapagalitan.

Inirapan ako nito at ng mga alipores niya. Hindi naman ako nagpatalo at tinaasan ko sila ng kilay at sabay ngiti kasi sa huli hindi sila nagwagi. Mas lalo lamang nainis ang mga ito saakin at padabog na inayos ang pag-upo sa kanilang mga upuan.

Natapos ang oras ng lecture at wala akong naiintidihan dahil panay ang tingin saakin ni Yonice at sinasamaan ako ng tingin. Iniirapan ko na lang din.

Pagkalabas ko ng room ay nagpasya akong pumunta ng library kasi vacant namen at para naman magkaroon ako ng peace at quiet na paligid matapos ang kaganapan kanina.

Habang nasa daan ako ay panay naman yung iba sa kakabati saakin.

“Hi Lex!” bati saakin ng mga kaklase ko nuon nong Grade 10 pa lang ako.

“Oy Lex gumaganda ka ngayon ah at sumesexy pa” bola saakin ng lalaking nakasalubong ko.

Sa totoo lang kaya ako kinaiinisan ni Yonice dahil saakin napupunta lahat ng mga papuri. Hindi sa pagmamayabang, kahit bakla ako ay hindi nakikita sa katawan ko ang pagiging brusko. Yung tama lang. Pabi ng iba petite daw ako. Paano ba naman kasi parang sa araw-araw na lumilipas nababawasan ako ng timbang. Tama naman ako sa kain.

Pero ang pinaka-nakakaagaw saakin ng pansin ay ang pagiging maputi ko. Sobrang fair ng complexion ko na dinaig pa mga babae dito sa campus. Yun ang kinaiinisan saakin ni Yonice. One time kasi, I remember nong nakipagbati ito saakin kahit kita na pinaplastik niya lang ang sarili ay nakipagmabutihan ito. At ayun tinanong saakin kung anong sabon ang gamit ko. At ako naman naloka-loka minsan, sinagot na random soap. Mas nainis ito kasi selfish daw ako kahit totoo naman yung sinabi ko. Wala akong ginagamit na kahit anong pampaganda. Sadyang natural lang saakin ang lahat.

Hindi lang niya matanggap sa sarili na negra siya. I mean hindi siya maiitim. Sadyang morena lang siya. Maganda naman sana si Yonice kaso masama ang ugali. Mas lumala pa ang pagkainis niya saakin nong Grade 8 kami. Niligawan kasi ako ng isa daw sa pinag-aagawan ng lahat sa school. Ultimate Crush paman daw iyon ni Yonice.

At first binabalewala ko lang kasi ayaw ko ng sumama pa lalo ang loob saakin ng bruhang yun. Pero pinapakita kasi nito saakin na desidedo siya na mapasagot ako. I remember nong pinagsigawan na niya talaga sa lahat na mahal niya ako nong Flag Retreat. Pumunta ito sa harapan na may dalang mic at pinaglalantakan sa lahat ng nililigawan niya ako. Halos magmukha na akong kamatis sa sobrang pula ng pisngi ko dahil sa kahihiyan. Kinakantyawan na kasi ako non. Pero after nong sa sumunod na mga araw sinagot ko na rin siya kasi ang kulit. Binantaan ba naman akong uulitin niya daw yun sa Flag Ceremony pagkinaumagahan.

Kaya kahit sa text lang sinagot ko na siya kasi ayaw ko ng mapahiya. Hindi naman ito nagkulang saakin at ipinakita niya na hindi niya pinagsisihan iyon.

Speaking of the demon. Paakyat na sana ako ng hagdan papasok ng library nong may humila saakin. Sino pa ba kundi ang magaling kong jowa.

“I saw you talking again with someone” sabi niya at ikinulong ako sa mga bisig niya.

“Pwede ba Neil baka may makakita” sabi ko na lang kahit pinagtitinginan na kami talaga.

Yung mga babae kung makaiyak ay parang batang inagawan ng candy. Yung iba kinikilig na inakala mong gusto nang mangisay at macomatos. Yung mga lalaki halos parang naiinis. Ewan ko ba kung bakit sila ganyan.

“I don’t really mind them. I just don’t like you seeing with them” seryoso nitong sabi na ikinangisay ng mga buto ko. Kahit sa ganitong simpling treatment niya kinikilig ako. Pero hindi ako yung tipong showey kaya inirapan ko na lang ito.

“Bahala ka kung anong iisipin mo” sabi ko sabay tulak sakanya para makawala sa kakayapos sa bisig niya.

“Babe naman, ang sweet mo sa kanila pero sa sariling boyfriend mo hindi mo magawa. Hindi mo na ba ako love?” sabi nito na parang batang nagtatampo.

Isa sa pinaka-ayaw kong ginagawa niya ay yung pagtatampo niya. Mas lalo kasi akong naiinlove dito kasi lumalabas ang natural na cuteness niya kapag ganito. Nakokonsensya rin ako pag ginagawa ko ito sakanya.

“Sabi kasi ng iba na sobrang PDA na daw natin” sabi ko dito na mas lalong ikinatampo niya.

“I don’t care. Maghanap din sila ng kaPDA nila.” Sabi nito na mas lalong nagtampo. Ikinangiti ko naman ang pagmamaktul niya dahil lalo siyang gumagwapo.

Teknik din niya ito para makuha niya ang simpatya ko dahil lagi ko kasi itong sinusungitan. Paano ba naman kasi, simula nong maging boyfriend koi to ay walang araw na hindi ito nagpapakita ng affection. I remember nong Grade 9 namen ay nakipagswitch ito sa kaibigan niya dahil nasa kabilang section ito habang ako ay nasa First Section parati. Hindi sa pagmamayabang pero may tamang talino naman ako para makipagpantayan sa kanila.

Lumapit ako at inilapit ang mukha dito. Ngumisi naman si tanga dahil alam na niya ang gagawin ko. Pero bago yung ay tinignan ko muna ang paligid kung wala bang nakatingin saamin at binigyan ito ng isang panandalian halik sa mga labi.

“Tampo ka parin ba?” sabi ko habang tinataasan ito ng kilay.

“Hindi na sana kaso ang suplada mo talaga” tugon nito na ikinairap ko.

“Hindi ka na nasanay” sabi ko sabay talikod dito.

Agad na akong umakyat sa hagdan papasok ng library.

“Babe ang bitin naman kasi non” sabi nito na sinundan pala ako papasok sa locker room ng Library.

“Bahala ka jan… Mamaya kung gusto mo” sabi nito na ikinasilay ng napakalawak na ngiti nito.

Habang inilalagay ang gamit sa loob ng locker para paglagyan ng mga gamit ng estudyante ay lumapit ito saakin at ipinagdikit ang mga katawan namen. Para akong isang jelly na unti-unting natutunaw sa init ng katawan niya. Gusto ko ng mahimatay.

“Sabi mo yan ah mamaya. Punta ako sainyo pagkatapos ng klase” pilyong nitong sabi habang unti-unti nitong inilalapit ang mukha saakin para halikan ako. Pero agad ko naman itong pinigilan gamit ang mga kamay kong inilalayo ang mukha nito sabay tulak.

“Awh… ang sadista mo talaga” pagtatampo nito habang pina-pout ang mga labi.

Alam na rin ng mga pamilya namen ang namamagitan saamin kasi kahit anong tago namen meron at meron talagang magsasalita na mga asungot sa kanila ang relasyon namen. Yung parent ko ay masaya kasi alam naman nila ang sexualidad ko. Binantaan pa nga ito ni Papa noon na kapag sinaktan daw niya prinsesa niya ay makakatkim ito. Natakot naman si Niel dito pero sabi ko na balewalain naman. Hindi ko naman siya nakikitaan ng pagloloko. Subukan niya lang. Pero mas nahirapan kami sa Daddy niya dahil hindi ito matanggap nong una. Masakit saamin pero sa pagdaan ng panahon ay natutunan naman nitong tanggapin na lang.

“Sabi ko na diba mamaya? Kulit rin kasi eh” sabi ko at ilolock na sana locker nong pinigilan niya ako. Ipinasok niya rin ang gamit dito at siya na ang naglock at kinuha ang susi.

“Tara na.” sabi nito habang akay-akay ako palabas ng locker room.

“Huh? Diba ang sabi ko mamaya na pagkatapos ng klase” sabi ko na ikinatagpo ang mga makakapal niyang kilay. Nong makuha na niya ang ibig kong sabihin ay napangiti naman si tanga.

“Ikaw babe ah wala akong sinabi na ganon pero kung gusto mo doon tayo sa pinakasulok ng library” pilyo nitong sabi na ikinainit ng pisngi ko.

Kahit gaano pala katalino ang isang tao. Tanga din pala ito minsan.

“Wala akong sinabi na ganon. Akin na nga ang susi para maibigay ko sa guard” sabi ko kasi sinasamahan ito ng I.D.

Pero imbes na ibigay saakin, siya na ang nagbigay nito sa guard at pati ng I.D niya. Inaamin ko na kahit may pagkaloko-loko itong si Neil ay napaka gentleman din. Kaya nga hindi ko na mahahanap ang sariling makakita ng isang tulad niya na nagmahal ng isang tulad ko. Labis na ang lahat saakin at wala na akong hinihiling pa. I just wish his love will never fade. I just don’t know what happen to me if it does.

Magtatlong taon na kami at hindi ko siya nakikitaan ng hindi pagkadisgusto sa relasyon namen. Pero minsan talaga mapaglaro ang tadhana. Hanggang sa isang araw… naramdaman ko na lang ang pagiging malamig niya.

Please leave a comment.

Chapter 1

Chapter 1

Elex’s POV

Habang mahimbing na natutulog ay bigla namang may tumapik saakin sa balikat ng napakalakas. Akala mo kung anong hinahampas. Yung payatot ko pa talagang balikat.

“Ano ba!” galit kong sabi at napilitang bumangon.

“Hala sige matulog ka pa jan! Mag 7 na oh. Hindi ka ba papasok?” inis na sabi saakin ng nakakabata kong kapatid na babae.

Kung di ko lang to kapatid ay baka nasipa ko na ito dahil sa pag-uudlot niya sa magandang tulog ko.

“Tawag ka rin ni Mama, anjan na sa baba si Kuya Neil inaantay ka” dagdag nito na ikinabalekwas ko ng tayo.

Dali kong tinungo ang cabinet ko para kumuha ng susuotin. At daling lumabas ng kwarto papunta ng banyo.

“Ba’t di niyo man lang sinabi… Paano kung pumasok yun dito” sabi ko sa gitna ng pagtatakbo ko sa kwarto. Naiwan ko pa yung tuwalya ko na ikinabalik ko ng kwarto.

“Ay ewan ko lang sa’yo” sabi nito at inirapan din ako.

Minsan hindi ko alam kung saan ito nagmana. Ang babait ng magulang ko at hindi ko ito nakikitaan ng pag-irap kung di saakin lamang. Naimpluwensyahan ko pa ata yung kapatid ko.

Pinihit ko ang doorknow ng banyo pero nakalock ito. Dinig ko mula sa labas si Papa na kumakanta sa loob ng banyo. Akala mo kong nakakanta sa isang tiyatro.

Kinatok koi to.

“Pa! Matagal ka pa ba?” sigaw ko para marinig ako nito.

“Sa baba ka na” sigaw rin nito at bumalik sa pagkakanta.

Gusto ko sanang antayin na lang itong matapos pero daig pa nito si Mama kung maligo. Para kasi itong babae sa tagal magbabad sa banyo. Dadaigin pa ata ako nito sa record na pinakamatagal maligo. Paano ba naman kasi dapat maging fresh ka na lalo na at may boyfriend ako.

Speaking of him. Nako ayaw kong makita niya ako sa ganitong itsure. Parang may panis pa ata akong laway sa gilid ng bibig ko eh pero but I have no choice na din kaya bumaba na lang ako para sa makaligo doon. Ngunit naalala ko na madadaan ko pa ang sala bago ako makarating sa banyo sa ibaba.

“Pa matagal ka pa ba?” sigaw ko ulit kasi ayaw ko talagang bumaba para maligo.

“Kakasabon ko lang” sigaw nito at balik ulit sa pagkanta kahit hindi naman songer.

Nagmamaktol akong bumaba ng hagdan. Wala na akong paki kung makita niya ako sa ganitong itsura basta makaligo na ako.

“Oh ayan na pala siya” sabi ni Mama nong makalabas ito ng kusina na napatingin sa hagdan kung sino itong nagdadabog na bumababa.

“Errr tagal ni Papa maligo. Daig pa babae kung maligo” pagmamaktol ko papasok ng kusina.

Natigilan naman nong makita ko si Neil na prenting nakaupo sa hapag habang kumakain ng almusal namen.

“Hoy, at sinong may sabing kakain ka dito. Hindi ka ba nag-almusal sainyo” sita ko sa walang hiya kong boyfriend.

“Morning” tugon niya saakin.

Ewan ko ba humupa yung inis ko lahat sa katawan kapag nakikita ko ang ngiti niya.

Pero inirapan ko lang ito at pumunta ng banyo para makaligo na. Kahit gusto kong magsabon ng tatlo o limang beses ay hindi ko na nagawa at dinalian ko na lang. Paano ba naman kasi. Kahit alam kong kaya nitong mag-antay matapos ako maligo ay meron pa naman akong hiya sa katawan.

“Ang dali mong natapos Kuya” pang-iinis ng kapatid kong babae saakin na si Deme.

“Opo, alam mo Kuya Neil tagal ni Kuya Lex maligo. Dapat punta ka ng aga dito Kuya ah para madali lang tapos si Kuya” pagsusumbong ng bunsong kapatid ko na si Zeus.

Napatawa naman ng malakas si Neil sa mga isinisiwalat ng kapatid ko saakin. Hindi ko naman kasi lubos akalain na totohanin niya yung pagsundo saakin dito.

“Talaga ba? Dapat isumbong niyo lagi saakin yan ah” sabi nito na hinampas ko sa balikat.

“Aray naman napaka sadista mo talaga. Kids ah wag niyo tutularan ate niyo ah” pagtatampo ni tanga.

Inirapan ko na lang ito pati na rin ang mga kapatid ko na may sasabihin pa sana pero itong pinakabata ko talaga na kapatid ay hindi nagpapa-awat.

“Ganyan po talaga yan saamin” pagsusumbong ulit ni Zeus dito.

“Kitams… Ikaw talaga” sabi nito na kukurutin na sana ang tagiliran ko kung hindi ko lang ito pinandilatan ng mata.

“Sige gawin mo” pagbabala ko dito na ikinangisi niya. Ibinalik na lang niya ang pansin sa kinakain.

Tumabi na rin ako dito at kumain na din. Sa pagsubo ko ay siya namang pagdating ni Papa.

“Good Morning po Tito” bati ni Neil dito sabay tayo ay nagmano.

“Magandang umaga rin. Sige Hijo kain ka pa” sabi ni Papa na ikinatalima ni Neil.

“Salamat po” tugon nito at bumalik sa pagkain.

Natapos ang agahan namin at nagpasya na kaming pumasok ni Neil. Gamit ang motor nito na ginagamit niya bilang serbis sa pagpasok sa school. Lagi naman kaming ganito. Yung susunduin niya ako kada umaga. Lagi na namen itong routine simula nong maging kami.

“Kapit ka pa babe baka mahulog ka” sabi nito na hinawakan ang mga kamay kong nakapalupot sa tiyan niya.

“Gusto mo lang talagang hawakan ko tong abs mo” inis kong sabi dito. Lagi na lang kasi nitong pinagmamalaki ang abs niya.

“Di ka na nasanay. Lagi mo naman itong hinawakan kapag… Aray” natigilan ito sa pagsasalita ng ganoon bagay kundi ko lang ito hinampas ng balikat.

“Babe naman lagi mo na lang akong sinasaktan.” Pagtatampo nito at ginawang kaawa-awa ang boses niya.

“Bakit ba kasi sinasabi ang mga pribadong bagay na yan” sita ko dito kasi ayaw ko talagang binibring-out ang ganyang topic lalo na at nasa labas kami. Okay lang kung kami lang pero nasa kalye pa kasi at ang mga tao dito ay grabe kung makasagap ng tsismis.

“Eh hindi mo ba gusto kapag nag-aano tayo”

“NEIL!!!” sita ko na talaga ng malakas dito kasi bibig din nito ay parang bata kong makadada.

Oo boyfriend ko siya pero may mga bagay na dapat kami lang ang nakakaalam at di ginagawang topic sa labas. Ayaw ko pa naman yung ginagawa akong pulutan sa usapan. Nong naging kami kasi ay talk of the town ako. Paano ba naman kasi kigwapo ng jowa ko. Kasalanan ko bang mas nakakalamang ako sa kanilang lahat. Sisihin nila mga Espanyol. Dahil sa nahaluan na ang mga kanunu-nunuan ko ng dugo nila hindi ko naman kasalanan na may ipagmamalaki din kami pamilya na itsura.

Nakarating kami ng campus na hindi na nag-uusap pa. Pinarada niya ang sasakyan at agad na akong bumaba dito. Wala akong pakialam kong anong iisipin niya basta na ba-bad mood ako. Ganito pa naman ako kapag masama ang loob. Hindi na nakikipag-usap. Naramdaman ko namang sumabay ito saakin sa paglalakad papunta ng building naming Senior High pero naghiwalay din kasi iba kami ng strand na kinuha. Nasa STEM ito habang ako ay nasa HUMNS. Pero bago kami naghiwalay ng landas ay nagpaalam muna ito.

“Sige mamaya ulit babe. Sorry” sabi nito na ikinatingin ko sakanya. Ngumiti ito saakin at ganon na rin ako.

“Sorry din… Hindi ko kasi mapigilan ang sarili ko ang manapak. Sorry kung lagi kitang nasasaktan” panghihingi ko ng tawad dito. Alam kong sumusubra na ako pero hindi naman iyon rason para manakit ako. Mannerism ko na talaga ito at hindi na mawawala saakin.

“Nasanay na ako pero wag kang mag-alala. Matigas naman ito” sabi nito sabay himas sa braso niya.

“At ito” dagdag nito sabay hawak ng bagay niya.

Pinamulahan naman ako sa ginawa niya dahil alam niya kung ano ang epekto nito saakin kapag nagloko ito ng mga ganitong bagay.

“Neil naman eh” inis kong sabi dito kasi hindi talaga ito natitinag.

Tumawa lang ito at hinalikan ako sa pisngi sabay may binulong.

“Mamaya ka lang saakin” bulong nito na ikinalunok ko.

Ngumiti ito at nagpaalam na. Ako naman ay naestatuwa sa ginawa niya saakin. Hindi pa rin talaga ito nabibigo sa pagpapakilig saakin kahit alam kong sumusubra na siya minsan pero yun ang gusto ko lalo sakanya eh.

Paalis na sana ako nung abutan ko ang mga matalik kung mga kaibigan na kanina pa pala nakatingin saamin.

“Nilanggam ako don besh” sabi ni Jandi na nakalumbaba.

“Ang sweat sweat eh” biro naman ni Cloude saakin.

Nagkibit balikat na lang ako sa mga ito. Sila lang ang kaibigan na meron ako dito. Hindi na rin ako nagdagdag pa kasi parang inis at galit ang lahat saakin. Sila lang din yung dumadamay saakin at nagtatanggol kahit alam kong ako naman yung laging nagtatanggol sa mga ito.

“Hindi na kayo nasanay” sabi ko sabay taas ng isang kilay ko.

“Sanay na sanay na besh. Nakakaumay na rin kasi” sabi ni Cloude ikinatawa ni Jandi.

“Bitter mo sis…” biro ni Jandu dito at kami naman ang natawa.

“Kayo na maganda” inis nitong sabi sabay talikod saamin.

Kahit kalian talaga ang mga magkakaibigan kahit nagbibiruan ay hindi natitibag.

Habang naglalakad kami ay nadatnan naman namen sila Yonice kasama ang mga alipores niya na abala sa pagchichikahan. Hindi na lang sana namen ito papansinin pero kami pa ata ang napansin nito.

“Alam mo Lex hindi bagay sa’yo ang mag-iinarte. Tampo-tampohan kunwari kay Neil. Ewww” sabi ni Yonice.

“Ewww…” sabay naman ng mga alipores niya na sabi.

Kung alam lang nila na di ako tinatablan ng mga pangungutya nila.

“At least bagay naman saakin yung pag-iinarte ko. Ikaw? Babagay kaya sa’yo?” panghahamon ko dito. At least na rin hindi ako yung naunang nanga-away.

“We’ll see… Kung naging akin si Neil mas maipapakita ko ang totoong pag-iinarte. Di tulad mo na over rated”

I jest to what she has said. Hindi na ito natuto ng bagong pang-iinis saakin.

“Ang tanong kung magkakagusto ba si Neil sa’yo” sabi ko na kinantyawan ng mga kaibigan ko.

Kita ko na sa mukha niya ang inis sa sinabi ko. Not in entire life na magkakagusto si Neil sa isang tulad nito. Minsan na kasing napag-usapan namen ni Neil na kung sakali na magkagusto siya sa isang babae ay gusto niya yung mas mabait pa saakin. Yung hindi daw makabasag pinggan. Yung hindi maarti tulad ng kausap ko ngayon.

“Makikita mo lang Lex… And I will make sure it will happen” madiin niyang sabi.

I just give her again my bored face kasi ilang beses na niya itong sinasabi saakin pero wala namang nangyayari. Kasi hindi naman talaga magkakagusto si Neil sa isang tulad niya.

“Okay… may the best girl win” sabi ko na ikinataas ng kilay niya.

“You’re not even a girl, remember that” sabi nito na ikinangiti ko.

“Di naman kasi ako. Yang mga kasama mo… Di mo alam? Ahhh sad… Nagpaplastikan lang pala kayo. No wonder” pang-iinis ko dito na ikinatingin nito sa mga kasama niyang mga alipores nan a halos hindi magkatinginan.

I just jest again to their attitude. Ganito talaga mga babae eh.

Umalis na lang ako dahil ayaw ko ng magbanggaan pa ng mga masasakit na salita sakanya dahil ako mismo ay nasasaktan sa mga sinasabi ko at ng kanya. Minsan naiisip ko na rin na baling araw ay maghahanap si Neil at bubuklod ng pamilya niya. Hindi ko rin kasi nakikita ang sarili ko dito. Ano ba naman kasi ang iniisip ko? Mahal ko siya pero may mga bagay talaga na hindi ko pwede magawa. Balang araw maiisip din niya iyon pero hanggang sa andito pa siya sa piling ko ay mas pipiliin ko na lang damhin ang pagmamahal niya.

Hindi ko alam na napatigil pala ako saglit. Naramdaman ko na rin ang mga kamay na hinahaplos ang likuran ko para pagaanin ako.

“Hayaan mo na siya Besh. Alam naman nating hindi yun gagawin ni Neil” pag-aalo ni Jandi saakin.

Napabuntong-hininga ako at tinignan sila. Ngumiti ako kahit alam kong pilit lang.

“Sometimes, she is right. Nakakatakot lang pero pinaghahandaan ko na rin” sabi ko at binigyan sila ng isang maligalig na mga ngito.

Nagkatinginan sila na parang tinatanya ako mga sinabi ko.

Alam ko rin sa sarili ko na hahantong ako sag anon pero pinagdadasal ko na lalaban ito. Ang dami ko na ring isinakripesyo at ang dami ko ng naibigay sa relasyon namen. Tanging hangad ko lang na sana hindi pa kami hahantong sa ganoon.

Chapter 2

Chapter 2

Elex’s POV

Habang dada ng dada ang teacher namen ay lipad naman ang utak ko sa naging usapan namen ni Yonice kanina. Noon pa man ay hindi ko na inaabala ang sarili ko sa ganoong bagay o usapan pero what bother me most is the fact that someday. Neil might find someone and that someone might not be me. I get through a lot with it.

Again, I just sigh to what am I thinking right now. I shouldn’t bother myself with that matter but that thing is a serious problem. He might really leave me someday. And I can’t imagine myself with such difficulty of having him not beside me.

Nawala ako sa pag-iisip nong biglang naghiyawan ang mga kaklase ko. Hindi ko alam kung ano ang ikinasasaya nila dahil sa lalim ng iniisip ko.

“Ahh Carl… anong nangyari?” tanong ko sa katabi ko.

“Wala tayong finals… is that amazing?” magiliw nitong sabi.

Napangiti na rin ako dito dahil sino ba namang estudyante ang hindi masisiyahan kapag wala silang magiging exam. Pero alam kong may kapalit ito at sana hindi ito grabe.

“Okay settle down… but I want you all to make me something and it’s all about thing subject. Since you are Arts and Design  and… and listen to this, I want you all attend the Art Exhibit Culmination.” Sabi ng teacher namen.

Mabuti na rin ito kaysa isaulo namen yung mga lectures namen na singtaas pa ng pinakamataas na bundok dito sa bansa.

“Anong gagawin namen maam?” pacute na tanong ni Yonice na nagparindi sa tenga ko.

“Well I want you all to compile your output and activities for this whole semester and make it a scrapbook…” sabi nito.

Sinabi pa nito kung ano pa ang gagawin namen.

“Also I want to have a representative for this class for the Spoken Poetry …” Natigil naman si Maam sa sasabihin nong biglang umipal si Yonice.

“Me! Me! Me Ma’am, I’m really good at it” hayag niya dito sabay pacute ni bruha. I just roll my eyes the moment she said those. Nong midterm nga gumawa ito ng nakakasukang poem para daw sa Ex niya. I don’t remember na may Ex ito.

“Naku naman Yonice dapat may sense yung gagawin mo” anang ng isang kaklase ko sa pagdisgusto niya sa sinabi ni Yonice na sinang-ayunan naman ng lahat.

Totoo naman kasi na ang OA ng poetry niya last time…

Wala lang sana akong paki dito nong biglang may nagsalita.

“Ma’am si Elex na lang… di ba ang ganda nong ginawa niyang Spoken Poetry. Dapat ganon kasi very emotional at may sense” wika ng kaklase ko na ikinatingin ko sa kanila lahat at ganon rin ang mga ito saakin.

Napatingin naman ako kay Yonice na halos hindi na maipenta ang mukha sa sobrang lukot ng itsura. Gusto ko siyang pagtawanan pero mas kinabahan ako sa suggestion ng mga kaklase ko. Okay lang saakin na sa klase ako mag present pero sa harap ng maraming tao ay hindi ko kaya.

“Well, dapat naman kasi tig dadalawa so may representative na tayo ah” sabi ng teacher namen sabay may isinulat sa kwaderno. Gusto ko sanang mag complain kaso wala na akong nagawa sa huli.

“Okay the next agenda is… you all will make a canvass for the Exhibit to the upcoming culmination. You have one month to prepare. Pass it before the culmination” sabi ni Maam.

“Tig isa isa kami Ma’am?” tanong ng klase ko.

“No I will have it by group and…” sandaling natigil si Maam at may tinignan “ We will have 3 groups in this section for the canvass and I have already chosen the leaders. They are Elex, Lance and Ria“ natigil naman si maam sa sasabihin pa nong may sumigaw.

Sino pa ba?

“What? Bakit wala ako?” pagmamaktol ni Yonice na kinokwestyon ang guro namen.

Again, I rolled my eyes sa naging reactions niya. Di na talaga matitinag ang isang to. Gusto laging pabida. Bakit di siya nagtrabaho sa Jollibee para naman may sense yung quotes nila na ‘Bida ang sarap’ ang problema baka hindi siya masarap.

Sa huli ay wala itong nagawa kasi final na iyon.

“Okay the leaders will choose their members” nong sabihin iyon ni Ma’am ay bigla agad nagingay ang mga kaklase ko.

“Lex group tayo.”

“Oy Elex wag mo ako kalimutan”

“Lex pa Sali ako”

“Elex bes… alam mo na”

Sigaw ng mga kaklase ko at halos puro pangalan ko na lang ang umalingawngaw sa buong silid. Napatingin naman ako kay Yonice na halos lumukot na ang mukha sa pagkainis. Kasalanan ko bang ginalingan ko lang.

Sa huli si Ma’am na ang namili sa magiging groupmate ko at laking pasalamat ko na wala niisa sa mga alipores o si Yonice ang naging kagroupmate ko. Andon sila napunta kay Ria lahat. Kawawang nilalang siguro mapapalitan ito bilang leader kasi pabida yung member niyang isa.

Natapos ang klase sa araw na ito at pagod na pagod na ako. Gusto ko nang humilata sa kama ko. Pumunta ako sa parking area kung saan pinarada ni Neil ang kanyang motor. Wala pa ito doon kaya hinintay ko na lang.

Umabot ng sampong minuto ang pag-aantay ko bago ito nagpakita.

“Sorry babe napag-antay ba kita? Sorry may meeting kasi sa team kaya nahuli ako. Di rin ako nakatext o tawag kasi naubosan ako ng load. Sorry talaga” rason niya saakin.

Tumango lang ako dito bilang tugon sa kanyang rason. Pagod din kasi ako makipag-usap.

“Tara na” sabi nito at binuhay na ang motor. Agad na akong sumampa sa likod at isinandal ang sarili sa matigas niyang likod.

“Pagod ka ba?” tanong nito saakin.

Pinaramdam ko sakanya ang pagtango ko bilang tugon sa tanong niya. Pagod na rin kasi ako talaga.

Sa gitna ng byahe ay bigla kong naalala ang project namen.

“Neil? Pwede mo ba bilhan ako ng gagamitin ko sa scrapbook? Project kasi namen” sabi ko dito.

“Walang problema basta ikaw.”

“Hmp. Malapit lang naman sainyo ang Mall saka may motor ka naman. Pagod na rin kasi ako at saka na ang bayad” sabi ko dito.

“Kahit ikaw na ang bayad…” pilyong nitong sabi. Kinagat ko ito sa likuran na nagpahiyaw sakanya.

“Aray babe ang aga pa at wag sa byahe paka ma distract ako” sabi nito.

Sinapak ko ito tagiliran na naging resulta ng saglit na pagkagiwang ng sasakyan.

“Babe naman ang likot mo talaga. Mamaya ka lang saakin” sabi nito.

Umirap na lang ako dahil iba rin mag-isip ng isang to. Ang talino talaga ng kumag. Matalino sa kalokohan.

Ibinaba niya ako sa mismong tapat ng bahay namen pero bago ito umalis ay humirit pa ito ng kalokohan.

“Ahh kaya pala gusto mo akong bumili ng gamit sa project mo kuno dahil gusto mo lang ito maging excuse para makapuslit ako sa kwarto mo no” pilyong nitong sabi habang nakangisi.

Nasapo ko na lang ang noo ko sa kakaibang pag-iisip ng utak niya. Minsan naiisip ko kung paano ko ba ito naging boyfriend.

“Bahala ka kung anong isipin mo basta bumili ka at babayaran kita…” nong sabihin ko iyong ay ngumiti ito ng napakalapad . “…ng pera” sabi ko sabay sapak sa braso niya.

“Aw mabuti na yung magkalinawan tayo. Basta ihanda mo na rin ang sarili. I will be wild and rough this time bilang kabayaran mo sa pananakit saakin” sabi nito.

Sasapakin po ulit sana ito pero bigla na lang nitong pinaharurot ang motor niya. Natiim ko na lang ang bagang sa kakulitan ng jowa ko. Pero kahit ganon yun ay grabing kilig naman iyon saakin. I want to swoon every time he says something playful.

Pagpasok ko sa bahay ay agad na akong pumunta sa itaas at humilata sa kama para ipahinga ang pagod ko na katawan. Hindi ko na lang namalayan na nakatulogan ko na lang iyon.

Nagising ako sa ingay ng pagclick ng camera at kaunting pagtawa ng mahina pero at hindi iyon nakatakas saakin. Sa pagdilat ko ay ang pagflash ng ilaw sa cellphone ni Neil. Si tanga kinukunan ako ng picture habang tulog.

“Neil naman eh” sabi ko sabay kusot sa mata ko.

“Babe ang cute mo talaga.” Sabi nito habang kinakalikot ang phone niya.

Bumangon ako sabay hablot ng phone nito sa kamay.

“Oy teka lang wag mong idelete mamimili pa ako para gawing wallpaper” sabi nito na ikinatigil ko. Kahit napakapilyo niya ay hindi nito nakakalimotang pakiligin ako.

Ibinalik ko ang phone nito. Babangon na sana ako nong bigla niya akong pinigilan. Bigla-bigla na lang itong pumaibabaw saakin na ikinahiyaw ko. Agad naman niyang tinakpan ang bibig ko.

“Sssshh… babe naman eh baka isipin nila ginagahasa kita” sabi nito. Agad kong inalis ang kamay niyang nakatakip sa bibig ko.

“Bakit hindi ba?” reklamo mo dito.

“Sus, gusto mo nga yun eh” sabi niya habang pilyong nakangiti saakin.

“Neil umalis ka nga…” hindi ko na natapos pa ang sasabihin nong bigla na lang niyang sinakop ang mga labi ko.

Kahit kalian talaga ay hindi siya nabibigo na silaban ang katawan ko ng pagnanasa. Kasabay ng mga halik niya ay ang pagkalikot ng mga kamay niya sa lahat ng parte ng katawan ko. Natigil lang kami para kumapa ng hangin.

“Nakandado mo ba yung pinto?” tanong ko na ikinangisi nito.

“Alam kong mangyayari to kaya kinandado ko na ang dapat ikandado.” Sabi nito na ikinalunok ko.

Talagang gagawin na naman namen to.

“Saka babe, alisin mo na sa pagkakandado ang alaga ko. Kanina pa kasi gustong lumabas.” Sabi nito habang nangisi saakin.

Mas napalunok pa ako ng husto sa mga sinasabi niya. Alam kong matagal na namen itong ginagawa pero bawat tagpuan na ganon ay parang bago sa bawat tagpuan na magaganap. Kahit loko-loko ito ay seryoso naman ito sa ganitong bagay.

Chapter 3

Chapter 3

Neil’s POV

Pagkatapos mamili ng mga gagamitin ni Elex sa project niya ay agad na akong bumyahe papunta sa kanila. Pagkadating ko ay binuksan ko ang gate nila. Sinalubong naman ako ng aso nilang si Cerbe. Noon kinakahulan ako sa tuwing pumupunta ako dito. Kinukulong nga lang ito ni Elex kahit naaawa siya. Ayaw naman daw niya akong makagat nito at baka ika-buang ko pa daw.

Minsan talaga ang bibig nitong si Elex ay walang preno. Kung ano yung naiisip niya ay yun na ang sasabihin niya. Straight to the point ika nga. Minsan naman kapag niloloko koi to sapak ang aabutin ko pero mahina naman umaakto lang akong nasasaktan para maawa siya pero kita naman sa mga mata niya ang saya sa tuwing gagawin koi yon kaya lagi ko na lang itong jinojoke.

Kumatok ako sa bahay nila at pinagbuksan ako ni Zeus.

“San na ate mo?” tanong ko dito na ikinasimangot niya.

“He is not Ate. He is Kuya kasi male siya diba?” isa rin itong mga kapatid niya na ubod ng pagkaseryoso sa buhay.

Ginulo ko na lang ang buhok nito at tinanong ulit.

“So where is Kuya na?”

“He is in his room. Sleeping” tugon nito at naglakad papunta ng sala nila.

Nandon ang Papa ni Elex na nanonood ng T.V. Lumapit ako dito at nagmano bilang respeto dahil sa Papa niya lang naramdaman ko ang totoo ama. Yung Daddy ko kasi ay walang ibang ginawa kundi magbilakbol at wala minsan oras saakin kasi abala sa trabaho at lagi pang nambabae. Pero sa mga magulang ng kasintahan ko, hindi nila ipinadarama saakin na ibang tao ako kasi jowa ako ng anak nila. Ang swerte ko dahil nakilala ko sila, lalo na si Elex na minsan ubod ng katarayan at supladahan ay mahal na mahal ko padin.

“Oh naparito ka Hijo” tanong nito saakin habang nagmamano ako dito.

“Kasi po may gagawin kami ni Lex project sa school” tugon ko dito na ikinatango niya.

“Puntahan mo lang sa kwarto. Kanina pa yun hindi lumalabas.” Dagdag nito.

“ Baka nagsisimula na po siya sa project namen sige po pupuntahan ko na siya“ palusot ko dito na lumusot naman.

Nagpaalam ako dito para puntahan si Elex sa kwarto niya pero bago non ay nadaanan ko naman ang Mama niya na abala sa pagluluto ng magiging haponan nila.

“Magandang gabi po, Tita” sabi ko at nagmano.

“Andito ka pala. Ano yan?” tanong ng Mama nito saakin nong nakita niyang may bitibt ako.

“Mga colored paper lang po at mga materyales na gagamitin ni Elex…” sandali akong natigilan sa sinabi at binawi ito. “ … namen ni Elex,Tita para sa project namen“ sabi ko dito bilang palusot na sana ay lulusot.

“Ganon ba? Akala ko kung ano yan. Akala ko nga desert. Di ka nagsabi na pupunta ka dito, nadagdagan ko sana yung haponan.”

“Nako po huwag na po kayong mag-abala Tita, baka nga uuwi din ako agad” sabi ko.

“Ah basta… sige puntahan mo na si Lex sa kwarto niya. Ipapatawag ko na lang pag maghahaponan na “ sabi nito at daling pinuntahan si Elex sa kwarto niya. Kumatok ako dito pero walang sumasagot. Baka nagheadphone kaya pinasok ko na lang.

Ngunit hindi pala iyon ang maabutan ko. Isang mahimbing na inosenting Elex ang nakikita kong natutulog. Pumasok ako at lumapit sa kinaroroonan niya. Pinagmasdan ko maigi ang mukha niya. Hindi ko akalain na siya ang magpapatibok ng puso ko. Alam kong mali ang relasyon namen sa ibang tao pero hindi naman kamalian ang magmahal at kay Elex ko iyon nakita. Pinagmasdan ko pa ng maiigi ang mukha niya. Noon talaga ay akala ko lesbiana siya kasi buhok panglalaki ito pero hindi ko lubos akalain na tulad ko ay lalaki din pala siya. Malayo ang mukha niya sa isang lalaki dahil sa makakapal na pilik mata niya. Matangos na ilong at napakapinkish na labi na gustong-gusto kong hinahalikan lagi.

Naalala ko noon din nong niligawan ko siya. Gusto ko lang talaga na makilala siya pero nauwi iyon sa panliligaw kasi ang dami din kasing umaaligid sakanya.

Habang pinagmamasdan ko pa siya ay lalo itong naging kaaya-aya sa paningin ko. Ang fixture ng mukha niya na parang babae. Ang makinis at maputi niyang balat na akalain mo talaga na babae. I don’t know how I end up with him but I know to myself that I love him. Not because he has this fair complexion and a girl fixture. He has something that no one has and that’s make me love him more. More and more everyday. I can’t imagine my life without him. It’s like finding a diamond on the seashore.

Nawala naman ako sa pag-iisip nong bumaling ito paharap saakin. Hindi ko maintindihan ang sarili nong makita ko ang napakaputi niyang balikat. Naka-uniporme pa kasi ito at tinanggal ang lang polo para hindi mainitan. Speaking of mainit. Naiinitan na rin talaga ako sa nakikita ko. Hindi ko na lang alam na pumunta ako sa pinto at kinandado ito. Pati bintana isinara at kinandado ko. Pati cabinet ay kinandado ko.

Muli akong lumapit sakanya pero nawala naman yung init na nararamdaman ko dahil hindi tama na gumagawa ako ng desisyon na ako lang ang nakakaalam. Tulad ng unang nangyari iyon saamin. Pareho naming pinagdesisyonan iyon at wala kaming naging problema doon. Mas nasabi kong mag tumabay kami dahil duon. Pinagsawa ko na lang tignan siya hanggang sa magising ito pero nakakabagot rin ang maghintay. Kaya kinuha ko na lang ang phone ko para kunan ito ng mga litrato. Ewan ko ba basta yun na yun. May magawala lang ako. Pero hindi ko naman sinadya na hindi tanggalan ng flash yung phone ko kaya ayun ang ending nagising ko siya. Mabuti na rin to.

“Neil naman eh” reklamo niya dahil nagising koi to.

“Babe ang cute mo talaga.” Sabi ko na lang para maalis ang inis nito.

Nakita koi tong bumangon at walang pasabing hinablot ang phone ko.

“Oy teka lang wag mong idelete mamimili pa ako para gawing wallpaper” sabi ko dito na agad naman niyang ikinatalima. Ibinalik niya ang phone saakin pero habang ginagawa niya yun ay nakita ko naman ang mga baba ng damit niya kaya nakita ko ang balikat niya.

One of my fetish on him was this place I’m seeing. Kaya walang kung anu-ano akong daling bumaibabaw dito na ikinahiyaw niya sa pagkabigla. Agad ko naman natakpan ang bibig niya.

“Sssshh… babe naman eh baka isipin nila ginagahasa kita” sabi ko na sabay hablot ng kamay ko paalis sa pagkakatakip ko sa bibig niya.

“Bakit hindi ba?” reklamo nito.

“Sus, gusto mo nga yun eh” sabi ko at alam kong nakangiti na ako dahil alam ko kung saan na ito papatungo. Sana lang ay magpatiuna siya. It’s been a while since I touch his bare skin.

“Neil umalis ka nga…” hindi ko na pinatapos ang sasabihin niya dahil siniil ko na ito ng halik. Hindi naman ako nakaramdaman na panlalaban nito kaya tinulot ko na lang ang ginagawa ko. Gusto ko lang ulit maramdaman ang rurok ng pagnanasa ko sakanya.

“Nakandado mo ba yung pinto?” tanong niya saakin na ikinangiti ko.

“Alam kong mangyayari to kaya kinandado ko na ang dapat ikandado.” Tugon ko na ikinalunok niya.

“Saka babe, alisin mo na sa pagkakandado ang alaga ko. Kanina pa kasi gustong lumabas.” Dagdag ko at muling inilapat namen ang mga labi sa isa’t-isa.

Naglalakbay na ang mga kamay ko sa malalambot niyang mga balat. Hindi na ako nakatiis at hinubaran ko na ito ng pang-itaas. Mas natakam ako sa nakikita ko kaya walang dalawang isip kong nilamatok ang ang parting gustong-gusto ko sakanya. Ang mga balikat niya.

“Ammnngghh. Neil” tawag niya saakin na mas nagpaulol lamang saakin.

Sinibasim ko ang mga balikat niya at pinagsawa ang sarili sa pagsipsip at magkagat dito. Papunta n asana ako sa leeg niya at sa mas nakakatakam na parte sa leeg niya kung hindi niya lang ako pinigilan.

“Wag jan baka makita nila Papa” sabi nito na ikinainis ko.

Alam kong natatakot lang siya sa magiging sasabihin ng kanyang mga magulang pero biglang isang lalaki ay may mga kailangan din ako. Matagal na kami pero pinagkakait niya pa rin saakin ang mga ganitong bagay. Maayos na kami sa mga magulang namen at hindi ko alam kung bakit ayaw niya pa din.

Hindi ko na lang din tinuloy at dumiritso na sa bagay na pupuntahan naman din namen. Hinubad ko na ang pag-ibaba niya at kahit nagrereklamo siya ay hindi ko ito pinansin. Kapag naiinis pa naman ako ay ayaw ko ng making at gagawin ko talaga ang bagay na gugustohin ko.

“Neil sandali baka marinig tayo” takot nitong sabi pero hindi ako nagpatinag dito. Tinuloy ko lang ang ginagawa ko hanggang sa maihiwalay ko ang mga hita niya. Ibinaba ko na rin ang suot kong shorts at tinutok ang sandata ko sa papasokan nito.

“Neil sandali lang please” hindi pa rin ako nakita at kiniskis ang ulo ng titi ko sa lagusan niya.

Nong maramdaman kong pwede na itong pasukan ay dahan-dahan kong ipinasok ang sandata ko sa lagusan niya. Rinig ko ang paggipik ni Elex at doon ako natigilan nong makita kong may bumabagsak na mga butyl ng luha sa gilid ng mga mata niya.

“Babe I’m sorry” sabi ko pero huli na para doon dahil naipasok ko na ng tuloyan ang ulo ng sandata ko.

Humingi pa ako ng tawad dito pero wala akong nakuhang sagot dito. Bagkus at pinulupot niya ang mga binti sa bewang ko at itinulak ako para tuloyang maipasok ko sa sandata ko sa lagusan niya. Sandali kaming natigilan at nakatinginan. Wala ni isang nagsalita hanggang sa may kumatok sa pinto.

“Ate, Kuya! Kakain ba! Baba na daw kayo!” sigaw ng kapatid niya sa may pintuan habang walang humpay sa paghahampas ng pinto.

“Lalabas na!” sigaw ni Lex at saka ko hinablot ang sandatak osa pagkakatuhog sakanya.

“Magbihis na tayo” sabi nito at lumapit sa cabinet niya para kumuha ng mga dami.

Ako naman ay ibinalik ang shorts ko at napatingin sa sahig nila. Hindi ko halos maintindihan ang sarili sa ginawa. Alam kong may limitasyon ako pero alam kong sumobra na ako. Tinignan ko si Elex para manghingi ng sorry pero lumabas na ito at sinarado ang pinto ng napakalas.

Lumukob naman saakin ang grabing pagsisisi sa ginawa ko. Dapat hinintay ko siya magsalita pero huli na para doon. Alam kong may mga kailangan ako pero hindi naman iyon rason para makuha ko iyon gamit ang dahas.

Chapter 4

Chapter 4

Elex’s POV

Matapos mananghalian ay agad ng nagpaalam si Neil na uuwi. Hindi ko na din ito napigilan dahil sa nangyari sa amin ngayon pa lang. Nanibago ako sa biglaang pagka-agrisibo nito na bago pa lang saakin. Magpapatinaud naman ako sa gusto niya dahil bilang isang kasintahan ay alam kong hahantong kami palagi sa ganoong eksina pero hindi ko talaga mawari kung bakit bigla itong nagkaganon. Hindi ko na din ito naihatid sa labas dahil mabilis ito agad na umalis. Nababahala man ay alam kong may mali din akong nagawa.

Kinabukasan ay wala namang nagbago. Sinundo pa din ako nito at tulad ng kadalasang kapag sinusundo niya ako ng maaga ay pinapakain muna ito nila Mama. Ewan ko bas a hukluban na ito kung bakit hindi nag-aalmusal sa kanila.

Pero may isang bagay akong napansin sa kanya. Iyon ay ang pagkawala ng kagiliwan niya. Kapag tinatanong o kinakausap ng mga magulang koi to ay tumango lang o umiiling. Ngumingiti kung kailangan. Okay lang saakin na ganito dahil may kinakaharap kaming problema sa relasyon namen na kailangan naming pagusapan.

Pagkatapos ng agahan ay pumasok na kami. Tahimik ito buong byahe. Kadalasan kasi niloloko ako nito at gumagawa o nagsasalita ng kapilyuhan. Ngayon ay iba sa tanang araw naming dalawa.

Pagkadating namen sa school ay doon pa lang niya ako kinausap pero nagpapaalam lang.

“Malelate ako saglit mamaya pero pakihintay saakin dito kung mauuna ka” sabi nito na ikinatango ko at pagkatapos non ay naiwan ako dito sa paradahan ng nag-aalala at nagbabahala.

Hindi ko muna ito pinansin baka kasi hindi pa niya makalimutan ang nangyari kagabi.

Naglakad ako patungo sa silid namen para sa unang subject namen na wala sa pag-iisip. Pati sa loob ng klase ay lipad pa din ang aking isipan sa kung anong nangyayari saamen. Ayaw ko mang isipin pero ito na ata ang tamang salita para don. Nanlalamig na ito saakin.

Natapos ang klase na wala akong naiintidihan at kahit ang pinagsasabi ng teacher ko ay hindi pumapasok sa utak ko. Iba kasi ang tumatakbo sa isipan ko at iyon ay ang mga bagay na pwede kong ikasakit. Natatakot ako pero dapat pag-usapan na namen ito mamaya at dapat hindi na pinapatagal.

Palabas na ako ng room ng bigla naman akong banggain. Kasabay ng pagkaupo ko ng malakas sa sahig ay ang malakas na tawanan naman ang aking narinig. Napaangat ako ng tingin at kita ko ang mga ala-demonyong ngiti ni Yonice. Tumayo ako agad at hinarap ito.

“Ano bang problema mo ha?” asik ko dito.

“Ha? Anong sinasabi mo?” pagmama-ang maangan nito.

“Pwede ba Yonice wag ka ng magmaang-maangan jan! Kita naman eh na binangga mo ako” sabi ko dito na halos hindi na mapigilan ang sariling magtaas ng boses.

“Excuse me! Ni ayaw ko ngang ilapat tong flawless kong balat sayo. Ibabangga pa kaya? Ewww…” sabi nito na umaktong nandidiri pati na rin ang mga alipores na akala mo binayaran ng mahal para sabayan ang ugali niyang kalye.

“Nahiya naman ako sa’yo. Buti na lang din hindi ako naulingan” sabi ko na ikinais ng kanyang mukha.

Napatawa naman ng mahina ang mga alipores niya sa sinabi ko dahil totoo naman. Nandiri pa siya sa ginawa niya. Di lang sa pagmamayabang, alam kong maputi ako pero sumusubra na talaga siya.

“Anong sabi mo?” ngayon ay siya naman ang galit.

Napairap na lang ako sa paiba-iba ng mood niya.

“Ay… bungol” pang-iinis ko pa dito na ikinapula niya na akala mo parang isang nagbabagang uling.

Akma naman sanag susugurin niya ako na alam kong mauuwi sa sabunutan pero sorry siya. Sa daming beses na naming ginawa ko ay nasanay na ako dito.

“Sige subukan mo lang…” sabi ko nong hahawakan na niya ang buhok ko. Tinignan ko kasi ito ng napakaseryso dahil alam niya ang pwedi kong gawin. Isang sumbong ko lang sa Guidance at magiging bad record na naman ito sa Daddy niya. Lagi ko na lang kasi itong ginagawa at hindi ako na papalya dahil pinapaniwalaan ako ng karamihan dahil hindi naman ako yung tupong naghahanap parati ng gulo. Si Yonice siguro na naging suki nan g Guidance.

Natigilan ito sa gagawing pag-amba ng pagsabunot saakin, inayos niya muna ang sarili at lumapit saakin ng kaunti.

“Abangan mo lang… I will make you pay for everything” dagdag nito at itinulak ako para makaalis sa dinadaan niya. “Tabi” kasabay non ang pagsunod ng mga alipores niyang dinaig pa ang mga artista sa kaplastikan.

Naging maayos naman ang buong araw ko pero ang problema namen ni Neil ay hindi pa rin naayos. Maaga kaming pinakawalan ng teacher namen sa huling subject ko sa araw na ito. Agad na rin akong pumunta sa parking area para doon mag-antay sa jowa ko. Hindi ko minsan nagawa pang maglakwatsa kasama ang mga kaibigan ko. Kung maggagala naman kami ay dapat kasama ito na ikinaiis ng mga kaibigan ko kasi naman nap-PDA na daw sila.

Lumipas ang sampong minuto at hindi pa din ito dumadating hanggang sa naging bente minutos ay wala paring Neil na dumadating. Ayaw ko naman siyang tawagan kasi baka nagmeeting sila or may make-up class ba. Nang sa umabot ito sa kalahating oras ngunit hindi pa rin ito dumadating. Dumidilim na rin at ayaw ni Papa na naggagabi ako sa labas. Marami pa namang masasamang loob dito sa syudad kaya tinext ko na lang itong mauuna na ako.

Sumakay ako ng Jeep at trisikle pauwi saamin. Lagi ko naman itong ginawa noong hindi pa kami ni Neil pero parang nakakapanibago lang.

“Oh nagabihan kayo?” bungad saakin ni Papa dahil nasa garden ito na nakaupo sa maliiit na gazebo namen. Lumapit ako dito at nagmano.

“Namasyal lang kami Pa” pagsisinungaling ko dahil ayaw ko namang magkaroon ng masamang impresyon si Papa sa jowa ko.

“Oh asan na baby mo? papasokin mo para sabay na tayong kumain” biro saakin ni Papa na ikinasimangot ko kasi hindi ko talaga gustong binibiro ako tungkol don. Lagi naman din nilang naririnig kay Neil na pagtawag saakin ng babe.

“Eh nakauwi na pa. Napagod sa paglalakad” sabi ko na ikinataas ng isang kilay ni Papa na parang naghihinala sa sinabi ko.

“Pa naman eh…” reklamo ko dito.

“Bakit? Wala naman akong sinabi. Oy guilty ka no?” natatawang nitong sabi saakin na ikinainis ko.

“Bahala ka nga po jan” sabi ko at tumalikod na dahil nararamdaman ko na ang pag-init ng pisngi ko sa mga sinasabi saakin ni Papa.

Rinig ko naman ng paghalakhak nito nong makapasok ako ng bahay. Si Papa kung magbiro ay parang bagits na bagits eh ang tanda tanda na. Pagpasok ko ng bahay ay kinandado ko ito.

Sinilip naman ni Mama ang pumasok.

“Anjan ka na pala. Si Neil?” pati ito nagtanong pa saakin.

“Nakauwi na po” tugon ko kay Mama at daling umakyat sa taas para hindi na ito magtanong pa.

Pagkapasok ko sa kwarto ko ay agad kong kinuha ang phone sa loob ng bag ko. Nagbabakasakali na nagreply ito pero maski miss calls ay wala. Ayaw ko mang isipin pero parang nagtatampo ito saakin. Siguro nga may kasalanan ko dahil sa pag-iinarte ko pero nasaktan naman din ako sa ginawa niya at bigla-bigla na lang nagbago ang timpla ng ugali niya nong gawin namen iyon.

Kinaumagahan ay walang Neil na sumundo saakin. Inagahan ko na lang ang pagpasok at inexcuse iyon para hindi na magtanong sila Papa kung bakit hindi ako sinundo ng jowa ko.

Pagkapasok ko sa campus ay dinaanan ko muna ang paradahan ng motor at laking gulat ko na lamang sa nakita ko. Andon pa rin sa mismong pinaradahan ni Neil ang motor niya. Bigla namang may nabuong konklusyon sa utak. Ayaw ko munang mag-isip kasi baka nagkataon lang.

Pumunta na lang ako sa room naen habang tinatawagan ito. Sa ikatlong tawag ko ay may sumagot at mismong boses niya ang narinig ko. Natanggalan naman ng tinik ang puso ko nong magsalita ito.

“Papasok ka na ba? Teka lang papunta na ako jan. Antayin mo lang ako” sabi nito.

“Ah wag na kasi andito na ako sa school… meron pa kasi kaming gagawin na canvass kaya inagahan ko. Tumawag ako para ipaalam sa’yo yun” sabi ko dito.

“Ah ganon ba?” tugon niya na may halong lungkot ang boses. Nahabag naman ang damdamin ko sa narinig kaya magpapatiuna na ako sakanya dahil ayaw kong patagalin ang problema namen.

“Am beh… Magusap tayo sa vacant ko mamaya ah. Sorry pala sa nangyari” sabi ko dito.

Pero ilang Segundo itong hindi nakasagot sa sinabi ko. Magsasalita na sana pero agad na rin itong sumagot.

“Sige sige… I’m also so sorry too babe. Promise I will make it up to you next time” sabi nito na ikinangiti ko dahil nagagalak ang puso ko na marinig ang boses niya na walang pagkainis na.

Minsan hindi rin masama magpaubaya basta sa ikakabuti ng lahat. Hindi talaga maganda ang sobrang mapride ka dahil baka iyon ang ikakasira niyong dalawa.

Habang naglalakad ako papunta ng room ay biglang may tumawag saakin. Nilingon ko ang likuran ko dahil doon nanggagaling ang mga boses. At doon nga nakita ko ang mga kaibigan kong parang nag track and field sa pagkakarera ng takbo patungo saakin.

Pero nong huminto ito sa harapan ko ay pansin ko ang pag-aalangan sa mga titig nila saakin. Hindi ko maintindihan ang mga tingin nila. May halong lungkot, pakikisimpatya at higit sa lahat ay awa. Bumilis naman ang tibok ng puso ko nong nakita kong magsasalita na sila.

Chapter 5

Chapter 5

Elex’s POV

Matapos marinig ang kwento ng mga kaibigan ko ay para akong binagsakan ng kung anong mabigat na bagay dahil sa nararamdaman ko. Habang nagkukwento sila kanina ay parang sumisikip ang dibdib ko sa bawat isinisiwalat nila saakin. Ang sakit. Hindi ko kaya ang grabing sakit. Para akong malalagotan ng hininga sa grabing hikbi na pinapakawalan ng mga labi ko. Ang sakit.

Pero kahit ganon ang natuklasan ko ay may parte saakin na ayaw maniwala dahil gusto kong malaman muna dito ang totoo. Ngayon nga ay kahit mapupungay ang mga mata ko ay pinilit kong pumunta na room. Gusto kong kausapin ni Yonice at hindi naman ako nabigo dahil andon ito. Pero sa paglapit ko dito ay para akong sinakluban ng langit at lupa sa nakita kong ebidensya sa bandang leeg niya. Don ko na napagtanto ang lahat. May nangyari nga sa kanila.

Earlier…

Ito nga at nagkarera patakbo ang mga kaibigan ko saakin pero sa paglapit nila saakin ay parang nangungusap naman ang kanilang mga tingin.

“Nagsama ba kayo ni Neil kagabi?” tanong saakin ni Jandi na ikinatapik ni Cloudy sakanya.

Kumunot na ang noo ko sa sinabi saakin ni Jandi at kahit parang naghihinala na ako na masamang balita ito ay pinilit ko itong magsalita.

“Elex… ayaw sana namen itong sabihin pero bilang kaibigan mo ikakakonsensya namen ito kapag hindi namen ito sinabi sa’yo” hayag ni Cloudy saakin.

“Ano kasi besh, am… paano ba to… mas mabuti siguro kong mag-usap muna kayo” sabi ni Jandi na ikinagulo na ng isip ko. Wala pa naman akong sinabihan na may hindi kami pagkakaintindihan ng jowa ko.

“Paano sila mag-uusap eh parang wala siyang kamalay-malay sa ginagawa ng jowa niya” saad ni Cloudy na hinampas agad ni Jandi.

Mas lalo lamang akong kinabahan sa sinasabi nila at parang hindi naman yung pag-aaway namen ang tungkol sa sasabihin nila. May kutob na ako pero ayaw ko munang bigyan ng ibang dahilan.

“Bakit ano bang nangyari kay Neil? At anong kagabi eh nasa bahay lang naman ako gumagawa ng scrapbook” sabi ko na ikinatingin nila sa isa’t-isa.

Ngayon ay hindi na sila makatingin saakin na parang isang pagkakamali ang magiging sasabihin nila saakin. Mas lalo lamang akong kinabahan at kinutuban pero pinatatag ko ang sarili dahil ayaw kong magfall-out ako dito.

“Besh… kagabi kasi sumama kami sa mga classmate namen para alam mo na… magsaya so nag bar kami at nong nakapasok na kami sa loob ay nahagip ni Cloudy ang boyfriend mo na nag-iinom kasama ang mga teammates niya.” Sabi nito at huminto saglit at tinignan si Cloudy na parang sinabi nito sa siya naman ang magsalita.

“Di nagsabi saakin si Neil na mag-iinom sila… siguro hindi nagpaalam kasi papagalitan ko” biro ko sa kanila para maiba naman ang timpla ng paligid. Nakakatense na kasi ngunit iba pa rin ang kinukubli ng mga mukha nila. Andon pa rin panghihinayang.

“Ayun nga besh… I thought na kasama ka kasi hindi mo naman yun pinapayagan diba? At ayun nga nong makita namen si Neil nilapitan namen ito agad para tanongin kung andoon ka pero…” saglit na naman itong natigil dahil nanghihinayang ito sa sasabihin pero I’m all ears naman para makinig.

“Ano ba yun! Wag niyo nga akong binibitin. Ano nalasing ba? Nagtatawa na ba mag isa? Humandusay na ba sa sahig? Ano besh sabihin niyo na!” nong sabihin ko iyon ay nagtutulakan ang dalawa na magsalita.

Kahit na kinakabahan ako ay pinapanatag ko na lang ang sarili. Baka kasi may nangyari dito. Pero nakausap ko naman iyon ng maayos kanina kaya siguro mabuti na ito ngayon.

“Nakita namen si Yonice na kasama nila habang yakap-yakap ang boyfriend mong nalalasing na” direktang sabi ni Cloudy.

Nong marinig ko iyon ay halos gumunaw ang mundo ko. Hindi ako makapaniwala na ganon ang isisiwalat nila saakin. Nanikip ang dibdib ko na parang sinasaksak ng kutsilyo. Hindi ko maintindihan ang sarili. Gusto kong mainis, magalit at magmura dahil pinag-antay ako ni Neil kahapon at halos gabihin na ako tapos ito mariring ko na nagpapayakap na siya sa iba. Parang hindi naman iyon makatarungan.

Naramdaman ko naman na hinawakan ni Cloudy ang mga kamay ko at hinihimas na ni Jandi ang likoran ko dahil parang ilang minuto na ay parang gusto kong magwala. Kaya pala hindi ako dito sinipot kahapon kasi nag-iinom sila pero hindi naman iyon rason para umiyak ako ng tuloyan pero the fact ulit na kasama niya si Yonice at alam kong may pagtingin pa rin ito sa boyfriend ko ay isang masakit na bagay para saakin. Paano na lang kaya kung may nangyari sa kanila?

“Besh kanina rin nong madaling araw habang nagjo-jogging ako…” bigla itong pinigilan ni Jandi.

“Wag na Clou!” sita niya dito.

“Dapat niyang malaman pa ito para malaman niya kung anong katarantaduhan ang ginagawa ng boyfriend niya” asik din nito sa kaibigan na ikinatingin ko sakanya. Nagugulohan man ay pinilit koi tong magsalita.

“Ano pa? Ano ba ang nalalaman niyo? Please tell me Cloud” tanong ko dito, nagmamakaawa na sabihin na nila ang lahat saakin.

“I saw Neil coming out from Yonice’s House. Habang hinahabol ito ni Yonice na nakatakip lang ng kumot ang buong katawan”

“Cloudy naman eh!” pagmamaktol ni Jandi dito habang unti-unti nang bumabagsak ang butil ng mga luha ko.

Dinig ko ang pag-aalo nila saakin pero bingi na ako para pakinggan pa ang lahat dahil sa paghagulhol ko ng iyak.

Present…

Pinagkatitigan ko si Yonice na parang makakapatay na ako ng tao. Pero alam ko sa sarili ko na hindi ako ganoon tao at hindi ko gawaing manakit ng ibang damdamin. Kahit masakit man saakin ang nalaman ko ay mas nangibabaw pa rin sa isipan ko ang dignidad ko. Ngunit nagdidilim na ang paningin ko sa babaing to. Sukdulan na ang ginagawa niyang pangungutya, panghahamak at pananakit sa damdamin ko kaya hindi ko na napigilan ang sarili kong bigyang ito ng isang malutong na sampal na ikinasinghap ng karamihan.

“What is your problem bitch!” asik niya saakin na nagpapintig sa tenga ko.

Ako pa talaga ang tinawag niya na ganon?

“That is for seducing someone’s boyfriend, bitch” asik ko dito.

Natigilan naman ito sa gagawing pagsugod sakanya nong sabihin ko iyon. Nagulat ito sa isiniwalat ko sakanya. Akala niya siguro hindi ko malalaman ang kagagahang ginawa niya. Alam kong may galit siya saakin at kung ito ang nakikita niyang paraan para masaktan ako puwes nanalo siya kasi ang sakit-sakit ng ginawa niya saakin.

“Akala mo hindi ko malalaman ang pinaggagawa niyo? Ano ha? Is he a good fucker?!” singhal ko dito na mas lalong ikinagulat niya at ng mga taong nasa paligid.

Nong makita ko ang ekspresyon sa mukha ni Yonice ay doon na muling lumandas ang mga luha ko. Dahil napatunayan kong totoo ang sinabi saakin ng mga kaibigan ko. Na tama ang mga hinala nila.

“Well, I guess you win. Kudos to you” sabi ko sabay talikod na sa kanila dahil hindi ko na mapigilan ang sarili na pamahagulhol sa pag-iyak.

Dali kong tinakpan ang bibig ko at tumakbo palabas ng room dahil ayaw kong marinig ng karamihan ang hikbing tumatakas sa bibig ko..

Nagtatakbo ako ngayon patungo sa main gate dahil gusto ko ng umuwi at doon na lang sa kwarto ko ibuhos lahat ng mga hinanakit ko. Gusto kong umiyak buong magdamag sa kadahilanang nasasaktan ako sa ginawang panloloko ng boyfriend ko saakin.

Habang nagtatakbo ko ay may narinig naman akong tumawag saakin. Agad na bumilis ang tibok ng puso ko sa naririnig na pagtawag nito pero mas lalo ko lamang binilisan ang pagtakbo dahil ayaw ko siyang makita. Ayaw kong nilalapitan na niya ako.

“Elex sandali!” sigaw nito pero hindi ako tumigil kahit unti-unti na ang paglakas ng pagtawag na iyon saakin.

“Lex please sandali lang!” sigaw nito na halos umalingawngaw sa sistema ko. Puno ito ng pait at hinanakit pero hindi na ako magpapatinag dito. Tama na itong niloko na niya ako at nasasaktan ako.

Ngunit hindi ako sanay sa takbohan kaya sa huli ay naabutan na pa din niya ako. Isang yakap naman ang sumalubong saakin nong maabutan niya ako. Ang higpit. Ang init. Pero ang sakit.

“Please let me explain…” sabi nito na ikinaigting ng bagang ko. Kahit hinang-hina na ako ay pinilit kong kumawala sa pagkakayapos niya saakin. Gusto ko ng makawala sakanya at nagawa ko naman ngunit agad niya naman akong nahawakan sa pulso para pigilan ako sa pagtakbo muli.

“Sandali lang let me…” hindi ko na ito pinatapos dahil sa pagharap ko sakanya ay isang sampal naman ang iginawad ko para sa ginawa niyang pananakit saakin.

“Let me go. WAG NA WAG MO NA AKONG HAHAWAKAN PA!” sigaw ko dito na nagbasag sa boses ko. “…nandidiri ako sa’yo” sabi ko na ikinaluwag ng pagkakahawak niya saakin.

Ginamit ko ang pagkakataon para makatakbo palayo sakanya. Makalayo na sakanya dahil hindi ko pa makayanan ang tignan siya direkta sa kanyang mga mata dahil alam ko na siya rin ay sising-sisi na ginawa niya pero mas nasaktan ako.

Hindi sana niya ginawa ito sa ganitong pagkakataon na may hindi pa kami nagkakaayos sa hindi pagkakaintindihan sa relasyon namen. Pero binigyan na niya ako ng rason para kamuhian at sukuan siya. Dahil ang sakit na.

Pero ang hindi ko matanggapan ay ang katotohanang mahal ko pa siya at ito ang pinakamasakit na parte saakin.

Chapter 6

Chapter 6

Neil’s POV

Nagising ako nong may mga kamay na pumulupot saakin. Ramdam ko ang init ng bisig nito na nakayakap sa hubad kong dibdib. Babalik pa sana ako sa pagtulog dahil umiikot pa din ang utak ko dahil sa kalasingan pero bago yun ay tinignan ko muna ang yumakap saakin. Halos bumalikwas ako ng bangon sa nakikita ko. Hindi ako makapaniwala na magkatabi kami magtulog. Bumaling ito sa kabilang dako ng kama at doon ko napansin na wala itong damit na pang-itaas. Agad kong kinapa ang comforter para tignan ang nakakubli dito at halos man laki ang mata ko sa nakikita.

“Tangina hindi maaari to.” Sabi ko at tumayo sa higaan.

Hubot hubad ako at ang katabi ko. Pero ang mas nagpagimbal saakin ay ang tuyong dugo sa pagkalalaki ko. Para akong binuhosan ng malamig na tubig sa napagtanto ko at hindi ako makapaniwala kung sakaling nangyayari ito.

Ilang boses kong nasapak ang sarili dahil gusto kong magising sa panaginip na ito pero hindi, ito ang realidad at nakipagniig ako sa babaing alam kong kinaiinisan ng kasintahan ko.

Nong sabihin iyong ng utak ko ay agad na pumasok sa isip ko si Elex. Agad kong hinanap ang bag ko na nasa isang upuan. Binuksan ko ito at grabing pagsisisi ang mas lumukob saakin. Nakakailang tawag na pala ito at isang mensahe.

Agad ko itong binasa na mas lalong nagpakonsenysa saakin. Tinignan ko ang detalye doon at halos ala sais na niya ito pinadala. So nag-antay siya doon ng ganoong katagal habang ako ay maghapong nakikipag-inuman. And now I end up on someone’s room. Naked!

“Fuck!!!” I shouted the moment I feel guilty to what ii have done. I don’t mind if someone might hear me but I want to go out from the fucking room.

“Huh? What happened” sabi ni Yonice na kakagising pa lang.

Kumulo ang dugo ko nong makita ko ang pagmumukha niya kasi kinusinti niya ang pagkakataon na lasing ako at makipagniig saakin. I shouldn’t be guilty to what I have done to her but the fact that I did it at may nag-aantay saakin jowa ay isang kasuklam-suklam na pangyayari.

“Fuck you Yonice!!!” I scream.

Agad ko ng hinanap ang uniporme ko at sinuot ito.

“Sandali lang Neil…” she said pero hindi ko ito pinansin at nagpatuloy sa pagsuot ko ng damit ko. Nakita kong nilapitan niya ako pero agad koi tong pinigilan.

“Don’t you dare lay a hand on me or you will regret it” asik ko dito na nagpaluha sakanya pero wala akong pakialam kong mag-iiyak siya.

“Pero Neil may nangyari satin” sabi niya na halos mabasag na ang boses pero hindi ko ito pinakinggan.

“I don’t fucking care if there’s something happened between us and I don’t care about you” sabi ko na nagpaiyak na sakanya. Nagpatulog lang ako sa pag-aayos sa sarili hanggang sa matapos ako at aalis na sana kung hindi lang ako natigilan sa sinabi niya.

“But you said na gusto mong may mangyari satin na gusto mong mahanap saakin. Neil binigay ko sayo yung pinagkakaisang bagay na alam kong di pwede kasi sabi mo we can make things out” sabi nito na ikinatingin ko sakanya.

Humahagulhol na ito ng iyak na nagpahabag saakin. Unti-unti namang bumalik sa alaala ang mga kaganapan kagabi at hindi nga ito nangsisinungaling. But I know more. Hindi niya dapat gawing excuse yun dahil alam kong ginusto niya yun dahil nuon pa man ay alam kong may gusto na ito saakin kahit nong pagkabata pa lang namen. At alam kong she took advantage on me coz I’m drunk.

Mas lalo lamang nag-init ang ulo ko kaya iniwan ko ito sa kwarto niya. Lumabas ako ng bahay nila at daling naglakad palabas ngunit hinabol niya pala ako. At kahit kumot lang ang naging takip niya sa katawan ay hindi ito rason para hindi ako habulin.

“Neil what if I get pregnant?” bungad nito saakin nong maabutan niya ako sa labas ng bahay.

That question almost struck me. Kasi wala sa isip ko ang ganoon bagay. For several time I sex with Lex, I never imagine such thing coz I know he would never be get pregnant. But this matter to her is serious and I’m not yet ready about it.

“I don’t know” I said and bid my goodbye.

Pumara ako ng taxi para makauwi ng bahay.

Pagpasok sa kwarto ko ay duon lumukob ang grabing konsensya sa pinaggagawa ko. May mahal ako pero I fuck somebody else. And now that somebody might get pregnant to my stupidity. Ang laki kung tanga. Kung sana inayos ko agad ang problema namen ni Elex. None of this might happen.

Papasok na sana ako ng shower nong biglang tumunog ang phone. Halos mabitawan ko ang phone ko sa nakikita. Ngayon nakokonsensya na talaga ako sa ginawa ko kaya wala akong nagawa kundi hindi muna ito sagotin. Papapsok n asana ako ng banyo ng muling tumawag ito saakin. Ngayon grabing pagsisisi na ang lumukob saakin. Bumalik ako sa higaan at pinulot ang phone ko pero kinansila na niya ito. Sandali pa akong nag-antay kung tatawag ba ito at hindi naman ako nabigo.

“Papasok ka na ba? Teka lang papunta na ako jan. Antayin mo lang ako” sabi ko dito.

“Ah wag na kasi andito na ako sa school… meron pa kasi kaming gagawin na canvass kaya inagahan ko. Tumawag ako para ipaalam sa’yo yun” tugon niya saakin.

“Ah ganon ba?” sabi ko na lang na ikinalungkot ko dahil dapat sinusundo ko siya at kumakain kasabay ng mga makukulit niyang mga kapatid. Ngayon ay grabing konsensya na ang lumukob saakin dahil sa nagawa kong panloloko sakanya. Tanging magagawa ko na lang sa ngayon siguro ay hahayaan na muna ito.

“Am beh… Magusap tayo sa vacant ko mamaya ah. Sorry pala sa nangyari” nagalak ang damdamin ko sa sinabi nia dahil ito na mismo ang nagbaba ng bandura niya para maiayos namen ang problema namen. Siguro kahit ito muna ay aayusin ko.

“Sige sige… I’m also so sorry too babe. Promise I will make it up to you next time” tugon ko dito at pinatay na niya ang tawag.

Nagmadali naman akong nagligo para mapuntahan agad ito dahil namimiss ko na ito. Ayaw ko ng makaramdam ng guilty dito dahil ayaw kong masira ang matagal na naming binuklod na relasyon pero sumagi naman sa isip ko si Yonice at ang nangyari sa pagitan naming dalawa.

Hindi ko na alam ang iisipin. Halo-halo na ang problemang dumadagan saakin.

Pagkatapos ko maligo ay nagmadali akong nagbihis at agad na pumasok na sa school.

Nasa hallway na ako nong biglang may nagkagulo sa building nila Elex. Kinabahan naman ako at kinutuban kaya nagmadali akong pumunta dito. Dinig ko ang bulong-bulongan mula rito sa labas ng building nila kaya agad na akong pumasok dahil alam ko na nasa iisang silid lang silang dalawa at ayaw kong magkasakitan ito dahil sa katarantaduhang ginawa ko.

Ngunit sa pagpasok ko ay ang pagtakbo ni Lex palabas ng building nila. Umiiyak ito at hindi ko alam kung bakit. Mas lalo akong nalugmok sa kaisipang baka nalaman na niya. Alam kong marami kaming kasama non at hindi malayong hindi ito magkwento kay Lex kung magtatanong ito.

Agad koi tong sinundan dahil parang alam na niya ang nangyayari. May sumaksak sa dibdib ko bigla nong makita koi tong humahagulhol habang tumatakbo sa covered walk.

“Elex sandali!” sigaw ko pero parang hindi niya ako naririnig.

“Lex please sandali lang!” sigaw ko ulit nong mapansin kong mas binilisan pa niya ang pagtakbo pero pinilit kong makalapit dito hanggang sa maabotan koi to. Agad koi tong kinulong sa mga yakap ko para hindi na ito muling tumakbo pa.

“Please let me explain…” sabi ko na mas lalong nagpalakas sa mga hikbi nito kaya mas lalo pang hinigpitan ang pagkakayap dito para ipadama sakanya na hindi ko siya papakawalan hanggang sa hindi niya ako hinahayaang magpaliwanag.

Naramdaman kong pilit niya kumakawala sa pagkakayakap ko sakanya at ayaw kong makitang naghihirapan ito kaya pinakawalan ko siya. Tatakbo n asana ulit ito kung hindi ko lang nahawakan ang pulsohan niya.

“Sandali lang let me…” hindi ko na natapos ang sasabihin dahil isang malakas na sampal ang ibinigay niya saakin na nagpapahiwatig na alam na niya ang lahat at nasaktan ko siya. Nangingilid na rin ang mga luha ko at kahit gusto kong umiyak ay tinatagan ko ang sariling hindi gawin yun.

Ngunit hindi ko na rin napigilan ang sarili na hayaan na lamang ang mga luhang lumandas sa mga pisngi ko dahil sa sinabi niya.

“WAG NA WAG MO NA AKONG HAHAWAKAN PA!” bulyaw niya saakin. Tinignan ko siya pero nakayuko ito. Pero kita ko sa mga pisngi niya ang grabing sakit na dinadamdam niya ngayon.

“…nandidiri ako sa’yo” dagdag nito ikinaluwag ng pagkakahawak ko sakanya.

Para akong binagsakan ng langit sa sinabi niya. Hindi ko matanggap na ang dumi na ng tingin niya saakin. Pero nasaktan ko na siya at siguro may karapatan siyang sabihin iyon saakin sa kagagohang ginawa ko. Walang kapatawaran ang nagawa ko sakanya dahil sa nasaktan ko siya ng lubos.

Chapter 7

Chapter 7

Elex’s POV

Does he know how I’m breaking every time I fall asleep at night? Does he know that I’m still haunted by those memories? Does he know that I’m trying to pick myself up for every piece he shattered because of his mistake? Maybe not.

But here I am, underneath it all I’m still captivated by the hole he made because of his mistake. I’m trying to pick every piece of me but still its keep on breaking. I’ve been holding back for the feelings that could change my mind. Coz I know I’m not yet ready to forget him because forgetting is a harder fight. Maybe after all of this, I’m still need time to recover.

“It’s been a week…” I said to myself.

Halos tatlong araw na nong mangyari iyon at ang bigat-bigat pa rin ng pakiramdam ko. Halos sa bawat araw na yun ay unti-unting winawasak ang damdamin ko. Ang sakit at napakasakit isipin na hanggang ngayon ay umiiyak pa rin ako dahil sa nangyari. Gusto ko ng siyang kalimutan pero pilit nilalabanan ng damdamin ko ang sinasabi ng isipan ko at nakakapagod na laging ganito.

If there’s an easy way to ease the pain maybe everyone will get over it sooner but there’s no such thing as moving on that easily.

Bumalik ako sa paghiga sa kama ko dahil sa pagod na ang katawan ko sa awayan ng isip at damdamin ko. Daig pa nila ang hidwaan ng mga sumakop sa bansa kung maglaban.

Pero bakit ba ganito? Bakit hindi na lang sila sumang-ayon sa isang bagay na ikakabuti nilang dalawa. Bakit laging ganito? Alam kong nakakalamang ang isip ko pero parang may ibang pag-iisip ang damdamin ko na labanan lahat ng sinasabi ng isipan ko sakanya.

Mahal ko pa siya…

Yan ang laging isinisigaw ng puso ko dahil ayaw niyang pakawalan ang taong nagpapatibok nito. Parang ikakamatay niya kapag nawala ito.

Habang pilit ko pa ring pinapakinggan ang hidwaan ng nasa loob ko ay bigla namang may kumatok sa pintuan ng kwarto ko.

“Ate! Kakain na!” sigaw ni Deme habang walang humpay na hinahampas ang pintuan ko.

Lumapit ako dito at pinagbuksan ito. Halos mahampas niya rin ako nong pagbuksan ko ito.

“Pwede namang kumatok ng maayos no?” sabi ko dito.

“Eh kanina pa kita tinatawag, di ka naman sumasagot. Meron ka pa rin ba?” sabi nito na ikinainit ng ulo ko.

Lagi kasi ako nitong binibiro na nagkakaroon na ako kaya laging nag-iiba na ang mood ko nitong nakaraan na araw. Hampas naman sa balikat ang inaabot niya saakin.

“Aray ko naman napakasadista… kaya ka iniiwan eh” sabi nito na mas ikinainit ng ulo ko. Hahampasin ko na sana ulit ito pero tumakbo ito ng napakabilis na halos hindi ko na maabotan.

Alam na rin ng magulang ko ang nangyari nong bumisita ang mga kaibigan ko para kamustahin ako. Apat na araw na kasing hindi ako pumasaok kasali na yung araw na nalaman ko ang katarantaduhang ginawa ni Neil. Itong si John Dexter din kasi parang inahin kung pumutak, walang tigil kaya ayun nalaman nila mama.

Bumaba naman din ako sa huli kasi alam kong pupuntahan ako ni Papa sa kwarto para piliting kumain. Nong nangyari kasi yun ay halos wala na akong ganang kumain. Nababahala na rin sila Mama kasi napakapayatot ko na daw at mas lalong lumala pa daw ako sa pagkapayatot.

“Oh kain ka na habang maiinit pa ang pagkain” salubong saakin ni Mama nong makalapit ako sa hapag.

“Maayos na ba ang pakiramdam mo?” tanong naman saakin ni Papa nong makaupo ako sa mesa.

Pero imbes na sagotin ito ay nagpakawala na lang ako ng isang buntong-hininga. Nakinuha naman siguro niya ang pinahiwatig ko kaya hindi na ito nagsalita pa. Naging tahimik ang hapag hanggang sa matapos ako. Lagi naman ako yung nauunang matapos kumain.

“Matutulog na po ako…” sabi ko na lang sa kanila at lumabas ng kusina.

Hindi naman din ako nakarinig pa ng kahit ano pa sa kanila kaya tumuloy na ako sa kwarto ko ngunit sa pag upo ko sa aking higaan ay narinig ko ang pagpihit ng sirado ng aking kwarto at ang sunod-sunod na hampas ni Deme.

“Kuya! Kuya! Kuya!…” tawag ng bruha kong kapatid na hindi na talaga natinag sa mga hampas ko sakanya.

Hindi ko na sana ito papansin at magsusuot na lang sana ng headphone para hindi marinig pa ang nakakarindi nitong boses na nakakabasag ng pinggan sa sobrang tinis nang may sinabi itong nagpatigil saakin saglit at pinagbuksan agad ito.

“Anong sabi mo?” sabi ko pagkabukas ko ng pintuan ko.

“Ay bungol…” sabi ng bruha sabay irap saakin. Nakita naman niya siguro ang naiirita kong mukha na ipinapakita ko sakanya kaya agad nitong sinabi ang sadya na labis ko na lamang ikinagulat.

“Si Kuya Neil kasi, nasa baba…” pagkasabi nito saakin ay wala sa isip akong napatakbo sa ibaba at daling tinungo ang main door ngunit agad rin akong natigilan sa pagbukas nito nong marinig ko si Papa na sumisigaw.

“Magpapakita ka sakanya pagkatapos ng ginawa niya?” pangkokonsensya ng kapatid ko na nasa tabi ko lang pala na sinundan pala ako pagbaba. Tinignan ko ito na pareho ko ring nag-aalala pero mas nanaig kasi saakin ang sigaw ng damdamin ko kaya bubuksan ko n asana ang pinto para kausapin man lang si Neil pero pinigilan ako ni Deme.

“Sabi ni Papa huwag ka raw naming papalabasin” seryoso nitong saad saakin kaya sa huli hindi ko rin nagawa ang gagawin ko sana.

Siguro nag-aalala saakin ng sobrang si Papa kaya siya na lang ang humarap sa dati kong kasintahan. Hindi ko hangad na magkaroon ako ng ganitong aberya ngunit hindi ko naman siguro napipigilan ang ganitong pangyayari lalo na at alam ko na dadating din ang panahon na magkakahiwalay kami.

Natigilan lamang ako sa pag-iisip pa ng malalim ng narinig ko ang pagsigaw ni Mama ngayon kaya dali akong lumapit sa bintana para tignan ang nangyayari at halos napasinghap ako sa nakita ko. Nakaupo sa sahig si Neil habang pinapahid ang labi nitong pumutok dahil siguro sa pagsuntok ni Papa dito.

“May isang hiling lang ako sa’yo ngunit hindi mo pa nagawa ng tama… Ngayon tama na siguro yang kabayaran para sa ginawa mo sa anak ko. Umalis ka na kung ayaw mong masipa kita palabas!” galit na bulyaw ni Papa kay Neil na pinipigilan ngayon ni Mama para hindi na magulpi si Neil.

“Pakiusap po Tito, hindi ko po sinasadyang ang nangyari gusto ko lang pong manghingi ng tawad kay Elex po please… nagmamakaawa po ako sainyo” pagsusumamo ni Neil kay papa na ngayon ay nakaluhod na sa harap ng mga magulang ko.

Napatakip na lamang ako ng bibig dahil sa hikbi na lumalabas dito dahil sa nakkita ko. Hindi ko inasahan na hahantong ang lahat sa ganito at ayaw kong mangyari ito pero sobra akong naaawa sa mga taong nadamay ko dahil lang sa dinadamdam ko.

“Pakiusap na rin Hijo baka hindi pa ngayon ang panahon para magusap kayo ng anak ko “ mahinahon na paliwanag ni Mama kay Neil habang akay pa rin si Papa na nag-aabang ng sumuntok.

“Please po Tita ngayon na lang po… gusto ko lang siyang makita” pagmamakaawa ni Neil na labis na lamang ikinabigat ng damdamin ko. Alam ko na nagsisisi na ito sa nagawa niya pero hindi ko naman maturuan pa ang isipan ko na patawarin siya. Ang hirap lang tanggapin sa ngayon ang paliwanag niya dahil alam kong hindi ito tatanggapin ng aking isipan.

“Wala kang makikita dito kaya umalis ka na!!!” bulyaw ni Papa.

“Pakiusap na muna Hijo wag muna ngayon” sabi ni Mama.

Kita ang kabiguan sa mukha ni Neil nang pinapaalis na ito. Pinagmamasdan ko na lang ito dahil wala na rin akong magagawa dahil si Papa na ang nag-utos nito. Hindi rin naman nila ako papayagan na magkita kami kaya mas mabuting palipasin na muna ang sakit na nararamdaman namen.

“Sige po, pasensya na sa abala pero sana… Lex?” nawala ako sa pagiisip at hindi ko namalayan na nahawi kop ala ang kurtina kanina pa kaya nakita niya ako.

“Lex!!! Please lumabas ka jan… mausap naman tayo oh please …” nagsusumamo nitong pakiusap nong makita niya akong nakadungaw sa bintana pero agad ko rin itong inayos at napaurong palayo dito.

“Lex please magusap tayo please… I’m sorry please magusap naman tayo”

Napatakip na ako ng tenga dahil sa paulit-ulit na boses na umalingawngaw nito sa aking isipan. Tinitibag nito ang utak ko at pinapalundag ang puso ko dahil gusto ko na rin siya malapitan at mahawakan man lang. Hanggang sa hindi ko na kinaya at dali akong tumakbo paakyat ng aking kwarto at dali itong isinara.

Napahagulhol ako ng iyak dahil alam ko sa puso ko na hindi ko pa siya kayang kausapin dahil sobrang sakit pa rin ng ginagawa niya saakin. Hindi ko pa kayang magbigkas ng mga salita at baka iba ang masabi ko dahil gusto kop ag nagkataon na magkausap ko ay maayos naming pag-uusapan ang lahat saamin. Huwag muna sa pagkakataon na’to.

Chapter 8

Chapter 8

Neil’s POV

Ilang beses ko ring pinag-isipan na puntahan si Elex sa kanilang bahay pero lagi akong pinangungunahan na kaba ko sa nagawa ko. Hindi rin malayong malaman na ng mga magulang niya ang nangyayari saamin dahil simula nong araw na nangyari yun ay hindi na ito pumapasok. Hahayaan ko na muna sanang maibsan ang sama ng loob niya saakin pero sobrang pag-aalala na lumukob sa konsensya ko nong sumunod na lingo ay hindi pa rin ito pumapasok. Sa susunod na linggo pa naman ang Finals namen at ayaw kong hindi rin siputin ni Elex ang mga pasulit niya kaya nabuo ang desisyon kong punatahan ito.

Nasa tapat na ako ng bahay ng bigla naman akong nakaramdaman ng pag-aalinlangan. Para kasing nawala ang lakas ng loob na inipon ko mula kanina. Gusto kong umatras na muna pero naisip ko ring andito na ako bakit hindi ko na lang ituloy.

Hanggang sa binuksan ko ang gate nila at walang pasabing pumasok. Kumatok ako ng tatlong beses sa nakasaradong pinto dahil ayaw ko namang maging bastos. Saglit akong nag-antay ng marinig ko ang pagbukas ng pinto nila at sumilip dito si Deme. Tatanongin ko na sana ito pero dali naman nitong sinara ang pinto kaya natigilan ako. Saglit pa akong naghintay at muling kumatok ng bumukas ulit ito ang mga nanlilisik na mga mata na ang sumalubong saakin.

“Anong ginawa mo dito?” sabi ni Tito na may halong galit na sa tono ng boses nito na sinabayan ni Tita paglabas.

“Tito maganda gabi po…” sabi ko dito para bumati muna pero hinawi niya ang kamay niya na kukunin ko sana para magmano. Agad na akong nakaramdam na pangangamba sa ginawa ni Tito at alam kong mapapahamak ako ngunit pumunta ako dito para manghingi ng kapatawaran sa nagawa ko dahil alam kong alam na nila ang nangyayari.

“Gusto ko po sanang makausap si Elex” sabi ko na lang dahil didiritsuhin ko na sila sa sadya ko.

“Hindi mo na makakausap ang anak ko simula sa araw na’to kaya umalis ka” giit nito saakin.

“Please po Tito, nagmamakaawa po ako sainyo.” Pagmamakaawa ko sa kanila habang nakaluhod na ako sa harapan nila.

“Nako Hijo tumayo ka riyan” sabi ni Tita pero gagawin ko talaga ito dahil gusto kong malaman nila na sobra akong nagmamakaawa sa kanila.

“Kahit gawin mo yan ng ilang beses hindi na ako papayag pa na makita mo ang anak ko…” galit na ngayon na sabi ni Tito saakin at halos mapapikit ako dahil sa lakas ng pagkakasabi niya pero hindi nito natitibag ang paasa kong makausap man lang si Elex ngayon.

“Please Tito, mahal ko po si…” hindi ko na natuloy ang sasabihin nong may maramdaman akong malakas na suntok sa dumampi sa mukha ko na ikinaupo ko sa malamig na sahig ng kanilang terrace.

Para akong nabingi sa lakas ng suntok nay un at halos hindi ko na marinig ang pagsigaw ni Tita na inaawat si Tito sa pagkakasuntok saakin. Nanlamig ako nong may makita akong patak ng dugo sa puting uniporme ko pero mas nanaig saakin ang kagustohan kong makita si Elex ngayon dahil hindi nila alam na sobra ko na itong na mimiss at grabing pangungulila na ang naramdaman ko dahil sa kasalanang nagawa ko sakanya.

“May isang hiling lang ako sa’yo ngunit hindi mo pa nagawa ng tama… Ngayon tama na siguro yang kabayaran para sa ginawa mo sa anak ko. Umalis ka na kung ayaw mong masipa kita palabas!” galit na bulyaw ni Tito saakin na pinipigilan ngayon ni Mama Tita

Naalala ko noon ang kasunduan namen ni Tito nong pinayagan niya akong maging kasintahan ng anak niya na ang kamao niya ang unang matatamo ko sakanya. Pinaliwanag naman saakin ni Tito lahat saakin ung bakit niya gagawin ito saakin at tama na siguro ito bilang kabayaran sa nagawa ko kay Elex na sana naman payagan na niya akong makausap ito.

“Pakiusap po Tito, hindi ko po sinasadyang ang nangyari gusto ko lang pong manghingi ng tawad kay Elex po please… nagmamakaawa po ako sainyo” panghihingi ko pa nang awa dito dahil talagang gusto kong makita si Elex ngayon.

“Pakiusap na rin Hijo baka hindi pa ngayon ang panahon para magusap kayo ng anak ko “ mahinahon na paliwanag ni Tita saakin habang akay pa rin niya si Tito na nag-aabang ng sumuntok dahil sa nakakuyom na mga kamay nito.

“Please po Tita ngayon na lang po… gusto ko lang siyang makita” pagmamakaawa po pa sakanila.

“Wala kang makikita dito kaya umalis ka na!!!” bulyaw ni Tito saakin na sobra ko ng ikinabahala dahil hindi ko lubos maisip na ganito pala ito magalit. Siguro dahil lang naman ito sa nangyayari ngunit ayaw ko pang mawalan ng pag-asa dahil nararamdaman kong magkakausap kami.

“Pakiusap na muna Hijo wag muna ngayon” mahinahon na pakiusap saakin ni Tita at doon na rin ako nawalan ng pag-asa na baka makita ko si Elex sa gabi man lang na ito.

Hindi ko alam ang mararamdaman dahil sa pangalawang pagkakataon ay nabigo na naman ako. Nabigo ko si Elex sa tiwalang ibinigay niya saakin. Nabigo ko ang mga magulang niya na hindi masaktan ang damdamin niya pero ang laki kong tanga dahil sa huli nagawa ko pa rin ang mga bagay na ito.

“Sige po, pasensya na sa abala pero sana…” sabi ko na lang nang matigilan ako nong mahagilap ng aking mga mata ang imahe ng aking kasintahan. “..Lex?” tawag ko dito nong makita koi tong nakasilip sa bintana na agad kong ikinalapit dito ngunit agad niya itong isinara na dali ko na lamang itong nilapitan kahit isang pader ang nakaharang saakin ay gusto ko lang masilayan ang mukha niya.

“Lex!!! Please lumabas ka jan… mausap naman tayo oh please …” tumatakbo ako palapit sa bintanang sinilipan niya at dali koi tong hinawi at doon ko na muling nakita ito ngunit labis naman na bigat ng loob ang naramdaman ko nong makita koi tong nakapikit habang tinatakpan nito ang mga tenga.

“Lex please magusap tayo please… I’m sorry please magusap naman tayo” pagsusumamo ko ngunit para naman akong binagsakan ulit ng langit nong unting-unting nawawala sa aking paningin ang imahe nito. Dahil sa namumuong mga luha ay hindi ko na alam kung nasaan na ito kaya hindi ko na din napigilan ang mga hikbi ko dahil sa pangalawang pagkakataon ay hindi ko na naman napigilang umalis ito sa aking harapan.

Umuwi ako ng bahay na sawi at mabigat ang pakiramdam dahil wala na namang akong nagawa para saamin. Bagsak ang katawan ko sa sofa habang binabalikan ko ang mga sandali kung bakit nangyari saamin ang ganito. Hanggang sa hindi ko na lang napigilan sapakin ang sarili dahil sa sobrang galit ko sa katangahan ko.

Alam ko pa noon na talagang isang katangahan ang mahalin ang isang tulad niya dahil alam kong pareho kami ng kasarian pero sa bawat araw kasi na kasama ko siya ay napalapit na ako sakanya hanggang sa hindi ko na makita ang sariling wala sa tabi niya dahil alam kong mahal ko na siya. Sobrang tagal na rin naming nagsama at kay hirap ng bumuo pa isang relasyon na pinagtibay ng panahon. Alam ko noon na maraming balakid ang aming pinagdaanan pero lahat ng yon ay nalagpasan namen dahil dalawa kaming sinagupa ang hamon ng panahon kaya ngayon gusto kong lagpasan ito ngayon dahil ayaw kong sayangin ang matagal na naming pinagsamahan.

Kinaumagahan ay hindi ko namalayan na nakatulogan ko ang sobrang pag-iisip at nagising lamang sa lakas ng ringtone ng phone ko dahil sa hinayopak na kay aga-agang mangbwesit.

“Napaaga ata gising mo tukmol!” inis kong sabi sa katawag ko ngayon.

“Oy bro gising ka na niyan! Agang-agang ng alas nuwebe ah” pang-iinis naman nito saakin.

“Ano bang kailangan mong kumag ka…” sabi ko na lang dito dahil wala talaga akong aasahang magandang sasabihin nito.

“Wala lang… gusto ko lang sabihin na pumasok na yung honeybabes mo…” pagkasabi palang ng kumag ko na bestfriend non ay agad akong bumalikwas sa pagkakahiga at daling tinungo ang banyo para makaligo na. Hindi ko na rin ito sinagot dahil alam kong hindi ito nagsisinungaling saakin dahil alam niya ang pinagdadaanan ko ngayon.

Pagkatapos kong mag-ayos ay agad na akong humarurot papunta ng school at daling hinanap si Lex at pinuntahan ito sa department nila at nong nasa harap na ako ng room nila ay agad akong pinigilan ng isang teacher.

“Dito ba exam mo Mr. Sandoval?” sabi nito habang nakataas ang isang kilay.

Kamuntikan ko ng nakalimutan na araw na pala pasulit ngayon hanggang sa Biyernes at sasabihin kong hindi pa ako handa dito pero handa na akong makipag-usap kay Elex at kahit ano gagawin ko basta lang makausap ko siya ngayon.

“Ah hindi po Ma’am pero hinahanap ko po si Elex” sabi ko na agad na ring hinanap ito sa loob kahit nasa labas lang ako na nakadungaw at hindi naman ako nabigo dahil agad ko itong nakita sa pinakasulok. Nakita ko ring kinakausap siya ng mga katabi niya dahil siguro pinapaalam sakanya na hinahanap ko siya pero nadurog lamang ang puso ko nong walang kibo itong ibinalik ang pansin sa kanyang pasulit.

Sana man lang pansinin na niya ako dahil sobrang gusto ko na siyang makausap at labis na akong nasasaktan na parati na lamang niya akong binabalewala.

Chapter 9

Chapter 9

Neil’s POV

Minabuti ko na lang na hayaan na muna si Lex dahil baka mawala pa ito sa pokus at baka bumaksak pa na ayaw kong mangyari kaya pinili ko na lang ding kumuha ng pasulit ko. Ngunit ako lang din pala ang hindi makapokus sa pasulit ko at ang buong nasa isip ko ay ang mga sasabihin ko sakanya kapag nagkausap na kami. Kaya sa inis ko ay pinasa ko na lang ang papel ko na blangko dahil wala naman din akong tamang isasagot rito.

Dali na lamang akong pumunta sa assign room nila Lex pero halos wala ng tao roon at kaunti na lang ang nasa loob kaya minabuti ko na lang na hanapin ito. Sinubukan ko ring tawagan ito ng ilang beses ngunit hindi niya sinasagot. Gusto kong libutin ang buong campus pero sobrang laki nito pero kahit mapagod man ako sa kakasuyod dito mahanap ko lang siya ay gagawin ko.

Habang naglalakad ako sa kung saan ay sumagi naman sa isip ko ang lugar na parati niyang pinupuntahan dahil gusto niya dito kasi tahimik at mapayapa. Dali akong tumakbo kung saan alam kong naroon ito. Nong makarating ako sa loob ay inilibot ako ang tingin sa bawat sulok nito at tinignan ang bawat shelf na madadaanan ko. Hanggang sa makarating ako sa mga shelf na puno ng libro tungkol sa arts at doon nakita ko na siya, dahan-dahan inililipat ang bawat pahina at sa bawat paglipat niya ay ang mga hakbang baa king ginagawa papunta sakanya nang napatigil ito at napatingin sa kanyang likuran kung nasaan ako nakatayo.

Kita sa mga mata niya na alam niyang hahanapin ko rito at hindi siya nagkamali sa akalang yun. Hindi pa man siya nakakapagsalita ay ikinulong ko na siya sa aking mga bisig para makasigurado akong hindi na siya mawawala pa sa aking piling. Hinigpitan ko pa ang aking mga yakap sakanya habang nagbabakasakaling tugonan niya ding ang yakap na pinapadama ko sakanya ngunit hindi na niya ito ginawa hanggang sa matapos ang yakap na yun na wala na siyang ginawa.

“Pakiusap magalit ka saakin. Sigawan mo’ko kung kinakailangan. Saktan mo ko kung yon ang ikakapanatag mo… pero wag naman tong wala ka na lang sasabihin na saakin Lex” sabi ko sakanya habang pilit itong pinapatingin saakin ngunit hinahawi niya ang tingin sa ibang direksyon.

“Lex, ibalik natin ang kahapon at mga sandaling hindi mapapantayan ng kung ano man. Pakiusap, huwag sana natin basta-bastang itatapon ang pagmamahalan natin kay tapat.” Pagsusumamo ko sakanya ngunit hindi pa rin niya ako kinikibo. “Kung ako ay nagkamali minsan, hindi mo na ba ako mapagbibigyan? Dinggin mo sana ang nais kong patawin mo ko Lex” dagdag ko na pumukaw sakanya para tignan ako direkta sa aking mga mata.

Kung alam niya lang kung ano ang dulot ng mga titig niya saakin ay baka kamuhian niya ako ng tuloyan kapag susunggaban ko ang mga labi niyang kay tagal ko ng hindi nararamdaman.

“Simulan natin ulit sa umpisa…” hindi ko na natapos ang sasabihin ng magsalita na ito.

“Pakiusap Neil, nasasaktan pa rin ako sa bawat araw na iniisip ko kung saan ako nagkulang sa’yo. Binigay ko naman ang lahat siguro di ba?” putol niya saakin.

“No! Hindi yon ang tungkol don” depensa ko sa kanyang sinasabi.

“Then why? Why did you do this to me?” agad niyang untag saakin na ikinatigil ko bigla.

Hindi ko naman din kasi alam kung bakit nagawa ko yun pero alam ko na wala ako sa isip ng mga panahon na yon pero hindi naman yun basihan dahil kung mahal niya ako ay mauunawaan niya man lang ang pagsusumamo ko na patawarin niya.

“Akala mo ba ikaw lang yung nasasaktan dito? Na ikaw yung naiipit sa lahat ng to? Lex, nasasaktan rin ako lalo na sa mga araw na hindi mo’ko kinikibo dahil lang sa may nagawa akong ikinasakit ng damdamin mo”

“Lang? Para sa’yo ganon lang? Na ganon lang yon para sa’yo ang damdamin ko na ang babaw kong magtanim ng galit sa ginawa mo?” agad niyang tugon saakin.

“Fuck, no!” nasabunot ko ang sariling mga buhok dahil parang wala akong nasasabing tama dito. “The hell, no! It wasn’t my intention and it was just happened but believed me and just like what I always clarified all this time to you… I was drunk.” Halos pumiyok na ang boses ko sa pagpilit na sabihin sakanya ang totoo.

Nakita ko kung paano niya ikuyom ang mga palad niya sa huling sinabi ko at nararamdaman ko na hindi na naman tama ito. Bakit ganito kahirap magsabi ng totoo sa taong nagawan mo ng kasalanan? Minsan naisip ko kung mahal niya ba ako kasi kung ganon ay paniniwalaan niya ako. Ngunit mali din pala ang mga naiisip ko kasi kung hindi niya ako mahal ay hindi siya maglalabas ng sama ng loob saakin at lumuha ng ganito.

“You would never do such thing whether you are sad or lonely even you are drunk, you would never do such betrayal coz you know you will hurt me, Neil. Kasi kapag mahal mo kahit sino pa yang katabi mo at kahit maghubad yan sa harap mo mas iisipin mo na may kasintahan ka! Pero bakit ginawa mo pa rin. Bakit nakaya mo akong lokohin?” and there it struck me right through my bones but what’s more painful to see is seeing him crying because of me. All he said was true and there are no right words to retort it but to apologize to what I did but still I want him to hear me out and understand my situation that time.

Alam kong naging makasarili ako dahil hindi ko agad sinabi sakanya ang problema ko o nagpadalos-dalos ako sa mga desisyon ko na hindi nag-iisip. Napakamakasarili ko na siguro sa nagawa ko at baka hindi ko na nga kailangan pa ang kapatawaran niya dahil hindi ako nararapat roon.

“I’m sorry…” and that’s all I can say to all my mistakes.

“Kaya nga simula nong araw na naging tayo ay hindi minsan nawala sa isip ko ang pag-aalinlangan na baka isang araw mawawala ang pag-ibig mo… at araw-araw ko yung pinaghahanda kasi alam kong ako yung masasaktan. Kasi alam kong may bagay na hindi ko maibibigay sa’yo na alam mong hahanapin mo balang araw sa iba. Pero ang sakit sakit, sobrang sakit at napakasakit pa rin pala kapag mararanasan mo na pala.” Sabi nito na labis ko na lang ikinalito.

“All this time, you still have doubts?” and that was all I can say to what I hear from him kasi hindi ko lubos akalain na nag-aalinlangan pala siya saakin.

Ngayon sa ginawa ko ay binigyan ko na siya ng rason para panindigan niya ang mga agam-agam niya saakin.

“Hindi mo naman maiaalis saakin yun.” He said and starts to cry that make me also mourn in the inside.

“So itatapon mo na lang ba ang halos tatlong taon nating pinagsamahan?” sabi ko habang pinipilit ang sariling hindi pumiyok dahil nanginginig na ang kalamnan ko at parang ilang minuto lang ay iiyak na din ako.

“I don’t know…” he reply.

“They why don’t you let me fix this… I know we can figure this out” pagpupumilit ko sakanya kasi hindi ako papayag na basta-basta na lang mawawala saamin ang pag-ibig na ito.

“It’s not hard to do it but it’s hard to take a risk then regret it later. I know some may have second chance but I don’t see it to us.” Nong sabihin niya ang mga katagang yun ay nakaramdam agad ako ng bigat sa damdamin ko at kung paano koi to huhupain ay kay hirap resolbahin.

“Please Lex, don’t let this thing just slip away… I love you”

“Hindi natin hawak ang kapalaran natin at baka maulit muli ang ganito” agad niyang sumbat saakin.

“But if I did that on the second time it’s not a mistake anymore, it’s a choice but please I would never do that again.” Paliwanag ko sakanya sa panunumbat niya saakin kasi pakiramdam ko hindi na ito makatarungan.

“Lalaki ka Neil and we can’t just conclude that you would never do it again kasi we are still young… There’s more time to think about it and if you do, I hope you made your best choice” he said and bid a goodbye to me.

I don’t know what is good in goodbye when someone wants to leave you behind. Love will not always the basis if you want to stay. It’s our own will that decide whether we take it by chance or leave it all behind.

Chapter 10

Chapter 10

Elex’s POV

Matapos ang naging usapan namen ni Neil kahapon ay mas lalo lamang akong nakaramdam ng sobrang bigat sa kalooban. Alam ng puso ko na hindi ko kayang mawala siya at kahit alam ng isip ko na susundin niya pa din ang nais nitong makalimot ay may malaking parte pa rin sa isip ko na nais na lamang magpaubaya sa sinisigaw ng puso ko dahil alam ko na mahal ko pa din siya. Hindi naman nawala ang pag-ibig ko sakanya pero nasasaktan ako sa ginawa niya.

Kinaumagahan ay maaga akong nag-ayos para pumasok.

“Oh ang aga natin ngayon ah?” bungad saakin ni Mama nong pumasok ako ng kusina para humanap ng makakain.

Nagkibit-balikat lamang ako sa untag saakin ni Mama at inabala na lamang ang sarili na kumuha ng baonan dahil balak kong kumain na lamang sa school dahil sa nitong nakaraang mga araw kasi ay parang nadawit ko ang pamilya ko sa kalungkotan na aking dinadamdam. Nawala kasi bigla ang mga masasaya na araw sa hapag habang walang humpay na nagkukwentohan. Basta lahat naging malungkot na rin sa nangyari saakin.

Pagkatapos ayosin ang baonan sa bag ko ay nagpaalam na ako kay Mama na papasok habang bitbit ang mga materyales na gagamitin namen sa canvass. Ngayon ko na lang kasi binalak gawin ito dahil sa wala akong pasulit ngayon.

Tahimik pa ang buong school pagdating ko at parang ako pa ata ang tao maliban sa guard na nakaduty pa ng night shift dahil mag-aalasais pa lamang. Pumunta na lang ako sa Art Room dahil alam kong parati naman itong nakabukas. Sinimulan ko ng ayusin ang mga gagamitin ko pagkatapos tinawagan ang mga kasamahan ko para ipaalam na nagsisimula na akong gawin yung canvass namen.

Inuna ko munang guhitan ang mga detalye para sa magiging subject ng canvass namen at habang ginagawa ko ito ay hindi ko namalayan na may tumitingin pala sa ginagawa ko. Hindi ko namalayan ang pagdating ng isang kasamahan ko dahil okupado masyado ang isip ko sa mga nangyayari.

“Ano pala theme ng painting natin leader?” tanong nito na ikinatingin ko bigla sa likoran ko at doon ko nakita si Lyle na nakangiting tinitignan ako.

“Aaah… Inesketch ko muna yung mga object sa canvass pero ang theme sana natin ay Impressionism” tugon ko sa kanyang tanong saakin at muling ibinalik ang tingin sa ginagawa ko.

“Hmmm… French type of painting in 18th century… depicting the natural appearances of object scene, emotion, or character by its details intended… maganda… pero typically kasi kapag ganyan ’di ba ay mga babae o di kaya scenery that usually capture the painter’s feeling by the light contrast” makahulugang wika nito saakin na ikinatigil ko.

Nabasa ko rin kasi ang kahulugan ng style ng pagpipintura nito at hindi nga nalalayo ang pinapahiwatig ng mga nabasa ko kahapon lalo na nong matapos ko itong basahin ay ang masinsinang pag-uusapan namen ni Neil.

“Hey, hey, hey… I don’t mean anything to what I say… sorry Lex, it was great though” paghihingi nito ng tawad pero wala naman itong ginawa kasalanan. Nagpapaliwanag lang naman siya sa nalalaman niya at hindi ko naman din masisisi na ito ang mapipili ko.

Hindi rin naman kasi lumalayo ang mga kahulugan ng mga portrait ng mga painting na naglalabas lang din ito ng mga saloobin ng mga gumagawa nito. Siguro daan ko na rin ito para ipahiwatig ko ang dinadamdam ng puso ko gamit ang motion ng painting.

“Excuse me…” sabi ko na lang at kinuha ang baonan ko sa bag at nagpaalam na kakain na muna ako sa canteen. Hindi naman humirit pa ng kung ano si Lyle at hinayaan na lang din ako.

Wala pa ni isang estudyante sa canteen pero may tao na dito dahil sa maaga silang nagluluto kasi may mga estudyante ring kumakain rito ng maaga. Pumunta ako sa counter para tignan kung ano ang luto nila at nong nakapili na ako ay dali ko na lang itong kinakain dahil ayaw kong may maabutan akong mga estudyante lalo na at maiinit pa rin sa kanila ang nangyari saamin ni Neil.

Pero imbes na magmadali ay daig ko pa ang pagong ngumuya dahil sa dami ng mga iniisip ko. Naroon ang papalitan ko ba ang style sa painting namen. Paano kung hindi nila magustohan. Di kaya ay kung paano ako tignan ng mga estudyante muli. At kung paano kung magkrus ang landas namen dalawa. Napabuntong-hininga na lang ako dahil hindi ko pa kaya ang mga iniisip ko lalo na yung panghuli.

Sa dami ng iniisip ko ay hindi ko namamalayan na unti-unti na palang dumadami ang estudyante sa loob. Inilibot ko ang tingin sa paligid at halos lahat ay nakatingin saakin. Parang nawalan naman ako ng gana sa pagkain kaya ang ginawa ko ay nagmadali na lang akong nagligpit ng pinagkainan ko.

Nasa daan ako papunta ng department namen nong bigla tumunog ang phone ko at sa kaba kong basahin ang nakarehistro na pangalan roon ay hahayaan ko na sana pero si Cloudi lang pala ang tumatawag.

“Hoy Bruha ka! Ba’t ang aga mo ngayon? Pinuntahan ka namen sa inyo para sunduin pero sabi ng mader mo pumasok ka na raw” bulyaw nito saakin sa kabilang linya at kahit sa phone ko lang naririnig ang boses nito ay para akong nakikinig sa nakakarinding boses ni Cloudi.

“Inagahan kasi namen dahil may gagawin kaming canvass pa di ba?” tugon ko na lang dito.

“Whatsoever pero teka anjan ka ba department mo? Wag ka munang lalabas jan ha kung hindi pa kami nakakarating jan” sabi ng kaibigan ko na ipinagtaka ko.

“Bakit naman? At saka kakalabas ko lang ng canteen pero papunta na ako roon”

“Naku patay madadaanan ni gaga ang parking area” nadismayang boses ni Jandi ang narinig ko sa kabilang linya na lalo ko lamang ipinagtaka.

“Bakit ba kasi? Anong meron sa parking area? Ipagbabalandara mo ba sasakyan niyo” inis kong sabi dito kasi pabitin din itong magsalita eh.

“Basta magmadali ka o di kaya sa likod ka ng ABM department ka namen dumaan basta huwag lang jan!” bulyaw ng walang magawa kong kaibigan.

“Seryoso ka ba? Papadaanin mo ko don? Eh dinaig ko pa ang kahabaan ng EDSA kung ganon, gaga” sabi ko dito na napapairap na sa walang kabulohang sinasabi ng kaibigan ko.

“Basta sumunod ka na lang kasi…”

Nainis na ako dito at tatanongin ko na sana kung bakit ito nagkakaganito pero natigilan lamang ako nong mahagilap ng mata ko ang pamilyar na pustura ni Neil kaya hindi ko naiwasang hindi mapatingin sa kinatatayuan nito pero isang kamalian pala ang ginawa ko dahil sa nakikita ko.

Kakapark lang nito habang may angkas na isang babae sa likoran niya habang nakapulupot ang isang kamay nito kay Neil. Tinignan ko ang bawat galaw na ginagawa nila. Kung paano pinark ni Neil ang motor niya at kung paano inalalayan niya ang babae para makababa ng sasakyan. Halos mabato ako sa kinatatayuan ko at parang nasemento ang mga para ko roon habang pinagmamasdan ko silang masayang nag-uusap na punta sa direksyon ko. Ngunit wala ng mas masakit pa sa ginawa niya ngayon nong alam kong nagtama ang mga mata namen pero hindi man lang niya ako nilingon nong madaanan nila ako.

Hindi ko alam kung ano ang mararamdam o iisipin. Pero alam kong wala siyang ginawang mali dahil alam ko na pinapalayo ko na siya saakin pero hindi naman nawawala sa isip ko ang bawat salita na lumalabas sa mga bibig namen nong mag-usap kami kahapon. Siguro napagisip-isip na niya na baka isang kamalian lamang niya ako sa buhay niya.

Hindi ko na din napigilan hindi maluha sa nangyari at napukaw lamang ako nong napansin ko ang mga matalik ko na kaibigan na inaakay ako palayo sa lugar na yon.

Dinala ako sa alam naming liblib na lugar ng school namen dahil dito namen noon inaaksaya ang mga oras namen sa mapangutya na mundo. Hindi naman issue saakin kung ano ang sasabihin ng tao sa pilgiid ko pero itong mga kaibigan ko kasi ay hindi handa para sa mga sarili pa nila sa oras na yun.

Nong makaupo kami sa mga nilumang nakatirik parin na mga semento dito sa likod ng library ay dito ko na binuhos lahat ng sama ng loob ko. Simula sa araw na sinagot ko siya hanggang sa nakagawa siya ng isang bagay na ikinasakit ko pero wala na atang mas masakit pa sa babalewalain ka niya na parang hindi ka na niya kilala.

“Sige ilabas mo lang yan besh” pag-aalo saakin ni Jandi.

“Kapag sabi ko naman sa’yo na huwag, huwag mong gawin, yan tuloy kasi eh” sabi ni Cloudi na nadidismaya sa katangahan ko.

Hindi na ako nakapagsalita pa dahil alam kong wala namang lalabas na mga salita pa sa mga bibig ko. Umiyak na lang ako ng umiyak. Nong medyo humupa na ang nararamdaman ko ay pinatili ko muna ang sarili at hayaang damhin ang sandali na magisa kami muli.

Umabot ata iyon ng halos isa’t kalahating oras bago ako nakapagsalita.

“Siguro hindi niya talaga ako mahal…” sabi ko out of nowhere dahil sa wakas na conclude ko ang lahat sa amin ay parang ganon na nga.

Hindi na rin nagsalita pa ang mga kaibigan ko at hinayaan lamang akong maglabas ng sama ng loob para sa katangakan ko para sa sarili ko.

Nong medyo kalmado na ako ay sinabihan ko sila na hayaan na muna nila ako dito pero nag insist sila na sasamahan nila ako. Na-overwhelm naman ang puso ko para sa mga kabigan ko dahil sa suporta na binibigay nila saakin.

Kalahating oras pa ang dumaan bago namen nagpasyang bumalik na lamang sa matao muling lugar nong natigilan kami bigla nong makarinig kami ng sigaw sa nadaan namen na bintana.

“Please naman makinig ka naman saakin, hindi ako nagbibiro at natatakot na ako…” bulyaw ng isang pamilyar na boses ng babae pero natigilan naman kami nong magsalita na ang kausap nito.

“Hindi ko alam Yonice, hindi pa ako handa sa bagay na yan…” sabi ng taong nagdulot ng sobrang sakit muli ng damdamin ko.

Mas lalo lamang kaming nagulat nong magsalita pa si Yonice at sobrang bigat na ang pumatong sa damdamin ko.

“Dapat nong Monday pa menstruation ko Neil pero kahit ngayon hindi pa ako dinadalaw. Paano kapag buntis talaga ako Neil?” napatakip na lamang ako ng bibig sa narinig ko dahil sa nalaman ko. Parang mas dumoble pa ang bigat ng loob ang nararandaman ko sa nalaman.

Hindi ko na napigilan pa ang sariling mapaiyak at mapahagulhol ng iyak sa narinig ko hanggang sa pigilan na ako ng mga kaibigan ko na gumawa ng ingay pa dahil sa narinig ko.

Pakiramdam ko pinaglalaruan lang ako ng tadhana na isang masayang sandali lang pala ang pinalasap saakin at pagkatapos non balik ulit ang lahat sa dati.

Chapter 11

Chapter 11

Neil’s POV

Hindi ko maintindihan kung bakit kay dali lang sakanya ang kalimutan ang relasyon namen. Hindi ko mawari kung ganon na ba kasuklam-suklam ang nagawa ko para hindi man lang niya ako patawarin. Gusto ko siyang intindihin na nasasaktan lamang siya sa nangyari pero ang tuloyang kalimutan ang naging amin ay isang malaking kabiguan saakin.

Tulad ng mga nagdaang mga araw ay parang wala ng nagbago sa kalagayan ko. Nagiging mainitin na ako ng ulo at minsan napapa-away na sa school. Para kasi nila akong hinahamak sa nabigo ko na pag-ibig. Ngunit ang mas nakakainis ay yung parang ang liit ng tingin nila saakin dahil lang sa pumatol ako sa pareho ko na seksualidad.

Papasok na ako ng school nong nadaanan ko ang isang kaklase ko na babae na alam kong naglalakad lang papuntang school. Lagi ko kasi itong nakikita rito kaya nilapitan ko ito at pinasakay sa motor ko. Mainam na siguro ito na hindi nawawala ang pride ko bilang isang lalaki at kaya ko pa ding pamahalin saakin ang mga babae.

“Laine sumakay ka na saakin, sabay na tayo” sabi ko nong napansin niya akong tumitigil sa tabi niya.

Bakas sa mukha niya ang gulat at pagkahiya nong sabihin ko iyon at parang ginaganahan ako sa ginawa ko. Ang dali lang talaga nilang makuha gamit lang ng mga tingin ko. Ngayon sabihin lang nila saakin na nawala ang pride ko bilang isang lalaki.

“Salamat Neil pero sige…” sabi nito at umangkas na sa motor ko.

“Nakaupo ka na ba ng maayos?” tanong ko dito nong hindi na ito gumalaw pa para ayusin ang pag-upo niya.

“Ah oo…” tipid nitong sabi saakin.

“Humawak ka ng mabuti, akin na ang kamay mo” sabi ko dito at inabot agad ang kamay niya para ipulupot sa bewang ko. “Hawak ka lang ng mabuti…” dagdag ko at nagsimula ng paandarin ang sasakyan.

Kinakausap ko ito sa gitna ng byahe para mawala ang hiya nito pero ang tipid niya sumagot. Siguro naiilang pa siguro siya saakin pero sinabihan ko naman ito na huwag ng mahiya.

“Bakit mo ba ako pinasakay Neil? Hindi ba magagalit si Elex nito?” bigla niyang tanong na hindi ko agad nasagot. Hindi ko rin kasi kaya pang sagutin iyon dahil alam ko na kapag nakita ako ni Lex na may pinasakay na ibang tao lalo na kapag babae ay alam kong masasaktan ko ito.

Kagabi ko pa pinag-isipan ang lahat at sobrang nasasaktan ako sa desisyon niya na lumayo muna kami sa isa’t-isa at alam kong maibibigay ko naman sakanya. Ngunit ano tong ginagawa ko? Alam ko naman na mahal pa ako ni Elex dahil kung hindi ay matagal na siyang nakipaghiwalay saakin. Cool off lang siguro muna kami ngayon pero hindi ko dapat ginagawa ang mga ganito.

“Lagi kasi kitang nakikita na naglalakad lang papuntang school kaya pinasakay na lang kita para madali ka lang makarating roon. Yung tungkol naman saamin ni Elex…” sandali akong natigilan sa sasabihin dahil ayaw kong sabihin sa lahat ang totoong problema namen dalawa. Alam kong dadating rin ang araw na maayos namen ito pero kailangan ko munang takpan ang katotohanan . “… ang totoo kasi niyan ay pustahan lang namen magkakaibigan ang relasyon namen” nakagat ko na lamang ang ibabang labi ko sa padalos-dalos na pagkasabi ko sa bagay nay un.

Totoong naging pustahan namen ang unang makapasagot kay Lex, pero hindi na yun natuloy dahil iba ang napusta ko dahil sa kagustohan kong makilala pa ito ng husto. Na hindi katulad si Elex sa iba. Matapang siya at hindi nagpapatinag agad sa hamon ng buhay. Kahinaan niya ang pamilya niya lalo na ako pero ano tong ginagawa ko? Sinasaktan ko ang puso niyang walang ibang ginawa kundi ang mahalin lang ako.

“Totoo pala yun? Akala ko usap-usapan lang” tugon nito saakin na ikinatawa ko ng bahagya.

Hindi na namen itinuloy yung pustahan dahil sinabi ko sa malalapit ko na kaibigan na nagugustohan ko na si Lex. Tinanong nila saakin kung nasisiraan ba ako ng ulo pero kung alam lang nila kung gaano ito kabait at ka-amazona minsan ay alam kong gugustohin nilang maging kaibigan ito. Huwag lang nilang mahalin dahil naunahan ko na sila at baka ano pa magawa ko sa kanila.

Napuno pa ng katanongan si Laine lalo na sa sinabi ko sakanya.

“So nanalo ka naman sa pustahan niyo di’ba? Grabe halos tatlong taon rin yun ah…” dagdag pa niya nong makarating kami ng school.

“What do you expect to Neil Christian, Laine. Baka ikaw isunod namen.” Biro ko dito na sinapak naman agad ako sa balikat.

Bigla naman akong natigilan dahil parang nanumbalik saakin ang ganoong gawain ni Lex. Parang mas lalo ko pa siyang namimiss kahit na isang araw pa lang ang dumadaan sa cool off namen.

“Huwag mo kong itulad sakanya no, na madali lang makuha…” sabi ko na ikinatimpi ko dahil sa padalus-dalus sa mga sinasabi ko na hindi nag-iisip ng maayos. Nakagat ko na lamang ang ibabang labi ko sa inis sa sarili na binigyan naman ng ibang kahulugan ni Laine nong tinulongan ko itong makababa sa motor ko.

“Huwag mo akong itulad sa kanila Neil na kidali lang makuha no” natatawa nitong sabi habang sinasabayan ko na maglakad. “Oy pabalato ka naman kasi di’ba ikaw naman yung nanalo sa pustahan niyo. Libre ka naman jan…” dagdag nito na ikinagulat ko.

Hindi na ako makapaniwala sa sarili ko at sa mga sinasabi ko. Gusto ko na lang bawiin ang mga sinabi ko sakanya at huwag na itong banggitin sa iba pa pero mas mainam na siguro na bigyan ito ng balato at hilingin na huwag ng ipagsabi sa iba dahil alam ko pa naman mga bunganga ng mga babae minsan. Daig pa nila internet sa lakas at bilis nilang magkalat ng tsismis. Mas kinabahan naman ako sa isiping yun at parang gusto ko na lang maglaho.

“Basta atin na muna yun” sabi nito at iginiya patungong canteen dahil naisipan kong ilibre ito ng makakain dahil nagutom rin ako. Hindi pa naman ako kumain sa bahay dahil wala naman si Daddy para sabayan akong kumain.

“Naku gusto ko yan…” na-excite na sabi nito.

Napailing na lang ako sa pinapakita nitong kabibohan dahil nong una halos ayaw na nitong umimik pero ngayon daig pa ang matalik kong kaibigan kung makadaldal. Alam ko namang mabait si Laine at bibo ito sa klase namen at dahil sa pareho na ring strand na kinuha ay mababantayan ko ang kilos nito sa oras na magsabi ito sa iba.

Nasa kalagitnaan ako ng pag-iisip nong bigla akong kalabitin ni Laine at may sinabi saakin.

“Oy si Elex oh…” nong sabihin ni Laine ang pangalan ni Lex ay daling hinanap ng mga mata ko ang taong sobra ko ng namimiss pero nong magtama ang mata namen ay isang masakit na katotohanan na nasaktan ko na naman siya dahil nakita niya akong may kasamang iba.

Inilayo ko ng bahagya si Laine sa kinaroroonan ni Lex para kung may sasabihin ito ay hindi niya masyadong marinig dahil ayaw kong malaman niya ang isa pa sa pinakakatago kong sekreto sakanya at yun ang nasabi ko kay Laine.

“Hmmmp maputi lang siya kaya nahuhumaling sakanya yung karamihan, hindi ko lang maisip Neil kong paano mo nakakasama siya” biglang sabi ni Laine nong makapasok kami ng canteen. Uminit pa lalo ang ulo ko sa sinabi niya at parang gusto kong suntokin ang sarili sa kabobohan ko.

Muli kong tinignan angkinatatayuan ni Elex pero wala na siya roon. Agad naman akong nakaramdam ng sobrang konsensya sa ginawa ko kaya sinabi ko na lang kay Laine na may nakalimutan ako at saka na lang siya ililibre na malugod naman niyang tinanggap kaya dali akong umalis at hinanap ito pero wala akong nakitang Elex sa lahat ng lugar na alam kong naroon siya. Huling pinuntahan ko ang paborito niyang lugar kung saan parati niyang pinupuntahan ngunit bigo ako dahil wala ito roon. Muli akong bumalik sa parking area kung saan ko pinarada ang sasakyan ko para balak na sana hanapin ito sa buong campus. Sobrang laki pa naman nito dahil sa mayroon itong Elementarya, Sekandarya at Koliheyo na balak sana namen na dito na lang din magtapos dahil gusto namen magtapos sa lugar kung saan namen nasimulan ang pag-ibig namen pero parang unti-unti na itong naglalaho dahil sa katangahan ko.

Minsan, tinanong ko ang Tadhana na kung magpaglaro man siya ay makikita ko pa ba ang sarili ko na nasa tabi pa ni Lex dahil parang unti-unti na itong nawawala.

Umabot ng isang oras ang paglilibot ko pero walang Elex na nagpakita na saakin. Sino ba naman kasi ang magpapakita pa sa taong nanakit sa’yo.

Sa kaisipan yun ay nahampas ko na lang ang motor ko at napatadyak dito nang mapagod ako sa kakahanap.

Nasa gitna pa ako ng pag-iisip ng may napansin akong lumapit saakin kaya napatingin ako dito.

“Anong ginagawa mo sa harapan ko? Di’ba sinabi ko na huwag ka ng magpapakita saakin!” sigaw ko rito dahil sa inis na dinagdagan pa lalo ng inis dahil sa nakita ko na naman ang dahilan kung bakit nangyayari ito saakin.

“Gusto ko sanang makipag-usap sa’yo Neil”

Chapter 12

Chaptr 12

Neil’s POV

Tinupad ko ang kahilingan ni Yonice na makipag-usap saakin dahil sinabi niyang huling beses na raw niya ito gagawin at hindi na niya ako gagambalain pa kaya sinunod ko na lang ang nais niya dahil gusto ko ng putulin ang ugnayan ko sakanya. Napagdesisyonan kong sa library na lang kami mag-usap dahil sa nagbabakasakali ako na baka pumunta si Elex dito. Hiniling ko na rin n asana pakinggan niya ako.

Doon ko dinala si Yonice sa ibang dako ng library na makikita ko lang din ang entrance dahil umaasa ako na pupunta siya rito.

“Ano ba yung pag-uusapan natin at nagmamadali ako” tanong ko dito dahil bakas sa mukha niya ang pag-aalinlangan sa sasabihin niya. Kung magpapaliwanag lang din siya sa nagawa niya na binalak niya pala talaga kaming sirain ni Lex ay hindi ko na pakikinggan ang kung ano pa sakanya dahil sobra koi tong kinamumuhian.

“Aalis na ako pagkatapos ng exams…” sabi ko na agad ko namang pinutol.

“Yun lang ba ang mahalagang sasabihin mo saakin? Na aalis ka? Pwede ka namang umalis kung kailan mo gusto.”

“Hindi na ako nagkaroon ng dalaw simula nong may mangyari sa’atin” agad niya sabi saakin na ikinagulat ko.

Gusto kong isipin na nagbibiro lamang siya na isa na naman ito sa mga plano niya para tuloyang sirain kami ni Elex ngunit nagkakamali siya dahil hindi ko na siya paniniwalaan pa.

“Sa tingin mo maniniwala ako sa’yo?”

“Please naman makinig ka naman saakin, hindi ako nagbibiro at natatakot na ako…” bulyaw nito saakin habang tumutulo na ang mga luha nito. Hindi ko na alam pa ang iisipin kung sakaling nagsisinungaling siya pero kay hirap ng paniwalaan ang mga sinasabi niya. Noon nagpadala ako, nagpauto dahil alam niya na may problema ako pero hindi ko na alam na ang gagawin ko kung sakaling nagdadalang tao nga siya.

“Hindi ko alam Yonice, hindi pa ako handa sa bagay na yan…” tanging naisambit ko sa kabila ng mga emosyon na pinapakita niya.

Nong sabihin ko sakanya iyon ay mas lalo lamang itong naging emosyonal na ikinabigat na din ng aking kalooban dahil kung nagdadalang-tao siya ay ikakasama niya ang sobrang emosyonal sa mga bagay at kung meron lang akong magagawa na patigilin na siya pag-iyak ay gagawin ko. Wala na din akong makitang mainam na solusyon para pahupain ang nararamdaman niya kundi ang tanging pag-akay sakanya gamit ang mga bisig ko para humupa na ang kalungkotan niya dahil konsensya ko na rin kung may mangyayari sa bata kung meron man pero gusto ko munang makasigurado.

“Dapat nong Monday pa menstruation ko Neil pero kahit ngayon hindi pa ako dinadalaw. Paano kapag buntis talaga ako Neil?” sabi niya sa gitna ng yakap ko sakanya.

Hindi ko muna ito sinagot pero hindi ko inalis ang yakap ko sakanya hanggang hindi ko na marinig pa ang mga hikbi niya. Wala pa din akong kasagotan sa tanong niya dahil hindi pa ako handa para sa isang responsibilidad na tulad ng ganito.

“Gusto ko munang makasigurado, saka na ako gagawa ng desisyon” sabi ko dito na ikinatugon niya ng isang mahigpit na yakap saakin.

Pagkatapos ng masinsinang pag-uusap namen ni Yonice ay nagpaalam na ito pero bago yun ay sinabi niya saakin na bukas ng umaga ko daw malalaman ang resulta. Kinakabahan man ay hinanda ko na lang ang sarili ko.

Nong makalabas ako ng Library ay hinanda ko na lang ang sarili sa pasulit na kukunin ko ngayong umaga. Hindi man naka handa pero kakayanin ko na lang na ipasa. Nasa kalagitnaan ako sa paglalakad papunta sa assign room ng pasulit nang biglang tumunog ang phone ko na agad ko namang kinuha dahil nagbabakasakali uli ako na baka siya ang tumawag ngunit isa lang pala ito sa mga teammates ko kaya agad ko na lang kinansela. Ayaw ko munang dagdagan pa ng kung anong iisipin ang utak ko ngayon pumayag na ako sa kagustohan ni Yonice na panagutan siya kung sakaling nagdadalang tao nga siya.

Papasok na ako ng room ng biglang tumunog ulit ang phone ko at parehong pangalan parin ang nakarehistro dito. Hindi ko n asana sasagotin pero hindi naman basta-basta tatawag si Lyle kung hindi importante ang sasabihin niya. Sana lang hindi ito masamang balita dahil hindi ko na talaga alam ang gagawin kung madadagdagan pa ang problema ko.

“Thanks God sinagot mo rin Bro… bad news, Lex already knew the deal” sabi ng matalik ko na kaibigan na ikinabagsak ng buong mundo ko. Para din akong binuhusan ng malamig na tubig at parang nawalan ako ng lakas na magsalita pa dahil sa naisiwalat na ang mga nakatagong sekreto ko.

“Lyle, help me… I don’t want to lose him” I said then I just start to cry. Parang kailangan ko lang din dahil sobrang kay dami na ng mga problemang pinagdadaanan ko.

Narinig ko ang pagbuntong-hininga nito na para bang nagpapahiwatig na hindi kaaya-aya.

“I’m sorry Bro but I already explain everything but he just answer me that things with you is already getting slurred” natakpan ko na lang ang aking mga mata dahil ayaw kong may mga luhang papatak rito dahil nagpapahiwatig lamang ito na huli na ang lahat saamin. Pero gusto ko pang sibukan. Gusto ko pa siyang ipaglaban kahit na pakiramdam ko ay unti-unti ng naglalaho ang pag-asa kong maibabalik ko pa ang dati saamin.

“Just talk to him… maybe he will get your point” sabi ng kaibigan ko.

“Where is he by now?” tanong ko dito.

“He is with his friends; I think they are taking him with them. Maybe they are now in the parking area” sabi nito bago ako nagpasalamat at pinatay ang tawag.

Nagmadali na lang akong lumabas ng department at dali itong pinuntahan. Kahit medyo malayo ay binilisan ko ang pagtakbo para lang maabotan ko siya ngunit nakita kong palabas na ng gate ang sasakyan na alam ko ay sa kaibigan niya. Agad kong hinanap ang motor ko pero ang daming nakaharang na motor rin sa dadaanan nito kaya sa huli ay wala na din akong nagawa para habulin man lang sila at magpaliwanag.

Siguro ito na ang gusto ng tadhana para sa aming dalawa na tuloyan na naming kakalimutan ang isa’t-isa. Gusto ko pa siyang ipaglaban pa at kahit ako hahamakin ko masunod ko lang ang sigaw ng damdamin ko na mahal na mahal ko si Elex. Sadya lang sigurong mapaglaro ang mundo.

Sa huli ay umuwi ako ng bahay na parang wala ng gana s buhay. Pakiramdam ko kasi nawala saakin ang isang pinaka-importanting bagay saakin na dapat kong pagka-ingatan. Ngunit isang mapusok na mundo ang nasa paligid namen at hindi malayong mawawala siya saakin.

Nagkulong ako sa kwarto buong magdamag at kahit gusto kong katulogan na lamang ang sama ng loob ay hindi ko rin nagawa dahil ang daming pumapasok sa isip ko na gusto kong labanan. Gusto kong gumawa ng paraan para sa aming dalawa ngunit parati itong hinaharang ng katotohanang nasaktan ko na siya at imposibling mapapatawad niya pa ako. Tanging pinanghahawakan ko na lang ngayon ang kaisipang mahal niya ako.

Sumapit ang umaga at hindi ko napansin na tinanghali na ako ng gising. Bumangon ako at pumunta ng banyo pero bago yun ay tinignan ko muna ang oras sa phone ko nang nagulat akong kiraming missed call akong natanggap at mga mensahe na sa iisang numero lang galling at ang lahat ng yun ay galling kay Yonice.

Nakaramdam naman agad ako ng kaba dahil maaga niya sasabihin saakin ang resulta kaya binasa ko ang unang mensahe na pinadala niya at halos manindig lahat ng palahibo ko sa katawan sa nabasa ko.

“Neil, positive yung resulta ng pregnancy test ko…”

Napaupo na lang uli ako sa kama dahil sa nawalan ako ng lakas para tumayo pa. Napaisip tuloy ako na baka ito na ang kasagutan sa lahat ng kasalanan ko kay Elex.

Binasa ko ang huling mensahe na pinadala ni Yonice at nanlaki ang mga mata ko nong mabasa ko ito.

“Neil, I’m sorry. Nahuli ako nila Mommy at alam nila na buntis ako. Neil natatakot ako”

Nasapo ko na lamang ang noo ko dahil sa panibagong problema na haharapin ko. Ngayon ay parang unti-unti ng nawawala ang pag-asa ko na magkakabalikan pa kami ni Elex dahil dito.

Chapter 13

Chapter 13

Elex’s POV

Kahit hindi ko nakikita ang mga mukha nila ay sapat na sa aking pandinig ang mga boses nila para makilala sila. Sa oras rin nong marinig ko ang tungkol sa pag-uusap nila ay parang gumuho na rin ang katiting na pagasa ko para sa amin ni Neil. Napapagod na rin ako sa mga bawat araw na nagdaan na unti-unti lamang lumalala ang sitwasyon para sa aming dalawa. Siguro masasabi ko na rin sa sarili ko na kapag ang problema ay pinatagal ay lalo lamang itong lalala. Ngunit sa sitwasyon ni Neil ay masasabi kong labas na ako sa problema niya. Masakit man na tanggapin pero ibang bagay na ang pinag-uusapan nila kaya labas na ako doon.

Sa daming narinig ko ay naisipan ko na rin umalis at bumalik sa silid kasama ang mga kaibigan ko na pinagmasdan lang ang malumanay ko na paglalakad

Naghihintay na rin pala saakin ang mga kasamahan ko sa proyekto namen. Wala sa sarili akong umupo sa tapat ng canvass namen habang sunod-sunod ang mga tanong nila saakin na hindi ko naman natutugonan. Napaisip lang kasi ako kung papaano ko kukulayan ng mga masasayang kulay ang canvass kung salungat naman ang nararamdaman ko.

“Lex ano na gagawin natin?” tanong ng kagrupo ko saakin na hindi ko pinansin.

“Anong gagamiting kulay dito?”

At mga tanong pa na nawawala na sa aking isip dahil sa bumabagabag saakin. Wala sa sarili akong kumuha ng mga gamit at sinimulan itong kulayan kahit na nagtatanong parin ang karamihan kung ano ang gagawin namen painting.

Lumipas ang ilang minuto na pagmamasid sa ginagawa ko ay nabuo na muli ang mga katanongan nila na hindi ko man lang nasagot.

“Lex, di naman yan yung inesketch mo kanina ah”

“Napansin ko nga iba yung kinukulay niya”

“Lex, are you okay?” biglang tanong saakin na iba sa lahat ng mga katanongan ng mga nagtatanong saakin kaya napatingin ako sa nagsalita non at ganon din ang iba na tinignan ito.

Pinagkatitigan ko si Lyle na parang nababahala na ito sa ginagawa ko pero para bang may sariling pag-iisip ang mga kamay ko na magpatuloy na lamang sa ginagawa ko. Kilala ko si Lyle dahil sa matalik itong kaibigan ng dati kong kasintahan.

Nagkaroon ng katahimikan sa loob ng silid na para bang ayaw na lang din nilang magsalita o magtanong dahil alam kong alam naman nila ang pinagdadaanan ko. Hiling ko na lang na matapos ko na lang itong ginagawa ko para makaalis na ako dito. Hanggang sa lumipas ang ilang mga sandali nong may narinig akong mga pumasok ngunit hindi ko ito pinansin. Saka lang ako natigil nong sinadyang banggain ang kamay ko dahilan upang matapunan ang canvass ng kulay na hawak ko.

“Opss… sorry… harang-harang kasi…” sabi nito na agad ko naman ikinatingin dito.

“Naman Ria eh ang luwag ng daan oh” sabi ng isa kong kasama.

“Eh sa gusto ko ditong dumaan para itapon pa tong ibang basura” sabi niya at tinapunan ako ng mga kulay.

“Ria!!!” sigaw ng mga kasamahan ko sa pagkabigla sa ginawa nito saakin habang ako ay nanatiling blangko ang isipan dahil sa nangyayari.

Inawat na rin ito ng mga kaibigan ko at inilayo saakin pero nanatili lamang akong walang kibo sa nangyayari.

“Hmp… dapat lang din yan sakanya na patapon. Akala mo kung sinong maka-asta dahil lang boyfriend niya kuno si Neil. Akala ko pa naman matalino pero bakit nagpauto? Pustahan lang pala si tanga.” Sabi nito na ikinabigla ko dahil sa sinabi niya. Napatingin ako dito na puno ng pagtataka habang hindi maalis sa kanyang mukha ang mga ngiting nagpapahiwatig ng pagkapanalo.

Pero bakas pa rin sa aking mukha ang pagtatanong sa kanyang mga sinasabi.

“A-a-anong si-sina-sabi mo?” nahihirapan mang magbanggit ng mga salita pero pinilit ko ang magtanong.

“Well, it was long time ago, I thought nga hindi totoo pero look how the table turns nga naman. Pustahan ka lang girl…” natigil ito sa kanyang sasabihin nong bigla itong sinita ni Lyle na halos umalingawngaw na ang boses sa loob ng silid dahil sa sobrang katahimikan.

“Ria enough!!!” sigaw ni Lyle na ikinatingin namen dito at doon ko nakita ang mukha niya na puno ng pag-aalinlangan sa kanyang nakikita lalo na nong tignan ako nito.

“Why would I do that? Anyway, andito ka naman din Lyle. How about telling Lex the whole story then?” paghahamon ni Ria kay Lyle na ngayon ay parang nag-aalinlangan sa kanyang sasabihin pero nanatili akong tahimik na nakatingin sakanya habang inaabangan ang kuwento na sasabihin niya.

Napatingin ito saakin saglit bago binawi ang tingin na pinukol niya at sa ginawa niyang yun ay parang unti-unting nadudurog na ang puso ko. Kung kanina ay nabibiyak ito ngayon ay nawasak na ito ng tuloyan sa sasabihin niya.

“I’m sorry Lex, but it was long gone. Kinalimutan na namen yun” pinutol ko naman ito.

“So it’s true?” putol ko dito at nagtanong dahil hindi ko lubos maisip na nagpatiuna ako sa mga mabulaklak na mga salita ng matalik niyang kaibigan.

“Sorry…” tanging naisambit niya bago tuloyang tumulo na ang mga luha kong kanina pa nagbabadyang lumabas sa aking mga mata.

“Ahhh… the end. What a happy ending, isn’t it?” sabi ni Ria na lumapalakpak sa tuwa.

“Bruha ka! Wala naman masamang ginagawa si Elex sainyo ah?” dinig kong singgal ng mga kaibigan ko hanggang sa nagbangayan na sila dahil sa nangyayari.

Pakiramdam ko ay wala na akong buhay dahil hindi ko na maramdaman ang puso kong pumipintig dahil sa gusto pa nitong umasa. Pero kahit anong gawin ko ay alam kong hindi ko na mababago ang katotohanang pinaglaruan lang pala ang damdamin ko. Nagpadala sa mga kasinungalingan na mga salita na wala naman kahulugan.

“I hope you’ve been clever enough Lex that those kinds of things will only happen in your wildest dream. Pero dahil nagpatiuna ka, sana inihanda mo na lang ang sarili mo na kailan man ay wala kang makikitang pag-ibig na tulad ng mga hinahangad mo.” Dagdag ni Ria na lalo lamang nagpabigat ng damdamin ko kaya hindi ko na napigilan pa ang sariling tumakbo palabas ng silid.

Kung wala ka na naman din magagawa para resolbahin ang mga problema ay takasan mo na lang at takbuhan. Mainam na siguro yung kasagotan sa mga problemang hindi mo kayang solusyonan.

Wala akong tigil sa pagtakbo kung saan basta ang gusto ko ay makaalis sa lugar na ito. Hindi ko na din alam ang mga nadadaanan ko dahil sa mga luhang humaharang sa paningin ko at saka lamang ako natigil nong may mabangga ako. Pareho kaming natumba sa lakas ng pagkakabangga ko sakanya.

“Ewww… what’s this? Yuck gross ano ba tong black liquid na’to” sabi nong babaing nabangga ko na napahawak sa damit kong natapunan ng mga naghalo-halong mga pinta.

“I’m sorry, tulongan na kita” pagyaya ko dito pero tinapik lamang niya ang kamay ko.

“Don’t touch me nga… Look at you, you’re a mess.” Sabi ng babae na tinulongan ang sariling tumayo.

Tumayo na din ako at inayos ang sarili nong napansin kong pinapalibotan ako ng mga estudyante na kadalasan ay mga babae. Lahat ng mga tingin na pinupukol nila saakin ay puro masasama at parang may gagawing hindi maganda.

“Oy tignan niyo kung sino ang nandito.” Sabi nong babae na umagaw ng atensyon pa ng iba.

“Saan ka galing pelengera ka? Sa lugar mong marumi?”

“Kadiri, pumasok ba siya na ganyan ang itsura niya? Buti na lang hiniwalayan na yan ni Neil”

At iba pang mga masasakit na salita ang natamo ko. Gusto kong umalis pero pinapalibutan nila ako hanggang sa biglang may naramdaman akong malamig na likedo na itinapon saakin. Hindi ko alam kung sino ang may gawa non pero sobra akong nasaktan sa ginawa nilang yun. Hindi ko alam kong bakit nila ginagawa ito saakin pero kabayaran ko ba ito sa lahat ng sakit na naidulot ko rin sa kanila noon? Kung ganon man ay sana ito na ang lahat ng kabayaran ko sa paghahangad ng mga bagay na kay hirap naman abutin talaga.

Nong nakakita ako ng daan ay agad koi tong pinuntahan pero pinaliguan naman ako ng malamig na tubig na ikinatigil ko. Narinig ko muli ang pagtatawanan nila at wala na akong ibang nagawa kundi ang umiyak na lamang at hiniling n asana maglaho na ako dito mismo sa kinatatayuan ko kasi ang sakit-sakit na ng ginagawa nila saakin. Dagdagan pa ng mga bagay na nalaman ko na nagdulot ng bunga ang ginawa ni Neil at ang sekrito na ngayon ay nahukay muli.

“Hoy mga bruha kayo! Anong ginagawa niyo sa kaibigan namen. Isusumbong ko kayo sa Guidance mga demonyeta kayo” dinig ko ang boses ni Jandi sa di kalayuan.

“Ipapa-guidance namen kayo. Bullying yan ginagawa niyo” rinig ko naman sigaw ni Cloudi.

Nagpapasalamat na lamang ako dahil may tapat ako na mga kaibigan na handing rumespondi saakin.

“Lex, anong ginawa nila sa’yo?” nag-aalalang tanong saakin ni Cloudi nong makalapit ito saakin.

Tinignan ko lang ito at umiyak na muli. Agad naman akong niyakap nito at pinatahan ako sa mabibigat na mga hikbi na lumalabas saaking mga labi ngunit hindi ko talaga mapigilan hindi masaktan at umiyak ng lubosan dahil sa mga masasakit na nalaman ko.

Agad na lamang nila akong inalalayang umalis sa lugar nay un at dali akong pinasakay sa sasakyan nila.

Doon ko na binuhos lahat ng mga sama ng loob ko dahil hindi ko lubos maisip na matatamo ko ang sobrang pananakit na ganito. Wala sa isip ko na hahantong ang lahat sa ganito na magbabago sa isang iglap ang lahat.

Chapter 14

Chapter 14

Neil’s POV

Halos hindi ako mapakali sa aking inuupuan habang inaantay ang tawag ni Yonice. Nagkausap kami ngayon pa lang at sabi nito sa sobrang nangangalit ang kanyang mga magulang sa sinapit nito at ako na nakikinig lamang sa paliwanag niya habang pinapakinggan ang boses nitong sobrang nanginginig sa takot ay nagdulot ng pangangatog ng kalamnan ko. Sabi din nito na inaantay nila ako sa kanila at yun ang ikinakatakot ko dahil hindi ko pa nasasabi kay Daddy ang nagawa ko. Tulad ng mga magulang ni Yonice ay alam kong magagalit din si Daddy sa ginawa ko kaya hito ako nag-iisip ng magandang sasabihin pero ni wala doon ay hindi makakahinahon kay Daddy.

Habang pabalik-balik sa magkabilang sulok ng kwarto ko ay bigla kong naisip si Tito Jay. Matalik ito na kaibigan ni Daddy at kasosyo sa mga negosyo niya si Daddy. Kahit hindi namen kadugo itong tunay ay sobrang bait nito saakin na hindi ko nakikita kay Daddy.

Agad kong tinawagan ang numero ni Tito at sa ikalawang ring ay sumagot ito.

“Hey little man, why you call?” sagot niya sa tawag ko.

“Tito, is Daddy is with you and his not there?” tanong ko dito para makasigurado.

“I’m in my office, why is that?” tugon niya saakin na nagbigay ng kapanatagan saakin.

“Tito I have a very big favor for you, I hope you don’t tell anyone especially Dad” diritso kong sabi dito dahil alam kong pagbibigyan agad ako nito. Pakiramdam ko nga na ito talaga ang totoong tatay ko dahil sobrang mapagbigay nito saakin na walang hinihinging kapalit. Si Daddy kasi ay sobrang higpit saakin kaya bago ako manghingi ng favor ay dadaan muna ako kay Tito bago kay Daddy para pagbigyan ako sa gusto ko. Maliban na lang sa bagong problema na kinakaharap ko.

“What is it you do right now huh?” nanghahamon nitong tanong saakin.

“I made a mess Tito, nakabuntis ako” diritso kong sabi dito dahil alam ko namang hindi ito magagalit.

“You did what? “ gulat nitong sigaw sa kabilang linya na ikinalayo ko sa phone ko sa ginawang pagsigaw nito.

“Please don’t tell Dad, I’m begging you please, Tito Jay” pagmamakaawa ko dito dahil kahit sobrang bait nito saakin ay hindi ko pa din hawak ang desisyon niya para hindi sabihin kay Daddy ang nagawa ko.

“I don’t know Neil” sabi nito at sandaling natahimik bago tumikhim para klarohin ang sintedo bago nagsalita . “That’s a serious issue, I guess we need to tell your Dad…” dagdag nito na agad kong pinutol pa ang sasabihin.

“Please Tito. No! I figure something but please don’t tell Dad about it by now.” Pagmamakaawa ko dito.

Narinig ko ang mahabang pagbuntong-hininga nito bago magsalita.

“So what’s that favor you want me to do?”

Bago ko sabihin sakanya iyon ay narinig ko ang pagbukas ng pintuan sa office nito at ang boses na nagsasalita ngayon na nagbigay ng kilabot saakin.

“Jay, there is an issuance of common stock in exchange of bonds payable last July but none of those are not yet been issued na binigay na last month till now wala pa din” rinig kong sabi ni Daddy na parang nadidismaya sa kanyang trabaho.

“I call you back. Just text me okay?” sabi ni Tito na agad nang pinatay ang tawag.

Nadismaya na rin ako dahil parang wala akong lulusotan sa problema kong ito. Para bang ang hirap siyuin ng mga tao ngayon. Sandali akong napahiga sa kama dahil sa pagod sa kakaisip ng magandang solusyon sa problema ko nang biglang tumunog ang phone ko na agad ko namang tinignan. Kinabahan naman ako nong makita ko kung sinong pangalan ang rumehistro sa phone ko.

“Neil, my Dad wants to see you ASAP” sabi nito na sobra ko na lamang kinakakaba.

“Yonice, di pa pweding wag muna ngayon?” tanong ko dito na nagbabakasakaling makalusot.

“Sabi ni Daddy na iinvite ko daw yung parents mo…”

“Huwang mong gagawin yan!” medyo nalakasan ko ang boses ko sa pagkakasabi non sakanya kaya agad akong nanghingi ng tawad dito. Sinabi ko na lang na sa dinner ko na lang sila sisiputin na sinang-ayunan naman niya.

Hindi na ako natahimik nong mas lalo pang kumomplikado ang sitwasyon ko at habang nagiisip ako ng ibang solusyon ay napatingin ako sa kaliwang bahagi ng higaan ko kung saan may isang nightstand na may isang picture frame. Napabalikwas ako ng bangon nong napatingin ako dito habang hindi inaalis ang pagkakatingin sa litrato.

Sa problema ko kay Yonice ay kamuntikan ko ng makalimutan si Elex.

Habang pinagmamasdan ko ang litrato ay mas lalo lamang bumigat ang nararamdaman ko dahil dalawang araw na ang lumipas ay hindi ko na muli pa itong nakita. Huli ata yung nakita ko siyang akay ng mga kaibigan niya na daling isinakay sa sasakyan nila.

Gusto ko siyang sundan noon. Gusto ko siyang lapitan. Gusto ko siyang makausap pero parang wala ako sa posisyon para kausapin siya dahil sa nalaman niya. Ngayon ay dumagdag pa itong suliranin ko kay Yonice na alam kong makakadurog lamang lalo ng nararamdaman ni Elex. Hindi ko na lang alam ang gagawin hanggang sa naramdaman kong nangangapoy na muli ang mga mata ko dahil sa mga luhang lumalabas dito.

Aaminin ko na naging pustahan namen siya noon pero matagal naman namen yung itinigil nong naging isang taon kaming magkasintahan pero ngayon parang sinisingil na ako sa kasalanang nagawa ko sakanya at ang bayad non ay tuloyan siyang mawala. Alam ko na sa oras na malaman ni Daddy ang ginawa ko ay hindi malayong magagalit ito at sa mga sinasabi ni Yonice saakin ay hindi malayong gustong kaming ipagkasundo ng mga magulang nito.

Mas nangibabaw pa rin saakin si Elex at sa mararamdaman nito pero kahit sandali man lang gusto kong siyang makausap at ipagtapat ang lahat sakanya. Bahala ng ipagtaboyan niya ako kaysa itago ko sakanya ang lahat.

DAPIT hapon na nong muli akong tumawag kay Tito Jay at pumayag na ito sa pabor ko sakanya kaya ikinuwento ko sakanya ang gagawin namen at sinabing maagaw daw siyang uuwi para kunin ako dito. Sinekreto niya daw ang naging usapan namen kay Daddy kahit ayaw niyang magsinungaling sa Daddy.

“Thanks Tito pumayag kayo saakin”

“Anything for my inaanak. Now are you sure about this coz I’m freaking right now. How come your GF get pregnant?” sabi ni Tito na parang nagugulohan habang ako na nasapo na lamang ang noo dahil ang pinakilala kong kasintahan ko ay si Elex.

“Iba po Tito ang nabuntis ko” tipid ko na lang na tugon dito dahil parang ang bigat sa lalamunan na banggitin ang pangalan ni Elex.

“Ow… don’t tell me…” hindi ko na ito pinatapos dahil alam kong nakuha na niya an punto ko.

“Opo tito at nagsisisi po ako sa nagawa ko sakanya” sagot ko dito at hindi na nagsalita pa tungkol doon dahil mas lalo lamang lumalala ang nararamdaman kong lungkot sa tuwing nababanggit ko o naaisip si Lex lalo na ang kasalanang nagawa ko sakanya.

Dumating kami sa bahay nina Yonice na maaga pa sa pinagusapan namen dapat dahil may lakad pa si Tito kaya dapit hapon na kami pumunta. Ngunit pagpasok ng sasakyan nito sa bakuran nila Yonice ay grabing takot ang lumukob saakin lalo na at nakita ko ang sasakyan ni Daddy.

“Are you sure that you didn’t tell anybody?” nag-aalangang sabi ni Tito at ngayon ay pareho kaming napatingin sa isa’t isa dahil parang malilintikan kaming dalawa.

Umiling lang ako sa tanong ni Tito saakin. Sandali kaming naestatuwa sa nakikita namen hanggang sa bumukas ang pinto ng bahay nila Yonice at doon lumabas ang walang ekspresyon na mukha ni Daddy. Habang pinagpapawisan ako ng malamig ay nakahalukipkip na nag-aabang si Daddy saamin sa labas.

“You better get inside I think his not happy” nanghihinayang na sabi ni Tito at tulad ko rin ay pinagpapawisan ito kahit na malamig naman sa loob ng sasakyan nito.

Parang ayaw namang matanggal ang katawan ko sa kinauupuan ko dahil sa sobrang takot na aking nararamdaman ngayon alam na ni Daddy ang ginawa ko kabalastugan. Nakita ko na may kinapa ito sa kanyang bulsa at pareho kaming napatalon sa gulat ni Tito nong tumunog ang phone nito.

Nanginginig itong kinuha ang phone niya at kaswal na sinagot ito.

“He-hey, wha-wa-what a-are you do-do-doing here?” nanginginig na boses ni Tito habang sinasagot ang tawag pala ni Daddy.

“Ok, lalabas na kami” sabi ni Tito na parang natalo sa isang laban.

Minsan hindi ko alam kung bakit takot si Tito kay Daddy eh kilaki niyang tao tapos kung tutuosin mas mataas pa ang posisyon niya kay Daddy dahil bukod sa CEO ito ay sila rin ang may-ari ng kompanya nila na tinatrabahuan lang si Daddy. Alam kong nakakatakot si Daddy dahil sa mukha niyang sobrang seryoso. Kadalasan ko lang din nakikitang hindi ito nakasimangot. Hindi ko alam kung bakit ganito pero alam ko na dahil ito sa pagkawala ng kakambal ko.

Chapter 15

Chapter 15

Elex’s POV

Nakikita ko na lang parati ang sariling umiiyak dahil sa mga nalaman ko nitong mga nakaraang mga araw. Lumuluha sa kadahilanang hindi na maari pa muling ibalik ang pagmamahalang nawala dahil sa isang simpling alitan. Hindi ko na napatawad ang sarili ko dahil alam kong ako ang sukdulan ng lahat ng mga nangyayari saakin. Tama na sigurong sisihin ko na lang ang sarili dahil sa may mga bagay na hindi ko kayang maibigay pa sakanya lahat pero minsan naisip ko rin kung tama na gawin niya saakin ito, ang paglaruan ang puso ko.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi saakin ni Ria lalo na at napatunayan ko ang lahat ng ito kay Lyle at sobra akong nasasaktan ngunit ano pa ba ang magagawa ko? Tama nga siguro si Ria sa sinabi niya na mangyayari lamang ang mga bagay na nais ko sa makitid kong mga panaginip.

Alam ko naman noon nab aka hindi totoo ang sinasabi ni Niel saakin mula pa noon na gusto niya ako. Pero dumaan ang mga araw at sa paglipas ng panahon ay inalis niya sa isip ko ang agam-agam ko nab aka hindi totoo ang pag-ibig niya saakin. Pero tama pala ako na lahat ng iyon ay pawang kasinungalingan lamang.

Muli na namang may namuong mga luha saakin mga mata dahil sa paglabo ng aking paningin at hindi ko na lang din mapigilan ang sariling humagulhol ng iyak sa isang tabi habang yakap ang mga tuhod na naging sandalan ng mga luha at hikbi ko.

Natigil lamang ako nong muling tumunog ang phone ko dahil sa paulit-ulit na pagtawag ng hindi nakarehistro na numero sa phone ko. Hindi ko na lang muli itong pinansin tulad ng mga tawag at mensahe ng mga kakilala ko kung nag-aalala o nilalait ako.

Isusubsob ko na sana ang mukha ko sa aking tuhod nong biglang may kumatok sa pintuan ng kwarto ko at narinig ko roon ang boses ni Papa na mahinahon akong tinatawag.

“Elex, anak? Tulog ka ba? May naghahanap sa’yo, sila Dexter at Cloudi.” Sabi ni Papa na hindi ko pinansin bagkus ay pinikit na lamang ang mga mata at pilit na pinapatahan ang sarili dahil alam kong papasok ang mga ito na hindi ko pinahihintulutan. Sabagay ay mga matatalik ko naman itong mga kaibigan kaya hinayaan ko na lang.

Ilang minuto pa ang lumipas at muling may kumatok sa pintuan ko at doon ko narinig ang boses si Jandi.

“Besh? Natutulog ka ba? Kung hindi papasok kami ha?” sabi nito na hindi ko tinugonan ng sagot at nanatili lamang sa aking puwesto sa gilid ng kabinet ko.

“Ba’t walang tao dito?” dinig ko na sabi ni Jandi.

“Tawagin mo sila Tita baka anong nangyari na kay Elex…” nag-aalalang sabi ni Cloudi at dinig ko ang pagtatakbuhan ng dalawa. Muli kong inangat ang tingin ko at nagulat ako nong may nakita akong mga pares ng sapatos sa harap ko. Unti-unti kong inangat ang mga tingin ko para mapagsino ito.

“Anong ginagawa mo dito?” tanging naisabibig ko dahil sa biglaang pagpapakita nito saakin.

“I’m just here to tell you something Lex… it’s about Neil” sabi nito na ikinatingin ko sa ibang direksyon at nagkagat ng labi dahil sa inis na muling marinig ang pangalan nito.

“What about him?” tanong ko na lang dito.

Nakita ko ang pag-upo nito para magpantay ang tingin namen dalawa kahit na pilit niyang inaaninag ang mga tingin kong pilit iniiwas dahil ayaw ko na makita nila ang mga mata ko.

“I know you are hurt and so with Neil… you are both miserable and I know how much pain you are enduring right now but is it time for you two to settle this now? It’s his special day on the second, I hope you still remember and he beg me to say this to you that he is expecting you on his birthday” sabi nito bago tumayo at naglakad palabas ng kwarto ko.

“Nakita mo si Lex? Nasa loob lang daw siya?” rinig ko ang nakakarinding boses ni Jandi.

“His on that corner right next to that cabinet” rinig ko na tugon ni Lyle sa mga kaibigan ko bago ko ito narinig na nagtatakbo papunta sa kinaroroonan ko.

“Hoy hindi ka na raw lumalabas rito simula kahapon. Lex naman huwag mong pababayaan ang sarili mo” nag-aalalang sabi ni Cloudi saakin.

“Okay lang yun at least ikaw na lang kalaban ko sa kagandahan kasi taob na yung isa” biglang biro ni Jandi na nagdulot ng isang ngiti sa aking mga labi.

“Siraulo ka bakla! Huwag ka ngang magbiro ng ganyan… May pinagdadaanan yung tao tapos bibiruin mo ng ganyan. Kaya ka lalong hindi gumaganda eh kasi…” hindi na natapos si Cloudi sa kanyang sasabihin dahil pinagbantaan ito ni Jandi.

“Sige ituloy mo kung ayaw mo ng FO”

“Tumigil nga kayong dalawa, kakasura naman kayo eh nag-eemote yung tao dito eh” sita ko sa kanilang dalawa at bahagyang napatawa sa mga biro namen.

Hindi talaga nila ako nakakalimutang patawanin kahit ganito na miserable ang nararamdaman ko.

Matapos ang pagbabangayan at tawanan ay bigla namang itinanong ni Cloudi ang ipinunta ni Lyle dito. Nanghingi daw kasi ito ng tulong sa kanila dahil ilang beses na pala ako nitong tinawagan at tinext pero hindi daw ako sumasagot kaya lumapit na ito sa mga kaibigan ko.

“Sinabi lang niya saakin na kaarawan na ni Neil sa ikalawa” tugon ko sa kanila.

“Actually yun din ang sadya niya saamin kasi inimbeta daw kami ni Neil sa kaarawan niya” sabi ni Jandi sa ikinatigil ko bigla dahil sa pag-iisip kung bakit gagawin pa yun ni Neil.

“Hindi na rin kami pupunta kung ayaw mo” biglang sabi ni Cloudi.

Napabuntong-hininga na lang ako kasi hindi ko naman nakalimutan ang mahalagang araw nay un para kay Neil pero nakakapanibago lang kasi dahil imposibling hindi niya malalaman angnatuklasan ko sakanya.

“Tama na rin siguro yun para maibalik ko yung iilang gamit na naiwan niya saakin. Kakausapin ko na rin siya tungkol sa amin.” Sabi ko naman sa kanila.

“Parang mali naman ang timing non.” Sabi ni Cloudi na sinalungat ni Jandi.

“Tama na rin yun no, para makabawi naman si Lex sa pananakit na dinulot niya no” mataray na sabi ni Jandi na inirapan pa kami.

Hindi rin nawala sa isip ko kung tama ba ang gagawin ko na sa araw ko na din tataposin ang lahat sa amin ni Neil dahil hindi ko pa nasabi ko narinig na naghiwalay kami. Pero kahit hindi niya gawin ay alam ko na makikipaghiwalay na ito saakin o mas magandang sabihin na lilinawin niya na wala naman talagang mas malalim na dahilan ang lahat ng yun saamin dahil pawang laro lang sakanya yun lahat.

Hindi ko na rin muling napigilan ang sariling hindi mapaiyak sa naiisip dahil sa sobrang sakit ng aking iniisip. Hindi ko maintindihan pero umaasa pa rin talaga ako na sana naman panaginip na lang lahat ng masamang nangyayari ngayon saamin.

“Lex naman eh, please huwag ka ng umiyak… napapaiyak na rin ako sa’yo eh “ sabi ni Cloudi na inaakay ako sa kanyang bisig sabay yakap naman saamin ni Jandi.

“Tumahan ka na hindi siya kawalan Lex, hindi ang tulad niya ang para sa’yo” pag-aalo saakin ni Jandi na tulad namen na napapaiyak na rin.

Minsan maganda rin yung may kasangga ka sa buhay bukod sa pamilya mo dahil minsan may mga bagay na hindi mo kayang sabihin sa pamilyo mo dahil ayaw mon a mag-alala sila sa’yo. Kahit papaano nagpapasalamat ako sa kanila dahil hindi nila ako iniwanan.

Kinaumagahan ay bumalik sina Jandi sa bahay para tulongan akong magligpit ng mga bagay na nagpapaalala saakin ng masamang dulot saakin ng pag-ibig. Lahat ng mga bagay na ibinigay saakin ni Neil ay ibabalik ko na sakanya at hiling ko sana na tanggapin niya kahit na nangangamba akong ibabasura na lang din niya.

“Halos lahat ata ng gamit mo galing sa kumag na yun” sabi ni Cloudi nong maipasok ang huling mga bagay nap ag-aari ng kahapon namen ni Neil.

“Sinabi mo pa. Tinambakan ba naman ng mokong na yun ng basura ang kwarto mo Lex” sabat naman ni Jandi dito.

Ako ay nanatili lang tahimik dahil nag-aalinlangan pa rin ako sa mga bagay na itatabi ko na dahil sa ayaw ko ng may makita akong magpapaalala sakanya.

“Lex ayus ka lang ba?” sabi ni Jandi nong hindi ko sila kinibo kaya napatingin ako sa dalawa at binigyan ito ng isang tipid na ngiti.

“Wala namang madaling paraan para makalimot agad kaya hindi ko muna sasabihing maayos pa ako ngayon pero alam ko na makakayanan ko ito.” Tugon ko sa kanila para naman mapanatag na ang mga kaibigan ko sap ag-aalala.

Hindi na rin nila ako kinulit pa at tinulongan ayusin pa ang kwarto ko. Kahit papaano ay nakatulong ito para maibsan ang lungkot na aking nararamdaman kahit katiting man lamang. Hiling ko na lang sana na sa madaling panahon ay makalimutan ko na siya.

Chapter 16

Chapter 16

Neil’s POV

Andito kami sa living area nila Yonice habang kaharap na namen ang mga magulang nito na parang hindi makapaniwala sa kung sino ang nasa harapan nila. Aaminin ko na sadyang impluwensyadong tao si Tito Jay dahil sikat na itong negosyante sa bansa, pati na rin si Daddy na kilalang entrepreneur at negotiator kaya ganito na lang kung tignan nila kami na parang nakakita ng isang kayaman sa harapan nila.

“So what’s the commotion about Mrs. Reyes?” basag ni Daddy sa katahimikan sa pagitan naming lahat.

Napatikhim ang ginang sa sinabi ni Daddy bago ito nagsalita at may inilatag sa harap ng coffee table nila.

“These are the Pregnancy Test my maid saw that Yonice throw early this morning. You think you two will just get away with this? And you young man, are you even ashamed of what you did to my daughter? Telling her na hindi mo siya kayang panagutan?” diritsang sabi ng Mama ni Yonice habang nakahalukipkip sa aming harap na parang may pananaligan. Sa tono ng boses niya ay parang siya pa itong galit sa nagawa ko na aksidente lang naman ang nangyari sa pagitan namen ni Yonice.

Napatingin naman ako sa tatlong pregnancy test sa harap ko at nanlaki ang mga mata ko sa nakikita ko. Lahat ng iyon ay puro positive ang resulta na sobrang nagpadismaya sa aking sarili. Nagsasaad dito na hindi talaga ako makakatakas na sa kasalanang nagawa ko. Pero ang mas nakakabigat sa kalooban ko ay nong maisip ko si Elex. Talagang wala ng pag-asa pa para sa aming dalawa.

“Please Mrs. Reyes let’s all calm down. I think we better need to know first what happen to them. Maybe it’s just an accident.” Mahinahong sabi ni Tito Jay para pakalmahin ang nangangalit na magulang ni Yonice.

“Accident? I don’t think so Mr. Saavendra. That boy is guilty to what happened between them with my daughter and I can’t just let this thing get away. Kinuha niyan ang puri ang anak ko” Pasigaw na sabi ng Papa ni Yonice habang tinuturo-turo ako na nagdulot ng kilabot saakin dahil sa galit ng boses nito.

Napapikit ako saglit sa pagtaas ng boses ng Papa ni Yonice habang dinuduro ako nito. Kahit nanginginig na ay hindi ako nagpakita ng pagkatakot dito.

“Let’s calm down, Mr. Reyes, but please don’t accuse my godchild,” mahinahon pa ring sabi ni Tito sa mga magulang ni Yonice habang ito ay parang sasabog na sa galit dahil sa nagawa ko sa anak nila.

Kung alam ko lang na ganito pala ang mangyayari at ganito kahirap ang magiging sitwasyon ko ay sana nagpaubaya na lang ako sa nais ni Lex noon, siguro kami pa hanggang ngayon na walang problemang kinakaharap. Kasalanan ko rin naman ang lahat kaya humantong ako sa ganito. Napayuko na lang ako sa pagbabangayan nila habang si Tito ay pilit na kinakausap ito ng mahinahon pero ang ipinagtataka ko ay si Daddy na prenting nakaupo lang habang nakahalikipkip na tinitignan ang mga nangangalit na kausap namen.

“We sustain the baby…” sabi ni Daddy na sinalungat naman ng Papa ni Yonice.

“Kaya naming gawin yun Mr. Sandoval pero ang gusto naming mangyari dito ay ipakasal ang anak namen sa anak mo. Meron naman nangyari sa kanila at nagbunga na iyon. Total matagal naman tayong mga magkakilala ’di ba?” sabi ng Papa ni Yonice.

Habang pinapakinggan ko ang paliwanag ng Papa ni Yonice ay lumukob naman saakin ang grabing pagkakaba dahil hindi ko lubos akalain na ganito na ang gusto nilang mangyari.

Napatingin ako kay Tito na tinitignan lang din si Daddy kaya napatingin na rin ako sa tinitignan nito at doon ko nakita ang napakaseryosong mukha ni Daddy.

“I think what you want Mr. Reyes is too much. We are not yet even sure if the child…” sabi ni Daddy na biglang pinutol ni Mrs. Reyes.

“I know what you are thinking Mr. Sandoval and my daughter is not what you are deceiving now. Ang sa amin lang ay magkaroon ng ama ang bata at asawang magiging katuwang ng anak namen”

“And I know what you are thinking also Mrs. Reyes…” putol ni Daddy sa kausap na ikinapandilat nito.

“Hindi namen hangad ang kung ano man ang meron kayo pero tanging hangad namen ang kasiyahan ng anak namen kaya bilang magulang dapat maintindihan mo rin kami.” Nagiging emosyonal na ito sa kanyang pinapaliwanag saamin habang si Yonice ay nanatiling nakayuko lamang at wala ng sinabi pa.

“If that would be the case, I am willing to let my son marry your daughter… but after the child is born. If this is a hoax I expect you in court…” sabi ni Daddy at tumayo na . “Good day…” huling sinabi ni Daddy bago tuloyang naglakad patungo sa pintuan.

Nakita ko rin ang pagtayo ni Tito kaya agad na akong sumabay dito. Hindi ko na nilingon pa sila Yonice dahil naduduwag ako. Pero bilib ang sa pagiging matapang ni Daddy at pagiging mahinahon ni Tito habang kausap ang mga nangangalit na mga magulang ni Yonice.

Sumunod lang ako kay Tito Jay hanggang sa sasakyan niya kung hindi lang nagsalita si Daddy.

“Dito ka na sumakay. May pag-uusapan pa tayo.” Sabi nito bago pumasok sa sasakyan nito.

Napatingin ako kay Tito na nakangiti lamang na tinignan ako at binigyan ako ng isang tapik sa balikat bago ako iginiya para sumakay sa sasakyan namen.

HABANG nasa gitna kami ng byahe ay biglang nagsalita si Daddy na akala ko ay hindi na niya gagawin hanggang sa makauwi kami ng bahay pero bigo ako.

“Start explain yourself young man and how you get yourself into that mess” sabi ni Daddy na hindi man lang ako tinitignan at nakatingin lang direkta sa harap.

Hindi ko alam ang sasabihin o kung saan ako magsisimula pero nong tignan ko si Daddy at ang walang buhay na ekspresyon ng kanyang mukha ay hudyat na iyon para ipaliwanag sakanya ang lahat.

“Nagsimula po ito nong magkaroon po kami ng alitan ni Elex, Dad. Dahil naging marahas po ako sakanya kaya hinanap ko po yung kulang niya at tiyempo naman na alam kong may gusto po saakin si Yonice pero lasing po ako non at hindi alam ang ginagawa ko. Naghinala ako nong una pero ngayon ay nakita ko na po resulta ng katarantaduhan ko ay nangamba naman ako sa responsibilidad na aagapay saakin. Pasensya na po kayo sa nagawa ko, Dad” mahabang paliwanag ko.

Hindi na tinugonan ni Daddy ang naging paliwanag ko at hindi rin man lang ako nito nilingon kaya tumahimik na rin ako dahil alam kong wala na akong sasabihin pa hanggang sa magtanong ulit ito.

“Anong nangyari sainyo ni Elex?” biglang tanong nito sa matagal na pagkakatahimik niya.

Ako naman ay hindi alam ang tamang isasagot dahil huling boses ko siyang nakita at nakausap ay tanging mga luha at sakit lang ang natamo niya saakin.

“Hindi ko pa po alam.” Malungkot ko na saad dito.

Hanggang doon na lang ako naging usapan namen ni Daddy hanggang sa makauwi na kami ay hindi na ito nagtanong pa. Hindi ko nga rin alam kong galit ito na nadidismaya kasi wala naman itong pinapakita ng ekspresyon sa kanyang mukha. Ganito na ito noon pa kahit na bata pa ako kaya medyo malayo ang loob ko dito. Mas malapit pa ako sa matalik niyang kaibigan na si Tito Jay na pumupuna sa mga kulang saakin ni Daddy kaya sakanya ako parating tumatakbo kapag may kailangan ako.

Kinaumagahan ay maaga akong nagising sa pagkatok saakin ni Manang.

“Hijo? Andito ang Tito Jay mo hinahanap ka” sabi ni Manang na agad akong bumalikas ng bangon. Nagpasalamat ako kay Manang at dali tinungo si Tito Jay pero kasama pala ito ni Daddy sa hapag na kumakain ng almusal habang kausap nito sa Daddy.

“Hey big fella, come join us” yaya saakin ni Tito para makapag-almusal na din.

Umupo ako sa kabilang dako kung saan kaharap ko ito na nasa kaliwang gawi ni Daddy. Si Daddy naman ay tahimik lang na nagbabasa ng diyaryo. Hindi na ako nag-atubiling bumati pa ng magandang araw dahil parang hindi maganda ang tulog ni Daddy.

Nasa kalagitnaan ako ng pagnguya sa aking kinakain ng biglang nagslita si Tito.

“Hey, what are your plans for your big day on next next day? “ sabi ni Tito na ipinagtaka ko naman.

Kumunot ang noo ko na ikinakunot rin ng noo ni Tito at pareho kaming mga sira na nagkatitigan sa hindi malamang dahilan. Kinuha ko ang phone ko na nasa gilid ko lang at hinanap ang kalendaryo at nasapo ko ang noo nong mapag-alaman ko ang petsa bukas.

“Oh come on, don’t tell me naulyanin ka na rin just like your Dad?!” sabi ni tito at tumawa ng malakas na parang nangangantyaw saamin. “Ho-ho, just like father and son.” Sabi nito na pinahid ang luha sa kakatawa.

“Sa totoo lang po wala akong planong magcelebrate ng birthday. Para kasing wala ako sa gana para roon.”

“Come on you will be turning eighteen and by it means pwedi ka ng lumaklak ng alak dude” sabi ni Tito sabay tawa agad.

Ako naman ay parang nawalan ng gana sa nangyari saakin nitong mga nagdaang mga lingo dahil sa nawala saakin ang nag-iisang taong alam kong bubuo ng araw ko.

“How about a pool party eh?” tanong saakin ni Tito pero nagkibit-balikat lamang ako.

“Huwag mong igaya ang anak ko sayo Jay na ki-aga nagpariwara” biglang sabi ni Daddy na ikinatigil ko sa pagkain at napatingin dito na siya ring itiningin saakin. “In the state, 21 is the right age to be legal on any drinks so it better be that way.” Seryosong saad ni Daddy bago ibinalik ang pansin sa binabasang diyaryo.

“Kill joy niyong mag-ama.” Nailing sa sambit ni Tito.

“Basta libre mo Tito ayus lang” agad ko na sabi dito para hindi naman ito madismaya sa pagtanggi ko ng alok niya. Para kasing gusto ko ring magwalwal sa dami ng mga iniisip ko.

“That’s my kiddo” sabi ni Tito na ikinangiti ko.

Ngayon ay nagdesisyon na si Tito ay alam kong hindi na aangal si Daddy roon at alam kong kukulitin nito ang nais na gawin nito. Alam ko yan dahil parati silang ganon. Parang isip bata kong mag-isip itong si Tito Jay na parang ewan. Sa edad ba naman niya ay parang gusto ko na rin magsaya na lang din.

Nong matapos kaming kumain ay agad akong umakyat sa kwarto ko at doon sunod-sunod na dinayal ang numero ni Lex pero walang sumasagot. Tumutunog pa naman ito kaya alam kong hindi ito nagbago ng numero. Paulit-ulit ko siyang tinatawagan pero hindi niya sinasagot. Hindi naman niya kinakansela kaya alam kong nakikita niyang tumatawag ako pero sa huli nabigo ako dahil ni isang beses ay sinagot niya ako.

Nag-isip ako ng ibang paraan kung paano ko siya makakausap ng pumasok sa isip ko si Lyle.

“Tol I need your help again” bungad ko dito nong sagotin niya ang tawag ko.

“What is it?”

“Please tell Lex that I want to talk to him on my birthday and please invite his friends and our friends too. But please unahin mo muna si Lex. Namimiss ko na siya” paliwanag ko dito na agad naman niyang sinang-ayunan.

“Invite your parents too, especially Tito Jess. I’m sure that my Dad would be glad to see him”

[A/N]: Oh Nyeta! Kung nagbabasa ka may HINT ka na sa BOOK 2 nila Jess at Ron ah! Mga two!

Chapter 17

Chapter 17

Elex’s POV

Habang nag-aayus na para umalis ay nailang naman ako sa mga matang nakamasid lang saakin. Tinignan ko sila sa repleka ng salamin at tinaasan ng kilay.

“Hindi niyo ba gusto yung suot ko ?” tanong ko sa mga kaibigan ko na parang nagpapakita ng disgusto sa sinuot ko.

Nagsulot lang kasi ako ng loose na jacket na kapag makakalimutan kong itaas ay makikita ang balikat ko pero pinalooban ko naman ito ng kulay abo ng sando at short na maikli na nangalahati lang sa hita ko. At isang itim rin na sapatos. Pakiramdam ko kasi kailangan ko lang dahil ihahatid ko na yung mga alaala ko sakanya sa huling hantungan.

“Ikaw na maputi” sabi ni Jandi na inirapan pa talaga ako.

“Mas bumagay sa’yo yung suot mo Lex pati na rin yung kulay. Mas timingkad ang kulay ng balat mo dahil sa suot mo” puri saakin ni Cloudi.

“Huwag mo nga yang puriin, baka hindi nay an makatulog eh “ sita ni Jandi kay Cloudi na nagpapakita ng pagkairita dito.

“Inggit ka lang…” panunukso ko dito pero inirapan ako ng bruha.

Napangiti lang kami ni Cloudi sa ekspresyon ni Jandi kasi ang sarap niyang awayin lalo na kapag umiirap ito na halos puti na lang sa mata niya ang nakikita. Aaminin ko naman na hindi mo makikitaan si Jandi ng kagandahan sa panlabas pero hindi naman siya pangit. Sadyang iba lang talaga yung datingan niya kasi para siyang barako. Kung lalaki siya ay siguro don ko sasabihin na gwapo sana si bakla.

“Sige mang-inis pa kayo, akala mo naman magsasaya eh magpapaalam lang naman”

Nakaramdam naman ako ng lungkot sa sinabi niya kasi kahit ano palang gawin naming pagsasaya ay mawawala lang din naman kasi napagdesisyonan ko na kasi na tuloyan ng kalimutan si Neil. Pupunta ako sakanya para makipaghiwalay na dahil hindi pa namen napag-uusapan yun.

Nakita kong lumapit si Cloudi saakin at hinawakan ang mga kamay ko.

“Alam mo, tama lang tong gagawin mo. Kahit saan kasi natin anggulo tignan ay ibang usapan na yung pagiging ama ni Neil kaya mas mabuti lang ito na gawin mo.” Pagpapalubag loob ni Cloudi saakin.

“Para kasing biglaan lang.” sambit ko dito na napatingin sa ibang direksyon dahil ayaw kong makita ako ni Cloudi na mapapaluha na naman pero hindi naman ako nakatakas kay Jandi.

“Ano ba talaga Elex? Sasaktan mo na lang ba ang sarili mo kasi hindi mo siya mabitawan? Pinaglaruan ka nga di ba ng damuhong yun tapos hito gusto mong umatras kasi biglaang lang? Nako ha nakakaubos ka ng mga damit ko sa puro basa ng luha mo” sita saakin ni Jandi.

Napabuntong-hininga na lang ako sa sinabi nito kasi totoong hindi ko pa kayang bitawan si Neil. Umaasa pa rin ako sa iisang katiting na bagay na alam ko namang malabo ng hawakan.

“Hays… tama na yan. Iiyak ka na naman niyan eh. Tama si Jandi, Lex. Mas mabuting bitawan mo na Neil kasi ibang usapan na yung talaga yung nakabuntis siya.” Pagsang-ayun naman ni cloudi sa sinabi ng Jandi habang ako naman ay pilit iyon na sinasaksak sa kukute ko.

“Tignan mo yan oh, nawala na yung kaunting blush on mo.” Sabi ni Jandi ay nilagyan ako ng kaunti sa mukha dahil para daw kahit magbreak-up kami ni Neil ay maganda pa rin daw ako.

Natigil naman kami sa ginagawa nong may kumatok saamin.

“Ate! Andito na sundo niyo! Huwag ka ng magpaganda kasi pangit ka naman!” sigaw ni Deme na nang iinis pa talaga saakin.

“Nakakatawa naman si Deme, pero at least sa bahay niyo tinatawag kang Ate habang ako Kuya ng Kuya yung mga kapatid ko.” Pagmamaktol naman ni Cloudi.

“Okay tama na to. Huwag na nating pag-antayin yung isang damuho sa labas kasi alam kong sa kinaibuturan ng utak non ay naiinis na yun” hirit ni Jandi.

“Mabait naman si Lyle ah tapos sobrang caring pa kasi inaalala niya kaibigan niya” pagtatanggol naman ni Cloudi sa kaklase ko.

“Naku! Huwag na kayong maniwala sa mga yan. Ikaw Cloud dapat matuto ka na sa nangyari kay Elex oh.”

“Oh Ano? Ano bang nangyari saakin?” paghahamon ko sa sinabi ni Jandi na parang ginagawa pa akong halimbawa.

“Ahehehe wala naman besh, pinaikot ka lang tapos pinaglaruan… ganon lang “ sabi nito na ikinataas ng kilay ko. “Oh siya magmadali na tayo. Dalhin niyo na tong ibang box. Nag-aksaya pa talaga ako ng wrapper para sa hukloban na yun” pagmamataktol ni Jandi palabas ng kwarto ko.

Minsan talaga bunganga nitong si Jandi ay hindi mapigilan pero kahit ganon siya magsalita ay alam ko namang totoo ang mga sinasabi niya. Kaya kaibigan ko siya dahil straight forward siya kung magsalita as in direkta talagang makakatama.

Nagpaalam muna ako kina Papa na aalis na at nong paglabas ko ng bahay ay nakita kong kinakausap ni Jandi si Lyle.

“Oh hito pa yung bitbit ni Lex, ikaw na magdala. Naturingan ka pa namang Adan so panindigan niyo na .” sabi ni Jandi at kinuha ang box na dala ko at ibinigay lahat kay Lyle.

“Bakit ano ba akala mo sa sarili mo? Si Eve?” pagsagot ni Lyle dito.

“Hindi si Steve ako, sige na ipasok mo na yan kotse mo” hirit pa ni Jandi na parang iniinis si Lyle.

Wala na akong nasabi nong maglakad na si Lyle bitbit yung mga box habang si Jandi ay nakangiting tagumpay. Kinurot ko naman ito sa tagiliran nong makalapit ako dito at si Bruha ang lakas makahiyaw. Parang babasagin na yung eardrums ko.

“Sakay na kayo Lex, dito ka na” sabi ni Lyle at tinuro ang katabi ng driver seat.

“Naku huwag na dito na lang kami sa back seat.” Sabi ni Jandi at dali akong tinulak papunta sa backseat.

“Ahehe ako na lang yung sasakay dito sa tabi mo Lyle kung okay lang sa’yo?” sabi ni Cloudi na parang nagpapacute pa.

“Naku naku naku! Huwag kang Makati magsiksikan tayo dito sa likod. Prevention is better than cure” sabi ni Jandi na ikinadismaya naman ni Cloudi kaya wala din itong nagawa sa huli kasi pinilit na nitong ipasok si Cloudi sa likoran. Ngayon ay nagsiksikan na talaga kami dito sa likod.

“Am sa bahay po kami ng manloloko” hirit pa ni Jandi na ikinailing ko.

Nakita ko na lang ang ginawa pag-iling ni Lyle bago binuhay ang kanyang sasakyan. Tahimik lang kaming binabaktas ang patungo sa bahay ni Neil pero habang unti-unti kaming lumalapit roon ay siya namang pagbilis ng tibok ng puso ko sa kaba.

Nawala ako sa isip saglit at nabalik lang nong kinalabit ako ni Cloudi.

“Hoy tinatanong ka oh” sabi nito sabay turo kay Lyle.

“Huh? Ano yun?” parang buang kong sabi.

“Why you brought so much gift for Neil?” tanong nito saakin.

Ako naman ay parang walang salitang mailabas sa bibig dahil hindi ko alam kung ano ang sasabihin na ang mga laman ng box na yun ay ang mga dating regalo rin saakin ni Neil. Pero may iba ng nagsabi nong para saakin na ikinadismaya ko naman.

“Actually, don’t English us kasi I’m nosebleeding. Actually, hindi mga regalo yun pero sabihin nal ang din nating mga regalo yun NOON ng kaibigan mo. Sinasauli lang namen baka magamit pa niya.” Hindi ko na napigilan ang bunganga ni Jandi na sabihin yun kasi malayo siya saakin.

Napatingin naman ako kay Lyle sa rear mirror niya na parang wala lang sa sinabi ni Jandi.

Nagpapasalamat na lang ako nong hindi na nagsalita o nagtanong pa si Lyle hanggang sa makarating kami sa bahay nila Neil. Nagulat naman ako nong makita ko ang mga magagarang sasakyan na nakarada sa harap ng bahay nila pati na rin ang maingay nilang bahay. Alam kong mayaman sila Neil at napaka impluwensyado ng kanyang magulang pero hindi ko lubos akalain na ganito pala na ingrande ang party. Para naman akong na conscious sa sarili ko.

Pumasok ang sasakyan ni Lyle sa loob ang pumarada sa mismong harap ng main door nila na nakabukas at nong lumabas si Lyle sa sasakyan ay agad na rin kaming lumabas.

“I’m just going to tell Neil that you are here” sabi niya saakin nong paglabas ko ng kotse niya.

“Am nakalimutan mo ata yung mga regalo namen sakanya Lyle” hirit ni Jandi nong makalabas rin ito.

Tumingin muna saglit saakin si Lyle na parang nagtatanong kung totoo ba itong ginagawa ko pero nag-iwas lang ako ng tingin dito kaya wala na din itong nagawa kundi buksan ang likod ng sasakyan niya kung saan niya inilagay ang mga kahon.

“Let’s get in together…” yaya saamin ni Lyle pero pinigilan koi to.

“Am huwag na Lyle, dito na lang kami sa labas” sabi ko dito.

“But he was expecting you inside…”

“Nakakahiya rin kasi Lyle kung papasok kami sa loob, masyadong hindi namen reach yung mga tao sa loob” nag-aalinlangang na paliwanag ni Cloudi sa kausap ko.

“So mabuti na dito na lang kami mag-antay sakanya. Wala ding problema kong mag-antay kami dito o kahit hindi na niya kami siputin, ang mahalaga dumating kami at sinabi mo na andito kami” medyo may halong pait sa sinabi ko pero totoo naman na maayos lang saakin kung hindi na niya ako siputin basta alam niyang andito ako.

Tumango si Lyle bago pumasok sa loob habang kaming tatlo ay nasa terrace ng bahay at naghihintay na dumating ito.

Habang nag-aantay kami sa pagbalik ni Lyle at kung kasama man niya si Neil ay bigla kaming tinawag ni Jandi na nasa kabilang dako terrace at tinatawag kami para lumapit.

“Lex tignan mo to dali” tawag ni Jandi saamin na agad naman naming ikinalapit dito.

“Naks naman kakaiba yung ipinakita saamen, mga nakatopless lang pala na mga lalaki” nadidismayang sabi ni Cloudi kay Jandi.

“Gusto ko ngang saakin na lang tong tanawing ito pero tignan niyo yung nasa dakong iyon” sabi nni Jandi sabay turo sa isang babaing nakaupo sa isang lamesa sa harap ng grotto kung saan may nagbabagsakang tubig at nanlaki ang mata ko nong magpagsino ito. Hindi ko na lang alam hanggang sa makaramdam ako ng grabing kirot sa aking damdamin nong makita ko si Yonice.

“Bakit hindi kayo pumasok?” biglang sabi ng isang boses sa likod ko na ikinakaba ko ng husto.

Chapter 18

Chapter 18

Elex’s POV

Nong marinig ko ang malalim niyang boses ay agad gumalaw ang katawan ko para lingunin ang taong nagsalita nito. Agad naman akong nakaramdam ng kaba nong masilayan ko ang mukha niya na kay tagal ko ng hindi nakikita. Mas tumindi pa ang kaba ko nong lumapit ito sa kinaroroonan namen magkakaibigan at biglang inabot ang damit ko at inayos ito dahil dumulas na pala ito pababa sa balikat ko.

Mula sa pagkakatingin sa kamay niyang inayos ang damit ko ay sinundan ko ng tingin ang braso niya hanggang sa titigan ko ang mukha niya. Seryoso itong nakatingin sa balikat kong tinatakpan niya ngayon ng maluwag ko na damit.

“Bakit ganitong ang klasing damit ang suot mo? Masyadong maluwag at nakikita na ang balikat mo” sabi nito na hindi ko man lang inalis ang tingin ko dito.

Sandali akong napatitig sakanya at ganon rin ito saakin at tila ba lahat ng sama ng loob ko sakanya ay naglaho lang sa isang iglap dahil lang sa mga ganitong simple niyang gawain tulad ng pagpapakita ng pagaalala saakin kung hindi lang tumikhim ang kasama ko na kanina pa pala nakamasid saamin.

“Oh sorry guys, hali kayo sa loob huwag kayong mahiya dahil kayo naman ang main guest ko” yaya saamin ni Neil pero agad itong pinigilan ni Jandi.

“Para pala sa’yo Neil” sabi ni Jandi at inabot ang dala nitong box kay Neil.

“Wow! Thank you Dex” sabi ni Neil habang halos hindi na mag-abot ang mga ngiti sa inabot na regalo kunno ni Jandi sakanya habang ako naman ay parang nag-aalinlangan sa ginagawa ko dahil hindi naman ata makatarungan na gawin ko ito sa mismong araw na espesyal para sakanya.

Napatingin naman ako kay Jandi na sumenyas na saakin para gawin ko ang talagang sadya ko dito nang hindi ko namalayan na binuksan nap ala ni Neil ang inabot ni Jandi na box sakanya.

“What is this Lex?” bakas sa tuno ng kanyang boses ang sakit ng nasilayan niya.

Napapikit na lamang ako sa aking mga mata dahil ayaw kong makita ang mukha niyang alam kong nasasaktan ko na. Siguro hindi nga makatarungan ang ginagawa ko pero sa dami ng dinanas ko nitong mga nakaraang mga araw dahil sa pagmamahal ko sakanya ay tama na siguro itong kabayaran sa lahat ng sakit na dinulot niya saakin.

“Binabalik ko na sa’yo lahat Neil, baka kasi nanghihinayang ka sa mga bagay na ibinigay mo saakin nong pinaglalaruan mo lang pala ang damdamin ko” bakas sa tuno din ng boses ko ang sakit at pait nito dahil sa alam kong nasasaktan pa din ako sa lahat ng nangyayari saamin.

“So all these boxes are…” sabi nito na agad ko ring pinutol.

“Yes, yung mga gamit na ibinigay mo saakin… and maybe it’s the best thing to do” paliwanag ko dito.

Napahilamos siya sa kanyang mukha dahil sa pagtitimpi at nakita ko kung paano siya hindi magkandamayaw sa kanyang kinatatayuan habang pilit na winawari sa kanyang sarili ang nangyayari. Napakuyom na rin ito sa kanyang mga palad habang pinipakalma niya ang sarili habang ako ay naghihintay sa kanyang magiging kasagotan.

“This is the best way you can do to me? To repay all the hurt that I cause you? What about me Lex? Inisip mo ba birthday ko ngayon pero ano tong ginagawa mo saakin? Sasaktan mo ko dahil nasaktan lang kita?” sabi ni Neil ng bigla itong sagotin ni Jandi.

“Nasaktan mo lang siya? Ganon ba ka babaw sa tingin mo ang nagawa mo sa kaibigan namen, Neil? Pinaglaruan mo ang damdamin niya! At bakit ka naman masasaktan eh pinaglaruan mo lang naman si Elex” sagot ni Jandi dito na agad ding sinagot ni Neil.

“Please Jan tama na…” Pigil ko sa kaibigan ko dahil alam kong napupuno na ito dahil alam niyang hindi ko kayang magsalita para sa sarili ko lalo na at alam niyang parating natitibag ang puso ko lalo na kay Neil.

“No, it’s not that, it was never my intention, believe me Lex. I was going to make it up to you now that’s why I invited you to please talk to me and hear me out.” paliwanag ni Neil kay Jandi.

“Come on, Neil? Huwag na tayong maglokohan na noong una palang pinagpupustahan niyo lang pala si Elex. Mga gago kayo!” singal ni Jandi na agad naman kinalma ni Cloudi habang ako ay nagugulohan na sa sasabihin ko dahil nanunuyo ang lalamunan ko dahil sa mga salitang nawawala na sa aking isipan.

“Jan tama na yan. Nakakakuha na tayo ng atensyon oh” pagpapakalma ni Cloudi kay Jandi.

Napatingin naman agad ako sa paligid habang inaalis ang mga luha sa aking mga mata at nakita ko ang ibang tao sa loob na sinisilip ang mga nagbabangayan sa labas.

“No! Dapat malaman niya ang kagagohang ginawa niya. Alam mo ba nong nalaman ng buong school ang pustahan niyong magkakaibigan ay binaba nila tingin nila kay Lex. Tinatapunan siya ng kung ano na para bang basura at wala ka nong umiiyak siya sa katarantadohang ginawa niyo.” Hindi na napigilang sabi ni Jandi.

Tinignan ko si Neil na alalang tinignan rin dahil sa nalaman niya sa natatamo ko sa school. Ayaw ko na sanang banggitin yun at sabihin sakanya dahil wala namang halaga yon sakanya eh.

“Is that true?” sabi nito saakin habang pilit na hinahagilap ang tingin ko.

Napatingin naman ako kay Jandi na nagtitimpi pa rin sa galit na parang sumisinyas saakin na sabihin ko na ang pakay ko pero nong masilayan ko ang mga mata niya at kung paano ito nagsusumamo sa akin na tila ba naghihintay na sabihin ko sakanya ang saloobin ko ay nagpatinag lamang sa sistema ko na hindi pa tama ang panahon para sabihin ko sakanya ang lahat kaya nagpasya na lamang ako na umalis.

“Pasensya ka na, ito lang talaga ang pakay namen, ang isauli sayo tong mga gamit. Pasensya na sa gulo, aalis na rin kami” sabi ko at daling inilapag ang box na dala ko sa sahig at daling lumapit kina Jandi at Cloudi.

“Ganon na lang yun?” pagkontra ni Jandi sa ginawa ko pero tinignan ko ito at nagpahiwatig na doon na lang yun dahil hindi pa akong handa ang susunod na bagay na mangyayari.

“Jan please tama na yan” pag-aalo ni Cloudi sa kaibigan namen.

“Sabagay, wala naman din tayong pangtapat kasi may mga bagay talaga na hindi natin kayang ibigay, di ba Neil?” makahulogang saad ni Jandi na agad kong pinigilan.

“Please Jan.” sabi ko sa kanya sa isang mahinang boses na nagpupumilit na huwag ng sabihin yung nalaman namen dahil alam ko na hindi ko kakayanin na pati yun ay makompirma ko pa sakanya.

Tinignan naman ako nito at hinawakan ang mga kamay ko at pinisil ito.

“At least we congrats him kasi magiging daddy na siya di’ba? He is on the legal age for that” sabi ng bungangang hindi mo talaga mapigilan kay Jandi kapag nagtitimpi na sa galit. Napapikit na lamang ako ng mga mata ko at pilit na inaalis ang tingin ko sakanya dahil ayaw kong makita niya akong umiiyak at lumuluha.

“How did you know that?” nag-aalinlangang tanong ni Neil saamin na ikinakirot ng damdamin ko. Kahit hindi na niya sabihin saakin yun ay sapat na ang katanongang yun para ipahatid saakin na tama yung narinig ko.

“Last Tuesday nong nakita ka namen may kasamang ibang babae Neil. Tapos nagkausap kayo ni Yonice sa library. Nasa labas kami non sa likod ng library dahil yun yong takbuhan namen kapag ayaw namen sa mataong lugar.” Paliwanag ni Cloudi kay Neil sabay bitaw ng isang buntong-hininga at tumingin saakin. “Sorry Lex kung hindi ko napigilan si Jandi kasi plano na rin namen na sabihin ito dahil alam naming hindi mo pa kayang sabihin sakanya lahat” dagdag na sabi ni Cloudi na nanghihingi ng tawad saamin dahil plano na pala nilang sabihin rin kay Neil lahat.

“Lex…” huling banggit niya bago ako tumakbo palabas ng kanilang bahay.

Ayaw ko ng marinig pa ng kahit ano pa sakanya dahil alam kong pilit niya itong pagtatakpan. Sabihin man nating nagsisisi siya sa ginawa niya pero ang dami ng nangyari at ang hirap ng hilumin ang damdamin nasugatan na ng paulit-ulit.

Tumakbo ako ng tumakbo kahit hindi ko na alam kung saan ako hinahatid ng mga paa ko. Tumakbo pa ako hanggang sa bumuhos ang napakalakas na ulan sa gabing ito. Hindi ko alam kung bakit pero parang nanadya na ang Tadhana sa ginagawa niyang pananakit sa damdamin ko. Tumakbo lang ako hanggang sa hindi ko na nakayanan pa at napahinto sa sobrang pagod na aking nararamdaman.

Habang nilalasap ko ang mga patak ng ulan sa aking mukha sa ilalim ng isang poste ng ilaw ay nakaramdam ako ng mga kamay na humawak sa bisig ko at ang paghila nito saakin sa kanyang matipunong katawan.

Kahit hindi ko na lingunin kung sino ito ay alam ng puso ko na ito ang sinisigaw nito hanggang sa hindi ko na napigilan ang humagulgol ng iyak sa ilalim ng malakas ng buhos ng ulan sa piling ng kanyang katawan.

Chapter 19

Chapter 19

Neil’s POV

Dumating din ang araw na labis ko na lamang kinasasabikan pero lalo ko ring ikinakaba. Kinasasabikan dahil alam kong pupunta siya sa mismong araw ng kapanganakan ko pero kinakabahan dahil hindi ko alam ang tamang sasabihin sakanya. Gusto ko maging masaya muna ang araw na to hanggang sa maaari dahil kapag nagkataon na sasabihin ko na sakanya ang lahat ay alam kong wala ng kasiguraduhan ang maibalik ko siya sa aking piling. Kaya hanggang sa maaari gusto ko munang maging masaya ang gabing ito.

Habang binabati ako ng mga taong dumalo sa party ay hindi nawawala saakin ang kaba lalo na nong tumawag si Lyle na kukunin na niya sila Elex.

Nasa kalagitnaan ako ng pagsasaya nong may mahagip ako na mukha na ikinaalis ng aking mga ngiti sa labi.

Nakita ko kung paano sila binati ni Daddy kaya wala sa isip akong lumapit agad sa kanila.

“Nice party Mr. Sandoval… where’s the birthday boy?” sabi ng Papa ni Yonice na masayang nakikipagkwentuhan kina Tito at Daddy.

“Speaking of… his on his way here” saad ni Tito nong makita niya akong palapit sa kanila.

Lahat sila ay napatingin sa kung saan nakatingin si Tito at labis na lamang ang aking pagkadismaya nong makita ko si Daddy na walang pinagbago ang mukha simula nong malaman niya ang nagawa ko.

“Good evening po sainyo” bati ko sa bagong dumating at saka tinignan sila Daddy at Tito na nagtatanong kung bakit sila andito.

Nagkaroon ng sandaling katahimikan sa pagitan namin lahat kaya agad itong binasag ni Tito nong parang naging nagkakailangan na saaming lahat.

“Why don’t we eat first?” tanong agad ni Tito para maiba ang timpla ng paligid na agad namang sinang-ayunan ng mga magulang ni Yonice habang ito ay napatingin saakin na hindi ko na pinansin kaya sumama na lang ito sa mga magulang niya habang kami ni Daddy ay naiwan dito.

“Why are they here?” tanong ko kay Daddy na tinignan ang paalis na magkakapamilya.

“It’s a shame for us not to invite them just because the turmoil you made. Maybe a little compensation for what my son did.” Tugon ni Daddy saakin na hindi man lang ako nilingon saka umalis na lang saaking harapan.

Kahit hindi man niya sabihin ay alam kong may galit ito sa nagawa ko sa kanila. Nakabuntis ako at kahit na hindi pa sigurado ang lahat ay alam kong kagalit-galit parin ang pagpapabaya ko sa sarili ko. Nainis na lamang ako sa aking sarili sa dito. Sumunod na lamang ako sa kanila para man lang hindi ako maging bastos sa paningin nila.

Pagkatapos ng kaunting salo-salo ay binuksan namen ang pool area para sa mga gustong maligo na agad naman sinunggaban ng mga hukluban ko na mga kaibigan. Noon ko pa balak ito pero ang nakakalungkot ay hindi ko kasama si Elex. Siya dapat ang kasama ko dito na naliligo dahil noon pa man ay gusto ko siyang turuang lumangoy.

Nasa gitna ako ng pagbabalik-tanaw ko nong biglang may nagsalita sa harapan ko.

“Me I set with you?” tanong nito saakin na agad ko naman tinignan. Hindi pa man ako nakasagot ay umupo na ito sa tabi ko.

Para naman akong siraulong gustong magwala dahil sa lakas ng loob nitong tumabi saakin dito sa may pool area.

“I’m sorry pala kung dumating kami pero hindi ko naman talaga balak na dumalo rito kasi nahihiya ako sa’yo” sabi ko na ikinatingin ko dito at ganon rin ito saakin.

Sasabihin ko n asana sa kanya ng harapan na may galit ako dito at hindi ko gustong makita siya kung hindi ko lang mahagilap si Lyle na kanina pa pala ako senisenyasan kaya agad ko itong pinuntahan.

“Where is Elex?” agad kong tanong dito nong makalapit ako sakanya.

“He’s outside with his friends.” Tugon nito saakin.

“Bakit hindi mo sila pinapasok?” tanong ko sa kaibigan pero nagkibit balikat lamang ito.

“They don’t want to. They said they will wait you outside” paliwanag ni Lyle saakin at agad ko’ng pinuntahan si Lex dahil matagal ko na itong gustong makita.

Paglabas ko ng bahay ay hindi ko sila nakita kaya inilibot ko ang tingin para hanapin sila nong may narinig akong naguusap ay agad ko itong pinuntahan at doon ko nasilayan ang taong kay tagal ko ng gustong makita.

Papalapit ako sakanila nong makita kong ang damit na suot nito kaya napatigil ako. Isa sa pinaka ayaw kong suotin niya ay yung makikita ko ang parte na parang masilan para saakin lalo na ang maputing balikat. Ayaw kong masilayan ng iba ang dapat tinatago niya kaya medyo naginit ang ulo ko sa nakikita.

“Bakit hindi kayo pumasok?” tanong ko na ikinabigla nilang tatlo at agad napatingin sa kinaroroonan ko.

Mas lalo lamang nag-init ang ulo ko nong makita ko ang balikat niya sa harap at ang tanawing gusto kong ako lamang ang nakakakita. Pinaka ayaw ko pa naman yung ganito kaya agad akong lumapit dito at inayos ang damit niya.

“Bakit ganitong ang klasing damit ang suot mo? Masyadong maluwag at nakikita na ang balikat mo” sabi ko dito na may halong autoridad sa aking boses dahil gusto kong matandaan niya lagi ito.

Pero habang inaayos ko ang damit niya ay hindi minsan nawala ang tingin ko sa balikat niya patungo sa kanyang leeg at ang mga balat niyang kulang ay humapit na sa buto na parang kay sarap lasapin. Para ba akong asong naglalaway nong makakita ng isang butong pweding lapain kaya napatingin ako sakanyang mga mata na nakatingin rin pala saakin. Alam kong magtatagal pa ang mga titig namen sa isa’t isa kung hindi lang tumikhim ang kasama niya na halos makalimotan ko na.

“Oh sorry guys, hali kayo sa loob huwag kayong mahiya dahil kayo naman ang main guest ko” pagyaya ko sa kanila na hahatakin na sana si Elex sa loob at ipasok sa kwarto ko dahil kay tagal ko ring hindi nasilaban sa tuwing magkalapit ang aming mga katawan. Para bang sobrang tagal ko ng nangungulilang haplosin man lang ang malalambot niyang mga balat kung hindi lang saakin inabot ang isang may kalakihang box ng kaibigan niya saakin.

“Para pala sa’yo Neil” sabi ni Jan Dexter .

“Wow! Thank you Dex” pagpapasalamat ko dito dahil naalala kong wala pang nag abot saakin ng regalo ko na kakilala ko na bukod kay Tito Jay na rinegalohan ako ng kinaasam-asam kong bagay sa mundo. Ang magkaroon ng sariling sasakyan kaya labis na lamang ang ngiti ko sa mga natatanggap ko ngunit ang mga ngiting napaskil sa mga labi ko ay nawala nong makita ko sa loob ng kahon ang mga gamit na ibinigay ko kay Lex tulad ng mga picture frame na wala na siya roon. Mga souvenir na dala namen sa kada lalabas kami at ang masakit ay nong makita ko ang ipinanalo ko na stuff toy sakanya sa perya.

“What is this Lex?” tanong ko na halos hindi ko na mabanggit ito ng deritso.

Sandali itong napapikit nong itanong ko iyon sakanya at bakas sa kanyang mata ang sakin nong tignan niya ako direkta sa aking mga mata.

“Binabalik ko na sa’yo lahat Neil, baka kasi nanghihinayang ka sa mga bagay na ibinigay mo saakin nong pinaglalaruan mo lang pala ang damdamin ko” dama ko sa tuno ng kanyang pananalita ang sakit at pait ng dinanas niya sap ag-ibig ko pero hindi ko mawari kung bakit hahantong kami sa ganito.

Dahil alam kong may pinanghahawakan ako sakanya at ayaw kong pati yun ay bitawan niya.

“So all these boxes are…” sabi ko nong bigla niya siyang nagsalita.

“Yes, yung mga gamit na ibinigay mo saakin. And maybe it’s the best thing to do” nong marinig ko sakanya iyon ay halos gusto ko ng bumagsak sa sakit na aking nararamdaman. Napahilamos na lamang ako sa aking mga palad dahil sa inis na aking nararamdaman. Nakuyom ko na lang ang aking mga kamay dahil gusto kong bugbogin ang sarili sa nagawa ko sakanya.

Alam kong mali pero tinuloy ko pa din at nong nahulog ako sa sarili kong mga laro hito ako ngayon binabayaran ang sakit na idinulot ko saaming dalawa.

“This is the best way you can do to me? To repay all the hurt that I cause you? What about me Lex? iniisip mob a birthday ko ngayon pero ano tong ginagawa mo saakin? Sasaktan mo ko dahil nasaktan lang kita?” sabi ko dito at nasususmamo na sagotin man lang niya ang mga hinanaing ko sakanya nong bigla akong sinagot ng kaibigan niya.

“Nasaktan mo lang siya? Ganon ba ka babaw sa tingin mo ang nagawa mo sa kaibigan namen, Neil? Pinaglaruan mo ang damdamin niya! At bakit ka naman masasaktan eh pinaglaruan mo lang naman si Elex” banat ng kaibigan niya saakin na labis ko na lamang ikinagulat.

Nagulat ako sa sinabi nito at tinignan si Elex na pinapakalma ang kaibigan.

“Please Jan tama na” sabi nito sa kaibigan.

“No, it’s not that, it was never my intention, believe me Lex. I was going to make it up to you now that’s why I invited you to please talk to me and hear me out” paliwanag ko sakanya.

“Come on, Neil? Huwag na tayong maglokohan na noong una palang pinagpupustahan niyo lang pala si Elex. Mga gago kayo!” singal na ni Jandi saakin na agad ng inalo ng kasama niya pati si Elex.

Alam ko ang sakit na nararamdaman niya dahil sa nasaktan ko ang kaibigan niya pero sana man lang maintindihan din niya na pilit kong sinasalba ang saamin ni Lex.

“Jan tama nay an. Nakakakuha na tayo ng atensyon oh” sabi ni Cloudi sa kaibigan.

Napatingin naman si Elex sa paligid at kita sa mga kilos niya ang pagkakahiya sa sinabi ng kaibigan niya pero wala akong pakialam sa mga tao sa loob o sa labas basta sagotin man lang niya ako.

“No! Dapat malaman niya ang kagagohang ginawa niya. Alam mo ba nong nalaman ng buong school ang pustahan niyong magkakaibigan ay binaba nila ang tingin nila kay Lex. Tinatapunan siya ng kung anon a para bang basura at wala ka nong umiiyak siya sa katarantadohang ginawa niyo” bulyaw nito saakin na ikiagulat ko dahil hindi ko alam na ganito nap ala ang natatamasa niya sa nagawa namen sakanya.

Napatingin ito saakin saglit at binawi din agad.

“Is that true?” tanong ko sakanya pero wala na akong nakuhang kasagotan mula sakanya kundi ang paghingi ng paumahin.

“Pasensya ka na, ito lang talaga ang pakay namen, ang isauli sayo tong mga gamit. Pasensya na sa gulo, aalis na rin kami” sabi nito na ikinabigat ng kalooban ko dahil siya pa itong nanghihingi ng tawad sa nagawa ko sakanya.

Inilapag nito ang dalang box at lumapit sa kaibigan.

“Ganon na lang yun?” pagkontra ni Jandi sa sinabi ni Lex na kinausap si Jandi. Kahit bulongan lang yun ay alam kong pinapatigil na niya ang kaibigan pero parang gusto ko pang tanggapin lahat ng masasakit na salita niya para man lang maibsan ang inis nito nang magsalita ito ng makahulogan. “Sabagay, wala naman din tayong pangtapat kasi may mga bagay talaga na hindi natin kayang ibigay di ba Neil?” dagdag niya na ikinalito ko.

May binulong pa si Lex dito at nakita ko kung paano na siya pakalmahin ng mga kasamahan niya pero nagulat ako nong may sabihin itong ikinakatakot ko.

“At least we congrats him kasi magiging daddy na siya di’ba? He is on the legal age for that” sabi nito na labis ko na lamang ikinagulat dahil wala pa akong pinagsabihan niyan kahit na sa bestfriend ko.

“How did you know that?” tanging naisambit ko kahit na nagaalinlangang sambitin iyon.

“Last Tuesday nong nakita ka namen may kasamang ibang babae Neil. Tapos nagkausap kayo ni Yonice sa library. Nasa labas kami non sa likod ng library dahil yun yong takbuhan namen kapag ayaw namen sa mataong lugar” paliwanag ni Cloudi saakin na ngayon natagpi-tagpi ko na, na nong makita ko si Lex na inaakay nila papunta sa parking lot dahil alam na nila ang lahat. “Sorry Lex kung hndi ko napigilan si Jandi kasi plano na rin namen na sabihin ito dahil alam naming hindi mo pa kayang sabihin sakanya ang lahat”

Matapos marinig ang naging paliwanag ni Cloudi kay Lex ay mas lalo lamang dumagdag ito sa bigat na aking nararamdaman dahil hindi rin pa pala sasabihin ni Lex ang nalalaman niya at alam kong pagtatakpan niya lang ang lahat kahit na magpaliwanag ako sakanya.

“Lex…” sambit ko bago ito tumakbo ng napakabilis palabas ng bahay namen.

Sinukan koi tong sundan pero pinigilan ako ng mga kaibigan niya.

“Huwag mo na siyang sundan. Dadagdagan mo lang ang paghihirap niya” sabi ni Jandi saakin pero nabuo sa desisyon ko ang isang bagay.

“I will take any risk. I promise to ease his pain” sabi ko sa mga kaibigan niya bago daling sinundan si Lex.

Chapter 20

Chapter 20

Elex’s POV

Ayaw ko mang bigyan ng kung ano mang mga kahulugan ang yakap niya saakin pero umaasa ang isang parte ng isip ko na baka tama na ang pagkukunwari ko dahil masasaktan lamang ako. Mahal ko siya at hindi ko ipagkakaila iyon pero tama pa bang sambitin ko sakanya ang katagayang yun kung ang daming mga bagay na ngayon ang humahadlang para panindigan ko ang pag-ibig naming ’to.

Sa pagdama ko ng kanyang katawan saakin at ang paglasap ng mahigpit niyang mga yakap ay parang gusto ko pa itong ilaban pero sa mga isiniwalat niya kanina ay hudyat na para isuko ko na ang laban.

Pilitin ko man ang sariling huwag na lamang itanong ito sakanya pero gusto kong makasigurado.

“Ano ba ang nagawa kong kasalanan sa’yo para ako ay iyong saktan?” sabi ko sa gitna ng yakap niya saakin.

Ngunit wala akong nakuhang kasagotan kundi ang pagkahigpit lamang lalo ng kanyang mga akap saakin sa ilalim ng ilaw at buhos ng mga ulan.

“Bakit ba ako yung napili sa dami ng taong pwede mong paglaruan?” dagdag ko na katanongan sakanya bago niya kinalas ang mga bisig niya saakin.

“Bakit hindi ka na lang bumalik saakin Lex? Pangako ko huling beses na mangyayari ito, huwag mo lang akong iiwanan. please” pakiusap nito saakin sabay abot ng mga balikat ko ng mga kamay niya na nagpatingin saakin sa mukha niya.

Hindi ko halos maisip ang sarili nong masilayan ko ang mukha niya lalo na ang mga mata nitong lumuluha na sumasabay sa agos ng ulan sa pisngi niya. At nahihirapan pa rin akong makita na ganito na kami ngayon. Nagsusumamo sa isa’t isa na ipaglaban pa ang pag-ibig na baka pwede pang isalba.

“Hindi ka pa ba napapagod Neil? Kasi ako? Hirap na hirap na akong isuko ka kasi mahal na mahal pa din kita sa kabila ng mga ginawa mo…” sabi ko na hindi na napigilan pang humagulhol ng iyak sa kanyang harapan.

“I’m sorry but I promise you na itatama ko ang pagkakamali ko sa’yo but please, don’t let that us just slept and go, okay? Please Lex promise me, baby please.” Sabi nito na ikinailing ko dahil mas alam ko ang tamang gagawin para sa aming dalawa. “Please Lex don’t do this to me please. I love you. I love you baby” dagdag nito sabay abot ng isang halik sa aking mga labi na lubos ko namang tinugonan dahil pakiramdam ko parang huling beses ko na itong malalasap.

“I’m sorry Neil” sabi ko nong naghiwalay ang aming labi.

“No, no please no… Please hold on… I promise ikaw pa din Lex” pagsusumamong pakiusap nito saakin.

“Ayaw kong makihati sa mga responsibilidad mo at mas mainam na maghiwalay na tayo.” Sabi ko na kumalas na sa kanyang pagkakahawak. Akmang aalis na sana ako pero pinigilan niya ako at kinulong muli sa kanyang mga bisig.

“Please please… ikaw pa din Lex kahit na ano man ang mangyari. Huwag mo lang akong iwan please. I’m sorry na please, please” pakiusap nito na pilit akong niyayakap kahit na kinakalas ko na ang mga bisig niya sa pagkakayakap saakin mula sa aking likuran. Kagat labi ko ring pinigilan ang mga hikbing ayaw kong lumabas sa aking mga bibig pero sapat na ang lahat saakin. Hindi ko kaya ang gagagwing ito pero alam kong ikakabuti naman namen ito.

“Lex!!!” sigaw nito nong makatakbo na ako papalayo sakanya at ang sakit pakinggan ang parehong boses niyang ito nong malaman ko ang nagawa niya na para bang sa ganito na lang parati kami matatapos at ang sakit sakit pakinggan at isipin ang mga salitang ito.

PAGKADATING ko sa bahay ay agad akong pumasok sa aking kwarto at doon binuhos lahat ng hinanakit ko dahil ang sakit bitawan ng taong alam mong mahal mo pero mas masakit kapitan ang taong may iba na dapat na pinaprayoridad.

Nong nakaramdam na rin ako ng lamig ay nagbihis na lamang agad ako ng damit para matulog na lamang at nong matapos ay umupo sa kama para maghanda na sanang matulog nang biglang umilaw ang phone ko at isang mensahe ang rumistro dito.

Nagulat naman ako nong makita ko kung sino ito kaya agad kong binabasa ang mensahe.

“Lex, saan na pala yung poetry mo kasi ngayon sana yung deadline ng pagpasa non para icheck ng mga co-teacher ko kung pwede iyon sa Culmination bukas” ang sabi ng mensahe na galing sa Teacher ko sa Humanities na si Ms. Junilla.

Agad akong nagpaumanhin dito at sasabihin na sana hindi na lang ako tutuloy bukas pero nag insist ito dahil umaasa ito na magperform ako bukas dahil umatras si Yonice. Naawa naman ako kay Ma’am dahil wala daw itong makitang iba na pweding pumalit at kapag ako rin ay hindi na tutuloy ay mawawalan ng participant sa section namen at sakanya. Kaya sinabi ko na lang na magparticipate bukas dali akong lumapit sa study table ko at kumuha ng isang perasong papel.

Nanginginig ang mga kamay kong nagsulat ng tugmaan pero sa bawat babasahin ko ang nagawa ko ay lagi ko naman itong nalulukot dahil sa hindi ko gusto ang napaloob dahil imbes na masayang tula ay parang isang malungkot na mga salita ang naisusulat ng mga kamay ko.

Nong nagiisip ako ng mga pweding isulat ay bigla ko namang sumagi sa isip ko yung mga katanongang kay tagal kong gustong itanong sakanya pero nong nagkalakas na akong itanong sakanya ay wala naman akong nakuhang kasagotan mula rito. Kaya inaalala ko uli ang mga katanongan na yun at isinulat sa papel.

KINABUKASAN ay maaga akong umalis ng bahay para pumunta ng school para tulongan ang mga teacher namen sa paghahanda sa culmination. Dinala ko na rin ang painting na dapat kahapon rin pinasa. Buti na lang at naunawaan ako ni Ms. Junilla dahil alam niya ang pinagdadaanan ko. Wala atang taong sa school ang hindi alam ang pinagdadaanan ko.

Nong malapit na ang oras ng culmination ay pinahanda na kami ng mga teachers para sa culmination. Nag-ayos na rin ako ng sarili kahit na hindi masyadong handa. Inayusan ko na lang ang sarili gamit ng kung ano ang nadala ko.

Nasa back stage ako nag-aayus nong biglang may tumawag saakin. Ang sabi ay tawagin daw yung mga leader para mag explain sa kung ano ang kahulugan ng pininta namen sa canvass. Kaya agad akong pumunta sa kinaruruonan ng painting namen at nandon na rin pala ang mga kasamahan ko.

“Lex salamat dumating ka na, explain daw natin yung painting na ginawa natin” sabi ng nag-aalala kong kasama nong makalapit ito saakin.

Binigyan ko ito ng isang nguti at nagsabi na ako na ang bahala doon.

“Lex, kindly explain your painting to us so we can grade it” sabi ni Ms. Junilla saakin na tinanongan ko nong makalapit ako sa painting ko at sa harap nila.

“First I use Impressionism as a technique of this portrait so I can attempt to capture the feeling of a scene rather than the specific details. We title this paint ‘A light in the Dark’.” Sabi ko na ikinatango nilang lahat lalo na ang mga kasama ko dahil hindi naman talaga namen sinadya na maging ganito ang painting namen dahil sa natapunan ito ng mga kulay dahil sa nangyari saakin. “Here Ma’am we paint a Street Light in a dark vast forest.” Pagtutuloy ko sa aking pagpapaliwanag.

“I use the street light as a resemblance of hope and the forest are those negativities that surround to our positive outgoing. But the message of this painting ma’am is that we shouldn’t give up on everything just because we can’t see an answer to our problem or a solution that might help us recover the pessimism of the world because I think there will be always a hope to light up in every dark part of our life.” Paliwanag ko na biglang ikipinalakpak ng mga kasama ko na nagpapalakpak na rin sa mga teachers lalo na si Ms. Junilla na alam kong hindi ko nabigo.

“Thank you po” ngiti kong pasasalamat ko sa kanila at nagbow.

“That’s was great Lex “ sabi ni Ma’am nong matapos sila mag-usap ng mga co-teachers niya. Niyakap niya ako bigla na ikinagulat ko pero ikinapanatag naman ng damdamin ko. Pakiramdam ko ay kailangan ko rin ito.

“Thank you po Ma’am” tugon ko rito sa gitna ng yakap niya saakin.

“Oh siya get ready na kasi yung spoken poetry na ang susunod.” Sabi ni Ma’am na ikinatango ko.

Umalis din agad si Ma’am pero bago ito umalis ay dumako bigla ang tingin ko sa Main Door ng Convention Hall lalo na nong maaninag ko ang nakatayong lalaki na parang may hinahanap pero imbes na masiyahan ako ay nagdulot lamang ito ng paninikip ng dibdib ko dahil sa kasama niya ngayon.

“Am Ma’am Junilla” tawag ko sa hindi pa nakakalayo na teacher ko.

“Yes?” tugon niya saakin nong marinig niya akong tinawag siya.

“Pwede po ba ako yung maunang magperform? May lakad po kasi ako” sabi ko dito dahil parang hindi ko na matatagalan pa ang lugar na ito. Bukod sa andito si Neil ay kasama naman niya ang babaing wumasak ng pagsasama namen lalo na nong makita ko silang hawak kamay na pumasok sa loob.

Natanong ko bigla sa sarili ko kung totoo ba lahat ng pinakita niyang emosyon saakin kagabi nong nakipaghiwalay ako sakanya dahil sa nakikita ko ngayon ay mas lalo ko lamang napatunayan na isa lamang akong laro na kailangan niyang ipanalo at ang sakit isipin na ganon kung sakaling yun talaga ang totoong sadya lamang niya saakin.

Chapter 21

Chapter 201

Neil’s POV

Kahit na aalimpungutan ay pinilit kong bumangon para abotin ang phone ko na nasa ibabaw ng nightstand ko. Pagkakuha ay agad ko itong sinagot.

“Oh bakit?” wala sa gana kong sagot dito.

“Where are you? The culmination has already begun. The spoken poetry is about to start” sabi ni Lyle sa kabilang linya na hindi man lang nagdulot saakin ng ligaya dahil para saan pa at pupunta ako doon, nawala na saakin ang taong dapat sasadyain ko roon.

“What for? He already broke up with me last night” walang gana ko ulit na tugon sakanya.

“You two, what? How come is that?” sabi nito na hindi na ako nag-atubili pang sumagot na alam kong inintay ni Lyle ang magiging sagot ko.

“Come on Neil, you don’t give up that easily.” Dagdag nito nong hindi na ako nakasagot pa hanggang sa wala na talaga akong gana pang sagotin ito at inantay na ibaba na lang ang tawag ngunit hindi nito ginawa. “I know Lex still love you. He just said that he’s still hoping…” huling sabi nito bago ibinaba ang tawag.

“What now Lyle? Hello Lyle! Lyle answer me… shit” mura ko nang binaba na niya ang tawag. Dali kong ibinaba ang telepono at daling pumunta ng banyo para maligo.

Hindi na rin ako nagtagal pa at lumabas ako ng kwarto. Kinuha ko ang susi ng kotse ko na bigay saakin nila Daddy bilang regalo nila saakin sa kaarawan ko. Agad ko itong pinaharurot papuntang school at nong makarating sa convention center kung saan nila ginawa ang culmination. Agad akong pumunta sa main door pero natigil naman ako nong biglang may tumawag saakin kaya napalingon ako sa likuran at doon ko nakita si Yonice.

“Neil? Anong ginagawa mo dito?” tanong nito saakin.

“Ikaw dapat ang tanongin ko niyan. Bakit ka nandito? Di ba dapat nagpapahinga ka lang?” tanong ko kay Yonice na ikinahiya niya at napatingin sa ibang direksyon.

“Kasi kasali ako dapat jan e pero umatras ako. Gusto ko lang makitang magperform yung mga kaklase ko bago kami aalis papunta America” paliwanag nito saakin.

“Aalis ka? Kailan? Bakit hindi niyo sinabi?” tanong ko dito.

“Wala ka na kasi kagabi pero napag-usapan na nila Papa at ng magulang mo na doon muna kami sa state kasi ayaw namen malaman ng karamihan ang sitwasyon ko. Papalabasin na lang namen na nagtransfer ako” sagot nito saakin na ikinatango ko na lang.

Sandali kaming nagkatinginan lamang at ilang minuto rin ang tinagal bago may magsalita saamin. Ako.

“Papasok ka sa loob? Tara sabayan na kita” mungkahi ko sakanya dahil kahit papaano tulad nga ng sinabi ni Elex na may resposibilidad na ako at dapat yun ang priyoridad ko.

“Si Elex baa ng sinadya mo dito?” biglang tanong ni Yonice saakin.

“Oo” tipid ko na sagot sakanya.

Hindi na ito nagtanong at sinabayan na lang ako sa loob. Nagkatinginan naman saamin ang karamihan nong makita nila kaming magkasabay pumasok ni Yonice pero binalewala ko na lang ito at hinanap si Lyle.

“Baka andon siya sa gallery, tara samahan kita” biglang sabi ni Yonice at hinawakan ang mga kamay ko na ikinatingin ko sakanya. “Tara nandito rin yung mga canvass nila”

Habang hawak ang mga kamay ko ay dinala ako ni Yonice sa mga naggagandahang mga painting. Namangha ako sa mga ito at sa paglilibot ko biglang dumako ang tingin ko sa isang painting na namumutangi sa lahat. Hindi ko halos maintindihan ang sarili nong tignan ko ang painting. Tanging nararamdaman ko ay kalungkotan at pag-asa. Hindi ko alam kung ano ang hinahatid na minsahe dahil halo-halo ang emosyon na nakapaloob rito.

Nang lumapit ako dito at pinagmasdan ng maigi ang painting ay bigla namang may boses na umagaw sa pansin ng lahat na umalingawngaw sa loob ng convention.

“Ang tugmaan na ito ay para sa mga taong gusto pang ipaglaban ang pag-ibig na meron pa sila pero ang Tadhana na mismo ang nagsasabi na hindi kayo puwede sa isa’t isa kaya kahit gusto pa ay isusuko na ang pagmamahalan na hindi na pweding ipaglaban pa. Ang pamagat nito at ’Suko na sa laban” sabi nito at daling hinanap ang boses niya at doon ko nakita si Lex sa taas ng stage.

“ Pinilit ko ang aking sarili na iwasan ang mga ganitong katanongan

Ano ba ang nagawa kong kasalanan sa’yo para ako ay iyong saktan?

Bakit ba ako yung napili sa dami ng taong pwede mong paglaruan? “

Natigilan ako nong banggitin iyon ni Lex dahil ito yung mga katanongan niya saakin kahapon na hindi ko man lang nabigyan ng kasagotan. Pinilit lang niya ang sarili na iwasang itanong ito pero bakit?

“ Mga katanongan na kay hirap hanapan ng mga insaktong kasagotan “

Tuloy nito na nagpatitig lamang saakin sakanya habang pinagmamasdan ko siya sa taas ng intablado. Natigilan naman ito nong makita niya ako at saglit na napatitig saakin. Hindi ko maintindihan ang sarili nong makita ko ang isang butil ng luha na lumandas sa kanyang pisngi.

“ Kasi hindi ko naman kayang tugonan dahil hindi ko alam ang dahilan “

Kung wala man siyang kayang isagot sa katanongan niyang yun ay gusto ko manghingi ng tawad dahil alam ko ang mga dahilan. Sobra ko na siyang nasasaktan.

“ Kahit no’ng una ay nag-aalinlangan ay tinuloy pa din ang ugnayan

Kahit nagkaubosan ng masayang kwentuhan tinuloy pa din ang laban

Pinilit ko’ng pahabain ang kwentuhan kahit na walang kasiguradohan

Hanggang sa unti-unting nararamdaman na tayo ay nagkakalabuan “

Hindi ko na napigilan pang maging emosyonal nong marinig koi yon sakanya. Nag-aalinlangan nap ala siya nong una pa pero pinagpatuloy lang niya. Pero bakit? Yan naman ang katanongang bumabagabag saakin ngayon.

“ Hindi na alam kung saan ang patutunguhan kaya nagkaiwanan

Kahit mabigat sa kalooban ay pinili ko ang ikaw ay tuloyan iwanan

Ayaw kong aminin pero alam ko na sa una palang wala akong laban “

“Lex…” bulong ko sa hangin dahil hindi ko alam na ganito na pala dinadamdam niya pero sana naman malaman niya na nasasaktan rin ako sa sitwasyon ko at hindi ko sinasadya ang nangyayari saaming dalawa. Hangad ko na lang siguro ay kapatawaran.

“ Sana pala hindi na umasa at naniwala sa pag-ibig na may hangganan.

Na pinagtagpo lamang para ipadama ang sakit na hindi makayanan. “

Tuloyan ng pumatak ang luha sa aking mga mata dahil sa sinabi niya dahil kahit ganito umasa pala siya sap ag-ibig ko na pinag-aalanganin niya.

“ Susuko na sa imposibling laban dahil ayaw nang magkasakitan.

Kahit ipilit ko pa ang lumaban alam kong tayo ang mahihirapan.

Hindi na kinaya ang laro ng tadhana kaya isusuko ko na ang laban.

Ipaglaban man kita ngunit alam kong iisipin mo rin ang isuko ang laban“

“Salamat po…” huling sinabi nito bago nagmadaling bumaba sa intablado.

Sinundan ko ito ng tingin hanggang sa kusang naglakad ang mga paa ko para puntahan ito. Kahit may nababangga ako ay wala akong pakialam basta malapitan ko lang siya at mahawakan dahil alam ko yun ang kailangan niya ngayon. Kailangan niya ng kasangga, kailangan niya ako. Ngunit nong malapit na ako sakanya ay nadurog ang puso ko nong ibang mga bisig ang dumamay sakanya at ang nalulungkot ko na puso ay napalitan ng galit at puot.

Wala sa sarili kong lumapit sa kanila at hinila si Lex palayo sakanya.

“Ano to Lyle?” harapan kong sabi sakanya nong mahila ko si Lex dito.

“Lex just needs a shoulder to cry on.” Paliwanag ni Lyle saakin.

“…and that should be me bro. Not you” diretsahang tugon ko sakanya.

“Neil bitiwan mo ko” sabi ni Lex na ikinainit ng ulo ko lalo.

“Bakit? Pupunta ka sakanya? I won’t let it happened” asik ko dito na hindi ko na namamalayan na napapalakas na pala ang higpit ko sa bisig niya.

“You’re hurting him, Neil” sabi nito na nag-aalalang tinignan si Lex sa tabi ko na agad ko namang kinulong sa akin.

“It’s better that I’m the one who’s hurting him than anybody.” Sabi ko at hinila si Lex palabas ng convention habang hindi alintana ang mga matang kanina pang nakatitig at nagmamasid saamin.

Wala sa isip kong hila si Lex kahit na hindi ko napapansin ang pagpupumiglas niya saakin. Ang gusto ko lang ay ialis siya sa lugar na ito at dahil sa lugar na gusto ko kami lang.

“Neil masakit” daing nito na hindi ko napansin na nahihirapan na pala siya sa paglalakad.

“I don’t care… just get in the car” utos ko dito na hindi na alam kung sino ang nasasaktan ko basta labis na rin ang emosyon na nararamdaman ko ngayon at sa pagkahalo-halo ng lahat ay hindi na ako nakapag-isip ng maayos.

“Teka lang Neil…”

“Just get in already!” asik ko dito na ikinagulat niya pati na rin ako sa paglakas ng boses ko. Para naman akong nahiya sakanya sa biglaang pagka agresibo ko.

“Who are you?” biglang tanong niya saakin na nagpaisip saakin bigla.

Kasabay ng pagpatak ng luha ko ay ang pagpatak ng mga ulan. Kung nakikiayon man ang kalangitan sa nararamdaman namen ngayon ay nagpapasalamat ako dahil sa gusto kong ayaw magpakita sakanya ng mga luhang kay tagal ko na rin pinipigilan simula nong bumitaw siya saakin.

“Just get it the car” mahinahon kong sabi bago ako umikot para sumakay na sa sasakyan ko.

Sandali rin itong nakatayo sa gitna ng buhos ng ulan at maigi naman akong naghintay sa pagpasok niya na kalaunan ay ginawa niya.

“I just want to talk about some things” sabi ko bago binuhay ang makina at pinaandar ang sasakyan.

Chapter 22

Chapter 22

Elex’s POV

Hindi ko maintindihan ang ginagawa ng katawan ko pero alam kong pinagtataksilan ako nito. Nagtataka ako kung bakit nasa loob ako ng sasakyan na minamaneho ni Neil. Kanina ko na din siya napapansin simula nong pagtaasan niya ako ng boses ay hindi na niya ako minsan nilingon. Pero ang hindi ko maintindihan kung bakit nagbago na sakanya ang lahat, kung ganito ba talaga ang ugali na meron siya. Natatakot man ay pinanindigan ko ang desisyon ko na makipag-usap sakanya dahil ito ang hiling niya n asana lahat ng ito ay huli na.

Nasa malalim pa ako na pag-iisip nang biglang tumigil ito na nagpabalik sa diwa ko. Tinignan ko ang paligid at pansin kong nasa bahay niya kami. Tinignan koi to na nakahawak pa rin sa manubela at diretsong nakatingin sa labas. Mga ilang sandali pa ay binuksan nito ang kanyang pinto at lumabas. Lalabas na din sana ako nong mapansin kong umikot ito at pinagbuksan ako kaya agad na akong lumabas.

Natigilan naman ako nong mapansin kong ilang pulgada lang ang layo ng katawan namen at naamoy ko sakanya ang paborito niyang pabango na sobra kong kinahuhumalingan sakanya.

“Mag-usap tayo sa loob” sabi nito nang bigla niyang hawakan ang bisig ko ay hinila ako pasabay sakanyang maglakad papasok ng bahay nila.

Akala ko sa sala lang kami mag-uusap ng mapansin kong patungo kami sa hagdan at hindi nga ako nagkamali na inakyat namen ito. Alam ko kung saan ang kwarto niya pero hindi kami doon tumungo ngunit sa katabi nitong kwarto kami pumasok.

Pagbukas niya ng pinto ay tinulak niya ako papasok at nong makapasok na rin ito ay bigla naman niya akong hinila sakanya patalikod. Sobrang dikit na ng aming mga katawan at kung hindi ako nagkakamali ay alam ko kung ano ang mangyayari kapag nagkamali ako dito.

“Dito tayo mag-uusap” sabi niya sa likod ng aking tenga na nagdulot ng kilabot saakin nang bigla niya akong idiin pa sakanya hanggang sa madama ko na ang init ng katawan niya. “Nakipaghiwalay ka ba saakin dahil kay Lyle? Ano sagot Lex!” dagdag niya na may halo na pwersa.

“No…” nong isagot ko iyon ay mas lalong humigpit ang pagkakahawak niya sa mga bisig ko at diin pa ako lalo sa katawan niya hanggang sa mapalunok ako sa kung anong nararamdaman ko sa gitnang parte niya.

“Why you keep on insisting Lex? and why you keep secrets on me? Am I not enough for you? Hmm?” sabi niya.

“Neil nasasaktan ako” daing ko dito.

“Masasaktan ka talaga kapag di mo sinabi saakin ang totoo. Is Lyle courting you? Huh? Answer me!” asik niya na ikinapikit ko sa takot.

“No… no, he wasn’t. Please Neil masakit na ah Neil” hiyaw ko nong mas lalong humigpit ang pagkakahawak niya saakin.

“Hmmm… It’s been month since our body is so close like this Lex. Every monthsary you give me something that really fascinating… Am I still allowed to this to you Lex?” sabi niya nong umakyat ang hawak niya mula sa bisig ko hanggang sa balikat sabay pababa ng kanyang kamay sa aking tagiliran hanggang sa maabot niya ang umbok ng pwet ko.

Napapikit na lamang ako sa mga haplos na ginagawa niya ngunit agad ding napadilat nong pumasok sa loob ng damit ko ang isa pa niyang kamay at hinahaplos ako na nagpaungol saakin.

“I guess that is the answer” sabi niya nang bigla na niyang itinaas ang damit ko at ibinaba ang pangibaba ko hanggang sa walang saplot na ang natira saakin. Nasindak naman ako nang masilayan ko ang kakaibang mga tingin niya saakin lalo na ang ngiti niya. “Just as before the first time it happened, still you never fail to amaze me Lex. Tulad din nong una kitang nakuha…”

Hindi ko na mapigilan ang mga luha ko dahil sa pinapakitang ugali ni Neil. Hindi ko alam na ganito siya magalit o magdamdam pero sobra na akong natatakot sakanya. Alam kong siya ang una ko pero kahit ganon ang nangyari at malugod ko namang ibinigay sakanya yon. Ngayon hindi ko alam kong may sensiridad ba talaga sa mga nangyayari saamin mula noon.

Hindi ako nakailag nong bigla niya akong sunggaban ng halik na nagpapaatras saakin hanggang sa maabot namen ang higaan ng kwarto at dahil wala na akong maurongan ay pareho kaming natumba roon at napaungol ako sa bigat ng kanyang katawan. Nilalabanan ko ang tawag ng laman pero hindi ko nakikita iyon kay Neil dahil ramdam ko sa kanyang halik ang pagka-agresibo.

“F@ck i miss this” sabi niya nong bumaba ang mga halik niya saakin mula sa aking labi hanggang sa madaanan niya ang sensitibo kong leeg at ang katawan ko. Nagdulot ito ng panginginig sa aking katawan dahil sa unang beses ko itong maramdaman.

“Neil…” mahina kong daing nong simsimin at hinahalikan na niya ang lahat ng parte ng katawan ko. Pakiramdam koi to talaga ang nais niya saakin noon pa. Sadyang hindi ko lang siya pinapayagan dahil natatakot ako.

“Hmmm… I want me to f@ack you already? Wait a second” sabi niya.

Dinig ko ang pagbaba ng zipper niya at nong titignan ko n asana ito ay bigla naman niyang itinaas ang mga paa ko sa eri at ibinuka ito. Napakagat ako ng labi nong maramdaman ko ang pagkiskis ng kahabaan niya sa aking lagusan at sa isang saglit pa ay naramdaman ko ang pagtutuk nito sa aking butas. Isang malakas na ungol ang tumakas sa aking bibig nong bigla na lang niya akong pasukan. Halos maluha na ako sa sakit na aking nararamdaman kaya napatakip na lamang ako ng bibig dahil ayaw kong may tumakas na mga hikbi rito pero prang sobra naman atang lahat ng natatamo ko na sa kanyang pasakit.

“Ahhh…nggghhhh ahhhh…” iyak ko sa sobrang sakit na aking nadarama.

Hindi ko na rin napigilan ang mga luha na tumakas na sa aking mga mata.

“Lex? Lex? God sorry Lex… hindi ko sinasadya… I’m sorry…” sabi nito na pilit inaabot ang mukha ko pero kinakalas koi to at tinatapik . “Baby I’m sorry… hindi ko talaga sinasadya… nadala lang siguro ako…” sabi niya at hinugot ang pagkalalaki niya saaking lagusan na nagdulot lang ulit ng sobrang sakit saakin na nagpadaing at hikbi saakin.

Takip ang aking bibig ay pinilit ko ang tumayo ngunit bumagsak lamang ako sa sahig pero wala ng mas masakit pa sa ginawa niyang panghahalay saakin. Ninais ko na kahit ganito maibigay ko sakanya pero itong natatamo ko ay sobra na. alam kong may mga bagay na hindi ko kayang ibigay sakanya pero sana naman maging madahan siya sa lahat ng bagay na kanyang ginawa.

“Lex I’m sorry” sabi niya na pilit akong pinapatayo pero tinatapik ko lang ang mga kamay at at winawaksi ito palayo.

“Huwag mo na akong hawakan!!!” asik ko dahil sa sakit na aking nadarama dahil hindi na makatarungan tong kanyang ginagawa.

Masakit man ang tumayo dahil pakiramdam ko naubos labas ng lakas ko sa ginawa niyang pagwarak saakin ay pinilit ko ang tumayo mag-isa kahit na inaalalayan niya ako ay hindi ko pinayagang mahawakan pa niya ako

“ Lex sorry“

“Tiniis ko lahat ng mga pasakit na tinamo ko sa’yo. Lahat Neil tiniis ko dahil kulang ako! Kahit nag-aalinlangan na tayo pinilit ko pero Neil hindi ko kayang ibigay lahat” sabi ko sabay abot ng mga damit ako at daling sinuot ang mga ito kahit basa ito.

“Baby I’m sorry… nagulat lang ako.. please hindi ko sinasadya” pagmamakaawa niya saakin habang niyayakap ako mula sa likuran pero hindi na ako matitibag nito.

Winaksi ko ang mga kamay niya nong naayos na ako at daling lumabas sa silid na iyon. Kahit ramdam ko pa ang sobrang kirot sa parte nay un ay pinilit ko ang tumakbo.

“Lex!!!” dinig kong sigaw ni Neil sa taas pero lumabas na ako ng bahay nila at daling tinungo ang gate.

May dumaan naman na taxi na agad kong pinara at nagpahatid saamin. Pagdating ko sa bahay ay sila Papa at mga nakakabatang kapatid ko lang ang naroon.

“Magandang gabi po Pa” sabi ko at nagmano.

“Basa ka ah… magbihis ka na agad baka lamigin ka pa” sabi ni Papa saakin.

“Si Mama pop ala?” tanong ko dito para makapagmano.

“Andon sa palengke at inasikaso ang delivery ng gulay sa farm ng lola mo…” sabi ni Papa.

Paakyat na ako sa taas nang biglang may sumagi sa isip ko. Dali akong pumunta sa aking kwarto at hinanap ng napakalaki kong backpack. Ibinasok ko lahat ng damit na pweding kong mailagay sa loob nito at daling bumaba.

“Pa may camping kami kina Jandi sa susunod na araw pa ako uuwi” paalam ko kay Papa at daling lumabas ng bahay.

Pumunta ako ng Mercado at daling pinuntahan ang tindahan namen ng gulayan at doon ko nakita si Mama na kausap si Tito Isko. Parati kong nakikita si Tito dito kapag maghahatid na ito ng gulay na ititinda naman ni Mama mula sa Farm nila.

“Kuya baka maubos agad ito kaya magpadala ka pa ng marami” sabi ni Mama kay Tito.

“Pasensya ka na bunso pero sa laki na ng Mercado rin sa probinsya natin at halos kulangin na kami sa stock kaya bumili pa ang Mama ng lupain para pagtamnan” paliwanag ni Tito.

Sa tingin ko ay tapos na sila madiskarga sa kanilang mga gulay kaya dahan-dahan akong lumapit sa likod ng truck at ipinuslit doon ang bag ko. Pagkatapso ay dali akong umakyat para makasakay ako sal ikod nito.

Tama naman ang hinala ko nan a diskarga na nila lahat ng paninda kaya pumunta ako sa pinakasulok para roon pumuwesto at para hindi agad nila makita.

“Sige sa lingo may aanihin sa kabilang sitio”

Pagkatapos magpaalam sa isat-isa at dinig ko ang pagbukas sara ng pinto ng truck. Kinabahan naman ako kasi hindi pa talaga ako sigurado sa gagawin ko pero mabuti na itong hindi planado kasi natutuloy hanggang sa maramdaman ko ang pag-andar ng sasakyan.

Siguro doon muna ako kina Lola hanggang sa humilom na ang sugat ng dinulot saakin ni Neil. At nakikisigurado ako na makakaliotan ko na ito doon.

Chapter 23

Chapter 23

Neil’s POV

Flashback…

Masaya kaming lahat dahil halos kaming magkakaibigan ay nakuha sa mga sports na gusto naming salihan sa darating na Sport’s Fest ng school. Naglalakad kami ngayon sa may covered walk nang sa isang mga bench sa unahan ay may isang taong nakaupo at parang nahihintay. Namangha ako dahil unang beses kong makakita ng napakaputing porselana na balat meron namang mga mapuputi dito pero kakaiba ang sakanya.

“Oy tignan mo yun oh, ang kinis ng balat pare tapos sobrang puti pa”

sabi ni Denver saamin na ikinalugod ko na rin dahil ayaw ko namang magtanong sa nakikita ko.

“Oh tapos?”

hirit ni John na parang walang pakialam sa nakikita.

“Wala lang nagugulohan lang ako kasi bakit nakapanglalaki na uniporme tapos maiksi ang buhok”

sabi ni Denver na nagdulot ng malaking katanongan saaming magkakaibigan.

Sandali kaming nag-isip ng mga konklusyon kung ano ba itong nakikita namen.

“Baka tebo pare”

sabi ni Henry na nagbigay ng kaunting kasagotan saaming magkakaibigan.

“Tanongin na lang kaya natin.”

Sabi ni Denver na ikinasang-ayunan ng lahat maliban kay Lyle.

“If I were you guys, I would never do that. She or he might get offended”

pagkontra ni Lyle sa gagawing kalokohan ng magbabarkada.

“Weehh takot ka lang eh”

sabi ko dito.

“Ikaw na lang kaya magtanong Lyle, ikaw naman mabait saatin”

dagdag ko na ikinailing ng kaibigan kong ito.

Nagtawanan kaming magbabarkada na naka-agaw ng atensyon sa taong pinag-uusapan naming.

“Ayan na tumingin na siya”

sabi ni John nong nakita niyang lingunin kami nong nakaupo. Siguro dahil maingay kami pero bakit ba kasi may ganitong tao na sobrang puti at kinis ng balat.

Hindi na namen namalayan na nakalapit na pala dito at tumigil pa talaga ang mga damuho sa tapat nong nakaupo. Nagulat naman kami nong nagtaas ito ng tingin saamin. Kita sa mga mukha naming ang pagkamangha sa nasisilayan namen lalo na nong makita namen kung gaano kaganda ang kanyang Hazel Brown na mga mata. Pati na rin mga mapupula nitong mga labi na akalain mo nakatira sa isang malamig na lugar na parang natural lang talaga sakanya.

“A-ah Ha-hi pala sa’yo”

nauutal na sabi ni Denver doon pero tinignan lang kami nito at wala ng sinabi pa.

“Ang sungit mo naman, miss? Am babae ka ba?”

walang prenong sabi ni Henry na ikinakunot ng mukha ng taong nakaupo sa harap namen. Wala itong sinabi at agad ng tumayo sa kanyang inuupuan. Naiwan naman kaming lahat na nakatayo na may katanongang hindi nasagotan habang pinagmamasdan namen itong naglalakad palayo.

KINABUKASAN pagdating ko sa room ay dinig ko ang usapan ng mga kaibigan ko ang tungkol pa rin sa nakita namen kahapon.

“Naitanong ko nga pare babae daw talaga yun”

sabi ni John nong makalapit ako sa kanila.

“Iba talaga pare eh, may na aamoy akong iba sakanya”

pag di sang-ayon ni Henry sa mga kaibigan.

“Ah basta ako babae yon di ba parekuys?”

sabi naman ni Denver na nakipag-apir ng kamay kay John.

“Ano namang kung babae yun? Di naman magkakagusto yun sa inyo”

hirit ko nong mainis na ako sa kanila dahil bukang bibig nila ay yung nakita pa rin nila kahapon.

Bigla naman akong tinignan ng mga barkada ko ng masama pero si Denver ay iba kung makatingin saakin dahil parang may iniisip itong hindi ko ikakagusto.

“Hoy wag ako yung gawin niyong paing, si Lyle na lang oh”

pagdepensa ko sa sarili nong maisipan nilang magpustahan para malaman kung babae ba talaga yun o lalaki ang nakita naming nakaupo kahapon.

“Alam mo namang mahiyain yang si Lyle at ikaw naman tong kirami na ng girlfriend simula Freshmen natin kaya ikaw na dude. We have trust in you”

nakakalokong suhisyon ni Henry.

“Mga gago! May girlfriend ako. Paano eh kung lalaki pala talaga yun eh di masisira ako. Kayo na lang oy”

pag di ko sang-ayon sa gusto nilang mangyari.

“Hindi mo naman din sineseryoso si Ria kaya ayus lang tutal madali ka lang naman makakakita ng bago tol eh”

sabi ng walangyang John na’to.

“Ganito na lang bro, idaan na lang natin ito sa pustahan. Tig dalawang daan kaming tatlo basta itanong mo lang sakanya ang kasarian niya. At kapag nalaman mo na, edi tapos ang usapan. Nagkapera ka pa”

mungkahi ni Denver na sinang-ayunan ng mukong kong mga kaibigan.

“Ugok! Mas malaki pa ata baon ko sa’yo eh. Iba na lang, yung motor mo na lang ipahiram mo saakin ng isang buwan ayus na ako don”

sabi ko dito kasi parang naiingganyo na rin ako sa usapan nila. Wala naman ding mawawala saakin kung itatanong ko lang ang kasarian nong nakita namen.

Sumang-ayun naman silang lahat pati na rin ang nananahimik na si Lyle kaya recess palang ginawa ko na ang plano kaso hindi namen ito makita. Nagtanong kami sa kung sino ang nakakakilala dito at may nakapagturo naman saamin nito kaya pinuntahan namen sis a Major Department nila na Drafting.

Ilang minuto pa ay hindi naman kami nabigo nong makita namen ito nag mag-isang naglalakad papunta sa kinaroroonan naming magkakaibigan. Nong makalapit na ito ay agad ko itong hinarang na ikinatigil naman nito.

“Hi, ako pala si Neil. Ikaw, anong pangalan mo?”

tanong ko dito na ikinatigil niya para tignan ako.

Muli ay nasilayan ko na naman ang napakaganda niyang mga mata. Sa sobrang pagkamangha ko dito ay hindi ko namalayan na umalis na pala ito sa harap ko at nong hanapin ko ito ay nakalayo na tuloy saamin.

Babalik na sana ako sa mga kabigan ko nong biglang may tumawag saakin.

“Neil!!! Ba’t ka pala napunta dito?”

tanong ng kakilala ko na si Yonice.

“Ah eh itatanong ko sana kung sino yun?”

turo ko sa nakakalayo na si ano.

“Ahh si Elex? Bakit? Anong sadya mo sakanya?”

sunod-sunod nitong tanong saakin.

“Ah eh kasi…”

hindi ko ma sabi ang sadya ko talaga dahil nag-aalinlangan ako sa sasabihin ko kaya nag-isip ako ng magandangpalusot.

“Kasi nagtatanong si Denver sa pangalan niya… liligawan daw niya kasi”

palusot ko na sa tingin ko ay tumama naman.

“Huh? Bakla na ba si Denver? Bakit niya liligawan si Elexis?”

sabi ni Yonice na ikinakompirma ko din.

Agad akong bumalik sa mga barkada ko matapos makakuha ng impormasyon at nong masabi ko ito sa kanila ay sobrang pagkadismaya naman nila Denver at John habang si Henry naman ay humahalakhak ng napakalakas dahil sa sinapit ng barkada.

“Paano ba yan tol? Ipapahiram mo na saakin ang motor mo

“ sabi ko dito biglang premyo ko.

“Teka, teka lang. Di ba sinabi mo kay Yonice na nililigawan ko si Elexis?”

tanong niya na ikinatango ko naman.

“Pare naman, anong iisipin ng mga babae saakin? Anong iisipin nila saakin ngayon?”

“Eh bahala ka na don tutal ginawa ko naman ang lahat para malaman kung ano talaga yung pinagpapantasyahan mo”

sabi ko na lang dito.

“Gago ka pare, ako nasisira sa’yo eh. Bawiin mo yung sinabi mo kay Yonice. Ikaw na lang kunwari yung nanliligaw”

sabi ni Denver na ikinagulat ko.

“Anong ako?!? Bahala ka jan oy. Bahala ng walang motor…”

sabi ko na lang dito kasi hindi naman talaga mahalaga saakin ang kung ano basta nagkakasiyahan lang kami. Maliban na lang sa nasira ko medyo ang reputasyon ng kaibigan ko na ikinakonsensya ko.

“Isang taong kong ipapagamit sa’yo motor ko basta pare naman linisin mo pangalan ko oy”

sabi ni Denver na ikinapintig ng tenga ko sa sobrang galak.

Paano ba naman kasi isang taon kong magagamit ang motor niya nan aka-oturidad saakin. Noon ko pa man din gustong magkaroon nito pero si Daddy kasi ay ayaw akong bilhan dahil sophomore pa saw ako.

Kaya nong Flag Retreat ay walang hiya akong pumunta sa harap ng pole at pinagsigawan na nililigawan ko si Elex dahil desperado na akong makapagmotor man lang.

End of flashback…

Pero ang laro pala na sinimulan ko hindi ko lubos akalain na mahuhulog ako kasi nong lalong tumagal kong kasama si Elex ay mas lalo akong napapalapit sakanya. May kung ano kasi siya na iba sa lahat. Iba din ang nakikita kong katangian sa kanya na ibang katulad niya. Hindi siya katulad ng karamihan. May kung anong katangian siya na lalo ko lamang ginustong makapiling siya hanggang sa nahulog na ang loob ko sa isang taong hindi ko lubos maisip na mamahalin ko na ngayon pero iniwan akong sawi at bigo.

Bayad ko na din siguro ito sa lahat ng kasinungalingang nagawa ko sakanya. Tama na rin saakin ito basta nabayaran ko na ang pananakita ko sakanya. Pero nagdulot naman ito ng sakit sa damdamin ko na alam kong hindi ko makakaya.

Chapter 24

Chapter 24

Elex’s POV

Nagising ako nong bigla akong nauntog sa mga kahoy na kahon na sinandalan ko para tulogan. Mula nong sumakay ako dito ay hindi ko pa sinisilip ang labas dahil takot akong mahuli na umangkas sa truck. Hindi ko alam kung nasaan na kami kasi hindi ko makita kung ano ang meron sa labas dahil sa malaking trapal na ginawang takip o bubong ng truck para hindi mabasa ang kinarga nilang mga gulay at prutas.

Napansin ko namang umaga na dahil sa mga butas sa trapal na nasisilawan din ako. Bigla ko namang naalala na kung umaga na ay sigurado akong napakalayo ko na sa Manila at alam kong hindi ako makakabalik roon pero ano pa ba ang babalikan ko roon kundi mga pasakit lamang. Alam kong mahihirapan lamang ako sa paglimot sa mga masasakit na alaala kapag nanatili ako doon kaya mabuti na itong lumayo ako.

“Oh bukas ulit Rein” dinig ko na sabi ni Tito Isko nang buksan nito at pinto ng truck at dinig ko ang pagbaba nila kaya nanatili akong tahimik na lang muna kasi ayaw kong malaman nila na andito ako.

Ilang minuto rin ang inilagi ko muna bago ko naisipang bumaba sa likod ng truck. Sinilip ko muna kung may tao ba sa paligid bago bumaba. Pinasok na pala nila ang truck sa kamalig kaya bumaba na agad ako at tinugo ang trangkahan. Bingiyan ko muna ito ng maliit na awhang para tiyakin kong may tao ba sa labas at nong walang makita ay dahan-dahan akong lumabas sa kamalig. Dahan-dahan ko rin itong isinara pero nanginig naman ako nong makalabas ako. Alam ko naman kasing napakalamig dito kapag madaling araw at may hamog pa sa paligid. Nag-unat na muna ako ng katawan dahil sa nangalay ako sa posisyon ko sa buong byahe. Akmang aalis na ako nong may biglang may sumigaw.

“Hoy! Anong ginagawa mo jan!” sigaw ng isang lalaki na nasa may gate at tinuturo ako.

Natigilan naman ako nong masilayan ko ang napakamatipuno nitong katawan lalo na ang mga pandesal nito sa tiyan na mapapamura ka na lang talaga kapag iyong makikita. Hindi ko makita ang mukha niya dahil nakasumbrero ito pero nakakaakit naman talaga ang katawan niya kahit moreno.

Natigil naman ako sa pagpapantasya sa lalaki nong may pinulot ito at nanlaki ang mata ko nong makita kung ano ang dala nito.

“Ahhhhh…!!!” sigaw ko sa takot at daling tumakbo kung saan.

“Hoy tigil!” sigaw nito na parang sinusundan ako.

Tumakbo na lang ako ng tumakbo kung saan kahit na nangangati na ang mga binti at hita ko dahil sa mga damo at dahong nadadaplisan ang hita at paa ko.

Bakit ba kasi ganitong shorts ang suot ko?

Hindi rin ako makatakbo ng maayos dahil sa mabigat ang dala kong bag kasi naman parang dala ko na buong buhay ko dito pero tinuloy ko pa din ang pagtatakbo dahil ayaw kong maitak nong lalaki. Naluluha na rin ako kasi ayaw ko pang mamatay. Nasaktan na nga ako tapos ngayon papatayin pa ako.

“Hoy sandali tumigil ka!” sigaw nong lalaki pero hindi ako nagpatinag at nagtatakbo lang kung saan.

Nabibitik na rin ako minsan ng mga sanga at nadadaplisan na minsan ang balat ko pero tuloy pa rin ako sa kakatakbo. Mahamog pa rin ang paligid at hindi ko na alam kung nasaan ako pero pinili ko pa din ang tumakbo kaysa maabutan ako nong lalaki.

“Sandali bangin na jan” sigaw nong lalaki na ikinatigil ko at nong titingin na sana ako sa likod para tignan yung lalaki ay ang pagdulas ng isang paa ko sa bangin na siguro iyon at ang kaba na narandaman ko at mas lalong dumoble pa.

“Ahhhhh….” Sigaw ko nong mahuhulog na ako sa bangin pero naramdaman ko naman ang isang kamay na agad na humawak sa bisig ko at hinila ako papunta sa kanya. Sa kanyang matipunong katawan ako lumanding pero kahit ganon sobrang iyak ko naman sa sasapitin ko na sana.

Naramdam ko ang kamay ng lalaki sa aking likuran na hinahagod ito para patahanin ako sa pag-iyak dahil sobra akong kinabahan sa mangyayari sana saakin. Hindi pa nga ako nakamove on mamatay pa ako.

“Tumahan ka na. Pasensya ka na kung natakot kita” pagpapatahan ng lalaki saakin.

Wala pa akong inisip na iba kundi ang buhay ko na halos mawala dahil lang sa panggugulat ng lalaki saakin pero nong magsalita ito ulit ay labis naman ang gulat ko ng maalala ang parehong tinig ng boses.

“Akala ko kasi maligno ka kasi ang puti mo sobra” sabi nong lalaki na ikinatingin ko sakanya at labis na lamang din ang aking pagkagulat nong masilayan ko ang kanyang mukha.

Para akong nakakita ng isang multo nong titigan ko siya dahil sa parehong buhog ng kanyang mukha sa kay Neil. Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko at gusto kong sampalin ang sarili ko kung sakaling nanaginip pa ba ako at natutulog pa rin sa truck pero hindi kasi nakatayo ito na nagtataka rin sa ikinikilos ko.

“Ayus ka lang ba?” pag-aalala nito saakin para siguradohin ako.

Gusto kong magsalita pero walang mabuo na salita sa aking isipan at tanging nagulohan lang sa aking isipan ang naiisip ko.

“Mabuti pa don na tayo sa kamalig, masyadong malamig dito at naka-iksi ka pa na short, baka lamigin ka” sabi nito na akmang hihilain ako pero tinapik ko ang kamay niya na ikinatingin niya saakin.

“Anong ginagawa mo dito?” tanging naisabibig ko sa kabila ng lahat ng nangyari habang ito naman ay nag-abot na mga makakapal na kilay sa kalituhan .

“Ah kasi akala ko nga maligno ka kaya iitakin sana kita pero nong sumigaw ka at nagtatakbo ay agad kitang sinundan kasi nakumpirma ko na tao ka pala at saka bangin na to dito sa likod. Bakit ka ba andon sa kamalig ng mga truck?… at bakit sobrang puti mo naman?” sunod-sunod nitong mga tanong saakin na halos lahat ng iyon ay walang pumasok sa kukuti ko para sagotin.

“Na-nan-naki angkas lang ako kay Tito Isko” sabi ko kasi parang wala naman itong ideya sa tanong ko sakanya pero sobrang nagulat ako nong masilayan ko ang mukha niya.

Wala kasing anggulo sa mukha nito ang hindi pareho kay Neil. Para siyang kabiyak na buko ng dating kasintahan ko kaya ganito na lang ako kung makatingin pa rin sakanya. Pero alam ko naman hindi ito si Neil dahil sa balat niyang kayumanggi na parang nabilad sa araw nong una pa at malayo ang katawan nila kahit na parehong singlaki ay magkaiba ang hubog ng katawan kasi ito ay sobrang define na ang mga muscle sa katawan.

“Ah naiilang ka ba? Teka magdadamit lang ako. Naiwan ko kasi sa truck kaya bumalik ako. Tara na at baka ano pang mangyari sa’yo dito” sabi nito at naglakad na.

Sinundan ko na lang din ito hanggang sa makarating kami sa kamalig ulit.

“Sandali lang ah dito ka muna, kukunin ko lang yung damit kong naiwan sa loob ng truck” sabi nito at pumasok sa loob ng kamalig habang ako ay nalilitong nag-aantay sa labas dahil hindi ko halos maisip na may roong kaparehong pagmumukha ang dating kasintahan ko dito.

“Bakit hindi nasabi ni Mang Isko na may naki-angkas pala saamin” sabi nito nong makalabas ito ng kamalig na may suot na ngayon na damit. Para naman akong nadismaya nong hindi ko na nakita ang katawan niya. Ewan ko ba tao lang naman din ako at sinisilaban ng apoy pero hindi ko rin ata masikmura dahil sa parehong mukha sila ng dati kong kasintahan.

“Hindi alam ni Tito, basta lang akong sumama “ tugon ko dito.

“Sumama ka mula sa Manila hanggang dito?” tanong nito na hindi ko na sinagot at tinignan lamang ito saglit saka naglibot ng tingin sa paligid.

“Kaanu-ano mo pala si Mang Isko?” sabi nito na ikinainis ko dahil hindi ito marunong makinig.

“Tito ko nga di ba?” sabi ko sabay irap dito.

“Sungit mo naman Miss. Nga pala ako si Rein… Ikaw, anong pangalan mo?” sabi nito at nag-abot ng kamay saakin. Napatingin ako sa kamay niya at sa mukha niya na ngayon ay nakangiti na kamukhang-kamukha talaga ng dati kong kasintahan. Pero natigil naman ako nong maalala ko ang sinabi niya na saakin na Miss. Ewan ko ba kung bakit sila nagkakamali ng tingin saakin.

“Pupunta ako sa bahay ng lola ko. Alam mo ba ang daan?” tanong ko dito at nagsimula ng maglakad palabas.

“Ah gusto mo samahan na kita doon?” sabi nito nong sabayan niya ako palabas.

“Nanghihingi lang ako ng direksyon. Hindi ko sinabing sasamahan mo’ko” sabi ko. Ewan ko ba kung bakit kumukulo ang dugo ko sa isang to. Dahil na rin sa kamukha siya ni Neil pero alam ko namang iba sila.

“Sungit talaga. Baka lang kasi mawala ka” suhisyon nito na may punto naman. Kahit nakapunta na ako dito ay hindi ko namang makakaila na naalala ko pa ang mga daan dito dahil bata pa lang ako noon nong makapunta ako rito.

Sa huli ay wala din akong nagawa at nagpatulong sakanya. Balak ko na din kasing umalis sa lugar na ito dahil parang hindi ako makakatagal lalo na at may kaparehong mukha pala ang walangya kong Ex dito sa lugar ng lola ko. Paano pa ako makakamove on kung aaligid ito saakin.

“Lola mo pala si Lola Esmeralda? Kaya pala ganyan ang mga balat niyo. May halo pala kayong Espanyol at Tsino” sabi nito na ikinatingin ko sakanya.

Hindi na ako nagsalita pa at sinundan lang siya sa paglalakad nang magsalita na naman ito pero imbes na mainis ako ay iba ang dulot ng sinabi niya saakin ngayon.

“Pero kakaiba ka sa pamilya mo… Kamukha mo si Esperanza”

Chapter 25

Chapter 25

Elex’s POV

Ilang oras na ata kaming naglalakad pero puros mga kahoy at taniman ang mga nakikita ko at minsan mga bahay na kilayo sa iba pang bahay. Hindi ko kung inilibot niya ba ako sa buong farm o di kaya ay nililigaw kasi imbes na maraming bahay ang dadatnan ko ay mga naglalakihang mga kahoy na ang nakapalibot saamin ngayon.

“Ito ba talaga ang daan patungo sa bahay ng lola ko kasi parang paliit ng paliit tong daan na tinatahak natin eh… saka naglalakihang mga kahoy na ang nandito at wala na yung mga pananim” reklamo ko dahil parang niloloko ng isang to. Kung magkadugo sila ng dati kong kasintahan ay masasabi ko na talaga na lahi sila ng mga manloloko.

Pero imbes na sagotin ako ay isang matalim na tingin ang pinukol niya saakin. Huminto ito at agad na humarap saakin. Napalunok ako ng laway nong makita ko ang mga tingin niyang parang may gagawing masama saakin. Hindi naman ako ipinanganak kahapon para hindi malaman ang mga ganitong klasing pangyayari kaya napaatras ako agad nong umaksyon itong maglakad palapit saakin.

“Tagal mo namang matinuha ang nais ko…” seryoso nitong sabi at dahan dahang lumapit saakin na sobra ko na lamang na ikinakaba.

“A-ano a-ang ga-gagawin mo?” nauutal kong tanong dito dahil sa takot nang masilayan ko ang mga ngiting demonyo nito

“Syempre ano pa ba? Ano ba ang ginagawa ng taong hindi mo kakilala kapag nasa walang mataong lugar kayo?” sabi nito na sinabayan pagngisngis ng kanyang tawa.

Napapaatras na ako sa bawat hakbang niya palapit saakin at nang makita kong hinubad na niya ang pang-itaas niyang damit ay ang pagbitaw ng backpack ko at tumakbo hanggang sa makakaya ko. Pero hindi naman ako atleta para makatakbo ng mabilis at minsan natutumba ako dahil sa malubak na daan pero pinilit ko ang sariling makawala sakanya ngunit hindi pa ako nakalayo ay naabotan na niya ako at hinawakan ako sa magkabilang bisig ko. Napasigaw na lang ako sa takot at kaba nong ilapit niya ako sa katawan niya.

“Ahhhhhh bitawan mo kong mandurugas ka…. Tulong! Tulong!” sigaw ko hanggang sa makakaya ko.

Hindi ko na napigilan ang sariling hindi maiyak sa masamang sasapitin ko na naman sa pagdayo sa di kilalang lugar pero sa pagsisigaw ko ay agad naman akong natigilan nong narinig kong napahalakhak ito ng malakas.

Binitiwan niya ako at napahawak sa kanyang tiyan sa sobrang tawa habang ako ay nag-init na ang pisngi sa sobrang galit at inis.

“Ahahahaha nakakarindi naman yung sigaw mo, ang tinis” halakhak nitong sabi habang walang tigil pa rin sa kakatawa.

Napakuyom na ako sa mga palad ko dahil sa inis at hindi ko na napigilan sugurin siya sa sapak.

“Walangya ka gago ka, napakabwesit mo tangna ka! Akala ko mapapahamak na naman ako halos banggitin ko na patayin na lang ako kaysa mahalay mong gago ka” sigaw ko at walang tigil na sinasapak ito ng mga kamao ko. Wala akong pakialam kung saan ko man siya matamaan basta makabawi lang ako sa pananakot niya saakin.

“Teka saglit ah! Aray masakit aw! Aray ang sakit mong manapak! Aray! Aray! Aray naman!” daing niya sa walang tigil ko na pagsapak sakanya.

“Wala akong pake tarantado ka! Mga manloloko kayo! Pamasamantala! Gago!” walang tigil ko sa pananapak sakanya hanggang sa hawakan niya ang mga bisig ko para patigilin ako sa pananapak sakanya.

“Pasensya na binibiro lang naman kita”

“Magbiro ka ng iba wag lang tong pagsamantalahan mo ko” galit kong sabi sakanya nang hindi ko na mapigilang tuloyan ng maiyak sa sinapit ko.

Pinakamalas ko ata na araw ngayon dahil nakita ko ang kabiyak na mukha ng Ex ko tapos hito niloloko pa ako ng tulad ng ginawa niya saakin. Hindi ko alam kong likas sa mga pareho niyang mukha ang panloloko pero grabe halos gusto ko na lang mawala sa mundong ito.

“Pasensya na, hindi na mauulit napakaiyakin mo pala” sabi nito at agad akong niyakap.

Sandali akong natigilan nong gawin niya yun saakin. Para ba kasing kailangan ko ito simula nong may mga nangyari saakin sa siyudad lalo na yung panloloko ng dati kong kasintahan. Para ba kasing hindi pa ako nayayakap ni Neil para man lang paluwagin ang mga kirot na nararamdaman ko nong nagkasala siya saakin.

Nong napansin kong parang tumagal na ata yung pagkakayakap niya ay agad koi tong itinulak na ikinahiwalay ng mga katawan naming dalawa.

“Bitiwan mo ko at huwag na huwag mo na akong hahawakan pa” sabi ko dito at nagsimulang balikan ang naiwan kong bag sa daan.

“Pasensya ka na talaga, sadyang ganito lang ako magbiro. Hindi ko naman lubos akalain nag anon ang mangyayari eh” paliwanag niya saakin habang sinusundan ako.

“Hindi nakakatawa ang mga biro mo at kung tutuusin hindi yun biro. At kung nasisiyahan kang makita ang ibang tao na umiiyak puwes pasalamat ka nakakita ka ng taong ganon na ki-dali lang maiyak sa mga simpling bagay na puweding magpaiyak dito. Kung hindi mo lang din ako tuturuan kung nasaan ang bahay ng lola ko ay hahanapin ko na lang ito mag-isa” Pagkonpronta ko sakanya sabay talikod at daling pinulot ang bag ko nong nakalapit ako dito.

“Sa totoo lang talaga shortcut tong tinahak natin papunta sa lola mo nga lang masukal pero hindi kita niloloko talagang daan to papunta sa lola mo” sabi nito na hindi ko na pinaniwalaan pa.

“Maghanap ka ng kalaro mo!” sabi ko dito sa inis at bumalik sa aking dinaanan kung saan papunta sa kamalig.

“Mas madali dito miss kaya dito ka na lang dumaan. Pangako, hindi talaga kita niloloko”

“Hindi na talaga ako magpapaloko” sigaw ko at nagpatuloy sa paglalakad kung saan kasi nakalimutan ko ng kung saan kami dumaan sa dami ng mga daan.

“Hala ang kulit, mawawala ka lang jan eh” sigaw nito na hindi ko na pinansin at inalala na lang kung saan ako dumaan kanina.

Habang iniisip koi yon ay biglang may bumuhat saakin at sinampa ako sa balikat na parang nakakarga ng sako ng bigas.

“Hoy ibaba mo ko! Ibaba mo ko sabi eh!” pagpupumiglas ko sakanya pero hindi ito natinag sa mga sapak ko sa likoran niya at pag padyak ko sa mga paa ko para lang ibaba niya ako.

“Tigas kasi ng ulo mo. Magkakamag-anak talaga kayo! Lahi kayo ng mga matitigas ang ulo” sabi nito na ikinapagtaka ko.

Hindi ko na lang ito pinansin at tuloy pa din sa pagpilas sa pagkakabuhat niya pero natigil naman ito at inikot ako.

“Yan! Yan ang bahay ng lola mo. Naniniwala ka na ba saakin?” sabi niya nong makita ko ang napakalaking bahay sa paanan ng bundok.

“Sige na ibaba mo na ako kaya kong bumaba jan!” sabi ko na hindi pa rin niya ginawa.

“Huwag na kaya pa naman kita buhatin eh. Baka masamdan ka lang kapag mag-isa kang baba jan. Sayang naman tong makinis at maputi mong balat kung masusugatan lang” sabi nito na ikinanginig ng katawan ko sa laswa ng pagkakasabi niyang yun.

“Manyak! Ibaba mo ko hukluban ka!” pamimiglas ko sakanya na ikinatawa lang niya at nagsimula na nga itong bumaba sa paanan.

Hindi na ako naggagalaw kasi takot akong mahulog kami pero kung ano pa yung inisip ko na ayaw kong mangyari ay talaga namang naganap.

“Ahhhh….” Sigaw ko nong dumausdos kami paibaba sa paanan ng bundok. “Aray naman” daing ko nang bumagsag ako sa matigas na lupa.

“Urrghh…” rinig ko na daing rin ng kasama ko nahihirapang tumayo at napahawak sa tagiliran niya.

“Ayus ka lang ba?” sabi ko na akmang lalapitan siya nang maramdaman kong may kumirot sa banda tuhod ko. Labis na lamang ang pagkatakot ko nong makakita ako ng dugo. Parang lahat ng lakas ko sa katawan ay kasabay na lumabas sa sugat ko.

“Hoy hoy hoy anong nangyayari sa’yo?” pag-alala ng kasama ko nong makita niya siguro akong mawawalan na ng malay.

“Ma-ma-may du-du-go” nauutal ko na sabi dahil ayaw kong banggitin ang kung anong meron doon pero nagawa ko rin sa huli kaya hito mas lalo lamang nawala ang lakas ko at parang ayaw na akong patayuin pa ng sugat kong ito kasi pakiramdam ko kapag kumilos ako mas maraming dugo ang lalabas sa katawan ko.

Natigilan naman ako nong marinig ko ang kasama kong humalakhak na naman.

“Sus kay liit lang ng sugat mo pero daig mo pa ang mamamatay” pang-iinis nito na ikinabangon ko pero natigilan kami pareho nong sa pagbangon ko ay mukha niya ang nadatnan ko.

Hindi ko maintindihan ang sarili ko nong magtama ang mga matang dalawa. Hindi ko maikubli sa sarili ko na parang nakikita ko na ang mga ganitong mga tingin at nong mapagtanto ko kung kanino ito ay agad kong sinapak ang mukha ng kasama ko para mawala ito sa paningin ko.

“Aray ko naman po” sabi niya sabay hawak sa pisngi niyang nasapak ko.

Agad na akong tumayo kahit medyo masakit pa ang tuhod ko ay pinilit ko ang sariling maglakad. Kinuha ko ang bag ko para maglakad palapit sa bahay ng lola ko.

“Teka lang sandali! Antayin mo naman ako!” sabi nito na hindi ko na pinansin basta ang gusto ko ay makapunta ako sa lola ko para hilingin na iuwi na ako kasi hindi ko makakayanan ang mabuhay sa ganitong klasing lugar lalo na at may kamukha pala ang ex ko sa lugar na ito.

Nong makapasok ako sa bakuran ay agad akong lumapit sa may pintuan para makapasok sa bahay ngunit sa paglapit ko sa bukas ng pintuan ay ang pagtingin ng dalawang naglalakihang itim na aso saakin na sabay ring kumahol.

“Ahhhhhh….” Sigaw ko patakbo palayo sa mga aso at lumapit sa kasama ko na naglalakad rin papunta saakin.

Nong makita niya akong tumatakbo sakanya ay napahinto naman agad ito.

“Ahhhh aso!!!” sigaw ko at lumapit sakanya at nagpabuhat para hindi ako maabot ng mga aso kasi grabe sila kung makakahol saakin tapos ang lalaki pa nila.

“Hoy Brandib, Dante…” sita nito sa mga aso para tumigil sa kakakahol saakin.

“Ehhh bakit may aso ba dito” sabi ko habang dinidiin ang sarili ko sa katawan niya para hindi maabot ng mga aso.

Sinisita naman ito ng kasama ko ngunit balewala ang ginagawa niya kasi hindi ito tumigil sa kakakahol saakin na parang sinasadya akong takotin.

Natigil naman ang pagkahol ng dalawang aso nong may narinig kaming sumipol ng napakalakas at sa di kalayuan ay may nakatayong lalaki roon na nilapitan agad ng mga aso. Nong makita ko ang lalaki ay natigilan naman ako lalo na at napansin ko ang kaparehong pustura ng mukha niya saakin.

Chapter 26

Chapter 26

Rein’s POV

“Puwede ka ng bumaba kasi amo nila yan…” sabi ko sakanya na nakakapit pa rin saakin habang kinakarga ko. Hindi naman siya mabigat pero ayaw kong isipin niya naa kinukuha ko ang pagkakataon na ito para mahipuan siya o kung ano pang puwede niyang isipin laban saakin.

“Paalisin niyo muna yung mga dambuhalang mga aso na yan” sabi nito na hindi pa rin kumalas sa pagkakakapit sa leeg ko at sumiksik pa lalo.

“Di yan nakikinig sa’kin kasi di naman ako ang amo ng mga to” tugon ko dito.

“Oy tol naparito ka? Sino yang bitbit mo?” bungad saamin ni Troy nong makalapit ito sa kinaruruonan naming dalawa na nakangiti ng kung ano ang iniisip.

“May naghahanap kasi sa Lola at Daddy mo, hito oh pinsan mo si…” natigilan naman ako nong hindi ko pa pala alam ang pangalan niya. “Si Ano… ano pala pangalan mo?” tanong ko sa karga ko pa din.

“Wala na ba yung mga aso?” tanong niya saamin.

“Pinaalis ko na kaya puwede ka ng bumaba riyan” tugon ni Troy dito na ikinatingin ng karga ko sa nagsalita at grabing gulat ang rumhistro sa mukha ni Troy nong makita niya ang taong karga ko na ngayon bumaba na sa pagkakakarga ko.

“Troy”

“Elexis?” halos sabay nilang sabi nong makita nila ang isa’t isa.

Ngayon totoo nga ang sinasabi niya na Tito niya si Mang Isko dahil kilala ito ni Troy at hindi malayong kilala nila ang isa’t isa.

Sandali pa akong nag-isip ng mga bagay-bagay sa kanila ngunit biglang pumasok sa isip ko ang tinawag ni Troy sa kasama ko.

“Elexis?” nagugulohan kong tanong sa sarili ko na narinig naman nilang dalawa kaya pareho silang napatingin saakin at may tanong din sa mga mukha nila.

“Oo pinsan ko si Elexis, anak ni Tita Cheska… kailan ka pa dumating? Akala ko hindi ka na babalik dito sa bukid” masayang bati ni Troy sa nagngangalang Elexis na hanggang ngayon ay ikinagulo pa rin ng ulo ko.

“Elexis? Di ba panglalaking pangalan yun?” tanong ko bigla na narinig na naman nila kaya napatingin naman sila ulit saakin na tila nagugulohan sa mga inaakto ko.

“Bakit tol? Inakala mo bang babae tong pinsan ko?” nakangiting saad ni Troy na ikinatingin ko kay Elexis na hindi magkandauga sa kinatatayuan.

Ako naman ay parang masisiraan ng ulo dahil sa nabudol ako ng mapanglinlang na ganda. Pero hindi ko naman kasalanan na isipin na babae siya lalo na sa suot niyang damit at ang itsura niya na pagkakamalan mo talaga sa unang kita mo pa lang na babae. Pero ang mas nakakaloko ay angking gandang tao niya dahil sa maputi at makinis ang balat niya. Hindi lang yun dahil talagang nakahilira siya sa mga nagagandahang mga tao sa lugar naming na nagmamay-ari pa ng mga lupain dito sa bukid.

“Troy papasok na ako sa loob” sabi nong Elexis na ikinabalik ng diwa ko sa taas ng inilipad nito.

“Sige insan susunod ako… kakausapin ko muna tong tulerong ito” sabi ni Troy sa pinsan at ngayon ay naiwan na kaming dalawa.

“Tol akala ko talaga babae siya… Kamuntikan ko ng mahalay kanina kung hindi lang ako nakapagtimpi” sabi ko sa kaibigan ko ng pawang mga katotohanan dahil totoong halos hindi na ako magapagpigil kanina.

Lakas naman ng amats tong kausap ko nang tumawa ng napakalakas dahil sa isiniwalat ko. Hindi kasi ako yung tipong naglilihim sa simpling katarantaduhan ko kahit na may himig itong biro ay pawang may katotohanan rin ito.

“Sana tinuloy mo na lang para malaman mo” saad ng loko na tinawanan ulit ako.

“Gago hindi ako katulad mo…” sabi ko at iniwan ang loko-loko kong kaibigan at nagbalak na lang na umuwi.

Napadaan ako sa gilid ng mansyon ng sa di inaasahang pagkakataon ay nakita ko siya sa may sala na nakatingin sa mga painting sa loob. Lumapit ako dito at pinagkatitigan ito ng mabuti kung pinaglalaruan lang ako ng kaibigan ko dahil kadamot-damot naman talaga ang taglay na kagandahan ng pinsan niya. Wala akong nakikitang katangian na panglalaki sakanya dahil si Troy ay nakitaan na ng pagkabinata nong mga bata pa lang kami dahil balbon ito pero itong pinsan niya ay kay layo kaya nabuo sa isip ko na kumprontahin na lang ito para mawala na sa isip ko itong gumugulo sa sistema ko.

Nong makapasok ako ng mansyon ay hindi ko siya nakita sa puwesto kung saan ko siya nakita sa bintana kaya hinanap ko pa ito nang makita ko ito sa loob ng aklatan na nakatingin sa malaking painting sa gitna ng silid. Doon naman pumasok sa isip ko kung sino ang tinitignan niya at nong tignan ko sila pareho ay walang hindi magkapareho sa kanilang dalawa. Mula sa mga mata hanggang sa tangos ng ilong at maganda kurba ng mga labi. Lahat ay magkapareho ng nasa painting.

“Yan si Donya Esperanza, ang asawa ni Don Felipe na lola ni Lola Esmeralda” sabi ko na hindi inaalis ang tingin sakanya habang ito ay nakatingin pa rin sa pigura . “At tulad mo, magkapareho kayo ng pustura… lalaki ka ba talaga?” tanong ko na ikinatingin na niya ngayon saakin.

Hindi ko na alam ang iisipin kung bakit ganito ang pakiramdam ko ngayon naalala ko ang parehong itsura niya sa pinta ni Don Felipe sa kanyang asawa. Aaminin ko na nong makita ko rin sa unang beses ang pinta na ito ay nahumaling ako sa angking kagandahan ni Donya Esperanza at nong masilayan ko ang itsura niya ay nabuo sa akin ang pag-asa na makita at mahawakan ko man lang ang magkaparehong itsura ngunit iba naman ang naging resulta.

“Oo lalaki ako, ano sa’yo ngayon?” sabi nito na ikinakuyom ko ng palad dahil hindi ko lubos maisip na makuntikan ko ng mahulog sa kapareho kong kasarian. Gusto ko siyang sumbatan pero wala akong karapatan na gawin iyon dahil alam kong hindi naman niya kasalanan.

Magsasalita pa sana ako nong biglang may tumawag sa pangalan nito.

“Elex? Ikaw ba yan? Ahhh…. Insan buti nakapunta ka rito” nagsisigaw na sabi ni Diane nong makita ang pinsan nito.

Umatras na lang ako at naglakad palabas ng aklatan at nong palabas na ako ng mansyon ay ang pagpasok naman ni Lola Esmeralda.

“Magandang umaga ho Lola” bati ko dito at nagmano.

“Kaawaan ka ng Diyos, Rein. Ang aga mo ata rito? Nahatid niyo ba sa siyudad ang mga gulay?” sunod-sunod na tanong nito saakin na ikinatango ko na lang.

“Sige ho aalis na ako para makapagpahinga saglit. Tutulong pa ako sa pag-ani ng patatas mamayang hapon” sabi ko kay Lola at nagpaalam sakanya.

Nakauwi ako ng bahay na naghahanda ng almusal ang aking Tita kaya lumapit ako dito at nagmano.

“Tama ang dating mo anak para kumain baka lumamig pa itong hinanda ko sa inyo ng Tata mo” sabi ni Tita saakin na malugod ko namang sinunod dahil nagutom rin ako sa mga pinaggagawa ko sa umagang ito.

“Oh anong nangyari sa likuran mo at bakit may mga galos at daplis ka?” alalang sambit ni Tita nong makita ang likuran ko na hindi ko namalayan na hindi ko pala namalayan.

“Wala lang po yan… Doon kasi ako sa shortcut sa likod ng mansyon dumaan para madali lang akong makarating dito kaso naligas po ako ng pagka-apak kaya hito po nangyari saakin.” Paliwanag ko kay Tita.

Hindi na ito nagtanong pa at ginising nalang si Tata para kumain ng agahan at sabay na kaming kumain tatlo. Habang kumakain ay biglang may tumawag kay Tita sa labas na parang nagmamadali.

“Shielo! Shielo! Nanjan ka ba?” sigaw ng kapitbahay naming.

“Oo narito ako” tugon naman ni Tita na agad lumabas ng kubo para kitain ang aming kapitbahay.

Ilang minuto pa ay bumalik ito na parang nagmamadali.

“Saan ang lakad mo Hija?” tanong ni Tata sa kay Tita nong hindi ito magkandamayaw sa pagmamadali.

“Sa mansyon mo Tay, naparito kasi yung apo daw ni Lola Esmeralda yung sinabi nilang kamukha ng Donya Esperanza, gusto lang namen makita, at papasok na rin po kami roon. Sige mauna na kami. Rein ang Tata mo ha.” sabi ni Tita at hindi magkandamayaw sa pagmamadali.

Nong kami na lang ni Tata ay bigla naman itong nagsalita na ikinatigil ko at nakinig sa sinabi niya.

“Maganda siguro yung apo ni Esmeralda dahil kung kamukha ng Donya ay siguradong walang kasing ganda na iyon” sabi ni Tata na ikinataas ng kilay ko.

“Nadatnan niyo po baa ng Donya noon Ta?” tanong ko kay Tata na dahan-dahang hinihigop ang sabaw ng manok.

“Kahit sa katandaan ko na nasilayan ang kanyang itsura nong ako ay bata pa ay talagang masasabi kong hindi kumupas ang ganda niya. Tunay na maganda si Donya Esperanza at kibusilak pa ng puso. Kung magkapareho lang kami ng oras ay tiyak na susunggaban ko ang Donya” biro ni Tata na patawa-tawa pa sa kanyang ikuwento.

Naisip ko naman kanina si Elexis at ang ugali nito na ki-sungit. Marami na akong naririnig na kuwento tungkol sa Donya lalo na at pinangalan sakanya ang nayon na ito dahil sa lahat ng tao ay kilala siya. Pero kita kong kabaliktaran naman ng kanyang apo sa tungkod ang ugali niya.

Pero hindi ko maisip ang sarili kung bakit ganito na lang ako nong makita ko siya. Wala ni isang segundo na hindi ko siya naalala lalo na ang mukha niya. Sana man lang biro lang yung sinabi ni Troy at sa isiniwalat niya. Tunay ding nahuhumaling ako sa kanya.

Chapter 27

Chapter 27

Elex’s POV

Nong pumasok ako sa loob ng bahay at kahit kusina ang una kong nakita ay talagang namangha ako sa ganda nito. Kahit saan magtungo ang aking mga tingin ay puro naggagandahang mga muwebles ang nakikita ko. Mula sa mga kabinet na naglalaman ng mga mamahaling plato na babasagin na may desenyong ngayon ko lang nakikita.

Naglakad pa ako sa palibot hanggang sa mas naagaw ng pansin ko ang napakalaking lamesa na ngayon ay inaayos at nilalagyan ng mga gamit para kainan. Lumapit ako sakanila at babatiin na sana nang biglang sumigaw yung unang babaing nakapansin saakin.

“Ahhh…. Multo!!!” turo saakin ng sumisigaw na kasambahay dahil sa takot na ikinatingin na rin saakin ng kasama niya na nagulat sa nakikita.

Alam ko namang maputi ako at hindi ko iyon kasalanan pero sana naman wag na nila akong tawagin na maligno, multo o kung ano pa riyang hindi kayang makita ng mga ordinaryong mga mata kasi minsan pinagsisihan ko na ang pagiging maputi ko.

“Hindi po ako multo” paliwanag ko rito na akmang lalapit sa kanila para magtanong nang umatras yung sumigaw.

“Nako Ate tama nga sila na nagmumulto ang donya sa mansyon” natatakot na sabi ng kasambahay at daling lumabas ng hapag habang yung isa naman ay nakatingin lang saakin na parang inuusisa ako ng mabuti.

“Hindi po ako multo. Tao po ako. Anak po ako ni Franchesca at lola ko si Esmeralda, hinahanap ko po si Tito Francisco.” Paliwanag ko sa isang lakas loob na hindi ako kinatakotan.

Hindi ko alam kung parati bang nakakakita ng di umano ang mga tao dito sa lugar na ito dahil maski ako ay pinaghihinalaan nilang kung ano.

“Franchesca? Ikaw si Elexis? Nako Hijo pasensya ka na. Hali ka dito payakap naman ako sayong bata ka…” sabi nito at dali akong nilapitan at agad akong niyakap ng napakahigpit. “… ang laki mo na. Ang tagal kitang hindi nakita” dagdag nito bago pinutol ang kanyang yakap at tinignan ako na nakatingin naman sakanya na nagugulohan dahil hindi ko alam na may tao pa palang nakakakilala saakin.

Huling punta ko rito ay bata pa lamang. Siguro ay nasa pitong gulang palang ako noon nong huli akong bumisita rito dahil na rin sa Manila nakatira si Papa at hindi na makakuha ng mga tamang pagkakataon dahil sa trabaho niya kung kaya ay hindi na kami nakakapunta rito pero kahit papaano ay alam ko ang papunta rito. Yun nga lang ay naligaw. Pero nagtataka ako kung bakit kilala niya ako dahil ang ibang tao kapag nakita ako sa unang pagkakataon ay pagkakamalan akong babae pero itong Ginang na yumayakap saakin ay hindi natinag.

“Kilala niyo po ako?” tanong ko dito.

“Naku bata ka. Ang tanong kung Hindi mo na ba ako nakikilala? Ako ito si Manang Loida niyo” sabi nito na ikinagulo lang ng isip ko dahil hindi ko siya mahagilap sa mga alaala ko dahil siguro bata pa lamang nong huli akong pumunta rito at dahil na rin sa tagal na panahon na halos dekada na ay hindi ko na nakikilala ang mga tao rito.

Ngumiti na lamang ako rito para naman hindi mahalata na nagugulohan ako sakanya dahil parang kilala niya talaga ako.

“Hinahanap ko po si Tito. Si Troy kasi ay nasa labas pa at may kausap.” Sabi ko rito para ipakinuha sakanya ang sadya ko.

“Baka nasa kanyang silid nagpapahinga dahil sa pagdeliver sainyo ng mga ititindang gulay. Bababa rin yon kapag almusal na. Mabuti pa umupo ka na rin dito at ihahanda na namen ang agahan natin” sabi nito at iginiya ako paupo at tinulongan pa ako nitong makaupo sa silya.

“Maiwan na muna kita.” Paalam nito bago umalis agad at tinawag yung kasama niya na tumakbo kanina.

Napatingin naman ako sa paligid dahil sa sobrang laki ng hapagkainan lalo na ang silid. Kasya na siguro buong barangay dito kung sakali dahil sa laki. Sa pagkaalala ko noon ay antigong bahay na ito tulad ng mga sinaunang bagay ngunit ngayon ay kongkreto na ang paligid lalo na ang bahay ngunit hindi pa rin nawawala ang mga antigung mga kagamitan.

Nasa paglilibot pa ang aking isip nang makita kong pumasok si Troy galing sa pinasukan ko kanina at winagayway yung nakalimutan kong bag ko.

“Naiwan mo ito oh.” Sabi nito nong makalapit at inabot saakin ang bag ko na akin namang tinanggap.

“Salamat, natakot kasi ako sa aso niyo kanina kaya hindi ko namalayan na nakalimutan ko pala ito” paliwanag ko dito.

“Wag kang matakot sa mga yun, nakikipaglaro lang yun at saka hindi sila nangangagat ng maganda” sabi nito na ikinainit ng pisngi ko dahil sa hiya. Ikinatawa naman ito ng pinsan ko bahagya dahil sa resulta ng kanyang biro.

Alam na nila noon pa na ganito na ako at hindi naman ako nakarinig ng pangungutya o disgusto sa kanila na ikinapasalamat ko na rin. Pero itong si Troy talaga minsan kapag napapadpad sa Manila ay lagi akong binibiro. Madalas kasi siyang sumasama kay Tito sa paghahatid ng gulay sa malaking gulayan namen sa palengke. Kapag kinakapos sa oras para umuwi o di kaya ay napapagod ay sa bahay namen sila tumutuloy.

“Oy kinikilig siya… Hahaha ang pula mo na insan, sarap mo talagang asarin” sabi nito sabay pisil sa pisngi ko na nangangapoy na talaga sa sakit dahil sa pagpisil niya.

“Aray naman Troy masakit” sabi ko dito na ikinatawa niya.

“Nga pala si Daddy ang sadya mo di’ba? Teka lang tatawagin ko para mag-agahan na rin” sabi nito at agad ng umalis.

Sinundan ko ito ng tingin kung saan ito tumungo at daling sinundan dahil gusto ko ng makita si Tito para makauwi na ako. Parang maling lugar kasi ang napuntahan ko dahil imbes na makalimot parang lalala lang ang masasakit na alaala saakin.

Nong makarating ako sa pinasokang silid ni Troy ay natigilan naman ako sa nagraramihang painting sa palibot ko. Halos lahat ng sulok ng pader ay may mga painting. Malaki man o maliit ay talagang nakakaakit. Nilamon na ako ng pagkamangha sa aking nakikita dahil sa naggagandahang mga litrato ng mga kung ano pero karamihan sa pinta ay tungkol sa kalikasan na sobrang nakakamangha dahil ditelyado ang mga ito. Simula sa space, shadow at reflection ng painting lahat ay mabusisi ang pagkagawa.

Naglibot pa ako sa loob ng dumako ang tingin ko sa napakalaking frame na aking nakita at litratong sobra ko na lamang ikinagulat. Dahan-dahan akong naglakad palapit dito at gulat na tinignan ito. Halos hindi ako makapaniwala na nakikita ko. Kung salamin lang itong nasa tapat ko ay masasabi kong repleksyon ko ang nakikita ko ngunit hindi dahil isa itong pinta. Pinta na may mukha ko.

“Yan si donya Esperanza, ang asawa ni Don Felipe na lola ni Lola Esmeralda” sabi ng isang boses na hindi ko pinansin dahil sobra akong namangha at nabighani sa painting lalo na at mukha ko ang nandito ngunit biglang nagsalita ulit ito na ikina tingin ko na ngayon sakanya. “at tulad mo, magkapareho kayo ng pustura… lalaki ka ba talaga?” tanong nito na ikinatingin ko sakanya at ganon rin ito pero binawi ko agad ang tinging iyon at tinignan muli ang painting.

Nainis naman ako sa kaisipang tinatanong niya ang kasarian ko. Alam ko namang maraming nagkakamali sa unang tingin pa lang nila saakin pero hindi ko naman iyon ginusto at lalong hindi ko kasalanan.

“Oo, lalaki ako, ano sa’yo ngayon?” tapatang sabi sakanya at least hindi ako nagsinungaling kung ano ang kasarian ko.

Nakita ko sa gilid ng aking mga mata ang pag-iling na ginawa niya at gusto ko sanang kumprontahin siya sa kung ano ang iniisip niya pero nawala ako sa sasabihin nong biglang may nagsisigaw na umalingawngaw sa loob ng silid na ikinarindi ng mga tenga ko.

“Elex? Ikaw ba yan? Ahhh…. Insan buti nakapunta ka rito” nagsisigaw na si Diane nong makita ako.

Agad akong sinalubong ng yakap nito at nagtatalon sa sobrang saya na makita ako muli. Kung meron man akong dapat sisihin kung bakit naging tagilid itong utak ko ay si Diane na iyon. Paano ba naman kasi siya lang yung parati kong nakakalaro noon dahil sila Troy ay masyadong maliliksi habang ako ay mahina at parating nasa kuwarto lang. Syempre kasama na si Diane na nilalaro yung mga anong hilig niya kasi wala akong sariling mga desisyon noong bata pa lamang kami.

Tinugonan ko na rin ito ng yakap dahil nong huli ko siyang nakasama ay yung nagbakasyon sila magkapatid saamin at sobrang tagal na rin yon.

Habang yakap ko pa din ang pinsan ko ay nakita ko naman na paalis na ng kuwarto yung lalaki. Hindi ko na lang pinansin lalo na nang humiwalay na si Diane sa pagkakayakap saakin.

“Aba ha gumanda ka lalo mas lalo akong na insecure sa’yo, tapos ano pala ang nasa tubig sa Manila at sobrang puti mo ha?” sabi niya saakin na ikinangiti ko bahagyan.

“Wala namang kung ano sa tubig don sadyang ganito na yung balat natin” paliwanag ko na ikinaismid ng mukha niya.

“Hmp ayaw mo lang sabihin sakin ang sekreto ng pampapaputi mo” tugon nito na ikinakibit ko na lang ng mga balikat ko.

Ito parati yung nagiging unang topic namin ni Diane at lagi akong kinukulit kung bakit sobrang puti ko daw na kung tutuusin ay parehong dugo lang ang nananalantay saaming dalawa. Maputi naman si Diane at hindi ipagkakaila na maganda, kahit maging babae ako ay sadyang wala akong ibabatbat sakanya. Hindi ko lang alam minsan kung bakit ang iba kapag tinitignan kami ay yung balat talaga ang unang napapansin.

Nasa gitna pa kami ng pag-uusap ng may tumikhin sa gilid namen ni Diance na ikinatingin naming agad dito. At sa unang pagkakataon muli ay nakita ko si Lola na hindi na mag-abot ang mga labi sa pagkakangiti.

“Kailan ka pa dumating Elexis?” sabi nito

Pero bago tugonan ito ay nagmano muna kami ni Diane.

“Ngayon umaga lang po, umangkas po ako sa truck na kinargahan ng mga gulay” paliwanag ko dito.

“Ikaw lang ba ang naparito? Kasama mo ba ang mga kapatid mo? Si Franchesca?” tanong ni Lola na hindi ko agad nasagot dahil hinintay ko na rin na banggitin ni si Papa ngunit hindi na nito sinabi pa.

“Ako lang po” tugon ko bago may tumawag saamin lahat para mag-agahan.

Ito rin ang dahilan kung bakit ang tagal naming hindi na nakabalik dito sa bukid. Hindi pa rin kasi nawawala sa isip ni Lola ang ginawa ng mga magulang ko noon lalo na si Papa nong sa kabataan pa nila ay nagbalak ng magtanan. Iba ang naging pagintindi ni Lola dito dahil ginamit lang daw ng Papa ko si Mama para mahatian ng yaman nila na hindi naman totoo.

Hindi ko alam kung tama baa ng lugar na napuntahan ko para magpalipas ng sobrang bigat sa loob.

Chapter 28

Chapter 28

Neil’s POV

’Di ko alam kung tama ba iyon, nadala lang naman ako sa bugso ng aking nararamdaman dahil alam ko sa sarili ko na kailangan ko iyon, kailangan ko siya at higit sa lahat nangungulila na ako sakanya. Hindi ko ibig na masaktan ko siya pero mahal ko siya at alam ng Maykapal na hindi ko iyon sinasadya pero kahit ganon ang nangyari ay kinailangan ko pa din ang manghingi ng tawad sa nagawa ko kung gusto ko pa siyang bumalik sa piling ko.

Kaya nabuo sa isip ko ang manghingi ng kapatawaran sa nagawa ko kaya wala sa isip akong nagmadaling lumabas ng bahay at tinungo ang sasakyan kong nakaparada lang sa labas. Dali ko itong pinaharurot papunta kina Elex at nong nakarating ako sa kanila ay natigilan naman ako dahil wala pa akong nabuong paliwanag upang paniwalaan niya. Naduwag lang din ako dahil alam kong may galit pa saakin ang mga magulang niya at isa ito sa humahadlang saakin para kausapin siya ng masinsinan.

Sa huli ay lumabas ako ng sasakyan at wala sa sariling pinindot ang doorbell sa labas ng kanilang bahay. Napalunok ako ng laway sa ginawa ko kaya inayos ko na lang ang sarili para at least magmukha akong disente.

Sa pangalawa kong doorbell ay ang pag-awang ng pinto nila Lex pero agad naman itong isinara kaya muli akong nagdoorbell at naghintay. Wala akong pakialam kung abutin ako ng magdamag dito basta gusto ko lang siyang makausap.

Sa dami ng iniisip ko ay muli na sana akong magdoorbell ng natigilan ako nong may nagsalita sa harap ko.

“Wala siya dito kaya tigilan mo na ang anak ko” sabi ng Papa ni Lex na ikinanerbiyos ko.

“Tito gusto ko lang siyang kausapin, kahit dito lang ako sa labas. Ayus lang saakin.” Lakas loob kong sabi dito para hindi ipakita na naduduwag ako kahit na may kasalanan ako. Paninindigan ko na ngayon si Elex at wala na akong pakialam kanino man.

Pero iniisip ko pa lang si Yonice at kung sakaling anak ko nga ang dinadala niya ay para gusto kong kainin lahat ng mga sasabihin ko pa para mabulunan ako at mamatay na lang. Ang hirap mamili sa kanila.

“Wala nga dito ang anak ko kaya umuwi ka na” may otoridad na sabi nito.

“Pakiusap na po Tito, nagmamakaawa po ako sa inyo “ pakiusap ko pa dito pero nakita ko na lang ang pagtiim ng bagang nito na parang naiinis na saakin.

“Wala nga sabi ang anak ko dito kaya bago pa muling magdilim ang paningin ko sa’yo ay umalis ka na. Wala kang karapatang kausapin ang anak ko pagkatapos ng ginawa mo. Alam ko namang walang madadatnan sa’yo ang anak ko pero hinayaan ko dahil nakita kong masaya siya sa’yo. Pero ano itong ginawa mo?

Alam ko namang pareho tayong lalaki Hijo, pero alam ko din kung ano ang kasarian ng anak ko at hindi malabong hindi niyo na nagagawa ang mga bagay na yun dahil nong may mabuntis ka ay baka nga ginawa mo na rin iyon sa anak ko ang kaso lang hindi niya kayang magduwal ng bata, kaya pakiusap umalis ka na. Sinakripisyo ko na ang kaligayahan ng anak ko sayo pero huling beses mo na yun magagawa kaya kahit lumuhod ka pa riyan o magmatigas ay hindi na ako papayag na makalapit ka pa sa anak ko, kaya alis na kung ayaw mong magsuntokan tayo riyan sa labas“ mahabang salaysay ng Papa ni Lex na labis ko na lang ikinabahala.

Hindi ko naman maiwasang magduda siya saakin dahil bilang magulang na siguro ay isa sa pinaka ayaw mong mangyari sa anak mo ay ang masaktan sila. Naiintindihan ko ang galit niya saakin at wala na akong magagawa roon pero tanging hangad ko lang ay makausap at magmakaawa sa kanya na mahalin ako muli.

Magsasalita pa sana ako para ipahayag naman ang saloobin ko ngunit natigilan ako nong biglang may magsalita sa likuran ko.

“Neil? Anong ginagawa mo dito? Nasaan na si Elex?” sunod-sunod na bungad na tanong saakin ni Cloudi nong tawagin niya ako.

Sasagotin ko na sana ito pero biglang nagsalita si Tito na ikinatingin samin sakanya.

“Hindi niyo kasama ang anak ko?” tanong nito.

“Hindi po Tito Samuel eh, akala namen kasama niya itong si Neil dahil kinalakad niya palabas ng Convention Center si Lex para ipagpilitang isama sakanya” diritsahang tugon ni Jandi na ikinakaba ko.

“Kakaalis lang niya kanina para puntahan kayo dahil may camping daw kayo sainyo Dexter” tugon ni Tito sa kanila.

Mas lumakas ang tibok ng puso ko na parang nabibingi na ako sa sobrang kaba. Hindi ko alam kung bakit ganito pero para kasing may mali dito. Alam kong uuwi na si Lex dito sa kanila matapos ang pangyayari kanina pero bakit itong tugon ni Tito ay sabing wala talaga si Lex sa kanila at kasama sila

“Hindi rin po namen matawagan si Elex kanina pa dahil nanalo po yung Painting at Poetry niya kaya hito po yung mga rewards niya dala namen.” Paliwanag ni Cloudi at lumapit sa may gate nong pagbuksan ito ni Tito para ibigay yung painting na bitbit na tinanggap naman ni Tito.

Natigilan naman ako nong makita ko itsura ng painting na dala nila, ito yung nakita ko kanina. Kaya pala may kakaibang dulot saakin ang painting na ito dahil gawa ito ng mahal ko at ng kanyang nararamdaman ngayon na pawang mga kalungkotan dahil nakasaad sa painting ang nararamdaman niya.

Sobrang kalungkotan ang lumukob sa akin sa nagawa ko sakanya. Talagang grabing kalungkotan ang naging hatid sa kanya ang nagawa ko.

“Kung hindi niyo kasama si Elex at kasama nitong si Neil ay bakit hinahanap niya saakin si Elex?” sabi ng Papa ni Elex na ikinatingin ko dito . “At bakit sabi ng anak ko na kasama niya kayo kung hahanapin niyo lang din siya saamin? Ano ba talaga ang nangyayari?” dagdag ni Tito na ikinatakot ko na dahil sa pagpukol ng tingin ni Tito saakin na alam ko na namang kasalanan ko na naman ito.

“Ano na namang ginawa mo Neil?” bulyaw saakin ni Jandi na ikinakaba ko.

Grabing takot na ang sumakop saakin ko nong makita ko ang pagdidilim ng mga tingin saakin ni Tito na parang ilang segundo lang ay parang buburahin na niya ako sa mundo.

“Pasensya na po kayo, nagpagbuhatan ko po siya ng kamay…” hindi ko pa natapos ang sasabihin ko ay isang malakas na suntok ang tumama saakin na naging resulta ng pagtama ko sa konkreto habang nalalasahan ko na ang dugo sa aking bibig sa ginawang pagsuntok ni Tito saakin.

“Tangna mong bata ka! Ni minsan hindi ko pa napagbuhatan ng kamay ang mga anak ko pero ikaw. Ikaw! Tangna mo nagawa mo sakanya yon? Hindi pa ba sapat sa’yo yung pananakit mo sa damdamin niya? Pati ba naman ang pagbuhatan ng kamay si Lex ay ginawa mo rin? Hindi ka pa ba makontento?” bulyaw saakin ni Tito.

Sa ginawang yun ni Tito ay hindi ko na lang din napigilang ang paglabo ng aking mga paningin dahil sa mga luhang namumuo na sa aking mga mata. Masakit tanggapin na kahit higit pa dito ang dapat maranasan ko sa pananakit ko muli kay Lex ay gusto kong tanggapin ang mga ito dahil kulang pa ang dapat maranasan ko na sakit sa pananakit ko kay Lex.

“Pakiusap po, gusto ko pong makausap si Elex. Kahit ano pong pananakit na galing sainyo ay malugod ko pong tatanggapin basta po makausap ko lang muli si Lex” sabi ko habang unti-unti akong lumuhod sa harap nito.

Isang nakakabinging katahimikan ang namayani saamin lahat at tanging mga tunog na gawa ng kalikasan ang tanging naririnig ko sa paligid bago ko pa muling narinig ang pagsara ng malakas sa gate nila. Hindi ko na lang din napigilang humagulhol ng iyak sa nangyari.

“Neil…” dinig ko na pagsusumamo na boses ni Cloudi ngunit sumabat naman agad si Jandi sa sasabihin sana nito nang biglang may bumagsak at nawasak na bagay sa harapan ko.

“Hindi kailangan ni Lex ang tropeyong yan dahil ang mga bagay na tulad ng ganyan ay nakukuha sa masayang paraan, hindi sa kalungkotan… Tara na Cloudi, iwanan na natin yan” sabi ni Jandi at ang kasunod nito ang pagharurot ng sasakyan nila palayo sa akin.

Nakuyom ko na lang ang mga palad ko sa inis sa sarili ko dahil sa pagiging mapusok ko. Kung bakit ba nasisilaban agad ako ng pagnanais ko sakanya pero kalaunan naapula lang ng lamig ng kalungkotan na naging katumbas na pananakit ko sakanya.

Hindi ko na alam kung hanggang kailan pa ako ganito, kung kailan pa ako magdurusa at aasa sa maibabalik ko pa ang dating kami ni Elex dahil sa tingin ko lahat ng tao sa paligid naming ay nawawalan na din ng pag-asa para sa amin. Pero ayaw ko siya basta-bastang talikuran dahil alam ko na hanggang ngayon ay mahal ko pa din siya.

Chapter 29

Chapter 29

Elex’s POV

Nong nagsimula na ang lahat kumain ay hindi naiwasang magtanong ni Tito kung bakit ako napunta bigla sa bukid lalo na at hanggang ngayon ay hindi pa rin nawawaglit sa isip nila ang nangyari noon. Kinamusta naman ako nila pero ang ikinabigat ng dibdib ko ay ni minsan ay hindi nila nabanggit si Papa o sadyang iniiwasan lang nilang pag-usapan pa namen ang kahapon dahil na rin kay Lola.

Pero hindi ko naalis sa kanila ang katanongang kung bakit ako napadpad dito bigla. Ayaw kong sabihin ang totoo pero hindi naman siguro masama ang magsinungaling sa kanila.

“Noon ko pa pong gusto pumunta rito kaya hindi ako nagsabi sainyo. Pasensya na po, baka kasi hindi ako payagan nila Mama.” tugon ko kay Tito na tumango sa naging sagot ko sakanya.

“So your father didn’t know that you are here, aren’t he?” biglang tanong ni Lola na ikinatingin namen sa kanya lahat.

Nakaramdam agad ako panunuyo sa lalamunan ko sa gagawin ko pang kasinungalingan sa kanila pero wala na akong ibang maisip pa.

“Opo..” tugon ko kay Lola at nag-iwas ng tingin dito at sa mga tao sa paligid.

Minsan gusto ko nang batukan ang sarili ko sa hindi pag-iisip ng tama. Kung bakit hindi ko agad ito naisip simula’t sa una pala lang na nakipaghiwalay ako sakanya. Kaya hito ako ngayon nagsisinungaling sa pamilya ko at ayaw kong gawin ito dahil minsan na ring nagsinungaling ang mga magulang ko sa kay Lola.

Nakita ko ang pagkibit-balikat ni Lola habang nagpakawala ng isang buntong-hininga bago muling tinapos ang huling subo ng kanyang pagkain at saka tumayo na at umalis ng hapag. Ako naman ay parang nawalan ng gana sa pagkain dahil sa ginawa ko ngayon. Para kasing mas lalo ko pang pinalala ang lahat.

Nagpasalamat na lang nong matapos akong kumain para makaalis sa hapag at pumunta sa kuwarto na inihanda para saakin. Hinayaan ko na lang ang sariling mag-isip kung mananatili ba ako dito dahil sa isang linggo pa babalik sila Tito sa Manila. Pero puwede naman akong umuwi na lang mag-isa kaso hindi ko alam ang pauwi ng Manila lalo na at hindi ako sanay sa mamalayong biyahe.

Hindi ko na lang namalayan habang nakahigang iniisip ang gagawin ko ay nakatulogan ko ito. Nagising ako nong biglang may kumatok sa pinto ng kuwarto na tinutulogan ko. Nong buksan koi to ay nakaabang saakin ang isang nakangiting ginang.

“Tawag ka na sa baba para magtanghalian na Hijo” sabi nito nong pagbuksan ko ito.

“Sige po salamat ahm…” natigilan ako saglit dahil hindi ko alam ang itatawag dito dahil tingin ko hindi pa ito masyadong matanda para tawaging manang.

“Shielo na lang Hijo, sige baba ka na inaantay ka na ni Diane” sabi nito at saka na ito umalis.

Ako naman ay bumalik sa loob para tignan ang oras kung tanghali na ba talaga at nakita kong halos mag-ala una nap ala at medyo nakakaramdam na ako ng gutom dahil kunti lang ang nakain ko kanina.

Kinabahan naman ako nong papunta na ako ng hapag dahil baka hinintay nila ako bago sila kumain. Ganon pa naman kapag nasa isang bahay na may matanda. Pero si Diane lang ang naabutan ko roon na kumakain kasama ang ibang kasambahay lalo na yung bago ko pa lang nakakilala na si Shielo.

“Oy, kumain ka… tagak mo namang bumaba” sabi nito bago sumubo pa ng pagkain.

Umupo na rin ako at nagsimulang magsalin ng kanin sa plato ko nang biglang may sinabi si Diane saakin.

“Gusto mo bang sumama saakin?” tanong nito.

“Saan?” tanong ko rin dito.

“Sa Sito Cinco, doon sa taniman ng kamatis at talong. Titignan ko lang yung mga inu-onserbahan ko na mga tanim na inataki na ng piste. Para maipaalis ko na para hindi kumalat. Saka tignan natin sila Kuya na anihin yung mga patatas.” Mungkahi nito saakin na sinang-ayunan ko na din dahil ayaw kong mabagot dito sa mansyon baka matulog lang ako buong maghapon.

Ayon nga sinamahan ko si Diane na pumunta roon kaso maglalakad lang kami dahil wala daw yung mga kabayo dahil ginamit nila Troy. Marunong naman mangabayo si Diane puwera na lang saakin na walang kaalam-alam. Kumukuha ngayon si Diance ng Plant Protection at nag major ng Pathology dahil na rin sa kagustohan ni Lola habang si Troy ay Agronomist para daw makatulong sa bukid habang ako ay magkokoliheyo pa sa susunod na taon.

Namangha ako sa napakalaking plantasyon dito ng kamatis at ang sabi ni Diane ay hindi lang ito ang taniman kundi marami pa. Sadya ito lang yung tinuonan ng pansin muna ni Diane dahil kakabulaklak lang nito.

“Tito, may nakita na ba kayong mga blight dito?” sigaw ni Diane sa mga nagbabantay.

Hinayaan ko na lang silang gawin yung trabaho nila dahil wala naman akong maitutulong. Naglakad na lang ako sa buong taniman hanggang sa napunta ako sa isang may bakod malapit dahil sa nakarinig ako ng mga tawanan.

“Iba ka rin tol, parang gusto mo nang patusin lahat ng dalaga dito sa Esperanza” sabi ng isang boses ng lalaki.

“Huwag yung kapatid ko na babae nako hindi pa yun marunong magsaing, baka pagalitan lang ni Lola Esmeralda” sabi pa ng isang lalaki at doon nagtawanan uli sila.

Dahan-dahan akong naglakad para tignan kung sila itong nag-uusap nang biglang may tumawag sa pinsan ko na ikinatigil ko dahil na rin sa itinanon nito.

“Hoy Troy! Pakilala mo naman yung bagong dating mo na pinsan saamin, sabi ni Rein maganda daw” tanong ng lalaki na ikinatigil ko saglit.

“Gago ka talaga tol! Naku! Hindi ko maipapangako sainyo yan. Bahala na kayo magpakilala doon” dinig ko na boses ni Troy na sinagot yung kasama nito.

Hindi na lang sana ako tutuloy kung hindi lang ako naabutan ni Diane na nasa taniman na ako ng patatas.

“Oh anjan ka nap ala. Nakita mo na ba sila Kuya? Hali ka tulongan natin silang mag-ani” sabi nito at hinatak ako bigla sa kabilang bakuran.

Napatingin ang lahat sa pagdating naming lalo na at pakiramdam ko lahat ng mga mata ay nakatitig saakin. Parang gusto ko na lang maglaho o magpalamon sa lupa dahil sa mga tingin nilang parang nakakita na naman ng di umano.

“Si-s-siya ba-ba yung pi-pinsan mo Troy?” hindi makapaniwalang sabi ng lalaki habang tinuturo ang direksyon ko.

“Oo si Elex. Diane!!! Hali kayo dito…” sigaw ni Troy na kumakaway saamin.

“Oh?! Ito pa yung na-ani niyo simula kaninang tanghali? Ang babagal niyo naman hoy!” sigaw na sabi ni Diane habang hatak pa rin ako papalapit na ngayon sa mga lalaki.

Mas lalo naman akong nailing sakanila dahil lahat sila ay puro wlang damit pang-itaas at nakabalandara lang sa ilalim ng init ng araw yung kumikintab nilang mga katawan dahil na rin sa pawis. Pero may mas lalong nakaagaw sa pansin ko sa lahat ng nandito. Hindi ko baa lam kung bakit ganito pero hindi ko maiwasang hindi tignan siya lalo na ang katawan niya. Aaminin ko na namangha ako sa angking kakisigan ng katawan niya at nalalayo ito sa mga kasamahan niya dahil ang katawan niya at pawang puro laman at pati yung mga cuts ay detilyado.

Nawala naman ako sa isip nong tignan ko ang mukha niya. Walang ibabatbat sakanya ang dati kong nobyo kung sa katawan pero kung pareho sila ng mukha ay wala na din akong mapili sa kanila.

“Buti naisipan mong dalhin dito si Elex” sabi ni Troy.

“Kaya nga eh, nagmumukmok sa kuwarto, kung hindi ko pinatawag baka hindi na to lalabas eh” tugon ni Diane sa kapatid.

“Oy bro pakilala mo naman kami sakanya” biglang singit sa kanila ng kasamahan nila.

“Pasensya ka na bro, where’s my manners”

“Tangna yan tol, wag mo kaming ma english, pagsisihan mo talaga yan” sabat ng isang kasama nila na ikinatawa ng lahat na ikinangiti ko na rin ng bahagya dahil sa biro nila.

Pero sa pagngiti ko ay may napansin akong matang nakangitin saakin at ayon nga nakita ko na naman siyang tinititigan ako. Nabalik lang ang pansin ko nong tawagin ako ni Diane.

“Lex, sina Allan, Jun, Gabriele, Ondoy at si Rein. Si Elex pala pinsan namen” pagpapakilala saamin ni Diane.

Nginitian ko sila nong isa-isa silang pinakilala ni Diane saakin lalo na sila bukod lang sa isang na seryoso lang na nakatingin saakin na parang hindi niya gustong andito ako.

“Grabe ka naman Diane sa Ondoy… Ons na lang para sosyal, nakakahiya naman sa pinsan mo” pangisi-ngisi sa nagngangalang Ondoy na nagkamot na ng ulo.

“Wala tol badoy parin.. Style mo bulok” kantyaw nong nagngangalang Jun na ikinatawa na naman ng lahat.

“Ako nga pala si Gabriele, Gab na lang for short baka mahirapan ka pa eh” sabi nong Gabriele na sinadya pa talaga akong lapitan para kunin yung kamay ko para makipagkamay.

“Hoy, hoy, hoy… dumadamoves agad ah” saway ni Troy sa kabigan,

Ngumiti na lang ako bahagya sa naging biruan nila pero hindi ko maitawa ng buo ang mga labi ko dahil sa matang kanina pa nakatitig saakin. Hindi ko alam ang mga iniisip niya pero alam kong tinitignan niya ako ng masama.

“Hoy, Rein magpakilala ka naman” biglang sabi ni Diane na ikinatingin ko dito.

Wala itong sinabi nong pinukulan ko siya ng tingin at tanging mga titig lamang din niya ang pinukol saakin.

“Kilala ko na siya. Siya si Elexis… Mga tol magtrabaho na tayo para hindi na naman tayo gabihin” sabi nito at kinuha ang dalang bulo saka nagsimulang hukayin yung nasa tapat niya.

Nagtiim ang bagang ko nong banggitin niya ang pangalan ko kasi gusto niyang mabuko agad ako na hindi ako tulad ng mga iniisip ng mga kasamahan niya na nalilitong tinignan ako dahil sa itinawag saakin ni Rein. Nahiya man ay mas nanaig saakin ang inis dahil hindi naman niya dapat sabihin yun, para din niya kasing sinabing lalaki ako at hindi ako babae at kulang na lang ipaglantakan na bakla ako.

“Elexis?… Di ba panglalaki na pangalan yon?” nalilitong tanong ng kasama niya.

“ Ano ba sa tingin niyo? Hala insan marami ka na namang nabudol“ sabi ni Diane na ikinatingin ko na sa kanila ngayon.

Kita sa mga mukha nong kakikilala pa lang saakin ang pagkalito. Sa huli ay wala na akong nagawa kundi hayaan na lang yun dahil agad nang iniba ni Troy ang usapan.

Chapter 30

Chapter 29

Rein’s POV

Pilit ko mang inaalis ang mga tingin ko sakanya ay hindi ko magawa lalo na at parati niya akong nahuhuling nakatingin sakanya. Hindi ko lang kasi maiwasan na tanongin ng paulit-ulit ang sarili ko kung pinaglalaruan lang ako ng aking mga mata o talagang umasa lang ako na sana babae na lang siya dahil kahit sabihin man nila ay hindi mo masasabing lalaki siya.

“Insan, alisin mo yung mga nakadikit na lupa oh” biglang sabi ni Diane na ikinatigil ko sa pagbubungkal at tumingin sa kanilang direksyon dahil wala naman siyang ibang kinausap kundi ang pinsan niya na ngayon na inosenting nakatingin sa kung ano ang ginagawa ni Diane.

“Hindi ba puweding hugasan na lang ang mga ito?” wika niya na ikinatawa naman ni Diane.

“Hindi talaga no kasi tutubuan yan ng mga sprouts pag ibinagsak mo yan sa mercado” natatawa pa din na sabi ni Diane sa pinsan.

Hindi ko na lang din sana sila papansinin kung hindi lang sumabat sa kanila si Gab at talagang kinausap pa nito yung si Elexis. Pinapaliwanag kung bakit hindi puwede hugasan at kung paano ito tinatanim. Hindi ko na lang din maipaliwanag sa sarili ko kung bakit kumukulo ang dugo ko ngayon. Isang lang ang nasa utak ko na sinasabi kung bakit kinakausap ng kaibigan ko ang manloloko na ito pero may ibang dahilan sa katawan ko na ewan ko kung saan nanggagaling at bakit naiinis akong kausap ni Gab yung Elexis na yon. Dahil na rin bilang isang kaibigan ayaw ko na matulad siya sa akin na naloko ng isang ’to.

“Hoy nag-aani tayo hindi nagluluto” biglang sabi ni Allan na ikinatigil ko sa aking ginagawa kasi kulang na lang mahihiwa ko na yung mga patatas sa pagbubungkal ko ng lupa.

Hindi ko na lang ito pinansin at nagpatuloy lang sa aking ginagawa pero para atang mas lumala pa ako dahil imbes na bungkalin lang yung lupa para kunin yung mga patatas sa ilalim ng lupa ay hinukay ko na ito ng mas malalim pa sa bunga nito. Sa inisi ko sa sarili ay agad na akong kumuha ng mga basket para paglagyan ng mga nakuha kung patatas at inilagay dito. Bitbit ang apat na basket ay nagpaalam akong iuuna na ang mga ito kay Mang Tomas.

Pagbalik ko sa taniman ay dumako agad ang tingin ko sakanya na nakangiting tinutulungan ni Gab na hilain yung puno ng patatas. Hindi ko alam kung bakit pero naiinis ako sa nakikita ko. Hawak nito ang sanga habang nasa likod niya si Gab at nakahawak sa kamay nito at sabay hinila ang puno ng patatas na nagresulta sa pagkatumba nila dalawa sa lupa habang nasa kanlungan ito ni Gab.

Hindi ko na lang namalayan ang sariling naglakad papalapit sa kanila at nong nasa harap na nila ay saka na ako natauhan sa aking ginagawa lalo na nong tinignan nila ako na parang nagugulohan.

“Kukunin ko na itong napuno niyo na basket para ibigay kang Mang Tomas” agad ko na naisip na palusot na sa tingin ko naman ay nakalusot.

“Ah sige tol salamat… Lex dito naman tayo, ngayon ikaw na ang magbubungkal at hihila” sabi ni Gab dito at ikinatango naman nito habang nginingitian si Gab.

Ginawa nga nila iyon pero minsan tinutulongan pa rin ito ni Gab na magbungkal at hinahawakan ang kamay habang hinihila na nila ang patatas. Nakatayo lang ako habang tinitignan sila nong tumingin bigla saakin yung Elexis na ikinatingin na rin ni Gab saakin ay agad akong nataranta.

“Ah bakit tol, may kailangan ka pa ba?” tanong ni Gab saakin nong makita akong tinitignan sila.

Agad naman akong nag-isip ng palusot dahil sa pagkagulat ko.

“Matatagalan pa ba kayong dalawa sa pagpuno pa nitong isang basket para isahan ko lang makarga lahat” agad ko na tugon sa kanila para

“Angas nito oh, edi ikaw na… dali na Lex punuin na nating yung isang basket para makaalis na tong isang to… panira eh” natatawang sabi ni Gab sa kay Lex daw kunno na sinunod naman ng isa.

Nong malagyan na nila ito ng mga patatas na nakuha nila at napuno ay agad na akong umalis sa harap nila dahil hindi ko matagalan yung landian nilang dalawa. Hindi ko nga rin alam kung bakit lumapit ako sa mga yun basta ang alam ko naiinis ako don sa Elexis na yun.

HALOS gabihin kami sa pag-ani sa kalahating ektarya na pananim na patatas ni Mang Tomas at pauwi na rin kami dala ang suhol ni Mang Tomas saamin na patatas rin. Dala na rin nila Troy ang bayad sa lupang tinaniman ng patatas ni Mang Tomas na ani nito. Bale ang 1/4 ng ani ay mapupunta sa mga Villa bilang bayad sa lupang pinapasakahan.

Ganon na rin ang sistema kahit nuon pa na libre na pagtatanim ng mga pananim at bilang kabayaran ay magbibigay ng bale 1/4 sa ani don sa mga Villa

“Troy saan kami sasakay ni Elex, ang dami mong bitbit na sako. Kawawa naman si Marcos pinabitbit mo ng marami tapos sumakay ka pa sakanyang bakulaw ka! Maglakad ka oy!” sita ni Diane sa kapatid.

Hindi na lang ako nagsalita pa at hinayaan silang magbangayan at magtawanan habang ako ay inaayos si Damian para masakyan ko na. Nong umangkas na ako dito ay inantay ko na lang sila na makasakay sa kani-kanilang dalang kabayo. Hindi naman ito nagpapasakay si Damian kapag hindi sila Troy o ng pamilya ang sasakay sakanya. Maliban saakin dahil nasanay na ito, parati ko kasi itong pinapakain at pinapasyal.

“Doon ka na lang kay Rein sumakay…” sabi ni Troy na ikinatingin ko sa kanila.

Gumihit naman sa mukha ni Diane ang pangangamba dahil kahit maamo itong si Damian sa kanila ay hindi ito sanay sa bilis nitong tumakbo minsan. Wala ng magawa si Diane kundi ang sumakay na lang saakin. Pero napatingin naman ako sa pinsan nila na nakatingin lang saamin.

“Sakin ka na lang sumakay Lex” biglang pagsulpot ni Gab at inabot ang kamay nito kay Elexis daw. Kinuha naman agad ito ni Elexis ang kamay ni Gab at hinila ito para makasakay pero doon talaga niya ito pinasakay sa mismong harap niya. Kinantyawan naman siya agad ng mga kaibigan namen sa bilis nitong gumawa ng aksyon.

“Hoy Tol, maghinay-hinay ka naman jan” bulyaw ni Ondoy dito.

Nagkibit-balikat lang si Gabriel na nagsasabing wala siyang magawa dahil sakanya gusto sumakay ni Elexis.

“Sa mansyon ang uwi huh, hindi sa liblib” kantyaw nina Jun at Allan kay Gab na ikinangisi naman nito sabay kamot sa kanyang batok.

“Mga ’to talaga oh. Huwag niyo namang dungisan tong gandang lalaki ko tol” depensa ni Gab saamin ngunit ako ay wala lang imik maliban san aka-angkas saakin na kanina pa tumatawa ng malakas sa kalokohan naming magkakaibigan.

“Sige na oy, Tara at gumagabi na… tas lumalamig na, buti na lang andito si Rein” sabi ni Diane sabay yakap saakin mula sa likod ko.

“Sana all may kayakap” sabay na sabi ni Jun at Allan at nagyakapan.

Napatawa ang lahat lalo na ako sa kalokohan lagi ng mga ito. Sila parati ang nagbibigay saya sa barkada at sila ang mas matalik na magkaibigan.

“Hoy Gabriel! Basta ingatan mo yan pinsan ko ah!” nakangising paalala ni Troy kay Gab na ikinangiti naman ng damuho.

“Lagi ko naman siyang iingatan eh” hirit ni Gab sabay ngiti.

Napailing na lang si Troy sa sinabi ni Gab pati na rin ako dahil hindi ko alam kung ano ang iniisip ito.

Nagsimula na ang lahat mangabayo para maiuwi na rin naming ang mga kabayo sa Rancho nila Troy. Habang binabaktas naming ang patungo sa mansyon ay hindi ko mapigilang tignan sina Gab dahil pati pangangabayo ay tinuturo nito. Pero ang isa sa ipinagtataka ko ay simula kanina ay hindi ko narinig ang boses ni Elexis. Kanina pa ito walang imik simula nong lapitan ko sila ni Gab at pati ngayon pag-uwi ay hindi rin ito nagsalita kahit tugonan man lang ng ‘Oo’ si Gab ay hindi ko narinig.

Bahagya kaming nauna ni Diane sa mansyon dahil lumalamig na ang paligid at nagsisimula nang halikan ng mga ulap ang lupa kaya nagmadali na rin kami dahil baka wala kaming makita na.

Nakarating kami sa mansyon at nakasunod lang saakin si Troy at Marcos

“Rein ikaw na ang mag pasok sa mga kabayo sa kamalig, magpapatulong na lang ako kina Allan magpasok ng mga ito” sabi niya at giniya sila Marcos at Damian sa kamalig. Nong mapasok ko na sila sa kanilang mga kuwadra ay narinig ko naman ang pagdating gamit nila Allan at Gab na mga kabayo ay sinipulan ko ito para pumunta dito sa kamalig. Nang matapos ay agad kong hinanap si Troy para magpaalam at habang naglalakad ako sa gilid ng mansyon ay hindi ko sinadyang marinig ang usapan ng pamilya sa may sala.

“I already inform your Mother and they are so worried sick to know that you are here and nowhere to be found yesterday. Next time you ask permission so people won’t get worried” sabi ni Lola Esmeralda na nadismaya kaya napasilip ako kung sino itong pinangangaralan niya at doon ko nakita si Elexis na nakayukong pinakikinggan ang sunod-sunod na pangangaral pa ni Lola Esmeralda.

Nakaramdam naman ako ng awa sakanya nong malaman kong naglayas pala siya sa kanila pero ang sandaling pagkaawa ay agad ring nabura sa aking isipan dahil sa paghaharot nila Gab kanina. Kung may pinagdadaanan pala siya ay bakit nagawa pa niyang makipaglandian habang nag-aalala ang kanyang mga magulang.

Napailing na lang akong umuwi saamin.

Chapter 31

Chapter 31

Elex’s POV

Nong makarating kami sa mansyon ay agad na akong nagpababa kay Gab sa kabayo dahil naiilang ako sa posisyon namen. Ini-insist niya parati na huwag na lang akong gumalaw baka mabulabog ko daw yung kabayo at kami pang dalawa ang mahulog sa pagkakasakay nito kaya buong byahe papunta rito at nanatili lang akong nakakapit sakanya na sobrang nakakailang dahil na rin sa mga agaw-tingin niya na parati kong nahuhuli.

Hindi ko alam kung bakit pinagdidiinan niya ang sarili saakin gayong alam naman niya ang katotohanan kung ano ako at kung ano ang kasarian ko. Nahihiya naman akong ipamukha sakanya na bakla ako at wala siyang mapapala saakin. May itsura naman siya pero hindi ko siya tipo. At mas lalo akong nailang nong parati ko ding nahuhuli yung Rein na nakatingin saamin. Hindi ko alam kung bakit pero kanina ko pa siya napapansin. Yung mga tingin niyang parang hindi nasisiyahan sa presensya ko.

“Salamat…” sabi ko dito kasi kahit papaano ay dapat akong magpasalamat dahil hindi niya ako kinulit at nagtanong lang ng kung anong mga bagay na madali lang naman saakin sagutin.

“Walang ano man… basta dito ka lang parati sasakay saakin ah” paninigurado pa nito na ikinangiti niya na halos abot na sa kanyang tenga. Napangiti ako bahagya na lang dito kasi kahit papaano tinulongan niya ako sa mga bagay-bagay sa bukid.

Saglit kaming natahimik dalawa na siya namang pagdating ng mga kaibigan niya.

“Oh? Ba’t kayo pa ang natagalan kaysa saamin?” tanong ni Gab kina Jun at Allan na ngayon lang nakarating.

“Saan na naman kaya nagsusuok ’tong mga to” hirit ni Ondoy na ikinakamot ng ulo ni Jun na tinutulongan si Troy magbaba ng mga sako sa kabayo.

“Dalian niyo jan at tulongan kaming buhatin itong mga patatas at ipasok sa budega” sabi ni Troy sa kanila na agad nilang sununod.

Pagkababa ng lahat sa kabayo ay ang isang malakas na pagsipol naman ang narinig ko na ikinagulat ko dahil biglang nagtakbuhan ang mga kabayo sa iisang direksyon lamang.

Napansin ni Gab yung pagkatakot ko kaya agad niya akong nilapitan.

“Tinatawag lang ni Rein yung mga kabayo para ipasok na sa mga kuwadra nila” paliwanag nito na ikinatango ko.

“Ganon ba? Sumusunod sa kanya lahat ng kabayo?” tanong ko ulit dito.

“Ah Oo… siya rin kasi tagapangalaga nila… malakabayo rin kasi ang isang yun eh” biglang sabi nito na ikinatingin ko sakanya na ikinatawa naman niya ng malakas.

Hindi ko alam pero mas nailang ako sa sinabi niya. Hindi naman ako pinanganak kahapon para hindi malaman kung anong kahulugan ng biro na yun. Nahiya na lang ako sa sinabi niya dahil baka ano pa ang isipin niya sa naging ikinilos ko.

“Hoy kayong dalawa tama na yan! Gab! Paki alsa nitong dalawa pang sako!” sigaw ni Troy saamin na ikinaginhawa ko na lang dahil nagkaroon ng mas mahabang katahimikan saami ni Gab dahil sa naging biro niya.

“Sige Lex sa susunod uli” sabi nito at tumakbo palapit kina Troy at kinarga sa magkabilaang balikat ang mga sako.

Ako naman ay pumasok na sa loob ng mansyon. Pero habang naglalakad ako papasok ay hindi nawala sa isip ko ang naging biro ni Gab tungkol kay Rein. Nanunuyo ang lalamunan ko at hirap akong lumunok kakaisip sa bagay na yun. Nawala na ako sa katinuan hanggang sa hindi ko namalayan si Lola na pababa ng hagdan.

“Elexis… we need to talk.” Sabi ni Lola na ngayon ay ikinakaba ko naman.

Hindi ko kabisado ang ugali ni Lola dahil hindi ko siya nakasama ng matagal at sa mga tingin na pinupukol niya saakin ay parang may hindi kaaya-aya itong sasabihin saakin.

Naglakad ito palapit sa sala malapit sa tinatayuan ko at umupo sa gitna ng mahabang sofa.

“I just called your mother and found out that you run away… why is that?” agad na sabi ni Lola saakin na ikinagulat ko.

Sa dami ng nangyari sa araw na ito ay nakalimutan kong paalahanan sila Mama na andito ako sa bukid nila Lola. Ngayon parang galit ito sa nabalitaan saakin.

“Now explain yourself why you do that kind of action off of the sudden. You know your parents are both worried because you are nowhere to be seen.” Sabi nito na ikinapikit ko dahil sa pagkakasabi niya ng pagalit.

Hindi na ako nakasagot sakanya dahil pinangunahan ako ng takot sa kanyang boses. Hindi ko alam na ganito pala siya magalit.

“I already inform your Mother and they are so worried sick to know that you are here and nowhere to be found yesterday. Next time you ask permission so people won’t get worried” dagdag nito saka na tumayo at naglakad papasok ng dining pero bago siya tuloyang pumasok sa loob ay may sinabi itong ikinasikip ng dibdib ko.

“Don’t make any foolish things like your mother… and don’t give disgrace to this family ever again” sabi nito na ikipikit ko para pigilan ang mga luhang gustong lumabas dito.

Nanatili akong nakatayo lang doon hanggang sa pakalmahin ko ang sarili. Agad akong tumakbo paakyat ng hagdan pataas para puntahan ang silid ko at kinulong ang sarili doon. Hindi lang ako makapaniwala na hanggang ngayon ay may kinikimkim pa ring hinanakit si Lola sa ginawang pang-iiwan ni Mama sa kanila para piliin ang Papa ko. Pero hindi naman maturuan ang pusong nagmamahal na ng husto para sa isang taong ipinipilit ng iba rito.

Wala sa sarili kong kinuha ang bag ko at iniligpit ang mga gamit ko. Pinasok ko sa loob ng bag ko ang alam ko na akin at nagdesisyong aalis na rito. Wala naman din akong balak talagang magtagal rito dahil sa susunod na linggo ang balik ni Tito sa Manila pero hindi ko na matagalan ang mga sinasabi ni Lola saamin kaya mas mainam na umalis para hindi ko na isipin ang mga patama niya.

Natigil ako sa aking ginagawa nong may kumatok sa pinto ng kuwarto na agad kong ikinalapit dito at buksan ito.

“Lex ayus ka lang ba?” bungad saakin ni Diane nong buksan ko ito.

Hindi ko ito kinibo at napatingin lang sa sahig dahil hindi ako maayos sa kabila ng mga sinabi saakin ni Lola.

“Alam mo huwag mo ng intindihin si Lola, ganon lang kasi yun kasi nasasaktan pa rin siya sa nangyari” paliwanag ni Diane saakin na ikinatango ko lang. “Puwede ba akong pumasok” dagdag nito at tinulak bahagya ang pinto dahilan upang makita niya ang naka impake ko na bag sa higaan.

“Hindi ka pa nag-ayus sa nga gamit mo?” tanong niya saakin na ikinatingin niya saakin.

Nagpakawala na lang ako ng isang buntong hininga dahil ayaw kong itago sakanya ang totoo.

“Uuwi na ako Di… Hindi ko matagal ang mga sinasabi ni Lola tungkol kay Mama” sabi ko dito dahil ayaw ko ng magtago pa ng nararamdamang hinanakit ko.

“Lex, intindihin na muna natin si Lola…” sabi nito.

“Aalis na ako ngayon” agad kong sabi dito at kinuha ang bag ko.

Hindi na ako nagpapigil pa kay Diane at daling tinumbok ang bukas ng pinto at umalis ng mansyon. Sa paglabas ko ng gate ay natigilan ako dahil hindi ko alam kung saan paruruon pero bahala na basta makaalis na ako dito.

Hindi pa ako nakalayo sa mansyon ng may tumawag saakin na pamilyar na boses.

“Lex!!!” sigaw nito na ikinatingin ko dito.

Nakita ko si Gab na patakbong lumapit saakin.

“Ba’t andito ka sa labas? At bakit may dala kang bag?” sunod-sunod na tanong nito saakin.

“Pwede mo ba akong ihatid sa sakayan malapit dito?” tanong ko agad dito ng wala ng paligoy-ligoy pa.

“Bakit? Saan ka pupunta? Gabi na at hindi ko alam kung may sasakya pa ngayon…” paliwanag nito.

“Wala bang antayan ng bus ngayon? Baka kasi merong dumaan man lang pabalik ng Manila” sabi ko dito na ikinatagpo ng makakapal nitong mga kilay.

Sandali itong natigil at tumingin lang saakin na parang may iniisip itong malalim kung paano ako matutulongan.

“Kung kakabayoin natin ang pababa papunta ng lungsod ay aabutin tayo ng isa’t kalahating oras pero merong malapit na antayan dito. Sigurado ka ba talagang aalis ka? Ano ba ang nangyari?” sabi nito na ipinaliwanag sakanya ang nangyari saamin at ang issue noon sa pamilya ko. Makapagtitiwalaan naman ang itsura ni Gab dahil sa pakikinig niya saakin.

“Ganon ba? Sorry pala, minsan talaga may pagkabugnutin yang Lola mo eh…” sabi nito na ikinatawa niya na ikinangiti ko na rin ng sandali dahil siguro sa pagpapagaan niya ng loob ko. “Talaga bang hindi na kita mapipigilan?” dagdag niya na tanong saakin na ikinatango ko.

“Buo na kasi ang desisyon ko” sabi ko na lang dito na ikinatango na rin niya.

“Sige manghihiram lang ako ng kabayo saglit, antayin mo ako dito ah?” sabi niya at agad na tumakbo pabalik ng mansyon.

Ako naman ay nag-antay kay Gab hanggang sa bumalik nga ito na sakay ng kabayo. Agad niya akong tinulongang umangkas sa likod niya at pinulupot ang mga kamay ko sa kanya.

“Kapit ka pa ah?” nakangisi nitong sabi at walang pasabing pinatakbo ang kabayo ng ikinahigpit ko ng kapit sakanya.

Sobrang bilis niyang magpatakbo kaya wala akong nagawa kundi kumapit lang sakanya ng mahigpit. Nakalabas kami sa Barangay ng Esperanza at tinatahak na namen ang daan ng national highway at nong may makita kaming waiting shed ay doon na ako nagpatigil.

“Dito na lang ako mag-aantay ng bus na dadaan” sabi ko dito.

“Sige at sasamahan kita mag-antay” sabi nito at bumaba sa kabayo.

Hindi ko na ito napigilan dahil itinali na niya ang kabayo sa isang puno malapit sa shed. Agad na itong pumunta sa kinaroroonan ko at tumabi saakin.

Nakaramdam ako ng pagka-ilang sa sobrang lapit niya saakin kaya lumayo ako sakanya ng bahagya pero lumapit lang siya saakin ng husto.

“Nong una kitang makita Lex parang gusto na kita” biglang sabi niya saakin na ikinatingin ko sakanya. Pinagkatitigan niya ako ng mabuti at ilang saglit pa ay unti-unti na niyang inilapit ang mukha niya saakin.

“Gab, anong ginagawa mo…” tanong ko dito nang bigla niyang inabot ang pisngi ko at inilapit sa kanyang mukha kaya agad koi tong tinulak at daling lumayo sakanya.

“Kanina ko pa pinipigilan ang sarili sa’yo. Nakakapangimbita kasi ang mga labi mo…” sabi niya at agad akong nilapitan at ipinako sa poste ng shed. “Gusto kitang tikman na kanina pa eh” dagdag niya at aabotin na sana ng halik ng agad kong inilayo ang mga labi ko sakanya kaya sa leeg ko napunta ang mga labi niya na ikinasigaw ko.

“Ahhh….” Sigaw ko sa takot nang maramdaman ko na ang dila niya na labis ko na lamang ikinasigaw.

“Gabriele!!!” sigaw ng isang pamilyar na boses na nagpatigil dito sa ginagawa at sa tapat namen huminto ang isang itim na kabayo at agad na pagbaba ng sakay nito at sinunggaban ng suntok ang ng molestya saakin.

“Rein…”

sabi ng isip ko.

Chapter 32

Chapter 32

Rein’s POV

Matapos kong marinig kung ano ang pinag-usapan nila Lola Esmeralda at Elex ay agad na akong umalis dahil ayaw kong maging manghimasok sa kung ano ang pinag-uusapan nila. Akmang aalis na sana ako para pumunta sa likod bahay ng mansyon kung saan kumakain ang mga trabahante sa mansyon nang hindi ko sinadyang marinig pa ang sasabihin ni Lola Esme.

“Don’t make any foolish things like your mother… and don’t give disgrace to this family ever again” sabi nito na nagtaas na ng boses kaya napatingin uli sa ako bintana kung saan ko sila nakitang nag-uusap ng makita akong paalis na si Lola papasok ng hapag pero nanatiling nakatayo lang don si Elex kung saan ko siya nakita. Nakayuko na parang nahihiya sa sinabi ni Lola Esme.

Hindi ko maintindihan ang sarili kung bakit ganito ako sakanya lalo na ngayon na nakikita ko siyang umiiyak. Gusto man niyang ikubli iyon sa pagpigil ng mga ito pero hindi nagsisinungaling ang kanyang mga mata sa sakit na kanyang nararamdaman.

Ganito rin siya nong una ko siyang makita at sa unang pagkakataon ay unang beses akong nakakita ng malulungkot na mga mata na nagpapahiwatig na kailangan nitong maging masaya muli.

Sa pag-iisip ko ng mga iyon ay hindi ko namalayan na wala na si Elex doon sa kanyang kinatatayuan kaya kahit binabagabag man ako ay wala din akong nagawa para sa kanya kaya pumunta na lang ako sa likod bahay para makakain na rin dahil nagugutom na ako sa trabaho sa bukid.

Hanggang sa nakaupo na ako sa hapag ay hindi pa rin ako nilulubayan ng konsensya ko sa nalaman ko at sa mga narinig kong pag-uusap nila Lola Esme at Elex hanggang sa sitahin na ako ni Manang Loida sa pagkatanga ko.

“Oh, napaso ka? Ano ba kasi ang itinunganga mo jan Rein.” Sabi ni Manang Loida ang taga pangasiwa ng lahat ng mga kasambahay.

“Wala po…” tugon ko rito at hinipan yung sabaw na sobrang init kaya ayun napaso pa ako.

Tahimik lang ang lahat na kumakain dahil hindi gusto ni Lola Esme ang sobrang maingay lalo na at ang rami namen dito. Mula sa mga kasambahay at mga hardenero at iba pang nagtatrabaho sa pamilya nila ay dito nagsasalo tuwing sasapit na ang gabi. Yung iba ay pinili na lang na umuwi sa kanilang bahay para makasama ang pamilya nilang kumain. Yung iba ay dumaan lang at yung iba ay nakikikain lang talaga.

“Dalhan mo si Tata pagkatapos mong kumain huh? Magliligpit pa kami pagkatapos nito” habilin ni Tita saakin nong matapos itong kumain kaya napatango na lang ako dito.

Habang nasa isang masarap na salo-salo ako ay nabulabog ako nong biglang may tumawag saakin.

“Andito pa po ba si Rein?” boses ni Gabriele ang naringan ko na hinahanap ako kaya agad akong huminto sa aking pagkain.

“Hoy mamaya na yan… Ikaw Gabriele, salohan mo na kami rito.” Sabi ni Manang Loida.

“Salamat po pero nagmamadali kasi ako… Rein hihiramin ko lang si Rafael saglit… may ihahatid lang ako” paalam nito na ikinatango ko lang dahil hindi ko pa naman nakakandado ang kamalig at ayaw kong maudlot ang masarap ko na pagkain ng bulalo. Minsan lang pa naman ito kasi sa tuwing may bisita lang nila ito inihahanda kaya lulubusin ko na.

Ilang saglit pa na pagkain ko ng pagnguya sa aking kinakain ay may tumawag na naman saakin. Ngayon si Diane naman na aligaga na hinanap ako sa kumpol-kumpol na mga tao na kumakain.

“Manang Loida… Nakita mo ba si Rein?” tanong nito na agad ko namang hinanap kung nasaan sila.

“Ay oo andito lang iyon. Rein! Rein! Hinahanap ka ni Diane!!!” sigaw ni Manang Loida na ikinatayo ko.

“Hito na ho!” sabi ko at tumayo sa aking inuupuan pero bago yun ay kinantyawan naman ako ng ibang trabahante kasi paano ba naman lagi nila akong tinutulak kay Diane.

“Hinay-hinay lang Hijo ha….” biro ng Mang Joel saakin.

“Loko ho talaga kayo…” sabi ko na lang din at napailing na napangiti sa sinabi nito.

“Naku bata ka…. ang hina mo sa ganyan…” kantyaw ng mga matatanda pa saakin habang naglalakad ako sa kinaruruonan nila Manang Loida at Diane.

“Rein Hijo, magmadali ka!” sabi ni Manang kaya nagmadali akong lumapit sa kanila.

“Rein kailangan ko ng tulong mo… Nawawala si Elex at hindi ko alam kung nasaan siya. Nagpagsabihan kasi iyon ni Lola kanina kaya naglayas na naman” sabi nito na alalang-alala sa kanyang pinsan. “Puwede mo ba siyang hanapin saglit? Baka hindi pa iyon nakakalayo…” dagdag nito.

“Ano ang nangyari?” tanong ko dito.

“Mahabang estorya pero kanina pagbaba ko may narinig akong ingay ng mga apak ng kabayo na tumatakbo palabas ng masyon… paglabas ko hindi ko na maaninag… baka si Elex yun, nangangamba ako na paggalitan na naman iyon” sabi nito na ikinaisip ko naman dahil wala akong ibang alam na nangangbayo ngayon kundi si Gabriele na may ihahatid lang daw.

Nanlaki naman ang aking mga mata nong mapagtanto ko ang lahat.

“Si Gabriele yun… may ihahatid daw siya, hindi kaya si Elexis yun?” sabi ko na sobrang ikinabahala ni Diane.

“Rein pigilan mo sila… Baka mas magalit pa si Lola sa kanila” agad na wika nito saakin.

Nagmadali akong tumakbo palabas sa likod-bahay at daling tinungo ang kamalig at kinuha si Damian sa kanyang kuwadra. Pagkasakay ko dito ay agad koi tong pinatakbo para habulin silang dalawa. Bigla naman akong nakadama ng kaba nong malaman kong si Grabriele ang kasama ni Elex. Kahit kaibigan ko iyon ay alam kong may pagkapilyo ang kaibigan kong iyon.

“Bilisan mo Damian para maabutan natin sila…” sabi ko sa kabayo at mas lalo pa nitong binilisan ang pagtakbo niya.

Napaisip naman agad ako kung sakaling hindi pa sila nakakalayo ay kakalabas lang nila ng barangay dahil alam kong sobrang layo pa ng pasukan dito sa Esperanza sa talagang mga sitio nito.

“Heyah!” sigaw ko nong maaninag ko ang poste ng pasokan dito sa Esperanza.

Natigil ako sa gitna ng daan dahil hindi ko alam kung saang bahagi sila pumuta pero kung aalis si Elex ay sigurado akong papunta silang bayan kaya agad kong pinatakbo si Damian papunta roon. Kay bilis na lamang ng takbo ko dahil sa kaba na nararamdaman ko. Hindi ako mapakali lalo na at alam kong kasama niya si Gabriele. Ayaw ko mang isipin pero alam kong may gagawin ito kay Elex.

Tuloy lang ako sa pagtakbo pababa ng bukid ng may narinig akong sigaw kaya pinatid ko si Damian para mas bumilis pa ito.

“Heyah!!!… Dalian mo Damian” sabi ko sa kabayo at nong makaliko kami sa antayan ng sasakyan ay doon ko nakita silang dalawa habang nakakulong si Elex sa mga bisig ni Gabriele at ang nakasidhi ng damdamin ko para sumabog sag alit ay ang pagdiin nito sa walang kalaban-laban na si Elex sa poste ng shed.

“Gabriele!!!” sigaw ko sa inis at nong huminto ako sa tapat ng shed ay agad akong bumaba at inambangan ng suntok si Gabriele na ikinabagsak nito sa lupa.

Agad kong hinablot si Elex para ipunta sa aking likoran dahil sa pagtayo ni Gabriele na nakakuyom na rin ang mga palad nito.

“Tang ina tol, anong ginagawa mo?” bulyaw ko dito.

Pero imbes na sagotin ako ay naagaw ng pansin namen ang pagbusina ng isang sasakyan at doon namen nakita ang papalapit na bus na galing sa taas ng diversion road na ikinonekta dito saamin para mas madali ang pagbyahe ng mga pasahero sa Baguio.

Nawala din ako sa aking isip at nang pagtapik ni Elex sa kamay kong nakahawak sakanya. Dali koi tong tinignan at pinapara na niya ang papalapit na bus. Agad akong lumapit dito.

“Saan ka pupunta? Alam mo bang nag-alala sa’yo si Diane? Ano na lang ang sasabihin ng Lola mo sa ginawa mon a namang paglalayas” sabi ko na ikinatingin niya saakin sa pagkagulat sa nalaman ko.

Hindi ko sinadyang sabihin sakanya ang nalaman ko pero ganon na rin iyon dahil totoong maglalayas na naman ito ng walang pasabi kung saan siya pupunta.

“Hayaan mo na siya Rein!” biglang sabi ni Gabriele na ikinatingin ko sakanya ng nagugulohan.

“Anong sabi mo?” tanong ko sa kaibigan.

“Ang sabi ko hayaan mo na yang umalis dito, masaya naman tayong lahat nong wala yan dito ah… pero nong dumating yan lahat ng sitio sa Esperanza ay bukang bibig yang Elex na yan… Hindi ko alam kung ano ang nakikita nila jan eh maputi lang naman yan!” sabi ni Gabriele na akmang susunggaban ko na naman ng suntok sino pero agad nagsalita si Elex na ikinatigil ko para tignan ito.

“Huwag kang mag-alala… hindi na ako babalik sa lugar na ito” sabi nito na siya namang pagtigil ng bus sa harap niya at pinagbuksan ito ng pinto.

“Elexis sandali lang…” pipigilan ko sana ito nang nauna ako pigilan ni Gabriele. “Ano to Gab!?!”

“Huwag mo na siyang pigilan pa Rein… masaya naman tayo noon nong wala siya…” sabi nito nong higpitan niya ang pagkakahawak sa kamay ko at ang mga tingin nitong nagmamakaawa n asana sundin ko siya pero ang hindi ko inasahan na sabihin niya ay ang tuloyang pagtapat niya saakin. “Gusto na kita noon pa Rein, ginawa ko lang iyon para ilayo siya sayo dahil alam kong gusto mo siya… hindi siya si Donya Esperanza.” Tuloy nitong paliwanag na ikinagulo na ng tuloyang ng isipan ko.

Bago pa man ako makapagsalita ay nasa malayo na ang bus na sinakyan ni Elex. Para akong sinaksak ng isang daang punyal sa nangyayari ngayon. Simula sa pagtatapat ng kaibigan ko saakin hanggang sa pagkawala ng taong nais kong makita parati. Kaya pala ako naiinis sakanya dahil alam kong kay dali lang niyang makuha ang loob ng karamihan na ikinatakot ko dahil sa isipang baka mahulog siya sa iba.

Chapter 33

Chapter 33

Neil’s POV

Hindi ko alam kung ilang beses na akong pabalik-balik kina Elex para tanongin kung nakita o nakauwi na ba ito dahil sobra na akong nangangamba at nag-aalala kung nasaan na ito dahil sa isang araw na itong nawawala at hindi makontak. Pero wala akong nakukuhang sagot kay Tito dahil alam kong galit ito saakin lalo na at alam niya na ako ang dahilan na naman ng paglalayas ng anak nila. Nagpapasalamat na lang ako kay Tita kung matyempohan ko siya ay sasabihin niya saakin ang sitwasyon, bagay na ipinagpapasalamat ko parati.

Isinumbong na namen ito sa mga oturidad at tinutulongan na rin nila kaming maghanap sa kasintahan ko. Gusto ko lang kasi siyang makita at manghingi ng tawad sa pagiging gago ko noong nakaraan dahil sa hindi ko pagpipigil ang masidhing damdamin kaya ko siya nasaktan.

Halos ma-ikot ko na ang buong syudad pero wala akong nakikitang Elex, tinanong ko na rin sa mga kaibigan at kakilala namen ngunit ni isa sa kanila ay walang nakapagturo kung nasaan siya. Parati din akong pumupunta sa pulisya para itanong ang update sa kay Lex pero ganon pa rin, wala pang balita.

Nakosensya naman ako sa ginawa ko kaya hindi ako mapakali sa buong araw kaya walang tigil ko siyang hinanap kung saan-saan. Buti na lang din at nakokontak ko si Cloudi at kahit papaano ay nagkakaroon ako ng balita sakanya. Kahit pagod na ako sa kakaikot at kakalakad kung saan-saan basta mahanap ko lang siya at manghingi ng tawad.

Gabi na nong dumating ako sa bahay nila para makibalita pero walang sumasagot saaking tawag sa kanila. Nasa labas ako parati naghihintay kung sino ang lalabas para maawa man lang saakin na balitaan ako.

Nasa gitna ako ng pananawagan sa mga kakilala pa namen ng marinig ko ang pag awang ng gate nila na ikinatingin ko agad rito at nakita ko si Tita na papalapit saakin.

“Hijo umuwi ka na muna… sabi ng kapit bahay kanina ka pa pabalik-balik dito…” nag-aalalang sabi ni Tita saakin kaya isang pilit na ngiti na muna ang ipinakita ko dito kahit pagngiti ay nahihirapan ako.

“Ayos lang ho Tita, basta makita lang natin si Elex sa madaling panahon” sabi ko rito na ikinangiti ni Tita saakin.

“Huwag ka ng mag-alala, alam na namin kung nasaan si Elexis kaya wala ka ng dapat ipagbahala pa… umuwi ka na muna para makapagpahinga na” sabi ni Tita na ikinalundag na puso ko sa saya.

“Andito na po ba siya? Nasaan na po siya Tita? Please, puwede ko bang kausapin siya? Kung puwede lang po sabihin niyo na andito ako” sunod-sunod ko na tanong sakanya pero kita sa kilos at ekspresyon ng kanyang mukha na nag-aalinlangan itong sabihin ang nalalaman.

“Mabuti pa ay magpahinga ka na lang… nasa maayos lang na kalagayan si Elex” nakangiti nitong saad nito saakin pero pakiramdam ko nabigo pa rin ako kasi hindi niya sinagot ni isa sa mga tanong ko. Kahit man lang sana sabihin nila andito lang siya ay maayos na ako doon pero itong sinabi niya ay labis na lamang na ikinasawi ng puso ko.

“Sige po…” sabi ko na lang at naglakad palapit sa aking sasakyan.

Muli kong tinignan si Tita pero nakapasok na ito sa bakuran nila at papasok na ng bahay nila. Wala na din akong nagawa kundi ang umuwi at mainis sa sarili dahil sa mga nagdaang nangyayari ay wala man lang akong nagawa ngayon na tama.

Pagkauwi ko ng bahay ay agad akong nagkulong sa kuwarto ko at hindi na nagpa-isturbo.

Habang nakahiga sa aking kama at pinagmamasdan ang puting kisame ay binalikan ko yung mga sandali na masaya lang kaming dalawa. Yung sandaling hindi ko pa dapat mamili kung sino sa kanila Yonice at Elex ang pipiliin ko. At higit sa lahat ang nangyari saami ni Yonice na tuloyang ikinabaksak ng mundo namen lahat.

Hating gabi na pero hindi pa rin ako dinadalaw ng antok kaya ang ginawa ko ay naghanap ako ng maiinom para kung malasing ako ay makakatulog na rin ako sa wakas. Pero nong naghanap ako sa kusina ay wala akong makita kundi ang mga wine lang nila Papa na hindi man lang tumatalab saakin. Kaya sa inis ko ay lumabas ako at tumungo kung saan para magpakalasing.

Pumunta ako sa bar ng pag mamay-ari ni Tito Jay dahil alam kong papayagan akong uminom mag-isa at para mapag-isa na rin kaya libre akong nakapasok sa isang private room at doon nag-inom mag-isa. Paglipas lang ng ilang sandali ay hindi ko na malayan oras at ang bote ng beer na naubos ko. O-order pa sana ako ng isa pang bakit para sa pangatlo ko pa na bucket ng pinagbawalan na ako ng Manager.

“Sir Neil lasing na po kayo… baka po pagalitan kayo ni Sir Ken pati na rin kami” sabi ng isang waitress saakin.

“Huwag kang mag-alala hindi ako uuwi saamin, kina Lyle ako uuwi” sabi ko nong natigilan ako bigla.

Hindi pa pala kami nagkakaayos ni Lyle simula nong makita ko siyang kayakap si Elex. Hindi ko na kasi ito pinapansin simula nong araw na yun.

“Sige po tatawagan po namen si Sir Lyle” sabi nong waitress at agad lumabas ng kuwarto.

Pipigilan ko na sana ito ngunit huli na para doon. Tinungga ko na lang ang huling bote ng beer ko at nong matapos iyon ay ang pagpasok ng di inaasahan na bisita. Matulis koi tong tinignan dahil sa lakas ng loob nitong magpakita saakin pero kahit anong gawin kong pagsipat dito ay talagang hindi ko kayang magalit sa isang ’to.

“Just get another bucket of beer outside…” utos ko dito at sumandal sa couch.

“You’re already drinking too much Neil.” Sabi nito.

“Who said I will drink it alone…” agad kong sabi dito at masamang tinignan ito.

Hindi na ito nakapalag pa at lumabas ng kuwarto. Ilang saglit pa ay may dala na itong dalawa pang bucket ng beer na labis ko na lamang ikinatuwa sakanya.

“Finally… now drink” sabi ko dito nong kumuha na ako ng isang bote at agad itong ininom.

Tahimik lang kaming dalawa ni Lyle na umiinom na parang nakakailang lang kasi hindi naman kami ganito. Tinignan ko siya pero diretso lamang ang mga tingin siya habang tinutungga ang beet nito. Ako na lang ang bumasag sa katahimikan sa pagitan naming dalawa at nagsimula ng tanong dito.

“What’s with you and Elex?” tanong ko dito sabay tungga na rin ng beer ko.

Nakita ko sa gilid ng aking mga mata ang pagtingin niya saakin pero hindi koi to pinansin. Ilang minuto rin bago ito nagsalita at sumagot sa tanong ko sakanya.

“There’s nothing between me and Elex…” tugon niya saakin na ikinatingin ko sakanya at ganon rin ito saakin na seryoso akong tinignan.

“Really huh? How come, you didn’t tell me that you are now a comflirt” sabi ko at nakangising tinungga ang bote ng beer ko bago koi to maubos at kumuha ng panibago.

Hindi ito nakasagot sa tanong ko pero napansin ko ang mahigpit na pagkakahawak niya sa bote na labis ko na lamang ikinatuwa dahil ginanahan akong inisin ang isang ’to. Wala na itong sinabi pa at kumuha lang din ng panibagong bote ng beer at sa gulat ko ay ininom lang niya ito ng isang tunggaan. Kumuha pa ulit ito ng panibago nong maubos niya ay bote at pati ito ay inubos lang din niya ng isang tunggaan.

“He almost fell on the stage when he came down so I gave him a hand to hold on but he was already crying that time and didn’t see the stair that’s why he fell on my shoulder. I didn’t know what to do though, so I gave him a hug coz he need it and then you came…” paliwanag niya saakin.

Hindi ko alam ang sasabihin dahil sa naging paliwanag niya sa nakita ko sa kanila ni Elex. Ngayon ay grabing konsensya na ang lumukob saakin dahil sa mga nagawa ko.

“And don’t worry Neil, I have someone I love…” sabi pa nito na ikinatingin ko sakanya na tumutungga pa ng beer. “… thought it seems that love will never even get to us.” Dagdag niya sabay tingin saakin.

Nong nagtama ang mga mata naming dalawa ni Lyle ay grabing kaba naman ang naramdaman ko. Hindi ko alam pero sobra akong kinakabahan. Ayaw kong maghinala ng kung anong mga bagay kaya binalewala ko na lang ito at tinulongan itong ubusin lahat ng beer.

Nagising na lamang ako sa isang nakakasilaw ng sinag ng araw. Agad akong bumangon sa aking tinutulogan at inilibot ang tingin sa pamilyar na kuwarto. Nanlaki ang mga mata ko nong mapagtanto ko na nasa kuwarto ako ni Lyle pero wala naman ito dito.

Bigla namang may pumasok na kakaibang larawan sa isipan ko dahil huling beses na nangyari saakin ang ganito ay nakagawa ako ng isang milagro kaya agad kong kinapa ang comforter at sinilip ang suot ko. Wala namang nawala sa mga damit ko at suot ko pa lahat ito pati na sapatos.

Nagpakawala na lamang ako ng isang buntong-hininga sa nakakagagong pinagiisip ko. Agad na akong bumangon sa higaang tinulogan ko at lumabas. Hinanap ko ang mga tao sa loob ng bahay pero wala akong makita kaya bumalik na lamang ako sa loob ng kuwarto ni Lyle para doon maghintay. Nang sa pagpasok ko ay ang pagbukas naman pinto ng banyo nito at doon iniluwa si Lyle na nakatapis lang ng tuwalya sa kanyang bewang.

Hindi ko alam kung ano itong nakakatuyong nararamdaman ko habang pinagmamasdan ko si Lyle na nagpupunas ng basang buhok. Nang makita ako nito ay saka lang ako bumalik sa aking huwisyo at nag-iwas ng tingin. Kunwari tinignan ko ang balkonahe niya.

“I’m leaving now… thank you for letting me stay for the night…” sabi ko at lumabas na ng kanyang kuwarto at daling lumabas ng bahay nila.

Kasabay ng pagtatakbo ko palabas ng bakuran nila at sobrang bilis ng kaba ko. Hindi ko maintindihan ang sarili kung bakit ganito ako pero nakakatang-ina.

Chapter 34

Chapter 34

Neil’s POV

Sumasakit ang ulo ko at kahit na mabigat ang pakiramdam ko dahil sa inuman kagabi ay pinilit kong bumangon sa aking pagkakahiga sa mismong kama ni Lyle nang magising ako sa kuwarto nito. Napakapa ako sa akong katawan nang mapansin kong wala na akong suot na damit. Agad ko ring binalikwas ang comforter na nakatakip sa aking katawan para tignan kung may damit pa ba akong pang ibaba. Para naman akong nabunutan ng tinik nong makita kong suot ko pa ang pantalon ko pero may kung ano sa damdamin ko na parang nalungkot.

Napahilot ako sa aking noo nang sumakit na naman ang ulo ko at habang ginagawa iyon ay pinilit kong inalala ang mga nangyari kagabi bukod sa mga mapapansin ko kay Lyle. Hindi ko alam kung bigla ay naging ganoon ako, pinagtitinginan ko ng malagkit ang kaibigan ko na sa tingin ko ay hindi tama. Sadyang may mali na saakin at gusto kong malaman kung bakit.

Lumabas ako ng kuwarto ni Lyle ay bumaba para hanapin ito at hindi naman ako nabigong mahanap ito sa kanilang kusina sa may lababo, naghuhugas ng mga pinggan.

“Lyle…” tawag ko dito nong makalapit ako sa kanya na ikinatigil naman niya sa kayang ginawa para lingunin ako.

“You’re awake already? I thought you would be still sleeping till this noon…” sabi nito na ikinangisi niya bahagya na ikinailing ko na rin dahil sa iniisip nito.

“Akala ko nga rin… kaya nga sumasakit ulo ko eh” sabi ko dito.

“About that… Dad left a medicine for your hangover but first you must eat…” sabi nito at tumigil sa kanyang ginagawa at lumapit sa kanilang fridge at doon may kinuha . “I just heat this up first, it’s a little cold now…” dagdag nito na agad ko naman pinigilan.

“Huwag na… ako na lang, nakaabala na ako sa’inyo ng sobra…” sabi ko at hinablot sakanya ang bitbit na pagkain.

Agad kong tinungo ang stove nila at kumuha ng lutuan pero natigilan naman ako nong hindi ko alam pala kung paano ito paganahin. Nahiya naman akong magtanong pa dito dahil bumalik na ito sa kanyang ginagawa. Habang iniisip kung paano yun paganahin ay napansin niya siguro ako kaya nagtanong ito.

“Don’t tell me bro, you didn’t know how to start the stove?” biglang tanong nito saakin na ikinatingin ko sakanya ng dahan-dahan at napangisi dito.

“Hehehe, magtatanong pa sana ako kung paano ito paganahin…” sabi ko habang nagkakamot ng ulo.

Napailing itong lumapit saakin at pinagana yung stove nila. Namangha lang ako dahil hindi ko ginagawa ang ganitong mga bagay. Bukod sa may mga katulong kami ay hindi ko minsan naranasan ang ganito dahil sa marangya ko na buhay. May kaya naman sila Lyle pero sadyang Kusinero yung Daddy niya kaya natuturuan siya, ako naman ay walang kuwenta kaya siguro iniwan ng jowa.

Namangha naman ako nog isalang ko na yung pagkain sa kalan lalo na nong umusok ito dahil unang beses akong makakita ng ganito sa malapitan. Hindi ko na namalayan na nasasayang ko na yung ibang rekado lalo na yung paborito kong broccoli.

“Hala natapon yung broccoli…” sabi ko na ikinalapit nito saakin.

“Coz you stir it so much… just slowly mix it, just let it heat and when you think it’s done put it on the plate when it’s done” sabi nito na hinawakan yung kamay ko para igiya ito. Hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko pero alam ko may kakaibang pakiramdam ang biglang dumaloy sa katawan ko na nagpalambot ng mga tuhod ko pero pinilit kong hindi magpadaig dito.

Napansin rin ata ni Lyle ang pagkailang ko kaya mismong ito ay bumitaw sa pagkakahawak sa braso ko para hayaan na akong maghalo sa pinapainit ko na pagkain.

“I just go up stair… just keep doing what you are doing” sabi nito at naglakad palabas ng kanilang kusina habang ako ay naiwang hindi makapag-isip ng tama kaya pinatay ko na lang yung stove at isinalin sa platong inihanda niya para sa pagkain ko.

Naiwan akong kumakain mag-isa dito sa kanilang kusina at bumalik na naman saakin ang pakiramdam ng pag-iisa.

Hindi ko na alam ang iisipin kung bakit ako nagkakaganito. Bumatol ako sa kapwa ko lalaki pero alam ko namang may pusong babae si Elex. Bukod pa doon ay hindi mo makikita sa kanyang ang pagkakaroon ng katawan tulad ng mga lalaki at mas magandang sabihin na mayroon siyang hubog ng isang lalaki at doon ako namangha sakanya. Nagulohan pero unti-unti namang nahuhulog sa kanyang personalidad. Pero bakit ngayon parang may kakaiba saakin.

Iwinakli ko na lang ang kaisipan iyon ng marinig ko ang pagbaba muli ni Lyle.

“Bro, I’m sorry but I answered your call” bungad nito saakin nong makalapit ito sa inupuan ko.

“Is it Dad? I thought he’d know that I was here…” sabi ko dito.

“No, it was Cloudi… he says Lex has come home” sabi naman nito na ikinatigil ko sa aking pagnguya at agad na tumingin dito. Agad kong nilunok ang nginunguya kong pagkain para agad na makasagot dito pero agad rin akong natigilan dahil para atang wala ni isang bagay na pumasok sa aking isipan. Tila ba parang nagugulohan ako pero imbes na mag-isip pa ng kung ano ay namutawi saakin ang kasabikang muling makita si Elex.

“I need to go bro, thanks for the meal… and tell my regards to Tito Ron and Jess” sabi ako at agad ng tumayo sa hapag nila at daling tinungo ang silid nito para kunin ang mga gamit ko.

Magpapaalam pa sana ako dito pero wala na ito sa kusina, hindi ko na alam kung nasaan ito kaya imbes na antayin siya ay umalis na lang ako sa kanilang bahay at daling pinuntahan si Elex. Naabutan pa ako ng traffic kaya kinailangan kong mag-iba ng ruta para madali ko lang siyang mapuntahan. Dahil gusto kong malaman sakanya ang nangyayari saakin. Kung bakit bigla nagiging sabik ako na makatikim at manabik sa ulos ng mga laman. Kung bakit bigla ko na lang pinagdidiskitahan na matikman ang sarili kong kaibigan na kapatid ko na kung ituring. Kaya hito ako nagmamadaling malaman sakanya ang lahat. Kahit sa isang saglit lang gusto kong malaman lahat sakanya.

Habang tinatahak ang masikip na daan lulan ng aking sasakyan ay bigla akong nakatanggap ng tawag na agad ko namang sinagot.

“Cloudi? Is Elex really come home?” agad kong untag dito nong sagutin ko ang tawag nito.

“I’m not supposed to tell you this, Neil. But it leaves me no choice… Elex looks more miserable, I think its still about you two so please talk to him. We are here in MS second floor, Cinema 2…” sabi nito na agad ring pintay ang tawag.

Ngayon ay mas dinalian ko na ang aking pagmamaneho para makapunta sa lugar kung nasaan sila. Gusto ko siyang makausap. Gusto kong magtanong sa mga bagay-bagay. Gusto kong malinawan sa lahat kung bakit ako ganito, kung sadyang hayok lang akong muling matikman ang sarap ng bugso ng damdamin o hindi kaya gusto kong maranasan naman ang sarap na hatid ng kakaibang kamunduhan sa kabaliktaran naman.

Nong makarating ako sa sinabi ni Cloudi ay agad kong pinarada ang sasakyan ko at nagmadaling pumasok sa mall. Kahit maraming taong nagkukumpulan ang escalator ay walang akong pakialam kung sino ang mababangga ko basta umabot lang ako sa kay Elex. Nang makarating ako sa sinabi ni Cloudi ay nakita ko ang mga ito sa may restroom malapit kaya agad akong lumapit sa kanila.

“Anong ginagawa mo dito? Paano mo nalaman na andito kami?” biglang sabi ni Dexter nong mapansin niya akong papalapit sa kanila.

“Is Elex with you?” tanong ko sa kanila lalo na kay Cloudi na pinagpawisan bigla at napansin iyon ni Dexter nong tumingin ako dito kaya bumaling dito ang init ng ulo.

“Traydor ka! Bakit mo siya pinapunta rito?” asik nito sa kaibigan habang ako naman ay hindi na mapakali nong napansin kong parang may inaantay silang lumabas lalo na at nakaabang sila sa panglalaki na banyo na alam ko namang andito.

Naalala ko tuloy noon na ni minsan ay hindi sinubukang pumasok ni Elex sa pangbabae kahit na mag feature at hubog naman siya na parang babae. Sa tingin ko lang din sinusunod lang niya kung ano talaga ang batas ng kalikasan.

Walang pasabi akong pumasok sa restroom at dali itong isinara at kinandado. Rinig ko naman ang pagtawag saakin ni Dexter at ang sunod-sunod nitong paghampas sa pinto. Pinipigilan ko lang itong hindi makapasok nang biglang may bumanggit sa pangalan ko na ikinatingin ko sa aking likuran.

“Neil?!?!” gulat nitong sabi habang napahawak sa kanyang mga labi para pigilan ang sariling magsalita pa.

“Elex…” wala sa isip ko na banggit at agad itong niyakap. Sobrang hinigpitan ko na ang pagkakahawak sakanya dahil parang natakot akong kumawala at umalis na naman siya.

Dinama ko ang yakap ko sakanya at pilit na iniiwasan ang sariling hind imaging emosyonal sa muling paghawak ko sakanya. Kung alam lang niya na sobra akong nangungulila sakanya kahit sa sandaling paahon lang nong huli ko siyang nakasama. Pakiramdam ko ay muling nakuntento ang puso ko sa paglalapit ng aming mga katawasan hanggang sa hindi ko na naiwasang abutan ito ng isang masuyong mga halik sa kanyang mga labi.

Chapter 35

Chapter 35

Elex’s POV

Nong umuwi ako sa bahay ay wala akong narinig ni isang salita kina Papa at Mama sa pagsisinungaling ko sa kanila at ang pagpunta ng bukid na lingid sa kaalaman nila. Wala na silang naging tanong pa saakin nong bumalik ako kundi ang pag-iwas na lamang nila sa bagay tungkol doon. Ako naman ay nakonsensya dahil sa mga natamo kong mga mabibigat na salita kay Lola tungkol kina Mama at Papa. Mas lalo lamang akong nalungkot nong mapansin ko ang malungkot na itsura ni Mama lalo na si Papa na alam kong binabagabag sila kung may nasabi ba saakin ang Lola.

Sa huli ay wala ding nagbukas ng tungkol pa doon at binalik na lamang muli namen ang lahat sa dati. Ipinangako ko naman sa sarili ko na hindi na ako babalik doon dahil kahit doon ay hindi ako patatakasin ng nagdaan ko.

Tungkol naman doon ay kanina pa ako binabagabag rin sa nangyari bago ako makasakay mula roon. Lalo na ang itsura niya nong pinipigilan niya akong umalis. Walang hindi magkatulad sa mukha nilang dalawa lalo na ang ekspresyon nang unti-unti na akong mawawala sa piling nila.

“Haysss…” buntong hininga ko sa lahat ng mga gumugulo sa isipan ko.

Habang nakaupo sa kama ko at pinagkatitigan ang asul na langit sa bintana mula dito sa kuwarto ko ay bigla namang umilaw ang phone ko na umagaw sa atensyon ko. Ayaw ko na sanang pansinin pa sila lalo na at ilang mga tawag at mensahe na ang natatanggap ko sa kanila simula na nong nawala ako. Lalo na siya na sa bawat minuto at oras ay hindi niya nakaligtaan na tawagan o magiwan ng mensahe sa phone ko.

Ngayon nagugulohan na naman ako habang kinakapa ko sa aking mga alaala ang minsang pagbanggit nito kung may kakambal ba ito.

“Hello Jandi?” tugon ko sa tawag nito.

“Hoy baklatwo! Dinamay mo pa kami sa kagagahan mo! Asan ka na ba? Bakit ngayon ka lang sumagot? Ano yan teh? Reminisce? Moving on? Getting over him? Magsabi ka naman oy, pinag-alala mo sila Tita sa’yo!” bulyaw nito saakin at buti na lang at nailayo ko na yung phone saakin kundi wasak eardrums ko sa lakas ng boses ni bakla.

“ Tapos ka na ba?“ walang gana kong sabi dito dahil sa pagiging praning nito. Dinaig pa nito ang mama ko sa Best Worried Mother.

“Anong tapos na ako? Hoy! Pinag-alala mo kami, syempre hindi pa yun… gusto mong mamura kita? Kulang na lang patayin nila si…” sabi nito at biglang natigilan sa sasabihin nito na agad niyang tinuloy. “Si Cloudi dahil ang sabi mo mag outing tayo… di ka nagpasabi ghurl, nakapag-impake sana ako para damayan ka!” tuloy nito sa sandali niyang paghinto pero kahit hindi niya sabihin alam kong tungkol iyon kay Neil.

Kahit nong nagkaroon kami ng aberya ay hindi ito sumuko para muli akong makausap kahit na ako ay unti-unti ng nakikitang ang pagguho ng relasyon namen nong una. Pero pinakita niya saakin na kaya niyang lumaban ngunit sadyang gumagawa ang tadhana ng paraan para pagbuwagin kaming dalawa. Hindi niya lang alam kung gaano kong gustong ipaglaban siya at ipagsigawan na mahal ko pa siya ngunit tadhana na ang gumagawa ng paraan para tuloyan na kaming dalawa na maghiwalay.

“Puwede niyo ba akong samahan sandali?” paglihis ko sa usapan naming dahil gusto ko ng waksiin pa iyon dahil ang paglalayas ko ay nagdulot lamang ng panibagong gulo sa aking isipan.

“Oh maglalayas ka na naman? Buti at ininvite mo pa kami” sarkastiko nitong sabi saakin na ikinairap ko na lang.

“E di huwag na lang…” sarkastiko ko ring sabi dito na ikinatawa ni gaga.

“Ito naman hindi mabiro. Tatawagan ko lang si Cloudi at any moment from now anjan na kami. Ora mismo” sabi nito at nagpaalam na ibaba na ang tawag.

Sandali lang ang inantay ko ay dumating rin ang mga kaibigan ko na sinalubong ako ng mahigpit na mga yakap. Naiyak na lang din kami kasi ito yung kailangan ko nong dumating ako dito eh, dahil sila mama ay hindi na ito nagawa dahil sa gusot na nagawa ko na naman. Alam kasi nilang may sinabi saakin si Lola na ikinasama ng loob ni Papa.

Nagpasalamat ako sa kanila sa pagdamay saakin dahil ngayon kailangan ko talaga sila. Minsan talaga kapag hindi mo makita sa pamilya moa ng comfort na hinahanap mo, takbuhan mo lang yung malalapit na mga tao sa’yo at tiyak na dadamayan ka nila pansamantala. Pero iba pa rin nag confort na hatid ng mga magulang na hinahanap ko ngayon sa kanila. Sadyang hindi lang ito ang tamang panahon ngayon.

Nagpaalam nga kaming lalabas at si Jandi na ang nagpaliwanag kay Mama ng lahat na sinang-ayunan naman agad ni Mama. Nagbalak kaming mag girls-day-out o mas magandang sabihin na pagirls-day-out, basta kami lang at wala ng iba. Napagpasyahan naming manood muna ng sine.

Imbes na manood ng masayang palabas or cartoons man lang ay itong fangirl ko na mga kasama ay gustong manuod ng bagong palabas ng idolo nila. Ako naman ay wala ding nagawa dahil balak nilang paiyakin ako talaga. Ilabas ko lang daw… mga kaibigan ko nga talaga.

Tungkol naman sa ang palabas sa mga ‘Ang mga Paano namen’ na ikinairap ko na naman dahil sa alam kong drama ito.

Nagsimula ang palabas sa kung paano nagkakilala ang mga bida sa isang debate siguro sa kanilang school, tungkol sa kung bakit babae ba ang dapat mamuno. Maganda ang sagot ng mga kasama nila at ng kanya pero sa huli mas pumanig siya sa naging sagot ng lalaki na sinang-ayunan ng lahat at nauwi ang lahat sa isang pick-up line na nagpahulog sa kanilang dalawa.

Mga parehong tricks ng mga lalaki para madaling masungkit ang mga gusto nila.

“Lex, noon lang wag magpa-apekto” sabi ni Jandi saakin na inirapan ko.

Sa huli ay naging sila ngunit tulad ng mga ordinaryong magkasintahan na susubukin talaga ng tadhana. Masaya yung simula nila. Sabay silang nangako sa lahat. Plinano ang magiging kinabuksan nila. At nangarap. Pero hindi lahat ng mga pangarap kay dali lang abotin at ang dami ng nasasakripisyo para sa isang pangarap nilang dalawa. Hanggang nasakal na yung babae dahil mismong pangarap niya nasasakripisyo na hanggang sa masakal siya.

“Oo, pagod na pagod na ako… Pagod na pagod na ako sa kakaintinding sa putang inang pangarap mon a yan” bulyaw ng babae sa bida na ikinadurog ng puso ko.

Kahit pala sakal na sakal ka na ay dapat marunong kang labanan ito kahit na mabigat ang magiging kabayaran nito. Pero sa huli mas nanaig sakanya ang pagmamahal pero huli na ang lahat dahil bumitaw na ang kasintahan niya. Sinundan niya ito sa gitna ng malakas na buhos ng ulan pero wala din siyang napala kundi ang isabay sa pagpatak ng ulan ang mga luha ng pagsisisi niya sa pagbitiw sa pangarap nilang dalawa.

Hindi ko na lang namalayan na nakatingin na saakin yung mga taong nanonood rin ng palabas dahil sa malalakas ko na ma hikbi. Pilit kong tinatakpan yung bibig ko pero hindi ko mapigilan umiyak dahil tulad ko bumitaw rin kasi ako sakanya kahit gusto niya pag lumaban. At ang sakit isipin na kahit saka mo lang napagtanto na kailangan mo pa siya ay huli na sainyo ang lahat.

“Lex… tahan na” pag-aalo nila Jandi saakin pero hindi ko talaga maiwasang umiyak at humagulhol.

“Lex naman eh… akala ko ba naman…” sabi ni Cloudi na hinahagod na ang likod ko para patahanin ako pero sa huli ay wala din silang nagawa kung hindi ang ilabas ako sa sinehan.

Pati sa paglabas ko ay umiiyak pa rin ako at kahit pinagtitinginan na kami ng mga tao ay hindi tumigil ang mha hikbi ko dahil nasasaktan ako. Namumuro ako sa sarili ko dahil alam kong nasasaktan ako pero wala akong magawa.

“Sa restroom lang ako saglit…” pilit kong sabi sa kanila na sinunod naman nila.

Dinala nila ako sa malapit na restroom at agad na akong pumasok doon para hupain ang nararamdaman kong tensyon. Ilang minuto rin ang itinagal bago ko tuloyang napatahan ang sarili. Naghugas na lang ako ng kamay at pinahiran ang mukha ko ng tubig. Matapos ng ilang minuto pa ay nagpasya akong aalis na sana ng umagaw saakin ang biglang pagsara ng pinto ng malakas at ang pagkandado nito.

Kinabahan ako nong marinig ko si Jandi na nagsisigaw sa labas at hinahampas ang pintuan. Napasilip ako sa pinto at mas grabing kaba ang lumukob saakin sa taong nakatalikod saakin. Kahit ang matipunong katawan niya mula sa likuran niya ang aking nakikita ay hindi minsan nawala sa alaala ko ang tikas nito hanggang sa hindi ko na lang sinadyang banggitin ang pangalan ng taong ito.

“Neil?!?!” sambit ko dito na ikinatigil niya saglit sa pagpigil ng pihitan at dahan-dahang napatingin saakin direksyon.

“Elex…” dinig ko sa aking mga tenga ang masuyong tuno ng boses niya habang pinagmamasdan niya ako.

Muli na namang nangibabaw saakin ang kalungkotan na aking nadarama sa muling pagkakita ko sa kanyang mukha hanggang sa hindi ko na namalayan ang mahigpit niyang mga yakap saakin. Sobrang higpit na akalain mo na ayaw ka na niyang pakawalan pa. Sobrang higpit para hindi ko malaman ang susunod niyang gagawin hanggang sa muli kong nadama ang tamis at lambot ng kanyang mga labi saakin.

Chapter 36

Chapter 36

Elex’s POV

Hindi ko alam kung bakit kusang tumutugon ang katawan ko sa hatid na sarap ng mga halik ni Neil. Para akong sinasakop nito at halos hindi na ako makapag-isip ng maayos nang lamunin na ako ng sandali. Lahat ng mga masasakit na nangyari saamin ay tila ba unti-unti nang nabubura at napalitan ng pagkasabik. Hayok na kung tawagin pero gusto kong damhin ito ulit dahil nagugulohan ako. Hindi ko maisip sa sarili ko kung gusto ko lang bang lamunin ng pagnanais ko sa isang taong gusto kong malasap ang pagmamahal.

Agad kong natulak si Neil nang iba na ang pumapasok sa isip ko. Alam kong iba ang dinadaing na puso ko at alam ko kung sino ang sinisigaw nito. Ngunit nawala ako ulit sa sarili nong namasdan ko muli ang mukha niya. Hindi ko maikubli sa sarili ko na baka mahal ko na siya pero bakit sa katauhan ng iba?

Muli kong ipinaglapit ang aming mga mukha at inabot ang kanyang mga labi para sa isang mas maalab na mga halik. Dahil nagugulohan ako kung ang mahal ko pa rin ba ay ang taong nasa harapan ko at sinasaluhan ako ng aming mga matatamis na halik o yung mga tingin niya na sobrang nasasaktan nang umalis ako at umuwi pabalik dito.

“I’m sorry…” masuyo nitong sabi saakin nang mangapa kami ng hininga

Hindi alintana ang mga sumisigaw sa kabilang pader sa kabilang parte ng pinto ay muli kong dinadama ang mga labi niya.

“Ganito rin ba ang lasa ng mga labi niya kung nahalikan ko siya?”

tanong ko sa sarili.

Natigil lamang ang aming paghahalikan nang biglang bumukas ang pinto ng restroom at ang taong agad kaming binuwag dalawa.

“Wala ka na talagang kadala-dala! Ilang beses mo bang sasaktan pa si Elex?” asik ni Jandi sa kay Neil.

Saka lang ako natauhan nang mapansin ko ang mga tao sa labas na tinitignan kami dito sa loob. Grabing hiya ang gumapang sa katawan ko nang makita ko ang mga matang nakatitig saamin dalawa. Nakakabingi ang ingay sa paligid kaya agad akong lumabas. Hindi alintana ang mga taong nababangga ko dahil sa nagkumpulan na sila sa paligid.

“Elex!?!?!” dinig ko na sigaw ng mga kaibigan ko at sakanya pero pinilit kong makaalis dahil sa tensyon sa paligid at sobra na akong nababahala at kinakabahan.

Nakalabas ako ng Mall na hindi alam kung saan paroroon dahil sa nagpapanic na ang sistema ko at hindi na ako makapag-isip ng tuwid kung saan ako papunta. Basta tuloy lang ako sa paglalakad kahit saan at saka lang ako natigilan ng biglang may humila saakin para pigilan ako.

“I’m sorry for my sudden urge but please I will take full responsibility, Lex…” sabi nito saakin at inakay ako maglakad dahil sa grabing tensyon na aking nararamdaman.

Inilakad ako nito palayo nang biglang may nagdagsaang mga tao saamin at ang nakakasilaw na mga flash ng mga camera sa paligid at ang mga mikropono na tinatapat saaming dalawa ni Neil.

“You are Kent Saavedra’s only son right? How does your father know about this?”

“Your father is one of the leading entrepreneurs in the country? Is she your business associate?”

“Why both are you in the male’s restroom? Is he or she? What is it?”

Mga nakakagulong mga tanong na binabato saamin at natataranta na ako sa mga nakapaligid na mga tao. Gusto kong lamunin na lang ako ng lupa at huwag ng iluluwa pa dahil sa sobrang kahihiyanan na nararamdaman ko. Hindi ko na alam ang gagawin at gusto kong umiyak sa pagdudutdot nila saakin.

“Please leave us alone!!!” bulyaw na ni Neil pero hindi pa rin kami tinitigilan ng mga ito.

Pilit pa rin akong inaakay ni Neil at kahit gusto kong kumawala at tumakbo na lang sa kahit saan ay hindi ko nagawa dahil sa higpit ng kapit niya saakin. Nagpasalamat na lamang ako nang makita ko ang pamilyar na sasakyan na alam kong pagmamay-ari niya dahil sa kulay nitong asul na sa pagkakatanda ko ay ang sasakyan na pinilit akong pinasakay dito.

Binuksan niya ang pinto sa backseat at iginiya ako na pumasok na agad kong sinunod. Pagkatapos ng ilang saglit ay narinig ko naman ang pagbukas ng pinto sa driver’s seat at ang pagpasok ni Neil dito. Walang kung anong binuhay niya ang makina ng sasakyan at bumusina ng napakalakas at dahan-dahang nagpaandar para hindi masagasaan ng mga tao na sana paligid namen.

Nong makalayo na kami sa mga reporter ay agad na nitong pinaandar ang sasakyan ng sobrang bilis. Hindi alintana ang tensyon na nararamdaman dahil sa nangyari pero pansin ko ang panginginig ng kamay nito habang hawak manubela. Nang magbaba ako ng tingin saakin mga kamay din ay pansin kong ako rin ay nanginginig sa nangyari.

Ang daming bumabagabag saaking isipan at sobrang dami ko ng pinoproblema pero bakit ngayon meron na namang sumampa na bago. Napatingin naman ako kay Neil na abalang tumatawag sa kanyang phone.

“Come on Tito Jay pick up!” rinig ko na sabi niya.

Ilang ulit din niyang ibinaba at muling itinaas ang phone niya habang ako ay hindi na alam ang gagawin kundi ang maghintay sa kung anong mangyayari pa. Habang nakatingin sa labas ng bintana ay muling nagbalik saakin ang naganap kanina sa restroom ng Mall. Nangibabaw saakin ang pagsisisi kung bakit ako nagpatiuna sa nangyari kanina.

Pinagsisihan ko na kung bakit hinukay ko pa sa aking damdamin ang nararamdaman ko sa mga titig nilang dalawa. Alam kong maling hanapin ko ang pag-ibig ni Rein sa taong kapareho nito ng mukha pero mali ko pa din ba kung hanggang ngayon hindi mawala saakin ang pagmamahal niya?

Kahit ba parehong mukha ay parehong damdamin pa rin ba ang mananaig dahil lang sa minahal ko yung isa at sa isa ko maranasan naman yung pag-ibig na nawala saakin? Mali na kong isipin na ganon pero sino ba ako para pigilan ang damdamin ko na magmahal pa?

“Thanks God you finally answered my call Tito!” dinig ko na sabi ni Neil kaya napatingin ako dito. “I really have a big favor to ask Tito, I promise this would be the last…. Of course just help me this out…. I can’t tell you yet… No way! It’s not about that again” sabi pa nito nang bigla itong napatingin sa rearview mirror para tignan ako kaya nag-iwas na lang ako ng tingin.

“I won’t do anything malicious thing now… it’s just that…. Urggghhh I can’t tell you yet but thank you… I tell you when there’s time… thank you Tito!” sabi nito bago ibinaba ang phonen ito at biglang lumiko.

Ilang saglit pa ay nasa tapat na kami ng isang napakataas na gusali at pumasok kami sa parking area. Sa pag hinto ng sasakyan ay ang paglabas ni Neil kaya agad na rin akong lumabas.

“Hurry Lex, before someone caught us…” utos nito na agad kong sinunod at sinundan ito sa elevator banda.

Ramdam ko ang tensyon niya nong walang sawa niyang pinindot ang button para magbukas ang elevator lalo na ako dahil sa natatakot ako sa nangyari kanina lalo na at baka sinundan kami dito. Nong bumukas ang elevator ay agad akong hinila ni Neil para pumasok sa elevator at walang awa naman nitong tinadtad ng pindot ang button para isara at pumindot ng numero ng floor na gusto nito. Nakampanti na ako nong nagsara ang pinto nito at ang pag-andar nito.

Habang nasa loob kami ay ramdam ko pa rin ang tensyon sa aming dalawa lalo na nong unti-unting humihigpit ang pagkakahawak niya sa kamay ko. Ako din naman ay kinakabahan sa nangyari dahil sa mga posibling mangyari.

Walang bumasag na sa katahimikan sa pagitan naming dalawa hanggang sa nagbukas ang pinto ng elevator sa floor na pinindot ni Neil. Hinila niya ako hanggang sa makarating kami sa isang napaka-eleganting pinto sa tapat namen saka may pinindot ito sa gilid para magbukas ito at doon agad kaming pumasok.

Madilim ang paligid nong pumasok kami pero nong buksan nito ang mga ilaw ay halos malaglag ang panga ko sa naggagandahan mga kagamitan sa paligid. Lahat ng makikita ng mata ko ay pawang mamahalin na tila ayaw mo ng hawakan dahil kulang pa ang kabayaran ng buhay mo sa mga gamit dito.

Saka lang ako natigilan nong biglang tumunog ang phone ko at agad rin ang kay Neil kaya agad naming itong sinagot.

“Jan?”

“Bro!”

Halos sabay naming sabi at hindi nagpatinag doon dahil sa sinabi ng nasa kabilang phone ko.

“Lex nasaan ka? Kasama mo pa rin ba si Neil?” tanong ni Jandi saakin na hindi ko man lang napansin ang pagkawala sa tabi ko si Neil.

“Oo. Jan natatakot ako. Ano bang nangyayari?” tanong ko dito na natataranta na.

“Hindi mo gusto ang sasabihin ko pero…” hindi pa natakot sa sasabihin si Jandi ng narinig ko ang pagbukas ng telebesyon at ang balitang naka eri dito na tuloyang nagpahinto ng mundo ko.

“Breaking News today. This morning was the 25th Global Industry Summit and awarding of outstanding personnel in the business industry and happens to be the very first Entrepreneur, Ken Saavedra, awarded for its exceptional recognition for being the first Filipino to won the Global Entrepreneur of the Year, its son, Christian Neil Saavedra happen to be distorted today, netizens caught this two kissing inside the public restroom on the male’s…”

Nong makita ko ang sarili sa telebesyon at sa sinasangkutan ko na eskandalo ay nawala na ako sa katinuan at lahat saakin ay bumagsak. Nakita ko na lang ang sarili na nakaupo sa sahig at sobrang lalim na ng mga iniisip. Hindi ko na alintana kung ano ang nasa tabi ko o kung ano ang ginagawa nito basta nawala na ang katinuan ko matapos marinig iyon.

Chapter 37

Chapter 37

Rein’s POV

Sumikat na ang araw ngunit hindi man lang ako dinalaw ng antok dahil sa bagay na bumabagabag saakin. Hindi ko maintindihan ang sarili nong masilayan ko ang mukha niya sa huling sandali bago siya tuloyang umalis. Sobra akong nasasaktan nong makita ko ang mga tingin na pinukol niya bago siya tuloyang umalis. Hindi ko rin alam pero nasasaktan din ako para sa kanya. Para ba kasing ako ang dahilan ng mga malulungkot na mga mata na yun.

Isama pa ngayon ang ibinunyag saakin ni Gabriele na damdamin niya para sa akin na hindi lang isang matalik na kaibigan ang turing niya saakin kundi isang taong gusto niyang makasiping. Masakit lang intindihin at tanggapin ang katotohanan na may pagnanasa si Gabriele sa kapwa niya lalaki at ako ang tinitingala niya doon.

Hindi ko lang halos maisip noon na halos sabay kami lahat minsan sa mga bagay lalo na yung mga bribadong mga bagay na alam kong nakikita niya ang buong kahubaran ko at hindi ko kayang tanggapin na ang matalik ko na kaibigan ay iba na pala ang tingin saakin.

Ni minsan ay hindi pumasok sa isip ko na magkagusto sa kapwa ko lalaki pero habang iniisip ko si Elexis ay bakit iba ang dating niya saakin. Alam kong mukha niya ay sobrang napakaganda at hindi mo aakalain na lalaki siya sa una tulad ng unang beses ko siyang nakita. Nabuhayan ako ng loob noon na magtapat agad sakanya pero nong siya na mismo ang nagsabi ay umurong agad kao dahil hindi tama. Pero bakit ngayon binabagabag ako.

“Rein! Gising na… magsaing ka na para kay Tata dahil maaga ako ngayon sa mansyon” sigaw saakin ni Tita na agad ko na lang din sinunod dahil wala naman din akong magawa dahil umaga na at parang hindi na ako dadalawin pa ng antok.

Ginawa ko na lahat ng gawaing bahay pero hindi pa rin ako tinitigilan ng mga iniisip ko lalo na at bagong araw na naman ngayon. Hindi ko lang alam kung paano ko pa sisimulan ang araw na ito sa nalaman ko kay Gabriele at sa bumabagabag ngayon sa aking isipan na si Elexis.

Sa huli ay napagpasyahan ko na lang ang pumunta sa Mansyon kahit maaga pa dahil kailangan kong maglinis sa kamalig ng mga kabayo. Tulad ng lagi kong nakagawian na dumaan sa mga alternatibong daan na parati kong dinadaanan para madali lang akong makarating mansyon.

Sa likod bahay ako dumaan para ipaalam na andito na ako pero walang tao sa kusina pati na rin sa kainan kaya nagpunta ako sa salas dahil narinig ko ang ingay ng nakabukas na telebisyon at nagbakasakaling may tao roon at hindi nga ako nagkamali dahil andito si Tito Isko.

“Tito, ipapastol ko na yung mga kabayo sa burol ng Sitio Tres…” pagpaalam ko dito dahil kahit na hindi na kailangan dahil ako lang naman ang nilalapitan ni Damian bukod sa ibang trabahante dito sa barangay.

“Sige, magpasama ka kung kailangan…” sabi ni dito bago muling ibinaling ang pansin sa telebisyon.

Aalis na sana ako nang biglang may ibinalita ang telebisyon, hindi ko na lang sana ito papansinin pero may nakaagaw ng pansin ko at sa litratong pinapakita nila na isang sopistikadong lalaki. Alam kong ilang beses ko ng nakikita ang sarili sa salamin pero alam kong telebisyon itong nakikita ko pero bakit magkahawig kami nong lalaking pinapakita.

“Breaking News today. This morning was the 25th Global Industry Summit and awarding of outstanding personnel in the business industry and happens to be the very first Entrepreneur, Ken Saavedra, awarded for its exceptional recognition for being the first Filipino to won the Global Entrepreneur…” yan lang ang narinig ko na sinabi ng broadcaster nang may umagaw sa pansin naming at nong makita ko sa bandang kaliwa ko ang dahilan ng ingay na yun at gulat koi tong nilapitan.

“Tita! Tita, ano pong nangyari sa inyo?” tanong ko nong makalapit ako dito dahil sa nabasag niya ang isang mamahalin na banga ni Lola Esmeralda.

“Anong nangyayari jan, Shielo?” tanong naman ni Tito Isko saamin.

Tinignan ko si Tita at bakas sa mukha niya ang pagkabalisa. Hindi ko alam ang dahilan kung bakit pero wala naman siyang sinasagot pa saakin kahit ni pinilit ko siyang tanongin. Ngunit nanlaki ang mata niya nong tumingin siya sa telebisyon na tila ba may nakita siyang kung sinong ikinabahala niya kaya napatingin na rin ako sa gawing tinignan niya.

“Na-naki-kita m-mo ba yu-yung li-li-lita-tra-to?” pautal-utal na tanong ni Tita saakin na hindi ko maintindihan pero nong makita ko ang pagtingin niya sa telebisyon ay ang pagkinuha ko sa nais niyang iparating.

“Alin po na doon?” tanong ko at napabaling sa telebisyon ngunit pinigilan niya ako at muling sinabihan.

“Huwag kang lilingon roon…” utos niya saakin at nagtaas na ng boses.

Nagulat naman ako dahil ni isang beses ay hindi pa ginawang magtaas ng boses si Tita puwera na lang kung may nagawa kaming mali ngunit iba kasi ngayon dahil sobra siang nababalisa.

Sa huli ay wala naman akong matinong naisagot sakanya dahil hindi ko naman alam kung anong ibig sabihin niya kaya tumuloy na lang ako sa kamalig para pagbuksan ang mga kabayo at ilabas sa kanilang kuwadra pero nagulat ako nong buksan ko yung pinto ng kamalig dahil may nakaabang pala na tao sa loob.

“Briele?!?!” gulat kong sabi at tinignan lang niya ako ng napakaseryoso at bigla akong hinatak sa loob at agad nitong kinandado ang pinto.

“Sandali lang Gabriele, anong tong ginawa…” hindi pa ako nakatapos sa aking sasabihin nong bigla itong humarap saakin at agad lumapit saakin. Sobrang lapit na halos magabot na ang aming mga mukha dalawa na agad ko naman ikinaurong.

“Ano to Gab?” sabi ko habang umaatras sakanya pero patuloy lang ito sa paglapit hanggang sa mapaskil ang likod ko sa pinto ng kuwadra ni Damian.

“Hindi mo pa sinasagot ang tanong ko kagabi, mahal mo na ba yung Elex na yun? Maputi lang baa ng gusto mo Rein kasi kaya kong gawin yun… tignan mo lang din ako tulad ng lagi mong ginawa sa putang inang Elex na yun…” halos sumisigaw na niyang sabi saakin na ikinagulat ng mga kabayo sa loon na ikinaresulta ng pag-iingay nila.

“Tang-ina Gabriele! Ano yang mga iniisip mo? Akala ko panaginip lang yung kagabi! Huwag na nating ungkatin yun!!!” sabi ko na din dito na ikinalungkot ng kanyang mga mata.

Nakita ko na ang pangingilid ng mga luha niya at sobra akong nasasaktang makita ang kaibigan ko na ganito. At hindi ko lang matanggap na ganito na siya ngayon.

“Hindi mo lang alam kung gaano kita kamahal noon pa Rein” sabi nito na ikinalapit ng mukha niya na ikinatanto ko na palapit na ang mga labi niya saakin kaya agad akong nag-iwas dito kahit na pinipilit niya akong abutan ng halik ay talagang iniiwas ko.

Ayaw ko lang talaga siyang saktan dahil alam kong kaya ko siyang palayuin saakin ng sobrang layo kaso ayaw ko siyang masaktan dahil kaibigan ko siya at may dinadamdam siya ngayong ayaw ko ng dagdagan pa ngunit sobra na siyang naging marahas kaya naitulak ko siya. Sa laki ko ba naman tao kaysa sa kanya ay baka nasuntok ko na siya palabas.

“Bakit ayaw mong gawin saakin pero sa tuwing tinititigan mo siya parang gusto mo na siyang gahasain” sabi nito nong nagulat ito sa nagawa ko.

“Tang-ina hindi ko minsan inisip ang mga yan!” bulyaw ko dito dahil sa sinabi niyang hindi totoo na ikinasama niya ng tingin saakin.

“Huwag mo na akong lukohin pa Rein, lagi kitang nahuhuling nakatingin sakanya lalo na sa mga mapuputing balikat niya dahil sabi mo saakin yun ang pinakagusto mong parte na gusto mong matikman sa babae dahil gusto mo siyang markahan. Yun ang sabi mo saakin noon tol! Kaya inilayo ko agad siya sa’yo dahil kahit alam mong lalaki siya ay may pigura siyang pambabae…” mahabang salaysay niya na ikinatigil ko dahil naalala ko noon na nagtauwaan kaming magistorya sa mga kaibigan namen yan.

Talaga bang ganon ko na siya tignan dahilan ng hindi niya pagbitiw sa isipan ko dahil alam kong nais ko siyang mapasaakin.

“Bakit hindi ako? Bakit hindi na lang ako Rein?” dagdag niya na ikinatigil ko sa aking iniisip at tuloyang umalis sa kuwadra.

Binabagabag na nga ako tungkol sa mga nangyayari pati ba naman itong bagong nalaman ko sa sarili ko na ganon na pala ako makatingin kay Elexis kaya ba hindi siya maiwaksi-waksi sa isip ko dahil gusto ko siyang angkinin at gawing akin?

Talagang nahihibang na ako dahil sa mga iniisip ko pero kung ganon man ay hindi ko matanggap sa sarili ko na nagkagusto ako sa kapwa ko lalaki.

Chapter 38

Chapter 38

Neil’s POV

Napaupo na lamang ako sa kalapit sa sofa nang makita ko ang sarili sa ini-ering balita. Ginapangan ako ng sobrang pagkabahala para saamin ni Lex dahil sa isinisiwalat ngayon sa balita. Napaisip na tuloy ako kung ganito na ba kahirap para saakin ang mabuhay. Alam ko namang ginagawa lang ni Daddy ang lahat ng makakaya niya para i-angat ang sarili sa mundo na negosyo pero hindi ko minsan naisip na ganito na pala kataas ang rurok ng kanyang narating para tuklasin ng iba ang lahat saakin.

Sa pag-iisip ko ng mga bagay-bagay ay halos makalimutan ko na si Elex kung hindi lang ito gumawa ng tunog nang hindi niya sinasadyang mabitawan ang phone at nawasak sa sahig ngunit ang mas ikinabahala ko nang bumagsak ang phone niya kasabay rin ng pagbagsak ng kanyang katawan at napaupo sa malamig na sahig.

“Elex!!!” agad kong tawag dito at daling nilapitan ito para agapin. Muli ko pa siyang tinawag nang makalapit ako sakanya pero hindi na nawala ang mga mata niya sa telebisyon.

“Please, don’t look at that… huwag mo yang pansinin, just look at me please, Lex. Look at me for a sec” pakikiusap ko dito dahil kahit anong pilit kong gawin para aluin siya ay hindi na nawala ang kanyang tingin sa tinitignan.

Hanggang sa nagsimula ng lumabas sa kanyang mga mata ang mga butil ng mga luha niya at ang mga hikbing lalo lamang lumalalim na tila nahihirapan na siyang huminga. Hindi ko matanggap sa sarili na ang dahilan na naman ng mga luhang ito ay dahil na naman saakin. Napakasakit tanggapin ang katotohanan na tila ba ako ang simula ng kanyang mga hinagpis at kalungkotan.

Inabot ko na lamang ang kanyang kamay para agapin itong tumayo pero sa paghawak ko dito ay naramdaman ko ang panginginig dito. Natakot na ako nang hindi ko na alam ang gagawin nang magsimula na itong umiyak.

“I’m sorry, this is my fault… again” sabi at inabot ang kanyang mga pisngi para punasan ang mga luha nito ngunit kahit anong gawin ko hindi tumitigil ito sa pagbagsak mula sa kanyang ma mata. Wala na akong ibang muling nagawa kundi halikan ang mga ito para tuloyan na itong mawala.

Sa paglapat ng aming labi ay ang pagtigil ng kanyang mga hikbi kaya inigihan ko pa ang sarili dahil ito lang ang alam ko na paraan para ipadama sakanya na ang lahat ay magiging maayos lang. Nangangamba pa man ay sinubukan ko na lang ang magpakatatag para sa aming dalawa.

“Please don’t cry… I hate myself if ever I hear you cry again” sabi ko dito para maibsan ko naman ang kanyang nararamdaman ngunit hindi ko na naalis sakanya iyon. Kahit anong gawin ko hindi ko na mawala sa kanyang ang lungkot.

Kinarga ko lang siya at inilipat sa sofa nang tumunog ang phone ko uli. Tinignan ko kung sino ito at ngayon nag-aalinlangan akong sagotin ito dahil hindi ito ang tamang oras para doon pero paulit-ulit itong tumatawag saakin.

“Sandali lang Lex, I just going to answer this call” paalam ko sakanya bago pumanhik sa silid na sa pagkakaalam ko ay kuwarto ni Tito Jay.

Sa pagsara ko ng pinto ay hinintay ko muna itong tumawag ulit at nang makatanggap ako ng tawag ay agad koi tong sinagot.

“What is it now, Yonice?” bungad ko dito sa kabilang linya.

“Is that how you going to treat me, Neil? After hearing that from you, I don’t think I will show you our baby. Ikaw na nga ang gumawa ng issue ngayon tapos gaganitohin mo pa ako?” sabi nito sa kabilang linya na labis ko na lamang ikinainis dahil sa ugali nito minsan pero pinatili kong kalmado ang sarili ko para hindi na madagdagan pa ang mga iniisip ko.

“Is there something you, why you call me this hour? I know it’s already midnight there.” Sabi ko dito dahil ayaw ko ng makipag-away na lang parati dito.

“Why are you still seeing that Elex?” agad na tugon nito.

Napabuntong-hininga na muna ako dito bago koi to sinagot.

“I just have something to say to him –” sabi ko na agad niya ding pinutol.

“That you still love him pa? Oh come on, Neil. Have you been never had enough with him? He already left you but still you keep on chasing him! Don’t be such an idiot…” putol nito saakin na ikinaigting na panga ko sa inis kaya nasigawan ko ito.

“Bakit ba Yonice? Hindi pa naman kita pinapakasalan at hindi ko naman nakakalimutan ang responsibilidad ko sa’yo” tugon ko dito dahil parati na lang niya akong ginigiit na pakasalan siya dahil na rin sa nabuntis ko siya.

“Kaya ka dumidikit sa Elex na yan. Akala ko ba kakalimutan mon a siya dahil siya na rin ang lumayo sa’yo. Can’t you see it Neil? Ginagamit ka lang ng Elex na yan just to please his own satisfaction. We know all gays, Neil and Elex is not an exemption” Sabi nito na ikinainit ko na talaga ng ulo.

“This is not about me again having this kind of genitals, Yonice. Pakialam mo ba kung saan ko ito gagamitin?!?” sabi ko dito ng bigla na lang niyang pinutol ang tawag.

Nasabunutan ko na lang ang sarili kong buhok dahil sa inis. Hindi ko pa nga nareresolba ang problema ko kay Elex pati na rin kay Yonice ay dinadagdag na naman niya lalo ang problema ko sakanya. Hindi naman ako natatakot sa mga banta niya dahil kung sakali man talaga na itatago niya ang anak ko ay makakatikim talaga siya ng galit ko.

Kamuntikan ko ng makalimutan si Elex kaya agad akong lumabas ng silid para puntahan ito ngunit wala na ito sa kanyang inuupuan at nakapatay na ang telebisyon.

“Lex?!?!” tawag ko dito ngunit hindi ito sumasagot.

Hinanap ko siya sa unit at halos malibot ko na ito pero wala akong nakitang Elex maliban na lang sa nakabukas ng pinto. Mas lalo akong kinabahan nang maisip ko kung sakali bang narinig ako ni Elex. Agad kong hinanap ito at bumaba sa building ngunit mga media ang inabutan ko sa labas ng building. Hindi ko na nahanap ito.

BIGO akong umuwi sa bahay dahil pakiramdam ko wala lang din lahat ng mga ginagawa ko. Tumawag na uli saakin si Tito Jay at uuwi daw agad sila sa Pinas ni Daddy dahil sa nalaman na balita tungkol saakin. Ngayon hindi ko na alam ang gagawin kung mag-antay saw ala dahil wala na akong magagawa pa. Iniwan na naman niya ako ng hindi nagpapaalam.

Habang iniisip ang kung ano ang puwede kong gawin ay sumagi sa isip ko na puntahan ito sa bahay nila dahil alam ko namang doon ito pupunta pero nangangamba lang ako nab aka magalit lang ulit saakin ang Papa ni Elex dahil na naman sa kapabayaan ko. Pero pursigedo ako at tatanggapin ko ang kung anong ipapatong na kaparusahan nila saakin.

Wala sa sarili akong nagmaneho papunta sa kanila at nong dumating ako sa tapat ng bahay nila ay agad akong lumabas ng sasakyan. Nakapatay lahat ng ilaw at nakakandado ang kanilang gate. Napaisip siguro sila na dadating ako at magpupumilit na pumasok sa loob pero gusto ko lang naman siyang makita at makausap uli.

“Tao po!” sigaw ko sa labas ng bahay nila. “Lex!!!”

Pero walang sumasagot ngunit hindi ako sumuko at nagpatuloy lamang hanggang sa dumilim na ang langit at kumulimlim na ito at sunod ay ang sunod-sunod na pagkulog ng langit. Sa pagtingala ko dito ay ang pagbagsak ng malakas na buhos ng ulan.

“Lex!!! Please, lumabas ka jan… Mag-usap tayo Lex… Patawarin mo na ako ulit sa mga nagawa ko!”

“Lex! mag-usap tayo…!”

Sigaw ko sa kabila ng malakas na buhos ng ulan ngunit walang sumasagot saakin. Kung ito lang ang paraan para makahingi ng kaunting awa sa mga magulang niya ay gagawin koi to hanggang bukas. Hindi ako aals dito hanggang hindi kami nakakapag-usap ngunit kahit anong gawin kong pasisigaw ay wala pa ring nagbukas saakin.

“Lex!!!…” sigaw ko ng matigilan ako nang may nagsalita.

“Nako Hijo! Nakaalis na sila kanina pa!” sabi ng kapitbahay nito na sinadya pa ako dito.

“Nakaalis? Saan po sila papunta?” tanong ko sa Ale.

“Hindi ko alam Hijo pero nakita ko silang lahat na nagbitbit ng mga gamit at malalaking maleta…” paliwanag ng Ale saakin bago ito pumasok sa kanyang bahay dahil sa nababasa na ito ng ulan dahil sa malakas ng unos.

Ngayon natigilan na ako dito sa tapat ng bahay nila at inisip ko na naman nag anon na ba kabigat ang nagawa ko para umalis siya? Hindi naman siguro tama na parati na lamang akong sawi pero sana naman maintindihan niya ako na minsan hindi ko kayang manindigan dahil sa natatakot ako minsan.

Sana naman ngayon maisip man din niya ako na pumunta rito at muli siyang makita.

Napatingala na lamang ako sa langit at dinama ang patak ng mga ulan sa aking mukha at inalala na parating ganito na lang ang panahon sa tuwing aalis siya sa piling ko. Nakikiayon saakin ang panahon dahil alam nito na nasasaktan ako.

Kasabay ng paglandas ng mga patak ng ulan sa pisngi ko ay ang pagpatak ng luha sa aking mga mata dahil sa hindi ko na makaya ang lahat na natatamo ko ngayon.

Chapter 39

Chapter 39

Elex’s POV

Pilit kong pinapakalma ang sarili ko dahil sa tensyon na aking nararamdaman sa balitang ini-ere. Pero kahit anong gawin ko ay hindi ko maialis sa isip ko ang pangamba dahil sa kakaisip ko sa sandaling lalabas ako sa silid na ito ay baka paggulohan na naman ako ng media at press.

Impluwensyadong tao ang ama ni Neil at hindi ipagkakaila iyon nong unang beses ko siyang makita. Isa itong kilalang negosyante at broker na isang sikat na kooperatiba ng isa ding sikat na inkorporasyon at hindi malayong hindi aalamin ng mga tao ang kung anong klasing buhay meron sila.

Hindi ko na alam ang gagawin kaya naisipan kong puntahan si Neil sa kanyang pinasokan na kuwarto para ipaalam dito na umalis na agad kami dito dahil hindi ako komportable sa marangyang lugar na ito. Iniisip ko pa lang na inaapakan ko ang inaapakan rin nilang sahig ay nanliliit na ako. Parang hindi kasi ako karapatdapat sa kinatatayuan ko.

Napaisip ako kung bakit ngayon ko lang ito naramdaman na noon halos parati akong nasa bahay nila. Bakit biglaan na naman ang lahat.

Akmang kakatok na sana ako nang marinig ko ang pagsigaw ni Neil sa loob ng silid.

“Bakit ba Yonice? Hindi pa naman kita pinapakasalan at hindi ko naman nakakalimutan ang responsibilidad ko sa’yo”

Matapos ko marinig iyon ay napaatras ako dahil sa narinig ko at ang pangalan na kanyang binabanggit at kung ano ang pinag-uusapan nila. Nakuyom ko na lamang ang mga palad ko dahil hanggang ngayon ay may koneksyon pa sila. Gusto ko na lang sapakin ang sarili ko dahil sa pagiging makalimutin ko na may responsibilad pala ito, na may mas importante pa ito kaysa saakin.

Ngunit ang hindi ko na kinaya na sunod niyang sinabi na tuloyang nagpagunaw ng mundo ko.

“This is not about me again having this kind of genitals, Yonice. Pakialam mo ba kung saan ko ito gagamitin?!?” bulyaw na nito na labis na lamang na ikinadurog ng puso ko.

Nang liliit ako sa sarili ko matapos ko marinig iyon sakanya at sobrang naninikip na ang dibdib ko sa nalaman. Pakiramdam ko isa lang ako laruan na matapos gamitin at pinagsawaan ay agad lang ding itatapon.

Inisip ko pa lang yung mga sandali na pinagsaluhan naming ang bawat isa ay ginagamit lang pala niya ako para lang masiyahan siya na wala naman talagang nabuong pag-ibig sa aming dalawa sa halos tatlong taon namin na pagsasama dahil isa lang pala ako sa mga laruan niya. Madaling takbuhan kapag naiinitan. At si Yonice na siguro ang nagbayad sa katarantadohan niya.

Napangiti na lang ako sa inisip kong yon habang pumapatak na ang mga luha sa aking mga mata. Dali na lamang akong tumakbo palabas ng unit na yon at daling pinindot ang button ng elevator pa baba. Dali ko itong sinara para agad ng makaalis. Nang makababa ay agad akong nagtatakbo palabas ng gusali at pumara ng masasakyan.

PAGKAUWI ko ng bahay ay laking gulat ko na lamang nang makita ko sila Papa at Mama sa sala na nakaupo habang umiiyak si Mama na inaakay ni Papa na tila kakauwi lang galing sa trabaho dahil naka uniporme pa si Papa.

Nang mapansin nila ako ay napatingin sila saakin. Naluha ako habang pinagmamasdan ko ang mga magulang ko na sobrang nalulugmok tignan lalo na si Mama. Agad itong tumayo at dali akong niyakap.

“Hindi ka ba nila sinaktan?… Anak, ano tong nangyayari? Totoo ba yung binalita sa T.V?” umiiyak na tanong saakin ni Mama habang ako ay hindi na alam ang gagawin kundi maiyak na rin dahil sa nangyayari habang niyayakap ito ng mahigpit.

“Ma, I’m sorry… nagpadala na naman po ako damdamin ko…” umiiyak ko sa paliwanag ko kay Mama.

Hindi ko hangad na aabot ang lahat sa ganito na ipapahiya ko ang pamilya ko dahil lang sa unrequited love ko kay Neil pero sana naman lubayan na ako ng mga pangyayaring ito dahil ayaw kong madamay ang pamilya ko. Hindi ko na napigilan ang sarili na umiyak dahil na rin sa narinig ko mula kay Neil at hindi ko na nakaya pa kaya pumasok sa isip ko ang ideyang ito.

“Tama na yan… ang importante nakauwi ka… nasan na pala yang tarantadong lalaki na yan para mabigyan ko ulit ng suntok… hindi dahil ganyan sila karangya ay babastosin ka na niya” galit na sabi ni Papa na nanggigigil na sa nangyari na naman saakin.

“Umalis na lang po tayo dito, ayaw ko na pong palakihin pa ang gulo” sabi ko sa mga magulang ko na ikinatingin nila sa isa’t-isa.

“Pero anak, wala tayong pupuntahan…” sabi ni Mama saakin.

“Meron…” agad namang sabi ni Papa na ikinatingin namen ni Mama sakanya.

Bakas sa mukha ni Papa ang pag-aalinlangan sa kanyang nasabi at nangangamba si Mama dito lalo na ako dahil wala na kaming ibang pupuntahan pa kundi sa bukid.

“Hindi na nating kailangang bumalik na doon, masaya na akong tinutulongan ako ni Kuya pero ang bumalik na roon ay hindi ko na makakaya…” paliwanag ni Mama.

Nakita ko ang pagbuntong-hininga ni Papa sa sinabi ni Mama kaya sinang-ayunan ko na rin ito.

“Tama po si Mama, Pa. Ayaw ko na din pong bumalik doon… nagsisisi po akong bumalik ako doon at ayaw kong bumalik pa tayo doon.” Mungkahi ko dahil totoong ayaw ko ng bumalik dito.

Kahit wala na kaming ibang pupuntahan pa ay gusto ko na lang manatili na lang dito at pagpistahan ng mga media kaysa isakripisyo ko na naman ang kasiyahan ng mga magulang ko dahil lang sa naging maling desisyon nila noon.

Pero iniisip ko pa lang ay sobrang nalulugmok ako dahil ako ang naging bunga ng mga pasakit nila at ngayon ay ako ulit ang dahilan nito.

Pero huli nab ago ako makapagsalita dahil naging pinal na ang desisyon ni Papa at kahit si Mama ay kailan man ay wala ng magagawa kapagsinabi na ni Papa.

“Deme! Hanapin mo si Zues sa labas… Mag impake na rin tayo” sabi ni Papa at agad ng umakyat sa itaas.

Pakiramdam ko ay lahat ng mga nangyayari sa buhay naming ay kasalanan ko. Inisip ko pa lang na ako na naman ang naging dahilan nito ay sobrang ikinasakit ng dibdib ko.

HALOS ipadala na ni Papa lahat ng damit namen nang umalis kami ng bahay dahil talaga daw na hindi na kami babalik pa sa dating bahay namen. Ipagbibili na lang nito ang lupa at bahay na labis kong ikinagulat.

“Hindi naman po kailangan iyon Pa. Kahit sandali lang tayo…” pero kahit anong paliwanag ko sakanya ay hindi na niya kami pinakinggan.

“Paano na po yung mga friends ko… yung school ko din po” malungkot na sabi ni Zeus nang maintindihan ang nangyayari.

“Oo nga po Papa, gusto ko pang mag-aral sa school namen ayaw ko png umalis…” halos maiyak na banggit naman ni Deme dito.

“Pag-isipan niyo po ito Pa, Ma… sabihan niyo naman si Papa.” Sabi ko kay Mama habang tinitignan nito si Papa na bumibili ng ticket namen sa bus.

“Gustohin ko man dahil ayaw kong masaktan ang Papa mo pero matagal na niya rin itong gustong mangyari… na harapin ang Lola mo at saka tama lang ito para tuloyan mo na ring kalimutan ang lahat anak…” mapait na ngiti ang binigay saakin ni Mama nang sabihin niya ito.

Nag-aalala kasi ito ng sobra kay Papa dahil noon pa man ay hindi niya nakayanan ang panghuhusga sakanila ni Mama. Mahabang estorya na kailan man ay hindi ko nakakalimutan.

Hindi naging normal ang kanilang relasyon dahil sa maraming palakid noon. Pang-apat na henerasyon sila Mama at Papa at sa murang edad na intindihan ko ang salitang incest… Magpinsan sila Mama at Papa at fourth degree cousin sila… Mapait man iyon tanggapin na maraming taong ginawan ng malesya ang relasyon nila at dahil sa bugso ng pagmamahalan nila ay nabuo ako. Sa paglaki ko ay nakikita ng mga tao sa paligid ang naging resulta ng kanilang pagmamahalan.

Gusto kong iwaksi lahat ng mga masasamang alaalang iyon ngunit hindi ko mapigilan dahil babalik na kami doon. Isang lugar na maraming nangyari. Babalik na sana ako sa pag-idlip ng maalala ko ang isang taong sa simula pa lang ang dahilan ng mga nangyayari saakin. Napatingin ako kina Papa at Mama na mahimbing dahil sa isang mahabang byahe habang ako ay hindi tinitigilan ng aking mga iniisip.

“Paano pag nakita nila roon si Rein?”

“Ano ang iisipin nila?”

“Ano ang gagawin nila?”

“Babalik kaya kami sa dati at hahayaan na lang ang lahat?”

“Lilipat kaya ulit kami?”

Mga katanongan ko na kay hirap sagotin. Ang hirap isipin ang mga sagot kahit wala namang magiging mas mainam na kasagotan dito.

“Paano kapag mahulog ako sakanya?” tanong ko sa sarili na hindi ko alam na nalakasan ko pala iyong sa pagkasabi.

“Huh? May sinasabi ka anak?” tanong bigla ni Mama nang marinig niya pala ako.

“Wa-wala po! Matulog na po kayo… mahabang byahe pa ito “ natataranta kong banggit dito na sinang-ayunan nito at bumalik na sa pagpikit ng mata nito.

Sa dami kong iniisip ay hindi ko na lang din namalayan na nakaidlip na rin pala ako sa dami ng mga iniisip ko.

Pagkagising ko ay madilim pa rin ang kapaligiran pero nagising kami nang tumigil ang bus sa isang terminal.

“Oh Caridad na! Sino ang baba jan…” sigaw ng kondoktor.

Nang sabihin iyon ay unti-unti ng bumilis ang tibok ng puso ko. Para gusto ko ng umurong at hiniling n asana hindi na lang ako nagsabi ng aalis kami dahil lang sa gusto ko ng mawala sa paligid ko si Neil pero parang mali na lang parati ang desisyon ko.

“Sunod na ang Trinidad…” banggit ko sa saril dahil alam.

Sana namang maayos lang ang lahat… 

A/N: I’m in a state where i almost got uninterested of writing any thing or any chapter. Due to mental issue i’m  of some sort if personal matter. 

Please beh, Cheer me up! T_T (naiiyak na talaga ako)

Please someone talk to me!!!

Chapter 40

Chapter 40

Rein’s POV

Nag-aayos ako ng mga sako ng mga inani dito sa bodiga nang may narinig akong nag-uusap sa labas. Hindi ko na lang sana papansinin ito pero nang marinig ang isang pangalan ay dali akong natigil sa aking ginagawa at lumabas ng bodiga at doon ko nadatnan ang ibang kasambahay na may pinag-uusapan.

“Talaga bang bumalik na si Franchesca? Akala ko hindi ko na talaga siya makikita pa dito sa Esperanza” sabi ni Manang Milda.

Hinahagilap ko sa aking alaala kung saan ko ya narinig noon ang pangalan nay an at nang mapagtanto ko ito ay may kung ano sa akin na bigla na lang nabuhayan. Dahil sa pagkakaalala ko ay ito ang nakakabatang kapatid ni Tito Isko at ang tanging unekahija ng Donya Esmeralda na sa pagkakaalam ko ay ina ni Elex.

Wala sa isip akong pumasok sa mansyon at tinungo kung saan ko siya makikita at hindi naman ako nabigo nang makita ko siya naka-upo sa stipa kasama ng dalawang nakakatanda sa kanila na sa tingin ko ay mga magulang niya, lalo na ang napakagandang babae na nakikita ko ngayon na sa pagkakaalam ko ay si Franchesca at isang may edad na lalaki na sa pagkakatingin ko ay ama ni Elex. Napagitnaan nila sina Elex at dalawa pang mga bata na babae at lalaki.

Bigla namang bumilis ang tibok ng puso ko nang mahagilap niya akong nakatayo dito sa malapit sa hapag na nakatingin sa kanila. Ngunit agad naman niyang binawi ang tingin at bumalik sa pagkakayuko.

“Kay tagal ko ng hinahangad na dadating ang araw na ito para muli kayong magpakita dito sa Esperanza, matapos ng malaking eskandalo na ginawa niyo noon” mahinahong sagot ni Lola Esme habang nanatiling nakayuko ang mga magulang ni Elex at lalo na siya.

“Hindi po namen iyon hinangad, patawarin niyo po kami sa padedesisyon ng hindi naaayon sa inyong kagustohan, ngunit hindi ko po kayang ipagwalang bahala ang dinadala nuon ni Chesca.” Paliwanang nong nakakatandang lalaki.

Makikinig pa sana ako ng biglang may kumalabit sa likuran ko dahilan para mapatingin ako dito at doon ko nakita si Manang Loida na umiiling saakin.

“Hindi maganda ang makinig sa personal na usapin ng ibang pamilya, Hijo… Mabuti kong umalis na tayo” wika ni Manang na sinangayunan ko na lang din sa huli totoo namang hindi iyon kaaya-aya pero nagtataka lang ako kung bakit siya bumalik sa madaling panahon.

Nasa labas na kami ng bakuran at hindi ko nakayanan at hindi magtanong dahil noon pa man ay parating naging usapin ang pagkawala bigla ng nag-iisang anak na babae ni Lola Esme. Dahil ang buong alam ko lang ay hindi ito pumayag sa nakasunduang kasal na noon pa man ay naiayos na. Hindi iyon natuloy dahil sa pagdadalang tao na nito. Ngayon ko lang naisip na wala ng ibang ipinagbubuntis noon kundi si Elex. Si Elex ang naging bunga niyon. Sa pagkakaalam ko naman sa lalaki ay anak iyong ng isang umuupa sa lupain ng mga Villa Flordelis. Kaya hindi ko napigilang magtanong pa sa ibang detalye kay Manang Loida dahil alam ko matagal na siya sa mga Villa Flordelis noon pa.

“Manang Loida, bakit po pala nawala bigla si Franchesca at bakit ngayon lang siya bumalik?” tanong ko dito sa matanda.

“Mahabang estorya, Hijo… ngunit alam ng lahat ng taga dito ang buong nangyari sa panahon na iyon. Sadyang masaklap lang sa kanila ang tadhana kung kaya pinili na lang nila ang lumisan. Hindi na nila nakaya ang panunuya ng karamihan dahil sa naging relasyon nila” sabi ni Manang.

“Dahil sa nabuntis si Franchesca bago pa man ito ipinagkasundo?” tanong ko dito.

Napabuntong-hininga si Manang bago at tumingin lang saakin saglit.

“Hindi lang iyan ang buong detalye… pero wala na kaming balak na ungkatin pa iyon sa pamilya nila dahil dapat na iyon na binabaon na sa limot.” Tugon ni Manang saakin bago ito tuloyang umalis at nawala sa aking paningin.

Bata pa lang ako ay naririnig ko na ang usapin nuon ng pagkawala ng nag-iisang anak na babae ni Lola Esme dahil ayaw nitong magpakasal at nabuntis. Pero alam kong may mas malalim na iyon na dahilan kung bakit iyon nangyari tulad na lang na sinabi ni Manang na binaon na iyong sa limot.

Umuwi ako ng bahay na binabagabag pa rin ako sa mga nangyayari kung bakit biglang lumitaw si Franchesca at kung bakit ito bumalik. Nagdulot kasi ito ng kakaibang pakiramdam saakin na para bang tinadhana ang lahat na mangyari. At tinadhana na iyon para muli ko siyang makita.

“Rein, apo, ba’t ang aga mong umuwi? Natapos ka na ba sa mga gawain mo sa mansyon?” bungad sa akin ni Tata na nakaupo sa labas ng bahay habang humihithit ng tabako.

“Ta, tama na yang kakasigarilyo niyo po. Baka dumating si Tita at baka ikaw ay pagalitan.” Mahinahong sabi ko dito nang makalapit ako dito.

Napansin siguro niya ang pagkawalang gana ko sa pagsasalita dahil sa tuwing sisitahin ko siya kapag ginagawa niya ito habang nagtatrabaho kami ni Tita ay parating may biro pero tila ba nawala sa isip ko iyon kaya ngayon napatingin saakin si Tata ng may pagdududa.

“May bumabagabag ba sa iyo, apo?” tanong ni Tata saakin na aking ikinabuntong-hininga.

“May bumalik lang po kasi na isang tao na sobra ko pong ipinag-alala lalo na nong umalis siya bigla… Akala ko po kasi hindi na siya babalik ngunit ngayon po andito na siya ulit” banggit ko kay Tata.

Ibinuga niya muna ang huling hinithit na tabako saka ito pinatay at tinapakan para mapatay ang baga bago ito tumingin saakin.

“Kung gayon ay bakit ka malungkot kung bumalik na siya? ’Di ba’t maging masaya ka na dapat, apo?” wika ni Tata na ikinagulo ng isip ko.

Masaya akong makita siya dito matapos sa nangyari nong nakaraang gabi pero tila ba nalulungkot ako para sa kanya dahil parang may naka-abang na pasanin siya dito sa Esperanza at iyon ang hindi ko alam kaya sobra na lamang akong nababahala para sa kanya.

“Tungkol po kay Franchesca, Ta. Ang nag-iisang anak na babae ni Lola Esme… Ano po ba ang nangyari sa kanya noon…” sabi ko dito na ikinatingin ng seryoso ni Tata saakin at tingin ko sakanya ay nagdadalawang isip itong magkuwento saakin.

Ngayon sobra na akong nababahala sa kwento tungkol sa ina ni Elex, kung bakit wala ni isang gustong magkuwento niyan ngayon.

“Gusto mo bang malaman talaga ang nangyari noon kung bakit hanggang ngayon ay tinatago ng mga Villa Flordelis ang nangyari kay Franchesca?” untag saakin ni Tata na ikinagalak ko naman kaya agad akong tumabi dito para makinig sa kuwento niya.

Ngunit sa pagbuka ng bibig ni Tata ay ang pagtawag saakin ni Tita na papasok na ngayon sa bakuran.

“Rein, hinahanap ka ni Isko… yung mga kabayo sa Sitio Tres ay hindi mo pa nakukuha… magtatanghali na at baka na iinitan na ang mga kabayo.” Sabi ni Tita saakin.

Halos nakalimutan ko na ang mga gawain ko dahil lang sa pagbalik ni Elex. Hindi ko naman dapat inaalala iyon ngunit nagagalak lang talaga ako dahil sa muli ay nakita ko siya. Nag-alala lang talaga ako nong isang gabi nang may hindi inaasahan pangyayari pero hangad ko naman ay ang kaligtasan niya kahit na nasira ko ang pagkakaibigan naming ni Gabriele.

Sa huli ay hindi ko narinig ang kuwento ni Tata at nagbihis na lamang para umalis ngunit sa paglabas ko ng bahay ay may sinabi itong tumatak sa aking isipan.

“Hay pag-ibig, tunay ka nga’ng makapangyarihan ngunit nagdudulot naman ng sakuna” sabi nito at muling humithit ng kanyang tabako at masayang nakatingin sa kalangitan.

Nasa Sitio Tres na ako ngunit lutang pa rin ang isipan ko sa huling sinabi ni Tata. Habang ninilipat ko ang mga kabayo sa may ilalim ng puno ay hindi ko inasahang makikita ko siya muli dito kasama ng isang paslit.

Walang kung anong lumapit agad ako dito na ikinagulat naman niya sa biglaang paglapit sakanya.

“Kailan pa kayo nakabalik?” abot ang ngiti kong banggit dito.

Hindi ko na maintindihan ang sarili ko ngunit aaminin ko nitong nagdaang mga araw ay siya ang naging laman ng isipan ko. Kung maayos lang baa ng kalagayan niya. Wala na bang takot na nararamdaman siya sa nangyari sakanya.

“Kuya Neil?” banggit ng batang kasama niya na ikinatingin ko dito at sunod kay Elex na natatakot ang itsura kaya agad itong tumalikod ay nagmadaling umalis.

“Lex, teka lang!” sabi ko at inakyat ang kahoy na bakod para agad ko siyang malapitan.

Dahil sa karga niya yung paslit ay hindi siya nakalayo agad saakin kaya agad ko silang hinarang na ikinagulat naman niya.

“Lex, sorry sa ginawa ni Gabriele… Hindi ko alam ang ipapaliwanag sa’yo pero sana patawarin mo siya” banggit ko dito.

“Kuya Neil? What are you doing here?” tanong ng bata na nakatingin saakin.

Hindi ko alam kung bakit ako tinatawag ng bata sa pangalan na yun pero kita sa mukha ni Elex ang pagkabalisa.

“He is Rein, Zeus…” sabi niya sa bata at tumingin saakin. “Wag ka munang lumapit saakin o saamin.” Sabi nito na ikinadurog ng puso ko.

Nang sabihin niya yun ay nakaramdam ang ng sobrang paninikip sa dibdib ko dahil parang pinapalayo na niya ako. Ayaw kong tanggapin na iyon na yon pero sana man lang maniwala siya na hindi naming iyon sinasadya.

Napatingin na lang ako sakanya habang nagmamadali itong umalis hanggang sa nawala na ito sa aking paningin. Napabitaw na lang ako ng isang malalim na hininga habang nakatingin sa asul na kalangitan.

“Sobra mo atang makapangyarihan… sana naman hindi na umabot pa sa sakuna… mahal ko na ata siya”

Chapter 41

Chapter 41

Elex’s POV

Isang malamig na simoy ng hangin ang dumampi sa aking mga balat na nagpatigil saakin saglit sa paglalakad. Hindi ko alam ang aking nararamdaman pero may nanudyo sa aking tignan siya muli at sa hindi inaasahan ay nilingon ko ngayon ito na nakatalikod na rin saakin at naglakad sa ibang direksyon.

May kung anong meron sa dibdib ko na nagsasabi na kailangan kong bawiin ang mga sinabi ko sakanya at habang tinititigan ko siyang unti-unting lumalayo sa aking paningin ay may nag-udyok sa aking tawagin ito ngunit sobrang layo na ito at alam kong hindi na niya ako maririnig pa. Kaya wala na din akong nagawa pa kundi iwaglit ito sa isip ko, sa ikakabuti ko lang naman din ito. Dahil kung tatagal ay baka hindi ko na tuloyang makalimutan si Neil.

“Kuya, he looks like Kuya Neil… are you sure it’s not him?” biglang tanong ng kapatid ko na nagtataka habang pinagkatitigan ako.

Umupo ako para maging magkalebel lamang kami at binigyan ko ito ng isang ngiti.

“Hindi Zeus… I’m sure it’s not your Kuya Neil” tugon ko sa aking kapatid.

Agad naman akong nakaramdam ng kirot sa aking dibdib dahil sa muli kong pagbanggit sa pangalan niya. Hanggang dito ay alam kong hindi ako lulubayan ng aking kalungkotan dahil alam kong gagambalain lang muli ang puso ko dito. Siguro tama na yung sinabi ko sakanya na huwag ng lumapit saakin o sa pamilya ko. Natatakot lang ako sa mga mangyayari kung sakaling makita nila si Rein.

“But they are very look alike to each other po… only his complexion is darker than Kuya Neil” wika ng kapatid ko na ikinangiti ko na lamang bahagya dahil sa totoo lang wala silang alam tungkol dito at kung bakit bigla kaming napunta rito.

“Just promise me you won’t tell anybody what you saw or who you saw, okay?” pagpapaalala ko sa kapatid ko.

“Bakit po? You don’t want Mama to know?” agad nitong tanong saakin.

“Let’s just keep this a secret for a while… I will tell them someday” ngiti kong banggit dito na ikinasang-ayon ng kapatid ko bilang pagtango nito saakin.

Hindi nila alam ang mga nangyayari at hanggang sa maari ay sana mananatiling wala silang alam dahil ayaw ko silang masaktan kapag nalaman nila ang mga katotohanan sa pamilya namen. Kung maari sana ay huwag na nilang ungkatin pa ang mga nagdaan.

NAKABALIK kami ng mansyon at laking pasalamat ko dahil wala ng hidwaan ang nagaganap pa. Kaya kami lumabas ni Zeus para hindi niya marinig ang usapan ng mga nakakatanda at gusto naming na manatiling walang alam ang mga kapatid ko sa nagdaan sa pamilya namen.

“Where is Mama and Papa… also ate Deme?” tanong ng kapatid ko.

“I don’t know, we’ll see if they are in the dining…” tugon ko sa kapatid at akmang maglalakad na kami ng may sumalubong saamin na sa tingin ko ay kasambahay kaya agad ko itong tinanong.

“Am… Ate, nakita niyo po ba ang mga magulang namin.” Untag ko dito ngunit bago niya ako bigyan ng kasagotan ay pinagkatitigan niya muna ako mula ulo hanggang paa at ganon rin sa kapatid ko na para bang may sinasabi ito sa isip niya sa mga tingin niyang yon.

“Nasa itaas na sila… kung gusto niyo sumabay na kayo saakin, doon rin ako papunta para ibigay itong mga kumot at punda na gagamitin niyo” sabi nito na tila wala itong ganang kausapin kami ng kapatid ko.

Hindi ko na lang ito pinansin at hindi ko na din ito inabala pang tanongin dahil baka ano na naman ang tumakbo sa utak nito. Mas mainam na itong wala na din akong sasabihin sakanya. Pero hindi ko din talaga maiwasan na malungkot dahil hanggang ngayon ay hindi pa nawawala sa kanilang mga isipan ang isang malaking eskandalo na naganap sa nayon na ito.

Nang makarating kami sa kwarto na pinuntahan ng kasambahay ay doon nakita naming na si Mama at Papa na abala sa mga kagamitan namin.

Agad namang tumakbo si Zeus palapit kay Mama dahil nakinuha niya ang asta ng kasambahay at sobrang observant nitong si Zeus para hindi niya malaman ang inasta ng kasambahay.

“Hito na ho yung mga ipinabigay ng Donya… ako pa po ba ang mag-aayos nito.” Sabi ng kasambahay na tila hindi gusto pa ang magtagal sa silid na ito.

“Naku, hindi na. Kami na ang mag-aayos ng higaan…” agad na sabi ni Mama sa katulong.

“Sige po, papanhik na po ako sa baba. Kung may kailangan pa po kayo ay nasa kusina lamang kami” agad rin nitong saad na tila ayaw niyang magbago pa ang isip ni Mama at ipaayos sakanya ang silid namen.

Si Papa naman ay parang nadismaya sa inasta ng kasambahay kaya nagpatuloy lamang siya sa kanyang ginagawa sa pag-aayos ng mga damit at gamit nila sa malaking cabinet. Si Mama naman ay inayos na higaan nila.

“Ma, si Deme po pala?” tanong ko dito.

“Nag-aayos ng kwarto niya… ikaw din ayusin mo na yung dating kwarto mo daw rito at mamaya ay maghahaponan na.” sabi ni Mama saakin.

Sinunod ko ang inutos ni Mama at pinuntahan ang kwarto na ginamit ko nong unang dumating ako dito. Kaso naiilang lang ako kasi sobrang laki nito para sa isang tao kahit ganito naman lahat ng mga silid tulogan dito. Nakakapaibago lang kasi nasa isang malaking bahay kami hindi tulad nong nasa syudad kami na kahit maliit lang ang bahay namen ay komputable naman ako, hindi tulad dito na naiilang pa din ako lalo na at nakaranas ako ng isang nakakailang na pangyayari simula sa kasambahay na yon. Hiling ko na lang sana na hindi na ito masundan pa ng nakakailang pa na mga bagay.

Habang nilalagay ko ang mga gamit at damit ko sa kabinit at nakarinig ako ng isang katok mula sa pintuan at kasunod nito ang pagbukas nito at doon pumasok ni Troy.

“Andito ka na pala insan, akala ko walang tao kaya pumasok na ako para icheck kung andito ka.” sabi nito.

“Kanina pa kaming tanghali dumating dito.” Tugon ko dito at muli kong ibinalik ang tuon sa ginagawa ko bago ito muling nagsalita na ikinatigil ko sa aking ginagawa.

“Tungkol pala sa nangyari sa’yo nong isang gabi…” sabi nito na sandali kong ininatigil sa aking ginagawa bago ko tinapos ito . “Umalis na si Gabriele dito sa Esperanza ayon na rin sa kagustohan niya” dagdag nito.

Tumingin ako kay insan na ngayon ay nalulungkot sa nangyari.

“Hindi naman niya kailangang umalis dahil doon, alam kong hindi niya intensyon yon sapagkat iba naman talaga ang pakay niya” sabi ko rito at tumingin sakanya.

“Isiniwalat niya saakin ang totoo at maski ako ay nagulat pero bilang paggalang sa desisyon niya hindi ko na siya pinigilan pa para umalis at pumunta ng Baguio.” Sabi niya saakin.

Tumango lang ako dito at inabala ang sarili ko sap ag-aayos muli sa higaan.

“Bakit pala biglang bumalik sila Tita Franchesca?” untag niya saakin na ikinatingin ko sakanya.

“Dahil oras na siguro para ayusin ang gusot na ginawa nila noon, Troy… mahirap sa kanila pero hindi buong buhay nila na magtatago sila… ang ikinabahala ko ay si Papa. Wala ng kamag-anak sila rito dahil lumipat na sila sa ibang lugar di ba?” paliwanag ko sakanya.

“Oo, nasa Baguio na din sila Lolo Fabio at Lola Delia… mula nong isiniwalat nila ang katotohanan ay kasabay nila kayo umalis.” Malungkot na saad nito saakin.

Nagkaroon ng kaunting katahimikan sa loob ng silid naming dahil sa inaalisa ko pa muli lahat ng mga nangyari noon. Parang kahapon lang nangyari iyon at hanggang ngayon andito pa sa alaala ko lahat.

“Pero si Tata Anding ay hindi umalis… sila ng Apo niya.” Sabi nito.

Napatingin ako dito dahil buong akala ko ay wala na ang buong angkan nila Papa rito dahil sa nagawa nila Papa noon. Isang kasalanan na hindi nila ninais na mangyari ngunit naganap pa din at nagbunga pa ito. Pakiramdam ko napakasalanan kong nilalang dahil sa nangyari noon.

Kung hindi isiniwalat ni Papa ang totoo na siya ang ama ko noon at hinayaan si Mama na itago ang totoo ay masakit sa kanyang loob iyon kaya mas mabuti na rin yong sinabi niya ang totoo na siya ang Ama ko kaysa mabuhay ako sa isang lihim na hanggang ngayon ay itatanong ko pa din.

“Insan? Ayos ka lang?” biglang sabi ni Troy na ikinabalik ko sa aking pag-iisip sa kasalukuyan.

“Ah Oo, pasensya ka na… bumabalik na naman sa isip ko yung nangyari noon.” Sabi ko dito.

“Pasensya ka na nang naitanong ko ulit… pero pangako, ito na yung huling babanggitin ko iyon” sabi nito at binigyan ako ng isang pampalubag loob na ngiti.

Tumango na lang ako dito at ngumiti na din dahil ayaw kong mag-aalala din ito.

“Malapit na din pala ang pananghalian kaya sumabay ka na saakin bumaba…” sabi nito sa sinunod ko at sabay na kaming lumabas ng kuwarto.

Pero bago iyon ay hiniling ko na sana hindi na muling babanggitin yung nangyari noon. Ang hirap kasing muling balikan ang hidwaan na halos ikinawasak ng buong Esperanza.

Chapter 42

Chapteer 42

Elex’s POV

Tahimik lang ang lahat na kumakain sa hapag at tanging mga tagiltil ng mga kagamitan lang sa pagkain ang maririnig sa buong hapag. Ngunit kahit ganito katahimik ang kainan ay hindi naman napanatag ang aking isipan sa mga matang nakapalibot saamin. Mga tingin ng panunuya ang tanging nasa kanilang mga titig lalo na sa amin.

Kahit anong pilit ko na balewalain ang kanilang mga tingin ay hindi maiwaksi sa isip ko ang kanilang mga iniisip kaya nauna na akong natapos at agad pumunta sa aking kuwarto. Kung ganito lang din parati ang senaryo ay baka hindi ko matagalan ang lugar na ito. Sadyang ang hirap mabuhay kapag nasa iyo lahat ng atensyon ng mga tao lalo na kapag may nagawa kang hindi kaaya-aya sa kanilang mga paningin.

Nasa veranda ako ng aking kuwarto habang dinadama ang malamig na simoy ng hangin sa labas at habang nilalasap ko ang magandang simoy sa malamig na gabi ay may nahagilap akong isang imahe sa baba katabi ng punong manga sa tapat ng aking kinatatayuan. Lumakas ang tibok ng puso ko nang maaninag ko ang rebulto na iyon. Napa-atras ako ngunit agad naman itong naglakad na papalayo at nong matamaan na siya ng mga ilaw ay saka ko na napagtanto sa aking hinala.

“Anong ginagawa niya dito?” tanong ko sa aking isipan.

Ayaw kong mag-isip ng kung ano mang bagay na ikakasakit lamang ng damdamin ko pero may isang parte saakin na umaasa na baka gusto lamang niyang sulyapan ako. Nakonsensya na ako sa mga sinabi ko sakanya at parang gusto ko iyong bawiin na lang dahil sa totoo lang ay wala naman siyang kasalanan at labas na siya sa lahat ng mga hinanakit na dinadamdam ko ngayon.

Sa huli ay naisipan ko na lang ang pumasok at isara ang pinto at tinakpan ang mga bintana ng naglalakihang kurtina saka ako lumapit sa kama at doon na muli nag-isip.

Pumasok sa isip ko bigla ang taong naging dahilan ng biglaang pagpunta naming rito sa bukid at kung paano niya ako saktan ng paulit-ulit hanggang sa hindi ko na makayanan pa ang lahat at mas minabuting umalis at lumisan. Sa huling sandali na yon naramdaman ko na isa lang pala akong pampalipas sa oras sakanya.

Habang bumabalik sa isip ko ang mga narinig ko kay Neil ay mas lalo lamang akong nasasaktan sa katotohanang ni minsan pala sa mga papupusok na mga sandali na yon at ni isa sa mga yon ay pawang mga walang katotohanan kundi tawag lamang ng laman na ibinuhos saakin. Pakiramdam ko tuloy sa sarili ko ang dumi-dumi ko ng tao.

Hindi ko na lang namalayan na nakatulogan ko na ang pag-iisip ng mga masasakit na alaala. Ngunit pati rin sa paniginip ay hindi ako nilulubayan ng mga alaalang yon dahil hanggang dito ay nakikita ko siya. Hinahawi ang mga hibla ng buhok sa aking noo at nagtanim ng isang matamis na ngiti. Napapikit pa ako sa ginawa niya ngunit sa pagdilat ko ay wala pala ito.

Napabalikwas ako ng bangon dahil sa pakiramdam ko ay totoong nagtanim siya ng isang matamis na halik sa aking noo. Ngunit naagaw naman ng aking pag-iisip nang biglang may malamig na hanging na dumampi sa aking balat at nong tignan ko ang pinanggalingan non ay nanlaki ang mata ko at dali itong nilapitan.

“Kinandado ko naman lahat ng bintana… bakit bukas ito?” tanong ko sa sarili na hindi ko mahanapan man lang ng tamang kasagotan.

Nagbalik naman sa aking isip muli ang malamig na mga dampi ng mga labi sa aking noo at alam ko na totoong naramdaman koi to pero bakit si Neil ang nakikita ko.

Hindi ko na lang sana ito papansin nang may umagaw na naman sa aking paningin sa labas ng balkonahe ay nasisilawan ng buwan ang isang bagay. Mas lalo lamang akong nakaramdam ng pagkagimbal sa aking nakikita. Isang puting rosas.

Wala sa isip ko itong nilapitan at kinuha. Agad akong napatingin sa buong paligid sa malawak na harden ngunit wala akong nakikita maliban na lang sa madilim dito, napatingin din ako agad sa kung saan ko siya nakita dahil naghinala na ako dito ngunit wala akong nakikita ni kahit ano sa may punong mangga. Ayaw ko pang magbigay agad ng konklusyon pero sana naman ay lubayan na ako ng kakaibang damdamin na ito.

“Kung magmahal ka man ulit, Lex. Sana naman yung ibang mukha naman…” sabi ko sa sarili at iniwanan ang bulaklak doon at daling pumasok sa loob ng kwarto at ngayon sinigurado ko na lahat ng mga bintana at pinto na nakandado bago muli ako dinalaw ng antok.

Rein’s POV

Papauwi na ako ng bahay nang hindi ako nilulubayan ng aking isipan sa nakita ko kanina sakanya habang nakatingala siya sa kalangitan at habang ang mga mapupungay niyang mga mata ay nagtatanong sa isang bagay na hindi ko alam. May kung ano sa akin na gustong alamin yon at gusto resolbahin iyon.

Pagbalik ko ng mga kabayo sa kanilang mga kuwadra ay uuwi na din sana ako dahil gabi na ngunit nong may madaanan akong nakaagaw sa pansin ko ay doon ako natigilan at tuloyang natigilan at tuloyang nahumaling sa kanya.

“Bakit ba parating malungkot ang yung mga mata?” bulong ko sa hangin na hindi ko inakala na maririnig niya siguro dahil sa bigla itong napatingin sa direksyon ko.

Kahit na natatakpan ako ng anino ng puno ay nakita niya pa din ako sa kinatatayuan ko. At kahit andito ako ay nagtataka ako kung bakit may kakaiba sa mga tingin na yon saakin. Umalis na lang ako dahil naalala ko ang huling sinabi niya na huwag ko na siyang kitain o makausap kaya kusa na akong naglakad papalayo.

Habang nasa tapat na ako ng bahay ngayon ay may kung ano sa akin ang gustong kausapin siya. Hindi ako mapakali sa mga salitang iniwan niya saakin dahil hindi man lang ako nakakuha ng mga sagotan dito kung bakit.

Kaya wala sa sariling tumakbo pabalik sa mansyon at tinahak ang alternatibong daan pabalik dito. Unang nadaanan ko ang taniman ng mga ubas at tapos ang taniman ng repolyo at habang tinatahak ko ang daan patungo roon ay nadaanan ko muna ang taniman ng mga bulaklak. Natigilan ako saglit nang maagaw ng pansin ko ang kakabukadkad lang na puting rosas. Wala sa isip kong pinitas ang nakaagaw sa pansin ko at daling tumakbo papunta ng mansyon.

Nang makarating ako sa tapat ng balkonahe kung saan ko siya nakita ay naghanap ako ng puwede kong akyatan para makapunta sakanya. Tahimik na din kasi ang buong mansyon at parang natutulog na ang lahat at ayaw kong makita ako ng ibang tao na andito at gusto makita ang taong sadya ko talaga.

Naghanap ng puwedi kong akyatan at wala akong makitang ibang daan kungdi ang sanga na dumako na sa bubong sa tapat ng balkonahe ng kuwarto niya kaya walang dalawang isip koi tong inakyat at naglambitin sa mga sanga hanggang sa tumapat ako sa balkonahe at doon bumaba.

Kinakabahan ako nang nasa tapat na ako ng pinto ngunit gusto ko lang naman siyang makausap kung bakit niya ako di gusto nang makita.

Pagpihit ko ng kadado ay bumukas ito at kasabay ng pagpasok ko sa loo bang malamig na hanging na sumakop sa loob ng silid na ikinalamig na din ng paligid. Dumako agad ang tingin ko sa kama na tinulogan niya at dahan-dahang lumapit dito. Mas lalo lamang bumilis ang tibok ng puso ko habang unti-unti kong namamasdan ang maamong niyang mukha. Napangiti na lamang ako habang pinagmamasdan ko sa malapitan ang mukha niya. Talagang sobra niyang kahawig ang Donya Esperanza lalo na nong lumuhod ako sa tapat niya para mas masilayan ko sa malapitan ang maganda niyang mukha. Nawawala na ako sa sarili at para akong sinisilaban habang pinagmamasdan ko ang bawak bahagi ng mukha niya. Wala ni isang hindi magkahawig sa litratong lagi kong kinahuhumalingan tignan parati kapag andito ako sa mansyon at ngayon andito na sa harap ko ang mismong kaparehong replika ng litrato na yon ay walang pinagkaiba ang nararamdaman ko para sa taong nasa harapan ko na ngayon.

Wala sa isip kong hinawakan ang mga malalambot at mapupula niyang mga labi at dinama ang katotohanan na siya na talaga ito. Aabotin ko n asana ng halik ang kanyang mga labi ng bigla itong may binanggit na pangalan at salitang ikinadurog ng damdamin ko.

“Neil, mahal na mahal kita.” Banggit nito na ikinatigil ko saglit at pinagmasdan siya.

Napaurong ako sa aking gagawin sana at wala sa isip na umalis sa silid niya. Nasa labas na ako ng balkonahe ng maalala ko ang bitbit ko na bulaklak. Sandali ko itong pinagmasdan na tuloyang ikinasikip ng dibdib ko kaya inilapag ko na lang ito sa terrace at umalis sa lugar na iyon.

Hindi ko alam kung bakit pero nasasaktan ako. Mali siguro ang pagbalik ko dito pero mabuti na itong nalaman ko kaysa huli ko na itong nalaman.

Chapter 43

Chapter 43

Elex’s POV

Kinaumagahan ay nagising ako sa sunod-sunod na katok ni Deme sa kuwarto ko na akala mo nasa bahay lang para sumigaw na kilakas. Agad na akong bumangon at dali itong pinagbuksan at isang kurot sa kanyang tagiliran sa sumalubong sakanya na ikinahiyaw niya ng malakas.

“Aray! Napakasadista talaga… buti nga iniwan ka!” inis nitong sabi saakin na akmang sasapakin ko ulit dahil sa bunganga nito na hindi makapagpigil.

“Ano bang nangyayari jan?” sabi ni Papa na papalapit nap ala saamin.

“Ito kasing si Ate nangungurot bigla…” sumbong ng bruha kay Papa kaya sinamaan ko ito ng tingin.

“Paano ba naman kasi ang lakas makahampas ng pinto na akala niya siguro na sa kanyang sariling pamamahay… Hoy! Nasa ibang bahay ka at huwag kang umasta na kung sino!” sab koi dito dahil inirapan pa ako nito kaya hindi rin ako nagpahuli at inirapan ko din siya.

“Tigilan niyo na yan at bumaba na tayo para makakain… kanina pa naghahain ang Mama niyo.” Sabi ni Papa.

Tumango na lang ako at nagpalaam na magbibihis lang saglit at mag-ayos habang yung bruha kong kapatid ay binilatan ako. Sasabunutan ko sana eh kaso nakatakbo agad ito kaya wala din akong nagawa kundi ang pumasok muli sa kuwarto at nagbihis.

Pagkabukas ko ng malaking aparador ay nagugulohan ako kung ano yung susuotin ko kasi medyo malamig pa sa labas at yung mga damit ko ay loose tapos pakita ang balikat. Nagtanong tuloy ako sa sarili ko kung bakit karamihan ang mga damit ko. Kumuha na lang ako ng jacket at pinailaliman ko ng t-shirt kasi malamig pa din.

Nagtaka naman ako kung bakit ang lamig kaya napatingin ako sa pinto palabas ng balkonahe kong nakabukas na naman ito pero hindi naman. Wala sa sarili akong lumapit dito at binuksan ito. Naroon pa rin yung putting rosas na ngayon ay bumukadkad na. Wala sa sarili akong inamoy ito at pikit matang dinama ang napakabango nitong halimuyak at muli ko na naman siyang naalala nong tinitignan niya ako mula rito sa kinaroroonan at kaya agad akong nagdilat ng mata at napatingin sa ilalim ng punong manga sa tapat ng kuwarto ko ngunit wala akong nakita roon. Natigil lang ako nong muli akong tawagin ni Deme kaya agad na akong bumaba.

Nakaupo na ang lahat at parang ako na lang ata ang inaantay nila kaya nagmadali akong umupo sa tabi ni Zeus na bakanti. Hindi ko na lang inalintana ang tingin saakin ni Lola na tinignan ako hanggang sa makaupo ako.

“Okay let’s eat.” Sabi ni Lola at nagsimula na ang lahat ng kumain.

“Hmmm… sumarap ata ngayon pagkain” biglang sabi ni Troy na sinang-ayunan ni Dianne.

“Oo nga, familiar saakin ang lutong ito.” Dugtong ni Dianne.

“Ang Tita Cheska niyo ang nagluto niyan…” sabi ni Tito Isko.

“Sabi ko na nga ba eh… Wala talagang kakupas-kupas ang talento mo Tita sa pagluluto.” Pagpuri ni Troy sa kay Mama.

Tudo ngiti naman si Mama na akala mo ay mapupunit na ang ngiti nito.

“Opo, Mama has is the best cook ever po.” Biglang singit ni Zeus na ikinangiti ng lahat maliban kay Lola na seryoso lang nakumakain pero alam kong nasasarapan siya dahil nawala sa mukha niya yung palagi nitong mukha na parating galit. Makikita ko na maaliwalas ang kanyang mukha ngayon kaya kaming lahat ay masayang kumakain sa hapag.

Masaya kaming nagkukwentohan lahat at plinano nila ang mag-outing bukas sa may Falls daw pagkatapos ideliver ang mga na ani na mga gulay kahapon. Nagmungkahing tutulong si Papa kina Tito na malugod naman nitong tinanggap. Masaya na ang lahat maliban na lang nong biglang may nagsalita na kasambahay at tinatawag ang pangalan ko.

“Hinahanap ka po Elexis…” biglang sabi ng babae na umagalaw sa lahat ng atensyon lalo na si Lola na napatingin sa direksyon ko nang banggitin ang pangalan ko.

Nag-aalangan akong sagotin ito dahil parang isang kamalian kapag ginawa ko iyon kaya napatingin muna ako kay Mama para hingin ang pahintulot niya nang bigla itong ngumit saakin.

“Sagotin mo na… baka sila Cloudi iyan, nagtext kasi ito saakin nang makasagap ako ng signal sa taas. Hinahanap ka nang mga kaibigan mo.” Nakangiting sabi ni Mama na ipinagtataka ko dahil siya na mismo kasi ang nagsabi na wala na kaming gagawin pa na koneksyon sa syudad sa tuwing makarating kami dito.

Napatingin ako kay Papa na abala sa pagpapakain kay Zues at nong mapansin niya siguro ang pagtingin ko sakanya ay natinguha naman niya ang nais ko. Agad ko nang lumapit sa kasambay na bitbit ang telepono at hinayaan muna ang sarili na makalayo sa hapag.

Pagkapunta ko sa labas ay agad ko ng sinagot ang telepono at isang nakakabinging bulyaw ang natanggap ko sa kaibigan ko.

“Hoy bruha! Saan ka na nagpunta bakit walang katao-tao dito sa bahay niyo” bulyaw ni Jandi saakin.

Nagdadalawang isip naman ako kung ano ang sasabihin ko sakanya dahil hindi ko gustong malaman ng mga taong kakilala ko sa syudad na andito ako. Maliban na siguro sa mga matatalik ko na kaibigan ko na alam kong nag-aalala saakin.

“Andito kami ngayon sa Lola ko sa probinsya, nagbakasyon lang. Ano pala ang sadya niyo?” sabi ko sakanila.

Ngunit imbes na sagutin ako ay parang nag-aalitan pa silang dalawa sa kabilang linya na rinig ko naman kung ano ang pinag-uusapan nila.

“Huwag na kasi hindi na niya dapat pa abalahin ang sarili niya sa tukmol na yon.” Sigaw ni Jandi.

“Eh kasi naman siya rin yung dahilan…” malumanay na pagkasabi ni Cloudi na narinig ko pa din.

“Wala na siyang pakialam don no…” pag-aalitan pa ng dalawa.

“Ano ba kasi yung sinasabi niyo?” sabi ko na lang para matigil sila.

“Naku wala yon, huwag mo ng intindihin si Cloudi…” tugon ni Jandi.

“Puwede bang ibigay mo kay Cloudi ang telepono, Jan?” pakiusap ko dito na parang nag-aalinlangan naman itong sa hiling ko pero sa huli ay ibinigay din nito kay Cloudi ang tawag at dinig ko pa ang pagka-inis nito. Mabuti ng tanongin ko na lang si Cloudi dahil alam ko may sadya taaga ito saakin.

“Besh, sorry talaga sa nangyari, kung hindi ko sinabi sakanya siguro hindi ka na agabyado.” Malungkot na banggit ni Cloudi.

“Huwag mo ng intindihin yon… saka pinapalipas lang namen yung gulo.” Sabi ko dito.

Sandali itong natahimik na parang may sasabihin pa ito kaya hinimok kong itong sabihin na talaga ang sadya nila saakin.

“Yon nga bes… pagkatapos ng nangyari ayon parang naging showbiz ang takbo pero kasi kahagabi halos maghating gabi na ay biglang tumawag si Lyle saakin at hinahanap ka niya dito saakin pero nong tawagan kita ay di ka naman sumasagot, pati na si Deme tinawagan ko pati sila Tito at Tita kaya nag-alala ako kaya kahit hating gabi pumunta ako sa inyo pero walang sumasagot sa bahay niyo…” mahabang salaysay ni Cloudi na pinatigil na ni Jandi.

“O hanggang jan na lang huwag mo ng sabihin yung tungkol kay ano…” biglang sabat ni Jandi.

Hindi naman ako bobo para hindi malaman kung sino na naman itong tinutukoy nila dahil alam ko na hahanapin niya talaga ako matapos kong umalis ng hindi nagsasabi sakanya pero hindi na lang talaga gusto yung narinig ko sakanya.

Hindi ko na lang napigilan ang sarili na maluha na agad ko na ring pinahid para hindi na lumandas pa. nakakahiya sa mga taong nakapansin dito mula sa kinatatyuan ko dahil naglilinis sila ng harden.

“Sabihin mo na Cloudi… si Neil na naman ba?”

Nag-aalanganin na naman itong magsalita pero tinuloy na lang din niya ang sasabihin.

“Pagkatapos kitang puntahan sa inyo at nong malaman kong wala kayo ay agad kong sinabi iyon kay Lyle na mas lalong ikinagalit ni Neil at nagwawala sa kanilang Bar… Pinuntahan ko agad at nong dumating ako doon nagmamakaawa itong sabihin ko sakanya kung nasaan kana. Hanggang ngayon hindi pa siya umaalis sa Restobar nila Lyle at papauwi na ang Daddy niya at nag-aalala lang si Lyle kay Neil dahil alam niyang mapapagalitan ito ng husto. Kung puwede daw Lex, magpakita ka sakanya…” sabi ni Cloudi.

“At sabihin mo sakanya na taposin niyo na ang lahat sainyong dalawa para matigil na siya!” sabat ni Jandi.

Nong marining ko na ang tungkol sa tawag nila ay hindi ko na alam ang gagawin ko kung hahayaan ko na lang ba si Neil. Tutuosin ay matagal ko ng tinapos ang lahat saamin kaya dapat maintindihan niya ang lahat. Pero inisip ko rin na hindi siya magkakaganon kung nagpalaam lang ako sakanya ng maayos. Ngayon parang kasalanan ko na naman ulit ang lahat. Sinisisi ko ang sobrang rupok ko na puso para hindi siya tuloyang bitawan.

Wala sa sarili akong nagmadaling pumasok sa loob at daling tinungo ang kuwarto ko. Nagbihis ako at kumaripas ng takbo palabas ng mansyon. Alam ko kasing hindi nila ako papayagan na umalis at bumalik sa syudad pero bahala na ang lahat. Ngayon tataposin ko na ang lahat.

Nagtatakbo ako hanggang kahit medyo malayo ang palabas dito ay tinakbo ko pa din ito. Insakto namang may dumaan na bus kaya agad koi tong pinara ngunit hindi ako nito nakita kaya dali koi tong hinabol at salamat ay nakita siguro ako ng driver na nagkakaway kaya tumigil ito. Dali akong sumakay dito.

Nong umandar ang bus ay nag-aalangan akong tumuloy pero andito na ako. Hangad ko na lang n asana sa huling pagkakataon nito ay tuloyan ko ng tataposin ang lahat saamin.

Chapter 44

Chapter 44

Elex’s POV

Gabi na nang makarating ako sa syudad at pagkababa ko ay agad kong tinawagan si Jandi at ipinaalam na andito na ako. Nasermonan pa ako nito.

“Nahihibang ka na ba? Dapat talaga hindi ko na lang hinayaan si Cloudi na sabihin sa’yo ang nangyayari dito.” Paninermon nito saakin na ipinagtaka ko.

“Bakit? Ano na ba ang nangyayari…?” tanong ko dito.

“Wala namang mahalaga pa sa nangyayari sakanya. Yun ay kung magpapa-apekto ka talaga pero hito ka na ngayon, pupuntahan talaga siya. Wait mo kami jan sa terminal at sabay na tayong pupunta sa hinayopak mo na Ex!” huling sabi ito bago pinatay ang tawag.

Naghanap naman ako ng mauupuan at hinayaan ang sariling makapag-isip ng tamang sasabihin sakanya para hindi na niya abalahin pa ang sarili niya para saakin. Katunayan nga ay parang wala na akong pakialam sakanya pero ang kadahilanang dati ko siyang kasintahan at kahit papaano ay may pinagsamahan kami ay tatanawin ko na lang na utang na loob dahil kahit papaano ay pinadama niya saakin ang mga sandali na naging masaya ako. Kahit yon lang ang gawin ko para sakanya at ipapangako ko ngayon na huli na ito sa lahat ng mga sinabi ko.

Habang nag-aantay ako dito ay hindi ko mapigilan hindi mapansin ang mga iilang mga tao na nakatingin saakin. Kaya ang ginagawa ko ay bumili na lang ako ng sombrero para hindi ko na abalahin pa ang mga taong nakatingin saakin. Sino ba naman ang hindi eh halos ibroadcast ang mukha ko sa buong mundo. Ngayon ay kinabahan na ako dahil baka nakita iyon nila Lola.

Sakakaisip ko ng mga bagay-bagay ay hindi ko na pala napansin ang mensahe saakin ni Jandi kaya tumawag na ito.

“Hindi ka nagrereply, saan ka na ba? Andito na kami ni Cloudi!” medyo may galit nitong sabi saakin.

“Andito ako sa terminal para sa Baguio, nakasuot ako ng itim na sombrero…” sabi ko at nagtitingin sa ibat-ibang direksyon para hanapin sila at nong makita nila ay agad naman silang lumapit at agad akong niyakap ni Cloudi.

“Sorry talaga besh!” sabi nito.

“Ayus lang, kung di rin sa’yo baka hindi ko nalaman ang totoo. “ Sabi ko na ngayon ay ikinatingin nila saakin na nagtatanong.

“Nong umalis kami ni Neil para ilayo ako sa mga nag-uusig saamin nay pumunta kami sa isang condo… tapos biglang tumawag si Yonice, umalis siya para sagotin… nong una hindi ko alam kung sino ang katawag niya pero nong pakinggan ko ito ay doon ko na nalaman ang lahat. Ginagamit lang pala ako ni Neil para sa kanyang sariling interes at hanggang doon na lang yon…

Kaya ngayon makikipagkita ako sakanya para tuloyan ko ng taposin ang kung ano man ang gusto pa niya saakin. Pinapangako ko sa inyo na huli na ito at pangako koi yon sainyo“ sabi ko sa kanila at binigyan ako muli ng isang mainit na akap na alam kong kailangan ko na ngayon.

“So ano pa ba ang inaantay natin? Tara at upakan na natin yang lalaki na yan…. Akala niya siguro mahina tayo dahil ganito lang tayo pero hindi nila alam na kaya din nating magsuntokan…” sabi ni Jandi na ikinangiti ko.

“Ikaw lang naman ang brusko sa atin” basag ni Cloudi sakanya na ikinatawa naming tatlo.

Nainis naman si Jandi sa sinabi ni Cloudi kaya isang kurot ang inabot nito.

“Wala talaga kayong supurta kahit kailan eh…” inis na banggit ni Jandi samin at naglakad na papalayo.

“Joke lang naman yon… Tara na nga Lex, niregla na naman yang isa jan…” sabi ni Cloudi na ikinatawa ko ng malakas na ikinainis lalo ni Jandi at biglang may tinawagan ang bruha.

“Andon daw sila sa may Riverside… Akalain mo nag barhopping siya sa mga pagmamay-ari ng Tito niya. Iba talaga kapag mayaman.” Sabi ni Jandi at pumara ng sasakyan.

Agad naman kaming sumakay dito at pumunta sa bar na sinabi sakanya ni Lyle. Naging tahimik lang ang buong byahe papunta roon dahil nilamon ako ng kaba dahil sa muli ko na naman siyang makikita. Napaisip ako kung magiging marupok na naman ba ako sakanya dahil kapag nangyari yon ay hindi ko na alam ang gagawin kapag sa huli ay masasaktan na naman ako. Bakit ko ba iniisip yon eh gusto ko ng taposin yung saamin.

Pagkadating naming doon ay pinaalam naming kay Lyle na nakarating na kami kaya agad itong lumabas para kitain kung andito na kami at dali itong lumapit saakin.

“Thanks God, Lex, you came… He’s getting more wasted right now… I hope you may have a few word for him, please make him stop. I can’t take him any longer” Pagmamakaawa saakin ni Lyle.

Sa mga sinabi niya saakin ay parang talaga warak na ang utak ni Neil pero ang hindi ko matinuha ay kung paano siya magmakaawa para sa kaibigan niya. Yung pagmamakaawa na parang nasasaktan rin siya para kay Neil at kita ko iyon sa kanyang mga titig saakin na kahit hindi siya sabihin saakin ang lahat at kita ko ang pakikusap niya.

“Take me to him…” sabi ko na ikinatango niya.

“Okay, just follow me… I’ll tell him immediately” yon nga ang ginagawa namen at sinundan siya pero bigla akong pinigilan ni Jandi.

“May kakaiba kay Lyle…” hindi lang pala ako ang nakapansin doon pati na rin pala ang mga kaibigan ko.

“He looks so anxious… I don’t want to conclude anything but there’s really something about himtoday.” Sabi ni Cloudi na ikinatingin naming sa isa’t isa.

Hindi ko na lang sinabayan ang umiistima sa mga isip nila dahil ayaw ko ring mag-isip ng kakaiba ngayon pero bakit batid ng puso ko na tulad ko rin si Lyle na parang nahihirapan din sa sitwasyon ng kaibigan niya. Siguro yon na yon dahil matalik silang magkaibigan at alam ko na higit pa sa pagkakaibigan ang turingan nila dahil sabay silang lumaki dalawa kaya magkakapatid na ang turingan nila ngunit ayaw ko lang talagang isip iyon dahil hindi ko makita sa kay Lyle ang mga iniisip ko.

Nang makapasok kami sa loob ay halos puno ang looban ng maraming tao na nagsasayawan. Lahat ay parang nagkakasiyahan na parang wala ng bukas pa. Inaaliw ang sarili hanggang sa kawalan nilang lahat.

Habang pinagmamasdan ko ang lahat ay doon ko nakita ang taong paika-ikang palapit saakin. Bakas sa mukha niya ang dami ng kanyang nilalagak na mga inumin dahil sa pula na ng mukha niya.

“Lex, akala ko hindi ka na magpapakita saakin…” nakangiting sabi nito at napaiwas na ang ako ng tingin dito dahil sa hininga niya na naghalo-halo na. At kung aamoyon ko pa talaga iyon ay alam kong sigarilyo ang naamoy ko.

At hindi nga ako nagmali nong inangat niya ang kanan niyang kamay na may ipit na sigarilyo at sa mismong harap ko niya ito hinigop. Pagkatapos ay tumingin ito saakin at nguti habang yung ibang usok ay lumalabas na sa kanyang bibig nang bigla siyang umaksyon na ibubuga saakin pero biglang tinakpan ni Lyle ang bibig at ilong ko nang hindi ko alam.

“Shit Lyle, I almost got him… isa pa…” sabi niya at humigop pa ulit ng sigarilyo niya pero pinigilan agad ito ni Lyle at itinapon ang sigarilyo at tinapakan ito.

“Tangna, is that weeds?” biglang banggit ni Jandi na ikinatingin ko dito.

“Ano?!?” nagbabahala kong sabi dito na ikinating ko kay Lyle.

“I’m sorry Lex… I told you he is so wasted…” sabi nito.

“Anong wasted? I’m not wasted… for what? I know Lex still love me coz if his not? Wala sana siya dito… Kaya guys, uminom tayo. My treat kaya let’s get drunk till its dawn you guys! Woho!” sabi niya at biglang sumigaw sa huli niyang sinabi na ikinahiyaw ng lahat ng nandon.

“Kaya tara na babe… I throw this party for us…” dagdag niya at inabot ang kamay ko para hilain pero agat itong pinigila ni Lyle sa paghawak din sa kamay niya pati na rin sila Jandi at Cloudi ay humawak saakin para hindi ako nito matangay.

Napatingin naman si Neil saamin lalo na kay Lyle.

“Stop it already Neil. Lex came here to have a few words with you. Please, hear him out.” Seryoso nitong sabi kay Neil na sinamaan na nito ng tingin at nabigla na lamang ako sa sunod na ginawa nito na ikinasigaw naming lalo na si Cloudi dahil humandusay na si Lyle na pumutok ang labi.

“Wala ka ng ibang ginawa kundi sermonan ako! Para kang si Daddy!” bulyaw ni Neil dito at dinuruduro si Lyle na kawawang napaupo sa sahig.

Ako naman ay nabigla dahil sa bilis ng pangyayari at natulala lang ako. Saka lang ako nakabalik sa aking isip ng makita kong nakuha pala namen ang atensyon ng lahat ng tao.

“Puwede mo naman akong sabayan kung gusto mo pero sinabihan na kita na kapag nagpumilit kang pigilan ako ay ibibigay ko na talaga ang dapat sa’yo” bulyaw pa nito sa kaibigan niya.

Ngayon ay natakot na ako para sa sarili ko dahil hindi ko alam na ganito nap ala siya ngayon. Gusto kong maiyak dahil hindi ko alam na ito pala ang sakit na nadulot naming sa isa’t-isa. Nakakatakot. Nakakapanghina.

Chapter 45

Chapter 45

RATED SSPG! STRICTLY PROHIBITED TO THOSE READER WHO ARE NOT CAPABLE NG LOW IMAGINATION LOL HAHAHAHAH. GRABE TO SO FAR.!!!! HAHAHAHA

Neil’s POV

Parang nabalik ako sa huwesyo ko nang makita ko ang natatarangtang mukha ni Lex na may bakas ng pagkatakot sa nagawa ko. Saka ko lang napagtanto ang nagawa ko nang makita ko si Lyle na duguan ang labi dahil sa kagagawan ko. Pati na ang mga kaibigan ni Lex ay natakot sa nagawa ko dahil sa kakaibang nagawa ko ngayon.

“Lex…” banggit ko nang makita kong hinila na ito nila Jandi at Cloudi papalayo saakin.

“Tara na Lex at baka tayo pa ang isunod niya…” nagmamadaling bulyaw ng kaibigan habang hinahatak sa palabas habang ako ay nanatiling nakatayo habang pilit nakaabot ang kamay ko sakanya.

“Elex…” huling sambit ko na para bang isang bulong sa hangin na narinig niya para muli akong sulyapan bago tuloyang nawala siya sa aking paningin nang may namumuong mga luha na sa aking mga mata.

Ngayon ay binigyan ko na siya ng tamang dahilan para tuloyan ng huwag ng lumapit saakin at tuloyang umalis na sa buhay ko. Ganito na siguro ako kasama para masaktan ko ang kaibigan ko at lubayan ako ng minamahal ko.

“Not you too Lyle” sambit ko nang makita kong nakatalikod na saakin ito para umalis pero bigla itong huminto at sinulyapan ako sa gilid ng kanyang mga mata bago ito binawi ang tingin saakin para talikuran ako.

“I just check Elex and his friends… Please dito ka na lang muna…” sabi ko na kinatango ko at naiwan ako sa gitna ng mga nagsasayawang tao na parang walang pakialam sa naganap ngayon pa lang.

Bumalik na lamang ako sa lamesa ko kanina at inantay si Lyle na makabalik. Hindi ko na ginambala si Elex dahil baka makita ko na naman ang mukha niya na natatakot dahil saakin. At ayaw ko ring magpakita na sakanya dahil sa pagiging agresibo ko kanina.

Wala na din akong nagawa kundi ang sindihan ang bigay saakin na sigarilyo at muling dinama ang magandang epekto nito sa kumikirot ko na damdamin. Kahit papaano ay napapaibabawan niya ang mga sakit na nararamdaman ko.

Nasa ganoon akong posisyon nang mapansin ko na may lalaki na nakatayo sa gilid ko at doon ko nakita si Lyle na malungkot na nakatingin saakin.

“Let’s go Neil… We better get home… Tito Ken and Jay will be arriving first in the morning.” Sabi nito saakin na ikinatango ko bago hinithit ang huling buga ng sigarilyo bago ko ito pinatay at tumayo na.

Pagkalabas namen ng bar ay sinabihan niya akong kukunin lang niya ang sasakyan niya na at sinabihan na huwag na lang akong magmaneho sa sasakyan ko dahil lasing na ako na totoo naman. Kasi kagabi pa ako umiinom hanggang sa pinagbawalan na ako ng mga bar na papasokan koo dahil yun ang utos ni Tito Jay. Halos ata ng mga bar dito ay pagmamay-ari niya o sa kakilala niya.

Nong huminto ang sasakyan ni Lyle sa harap ko ay agad na akong pumasok sa tabi ng driver set at doon nag-isip ng napakalalim.

“Puwede bang humingi ng huling pabor sa’yo Lyle?” tanong ko dito pero wala akong nakuhang tugon niya kaya nagpatuloy na lamang ako sa aking sasabihin. Bahala na kung susundin niya o hahayaan na niya ako. “Ayaw ko munang umuwi ng bahay baka andon na si Daddy… kung maari ay idrop mo na lang ako kahit saan” sabi ko sakanya at nakarinig ako ng isang buntong-hininga na hudyat na hindi niya siguro pagsang-ayon.

Pinaandar niya ang sasakyan kung saan. Hindi ko na nagawa pa siyang lingunin dahil sobra akong nahihiya at nagsisisi sa nagawa ko sakanyang pagsuntok dahil lang sa muling pag-aalala ko sa parating hindi pagsang-ayon ni Daddy sa lahat ng nagawa ko. Lahat na ata ng nagawa ko kasi ay parang walang kabulohan sakanya. Kahit anong parangya ang matanggap ko ay hindi niya kailan man makikita ito.

Baka iyon ang nasa isip ni Elex at wala na siyang makitang makabuluhan saakin kaya ginusto na lang din niya akong iwanan.

Nasa kalagayan ako ng pag-iisip ng mga bagay-bagay nang mapansin ko na hindi pamilyar saakin ang lugar na tinatak namen dahil ngayon ko pa ito nakikita. Ngayon ay napatingin na ako kay Lyle na seryosong nakatingin lang sa dinadaanan hanggang sa huminto kami sa tapat ng isang bahay.

Bumaba ito ng sasakyan niya at lumapit sa gate nito para buksan ito saka ito bumalik at ipinasok ang sasakyan sa loob ng bakod ng tahimik na bahay. Nang nasa tapat na ako ng bahay ay ngayon ko na naalala na ito yung dating bahay ng magulang niya.

Agad na itong lumabas ng sasakyan at tinungo ang harap ng bahay na agad ko naman sinundan. Pagkalabas ko ng sasakyan niya ay nakapasok na siya sa loob ng bahay kaya agad ko itong sinundan. Doon ko siya nakita sa isang stipa na nakaupo habang nakasandal ang kanyang katawan sa sandalan ng stipa. Agad akong lumapit dito at umupo sa tabi niya.

“Gusto mo pa bang uminom?” biglang sabi nito na agad kong sinagotan ng tango kaya nagpaalam itong lalabas at bibili ng maiinom sa tapat. Pagbalik niya ay may dala na itong dalawang bote ng Gin at yung isa ay inabot niya saakin.

Ngayon ako na ang nagulat nang makita kong tinungga lang niya ito na tila isang normal lang na inumin pero sa totoo lang grabe na ang proof ng iniinom namen. Ngunit dahil na rin sa bigat na aking nararamaman at tulad ng ginawa ni Lyle ay ininom ko ito ng wala ng pagdadalawang isip at halos mag-init ang lalamunan ko sa hagod ng alak.

“You still love Elex even though he always slipped away from you” biglang sabi ni Lyle na ikinatingin ko sakanya at ganon rin ito saakin.

Hindi ako nakasagot agad sakanya dahil wala na akong dapat isagot sa tanong nay an dahil alam ko na simula sa araw na ito ay kakalimutan ko na siya dahil alam kong yun ang gagawin niya.

“Wala na siya Lyle…” sabi ko at tumangga muli ng gin.

Isang nakakabingin katahimikan ang sumakop saamin kaya wala sa isip ko na kinuha ang huling sigarilyo na bigay saakin ng kakilala ko at sinindihan ko. Sa totoo lang ngayon lang ako natuto nito at masasabi kong hindi na masama lalo na at nakakawala na sa isip.

“Can I have some pots?” sabi niya saakin na ikinagulat ko dahil alam kong hindi puwede sakanya dahil sensitibo si Tito Jess sa amoy ng sigarilyo lalo na sa hinihithit ko ngayon dahil pareho silang allergy ni Daddy

“No Lyle, I know how Tito Ron will get enrage if you did” sabi ko dito na ikinangiti niya bahagya.

“Did you still remember when I did something wrong, Papa will always get furious but you always cover me up coz you know Papa will not get mad at you…” sabi niya na ikinatawa na niya ngayon ng bahagya.

“Also that time when we are on kindergarten, when we joined obstacle race, you didn’t win coz you help me get up when I fell down on the mud because of my clumsiness. You almost finish the race but you choose to help me…” kuwento niya.

“Yeah, I still remember that, but it was nothing… I just need to help you coz you’re my friends” ssbi ko dito.

“Yeah… I was your friend.” Makabulohang sabi niya kaya napatingin ako sakanya ng makakita ko ang hilaw niyang ngiti. Bigla na akong kinabahan pa sa susunod pero inigihan ko pa din ang sarili na huwag magisip ng ibang bagay.

“I was your friend but I didn’t help you get Elex back to you…” sabi niya na parang nababasag na ang tono ng kanyang boses kaya hinipo ko ang likuran niya para patahanin ito.

“You did nothing wrong… it was just that we are not compatible with each other anymore… now don’t you cry, I was the one who did wrong to you… nasuntok kita kanina dahil sa inis ko ang I’m so sorry for that… I hope you still forgive me Lyle” sabi ko dito pero ngayon ay humagagulhol na ito ng iyak.

Halos hindi ako makapaniwala na ang isang brusko na katulad ni Lyle ay may ganitong side at nasasaktan akong makitang nasasaktan siya para saakin.

“No Neil, I did a very wrong decision and I can’t keep this anymore. Maybe I just need a punch to wake from this nonsense of me… I like you Neil” sabi nito na biglang ikinabingi ng mga pandinig ko.

Nagugulohan akong napatitig sakanya habang siya ay umiiyak sa harap ko.

“H-how this ha-happened?” nauutal kong tanong sakanya na ikinaiwas niya ng tingin.

“It is when you help me on that race… I imagine those time you help me get through to my mistakes then there you are helping me always… especially on that time that I was very weak on that race but you choose me over that privilege, that’s way I get attach to you all this time.” Ngayon nalinawan na ako kung bakit hindi niya ako minsan sinaktan dahil sobra ang pagtingala niya saakin sa mga bagay na nagawa ko sakanya noon.

Wala sa isip kong dinampi ang aking mga labi sa kanyang malalambot na mga labi at isang mapusok na halik ang sumunod sa tagpuan na iyon. Gawa na rin siguro ng impluwensya ng droga at alak ay mas lalo kong pilaliman ang aking mga halik hanggang sa dahan-dahan niya akong inihiga at pumaibabaw ito saakin.

Kasabay ng pagkahiga ko sa stipa ay ang pagbaba ng kanyang mga halik sa aking leeg at dahan-dahan ng gumagapang ang kanyang mga kamay sa loob ng aking damit at unti-unti itong itaas hanggang sa mahubad niya ito at sinunggaban niya ang mga utong ko na sobrang kong ikinadelaryp dahil wala pang nakakagawa nito saakin dahil ako ang gumagawa nito sa iba, ngayon alam ko na ang sarap na hatid nito.

Habang unti-unting humahalinghing sa kanyang mga halik at dila ay nadama ko ang kamay niya na ikakalas ang batones ng pantalon ko at pinakawalan doon ang nawawala kong alaga.

“Fuck your huge…” sabi niya nong makita niya ang kahindigan ko na nakatayo sa harap niya.

Walang pasabi niya itong isinubo na ikinaliyad ko sa hatid na sensasyon nito. Sobrang namutawi ang kahayokan ko ay iginiya ko ang ulo niya sa ritmo na gusto kong tsupain niya ang oten ko. Sobrang sarap at nakakamatay.

Ilang saglit pa ay nakaramdam ako ng pananakit ng aking puson at binalaan siya na malapit na ako ngunit patuloy lang ito sa pagtaas baba sa aking kahabaan hanggang sa bigla kong ibaon sa bibig niya ang titi ko at doon ko ibinulwak sa loob ng kanyang bibig ang katas ko.

“Ahhhh….” Sunod-sunod na putok ang sumabog mula sa aking oten at hingal akong lumupaypay sa stipa.

Patuloy pa rin si Lyle sa pagsimot sa lahat ng katas ko. Akala ko ay tapos na kami ngunit bigla niyang mas ibinaba ang pantalon ko at hinubad na din ito. Ngayon ay wala na akong saplot sa katawan habang siya ay hinubad ang pang itaas niyang damit at sabay tapon sa kung saan.

Nagitla ako ng bigla niyang itaas ang mga paa ko sa eri at doon ko na nakinuha ang nais niya.

“Lyle huwag jan.” sabi ko ngunit huli na nong sinisid na niya ang pinakalagusan ko.

Halos mawalan ako sa ulirat ng may malambot na bagay na tumutusok dito at siniserko ang pagdila nito. Mas lalo lamang dumulas ang lagusan ko dahil pakiramdam ko tamod ko ang ginawang pampadulas ni Lyle saka bigla niyang may ipinasok dito at nakita kong naglabas-masok na ang kanyang isang daliri. Hindi lang doon natapos ang kalbaryo ko ng biglang may ipinasok pa siya na kamay hanggang sa parang apat na ito sa loob ng lagusan ko na winawarak ko.

“I guess this is enough…” bigla niyang sabi na ikinatingin ko sakanya.

Nakita kong tinanggal niya ang kanyang sinturon sabay bukas ng batones at zipper niya at doon pinakawalan ang halimaw na sobrang laki. Hindi ko akalain na may ganoong sandata si Lyle na sobrang laki at mahaba tapos parang ang taba pa nito kahit sa medyo malayo ko ito nakikita.

“Tang-ina bro, hindi pa ako napapasokan…” mura ko dito kasi parang totohanin na ang nais niya.

“I already did what I read on the net so maybe it won’t hurt if insert this to you… maybe a little sting but I promise to make love to you Neil…” sabi niya at inabot ako ng halik.

Kasabay ng pag-abot ng halik saakin ay ang pagtutok ng kanyang sandata sa aking lagusan habang bahagya itong ikiniskis na sobrang ikinanginig ko.

“I’m going in…” sabi niya at sa isang ulos ay bigla na lamang niyang ipinasok ang kahabaan niya sa lagusan ko na sobra kong ikinagipik sa sakit dahil sa unang pagkakataon ay may pumasok saakin.

Naluha na lamang ako laki ng proporsyon ng ari niya lalo na ang haba nito na unti-unti pa ding umuulos papasok saakin.

“Tangna Lyle, please stop it…. ang sakit sobra…” daing ko sakanya na ikinatigil naman niyia kaya abot-abot na lamng ako ng hininga ko dahil sa pamimilipit ko sa sakit.

“Neil, its not half way through yet.” Bigla niyang sabi na ikinatingin ko sakanya at seryoso itong nakatingin saakin.

“F@ck it Lyle ang sakit na kasi… ilang pulgada ka ba?” tanong ko dito.

“Nuwebe…” maikli niyng sagot na sobrang nagpagimbal saakin.

“Plano mo yang ipasok lahat saakin?” daing ko dito at tanging tango lamang ang naging tugon niya saakin.

Sa huli ay wala akong nagawa kundi tiisin pa ito dahil nawawala na rin kasi ako sa huwesyo ko at parang gusto ko na lang taposin ito. Umulos pa si Lyle papasok at sa bawat ulos niya ay para akong binibiyak sa dalawa ng kanyang sandata.

Minsan tumitigil siya at muli at sinusubukang iulos pa ang kahindigan niya nang bigla itong napaungol at nakaramdam na lamang ako ng sunod-sunod na pagpulandit ng maiinit sa bagay sa looban ko at nong tinignan ko si Lyle ay doon ko nakumpirma na nilabasan na siya sa pagpasok pa lamang niya sa lagusan ko.

“F@ck i cum…” daing nito at bumagsak sa ibabaw ko.

Ngayon pareho kaming hingal dalawa sa nangyari hanggang sa nakaidlip na lamang ako sa iniindang hapdi at kirot sa bandang ibabang yon.

[A/N]: Hello mga Beh sorry sa mahabang oras na hindi ako nakapag update nito kasi busy sa school.

Anyway parang nabigyan ko naman ng justice ang naisip ko na storyline nito kasi parang naliko-liko na sa original na manuscript ko eh. Ang daming changes na kinonsidara ako lalo na itong si Neil at Lyle. Unexpected kasi hindi ko alam kung sino ang magiging top or bottom sa kanila. Parang mapapareha pa sila sa story nila Kent at Jay…. HAHAHAHAHAH SPOILER MUCH!!!! HAHAHAHAA

ANYWAY I MISS YOU ALL SO MUCH. HANGGANG DITO NA MUNA MGA BEH KASI EXAM WEEK NA. HELL WEEK IS KAMING AT NAKAKWEAK SIYA. FRUSTRATING DIN KASI KAHIT SA KLASE HINDI NAWAWALA SA ISIP KO KUNG ANO ANG GAGAWIN KO SA STORY NA ITO. WALA NA NGANG PUMASOK NA LECTURES SA UTAK KO AND ENDING KO? AVERAGE SCORE LANG LAGI KAHIT NAG-AARAL. CRAMMING PA ANG SAINYO NA HALO-HALO NA YUNG MGA THOUGHTS KO. BAKA NGA ISULAT KO AHHH AHHH AHHH NA SEX SCENE SA PAPEL KO NYAWA NA TALAGA!

PLEASE VOTE AND COMMENT! I REALLY NEED IT BY NOW. ATLEAST 20 COMMENTS MAG REREPLY AKO AGAD. LOVELOTS MUAH!

Chapter 46

Chapter 46

Elex’s POV

Bukang-liwayway akong nakarating sa mismong tapat ng Esperanza at agad ko ng tinahak ang daan papasok sa lugar kong saan sisimulan ko ng kakalimutan ang lahat sa labas ng nayon na ito at kung saan sisimulan kong ayusin ang sarili ko sa masalimuot na nangyari sa akin.

Habang naglalakad ako ay sumagi na naman sa aking isipan ang naging kinalabasan ng maling pagmamahalan namen ni Neil at kung papaano naliko ang buhay niya dahil sa maling pag-ibig naming dalawa. Napatakip na lamang ako ng bibig sa hikbing hindi ko inaasahang lalabas sa aking mga labi dahil hindi ko inakala na ganon ang magiging kakahantungan ng lahat, na kaya niyang magbago dahil sa nasawi naming pagmamahalan at ayaw kong hahantong ako doon kaya mabuti na itong lalayo na ako sa kanya.

Nasa kalagitnaan ako ng matinding emosyon ng may narinig akong hiyaw ng kabayo at mga apak nitong tumatakbo sa hindi kalayuan. Kalaunan ay narinig ko ang mga sigaw ng tao na pinapabilis ang takbo ng kabayo nila at hindi sa kalayuan ay natanaw ko ang dalawang kabayong tumatakbo papunta sa kinaroroonan ko.

“Elexis…” banggit nito na sa pagkakaalam ko ay si Troy dahil sa boses nito.

Hindi ko ito masyadong makita dahil sa luhang namuo sa mga mata ko dahil sa pag-iyak ko na naman. Hanggang sa naramdaman ko na lang ang mga yakap nito at sinubsob ang mukha ko sa kanyang dibdib at doon hindi ko napigilan ibuhos ang lahat ng sama ng loob ko para sa sarili ko dahil pakiramdam ko kailangan ko ito.

“Saan ka ba nagpunta? Pinag-alala mo kaming lahat dahil sa biglaang pagkawala mo…” sabi nito saakin habang hinihimas ang likuran ko para patahanin ako na kalaunan ay unti-unti na akong kumalma. “Uwi na tayo ha?” dagdag nito na ikinatango ko sa kanya.

Pagkahiwalay ko sakanya ay siya namang nagsalita ang isang kasama niya na sobra ko na lamang ikinagulat. Mas lalong sumikip ang dibdib ko nang marinig ko ang kaparehong boses niya. Bigla na namang nanginit ang mata ko dahil sa kamuntikan ko ng makalimutan na nandito pala ang kapareho niya ng mukha. Sa lahat ba naman ng lugar na puweding ibsan ang sakit na dulot saakin ni Neil ay bakit pilit pa ring pinababalik sa akin ang masamang karanasan ko sa pag-ibig at bakit hindi ako nito tinatantanan kaya hindi ko na naman napigilang maiyak sa sandaling narinig ko ang kaparehong boses niya. Ito na ata ang masakit dahil halos lahat sakanya ay kabisado ko na kahit tembre pa ng boses nila ay magkatulad pala.

Wala ng nagawa si pinsan kundi ang iuwi na lamang ako dahil sa hindi pa rin ako tumitigil sa pag-iyak. Habang tinatahak namen ang daan patungo sa manson ay napapansin ko pa rin ang mga titig niya na kanina pa tumitingin saakin. Pilit niyang pinapantayan ang takbo namen kahit mabilis namang tumakbo ang kabayo niya. Ibinaling ko na lang sa kabila ang tingin ko at sa hindi inaasahan ay lumipat na naman siya. Sinubsob ko na lamang ang aking mukha sa likuran ng aking pinsan at minungkahi na bilisan ang pagpapatakbo. Nong una ay nagtanong siya pero hindi ko na ito sinagot pa kaya nagpaalala itong bibilisan ang pagpapatakbo namen.

“Rein, mauna na kami para maihatid ko na si insan sa bahay… iiwan ko na lang si Ellias sa labas ng mansyon ikaw na bahalang kumuha at ipasok sa kuwadra pagkadating mo.” Bilin pa niya muna dito.

“Sige Troy…” at sa muli ay narinig ko na naman ang boses niya.

Napahigpit na lamang ako sa pagkahawak sa damit ni insan at kulang nalang mapunit ko ito dahil sa lakas ng pagkahigpit ko dito.

Pagkadating namen sa mansyon ay bumungad sa akin agad ang nag-alalang mga mukha ng magulang ko lalo na si Mama na halos maluha na sa nadatnan niya siguro sa itsura ko.

“Elex anak… saan ka nanggaling?…” hindi ko na sinagot ang tanong niya sa akin at mahigpit na niyakap sa Mama at umiyak sa kanya. Wala na akong pakialam kong malakas ang paghagulhol ng pag-iyak at paghikbi ko basta ang alam ko nasasaktan ako. Nadudurog ang puso ko at nalulugmok ang damdamin ko sa nadatnan ko kay Neil.

“Nong nasa bukana na po kami ni Esperanza, Tita. Nakita na po namen si Elexis na ganyan na siya habang naglalakad pa punta rito. Hindi naman po niya sinabi ang dahilan at kung saan siya nanggaling” sabi ni Troy sa kalagitnaan ng kaunting katahimikan sa pagitan naming lahat dito.

“Salamat pa abala sa inyo ng kaibigan mo Troy… kami na bahala kay Elexis” agad na sabi ni Papa sa hinawakan ang likuran ko para igiya kami papasok ng mansyon.

Nasa loob na ako ng kuwarto ko at habang umiiyak na nakaupo sa aking higaan ay dinig ko ang pagbukas ng pinto ng aking kuwarto. Hindi ko na lang ito pinansin muna at sinusubukan ko na lang na patahanin ang sarili ko kahit hindi ko pa kayang ibsan ang lungkot na nadarama ko. Naramdaman ko naman ang pagtabi nito sa akin at pinatong ang kamay nito sa aking ulo at hinagkan ako sa gilid ng akong noo.

“Siguro hindi pa tamang sabihin ngayon na makakalimutan mo siya… pero sana naman huwag mong hayaan na maging ganito ka na lang parati, anak.” Sabi ni Papa at inilapit ako sakanya para sa isang mas mahigpit pa na yakap.

“Ang bata mo pa anak para maramdaman ang mga ganyan… huwag mong ibuhos ang lahat sa kanya, mag-iwan para sa sarili mo.” Dagdag ni Papa na rinig ko na rin ang pagkabasag ng boses nito dahil sa pagpigil ng kanyang emosyon.

Tumango ako sa sinabi nito sa akin at hiniyaang sumandal lang ako sa balikat ni Papa. Napaiyak na lang ulit ako dahil sap ag-intindi nila sa akin.

“I’m sorry po” humahagulhol ko ulit na banggit dito na ikinayakap ng husto sa akin ni Papa para patahanin ako. Tinatapik na nito ang balikat ko at hinihimas ang likuran ko para patahanin ako. Saglit ay nakaramdam ako ng pagod dahil sa byahing walang ibang ginawa kundi ang mag-iiyak.

ISANG LINGGO ang lumipas at ikinulong ko ang sarili sa loob ng mansyon at kadalasan ay sa aking kuwarto. Hindi ko na hinayaan ang sarili na lumabas at makita ang mga tao sa labas. Kahit na minsan ay mga bisita kami ay agad akong nagtatago sa aking kuwarto.

Nililibang ko na lang ang sarili sa pagtingin sa mga magagandang painting sa lahat ng dinding ng mansyon. Pero ang parati kong tinitignan ay ang mismong painting na litrato na aking Lola na si Esperanza. Kahit saang dako ko tignan ito ay para lang akong nakatingin sa sarili kong pigura sa salamin.

“Lagi ka na lang andito pero kapag may naririnig ka ng ibang tao ay agad kang tumatakbo pa akyat sa iyong kuwarto.” Biglang sabi ng pinsan ko na si Troy na papasok dito sa loob ng Study Hall.

“Ikaw pala Troy. Wala lang kasi akong ibang mapuntahan kung hindi dito… binabasa ko rin kasi itong mga lumang libro dito.” Tugon ko dito.

Bukod kasi sa paglilibot ay naisipan ko na rin ang magbasa na lang din dahil sayang naman ang nakatambak na mga libro dito. Hindi ko na lang namalayan na katabi ko na si Troy pero nong tignan koi to ay nakita ko namang nakangiti itong nakatingin sa malaking painting na nasa harapan namen.

“Kung hindi ko iisipin na si Lola Esperanza ito ay iisipin ko na ikaw yang nasa dingding na yan na painting” biglang sabi ni Troy at napatingin sa akin bigla at nginitian rin ako.

Walang lumabas na ibang salita na sa aking bibig dahil sa sinabi sa akin ni Troy dahil kahit ako ay hindi makapaniwala rin sa painting na ito. Kahit sila Papa at Mama ay hindi makapaniwala na unti-unti ko ng naging kamukha si Esperanza habang lumalaki daw ako.

“Anjan ka lang pala Kuya, kanina ka pa hinahanap ni Papa… yung mga langka sa sitio uno inatake na naman ng mga piste… sabihan mo raw yung mga caretaker don na ibalot na lang sa sako yung hindi pa dinapuan ng sakit” bungad bigla ni Dianne sa amin na naiinis ang mukha.

“Bakit hindi na lang ikaw?” sabi ni Troy sa kapatid niya habang ako ay ibinalik na lang sa shelf yung librong kakatapos ko lang basahin.

Hinayaan ko na lang sila at naghanap ako ng bagong librong babasahin. Habang naghahanap ako ay dumako ang tingin ko sa isang kulay lila na libro sa shelf na nasa paanan ng painting ni Lola Esperanza. Medyo malayo ito at pilit ko na inaabot pero masyado akong maliit kaya naghanap ako ng upuan na pwede kung gamitin ngunit hindi ko na nagawa iyon nang may nag-abot na nito sa akin sa mismong harap ng mukha ko na lubos ko na lamang na ikinagulat.

Tumingin ako sa taong nag-abot sa akin nito at ang gulat na naramdaman ko kanina ay mas dumoble pa at sinabayan ng kaba. Para naman akong nasindak ng makita ko muli ang mukha niya lalo na at seryoso itong nakatingin sa akin. Halos isang linggo ko na rin siyang hindi nakikita at nagpapasalamat ako doon pero bakit ngayon pa.

“Hoy Rein magdamit ka kasi… alam mo namang naiilang yang pinsan ko. Kilamig ng klima dito sa Esperanza pero tudo ka pagbalandara niyang katawan mo” bulyaw ni Diane dito na ngayon ay napatingin ako sa katawan niya ngayon. Hindi ko alam kung bakit napalunok na lang ako habang pinagmamasdan ko ang katawan niya rin ngayon.

“Tol, tara na samahan mo ko don sa Uno…” tawag ni Troy dito na ikinatango niya habang nakaabot pa rin ang kamay niya saakin sa librong nakahawak sa kamay niya na inaabot pa din saakin.

Umalis na agad ito nang makuha ko sa kanya ang libro. Pinapakalma ko na lang din ang sarili ko dahil parang unti-unti na namang nanumbalik sa akin ang sakit na idinulot ni Neil. Hindi ko alam kong tama ba na napunta ako dito pero sana naman lubayan na ako ng sakit na ito

Chapter 47

Chapter 47

Rein’s POV

Minamasdan ko siya nang hindi niya alam at kahit nasa malayo ako ay nakikita kong malungkot ang mga tingin niya. Gabi-gabi akong nag-aabang sakanya sa balkonahe ng kanyang kuwarto, mapagmasdan ko lang siya. Hindi nawawala sa isip ko kung papaano ko tanggalin ang mga lungkot sa kanyang mga mata.

Araw na lunes at halos isang linggo na rin simula nong araw na nawala at bumalik siya na umiiyak sa hindi ko alam na kadahilanan. Ayaw ko namang magtanong baka iba pa ang maging kahulugan non sa iba pero hinihiling ko sa bawat saglit na tinitignan ko siya gusto kong malaman ang istorya ng likod ng malulungkot niyang mga mata.

“Heyah! Bilisan mo Damian… naungasan ka ni Marcos” sabi ko sa kabayo ko na si Damian na ikinailing nito at mas lalo pang binilisan ng takbo at naunahan nga namin si Troy.

“Sige Marcos, bilisan mo pa kung ayaw mong magbitbit na naman ng mabibigat na sako” pagbabala nito sa kabayo habang nakakakarera kami patungong sitio dos para kunin ang mga na ani na mga pipino at kalabasa.

Nagkakarera kami ni Troy para kung sino yung matalo ay siya ang magbibitbit ng mas mabigat na gulay.Kanina pa ito naisako nila Allan at kukunin na lang namin ang para sa mansyon.

Halos magpantay ang takbo ng kabayo namen ni Troy pero hindi ko siya hinayaan maungasan ako kaya mas lalo ko pang inigihan ang pangangabayo ko. Pero kalaunan ay naunahan kami ng kaunti nila Troy. Habang nagkakarera kami ay may nakita ako daan na alam ko isa ito sa mga shortcuts ko kaya sininyasan ko si Damian na tahakin namen iyon sa paghatak ko sa kanyang buhok para lumiko.

“Oh? Shortcut ah? Sige kitakits na lang” sigaw sa akin ni Troy at mas pinabilis pa ang takbo ni Marcos.

Kabisado na namen mga alternatibong daan dito sa Esperanza ni Damian dahil lagi ko siyang kasama kahit saan kami pumunta. Naririnig ko na ang batis na alam kong malapit na ako sa patutungohan ko kaya mas pinabilis ko pa ang takbo ni Damian. Habang tinatahak pa namen ito ay kita ko na ang batis ngunit nagitla ako nang biglang huminto si Damian at biglang tumalon. Pagtingin sa likuran ay may nakita akong natumba pala na kahoy na iniwasan ni Damian pero huli na roon dahil nahulog kami sa bangin na hindi naman masyadong mahaba ang kaso nawalan ng balansi si Damian kaya natumba ito at sabay kaming dumausdos sa batis. Pareho kaming basa nito.

“Hahahahahaha…” rinig kong may tumawa kaya agad kong hinanap ito at doon nakita ko si Troy na tumatawa dahil sa nangyari sa amin. Napailing na lang ako dito at muling sumakay kay Damian na hindi pa tumakbo kung hindi pa ako nanghingi ng tawad dito. Pinasakay nga muli ako dito pero tinahak na namen ang Sitio Dos na parang naglalakad lang ito. Nananadya pa ata tong si Damian saakin.

“Oh anyari sa shortcut mo Rein? Para atang na longcut” kantyaw ni Troy sa akin ng dumating kami ni Damian sa taniman.

Kinantyawan din ako nila Ondoy at Allan sa nangyari sa akin dahil basa rin ako. Hinubad ko na lang ang aking damit at nagsimulang maghakot.

“Ang usapan Rein ha…” pagpapaalala sa akin ni Troy na hindi ko naman nakakalimutan.

Sinimulan ko ng kargahin ang sako para sa mansyon ngunit paglagay ko basket sa likod ni Damian ang natalon ito at iniiwasan ako. Hindi naman niya ito ginagawa sa akin noon kahit ilang beses na kaming matumba at madapa.

“Oh anyari sa kabayo mo Rein” biglang sabi ni Mang Arturo ng mapansin kami ni Damian na nagpapatintero.

“Ayaw niya po kasing isukbit ito sa likod niya.” Paliwanag ko dito.

“Eh ano bang nangyari sa inyo at basa ka rin?” pagusisa sa akin ni Mang Arturo.

“Nahulog kasi sila sa batis kanina… nagshortcut ba naman” sabi ni Troy na tumawa ng malakas habang bitbit na ang mas magagaan na gulay.

“Hindi kaya nagalusan at nagkasugat yang si Damian, Rein ?” biglang sabi ni Mang Arturo sa akin na akin ng pinaghihinalaan kaya agad koi tong sinuro at ayun nga nakitak o ang sugat nito sa kaliwang pamahulian na binti nito at siguro natamaan ito ng basket kung kaya ayaw niyang magbitbit.

“Pasensya ka na Damian…” sabi ko dito sabay himas para pagaanin ang kalooban nito.

Nagsisisi tuloy ako sa nagawa ko. Sa huli ay hindi kami pinayagan ni Mang Arturo na pabitbit si Damian ng mga sako at sa huli si Troy pa din ang pinabitbit dito. Ang kaninang masaya niyang mukha sa pagkapanalo niya ay napalitan ng pagkabusangot kaya ako naman ang tumawa dito. Pero kahit papaano ay naawa naman ako sa kalagayan ni Marcos kaya ako na lang ang nagbitbit ng dalawang sako ng pipino.

Pagkadating namen sa mansyon ay agad kong pinasok si Damian sa kuwadra upang magamot ang sugat nito. Pagkatapos mabalot ng binda ito ay nagpalaam ako dito at sinabihang magpahinga para humilom na ang sugat nito. Matigas rin kasi ang ulo ng isang to at gustong naglalakad kahit saan kaya tinali ko na lang siya sa puno ng manga. Habang tinatali koi to ay naalala ko naman na ito yung manga na parati kong inaakyatan para antayin ang paglabas ni Elex sa kanyang kuwarto. Napatingin naman ako sa bukas nito sa pinto sa kanyang balkonahe at inantay na sumilip ito pero walang Elex na nagpakita doon.

Sa huli ay hinanap ko na lang si Troy sa loob ng mansyon at ang sabi ng mga katulong ay kasama niya sila Diane at ang anak ni Tita Franchesca kaya agad kong pinuntahan ang sinabi nito sa akin at hindi nga ako nagkakamali. Andito nga siya sa Aklatan at naghahanap ng libro.

“Oh andito na si Rein, magpasama ka… alam mo namang abala rin ako sa pagtingin pa sa ilang tanim dito. Pupunta pa ako ng Sitio Syete para tignan ang mga ubas roon at nagsisimula ng mamumulaklak ang strawberry… alam mo namang malayo iyon” sabi ni Diane sa kapatid.

“Pagod ako Diane kanina sa pag-aani kaya kung maari ay sila na lang nila Ondo yang pakiusapan mo” tugon ng Troy sa kapatid.

Habang ako ay hindi na sila inabala at ang buong atensyon ko simula nong dumating ako dito ay sa kanya. Halos isang linggo rin nong huli kong masilayan ang mukha niya sa malapitan. Walang pinagbago ito, tulad pa rin sa painting na nasa harapan nito. Maputi at hindi lang maputi kundi sobrang puti…

Habang pinagmamasdan ko siya ay may tinignan ito sa itaas at pilit na inaabot. Kaya agad kaong lumapit dito para kunin yung aklat na pilit niyang inaabot habang naghahanap siya ng pwede niyang patungan ay iniabot ko sa kanya ang libro na sobra na lamang niyang ikinagulat at napatingin sa aking pagkatapos na sobrang ikinanginig ng mga tuhod ko dahil sa mga mata niyang nakatitig sa akin. Sabayan pa ng kanyang mga mapupulang labi na parang nangingimbita sa aking halikan ito. Pinilit kong magtimpi ang pigilan ang sarili ko at buti na lang may nagsalita na ikinabalik ko sa aking diwa.

“Hoy Neil magdamit ka kasi… alam mo namang naiilang yang pinsan ko. Kilamig ng klima dito sa Esperanza pero tudo ka pagbalandara niyang katawan mo” biglang sabi ni Diane na ikinahiya ko dito pero nong muli ko siyang tignan ay nakatingin siya ngayon sa aking katawan at kita ko kung paano nanlaki ang mga mata nito nang makita akong nakahubad pangitaas.

“Tol, tara na samahan mo ko don sa Uno…” tawag sa akin ni Troy at tinangoan ko agad ito. Inabot ko na sakanya ang libro at agad naman niya itong kinuha.

Lumabas ako ng mansyon na may ngiti sa aking mga labi dahil sa nakita kong reaksyon niya sa aking nang makita niya ako. Tulad din nang unang beses ko siyang nakita noon, ganon rin ang naging reaksyon niya at mas lalo akong nahuhulog sa kanya dahil sa pareho niyang ugali na pinapakita.

Gagawin ko na lang ay alisin ang lungkot sa kanyang mga mata para sa susunod mga ngiti naman sa kanyang mga labi ang aking makikita sa susunod.

Chapter 48

Chapter 48

Neil’s POV

Hindi ko alam kung ano ang maganda sa umaga simula nong nakagawa ako ng kasalanan kay Lex pero ngayon habang kasama ko siya nawala lahat ng mga sakit at parang may kakaibang pumalit dito. Contentment. Kagabi ko lang napagtanto pero siya lang pala kailangan ko. Hindi ako bakla at alam kong minahal ko si Elex pero nong magtapat sa akin si Lyle ay biglang nagbago ang lahat sa akin, sa amin na siguro.

Nagising ako ngayon habang ang ulo ko ay nakahiga pa sa kanyang braso habang ang kamay niya ay nakapalupot sa hubad ko na katawan at ganon rin pala ako sa kanya. Hindi ko alam kung papaano pero tinitignan ko ngayon ang napaka-among mukha ni Lyle. Napaisip ako kung papaano ang isang napaka-among mukha ay nakaroon ng ganon kahalimaw na sandata. Naramdaman ko naman ang panginginit ng aking mga pisngi nang maalala ko naman yung kagabi kaya hindi ko mapigilang tigasan kaya napatingin ako sa ilalim ng kumot na nakatakip lang sa amin. Tinitigasan nga ako pero nabaling naman ang tingin ko sa katapat nito. Napasinghap ako habang tinitignan ito. Tulog pa nga ito pero magkasing taas na ng akin.

“Fuck…” hindi ko maiwasang mabanggit ng malakas na ikinabalikwas ng bangon ni Lyle.

“What? What is it? What happen? Where am i?” mga katanongan niya habang balisang napatingin sa iba’t-ibang direksyon at nagtataka namang napatingin sa akin.

“Neil?” banggit niya sa pangalan ko nang makita niya ako sa tabi niya. “So it was true? I’m not dreaming?” dagdag niya ulit at bumalik sa pagkahiga.

Nagtataka lang ako kung bakit ganito ang inasta niya. So akala niya panaginip lang lahat ng nangyari sa amin kagabi.

“So it was true? It really happened to us? We did it?” tanong niya sa akin at tumingin ng diretso sa akin. Hindi pa ako nakasagot ay bigla bigla ito napabangon . “Does it hurt? Do you feel any pain? Are you hurt, Neil?” nababalisa na niyang mga tanong sa akin at bigla na lang hinawi ang kumot na nakatakip sa aming hubad na katawan at kasabay nong ang panlalaki ng kanyang tingin sa kanyang nakikita. Bigla na lang niyang hinawakan ang pwet ko at bigla itong hinawi para tignan niya sana nang hindi sinasadya itong malakasan sa paghatak.

“Ahhh…” daing ko sa sakit na aking naramdaman dahil sa kirot na lalong lumalala sa bandang baba na iyon.

“Oh God, I’m sorry… I’m so sorry, Neil “ nag-aalala niyang banggit at pilit na inaakay ako pabalik sa aking posisyon.

“Tangna ang sakit pre…” dumadaing ko na sabi dahil sa sobrang hapdi at sakit sa parting iyon. Parang hindi na rin ata ako makakalakad dahil sa sakit na aking nadarama ngayon. Pakiramdam ko nawasak ang looban ko.

Bigla ko namang naalala noon ang unang beses rin na ginawa namen ni Elex ito. Ganito rin ba ang naramdaman niya nong una naming ginawa din ang ganito. Nahirapan din ba siya? Nasaktan? Nagpupumilit.

“We shouldn’t have done that Neil, now you’re hurt because of me… now I done this to you, I’m such a terrible friend” nagsisisi niyang banggit sabay talikod sa akin at naupo sa dulo ng kama.

Pinilit ko ang bumangon kahit medyo masakit ang pang upo ko ay aabotin ko na sana siya para tumingin sa akin ngunit bigla naman agad itong tumayo at lumabas ng kuwarto. Nakaramdam naman agad ako ng bigat ng loob sa ginawa niya, na tila ba mali yung ginawa namen, yung nagawa niya. Hindi ko naman ipinagkakaila na tama iyon dahil alam ko sa sarili ko na talagang mali iyon. Pero hindi ko naman mapigilan ang bugso ng aking nararamdaman ng lumapat ang mga labi niya sa akin. At hanggang ngayon ramdam ko pa rin mga labi niya sa akin kagabi.

Kaya pinilit kong tumayo sa pagkakahiga ko pero nong ginawa koi yon ay mas lalo ko lang naramdaman ang sakit at kirot sa ibabang bahagi na iyon.Pero pinilit ko pa rin ang maglakad kahit pa ika-ika kong nilandas ang palabas ng pinto pero habang ginagawa koi yon ay mas lalo ko lang naramdaman ang sobrang sakit sa parting iyon. Sobrang sakit na akala mo mawawasak na talaga ako.

Nang hindi inaasahang matumba ako dahil hindi ko na kinaya ang sakit at malalo lamang grumabe ang hapdi sa pagkatumba ko.

“Urrrrgghhh…”
sigaw ko sa pagkabagsak ko sa sahig.

“Neil!?!?” nag-alalang tawag nito sa akin at nagmadaling nilapitan ako. “What happened? Does it hurt? Please Neil tell me if it is hurt?” nag-aalala nitong untag sa akin habang hawak nito ang mga pisngi ko.

Hindi ko na din napigilan maiyak dahil sa kirot sa parting iyong kaya kagat-labi akong tumango dito.

“Sobra… ang sakit sobra Lyle.” Umiiyak ko na sabi dito dahil hindi ko na maikubli ang sakit. “Hindi ko na alam ang gagawin…” sabi ko pa dito na agad naman niya akong niyakap.

Ilang saglit pa ay binuhat ako nito at ibinalik sa kama para dahan-dahang ihiga muli. Naupo naman ito sa aking tabi ang malayong nakatingin sa labas ng bintana na parang may malalim na iniisip. Hindi ko na muna ito inabala pa at naidlip ako saglit nang bigla naman itong nagsalita.

“We shouldn’t have really done that thing last night. Now I done this to you and worst… something might happen to you… I’m so nervous when you moan and quiver in pain earlier… I almost lost my mind on how to deal with this… what I’m going to say to Tito Ken and to Dad and Papa… you know I’m such an idiot…” sabi niya na halos maiyak na sa pagkakasabi non at biglang sinabunutan ang sarili niya dahil sa nagawa niya sa akin.

Kahit masakit ay inabot ko siya ng yakap para itigil na niya ang paninisi niya sa sarili. Nagulat naman ito sa ginawa ko at nag-alala kaya agad ko ng sinunggaban ang mga nangingimbita niyang mga labi bago pa siya magsalita ng kung ano pa.

Dahan-dahan akong huminga habang hinahalikan pa rin siya kaya wala din itong nagawa kundi sundan ako at muli naming pinagsalohan ang sarap na hatid ng aming mga halik sa isa’t-isa. Sobrang sarap na ayaw ko ng pakawalan pa ang mga labi niya kahit kapusan man kami ng hininga. Huwag lang siya mag-isip ng mga bagay na ikakasakit na rin niya ng kanyang ulo.

“Wala akong pinagsisisihan Lyle” sabi ko dito nang naghiwalay ang aming mga labi para kumapa ng hininga at pinagmasdan lamang niya ako at kasabay non ang muli niyang pag-angkin sa mga labi ko.

Hindi ko na siya binitiwan at pinulupot ko ang mga bisig ko sa kanyang leeg at hindi na rin niya ako pinigilan na halikan siya at idiin pa siya lalo sa akin para sa isang mas mapusok na mga halikan.

“Don’t make me do this again, Neil…” pag-alala niyang sabi sa akin habang hindi inaalis ang mga tingin ngunit tanging paghalik lang ang naging tugon ko sa kanya. Parang nawala na ako sa aking pag-iisip dahil na lalasing ako sa kanyang mga titig. Pati na rin sa kanyang mukha na sobrang nakakaawa dahil sa paninisi niya sa sarili niya.

Di ko na lang namalayan na unti-unti na palang naglalakbay ang aking mga kamay sa kanyang mga matipunong katawan. Dinama ko ang tigas ng kanyang dibdib dahil sa pagbuild niya nito sa swimming pati na ang mga braso niya sa sobrang tigas.

“Fuck Neil… I’m begging you please stop… stop me…” pagmamakaawa niya sa akin pero nawala na ako sa huwisyo ko at talagang sinusunggaban ko na siya ng halik at nilalakbay ang mga kamay ko sa lahat ng parte ng kanyang katawan.

Alam kong hindi ko na ito mapipigilan pa at alam ko na gusto ko pang laliman pa itong nadarama naming dalawa pero natigil lang kami ng may narinig kaming tunog ng phone. Natigilan si Lyle dahil alam niyang phone niya yung tumunog.

Inabot niya ito at tinignan at agad naman niya itong sinagot.

“Yes Pa?” tugon niya dito.

Nakatingin lang ako sa kanya at ganon rin ito sa akin at inantay ko siyang taposin iyon para muli ko siyang mahalikan pa ng bigla nanlaki ang mata niya at tinignan ako.

“Yes he’s with me… Yes Pa… We are going na” sabi niya at binibaba ang tawag at agad na tumingin sa akin pagkatapos ilapag ang phone sa side table niya. “Papa said Tito is calling you several times but you’re not answering, they ask if you can fetch them sa airport.”

Nang sabihin iyon ni Lyle ay nanlaki ang mata ko dahil halos makalimutan ko na ngayon pala ang dating nila Daddy at Tito Jay.

“Fuck…” walang ibang lumabas sa aking bibig na mura dahil don.

Nagtaka naman ako ng bigla akong halikan saglit ni Lyle at ngumiti sa akin ng nalalako.

“We do that later…” nakangisi niya sabi na ikinangiti ko na din habang napailing dito.

Hindi ko alam na may ganitong side si Lyle dahil ang alam ko ay napakareserve niyang tao. Hindi siya nagpapakita ng ganito pero nang may mangyari sa amin ay dito ko na mas lalo pang nakillala si Lyle. Hindi ko alam na ang kababata kong halos kasabay ko lumaki at halos magkasama na sa tanang buhay namen ay may tinatagong pagkagusto sa akin. At hindi ko alam na ganon rin ako… hindi ko lang namalayan at hindi pa napukaw. Basta naging kontento ako sa kanya.

Chapter 49

Chapter 49

Neil’s POV

Inasahan ko na ang sermon at galit ni Daddy nang dumating kami sa bahay mula sa airport. Naging tahimik lamang silang dalawa ni Tito Jay sa biyahe at alam ko na hindi matatapos ang araw na ito na hindi ako papagalitan ni Daddy sa mga nangyari.

“Meet me in my office after you sober… and change your cloth, I still smell liquor on you… and I don’t want to hear any defiant” he said and makes his way to his office without any further compliant from me.

Nagpakawala na lamang ako ng isang buntong-hininga dahil alam kong tadtad na naman ako ng sermon nito. Naamoy ko rin ang sarili ko at amoy alak nga ako at usok. Pero may kakaibang bango pa akong naamoy sa damit ko nang hubarin ko ang damit ko. Muli ko itong inamoy at bigla kong naalala ang may-ari ng amoy na ito.

It was Lyle scent.

Then the moment I realize I smelt his scent till I feel heat slowly creeping in my body. The sensation is overwhelming and makes me want to do it more even I still feel the tingling pain on that part of my body; I want to feel him more.

“Neil?” I hear Tito Jay call me knocking my door.

Agad akong napatayo sa aking pagkakahiga at daling itinapon ang damit ko kung saan at daling pinagbuksan si Tito.

“Are you done already?” tanong niya sa akin.

“I was going to take a bath, what is it, Tito?” tugon ko dito.

“Forget it, do it later… your Dad want to talk to you ASAP” sabi sa aking ni Tito bago ito ngumiti bahagya at binigyan ako ng isang tapik sa aking braso. “Just take this easy and the rest is mine… huwag mo na lang sabayan ang init ng ulo niya” dagdag niya bago ito umalis at muling bumaba ng hagdan.

Minsan naisip ko na baka si Tito Jay ang ama ko dahil sa kabutihang lagi niyang pinapakita sa akin. Aaminin ko na maraming pagkukulang si Daddy at nandon si Tito para tugonan ito. Lahat na ata ng dapat ginagawa ni Daddy ay si Tito na ang gumaganap.

Naghilamos na lamang ako at nagdamit bago bumaba. Nasa harap na ako ng office ni Daddy at nong buksan koi to ng bahagya ay dinig ko silang nag-uusap pala. Muli ko na sana itong isasara nang marinig kong nagtaas na ng boses si Tito.

“Ako Kent? Inisip mo rin ba ako? Ilang taon na akong naghihintay sa sagot mo…” sandaling nagkaroon ng katahimikan na parang inaantay ni Tito ang magiging tugon ni Daddy pero hindi ko alam kung ano ang pinag-uusapan nila.

“Hanggang kailan ba ako maghihintay na yung apelyido ko na ang gagamitin mo” nagulat ako sa sinabi ni Tito at halos hindi ito magsink in sa utak ko.

So they have relation? But how? When did this happened? How come this thing I didn’t know? How long they’ve been together?

“As long as makita na natin si Rain kusa na akong magpapatali sa’yo… And I just want to complete this family, Jay… I don’t want to start this family when one member is missing, you know how hard this is for me, I knew Tita and Tito was looking forward for this but please let me see my son first even Shielo don’t want me to”

Halos hindi ako makapaniwala na pinaguusapan nila ito. Ang relasyon nilang dalawa. Ang nawawala kong kakambal. At ang kasal na matagal na nilang inaantay na maganap. Pero ang isang bagay na halos ayaw kong paniwalaan ay ang boses ni Daddy na tila nasasaktan at nahihirapan. Buong buhay ko hindi ko siya nakitaan ng kahinaan ngunit ngayon narinig ko kung paano nabasag ang boses niya sa pinaguusapan nila ngayon.

Muli ko na lamang isinara ang pinto at daling bumalik sa aking kuwarto para hanapin ang phone ko. Nang makita ito ay dali kong tinawagan si Lyle.

“How was it? Is everything okay?… Are you okay?” masuyo niyang tanong sa akin na nag-aalala ng sobra dahil sa alam niyang mapapagalitan ako pero iba ang nadatnan ko kaya gusto ko siyang makasama ngayon para makahanap ng simpatya.

Pakiramdam ko kasi parang naging pabigat lamang ako kay Daddy. Hindi ko alam na marami pala siyang inaalalang mga bagay. Mula sa kanyang business, sa kompanya at maging sa relasyon niya pero ang higit sa lahat ay ang pagiging ama niya. Ngayon natinguha ko na kung bakit kay hirap para sa kanya sa makita ko dahil kulang ako. Hindi siya masaya dahil alam niyang may nawawala.

“I want to see you” tanging nabanggit ko sa lahat ng mga tanong niyang hindi ko nasagot.

“Okay… I’ll be there, just a moment –”

“No… papunta na ako jan sa inyo, antayin mo’ko” putol ko sa kanyang sasabihin.

“Okay… take care” nong sabihin niya iyon ay biglang may isang ngiti ang gumuhit sa aking mga labi at bago ko tinapos at ibaba ang tawag ay napahawak ako sa dibdib ko dahil ramdam ko dito ang sobrang kagalakan nang marinig ko iyon sa kanya.

Sa likod ng bahay ako dumaan, hindi ko na ginamit ang aking sasakyan ko dahil maririnig lamang nila ang pag-alis ko. Hindi rin ako nagpakita sa mga kasambahay para hindi nila ako maisumbong. Dali akong pumara ng masasakyan at tinungo ang bahay nila Lyle.

Pagkarating ko doon ay agad na akong pumasok sa bahay nila at tinungo ang kanyang kuwarto. Pagbukas ko dito ay nagulat siya ng makita ako pero hindi ko na ito pinagsalita pa dahil kailan ko siya. Isinara ko na agad ang pinto at agad na lumapit sa kanyang at ipinulupot ang mga bisig ko sa kanyang leeg at idinampi ang mga labi ko sa kanya. Ramdam ko na din ang mga kamay niya na gumapang sa tagiliran ko at hinigpit ang pagkakahawak doon para idiin pa ako sa kanya.

Tumigil kami para kumapa ng hangin at muling hinalikan ang isa’t isa para sa isa na namang mapusok na mga halik habang dahan-dahan kaming naglakad patungo sa kanyang higaan. Hindi koi to inaasahan pero alam kong mangyayari ito at sa isang iglap lang habang sinusundan ko ang mga labi niya ay nahiga kami sa kama niya habang nakadagan ako sa kanya. Hindi namen pinutol iyon hanggang sa mag-iba ang posisyon namen at ngayon nakadagan na siya sa akin.

Mas lalo ko pang idiniin ang katawan niya sa aking para madama ko ang init ng kanyang katawan dahil alam kong kailangan koi to. Kailangan ko siya. Kailangan ko si Lyle. Kailangan na kailangan ko siyang dito sa akin dahil sa kanya ko lang napagtanto na hindi ako kulang. Na kahit anong nangyari sa amin na hindi pagkakaintindihan minsan, pagkakasakitan at kasiyahan ay andito pa rin siya para sa akin.

“What is it? Why are you crying?” sabi niya ng maghiwalay ang aking mga labi at pinahid ang luhang dumaloy sa aking mata gamit ng kanyang hinlalaki.

Hindi ko siya tinugon bagkus hinawakan ko lang ang magkabilang niyang mga pisngi at inilapit sa aking mukha.

“Take me… Make me yours” sabi ko at idinampi muli ang labi niya sa aking na malugod naman niyang tinanggap muli ang halik ko.

Ito na nga ang hinahanap ko sa lahat ng nangyari sa akin. Si Lyle na ang lahat ng katanongan ko. Siya ang pangangailangan ko.

Habang dinadama naming ang mga labi at ang nagiinit na naming mga katawan ay nabigla kami nang biglang bumukas ang pinto.

“Lyle, nabili ko na yung gamot sa…” pati ito ay natigilan ng makita niya ang nadatnan niya.

Halos hindi maipinta ang pagkagulat sa mukha ni Tito Jess nang makita kami ni Lyle sa ganitong ayus habang ang mga labi namen ay magkadikit pa din. Isang malakas na pagkasara ng pinto ang narinig namen bago kami umayos sa pagkakaupo sa kanyang higaan.

Inantay namen si Tito at hinanda na rin namin ang mga sarili namen. Ang bilis na ng tibok ng puso ko ko at hindi ko na alam ang gagawin dahil hindi pa man namen napaghandaan ang ganito sa tuwing makikita kami na naglalampungan.

Natawa na lamang ako sa inisip ko para pakalmahin ang sarili pero kahit anong isipin kong nakakatawa na bagay hindi pa din humuhupa ang kaba ko. Nakita siguro ako ni Lyle na balisa kaya hinawakan niya ang kamay ko para maibsan ang tensyon ko na ikinatingin ko sa kanya. Doon ko nakita ang mga ngiti niya sinisigurado na magiging maayos ang lahat.

Isang katok naman ang bumalabog sa akin na ikinabalik ng kaba ko pero mas lalo lamang hinigpitan ang pagkahawak ni Lyle sa kamay ko kaya kahit papaano ay nawawala ito.

“Lyle? I wanna talk to you… both of you” ngayon boses ni Tito Ron ang narinig namin na may pagka autiridad na pagkasabi nito na ngayon naramdaman ko na ang panginginig ni Lyle.

Nabahala na rin ako dahil alam kong tulad ko ay takot kami sa mga Daddy namen pero hindi naman naming ito sinadya na lang dahil kusa namin itong naramdaman dalawa.

“No matter what happen I will fight for us… I will fight for you coz I know you mean everything to me since the day I know I loved you…” sabi nito na ikinalundag ng puso ko.

Naitanong ko sa sarili ko kung bakit ngayon lang ito nangyari sa akin. Hindi ko naman sinasabi na hindi ko ito naramdaman kay Elex noon pero alam ko kakaiba ito ngayon. Kaya ngayon nagkaroon ako ng lakas ng loob na harapin din sila ngayon at kahit sino pa sila.

Chapter 50

Chapter 50

Elex’s POV

Nitong mga nakaraang araw ay parati ko ng kinukulong ang sarili ko sa kuwarto, wala akong ibang ginawa kundi ang magbasa na lamang ng mga libro mula sa aklatan ng mansyon pero ngayon ay kakaiba na ang libro ko na nabasa lalo na at may nakalakip na sulat dito.

“Nagmamahal, Joaquin” basa ko sa pinakahuling salita ng sulat.

Naging isang katanongan sa aking isipan kung sino itong si Joaquin at tila napakalungkot ng mga salitang kanyang isinulat para sa nagngangalang Sandra. Hindi ko maipaliwanag sa sarili ko kung bakit sobrang kay bigat ng damdamin ko. Siguro dahil sa sulat at ang nilalaman nito.

Naghanap pa ako ng iba pang mga pweding tumugon sa aking mga katanongan ngunit wala ng ibang sulat dito maliban na lang sa isang tuyong bulaklak na inipit dito sa libro sa pahina ng tatlong daan at limampu’t anim.

Muli kong tinignan ang bulaklak pero napagalaman ko na hindi ito tumutubo rito kundi sa ibang bansa lamang sa malamig na temperatura.

“Elexis, tulungan mo naman ang Mama sa pagluluto” natataranta akong itago ang sulat pabalik sa libro dahil sa biglaang pagpasok ni Papa sa loob ng aking silid.

“O-o-oo po” agad ko na tugon rito kahit na uutal ako sa pagkabanggit non.

“May problema ba anak?” agad ring tanong ni Papa nang makita niyang hindi ako makapakali sa aking inuupuan habang tinatago ko ang libro sa ilalim ng aking unan.

“N-na gulat lang kasi po ako” pagdadahilan ko kay Papa.

“Pasensya ka na… hali ka na sa baba dahil malapit na ma’nanghalian” sabi ni Papa bago ito lumabas ng aking silid. Ako naman ay muling kinuha ang libro sa ilalim ng aking unan at itinago ito sa ilalim higaan. Pakiramdam ko kasi parang may hindi tama sa nangyayari lalo na sa sulat na iyon.

Pagkababa ko ay agad akong nagtungo sa kusina para tulongan sila Mama na magluto. Pinahiwa niya sa akin ang ibang rekado at nong matapos ako ay pumunta ako sa aklatan para maghanap pa ng kakaibang bagay, pakiramdam ko kasi may iba pang mga bagay na makakasagot sa mga tanong ko.

Pagkapasok ko roon ay dumako agad ang tingin ko sa nag-iisang malaking larawan ng silid. Walang iba kundi ang larawan ni Lola Esperanza. Tunay ngang kay ganda niya dahil kahit sa litrato lang ay kukunin talaga ang atensyon mo lalo na ang mga ngiti nito. Inisip ko na ganito rin kaya ang ibang tao kapag nakikita nila ako? Ganito rin kaya ang iniisip nila tulad ko?

“Hoy insan, parati ka na lang nakatingin jan kay Lola. Baka mamaya kawayan ka niyan …” pananakot sa akin ni Dianne ng pumasok ito sa silid na may bitbit rin na maraming libro.

“Ano yan?” untag ko dito habang nilalapag niya ito sa study table.

“Mga aklat ko noon sa college sa pest management” tugon niya sa katanongan ko habang inaayos ito at inilagay sa isang shelf.

Sinundan ko lang ang mga ginagawa ni Dianne nang hindi inasahan na matabig niya yung isang rebulto na kamuntikan ng mahulog. Mabuti na lang at madali lang din akong nakaresponde kundi mahuhulog ito at masisira. Ibinalik na lang namen sa ayus yung istatuwa nang hindi ko inasahang mahagip sa aking tingin ang mga litrang nakaukit sa frame ng isang painting.

“J.A?” bigkas ko dito na ikinatingin ni Dianne sa akin.

“Joaquin Alvaro…” biglang sabi ni Dianne na ikinatingin ko sa kanya.

“Sinong Joaquin Alvaro?” tanong ko dito na ikinataas ng isang kilay niya.

“Seriously insan… hindi mo kilala si Lolo? Unbelievable.” Tugon ni Diance at napailing sa akin.

Bigla ko namang naalala yung sulat at ang pangalan na magkatulad ng ibinanggit ni Dianne sa akin.

“Sino naman si Sandra?” nang banggitin koi yon ay hindi na nito mapigilang hindi magtaas muli ng isang kilay sa akin na para bang dapat kilala ko ang mga tao na ito.

“Seriously, si Lola Cassandra nakalimutan mo na rin? Sa bagay, walong taon ka pa naman nong umalis kayo dito… teka nga ba’t natanong mo?” sabi naman niya sa akin na ikinakibit ko ng mga balikat ko.

Hindi na rin nag-usisa si Dianne ng tawagin na kami para sa pananghalian pero bago kami lumabas ng aklatan at humarap muna ito sa akin.

“Hanggang sa maaari ay huwag mo ng banggitin ang mga pangalan na yan kung andito si Lola Esmeralda… saka ko na lang ikukwento sa’yo.” Seryosong banggit nito sa akin bago ito umalis habang ako ay naiwan ditong nakatayo na marami pa ring mga katanongan.

Pagkatapos naming kumain lahat ay bumalik na muna ako sa aking silid para muling kitain yung aklat, gusto ko kasing makahanap ng kasagotan dito pero kahit anong hanap ko ay wala na akong makita at mahanap. Gusto kong tanongin na lang si Dianne pero nakaalis na ito, wala na rin akong balak na puntahan siya dahil ayaw ko na munang lumabas ng mansyon, ayaw ko lang kasing makita si Rein dahil sa nangyari kahapon.

Naalala ko na naman ang haplos ng kanyang kamay sa aking balat nang hawakan niya ang mga kamay para iabot dito yung aklat. Nakagat ko na lamang ang aking ibabang labi dahil pakiramdam ko may nabubuhay na naman sa aking diwa na gusto ko ng alisin at kalimutan pero habang andito siya ay parang unti-unti na namang bumalik sa akin ang lahat, lahat ng sakit ay parang binubuhay niya sa puso ko.

Ibinalik ko na lang ang sulat sa dati at kung saang pahina ko ito nakita dahil baka may nagmamay-ari ito o sinadyang ilagay lamang iyon doon.

Natapos ang araw na dismaya ako sa nalaman ko dahil mga Lolo at Lola ko lang pala ang mga ito pero bumabagabag kasi sa akin ang sulat lalo na at tungkol ito sa pamamalaam para kay Cassandra at kung bakit isinulat iyon ni Joaquin para sa kanya.

Inayos ko na lang ang higaan ko ngunit sa pagtaas ko ng unan ko para ayusin din ito ay nakita ko doon ang tuyong bulaklak na naiwan kop ala dito. Muli ko itong pinagmasdan at inalisa kung anong klasing bulaklak ito dahil sa pagkaipit ay hindi mo malalaman kung ano talagang itsura ito. Inilagay ko na lang ito muna sa katabing lamesa sa aking higaan at naiglip dahil sa dinalaw na rin ako ng antok.

KINAUMAGAHAN ay nagising ako ng maaga dahil sa lamig na aking nararamdaman at nong tignan ko ang bintana at pintuan sa aking balkonahe ay nakita kong nakabukas ito. Nakakapagtaka dahil naalala kong isinarado ko ito bago ako nahiga at natulog.

Habang ballot ang sarili ng kumot ay agad ko itong isinara dahil sa lamig na pumasok dito sa kuwarto ko. Pabalik na sana ako sa aking higaan ng mapansin ko ang isang kulay pink sa lamesa at nanlaki ang mata ko ng mapagtanto ko na ito yung bulaklak na inilagay ko dito.

Kinalibutan ako habang dahan-dahan ko itong inabot para tignan kung ito ba yung tuyong bulaklak na inilagay ko dito at nang makita ko ang kaparehong talulot dito ay agad ko itong nabitawan dahil sa sobrang kaba na aking naramdaman.

“Paano nangyari ito?” tanging naisambit ko sa kaba na aking naramdaman.

Dumaan ang dalawang araw at sa bawat paggising ko sa umaga ay parejong senaryo ang nadadatnan ko paggising ko. Bukas na pinto sa aking balkonahe at ang bulaklak na kakapitas lang na parati kong nakikita sa tabi ng aking higaan.

Andito ako ngayon sa aklatan at hinahanap ang kaparehong hugis na bulaklak sa mga larawan na inilalahad ng aklat at natigil ako sa isang pahina kung saan nakita ko ang kaparehong wangis ng bulaklak na hawak ko.

“Carnation…?” basa ko sa label ng bulaklak

Tulad ng bulaklak sa larawan at ng hawak ko ay magkatulad na magkatulad ito at tunay na kay ganda ang bulaklak na ito. Pero lubha pa rin akong nababahala kung sino ang naglalagay nito sa aking kuwarto.

Pang-apat na araw na ngayon at tulad ng paggising ko sa umaga ay dumako agad ang tingin ko sa lamesa at hindi nga ako binigo nang makita ko muli ang bulaklak ng carnation dito. Agad ko itong inabot at itinutok sa aking ilong para muli itong amoyin. Tela ba nakaugalian ko na ang amoyin ito pero andito pa rin sa isip ko ang pagkabahala at kaba sa aking damdamin.

“Sino ka ba?” bulong ko sa hanging at isang malamig na simoy ng hangin sa umaga ang dumampi sa aking balat dahil sa bukas na naman na pinto sa aking balkonahe pero minsan naman ay nakasarado ito pero may iniiwan pa din ito ng bulaklak.

Agad ko na itong isinara at sandaling napagisipan na kailangan ko ng tapusin ito kung sino ka mang nagbibigay sa akin nito. Binabagabag mo ang puso ko.

Hating gabi na ng pinilit kong huwag tuloyang maidlip kahit na bumibigat na ang aking talukap ngunit parang hindi sumasang-ayon sa akin gang katawan ko at hindi inasahang natulogan ko ito.

Hindi ko na alam kung ilang oras na akong nakatulog pero na gising ako sa malamig na pakiramdam muli at nadismaya akong nagising na halos tirik na ang araw. Napatingin ako sa lamesa sa tabi ng aking higaan at doon ko muli nakita ang ikalimang bulaklak na carnation sa araw na ito.

“Sino ka ba?” tanong ko sa kawalan habang dinadama ang simoy ng hangin na humahaplos sa aking murang balat.

Tuwing umaga ko na lamang parating nababanggit ang katanongan na iyan ngunit wala akong natatanggap na kasagutan.

Chapter 51

Chapter 51

Rein’s POV

Kahit sabihin niya sa aking layuan ko na siya ay hindi ko naman maturuan ang puso na gawin iyon, sapagkat ninanais nito na makita siya at masilayan siya kahit nakapikit pa ang kanyang mga mata. Dinadalaw ko siya parati sa kanyang pagtulog at minamasdan siya hanggang sa nais ng puso ko. Tela wala akong kapaguran at kahit nakakauwi na ako ng madaling araw at dapat gumising ng maaga para sa mga gawaing bukid ay hito ako ngayon sa kanyang tabi.

“Paano ko ba tuturuan ang puso ko na iwasan ka… kung parating ikaw ang ninanais at gusto ng makapiling nito” sabi ko sa aking isipan para hindi ko siya magising.

Kinabukasan nga ay non ay hindi ko napigilan ang sariling puntahan siya sa mansyon at doon ko siya nakita sa aklatan, walang pakialam sa dalawang pinsan niyang nagbabangayan habang ako naman ay pinagmamasdan siya dito sa malayo. Pero nong nakita kong nahihirapan siyang abutin yung libro na gusto niyang kunin ay agad ko itong tinulungan at ako na rin mismo ang kumuha nito at inabot ito sa kanya. Pero labis na lamang din ang pagkabigla naming dalawa nang makita naming ang isa’t isa. Inakala ko nga galit siya pero nong biruin ito ni Dianne tungkol sa pagtitig niya sa kabuuan ko ay halos mamula na siya. Labis na lamang din ang kasiyahan ko dahil alam ko may epekto ako sa kanya kaya napagdesisyonan ko ng suyuin.

Kinagabihan ay binisita ko siya sa kanyang silid at tulad ng parati kong pagpunta dito ay mahimbing itong natutulog. Muli akong umupo sa tabi niya at pinagmasdan lang siya. Nang maisip ko na halos ilang oras na akong nakatitig sa kanya ay naisipan ko na rin ang pumanhik sa amin para makapagpahinga.

Ngunit kasabay ng pagiwas ko ng tingin sa kanya ay ang paghagip ng aking mata sa bagay na nakapatong sa lamesa sa tabi ng kanyang higaan. Hindi ko napansin ito noon kaya kinuha ko ito at tinignan. Isa itong tuyong bulaklak na inipit sa libro. Inusisa ko naman kung anong klasing bulaklak ito nang mapagtanto ko na ito yung bulaklak don sa Sitio Syete. Naisip ko naman kung ito yung paborito niyang bulaklak ay malugod kong kunan siya nito parati para lang maibsan ko ang lungkot sa kanyang mga mata na lagi kong nakikita.

Agad na akong bumaba mula sa kanyang balkonahe at tinakbo ang kuwadra ng mga kabayo, dali kong pinuntahan si Damian na matutulog na ata siguro.

“Samahan mo ko Damian… may kukunin ako “ sabi ko na ikinailing-iling nito pero lumabas naman din ng kanyang kuwadra.

Pagkalabas namen ay agad akong sumampa sa likuran niya at inutusan itong tumakbo na kanya namang sinunod.

“Sa Syete tayo Damian “ sabi ko dito na bigla niyang ikinatigil at napatingin sa akin. “Sige na, samahan mo ako doon, alam kong malayo pero nakikiusap ako na tulongan mo’ko… gusto ko lang siyang pasayahin” dagdag ko na agad naman niyang nakinuha at sandaling napailing saglit at muling tumakbo ng napakabilis.

Nakarating kami sa Sitio Syete kahit medyo malayo at kahit sobra ng lamig ay tinuloy ko ang paghahanap sa bulaklak sa loob ng pasibulan ng mga tanim na bulaklak.

“Ito yung bulaklak tulongan mo kong hanapin ito…” sabi ko sa kanya at pinakita sa kanya ang tuyong bulaklak.

Halos isang oras na akong naglilibot dito pero wala akong makitang parehong bulaklak at kahit si Damian ay hindi pa rin tumigil sa kakaikot sa loob ng grinhaws sa paghahanap sa bulaklak pero hindi ako tumigil ngunit parang imposible na ang hinahanap ko.

Habang naghahanap ako ay narinig ko naman ang ingay na ginawa ni Damian kaya napatingin ako dito na papalabas ng punlaan. Nagtaka naman ako kaya sinundan ko ito at pumasok ito sa kakahuyan. Matalinong kabayo si Damian at may tiwala ako sa kanya kaya hinayaan ko siya at sinabayan ito sa paghahanap. Palinga-linga ito sa paligid at inaamoy ang malamig na simoy ng hangin sa paligid.

Hindi ko na namalayan na sobra na pala kaming nakakalayo dahil wala ng ilaw mula sa mga bumbilya ang nakikita ko. Nagpatuloy lang kami sa paglalakad hanggang sa tumigil ito at kinukumpas ang ulo sa isang direksyon na nais niyang puntahan ko. Sinunod ko naman ang gusto nito at habang naglalakad ako sa mas masukal na daan ay tumambad sa aking ang isang napakalawak na damuhan at isang napakataas na puno ng pine tree na ngayon ko lang nakita. Pansin ko rin na tila ba wala pang nakakarating dito dahil walang bakas na mga nagawang daan sa paligid.

Sa paglalakad ko ay bigla akong may naamoy na napakabango na halimuyak at habang sinusundan ko ang amoy nito at hindi namalayan na bangin na pala ang halos mapuntahan ko kung wala lang pumigil sa akin gamit ang paghila sa damit ko ay baka nahulog ako. At nong tinignan ko kung sino ito ay laking pasasalamat ko na si Damian pala ito. Kaya pala ayaw niyang pumunta rito dahil hindi niya alam pa ang daan.

“Salamat…” sabi ko at niyakap ito dahil sa pagsagip ng buhay ko.

Bigla naman itong gumawa ng ingay at may tinuro na naman gamit ang kanyang ulo at nang tignan ko ang bangin ay may nakita akong mga naggagandahang bulaklak na ngayon ko lang nakita. Sa dami ng bulaklak na tanim sa Esperanza ay ngayon lang ako mas humanga sa isang bulaklak.

Agad akong dumapa para abutin ito at kumuha ng isa.

“Salamat at nakita ko rin…” sambit ko na ikinagawa ng ingay ni Damian at napailing sa akin.

Siguro inisip nito na nagpakapagod kami dito para sa isang peraso ng bulaklak lamang.

“Hayaan mo na… wag ka mag-alala at ilalakad kita kay Marcus” sabi ko na ikinatalikod niya sa akin at ikinawig ang buntot nito para isapo sa mukha ko. Nalasahan ko pa ang ibang buhok nito.

Akala niya siguro wala akong pangtapat sa kanya eh kaya napatawa ako ng malakas dito na ikinatakbo niya naman.

“Hoy, huwag mo kong iwan dito hoy… Damian!!!” sigaw ko dahil parang iiwan pa talaga ako dito.

Agad na kaming bumalik sa mansyon para ibigay itong regalo ko para sa isang tao, sana naman ay magustohan niya. Muli akong umakyat sa balkonahe niya at pumasok sa kanyang silid, muli akong umupo sa tabi niya at inilagay ang dala ko na bulaklak sa dating pinaglagyan niya ng tuyong bulaklak at pinalitan ito ng buhay na bulaklak.

Habang pinagmamasdan ko siya ay nakita ko naman kung paano ito gumalaw para bumaling sa kabilang direksyon at sa kaba ko sa ginawa niya ay dali akong lumabas ng kuwarto niya dahil ayaw kong makita niya ako dito, kahit masilayan ko lang siya ay ayus na sa akin.

Sa mga sumunod na gabi ay ganon ang ginawa ko at sa tuwing umaga ay pinagmamasdan ko siya sa malayo kahit niya ako nakikita ko na papansin basta masilayan ko lang ang nakapa-amo niyang mukha ay buo na ang araw ko.

Naulit pa ang pag-iwan ko sa kanya ng parehong mga bulaklak sa sumunod na mga gabi pero nong halos tumagal ito ng isang linggo ay napansin kong hindi na niya ito kinuha doon at naiiwan parati doon ang mga dala kong bulaklak para sa kanya. Hanggang sa lahat ng mga ito ay naipon lang doon at hinahayaang malanta ang mamatay.

Nagtaka na ako sa sandaling ito dahil ang buong akala ko ay may nagbago na sa amin pero tulad ng mga nakaraan ay ganon na pa rin ang iniisip kop ala.

Natigilan naman ako ng makita kung ipinilig niya ang mukha niya sa ibang direksyon dito sa kinauupuan ko pero ang mas ikinagulat ko ay nang magdilat ito ng mga mata at tinignan ako.

“Bakit ka pa rin nag-iiwan ng carnation dito?” nang marinig ko ang boses niya ay para ba akong binuhusan ng napakalamig na tubig galing sa talon ng Esperanza nang mahuli na niya ako ng tuloyan.

Napatingin ako sa kanya at kahit liwanag lang ng buwan ang nagsisilbing ilaw sa loob ng silid niya ay nakikita ko ang mga tingin na pinupukol niya sa akin. Mga parehong tingin na parati kong nakikita sa kanya.

“Bakit parang malungkot pa rin ang mga mata niya

?“ bulong ko na tanong sa aking isipan.

“Lex, magpapaliwanag ako, ginagawa ko ito para maging masaya ka man lang…” tugon ko sa kanya na maluwag ko na ikinaginhawa dahil hindi ako nautal na sabi iyon dahil ilang beses ko na rin itong pinaghandaan.

“Hindi ka nakakatulong… mas lalo mo lamang pinalala sa akin ang sitwasyon, umalis

ka na pakiusap…“ sabi niya na tuloyan ng ikinasikip ng damdamin ko “…at sana

huli na ito sa lahat…“ dagdag na niya na ikinadurog na ng puso ko.

“Pero Lex…” hindi pa ako nakatapos sa aking sasabihin ay agad niya siyang sumapaw.

“Hindi ko kailangan ang panunuyo mo kaya sana naman itigil mo na ito… pinapahirapan mo lang ang sarili mo… tinapos ko na iyon nong gabing may mangyri sa atin” sabi niya na ikinaigting ng mga panga ko.

Paano niya nasasabi ang lahat ng ito ng sa mga huling araw ay iba naman ang pinapakita niya sa akin. Lalo na yung araw na nag-isa kami, aaminin ko na sobrang nakakapanibago para sa akin ang tagpuan non pero nagdulot ito ng kakaibang sensasyon sa akin para hanapin pa ito sa kanya.

“Hindi naman mahirap itong ginawa ko Lex… ang mahirap ay yung saktan ka sa paraan hindi mo aasahan…” hindi ko na napigilan ang sarili ko na sabihin lahat ng hinanakit ko. “sana sinabi mo na rin agad… kinumpronta mo na sana ako para tulad ng sinabi mo… hindi ko na pinapahirapan ang sarili

ko dahil tinapos mo na pala ito nong gabi na yon“ dagdag ko at daling lumabas na ng silid niya.

Akala ko lang din kasi na nitong mga nagdaan ay nag-iba na ang tingin siya sa akin. Umasa ako nong may mangyari sa amin na ikakalalim pa ng ugnayan namen. Kung ayaw niyang gibain ang mga harang sa puso niya ay hindi ko na siya pipilitin pa. Hiling ko na lang sana na makalimutan ko na lang siya hanggang sa hindi pa lumalalim ang damdamin ko para sa kanya.

[A/N]: Oy nag-eexpect sila sa binanggit na nangyari sa pagitan nila Lex at Rein… oy beh… ang libog mo… HAHAHAHAHA (ang bad ko masyado) HAHAHAHA (sobrang bad ko talaga) HAHAHAHA (bad ko pa rin).

OO NA GAGAWIN KO NA… BASA NA LANG KAYO AH… HINDI KO KAYO PABABAYAAN. IBIBIGAY KO SA INYO ANG MATAGAL NIYO NG INAASAM NA MANGYARI. LOVELOTS BEH MUAH! KEEP SUPPORTING BY VOTING AND COMMENTING YOUR THOUGHTS… PLEASE, it inspired me <3

Chapter 52

Chapter 52

Elex’s POV

Hindi ko pa rin natityempuhan ang naglalagay ng bulaklak sa lamesa at kahit anong pilit ko na antayin siya ay parating na lamang akong nakakatulog. Kaya sa inis ko ay hindi ko na kinuha ang mga bulaklak doon at hinayaang malanta o mamatay. pero kahit iyon ay hindi pa rin ito natinag. Minsan kinakabahan na ako sa mga pagkakataon na parating may ibang tao ang pumapasok sa silid ko sa gitna ng gabi at nag-iiwan ng bulaklak.

Minsan iniisip ko rin na baka minumulto ako ng kung sinong hindi matahimik sa mansyon na ito at kung sakali man na ganon ay magtatanong na talaga ako sa mga nangyayari dito.

“Insan, gusto mong sumama sa strawberry farm?” mungkahi ni Dianne at sinadya pa talaga ako dito sa kuwarto ko habang nagbabasa.

“Sige magbibihis muna ako…” tugon ko rito dahil kuwento nila sa akin ay malamig ang Sitio na iyon dahil nasa tuktok ito ng bukid.

Paglabas naming ay umiiyak pa si Zeus dahil gusto nitong sumama sa amin pati na rin si Deme pero pinagsabihan ito na huwag dahil medyo malayo ang pupuntahan namen. Pinangakoan ko na lang ang dalawa na dadalhan ng mga strawberry.

“Lex, dito ka na sumakay kay Marcus…” ngiting sabi ni Troy sa akin na ikinatalima ko.

Nakasampa na ako sa likod ni Marcus ng hindi ko maiwasang hindi mailang sa matang kanina ko pa napapansin na tumititig sa akin. Hindi ko na sana ito papansinin pero may kung ano sa akin na gusto ring tignan ito para ikumpirma sa sarili at hindi nga ako nagkamali lalo na at nag-iwas agad ito ng tingin nang mahuli koi to. Bigla namang gumawa ng ingay ang kabayong sinasakyan nito na parang tinatawanan siya.

Habang tinatahak namin ang daan patungo sa Sitio na yon ay napansin ko ang takbo naming na medyo mabilis ay magkatapat lang kami nong nangangabayo sa isang kabayo. Nakakailang dahil pakiramdam ko sinasadya niya ito.

Hindi na rin ako nagreklamo at baka ganon nga lang ito.

“Oh bat parang ang bagal na ng takbo ni Damian, nauungasan na siya ni Marcus oh… Parang nauulyanin na tong si Damian” natatawang banggit ni Troy nang mapansin rin ang takbo ng kasama naming kabayo.

Napatingin naman ako dito at nahuli ko na naman nakaw tingin niya sa akin.

“Di ko nga rin alam eh” hilaw na tawa nito na parang napahiya pa ito.

Hindi ko na lang sila pinansin sa pangangantyaw nilang dalawa dahil nararamdaman ko na ang lamig sa aking mga hita. Ang bobo ko naman kasi alam kong pupunta kami sa malaig na lugar pero ano itong sinuot ko. Maiksing short pero nakajacket.

NAMANGHA ako sa lagi ng kapatagan dito sa itaas kahit na nasa bukid kami ay hindi ko alam na may ganito rito. Mas lalo pa akong namangha sa naggagandahang mga tanim lalo na ang iba’t ibang klasi ng bulaklak. Naalala ko tuloy yung bulaklak na parati kong nakikita sa lamesa sa tabi ng kama ko. Gusto ko sanang hanapin ito kaso tinawag na nila ako sa greenhouse para ipakita sa akin ang mga tanim na mga strawberry.

Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko ng makita ko ang mismong tanim ng strawberry.Nakatanim ang mga ito sa malalaking tubo na binutasan at ang nakakamangha pa ra elevated ito at kay daling pitasin.

“Troy, pweding kumuha?” tawag ko dito para magpaalam na pipitas ako ng prutas.

“Oo naman, basta huwag mo lang ubusin lahat” natatawa nitong sabi sa akin at bumalik sa kanyang ginawang pagsusuri sa mga tanim kasama ni Dianne.

Ganon nga ang ginawa ko at pinitas yung pula na strawberry at agad itong kinain. Napangiwi ako bigla ng malasahan ko na maasim ito. Naluwa ko naman agad ito dahil sa lasa nito. Hindi ko alam na maasim pala ito. Muli pa akong pumitas sa ibang tanim pero ganon pa rin ang resulta. Yung iba ay pinilit ko na lang kainin dahil ayaw kong magsayang dahil hindi biro ang pagtanim daw nito.

Habang nginunguya ko ang napaka-asim na strawberry ay hindi ko namalayan ang biglang paglapit sa akin ng kabayonh sinakyan nila Dianne yung kulay itim. Sa gulat ko ay napasigaw ako.

“Damian!!!’ dinig ko sigaw nito at agad na lumapit para ilayo ito sa akin pero nagmatigas ito at hindi umalis kahit na tinutulak na niya ito.

Nakakatakot lang tignan kasi napakalaki niyang hayop at yung mukha niya ay ilang pulgada lang ang layo sa akin.

“Ano ba Damian, ba’t pumasok ka dito? Bawal ka dito kaya tara na” pagpapaalis nito habang pilit a tinutulak ito pero nagmamatigas pa rin ito at hindi umalis bagkos ay bigla iyong gumalaw at inilapit ang nguso nito sa tanim na mga strawberry na parang inaamoy ito.

Hindi ako gumalaw dahil natatakot ako sa gawin nito pero nong nanatili ang ang nguso nito sa isang strawberry ay tumingin ito muli sa akin na ikinatakot ko pero muli niyang ibinalik nag nguso sa sinimot nitong prutas.

“Kunin mod aw ito… matamis itong naamoy niya” biglang sabi niya na ikinagulat ko na rin.

“H-hindi na, me-medyo marami na akong nakain…” sabi ko dito.

“Huwag ka ng magmaangan pa… ang dami mong nasayang na strawberry oh” sabi niya sabay tingin sa paanan ko at doon nakita niya ang mga nasayang ko nga dahil sa asim nito. “Pinapangako ko na matamis na ito ngayon” dagdag niya sabay lahat ng pinitas niya strawberry sa akin.

Kahit nag-aalinlangan ako ay kinuha ko na lang ito para hindi siya mapahiya pero balak ko rin na hawakan na lang muna ito baka mali lang yung inisip niya sa ginawa ng kabayo.

“Sige na tikman mo na…” nakangiting banggit nito sa akin . “Hindi nagkakamali ng amoy si Damian kaya paniwalaan mo siya”

Sa huli ay wala akong nagawa dahil hindi pa sila umaalis at ayaw ko namang maging bastos sa kanya dahil nagpapakita lang siya ng kabutihan sa akin. Kinagat ko nga ito at halos wala ako sa isip sa nalalasahan ko ngayon. Sobrang tamis na nga nito na parang asukal. Hindi ko alam pero nilamon ko na lang talaga iyon dahil sa wakas nakatikim rin ako ng matamis na strawberry.

“Sabi ko sa’yo eh… you know horses have a great smell too” sabi nito na ikinatingin ko sa kanya at iwan ko ba nahawa na rin ako sa mga ngiti niya sa akin na parang wala akong masamang nasabi sa kanyan noon.

“Wow naman tol dumugo ilong ko don… ano nga yung sinabi mo?” biglang hirit nong si Ondoy na biglang sumulpot lamang.

“Gago ka… sinabi ko lang yung sinabi sa akin ni Dianne… di ko nga rin alam eh” tugon nito sa kaibigan na ikinatingin ko dito na ikinatawa nilang dalawa sa lokohan nila. Napangiti na rin ako sa mga tawanan nila at hindi ko alam basta nakakatawa.

Nagpatulong ako kina Rein na pumitas ng matatamis na strawberry sa tulong na rin ni Damian. Parang gusto ko nan gang anihin na lang ito lahat dahil maraming naamoy si Damian na matatamis daw malapit kina Troy kung hindi lang kami sinita nito.

Pagkabalik namin sa mansyon ay masaya naming sinaluhan ng mga kapatid ko ang dala ko na strawberry.

“Dami po itroberi don Kuya?” bulol na sabi ni Zeus sa akin na ngiti kong tinanguan.

“Isama mo na ako sa susunod Kuya ah… ang unfair niyo naman eh…” pagmamaktol ni Deme.

“Kung marunong ka ng mangabayo” natatawang kong banggit rito.

Habang masaya kaming kinakain ang strawberry dito sa may Terrace ay nakita ko naman si Rein na naglakad papalabas na sana nang maalala ko na hindi pa pala ako nagpapasalamat sa kanya.

“Rein!!!” tawag ko dito at napalinga-linga ito para hanapin yung tumawag sa kanya kaya kumaway ako saglit para makita niya agad at dali itong nilapitan. “Sa-salamat pala” hingal ko na sabi nang makalapit ako sa kanya.

“Wala yon… Kay Damian ka nga dapat magpasalamat eh “ sabi nito at napahawak sa kanyang batok na parang nahihiya.

“Sige pasabi na lang sa kanya” ngiti ko ring tugon rito.

Ilang minuto lang ay nagkaroon ng nakakailang na katahimikan sa pagitan naming dalawa dahil sa wala na akong mabanggit na paksa sa kanya.

“Ah sige balik na ako sa loob” naiilang ko na rin sa sabi para mawala ang ilangan naming dalawa na ikinatango niya bilang pagsang-ayon na rin sa sinabi ko.

Tatalikod na sana ako para umalis ng pinigilan niya ako.

“Am teka lang Lex, kumakain ka ba ng manga?” pigil niya sa akin.

“Kung yung maasim ay hindi eh…” sabi ko dito dahil hindi talaga ako masyadong mahilig sa maasim na pagkain.

“Huwag kang mag-aalala kasi malapit na ang ani ng manga yung carabao ba… pangako matatamis yon” sabi niya sa akin.

“So magnanakaw tayo ng manga?” sabi ko na ikinabigla naman niya sa kanyang sinabi.

“Naku hindi-hindi… ahh mauuna lang tayong titikim… syempre ako na ang pipili sa pinakamatamis na manga don” sabi niya na ikinataas niya ng kamay at ikinumpas ito sa ere na parang isang bata na naghahambog ng kanyang talento.

Napangiti naman ako sa ginawa niyang yon.

“Sige aasahan ko yan…” sabi ko at tumalikod na para pumasok sa mansyon.

“Bukas Lex ah, dapit hapon para hindi masyadong mainit… pupuntahan kita dito!” hirit pa niya na ikinalingon ko sa kanya para bigyan ito ng isang paninigurado na ngiti at doon nakita ko rin ang ngiti niya.

Agad ko nang binawi ang tingin ko sa kanya dahil sa biglang pagbilis ng tibok ng puso ko. Kung hindi ako nagkakamali ay dahil iyon sa ngiti niyang magkatulad lang ng sa kanya.

Habang inaalala ko ang mga ngiti na yon ay nakaramdam na naman ako ng paninikip ng dibdib ko. Hindi ko alam kong tama ba itong ginawa ko sa sarili ko. Pero hindi naman habang buhay iiwasan ko si Rein dahil lang sa magkapareho sila ng mukha ni Neil.

Chapter 53

Chapter 53

Elex’s POV

Hindi pa dapit hapon ng lumabas ako ng mansyon para maghintay kay Rein.

Ilang beses ko rin tong pinagisipan kung sasama ba ako sa kanya dahil sa totoo lang ay nawawalan ako ng tiwala sa sarili ko. Tiwala na baka magiba yung pader na unti-unti kong binabakod sa puso ko. Pero nangako na din kasi ako sa kanya at ayaw kong baliin yon, hindi sa napipilitan ako na tuparin iyon pero wala naman akong nakikitang mali kundi ang puso ko lamang. Hanggang sa maari lang ay hindi ko na bibigyan pa ng kung anong sakit ang puso ko. Tama na yung isang beses.

“Anjan ka na pala Lex!” hindi ko namalayan na andito nap ala siya.

Nakasakay siya sa kabayong si Damian na dumating dito. Pero hindi iyon ang talagang napansin ko kundi siya na nakahubad ng pangitaas na parati niyang ginawa na sobra ko na lamang din ikina-ilang. Wala atang araw na hindi niya binabalandara ang napakaperpekto niyang katawan. Bawat laman non ay inukit ng naayon sa kanyang katawan.

Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakatitig sa kanya kung hindi lang ito nagsalita.

“May problem aba Lex?” tanong niya sa akin na agad kong ikinatingin sa ibang direksyon.

Natinguha naman niya siguro ang mga ikinikilos ko dahil walang sandali sa tuwing ganito siya kalapit sa akin ang pagkailang ko sa kanya.

“Pasensya ka na… Teka kukunin ko lang yung damit ko sa kuwadra” hindi ko alam kung nananadya siya o talagang nakakalimutan lang talaga niya ang parating magdamit. Hindi na ako magtataka kung ganoon ang balat niya.

Nakita ko naman ang pag-iling ni Damian sa inakto ni Rein na ikinangiti ko. Buti pa itong si Damian tinulongan pa ako kahapon. Agad akong lumapit dito para personal na magpasalamat.

“Salamat pala kahapon sa pagpatikim sa napakatamis sa strawberry na natikman ko nasarapan din ang mga kapatid ko” sabi ko dito na ikinagawa niya ng ingay na pakiramdam ko ay nasasabi ito ng ‘walang anuman’.

“Aba hindi ka na takot kay Damian… Mabait talaga itong alaga ko pero tulad ko matigas rin ang ulo” nakangisi niyang banggit sa akin nong makalapit sa amin.

Hinampas naman ito ng buntot ni Damian nang makalapit ito at natawa ako nang habang nagsasalita ito ginawa ni Damian kaya ayan nakain niya yung ibang hibla.

“Gago talaga to…” saway ni Rein sa kay Damian at tinulak dito na ikinailing ng kabayo. “Tara na nga…” sabi nito at umangkas na sa likod ni Damian si Rein pagkatapos ay naglahad ng kamay para makaangkas na rin ako sa likod niya.

“Humawak ka lang sa akin” paalam nito sa akin na hindi ko naman ginawa hanggang sa nagsimulang maglakad si Damian palabas ng mansyon.

Ramdam ko na ang unti-unting pagbilis ng takbo ni Damian kaya kumapit ako sa damit ni Rein para kung sakali lang. Pero ang kaninang pirme nitong takbo ay unti nang bumilis hangang sa mas lalo pa itong bumilis na ikinakapit ko na sa katawan ni Rein sa pamamagitan ng pagpulupot ko sa kanyang bewang.

Rinig ko na may sinabi siya pero hindi ko ito masyadong narinig.

Pagkarating namen sa malaking taniman ng manga ay sobra akong namangha sa hitik ng bunga sa bawat puno dito. Lahat ay may magagandang bunga at halos ang paligid ay amoy manga na.

Iniwan namen si Damian sa hindi kalayuan para maghanap ng magandang puno daw.

“Pakihawakan naman Lex…” biglang sabi nito na ikinatingin ko sa kanyan dahil sa palinga-linga ko sa taas.

Naghubad ito ng damit at ibinigay sa akin. Nakita ko na naman ang perpektong katawan niya. Kung di ko lang kakilala ito ay inisip ko na inaakit ako nito. Inaakit nga ba?

“Baka kasi mamantyahan yang damit ko, patay ako kay Tita puti pa naman yan” sabi niya bago ito umakyat ng puno na walang kahirap-hirap hanggang sa nawala na siya sa aking paningin dahil sa nilamon na siya na mga dahoon s asana ng manga.

Sandali akong naghintay at inilibot ang tingin sa paligid. Pansin ko na kami lang ang tao dito. Naalala ko naman si Damian kaya nong tignan ko siya sa lugar kung saan namen siya iniwan ay wala na ito roon. Nabahala naman ako.

Ilang saglit lang ay biglang may bumagsak sa harap ko na sobra ko na lamang ikinatili.

“Hehe pasensya ka na, hito oh, matamis ito…” sabi niya sabay ngisi niya ng napakawagas.

Halos liparin na ang kaluluwa ko palayo sa katawan ko dahil sa biglaang pagsulpot niya sa harapan ko.

Inabot ko yung manggang iniabot niya sa aking ng titigan ko lamang ito dahil hindi ko alam kung paano ito babalatan habang siya ay kumain na.

“Hindi ka marunong? Saglit lang pakihawak muna nito.” Sabi niya at iniabot sa akin gang manggang kanyang kinakain habang binabalatan niya ang manggang ibinigay niya sa akin.

Pagkatapos balatan syempre kumagat na ako, halos manlaki ang mata ko sa sobrang sarap at tamis ng manggang ito.

“Sabi ko sa’yo eh matamis ang mga ito, hindi na natin kailangan pa si Damian para ipahanap ang pinakamatamis” nong sabihin niya iyon ay naalala ko na nawawala pala si Damian.

“Oo nga pala Rein, nawawala si Damian… hindi mo kasi tinatali” sabi ko dito bago muling kumagat ng manga.

“Naku! Ayaw na ayaw nong nilalagyan siya ng tali… kaya walang sumasakay sa kanya dahil matigas ang ulo, natatakot kumbaga baka maaksidente sila” sabi nito sa akin.

“Ikaw ba? Hindi ka ba natatakot? I mean yung ibang kabayo nilalagyan ng paraphernalias kaya minsan natatakot ako” sabi ko naman dito.

“Tiwala lang siguro namen sa isa’t-isa yon… nasanay na rin ako na walang gamit kasi medyo masakit yon sa hinaharap ko.” Bigla niyang sabi na ikinatigil ko sa pagkagat ng manga at napadako ang tingin ko sa kanya.

Natigilan rin siya sa kanyang sinabi at nahiya dahil sa bulgar na pagkasabi niyang iyon. May naalala tuloy ako na bagay tungkol sa kanya at hindi ko na lang alam kung bakit biglang nag-init ang pisngi ko at lalo sa parte na iyon ko na nabubuhay.

“Ma-may iba p-palang mga plantasyon dito, gusto mong puntahan natin?” pag-iiba niya sa usapan na ikinapasalamat ko dahil baka tuloyan na akong lunurin ng pagnanasa.

“Wala na si Damian paano tayo makakaalis?” tanong ko dito na ikinangisi niya.

“Tawagin ko lang…” sabi niya it ipinasok ang mga daliri niya para gumawa ng isang matinis na tunog o mas magandang sabihin na sipol.

Agad naman akong narinig ang boses ni Damian na tumatakbo sa kinaroroonan namen. Namangha ako dahil kahit walang tali si Damian ay sumusunod siya kay Rein.

Nang makasakay na kami kay Damian ay nagsabi ito na pupunta kami sa plantasyon ngayon ng kakao pero naalala ko yung mga bulaklak sa Sito Syete at ang bulaklak na parating iniiwan sa kuwarto ko. Baka doon ko kasi iyon mahanap sapagkat malamig ang klima doon.

“Rein, puwede ba tayong bumalik sa Sitio Syete? May titignan lang ako” sabi ko dito na sandali niyang ikinatigil.

“Anong gagawin mo don? Kakain ulit ng strawberry?” tanong niya sa aking habang sinenyasan si Damian na hinaan ang takbo niya para marinig niya ako.

“May titignan lang ako saglit lang naman… babalik din tayo agad” sabi ko.

Ito naman talaga ang pakay ko dahil kahapon ay hindi ko na nagawang tignan pa ang mga bulaklak dahil dumidilim na ang paligid pero ngayon ay may sapat na akong oras para hanapin ang kaparehong bulaklak na iniiwan sa kuwarto ko.

Dali lang kaming nakarating sa Sitio Syete kahit may kalayuan dahil sa bilis ng takbo ni Damian ng magbiro ako sa pagkakupad nitong tumakbo bigla kaya biniro koi to at doon na ito sobrang tumakbo ng napakabilis at matulin.Napapakapit na ako kay Rein ng husto.

Agad akong bumaba kay Damain ng masilayan ko na ang mga bulalak.

“Ano nga ulit ang gagawin mo dito?” tanong sa akin ni Rein pero hindi ko na ito pinansin at daling hinanap ang parehong bulaklak na iniiwan sa akin.

Halos kalahating oras na akong naghahanap at nalibot ko na ang taniman pero wala akong makitang tulad ng bulaklak na iniiwan sa silid ko. Ayaw kong isipin na minunulto ako dahil yung tuyong bulaklak kinaumagahan ay nabuhay.

Hindi ko na lang din namalayan si Damian na lumapit sa akin kung hindi lang nito binubundol ang mukha niya sa balikat ko.

“Ano ba yan Dam –” hindi ko na natapos ang sasabihin ng nagulat ako sa nakikita ko.

Nakabitbit sa bibig ni Damian ngayon ang bulaklak na matagal ko ng hinahanap.

“Paano mo nalaman na –” natigilan ako ulit dahil wala akong pinapaamoy dito dahil nakalimutan kong dahil ito pero paano niya nalaman na ito yung hinahanap ko.

Muli akong na patingin sa kabayo dahil sobra akong nababahala dahil hindi imposble. Kaya alam ni Damian hinahanap ko dahil alam niya kung saan ito mahahanap. Napatingin ako sa Rein na nababalisang tinitigan ako.

“Ikaw?” tanong ko dito ng puno ng frustration ang boses ko.

“Magpapaliwanag ako Lex…”

“Ikaw yung nag-iiwan sa akin nito? Ikaw yung pumapasok sa kuwarto ko tuwing gabi?” tanong ko sa kanya ng puno ng paninisi. “Bakit Rein?”

“Dahil gusto kita Lex…” tugon nito sa sobra ko na lamang ikinagimbal. Hindi maaari ito.

Wala sa isip akong napaatras mula sa kanya dahil sa isinisiwalat niya sa akin. Pilit naman niya akong inaabot pero pilit akong lumalayo sa kanya hanggang sa kusa na akong tumakbo palayo sa kanya.

Hindi maaari na magkagusto siya sa akin dahil pakiramdam ko hindi tama. Hindi tama na tulad niya na magkaparehong mukha ng dati kong kasintahan ang mahuhulog sa akin muli. Hindi maaari na paulit ilit na lang na ganito.

Pero hindi pa ako nakakalayo ng biglang may humigit sa pulsuan ko at sa isang iglap lang ay nasa mga bisig na niya ako. Niyayakap.

“Patawarin mo’ko kung biglaan pero totoo… nagkagusto na ako sa’yo Lex” sabi nito na ikinailing ko sa kanyang dibdib at pilit na kumakalas sa kanya.

Haggang sa unti-unti na akong naghihina dahil sa pilit kong pagkalas sa kanya na hindi ako binibitawan. Hanggang sa maramdaman ko na lang ang iilang mga patak sa tumatama sa aking pisngi at kasunod non ay ang isang malakas ng buhos ng ulan.

Papaano na naman ba ako makakaalis sa parehong senaryo na ito kung yung sarili kong tiwala ay unti-unti nang nagigiba nito.

[A/N]: ay bitin ulit? HAHAHAHAHA (super bad ko na talaga sa inyo) last na talaga ito… ibibigay ko na sa inyo ang inaasam niyo.

Sa susunod pa nga lang na chapter hahaahahah~

Pero huwag ulit mag-alala…

Elex & Rein, Neil & Lyle… oo sila meron yung complete scene hanggang gushing ooze, nyeta~

Leave a Comment about the next chapter kasi yung gusto niyo na scene na eh… ANY RECOMMENDATION???

I HAVE NEW STORY PALA, TITLE IS “SOMETHING” I was inspired of the plot when I hear this song of Girl’s Day – Something.

It’s something like there are lot of pain going on sa kanta so I came up with that story and gusto ko mga transwoman naman ang magiging character nila. Lovelots mga beh!!!

Chapter 54

…Warning…

SSPG

Chapter 54

Rein’s POV

Bakit ganon na lang niya itapon yung nangyari sa amin nong gabing minsan tinamasa namin ang pakiramdam na marating ang rurok ng aming pagnanasa? Inaamin ko na unang beses ko nadama na sakopin ang kinaibuturan niya at halo-halong emosyon ang mas nangibabaw pa sa ibang emosyon ng mag-isa ang aming mga katawan. Ngunit bakit ganito na lang niya gustong tapusin ko ito.

Habang pinagmamasdan ko ang mga nipa sa taas at kung paano ang mga butas nito ay parang mga bituin sa langit na nagniningning ay naalala ko kung paano natapos ang gabing iyon na parang lumiwanag ang kalangitan.

Pinilit ko siyang pinapasok sa loob ng kubo para maiwasan namin ang pagkabasa sa malakas na buhos ng ulan. Halis takip-silim na ngunit hindi pa rin ito tumitila at parang uulan pa ito ng malakas.

Nakaupo siya ngayon sa lantay at kinikiskis ang mga palad sa kanyang braso dahil sa lamig. Nasa tuktok pa naman kami ng bukid kaya mas malamig dito. Kaya naisipan kong tabihan siya para kahit papaano makagawa kami ng init dalawa.

Ngunit sa pagtabi ko sa kanya ay ang pag-iwas niya palayo sa akin. Napabuntong-hininga na lang ako dahil alam kong galit ito nang malaman niyang ako ang nagiiwan ng bulaklak sa kuwarto niya. Akala ko kasi magugustohan niya. Pero nagkamali ako. Natatakot nap ala siya.

“Tungkol don sa bulaklak, wala akong balak sa’yo na iba Lex maniwala ka… gusto lang talaga kita kaya kahit papaano gusto kong sumaya ka.”

paliwanag ko sa kanya.

Tumingin ako sa kanya ngunit wala siyang ginawa kundi ang manatiling nakatingin sa ibaba.

Nakaramdam na ako ng sobrang kalungkotan sa aking puso pero kung gusto ko siya ay dapat ipaglalaban ko ang nararamdaman ko.

“Nong una talaga kitang nakita, akala ko babae ka. Pero nong mas lalo kitang tinitigan ay may naalala ako sa’yo. Larawan ng babae na simula pa lang nong magkamuwang ako ay ninais kong makilala, makita man lang sa personal. Habang tumatagal, habang pinagmamasdan ko lang ang larawan na iyon ay hindi ko namalayan na nahuhulog na ang loob ko, sa isang mukhang pintura lamang.

Akala ko nasisiraan lang ako ng ulo pero hindi, alam ko sa sarili ko na gusto ko ang babaing nasa larawan na iyon. Mula sa kulay-kastanyo nitong mga mata, sa matangos nitong ilong, at sa pulang labi nito na kapag tinitigan mo ay parang ngumingiti sa’yo… Lex, binigyan mo ng buhay ang larawan na yon. Ikaw si Esperanza…“

kwento ko sa nararamdaman ko.

Muli ko siyang tinignan at ang mga mapupungay niyang mga mata ay parang unti-unti ng naluluha.

“Bakit Lex?”

tanong ko dito, nababahala.

“Hindi mo’ko gusto dahil si Esperanza ang nakikita mo sa kataohan ko. Magkamukha kami pero magkaiba kami sa maraming bagay…”

sabi nito na mas humigpit ang pagkakayakap niya sa sarili.

“Mali ka ng iniisip… Oo, magkaiba kayo pero ikaw yung totoo… andito ka, tunay sa

mga mata ko“ sabi ko dito na ikinalandas ng mga luha niya sa mga mata niya na labis ko na lamang ikinabahala.

“May nasabi ba akong mali, Lex?”

agarang tanong ko dito.

“Pigilan mo na lamang ang nararamdaman mo. Hindi ako ang taong gusto mo kaya hanggang maaga pa pigilan mo na.”

Sabi nito na ikinasikip ng damdamin ko.

Ngayon parang natauhan ako sa sinabi niya. Totoo na sa isang larawan ako nagkagusto pero ngayon nakita ko siya sa katauhan ni Elex ay nabuhayan ang loob ko na mahalin siya.

“Mahal kita hindi bilang Esperanza kundi kung ano ka ngayon… Magkapareho kayo ng mukha pero sinisigaw ng puso ko ay ikaw, ikaw ngayon na totoo sa paningin ko at hindi yung larawan.”

Mariin kong sabi sa kanya para ipahatid na gusto ko na siya ngayon.

“Hindi ako babae, Rein. Walang pupuntahan yang nararamdaman mo kaya kung maaari tapusin mo na”

mariin din niyang tugon sa akin na ikinagulat ko.

Alam ko na nong una na lalaki siya pero hindi iyon ang sinisigaw ng puso ko. Mahal ko siya dahil nakita ko sa kanya ang pagmamahal na ipinadama ko sa larawan. Tulad ng sa larawan ang pagmamahal ko sa kanya. Mahal ko siya. Bilang ano siya ngayon.

“Hindi ko maturuan ang puso ko Lex na hindi mahalin ka. Ikaw na parehong mukha niya”

sabi ko at inabot ang mukha niya para tignan ako. Sobrang gulat ang nararamdaman ko nang masilayan ko ang mukha niya. Napakagat ako ng ibabang labi ng makita ko ang mga parehong mata nila, ang mga mapupulang labi nito na parang sa larawan na nasa harap ko na nagkabuhay.

“Mamahalin kita…”

Kasabay ng pagpikit ng aking mga mata ay ang pagdampi ng labi ko sa kanyang malalambot na mga labi. Hindi ko alam ang ginagawa ko pero sobra akong nahahalina nang madama ko ang tamis ng halik niya. Parang inaangat ang puso ko nang masakop ko ang mga labi niya.

Parang tubig sa talon ang nararamdaman ko na rumaragasang bumagsak sa pinakaibuturan ng puso ko. Nagagalak. Natutuwa. Nagnanasa ang damdamin ko para sa kanya ngayon.

Isang ungol mula sa kanya ang narinig ko sa sobrang ikinalundag ng damdamin ko dahil hudyat ito na naipapadama ko na sa kanya ang pag-ibig ko.

Dahan-dahan ko siyang inihiga at pinaunan sa aking bisig nang hindi pinuputol ang aming halikan dalawa. Nakaibabaw na ako sa kanya ngayon at pinasadahan ng mga kamay ko ang malambot niya balat sa loob ng kanyang dami. Mas lalo itong gumawa ng ungol na nagdudulot ng sobrang kagalakan sa akin dahil alam kong napapasaya ko siya.

“Lex…”

sabi ko habag kumakapa ng hininga.

Para akong tinamaan ng kidlat nang masilayan ko ang mga mata niya na puno na ngayon ng pagnanasa. Bigla na lamang niyang pinulupot ang mga bisig niya sa aking leeg at inangking ang mga labi ko na ngayon.

Nangangatog lahat ng kasukasuan ko ng maramdaman ko ang kanyang pagnanais na laliman pa ang halikan namin dalawa. Gulat na lamang ako ng pasukin niya ang bibig ko ng kanyang malambot na dila na hindi ko alam ang gagawin nang paglaruan niya din ang dila ko. Mas lalo pa akong nangatog nang maramdaman ko haplos na sa aking katawan.

Hanggang siya itaas niya ang kaing damit na agad ko ring hinubad. Nanakit ang gitnang bahagi ko na iyon dahil gusto nitong kumuwala ng hipoin niya ang dibdib ko.

“Ahhh…”

ungol ko dahil sa pagkakasikip ng katigasan ko sa loob ng aking hapit na pantalon. Mas lalo itong sumakit nang bigla niya itong hipuin na nagdulot ng sobrang init sa katawan ko.

“Lex…”

daing ko sa ginawa niya.

Agad niyang kinalas ang batones ng pantalon ko at ibinaba ang zipper non. Huminhawa ang pakiramdam ko ng makawala sa pantalon ang alaga ko pero nakakulong pa rin ito sa aking salawal. Hinawakan niya ang garter non at ibinaba ito na tuloyang ikinawala ng alaga ko sa kanyang lungga.

Rinig ko ang pagsinghap ni Elex kaya napatingin ako sa kanya. Nanlaki ang mata nito nang makita ang pagkalalaki ko. Sobra akong nahiya sa ginawa niyang pagtitig sa katigasan ko dahil alam kong hindi normal ang laki at taba nito. Lagi akong laman ng tuksohan noon dahil dito. Kabayo daw ako.

“Pasensya ka na Lex…”

paghihingi ko ng tawad dito dahil sa naudlot na rin naming halikan dalawa.

Pero nanatiling nakatitig lamang siya sa aking pagkalalakii at halos hindi makapaniwala ang mga tingin niya doon. Bigla na lamang niya itong hinawakan na ikinaigting ko nang maramdaman ko ang lambot at init ng mga palad nito sa paligid ng pagkalalaki ko.

Napamura ako nang makitang hindi na mag-abot ang mga daliri niya sa pagsakop ng kamay niya sa katigasan ko.

Mas lalo akong napaigting at napamura nang saglit niyang tinaas baba ang kamay niya. Tangna, gusto kong gawin niya ulit iyon.

“Lex…”

hingal ko na tawag sa kanya.

Para akong kinakapusan na ng hininga pero sobrang init ng katawan ko.

“Gawin mo ulit”

utos ko sa kanya para muli niyang gawin yon ginawa niya kanina dahil sobrang nakakalundag ng puso. Hindi ko mahanap ang tamang salita pero sobrang nakakalundag ng damdamin.

Ginawa naman niya ang ninais ko at bahagyang bumangon para pagtuonan ng pansin ang katigasan ko. Halos dalawang kamay na niya ang sumakop sa pagkalalaki ko pero hindi niya masakop lahat.

Napamura ako sa kaisipan kung sadyang maliit lang talaga ang mga kamay niya o talagang Malaki at mahaba lang ako.

Sinalsal na nga niya ang katigasan ko at sobrang nagdidiliryo na ang sistema ko sa ginawa ko. Pikit mata kong timasa ang hatid na sarap ng kamay niya. Kumawakawala na sa bibig ko ang mura at ungol sa ginawa niyang pagsasalsal sa pagkalalaki ko. Nakuyom ko na ang mga palad ko sa ibayong sarap na hatid ng kanyang mga palad. Ngunit natigilan ako ng may maramdaman akong basa sa tuktok ng pagkalalaki ko kaya dumilat ako para tignan iyon.

Ngayon nanlaki na ang mata ko nang makita kong isinubo na niya ito. Halos tawagin ko na lahat ng santo sa langit na hatid ng mas mainit niyang bibig sa katigasan ko.

“Ahh Lex…”

ungol ko habang tinatawag ang pangalan niya. Hinihiling na sana lagpasan pa niya ang hatid na sarap na ginagawa niya. Tumbasan pa ang kakaibang pakiramdam na bumabalot sa sistema ko dahil sa pagkakasubo niya sa pagkalalaki ko.

Hanggang sa naramdaman ko ang paggalaw ng bibig niya kaya muli ko siyang tinignan para makita ang ginawa niyang pagsubo sa akin. Hanggang dulo lang siya pero pilit niya akong sinusubo na sobra ko na lamang ikinabalisa ng maramdaman ko ang kakaibang sakit ng aking bayag at pantog.

“Lex…”

babala ko pero huli na nang sumabog na ang katas na dulot ng matinding pagnanasa ko sa loob ng kanyang bibig. Lahat niyon ay sumabog sa mainit niyang bibig at parang walang tigil sa pagbulwak ng pagkalalaki ko dahil dito.

Parang lahat ng lakas ko ay sumabog sa loob ng bibig ni Elex kaya nong wala na akong mailabas ay agad akong bumagsag sa kanyang tabi, lupaypay ang katawan at abot-abot ang hininga.

Iyon pa lamang ang naalala ko pero sobrang nangaapoy na ang katawako ko nang maalala ko ang tagpuan na iyon. Kalahati pa iyong sa nangyari pero nagdulot ito ng sobrang pagnanasa sa buong katawan ko ngayon gabi.

Dama ko ang katigasan ko sa aking salawal sa tagpuang bumabalik sa aking isipan.

“Bakit ba ginawa mo sa’kin to?”

Chapter 55

…Warning…

SSPG

Chapter 55

Elex’s POV

Napikit na lamang ako ng aking mga mata nang banggitin na naman niya ang tagpuan na nangyari nang gabing nalaman ko na siya pala ang nagiiwan ng mga bulaklak sa kuwarto ko. Sobrang panghihinayang sa sarili ko ang muling sumakop sa isipan ko.

Hindi ko dapat ginawa yon.

Pero hito na ulit siya sa alaala ko. Ang unang beses na maramdaman ko ang halik niya sa aking mga labi. Kung paano nawala ako sa huwisyo ng gabing pinadama niya sa akin ang malamlambot niyang mga halik sa akin.

Napakagat ako ng labi ng maaalala ng aking isipan ang kabuoan ng pagkalalaki niya. Alalang-alala ko ang katigasan nito. Ang laki at haba nito. Ang mga pintig nito sa mga palad ko. Ang lasa ng katas niya.

Bumalikwas agad ako ng bangon ng pati iyon ay alalang-alala ko pa. Lahat ng tagpuan na yon ay hindi mawala-wala sa aking isipan. Gusto kong ibagok ang ulo ko sa matigas na pader para makalimot.

Mas lalo akong nagdiliryo ng maalala ko ang lasa ng katas niya. Sa tanang buhay ko yon pa lang ang unang beses kong makatikim non. Kahit si Neil ay hindi ko minsan nalasahan iyon hapag ginawa namen ang mag-isa.

Pero sa tuwing kay Rein, lahat ay sinusuko ko. Lahat hinahayaan ko. Lahat tinatanggap ko.

Nasapo ko na lamang ang ulo sa huling salitang binanggit ng isip ko.

Sa dami ng bumulwak na katas niya sa aking bibig ay halos lahat nong ay nalunok ko. Gusto kong masuka sa mapakla, maalat, mainit at malapot na pakiramdam non. Unang beses ko ang makatikim ng tamod.

Habang hawak ang bibig ko para pigilan ang ibang katas nito na lumandas sa bibig ko tumingin sa kanya para manghingi ng tulong sa kung ano ang gagawin ko. Mabilis ang pagtaas-baba ng kanyang dibdib at lupaypay ang katawan niya sa lantay. Pikit mata sa nangyari sa amin.

Dumako ang tingin ko sa kanyang ibaba na halos ikinasinghap ko na nang makita ang kanyang pagkalalaki ay matuwid pa ring nakatikas.

Hindi ko alam ang init na muling umusbong sa aking diwa ng masilayan ko ang pagkalalaki niya. Para bang may kung ano sa akin na gusto madama siya sa pinakasulok ng pagkatao ko.

Wala sa isip kong ibinaba ang pang-ibabang damit ko at idinura ang huling katas na naiwan sa bibig ko. Napaungol ako nang maramdaman ko ang init non sa aking bukana. Walang pasabi akong dumagan sa kanya at umupo sa kanyang pagkalalaki na nasa pagitan ng hiwa ng pwerta ko.

Gulat tong napadilat at napatingin sa akin. Bakas sa mukha niya ang matinding kalituhan pero sinasabi ko na sinasakop na ako ng matinding pagnanasa sa init na kanyang dinulot sa akin.

“Lex anong gagawin mo?”

natatarantang tanong niya bago ko tinutok ang kanyang sandata sa aking bukana.

“Lex huwah ahhhhh….”

Mahabang ungol niya at pati na rin ako ng maarok papasok ang katigasan niya.

Parehong kaming na napaliyad at napaigting sa pag-isa ng aming katawan. Kita ko ang umiigting mga ugat sa kanyang leeg nang dumausdos ako bigla pababa sa kanyang kahabaan dahil sa pagkadulas ko. Napasubsob ako sa kanyang dibdib sa matinding sakit na aking naramdaman nang pumasok siya sa akin.

Parang unang beses ulit ang pakiramdam ko ng muling may pumasok sa akin. Ngunit kakaiba sa unang pakiramdam. Parang unang beses akong napuno. Unang beses na narating ang pinakaibuturan ko at ang pinakamasakit ay parang may napupunit sa loob ko. Ang sakit. Hindi ko makayanan. Gusto kong tumayo at hugotin ang nasaksak na sandata ngunit mas humahapdi lamang pag ginawa ko iyon. Nagsisisi ako kung bakit nagkaganito.

Humahagulhol na ako ng iyak dahil wala akong magawa. Nasasaktan ako.

“Lex…”

tawag niya sa akin.

“Please, huwag kang gumalaw”

pakiusap ko sa kanya.

“Bakit?”

nag-alala niyang tanong sa akin.

“Masakit… sobrang sakit… Ang sakit-sakit Rein.”

Umiiyak ko na sabi sa kanya.

Hindi pa rin humuhupa ang hapdi sa parting iyon at nasusuka na ako dahil parang napuno na ako. Ngunit sa hindi inasahang pagkakataon ay bigla siyang bumangon kaya mas lalo pa akong dumausdos sa kanya. Akala ko yun na yon. Pero meron pa pala.

“Ahhh…”

Pareho naming ungol dalawa.

“Lex ang sarap…”

ungol niya sa aking tenga ngayon.

“Masakit… Rein masakit”

daing ko sa nararamdaman.

Saglit kaming natahimik dalawa at pinakikinggan lamang ang isa’t-isa. Naisip ko na lang na huwag ng kumilos at antaying lumupaypay ito sa loob ko pero paano koi yon gagawin kong unti-unting tumataas ang libido ko sa bawat kislot at pintig na ginagawa ng kanyang katigasan sa looban ko.

“Rein…”

tawag ko dito.

“Hmm…?”

tugon naman agad nito habang nakayakao siya sa akin. Ako naman ay nakakapit lang sa balikat niya at nakapilig ang ulo sa kanyang dibdib.

Dinig na dinig ko ang bawat pagtibok ng puso niya at ramdam ko na pabilis ng pabilis ito.

“Itaas mo’ko… Hugotin mo na. Ang sakit sakit kasi”

tugon ko rito.

Wala akong narinig sa tugon sa kanya pero naramdaman ko ang paghawak niya sa pisngi ng aking pwerta.

“Huhugotin ko na”

sabi niya sa aking at dahan-dahan akong itinaas.

Ngunit sa bawat pagtaas ko para mahugot ang sandata niya ay nagdulot ng matinding libog sa aking sistema ang bawat hagod ng kanyang katigasan sa aking looban. Ang kaninang mahapdi na pakiramdam ay napapalitan ng sobrang pagnanais na muling iyong madama.

“Rein…”

tawag ko para pigilan siya.

“Bakit?”

saglit siyang napahinto sa pagtaas sa aking para tignan ako.

Wala na akong isinagot sa kanya at dumausdos na muli pababa sa kanyang pagkalalaki. Muli kong naramdaman ang parehong sensyasyong na gusto ko muling maramdaman.

Pareho na kami ngayon napaungol dalawa sa pagtaas-baba ko sa kanyang katigasan. Sa bawat diin ko sa kanyang pagkalalaki ay sari-saring sensyasyon na aking natatamasa.

“Ang sarap Lex…”

ungol niya sa aking habang nakahawak sa aking balakang para salubongin ako.

“Hmmnngghh…”

tanging sambit ko sa bawat indayog ko sa kanyang pagkalalaki.

Hindi na ako halos madilat ang aking mga mata at hinahabol ang aking hininga hanggang sa mga ungol na lamang namin ang maririnig sa buong paligid. Dumadaing na ako sa sobrang kasiyahan sa mga haplos ng kanyang pagkalalaki sa aking lagusan.

Pinilit kong idilat ang aking mga mata para tignan siya at doon nakita ko na nakatitig lamang siya sa akin. Minamasdan akong gumagawa ng mga ungol. Hanggang sa hinawakan niya ang ulo ko para ilapit sa kanya at muling dinampi ang mga labi sa isa’t-isa. Kakaiba. Nakakapanibago ang lasa. Doon ko lang napagtanto ang naghalo naming laway at ng kanyang katas. Pinagsasalohan naming dalawa.

Umungol ako sa maharas na niyang paghalik sa akin. Sabayan na rin ng marahas niyang pagdiin sa balakang ko sa kanyang katigasan. Para siyang walang kapaguran dahil ang kaninang mabilis lamang na pagbayo ko ay mas binilisan pa niya.

Hingal na bumababa ang kanyang mga halik sa aking. Mula sa aking pisngi at leeg na inuulanan niya ng mga halik. Pero ang mas ikinagulat ko ay ang pagkagat niya roon na sobra ko na lamang ikinaliyad. Sabayan pa ng mga hagod niya ang mga pagkagat niya sa aking balat na sobra ko na lamang ikinaulol

“Rein…”

daing ko sa kanyang pangalan habang pilit na dinidiin ang mukha niya sa akin para markahan ako.

Napamura ako sa kaisipan na ni minsan ay hindi ko hinahayaan si Neil noon na gawin ito sa akin pero bakit kay Rein hindi. Mas gusto kong angkinin pa niya ako. Gusto kong pababoyin niya ako.

“Ahhh… Rein ang sarap”

nawawala na ako sa huwisyo sa pagpuri sa kanyang ginagawa.

Bigla naman niya agag iniba ang aming posisyon at ngayon at nasa ibabaw ko na siya at ang aking mga paa ay kanyang itinaas para barurotin ako lalo. Yumanig na ang mundo ko sa ginawa niya. KAsabay ng paglabas-masok niya ang umalasang pagnanasa ko para salubongin pa siya.

“Lex ang sarap… Pakiusap gawin pa natin to…”

sabi niya.

Alam ng isipan ko ang sinasabi niya at pinagtataksilan ako nito.

“No…”

lakas loob kong tugon sa kanya nang mas lalo pa niyang binilisan ang pagbayo sa akin.

“Ahhh…. Rein…”

“Bakit?”

tanong niya habang walang awa akong binarurot ng kanyang malakabayong titi.

“No, hindi puwede ahhh hindi…”

dumadaing ko na dahil sa marahas niyang pagbaon ng katigasan niya.

“Bakit?”

ulit niya per oiling lang ang naging tugon ko na ikinadaing naming dalawa ang mas ibaon pa niya ito ng husto.

Pakiramdam ko nadudurog na ang looban ko. Namamanhid na ang lagusan ko sa walang awa niyang paglabas masok sa akin. Muli kong naalala ang ganitong ugali na lagi kong ikinakatakot.

“Neil…”

mahina kong sabi na biglang ikinatigil ni Rein.

“Tangna sino ba yang Neil na yan… Gabi-gabi mo na lang sinasambit yan”

bulyaw sa akin ni Rein.

Ang mata kong kanina lang humahapdi sa pag-iyak ay mas lalo lamang humampi sa panibagong mga luhang namuo dito.

Isang malakas na diin ang ginawa ni Rein kasabay non ang pagpulandit ng mainit niya na katas sa aking lagusan.

Pero iba ang nararamdaman ko. Hindi sakit sa kung ano ang kataksilang ginawa ko ngayon kundi ang kaisipang hindi pa talaga ako tuloyang nakakalimot sa kanya. Hanggang ngayon, parati pa rin pala akong ginagambala.

Isang masaganang mga luha ang naramdaman kong lumandas sa akong pisngi dahil sa pagbalik ng alaalang iyon. Alam kong nasaktan ko si Rein sa gabing iyon pero sinabi ko sa kanya ang mga hinanaing ko. Ginusto ko na lamang na tapusin iyon sa pamagitan ng pag-uwi dito sa mansyon kahit na may iniindang hapdi at sakit sa pang-upo ko.

“Bakit ba mahal pa rin kita?”

Chapter 56

…Warning…

SSPG

Chapter 56

Neil’s POV

Parehong na dismaya ang Daddy at Papa ni Lyle nang malaman nila ang namamagitan sa aming dalawa. Lalo na si Tito Jess na ang buong akala niya ay pagiging matalik lang na magkaibigan ang turingan namin ni Lyle pero mas malalim pa pala don ang namamagitan sa amin.

Mas nahiya ako nang malamang sa kay Tito Jess pala binubuksan ni Lyle ang tungkol sa nararamdaman niya sa akin pero hindi buo ang detalye. Akala niya babae ito na kay tagal ng gusto ni Lyle. But it turns out mali pala ang pagkakaintindi niya.

Ilanga raw noon ay nagkaroon ng dinner sa bahay namin. Naipagpaalam na pala ni Tito Jess kay Daddy ang lahat. Ngayon ako naman ang nasa hot seat sa mga tingin na pinupukol ni Daddy sa akin. Si Tito Jay naman ay walang imik at nanatiling tahimik, kung kailan mas kailangan ko siya ngayon.

“So this happen since you guys still young?” sabi ni Daddy pagkatapos trapuhan ang bibig ng napkin.

Sasagotin ko na sana ito nang naunahan ako ni Lyle.

“Yes Tito… I have feelings po kay Neil since then” sabi nito na tumingin pa sa direksyon ko at bahagyang ngumiti.

Hindi ko alam pero nanginit ang mga pisngi ko sa sinabi niya lalo na ang mga tingin at ngiti niya sa akin.

“Primary po, I thought it was just a simple admiration… I idolize him for being so tough and brave but when in highschool that simple crush of mine turns out to be love… I felt so special when he lean on me to cry and mourn when things for him doesn’t turn out well.”

“Then that moment struck me when he got himself a lover… I was jealous and in pain… and their I realize a love him so much, so much that it cause me tormented when I saw his smile for that someone. But it doesn’t stop me loving him, even he saw me just a friend. I love him that I still be there for him even in his darkest despair.” Mahabang salaysay niya habang hindi inaalis ang mga tingin sa akin.

Gulat lamang akong nakikinig sa kanya at hindi inaatubili ang mga luhang namumuo sa aking mga mata sa kanyang sinabi. Minsan nagsisisi ako kung bakit ang tagal kong nabulag sa maling pag-ibig. I mean, para sa aking hindi mali ang magkagusto kay Elex noon. He was my inspiration back then but this time, it’s different. Too different to be real.

“It that it?” sabi ni Daddy kaya napatingin ako sa kanya na nakatitig din pala ito sa akin ngayon.

Gusto ko sanang magsalita pero alam kong mapipiyok at mababasag lang ang boses ko.

Nanatiling nakatingin si Daddy sa akin at gusto ko rin sanang magpaliwanag sa kanya ngunit agad ng itong tumayo at inexcuse ang sarili niya sa hapag. May gagawin pa daw ito.

Nakuyom ko na lamang ang aking mga palad at ang kaninang luhang kanina lang nagbabadyang tumulo sa aking mga mata ay sadyang lumandas na sa aking mga pisngi ang pumatak sa aking mga kamao.

Kung kanina ay luha ito ng kasiyahan, ngayon luha ito ng pagsisisi at galit. Bakit ko pa ba hinayaan sila Lyle na pumunta dito para lang mas palalain sa kay Daddy ang mga naiintindihan niya.

“Sorry, I need to talk to Kent” dinig ko na sabi ni Tito Jess pero agad itong pinigilan ni Tito Ron.

“Just let him be… He just need to absorb what’s happening now.” Pag-alo ni Tito Ron kay Tito Jess.

Napatingin agad ako kay Lyle na nag-alalang napatingin sa akin. Nag-iwas na lamang ako ng tingin sa kanya dahil nahihiya ako sa nangyari. Kahit hindi sabihin ni Daddy ay alam kong hindi pa niya matatanggap ang lahat.

“At least someone need to talk to him…” mungkahi ni Tito Jess na ngayon ay napatingin kay Tito Jay.

Napatingin rin si Tito Jay kay Tito Jess at Ron pati na kay Lyle at huli sa akin bago ito nagpakawala ng isang buntong hininga.

“I don’t know guys… May alitan din kaming dalawa eh…” malungkot ko saad ni Tito Jay sa amin.

“It is about that thing again? Hindi ka pa rin ba hinahayaan ni Kent?” biglang sabi ni Tito Jess na ikinabahala ni Tito Jay at Ron.

“Now we don’t talk such things for now, let them be. They’ll figure that out, don’t precede them Jess” nahihinayang na sabi ni Tito Ron.

“I’m not… Now this happen between our kids its better they fix there’s too. Hindi sa pinapangunahan ko sila Ron but I don’t want them to be pressure”

“Now you’re doing it already” hindi makapaniwalang sabi ni Tito Ron sa sinabi ni Tito Jess at napailing na sinubo ang ulam.

Mas lalo akong nahihiya na ngayon sa nangyayari. Alam ko kung ano ang pinaguusapan nila. Pero dahil sa akin ngayon at sa nararamdaman ko ay nag-aaway sila.

“Okay guys stop it. I talk to him later…” awat ni Tito Jay sa dalawang magkasintahan na nagbabangayan.

“I excuse myself na din po” sunod kong sabi at agad nagpalaam at tumayo, nagmadaling naglakad palabas ng dining at umakyat sa hagdan.

Aabotin ko n asana ang knob sa kuwarto ko ng may pumigil sa akin. Si Lyle na nag-alalang pinagmamasdan lang din ako. Nangungusap ang kanyang mga tingin ng mga bagay-bagay pero pag-iwas na lamang ng tingin ang ginawa ko at daling binuksan ang pinto ng kuwarto ko.

Sumunod ito at siya na ang nagsara ng pinto. Naghubad na ako ng polo dahil sa tensyon na nararamdaman ko dahil sa nangyari kanina. Agad akong umupo sa aking kama at sinapo ang mukha ng kamay ko.

“If I didn’t kiss you on that day, none of this would happen” sabi ko nangmaramdaman ko ang kamay niya sa balikat ko.

“If that didn’t happened, I may haven’t tell everybody how much I love you, Neil” sabi nito na agad kong ikinatingin dito.

Kasabay ng pagbagsak muli ng mga luha ko at ang pag-abot ko sa mga labi niya para sa isang masuyong halik na malugod niyang ibinigay sa akin. Dahan-dahan ko siyang itinulak pahiga at pinatungan. Hawak ang kanyang mga pisngi ay hindi ko na kinalas ang aming mga labi.

Kahit simpling mga halik naming ito ay nagdudulot na agad ng pagsiklab ng apoy sa aking katawan at ang panginginit din ng parting iyon. Ramdam ko ang kamay niya sa aking balakang at ang pagkiskis niya sa kanyang katigasan sa aking pang-upo.

“Did you lock the door? Coz I don’t want to stop this Lyle… you I needed this now” sabi ko nang maghiwalay ang aming labi para kumapa ng hininga.

Nakita ko ang pagkadismaya niya sa aking sinabi at natunogan ko agad yon.

“Fuck…” mura ko at daling umalis sa pagkakadagan sa kanya at tinungo ang pinto para ikandado ito.

Sumunod pala ito sa akin at doon sinakop muli ang aking mga labi. Hindi na ako nag-atubili pa at pinulupot ko na ang aking mga sa kanyang leeg. Bigla naman nitong pinasok ang mga kamay sa loob ng aking pantalon para ibaba iyon na nagawa naman niya. Sinipa ko palayo ang pantalon at sunod ay hinubad ko ang kanyang polo.

I just want to feel him skin to skin. Gusto kong mapaso sa init ng kanyang katawan.

Matapos niyang maalis ang damit niya ay kinapa ko ang botones ng kanyang pantalon para pakawalan ang kanina pa nag-aasiwas niyang alaga sa loob. Napamura ako sa gitna ng aming halikan ng tirik itong nakatutok ngayon sa akin.

Mas lalo pa akong napamura nang itaas niya ako at ibinangga sa pader ng napakalas na nagpaungol sa akin. Pinulupot ko ang aking mga paa sa kanyang bewang para sa suporta. Pero nong ginawa koi yon ay siyang pagtutok ng kanyang pagkalalaki sa aking lagusan. Isang maling galaw ko lang ay papasok na talaga ito.

“Fuck me Lyle… I mean now” sabi ko na ikinagulat niya.

“But I didn’t get you ready yet” sabi niya sa akin, naalala sa pweding sapitin ko.

“I want you now please…” pakiusap ko na ikinadalawang isip niya.

Naramdaman ko ang pagkiskis non sa aking lagusan at ang madulas na bagay sa dulo nito. Napamura ako ng maisip ko ang kanyang paunang katas na ginawang pampadulas.

Walang pasabi akong bumaba para ipasok na niya ng tuloyan iyon na sobra ko na lamang ikinagipik sa sakit. Napagipik ako sa proporsoon ng kabilogan ng kanyang katigasan.

“I told you…” nag-alala nitong sabi sa akin na agad kong hinalikan para tumigil na siya.

“I want more” utos ko sa kanyang para ibaon pa iyon na malugod niyang sinunod.

Napagipik na ako ng husto dahil sa magaspang na hagod ng kanyang katigasan papasok sa aking. Tinumbasan ko na lamang ang sakit ng tamis niyang mga halik. Dahan-dahan pa siyang pumasok hanggang sa maramdaman ko na ang lahat non nong pakiramdam ko siya sa pinakadulo.

“Move Lyle” utos ko sa kanyang na agad niyang sinunod.

Walang kasidlan ang kaligayahang natatamasa ko sa bawat hagod niya sa looban ko. Ang kanyang mga halik na pumapawi sa hadpi non na napapalitan na ngayon ng sobrang pagnanasa.

“Faster Lyle… Fuck me harder” sabi ko sa kanya bago muling sinakop ang mga labi niya.

Napapaungol na ako sa gitna ng aming mga halik sa balis ng kanyang pagkadyot sa aking looban. Pinagsawa ko ang sarili na lasapin ang mga labi niya habang kinakantot niya ako ng walang awa na sobra ko na lamang ikinasaya.

Ilang minuto pa kaming ganon nang biglang may kumatok sa aking pinto.

“Neil, where going home. Is Lyle with you?” boses ni Tito Ron ang narinig ko.

“Y-yes po… h-hi-his with me…” sinubukan kong maging normal ang boses ko pero iba ang gustong lumabas don lalo na nong isagad pa niya ito na gusto ko na lamang umungol kung di ko lang sinakop ang bibig niya.

“Lyle?” tawag ng Daddy niya sa kanya.

Saglit itong tumigil sa pagkakadyot sa akin para sagotin si Tito Ron.

“I’ll be d-da-down s-stair Da-da-dad” nahihirapan nitong sabi ning ikislot ko ang lagusan sa kanyang katigasan.

I just love the feeling how I clench his hardness inside me.

“Okay, we will be leaving in a moment” huling sabi ni Tito at wala na kaming narinig pa.

Ngunit natakot naman kami na baka andon pa ito kaya sinabi ko kay Lyle na lumipat sa banyo na ginawa niya. Habang karga ako nito at hindi niya inalis ang mga labi sa akin. Pagkapasok namin doon ay sinipa niya pasarado ang pinto at sinalpak ako sa malamig na tiles na sobra ko na lamang ikinaungol sabay barurot sa aking ng napakabilis.

“Fuck… why did you do that?” gigil niyang sabi sa akin na hindi ko maintindihan.

“Ahh ang alin” maang ko dito.

“Someone is badly behaved tonight…” sabi niya bago mas binilisan ang ritmo ng kanyang pagkakadyot sa akin na sobra ko na lamang ikinadiliryo.

Nasalpak ko ang ulo sa pader sa biglaang pagbilis ng pagkantot niya sa akin. Namanhid na ang pakiramdam ko pero ang hagod non ay damang-dama ko sa bawat laman ko sa loob.

“Ahhhh… Lyle” daing ko sa kanyang pangalan sa walang awa niyang pagbarurot sa akin.

“Yes I’m almost there…” sabi niya.

“Fuck huwag muna… please I want this to last” daing ko nang sabihin niyang malapit na siya.

“Sorry but can’t hold on… Fuck I don’t want to stop this too…” sabi niya.

“Please don’t” daing ko dito.

“I’m sorry… I’m cumming” huling sabi niya bago niya isagad pa lalo ang kanyang katigasan sa looban ko at ramdam ko ang bawat pagputok ng kanyang mainit na katas sa sinapupunan ko.

“I hate you” daing ko bago ko naramdaman ang pagputok na rin ng katas ko sa pagitan ng aming mga katawan na ikinginig ko.

Pero alam ko namang may hangganan ito at kahit gusto kong tumagal ay hinahanap na din kami sa baba. Ayaw kong mag-isip sila ng masama sa amin dahil mag-isa kami sa kuwarto. Pero gusto kong magtagal hanggang sa wala na kaming ilabas at pareho kaming pagod at lupaypay. Hiling ko na mangyari din iyon.

Villa Flordelis Family Diagram

Si Esperanza ay ang kauna-unahang babaing minahal ni Vicente ng palihim. Nobyo na nito ang kapatid na si Felipe bago pa man niya ito makilala. Unang kita pa lamang nito sa babae ay nahulog na agad siya rito.

Si Don Vicente ang taga-pagmana ng Hacienda Lucia ngunit tinanggihan nito ang kanyang mga magulang at ibinigay na lang sa kapatid na si Felipe ngunit hindi pagha-hacienda ang nasa puso ni Felipe kung hindi ang pagpipinta.

Si Magdalena ay isang anak lamang ng magsasaka sa Hacienda ng Luciana at kababata nila Felipe at Vicente. Ninais ang yaman ng Flordelis kaya inakit ang dalawang magkakapatid at nagwagi kay Vicente noong sandaling bigo pa ito sa pag-ibig. Nilinlang si Vicente na may dinadala ito upang pilit na magpakasal rito na sa huli ay nagwagi ito. Ang anak na tinuring ni Vicente na si Monica ay hindi isang Flordelis, kung hindi anak lamang din magsasaka na kinuha ni Magdalena upang maging kapani-paniwala ang kanyang pagdadalang tao. Isang inutil na babae si Magdalena na walang kakayahang magdalang-tao.

Si Cassandra ang naging bunga ng pagmamahalan nila Esperanza at Felipe. Lahat sa Hacienda Luciana ay pinupuri ang bata dahil sa namumudtangi nitong kagandahan. Parang biniyak na bato ang mag-inang Esperanza at Cassandra dahil magkaparehong-magkapareho ang mga mukha nila.

Si Joaquin ay iskolar ng Sining at pinag-aaralan ang mga pinta ni Felipe at ng mga Flordelis. Tulad ng mga kalalakihan sa Hacienda Luciana ay nabihag din ito sa angking ganda ni Cassandra. Naging malapit ang dalawa sapagkat pareho ang mga hilig sa sining at ang pagiging malapit sa isa’t-isa’y kalaunan lumalim pa ang mga damdamin ng dalawa.

Naging malapit rin si Monica at Joaquin. Hindi malayong nagkagusto rin si Monica rito dahil may natatanging itsura rin ang binata dahil sa pagkakaroon nito ng dugong banyaga. Ginawa ang lahat at inakit ang binata ngunit bigo ito dahil labis sa pagsaad nito ng damdamin kay Cassandra. Nanghingi ng tulong sa inang si Magdalena at tulad ng panlilinlang nito ay hindi nakatakas si Joaquin dito.

Dahil sa pagdadalang-tao daw ni Monica ay napilit na pinakasalan ni Joaquin si Monica dahil na rin sa hiling ni Don Vicente. Isang impluwensyadong tao ang Ginoo kaya walang nagawa si Joaquin dahil rito. Maaari siya nitong paaalisin sa Luciana na malugod naman sana niyang gagawin kung hindi lang dahil sa pagmamahal nito kay Cassandra.

Hindi kumupas ang pag-ibig ni Joaquin kay Cassandra at gayon din ang dalaga. Palihim na nagkikita ang dalawa sa mga pinakasulok na lupain ng Hacienda Luciana. Nalaman ng mag-inang Magdalena at Monica ang palihim na tagpuan ng dalawa kaya inutos na paalisin ang pamilya ni Don Felipe hinggil na rin sa hiling ni Magdalena kay Vicente para sa kanilang anak at pamilya nito

Ang mga palihim na tagpuan ni Joaquin at Cassandra noon ay nagbunga at doon ipinanganak si Esmeralda na ipinangalan alin sunod sa pangungulila ni Cassandra sa kinagisnang lupain ng Luciana at mga berde nitong lupain at bukirin.

Nalaman ni Don Vicente na kay Joaquin ang anak nila Cassandra na si Esmeralda kaya labis na lamang ang pagkasura dito kaya papaalisin na sana ito ng Luciana kung hindi lamang pinigilan ni Monica ang ama.

Kalaunan ay nalaman din ni Don Vicente na niloko siya ng mag-ina at nalaman ang buong panlilinlang ni Magdalena sa kanya na naging sanhi ng pagkamatay nito. Naghari-harian ang mag-ina sa lupain ng Luciana ng walang pagmamanahan ang Hacienda. Nagsimula ang pag-aalsa ng mga nagta-trabaho sa lupain dahil na rin sa pagiging mahigpit at tuso ang mag-ina. Hanggang na ungkat ang katotohanan nang magsalita ang totoong mga magulang ng mga anak kuno ni Monica na sina Adolfo, Teodoro at Antionette.

Bumalik sina Don Felipe sa Hacienda hinggil na rin sa hiling ng mga magsasaka roon dahil kailangan nila ng totoong Villa Flordelis na magpapatakbo sa Hacienda ngunit naging sugapa ang mag-ina na nauwi sa madugong ingkentro sa lupain ng Hacienda Luciana. Napatay ni Magdalena si Esperanza na nagprotekta sa mag-inang Cassandra at batang si Esmeralda dahil nais nitong patayin ang nag-iisang tagapagmana ng Hacienda Luciana.

Ikinalugmok ni Don Felipe ang pagkawala ng babaing pinakamamahal kaya namatay rin ito depresyon. Umalis si Joaquin sa Hacienda sa labis na pagkadismaya sa nangyari sa Luciana at dahil sa hindi na pagkilala ni Esmeralda dito bilang ama nito. Pinakulong ang mang-inang Magdalena at Monica, at ang mga magsasakang kumampi ay pinaalis nina Cassandra sa Luciana.

Namatay si Joaquin nang lumubog ang sinasakyan barko pabalik ng Italia. Nagsisisi na namatay rin si Cassandra sa pagkawala ni Joaquin at sa nabigo nilang pag-ibig.

Ang mga anak ni Monica na sina Adolfo, Teodoro at Antionette ay hindi pinaalis ng Luciana at pinabalik sa pamilyang kung saan sila nararapat.

Unang pag-ibig ni Teodoro (Tata) ay si Esmeralda ngunit hindi nito tinanggap ang pag-ibig dahil nabuhay na sa galit ang puso ni Esmeralda.

Nangasawa si Esmeralda ng isang inbestor ng lupain nila at kalaunan ay nagkaroon ng mga anak na sina Francisco at Franchesca.

Naging magulo muli ang Luciana nang palihim na nag-iibigan si Franchesca at Paulo, anak ni Adolfo. Dahil sa galing ito sa pamilyang kinamumuhian ni Esmeralda ay binalak silang pagbuwagin nito ngunit naging matibay ang pag-ibig nila at naglayas ang dalawa papuntang Manila.

Ang pagmamahalan nila Paulo at Franchesca ay nagbunga ng tatlong supling na sina Elexis, Demeter, and Zeus.

Chapter 57

Chapter 57

Elex’s POV

Lumipas ang ilang mga araw ay hindi na nagpaparamdam sa akin si Rein. Wala na rin akong nakikitang bulaklak ng carnation sa bawat pagsapit ng umaga. Napanatag na rin ang damdamin ko dahil alam kong wala ng gagambala pa dito. Mabuti na rin ito para tuloyan na niya akong lubayan na alam kong makakatulong sa akin. Para sa amin.

Pagbaba ko ay may narinig akong ingay na nagtatawan at nagkakasiyahan kaya agad kong pinuntahan ito para tignan. Nadatnan ko sila Troy at Diane sa hapag kasama ang mga panauhin nitong magiliw na nag-uusap. Natigil yong iba nong makita nila ako.

“Is that a ghost?” turo ng babae sa direksyon ko kumuha ng atensyon sa lahat at napatingin sa akin

“Oh God nakikita ko rin… Troy bakit hindi mo sinabi na nagpaparamdam pa ang Lola mo” sabi ng isang katabi nito na nagtakip ng mata.

“Wow man, this mansion is haunted” anang ng lalaki na natutuwa pa sa kanyang nakikita.

“Make it go away Dianne…” takot na sabi ng isa pang babae.

“Oh stop it you guys… it’s my cousin” agad na sabi ni Dianne.

“So she’s not a ghost? Why she look pale? Like the portrait in the library.” sabi pa ng isang maarting babae. Hindi ko siya gusto.

“Oo nga no. Ngayon ko lang naalala. I thought she was your grandma haunting this place” sabi ulit nong lalaking kanina pa namamangha

Nakangisi naman si Troy sa akin na para akong isang biro sa kanila na nakatayo dito.

I just rolled my eyes on them sa pagkairita ko sa kanilang mga sinasabi.

“Magtatanong lang sana ako kung dumating na sila Mama?” tanong ko habang nakatingin ng diretso kay Diane na ngiting-ngiti sa akin.

Umalis kasi sila nina Tito Frans, Mama at Papa para mamalengke sa lungsod kasama ng mga kapatid ko, naalala ko pa naman na malapit na ang pista dito kaya magkakaroon ng malaking handa sa mansyon para sa mga trabahante at kasosyo nito. Kung kaya’t andito rin ang mga kaibigan at kaklase nila Troy at Dianne.

“Mamaya pa yon… Hali ka samahan mo kami dito. Magmeryenda ka na muna” imbeta sa akin ni Troy na ikinailing ko at agad umalis roon.

Nagtungo na lamang ako sa aklatan para isauli yong librong natapos ko ng basahin. Habang namimili ng libro ay narinig ko ang ingay na ginagawa nila na papalapit dito kung kaya’t nagmadali akong lumabas para takas an sila pero isa pala yong kamalian kung kaya’t naabotan nila ako.

“Oy Lex pupunta kami sa talon, dali sama ka” imbeta naman ni Diane sa akin.

Walang gana kong tinignan si Diane dahil noon pa ako gustong magpasama doon pero parati itong abala. Ngayon pa siya nangimbeta na maraming tao.

“May gagawin pa ako…” sabi ko dito.

“Sus, magbabasa ka lang naman ulit eh… Tara na insan, tuturuan na kitang lumangoy” ani ni Troy na ikinainit ng pisngi ko.

“Sige na miss para marami tayo” hirit nong lalaking manghang-mangha sa akin.

Napatingin ako ng masama kay Troy dahil sa hindi pa nito sinabi ang totoo. Si Diane naman ay natatawa sa naging reaksyon ko.

“Huwag niyo ng pilitin yung tao kung ayaw naman” anang sabi ng maarting babae na ikinarindi ng tenga ko dahil sa matinis niyang boses hinahamon pa ako nitong tinignan kung kaya’t na ingganyo akong asarin ito.

Matagal na rin simula nong napaaway ako at yung huli ay sa taong puno’t dulo ng lahat ng kalungkotan kong ito. Kaya nakita ko pa lang itong babaing ito ay narindi na ako.

“Ibabalik ko lang tong mga libro.” Sabi ko na ikinasupol ng karamihan lalo na yung mga lalaki.

“Yun oh… siguradong masaya to” natutuwang sabi nong lalaking manghang nakatingin sa akin.

Sabay kaming pumunta lahat sa kuwadra ng mga kabayo dahil sasakay daw kami ng kabayo papunta roon dahim medyo malayo. Bigla ko namang naalala na yung taong iniiwasan ako ay nandito. Agad na namang nanumbalik sa isip ko yung gabi na yon. Mas lalo akong nanigas ng marinig ko ang pamilyar na tunog ng kabayo at ang pagdating ng hindi ko inaasahang tao.

Sabay-sabay na napahiyaw ang mga babae nang dumating ito kung kaya’t napatingin ako dito para tignan ginagawa niya ang kanyang nakaugaliang walang damit pang itaas. Nang dumako ang tingin ko sa kanyang laman siya tiyan ay agad ko ng binawi ang tingin ko.

“Matinik pa Rein” kantyaw ng kasama niyang si Allan at Ondoy.

“Rein buti dumating ka… akala ko hindi ka na darating eh” sabi nong maarting babae.

Hindi ko ba alam pero naiinis ako lalo nang sabayan din niya ito.

“Ako pa ba? Dito ka sasakay sa akin ah?” sabi nito na ikinatili nang babae niyaya nito. Narindi na naman ang tenga ko sa boses niya. Kakasura.

Napapikit na lamang ako ng mariin kong nanadya ba siya pero bigla ko namang naisip na wala akong karapatang maramdaman ang lahat ng ito dahil pinaalis ko na siya sa buhay ko.

Halos lahat ay tig tatlo ang puweding sakay. Nasa tabi na ako ng kabayo ni Troy nang biglang may tumulak ng mahina sa akin. Nagulat ako ng si Damian pala ito at sinusubsob ang kanyang mukha sa akin. Hinawakan ko ang magkabilang mukha nito para idampi ang noo ko sa kanya. Matagal ko ring hindi na nakikita si Damian.

“Hindi ka natatakot kay Damian, Lex” tanong ni Diane sa akin.

Napatingin ako sa pinsan ko at nakangiting umiling dito. Naalala ko na si Damian ang pinakamailap na kabayo pero iba ang pagpapakilala sa akin sa kanya.

“Kay Rein ka sasakay Lex?” tanong ni Troy sa akin na ikinatingin ko sa kanya at agad ng umiling.

Agad akong napabitiw kay Damian at lumapit na agad kay Troy para sumakay sa kabayo niya. Hanggang sa maaari ay hindi ko hinahayaang magtama ang mga mata namin.

“Mauna na kami sa inyo…” malamig na boses niya ang narinig ko nang makasakay na ako sa kabayo ni Troy.

Umangkas na rin si Diane sa likuran ko at nagsimula ng tumakbo ang kabayo. Nakasunod na sila Allan at Ondoy sa amin habang nauna ng kaunti sila Rein.

Nang maabutan namin sila ay laking gulat ko na lamang ng mahigpit na nakaakap yung maarting babae sa kanya. Sapo lahat ng kamay nito sa katawan nito na ikinainit ng pisngi ko. Bumaling na lang ako sa kabilang dako dahil ayaw kong tignan yon. Naiinis ako at hindi ko alam kung bakit.

Halos mabali ang leeg ko sa kakatingala sa mataas na talon. Malakas ang lagaslas ng tubig sa baba na nagdudulot ng amog na tubig na umaabot hanggang dito sa kinatatayuan namin.

“Siguro don tayo sa kabila, wag masyadong malapit sa talon dahil malakas ang agos ng tubig, kakaulan lang kasi kahapon” mungkahi ni Troy.

Sumunod naman kami dito at nagpunta sa medyo hindi rumaragasa at medyo kalmante ang tubig. Pagkasabi ni Troy na puwede ng maligo lahat sila ay nagtanggal na ng kanilang pangtaas na damit. Habang ako ay nailang lamang sa mga nakikita ko lalo na sa mga babae. Napamura tuloy ako sa isip nang hindi pa sinasbai nila Troy na lalaki ako.

“Hindi pa ka ba maliligo?” tanong ng taong lumapit sa akin yung lalaking mangha sa akin kung multo ba ako.

“Ah hindi pa muna…” sabi ko ay umiwas ng bahagya sa kanya.

“Ako nga pala si Nicholas… Nico na lang for short” sabi nito sabay lahad ng kanyang kamay sa akin.

Saglit akong patingin sa kamay niya at balik sa kanyang mukha na may antisipasyong tanggapin ko yong inaalok niyang pagpapakilala na sa huli ay ginawa ko naman.

“Elexis…” sabi ko sabay tanggap ng kanyang kamay na ikinalapad ng kanyang ngiti na hindi ko halos maintindihan kung bakit dahil sinabi ko ang buong pangalan ko.

“Elexis? Wow, your name is unique as you are… pero talaga Elexis? Di ba panglalaking pangalan yon?” nasapo ko na lamang ang noo ko dahil sa tagal niyang makuha yung pinapahiwatig ko.

“Lex!!!” sigaw ni Diane sa akin para lumapit sa kanya.

“Tawag ka na pala nila, dali maligo na tayo” sabi nito sabay hawak sa palapulsohan ko para dahan-dahan hatakin palapit kina Diane.

“Oy, ang daling dumamoves natin ah?” kantyaw ng kasama niya nang malublob kami sa napakalamig na tubig.

Napatingin ako sa pinsan kong hindi magkandamayaw ang tingin lalo na sina Allan at Ondoy na ngumingiti sa akin. Dikit rin ng dikit itong si Nico sa akin na mas lalong ikinahiyaw ng marami habang ako ay mainit na ang mukha sa kahihiyan. Pero siya? Ayon, masayang nakikipaglagaslasan ng tubig sa maarting babaing yon.

Halos lahat ng mga tingin dito ay masasaya pero may kakaiba akong pakiramdam na isa non ay pinagkatitigan ako ng masama. Ayaw ko man na intindihin pero kung nakakamatay ang tingin ay baka kanina lang ako nakalutang dito. Kaya dumako ako sa kanya pero sa iba pala yung atensyon niya. Ewan ko ba pero nakaramdam ako ng lungkot.

Lahat ng mga naliligo ay walang damit pang itaas maliban sa akin na kanina pa tinatanong nitong kasama ko.

“May damit ka na ba dala? Malalamigan ka mamaya pag-uwi” sabi nito.

Alam kong concern lang siya pero I don’t want to pop his own bubble. Ayaw ko lang din na kantyawan siya. Bahala na sila Diane mag-explain nito mamaya.

“Wala ba ditong puweding talunan. Diving board or mataas na lugar?” mungkahi ng kasama nilang si Del na parang naghahanap ng adventure.

“Meron don Pars… Tara para exciting” sabi ni Allan na ikinasundo ng lahat.

Lahat sila ay nagsimulang umahon para puntahan iyon maliban sa akin at nitong kasama ko.

“Ayaw mo bang sumama sa kanila?” tanong ko sa kasama kong sinundan ng tingin ang mga kaibigan nito.

“Ayos lang basta may kasama ka lang dito…” ngiting sabi nito sa akin.

Napamura na lang ako sa isipan ko sa tatag rin ng isang ito. Gusto ko ng sabihin sa kanya ang totoo lalo na at nakakalayo na ang mga kaibigan niya pero ayaw ko namang maging isang masamang bakasyon ito sa kanya kaya umahon ako at ako na mismo ang humatak nito para sumabay sa kasama naming papunta daw doon sa talunan.

Halos malula ako sa taas pala ng aambakan namen at parang pinagsisihan ko na ang sumama pa sa kanila dito.

“Oh sino ang mauuna?” mungkahi ni Ondoy.

“Yung bagong magkasintahan muna” biglang kantyaw ng kasamahan nitong katabi ko.

Yung kaninang pula ko lang siguro mukha kanina ay baka kulay pulang kamatis na siguro.

Pinagdutdutan talaga nila na may namamagitan agad sa amin nitong si Nico eh nagmamagandang loob lang naman siya pero sino ba naman ang niloloko kung ganito ang treatment sa’yo ng lalaki. Siguradong nagpapalagayan ito ng loob.

“Sige na talon na kayo…” kantyaw ng karamihan.

Naghahanap ako ng simpatya sa mga pinsan ko na ngiti-ngiti lang sa akin. Kaya wala akong nagawa kong hatakin ako ni Nico sa dulo habang hawak ang bewang ko.

Bumalik na naman yung pakiramdam ko na parang may nakatitig sa akin ng masama, akmang titignan ko siya nang magsimulang magbilang si Nico.

“Three… Talon!!!” sigaw niya at huli na para umapela nang hinatak na nga ako para tumalon.

Halos humiwalay na ang kaluluwa ko sa sinapit ko ngayon kaya tanging pagpikit na lamang ng mga mata ang ginawa ko hanggang sa tumama kami sa tubig. Sa pagdausdos namin sa ilalim ay nabitawan ako ni Nico kaya grabing kaba ang lumukob sa akin nang magsimula akong lumubog.

Sinubukan kong kumapa pero hindi ko alam…

Chapter 58

Chapter 58

Rein’s POV

Nagulat na lamang ako nang makita ko siya kasama ang mga kaibigan at kasama nina Troy at Diane. Kahit na alam ko namang parati siyang sumama sa kanila lalo na tuwing bibisita sila Diane sa mga taniman.

Wala na ring pinagbago nang maramdaman kong iniiwasan niya ako nitong mga nagdaang mga araw nang kumprontahin niya ako. Tinigil ko na rin ang pag-iwan ng bulaklak sa kanya.

“Rein buti dumating ka… akala ko hindi ka na darating eh” sabi ni Kath na kaibigan ni Diane. Matagal ko nang kakilala sila dahil palagi sila dito noon sa Esperanza nong nag-aaral pa sila ni Troy.

Hindi ko na lang sana ito papansinin nang makita ko ang pag-irap niya sa paglalambing ni Kath sa akin. Ewan ko ba parang natukso akong pagselosin siya.

“Ako pa ba? Dito ka sasakay sa akin ah?” tugon ko dito na mas lalo nitong ikinatili na ikinaismid ko dahil sa matinis nitong boses buti na lang at hindi ako nakita nito.

Inabot ko na ang kamay nito para sumakay siya sa akin nang biglang lumayo si Damian dito at lumapit kay Lex na labis na lamang ikinagulat nito kaya agad itong napatingin kay Damian. Nagulat ako nang idinampi niya ang noo niya kay Damian at niyakap ito.

“Hindi ka natatakot kay Damian, Lex” tanong ni Diane dito dahil napakailap na kabayo ni Damian kahit sila Troy ay hindi napapaamo ito.

Naalala ko noon na ako lang ang naglakas loob sa kay Damian na sumakay. Noong una mailap din siya sa akin pero nong nalaman ko ang nais niya at tinanggal ang mga parapernalyas niya ay doon na ito napalapit sa akin.

“Kay Rein ka sasakay Lex?” tanong ni Troy dito na agad niyang ikinatigil at agad na lumapit kay Troy.

May parte sa akin na nalungkot sa ginawa niya pero ito ang nais niya, ang lubayan ko na siya. Minsan naisip ko kung mali ba yung nagawa ko nang gabi may nangyari sa amin. Pero ako lang pala ang nagbibigay ng malalim na kahulugan non. Mas nasaktan ako nang isipin niyang yon ang habol ko sa kanya kaya ibinigay niya agad sa akin. Hindi lang niya alam kung paano ako nasasaktan sa mga binibintang niya sa akin.

Nang makasakay na sa akin gang dalawang kaibigan ni Diane ay nagpaalam akong mauuna sa kanila dahil hindi ko matatagalan ang umuusbong sakit sa damdamin ko kapag nakikita ko siya.

Hindi ko alam kung nanadya ba itong si Damian sa bilis nitong magpatakbo dahil sigaw ng sigaw itong si Kath at Steph sa bilis nang takbo ni Damian. Hindi lang nito alam na ako itong napapahamak sa ginagawa niya dahil sa higpit ng yakap nito na parang kinakapa ang katawan ko.

“Rein, dahan-dahan naman…” reklamo ni Kath sa akin. Kung alam niya lang na hindi ko kagagawan ito ay baka balak na niyang tumalon pero kahit ganon pinilit kong pabagalin ang takbo ni Damian na kalaunan ay natinguha naman nito.

MASAYA ang lahat nang makarating kami sa talon at lahat ay agad nang sumumsob sa tubig maliban sa kanya at nang kaibigan ni Troy na si Nico. Kanina ko pa itong napapansin na buntot ng buntot kay Elex. Napakuyom na lamang ako ng mga kamao ko at balak sanang palubayan niya sa Elex pero alam kong wala ako sa posisyon para gawin iyon, kaya sa huli wala akong nagawa.

Mas lalo pa akong nainis nang hatakin siya si Elex para maligo, parang gusto ko na lamang itong tadyakan at ilayo sa Elex dito.

“Oy, ang daling dumamoves natin ah?” anang sabi ng kaibigan ni Troy at doon ko nakita si Nico na inaalalayan si Elex.

Nasapak ko na lamang ang tubig sa inis nang hindi ko namalayan na natamaan pala si Kath. Akal ko magagalit ito pero bumawi ito sa paglagaspas ng tubig sa akin at para tuloy kaming mga bata dito. Natigil kami ng may narinig kaming kantyawan.

“Rein samahan mo naman ako sa malalim” sabi ni Kath na kumapit sa aking braso para hatakin ako sa mas malalim na parte ng talon.

“Teka baka delikado jan…” ani ko dito pero mapilit ito.

Buti na lang nagmungkahi ang kasama nito na maghanap ng kasiyahan at naisip ni Allan yung parati naming tinatalunan dito.

“Tara sama tayo sa kanila” sabi ni dito kay Kath para makaiwas na rin.

Yung akala ko na sasama siya pero hindi. Nanatili siya doon kasama yung Nico na yon. Kung nakakamatay yung tingin ay kanina pa sana itong palutang-lutang. Kung hindi niya lang ako pinalayo sa kanya ng tuloyan ay baka ako ang nanjan sa tabi niya at hindi yung kumag na yon.

Sobrang galak naming lahat lalo nang makarating kami sa tinutukoy naming talonan namin. Pero napalitan ang kasayahan ng kantyawan ng dumating sila Elex.

Nagulat ako ng makitang siya na mismo ang humatak don sa Nico na yon. Halos napuno ng mura ang isip ko dahil sa nakikita ko. Mas lalo akong nakaramdam ng pagsikip ng dibdib ko sa nakikita ko.

“Oh sino ang mauuna?” mungkahi ni Ondoy.

“Yung bagong magkasintahan muna” biglang sambit ng kaibigan ni Troy na ikinatudyo ng lahat sa dalawa.

Mas lalo lamang akong nakaramdam ng inis at galit dito pero alam kong wala akong karapatan kundi ang tignan na lamang sila. Ang mas masakit pa ay nakakaya ni Nico na hawakan si Elex sa bewang na benabalewala lang ni Elex. Parang gusto ko na lamang umalis at sana pinagpaliban ko na lamang sana ito, hindi pa ako masasaktan ng ganito.

“Talon!!!” dinig ko na sigaw nong Nico at doon tumalon silang dalawa ni Elex.

Lahat kami ay napatingin lang sa ginawang pagbagsak nila sa ibaba.

“Oh sino ang susunod…” ani ni Ondoy ulit.

“Kami naman ni Rein…” tigil ni Kath nang marinig namin ang pagsigaw ni Nico sa baba.

“Elex!!!” sigaw nito at nagpabaling-baling ang tingin sa ibat’ ibang direksyon parang hinahanap dito.

Bigla akong nakaramdam ng kaba ng hindi pa umaahon si Elex. Parang may mga sariling isip ang katawan ko ng tumalon at agad nang sumisid. Pagbulasok ko sa tubig ay agad kong hinanap si Elex sa baba at doon ko siya nakita ng pilit na kumapa.

Dali ko siyang sinisid dahil parang unti-unti na na siyang nanghihina. Para namang tinakasan ako ng sarili kong kaluluwa nang madatnang wala ng malay si Elex sa ibaba. Agad ko itong sinalinan ng hangin na saglit nitong ikinadilat. Nagmadali akong hatakin siya para iahon.

Kumalma na rin ang sistema ko nang inuubo nito ang nainom na tubig. Agad ko itong pinakapit sa akin at daling dinala sa pangpang. Kahit nanghihina sa kakakumpas ng kamay para hatakin si Elex sa pangpang ay pinilit ko pa rin isyang buhatin at ilapag malayo sa tubig.

Nag-uubo ito ng tubig at halos pula na siya sa kakasuka ng tubig.

“Lex, I’m sorry…” sabi ni Nico na sumunod pala sa amin.

“Tangna pare bakit mo hinayaan?” bulas ko dito sa inis at tinutulak ito palayo.

“I didn’t mean it. It wasn’t my intention…” akmang susunggaban ko siya ng suntok kung hindi lang dumating sila Troy at Allan para awatin ko sa pagbasag ng bungo nito.

Pinaubaya ko sa kanya si Elex pero pinabayaan lang niya, ngayon hindi na ako papayag na makalapit pa siya dito.

“Tama na yan Rein… hindi naman sinasadya yung nangyari” anang sabi ni Diane na pumagitna sa amin.

Gustong-gusto ko na talaga siyang suntukin kanina pa kung hindi lang ako pinipigilan nitong mga kaibigan ko ay hindi na makikila ang isang to sa sama siguro ng tama niya ng mga kamao ko. Agad akong kumalas at lumapit kay Elex. Binuhat koi to at sumipol para tawagin si Damian.

Pagkaluhod nito sa amin para makasakay ako habang inaakay si Elex sa akin ay agad na itong tumayo at nagsimulang tumakbo.

“Sa Mansyon, Damian” utos ko dito.

Hindi ko na inalis ang tingin ko sa kay Elex dahil gusto kong makasigurado na maayos lang ang kalagayan niya hanggang sa makarating kami sa mansyon. Nanatiling nakaidlip ito dahil sa nangyari. Pagkapasok ko sa mansyon ay bumungad sa akin yung batang kapatid niya.

“What are you doing to my Kuya?” anang sabi ng bata na kamukhang-kamukha ni Elex.

“Na aksidente siya pero maayos…” hindi ako natapos sa sasabihin ng magsisigaw ito.

“Mama!!! Papa!!! Kuya meet an accident!” sigaw nito at nagtatakbo sa loob ng hapag.

Biglang dumating ang mga magulang nito na gulat sa nakikita. Pero hindi ko nakita ang tingin nila kay Elex kundi sa akin. Hindi ko alam kung bakit pero kakaiba ang mga tingin nila sa akin.

“Anong nangyari sa kanya?” tanong ni Tito Isko sa akin nang dumating ito.

“Kamuntikan po siyang malunod, buti na lang nasagip namen… pero maayos naman po siya, nailabas na po niya ang mga nalanghap na tubig.” Paliwanag ko sa kanila pero bakas pa rin sa mukha nila ang pag-alala.

“Ibigay mo na siya sa Papa niya… patawag na rin kay Tata mo para matignan siya” sabi ni Tito sa akin.

Inabot ko siya sa Papa niya habang nagmamadali akong puntahan si Tata sa amin. Buti na lang at hindi ito naglalakwatsa kundi sakit pa sa ulo ang aabutin ko. Abularyo kasi ang Tata ko sa barangay namin. Kaya siya agad ang lalapitan ng lahat.

Sana walang masamang nangyari sa kanya.

Chapter 59

Chapter 59

Rein’s POV

Kanina pa siya ginamot ni Tata pero hindi pa rin siya nagigising. Labis na lamang ang pangamba ko lalo na nong sagipin ko siya sa pagkalunod. Ang sabi ng Tata na na-engkanto daw siya. Pero sabi ng mga magulang niya na hindi pa talaga marunong lumangoy si Elex. Pero kahit ano mang dahilan non ay sinisisi ko ang sarili dahil nagpabaya ako. Giniit ko na lang sana na huwag ng lumayo sa tabi niya kahit ayaw niya ay dapat hindi ako umalis sa tabi niya.

Andito pa rin ako sa sanga ng puno naka-upo sa tapat ng kanyang kuwarto. Inaantay ang paglisan ng kanyang mga magulang sa kanyang silid. Nais ko lamang siyang lapitan at pagmasdan sa malapitan. Sa ganoong paraan mapapanatag ako na nasa maayos na siya na kalagayan.

Ilang oras din ang pag-aantay ko ng pinatay na ang ilaw sa kanyang silid kaya hudyat ko na iyon para bisitahin siya. Kahit dito sa malayo ay natatanaw ko pa rin ang maamo niyang mukha na nasisinagan ng liwanag ng buwan. Mas lalong na ang kutis na kakulay na nito ngunit ang mas nakaka-agaw talaga ng pansin sa akin ngayon ay ang perpekto niyang mapupula na labi.

Naalala ko tuloy kanina nong salinan siya ng hangin para hindi tuloyang mawalan ng hininga sa ilalim ng tubig. Aaminin ko na unang beses ko siyang nahalikan at sa ganoong sitwasyon pa. Pero nakakamangha dahil ramdam ko pa din hanggang ngayon ang lambot nito.

Lumapit ako sa higaan niya at inilagay sa tabi nito ang pitas ko na bulaklak. Sana dito man lang ay matinguha niya na nais kong magpatuloy sa pagsuyo sa kanya.

“Rein…” dinig ko na kanyang tawag nang ilatag ko ang bulaklak.

Napatingin ako sa kanya ngunit nakapikit ang kanyang mga mata. Inisip ko na lang na guni-guni ko lang yung narinig ko. Ngunit nakita ko ang paggalaw ng kanyang mga labi at muling sinambit ang pangalan ko at doon niya idinilat ang kanyang mga mata.

“Rein…”

“Kamusta ka na? Maayos na ba ang galagayan mo? May masakit ba sa’yo” agad ko na mga tanong sa kanya ngunit iling lang ang naging tugon niya.

“Salamat” sabi niya at ngumiti sa akin.

Labis na kasiyahan ang naramdaman ng aking puso. Tumatalon ito sa sobrang saya dahil sa unang pagkakataon muli ay nasilayan ko ang kanyang ngiti at alam kong dahil ito sa akin at para rin sa akin. Hiling ko na lang sana huwag na itong muli pang mawala.

“Pangako, hindi ko na ililihis ang mga mata ko kahit kailan sa’yo” sabi ko dito.

Inabot ko ng isang halik sa kanyang noo at inayos ang kanyang kumot at pinagkatitigan ang kanyang mga mata, ang pinakamagandang tanawin na kailan man ay hindi ko pagsasawaang tignan.

“Matulog ka na para makapagpahinga ka ng maayos.” Sabi ko dito at iniwan siya para makapagpahinga.

KINABUKASAN ay maaga akong bumalik dito sa mansyon para kitain siya. Nakita ko naman siya sa aklatan na nagbabasa ng libro kaya sumilip ako at agad ko itong tinawag na ikinalapit niya sa may bintana. Nag-iwas ito minsan ng tingin sa akin na labis ko na lamang ikinatuwa.

Talagang hindi pa siya kumportable sa aking nakahukas.

“Gusto mong sumama?” nakangiti kong tanong sa kanya.

“S-saan naman?” naiilang niyang tugon sa akin.

“Basta, magugustohan mo” maligalig kong sabi sa kanyang at inabot ang aking kamay.

Inabot niya ito at umakyat sa bintana at lumabas doon. Agad siyang sumakay sa amin ni Damian at pumwesto sa likod. Pinakapit ko ng husto ang kanyang kamay sa paligid ng aking tiyan, ramdam ko ang panginginig nito. Pagkatapos ay saka ko na seninyasan si Damian na tumakbo.

Dinala ko siya sa lugar na alam kong ikakasaya niya ng lubos. Kaya hito kami, tinatahak ang masukal na kagubatan papunta sa isang malawak na tanim ng carnation. Hindi ko alam noon na nasa buong paligid lamang ito dahil na rin sa gabi ako parating dumadating rito para pumitas ng bulaklak.

Bakas sa mukha niya ang sobrang saya nang makita ang malawak na mga tumubo na carnation. Ang buong paligid ay may tumutubo na bulaklak nito na nasa iba’t-ibang kulay lalo na ang kulay na parati kong ibinbigay sa kanya.

“May ganito pala kalawak na tanim ng carnation sa Esperanza!” mangha niyang sabi at hindi magkandauga sa kakatingin sa buong paligid.

“Sa totoo lang nadiskobre ko lang ito, kami ni Damian lang. Wala pa akong pinagsabihan. Buti nahanap ko yung bulaklak dito na pinatuyo mo at inipit.” Sabi ko dito.

“Nakita ko lang naman yung pinatuyong bulaklak sa isang diary ni Joaquin” sabi nito.

Sandali akong napaisip nong marinig ko ang pangalan na yon. Narinig ko na siya noon pero hindi ko pa maalala.

“Akala ko kasi isang importanting bulaklak yon para sa’yo kaya hinanap ko, buti na lang nakita ko pero dito pa talaga sa masukal na lugar na ito.” Sabi ko dito na ikinatango niya at nagsimula na siyang maglakad sa buong paligid.

Tinitignan ang mga bulaklak at inaamoy ang halimuyak nito. Pumitas ako ng isa at lumapit sa kanya, hinawi ko ang buhok niyang natatakpan masyado ang mga mata niya at inipit ito a tenga kasabay ng bulaklak.

Mas lalo akong namangha sa angking kagandahan niya. Totoong aakalain mong babae siya pero hindi na yon importante. Nawala lahat ng agam-agam ko nang simula ko na siyang mahalin. Noon bilang Esperanza pero ngayon ay bilang siya. Si Elexis.

“Bakit hindi mo ko dinadalhan ng kulay pula na carnation? Paborito ko ring kulay ang pula “ sabi nito.

“Kasi mas babagay sa’yo yung kulang pink.” Sabi ko na ikinatingin niya sa akin. Nakita ko kung paano mamula ang kanyang mga pisngi tulad ng carnation na hawak niya.

Nagkaroon ulit ng katahimikan sa pagitan naming dalawa. Pinagmamasdan lamang niya ang mga bulaklak at hinahawakan ito. Habang ako naman ay nanatiling nakatingin lang sa kanya buong oras. Ni ayaw ko ng malingat pa ang mata ko sa kanya.

“Teka Lex, huwag masyadong malapit jan sa puno, may bangin na sa susunod niyan” sabi ko na ikinagulat niya kaya agad siyang umurong at lumapit sa akin.

Nanatili siya sa aking tabi hanggang sa umupo na rin siya sa damuhan. Agad akong umupo at tinabihan siya. Tanaw namin ang lawak na kagubatan dito sa itaas. Napakagandang tanawin tulad ng katabi ko ngayon.

“Naalala mo ba yung unang beses tayong nagkita?” biglang sabi niya saka tumingin sa akin at ngumiti. “Hinabol mo pa ako non ng itak” natatawa niyang sabi sabay halakhak. Ako naman ay napahiya sa ginawa ko noon. Napakamot na lamang ako sa aking ulo dahil pinaalala niya yung unang beses na nagtagpo kami. Akala ko kasi kung ano siya.

“Mukha na ba akong maligno talaga?” dagdag niya na ikinatagilid ng ulo ko dahil ayaw kong sabihin sa kanya ang totoo. Nong una, oo, inakala ko talaga na engkanto o kung ano siya dahil ang puti niya grabe.

Pinagkatitigan niya lamang ako na parang inaantay niya ang magiging kasagotan ko. Ayaw ko mang baliin ang nasimulan naming ugnayan ngayon, na kahit ganito lang na simpling pagkakaibigan. Pero kahit higit pa roon ang gusto ko ay dapat makontinto na siguro ako sa kung anong kaya niyang ibigay sa akin. Nirerespito ko siya kahit ano man ang nangyari na sa amin.

“Oo, nong una.” Tugon ko rito.

“Kaya ba hinabol mo ako ng itak?” sabi niya.

Napabuntong-hininga na lamang ako dahil sa pagkasabi niya yung inuusisa niya ako kung may balak ba akong masama siguro sa kanya.

“Nagtatapang-tapangan lang ako non para palayasin ang inakala kong maligno” anag sabi ko na ikinaismid ng kanyang bibig sabay nguso ng kanyang mga labi.

Nag-iwas na lamang ako ng tingin at napakagat ng aking mga labi. Kung alam lang niya kung gaano ako nagtitimpi sa kanya ngayon. Kagabi pa ako na-iinganyong halikan ang mga mapupulang labi niya. Para ba akong napasailalim ng hipnotismo sa tuwing tititigan ko ang labi niya. Nagkakaganito lamang ako nang maramdaman ko ang lambot nito.

“Ahhh Rein? Anong ginagawa mo?” anang sabi niya na ikinabalik ko sa aking diwa.

Sobrang lapit na ng mukha ko sa kanya at ilang lapit pa ay alam kong mahahalikan ko na siya. Dismayado man pero alam kong dapat akong tumigil.

“Aayusin ko lang tong bulaklak” sabi ko at kunwaring inayos talaga yung bulaklak na nakaipit sa kanyang kaliwang tenga.

“Salamat…” sabi niya at tumayo na.

Napakuyom na lang ako sa aking mga palad at pinukpok ang nook o dahil kamuntikan ko na sana siyang mahahalikan muli.

Muli ko siyang tinignan at nakitang lalapit siya sa puno ng pine tree na nasa dulo na masyado ng bangin. Nakakapagtaka dahil ito lang yung puno na nasa dulo at gitna ng malawak na mga carnation.

“Lex, huwag ka jan… baka mahulog ka” sa’kin ka na lang mahulog…

Hindi ko alam kung saan ko nakuha ang kaisipang yun pero sana nasabi ko yon sa kanya.

Nasa tabi na siya ng puno at hinahawak ito. Pinasadahan niya ito ng tingin mula sa ugat nito hanggang sa dumako ang tingin niya sa kataasan nito. Nakita ko na napako ang mata niya sa puno ng kahoy at hinawakan ito.

“Anong ginagawa mo?” tanong ko nang makalapit ako sa kanya. May kinikiskis kasi ito roon.

“Tignan mo oh may letra” sabi niya at kiniskis pa yung iba.

“Anong nakaukit na letra?” tanong ko dito, nakiusisa na rin dahil nakakamangha na may ibang tao na pala bumisita sa lugar na ito.

“J at C…” sabi niya at biglang natigilan na parang may malalim na iniisip.

“May nakapunta na pala dito? Akalain mo yon… Akala ko tayo lang ang nakapunta rito.” Sabi ko nang biglang humawa ng tunog si Damian kaya napatawa ako. “ At si Damian pala“ dagdag ko at tumingin kay Damian na umiling at bumalik sa pagkain ng damo.

“Imposible…” anang sabi nito na kumuha ng atensyon ko ngayon sa seryoso niyang mukha.

“Anong imposible?” untag ko rito.

“Joaquin at Cassandra…” anang sabi nito.

Ngayon ako naman ang napaisip ng malalim dahil parang narinig ko na ang mga pangalan na yan noon. Hindi ko lang mahagilap sa utak ko pero pamilyar sa akin ang mga pangalan na yan.

“Parang narinig ko na ang mga pangalan na yan” sabi ko na ikinatingin ni Elex sa akin.

“Kanino?” agad niyang tanong sa akin.

“Kay Tata…” sagot ko rito.

Hindi ko alam pero may kakaiba lang sa mga pangalan na yan.

Chapter 60

Chapter 60

Elex’s POV

Magkaiba sila at yun ang napatunayan ko sa sarili ko nong muli siyang bumisita sa kuwarto ko at dinalhan na naman ako ng bulaklak ng carnation. I doubted him but still he show his affection to me. He saved me for the second time that almost took my life away.

Pero ang pinagtaka ko ay yung biglang paglapat ng halik niya sa aking noo na nagdulot ng sobrang kapanatagan sa dibdib ko. I know he look like him but I know better, his different. He is way more better than him.

“Kumapit ka baka mahulog ka” sabi niya na ikinahigpit ko ng pagkakayakap sa kanya mula sa likoran habang tinatakbo ni Damian ang pababa ng bukid.

Ilang minuto na pagbaktas sa masukal na daan na sabi niyang atlernatibong daan ay nakarating kami sa isang bahay kubo. Maliit lang ang bahay at masasabing payak lang ang pamumuhay ng nakatira.

“Bahay namen…” sabi niya na ikinagulat ko at napatingin sa kanya ng pagtataka. Hinahagilap ko kung nabibiro siya pero nakikita naman sa kanya ang pagiging simple na tao. Walang kaartihan sa katawan pero talagang mahubog at sugsog sa trabahong bukid.

“Tuloy ka” yaya niya sa akin sa loob ng bahay nila. Nakakamangha lang dahil hindi ko akalain na sa ganito lamang siya nakatira. Lahat ng mga muweblis ay gawa sa kawayan at kahoy.

“Salamat…” sabi ko at umupo sa upuan na binigay niya sa akin .

“Hanapin ko lang si Tata baka nasa bakuran”

Pumunta nga siya sa bakuran sa kusina siya dumaan at pagbalik niya ay may kasama siyang matandang lalaki na humihithit ng tabako.

“Oh maayos na ba ang kalagayan mo at nagpapasyal ka dito” ani nito na ikinalito ko.

“Si Tata kasi yung tumingin sa’yo nong masagip kita sa talon kahapon” ngiting sabi ni Rein.

Naalala ko sinabi ni Mama na ginamot ako ng Albolaryo at nakaktawa dahil sabi nitong na-engkanto daw ako pero yung totoo ay hindi pa talaga ako marunong lumangoy. Gusto kong sabihan si Nico pero nagkasubuan na, akala ko lang kasi na hindi niya ako bibitiwan.

“Opo, maayos na po ako ngayon. Katunayan nga po ay pinasyal muli ako ni Rein eh” tugon ko rito na ikinangiti niya at naghanap ng mauupuan na agad namang binigyan ni Rein.

Napansin siguro ni Rein ang hindi ko pagkakomportable sa tabako ng Tata niya dahil panay ang singot ko na usok na minsan ay kinatikhim ko. Ayaw ko kasi ng kung anong usok dahil baka hikain na naman ako.

“Ta, nagtatabako ka na naman… Papagalitan ka ni Tita niyan eh tapos kasali pa ako sa mapapagalitan niyan dahil hindi kita sinita” pagmamaktol ni Rein sa matanda habang hito ay patuloy lamang sa paghihithit ng tabako niya.

“Nah, wala na kayong magagawa… nasa sistema ko na ang pagtatabako at kapag tinigil ko ay baka mapasama tuloy ako” tugon ng matanda na ikinailing ni Rein.

Pansin ko na may pinagmanahan siya sa katigasan ng ulo niya rin pero nakakamangha dahil hindi madaling natitinag.

“Ano nga ulit yung sadya niyo sa akin?” anang sabi ng matanda sa amin bago muling humithit ng tabako niya.

“Di ba kilala niyo lahat ng tao dito sa Esperanza, mula sa magsasaka, mga caretaker, mga bata pati na rin sa mga nagtatrabaho sa mansyon. May itatanong lang po sana kami kung-”

Saglit natigil si Rein ng pinatigil ito ng matanda.

“Teka sandali lang… saan mo nakuha ang bulaklak na yan?” tanong ng matanda na gulat nang makita ang nakaipit na bulaklak sa aking tenga.

“Doon po sa Sitio Siyete…” tugon ni Rein agad dito.

“Matagal na yang wala dito sa Esperanza…” agad na sabi nito na ipinagtaka ko.

“Paano pong wala na?” untag ko dito.

Humithit ito ng sigarilyo niya bago ito ibinuga sa eri at napadungaw sa labas ng bintana na parang may inaalalang kahapon.

“Matagal nang wala ang mga bulaklak na iyan dito sa Espernza nong nawala ang nag-iisang babaing minahal ni Joaquin” sabi nito bago muling hinithit ang huling patak ng tabako bago ito inapakan pata patayin ang apoy.

Ngayon ay nagkakaroon na nang kasagotan ang sulat na nabasa ko para sa babaing minamahal nito.

“Si Cassandra po ba ito?” tanong ko dito na ikinatitig lamang niya sa akin.

“Hindi ko na dapat ungkatin ang matagal ng ibinaon sa limot na mga alaala dahil nagdudulot lamang ito ng hinagpis at labis na hidwaan noon dito sa Esperanza” anang sabi ng matanda sa amin na labis kong ikinagulat.

Naging magulo ang Esperanza noon? Ito ba yung nalaman nila na nabuntis si Mama ni Papa na isang pamangkin ng aking Lola. Hindi ko maintindihan ang lahat. Bakit nagkakaroon ng sigalot sa isang lugar na sobrang mapayapa.

Agad ng tumayo ang matanda na parang aalis na pero agad koi tong pinigilan.

“Kahit sabihin niyo na lang po kung sino sila Joaquin at Cassandra” habol ko na sabi dito na ikinatingin lamang niya sa akin.

“Hindi ako dapat ang nagsasabi nito. Ayaw na niyang pag-usapan man kahit kailan ito pero kung gusto mo ng mga kasagotan sa iyong mga katanongan. Ang mga pintura ni Joaquin ang makakatulong sa iyo” huling salita niya bago siya umalis para bumalik sa likod bahay nila.

“Pasensya ka na Lex, kahit ako noon may mga katanongan pero wala ni isa sa kanila ang tumugon rin sa mga katanongan ko” dismayadong sambit ni Rein nang makalabas kami sa bahay nila.

Tumango na lamang ako pero napuno ako ng mas maraming katanongan. Pakiramdam ko kasi may kinalaman dito ang pag-alis namin noon dito. Pero paano?

Bumalik kami ni Rein sa mansyon na parehong dismayado dahil sa wala kaming nakuhang mga kasagotan rito. Pagkapasok ko sa loob ng masnyon ay dumako ang mga tingin ko sa mga painting sa bawat dinding ng mansyon. Lahat talaga ay may namumudtanging painting ng landscape, mga lugar o siyudad lalo na sa Europe pero wala ni isa rito ang tungkol man lang dito sa Esperanza.

Sa tagal ko na naglilibot at sa tagal ko ng nakikita ang mga painting sa dingding ay wala man lang ni isang konsepto na kinuha dito sa Esperanza.

“Anong balak mo ngayon?” tanong ni Rein sa akin na sumabay sa akin pumasok sa loob ng mansyon hanggang makarating kami sa aklatan.

“Gusto kong maghanap ng kasagotan Rein… alam kong may dahilan kung bakit umalis kami dito” tugon ko rito at hinanap ang aklat na alam kong ibinalik ko sa dati niyang lalagyan.

Habang inaabot koi to at dumako ang sa larawan na nasa itaas nito. Gumuhit ang isang malaking katanongan sa aking isip nang makita ang larawan. May kakaiba sa larawan ni Esperanza ngayon pero hindi ko mawari.

“May napansin ka bang kakaiba sa larawan ngayon Rein?” tanong ko sa katabi ko na ibaot sa akin ang libro.

“Wala naman, bukod sa iniba lang ang kulay ng damit sa larawan… bakit?” sabi niya na ikinalito ko.

“Iniba?” ulit ko dito.

“Di ba may limang piraso ng painting na ito… pinapalitan ito sa tuwing sasapit ang kapistahan sa Esperanza” anang sabi nito sa akin.

“Hindi ko alam… pero paano?” untag ko na ikinakibit balikat lamang niya.

Sandali lang akong nakipagtitigan sa kanya kung binibiro ba niya ako pero alam kong hindi likas sa kanya ang magsinungaling. Natatandaan ko lang na wala siyang binali sa kahit anong sinabi niya sa akin. Lahat yon ay purong katotohanan at kahit iniisip ko na baka dahil ito sa pagtingin niya sa akin ay ayaw ko namang magsalita ng tapos.

“Maraming mga pintura dito sa Mansyon Lex… ganon ka ba katagal na wala para makalimutan iyon?” sabi niya sa akin.

“Bata pa lamang ako noon nong umalis kami dito. Binubuntis pa lamang ni Mama ang susunod ko na kapatid” tugon ko rito.

Sandali kaming natigil sa aming pag-uusap nang may nagsalita.

“Andito ka lang pala Lex, kanina pa kita hinahanap” anang sabi ni Nico na naglakad papalapit sa akin.

“Pasensya ka na may pinuntahan lang ako” tugon ko rito.

“Pasensya ka na rin sa nangyari kahapon…” sabi niya ay akmang aabutin ang kamay ko ng bigla itong kinuha ni Rein at pinagsiklob ang mga kamay namen.

“Tignan na lang natin yung ibang piraso na larawan sa taas, Lex” madiing sabi ni Rein.

Dinig ko sa kanyang boses ang tensyon at hindi ko alam kung bakit. Hindi na rin ako umalma nang hilain ako ni Rein palabas ng aklatan. Naiilang pa din kasi ako kay Nico dahil ang bilis niyang makipaglagayan ng loob.

Habang nasa daan kami papunta sa kung saan ay nakasalamuha naman namin yung maarte na babae na tumili pa talaga nang makita nila si Rein.

“Rein, kanina pa kita pinapahanap kina Allan… saan ka ba nagpupunta?” sabi nito na hindi ko alam pero ikinairap ng mga mata ko. Hindi ko namalayan na nakita ako ni maarti kaya napamura siya. “You scumbag… kung hindi sa’yo hindi sana mapapaaway si Rein kahapon” dagdag niya labis kong ikinagulat.

Napaaway si Rein? Kanino? Scumbag? Kailan naman ako nangloko?

“Tara na Lex” mariin na sabi Rein na hinila ako para umakyat na sana ng hagdan kung hindi lang umepal na naman si maarti.

“Wait lang Rein, samahan mo’ko sa sayawan mamaya huh???” malambing na sabi ni linta na humawak pa talaga sa dibdib ni Rein. Napaismid tuloy ako dahil wala ba siyang balak na magdamit?

“May inaya na ako Kath at pumayag na siya. Pasensya na pero may gagawin pa kami ni Lex” mariing sabi ni Rein at inakay ako para umakyat sa taas na ikinagulat ko.

Rinig ko ang pagdadabog ni Maarting Linta dahil gumawa ng mga malalakas na alingawngaw sa loob ng mansyon kahit dito sa ikalawang palapag rinig ko ang pagmamaktol niya.

Naglalakad kami ngayon ni Rein gitna ng daan papunta ulit sa pangatlong palapag. Hindi ko na napigilang magtanong sa kanya tungkol don sa sayawan at kung sino ang niyaya niya. Aaminin ko kasi na nagseselos ako pero kung si Diane ay okay lang sa akin, huwag lang don sa Maarting Linta na yon.

“Ano pala yung sayawan?” tanong ko dito habang naglalakad kami papunta ikatlong palapag.

“May sayawan sa Sitio Tres, sa harap ng kapelya at kapag sino yung niyaya mo doon ay malaking tiyansa na maging kayo panghabang-buhay” sabi nito.

Nalungkot ako bigla dahil sa sinabi niya. So yung niyaya niya ay ang gusto niyang maging katuwang sa buhay.

“Kaya pala atat yung si Kath na isayaw ka… sino naman yung maswerting babae na isasayaw mo roon at pumayag siya?” sabi ko na ikinatingin niya sa akin.

Natuptup ko na lamang ang aking sinabi pero huli na para bawiin ang pagiging usyoso ko. Kahit na siguro wala ng namamagitan sa amin at kahit na may nangyari na sa amin ay dapat hindi na ako manghimasok pa.

“Kung papayag ka sana…” nakangiti niyang sabi na halos hindi na makita ang kanyang mata.

Hindi ko lang talaga mawari minsan pero kahit hindi ko sabihin at aminin pero pareho talaga sila minsan ng ekspresyon ni Neil. Hindi ko pa natatanong sa kanya ang tungkol sa kung may kapatid ba siya o kakambal.

Pero hindi ko masyadong nahinuha ang sinabi niya kaya napatanga ako sa kanya, kung hindi lang ako nito tinanong ulit ay baka pagkatitigan ko lamang siya.

“Papayag ka ba?” tanong niya sa akin na ikinabalik ko sa aking pagkatanga sa kanya.

“Ha? Ano ulit?” pagpapaulit ko sa kanyang sinabi.

“Ang sabi ko, kung papayag ka ba na isayaw kita mamaya sa harap ng kapelya” sabi na ikinatanga ko ulit.

Ako? Ako yung tinutukoy niyang isasayaw niya? Ako, yung tyansa niya na makasama panghabang-buhay.

Ibubuka ko na sana ang bibig ko para sagotin siya ngunit natigilan ako nang inunahan niya ako.

“Kahit hindi mo muna sagotin basta aasahan kita mamaya don.” Ngiti niyang sabi saka kami tumigil sa paglalakad nang nasa harap na kami ng isang into. “Dito nila tinatago ang mga painting… lalo na yung mga piraso na mga larawan ni Donya Esperanza”

Pagkabukas niya ng pinto ay tumambad sa akin gang nagraramihang painting na iba-iba ang konsepto at style ng pagkakapainting dito. Karamihan sa ibang painting ay hindi pa natapos o hindi kaya wala pang pintura. Yung iba ay canvass pa at walang mga guhit. Pero ang mas nakaka-agaw tingin ay ang malaking larawan ni Esperanza na nakasandal lang sa dingding.

“Ito yung sinasabi ko sa’yo” sabi niya at pinakita sa akin ang iba’t-ibang piraso ng larawan ngunit magkaiba ang kulay at desenyo ang suot na dami ni Esperanza. Nakakamangha ang gumawa sa kanya. Napanatili niya ang parehong pigura ng iba pang piraso nito.

Hinawi pa ni Rein ang ibang piraso ng may pansin akong kakaiba sa dingding na sinandalan nito.

Chapter 61

Chapter 61

Elex’s POV

“Tignan mo ito Rein” sabi ko habang nililipat niya yung ibang painting para ipakita pa ang kasunod nito.

Agad siyang lumapit sa tabi at tinignan yung tinuro ko na mga numero sa dingding. Para itong mga kandado na kontrasenyas ng kung anong bagay. Wala naman akong nakikitang pinto sa dingding.

“Noon lang din namen napansin yan ni Troy pero hindi naman namen alam kung para saan yan.” Ani nito sa akin at pinipindot niya yung numeron.

“Para siyang may password, wala pa bang nakakaalam sa tamang huwaran ng numero?” anang tanong ko dito pero nagkibit-balikat lamang ito sa tanong ko

Nag-isip ako ng mga numero pero ni isa ay hindi gumagana. Sinubukan rin ito ni Rein pero wala din kaming napala.

“Anong ginagawa niyo dito?” rinig ko na may nagsalita sa aming likuran kaya agad akong humarap dito.

Nagulat ako nang makita si Lola Esmeralda. Napakaseryoso ng kanyang mga titig sa amin na kapag may sinabi kaming mali ay paparusahan niya kami. Ganito ako katakot kay Lola dahil sa napakamadisiplina niyang babae.

“Pinapatingin ko lang po Lola Esme yung ibang painting kay Elexis… nagtaka po kasi siya dahil nag-iba daw ang kulay ng damit sa painting ni Donya Esperanza “ anang tugon ni Rein kay Lola at natatawa pa ito bahagya sa kanyang sinabi.

Walang pinagbago sa ekspresyon ng mukha ni Lola at sa tingin ko ay parang sumama lamang ang kanyang loob sa sinabi ni Rein. Pero laking gulat ko na lamang ng makitang ngumiti ito bahagya.

“Ganon ba? Tunay na kamangha-mangha ang pinta ng Lola…” nakangiti nitong sambit sa amin at pinagsadahan ang tingin ng painting sa tabi ko.

“Tara na at ikakandado ko na ang kuwarto na ito” ani ni Lola at sabay na kaming lumabas tatlo ng silid.

Nagpaalam si Rein sa amin na mauuna muna siya dahil may aasikasuhin pa daw muna siya sa kuwadra. Inantay ko na lang si Lola na ikandado yung pinto para sabay na kaming bumaba. Aalalayan ko na rin siya para hindi siya mapahamak, matanda na ang Lola kaya kailangan niya ito.

“Sino po ang kasama niyo ditong umakyat La?” tanong ko sa kanya habang inaakay ito pababa.

Walang naging kibo si Lola hanggang nasa ikalawang palapag na kami. Inalalayan ko siya pababa sa huling hagdan ng saglit itong tumigil.

“Iwasan mo na ang apo ni Teodoro” anang sabi ni Lola na ikinalito ko.

“Sino pong Teodoro?” untag ko dito dahil hindi ko pa naman kilala halos lahat ng tao dito sa Esperanza.

“Ang Albolaryong tumingin sa iyo… Elexis, hanggang sa maari ay lubayan mo na siya, si Rein.” Anang sabi ni Lola bago ito muling humakbang pababa ng hagdan.

Hindi ko maintindihan, noon ay gusto kong lubayan niya ako pero kalaunan ako lang pala ang nagbibigay ng maling malisya sa amin. Tinanggap ko na magkaiba sila pero bakit gusto ni Lola na lubayan ko na siya? May mga bagay talaga dito na hindi ko na maintindihan kung bakit at kung puwede gusto ko ng mga katanongan.

Muling kong hinanap si Rein at may nakapagturo sa akin na nasa kuwadra siya ng mga kabayo.

“Anong ginagawa niyo?” tanong ko dito ng makitang ang daming tao sa loob nito.

“May karera kasi mamayang hapon at ang mga kalahok ay mga kasosyo ng Esperanza. May gustong sumakay kay Damian pero ayaw nito… Sige na Damian isuot mo na ito…” sabi nito at pilit na pinapasuot sa kabayo ang parapernalyas nito pero nagtatakbo si Damian sa loob ng kuwadra.

Nakakatawa silang tignan lalo na at ayaw talaga ni Damian na suotan siya ng mga kagamitan.

“Huwag mo ng pilitin kung ayaw, Rein” sabi ko rito at hinahabol talaga yung kabayo tuloy nagalit ito at sinugod siya. Akala ko mapapahamak si Rein kaya napatakip ako ng mata pero nong pagdilat ko nakipagsubukan ng titigan si Damian sa kanya.

“Hindi pa ba handa ang kabayo ko?” rinig ko na sabi ng isang pamilyar na boses kaya hinanap koi to at doon ko nakita si Nico na nakasuot na ng damit pang karera.

Lumapit ito sa akin at abut-abot ang ngiti nito nang nasa harap ko na siya.

“Manonood ka ng karera ko Lex ah? Ipapanalo ko iyon para sa’yo” ngiti nitong sabi sa akin.

Gusto ko na talagang sabihin sa kanya ang totoo na hindi kung ano ang iniisip niya sa akin. Kung alam niya lang at kung sana may nagsabi na sa kanya ng totoo baka tumigil na rin siya.

Sasagotin ko na sana siya sa mga iniisip niya nang biglang pumagitna si Damian sa amin. Sa laking kabayo ni Damian ay napaatras kami ni Nico sa ibang direksyon. Kamuntikan na akong mawalan ng balanse, buti na lang at nasalo ako ni Rein.

“Tangnang kabayo” rinig ko na sabi ni Nico at napamura dahil natumba siya sa biglaang pumagitna sa amin dalawa. Nakita kong sinipa niya si Damian ng ikinagalit nito. Umalsa na ang mga paa nito sa eri at parang gustong sipain si Nico.

“Tama na Damian!” saway ni Rein dito at agad na pinigilan si Damian sa gagawing pananakit nito kay Nico. Kumalma naman agad ito habang hinihimas ito ni Rein para patigilin.

Tinignan ko si Nico na naiinis sa kabayo. Hindi ako makapaniwala na kaya niya yung gawin. Umalis na lamang ito ng kuwadra habang kami na lang ang nandito.

“Sinabihan ko na ayaw ni Damian magpasakay ng ibang tao at higit sa lahat ayaw niyang sinusuotan siya ng mga parepernalyas” ani ni Rein habang pinapakal lang si Damian n ailing ng iling dahil sa nangyari. Nakikita ko na naiinis pa rin ang kabayo dahil sa nangyari.

“Naiintindihan ko naman…” sabi ko na lang dito saka lumapit sa kanila para tignan si Damian na kumakalma na.

“Paano na yung karera? Hindi ba sumasali si Damian sa mga ganon?” tanong ko dito.

“Eh kasi sumali don si Marcos” agad na tugon nito.

“Alin don?” nagtataka kong tanong.

“Yung sinakyan mo nong pumunta tayo sa talon, yung puting kabayo ni Troy” tugon niya sa akin.

Naalala ko nga yung kabayo na yon pero bakit hindi sumasali si Damian don?

“Bakit naman kung andon si Marcos?” tanong ko ulit na ikinakamot niya ng ulo.

“Natatakot si Damian matalo yon eh, baka hindi na siya pansinin” natatawa nitong sabi na ikigawa ng tunog ni Damian saka tumalikod sa amin. Ikinawig naman ni Damian ang buntot niya para tamaan si Rein na tawa pa rin ng tawa kaya ayon sapol siya sa bibig . “Pwe! Bastos talaga na kabayo!” hiyaw niya dito.

Napatawa na lang ako sa kanilang biroan. Nakakamangha silang dalawa dahil sa ugnayan nila ay sobrang tatag na ng kanilang samahan.

“Ho! Ang init ng panahon” sabi niya habang nagpupunas ng pawis niya.

Hindi ko maiwasang hindi tignan kung paano lumandas ang mga pawis niya sa napakaperpektong pagkakaukit ng mga laman niya sa katawan. Parang pinagpapawisan na rin ako habang tinitignan siya sa kanyang ginagawang pagtrapo sa mga pawis niya. Sana pawis na lang din ako.

“Huh?” bigla kong sambit na dahil sa mga iniisip ko at nagiwas ng tingin dahil nararamdaman ko na ang panginginit ng pisngi ko.

“Tara maligo tayo sa may talon” sabi niya at naglakad palapit kay Damian.

“Huh?” parang tanga kong sambit sa kanya.

“Dali na… tuturuan din kitang lumangoy” ngiti niyang sambit habang sumampa na siya sa likoran ni Damian.

Agad namang lumapit sina sa akin at inabotan ako ng kamay ni Rein. Tinanggap ko ito umangkas na kay Damian.

“Kapit ka lang ah?” bilin nito sa akin saka na pinatid si Damina para tumakbo.

Napamura na lamang ako habang nararamdaman ng palad ko ang bawat katigasan ng laman niya sa tiyan. Nadadampi na rin minsan ang mukha ko sa kanyang pawisang likuran pero hindi man lang ako nangdiri. Walang pasabi ko pa nga itong inamoy siya at napapikit sa singaw ng kanyang katawan na sumisigaw ng kanyang pagiging lalaki.

Naisip ko kung paano ko siya noon napapayag na gawin namin ang bagay na yon samantalang alam kong tunay siya na lalaki. Si Neil naman din ay ganito pero alam ko na dahil lamang iyon noon sa pustahan nila. Kahit natatakot na akong mahulog para sa iba ay bakit kay Rein iba ang epekto niya. Hinahayaan ng aking sistema na parating gustong gawin ang nais niya.

Napansin ko naman sa paligid na hindi ako dumaan sa mga kalsada kundi sa mga masisikip na kagubatan.

“Nasaan na tayo Rein?” tanong ko dito.

“Shortcut ito papunta doon, mas madali lang” tugon niya.

Namangha ako dahil ang dami na niyang alam na pasikot-sikot dito sa Esperanza. Kung parati silang magkasama ni Damian ay sigurado na parati silang humahanap ng mga alternatibong daan.

Hindi nga siya nagbibiro nang makarating kami sa talon na wala pa sa oras na inaasahang kong makakarating kami doon.

“Alam mo na ata ang mga pasikot-sikot sa buong barangay” sabi ko nang bumaba siya.

Nagkibit-balikat lamang ito at inabot ako para ibaba. Hinawakan niya ang magkabilang bewang ko saka inalalayan akong bumaba. Nakaramdam ako ng hiya sa ginawa niya lalo na at ilang pulgada lang ang layo ng mga katawan namin sa isa’t isa. Nang biglang gumalaw si Damian at sumubsob siya sa akin. Bigla akong nakaramdam ng init nang maramdaman ko ang katawan niya na nakadikit na sa akin, dumampi rin ang labi niya sa labi ko kaya agad siyang humiwalay sa akin.

“Pasensya ka na” paghingi nito ng tawad sa nangyari habang ako ay napatanga lang sa aking kinatatayuan at hindi alam ang gagawin. Para kasi may napupukaw sa sistema ko nang magdikit ang katawan namen.

“Tara maligo na tayo” yaya niya sa akin at agad na siyang lumublob sa tubig.

Sumunod naman ako sa kanya at pumwesto sa di kalayuan sa kanya. Nagig tahimik kami sa isa’t isa habang binabasa ang mga sarili namen sa tubig.

“Lex turuan kitang lumangoy” biglang sabi nito sa akin na ikinatingin ko sa kanya.

“Paano ba? Wala talaga akong alam jan”

“Ganito lang, kumapay ka lang sa tubig na parang aso, dali gayahin mo ko” sabi niya at kinuha ang mga kamay ko para lumapit sa medyo malalim na parte ng tubig kaya kumapit ako ng husto sa kanya. “Huwag kang matakot, andito lang ako”

Napatingin ako sa kanya at napatitig sa kanyang mga mata na nakatingin rin sa akin. Nararamdaman ko sa kanyang mga mata ang kapanatagan at kaligtasan.

Sinunod ko ang pinagawa niya sa akin, kumapay ako sa tubig habang hawak niya ang baba ko para hindi ako sumubson sa ilalim.

“Yan nga, marunong ka na. Ang dali mo naman palang turuan” ngiti niyang sabi sa akin na ikinangiti ko rin sa kanya.

Balak ko sanang umapak sa lupa pero nagulat ako dahil nasa medyo malalim na kami na parte kaya sa takot ko na malunod ay kumapit ako ng husto kay Rein. Humawak ak osa balikat niya para hindi ako malunod. Saka ko lang napagtanto ang posisyon namin ng magtapat ang mukha namin.

Ramdam ko ang bawat hininga niya. Ang tibok ng puso niya ay sumasabay sa pagtibok ng puso ko. Ang kaninang init na naramdaman ko ay unti-unting umuusbong sa sistema ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang nakalapat sa balako ko ang matitigas niyang laman.

Ngunit ang pinaka ikinadilaryo ko ng makita ko ang kanyang mga mata na nakatitig sa aking mga labi. Hinawakan niya ito gamit ang kanyang hinlalaki at dinama ang lambot nito.

“Hindi mo lang alam kung paano ako nagtitimpi para hindi ka halikan Lex” bigla niyang sabi ng tumingin siya ngayon direkta sa aking mga mata.

“Kung pwede ko sana muling malasahan to ulit.” sabi niya na ikinagunaw ng sistema ko. “Kahit kakarampot lang-”

Hindi ko na siya pinatapos dahil agad ko ng sinunggaban ang kanyang labi ng halik. Kanina ko lang din gustong maramdaman ito. Ang apoy na dinulot niya ay gusto kong painitin niya pa.

Chapter 62

Chapter 62

Rein’s POV

Para akong dinala sa pinakamataas na alapaap nang ilapat ni Elex ang kanyang mga labi sa akin. Naglulundag ang puso ko sa sobrang saya ng sa muli ay naramdaman at nalasahan ko ang tamis ng kanyang mga halik. Wala ng sisidlan ang saya na naramdaman ko ngayon.

“Lex…” sabi ko habang kinakapos ng hininga ngunit muli kong siyang hinalikan dahil ayaw ko matapos pa ito. Gusto ko pa siyang madama. Gusto ko siyang ankinin. Gust kong mag-isa kami muli.

Naramdaman ko ang kanyang kamay sa aking pisngi at ang braso nitong dinidiin pa ako lalo sa kanyang mga labi. Pawang mga uhaw kaming dalawa sa halik ng isa’t isa. Walang gustong bumitaw at tumigil. Pero hindi ko na talaga mapigilan ang pananakit ng aking harap dahil sa gusto na nitong kumawala.

“Lex, maaari ba kitang angkinin uli?” sabi ko dito na tumitig sa akin saglit bago ako nito tinanguan.

Muli ko siyang hinalikan sa labi at dinala sa pangpang.

“May gusto akong ipakita sa’yo” samit ko at agad itong kinarga.

Dinala ko siya sa likod ng rumaragasang tubig ng talon para pumasok sa maliit na kuweba doon. Sinabi ko sa sarili ko na dadalhin ko dito ang taong pinakamamahal ko at ngayon dala ko na siya ay gusto kong gumawa ng alaala sa kanya na kailan man ay hindi niya makakalimutan.

“May kuweba pala dito?” sabi niya at luminganga sa paligid.

Pinagmasdan ko lamang siya at kinabisado ang bawat anggulo ng kanyang mukha. Gusto kong memoryahin dahil alam ko simula nito, pahahalagahan ko pa siya na higit kanino man. Ano man ang pagtingin niya ay hindi na importanti sa akin dahil sapat na ang sandaling gagawin ito para pagyamin habang-buhay.

Nakita ko ang pagkamangha niya nang makita niya ang maliit na sanaw sa gitna ng kuweba na nabuo sa walang tigil na pagpatak ng tubig mula sa taas. Lumublob ako dito habang karga ko siya saka ko muling idinampi ang labi ko na malugod niyang tinanggap. Ngayon mas lalong umalab ang init na kanina pa namin nararamdaman.

Napapaso kaming dalawa sa bawak paglalakbay ng aming mga kamay sa katawan. Mas lalo akong nanigas ng maramdaman ko sa bawat haplos ng aking palad ang malambot niyang mga balat. Sobrang lambot na ayaw mo itong magalusan man lang. Sobrang kinis na dumadaosdos lang ang palad ko sa bawat paglalakbay sa kanyang balat.

Saglit kaming natigil para kumapa ng hininga ngunit sa pagdako ng tingin ko sa kanyang leeg ay para akong nademonyo lasapin rin ang balat niya. Walang pasabi kong sinunggaban ang kanyang leeg na ikinaigting niya. Mas lalo siyang umungol habang dinidiin niya ako sa kanyang balat.

“Hmmm… Rein” daing niya sa aking pangalan na mas lalong inigihan ang ginagawa ko.

Kagat at pagsimsim ko sa kanyang balat hanggang sa hindi ako nakontento at tinanggal ang damit niya para lasapin ngayon ang dibdib niya na mas lalo niyang kinahiyaw na umalingawngaw sa loob ng kweba. Parang musika sa aking tenga ang ginagawa niyang pag-ungol na tanda lamang na naghahatid ako ng sobrang kaligayahan sa kanya.

Habang sinisimsim ang kanyang malalambot na balat sa kanyang dibdib ay ang kanyang pag-abot sa aking pantalon. Napamura ako ng mas lalong tumigas ako nang maramdaman ko ang haplos niya sa akin. Saglit akong umahon para ibaba ang pantalon ko para pakawalan ang kanina pang nagwawala kong alaga.

Napaungol ako ng sakupin ng mga kamay niya ang katigasan ko. Mas dumaing nang sakalin niya ito at sinimulang magtaas baba ang ritmo ng kanyang pagkakahawak. Muling nagtagpo ang aming mga labi para sa isang mas maalab na halik.

Nagulat ako ng humiwalay ang labi niya sa akin at bumaba para bigyan naman ng atensyon ang kanina pang naghahanap na alaga ko. Napamura ako dahil nagseselos ako na iba ang binibigyan niya ng atensyon. Pero saglit lamang ay nawala na ako sa katinuan ng maramdaman ko ang init ng kanyang labi sa aking pagitan.

“Ahhh…” daing ko nang paglaruan niya ang butas ng ari ko.

Nanginginig ang kalamnan ko nang maramdaman ko ang mainit niyang bibig sa aking katigasan. Nanginginig na humanap ng makakapitan sa ibayong sarap ng hatid ng kanyang pagkakadakmal sa aking alaga.

“Ahhhh… Lex” ungol ko habang hinahabol ang aking hininga.

“Urrggnnnhhh Elexis…. Ahhhh” daing ko sa mas lalong pinasarap na sensyason sa pagtaas baba ng kanyang ulo. Sobrang sarap na halos hindi ko na makayanan, para akong pinapatay sa hatid na ibayong sarap.

“Ahhh Lex parang malapit na ako” sabi ko dito dahil sa pagsakit ng aking pantog. Naaala ko ang pakiramdam nito nong unang nangyari ito at alam ko na magpapasabog na ako.

“Saglit lang Lex ahhh tangna ang sarap… ahhhh Lex dahan, dahanin mo mmnnggghh”

Hanggang sa hindi ko na mapigilang hindi sumabog. Lahat ay sapol sa loob ng kanyang bibig.

Hingal akong napasandal sa bato habang abut-abot na ang aking hininga. Napaungol ako nang magtaas baba pa ang kanyang kamay sa aking katigasan. Natigil lamang ako ng maramdaman kong wala ng nakahawak sa aking pagkalalaki kaya napatingin ako sa kanya.

Nanlaki ang mata ko nang makita siyang hubot-hubad na umahon sa tubig at pumwesto sa aking kandungan. Nakaramdam ako ng kaba sa gagawin namen dahil huling ginawa namen ay dumugo ang kanyang lagusan dahil sa aking sukat.

“Lex, ayaw kong saktan kita ulit” nag-alala kong sambit dito bago niya ibinigay sa aking ang napakatamis niyang mga ngiti.

“Hindi na…” sabi niya at muling inalis sa aking ang pangangamba sa pamamagitan ng kanyang napakamatis na halik.

Naramdaman ko ang paghawak niya sa aking aking at ang pagtutok nito sa kanyang lagusan. Agad kong dinakma ang kanyang bewang para hindi siya dumausdos agad tulad ng dati. Saglit siyang umupo sa aking katigasan at parehong kaming napaungol sa gitna ng aming halik ng mapasok ko siya.

Mas lalo niya akong diniin ng halik habang dahan-dahan siyang dumausdos pababa ng aking katigasan. Sa sarap ng kanyang halik at sa nakakatolirong sensyason sa aking pagitan ay nawala na ako sa aking isip at nakalimutan ko ang pag-alalay sa kanya. Sa dulas ng aking katigasan ay biglang dumausdos si Elex at lahat ng aking kahabaan ay pumasok sa kanyang lagusan.

“Ahhh….” Malakas na ungol niya na labis kong ikinabahala.

“Lex, Lex sorry… Patawarin mo ko, masakit ba? Sagotin mo ko Lex masakit ba?” nag-alala kong sambit sa kanya sa pagkakatuhog niya.

Mariin siyang napapikit at napakagat sa kanyang ibabang labi nang pumasok ang kahabaan ko sa kanya. Sobra na akong nababahal ng maramdaman ko ang panginginig ng kanyang katawan. Ang lakas ng tibok ng puso ko kung napaano ko na siya. Gusto kong sumbatan ang sarili sa aking pagkababaya.

“Lex, pakiusap sumagot ka” sambot ko rito.

“Ang sarap Rein…” nagulat ako sa kanyang naging tugon. Walang bakas sa kanyang boses na nasasaktan siya.

“Para akong napupuno, ang dami tangna umabot ka sa sinapupunan ko Rein” sambit niya at tumingin sa kanyang tiyan at hinawakan ito.

Napaungol ako ng maramdaman ko ang haplos sa dulo ng aking katigasan at nanlaki ang mata ng makita kong bumukol ang parte na yon sa tiyan niya. Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko. Umabot ako doon.

“Ayos ka lang ba?” nag-alala kong tanong sa kanyang.

Kagat labi namang siyang tumango sa akin na ikinapanatag ko sandali.

“Buntisin mo ko Rein” pangaakit niya sa akin.

Muli kong dinama muli ang kanyang malalambot na labi saka itinaas ang katawan niya para magsimulang magtaas baba. Halos magdilaryo ako habang nararamdaman ko ang bawat hagod ng kanyang lagusan sa aking katigasan. Para akong sinasak ng maiinit na bagay. Nakakawala sa sarili. Nakakapanggigil ang kasikipan niya hanggang sa mas lalo ko pang binilisan ang ritmo non na mas lalong nagdulot ng sobrang pagnanasa sa aking sistema. Sabayan pa ng kanyang mga ungol na nagdulot lamang sa aking ng sobrang pagnanais na pag-igihan ang aking ginawa.

Napapasaya ko siya.

Yan ang nakikita ko sa kanyang mukha na ikinasaya ng aking damdamin. Dahil napapasaya ko na siya. Di lang dahil dito kundi minsan sa pagsama ko sa kanya.

“Ahhh Lex, parang malapit na ako” sabi ko at bumitaw ng halik sa kanya para balaan siya.

“Sa loob, iputok mo sa loon ko Rein” mapang-upat niyang tugon sa akin kaya wala akong pasabing nagpasabog sa kanyang loob.

Hingal akong sumandal sab ago habang siya ay nakasandal sa aking katawan.

Napamura na lang ako ng hindi pa humuhupa ang katigasan ko na nasa loob pa rin ng kanyang lagusan.

“Lex, hindi pa rin ako humuhupa…” sambit ko habang hinahabol ang hininga ko.

“Edi ulitin nating hanggang sa lumupaypay ka”

Napamura na lamang ako sa kanyang pang-aakit sa akin kaya hindi ko na siya pinahirit pa at baka hindi ko mapigilan ang sarili ko.

Inihiga ko siya ngayon sa pagtag na bato at nagsimula akong gumalaw muli para maglabas-masok muli sa kanyang lagusan. Napuno ang loob ng kweba ng ungol at daing naming dalawa. Hanggang sa pang-apat na huling putok ko sa kanya lagusan ay umayaw na ako dahil nawawalan na ako ng lakas.

“Sa susunod hindi na kita pagbibigyan” pagbabala ko sa kanya na ikinangisi niya.

“Talaga lang ha???” hamon niya sa akin, kung alam niya lang kung gaano ang nagpipigil sa kanya at magtimpo baka kainin ko lang yung sinabi ko. Napailing na akong ako sa kaisipang ito.

Siya lang yung pinasakay ko kay Damian dahil sumasakit daw ang pag-upo niya sa tuwing tumatakbo si Damian. Kaya ang ginawa namen ay siya na lang ang pinasakay ko at pinalakad ko si Damian.

“Huwag mo’kong hamunin Elexis… kung hindi lang ako nangamba na baka hinahanap ka na sa mansyon ay hindi talaga kita titigilan” sabi ko dito na ikinangisi lamang niya sa akin.

Napailing na lang ako dito pero yung totoo kasi ay ayaw ko siyang mapagod. Nababahala na rin ako istamina niya baka hindi niya mapantay ang katatagan ko. Ayaw ko rin siyang masaktan sa paulit-ulit ko na kadyot sa kanya. Tama na yung isa o dalawang beses. Basta ngayon naramdaman ko na kailangan na niya ako.

“Lex?” sabi ko rito habang hindi tumitingin sa kanya dahil ayaw kong itanong sa kanya ito pero gusto kong malaman man lang ng estado ng relasyon namin.

“Paano ko ba itatanong ito ah eh… huwag na lang… sa susunod na lang” sabi ko na parang tanga sa sinabi ko.

“Sira… ano ba yon?” sabi niya na hindi pa rin tumitingin sa kanya.

“Ano kasi.. naduduwag akong sabihin ito pero ano na baa ng relasyon natin ngayon?”

Nadismaya lamang ako sa aking naging tanong ng hindi sumagot si Elex. Sana hindi ko na lang tinanong.

“Ano baa ng gusto mo?” bigla niyang sabi na ikinatingin ko sa kanya at ganon rin ito sa akin.

“Gusto kong angkinin ka simula sa araw na’to Lex” seryoso kong sabi dito na ikinangiti niya.

“Edi pag-aari mo na ako ngayon” ngiti niyang sambit na ikinalundag ng puso ko.

Wala nang mas masaya pa sa araw na ito na ang taong mahal ko ay pag mamay-ari ko na. Sobrang saya ko na tugonan niya ang pagmamahal ko sa kanya. Hiling ko na sana wala ng hihigit pa sa araw na ito na sa akin na ang taong pinakamamahal ko.

“Mahal na mahal kita Lex”

Chapter 63

Chapter 63

Elex’s POV

Natatanaw ko pa sa malayo ang mansyon ngunit kapansin-pansin na ang mga nakahilerang sasakyan sa loob ng bakod. Lahat ng mga nakaparadang mga sasakyan ay talagang mamahalin. Nakakamangha rin ang mga nakasabit na mga ilaw na parang panderetas na nagbibigay ng ilaw sa harden. Nagtaka naman ako dahil dito kaya nagtanong ako kay Rein.

“Bakit ang daming sasakyan dito?” tanong ko nang makapasok kami sa loob ng bakuran.

“Mga kasosyo niyo sa negosyo at mga malalaking tao sa negosyo” sambit ni Rein sa akin.

“Hindi ko alam na ganito karami at kasosyal ang mga bisita ni Lola” sabi ko dito.

Pagkarating namen sa tapat ng kuwadra ni Damian ay binaba ako ni Rein mula sa pagkakasakay dito sa mamagitan ng paghawak sa magkabilang bewang ko. Halos masakop ng mga kamay niya ang tagiliran ko. Ang laki niyang bulas. Hindi na rin ako magtataka kung ganon din ang kanya. Tss…

“Bakit? May dumi ba ako?” sabi niya sa akin nang mapansin niyang nakatitig ako sa kanya.

Agad na lamang akong umiling dito at ngumiti ng bahagya.

Nagbilin itong ipapasok niya muna si Damian daw sa loob ng kanyang kuwadra at sasabay daw siya sa aking sa likod bahay para alalayan ako kahit hindi naman kailangan. Nag-aalala daw siya kasi naman sa nangyaring mainit na tagpuan. Inisip ko pa lang yun ay gusto ko ng liparin ang buwan at doon na manatili dahil sa kahihiyan. Hindi ko alam kung saan ko napulot sa sarili ko ang mga binitiwan kong salita habang nasa mainit kami na tagpuan.

Nagulat na lamang ako ng may dumampi na palad sa noo ko.

“May lagnat ka ba Lex? Bakit ang pula mo? May masakit pa rin ba sa’yo” nag-aalala nitong sabi na labis ko na lamang ikinahiya lalo na sa kanyang huling sinabi.

“W-wala, a-ayus na ako. Kak-kaya ko pa naman” sambit ko dito at nag-iwas ng tingin sa kanya.

“Sigurado ka? Magpahinga ka na muna siguro, tara hatid na kita sa loob” sabi niya at inalalayan akong maglakas kahit maayos naman talaga ako.

Pero nakakamangha ang pag-alala niya. Kanina pa sa biyahe niya ako tinatanong sa kalagayan ko hanggang dito sa mansyon ay hindi nawala ang pag-aalala niya. Pero sa totoo lang may kakaibang pakiramdam pa rin ako sa looban ko, parang namanhid pa rin ako sa naganap sa aming dalawa. Hindi ko nakala na mamasobra kami.

Habang nag-iisip ng mga ganoon bagay ay nagulat ako nang may bumalot na tuwalya sa katawan ko kaya napatingin ako sa taong nagbalot nito sa akin na nakangiti sa harapan ko.

“Magbibihis lang ako sa bahay tapos pupuntahan kita rito para sabay tayo sa kapelya” nakangiti niyang sambit sa akin.

Kamuntikan ko ng makalimutan ang tungkol roon kung hindi niya pinaalala sa akin. Ngunit napag-isip ko tuloy kung totoo ang kuwento niya na magiging kayo na habang buhay ay nagdulot ng panghihinayang sa sarili ko. Alam ko kasi sa sarili ko na hindi pa tuloyang nahuhulog ang damdamin ko kay Rein, hindi naman siya mahirap mahalin pero sadyang mabilis lang sa amin ang lahat.

Pagkatapos kong magbihis ay agad akong bumaba at nakisalamuha sa mga bisita ni Lola. Yung iba ay nagulat at namangha nang makita ako. Yung iba ay naloloko pa din sa pustura ko lalo na at nakasweatshirt ako para hindi lamigin dahil kakaligo ko lang.

Pero ang hindi ko maiwasan ay yung pag-usapan ako.

“Magkamukha sila ni Esperanza… hindi na ako magtataka kung mauulit lang ang nangyari noon” anang sabi ng Ginang sa aking likuran.

“Huwag mo ng banggitin iyan” saway ng kasama nito.

“Hindi na rin ako magugulat kong wala na namang magmamana ng Hacienda” ngayon ay hindi ko na matiis ang kanilang pinag-uusapan kaya agad ko silang nilingon na ikinagulat nila at nagmadaling umalis ng may nakakalokong ngiti iyong isa.

Umaapaw ang inis ko sa sarili dahil sa mga lihim sa lugar na ito. Alam kong may kakaiba sa Esperanza at nais kong malaman iyon.

Habang nag-iisip ng mga bagay-bagay ay hindi ko namalayan ang paglapit sa akin ni Nico lalo na at nagulat ako ng hawakan niya ang braso ko.

“Lex, kumain ka na ba?” tanong nito sa akin na abut-abot ang mga ngiti sa kanyang labi ng humarap ako sa kanya.

“Kakababa ko lang pero papunta na ako ng hapag” sabi ko dito.

“Ganon ba? Tara sabay na tayo, inantay talaga kita” nakangiti niya pa ding sabi sa akin at naglahad ng kamay pa sa akin. Ayaw ko namang maging bastos sa kanya dahil sa nangyari kanina at sa pamamagitan nitong pagmamagandang loob ko sa kanya ay mawala na yung tensyon sa kanya kanina.

Pagka-abot ko ng mga kamay ko ay agad niya itong ipinulupot sa braso niya at giniya ako sa Dining Area na sobrang ingay dahil sa nagkakasiyahan. Namangha sa ayos ng lugar dahil iisipin mo talagang nasa ibang bansa ka. Mula sa mga kulay pilak na kurtina nakasabit sa malalaking bintana, sa mga kurbyertos at mga gamitan na kadalasan lang ginagamit kapag may okasyon tulad ng ganito.

Lumapit kami kina Dianne na kakatapos lang kumain pati na ang mga kasamahan niya. Tinulongan pa ako ni Nico na umupo sa silya bago siyang umupo sa tabi ko.

“ Anong gusto mong putahe?“ magiliw niyang tanong sa akin. “Ito bang fillet oh yung pasta?”

“Wow naman si Nico naging magiting na ulila” anang sabi ng lalaking nasa harapan namen.

Nahiya naman ako dahil nakakuha kami ng atensyon sa mga eleganteng tao sa unang bahagi ng mesa.

“Oo nga, habang sa kanila hinahayaan lang siyang pagsilbihan ng mga katulong, kulang na lang pati pagsubo ng pagkain ipagawa na niya sa iba” pangboboko ng kaibigan niya sa kanya.

“Ito naman sila walang suporta…” pagmamaktol ni Nico sa mga kaibigan.

“Ano ba guys, just let them be okay? Hayaan niyo na, hindi nakadamoves si Nico sa girlfriend niya eh” anang sabi ng maarting linta.

Nagulat ako sa kanyang sinabi lalo na parang sinasabi niya na may namamagitan sa amin ni Nico.

“Ako na Nico” sambit ko dito at inagaw sa kanya ang tinidor at nagsandok ng sarili ko ng pagkain dahil sa inis kay maarting linta.

Kahit sa pagkain ay kinukulit niya pa din ako lalo na siya pag-epis niya ng inumin ko.

“Lex, kahit ito na lang hayaan mo ako please” pakiusap niya sa akin at hinawakan bigla ang kamay ko. Agad koi tong binawi sa pagkailang ko sa kanyang ginawa. Pansin ko masyado na siya naging clingy.

Tinapos ko na lang ang pasta ko at daling lumabas ng dining. Gusto ko sanang bumalik na lang sa kuwarto ko sa gayon ay hindi ako gagambalain ni Nico pero hinihintay ko din kasi ang pagdating ni Rein dahil magsasayaw pa kami tapat ng kapelya.

Ilang minuto na rin akong naghintay dito sa hagdan ngunit walang Rein sa dumating, kanina ko pa siya hinahanap sa kusina pero ang wala siya doon. Nakalakad na rin sila Diane kanina habang kumakain kami ni Nico. Kaya lumabas ako at nagbakasakaling makita ko siya pero wala akong Rein na nakita.

Nagyaya na sa akin si Nico na pumunta kami ng Sitio Tres para doon sa sayawan ngunit tumanggi ako dahil inaantay ko pa si Rein, nangako kasi itong sabay kaming pupunta roon.

Ilang minuto pa ang pag-aantay ko hanggang na nainip na ako at ako na ang pumunta sa kuwadra para hanapin siya doon kasi alam ko doon ko siya makikita. Ngunit pagpasok ko sa loob ay wala nakong nakita kahit anino niya. Pansin ko na wala na rin si Damian sa kanyang kuwadra lalo na ang iilang kabayo roon. Kaya nagpasya akong lakarin na lamang ang papunta roon baka kasi hinatid niya lang yung mga kasamahan ni Dianne at Troy doon.

Habang nilalandas ang daan papunta roon ay bigla akong may narinig na kaluskos sa mga mahahabang dahoon ng damo. Kinakabahan man ay patuloy ako sa paglalakad nang biglang may tumalon dito na ikinasigaw ko. Napahiyaw rin si Damian ng sumigaw ako. Akala ko pa naman kung ano dahil nasa bukid kaya kami. Hindi ko maalis sa isip ko ang mga nakakatakot rin na bagay.

“Saan ka ba galing? Kasama mo ba si Rein? Hinahanap ko kasi siya kanina pa.” tanong ko dito kahit hindi naman ako sasagotin nito.

Bigla itong tumabi sa akin at lumuhod tulaf ng ginagawa niya sa tuwing sasakay si Rein. Balak ako nitong pasakayin sa kanya gayong hindi ko alam ang pangangabayo. Pero nanatili si Damian na nakaluhod sa lupa at inaabangan akong sumakay sa kanya. Giniya koi tong tumayo ngunit hindi ako nito na iintindihan kaya sa huli wala din akong nagawa kundi ang umangkas sa kanyang likuran. Nakasakay naman ako sa kanya kanina pero paglalakad lang ang ginawa kasi nito.

“Dahan-dahan lang Damian, hindi ako marunong sumakay sa inyo “ sabi ko rito at nagsimula itong maglakas nga. Minsan iniisip ko na tao itong si Damian na naging kabayo dahil sa naiintidihan niya ang nais ko.

Nangamba ako ng nag-ibang ruta si Damian at hindi sa mga kalsada dumaan. Pero alam kong naiintindihan niya ako kaya pinaubaya ko na siya rito.

Dumaan nga kami sa medyo madilim na lugar tapos tumawid ng ilog. Pagkatapos ay dumaan sa plantasyon ng manga dahil naalala ko ang lugar na ito na minsang pinagdalhan ni Rein sa akin para kumain ng manga.

Ilang saglit lang ay narinig ko na ang hiyawan ng mga tao at ang kasiyahan ay talagang nakaka-ingganyo. Hindi tulad sa syodad na puro remix ang tugtog, dito ay kaskas ng gitawa, palo ng mga drum at mga nagkakantahan.

Tumigil si Damian sa medyo malayo sa tao at lumuhod para makababa ako. Nagpasalamat ako dito at daling tinungo ang mga taong nagkukumpolan sa mga taong nagsasayaw sa gitna.

“Ikaw po pala yan” anang sabi ng mga nakakakilala sa akin.

“Magandang gabi po” bati ko rito at iyon din ang ginawa sa akin.

“Sino pong kasama ninyo? Kanina pa dumating sila Dianne at Troy pati na ang mga kasamahan niya para makipagsayawan” maligalig nitong sabi sa akin.

“Ah Oo, nahuli lang po… nasaan po sila?” tanong ko dito sabay nguso nito sa unahan.

Nagpasalamat ako dito at pumunta sa mga taong nagsasayawan. Hinanap ng mga mata ko si Rein. Nagbabasakali ako na andito na siya kasi kasama ko naman si Damian pagpunta rito.

“Sino po bang hinahanap niyo?” anang sabi ng nasa tabi ko na Ali.

“Si Rein po… nagpunta na ba siya rito?” untag ko dito.

“Si Rein ba kamo? Ayon oh sinasayaw si Ma’am Katherine” anang sabi ng Ali na agad kong ikinatingin sa kung saan ito tumuro.

At doon ko nga nakita si Rein na sinasayaw na si Katherine. Sa nakikita ko ngayon ay para lamang akong sinaksak ng paulit-ulit dahil balewala lang pala ang pangako niya gayong may balak na pala siyang isayaw na iba. Pero ang mas ikinasikip ng dibdib ko ay nong makita kong ipulupot ni Kath ang mga kamay niya sa leeg ni Rein at inabot ito ng halik. Agad nag-init ang mga mata ko sa nakikita ko hanggang sa unti-unti itong lumabo dahil sa mga namumuong luha dito.

Agad na rin akong umalis dahil ayaw kong makita ng mga tao dito sa humahagulhol ng iyak. Agad akong nagtatakbo sa kung saan basta makalayo lang ako.

Habang tinatakbo ko ang daan patungo sa kung saan naalala kong tinahak namen ni Damian ay dinaanan ko kasi wala naman akong alam na punta rito.

Pero habang nagtatakbo ako ay biglang may sumigaw ng pangalan ko na tuloyan kong ikinatigil para tignan kung sino ang tumatawag, ngunit kahit hindi ko na ito lingunin ay alam kong siya ito.

“Lex sandali” sigaw niya habang nagtatakbo.

Kasabay ng paglingon ko sa kanya ay ang pagkulog ng malakas at pagbuhos ng ulan.

Chapter 64

Chapter 64

Rein’s POV

Nang makapagbihis ako ng magarang kasoutan ay agad akong nagbalik sa mansyon. Sobrang kagalakan ang namumutawi sa akin lalo na at napansin rin ito ng iba sa akin.

“Ganda ng pormahan natin Rein ah.” Bati ni Mang Kanor nang pumasok ako galing sa likod ng kusina.

“Aba aba Hijo, mukha may isasayaw ka na ngayon ah” anang sabi ni Manang Loida sa akin ng makita ako.

“Ayos po ba Manang? Hindi na ba ako mukhang magsasaka ngayon?” biro ko sa kanila.

“Naku, limang ligo pa sana ang ginawa mo Rein” anang biro ng anak nito na tinutulongan sila Manang at ilang mga katulong sa pagsisilbi.

“Ito naman si Ate Lita walang suporta…” napakamot ako sa likod ng ulo ko dahil sa kanyang biro.

“Naku! Bawing-bawi ka naman sa kagwapohan Tsoy kaya walang itatapat yang mga patpatin na mga anak ng mayayaman doon sa loob” anang sabi ng asawa ni Ate Lita na siniko ito dahil sa kanyang sinabi.

“Ano ka ba,baka marinig ka?” sita nito sa kabiyak.

“Ikaw kasi dapat pinupursige mo yung bata, ano Tsoy nililigawan mo na si Katherine?” sabi nito sa akin na bahagyang napailing sa sinabi nito.

Noon pa man din parati akong pinagtutulakan ng mga tao dito sa kaklase ni Diane kasi may gusto raw ito sa akin. Sinubukan ko naman siyang pakisamahan noon pero wala talaga akong maramdaman para sa kanya. Sadyang tumitibok lang ang puso ko para sa isang babae noon ay kay Esperanza iyon. Pero ngayon ay nagkabuhay siya sa pustura ni Elex, hibang man kung tawagin dahil nagkagusto ako sa katulad ko na kasarian pero hindi ko naman matuturuan ang puso ko na isantabi na lamang ang nararamdaman ko.

“Oy Shielo, tignan mo itong pamangkin mo oh, japorms ano?” sambit ni Kuya Kaloy nang pumasok si Tita dito sa kusina.

“Aba bata ka, bakit iyan ang sinuot mo? Napakahirap labhan nito nong ginamit mo ito sa palosibo nong nagdaang pista” sabi ni Titan a agad lumapit sa akin at inayos lang pala yung kuwilyo ng damit ko at pinagpag yung damit.

“Paano ba kasi, dumidiskarte na yang pamangkin mo… Rein Hijo, ayusin mo panliligaw ah, nakakahiya ka sa buong Esperanza kung nagkataong hindi ka sinagot” anang sabi ni Mang Kanor.

“Kami na nga po eh” agad kong tugon sa kanila na labis nilang ikinahiyaw.

“Yan ang totoong taga Esperanza” sabay ng asawa ni Ate Lita.

“Puwera sa’yo na nililigawan pa ng babae” sabat ni Manang Hilda.

Lahat kami ngayon ay napatawa sa naging biroan ng lahat. Pero nakakaba rin dahil nagsinungaling ako sa kanila na hindi si Katherine ang nililigawan ko kundi ang apo ni Lola Esme na si Elex. Alam kong mabibigo ko lamang sila pero darating din ang tamang panahon para ipagtapat ko sa lahat ang pag-ibig ko kay Elex. Alam kong ganon rin siya ngayon kaya dapat tanongin ko siya kung itatago ba muna namin ito.

Nagpaalam ako sa lahat para puntahan si Elexis nang sa paglabas ko sa Kusina ay nakita kong ginagabayan ni Nico ang mahal ko papasok sa hapag. Sobrang inis at parang gusto kong manuntok ng tao sa nakita ko kaya agad akong lumapit para kunin si Elex pero natigil ako ng marinig ko ang kanilang mga pinaguusapan lalo na ang sinabi ni Katherine.

“Ano ba guys, just let them be okay? Hayaan niyo na, hindi nakadamoves si Nico sa girlfriend niya eh” sabi nito na ikinakuyom ng mga palad ko at parang gusto ko na lamang na manuntok.

At hindi pa iyon natapos na pati ang pagbibigay nito ng inumin ay ginawa ni Nico na wala man lang itong pagpigil sa ginawa.

Agad na akong umalis doon na hindi pinapansin ang kumakalam ko rin ng sikmura dahil sa inis at galit ko. Paano nagawa ito ni Elex na mahal niya din ako kung may sinagot na rin siyang iba?

“Ahh…” bulyaw ko sa inis at pinatid ang pinto ni Damian na ikinasilip nito sa akin.

Dismayado akong naupo kumpol ng dayami dahil sa nawawalan ako ng lakas ng loob matapos kong marinig iyon. Ang daming gumugulo sa isip ko ngayon kung bakit naging ganito. Siguro itatanong ko na lang sa kanya.

Ilang saglit pa ay may narinig akong nagtatawanan na papalapit dito kuwadra at duon pumasok sila Troy kasama ang mga kaibigan at kaklase nila.

“Sa susunod talaga dadalhin ko na girlfriend ko dito kasi parang totoo yung sabi-sabi nila tungkol sa sayawan eh” anang kaibigan ni Troy

“As if naman na magkakajowa ka!” kantyaw ni Dianne dito.

“Hoy ang sama niyo kay Tom” sambit naman ng babaing kaklase ni Diane dito.

“Basta ako andito na yung kasayawan ko mamaya” sabi ni Katherine na nanakbo palapit sa akin at bigla na lamang yumakap. “Isayaw mo ako Rein ah?” tanong nito na hindi ko na lang sinagot dahil wala ako sa ganang makipag-usap sa ngayon.

“Mamaya pa ba sila Nico at Lex?” anang sabi ng isang kasama nito na ikinatingin ko dito.

“Ano ba kayo hayaan niyo na yung dalawang mapag-isa, susunod naman din yon kasi balak ni Nico na isayaw si Elex” anang isang kaklase ni Dianne.

Nang marinig ko ito ay wala sa isip kong binalibag pabukas ang kuwadra ni Damian na ikinagulat nilang lahat sa lakas ng pagkakasalpak nito. Lahat sila ay napatingin sa akin ng may pagtatanong sa nangyari.

“Si Damian kasi biglang pinatid yung pinto niya” palusot ko na kinagat naman nilang lahat maliban kay Troy na nakita ang ginawa ko dahil nilalabas niya din si Marcos sa kanyang kuwadra.

Hindi ko na lang ito pinansin para makaalis na kami agad. Parati naman kaming ganito sa tuwing pista sa Esperanza kaya alam kong pupunta sila dito. Gusto kasi nila ang serbis ng kabayo papunta roon dahil sa pakiramdam nila nasa probinsya talaga sila.

NAGSISIMULA nap ala ang kasiyahan pagkarating namen at marami na ang nagsasayaw sa gitna. Karamihan ay mga magkasintahan na dito na nagtatrabaho. Yung iba ay matatandang mag-asawa. Isa ito sa pinakahihintay ng lahat sa tuwing sasapit ang kapistahan dito sa Esperanza.

“Rein, siguro naman ay isasayaw mo na ako ngayon” nakangiting banggit ni Katherine ng lumapit ito sa akin habang ako ay nakatayo lang sa isang tabi at tinitignan angm ga sumasayaw.

“Hindi ako marunong sumayaw Katherine” tugon ko rito na may halong galit pa rin sa aking boses.

“Pasensya ka na, alam kong gusto mo si Elex ang kasayaw mo ngayon pero di ba sila na ni Nico?” anang sabi nito sa akin na ikinatingin ko ngayon sa malungkot niyang mukha.

Alam kong noon pa ako gusto ni Katherine at matagal na rin siyang nagyaya sa aking ng sayawin ko siya dito. Alam kong iba ang gusto kong dalhin sa gitna ng maraming tao dahil gusto kong ipaalam na ang taong isasayaw ko sa pinakaunang beses ay ang taong gusto kong makasaba ng habambuhay. Pero niloko lang niya ako, ang akala ko ay kami na pero nakipagrelasyon na pala siya sa iba habang wala siya sa mga paningin ko.

“Tara…” pagyaya ko dito kahit labag man sa aking loob.

Sobrang ligaya ang gumuhit sa mukha ni Katherine ng yayain ko na siyang sumayaw kaya agad ko siya inalalayan sa magnasasayawan.

“Thank You Rein dahil sa wakas sinayaw mo na ako dito” nakangiti nitong banggit sa akin na ikinangiti ko na rin lang ng bahagya.

Pero bakit mas lalo lamang bumigat ang aking kalooban ng ibang tao na ang sinasayaw ko dito. Nangako ako na ang taong pinakamamahal ko lang ang isasayaw ko dito.

Ilang saglit pa kaming nagsasayawan habang sumasabay sa ritmo ng tugtog an gaming mga paa nang naisipan ko ng itigil itong kahibangan ko. Wala sa loob sana akong tatalikod kay Katherine ng bigla niya akong hilain sa kanya at niyakap.

“Please, dito ka lang Rein… huwag ka ng tumingin sa iba. Taposin natin ang sayaw please” pagmamakaawa nito sa akin ngunit agad kong kinalas ang pagkakapulupot sa kanyang mga kamay sa akin.

“Nangako ako Kath na ang taong pinakamamahal ko lang ang isasayaw ko dito” sabi ko rito.

“Hindi mo ba ako mahal o gusto? Ginawa ko ang lahat Rein” halos mangiyak na niyang sabi.

“Pasensya ka na…” sambit ko dito.

“NO! Ang tagal ko ring plinano ito at ayaw kong mauwi lang sa wala ang mga pinaghirapan ko” galit na nitong banggit sa akin na ikinalito ko.

Magtatanong sana ako ng dumako ang tingin niya sa isang gilid at halos mataranta siya sa kanyang nakikita. Susundan ko sana ang kanyang tingin ngunit bigla na lamang itong kumapit sa aking balikat at inabot ang aking mga labi ng isang halik.

Hindi ko sinadyang matulak siya dahil sa pagkabigla ko sa kanyang ginawa na ikinahagulhol niya ng iyak. Agad koi tong tinulongang tumayo pero sa pag-angat ko ng tingin ay nakita ako ang tumatakbo na tao sa kadiliman.

Halos manlamig ako ng napagtanto ko kung sino ito dahil sa kanyang purselanang balat.

“Elex…” sambit ko at agad itong sinundan.

Hindi alintanga ang mga taong nabubunggo ko dahil sa ayaw kong mawala sa paningin ko si Elex na tumatakbo palayo.

Sa paglabas ko ng bakud ng kapelya ay ang pagkulog ng malakas na gumawa ng nakaksilaw ng ilaw sa madilim ng paligid at kasunod noon ay ang pagbuhos ng malakas ng ulan. Labis na kaba ang sumubol sa isip ko dahil alam kong dilikado ang paligid ngayon.

“Elex sandali!!!” sigaw ko sa abot ng aking makakaya dahil sa malakas na buhos ng ulan.

Hinihiling ko na lang sana na walang mangyaring masama sa amin ngayon.

Hindi man ako naniniwala sa sumpa pero bakit ngayon pinaniniwalaan ko na? Sana hindi ko na lang talaga tinuloy pa ang pagyaya kay Katherine ngayon babayaran ko ang silot ng pangako kong hindi natupad sa harap ng kapelya.

Ayaw kong mawala ko siya.

“Ahhh….” Rinig ko na kanyang sigaw.

“LEX!!!”

Chapter 65

Chapter 65

Elex’s POV

Kasabay ng pagpatak ng aking mga luha ay ang pagbuhos rin ng mas malakas ng ulan. Sumasabay sa agos ng aking luha ang bawat butil ng ulan. Pinilit kong ipahid ito ngunit hindi pa rin tumitigil ang pagbagsak ng mga luha ko.

Ang sakit lang na isipin na sa pangalawang pagkakataon ay nasaktan na naman ako at sa parehong mukha pa rin talaga. Hindi ko alam kung ano ang kasalanan ko para masaktan na naman ng ganito. Dahil ba siguro sa mga maling akala ko na magkaiba sila o sa paghahangad ko na sana kahit mahal ko pa siya ay makita ko pa rin ang sarili na mahalin niya, sa ibang kataohan nga lang. Kabayaran ko na siguro sa ito paghahangad ko na mamahalin pa niya ako.

Niloloko ko na ang sarili ko, nanloko pa ako ng tao. Sana bayad na ako sa lahat ng nagawa kong kasalanan.

“Elexis…” sigaw niya.

Sa huling sandali ay muli ko siyang nilingon para tignan kung nasa malapit lang siya ngunit sa aking paglingon ay ang pagyakap naman ng mga bisig niya sa akin para ikulong ako sa kanya.

“Mali ka ng iniisip sa nakita mo, pakiusap magpapaliwanag ako sa’yo…” sambit niya habang pilit na hinihigpitan ang pagkakayakap sa akin dahil sa pilit ko ding pagpupumiglas para makawala sa kanya. “Mag-usap tayo Lex, huwag mo ’kong takbohan”

Wala akong naging tugon sa kanya at tanging ginawa ko ay ang pagpupumiglas para makawala sa kanyang yakap.

“Pakiusap hindi ko sinasadya yon” nang marinig ko ang kanyang sinabi ay mas lalong hindi ko na napigilang humagolhol at sumigaw sa sakit.

Tulad ng naging paliwanag nila ay hindi nila sinasadya ang nangyari. Pero paano naman ako na nasasaktan ngayon? Hindi ko na lang din ba sasadyain ang pag-iyak ko dahil hindi rin nila sinasadya ang mga nagawa nila.

“Tangna…” hiyaw ko sa aking pag-iyak dahil sa muling natamo ko sa pagmamahal ng mga maling tao.

Hindi ko na nakayanan ang labis na pagpupumiglas ko na naging resulta ng panghihina ng mga tuhod ko at napaupo sa basang lupa dahil sa labis na hinanakit kong ito.

“Bitawan mo na ako please… pagod na ako” sabi ko ng hindi pa rin niya ako binibitawan at sa huling pagpiglas ko para kumawala sa kanya ay ang kanyang pagbitaw sa akin.

“Mag-usap naman tayo saglit, Lex” sambit niya na aking ikinailing dahil ayaw ko ng marinig pa ng kahit anong kasinungalingan mula sa kanya.

Pagod na akong maniwala. Masakit na ang magtiwala.

Pilit akong tumayo sa aking pagkakaupo sa lupa ngunit sa muli kong pagtayo ay ang pagpulupot ng kanyang mga kamay sa aking tiyan para muli akong yakapin at ikulong sa kanya.

“Huwag mo ’kong iwanan Lex, pangako hindi ko uulitin yon” napakagat na lamang ako ng aking labi sa kanyang sinabi dahil tulad ni Neil, ito rin ang sinabi niya sa akin. Pero nakakapagod na rin ang magpakatanga. Napapagod na akong magmahal ng isang katulad niya. Pareho lang din sila.

“I’m sorry Rein pero hindi naman talaga kita minahal” sabi ko pero sobrang labag sa kalooban ko ang banggitin pa ang mga susunod na salita pero ito lang ang paraan para tuloyan niya rin akong lulubayan. “Akala ko sa’yo ko makikita siya at aaminin ko ginamit lang kita. Pasensya na pero mahal ko pa rin si Neil”

Naramdaman ko na ang unti-unting pagluwag ng kanyang pagkakayakap sa akin kaya ginamit koi to para tuloyang makalayo sa kanya. Sa totoo lang ayaw ko na rin siyang masaktan pa sa paghahangad ko sa mga bagay na akala ko sa kanya ko makikita. Pero nagkamali ako. Totoong ginamit ko lang din naman si Rein para tuloyang makalimot kay Neil. Hindi dahil sa pareho sila ng mukha o ano pa. Pinaramdam kasi niya kaya tinanggap ko na. Ngunit isa lang ang napagtanto ko sa gabing ito. Minahal ko sila sa ibang paraan at mali ang nagiging pamamaraan ko sa pagmamahal kay Rein dahil alam kong may parte sa ginawa ko na ginamit ko lang siya.

Sa muling pagtakbo ko palayo sa kanya ay ang mapait na pagsigaw niya. Ramdam ko ang galit at puot sa kanyang paghiyaw at nasasaktan akong pakinggan ito. Mali ang ginawa ko pero hindi ko masisisi ang sarili ko kung ayaw ko ng masaktan pa ng higit pa sa dapat na matamo ko.

“Elex…” hiyaw na sa aking pangalan na ikinatigil ko at sa pangalawang pagkakataon ay muli akong napaharap sa kanya ng higitin niya ang kamay ko.

“Sabihin mo nagsisinungaling ka lang… dahil kung hindi bakit mo sinabing mahal mo rin ako” may halong galit sa kanyang boses nang ibulyaw niya ito sa akin.

Muling nagbalik sa akin ang nangyari nong pauwi kami nang sabihin niyang mahal na mahal niya daw ako. Ramdam ko ang sinseridad nito kaya nahabag ang puso ko na bakit hindi ko tugunan ang pinapakita niyang pagmamahal sa akin. Hindi naman ganid ang puso ko para muling magmahal.

Napailing ako para iwaksi sa isip ko ang naging tugon ko sa kanya dahil ayaw ko ng panghawak iyon. Ayaw ko nang sambitin ito.

“Naniwala ka naman?” sabi ko nang mas lalong humigpit ang kanyang pagkakahawak sa pusohan ko.

“Sinungaling… naramdaman ko yon Lex. Nakita ko sa mga mata at ngiti mo ang katotohanan, alam kong biglaan ang lahat sa atin pero pinaghahawakan ko yon” sabi niya sa akin.

Mariin akong napapikit at napakagat sa aking ibabang labi sa kanyang sinabi dahil alam ko sa sarili ko na totoo, sinabi ko sa kanya iyon dahil gusto kong mahulog na ang damdamin ko sa kanya. Pero masakit na kasi para paniwalaan pa ang mga parehong kasinungalingan nila.

“Huwag mo ng lokohin pa ang sarili mo Rein… alam naman nating ginagamit lang natin ang isa’t-isa. Naghanap lang ako ng init na muli mong pinatamasa sa akin at hindi rin ako naniniwala na ako lang…” hindi ko natapos ang aking sasabihin ng hinigit niya ang kamay ko.

“Na ano? Na hindi lang ikaw ang ginalaw ko? Putang ina naman Lex! Kahit kailan hindi pumasok sa isip ko ang ganoong mga bagay dahil nirerespito ko ang dangal ng mga babae. Pero putang ina lang din, bakit nagpatiuna ako sa’yo nong hapon na yon.” Sumbat niya na labis ko na lamang ikinagulat. Ayaw ko siyang paniwalaan sa kanyang mga sinasabi pero kung totoo man ay grabing konsensya na ang lumukob sa kataohan ko. Pakiramdam ko narumihan ko pa siya.

“Sinisisi mo ko sa pagkawala ng dangal mo at pumatol ko sa isang tulad ko?” sabi ko rin dito ng mapagtanto ko ang sinusumbat niya sa akin.

Ngayon hindi na siya nakatagot sa sinabi ko at tinitigan lamang ako sa aking mga mata na agad ko na ring iniwas dahil hindi ko makayanan tignan ang mga luhang namumuo sa kanyang mga mata.

“Isipin mo ng ang gusto mong isipin sa akin Rein… na marumi akong tao at ganito ako at lalong pasensya na rin kung nadungisan ko ang pagkatao mo pero tulad ka rin pala nila, ang dali mong manghusga ng tao” sabi ko at sa pangalawang beses na pagkalas ko sa aking mga kamay mula sa kanyang pagkakahigit ng hawak dito. “Aalis na rin ako dito kung nanaisin mo”

Sa muling pagkakataon ay lumandas na muli ang masaganang mga luha ko sa aking pagtakbo. Hindi ko inisip na hahantong pa ako sa ganito. Akala ko wala ng epekto sa akin ang ganito pero pag nagmula pala sa taong inakala mong nagmahal sa’yo ay wala ng mas masakit pa sa ginawa ng mundo sa taong ginawa mong sentro ng pagkatao mo.

Aaminin ko na rin siguro sa sarili ko. Mahal ko siya hindi bilang si Neil… kundi ang taong inakala ko na magpaparamdam sa akin ng pagmamahal sa kabila ng maling pag-ibig na natamo ko.

“Elex!!!” rinig kong sigaw niya sa pangalan ko habang hinahanap ako sa masukal na kagubatang tinahak ko.

Itinago ko na lang ang sarili sa likod ng kahoy para hindi na niya ako makita pa. Tinakpan ang mga tenga para hindi na marinig pa ang boses niyang puno ng pagsisisi. Ayaw ko ng marinig pa lahat dahil alam kong masasaktan lang din ako. Minsan inisip ko kung bakit nangyayari ito sa akin. Bakit lagi na lang akong nabibigp? Nakakapagod na.

Sandali pa ako sa ganoong posisyon nang nagpasya akong muling pakinggan ang paligid. Tanging maririnig ko lang sa paligid ay ang malakas na buhos ng ulan at ang mga lagaslas ng tubig sa batis. Naaalala ko na dito kami dumaan ni Damian kaya agad akong nagtungo dito.

Muling akong tumakbo sa maputik na ngayon na daanan na alam kong papauwi sa bahay ng Lola ko. Tinahak ko ang isang mas maikling alternatibong ruta para mdali akong mapunta doon pero habang binabaktas ko ang malakas na agos ng tubig ay hindi ko sinadyang madulas sa batong tinatapakan ko. Nahulog ako sa rumaragasang tubig.

“Aaahhh…” sigaw ko nang anurin na akong ng tubig.

“Elex!!!” dinig kong may sumigaw sa pangalan ko pero hindi ko magawang makita at marinig ng maayos dahil madilim na at tinatangay na rin ako ng batis.

“Tulong!” sigaw ko na lang kahit na pumasok na sa bibig ko ang tubig.

Kinakabahan na ako dahil hindi pa ako masyadong marunong lumangoy pero pinilit kong mapunta sa mas mababaw pa na parte ngunit ang lakas talaga ng agos ng tubig dahil na rin sa walang tigil na ulan. Hanggang sa hindi ko na nakayanan dahil kahit na piloting makarating sa pangpang ay mas tinangay ako ng tubig sa mas malalim pa ng parte ng batis.

Nalulunod na ako sa madilim at malalim na tubig. Nawawalan ng pag-asang makakaligtas. Pero sa sandaling unti-unti ko na sanang bibitawan ang huling pag-asa ko ay may natanaw akong pag salpok ng tubig. Nakita ko ang kanyang mukha na lumalangoy palapit sa akin.

Ang sunod na alam kong nangyari ay umuubo ako ng nalanghap na tubig at nakita ang nag-aalala nitong mukha.

“Samalat sa Diyos” sabi niya at dali akong binigyan ng isang mahigpit na yakap na parang ayaw na niya akong mawala pa.

Di ko alam pero lumandas na rin ang mga luha ko sa mata dahil sa maraming pagkakataon ay lagi na lang niya akong inililigtas.

“Neil?” hindi ko alam kung bakit nabanggit koi yon pero alam ko na kailangan.

“Di ako si Neil… Tangna ako ’to si Rein, Lex” tugon niya at mas lalong hinigpitan ang kanyang mga yakap sa akin.

“Hindi kita kailangan… gusto ko si Neil” sabi ko kahit durog na durog na ang puso ko sa kakasabi ng mga kasinungalingan. Mas lalo akong nasaktan nong marinig ko na ang mga hikbi niya.

“Lex… pakiusap, ginawa ko lang naman yun dahil gusto kong pagselosin ka. Hindi ko naman akalain na hahantong sa ganito…” pagsusumamo niya pero buo na ang desisyon ko na iwanan lahat ng masasakit na pangyayari sa akin simula sa araw na ito. Lilisanin ko na ang lugar na ito sa madaling panahon.

“Bitawan mo na ako Rein” kasabay nang pagsabi ko non ay ang pagkulog ng malakas na hindi ko alam kong bakit. Parang may sinasabi ang kalangitan sa akin pero hindi ko alam at wala na akong pakialam sa oras na aalis ako dito.

“Pakiusap Lex, pasensya na… pasensya ka na. Pakiusap patawarin mo na ako. Di ko na uulitin, kaya pakiusap pasensya na talaga” hikbi nito pero kahit anong gawin niya pagod na ang puso kong intindihin ang mga bagay-bagay.

“Please, bitawan mo na ako… nasasaktan na ako” sabi ko nong mas lalo pa lamang niyang hinigpitan ang pagkakayakap sa akin at pagkasubsob ng mukha niya sa gilid ng leeg ko sa aking balikat.

“Kung may higit na salita pa para sa kapatawaran Lex, ay babanggitin ko, huwag mo lang akong iwanan “ hagulhol niya ng iyak

Kahit na masakit para sa akin, kahit mahirap pakinggan ang kanyang pagtangis at paghagulhol ay pipilitin kong lumayo. Nawasak na ang puso ko at ano pa baa ng magagawa ko? Hindi ko na rin siya maaring mahalin pa.

Kung bakit? Sana maintindihan niya na ayaw kong darating ang panahon na malaman niya ang lahat ang totoong sadya ko kung bakit ako bumalik rito.

Chapter 66

Chapter 66

Rein’s POV

Kahit anong masasakit na mga salita ang bibitawan niya, ay mas nangingibabaw pa rin sa akin ang pagmamahal sa kanya. Titiisin ko lahat dahil mahal ko siya at alam kong nasaktan ko ang damdamin kaya nabitawan niya ang ganoong masasakit na salita. Hindi ko sinasadyang humantong kami sa kung ano yung nangyari sa amin dahil minsan hindi pumasok sa isip ko na pinagsisihan ko ang magisa minsan kami.

“Kung may higit na salita pa para sa kapatawaran Lex, ay babanggitin ko, huwag mo lang akong iwanan “ nakakababa man ng dignidad sa isang lalaki na umiyak pero kung ang pagtangis ng aking mga luha ay para sa kanya ay handa kong ibuhos lahat ng huling patak nito dahil mahal na mahal ko siya.

“Bitiwan mo na ako Rein… aalis na ako”

“HINDI!… hindi ka aalis, dito ka lang. Dito ka sa tabi ko mananatili ka lang” muli kong pagtangis.

“HINDI KITA MAHAL!!!” bulyaw niya na tuloyan ng ikinawasak ng katatagan ko para labanan ang posibling sakit na mararamdaman.

Pero siguro masyado ko lang siyang ginigiit sa mga bagay na gusto ko. Baka nasasakal ko na siya sa kabila ng pagmamahal ko. Pinipilit siya maging yung taong gusto ko pero ang totoo ay may pag-aalinlangan pa rin ako. Mahal ko siya pero binubuo ko pa iyon at mali ako, kasi dapat buo ang pagmamahal ko at walang kulang na ibibigay para sa kanya.

Agad ko ng kinalas ang pagkakayakap dito at sa huling sandali ay sisilayan ko ang kanyang mukha. Ngunit isang kamalian lang pala ang muling pagtingin sa kanyang mukha, lalo na ang kanyang mga matang lumuluha.

“Bakit ka umiiyak?” sambit ko habang pinapahid ang mga luhang lumalandas sa kanyang mga mapupulang pisngi.

Wala siyang naging tugon at tanging pagtangis lang ang kanyang ginawa habang umiiling sa akin. Para naman akong sinabunutan ng tinik sa dibdib ng muli niyang ilapat ang kanyang mga labi sa akin. Hindi ko maintindihan ang kanyang pahiwatig pero alam kong kailangan naming dalawa ito. Dahilung ito man ang huling paalam niya sa akin ay lubos kong tatanggapin ito sa puso ko.

“Bakit ka pa rin umiiyak?” muli kong tanong nang hindi humuhupa ang kanyang mga hikbi at sa muling sandali ay natamasa ko na naman ang kanyang malalambot na mga labi.

Kung hindi niya ito titigilan ay baka tuloyan ko ng hindi mapigilan ang sarili kong angkinin siya sa huling sandali kong nais man niya akong iwanan.

“Bakit?” hingal kong sambit sa kanya habang tinititigan niya ako direkta sa aking mga mata.

Nangungusap ang kanyang mga titig ng mga bagay na nais niyang isambit sa akin pero gusto kong marinig mula sa kanya. Gusto ko sa bibig niya mismo lalabas ito. Gusto ko ng makasigurado.

“Mahal mo ba talaga ako?” untag niya sa akin.

“Hindi ko na alam…” agad kong tugon sa kanya dahil ngayon ay parang wala ng kasiguradohan sa akin ang lahat.

Kung noong una ko siyang makita ay nakikita ko na ang kinabukasan ko ngunit sa sandaling ito ay parang tuloyan na itong naglalaho. Pero gusto kong subukan, sa kanya kung sakaling tutugutan niya akong ipadama sa kanya ang pagmamahal ko.

Muling lumandas sa kanyang pisngi ang mga luhang tumangis mula sa kanyang mga mata. Nasasaktan akong makita ang bawat patak nito kung kaya nanaisin ko na ngayon na hindi na ito muling makita pa.

“Pero subukan ulit natin Lex” sambit ko na ikinasilay ng ngiti sa kanyang mga mata.

Muling naglapat ang aking mga labi hanggang sa sunod-sunod na mapupusok na mga halik at iginawad namin sa isa’t-isa para muling tamasain ang pag-ibig na hindi pa kami sigurado pero unti-unti na naming binubuo ngayon, at sana man lang sa sandaling ito ay wala ng pangamba na uusbong sa aming mga damdamin.

Sa pag-angat ko sa kanya sa basang lupa hanggang sa paghiga ko sa kanyang malambot na kama ay hindi na namen pa pinakawalan ang sandaling muling ipadama ang sa isa’t-isa ang pag-ibig na sana ngayon ay mabuo na.

“Hmmm Rein…” ungol niya sa sandaling bumaba ang aking mga halik sa kanyang maninipis na balat sa kanyang leeg at pinagsawa ang sariling simsimin ang bawat sulok ng kanyang mabangong katawan.

“Ahhh…” muli niyang daing nang angkinin ko ang kanyang malarosas na dibdib at ang tuktok nito. Sinisirko ang mga dila sa kanyang sensitibong mga utong at kinagat na parang asong ulol kung lamatukin ito.

Sa bawat pagkapit at pagdiin niya sa aking mukha sa kanyang kahubaran ay ang pagsimsim ko para markahan ang parte na gusto niyang aking angkinin sa kanya. Ungol at daing at mga impit ng bibig ang maririnig sa bawat sulok ng kanyang silid.

Sa pagkawala ko sa aking isip habang nilalango ang sarili sa kanyang samyo ay walang pasabi niya akong ibinaling at ngayon siya naman ang nasa ibabaw ko. Muling nagtampo ang aking mga labi at mas lalo aking nabaliw ng dumampi ang kanyang lagusan sa aking katigasan.

“Hmmm…” ungol ko sa gitna ng aming halik ng ikiskis niya ang kanyang pang-upo sa aking kahabaan.

Kumapit ako ng husto sa pisngi ng kanyang puwet upang idiin pa lalo ang kanyang pang-upo sa aking pagkalalaki dahil nakakasira ng ulo kapag nararamdaman ko ang kanyang lagusan sa dulo ng aking pagkalalaki.

“Lex kantotin na kita” pagmamakaawa ko sa kanya nang maghiwalay ang aming mga labi para kumapa ng hangin.

Tumango ito at muling inilapat ang aming mga labi. Ngunit bago iyon ay dahan-dahan niya akong hinalikan sa bawat laman sa aking katawan na kanyang madadaanan, lalo na ngayon ang aking katigasan na nakatikas sa kanyang harapan ay naglalaway na sa kanyang atensyon.

Kumislot ito ng makita ko ang pagnanasa sa mga mata. Nanginig ang bawat kalamnan ko nang pinasadahan niya ng dila ang puno ng aking ari kung saan lumandas ang paunag katas ko hanggang sa pinakatuktok nito na pinaglalaruan ang butas ng titi ko at sinipsip hanggang sa pinakahuling patak nito na sobra ko na lamang ikinadilaryo.

“Mnnggghh” pigil ko ng impit dahil sa ginawa niyang paglalaro sa tuktok nito. Napakuyom na ako ng mga palad sa ibayong sarap na hatid nito.

“Tsupain mo na ako Lex” hindi ko na napigilang sambit na kanyang ginawa.

Napaungol na lamang ako ng maramdaman ang init ng kanyang bibig sa paligid ng aking ari. Lalo na nong magsimula na siyang magtaas baba dito na hanggang sa gitna lang ng kahabaan ko. Napamura ako sa kaisipang hindi niya ako masubo ng buo pero kayang ng lagusan niya ang buong kahabaan ko.

“Urghh Lex” impit ko na daing sa ibayong sarap ng kanyang pagtsupa sa akin . “Tangna parang lalabasan na ako.” Ungol ko dahil hatid nitong sarap.

Ilang saglit pa na pagtaas baba ni Lex ay namuo na ang sakit sa aking pantog at ang paghigpit ng aking bayag ang naging hudyat para labasan na ako ng hindi nakapagbigay ng hudyat sa kanya kaya sabog lahat ng katas ko sa loob ng kanyang bibig. Halos hindi na niya masimot ito kaya ang ilang naiwan ay kumapit sa aking katigasan na tama lamang bilang pampadulas.

Inabot ko ang kanyang mga kamay para makaupo na siya sa aking kanlungan. SIya na mismo ang nagbuka sa kanyang puwet para mahanap ko ang kanyang lagusan at nong itutuok ko ang sandatako ay doon walang pasabi akong umulos papasok loob na kanyang ikinaungol ng sobrang malakas.

Alam kong hindi pa siya handa pero lubhang nakakabaliw ang ungol niya kung kaya gusto ko parating marinig ito ng dumausdos pa siya pababa sa aking kahabaan. Pareho kaming napaungol ng mapasok ko siya ng buo. Mas lalo ko pang nadama ang init ng kanyang looban na tuloyang nagpakislot sa aking titi para tumigas pa lalo sa kanya looban na kanyang ikinaungol husto.

“Ahhh…” daing nito habang pilit na tinatakpan ang bibig ng kanyang palad sa lakas ng ungol sa pagpagsalubong ko sa kanyang pagtaas-baba.

Pumipitik sa aking laman sa tiyan ang kanyang katigasan na mas lalo lamang nagpadagdag ng libog na aming nararamdaman. Hanggang sa hindi na rin nito napigilan magpasabog ng sariling katas na hindi man lang hinahawak ang sarili. Tumalsik sa lahat ng parte ng aking katawan ang kanyang mainit na tamod lalo na sa aking bibig.

Unang beses ko nalasahan ang kanyang napakatamis na katas na nagdulot ng kagulohan sa aking sistema para himurin at simutin lahat ng katas nito.

“Ang sarap mo…” sabi ko dito na ikinakagat niya ng kanyang labi.

Walang pasabi ko itong inihiga ng hindi man lang hinahablot sa kanyang lagusan ang aking ari. Muli ko siyang hinalikan at pareho naming pinasalohan ang aming mga katas. Sinuksok ko ang mga kamay ko sa kanyang likoran at inabot ang kanyang balikat para sa mas madiinang pagkantot sa kanya.

“Barurutin na kita Lex” paalam ko dito na kanyang ikinatango, kasabay non ay ang pagkadyot ko muli sa kanyang lagusan at walang awang umulos ng umulos sa kanyang looban na lubos nitong ikinaungol ng husto.

Ang kaninang maingay na kuwarto ay mas lalo lamang umingay sa ungol naming dalawa. Hindi alintana kung sino ang nakakarinig sa amin basta alam naming gusto naming makamit ang rurok ng pagnanasa namin sa isa’t isa.

“Kantotin mo pa ako Rein” utos niya sa akin na mas lalo kong inighan ang paglabas masok sa kanya.

Napapamura na rin ako sa sakit sa pagbaon ng kanyang mga kuko na dumidiin sa aking likoran. Sa bawat ulos ko ay ang pagdiin at pagkapa niya para kumapit sa akin ng husto sa aking pagbarurot sa kanya.

“Ito pa hmm… ito huh? Dito ba? Bibilisan ko pa ba Lex?” tanong ko dito habang walang awang binarurot ang kanyang mainit na lagusan.

Tanging pagliyad at pagkagat niya ng labi ang kanyang naging tugon sa pagpagtanggap niya sa aking pagulos.

“Lex, parang malapit na naman ako…” babala ko sa kanya habang mas lalong bumibilis ang ritmo ng pag-ulos ko sa kanyang lagusan nang maramdaman ko muli ang pananakit ng aking pantog.

“Sa loob Rein… iputok mo ulit sa loob” sambit nito na abut-abot ang kanyang hininga sa sobrang bilis na ngayon ng aking pagkakantot sa kanyang lagusan.

Hanggang sa napakapit ito ng husto sa aking likuran at ginagat sa aking balikat na aking ikinaungol nang dumiin ang katigasan ko sa pinakailaliman ng sumabog ang katas ko sa kanyang sinapupunan.

“Ahhhh….” Mahabang ungol ko sa sunod-sunod kong putok sa kanyang looban.

Lupaypay kaming pareho ni Elex habang abot-abot ang aming mga hininga sa matinding kantotan naming dalaga.

Inayos ko muna ang aming posisyon sa paghiga. Pinahabam ko ang aking braso sa kanya para doon ihiga ang kanyang ulo. Tulog na ito ng ayusin ko ang mga posisyon. Habang tinatakpan ng kumot ang hubad naming mga katawan ay hindi ko maiwasan hindi titigan ang kanyang napakaamong mukha.

Isang ngiti ang gumihit sa aking mga labi bago ko ipulupot ang kamay ko sa kanyang bewang para idiin ang katawan niya sa akin.

NAGISING ako sa isang malakas na hampas sa lamesa at ganon rin pala si Elex. Halos humiwalay ang kaluluwa ko ng makita ko ang nanlilisik na mata ng ama nito habang tinitignan kaming tanging kumot lang ang naging takip sa aming hubad na katawan.

“Bumaba kayong dalawa ngayon din” asik nito sa amin bago ito lumabas at sinalpak ng malakas pasarado ang pinto ng silid ni Elex.

Nakita ko ang sobrang pagkabahala at takot sa mukha ng mahal ko nang makita kami sa ganitong ayos ng kanyang sariling ama.

Kinuha ko ang mga kamay niya at pinagsalikob ang mga daliri namin at hinalikan ang kanyang kamay bilang tanda na handa ko silang harapin at ipaglaban ang binubuo naming pag-ibig.

“Andito lang ako, hinding-hindi kita iiwan” sambit ko at inabot ng halik ang kanyang noo.

Sana man lang ay napanatag ko ang kalooban niya kahit sobra na rin akong nangangamba. Pero mahal ko si Elex at haharapin ko ang kung ano man ang magiging hatol nila sa akin. Sa akin na lamang at hindi ko hahayaang pagbuhatan nila si Elex.

“Natatakot ako” dismayado niyang sabi sa akin.

Ginawa ko na lahat ng posible kong gawin para pagaanin ko ang damdamin niya sa tensyon. Sana lang hindi siya magiba sa kung ano ang hahantong sa amin pagkalabas namin sa silid na ito.

Chapter 67

Chapter 67

Elex’s POV

Halos naging tuliro ang isip ko habang dahan-dahan tinahak ang hagdan pababa at papuntang sala na ang lahat ay nag-aabang sa aming dalawa. Naging maagap sa akin si Rein sa paglalakad dahil sa hindi pa humuhupa ang kirot non lalo na nong maupo ako sa stipa na ikinapikit ko ng mariin.

“Anong pumasok sa isip niyong dalawa at nagtabi kayo sa pagtulog?” anang tanong ni Tito Isko na agad kong ikinatingin dito pero binawi ko rin nang makita ko ang galit na mukha ni Papa sa nakita niya kanina sa aking silid.

Tanging sila Tito at Papa lang ang nasa silid na may kasamang isang babae na pamilyar sa akin dahil alam ko na dito ito nagtatrabaho sa Mansyon.

“Sagotin niyo kami! Anong namamagitan sa inyo!” bulyaw ni Mama na labis ko na lamang na ikinapikit at hindi maiwasang hindi maluha sa kanyang sinabi at napayuko sa sobrang kahihiyan.

“Mahal ko po si Elex, maaaring hindi niyo maintindihan pero masuyo ko po siyang niligawan.” Anang tugon ni Rein sa kanila habang ako ay nanatiling nakayuko dito sa kanyang tabi.

“Naririnig mo ba ang sinasabi mong bata ka? Hindi niyo ba alam ang ugnayan niyong dalawa?” anang tanong nong babae dito.

“Alam ko po” rinig ko ang pagkabasag ng boses ni Rein nong sagotin niya yung babae kaya agad akong napatingin dito nang hindi ko maintindihan ang kanilang pinapahiwatig na ugnayan naming dalawa.

Dismayado ang mga mukha nila habang tinitignan kaming dalawa pero naging isang malaking katanongan sa akin ngayon ay kanilang sinasabi.

Naramdaman ko na lang ang pagsalikob ng mga daliri ni Rein sa kamay ko at mahigpit itong humawak sa palad ko kaya napatingin ako sa kanya na puro magsusumamo ang mga tingin niya.

“Bakit mo hinayaang umabot kayo sa ganito kung alam mong magkadugo kayo” anang sambit ni Tito Isko na agad kong ikinatingin dito dahil sa narinig ko sa kanya.

Mahigpit na napakapit si Papa sa sandigan ng stipa habang si Tito ay dismayadong napatingin sa ibang direksyon at yung babae naman ay pinipigilan ang sariling maluha. Naramdaman ko naman ang mas lalong paghigpit ng pagkakahawak ni Rein sa kamay ko na ikinatingin ko sa kanya muli. Kita ko sa mga mata nito ang pagsisisi at lungkot sa isiniwalat nila sa akin.

“Ma-magpinsan t-ta-tayo?” nauutal kong tanong kay Rein na ikinailing nito.

Gusto kong umasa sa kanyang pag-iling na wala kaming ugnayan n asana magkadugo lang kami at malayo ang agwat ng aming pagkamapilya pero nabigo lamang ako ng makita ko ang mga luhang namuo sa kanyang mata at ang paglandas nito.

“Patawarin mo’ko Lex, pero mahal kita” sambit nito na hindi ko na rin napigilan umiyak sa kanyang isiniwalat.

Agad kong kinalas ang kanyang kamay sa pagkakahawak sa akin at bahagyang lumayo. Pilit niya akong inabot para hawakan at yakapin ngumit kumalas lang ako at nagpupumiglas sa kanya para huwag lamang akong hawakan.

Tumayo ako para tuloyang lumayo sa kanya habang pilit na pigilan ang mga hikbi komg kumuwala sa aking bibig pero hindi ko kaya lalo na at nasasaktan ako sa katotohanang sumasagabal na ang tadhana para sa aming dalawa.

“Alam mo bang puwede kitang kasohan ngayon Hijo sa ginawa mo… hindi ba nasa tamang edad ka na?” anang sabi ni Papa dito.

“O-opo, kakalabing-walo ko lamang po nong Mayo beinte otso at haharapin ko po ito kung ito ang nais niyo” para akong binagsakan ng langit at lupa ng marinig ko ang kanyang naging tugon.

Halos kinapos ako ng hininga ng napagtanto ko ang araw na iyon. Iyon din ang kaaraniwan ni Neil.

“Putang ina, Elexis” bulaslas ni Papa sa galit ng alam kong pareho kami ng mga iniisip.

“Huwag na po kayong magalit kay Elex. Haharapin ko po ang magiging kaparusahan niyo sa akin, huwag niyo lang idamay si Elex dito” tugon ni Rein na hindi alam ang totoong dahilan ng pagmumura ni Papa.

“Kuya Paulo huwag mo namang paabotin sa ganito ang parusa sa pamangkin mo” anang sabi ng babae na mas lalong ikinaigting ni Papa sa galit.

Napatakip na lamang ako ng tenga sa malakas na pagkakasuntok ni Papa sa kung ano mang kagamitan. Humagahulhol na ako ng iyak sa mga nalalaman ko ngayon at sumisikip na ang dibdib ko sa lubhang sakit nito.

“Punyeta Elexis, alam mong magkakambal sila pero hinayaan mong mangyari ito!” sigaw ni Papa.

“Hindi ko po alam… wala akong alam, hindi ko rin alam na magpinsan rin kami ni Neil, Papa” umiiyak kong sambit dito.

“Ka-kakambal?!?!” nagugulohang sambit ni Rein.

“Ki-kilala niyo si Neil?… Kilala mo si Neil” anang sabi ng babae habang nakaturo sa akin.

“Naging nobyo niya rin ito” anang tugon ni Papa para sa akin at dismayadong lumabas ng silid.

“Ano ba ang nangyayari dito?” bulyaw ni Rein sa amin ng nagugulohan na ito sa aming isinisiwalat.

Kita ko ang inis at galit sa kanyang mukha nang hindi niya malaman ang mga nangyayari. Maski ako ay hindi alam na hahantong sa ganito. Nagduda na ako nong una pero pinalagpas ko dahil ang buo kong akala ay wala lang sila.

Nabulag lang siguro ako sa galit noon pero hindi naman talaga maikubli ang kapansin-pansing pagkakahawig nila. Maging ang kapatid ko na bata at nakikita na ito kay Rein noon.

“Lex, pakiliwanag naman sa akin ang nangyayari…” sabi nito sa aking habang malumanay akong hinawakan sa aking mga balikat.

Mas lalo lamang nanikip ng dibdib ko ng masilayan ko ang kanyang mukha. Kung bakit hindi pa ako nagduda nong una gayong wala namang dapat ikubli pa dahil lahat ng sulok ng mukha niya ay makapareho ng kay Neil.

“Tita… sabihin niyo po sa akin ang totoo, may kakambal ba ako?” tanong naman niya sa kanyang Tita ko ay wala itong nakuhang kasagotan. Masyadong sariwa pa ang tensyon at magiging masama lang kapag pinagpatuloy pa ang usapan.

“Lex?” tingin niya sa akin na ikinailing ko at muli itong tinalikuran dahil hindi ko kaya. Hindi ko kayang sabihin sa kanya na minahal ko siya dahil magkapareho sila ng mukha.

“Tita?” pagmamakaawa nito.

“Tito?”

Isang malalim na buntong-hininga ang narinig kong binitawan ni Tito bago siya nagsalita.

“Isang makulimlim at umuulan na umaga nang dumating ka dito sa Esperanza na sanggol pa lamang. Nagulat ang lahat ng malamang wala na si Sheena, ang ina mo. Sabi ni Shielo na binubuntis ka niya habang nag-aaral siya…” hindi na natapos sa kanyang sasabihin ni Tito ng pumagitna ang Tita ni Rein sa usapan.

“At wala ka ng dapat pang malaman kahit sino man sa mga masasakit na nakaraan” putol nito.

“Pero Tita, may kakambal ako. Ibig sabihin non ay may pamilya pa ako? Andon ba siya sa magulang ko”

“Wala ka ng dapat pang balikan pa roon… pinagbantaan nila akong ikukulong kung pati si Neil ay kukunin ko. Gusto kong kunin ang kakambal mo pero ayaw nila…”

“Sino po silang?”

“Tama na Rein! Tapos na ang usapan na ito. Iiwanan na natin ang

nakaraan“ sigaw nito at agad ang lumabas ng silid.

Nagkaroon ng katahimikan sa loob ng silid hanggang pari si Rein ay umalis na rin. Naiwan kami ni Tito dito sa loob habang ako ay pinapatahan ang sarili sa naganap na rebelasyon. Naramdaman ko na lang ang kamay nito sa aking balikat bago ito lumabas na rin ng silid. Naiwan akong nag-iisa at sobrang bigat ang nararamdaman.

HALOS maghapon akong nagkulong sa silid ko ngunit hindi ako nilulubayan ng lungkot dahil alam kong saksi ang bawat sulok ng silid na ito sa umubong na pag-ibig na hindi ko inakala na matatapos lang sa araw na ito.

Parang tulad rin ng dati nong nakipaghiw alay ako kay Neil pero ang pinakamasakit sa nangyari ngayon ay ang malaman na magkadugo lang kami ni Rein at umibig sa magkaparehong mukha.

Gabi na nang may kumatok sa aking silid.

“Anak? Kakain na” sabi ni Mama pero hindi ko ito sinagot at nanatili na lamang na nakatalukbong ng kumot. “Anak?” dinig ko ang pagkabukas ng pinto ng silid ko ng muli akong tawagin ni Mama ngunit hindi ko pa din ito tinugon. Para kasing ang hirap bumigkas ng mga salita ngayon dahil sa natamo kong pasakit.

“Elexis, hindi makakatulong ang pagmumukmok mo dito sa mga nangyayari” anang sabi ni Mama habang hinihimas ang balikat ko.

Bumilikwas ako ng bangon at agad niyakap si Mama dahil sa sakit at bigat na aking nararamdaman. Ang kanyang yakap ang nagsilbing tagapatahan ko mula sa walang tigil ko na hinagpis sa natamo ko na namang sakit sa puso ko.

“Hindi ko po talaga alam Ma, at nong una inakala ko na siya si Neil… hindi ko po sinasadyang mahulog sa kanyan Ma” sabi ko at humagulhol na muli ng iyak sa kanyang yakap.

“Wala na tayong magagawa kung ganito na ang nangyayari… intindihin mo na lang ang Papa mo na ayaw niya ring maranasan moa ng naging karanasan namin noon” malungkot na saad ni Mama habang mahigpit akong niyayakap.

“Bakit nangyari din sa akin ito, Ma? Ano baa ng naging kasalanan ko para parusahan ako ng ganito” sabi ko dito na agad ikinahiwalay ni Mama sa aking ng yakap at hinarap ako sa kanya at pinahid ang mga luha ko.

“Huwag mong sabihin ang mga iyan… hindi ka pinarusahan, sadyang nangyari lang ang lahat, ang isipin mo ay may dahilan itong nangyayari”

“Dahilan po ba ang masaktan ako ulit?” tugon ko rito.

“Hindi… huwag kang mag-isip ng ganyan.” Sambit ni Mama at muli na lamang akong niyakap.

Sa huli ay naging palaisipan pa rin sa akin ang nangyayari. Kung ako ang kabayaran rin ng naging tadhana nila noon ay hindi ko lubos matanggap sa sarili ko ang kaparusahan. Sana iba na lang. Sana hindi nalang ang puso ko ang nadawit sa kaparusahan kasi wala ng mas masakit pa sa saktan ka ng paulit-ulit at ang masaklap ay hindi mo makayanan man lang ang sakit.

“Mahal ko po siya Ma…” sambit ko rito.

Chapter 68

Chapter 68

Neil’s POV

Isang linggo na ang lumipas nong sabihin namen sa mga magulang namin ni Lyle ang namamagitan sa amin. Isang linggo na rin ang nagdaan at ni minsan ay hindi pa ako kinakausap ni Daddy. Kahit isang simpling pangungumusta man lang ay hindi niya nagawa.

Parang hindi naman din ako nasanay sa kanyang malamig na trato sa akin minsan.

I know he still have doubts and anger on me. Even he can’t say it right in my face; I know he’s blaming me for losing the woman he once loved. Pero hindi ko naman sinasadya na lagutan na ng hininga si Mommy habang niluluwal niya ako sa masalimuot na mundong ito. Kung iyon man ang nangyari ay sana hiniling ko na lang na ako na lang yung nawala para hindi ko na maranasan din na parang wala din akong magulang.

Natigil ako saglit nang tumunog ang phone ko at nong tignan ko ito ay agad kong pinakalma ang sarili at pilit na kinubli ang pait na nararamdaman ko.

“Hello? Where are you?” bungad ko nang sagotin ko ang tawag.

“I’m in your house now… are you crying, again?” hindi niya mapigilang magtanong nang mapansin niya ang mahina kong pagsingot..

“I’ll be down stair in a minute” I said and quickly get myself out from my gloomy room.

Ever since that confession happened, I never get myself at peace. Dad thoughts just always get bothering me. I just don’t want him to be disappointed at me but yet I did and now there’s nothing for me to do but just to let things happened.

I’m on my way to the living room when I heard Dad and Tito Jay arguments about their personal issues. Hindi ko na lang pinansin dahil wala naman akong maitutulong sa kanila at alam kong sasama lang lalo ang loob ni Daddy.

“I’m sorry, you need to hear them all over again” I said when I get myself near to Lyle.

Wala siyang naging reaksyon sa sinabi ko at pinagkatitigan lamang ako na parang naghihintay nito ang sasabihin ko pero hindi ko na lang isinatinig. Ayaw ko na pati siya ay mag-isip pa ng mga bagay-bagay tungkol sa amin.

Wala pa ring naging imik si Lyle at napabuntong-hininga na lang. Inabot niya ang kamay ko at pinagsalikob ang mga daliri namen saka niya ako hinila palabas ng bahay. Isa na ata sa mga ugali ni Lyle na hindi ka niya pipilitin kung ayaw mo. Kahit noon pa man ay kilala namen ang isa’t-isa ng husto. Kaya agad na rin kaming nagpalagayan ng loob.

Nang nasa garahe kami ay agad akong lumapit sa sasakyan ko ng bigla siyang magsalita.

“You want to use your car?” tanong niya na ikinatigil ko sa pagbukas ng pinto ng aking sasakyan at agad napalingon sa kanya.

“Oh I forgot, what do you prefer then? Mine or yours” I asked.

“You decide.” He responded giving me his so perfect sweet smile.

Halos mawala ako sa sarili sandali ng makita ko ang ngiti niya na para sa akin. Alam ko noon pa man ay madalas ko ng itong nakikita pero ngayon ko lang nadama na sobrang kay tamis ng mga ngiti niya at para ito sa akin.

“Am yeah… we go with your Chevy” nauutal kong banggit na ngumiti pa ito ng nakakaloko sa akin dahil sa pagkatulala ko sa kanya.

“Okay princess hop in” sabi niya at pinagbuksan ako ng pinto ng kanyang sasakyan.

Tumaas ang kilay ko sa isang sulok nang banggitin niya ang salitang parang pang babae. Hindi naman din ito nakatakas sa naging rekasyon ko kaya nailang itong napakamot sa kanyang ulo.

“I’m sorry… it was just a figure of speech coz you know… I’m the top and you’re the bottom” nahihiya niyang banggit na nag-iwas ng tingin sa akin habang ako ay napatanga sa kanyang sinabi.

Napatingin ako sa paligid dahil sa kanyang sinabi. Baka kasi may nakarinig sa kanya. Bigla namang may pumasok sa isip ko na ganito rin ang nagiging reaksyon sa tuwing nababanggit ko ang mga ganitong orientation.

I wonder how he has been doing now. I never heard anything from him even to his close friends. Since that night I lose touch on him. I wonder if he still hates me.

“You stop that big man!” I said and lightly punch him on his shoulder.

“Ouch babe…” he acted hurt and laugh about it.

Napairap na lamang ako sa mga kalokohan ngayon ni Lyle.

Naging tahimik lang kami sa buong byahe ni Lyle papuntang senihan dahil balak naming manood ng bagong palabas. Nasa kalagitnaan kami ng byahe ng sumagi sa isip ko ang sinabi niya na kailangan daw namin ng endearment dahil official na kaming magkasintahan daw. Inisip ko rin talaga ang bagay non hanggang sa sumagi sa isip ko ang tawag sa kanya ng Daddy niya.

Biglang nag-init ang pisngi ko nang mapagtanto kung bakit yon ang tawag sa kanya. Hindi ko namalayan na napansin pala niya ang pagngiti ko tungkol sa bagay na yon.

“What’s funny? You like me calling you baby?” he said plastering his perfect smile again.

“I was just wondering why your Dad call you ‘Big Man’ since we’re little” sabi ko nang hindi pa rin nawawala sa labi ko ang ngiti.

“Yeah, care to explain?” untag nito sa akin habang hindi inaalis ang tingin sa daan.

“Coz you’re really that big” sabi ko dito na ikinatingin niya sa akin bigla.

Nong una ay nanliit ang kanyang mata dahil siguro hindi pa niya makuha ang sinabi ko pero kalaunan ay unti-unting gumuhit sa kanyang labi ang nakapa malesyosong ngiti nito. Napailing ito sa kanyang naisip at kita ko kung paano niya kagatin ang ibabang labi nang bigla niyang ipinarada ang sasakyan sa gilid.

“Are you teasing me right now?” he playfully asked while plastering his so perfect smile again.

Hindi ko na nagawa pang sumagot sa kanya ng kalasin niya ang seat belt niya at agad inabot ang labi ko para sa isang maalab na halik.

“Hmmm Lyle, we might miss the movie” sabi ko nang kumapa kami ng hininga.

“And I don’t want to miss the urge to make love with you” tugon niya at muling sinakop ang mga labi ko.

Ayaw kong labanan ang umuusbong na pagnanasa sa damdamin ko pero ayaw ko namang gawin ito sa ganitong lugar.

“Lyle…” ungol ko sa kanyang pangalan ng bumaba na ang mga halik niya sa aking leeg habang pinipilit kong ilayo siya.

“Please Lye, wag dito” I said almost losing my breath.

“Fuck” mura niya nang puwersahan ko na siyang itulak bahagya dahil kung hindi ko ginawa yon ay baka gawin talaga namen ito dito. Agad niyang sinuklay ang buhok niya at inayos ang sarili. Dali niyang pinaandar ang sasakyan at mabilis na pinatakbo ito. “Next time don’t tease me.” sabi niya na labis ko na lamang na ikinakaba at napalunok ng laway nang makita ko ang seryoso nitong mukha na nagmaneho.

Halos liparin na namen ang papunta sa bahay nila, nagulat pa ang Lola nito nang makita kaming dalawa dahil nagpaalam ito na manonood kami ng palabas.

“Oh? Akala ko ba manonood kayo?” tanong nito nang makita kami na paakyat ng hagdan.

“Ah there’s something I need to show to Neil” tugon nito at walang pasabing hinila ako para umakyat.

“Ano ba yung ipapakita mo sa akin?” tanong ko dito nang makapasok kami sa kuwarto niya.

“This…” tugon niya at ibinaba ang suot na pantalon.

Nanlaki ang mata ko nang makita ko ang tirik niya tarugo na nakatutok sa akin. Napasinghap ako at napatingin sa kanyang mukha na ngayon ay nakangisi sa akin.

“Do you mind?” nakangisi nitong sabi.

Muli ay inangkin niya ang aking mga labi at mariin akong idinikit sa kanyang matipunong pangangatawan. Halos mangatog ang binto ko nang maramdaman ko ang pagpintig ng kanyang katigasan sa pagitan ng aming mga tiyan.

Pinulupot niya ang kamay sa aking bewang at niyakap ako. Kasabay non ay ang paglakad niya ng paurong at humiga sa kanyang kama habang nasa ibabaw niya ako. Walag sawang niya akong hinalikan na parang ayaw na niya akong kumapa ng hininga.

“Make love to me baby” mapanukso niyang sabi sa akin.

“Pero Lyle, halos gawin na natin ito araw-araw” sambit ko rito.

“I don’t care I just want to make you mine till my last breath. I want to recuperate for all the years that I’m not with you and not telling my feelings. I want to get back all the moment that we should be…”

Hindi ko na siya pinatapos sa kanyang sasabihin dahil alam ko na ito. Pinatigil ko na siya sa kanyang sasabihin sa pamamagitan ng paglapat ng hintuturo ko sa kanyang mga labi.

“I love you” yun lang ang dapat ko na sabihin dahil kahit hindi naman talaga namin kayang ibalik yung dati na dapat pala kami na noong bulag pa ang mga mata ko para sa kanya.

Wala kaming sinayang na sandali para ipadama namin kung gaano kamahal namin ang isa’t isa. Hindi na kailangang punan yung mga sandaling wala pa kaming muwang sa nararamdaman namen dahil ang kailangan namin ay ang ngayon.

“Slowly baby, I don’t want to hurt you” he gently says worrying about me while I’m pointing his stiff manhood on my hole.

Ibinigay ko na lang ang napakatamis ko na ngiti sa kanya na nagsasabing kailan man ay hindi ko iyon mararamdaman sa kanya.

Isang diin ko baba sa kanyang katigasan at umulos ito pasagad sa aking pinakailaliman. Pareho kaming napaungol at napaliyad sa pag-iisa muli ng aming mga katawan. Mariin akong napapikit dahil medyo masakit ang pagbuka ng aking lagusan sa pagtanggap sa bisita nito.

Napamulat ako sa aking mata nang maramdaman ko ang paghila nito sa akin para mahalikan ako muli.

“Are you sure you want to do the work? I don’t want you to get worn-out” he said the moment we parted our lips.

“Lagi na lang kasi ako yung tinatrabaho mo kaya ngayon ako naman ang gagalaw, just stay put okay and feel me” sabi ko at tinapik ang pisngi nito.

Kahit nakangiti ito sa akin ay kita ko sa kanyang mga mata ang pag-aalala. Hindi naman parati na ako yung tinatrabaho niya, dapat kailangan rin ako minsan ang magpapaligaya sa kanya.

“Oh baby, don’t get too fast” sabi nito nang unti-unti ko ng binibilisan ang pagtaas-baba sa kanyang pagkalalaki.

“Mnngghh… I can’t help it, it’s too good inside” sabi ko nang umiindayog pa ako sa kanyang tarugo.

Nasa kalagitnaan kami ng aming pagpapaligaya nang marinig ko ang pagtunog ng phone ko. Hindi ko ito pinansin at mas lalo ko lang pinag-igihan ang pagpapaligaya sa mahal ko lalo na at napapaliyad siya sa bawat ulos ng tarugo niya sa aking loob. Kagat labing sinasalubong ako at napapa-igting sa bawat ungol ko.

Sa ikatlong pagkakataon ay muling tumunog ang phone ko kaya sa inis ko ay inabot ko ito sa loob ng pantalon ko na nasa paanan lang ng kanyang kama. Papatayin ko na sana ang phone ko ng nanlaki ang mata ko nang makita ang pangalang nakarehistro dito.

“Why?” untag ni Lyle ng matigil ako.

“It’s Elex’s Dad” I said while making glances at him.

Pati siya ay nagulat nang sabihin ko iyon sa kanya. Hindi minsan na pumasok sa isip ko na tatawag pa ito sa akin mula nong malaman niyang nasaktan ko ang anak niya pero isang malaking palaisipan sa akin na tatawag ito.

“I need to go big man” sabi ko at nagmadaling isinuot ang mga damit ko.

“You’re not going to take a shower first? You might stains on your pants” he worriedly says.

“I’m sorry but I need to see Dad as soon as possible. I can’t wait to tell him the good news” I said and ready to go when he stopped me.

“I’ll drive you, just wait me” he said.

I’m so pleased that he never gets tired of showing me his love. I’m so happy that his my boyfriend and wish to be happy to be with him always.

Pinulupot ko ang mga kamay ko sa kanyang leeg at muling sinakop ang kanyang mga labi.

Chapter 69

Chapter 69

Rein’s POV

Gumagabi na kaya kinailangan ko ng ayusin ang mga kuwarto ng kabayo at habang naglalagay ako ng dayami sa loob ng kuwadra ni Damian ay narinig ko ang pagtawag niya mula sa aking likuran na ikinatigil ko sa aking ginagawa.

Napakuyom ako ng mga palad ko dahil nagpipigil ako na lingunin siya kaya tinuloy ko na lang ang ginagawa ko. Nang matapos ako ay lumabas ako ng kuwadra ni Damian para ipasok na ito sa loob. Dinaanan ko lang ito na parang hindi ito nakatayo sa harapan ko. Wala pa kasi akong lakas ng loob para makipag-usap sa kanya matapos kong malaman ang lahat.

“Rein…” sambit niya nang palabas na ako ng kuwadra para umuwi na sa bahay. Nilingon ko lang ito sa gilid ng aking mata saka ako lumabas na ng tuloyan.

Sa paglakad ko ay muli niya akong tinawag pero hindi ko ito pinansin at nagpatuloy hanggang sa humarang na ito sa akin.

Tinignan lang niya ako direkta sa aking mga mata. Halos matibag na ako nang masilayan ko ang mapupungay niyang mga mata na kumikislap sa liwanag ng buwan dahil sa pangingilid ng mga mata niya. Gusto kong saktan ang sarili sa katangahan ko kung bakit hinayaan ko pang umabot pa kami sa ganito.

Agad akong nag-iwas ng tingin sa kanya.

“Anong kailangan mo?” tanong ko dito.

Nakita ko ang mas lalong paglungkot ng kanyang mga mata sa malamig ko na trato sa kanya. Kung alam niya lang kung gaano ako nagpipigil sa sarili na hawakan at yakapin siya. Pero mas nanaig pa rin sa akin ang katotohanang ginamit niya lang pala ako.

Napagtanto ko ito nong araw na mismo na nabuking kami. Gusto ko siyang ipaglaban dahil mas nanaig sa akin ang pagmamahal ko sa kanya. Walang lukso ng dugo ang sumagi sa isip ko ng tumibok ang puso ko para sa kanya. Pero nang malaman ko ang katotohanan, lahat ng katatagan ko ay nawasak lang sa isang iglap. Handa na sana akong ipaglaban siya ano man ang mangyari pero hindi ko inaasahan na maisisiwalat din sa akin ang mga tinatago niya.

Alam niya pero wala siyang sinabi. Kaya pala sobrang gulat na lamang niya nong una kaming nagkita, pati na rin ang mga magulang niya nong una nila akong makita. Alam nilang lahat pero wala silang sinabi sa akin.

“Gusto kong humingi ng tawad sa’yo” anang sabi nito ikinabuntong ko ng hininga.

“Yun lang ba?” agad ko na untag rito na ikinatingin niya muli sa akin.

Wala na itong naging tugon maliban sa kanyang pagtango. Muli akong nag-iwas ng tingin sa kanya dahil hindi ko malabanan ang damdamin ko na nakikita ko ang pangingilid ng mga luha niya kaya nilagpasan ko na lamang ito at muling naglakad na sana palayo sa kanya ngunit pinigilan niya din agad ako sa pamamagitan ng paghawak sa braso ko.

Napatingin ako sa kanya ngunit ikinainis ko lang ito dahil sa mga mata niya ngayon na lumuluha.

“Pakinggan mo naman ako Rein, hindi ko naman ginusto na ilihim sa’yo yung katotohanan at nalalaman ko” sambit nito. Agad kong kinalas ang kamay ko sa pagkakahawak sa kanya.

“Bakit? Dahil nakakabenepisyo ka sa akin? Sabihin mo nga sa akin ngayon ang pakay mo talaga sa akin Lex?” sunod-sunod ko na tanong sa kanya na lalong ikinabagsag ng mga luha niya. “Mas magaling pa ba ako kaysa sa kakambal ko kaya lumalapit?”

Bakas sa mukha niya ang pagkagulat sa sinabi ko pero wala naman talaga akong nakikitang ibang dahilan kung bakit niya ako sinagot noon. Gusto niya lang punan ko siguro ang pagnanais niya sa kakambal ko.

“Alam kong naglihim ako sa’yo, nasaktan kita… pero wala akong makitang dahilan para pagsalitaan mo ako ng masama” sambit niya ngayon na umiiyak.

“Dahil ginago mo ako Lex! Ginamit mo’ko!” bulyaw ko dito at nasabunutan ang sarili dahil sa pagpipigil ko na masaktan siya. Sobra na akong naiinis at nang gagalaiti sa galit ginawa niya.

“Naglihim ka naman din sa akin hindi ba?” nahihirapan niyang sabi dahil sa mga hikbi niya.

Kahit gusto ko siyang saktan at umiyak sa ginawa niya ay napakahirap pa rin sa akin ang makita siyang ganito. Nahihirapan na akong pigilan ang sarili ko.

“Dahil akala ko alam mo na magpinsan tayo… pero nagbigay ka rin naman ng motibo di’ba” anas ko dito na kanyang ikinailing.

“Pinalayo na kita pero namilit ka! Pinakita mo sa akin ang mga bagay na minsan niya na ring ginawa kaya masisisi mo ba akong mahulog rin ang loob ko sa’yo.”

“Putangina kaya hindi mo sinabi? At kailangan sa iba ko pa malaman?” anas na sumbat rito at napahilamos sa aking mukha sa sobrang inis.

“Anong magiging kaibahan kung sa iba mo malalaman? Wala namang magbabago sa katotohan kahit sa iba mo malaman-”

“Meron Lex! Baka matanggap ko pa! Pero kahapon putangina ang sakit! Ang sakit malaman na naging nobyo mo rin ang kakambal ko” asik ko dito dahil sa umiigting na galit sa damdamin ko, nakakabaliw ang poot at parang gusto kong matawa. “Matanong ko nga pala Lex… mas magaling pa ba ako kaysa sa kanya kaya hito ka ngayon para bumalik sayo?” tanong ko dito nang isang sampal na ang dumapo sa pisngi ko na ikinatingin ko sa ibang direksyon dahil sa sobrang lakas nito.

“Ang gago mo!” bulyaw niya sa akin na ikinatingin ng masama ko dito dahil sa ginawa niya.

Halos magdilim na ang paningin sa kanya at sa sobrang galit na nararamdaman ko ay hindi ko na pinigilan ang sarili. Natulak ko sa kalapit na puno na ikinaigting nito sa sakit sa pagkahampas ng katawan niya roon. Wala na rin akong sinasayang na sandali para ipalasap sa kanya kung gaano kagago ang tao kapag na sasaktan. Sinunggaban ko agad ang mga labi niya para sa isang marahas na halik. Pilit na sinasakop ang labi kahit tinutulak na ako nito palayo.

“Mali ka ng sagot kaya uulitin ko… mas magaling ba ako sa kanya?” tanong ko dito habang pilit niyang tinutulak palayo ang katawan ko sa kanya.

Wala itong naging sagot sa tanong ko kaya mabuti na sigurong idaan ito sa totohanan. Kanina na rin lang naman ako tinitigasan nang maglapit ang aming mga katawan. Ito ang epekto niya sa akin, ang silaban ako parati ng pagnanasa sa tuwing maglalapat ang balat naming dalawa. Nakakapaso ang apoy.

Hinila koi to sa loob ng kuwadra habang nagpipiglas sa pagkakahawak ko ng mahigpit sa maliit niyang braso. Pagkabukas ko ng bakanteng kuwadra ay agad koi tong tinulak sa loob at agad na akong pumasok. Bakas sa mukha niya ang takot at pangamba ng masilayan niya ang ekspresyon ng mukha ko.

“Rein…” sambit niya pero wala na akong naririnig kundi ang maibsan ko na itong nararamdaman kong init na dinulot niya sa akin.

Nagpumiglas muli ito nang ipilit kong tumalikod ito sa akin kaya sa inis ko ay naitulak ko siya sa kahoy na dingding para maisalpak siya roon. Walang awang sinira ang ibabang damit niya sa isang hablutan lamang. Agad ko na ring pinakawalan ang kanina pang gustong kumuwala sa aking pagitan.

Isang malakas na ungol ang kumuwala sa kanyang mga labi nang isubsob ang aking katigasan sa kanyang looban ng isang ulos lamang. Ramdam ko ang panginginig ng kanyang buong kalamnan ng mapasok ko siya. Biglang natigil si Elex hanggang sa unti-unting lumupaypay ang katawan niya. Nawalan ito ng ulirat at balanse kaya babagsak na ito. Buti na lang at nasalo ko siya at halos takasan ako ng kaluluwa ko nang makita itong walang malay.

“Lex gising… gumising ka Lex” sambit ko dito habang hinahawi ang buhok niyang natatakpan ang kanyang maamong mukha.

Napamura ako sa sarili dahil sa nangyari sa kanya. Dahil sa magiging marahas ko ay ito ang nangyari sa kanya. Minabuti kong inayos an gaming sarili kaya nong ibalik ko sa ayos ang lahat at muli sanang tapikin ang kanyang pisngi ay grabing kilabot ang gumapang sa akin nang makita ko ang kamay ko na nababalutan ng dugo. Muli kong kinapa ang parte na iyon at doon iyon nagmula.

“Lex patawarin mo ko, hindi ko sinasadya” humahagulhol ko ngayon na iyak dahil sa nagawa kong kalapastangan sa kanya.

Agad ko siyang kinarga pabalik sa masyon at lahat ay halos masindak sa naging ayus ni Elex. Sira ang damit at may bakas na dugo sa kanyang pang-upo.

“Anong nangyari?” galit na sabi ni Tito Paulo nang lumapit ito sa amin nang makita ang anak niya sa ganitong itsura.

“Patawarin niyo po ako, hindi ko po sinasadya” pagsusumamo ko rito.

“Ang alin? Bakit may dugo?” anang tanong ng ina nito na naghihisteria na.

“Ang daming dugo, anong ginawa mo sa kanya!” bulyaw ni Tito sa akin na agad kinuha ang kanyang anak sa aking kanlungan.

Maski ako ay hindi alam kung bakit nagawa ko ito, nagalit ako pero hindi naman dapat umabot sa ganito.

“Hi-hindi ko po sinasadya n-na pagbuhatan si Elex” pagsasabi ko rito ng totoo.

Isang suntok agad ang dumapo sa aking pisngi na naging resulta ng pagkatumba ko sa malamig na sahig. Napasigaw ang lahat lalo na ang ilang kasambahay na nakakita.

“Kahit kailan hindi namin pinagbuhatan ng kamay ang mga anak namin, pero ikaw? Ang lakas ng loob mong saktan ang anak ko.” Bulyaw nito sa akin.

Akmang susuntokin pa ako ni Tito nang awatin na ito nina Troy at Tito Isko sa pag-ambang pa nito ng suntok pa sana sa akin.

“Tama na Paulo” anang sabi ni Tito Isko sa kanya.

“Huminahon po kayo, hindi po iyan makakatulong” pagpapakalma ni Troy dito pero kita ko sa mukha nito ang grabing puot.

Sobrang pagsisisi sa sarili ang lumukob sa akin dahil nagpadala ako sa aking galit at puot, kung tutuusin ay ang babaw lang ng galit ko pero nagawa ko pa rin ito sa kanya.

“Ma, mahapdi” rinig ko na sambit ni Elex kaya napaangat ako ng tingin nang nagkamalay siya.

“Pa si Elex…” sigaw ni Tita sa kaba na agad namang itong lumapit para usisain ang anak nila.

“Tawagin niyo si Tatay Teodoro, dali!” utos ni Tito Isko kay Troy na agad nitong sinunod habang ako ay nanatiling nakaupo sa malamig na sahig. Hindi alam kung ano ang gagawin dahil sa nagawa kong kasalanan.

Lumapit si Dianne sa akin para tulongan ako at nang makatayo ako ay nakita kong isinugod nila si Elex sa taas habang ako ay wala man lang magawa para sa kanya.

“Ano ba ang nangyari?” untag ni Dianne sa akin.

Napailing ako dito at muling humagulhol ng iyak sa nagawa kong kasalanan kay Elex, agad na lamang tumakbo palabas ng masyon dahil pakiramdam ko hindi ako karapatdapat dito. Ang laki kong tarantado para gawin sa kanya ito.

PAGKAGISING ko sa bagong umaga ay walang ibang sumagi sa isip ko kundi ang kalagayan niya. Hinihiling na sana magiging maayos siya at walang nangyaring masama kung hindi ay habang buhay kong pagsisihan ito. Kahit ito man lang ginawa ko ay pinagsisihan ko na paano pa kapag may mangyaring masama sa kanya.

Kinulong ko na lang din ang sarili sa loob ng kuwarto, nag-iisip sa mga makabuluhang bagay para sa ikakabuti ng lahat. Kung tutuusin ay tama si Elex, ako ang nagsimula nito lahat. Pinilit kong makalapit sa kanya. Pinilit na tugunan ang pagnanais kong matagal ko ng hinahangad sa walang kabuluhang pagnanasa sa isang taong nasa kuwadro na litrato lamang.

Ilang oras lang na pagmumuni ay biglang bumukas ang pinto ng aking silid at doon pumasok si Tata na sobrang nababahala ang itsura.

“Maayos na po ba siya?” tanong ko dito dahil siya ang tumingin kay Elex.

“Bakit mo ginawa iyon? Nagsugat siya sa parting iyon, kinailangan siyang ibaba at dalhin sa bayan para suriin baka may napinsala sa kanyang looban.” Dismayadong sambit ni Tata sa akin.

Ngayon ay grabing pagsisisi na ang sumakop sa kosensya ko at dapat patawan na ako ng kaparusahan sa ginawa ko sa kanya. Wala akong kwenta at nagpadala sa galit kaya nararapat lang na pagdusahan ko ang nagawa kong paglalapastangan sa kanyang kahinaan.

Chapter 70

Chapter 70

Rein’s POV

Nabalitaan ko sa mga ilang trabahante na nakauwi na sina Elex mula sa bayan kaya nagmadali akong pumunta ng mansyon para makita siya at humingi man lang ng tawad sa aking nagawa. Naging marahas ako dahil sa masidhing galit at puot na aking nadarama nang aminin niya na inilihim niya sa akin ang pagkakaroon ng kakambal. Hindi lang siya kundi lahat sila ay tinago sa aking ang katotohanang may pamilya pa ako. Pero hindi naman iyon basehan para pagbuhatan ko siya ng kamay at masaktan, alam kong pinangunahan ako ng galit pero hindi ko siya dapat sinaktan. Nagbitiw pa ako ng mga masasakit na salita sa kanya.

Nang makapasok ako ng loob ng mansyon ay agad akong hinarang ni Manang Loida.

“Anong ginawa mo dito? Hindi ba ibinilin ni Teodoro na hindi ka pa pupwede dito? Hijo naman, pahupain mo muna ang tensyon dito at huwag mo ng dagdagan pa” nag-aalalang sambit ni Manang Loida nang makita akong nagtatakbo sa loob at hinahanap si Elex.

“Manag, gusto ko lang siyang makita at makausap… bahala na kung ano mang mangyari sa akin” pagmamakaawa ko dito dahil pilit siyang humaharang sa akin para pumasok.

“Naririnig mo ba ang sinasabi mo? Kapag nakita ka niyang Tiyo Paulo mo ay baka tuloyan na iyong sumabog sa galit” anang sabi ni Manang.

Pero buo na ang desisyon ko na kahit ano man ang mangyari sa akin basta makita at makausap ko lang siya saglit para sa hinihingi kong kapatawaran sa kanya ay pinapangako ko na hindi ko na siya gagambalain pa kahit kailan.

Namilit pa rin akong tumuloy at hindi na ako napigilan ni Manang. Papunta na ako ng hagdan nang makita ko si Troy na pababa.

“Rein? Bakit ka pumunta rito… alam mo bang mainit pa rin ang ulo ni Tito sa’yo? Gusto mo bang makaisa ka pa ng pasa?” sambit nito sa akin.

“Haharapin ko siya Troy kung kinakailangan ngunit hindi habang-buhay nila akong pagbabawalan na makita siya” mariin kong tugon rito na ikinailing niya.

Akmang magsasalita na sana si Troy nang unahan siya ng taong pababa ngayon ng hagdan. Napakuyom na lang ako ng mga kamao ko dahil sa mga masasama na tingin nito sa akin. Alam kong nagkasala ako at sa kanyang anak ko nabuntong yung galit pero hindi ko naman sinasadya ang nangyari.

“Hindi mo na makikita kahit kailan ang anak ko dahil sa oras na ginawa mo iyon, kamao ko muna ang unang makikita mo” galit na sabi nito.

“Kung iyon po ang nais niyo ay tatanggapin ko lahat ng mga suntok niyo pero ang kabayaran sana nito ay ang makita ang anak niyo” sambit ko na ikinaigting ng panga ni Tito dahil sa galit.

“Sabing hindi mo na makikita pa ang anak ko! Para ano pa at sasaktan niyo na naman. Hindi ako papayag na magdusa ng ganito si Elexis…” nagtaas na ito ng boses sa akin.

Hindi ko na rin napigilang umigting ang mga panga ko sa galit at inis dahil sa tigas ng puso ni Tito. Isang beses ko lang naman nasaktan si Elex at nagsisisi ako sa ginawa ko. Habang buhay kong pagsisihan na sinaktan ko siya.

“Rein saka muna bisitahin si Elex” anang sabi ni Troy.

“Hindi niyo na papayagan itong makalapit kay Elex, Troy. Hanggang maari ay ilayo niyo na siya rito” anang sambit ni Tito na labis kong ikinagulat.

Ganon na baa ng bigat ang ginawa ko para palayuin ako kay Elex? Kung ganon man sana ay hayaan na nila akong makita ito kahit sa huling sandali. Nais ko lang siyang makita at humingi ng tawad sa nagawa ko. Kasalanan ko rin naman ang lahat kung bakit nagkaganito. Sana na lang pala ay hindi ko na lang tinuloy ang tuloyang mahulog ang loob sa babaing kay tagal ko ng hinahangaan.

“Hindi niyo na po ba ako hahayaan na makita si Elex sa huling sandali man lang?” untag ko dito na ikinasama nito ng tingin sa akin.

“Hindi ko na papayagan ang sino man sa inyo ang makakalapit sa kanya… huling beses na itong sasaktan niyo ang anak ko” galit na tugon ni Tito sa akin.

Napayuko na lamang ako ng aking ulo dahil sa luhang nagbabadyang tutulo dito. Agad koi tong inalis sa pamamagitan ng pagpunas sa braso ko.

“Kahit sandali lang po…” sambit ko.

“Sabing hindi puwede!” bulyaw nito sa akin at tinulak ako papalayo pero nanatili ako sa aking kinatatayuan at pilit na nilalabanan ang mga malalakas na pagtulak nito sa akin. Hindi ako nanlaban dahil nererespito ko si Tito hindi dahil tiyohin ko siya kundi ama rin siya ni Elexis at ayaw ko nang dagdagan ang sama ng loob nito sa akin “Hinding-hindi niyo na makikita ang anak ko!”

“Anong kagulohan ito?” biglang sambit ni Lola Esme nang makita kami dito.

Lahat kami ay natigil at nag-iwas ng tingin kay Lola dahil sa umuusbong galit.

“Kung nais niyong magsuntokan ay gawin niyo sa labas ng pamamahay na ito! Bigyan niyo ng kaunting kahihiyan ang pamamahay na ito, sa dami ng nasaksihan nito sa pamilyang ito ay parang walang dekada na walang gulo ang nangyayari dito!” asik ni Lola sa amin.

“Lola huminahon po kayo baka atakihin kayo niyan sa puso” pag-aalala ni Troy dito.

“Mabuti pa ang mamatay kaysa paulit-ulit na nakikita ang magulong pamilyang ito.” Asik ulit ni Lola.

“Ano na naman ba ang nangyayari dito?” sambit ni Tito Isko na pababa ng hagdan.

“Gusto kong paalisin na yan dito sa Esperanza… ayaw ko ng makita pa ng anak ko iyan” duro sa akin ni Tito Paulo.

Hindi ko na napigilang hindi maluha sa sinabi ni Tito. Ni hindi ito pumasok sa isip ko na papaalisin nila ako dito. Ganon pa man ay bakit hahayaan ko ang sarili ko na sumunod sa nais niya. May buhay ako at desisyon para sa sarili ko. Kung nais kong umalis ay aalis ako ng kusa at bukal sa aking loob kung kinakailangan ko man, hindi itong sasabihan niya akong umalis.

“Kung gugustohin ko po ay kusa akong aalis dito at hindi niyo na kailangang sabihin pa ito sa akin. Kung tulad niyo na iiwas sa gulo, ako ay haharapin ko ito-” hindi ko pa natapos ang sasabihin ko nang isang suntok ang tumama sa aking mukha na naging resulta ng aking pagkatumba sa sahig.

Lahat ay nagulat sa biglaang pagsuntok sa akin ni Tito habang ako ay napadapa, pinilit ko ang sariling tumayo at hahamonin si Tito kung nais man niya pero hindi niya mababago ang isip ko na kitain ang anak niya. Hanggang sa kaya ko pang ipaglaban ang dignidad kong magmahal ay nanaisin kong lumaban.

“Walang mudo! Hindi mo alam ang dinanas namin noon!” bulyaw ni Tito na akmang susuntokin na ulit ako pero pinigilan na ito nila Tito Isko. Nakaambang na rin sana ako ng suntok ngunit pinigilan ako ni Troy.

“Itigil niyo na ito… at ikaw Rein, umalis ka muna rito pakiusap” sambit ni Tito Isko habang pinipigilan si Tito Paulo na nang gagaliti na sa galit

“Hindi ako aalis hanggang hindi ko siya nakikita! Kung tutol kayo sa pagmamahal ko sa kanya ay wala akong magagawa! Naisin niyo nang umalis ako dito pero hindi niyo maalis ang nararamdaman ko sa kanya. Mahal ko si Elex” sambit ko dito na mas lalo nitong ikinapula sa galit.

Hindi ko alam kung bakit sobrang puot at galit ang pinapakita ni Tito sa akin ngunit wala akong makita na ibang dahilan sa kanyang nararamdaman kundi ang pagtutol niya sa amin ni Elex.

“Hindi niyo na masasaktan ang anak ko… hindi ko na papayagan ulit na marugmok sa kalungkotan ang anak ko dahil sa ginawa ng kakambal mo at lalo ka na, sasaktan mo lang din siya” galit na sabi nito habang dinuduro ako ulit.

Saglit akong natigilan sa isiniwalat ni Tito kung kaya pumasok sa isip ko ang mga sandaling nakikita ko ang lungkot sa kanyang mga mata. Kung dahil ito sa pananakit ng kakambal ko ay labas na ako roon.

“Nagkamali ako at nasaktan ko siya at habang buhay kong pagsisisihan ang nagawa ko pero nais ko lang naman na makita siya, makausap at humingi ng tawad… pero hindi ko maipapangakong aalis ako sa buhay niya… mahal ko po siya” sambit ko rito.

Napuno ang tensyon ang paligid kaya hindi ito nakayanan ni Lola Esme kaya ito mahimatay, lahat ay nangamba at nataranta sa kamuntikang pagkabagsak ni Lola , mabuti na lang at naagapan ito ng mga kasambahay.

“Mama!” anang sambit ni Tito Isko at agad nilapitan si Lola habang kami ay nagulat sa pangyayari.

“Troy, pakitawag si Tata Teodoro” utos ni Tito.

Agad inabala ng lahat ang kalagayan ni Lola lalo na nong dumating si Tata para tignan ito. Lahat ay nakaabang kay Lola sa kanyang ikakabuti. Ang kaninang maingay na paligid dahil sa tensyon ay napalitan ng kaahimikan.

“Shielo yung inumin” utos ni Tata kay Tita nang makapasok ito dala ang halamang gamot na ipapainom dito. Inatake ito ng altapresyon dahil sa hindi nakayanan ang sigalot na nangyayari. Pakiramdam ko ay dapat ko na namang sisihin ang sarili sa nangyayari.

“Kamusta ka na Esme?” anang sabi ni Tata nang bumuti ang kalagayan ni Lola.

Pansin ko ang pag-aalala sa mga mata ni Tata habang minamasdan ang nanghihina pa rin na si Lola Esmeralda.

“Mabuti na Kuya, salamat” sambit ni Lola.

“Ano ba ang nangyari?” tanong nito ngunit hindi ito sinagot ng Lola ay pumikit.

Lahat ay nag-iwas ng tingin ng ikotin ng masamang tingin ni Tata ang mga tao sa paligid na tila kapag nabigo ka sa pagpaliwanag sa kanya ay hindi mo gugustohin ang sasapitin mo.

“Wala bang sasagot sa inyo dito? Pangatlong beses na itong nangyari… alam niyo namang may sakit sa puso si Esmeralda!!!” bulyaw ni Tata sa mga tao sa paligid. “Sumagot kayo!!!”

“Ako po” pag-amin ko dahil totoo naman ako ang naging puno’t dulo ng lahat. Dahil sa inis ko sa paglilihim ko kay Elex ay nasaktan ko siya, nagalit ang kanyang ama at ngayon sumama ang pakiramdam ni Lola dahil sa iniindang sakit sa puso.

Lakas loob kong tinapat ang katotohanan sa harapan nilang lahat na ako ang dapat sisisihin sa mga nangyayari pero ninais ko ring ipinaliwanag ang saloobin ko sa kanila.

“Kung nanaisin niyo po na makita si Elex sa huling sandali ay kusa na akong aalis dito” sabi ko.

“Bakit ka aalis? Dahil lang dito ay lilisanin mo ang Esperanza? Para sa kanya? At saan ka naman pupunta bata ka?” anang tanong ni Tita sa akin.

“Sa natitira kong pamilya” tugon ko.

“Hinding-hindi ka pupunta sa mga tao na iyon” galit na ani ni Tita.

“Bakit hindi Shielo? Gusto ng bata na makita ang kanyang ama at ang kakambal nito” sambit ni Tito Isko.

“Sinong ama? Anong kakambal ang sinasabi mo Isko?” tanong ni Tata.

Naging tahimik si Tita na pang ayaw niyang sabihin kay Tata ang katotohanan. Napag-isip tuloy ako kung sino pa baa ng mga taong nakakaalam at hindi nalalaman ang totoo kong pagkatao. Buong buhay ko ang sabi nila na patay na ang mga magulang ko pero noong nalaman ko ang lahat ay hindi mapalaiwanag na galit ang umusbong sa aking dibdib dahil sa kanilang paglilihim sa akin.

Sa huli ay napilitang isiwalat ni Tito Isko kay Tata ang nalalaman ay matinding galit rin ang umusbong dito dahil sa paglilihim din ni Tita kay Tata.

“Paano mo ito nagawa Shielo? Bakit hindi mo sinabi?” anang mga tanong ni Tata.

“Dahil hindi sila nararapat, hindi sila mga tao. Mga makasalanan sila kaya kinuha ko si Rein sa kanila, ninais kong dahil rin dito ang kakambal niya pero pinagbantaan nila ako pero ngayon naisiwalat na ang lahat gusto kong ilayo si Rein sa kanila”

“Hindi habang buhay Tita ay itatago mo ito sa akin!” bulyaw ko dito dahil sa inis ko rito.

Hindi na ito kumibo at lahat ay naging tahimik maliban sa akin na hindi na napigilang hindi maluha sa mga lihim nila. Ano pa ba ang hindi ko nalalaman?

“Kinailangan nang umalis ng isa sainyo kung ayaw nong magkagulo na naman ang Esperanza” biglang sambit ni Lola Esme na ikinatingin ng lahat sa kanya. “Hanggang kailan matatapos ang gulo dito? Tila ba nauulit lamang ang sumpa sa pamilyang ito”

“Huwag kang mag-isip ng ganyan Mama… hindi totoo iyan” sabi ni Tito Isko dito na ikinailing lamang ni Lola.

“Saksi ang lahat… Mula kay Esperanza na pinag-awayan ng magkakapatid na Villa Flordelis, si Mama na lihim na kasintahan ni Joaquin, sa akin at sa anak kong kinasintahan ang sarili niyang pinsan, ngayon ay sa apo ko… hanggang kailan matatapos ang hidwaan na ito?” pagsisiwalat ni Lola na labis ko na lamang na ikinagulat.

“Naging sakim lang si Magdalena sa pera kaya nagawa nitong magbitaw ng salitang ikinatakot natin lahat” anang sabi ni Tata.

“Hindi Teodoro, sinumpa na tayo kaya kahit anong gawin natin ay dadanasin nating ang sigalot ng pamilyang ito” tugon ni Lola.

Hindi na sumagot si Tata at agad lumabas ng silid dahil sa huling sinabi ni Lola. Hindi ko alam ang mga nangyayari dito pero sana man lang balang araw ay natutugonan ang mga katanongang nangangailangan ng kasagotan para maipatindi sa akin ang nangyayari.

“Kaya kailangang may umalis para matigil na itong gulong ito” sambit ni Lola.

“Bakit kailangan pang may umalis dito Tiya?” anang sabi ni Tita.

“Dahil nauulit lang ang gulo dito Shielo… ito naman din ang ginawa ni Joaquin noon” tugon ni Lola kay Tia.

“At isang kamalian ni Lolo na lisanin ang Esperanza, pinaalis niya sana ang may sala at hindi na siya… sa amin pa sana ang Hacienda ng Luciana!”

Ang dami ng mga isinisiwalat na kahit isa roon ay hindi ko mahanap ng kasagutan. Lahat ay naging isang malaking misteryo sa akin. Mula kay Esperanza… sa mga lihim ni Joaquin at Cassandra pati kay Tata na kung mag-alala kay Lola Esmeralda ay daig pa nito ang kasintahan.

Isa lang ang alam ko na katotohanan ay iyong ay ang sa mga magulang ni Elex, na magpinsan sila Tito Paulo at Tita Franchesca pero nauwi ang dalawa sap ag-iibigan kung kaya at pinaalis sila ni Lola dahil sa sinisimulan na naman nilang sumpa.

Chapter 71

Chapter 71

Rein’s POV

Matapos ng masidhing pagsisiwalat sa mga mapapait na nakaraan at mga nangyari dito ay naiwan pa ring isang katanongan sa sarili ko kung bakit sinasabi nilang nauulit lamang ang nangyari noon.

Umuwi ako ng bahay na puno ng mga katanongan ang aking isipan pero hindi ako tumigil sa pag-iisip lamang hanggang doon. Alam kong may kinalaman ang kahapon ng Esperanza sa mga nangyayari ngayon. Gusto kong malinawan kung bakit kailangang lumayo.

“Tata” tawag ko dito nang madatnan ko ito sa likod ng bahay na humihithit ng tabako.

Puno ng emosyon ang mga mata nito habang nakatingin sa maumaambon na kalangitan.

Hindi ko muna ito kinausap at tumabi na lang sa kanyang tabi habang hinihithit pa ang kanyang sigarilyo. Saka lang ito nagsalita nang apakan niya ang tabako para patayin ito at muling nagsindi ng bago.

“Nauulit lang ba talaga ang nangyayari noon o sadyang ayaw niyang tanggapin sa sarili niya na minsan hindi mapigilan ang puso na tumibok para sa pusong ninanais nito.” Sambit ni Tata at muling humithit ng kanyang bagong tabako.

Maski ako ay ganon rin ang iniisip. Hindi ko alam kung nasaan ang kamalian sa pagmamahal. Alam kong magkadugo sila pero para saan pa ang pagtibok ng puso kung hindi susundin ang ninanais nito. Mali kung titignan ng iba pero sa puso ko ay tama dahil mahal ko siya.

“Isang kamalian niya ay pilit na itago ang katotohanan…” sambit ulit ni Tata na ikinatingin ko dito.

“Ano pong katotohanan?” untag ko rito.

“Ang katotohanang hindi naman talaga tunay na magkadugo sina Franchesca at Paulo. Isang panloloko ang ginawa ng mag-inang Magdalena at Monica para angkinin ang Luciana noon.” Sabi ni Tata bago muli itong humithit ng tabako.

Isang malaking pagbubunyag ngayon ang aking narinig muli kay Tata na ikinatingin ko sa kanya at ganon rin ito sa akin. Isang ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi matapos sabihin iyon.

“Hindi kayo magpinsan ng taong gusto mo” sambit ni Tata sa akin.

“Paano po ito nangyari?” untag ko ulit sa kanya.

“Isang inutil na babae si Monica, hindi nito kayang bumuo ng sanggol pero dahil sa pagnanais ng kanyang ina sa angkinin ang Luciana ay pinagtakpan nila ang katotohanan kay Joaquin. Niloko nila ang pagbubuntis nito nong kabuwanan ay kumuha ng sanggol na kakasilang rin sa araw na iyon at iyon ay si Adolfo, ang ama ni Paulo” saglit na tigil si Tata sa kanyang sinabi at napailing sa kanyang isinisiwalat. “Pati kami ni Antoinette ay mga huwad na mga anak ni Don Joaquin”

Ngayon ay naging emosyonal si Tata sa kanyang ibibubunyag sa akin at halos hindi ako makapaniwala sa naging takbo ng buhay nila noon dahil sa labis ng kahayokan ng mga tao sa lupain ng Esperanza ay hindi nila inisip ang mararamdaman ng iba.

“Bakit kailangan pong pagtakpan ni Lola Esme ang katotohanan…” tanong ko dito.

“Dahil napuno siya sa galit nang malaman nila ang katotohanan… nang lumabas ang katotohanan mismo sa tunay na mga magulang ni Kuya Adolfo ay labis ang pagkamuhi ni Esme lalo na sa amin… Nangungulila siya sa kanyang ama na inangkin ng ibang tao. Namatay ang kanyang ina dahil sa labis na kalungkot sa nasawi niyang pag-ibig kay Joaquin.”

“Ibig niyo pong sabihin?”

“Si Esmeralda ay anak ni Cassandra kay Joaquin. Sila naman talaga ang tunay na magkasintahan noon pa rito sabi ng mga nakasaksi. Isang iskolar si Joaquin at pinag-aaralan ang mga pinta ni Don Felipe. Habang andito sa Esperanza ay nahulog ang kanyang loob kay Cassandra, pero tulad ng ibang kuwento ay dinaanan sila ng sigalot sa kanilang buhay. Nagkagusto rin si Monica sa kanya at sa pagnanais na maangkin ito ay niloko niya ito nang minsan may mangyari sa kanila ni Joaquin. Isa na rin sa ikinasidhi ng damdamin ni Esme ang panloloko ng mag-ina kung kayat matapos ng lahat ng nangyari ay pinili ni Joaquin ang umalis na lang sa Esperanza dahil hindi niya ginusto ang nasawi nilang pagmamahalan ni Cassandra at hindi na siya matanggap ng sariling anak” malungkot na saad ni Tata.

Ngayon ay nalinawagan na ako sa lahat kung bakit pilit kaming inilalayo ni Elex dalawa dahil sa galit at puot sa mga nangyari noon dito sa Esperanza. Dahil sa pagkasakim nina Monica ay nauwi sa malaking trahedia ang lahat. Isang malungkot na kuwento ang natapos. Isang anak na nawalan ng mga magulang. Magkasintahang pilit na nilalayo dahil sa galit at puot kaya piniling lumisan. Lahat ay nagkakaroon na ng mga malinaw na paliwanag sa akin.

Agad akong nagbalik sa mansyon para ipaalam ang mga nalalaman ko pero isang gulo ang inabutan ko roon.

“Mga walang kwenta kayo!” sigaw ni Tita na halos umalingawngaw sa loob ng mason.

“Magdahan-dahan ka sa iyong pananalita Shielo” rinig ko na pagbabanta ni Tito Paulo kay Tita kaya agad ko silang pinuntahan.

“Totoo naman na naging sunod-sunoran ka dito dahil sa pagnanais mong makasama si Cheska at pinili mong manahimik na lamang” bulyaw ni Tita.

“Shielo huwag na nating ungkatin pa ang nakaraan… mas mainam na sundin na lang natin ang kagustohan ni Mama “ anang sabi ni Tito Isko.

“Ayaw ko! Ayaw kong mawalay sa akin si Rein, siya na lang ang tanging meron ako kaya hinding-hindi niyo kami mapapaalis dito… naging parte rin naman kami ng pamilyang ito” naiiyak na saad ni Tita na napatakip ng kanyang bibig dahil sa nagbabadyang hagulhol nito.

“Kahit saang anggulo natin tignan Shielo ay naging parte tayo ng isang kasuklam-suklam na pamilya… hindi mo masisisi ang Tiya kung ninais nitong kalimutan ang mga mapait na nakaraan…” sambit ni Tito Paulo dito.

Wala nang nagawa si Tita kung hindi ang umiyak na lamang sa huling desisyon ni Lola Esme.

“Pumaroon muna kayo sa Baguio, kina Papa Adolfo… mas mainam itong gawin sa ngayon” dagdag ni Tito Paulo.

“Pero bakit kailangan kong umalis dito? Dahil nasaktan ko si Elex? O sadyang hindi matanggap nang lahat na nagmamahalan kami dahil sa puot at galit ninyo sa pamilya namen” hindi ko na napigilang isatinig ito.

Hindi ko na maintindihan kung bakit sumasagabal sila gayong hindi ko naman intensyon na saktan si Elex. Inamin ko sa kanina na nagkasala ako at pinagsisishan koi to ngunit kung ang paglisan ko ang magiging kabayaran ko sa nagawa ko sa kanya hindi ko alam kung matatanggap ko pa ba iyon.

Lahat sila ay nagulat sa aking sinabi lalo na si Tito Paulo.

“Hindi mo alam ang mga sinasabi mo” mariin nitong sambit sa akin habang tinitignan na naman ako nito ng kanyang masasamang mga tingin.

Hindi na ako nasindak dito dahil kung gusto niya kaming magkapisikalan ay nanaisin kong hamunin siya rito.

“Alam ko na po ang katotohanan, kung ninais ninyong pagtakpan ang lahat ay nanaisin ko ring mahalin pa siya kahit tutol kayong lahat!” hindi ko na napigilang magtaas rin ng boses sa kanila. “Mahal ko siya, nararamdaman ko na mahal din ako ni Elexis”

“Isang kasalanan ang inyong ginagawa! “ sigaw ni Tito sa akin.

“Hindi kami magkadugong tunay ni Elexis kaya bakit niyo po kami tinututulan!” bulyaw ko dito.

Labis na pagkagulat sa kanilang mga mukha ang gumihit nang sambitin ko ang katotohanan na kanilang kinukubli.

“Hindi mo alam ang sinasabi mo! Tutuldokan na namin ang mga nangyayaring ito sa pamamagitan ng pag-alis mo! Maghintay ka lang!” sambit ni Tito Paulo sa akin at umalis ng silid.

Naiwan kami dito nina Tito Isko at si Tita ay pinapatahan ko sa kanyang paghihikbi.

“Nagkulang pa ako sa pag-aaruga sa iyo Rein?” sambit ni Tita.

“Hi-hindi po” tugon ko rito.

“Kung ganon ay bakit siya pa ang minahal mo? Bakit sa isang taong kinasusuklaman ang pamilya natin?”

Hindi na ako nakapagsalita pa sa huling tanong ni Tita dahil ako ay hindi malaman ang dahilan kasi kusa lamang tumibok ang puso ko sa kanya. Walang kahit anong makakapaliwanag sa nararamdaman ko para sa kanya pero alam kong kailangan ko siya. Nais ko siyang makasama.

“We are going to Lola’s House in Baguio.” Rinig ko na nagagalak na boses ng isang batang lalaki.

“Pero bakit biglaan naman Papa?” dinig ko na boses niya kaya napalingon ako sa hulwagan at doon ko siya nakita na hinihila ng kanyang Papa.

“Elex!” sigaw ko sa kanyang pangalan at napatingin siya sa aking direksyon.

Agad ko itong lalapitan ng biglang humarang si Troy sa dadaanan ko.

“Huwag mo siyang palalapitin sa amin!” utos ni Tito Paulo.

“Pasensya ka na Rein” sabi ni Troy at pilit akong pinipigilan sa paglapit ko sa kanya.

“Bitawan mo ko Troy… Lex!!!” sigaw ko sa kanyang pangalan ngunit tanging paglingon lamang ang kanyang ginawa nang tawagin ko siya.

Pilit pa rin akong pinipigilan ni Troy sa paglapit ko kina Elex pero nang makita ko silang palabas ng mansyon ay hindi ko na napigilan ilabas ang buong lakas ko para maitulak si Troy. Dali akong tumakbo papunta sa kanya at sa huling sandali ay muli ko siyang tinawag nang papasok siya sa loob ng sasakyan.

“Elexis!!!” sigaw ko na kanyang ikinatigil sa pagpasok sa loob ng sasakyan at nilingon ako. Agad akong tumakbo palapit sa kanya para pigilan siyang umalis na naman dito ngunit pinilit na itong pinapasok sa loob at huli na ako nanang umandar na ang sasakyan palayo.

Sunod sunod na mga butil ng mga luha ang lumandas sa aking mga mata nang makita ko papalayo ang sasakyan na lulan niya. Habang lumalabo ang kaing paningin sa mga namumuong luha sa aking mga mata ay naglaho na rin siya.

“Pinili ni Tito Paulo na sila na lang ang umalis kung ayaw mo daw na lisanin ang Esperanza” rinig ko na boses ni Troy.

Nagpapahid ako ng mga luha at daling sinunggaban para kuwelyohan ito.

“Bakit mo’ko pinigilan? Anong klase kang kaibigan para hindi man lang ako matulongan?” galit ko na sambit dito.

“Gustohin ko man pero wala na akong magagawa! Pinili ni Tito na proteksyonan si Elex sa posibilidad na sakit na idudulot ng pagmamahal mo. Hindi lang ito unang beses na nasaktan si Elexis, Rein” saad nito na ikinagulo ng aking isipan.

“Hindi ko alam…” tanging naisatinig ko bago lumuwag ang pagkakahawak ko sa kanyang kuwelyo.

“Nasaktan na rin siya ng ng kakambal mo noon Rein at natatakot si Tito sa posibilidad na gawin ni Elex lalo na nong marugmok ito sa kalungkotan… kaya minabuti ni Tito na huwag ng mangyari ang ganito ngunit ginawa mo… sinaktan mo rin siya” parang isang kidlat na tumama sa akin ang sinabi sa akin ni Troy.

Hindi ko alam na pa ang tamang iisipin sa sandaling ito. Natulad rin ako ng kakambal ko na nanakit din sa damdamin niya. Ngayon na iintindihan ko na ang mga galit ni Tito Paulo sa akin dahil tulad ng kakambal ko ay wala din akong katulad sa nagawa ko sa kanyang anak.

“Mabuti na siguro Rein na mag-impake ka na rin… darating na ang Papa mo rito” sabi nito na ikinatingin ko sa kanya.

“Paano?” untag ko dito.

“Napagdesisyonan na nilang lahat ito na ipaalam sa Papa mo kung nasaan ka… Hindi ba gusto mo rin ng sariling matatawag na Papa? Ito na yung tamang panahon para magbagong buhay ka na rin” sambit nito bago ito bumalik sa loob ng mansyon.

Habang nakatunganga dito sa labas at nakatingala sa kalangitan ay pumasok sa isip ko nab aka nga oras ko na rin para lisanin ang lugar na ito. Masyadong marami na ang nangyari at hindi ko makakayanan kung mananatili pa ako dito kasi andito ang mga alaala ko sa kanya.

Oras na siguro para kalimutan namin ang isa’t-isa.

Chapter 72

Chapter 72

Elex’s POV

Nang magising ako sa pagsapit ng umaga ay walang sandaling hindi ko inaalala ang nangyari kagabi. Pangamba at takot ang lumukob sa aking sistema nang paulit-ulit kong maalala ang galit nitong mga tingin sa akin. Nasasaktan ako dahil pakiramdam ko kasalanan ko pa din ang nangyari. Hindi siya magiging ganon kung sa una palang ay nagtanong o nagsabi na ako sa kanya. Pero para saan pa ba ang pagsisisi ko ngayon kung pagkamuhi na ang kanyang nadarama.

“Mabuti at nagising ka na… pinasuri ka na namin sa Doctor sa bayan at buti walang napinsala sa’yo” sambit ni Mama na sobrang nag-alala at naupo sa aking tagiliran.

“Si Rein po” hindi ko alam pero mas mahalaga sa akin na malaman din ang kalagayan niya. May kasalanan naman din ako sa kanya.

Hindi sumagot si Mama at nag-iwas lamang ng tingin sa akin.

Bigla naman akong nakaramdam ng kirot sa aking ulo at nong hawakan ko ang parting iyon ay napadaing ako sa sakit nang mahawakan ko ang benda roon.

“Huwag mo munang hawakan iyang sugat mo sa ulo” sabi ni Mama na ikinatingin ko dito.

“Nagkasugat po ako sa ulo? Papaano?” untag ko dito na ikinatagpo ng mga kilay ni Mama sa kalitohan.

“Hindi mo ba alam ang nangyari sa’yo? Ano ba ang ginawa sa’yo ni Rein?” untag ni Mama.

Mismo ako ay hindi malaman ang dahilan ng pagkatamo ko ng sugat sa ulo pero ito siguro ang dahilan nong pwenersa ako ni Rein ay unti-unti ng umiikot ang paningin ko at hindi ko na alam ang alam hanggang sa mga masisilaw na mga bagay na lamang ang aking nakikita hanggang sa nagising ako ngayon.

Hindi na ako nakasagot kay Mama dahil ayaw kong sumama ang loob nila kay Rein. Hanggang sa maaari ay aayusin ko na lamang ang gusot na aking sinimulan at pinapangako na lamang na kapag natanggap ko na ang kanyang kapatawaran ay kusa ko na siyang kakalimutan. Humahadlang na sa amin ang katotohanang magkadugo kami at iisang dugo ang na nanalaytay sa mga ugat namen.

Nagpaalam si Mama na ihahanda ako nga almusal at antayin ko na lang daw siya, hinabilin nitong huwag na akong tumayo at magpahinga pero nabagot rin ako sa kakahintay kay Mama kaya kusa na akong lumabas kahit namimilipit ng kaunti sa hapdi ng parte na iyon.

Pagkalabas ko ng pinto ay narinig ko na itong mga nagsisigawan pero labis na kaba ang aking nadarama nang mapagtanto ko kung sino ang mga nagsisigawan. Pagkadungaw mula dito sa itaas ay nakita ko sila Papa, Troy, at Rein sa paanan ng hagdan na tila nagkakaroon ng hidwaan.

“Kahit sandali lang po…” naabutan kong pagmamakaawa ni Rein sa kay Papa.

“Sabing hindi puwede!” anang sabi ni Papa, bakas sa tuno ng boses na galit ito at labis ko na lamang na ikinagulat ng itulak niya si Rein. “Hinding-hindi niyo na makikita ang anak ko!” bulyaw pa ni Papa kay Rein.

Akmang bababa sana ako nang may pumigil sa akin, napatingin ako sa kamay na humawak sa aking balikat at doon ko nakita si Tito Isko sa aking tabi na umiling sa akin para hindi ko na ituloy ang gagawin ko.

“Pero ako po kasi…” hindi na ako natapos sa aking sasabihin nang magsalita agad ito.

“Gagawin mo lang mahirap sa kanya ang lahat kung pigigilan mo ang Papa mo sa pagtataboy sa kanya” sambit nito na ikinatingin ko muli sa nagkagulo sa ibaba.

“Pero po Tito…” halos mabasag na ang aking boses dahil sa nakikita ko.

Nadudurog rin ang damdamin ko na makita si Rein na pinipilit ang sa amin lahat.

“Mali ang natagpuan niyong pag-ibig sa isa’t-isa dahil marami ang tutol sa inyo… kung nais mong gawing madali para sa inyo ang lahat ay tanggapin niyo na lang minsan may mga bagay na hindi nakatadhana para sa atin.” Sambit nito na tulyang ikinadurog ng damdamin ko.

Alam kong tama ang sinabi ni Tito at kahit ipilit man namin sa isa’t-isa ang lahat ay isang kamalian ang matagpuan namin ito sa mga sarili namin.

Napakagat na lamang ako ng ibabang labi dahil sa katotohanang isinampal sa akin, na walang puwang sa mundo ang nararamdaman na namin sa isa’t-isa. Isang kasalanan na kahit kailan ay hindi mabubura pero kung isang kamalian ito ay bakit nagdudulot ito ng sobrang saya sa akin damdamin. Alam kong mali pero gustong-gusto ko ang kamaliang ito sa amin ni Rein.

Natigil kami ni Tito sa masinsinang pag-uusap nang sumabat si Lola sa usapan sa ibaba kaya agad na itong pinigilan ni Tito Isko habang hinabilin sa akin na huwag nang baba.

Nanatili ako dito na nakadungaw lang sa namumuong tensyon ay galit sa isa’t isa hanggang sa nabigla na lamang ako sa susunod na nangyari.

“Gusto kong paalisin na yan dito sa Esperanza… ayaw ko ng makita pa ng anak ko iyan” anang sabi ni Papa na ikinailing ko.

Napaisip ako kung ganito na ba kabigat ang nagawa naming kasalanan para tuloyan siyang ilayo sa akin. Ang pagpapaalis niya ba ang tugon sa lahat ng kamaliang ito?

Natigil ako sa aking pag-iisip ang marinig ko ang pagtaas ng boses ni Rein para sagotin si Papa.

“Kung gugustohin ko po ay kusa akong aalis dito at hindi niyo na kailangang sabihin pa ito sa akin. Kung tulad niyo na iiwas sa gulo, ako ay haharapin ko ito-” ngunit hindi pa nito natapos ang sasabihin nang isang kamao ni Papa ang tumama sa kanyang mukha na kanyang ikinatumba sa malamig na sahig.

Napasinghap ako sa aking nakita at daling napatakip nang bibig sa sasambitin ko na sana na pangalan ngunit agad na akong nagtago sa kalapit na dingding at sumadal roon para humagulhol ng iyak.

Napaisip ako kung bakit pinipilit niya pa ring ipaglabanan yung mga nangyayari kung humahadlang na sa kanya ang lahat.

“Walang mudo! Hindi mo alam ang dinanas namin noon!” bulyaw ni Papa dito na tuloyan ko ng ikinabalik sa aking silid dahil napakasakit sa aking dibdib na pakinggan ang mga salita sa kanya dahil pakiramdam ko ay para sa akin din iyon dahil pareho kaming nagkasala rin.

Ilang oras din akong nakatunganga sa bintana habang binabalikan ko ang puno’t dulo ng lahat at sa huli ibubuntong ko rin pala sa sarili ko lahat ng nangyayari ko. Mula sa pagbabawal ko kay Neil sa mga iilang mga bagay na dapat nililimitahan namin hanggang sa naitulak ko itong saktan ako. Sa sarili ko na pilit na ikinakalimutan ang mapait na sinapit sa unang taong minahal ko hanggang sa pagnanais na baka bumalik ang lahat sa mga dati naming ginawa sa ipinipilit ko kay Rein. Inisip na baka sa kanya ko muling maranas ang masayang kuwento na hindi ko nakita kay Neil pero sa huli nagkamali lang ako dahil sa pagtutol na ng tadhana na sumaya ako.

Wala minsang magandang kahahantohan ang pag-aasam mo ng mga bagay lalo na kung pinipilit mo lang ang sarili na sumaya.

Ilang saglit pa ay pumasok ni Mama at Papa sa loob ng aking silid, dala ni Mama ang dapat kanina ko pa na almusal.

“Pasensya ka na anak, medyo natagal sa pagluluto si Mama” pagsisinungaling nito dahil ang totoo ay natagalan sila sa nangyari sa baba.

Isang pilit na ngiti na lamang ang aking ipinakita sa kanila sa kabila ng sakit na aking nadarama.

“May numero ka pa ba ni Neil, Anak?” biglang tanong ni Papa na ikinatingin namin pareho ni Mama sa kanya.

“Bakit po?” untag ko dito.

“May itatanong lang ako saglit” tanging naitugon niya sa akin.

Hindi ko alam kung ano ang mga dahilan ni Papa ngunit ibinigay ko pa rin sa kanya ang aking phone. Agad itong lumabas ng kuwarto ko.

Pati sa pagkain ko ay binabantayan ako ni Mama na parang natatakot itong malingat man lang at baka hindi ko kainin ang kanyang inihanda sa akin. Pero ang totoo ay pinilit ko lang ang kumain kahit na wala ako sa gana. Ayaw ko lang sumama ang kanyang loob kapag sinabi ko na wala akong ganang kumain sa ngayon dahil ayaw ko siyang mag-alala.

“Inumin mo rin itong gamot at pagkatapos magpahinga ka para mamaya ay makapaglinis ka ng katawan” sabi nito bago lumabas ng aking silid nang iligpit ang aking pinagkainan.

Mataga rin bago bumalik si Mama sa aking silid at nagulat itong nakita na nakadilat pa rin ang aking mga mata.

“Bakit hindi ka pa nagpapahinga?” untag nito sa akin.

“Hindi po ako dindalaw ng antok dahil tirik pa naman po ang araw” tugon ko rito.

Wala itong nagawa kundi ang tumabi na lamang sa aking paghiga. Ilang saglit pa ay biglang pumasok ang mga kapatid ko na nagtatakbong umakyat sa aking kuwarto.

“Ma pasensya na hindi ko napigilan si Zeus na pumasok” paghihingi ng tawad ni Deme.

“Ayo slang hali kayo at ihug natin si Kuya para gumaling agad” sambit ni Mama na agad nilang ginawa sa kanila.

Parang ngayon lang ako nakangiti ng bukal sa aking kalooban dahil mula kanina ay pinipilit ko lang ang lahat.

Nagkakatuwaan kami dito sa loob ng aking silid. Nagkukwentohan dahil malapit na ang pasokan. Tinatanong rin nga mga kapatid ko kung kailan kami babalik ng Manila. Pero ang tanging tugon ni Mama ay si Papa na lang daw ang tanongin namin.

Hindi naman nagpalibak si Papa nang pumasok ito sa aking kuwarto na sobrang masama ang itsura. Nagulat siya nang makita niya kami dito lahat sa loob at tila ba yung masamang tensyon niya ay napalitan ng isang napaligalig na mukha.

“O bakit andito kayo lahat?” untag nito sa amin.

“We are visiting Kuya if his okay na” maligalig na tugon ng bunsong kapatid ko.

“Ganoon ba? Dapat pagpahingain niyo muna ang Kuya niyo… Tara labas muna tayo” sabi ni Papa.

Kahit ayaw pa ng mga kapatid ko ay napilit ito ni Mama nang senyasan ito ni Papa. Kinutuban naman ako sa kanilang pinapahiwatig sa isa’t isa.

Ilang minuto lang ang lumipas nang bumalik si Mama at kinuha ang aking maleta sa ilalim ng kama saka binuksan ang cabinet at kinuha ang aking mga damit roon.

“Ano po ang nangyayari?” untag ko dito na ikinatingin lang ni Mama.

Napansin ko ang pagpungay ng kanyang mata nang tignan niya ako pero agad ring binawi.

“Lilipat tayo sa Baguio anak… utos na rin ng Lola mo” sabi ni Mama nang mapasok niya lahat ng damit ko at daling lumabas ng aking silid.

Hindi pa ako nakaapila nang pumasok ni Papa na nakapagbihis na pati na rin si Zeus na kanyang karga-karga.

“Magbihis ka na rin Elexis… aalis na tayo agad” sambit ni Papa na hinila ang aking maleta pero agad koi tong pinigilan.

“Ano po ba ang nangyayari Papa?” untag ko rito ngunit wala itong naging tugon at hinila na lamang ang aking maleta palabas ng aking silid.

Bumalik sa Mama para kitain kung nakapag-ayos na ba ako saka ako nito sinabihan lumabas na. Bitbit ng iilang mga kasambahay ang aming mga kagamitan habang ako ay nanatiling nakatulala sa nangyayari. Hindi ko alam kung bakit pero hindi ko rin napigilan magtanong kay Papa.

“Bakit kailangan nating umalis na naman Papa?” muli ay hindi ako nito sinagot at bumaba ng hagdan. Agad ko itong sinundan pababa at pinilit pa rin itong tinatanong. “Papa!” ngunit wala pa rin itong naging tugon.

“Kailangan tayo ng Lolo mo doon sa Baguio, saka na tayo babalik rito kung magiging maayos na ang lahat” tugon nito.

“We are going to Lola’s House in Baguio.” Masayang sambit ni Zeus nang malaman na pupunta kami sa mga magulang ni Papa.

“Pero bakit biglaan naman Papa?” untag ko rito.

Sasagotin na sana ako ni Papa nang marinig kong may tumawag sa akin.

“Elex!” sigaw nito sa aking pangalan at doon ko siya nakita.

Hindi ako agad nakagalaw nang muli ko siyang makita. Sobrang lungkot ng kanyang mukha at puro pasa ang mukha. Isang luha ang tumakas sa aking mata nang makita ko ang kanyang itsura. Sumisikip ang dibdib kong makita ang bugbog niya itsura at hito ako wala man lang nagawa.

“Troy! Huwag mo siyang palalapitin sa amin!” “ rinig ko na sigaw ni Papa at bigla akong hinila na palabas ng mansyon.

Muli ko siyang nilingon at nakitang hinaharang siya ni Troy at pilit napinipigilan na makalapit sa akin.

“Pumasok ka na sa loob ng sasakyan…” sambit ni Papa nang hindi ako makagalaw sa aking kinatatayuan.

“Bakit kailangan na naman nating umalis?” untag ko rito.

“Dahil ayaw niyang umalis kaya tayo ang aalis… kapag nanatili tayo rito ay gagawa lang ng gulo ang batang iyon” sambit ni Papa.

“Pero bakit? Bakit dapat may umalis?”

“Dahil kung pipiliin mo siya ay tuloyan na tayong kamumuhian ng iyong Lola… pakiusap Anak, gawin mo ito para sa’yong Mama” tugon ni Papa na ikinatingin ko kay Mama sa loob ng sasakyan na mariing napapikit sa kanya sinabi.

Siguro oras naman na piliin ko ang mga magulang ko. Wala naman ding saysay para lumaban pa dahil matagal na kaming talo sa sinimulan naming laban.

“Elexis!!!” rinig ko na sigaw ni Rein sa aking pangalan na ikinatigil ko sa pagpasok sa loob ng sasakyan at nilingon ito.

Sa huling sandali ay muli ko siyang nilingon at kahit mabigat man sa pakiramdam na lisanin siya para tuloyan akong kalimutan ay gagawin ko pa din. Hindi kami para sa isa’t-isa at iyon ang pinapahiwatig ng tadhana. Na kahit anong gawin naming labad ay sa huli ay pareho kaming matatalo. Para saan pa ba ang lahat kung tutol na sa amin ang lahat.

Chapter 73

Chapter 73

Neil’s POV

Nagmamadali akong pumasok ng bahay at daling tinungo ang opisina ni Daddy para ipaalam ang magandang balitang natanggap ko. Sa sobrang excited ko ay hindi ko na nagawang kumatok pa at pinihit agad ang siradora nang umawang ng kaunti ito ay narinig ko ang masinsinan nilang pag-uusap nina Tito Jay kaya bahagya akong natigil nang marinig ko sila.

“ Why can’t it be no more Kent? Why can’t I have you? You know I’m willing to wait…“ mariin na sabi ni Tito kay Daddy na ikinatigil ko na tuloyang buksan ng pinto.

“I don’t want to give you false hope, Jay… you’ve keep on waiting and I don’t want to be unfair to you” umiiyak na tugon ni Daddy.

Sa tanang buhay ko ay ngayon ko lang narinig ang pag-iyak ni Daddy. Buong buhay ko alam kong matigas ang kanyang damdamin. Hindi ko siya nakita o narinig na maging emosyonal tulad ng ganito.

“Aren’t you thinking that you’re doing it right now?” rinig ko na ang pagkabasag ng boses ni Tito Jay.

Muli ko na lang isinarado ang pinto nang hindi gumagawa ng tunog sa pinto para hindi nila malaman na nakikinig ako sa kanilang usapan.

Noon pa man ay matagal nang sinusuyo ni Tito Jay si Daddy para magpakasal sila. Lahat ay nakaplano na at ang mga magulang pa ni Tito Jay na si Lola Tilda ang nag-ayus na ng lahat. Nakaplano na ang napakalaking okasyon na iyon ngunit tanging hinihintay lang ng lahat ay ang magiging kasagutan ni Daddy.

Napakawala na lang ako ng isang malalim na buntong-hininga dahil alam namin kung bakit ayaw pa ni Daddy na magsettle. Pero naparito ako para iparating sa kanila ang magandang balita na alam kong magiging kasagutan ng lahat ng ito.

Akmang kakatok na ako nang kusang nagbukas ang pinto at doon tumambad sa akin ang gulat ng ekspresyon ni Tito Jay nang makita ako dito sa harap ng opisina ni Daddy. Bakas sa mga mata nito ang pagkabigo.

“Hey, how long you’ve been standing here?” untag nito sa akin habang pinapakita ang pilit na mga ngiti nito.

“Just now lang po Tito, kakatok na sana ako to tell Daddy something” tugon ko rito na ikinangiti niya ulit.

“Okay, I’ll be leaving for now kiddo” sabi nito at ginulo ang buhok ko.

Balak ko pa sana na sa kanilang dalawa ko ito unang sasabihin pero para atang mali pa ang tyempo ko, ngunit kahit si Daddy man lang muna ang makakaalam dahil kakambal ko ito.

Hindi ko na rin napigilan si Tito dahil sa agad na itong nakalabas ng bahay habang ako ay tumuloy na sa loob para kausapin si Daddy. Nakayuko ito sa mga dokumento na kanyang nilalagyan ng mga lagda niya. Naghintay ako saglit para tignan niya ako ngunit hindi nito ginawa kaya sinabi ko na ang pakay ko.

“Dad, I need to say something important to you” sabi ko ngunit hindi pa rin ito tumigil sa kanyang ginawa at nanatiling nakatingin sa mga papeles niya.

“I guess you heard us arguing about the same issue” anang sabi ni Daddy sa akin at sandaling binigyan ako ng isang tingin para antayin ako sa magiging sagot ko sa kanya.

“Yes but it’s more important than that…” tugon ko na ikinailing niya at muling ibinalik ang tingin sa kanyang ginawa.

“Hindi ka dapat nakikinig sa usapan ng may usapan…” hindi makapaniwalang sambit ni Daddy sa akin.

Minsan hindi ko matagalan ang pagiging malamig niya sa akin lalo na at parati kong sinasaksak sa isip ko na ako parati ang sinisisi niya sa lahat. Mula sa nangyari kay Mommy hanggang sa mga maliliit na bagay ay hindi niya pinapalagpas sa akin.

“I know but isn’t it unfair for Tito Jay? He’s been with us since then and all he ever wanted was you, Dad… why can’t you give it this time now that I know where is Rain” sambit ko dito na ikinatingin niya sa akin.

“What did you say?” untag nito sa akin.

“Earlier, Lex Dad called me, asking if I have a twin. I was shock coz we never tell anybody about this”

“What did he say? Where is he? I want to see my son!” agad na sabi ni Daddy at napatayo sa kanyang inuupuan.

Nang makita ko ang pagkasabik sa mukha ni Daddy ay para akong nadudurog. Ang sakit isipin talagang napakahalaga ni Rain para sa kanya. Hindi ko alam kung magkakaroon pa ba ako ng importansya kay Daddy kung makikita man niya si Rain. Pero kahit ganon ay masaya ako para sa kanila dahil matutuldokan na ang pangungulila niya sa anak na kay tagal na niyang hindi nakikita, at siguro ay mabibigyan na niya ng kasagotan si Tito Jay. Siguro ito na yung dahilan ko sa buhay nila. I have nothing more to give and show now that Lyle is the only one that keeping me on fighting my life. He’s all I ever wanted.

NANG masabi ko kay Daddy ang mga detalying sinabi ni Tito Paulo sa akin ay agad naming pinuntahan ni Daddy ang lugar na iyon. Halos magtakip-silim kami nang dumating kami roon, nangangamba pa ako dahil baka mali itong napantahan namen dahil puro kakahoyan ang paligid. Ngunit nang nasa dulo na kami ay sobra akong namangha sa magandatang tanawin.

“Ito pala ang Esperanza…” anang sabi ko sa sarili.

The verdant lawn is something mesmerizing. The fields are so green as the air howls that make the tall grasses dance. The scenic mountain and vast forest everywhere is breathtaking. Dito nabuhay ang kakambal ko sa magandang lugar na ito?

Natigil kami ni Daddy nang nasa crossing kami dahil hindi namen alam kung saan ang papunta daw sa mansyon dito.

“Now where to go Neil?” Dad asked with his voice filled anticipation.

“I asked Tito for direction” sabi ko at daling kinuha ang phone ko sa bulsa. Nagtagpo ang mga kilay ko nang makitang wala man lang signal sa lugar na ito. “Dad, there’s no signal here” dagdag ko rito.

“Maybe we asked for directions” he calmly said. Nagulat ako dahil hindi man lang ito nainis o nagalit. Siguro pinapakalma niya lang ang sarili pero sobrang saya ko dahil naging ganito na ang trato ni Daddy.

Ilang saglit kaming nagpatakbo ng sasakyan nang may tumawid na mga kabayo sa harapan namen. Napansin rin namin ang lalaking nakasakay sa putting kabayo na ginigiya ang mga kabayo. Agad kong ibinaba ang salamin ng sasakyan para sensyasan ito na agad naman nitong lumapit sa amin.

Nagtanggal ako ng salamin para maging pormal dito pero nong makita niya ay ay sobrang gulat na lamang ang rumihistro sa kanyang mukha. Agad itong bumaba sa kabayong sinakyan at lumapit sa amin. Habang naglakad ito palapit sa sasakyan ay hindi ko matanggal ang tingin sa kanya, mula sa matikas nitong katawan na hinahapitan ng puting damit, malalakas na binti na parang humigipit sa bawat hakbang na kanyang ginagawa at sa napakaseryoso nitong tingin sa akin. Ngayon ko lang napagtanto na parang magkahawig sila ni Elex.

“Kayo na po ang pamilya ni Rein?” anang tanong nito nang dumungaw ito.

“So he’s really here? Andito ang anak ko?” agad na tugon ni Daddy rito.

“Opo, sumunod lang po kayo sa akin” sabi nito at bumalik sa kanyang kabayo at umangkas dito.

Hindi nawala sa tingin ko ang lalaki lalo na at sobra akong namamangha dahil para akong nakakita na Elex na matipuno ang katawan.

Napailing na lang ako sa aking iniisip dahil hindi ko alam kung bakit sumasagi ito sa aking isipan.

Tumigil kami sa isang napakatayog itim na tarangkahan at sa di kalayuan ay matatanaw mo sa loob ang mansyon. Nakakamangha dahil sa mga pelikula ko lang nakikita ang mga ganitong klasing bahay.

Nakita kong bumaba yung lalaki at binuksan ang gate. Hindi ko alam kung bakit dumako ang tingin ko sa kanyang braso lalo na ang laman nitong nagflex sa pagtulak niya nang napakalaking gate. Parang nahiya ako sa sarili kong mga laman nang makita ko ang mga muscles niya.

Sumenyas itong pumasok na kami na agad ginawa ni Daddy, pati ito ay hindi napigilang tignan ang paligid sa napakalawak na bakuran ng masyon. Mas lalo kaming namangha nang makita ang napakagandang mansyon sa tapat namen. Hindi ko akalain na dito ko makikita ang kakambal ko.

“Dito po tayo” anang sabi ng lalaki ng sumunod ito sa amin at giniya kami sa loob ng mansyon.

Kung namangha ako sa ganda ng tanawin sa labas ay mas lalo akong namangha at nalula sa napaka-eleganting lugar na ito. Lahat ng muwebles ay napakagara, mula sa malalaking kurtina ng mga bintana, sa mga dingding na may iba’t-ibang disenyo at mga naglalakihang frame ng painting at sa napakintab na kahoy na sahig.

“ Ate pakikuha po sila ng maiinom…“ anang utos ng lalaki sa lumapit na katulong siguro.

“Ano pala ang sa kanila Troy?” tanong naman ng isang matandang babae palabas doon sa pinasukan ng isang kasambahay.

Pati ito ay nagulat nang makita ako, napahawak ito sa kanyang dibdib dahil sa parang aatekihin ito.

“Diyos ko po… totoo ba itong nakikita ko?” sambit nito at inayos ang sariling tumayo. “Bakit nagawa ni Shielo na maglihim sa bata gayong sabik ito sa magulang” malungkot nitong sabi at napailing.

“Andito rin ho si Shielo? Nais ko po siyang makausap, gusto ko pong makita ang anak ko” anang sambit ni Daddy na nakikiusap sa matanda.

“Mabuti pa ay tawagin mo na ang iyong ama, Troy at ang iyong Lola para sabihing andito na ang kanilang inaantay na panauhin” utos ng matanda don sa lalaking nagngangalang Troy.

Parang naging abala ang lahat ng tao sa bahay nang dumating kami. Pinapunta kami sa napakalawak na salas na may mga magagarang muwebles at hinandaan kami ng makakain. Ilang saglit lang ay may pumasok na isang sopistakadang matanda. Unang dumako ang tingin niya sa akin at ilang minuto rin niya akong tinignan bago ito umupo sa harap namen ni Daddy. Nang makita ko siya ay labis na lamang ang aking pagkamangha dahil sa kanyang imahe na hindi nalalayo kay Elex, ngayon isang malaking katanongan ngayon kung sino sila.

“Pasensya na po sa abala pero nais ko lang pong makita ang anak kong kay tagal ko ng hindi nakikita. Simula pa nong sanggol ito ay nawala na po ito sa akin at…” hindi na pinatapos ng matanda si Daddy sa kanyang sasabihin nang sumabat ito sa kanyang sinabi.

“Alam na namen ang katotohanang isiniwalat sa amin ni Shielo, ipagpaumanhin niyo kung nawalay ang anak ninyo ng napakatagal…” panghihingi nito ng tawad na para sila pa itong may malaking kasalanan.

“Huwag niyo pong sisisihin ang inyong sarili” sambit ko dito na ikinatingin niya sa akin at binigyan ako ng isang napakatamis na ngiti.

Hindi ko alam pero para bang may kung ano sa akin na napapanatag sa kanyang mga ngiti.

“Hindi nga maipagkakaila ang sobrang pagkakahawig niyong dalawa ni Rein, Hijo… kung sana sinabi lang ni Elexis sa madaling panahon ay walang gulo ang mangyayari” sabi nito na labis ko na lang ikinagulat sa kanyang sinabi.

“Ano po ba ang nagawa ng kakambal ko?” untag ni Daddy sa matanda na ikinalungkot ng mga mata nito.

“Napagbuhatan ito ng kamay ng anak mo sa paglilihim ni Elexis sa kanya… kamuntikan na itong ikinapahamak ng apo ko” anang tugon nito.

“Ano po ang relasyon niyo kay Elex?” agad kong tanong dito na ikinangiti ulit nito.

“Apo ko siya at kayo na ring dalawa ni Rein” sambit nito na labis ko na lamang na ikinagulat sa isiniwalat nito.

Walang lumabas na salita pa sa aking mga labi dahil sa matinding pagkagulat. Maraming konklusyon ang pumasok sa aking isipan kung paano ang matandang babaing ito ay aking Lola rin gayong Lola rin ito ni Elex.

“Paano po nangyari ito…” anang tanong ni Daddy dahil ito ay nagulat rin.

“May roong dalawang anak ang Villa Flordelis, sina Felipe at Vicente pareho ay nagkaroon ng mga anak na babae. Si Cassandra na anak ni Felipe kay Esperanza habang si Monica na anak ni Vicente kay Magdalena. Nagkaroon ng mga anak at ako ang anak ni Cassandra habang ang ina ni Sheena na si Antoinette ay anak ni Monica. At ikaw Hijo ang naging kasintahan ni Sheena nong nag-aaral ito sa Manila?” mahabang kwento nito at tanong kay Daddy na ikinatango agad nito sa matanda.

Unti-unti akong naninilinawagan sa ugat nang aking pinagmulan. Ang aking ina ay pinsan ni Tita Cheska ang ina ni Elex.

Halos magmura ako nang mamilipit sa sakit ang aking tiyan dahil sa aking nalaman. Hindi ko maintindihan ang aking katawan nang malaman kong sariling laman rin pala ako nakipagrelasyon. Kung iisipin ko ay baka lukso lamang ng dugo ang nararamdaman ko noon kay Elex at wala ng iba pero hindi ko rin masasabi na ganoon dahil totoong pinahalagahan ko si Elexis, naging gago lang talaga ako at inamin ko na sa kanya iyon, ngunit talagang mailap sa amin ang tadhana pero kahit ganon ang nangyari ay namulat naman ang mata ko sa totoong nararamdaman ko para sa matalik ko na kaibigan.

“Matapos namin malaman ang buong kuwento kay Shielo at ang katotohanang ibinunyag nila sa bata ay labis na puot at galit ang umusbong sa kanya kaya naging agresibo at marahas ito… Kung sana sinabi ng apo kong si Elexis ang nalalaman niya ay sana hindi na siya napagbuhatan ng kamay ng anak mo” anang dagdag nito na labis kong ikinagulat sa isiniwalat ko nito sa amin.

Chapter 74

Chapter 74

Neil’s POV

Halos hindi ako makapaniwala sa ibinunyag ng matanda sa amin lalo na ang nagawa nito kay Elexis. Umusbong rin ang galit sa aking damdamin nang malaman ito at gustong ipaghiganti si Elex sa nagawa ng kakambal ko sa kanya. Ni isang beses ay hindi ko pa ito napagbuhatan ng kamay. Nong unang beses lang siguro pero alam ko sa sarili ko na pinagsisihan koi yon at ang pagkawalay niya ang naging kabayaran ko pero hindi itong karahasan na ang ginawa sa kanya.

Ang akala ko na masayang pagsasama muli ay napalitan ng isang masalimuot na galit sa taong minsan ko ring minahal ng higit pa sa sarili ko.

“Nasaan na po si Elex? Gusto ko po siyang makita” anang tanong ko dito pero lumungkot lamang ang mga mata nito.

“Sa kasamaang palad ay kinailangan namin siyang ilayo dito dahil sa nagawa ng kakambal mo sa kanya. Hindi namen alam na mangyayari ang lahat ng ito kaya nakikiusap ako na sana kunin niyo na si Rein… nababahala ang lahat sa kanyang pinakitang karahasan lalo na sa apo ko” tugon nito na tuloyang ikinakuyom ng mga palad ko sa inis.

“My son, where is he then?” anang tanong ni Daddy sa matanda.

Napatingin ako dito at hindi ko man lang mabasa ang ekspresyon ng kanyang mukha dahil sa pagiging blanko minsan ng kanyang mga tingin.

“Loida ipatawag mo na si Rein dito” utos nito sa matanda na isa sa sumalubong sa amin. Ngayon ko lang ito napansin sa kanyang kinatatayuan dahil sa masinsinang pag-uusap namin dito.

“Masusunod Esmeralda…” tugon nito saka umalis sa silid.

Nakakabinging katahimikan ang namutawi nang antayin namin ang kakambal ko dito. Napalingon kami nang makita ang isang lalaki na ngayon ay puno ng pasa. Nanlaki ang mata ko nang makita ko ang sariling repleksyon ko sa kanya. Kahit kayumanggi ang kanyang balat ay hindi maitatanggi ang malaking pagkahawig namin sa isa’t isa. Gulat rin sa kanyang mukha ang naging ekspresyon roon nang makita ako.

Napatayo kami pareho ni Daddy nang lumapit ito at agad na binigyan ito ng isang mahigpit na yakap ka kahit kailan ay hindi ko na nadama kay Daddy noon.

“Ikaw na po ba ang ama ko?” untag nito kay Daddy.

“Oo, anak…” sambit nito na halos mabasag na ang boses dahil sa emosyong umusbong.

Hindi ko maintindihan ang sarili dahil sa halo-halong emosyon rin na aking nararamdaman. Pangungulila sa isang kapatid na kay tagal ko ng gusto ring makita. Hinagpis dahil sa tagal nitong pagkawalay. Inis dahil sa pinapakita ni Daddy sa kanya. Galit sa nagawa niya kay Elex at puot dahil pakiramdam ko ay tuloyan na akong mabubura sa paningin ng sarili naming ama.

“Kay tagal kong hinintay ang araw na makita ka muli… patawarin mo ako sa mga araw na wala ako sa iyong tabi” sambit ni Papa rito

Waka itong naging tugon at tanging pagyakap lamang kay Daddy ang kanyang isinukli sa mahigpit na yakap.

Ilang kamustahan at pagpapasalamat ang naganap bago kami nagpasyang tumuloy na sa pag-uwi.

“Sumama ka na sa kanila Rein, doon ay makakalimutan moa ng lahat” sambit ng matanda bago ito umalis sa silid at naiwan kaming tatlo roon.

Napansin ko ang pagkalungkot sa mga mata nito nang sabihin iyon ng aming Lola. Hindi ko na lang pinansin dahil sa wala ako sa sarili para isipin ang mga nangyayari. Sadyang kay bilis ng lahat at sa isang iglap lang nabago ang buhay ko.

“Masaya akong magkakasama na tayo muli” sambit ni Daddy sa nakaupo sa kanyang tabi.

“Ako rin po” tugon nito kay Daddy.

Hindi ko na lang binigyan muna ng pansin dahil alam kong marami silang dapat na punan sa mga taong pagkawalay nila sa isa’t isa. Kahit ako man ay nangulila ay may parte sa akin na hindi kayang magdiwang dahil sa marami kong iniisip.

Halos madaling araw na kami dumating ng Manila at diretso agad kami sa bahay. Sinalubong kami ni Manang ko sa labas ng bahay ng sabihin ni Daddy na nasa tapat na kami ng bahay.

“Naku inaantay ko talaga ang pagdating niyo… ito na ba si Rain? Naku kay kisig na bata at sobrang guwapo pa pero anak bakit may mga pasa ka?” maligalig na sabi ni Manang at nag-aalala rin sa itsura ng kakambal ko na parang binugbog ng ilang mga tao.

Naisip ko na naman ang sinabi ni Lola na ginawa niya lalo na kay Elex at sobra pa rin akong nagtitimpi sa kanya. Ayaw ko lang talaga na sirain yung araw na ito kay Daddy.

“May mga hindi lang nagkaintindihan sa nayon nila pero maayos na po ang lahat…” sambit ni Daddy at iginiya ito sa loob.

Puno ng pagkamangha ang kanyang itsura ng pumasok kami sa loob ng bahay. Palipat-lipat ang kanyang mga tingin sa paligid. Hindi makapaniwala ang kanyang ekspresyon sa nakikita ng kanyang mga mata.

“I-ito p-po ba a-ang ba-bahay niyo?” nauutal na tanong nito kay Daddy.

“Yes son, welcome to your new home” nakangiti nitong tugon kay Rain at giniya ito sa hagdan papunta sa taas.

Sabay silang umakyat habang ako ay nakabuntot lang sa kanilang dalawa habang masaya silang nag-uusap ay ito ay aking benalewala sapagkat masyadong mabilis ang pangyayari ngayon. Mula sa dahilan kung bakit pinaalam sa amin kung nasaan siya. Sa walang tutol niyang pagsama siguro para takasan ang nagawa niya. Lahat ay pumapasok sa aking isipan at puro mga galit para sa taong ito.

“Neil, puwede mo bang ihatid si Rain sa kanyang magiging silid para magpahinga? Bukas na lang tayong lahat mag-usap” biglang utos ni Daddy sa akin na halos hindi ko makuha na kailangan ko pang ipaulit sa kanya. “Magpahinga na kayong dalawa, alam kong pagod rin kayo.” Dagdag nito at bigla kaming binigyan ng isang yakap. Yakap na napakahigpit na sobrang kong pinangungulilaan. Parang ngayon pa lang ulit ako niyakap ni Daddy ng ganito kahigpit.

Rein’s POV

Ganito pala ang yakap ng isang ama. Sobrang nakakapanatag sa kalooban na tila ba yung lahat ng tensyon na nangyari sa akin sa araw na ito ay napawi ng kanyang mga yakap. Mas tinugunan ko pa ito ng isang mahigpit na yakap dahil kahit papaano ay napanatag ang damdamin ko.

Pagkatapos nitong magpaalam para pumanhik sa kanyang silid ay iginiya ako ng aking kakambal sa aking magiging silid. Ngunit kanina ko pa na papansin ang malamig niyang trato sa akin.

“Ito na yung silid mo” sabi niya sabay lahad ng kanyang kamay sa isang pinto.

“S-salamat” tugon ko rito at pilit na iniiwas ang tingin dahil sa kanyang malamig na tingin.

Tumango lang ito at akmang aalis n asana pero agad koi tong pinigilan.

“Teka lang saglit…” pigil ko dito na kanyang ikinatigil at tumingin direkta sa aking mga mata.

Mula nang makita ko siya ay gusto ko ng itanong kung gaano naging kalalim ang ugnayan nila Elex dahil may parte sa akin na kahit nakita at nakapiling ko na ang pamilya ko ay may kulang pa rin sa akin na alam kong mapupunan lamang ng iisang taong gusto ko.

“Nagbabakasakali ako na andito rin si Elex sa Manila pagkatapos nilang umalis sa Esperanza, nais ko sanang magpaturo sa’yo kung saan siya nakatira dahil gusto ko siyang makausap” sabi ko na ikinasama ng kanyang tingin sa akin.

“Para saan pa? Sasaktan mo ulit siya? Pagbubuhatan mo ng kamay?” mga tanong niya na labis kong ikinagulat dahil hindi ko makapaniwala na alam niya ang nangyari.

Sumama na rin ang loob ko dahil sa kanyang sinabi na taliwas sa totoong nangyari. Alam kong nakagawa ako ng karahasan kay Elex pero pinagsisihan ko ito. Nagkamali ako pero nais ko lang humingi ng kanyang kapatawaran.

“Wala kang alam sa totoong nangyari” hindi ko na rin napigilan na sumama ang loob dito.

“At least hindi ko siya minsan pinagbuhatan ng kamay” tugon nito na ikinagulat ko at sa sobrang inis na umusbong sa akin ay hindi ko na rin napigilan ang sarili na sabihin sa kanya ang totoong nalalaman ko sa kanya.

“Hindi ba at sinaktan mo na rin siya? Ano ba ang pinagkaiba natin?” hamon ko dito nang bigla niya akong isalpak sa kongkretong dingding at sinakal ako gamit ng kanyang braso. Sa gulat ko sa kanyang ginawa ay hindi ako nakapanlaban.

“May kaibahan tayo dahil kahit minsan ay hindi ko siya sinaktan ng pisikal… maliban na siguro sa emosyon niya pero ni minsan hindi pumasok sa isip ko na pagbuhatan siya ng kamay” anang sabi nito na agad itong tinulak palayo sa akin.

Nakita ko ang pagkuyom ng kanyang mga kamay at pag-igting pa lalo ng kanyang panga sa ginawa kong pagtulak sa kanya ng malakas. Nakakamangha lang dahil kahit na mas matikas ako sa kanya ay hindi naman nagpapahuli ang kanyang katawan pero alam kong matatalo ko ito suntokan at hindi ko kayang magkapisikal kami sa unang araw na pagtatagpo namin, hanggang sa maari ay iiwas na lang ako.

“Kung nanaisin mo ay gusto ko lang siyang makausap sa huling pagkakataon… at pinapangako kong hindi ko na kayo gagambalain pa” malumanay kong sabi dito

“Anog sinasabi mo?” nagugulohan niyang tanong sa akin.

“Aaminin kong nakagawa ako ng kasalanan sa kanya at nagalit ako dahil itinago niya sa akin ang totoo, silang lahat inilihim ang katotohanan sa akin, may karapatan akong magalit pero hindi ko sinasadyang pagbuhatan ng kamay si Elex. Nagsisisi ako at naiintindihan ko na nagalit din sila sa agawa ko… pero gusto ko lang humingi ng tawad sa nagawa ko dahil mahal at ipapangako na hindi ko na siya iistorbohin pa kahit kailan.” Anang sabi ko rito bago tuloyang pumasok sa loob ng silid na nakalaan para sa akin.

Ang hirap tanggapin na ang nagawa lang niya ay ang umalis. Ang hirap tanggapin na iniwan niya lang ako ng hindi pinapakinggan ang mga paliwanag ko. Akala ko mahal niya ako pero sarili ko lang pala ang naniniwala sa relasyon namen dahil kusa na siyang lumisan at nangiwan.

Hindi ako nakatulog ng maayos dahil lumulubog ang katawan ko sa malambot ng kutson na hinihigaan ko. Hindi ako nasanay sa ganito dahil ang tulogan ko sa kina Tata ay matigas na mga kawayan at hindi itong malambot na kama. Tapos malamig pa ang kuwarto na para akong natutulog sa tuktok ng burol sa Sitio Syete.

Mariin na lamang akong napapikit sa mga alaalang pumapasok sa akong isipan. Pati na ang mga taong aking naiwan ay hindi ko man lang nagawang magpalaam.

Lumiwanag ang paligid ay hindi na ako dinalaw ng antok lalo na nong may kumatok sa aking kuwarto na agad kong binuksan.

“Pasensya na sa paggising sa’yo Hijo” paghihingi nito ng tawad.

“Gising naman po ako mula kanina pa” tugon ko rito.

“Ganoon ba, hali ka sa baba at sabayan mo kaming kumain… Naghihintay sa’yo ang Daddy at kapatid mo” sambit nito na agad king ikinatalima at sumabay dito na bumaba.

Naabutan ko sila na kumain na habang ako ay ginigiya ng matanda para umupo sa tabi ng kakambal ko.

“Nakatulog ka ba Rain?” untag ni Papa sa akin na ikinatingin ko rito.

“Hindi po masyado… naninibago lang siguro ako at napakalamig mo doon sa loob” napangiti ito sa aking sinabi at nagpatuloy sa kanilang pagkain habang ako ay nahihiyang dumampot ng kutsara dahil hindi rin ako sanay na gumamit ng mga kagamitan sa hapag.

Kahit papaano ay pinilit ko ang sarili na kumain kahit nahihirapan ako. Habang kumakain ay biglang may sumulpot na isang matangkad na lalaki na sobrang tikas ang pangangatawan. Medyo may katandaan na pero hindi mo mapapansin ito dahil sa ganda ng kanyang kasuotan. Nahiya tuloy ako sa aking itsura sa mga tao sa paligid dahil ako lang ang naiiba.

“Is this Rain? Wow, you were just a little baby when I held you…” nakangiti nitong sabi sa akin na labis ko na lang ikinagulat dahil kilala ako nito.

Lumapit ito sa aking ama at laking gulat ko ng halikan niya ito sa pisngi. Nakita ako ni Papa kaya agad niya itong sinaway.

“Oh sorry, he didn’t know?” tanong nito na ikinailing agad ni Papa.

“It’s okay Tito, I will explain the whole thing to him later… please care to join us for breakfast” biglang sambit ng kakambal ko sa lalaki na umupo sa kabilang dako ng hapag.

Naging seryoso na ang lahat at wala na munang nagsalita hanggang sa matapos kaming kumain at pumanhik sa aming mga silid. Muli na lang akong sumampa at pilit na iniintindi ang mga nangyayari. Kung sino yung lalaki at bakit niya hinalikan si Papa sa pisngi na halos kay lapit na sa mga labi nito.

Ilang minuto po ay narinig kong may kumatok sa pinto ng aking silid at pumasok dito ang kakambal ko.

“Magbihis ka na aalis tayo” sabi nito.

“Saan tayo pupunta?” untag ko rito.

“Sa taong gusto mong makausap” nang marinig ko ay naramdaman ko ang sobrang kagalakan sa aking damdamin dahil muli ko na siyang makikita

Sinabihan ako nitong maligo na agad kong ginawa. Pagkatapos magsuot ng pinakamagara kong kasuotan ay pumanhik na kami dala ang kanyang sasakyan. Namangha ako dahil sa bihasa na itong magmaneho habang ako ay traktor lang ang alam kong paandarin.

“Si Tito Jay yung nakita mo kanina” biglang sambit niya na ikinating ko dito . “Siya ang tumulong sa amin na umangat ang buhay, siya ang nasa tabi ni Daddy nong mga araw na nalulugmok siya sa pagkawala ni Mommy at nong kunin ka sa kanila. Mahalaga siyang tao para kay Daddy kaya sana maging malapit ka rin sa kanya” paliwanag nito.

Noong una ko siyang nakita ay wala naman akong naramdaman na kahit ano at magaan ang loob ko sa kanya lalo nan ong sabihin niya na kinarga niya ako nong sanggol pa lang ako. Ibig sabihin ay matagal na siya sa tabi ni Papa.

“Ano naman yung nangyari kay Mama?” untag ko sa kanya.

“Namatay si Mommy nong pinanganak tayo… nahirapan na si Mommy na iluwal ako pero pinilit niya pa rin kaya sa huli ay binawian na siya ng buhay” ramdam ko ang pait sa kanyang pagkakasabi noon na parang may hinagpis siya sa nangyari.

Ako ay walang kamuwang-muwang sa mga nangyayari dahil itinago sa akin ang katotohanan pero hito na ako sa kanila at handing umagapay.

Ilang saglit lang ay tumigil ang sasakyan namin at lumabas dito kaya agad akong sumunod. Lumapit siya sa isang gate at pinatunog ang doorbell non. Agad na may lumabas na babae na nasa kanyang katandaan na at lumapit dito sa amin.

“Ano ang sa atin?” untag nito sa amin.

“ Nasaan po sila Tito Paulo?“ untag ng kakambal ko rito nai kinatingin ko dahil kilala niya ang ama ni Elexis. Talaga nga sigurong may pinagsamahan sila at ewan ko ba nanikip ang dibdib ko sa inisip.

“Naku, kahapon pa pinagbili ang bahay na ito ng may-ari, ang sabi ay lilipat na ng tirahan” anang tugon ng matandan na ikinagulat namin ng kakambal ko kaya pareho kaming napatingin sa isa’t isa.

“Hindi po ba nagsabi kung saan sila lumipat?” tanong ko na nagbabakasali na sana mabigyan niya ng kasagotan ngunit tanging pag-iling lang ng matanda ang nakuha naming katagutan.

Umuwi kami ng bahay na parehong bigo dahil sa nalamang tuloyan na siyang nawala at lumisan. Iniwan niya akong hindi nagpapaliwanag sa nagawa ko. Nagbabakasakali pa naman ako na baka mabalik pa namin yung dati nong hindi ko pa alam ang lahat.

Sinisisi ko na ngayon ang mga taong nagsiwalat ng katotohanan at nagtago nito sa akin. Alam kong kasali siya roon pero alam kong may dahilan siya na gusto ko rin sanang marinig. Ngunit para saan pa at tuloyan na niya akong nilisan at iniwanan.

Elex’s POV

Halos tatlong araw na ang lumipas nong umalis kami sa Esperanza dahil sa kagustohan ni Papa na ilayo ako sa taong nanakit sa damdamin ko. Naiintindihan ko siya kung gusto niya akong protektahan pero may mga bagay rin naman akong naiwan doon tulad ng paghingi ko ng tawad sa kanya.

Nitong mga nagdaang mga araw ay hindi ko na alam ang gagawin at tanging pagtangis ko na lamang ang aking naisambit sa sarili dahil sa nasawi ko nap ag-ibig. Inisip kung bakit sadyang kay damot ng mundo para maranasan ko ang panandaliang kasiyahan pero pang habang buhay na kalungkotan.

“Elexis maghanda ka na aalis na tayo” tawag sa akin ni Mama.

Kanina pa ako nito sinasabihang mag-ayos dahil aalis kami para makapag-enroll sa kalapit na paaralan dito sa Barangay ng aking Lolo at Lola.

Nagulat na lamang ako nong bumalik si Papa mula sa kanyang pag-alis pagkatapos naming pumunta rito ay dala na niya ang mga iilang gamit at papeles namin ng mga kapatid ko. Labis na rin ang pagkainis ko dahil sa ipinagbili na niya ang bahay at lupa namin at sinabing dito na titira panghabang buhay.

“Elex anak bakit hindi ka pa nakapagbihis… kailangan mo ng mag-enroll dahil malapit na ang pasokan” nag-alala nitong sambit sa akin.

“Ma ayaw ko dito… gusto kong bumalik sa Manila… ayaw kong iwanan ang buhay ko roon” umiiyak ko na sambit rito dahil naalala ko na naman ang mga masasayang alaala ko roon.

“Hindi ba at gusto mong lumayo na sa kanila? Tinutulongan ka lang namin ng Papa mo na kalimutan na ang lahat” tugon nito na aking ikinailing dahil hindi ito ang ibig kong sabihin na kakalimutan ang lahat.

Ang tanging hangad ko lang ay makapagbagong-buhay na hindi na inaalala ang masasakit na alaala ng nakaraan pero hindi ko naman ninais na iiwanan ko lahat. Ayaw kong iwanan ang buhay ko sa Manila lalo na ang mga matatalik ko na kaibigan na iniwan ko dahil lang sa nasaktan ako.

Sa huli ay wala din akong nagawa kung hindi tanggapin ang kapalaran ko na kailangan ko ng hamunin ang bagong buhay ko. Sa wari ko ay lilipas din ang mga sakit sa pagdaan ng mga panahon. Dahan-dahan ko ng bubuoin ang sarili ko at papawiin lahat ng hapdi sa puso ko.

– W A K A S –

Chour… joke lang

Inisip ko baka may naiyak jan aweehhh…

Chapter 75

Chapter 75

Elex’s POV

DALAWANG BUWAN ang lumipas ay unti-unti kong nasanay sa buhay dito sa Baguio. Malamig man ang klima pero ang mga tanawin naman ay pumawi sa masalimuot ko na kahapon.

Naglilinis ako ng bahay dahil sa wala magawa at wala rin naman akong papasyalan dahil hindi ako naglalabas ng bahay kung hindi kasama sina Papa at Mama pati na ang mga kapatid ko. Naging taong bahay na ako na ikinatakot ng mga kapitbahay ko dahil minsan raw silang makakita ng white lady sa bahay gayong wala namang daw tao. Nasiyahan na rin ako dito dahil nagkakaroon ako ng bagong libangan na manakot ng tao.

Kasagsagan na akong naghuhugas ng pinggan ng may kumatok, hindi ko na lang pinansin baka sila Mama lang iyon na kakarating lang. Pero muli itong kumatok at nabahala ako na baka sila Lolo o Lola ito na bumalik agad galing sa palengke kaya nagmadali akong buksan ito.

Labis ang pagkagulat ko ng iba ang nadatnan ko. Nanlaki ang mata ko sa taong nakatalikod na nakatayo sa harapan ko. Nong marinig niya ang pag-awang ng pinto ay agad itong humarap sa akin at pinaskil sa kanyang mukha na napakaganda nitong ngiti.

“N-Nico? Pa’no mo nalaman na andito ako?” nauutal kong tanong dito nang matunton niya ako dito.

“Hehe Kay Troy… sinabi kasi niya sa akin na dito ka na sa Baguio nakatira, taga rito kaya ako tapos dalawang kanto lang pala pagitan ng bahay natin” masayang sambit nito na halos mawala ng ang mata sa sobrang pag-ngiti niya.

Napamura ako sa isip sa ginawa ng magaling kong pinsan na tinuro talaga ang kinaroroonan ko. Makabalik lang kami ng Esperanza sa darating na kaarawan ni Lola ay bibigyan ko iyon ng isang libo’t isang daang batok.

“Hindi ka ba masaya na makita ako? Halos libutin ko na ang buong Baguio makita ka lang tapos nasa ikalawang kanto ka lang pala” pagmamaktol nito na kunwari ikinalungkot niya ang hindi ko pagtugon sa kanya.

“Bakit ka pala naparito? Anong sadya mo?” untag ko dito.

“Hindi mo man lang ba ako yayain pumasok sa bahay niyo para makaupo? Grabing lakad pa naman ang ginawa ko mahanap lang kita” sabi nito.

Nanliit ang mata ko rito at tinaasan ito ng kilay na ikinangisi lang niya. Iba rin ang trip nitong mang-inis.

Wala akong nagawa kundi yayain siya sa loob at prente naman itong naupo sa stipa na di kuwatro.

“Hindi mo man lang rin ba ako yayain ng maiinom?” sabi nito at ngumisi na naman ito ng nakakainis.

“Pasensya na po kayo mahal na prinsepe pero wala naman kayong pinapasahod sa akin” sarkastiko kong sabi rito dahil sa inis ko pero sig ago tinawanan lang ako. “Ano ba talaga sadya mo?” untag ko rito.

“Ikaw…” tipid niyangtugon sa akin na labis ko namang ikinagulat ito.

Hindi ako nakapagsalita agad sa kanyang sinabi at prinoseso pa ng utak ko ang bawat letra non at binuo ng salita bago ako nakapagreak.

“Hindi pa muna kita bibiglain ngayon pero sana hayaan mo ako Lex… pakiusap huwag ka munang magbigay ng sagot kasi handa akong maghintay”

Mga salita na hindi nawala sa isip ko kahit ilang linggo na ang lumipas nong bumisita si Nico sa amin. Naging totoo siya sa kanyang sinabi na liligawan ako at halos araw-araw na hatid sundo ako nito sa school. Walang pagkontra sila Papa at Mama sa ginawa ni Nico.

Aaminin ko na parang nawawaglit na sa aking isipan ang nangyari anim na buwan na ang nakalipas. Naging masuyo si Nico sa akin at halos tumira na sa bahay ng Lola at Lolo ko si Gago.

“Sinagot mo na ba si Nico?” biglang tanong ni Mama na halos mabitawan ko ang baso na aking pinupunasan.

Napatingin ako dito at seryoso itong nagsasabon ng mga pinggan. Napabuntong-hininga na lang ako dahil hindi ko mawari kung bakit boto sila kay Nico. Na sa katunayan nga ay nakikita ko lamang sa kanya ang mga ginawa nila noon sa akin.

“Wala akong balak na paasahin si Nico, Ma” tugon ko rito.

Pagkatapos ko iyong sabihin ay hindi ko na narinig na ngungumusta sila Papa tungkol sa amin ni Nico lalo na at parati pa rin itong pumupunta dito sa bahay.

NASA TAPAT ako ngayon ng school, inaantay ang pagdating ni Nico dahil lalabas pa ito sa kanyang trabaho. Naisipan ko na rin ang itigil ko na ito dahil kahit ipilit man niya na parating suyuin ako ay hindi na mabubuksan pa ang puso kong nasaktan na.

“Oh… inaantay na naman nong pokpok ang mayamang sugar Daddy nito” rinig ko na kantyaw ng isang kaklase ko. Mas matanda kasi si Nico sa akin dahil magkaedad sila ni Troy.

“Hayaan niyo na girls… maluluspag rin yan no… gamit na gamit na kasi eh” anang sabi ni Angelika na isa sa mga alepores noon ni Yonice.

Tignan mo nga naman ang buhay, kung kailan ka gustong magbago ay hindi mo pa rin talaga maiiwasan ang mga salot sa nakaraan mo.

Hindi ko na lang pinatulan kasi napagod na rin ako sa kanila, para namang hindi ako nasanay sa mga ganitong trato sa akin ni Yonice. Wala na silang pinagkaiba at alam kong hindi nila ako gusto kaya hayaan na lang.

Ilang saglit lang ay dumating si Nico dala ang sasakyan niya. Agad akong pumasok sa loob sa tabi ng driver seat. Inantay ko siyang magpatakbo ngunit wala itong ginawa kundi tumitig lang sa akin.

“May nakalimutan ka?” tanong ko dito na ikinabuntong hininga niya.

“Yung seatbelt mo” sabi nito.

Aabutin ko na sana ito pero naunahan niya ako at ito na ang nagkabit ng seatbelt sa akin at habang ginagawa niya ito ay may itinanong ito.

“Ano na naman ba ang sinabi ng mga yon?” untag niya dahil parati namang nangyayari ang sinaryong ito.

“Tulad pa rin ng dati… inaaway ako” pinilit kong magkunwari na isang biro na lamang ang lahat para pagaanan ang sitwasyon dahil ayaw ko na pati siya ay madamay pa sa panglalait ng iba sa akin.

“At hinahayaan mo lang silang maliitin ka?” seryoso nitong tanong at nagsimula na ng magmaneho.

Hindi ko na lamang ito sinagot dahil ayaw kong gawing mahirap pa yung isang madali lang na bagay. Ayaw ko na ring madawit pa si Nico sa kung ano man ang tingin nila sa akin. Sabihan na nila ako ng mga masasama na bagay, ayus lang sa akin.

Habang nag-iisip ng mga bagay-bagay ay napansin ko na iniba ni Nico ang ruta na pauwi sa bahay ng Lola ko kaya agad akong nagtanong dito.

“Nico, sa unang kanto yung bahay ng Lola ko” sambit ko rito na ikinangiti nito.

“Mamasyal muna tayo, nakasimangot ka na naman kasi” masaya nitong sabi sa akin habang nakangiting nagmamaneho.

Mas lalo lamang akong nakaramdam ng konsensya para kay Nico dahil sa mga ginagawa niya para sa akin. Siguro tama na ang lahat para sabihin ko na sa kanya ang kasagotan na matagal na niyang hinihintay.

“Nico…” tawag ko para makuha ang pansin niya.

“Hmm…?” tugon nito at saglit tumingin sa akin bago muling ibinalik ang tingin sa daan.

Mahirap man pero ito yung nararapat para hindi na namin pa tuloyan masaktan ang sarili. Isang mabuting tao si Nico at nararamdaman koi yon pero ayaw kong abusohin ang kabaitang pinapakita niya.

“Yung tungkol sa panliligaw mo at ang sagot ko” sambit ko na saglit nitong ikinatigil at palipat-lipat ang tingin sa akin at sa daang tinatahak.

Ngayon ay parang nakokonsensya na ako sa kanya dahil alam kong masasaktan ko siya pero wala ng mas mainam pa na solusyon kunh hindi aminin sa kanya na wala talaga akong nararamdaman para sa kanya.

“Huwag mo ng sagotin Lex dahil matagal ko ng tinanggap ang kasagotan mo” sabi ni na labis ko na lamang na ikinagulat ko kaya agad akong napatingin sa kanya at ganon rin ito. Hindi mo mabasa ang kanyang ngiti kung pilit lamang ba ito dahil nakikita ko sa kanyang mga mata na totoo ang mga ito.

“Pasensya ka na…” tanging nasabi ko sa kanya sa kabila ng lahat.

“Ano ka ba? Wala yon… basta ba sasamahan mo lang ako parati sa paglalakwatsa ayus na yon sa akin” anang sabi nito at binigyan uli ako ng matamis na ngiti.

Naging mas matibay ang pagkakaibigan namin ni Nico at hindi niya ako pinabayaan. Tinulongan pa nga ako nito sa lahat ng mga bagay na labis ko na lamang na ikinatuwa kaya hindi ko tuloy makita ang sarili na wala siya kasi parang nakadepende na ako sa kaibigan kong ito.

Sa lahat ng bagay kami ang magkasama, mula sa pamamasyal at pagpunta sa mga hindi ko pa napupuntahan na lugar na magkasama kami.

“Wow talaga! With honors ka? Pa humble naman itong bestfriend eh alam kong Valedictorian ka naman” sabi nito at ginulo ang buhok ko.

“Sira, eh sa transferee ako kaya hindi na tataas pa sa with honors ang parangal na igagawad sa akin” sabi ko rito na ikinasama ng kanyang tingin.

Mali ata na sinabi ko sa kanya ang dahilan kung bakit hindi ko nakuha ang mataas pa na parangal ngunit iyon kasi ang sabi ng mga teachers sa akin. Hindi ko na inintindi dahil ang mahalaga sa akin ay makapagtapos na ako ng Senior High at para makapagcollege na ako.

Idiniwang namin ang aking parangal sa Mansyon at sobra akong nagagalak na maiinit nilang pagbati sa natanggap ko. Kontento na ako dahil masaya kaming lahat dito.

“Saan mo pala balak magcollege insan?” tanong ni Troy nang lumapit ito sa akin dito sa labas ng terrace.

“Sa Baguio na siguro, doon hindi malayo kina Papa at Mama” tugon ko rito bago muling sumimsim ng juice na aking dala habang ito naman ay lumagok ng dala nitong beer.

“Bakit hindi sa Manila? Doon may mga tanyag na unibersidad at maraming oportunidad” biglang sambit nito sa akingi kinatigil sa pag-inom.

Napatingin ako dito at ganon din siya sa akin. Iniwas ko ang tingin dito dahil alam naman niya ang dahilan kung bakit hindi kami na puwed bumalik sa Manila. Hindi ko na lang ito pinansin at aalis n asana ng pigilan ako ni Troy.

“Wala na sila dito sa Pilipinas Lex, alam mo ba?” anang tanong nito na ikinatingin ko na talaga dito.

Hindi ko maintindihan kung bakit niya ito sinasabi sa akin pero wala na akong pakialam kung saan lupalop siya ng mundo nakarating. Kinalimutan ko na siya at alam kong kinalimutan na din niya ako kaya para saan pa itong mga tanong ni Troy.

“Para saan pa kung malaman ko kung nasaan siya? Nakakasigurado akong masaya siya kung ano man ang ginawa niya” tugon ko rito at hinawi ang kanyang kamay.

Naglakad ako patungo sa pinto nang magsalita ito na ikinatigil ko.

“Alam mo bang ikakasal na siya?” biglang sabi nito.

Natigilan ako sa sinabi ni Troy dahil hindi ko alam kung sino sa kanila ang ikakasal pero isa lng ang pumasok sa isip ko kundi si Neil. Walang ibang ikakasal bukod sa kanya dahil sa nabuntis niya si Yonice pero kung ganon man ay nasasaktan ako para kay Neil. Hindi dahil naawa ako sa kanya kundi minsan ko na rin siyang minahal at napunta pa siya sa babaing alam kong hindi niya gusto. Pero hindi natin alam ang takbo ng mundo, baka nga magbago ito.

Pinaalam ko kina Mama na mag-aaral ako sa Manila, nung una ay ayaw nila dahil masyadong malayo pero sinabi ko na sa kanina na nakapasa ako sa isang sikat na unibersidad at balak kong kumuha ng scholarship doon. Pero nagmatigas pa rin sila kaya wala akong nagawa.

Nagulat na lamang ako isang araw na tinutulak nila akong mag-aral na sa Manila. Hindi ko alam kung ano ang nakain nila pero sobrang saya ko dahil sa wakas ay makikita ko na ang mga kaibigan kong kay tagal na nagluluksa sa aking pagkawalay sa kanila.

“Basta ah mag-ingat kayo at saka Nico, ikaw na bahala sa anak namin” pagbibilin ni Mama kay Nico.

“Walang problema Tita… sige po at aalis na kami” tugon nito at kinuha ang mga maleta ko.

“Sige po Ma at Pa, aalis na po kami” sabi ko at sa huling sandali ay niyakap ko sila at hinalikan sa pisngi. “Pakabait kayo ha lalo ka na Deme… naglalakwatsa ka pa naman ng gabi” dagdag ko at piningot ang tenga na ikinahiyaw nito.

“Aray ko naman si Kuya, hindi pa rin nagbabago… kaya nasasaktan eh” sabi nito. Akmang hahampasin ko ito nang nagtatawa itong lumayo sa akin.

Nasa byahe kami nang hindi ako mapakali dahil sa mga kagamitan na aking nakita kanina. May mga maleta din sa sasakyan ni Nico at hindi ito nagsasabi.

“Bakit may dala kang maleta? Saan ka pupunta?” tanong ko dito na ikinangiti ni Gago.

“Akala ko hindi ka na magtatanong… sasamahan kita doon kasi baka masunog yang balat mo sa kakalakas sa napakalaking unibersidad na iyon” tugon nito sa sinapak ko agad ang kanyang balikat kaya gumwang sandali yung takbo namin . “Magpapakamatay ka ba ha? Ayaw mo na bang makita ang maganda kong lahi ha?” galit nitong sambit.

“Eh kasi tinatanong ng maayos sasagot naman ng kalokohan” sabi ko dito.

“Eh sa iyon ang totoo at saka papasok rin ako sa unibersidad na aaralan mo” sabi nito sabay ngisi sa akin.

“Anong papasok? Sa tanda mo na yan papasok ka pa? Baka magtuturo ka, naku huwag na lang puro ka kabalastugan…”

At napuno ng kantyawan ang buong byahe namin dahil sa hangin nitong kasama ko. Pero aaminin ko na si Nico ang tumulong sa akin para umahon sa dalayong ng masasakit sinapit ko noon. Hindi siya mahirap mahalin at hinihiling ko n asana mahanap na niya ang para sa kanya. Sabi nga niya, saying daw magandang lahi niya.

Chapter 76

Chapter 76

Elex’s POV

Hindi nga nagbibiro si Nico sa kanyang sinabi na mag-aaral siya at pareho kami ng kursong kinuha. Nasapo ko na lamang ang ulo ko nang magkuwento siya na Stick Man lang ang kaya niyang iguhit. Nakakatawa ang mga pasimuno niyang kuwento pero nangangamba ako, wala akong ibang makitang dahilan kung bakit siya mag-aaral maliban ay dahil sa akin.

“Ang laki naman ng apartment na ito parang condominium na” sabi ko nang makapasok ako sa tutuloyan niya dito sa Manila habang ako ay mag-aapply pa lang sa mga Dormitory kaya dito muna ako makikitulog pansamantala dahil maaga pa kami para bukas sa Orientation.

Inihatid ako ni Nico sa magiging kuwarto ko daw.

“Sabi ko naman sa’yo na dito ka na lang tumira… tatlo ang kuwarto sa condo na ito” sabi nito na ikinatingin ko rito.

“Akala ko ba apartment lang ito, ngayon sasabihin mo na condo mo” sabi ko rito habang nakataas sa isang sulok ang kilay ko.

Napahawak na lamang ito sa kanyang batok dahil na bisto ko ito. Sinabi rin nito ang totoo na nagpaalam siya sa mga magulang ko na titira kami sa isang bubong para daw mabantayan niya ako. Medyo nainis ako dahil kailangan pa iyong gawin ng mga magulang ko.

“Hindi ako papayag no at saka nakakahiya sa’yo Nico. Masyado ka nang maraming ginawa para sa akin” sabi ko rito.

“Kaya nga gawin mo na rin ito sa akin Lex… hiniling lang nila Tito na mabantayan kita at papaano ka magdormitory na puro mga lalaki kasama mo roon at malay ko ba kung anong gawin nila sa’yo”

“Kaya rin ba nag-aral ka dahil hiniling nila sa’yo yon?” tanong ko rito.

Sandali itong natahimik sa tanong ko at napabuntong-hininga na lamang.

“May kaunting dahilan na ganon at gusto naman na talaga kitang mabantayan parati Lex… pero sa maniwala ka o sa hindi ay noon ko pa gustong kumuha ng Fine Arts dahil nainganyo ako okay? Gusto ko ring gumawa ng mga Painting ng kagaya sa mansyon niyo” paliwanag niya.

“Pero hindi pa rin ako titira dito” pagmamatigas ko rito saka isinara ang pinto ng kuwarto na inilaan niya sa akin.

Napapikit ako saglit sa mga naging desisyon ni Nico, alam ko na may gusto pa rin siya sa akin dahil wala akong nakikitang ibang dahilan para gawin niya ito. Pati ang pagpapatira sa akin ng libre sa condo niya ay isang malaking bagay para hindi ko malaman ang kanyang ginagawa para sa akin.

Sa pagod ko sa mahabang byahe at sumalpak agad ang katawan ko sa higaan na nasa ayos na. Lahat ay nasa ayos na at parang pinasadya pa talaga. Mula sa study table, sa kabinet at ibang furniture na maari kong gamitin sa pag-aaral ko at talagang paboritong kulay ko pa talaga na pink ang kulay ng kuwarto. Ngayon sabihin niyang hindi niya ito sinadya at uupakan ko siya.

Hindi ko namalayan ang oras at natulogan ko na lamang ang sama ng loob kay Nico. Nagising ako sa sunod-sunod na malalakas na katok na parang gusto ng sirain ang pinto.

Sa inis ko ay agad koi tong binuksan.

“Tangna naman puwede namang kumatok ng maayos”

“Ahhhh… Lex!!!” nakakarinding sigaw ng mga kaibigan ko nang makita ako.

Nagtatalon sila habang yakap ako sa sobrang galak nilang makita ako. Napapatalon na rin ako dahil nakita ko sila muli matapos ng halos isang taon.

“Buti na lang talaga nagchat ako kay Nico para malaman ko kung nasaan kang bakla ka” inis na sabi ni Jandi at sinapak pa ako sa balikat ng napakalakas.

“Aray ko naman si bakla hindi pa rin nagbabago” pagmamaktol ko dito habang hinihimas ang balikat ko na kanyang sinapak.

“Lex, mas pumuti ka ngayon…” sabi ni Cloudi at iyon pa talaga ang una niyang napansin . “Nakakainis ka naman pinahaba mo ng kaunti yung buhok mo… isa ka ng ganap na babae” biro nito.

“Talaga namang babaing tunay tong si Lex… tignan mo oh may superhot extra hot na jowa” sabi ni Jandi na kinikilig habang sinasabi yon. Para siyang uod na na-asin.

Nakita ko naman si Nico na kakalabas lang ng kusina na may dalang mga pagkain at inilapag sa lamesa. Napansin ko talaga na nakatopless si tanga habang nakatakip lang ay apron sa kanyang makisig na katawan.

Aaminin ko sobrang ganya ng build ng katawan ni Gago pero dapat ba talagang maghubad siya ng pang-itaas gayong sinabi niya sa mga kaibigan ko kung nasaan ako. Balak ko pa sana silang supresahin pero naunahan ako ni gago. Mas lalo atang nasira ang araw ko dahil dito.

Nangimbeta itong kumain na hindi ko na nakayang hindian matapos akong kaladkarin ng mga kaibigan ko sa mesa para maupo kasama nilag kumain. Imbes na kamustahan at bukang bibig nila si Nico.

“Sa kanila Elex kayong nagkakilala… doon ba yon sa… saan nga yon?” tanong ni Jandi sa akin na hindi ko sinagot at nginuya lang yung pagkain. “Hoy bakla ano ba!” inis na sabi nito ngunit nagmatigas akong hindi sila kausapin sila. Naiinis talaga ako.

“Oo doon ko siya nakikilala… actually yung pinsan niya ay bestfriend ko, parati din kami doon sa tuwing kapistahan” tugon ni gago na hindi ko na inatubili pa.

“Talaga bang walang namamagitan sa inyo? Para kayong magjowa talaga… nakatira sa isang bubong, magkasama sa iisang bahay at kumakain ng sabay” kinikilig na sabi ni Cloudi.

Napatawa lang ng bahagya si Nico sa tanong ng kaibigan ko habang ako naman ay hito naiinis pa rin.

Ang dami nilang katanongan na si Nico na ang sumagot dahil wala akong ganang makipag-usap sa kanila. Matapos ng lahat na pagsira sa mga plano ko nasira na rin ang araw ko at hindi iyon nakaligtas kay Nico dahil alam niya kapag tikom ang bibig ko ay may nagawa silang masama sa akin.

Hindi sa pag-iinarti kahit na matatawag naman na ganon. Sadyang nadagdag lang yong sama ng loob ko mula nong kagabi kaya sumama na rin ang araw ko.

“Hoy sorry na…” pangungulit nito sa akin pero mas lalo kong pinatibay ang inis ko sa kanya hanggang sa makapasok kami sa Convention kung saan idinaos ang Orientation.

“Sige Lex doon na kami sa mga kacoursemate namin… text kita para mamayang pananghalian ah” paalam sa akin ng mga kaibigan ko na tinanguan ko na lang.

Hindi ko pa din kinausap si Nico kahit patuloy pa din itong sa kakabuntot sa akin. Nawala pa kami sa kung saan kami dapat nakaupo dahil by college at course ang dapat kasama ko kaya bumalik ako sa front desk at nagtanong sa mga tao roon.

“Hello puwede magtanong?” sabi ko para makuha ang kanilang atensyon.

Ewan ko ba pero may nakita akong kakaiba sa kanilang mga mata nang makita ko. Parang lumiwanag yung mga mata nila.

Yung babae sana yung sasagot sa akin pero inunahan ito ng katabi niyang lalaki.

“Hi Miss, I’m the Vice President of the University Supreme Student Council… what can I help you today?” abot ngiti nitong tanong sa akin at inabotan ako ng kamay.

Nagulat naman ako nang sabihan niya akong Miss at napatanga lang sa kanya dahil sa itinawag niya sa akin. Matatawa na sana ako sa tinawag nong lalaki at sasabihin na hindi ako babae kung hindi lang dumating yung asungot a sumira ng araw ko.

“Saan ba daw hahanapin Lex?” tanong nito sabay akbay sa akin.

Nakita kong binawi agad nong lalaki ang kamay niya at nagkunwaring nagkamot ng ulo. Alam ko ang iniisip nila pero sana naman huwag na nilang isipin na ganon talaga.

“Ahehe… ano po ba sa atin?” anang tanong nong unang babaing pinagtanongan ko pero yung mata niya ay nakatingin kay Nico. Napairap na lamang ako dito.

“Am you didn’t asked them yet?…” tanong ni gago na hindi ko pinansin. “We are looking for College of Fine Arts, we can’t really find our seat” tanong na nito sa babae.

“Ah ganon ba? Dali samahan ko na kayo…” tugon nong babae sa amin na agad kong sinundan. “Dito yung hanay ng mga Fine Arts students” lahad ng babae sa amin bago kami nagpasalamat dito.

Naghanap ako ng mauupuan dahil medyo wala ng bakante maliban sa unahan. Bakit ba ayaw ng iba na umupo sa unahan eh mas maganda roon para makita mo marinig mo talaga yung mga sinasabi.

Habang naglalakad ako ay hindi ko napigilan hindi makinig sa mga bulongan lalo na nong marinig ko mismo ang pangalan ko na ikinatingin ko sa nagsasalita.

“Si Elex nga… ano ba ang ginagawa niyang dito? Akala ko ba nagtransfer na yan” kita ko na si Trixie na nagsasalita sa kasama niya.

Naalala ko na ito pala yung mga alipores ni Yonice. Pati ba naman dito ay hindi nila ako lulubayan? Pati sa Baguio meron din.

Hindi ko na lang ito pinansin at nagmadaling pumunta sa harapan para makaupo dahil pansin ko na pinagtitinginan ako ng mga tao. Hindi ko namalayan na nakabuntot pa rin pala si Nico sa akin at naalala ko lang ito nong tumabi ito sa pag-upo ko.

“Isa rin ba yon sa mga kasama ng sinabi mo sa akin?” tanong nito na ikinatango ko rito.

“Hayaan mo na sila Nico, wala naman din silang mapapala… makinig ka nalang sa mga sinasabi ng mga teachers” sabi ko rito habang nakatuon ang tingin ko sa intablado sa mga teacher na nakaupo rito para magbigay ng kaunting talumpati.

Ilang saglit lang na pakikinig ay narinig kong may bumanggit sa pangalan ko kaya napalinga ako sa paligid at laking gulat ko nang makita ang isa sa mga kakilala ko mula pa man noon.

“Elexsis? Is that you?” tanong nito nang makita ako.

“Wow Lyle hindi kita napansin” sabi ko rito dahil hindi ko siya napansin lalo na at ilang upuan lang ang pagitan namin.

Agad itong lumipat saaking tabi at nakipagkuwentohan sa mga kaganapan ko nong umalis ako. Huli ko siyang makita nong gabing huli rin akong nakipag-usap kay Neil.

“Kamusta na pala si Neil?” wala sa isip ko na tanong na ikinatingin lang niya sa akin.

Hindi ko maipaliwanag ang nasilayan kalungkotan nong banggitin ko sa kanya ang pangalan ni Neil. Para bang may nakikita akong kirot sa kanyang puso nang sabihin ko sa kanya ang pangungumusta ko sa dati kong nobyo.

“Ahh he is in the States remember?” sabi nito at hindi na ito nagsalita pa.

Nong nawala ako ay nawalan na din ako ng mga kaalaman sa mga nangyari sa dati ko na school. Hindi rin kasi nagkukwento sila Jandi at Cloudi sa akin kung kaya’t hindi na rin ako nagtanong pa.

Habang nawala ako ay parang may mabigat na nangyari dito kung kaya’t mas mabuti na isantabi na muna ito dahil alam kong hindi na ako dapat nakikisali dahil nong umalis ako ay tinaggalan ko na rin ang sarili na makialam sa mga nagyayari dito.

Chapter 77

Chapter 77

Elex’s POV

Dumaan ang isang semester at ramdam ko na ang pagod at hirap ng isang college student. Talagang hindi biro dahil ito na ang huling sandali na kailangan maging seryoso ka sa lahat ng mga gagawin mo ngunit itong kasama ko ay parang chill lang at walang problema ihalos ibagsak niya yung isang major subject dahil kulang siya sa output.

“Hindi ka ba nangangamba sa susunod sa subject Nico?” tanong ko sa kasama ko na may pasipol-sipol pa habang binabaktas namin ang daan sa susunod namin na subject.

“Bakit naman? Ano ba yung susunod na subject natin?” tanong ni mokong na ikinarolyo ng mata ko.

Hindi ko alam kung seryoso ba talaga ito sa pag-aaral ko sadyang talagang nagbabantay lang ito sa akin. Sana nag-apply siyang Security Guard ng University baka matanggap ko pa ang pagiging chill niya.

“Is it Figure Drawing right?” tugon ni Lyle na ikinatingin ni Nico dito.

“Huh? Ngayong araw ba yon? Anong petsa ba ngayon? Naku naman hindi ko nadala yung mga drawing instruments ko” sabi ni kumag.

“If you want, I can lend you some of my extra pencil and pastels” mungkahi ni Lyle sa kanya na hindi tinanggap ni mokong.

“No thank you my Lexie will let me borrow his precious pencils and pastels” sabi ng kumag sabay akbay sa akin. Na agad kong tinanggal ang mga kamay nito.

“Huwag na at baka babaliin mo na naman… akala naman niya kidali bumili ng required na brand eh sobrang mahal non” anang sabi ko rito na ikinalungkot ng kanyang itsura.

Hindi ko nakayanan ang mga ginagawa ni Nico tulad ng pagpapacute dahil hindi bagay sa kanya. Para siyang bading.

“Di ba pinalitan ko naman iyon? Limang piraso pa nga eh bakit ayaw mong magpahirap eh galing naman din iyon sa akin” pagmamaktol ng kawawang bata.

“So nangunguwenta ka na ngayon sa ibinigay mo? Huwag kang mag-alala at ibabalik ko sa’yo lahat” sabi ko rito na mas lalong ikinalungkot ng kanyang itsura.

Ang totoo naman niyan ay ipapahiram ko naman talaga sa kanya iyon dahil alam kong makakalimutan niyang dalhin ang mga gamit niya. Ulyanin na kasi kaya parating nakakalimot o sadyang may ginawang kabalastugan ito lalo na at parating matagal itong lumalabas ng banyo.

Hindi na ako lumipat pa dahil nong nagpasama ako kina Jandi at Cloudi na maghanap ng dormitory within sa campus ay lahat ay pinanghihinalaan nila akong babae kaya sa huli napapayag akong tumira kasama si Nico pero may mga kuwarto kami.

“Okay everyone settle down… today we will be having a new figure to draw…” dada ng propsora namin.

Napatingin ako sa malungkot na itsura ni Nico dahil natatakot itong sa guro namin, nong huli kasi ay napagalitan ito dahil hindi na naman nagdala ng drawing instruments kaya hito ako dinalhan na siya.

“…but we have a problem since our model has run to an errand and I’m afraid I couldn’t find a volunteer to replace him on time… so I think to ask somebody in this section to volunteer to be our model to be sketch… anyone from this section?” tanong ng propesora namin na ikinatahimik ng karamihan.

May ideya na kasi kami sa gagawin dahil sinabihan kami ng ibang section na guguhit kami ng hubad na lalaki. Wala namang mali doon dahil iyon naman ang sentro ng subject na ito. Figure Drawing. Mga tao at bagay talaga ang iguguhit namin dito.

“Am Ma’am… yung magmomodelo ay hindi na gagawa ng plate?” biglang tanong ng katabi ko.

“He will still need to draw Mr. Gonzaga… if he had a spear time to draw but I’m giving an extra point for someone who will volunteer” tugon ng guro namen.

“Okay Ma’am I will do it…” lakas loob na sabi ni mokong at nagmartsa sa harapan namin at naupo sa mataas na silya. “Lex, ayusin mo pagdrawing sa akin ah?” dagdag nito sabay kindat sa akin.

Kinantyawan pa ako ng mga kaklase ko dahil rito. Napuno tuloy ako ng panunukso ng pakiramdam kong uminit ang pisngi ko dahil dito.

Ayon na nga pumosisyon na sig ago at ginaya yung statue ng Discus sa pinakita sa Art History namin. Pero habang nagpo-posing si Nico ay pinigilan ito ng guro namin.

“Not like that Mr. Gonzaga but try to relax and calmly set on the high chair” sabi ng propesora namen kay Nico na ginawa naman nito agad. “… and kindly take off now your cloths Mr. Gonzaga” dagdag ni Ma’am na ikinalaki ng mata ni Nico.

“Maghuhubad ako Ma’am?” turo niya sa sarili na ikinatango ng guro namen.

Nasapo ko na lamang ang ulo ko dahil parang wala talaga itong ideya sa gagawin niya at talaga namang wala siyang muwang sa ganitong bagay. Nong huling sketh na mga prutas namin na nasa baskt ay yung kanya ay gawa ng isang kindergarten.

Halos mapatili lahat ng babae na nasa loob ng silid nang magtanggal na si Nico ng damit pang itaas. Halos hindi sila magkandamayaw sa nakikita nilang kahubogan ni Nico. May pinagmamalaki naman siyang katawan talaga at hindi maitatanggi na maganda. Pero hindi katulad ng sa kanya.

Saglit akong natigilan sa huling binaggit ng aking isipan. Agad ko itong iwinaglit sa aking isipan at tinuon ang pansin kay Nico na nagtanggal ng kanyang pantalon at tanging boxer na lamang ang nananatili sa kanyang katawan.

“Pati ito Ma’am” turo niya sa kanyang hapit na boxer brief.

Nag-iwas na lamang ako ng tingin sa kagagohan ni mokong. Ewan ko ba kung nagiisip ba talaga siya.

“Yes please…” tili ng isang maarte kong kaklase na babae.

“Go Nicholo” hiyaw pa ng iba.

“Ito talaga ang pinakahihintay ko eh” sambit ng baklang kaklase ko na sobrang makatili at makahiyaw kulang na lang ay magdiwang siya sa loob ng silid dahil sa nasagot na ang kanyang panalangin.

Akmang tatanggalin na ito ni Nico nang pigilan siya ni Ma’am at inabotan ng bathrobe. Nadismaya ang lahat ng kababaihan at sangkabaklaan dahil dito.

“Now you do this pose then after we will start… okay ready everyone, I want you all to get the right figure of Mr. Gonzaga.” Sabi ni Maam at tumingin ito kay Nico na nagtanggal ng pinakahulihang saplot niya sa katawan. Kung nagtanong siya sa gagawin niya talaga ay baka nailigtas pa niya ang sarili niya. Pero si gago parang ginaganahan.

Pagkabagsak ng brief ni Nico sa sahig at napatili ulit ang lahat na agad sinita ng aming guro. Nagsimula kami ng pumosisyon na si Nico.

Naging abala ang lahat sa pagkuha ng pigura ni Nico para idrawing sa kanilang mga output. Mataman ko ring ginuhit ang kanyang pustora hanggang sap inakahulihang detalye ng kanyang katawan. Wala akong pinaglagpas.

“The light contrast, Ms. Vilbar” anang turo ng guro namin.

“Don’t forget the details Mr. Castro”

“The position…”

“The figure of the body…”

Lahat ay nagugulantang sa mga sinasabi ng propesora namin habang patuloy niyang tinitignan ang mga gawa ng estudyante niya. Habang ako ay inigihan ang aking ginagawa at sinunod ang mga sinasabi ng aming guro.

“Great work Mr. Fuentes…” puri ng propesora namin kay Lyle na nasa tabi ko lang.

Mas lalo ko pang inigihan ang aking ginawa dahil ang lapit lang ni Maam sa akin at hindi nga ako nagkamali ng maramdaman ko ang presensya niya sa aking tabi. Nagdadasal ako na hindi niya mabigyan ng masamang impresyon.

“ What a masterpiece, Ms. Creer. Just what I expected from you“ anang sabi ng propesora namin nang makita ang ginuhit ko.

“Talaga gwapo ba ako jan Lex? Patingin nga” sabat ni Nico na biglang tumayo sa kanyang kinauupoan.

Halos lahat ay napasigaw at napahiyaw nong makita naming ang kabuoan ng kanyang katawan. Agad akong nag-iwas tingin dito dahil hindi ko inakala na makakakita na naman ako ng ganoon.

“O M G! Nicholo!!!” tili ng babae.

“Ahhh heaven na ba to sis?” pagsisigaw ng kaklase ko ng bakla.

“Ang daks pala ni Kuya Nico” anang sabi ng iba habang yung iba ay tinatawanan siya.

Saka lang natinguha ni gago na hubo’t hubad siya kaya dali niyang tinakpan ang sarili niya. Nasapo ko na lamang ang mata ko ng mga palad dahil sa pagiging pabaya ni Nico minsan. Halos lahat ay hindi magkandamayaw sa nasaksihan habang ako ay hiyang-hiya sa ginawa ng kaibigan ko.

“You’re so reckless, Nico” sambit ni Lyle nang naglalakad kami sa Hall Way palabas ng college namen.

“Nakalimutan mo bang wala kang salawal? Napahiya ka pa tuloy” sabat ko.

“Tsk. Ano bang dapat ikahiya ko eh may ipagmamalaki naman ako” natatawa nitong sabi sa kagagohan na ganyang ginawa.

Napailing si Lyle dito habang ako ay nagbitaw ng isang malalim na buntong hininga.

Pati sa labas college ay pinagtitinginan kami pero itong kasama namen taas noo kung magmartsa sa maraming tao. Sigurado pa naman akong may nakakuha ng litrato non.

“Sa susunod uli Lyle… pahiram ako nong charcoal pencil mo” sabi ko rito bago ito magpaalam sa amin. Balak ko kasing gumawa ng iilang sketch para maging bihasa na ako. Lagi rin kasi akong nagpapractice kaso kulang ako sa iilang kagamitan kaya parati akong nanghihirap kay Lyle kaso kompleto ito.

“Bakit pa? Puwede naman kitang bilhan non?” hirit ni Nico sa kabilang dako ng kanyang sasaktan nakadungaw sa amin.

“Mahal ang isang set non” tugon ko rito.

“What shade Lex?” tanong nito sa akin.

“Maybe yung 4 at 8” sabi ko rito na agad niyang ikinatango.

Pagkapasok ko sa loob ng sasakyan ni Nico ay biglang kumatok si Lyle sa bintanang salamin kaya agad koi tong ibinaba.

“Maybe I will get it to you later in your condo… may ibibigay rin kasi akong excuse letter coz I will be flying sa State by this weekend at baka matagalan ako” anang sabi nito sa akin na ikinatingin ni Nico dito.

“Anong meron?” sabat ni Nico sa usapan.

Napatingin ng bahagya si Lyle sa akin na parang ayaw niyang magkamali ng sasabihin. Hindi naman sa alam ko kung sino ang pupuntahan niya pero bakit biglaan naman.

Wala ng sinabi si Lyle maliban sa pribado talaga yung pupuntahan nila. Ayaw ko na rin maki-esyoso dahil alam kong wala naman akong dapat alamin pa.

Agad akong pumasok sa kuwarto ko nang may itinanong si Nico sa akin. Oo, nasa iisang bubong kami dahil hindi ko natagalan ang sa Dormitory dahil halos lahat ng kasamahan ko ay naiilang sa akin. Kahit nap ag-apply ko ay halos ayaw ng tanggapin ng adviser dahil sa hindi sila makapaniwala sa lalaki ako.

Hindi ako nagtagal sa Dormitory at parang halos dalawang buwan lang bago ako muli bumalik sa puder ng Nico. Kinantyawan pa ako ng gago dahil hindi ako nakinig sa kanyang sinabi.

“Anong ulam ang gusto mo Lex?” tanong nito sa akin.

“Kahit ano, hindi naman ako pihikan” tugon ko rito bago ako tuloyan pumasok sa kuwarto ko at nahiga sa kama dahil sa pagod.

Gusto ko sanang matulog saglit pero hindi ako dinalaw ng antok kaya ang ginawa ko ay nagbukas ako ng social media. Halos mapuno na naman friend request ko sa daming uma-add sa akin pero hindi ko na lang pinapansin dahil ayaw ko namang mag-ignora at baka ano pa isipin nila.

Habang tinitignan ang feeds ko ay dumapo ito sa isang litrato na labis kong ikinahabag.

“Neil?” sambit ko sa taong nakikita ko sa phone ko.

May bitbit itong batang lalaki na sobrang kamukha niya. Mula sa kanyang mata, ilong at labi ay talagang nakuha ng bata.

Pumasok naman sa isip ko na ito na ata yung anak nila ni Yonice dahil pansin ko ang pagiging Moreno ng bata. May kung anong kirot sa damdamin ko nang maalala ko yung araw na nalaman kong nabuntis niya si Yonice. Isa iyon sa pinakamasakit na sandali ng buhay ko. Yung sakit ay halos tumagal kung hindi lang muling tumibok ang puso ko sa isang tao. Pero pati iyon ay hindi pinalagpas na mawala sa akin.

Chapter 78

Chapter 78

Neil’s POV

Halos isang taon na ang lumipas at sa loob ng panahon na yon ay wala na akong narinig mula kay Lyle kundi ang isang mensahe lamang na tuloyang ikinadurok ng damdamin ko. Ilang beses ko siyang kinontak at parating gumagawa ng paraan para man lang makausap ko siya tungkol dito pero parati akong nabibigo. Nangako ako sa kanyang babalik ako sa piling niya matapos kong ayusin ang gusot na ginawa ko pero maski ako ay wala ng matatakbohan sa responsibilidad na aakibat sa akin.

Napakasakit sa akin na ikasal sa isang taong hindi ko naman mahal pero wala ng mas masakit ng iwanan na niya ako ng lubosan.

Flashback…

Isang buwan makalipas nang makita na namin ang kakambal ko at loob ng buwan na iyon ay mas lalo ko siyang nakilala. Naging malapit kami sa isa’t-isa na hindi ko lubos inakala. Lahat ng mga hilig at gusto namin ay talagang magkapareho.

Talaga ngang magkakambal kami.

Isang araw ay pinatawag ako ni Daddy sa kanyang opisina para pag-usapan ang isang mahalagang bagay.

“Mr. Reyes has finally contact me regarding his daughter, Yonice pregnancy… they want your DNA sample as soon as possible”

diretsong sabi ni Daddy na ikinatigil ng mundo ko.

Para akong binagsakan ng langit at lupa sa narinig ko. Sa daming nangyari ay halos makalimutan ko na ang tungkol roon. Grabing kaba ang lumukob sa pagkatao ko sa nalaman ko at muling nanumbalik ang mismong araw na nangyari iyon.

Alam ko sa sarili ko na ako ang ama ng bata sa mismong umaga na nalaman kong ako ang kumuha sa puri ni Yonice.

“Hindi po ba masyadong maaga pa para diyan? Hindi pa nga po nakakalabas yung bata”

sabi ko rito na umaasa na sana muli ko itong matakasan pero wala akong nakikitang pag-asa sa mga tingin ni Daddy sa akin kung hindi isang dismayadong ekspresyon.

“Technology Neil… maaari nang ipaDNA test ang bata sa sinapupunan kung 9 weeks na ito”

sabi naman nito sa akin na tuloyang ikinaguho ng pag-asa ko.

Ayaw ko namang takbuhan si Yonice dahil kaya ko ang responsibilidad ngunit naalala ko ang pangako nila na kapag napatunayan na sa akin yung bata ay dapat kaming ipakasal ni Yonic at iyon ang hindi ko papayagang mangyari.

Kung kailan ko muling natamasa ang sarap ng muling magmahal sa taong handing maglaan nito sa akin ay panibagong pagsubok naman ang pumapagitna sa amin.

Walang naging imik si Lyle dito nang banggitin ko sa kanya ang paguusap namin ni Daddy at sobra akong nasasaktan sa ekspresyon na kanyang pinapakita. Ang sakit tignan ang malungkot niyang itsura na pati siya ay nawawalan ng pagasa.

Hanggang sa lumipas ang ilang linggo ay biglaan kaming lumipad papuntang sa States at hindi man lang ako nakapagpaalam kay Lyle. Pagkalapag ng eroplano ay agad ko siyang kinontak ngunit wala siyang naging tugon sa mga chats ko. Kinukumusta ko siya kay Tito Jess at sinasabi nitong maayos lang si Lyle pero sa dibdib ko alam kong tinatago niya ang hinanakit sa sarili niya.

Nagawa nga niyang ilihim ng kay tagal ang nararamdaman niya sa akin, paano pa kaya itong bigla akong nawala sa kanyang piling.

Nasa bahay kami nina Yonice sa States at kapansin-pansin ang paglaki niya ng kaunti lalo na ang kanyang tiyan. Habang pinagmamasdan ko ang babaing ito at kumukulo ang dugo ko dahil siya ang puno’t dulo ng lahat ng mga pasakit namin ngayon.

Pero kung tutuosin ay may kaunting nagbago sa aming lahat.

Nang iwanan ako ni Elex ay natanggap ko sa sarili ang nagawa kong kasalanan dahil halos noon ay laro lang sa akin ang pagkagusto. Minulat niya ako na kaya kong magmahal ng walang nakikitang kasarian at estado. Tinanggap ko sa sarili ko ang nagawa kong kasalanan na habang buhay kong pagsisihan na nasaktan ko ang isang taong aking nirerespito.

Nang naging mabigat sa akin ang pagtanggap sa lahat ay nakita ko ang totoong halaga ng pagkakaibigan dahil kahit marami na akong nagawang mali sa buhay ko ay naroon si Lyle para agapin at suportahan ako sa lahat ng bagay. Itinama niya ang mga mali ko at minulat ako sa pag-ibig na walang hinihinging kapalit.

“This is the result of the DNA Test and it shows that your son is the father”

anang sabi ng Mr. Reyes sa amin habang inaabot ang isang envelop kay Daddy.

Binuksan namen ito at talagang hindi ko na maitatago ang katotohanang ako ang ama ng dinadala ni Yonice. Alam ko naman na iyon pero hindi ko matanggap sa sarili ko na ganito ang mangyayari. Ang ipakasal ako sa taong hindi ko naman mahal.

“So are we keeping our promise Mr. Sandoval?”

nakangising sabi ng Mama ni Yonice.

Tinignan ko si Yonice at wala itong naging imik sa nangyayari, alam kong gugustohin niya rin ito dahil ito naman talaga ang matagal niyang plano. Ang mapasakanya ako. Pero saan pa ang paghahangad niyang iyon kung ni isa sa pinakahuling hibla ng buhok niya ay hindi ko gusto.

“Aren’t we making this a little bit in a hurry?”

malumanay sa sabi ni Daddy sa nagagalit na mukha ng mga magulang ni Yonice.

“Hindi ba’t ikaw ang nangmungkahi na ipapakasal ang mga anak natin sa oras na malaman nating siya talaga ang ama ng dinadala ng anak ko?”

medyo may galit na sa tuno ng boses ni Mr. Reyes.

Sandaling natigil si Daddy at napatingin sa akin bago muli ito humarap sa mga magulang ni Yonice.

“How about we do this after the baby is born?”

anang sabi ni Daddy na ikinatayo ng mga magulang ni Yonice.

“Hindi kami makakapayag na magluwal ang aming anak ng sanggol na hindi kasado ang mga magulang nito. Kahihiyan ito para sa amin lalo na sa anak ko, Mr. Sandoval”

asik ng Papa ni Yonice.

Kung talagang iisipin ay hindi naman na malaking bagay ito sa panahon ngayon pero alam kong may pinangangalagaan silang pangalan at ganoon rin kami. Ngunit mas mananaig ang karapatan ko na hindi muna sumang-ayon sa bagay na ito.

Sa huli ay walang nagawa si Daddy pero iginiit pa rin namin ang kagustohan kong hindi muna matali sa isang pang habang-buhay na responsibilidad. Hindi ko pa kaya at wala pa iyon sa isip ko.

Habang nasa byahe kami pauwi ay masinsinan akong kinausap ni Daddy.

“Alam kong mabigat na responsibilidad ito pero hindi kita pipilitin sa nais nila… sundin mo kung ano ang ikakasaya mo, andito lang kami ng kapatid mo”

ani nito sa akin na sobra ko na lamang ikinasaya dahil sa muli ay nakapag-usap kami ni Daddy ng tungkol sa personal na bagay.

Ngunit bigla ko namang naalala si Lyle at sa mga nagdaang linggo na hindi niya ako kinakausap. Gustohin ko man pero nararamdaman kong ayaw niya akong makausap. Nagkamali akong iwanan siya dahil akala ko mareresolba ko ito ng ako lang pero lalo lamang naging mahirap ang sitwasyon.

Pagkauwi namen ay agad akong nagkulong sa aking silid at pilit na kinokontak si Lyle pero kahit mga mensahe na pinadala ko ni isa ay hindi niya sinagot. Nadudurog na ang puso ko dito at ang hirap ng ganito na nasa malayong lugar ako at wala akong magawa para sa taong mahal ko.

“Ayos ka lang?”

tanong ng kakambal ko ng pansin niya ang pagiging matamlay ko nitong mga nagdaan.

Tumango ako dito bilang tugon at tumabi ito sa aking pag-upo.

“Nahihirapan ako na nakikitang nahihirapan ka din Neil…”

anang sabi ng kakambal ko sa akin na pinapagaan sa akin ang sitwasyon.

“Wala akong magawa eh… ni ayaw niya akong kausapin”

halos mabasag na ang boses ko nang sabihin ko iyong dahil sa napapaiyak lamang ako tuwing naiisip ko ang sitwasyon namen. “

Bakit? Ikaw ba hindi ka rin ba nahihirapan sa sitwasyon niyo ni Elex?“

ngayon ay siya naman ang natahimik ngayon sa naging katanongan ko.

Sinabi niya sa akin na nagustohan niya raw si Elex talaga. Pero sadyang mailap sa kanila ang Tadhana ng pilit silang ilayo sa isa’t-isa. Nalaman ko rin sa kanya na hindi kami magkadugo ni Elex at nagsisisi siya na hindi pa siya lumaban para sa kanila.

HANGGANG sa dumating ang araw na kailangan ko ng gumawa ng desisyon para sa ikapanatag ng lahat. Niyaya ko na nang kasal si Yonice ayon na rin sa kagustohan ng mga magulang niya. Wala na rin akong magawa pa para sa amin ni Lyle dahil kusa na rin siyang bumitaw para sa amin.

Isang umaga nagising ako at nakatanggap ng mensahe galing sa kanya na naglalaman na nakikipaghiwalay na siya sa akin. Sobrang kung ikinalugmok sa kalungkotan ang mismong araw na iyon at wala araw na hindi ko iniyakan ang mensahe niya lalo na at paulit-ulit ko itong binabasa.

Isang pribadong kasalan ang naganap sa amin ni Yonice sa husgado. Kahit ito na lang muna daw sa ngayon at least dala na raw niya ang apelyido ko ang ng magiging anak namen.

Dumating ang kabuwanan ni Yonice at nagluwal ito ng isang napakalusog na batang lalaki. Ako ang nagbigay sa kanya ng pangalan na Ezekiel dahil siya na lang ang nagiging lakas ko para mabuhay. Pinaubaya ko na ang sarili ko sa puong Maykapal at ang anak ko ang binigay nilang lakas ko para magpatuloy pa sa buhay ko.

…end of Flashback

“Zeke, you will behave with Nanang Milda” bilin ko sa aking anak dahil may importante kaming lakad nila Daddy at Rain.

“Okay Daddy, Zeke behave” tugon ng anak ko na nakipaglaro kay Manang Milda.

“Hijo, kailan ba matatapos ang klase si Yonice? Para matulongan ako sa pagbabantay nitong bata, ang hirap pa naman intindihin ang English nito” anang sabi ni Manang.

Bahagya akong napatawa sa sinabi ni Manang dahil hindi pa ito sanay dito sa States. Ni ayaw nitong lumabas ng bahay dahil ayaw makihalobilo sa mga Amerakano. Isang taon na si Zeke pero nakakapagsalita na ito dahil na rin sa parating tutok lahat ng tao sa kanya. Mula sa mga Lola at Lolo sa tuhod, sa mga magulang namin ni Yonice at kay Rain na parati itong kasama.

Nagpaalam ako na dadalo na sa pinakahihintay na araw namin. Ang araw na pag-iisang dibdib ni Daddy at Tito Jay. Sa dami ng nangyari ay halos ma-delay na ang kanilang plano pero nagpapasalamat ako dahil masugid na naghihintay si Tito kay Daddy. Ngayon masasabi kong tunay talagang mahal ni Tito si Daddy.

Habang nagmamaneho sa venue at nakatanggap ako ng mensahe sa kakambal ko.

‘Good luck…’ nagmura ako sa isip nang mabasa ko ito.

Napaismid ako sa nabasa ko dahil alam kong kinakantyawan ako nito dahil sa muling pagkakataon ay makikita ko na ang taong kay tagal ko ng hindi nakikita. Hindi ko alam na sa mismong araw na tulad nito siya mapapapunta dito.

Pagpasok ko sa loob ng venue ay lahat ng bisita ay naroon na at nakita ko si Rain na katabi sila Lola at Lolo pero sa unahan naman ng mga upuan ay ang taong pinangungulilaan ko ng kay tagal sa mga taon na ito. Hindi siya nawala sa isip ko kahit kailan man.

“Oh I’ve been waiting for this very moment to happen and now here they are exchanging vows” ani ni Lola ina ni Tito Jay at halos maiyak na nong magsalitan na sila Daddy at Tito Jay ng mga panata sa isa’t-isa.

“Where is my apo pala Neil?” tanong ni Lolo nang makalapit ako sa kanilang inuupuan.

“Nasa bahay mo Lo, mamaya kukunin ko pagkatapos nito” t ugon ko rito na ikinatango ng dalawa at masayang muling nakinig sa mga panata nila Daddy.

Habang nakikinig ay biglang may binulong si Rain sa akin.

“What took you so long? Don’t make an excuse about Ezekiel…” sabi nito na ikinapungay ng mata ko dito.

Ngumisi si gago sa pangagantyaw sa akin dahil sa pagpapakita ng dati kong nobyo na halos isang taon ko nang hindi nakikita. Hindi ko na lang pinansin dahil ayaw kong sirain nito ang magandang araw na ito pero hindi pa rin talaga ako nakaktakas sa kanya lalo na nong magdiwang na sa bagong kasal.

Hindi inaasahang magkatagpo ang landas namin nong at halos magkatitigan kaming dalawa. Ramdam ko ang sobrang pangungulila sa kanyang mga tingin sa akin at kung alam niya ay ganon rin ako sa kanya. Ngunit hindi ko inasahan nang bigla na lang niya akong lagpasan. Yung mga patalim na kay tagal nang nabaon sa puso ko ay nadagdagan lamang sa ginawa niya. Hindi na rin ako nakatiis at tinawag ko siya.

“Lyle, wait” sambit ko sa kanya na ikinatigil naman niya ngunit hindi ito lumingon man lang. “Can I talk with you for a moment?”

“I think there’s no more things to say but I’m happy with your decision Neil” sabi niya at ngayon ay tinignan ako.

Kumikirot ang dibdib ko habang nasisilayan ko ang mukha niya. Lahat ng parte sa kanya ay sobra kung pinangungulila. Mula sa kanyang magagandang mata na sa tuwing titigan mo ay malulunod ka rito. Mga malalambot na labi na kailan man ay hindi ko na mahahalikan pa.

“Yeah, thank you” hindi ko alam kung bakit iyon ang lumabas sa bibig ko pero ramdam ko na hindi na nararapat pa ang mga paliwanag. Sa tagal nang nangyari iyon ay alam kong tuloyan na niyang nilimot lahat at ang nakikita ko na lamang ngayon sa kanyang mga tingin ay pakikisimpatya sa maling pag-ibig na nangyari sa amin.

Chapter 79

Chapter 79

Elex’s POV

Limang araw nawala si Lyle pero pagbalik niya ay sobrang laki ng kanyang pinagbago. Ni hindi na siya nag-aayus tulad ng laging kong hinahangaan sa kanya. Kilala ko siya bilang isang stylist na tao at parating maaliwalas ang kanyang dating sa maraming tao. Pero ngayon kapansin-pansin sa kanya ang pagbabago mula nang bumalik siya ng States.

Gusto ko siyang tanongin pero pakiramdam ko hindi pa ito ang tamang oras para doon. Nasasaktan ako bilang isang kaibigan pero hindi ko siya pipilitin na magsalita kung hindi pa niya kaya.

“What is this Mr. Fuentes? It’s almost time but you haven’t sketch anything yet” anang sabi ng aming propesora sa Figure Drawing.

Nababahala na ako sa pinapakitang pagkawalang gana ni Lyle sa iilang subjects namen.

“Ma’am he will be making up the class, medyo hindi kasi maganda ang pakiramdam niya” agad ko na sabi rito para hindi na mapag-initan ng ulo si Lyle.

“Elexis, your friend is showing idleness in my class and if he don’t to do anything I want him to do then better drop the subject before the Midterm… don’t let me compute fail grades” tugon nito sa akin na ikinasindak ko rin dahil ngayon ko lang nakita ganitong magalit si Ma’am.

Buti na lang at tumunog na ang bell kaya makakatakas kami sa init ng ulo ng aming propesora. Agad ko na ring tinulongan si Lyle sa paglilipit ng mga gamit niya at sinabayan namin ito ni Nico palabas.

Pansin pa ang pagiging mas matamlay niya sa nagdaang mga araw at hindi na nagpapakita ng kagalingan sa mga klase namin na lagi naman niyang ginagawa. Kaya nabuo ang desisyon ko na kausapin na siya tungkol dito dahil hindi ko makayanan na nakatayo lang dito at walang ginagawa para sa kaibigan ko. Tinulongan na rin ako ni Nico dito.

“Lyle, you can tell us your problem, we are here to hear you out” simula ko dito na kanyang ikinatingin sa amin na nakukunwari na nagbabasa ng libro kahit hindi naman.

“Oo nga bro, better spill out that or you will grow wrinkles” biro ni Nico na sinapak ko sa kanyang balikat na kanyang ikinahiyaw ng makalakas na umalingawngaw sa tahimik ng library kaya na nasita pa kami.

“Laki mong tulong ano?” asik ko dito sa kagagohan nito.

“You’re welcome” sarkastiko nitong tugon habang hinihimas ang kanyang balikat na sinapak ko. Akmang sasapakin ko pa ito ng binantaan niya ako. “Sige uungol talaga ako…”

Inirapan ko na lang ito dahil kakit kailan hindi ko talaga maasahan ang isang ito.

“Nothing to worry Lex, I’m fine…” sabi ni Lyle ng tinignan ko ito.

Huminga na lamang ako ng malalim dahil hindi ko mapapakanta ang isang ito. Umiling na rin si Nico sa akin na nagpapahiwatig na huwag na munang pilitin si Lyle na magsalita pero hindi ko makayanan na nakikita ang kaibigan ko na ganito at wala akong magawa.

“HAYAAN mo muna kasi… malay mo ayaw pa talaga sabihin nong tao yung problema niya, mas nakakadagdag ka pa lalo dahil pati ikaw poproblemahin na rin niya” may punto sa sabi ni Nico na ikinagulat ko kaya nasapak ko na naman ito . “Aray! Ano na naman ginawa ko?”

“Wala… nang gigil lang ako kasi ngayon ka lang may sinabing matino” tugon ko rito sabay irap at naglakad papasok ng kuwarto ko.

“Buti na lang talaga hindi mo na ako sinagot kasi bugbog-sarado ako sa’yo” biro nito na ikinaliit ng tingin ko sa kanya na ikinangisi lang ni gago.

Hindi ko na lang ito pinansin at sinarhan ito ng pinto. Nagbihis ako saglit saka sumalpak sa higaan para makapagpahinga muna. Lumabas lang ako nang tawagin ako ni Nico para kumain.

“Wow ang sarap mo talagang magluto ng instant…” pabiro kong sabi dito na ikinasama niya ng tingin sa akin.

“As if namang marunong kang magluto?” sabi nito na ikinabuntong-hininga namin dalawa kasi wala talagang marunong magluto sa amin.

Nakakain lang kami ng matino kung andito sila Cloudi at Jandi pati na rin si Lyle kasi sila lang naman yung marunong magluto habang kami ni Nico ang kawawa.

Habang kumakain ay may kumatok naman sa pinto ng condo ni Nico.

“May bisita ka?” tanong ko dito na ikinailing niya.

“Akala ko nga sa’yo eh” tugon nito.

“Pagbuksan mo oy”

“Hala! Makautos parang siya yung matanda sa amin” pagmamaktol nito at wala itong nagawa dahil hindi ko ito pinansin at nagkunwaring kumain.

Pagkarinig kong bumukas ang pinto ay agad dumako ang tingin ko doon at laking gulat ko ng makita si Lyle. Pula ang mukha na parang nakainom.

“Hey guys… wanna have some drinks?” sabi nito sabay yugyog sa mga dala ng lata ng beer sa eri.

Lango na sa alak itong dumating kaya wala kaming nagawa kundi ang paupoin ito lalo na at halos matumba na ito nang sinubukan nitong maglakad. Agad namin siyang pinaupo sa sofa.

“Lyle, what happened?” tanong ko dito nang makaupo na ito sa sofa.

Hindi ako nito sinagot at kumuha lang ito ng can beer at inabot isa-isa sa amin ni Nico at sa kanya at nilagok ito. Napatingin ako sa bitbit na beer dahil hindi naman ako umiinom at alam kong mahina ako rito pero nakita pa lang yung dala ni Lyle ay parang hindi namin ito mauubos.

“Lyle sabihin mo na sa amin ang problema mo para matulongan ka man lang namin. Nahihirapan din kami na nakikita kang ganito” sabi ko rito pero wala ulit toing naging imik at tumungga lang ng beer bago ito nagbukas ng panibago.

Tinignan ko si Nico na wala ding ginawa kung hindi ang uminom na rin kaya sinabayan ko na lang din sila. Unang beses kong nakatakim ng beer at ang sama ng lasa talaga.

“His finally happy…” sabi nito na ikinatingin ko sa kanya.

Akmang itatanong ko sana kung sino pero nakita kong seninyasan ako ni Nico na huwag munang gambalain si Lyle lalo na nong umiiyak na ito.

“I thought its right to finally let him go, after all, he’s the one who let go first. When I heard about it from Papa that he was going to marry Yonice, I knew I was the one who’s keeping him from doing that so I let him be. I thought he would fight for us but after a week I just got this news that he finally did marry Yonice for the sake of the baby” dinig ko ang pagkabasag ng mga salita ni Lyle habang sinasabi niya ito sa akin.

Grabing pagkagulat ang naramdaman ko nang isiwalat niya sa akin ang mga ito. Hindi ko lubos akalain na may namamagitan sa kanila ni Neil. Pero may malaking katanongan sa akin kung paano ito nangyari. Kailan at bakit.

“And I’m sorry Lex, for making it worst to you… I can’t tell you this because I was afraid that you’re going to reprove me. Chide me for not letting Neil to fight for you again… I was selfish Lex please forgive me…” sabi nito at biglang lumuhod sa aking harapan. “Please forgive for being a terrible friends coz I love him… I love Neil for a long time…”

“Please Lyle don’t blame yourself… it was all Neil’s fault after all” sabi ko para man lang malubag ko ang damdamin niya pero kahit ako ay hindi makapaniwala sa kanyang sinabi ngayon.

“No Lex… it was me all along, I made an agreement with Yonice that time when something happened to them with Neil and my plan all along was just to use Yonice for her to get Neil away from you but it turns out to be that I was the one fell with my own trap… I’m sorry Lex”

Nang marinig ko ngayon ang paliwanag niya at ang naging dahilan ng mga pasakit ko ay lubha akong nasaktan. Unti-unting nanumbalik sa akin ang lahat simula nong araw na nalaman kong may nangyari sa kanila ni Yonice.

Lahat ng masasamang alaala ay nanumbalik sa aking isipan, pati na rin ang sakit at hapdi na nabigo kong pag-ibig ay lumukob sa akin.

“I’m sorry Lex I was selfish…” sambit nito.

Mariin akong napapikit dahil pilit kong kinukubli ang mga namumuong luha sa akin. Napaigting ako ng aking panga dahil tinitiis ko ngayon ang sakit.

“Paano niyo nagawa sa’kin to? Anong nagawa ko sa inyo?” hindi ko na napigilang maiyak nang itanong ko iyon dahil kahit saang anggulo ay hindi ko makita ang dahilan kung bakit kailangan ko pang masaktan.

“I’m sorry…” sambit nito na ikinailing ko dahil hindi iyon ang dapat kong marinig pero tama na siguro ang pagpapatawad para isipin ko naman ang nadudurog ko na puso.

Agad akong tumayo at tumakbo sa aking kuwarto, sa pagsara at pagkandado ko rito at ang pagbagsak ng mga luha ko. Nawalan ako ng lakas at napaluhod sa sahig dahil hindi ko makayanan ang sakit. Napatakip ako ng bibig dahil sa humahagulhol na ako ng iyak.

Kahit anong paliwanag ko sa isip ko na nagawa nila iyon sa pagmamahal nila sa isang tao ay hindi ko makita ang dahilan kung bakit pati ako ay kailangan nilang saktan.

Ang sakit… hindi ko makayanan yung sakit.

Ano ba ang nagawa ko para masaktan ako ng ganito?

[A/N]: Hindi ko kinaya ang isang ito matagal ko ring pinag-isipan bago ko pinalitan ang lines dito about Lyle na naging puno’t dulo ng lahat… sorry to disappoint you all pero i have a bigger and bigger plan about the ending… 21 chapter to <3 lovelots beh

Chapter 80

Chapter 80

Rain’s POV

Ngayon ko lang natinguha na sobrang ikili lang pala ng panahon na ibinigay sa amin. Para lang silang halik sa hanging ang pag-ibig na sandali lang nabuhay sa mga puso namen ngayon, isang panandaliang daplis ng sandali na pinadama lang sa amin at hito ako nagdurusa ang damdamin ko na nadudurog.

Lubha na akong nasasabik na makita siya. Gusto kong maranasang bumalik sa mga halik sa labi at piling niya. Kung maaari lang huminging ibalik pa yung pag-ibig naming natagpuan dalawa yung may nakikita pa akong araw bago naglaho ang liwanag nito na tuloyang ikinabagsak ng aking mundo sa pagkawalay ko sa taong pinapangarap ko.

Hindi ko na yata talaga mapanatili ang lahat dahil naubos na ang oras at ang mga luha ay natuyo na dahil nauunawaan ko ang lahat na masasaktan lang ako sa tuwing maaalala ko. Ngayon ay wala na ako doon sa piling niyang wala ng karampot na pag-asa. Hingin ko man sana na magkaroon pa ng isang pagkakataon na ibalik yung kahapon nung kami lang dalawa at dahan-dahan kong papawiin sa kanya ang sakit.

“Lex…” sambit ko habang tinitignan ang kanyang bagong kuhang larawan ni Lyle.

Walang pinagbago ang kanyang itsura at para lamang akong nahuhulog sa kanya. Sa bawat araw na dumaan ay hindi siya nawala sa isip at puso ko at hanggang ngayon pinanghahawakan ko ang pag-ibig ko sa kanya kahit wala nang pag-asa.

“How long could you stare his picture?” anang tanong ng kakambal ko sa akin.

“I’m wondering who’s making him this sweet genuine smile… not those obscure smiles that I always kissed… “ may pait sa tuno nang boses ko nang banggitin ko iyon. Napatingin ako sa mga labi nito at sadyang masasakit lang din na alaala ang bumalik sa akin. “Bitter and sweet lips, that’s what I always tasted…”

We both know now who’s the root of all this turmoil and it was such a pain for Neil to know that Lyle did this to us all. It was a dumbfounding moments and we are not expecting that time Lyle could spill out that heartbreaking truth. My twin decided to never take a contact to those people he left, only that it will brings loneliness.

“All along… Lex is the one who’s hurting the most” Neil suddenly uttered.

Napakasakit nga ng dinaranas niya ngayon dahil siya ang na-iipit sa lahat ng ito. Habang iniisip ko pa lang iyon ay para na akong sinaksak at sa puso ko bumaon ang pinakamatulis na balisong na dulot ng pasakit ni Lex. Hindi niya dapat maranasan ang lahat ng ito.

Nahihinuha ko ang lahat at parang lutang ang isip ko at tela yung katawan ko ay namatay dahil namamanhid ito. Gusto kong tapusin ang paghihirap namin pero distansya naman ang humahadlang sa akin. Hindi ko na makayanan ang lahat ng ito at gusto kong puntahan at yakapin siya ngayon.

Natigil kami ni Neil sa masinsinan naming pag-uusap nang bumukas ang pinto ng kuwarto nila at lumabas si Zeke doon na nagkukusot ng mata. Nang makita kami nito ay angtatakbo ito kay Neil at yumakap ng mahigpit.

“Dada, why you look sad… Mama is sad too. You two fight again?” anang sabi ni Zeke na ikinabahala namen.

Sobrang tagal na rin pala dahil ito na ang anak ni Neil, lumalaki na at nagkakaroon na ng muwang sa mga nangyayari sa kanyang palibot.

Saglit na napatingin si Neil sa akin dahil sigurado akong naghahanap ito sa akin ng masasabi niya sa kanyang anak kaya ako na ang sumalba sa kanya dahil nakaawa rin ang pamangkin ko na hindi pa sigurado ang pamilya. Ang saklap nito dahil kailangan niyang maranasan ang ganito sa murang edad. Hindi na talaga kasi magkasundo si Yonice at Neil na parating nauuwi sa pagtatalo.

“Hey, wanna grab ice cream with me?” sabi ko dito na ikinasilay ng tuwa sa mukha ng inosente kong pamangkin na nawala na sa kanya ang katanongan para sa ama.

“I want macha…” nagsisigaw niyang sigaw at nagtatalon na lumapit sa akin.

“I will be taking care Zeke for now…” paalam ko dito.

“Thanks bro…” wala sa sarili niyang sambit.

Agad na kaming umalis ni Zeke para maghanap ng makakain. Dinala ko siya sa malapit na convenient store at doon kami kumain. Habang inaaliw ko siya sa Central Park ay biglang tumunog ang phone ko at nong makita ang nakarhistro na pangalan ay sinagot ko na lang ito kahit labag sa kalooban ko.

“Yes Yonice?” tugon ko dito.

“Is that Mommy?” biglang sabi ng pamangkin ko nang marinig nito ang pangalan ng Mommy niya, ngumiti na lamang ako dito at tumango. “Can she come here too?”

“Is Zeke with you?” agad na untag nito sa akin nang marinig ang boses ng anak.

“Yes, why?” tugon ko.

“Where are you two?” mabilisan niyang tanong.

“Here in Central Park” sagot ko.

“Okay, I will be there in a moment” sabi niya.

Hindi na ako nakaalma dahil agad niyang pinatay ang tawag. Nasa malapit lang pala siya kaya agad niya kaming napuntahan.

“Thank you for always taking care of Zeke” pasalamat nito habang naglalakad kami malapit sa may lawa.

“Don’t mention it” tugon ko rito at tinignan ang pamangkin ko na naaaliw sa kanyang bili ng balloon “…it’s the best thing I could do for my nephew” dagdag ko.

“No I mean it” bigla niyang sabi at humawak sa aking braso na ikinatingin ko sa kamay niya at huli sa kanya na masinsinan akong tinitigan. “You always there for my son even Neil sometimes being stubborn and always give him to someone to take care of, Zeke.”

“No, don’t say that… he’s a little bit out of his pace these past days…” sabi ko dito na ikinailing niya.

She hissed to what I say. “He’s just making some excuses but I know better…” sabi nito at biglang naiiyak at sumumsob sa katawan ko. “I know he still love that person… I thought when he asked to marry me, he finally love me but days past and I felt our relationship is getting toxic… he never loved me in the first place” she cried.

Napaigting-bagang ako dahil sa kanyang sinabi dahil nararapat lang naman siyang saktan ng kakambal ko dahil sa ginawa niya. Kailangan pa nilang manakit ng tao para sa kanilang pansariling interes at ngayon nagdurusa yung tao sa kanilang ginawa.

I immediately shove her off the moment I saw Zeke make glance to us when he picks stones to throw on the water.

“Better not to let Zeke see you’ve been emotional now… talk to Neil, it’s the best way to resolve this. Please Yonice, for Zeke’s sake” sabi ko dito at daling pinuntahan si Zeke para sabayan ito.

I have nothing to do with their problem; I’m only here because I have nothing left back in Esperanza.

Nang makauwi kami ni Zeke ay nagulat ako nang makita si Daddy at Tito Jay. Kadalasan ay gabi na sila umuuwi.

“Why so early Dad?” tanong ko dito.

“It’s Neil… he fly back to Manila” anang sabi nito at ako naman ang nagulat sa kanilang sinabi.

“When?!” ako naman ang nagtanong dahil walang sinabi si Neil na lilipad pabalik ng Pinas.

“Today when the banks notify me Neil gets money from my account…” dismayadong tugon ni Daddy.

“Daddy is gone, Papa?” biglang saad ni Zeke na nakikinig pala sa usapan namin.

Hindi kami nakasagot dito at nag-isip ako ng magandang sasabihin sa pamangkin ko para hini ito madismaya at malungkot sa biglaang pag-alis ni Neil.

“Maybe you talk about this matter… I’m going to get Zeke a snack” mungkahi ni Tito Jay na agad lumapit kay Zeke at kinarga ito. “What do you want to eat, little man?”

“I just eat with Uncle Rain… but I want ice cream again…” maligalig nitong tugon na ikinangiti ko.

Ako na ang nanghihinayang kay Zeke para maranasan ang isang sira na pamilya sa murang edad niya. Hindi ko rin naman masisisi si Neil dahil sa kanyang sinapit pero sana naman ay ikonsidera niya ang bata. Masyado pang bata si Zeke.

“We talk to my office…” sambit ni Daddy na ikinatango ko.

Pinaliwanag ko sa kanya ang nangyayari at sobrang pagkadismaya ang rumihistro sa kanyang mukha sa nalamang kuwento.

“Kailan man ay hindi talaga siya nag-iisip ng matino… ano na lang ang sasabihin ng mga magulang ni Yonice” sambit ni Daddy na napasandal sa kanyang swivel chair habang hinihilot ang kanyang noo.

Isa kasi sa mga Major Stock Holder ang mga magulang ni Yonice sa bagong tayong kompanya ni Daddy and he can’t afford losing one. Sadyang isang malaking kawalan kung uurong ang mga magulang ni Yonice. Ngayon ay nangangamba ako para sa kakambal ko. We can always get some help kina Lolo at Lola pero sadyang nahihiya na si Daddy sa mga tulong nila.

“Nahihirapan lang po siya ngayon…” sambit ko na alam kong parte ng sinabi ko ay para din sa akin. Nahihirapan din ako sa sitwasyon.

HALOS DALAWANG araw nawala si Neil at hinahanap ito ng anak niya pero nong bumalik naman ito ay hindi man lang ito makausap ng matino. Tela nawalan ito ng sigla pagkabalik kaya ako na ang kumausap nito.

“Care to tell me what happened?” sabi ko nang makapasok ako sa kuwarto niya.

Binalingan lang niya ako ng tingin bago ibinalik sa pagtitig sa larawan sa kanyang wallet. It was him and Lyle when they are young, they seem very close but now they are broken and apart.

“I don’t really know what happened…” he slightly laughed then suddenly cried.

Wala akong nagawa kundi ang lapitan siya at aluin.

“I really don’t know why I said that… I’m so cruel” sambit niya.

“Then care to explain why? I know I can’t help you but at least to ease your pains” ani ko dito na ikinailing niya. “I’m all ears Neil” dagdag ko na ikinatingin niya sa akin.

Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan niya bago siya nagsimulang mag kuwento.

“When I got there, I saw how it’s been so terrible for them too, especially Lex… his the one who’s suffering most from all of this but he still manage to forgive Lyle, only that he need to forget everything and I was shock when he tell me he still love me…” sabi nito at ngayon ay ako naman ang nagulat at nasaktan.

Napapikit ako ng mariin sa kanyang sinabi at para akong nilalagutan ng hininga sa sikip ng dibdib ko dahil sa sinabi ni Neil. Mas masakit pa sa araw na umalis siya at hindi na nagpakita.

Dahil sa sinabi nito ay agad na akong tumayo at lumisan dahil hindi ko makayanan ang mga isiniwalat ni Neil sa akin. Sobrang sakit na hindi ko makayanan at para akong mamamatay sa sobrang sakit.

All along, I was the one who’s been making fool to myself but no matter how the pain hurts me, I still love him. I love him since I say to myself that I’m going to love him, yet, it’s still painful to speculate things now, I already done my part. Hanggang dito na lang siguro ang lahat, mamaalam na ako sa pag-ibig na kailan man hindi pala dumating sa amin.

“Rain, wait… I haven’t told you anything yet” pigil nito bago ako tuloyang makalabas ng kanyang silid.

I just make a glance before I say… “I heard enough…”

[A/N]: Ito muna sa ngayon hehehehe promise update ako ng limang nito soon

Chapter 81

Chapter 81

Elex’s POV

Parang wala ng pinagkaiba sa akin ang mga nagdaang mga araw nang malaman ko ang dahilan ng mga sakit na aking nararamdaman. Hindi ko man makayanan pero pinilit ko ang sarili na hayaan na lamang ang lahat, total nangyari na at hindi ko na mababago pa. Sinaktan ako para sa mga pansarili nilang mga pangangailangan.

Iniisip ko pa lang ang mga ito ay labis na pagsisisi ang lumukob sa damdamin ko. Konsensya dahil kailangan ko ring manakit ng ibang tao na walang ibang ginawa kung hindi ang mahalin lang ako. Ang laki kong tanga para ipadama sa kanya ang pag-ibig na nong una pa lang ay para sa taong gusto kong kalimutan.

Ang sama kong tao.

Muli ay mga hikbi ang umalingawngaw sa loob ng aking silid. Walang araw na hindi ako umiiyak sa mga maling desisyon ko noon. Kung bakit hinayaan ko rin ang lahat na maging ganito. Kung tinanggap ko na lang na kailan man ay hindi kami para sa isa’t-isa ni Neil ay hindi ko na nasaktan pa si Rein.

Napakasama kong tao.

Natigil ako sa aking pag-iyak ng may kumatok sa akin. Wala namang ibang kasama ko sa unit na ito kundi ang may-ari. Pati siya ay hindi ko mabuksan ng pag-ibig ko dahil sa takot na itong magmahal muli.

“Lex?” katok nito sa akin.

Hindi ako sumagot at nagkunwaring matutulog na lamang. Kinailangan ko pa naman ding magising ng maaga dahil sa may pasok pa kami.

Narinig ko ang pagpihit ng siradora at ang pagpasok ng liwanag sa loob ng aking silid. Nakita ko ang anino nito pero nanatili akong nakahiga.

“Lex?” muling tawag niya sa akin.

Naramdaman ko ang paglundo ng kama ko at ang kamay na hinawakan ang ulo ko.

“Kung mananatili kang ganito ay maganda na sigurong tawagan ko na sila Tito…” sabi nito na agad kong ikinabalikwas ng bangon para sumbatan ito sa gagawin pero natigilan lamang ako nang makita ko ang mga malulungkot na tingin na kanyang pinupukol sa akin.

Alam kong nag-aalala lang naman siya pero hindi ko na nais na abalahin pa sila Papa at Mama. Marami na rin silang pinagdaanan at kay rami ng pagsubok na kanilang inilaban at ayaw ko pati ako ay kailangan pa nilang intindihin.

“Please, wag mo ng ipaalam sa kanila… ayaw kong mag-alala si Mama” sambit ko rito at nag-iwas ng tingin dahil hindi ko matagal ang kanyang paninitig lalo na at ayaw kong pagsimpatyahan ang mali ko nap ag-ibig.

Huminga ito ng malalim saka tumango sa aking hiling. “Pero kumain ka man lang…” sabi at hinila ako palabas ng aking silid.

Inabala ako ni Nico, mula sa paghanda ng mga kubyertos at paglalakagay ng kanin at ulam ay siya na ang gumawa habang ako ay tinitignan lamang siya sa kanyang ginawa. Iniisip kung bakit niya ito ginawa sa isang tulad ko.

“Nico, baka lilipat na ako kina Cloudi… ayaw na kitang abalahin pa dito” sabi ko na ikinatigil niya ng pagsasalin ng tubig sa bago.

Saglit itong natigil at huminga ng malalim bago ito umupo sa kanyang upuan at kumuha ng pagkain na kakainin. Wala siyang naging imik sa sinabi ko habang ako ay nagkokonsensya para sa kanya dahil kahit kailan man hindi ko matutugonan ang kabutihan niya na alam kong may malalim pa na dahilan.

“Hindi mo na kailangan pang abalahin ang sarili mo sa akin-” hindi ako natapos sa aking sasabihin nang isang hampas sa lamesa ang narinig ko na labis ko na lamang ikinagulat.

Napatingin ako rito at labis na pagkabahala ang naramdaman ko sa mga matutulis niyang tingin sa akin.

“Kumain ka na…” walang ibang naging tugon niya.

Napakuyom na lamang ako sa mga palad ko dahil sa pagtatago niya ng mga hinanaing niya sa akin. Tatanggapin ko naman kung gusto niya akong sumbatan pero hindi itong ikukubli niya sa akin ang lahat.

“Huwag mo na akong pag-aksayahan ng oras Nico, hindi ako nararapat rito. Sana itinuon mo na lang ito sa ibang bagay o sa ibang tao, huwag na sa akin” sumbat ko rito at hindi ko na napigilan ang masidhing damdamin ko.

Ayaw ko lang naman silang saktan ulit dahil sa wala pa akong kasiguradohan sa mga damdamin ko. Ayaw ko silang masaktan at iwanan ako ulit. Ginawa na iyon ni Rein at kung gagawin ni Nico mabuti na sigurong pagtabuyan ko na rin siya. Pagod na ako.

“Napakaselfish mo pala talaga Lex… hinahayaan mong sarilihin ang lahat kahit may nasasaktan ka ng mga tao.” Sambit niya na labis kong ikinagulat. “Nag-aaksaya ako ng oras sa’yo? Oo at matagal na Lex… Simula nong nasa Esperanza pa lang tayo ay pinag-aksayahan na kita ng oras.”

Para akong binagsakan ng langit sa sinabi niya. Isang katotohanan ang napatanto ko sa sinabi ni Nico, at talaga bang napakamasarili ko na? Ayaw ko lang namang masaktan at kung nasaktan ko man sila siguro masasabi kong napakamakasarili ko talaga.

“Napakamanhid mo rin para hindi tanggapin ang mga tulong sa’yo ng ibang tao… Mag-aksaya man sila ng oras sa’yo, yon ay dahil mahalaga ka sa kanila.” Dagdag nito na tuloyan ko ng ikinahagulhol ng iyak dahil napagtanto ko na tama ang lahat ng sinabi niya.

Naging manhid ang puso ko sa iba dahil takot na akong masaktan pa. Ngayon masasabi kong ang sama ko na talagang tao para sa nagpapahalaga sa akin. Ang laki ko rin talagang tanga.

“I’m sorry… Nico, sorry” sambit ko habang pilit na tinatakpan ang mukha ng mga palad ko dahil nahihiya ako sa mga pinaggagawa ko.

Naramdaman ko na lamang ang kamay niya sa balikat ko at ang paghila niya sa akin para sa isang mahigpit na yakap.

“Shh… tahan na, I’m sorry din nasabi ko yon” pagpapatahan niya sa akin habang hinihimas ang aking likoran sa patuloy ko na paghikbi at iyak.

“Tama ka nga… ang selfish at manhid ko sa mga tao sa paligid ko, to think na nasasaktan ko na pala sila dahil ayaw ko lang masaktan ulit” hagulhol kong sabi sa kanya.

Wala itong naging imik at patuloy lang ako pinapatahan sa pag-alo sa akin.

“Ayaw ko ng magmahal ulit Nico” sambit ko na ikinahiwalay niya ng yakap sa akin at tinanggap ang mga kamay na tinatakpan ang mukha ko.

“Now you don’t do that… love is meaningful, Lex and if you discourage yourself in love again, it’s like your throwing your life away too” payo nito na tuloyang tumatak sa akin.

Muli na lamang akong naiyak sa sinabi nito dahil hindi ako makapaniwala na nakakaya niyang magbigay ng maganda payo para sa isang taong inabala lang siya ng husto.

Siguro dumating si Nico sa buhay ko para imulat sa akin ang katotohanan sa mga pinagagawa ko this past few years. Pinabatid niya sa akin ang pagiging makasarili ko hindi lang para sa ibang tao kundi sa sarili ko. Pinagtanto ako sa bagay na hindi ko madama noon na ngayon ay naiintindihan ko na.

“I’m still sorry, Nico” sabi ko rito na muli ko na namang ikinaiyak dahil nakokonsensya ako sa sarili ko para sa kanya.

Paano ba ang isang tulad niya ay hindi kayang mahalin. Nasa kanya na ang lahat. Yaman, itsura at kabutihan. Nakikita kkoi yonpero hindi ko maintindihan kung bakit sa akin pa.

“What for?” nakangiting sambit niya na tuloyang ikinadurog ng damdamin ko.

“Coz still I can’t love you back” tugon ko rito.

Ngumiti muli ito sa akin at pinawi ang mga luhang nagpapadyang tutulo sa mga mata ko.

“Your friendship is what the love I need, Lex… so don’t put too much on your shoulder, okay?” sabi nito na agad kong ikinatango.

At isang masinsinang gabi ang nangyari. Mula sa kung bakit naging ganito ang takbo ng lahat para sa amin. Nalinawan na rin siya sa mga sinabi ni Lyle nong nakaraang linggo.

“That’s brave for him to do” nasa-itinig niya sa aking kuwento.

“Yeah, he needs to break his friend’s trust, just to win his love for Neil” sambit ko na ikinatango niya.

Sandali kaming natahimik dahil sa muling pag-alala sa mga isiniwalat ni Lyle sa amin.

“I would maybe do the same thing he did…” sabi nito na ikinatingin ko sa kanya. “Only that, hindi umayon sa kanya yung plano… he was also a victim” sabay ngisi ng loko.

“And why is that?” hamon ko rito at saglit kaming natigil sa pagkain.

“Hinamak lang naman niya ang lahat, masunod lamang ang nais niya para sa kanyang mahal” napagtanto ko rin ang sinabi ni Nico. Sa huli kaya pa ring manakit ng tao ng iba pa para sa kanyang minamahal.

I also make the same thing only that I hurt them coz I don’t want to feel the same old pains.

“Are you going to forgive Lyle?” bigla niyang tanong habang nagliligpit kami ng pinagkainan.

Muli akong natigilan saglit at pinag-isipan ang tungkol doon. Hindi naman masamang tao si Lyle at naging kaibigan ko siya ng matagal na rin simula nong highschool. Only that na siya parin yung naging ugat ng lahat.

“I don’t know Nico… I can’t give him that” tugon ko at wala na siyang naging tanong pa sa akin.

KINABUKASAN ay tulad ng dati ay maaga kaming pumasok, walang pinagbago maliban na lang sa mga matang napapansin kong nakatitig sa akin.

“Nico, napapansin mo bang tinitignan ako?” tanong ko sa kasabay ko na nangungulangot pala. Kaya para kami pinagtitinginan.

“Bukod sa nakakaagaw ng pansin ang ganda mo ay gwapo pa ang kasama mo kaya typically titignan talaga nila tayo” napairap na lamang ako sa hangin minsan ng isang ito. Daig pa bagyo.

Hindi ko na lang ininda baka hindi ko na maabot kayabangan ng isang ito.

Ngunit napapansin ko talaga ang mga tingin ng iba lalo na sa loob ng classroom ay pinagtitinginan ako o yung katabi ko.

Natigil na rin ako sa pag-iisip nang dumating na ang teacher namin sa ArtaAp.

“I will remind you all that next week will be the deadline of your photography submission” anang sabi nito na halos makalimutan ko na rin.

Nag-usap ang lahat at itong katabi ko ay parang wala lang. Siya pa naman nagpresenta na magpagamit raw ng DSLR niya. Pero ang sabi ng mokong na naiwan daw niya sa Baguio at kukunin na lang daw niya sa weekend.

Ilang saglit pa ay naagaw ang pansin ko sa lalaking papasok ng room. Tulad pa rin nong bumalik siya galit States ay napabayaan na ang sarili.

“So these are the student who passes their photo to me via emails… I would like you to see this so you can have your idea then” sabi ng teacher at flinash yung mga ipinasa na sa kanya na mga photography.

Napasinghap ang lahat sa huling pinakita na larawan ng teacher namin at lahat ay napatingin sa akin.

“Wow, it’s Elex” anag sabi ng babaing kong kaklase.

“Hala! Ang ganda niya talaga… no need make up” sabi naman ng hindi ko kilala.

“Babaing tunay si Bakla” sambit ng bakla kong kaklase.

“Sana all maganda like Elexis”

“Okay now be quite… this is what a photography is… the light contrast and the texture is smooth as the model. Well done Mr. Fuentes” puri ng teacher namin kay Lyle na ngayon ay napatingin sa akin.

Hindi ako nakaimik lalo na nong banggitin ng teacher namin ang pangalan ko.

“Also to your model na si Ms. Creer?!?” sabi nito na ikinahiyaw ng lahat. Marami pa rin kasing mga teacher ko na pinagkakamalan akong babae at nakakahiya sa parte ko na ganito. I feel like a ridiculous person to them and I don’t like this kind of treatment.

Agad akong napatayo sa aking inuupuan at daling lumabas ng silid. Narinig ko ang pgatawag ni Nico sa akin pero hindi ko na ito pinansin at agad nang tatakbo sana kung wala lang humigit sa akin para pigilian ako na alam ko kung sino.

“Pakisabi Nico na hindi maganda ang pakiramdam ko” sabi ko rito at pilit na hinatak pabalik ang kamay ko. Ayaw ko siyang tignan dahil ayaw kong nakikita ako nitong umiiyak na naman pero hindi ko mapigilan.

Para kasing ginagawa na naman akong katawa-tawa.

“I’m sorry Lex” sabi nito na ikinatigil ko at napatingin dito. “I erase it if you don’t like it”

Sumikip ang dibdib ko nang makita sa malapitan ang itsura niya at sobrang awa ang naramdaman ko sa kalungkotang pinapakita ng kanyang mga titig.

“Bakit ba Lyle? Bakit hindi mo na lang ako tantanan?” sabi ko rito na mas lalong ikinalungkot ng kanyang mga mata.

Parang gusto ko na lang bawiin yung sinabi ko pero nanaig pa rin sa dibdib ko ang sakit at pait para sa taong ito.

“Coz I don’t want him to think that I’m not taking care the person that he once keeped. You’re valuable to him” sabi nito na labis ko na lamang na ikinagulat dahil sa pinapahalagahan nila ako. “It’s the least I could do for him now, please forgive me to what I’ve cause to you, Lex”

Dama ko ang sinsiridad sa kanyang mga sinasabi at sakit sa bawat salitang kanyang binibigkas. Nasasaktan rin naman ako para kay Lyle pero higit na sakit pa ang nangibabaw sa akin. Mahirap tanggapin sa ngayon ay kapatawaran na kanyang hinihingi pero hindi naman ako madamot para roon. Saka na siguro kung natuto na akong patawarin ang sarili ko.

Chapter 82

Chapter 82

Elex’s POV

Nag-iwas ako ng mga tingin kay Lyle dahil hindi ko matagalan ang pagtitig sa kanya. Alam kong nasasaktan rin siya sa sitwasyon namin dahil sinisisi niya ang sarili sa naging bunga ng kanyang pagiging makasarili. Pero hindi ko pa rin talaga kaya lalo na at hindi ko rin matanggap sa sarili ko na naging katulad rin ako sa kanya. Sinaktan ko si Rein at pinagkaitan si Neil ng kapatawaran. Nararapat pa ba akong magbigay ng kapatawan kung hindi ko rin nakukuha ang kapatawaran ng kambal.

“I’m sorry Lyle…” sambit ko at agad nang umalis.

Napakagat na lamang ako ng aking ibabang labi sa pagpigil umiyak dahil hindi ko matanggap sa sarili ko nang mapagtanto ko na naging makasarili din ako.

“ANG ARTE mo naman… nagsisisi na yung tao pero ayaw mong patawarin” saad ni Jandi sa akin.

Akala nila ganoon kadali ang magpatawad sa mga sarili namen. Madaling sabihin pero ang hirap tanggapin at gawin. Sobrang dami nang sugat na nangyari at ang daming taong nadamay. Makakaya mo pa bang magpatawad kung nanakit ka rin ng tao?

Sabay-sabay na lamang kami napahigop ng inumin namen at isang malalim na hininga ang lumabas sa aking bibig na ikinatingin ng dalawa sa akin.

“Lex, the only person who could forgive first is your own self. Accept what are your mistake and the rest, I assure you it would follow” sabi ni Cloudi sa akin.

“What is keeping you ba ha?” biglang usisa ni Jandi sa akin na ikinatigil ko.

Naisip ko rin kung ano ba ang humahadlang sa akin para tuloyang mabigyan ang sarili ng kapatawaran. Isa iyong malaking katanongan sa akin na kailangan kong masagotan kung hindi at tuloyan kong hindi mapatawad ang sarili.

“H-huh?!”

Wala akong naging tugon sa katanongan ni Jandi sa akin kundi katanongan rin hanggang sa sumuko rin sila sa huli. Nahihiya na ako dahil sobrang inaabala ko na ang mga tao sa paligid ko sa mga problema ko.

“Ay ewan ko sa’yo Lex problemahin mo na talaga yan. At saka puwede mo namang kalimutan mo na lang yan kung gusto mo” inis na banggit ni Jandi sa akin.

“Hoy, don’t be harsh naman kay Lex” saway ni Cloudi dito.

“Pero hito ah… ngayong nalaman mo na si Lyle ang naging sanhi ng lahat ng ito… iniisip mo ba na magbabalikan pa kayo ni Neil?” biglang banggit ni Jandi na labis kong ikinagulat.

Wala sa isip ko ang ganoong bagay na magbabalikan kami pero isang realisasyon ang pumukaw sa akin.

Maaari pa ba kaya? Paano si Lyle? Mahal niya si Neil. Paano din si Rein? Mahal ko ba talaga siya?

Ito na ba ang sinasabi ko eh.

This damn whole thing is connected. I’m still confuse with my feelings with Neil since we have unfinished history and I know that I once love him but Rein is getting on my way dahil ayaw kong isipin na ginamit ko siya which is hindi naman talaga kasi alam ko na minahal ko siya bilang paghahanap ko ng kapanatagan ko sa nararamdaman kong sakit noon. Hinanap ko iyon kay Rein pero kung tutuosin ay talagang ginamit ko lang siya sa huli. And now here is Lyle, who turns out minahal si Neil more than what I’ve shown to Neil before.

Ang gulo! At ang sakit isipin na ayaw kong masaktan namin lahat ang isa’t isa. Bakit ba kasi nangyari pa ito.

“Hayss… kakaloka si bakla, hindi makausap ng matino” sumusuko na sabi ni Jandi at muling sumipsip ng kanyang milktea.

Nagkaroon ulit ng nakakabinging katahimikan sa pagitan namin magkakaibigan.

“Mahal mo pa ba si Neil?” biglang tanong ni Cloudi sa akin at bakas sa mukha niya ang antisipasyon sa magiging kasagotan ko.

“Nalilito ako” tanging naisatinig ko.

Nagugulohan ako sa maaraming maramdaman dahil kung magbibitiw ako ng salita ay dapat yung totoo.

“Lex, better give up on Neil” dagdag nito na ikinatagpo ng mga kilay sa kalitohan.

“Why?” untag ko rito.

Kinuha niya ang phone niya at may tinipa roon bago ipinakita ang isang larawan ni Yonice na may kargang batang lalaki at sa tabi nito ay si Neil? Kinuha ko yung phone niya at pinag-igihang tinitigan ang larawan.

I don’t know if it is Neil or Rein kasi alam kong magkakambal sila pero in terms sa katawan ay masasabing angat si Rein dahil sabak siya sa trabahong bukid pero maputi na kasi ito kaya nagugulohan ko kung si Neil ito. Ang the boy, it’s really have a resemblance to the twin.

“You know na ikinasal na sila ni Yonice so there’s no point of fighting back Neil kasi nakatali na siya kay Yonice… beside, you don’t want to ruin a faimily” sabi nito na sandali kong ikinatingin rito bago muling tinignan ang larawan.

Alam ko ang tungkol roon dahil sinabi na iyon ni Troy sa akin pero bakit may kirot sa puso ko nang makita ang larawan. May nagsasabi sa aking si Rein ito lalo na ang mga ngiti nito. I know they are twins but there’s a big difference between them. I just don’t know how to conclude it yet.

KINAUMAGAHAN pagkatapos ng unang leksyon namin ay agad kong nilapitan si Lyle na labis niya ding ikinagulat. Alam kasi naming nagiging mailap ako sa kanya at talagang iniiwasan ko siya pero hindi na rin kasi ako makampante. Gulong-gulo na ang isip ko. Gusto ko ng mga kasagotan.

“I thought you would never speak to me… by the way, I’m sorry about the picture it’s scattered all over the internet” napilig ko na lamang ang ulo ko sa bagay na iyon. Hindi ko na rin talaga mapigilan ang mga tao. Kahapon nga pagkatapos naming magmiryenda ng mga kaibigan ko ay hinarang pa kami ng isang photographer at balak akong kunan ng litrato daw para sa kanyang portfolio na sa huli ay inayawan ko.

Nagkibit-balikat na lamang ako sa kanyang sinabi at napa-inom ng inorder na kape para naman masimulan ko na itong masinsinang pag-uusap. This could be tough but I need to do this. I need some answers.

“Is Neil really married to Yonice?” tanong ko rito na biglang ikinalungkot ng kanyang ekspresyon.

“If you still have feelings for Neil, Lex then I will never middle myself anymore” saad nito.

“No Lyle… please, just answer me” sabi ko rito.

“Yes…” tipid nitong tugon bago ito sumimsim ng kanyang kape.

“Then why I’m not seeing Neil on Yonice’s photos on her social accounts? Why Rein is with her?” diretsang tanong ko rito na labis niya ngayong ikinagulat dahil sa panlalaki ng kanyang mga tingin sa akin.

“You knew?” balik niyang tanong sa akin na ikinalito ko.

“It’s a long story but I want answers Lyle, please tell me it’s not Rein” pakikusap ko rito.

“I can’t tell” malungkot na saad nito at muling sumimsim ng kanyang kape.

Habang tinitignan ko ang mga larawan na iyon na kasamang masaya ni Rein si Yonice ay parang dinudurog ang puso ko. Naiinis sa sarili kung bakit naging ganoon, bakit kasama niya si Yonice? Anong meron sa kanila? Kinuha na niya si Neil, bakit si pati si Rein? Ano bang nagawa ko kay Yonice para pagdamotan niya ako ng kaligayahan.

Isang realisasyon ang pumukaw sa akin habang nakikita ko si Rein sa mga larawan na iyon. Sinakripisyo ko naman din ang sarili ko para sa kanya mula sa nangyari noon sa Esperanza.

“I really can’t conclude anything Lex coz I’m already out of Neil’s life… and I don’t know what’s with Rain and Yonice” biglang tugon nito na tuloyan ko ng ikinabigo.

Isang realisasyon din ang pumukaw sa akin kagabi na may nararamdaman ako para kay Rein dahil nasasaktan ako sa mga larawan nila Yonice. Isang realisasyon na napagtanto ko na hinanap ko man sa kanya noon ang pag-ibig ni Neil, mas may malalim pa na dahilan kung bakit nagpatiuna ako.

Nanumbalik na naman sa akin yung sakit nang maalala ko ang mga sinabi niyang susubukan namin ulit yung nararamdaman namin. Inulit ko kasi alam kong may nararamdaman na ako para sa kanya. Ngunit dapat ko na rin sigurong tanggapin na bawal dahil hindi puweding maging kami. Magkadugo kami.

Hindi na kami nakapag-usap ni Lyle tungkol roon at hinayaang ubusin na lamang ang pagkain namin kahit wala naman akong gana.

Habang tahimik na nagmimiyenda ay biglang tumunog ang kanyang phone na nasa tabi ng kanyang tasa. Nanlaki ang kanyang mata nang makita iyon kaya naintrega ako pero hindi ko na nakita ito. Nagpatuloy ako sa pagkain nang may banggitin itong pangalan.

“Where are you Neil?” puno ng pagsusumamo ang boses nito na pati ako ay napawi sa malungkot na boses ni Lyle.

Hindi ako nakaimik at pinagkatitigan lamang si Lyle na lumilinga sa paligid na ginawa ko rin nang bigla itong tumayo at dumako ang tingin niya sa aking likuran.

“Neil…” sambit niya na ikinatayo ko na din para tignan ito ngunit biglang may humigit sa braso ko at hinila ako papunta rito saka itinago ako sa kannyang likuran na parang prinoprotektahan.

“After what you have done, naglakas loob ka pang magpakita kay Lex? For what, to say sorry and to seek forgiveness for what you did, huh?” may tuno ng galit ang pagkasabi non.

“Please Neil, I can explain… I already apologize to Lex” sambit nito at balak na abutin si Neil ng kanyang mga kamay nang bigla itong itulak ni Neil, resulta para muntikan nang matumba ito kung hindi lang ito napakapit sa upuan.

Napasinghap na lamang ako sa nangyari at balak na sanang pumagitna pero bakas sa mukha ni Neil ang galit at puot na tuloyang ikinadurog ng damdamin ni Lyle para tumulo na ang mga luha nito. Natigilan ako sa pangyayari dahil sa napagtanto ko ang isang bagay, na minsan ay naging katulad ako ni Neil na hindi nagpapatawad at ayaw kong humantong sila sa bagay na pinagsisihan ko noon.

“Please I want you to hear me out” saad nito na halos mabasag na ang boses nito habang pilit pa ding inaabot ni Lyle si Neil para mahawakan man lang ngunit hindi na nakatiis si Neil at isang suntok ang dumapo sa kaliwang pisnge ni Lyle na tuloyang ikinatumba niya sa malamig na sahig.

Napasinghap ako ng malakas na ikina-agaw ng pansin ng mga tao sa paligid lalo na ang mga ilang trabahante na nabahala sa kagulohan.

“You hear me out asshole! Why don’t you just get out of our life so nobody will ever get hurt when you decide a selfish decision… Just go away and don’t you dare come near us ever again or I promise you that this will not be last time my fist will ever hit you!” galit na bulyaw ni Neil kay Lyle habang dinuduro ito na lubos kong ikinagulat.

Hindi na ako nakaalma nang hilain na ako ni Neil palabas ng café at kinaladkad ako para pumasok sa kanyang sasakyan. Hindi na rin ako nanglaban pa sa bilis ng pangyayari at nasindak na ako sa pinapakitang galit ni Neil.

Noon pa man ay alam kong ganito na siya magalit pero dapat ba niyang gawin yon kay Lyle? Ang pagbantaan ang taong minsan na rin niyang naging matalik na kaibigan. Hindi ko alam kung anong nangyari sa kanila sa mga panahong wala akong ideya sa namamagitan sa kanila pero kaya niya bang matiis si Lyle?

“Neil, stop the car…” utos ko rito na ikinatingin lamang niya saglit at nagpatuloy sa pagmamanahe. “I said stop the damn car!!!” hindi ko napigilang magtaas ng boses rito. Agad naman niyang itinabi ang sasakyan at nanatili kaming tahimik dalawa.

Iniipon ko lang ang mga sasabihin ko mula sa unang araw kung bakit nangyari ito.

“How could you say those to Lyle?” anang sambit ko rito.

“Coz he don’t deserve any forgiveness from us Lex” tugon nito sa akin na ikinatingin ko sa kanya at ganon rin ito sa akin.

Nagkatitigan kami at hindi ko alam kung bakit yung dating galit ko sa kanya na sana nawala na ay muling umusbong sa puso ko.

“At lalong hindi mo deserve ang kapatawaran ko” saad ko rito na ikinakunot ng kanyang noo.

“Lex, ang tagal na non-”

“At hindi ko pa rin nakakalimutan Neil” putol ko rito.

Bakas sa kanyang ekspresyon ang pagkabigo nang sabihin ko iyon sa kanya.

“And just like Lyle… nagsisisi rin siya sa nagawa niya at lalo ka na pero ni minsan hindi kita pinagtabuyan kasi mahal pa kita” sabi ko rito na ikinatigil niya saglit at gulat akong tinitigan “And now I realize how difficult it is to forgive when you did a selfish mistake too.”

“Mistake? What do you mean?” nagugulohan niyang banggit.

If this could be the start to deal all this then I would be glad to take some risk. Para mapanatag na ako and maybe… I could start loving somebody else.

“I used Rein to forget you and I’m sorry, I just really want to forget you for all the pain you cause me and I pay the prize for every day I console myself to him, I’m sorry I made a terrible mistake” lakas loob kong sabi rito. “

Hindi ko na napigilang humagulhol ng iyak sa pagsisiwalat ko din ng kasalanan ko sa kanilang magkakambal pero pinagsisihan ko na ang nagawa ko. Araw-araw kong pinagdurusahan ang ginawa pang panggagamit kay Rein to the point na halos hindi ko na makilala ang sarili ko sa paghahangad ng kapanatagan sa dibdib ko para lang sa nararamdaman kong pangungulila.

“And I don’t want you to do the same mistake I did… ang hindi magpatawad Neil” sambit ko dito.

“I get it now” biglang tugon nito sa akin na ikinatingin ko rito.

Isang masuyong ngiti ang nakita ko sa kanyang mga labi.

“But you don’t need to pay for it, Lex… ako na ang manghihingi ng tawad sa’yo para kay Rain” dagdag nito at inabot ang ilang mga hibla ng buhok ng naging sabagal sa aking mga tingin sa kanya. “Also, I finally get it na kahit gaano ka nasaktan nong tao at kahit gaano kabigat ang ginawa nilang kasalanan sa’yo at matutuo kang magpatawad… I’m sorry also Lex” banggit nito na ngiti kong ikinatango.

Nagkaroon ng kaunting katahimikan sa amin ni Neil bago ito muling nagsalita na ikinatingin ko dahil sa kanyang naging tanong sa akin.

“Do you still love me Lex?”

Chapter 83

Chapter 83

Neil’s POV

“Do you still love me Lex?”

The moment I asked him about that, I knew there’s a doubt that keeping him from saying it. I may know the reasons about it but I don’t want to conclude anything yet. I’m not hoping that we could get back those times that we are each other’s arm but I want to have a closure. End those what we believe that has long gone, so we could start a new one and maybe with someone.

Yet, I missed up this time with Lyle. I just can’t stand him seeing Lex since he done an awful mistake. I got burst in anger and I saw how it ended. It’s a total disaster. Hope for me now is like a small gleams of lights that’s slowly fading.

“I guess it’s a ‘No’” pagpapalagay ko dahil sa kanyang pananahimik.

Hinawakan ko ang kanyang pisnge upang mahawi ko ang kanyang tingin sa akin at isang nakakakhabang na mga matang lumuluha ang aking nasilayan. Kahit nakatingala ang kanyang mga mukha sa akin, ang kanyang mga tingin naman ay iniiwasan akong tignan.

“I can’t see myself with you anymore Neil… now with this circumstances and conflicts, I feel like everything will never be the same as it was before. Like how Lyle reveal all of this was his doing, it did change everything and this unexpected revelation about his feelings for you was need to be fix for you two. It was like a total disaster now” saad nito na ikinangiti ko.

“Just as what I’m thinking of” sabi ko rito at inayos ang upo ko at napahigpit ng hawak sa manubela dahil mga hindi inaasahang pangyayari . “So, you do know now what’s between us since that time we broke up?” nahihiya akong sambit rito dahil wala sa isip ko noon na magiging kami ni Lyle.

Ang bilis ng mga pangyayari na halos hindi ko na mahagilap kung paano nagsimula ang lahat. Ang alam ko lang pinupunan ko ang sakit ng mga bagong sayang binibigay ni Lyle sa akin. Even I did a selfish move towards him too but yet it turns out that I’m really loving his presence since the absence of Lex love. I was slowly building my love for him but now I ruined it, I even get it more worser now.

“Nakita ko kung gaano kahirap kay Lyle na sabihin sa akin ang totoo. Masakit man sa akin pero alam kong mas masakit sa kanya dahil puweding mawala sa kanya ang lahat” sambit ni Lex na ikinatingin ko sa kanyang malungkot na mukha.

Naisip ko na ito pero nagpadala ako sag alit, lalo na nang makita kong harap-harapan pa rin siyang nagpapakita kay Elex pero hindi ko inisip ang mga paliwanag niya. Nagpadaig ako sa galit at natalo ng tuloyan sa imposibling laban at talagang imposible na sa amin ngayon ang lahat.

“And now I miss it this time… I’m so cruel” hindi ko na napigilang maghinagpis.

Kung hindi lang pinagtanto sa akin lahat ni Elexis ang lahat ay baka tuloyan akong nilukob ng galit at baka mas nasaktan ko pa siya.

“Everyone will experience loses in their lives, but the most important thing is how we deal the unexpected happening going on. We may fall down along the way but we need to stand up and pick up the pace. Learn from it because that is this all about in order to accept from your mistake for it will be your way to forgivness” Payo nito na tuloyan kong ipinagtanto sa mga nagawa ko.

Sure that people around me do mistakes, even me can do mistakes. And Lex was right, we lose but the important thing is learning to accept the mistakes for us to forgive.

“Please, remind me again on how I fell in love to you before Lex” sambit ko dito na ikinairap niya sa akin. I was just teasing him coz we know that it was a mistake too.

“Let’s not brought back those bad memories Neil… we both knew how it’s started” tugon nito.

“Yeah… and I’m sorry again if we fooled you but I guess I was like Lyle before. I fell with my own trap.” Sabi ko na ikinasikip ng dibdib ko dahil wala din pala akong katulad kay Lyle. We both hurt the same person for our selfish desires. Mga pangangailangan na dinaan sa madaling paraan na hindi mo aakalain na makakasakit ng ibang tao.

Naramdaman ko na lamang ang kamay nitong hinawakan ang likod ng kamay ko kaya agad akong napatingin rito. Muli ay sumilay sa kanyang mga labi ang isang matamis na mga ngiti na nagpapahiwatig ng kapanatagan sa akin. His innocence surely is the rights description of calmness.

“Talk to him, Neil. He will understand your sudden rage.” Sabi nito at binuksan ang pinto ng aking sasakyan at lumabas ito.

Wala na akong inaksayang oras dahil kailangan kong humingi ng tawad kay Lyle. Magpapaliwanag ako na nadala ako sa galit pero hindi ko intensyon iyon. Nasaktan ko siya at labis ko ng pinagsisihan ito. Pero sana dinggin niya din ang nais kong kapatawaran sa kanya.

Wala ng saysay sa akin ang lahat at gusto kong bumalik siya sa akin ngayon. Ang pagbalik ko rito ay dapat na maghanap ng magandang eksplenasyon sa lahat at nagkamali ako na sa iba koi to dinaan. Kailangan pa akong magkaroon ng masinsinang usapan kay Lex para imulat sa akin ang nagawa ko.

Kung nakaya niyang patawarin si Lyle ay alam kong madali ko siyang mapapatawad at alam ko na ganoon din siya sa akin. Kaibigan ko siya at naging higit pa roon ang turingan namin ng magtapat siya sa akin ng nararamdaman niya.

PAGKABALIK ko sa Café na itinanong ko nina Jandi at Cloudi kanina. Ngunit pagkarating ko roon ay wala na siya roon. Hinanap ko siya at nagbabakasakaling andito pa siya pero nabigo ako ng lapitan ako ng customer para tanongin ako kung may kailangan pa ba ako rito.

“Sir may naiwan po ba kayo?” anang tanong nito sa akin na nangangamba ang ekspresyon sa mukha nito, siguro sa nangyari kanina.

“Andito pa ba yung nakasagutan ko?” bakas sa mukha nito ang pagtataka lalo na sa tono ng boses ko na parang sinusuyong nagtatanong rito.

“Pagalis niyo po kanina ay umalis na rin ito… may kailangan pa po ba kayo sa kanya?” anang tugon nito sa akin.

Hindi ko na ito sinagot pa at nagmadaling lumabas ng establisyemento. Agad kong kinuha ang phone ko at tinawagan ang numero niya ngunit pinatay niya ito.

Agad ko siyang pinuntahan sa posibling lugar na pupuntahan niya ngunit dito ay hindi pa rin siya nagpakita.

“Neil?” gulat na banggit ni Tito Jess nang makita ako. “I thought you’re in the States, may naiwan ba kayo rito?” mga karagdagang tanong ni Tito sa akin ngunit hindi na ako nagpaligoy-ligoy pa sa sadya ko kaya agad ko ng sinadya ang pakay ko.

“Is Lyle here po ba? I got something to tell him” untag ko rito.

“Naku, may klase pa iyon… at saka weekdays ngayon kaya I’m sure nasa apartment niya ngayon siguro siya” agad na tugon ni Tito sa akin na laki kong ikinapasalamat.

Agad akong nanghingi ng address nito at nagpalaam na pupuntahan si Lyle. Pagkarating ko roon ay agad kong hinanap ang kanyang unit, ngunit nang nasa tapat na ako nito ay nag-alinlangan naman akong katokin ito. Para kasing sariwa pa ang lahat at kapag pinilit kong makipag-usap sa kanya hindi niya ako pakikinggan. Matapos ko siyang pagsabihan ng mga ganoong salita, wala na ata itong balak na pagpakita pa.

Bigla naman akong natigilan nang tumunog ang phone ko.

“Lola?!” tugon ko rito.

“Oh thanks god you answer… Neil, Hijo… why did you sudden fly back here without noticing everyone. I got worried when your Dad called yesterday, he’s so furious apo. Please come here in the mansion to talk about this” nag-aalalang sabi ni Lola sa akin.

Nakinig lamang ako rito habang hindi inaalis ang tingin sa katapat na pinto ko. Nagdadalawang isip ako at natatakot sa posibling mangyari. Andoon ang takot na baka ako naman ang sumbatan niya pagkatapos ng lahat.

“If you have problem, Neil apo. You just called us not with this kind of action, you got all worried about you” huling sabi ni Lola bago ako sumang-ayon rito.

“I’m sorry po… I’ll be flying back now” agad kong tugon rito.

“You won’t pay a visit to us before you go back… I hope Ezekiel is with you, I miss my great grandson already” bakas sa tuno ng boses nito ang pagkabigo kaya wala na din akong nagawa kundi ang sundin ang nais nito.

Si Lola lang naman din ang makakatulong sa akin para makabalik sa States nang hindi napapagalitan. Tulad nga ng binaggit nito nag alit si Daddy kaya hihingi na lang ako ng tulong rito para maibsan ang panggagalaiti ni Daddy. Bilin pa naman nito sa amin na huwag ng abalahin sila dahil matanda na.

Pero bago ako umalis at muli kong tinignan ang pinto. Nanghihinayang na hindi kumatok sa kadahilanang natatakot pa ako. I just don’t want to feel rejection especially to Lyle. If he did then it was like the end for us.

“One thing I realize about life that it doesn’t always give the things you hope you wanted to give. And like Elexis said, that everyone will experience lose in their life… and there’s you, I can’t find the courage to win us” I uttered before I leave this solemnly place.

I GET BACK to the State with that still furious about my sudden action. As suspected, he didn’t believe Lola said to him coz we know him well. Ayaw niyang bigyan pa ng kahit anong problema ang mga taong kumupkop sa amin. His marriage with their son, Tito Jay, and it was way too obscure for Dad coz he want to stay to be their brother but love always finds it way, acceptance is always the way for everything even it’s not sure.

Nakisimpatya naman ang kakambal ko sa aking nararamdaman at nagpapasalamat ako rito ngunit may nangyari na hindi ko inaasahan. Nagkamali ako ng banggit at isinama niya ito.

Ngayon parang unti-unti na talagang malabo sa amin ang lahat. I wan’t him to continue to love Lex but now his heart is close for that.

“Do you need to leave?” tanong ko rito nang makita kong nag-iimpake na siya ng mga gamit niya.

Wala akong nakuhang tugon rito at parang isang hangin na hindi niya nakikita at nilalagpasan niya lang parati. Napuno ako sa trato ng sarili kong kakambal sa akin hanggang sa hindi ko na nakayanan.

“Why don’t you listen… it was not my intention, I haven’t finished telling you yet about-” hindi na ako natapos nang bigla niya ang putulin sa aking sasabihin.

“About what? That the one he still fell with is you and I was all along the decoy of his feelings for you?! That he used me just to forget you but yet he still loves you huh? Is that what you wanted me to hear?” galit nitong sabi sa akin.

Nagulat ako sa kanyang mga sinabi dahil hindi ko pa nababanggit iyon. Pero talaga bang ito na yung nararamdaman niya noon nong maghiwalay ang mga landas nila? Inamin man sa akin ni Lex iyon pero nagsisisi naman siya.

Hindi na ako nakasagot pa dahil iyon na yung dapat marinig niya sa akin.

Naging sarado na ang puso ng kakambal ko until such time na pati ako ay hindi na rin niya kinakausap. Lumipat siya kay Tito Jay dahil ito naman ang kinikitang magulang nito sa mga papeles. Nang ikinasal si Daddy at Tito ay dinala na niya ang apelyido.

Gusto ko ulit humingi ng tawad kay Elex dahil sa pagkabigo ko na naman.

Chapter 84

Chapter 84

Elex’s POV

Every each one of us will surely experience defeat in our life especially in love but there’s always a bright side about it too, it is when you accept that you lose and embraces it as your own lesson in life.

Every experience is like a first time like an adventure, and who knows how far this journey will lead you. Along the way, you find people to whom you will entrust your heart, as much they do the same thing to you. Sometimes that trust can be broken but there’s always a way to restore it.

The road we take is sometimes can be winding, you might get lost along the way but with the help of right people, you can always find your destination. As we realize this also that life doesn’t always give the things you hope it would but the opposite of it. It’s like also loving the unexpected person with every details of him/her is not your ideal but the things is that you just find something that you’re going to treasure with it.

And yet, if life doesn’t give that… it’s not always bad to let it go. It’s not yours and maybe someone will do it for you.

“Are you really leaving now Lyle?” tanong ko rito matapos niyang mapalagdaan ang lahat ng papeles ng kanyang paglilipat ng school at sa ibang bansa pa talaga.

I didn’t expect this thing could happen, Lyle hasn’t told me what they have spoken to and I know they have the right to hide it to us. It just that, it’s a shame for me as their friend to do everything I could too, just to bring them back to their arms once again.

“I need to, Lex’ tugon nito sa akin sabay hawak sa aking balikat para iparating na huwag ng mangangamba pero paano koi yon gagawin kung ako yung naging sentro ng lahat rin ng mga ito.

Sa huli ay tanging pagsopurta na lamang sa kanilang mga desisyon ang magagawa ko bilang kaibigan nila.

“Don’t forget to message or email me then” saad ko rito na ikinangiti niya.

Kahit doon ay nakikita ko ang pait ng kanilang kalagayan pero kahit anong gawin ko ay wala rin akong magagawa. May mga limitadong parte ng buhay ng tao na kailangan din nating irespeto, nasa sakanila na kung bukal nitong isisiwalat sa inyo, at tanging magagawa mo lang din ulit bilang kaibigan nila ay intindihin, damayan at irespeto ang mga ito.

“Saka pare kapag may nakilala ka ng chick doon ireto mo ako ah” sabat ng walangyang si Nico.

Siniko ito sa kanyang tagiliran na iki-impit nito, resulta para mapahawak siya sa parting tumama ang siko at pilit na iniinda ito. Halos maluha ito ng tignan ako nito na ikinatawa ko.

“Bagay pala sa’yo maging iyakin!” kantyaw ko rito habang tinatawanan sa naging itsura niya.

“Punyemas ka talaga Lex” namimilipit nitong sabi.

Napansin ko naman na napangiti namin si Lyle kahit saglit lang, ikinatuwa ko na rin iyon dahil wala na akongi bang hangad kundi ang matamasa niya ang kaligayahan.

“So let’s see your painting in the school gallery before I go” mungkahi nito na halos kamuntikan ko ng makalimutan.

Yung Art Appreciation kasi namin na mga guro ay pinagawa ang mga estudyante ng canvass bilang partial requirements ng subject. Pinili ang akin para ilagay sa Gallery dahil ako yung nakakuha ng mataas na marka roon.

Kakatapos lang ng semestro kaya lahat ay abala sa pang iimpake para umuwi para sa bakasyon. Balak naming umuwi ni Nico sa makalawa pagkatapos daluhan ang mga ilang imbetasyon sa mga ganap bilang estudyante, naroon ang outsing at barhopping.

“I’m so proud of you beshy” bungad sa akin ng mga matalik kong kaibigan na kanina pa pala kami inaantay sa labas ng Gallery kasi balak nilang tignan din ang ginawa kong pinta.

“Salamat” tugon ko rito.

“What do you expect from Lex? He’s always an astonishing painter” puri sa akin ni Lyle na ikinahiya ko dahil hindi talaga ako sanay sa purihin.

“Naku, huwag niyo nang purihin baka mangamatis na naman mukha niyan” kantyaw sa akin ni Nico na agad kong ikinatingin ito at binantaan.

“Gusto mo sa kabila naman para pantay?” banta ko rito na ikinangisi ni mokong.

“Hehe. Okay na ako dito sa isa” sambit niya habang hinihimas ang kanyang tagiliran na siniko ko dahil sa barombado niyang isip minsan.

Nakisimpatya pa ang mga kaibigan ko dito at pinagsabihan pa talaga ako sa ginawa ko kay Nico. Inirapan ko na lang sila dahil wala akong magagawa kong talagang gusto kong manakit ng taong walang magandang sasabihin minsan.

“Besh, bakit ‘Saudade’? Ang layo ng title sa talagang theme ng painting mo eh” opinyon ni Jandi nang sabihin ko sa kanina ang title ng painting ko.

Talagang malayo sa talagang depiksyon ko sa painting. Mula sa Talon na nasa bandang kaliwa na napapalibutan ng puno, and Mansion ng Luciana na nasa gitna at ang kubo nasa bandang kanan na pinapalibutan ng mga bulalak. Lahat ay sinisimbolo ay kalikasan pero lingid sa kaalaman ng lahat, na ang bawat lugar na iyon sa akin ay nagbibigay ng malalim na kahulogan ng aking nararamdaman. Namamanglaw na emosyon para sa isang tao na kailan man ay hindi na magbabalik.

“It’s the right title for the painting… besides we don’t know how the painter really want to depict to its arts. But the important thing is to go deeper of our thoughts and understand every masterpiece surely you will get what its meaning.” Biglang sambit ni Lyle na ikinatingin namin dito.

Napangiti ako sa sinabi ni Lyle dahil sa pagdepensa nito sa aking gawa. Talagang maraming tao ang hindi makakaintindi sa isang bagay pero kung hahayaan moa ng sarili na intindihin pa ang isang bagay ay masasabi mo rin sa wakas na ang pangalan nito at talagang makahulogan sa anyo nito.

“Oh here’s the painter, buti na lang Ms. Creer at napadaan ka… Ito pala si Mrs. Torelba, and Executive Officer ng Sunshine Art Exhibit and Foundation” biglang sabi ng Staff ng gallery at pinakilala sa amin bigla ang isang magandang babae na nasa kanyang 40’s na.

“Hi, I’m Cecilia Torelba. You really have an astonishing piece of art… not to mention the title itself; it’s somehow solace the essence of your painting and it’s so creative of you.” Lahat kami ay namangha sa kanyang sinabi lalo na sa pagpuri niya.

“T-thank you po” pasalamat ko rito at nahiyang napayuko ng kaunti bilang paggalang.

“I would to invite you to the Foundation and an artist like you will surely suit there. Your talents are exceptional and you could enhance your skills with us.” Alok nito sa akin na ikinatanga ko.

Hindi ko lubos akalain na iimbetahan ako para magpinta at lumahok sa mga magagarang exhibit dahil kilalang isang tanyag na Foundation sila para sa mga Orphanage. Nag-exhibit sila ng mga pinta para ipagbili sa mga mayayaman at kilalang mga tao hindi lang sa bansa kundi sa buong mundo. Walang ikinasidlan ang saya ng damdamin ko rito.

Kahit na maraming dagok ang dumaan sa buhay ko ay sa kalaunan ay mapapalitan din ito ng saya. Itinulak na rin ako ng mga kaibigan ko sa tanggapin ang alok rito at pumirma ng kontrata. Tinulongan nila akong hasain pa ako lalo.

Hindi na muna ako pumasok sa sumunod na semester dahil abala ang lahat sa Foundation para sa darating na Exhibit bilang paggunita sa anebirsaryo nito.

“Mukhang abala ka na talaga ngayon” sabi ni Nico nang bisitahin niya ako sa Foundation.

Nasa kasagsagan ako sa pagpipinta ng pangalawa kong pinta.

“Pasensya ka na kung hindi na kita nasasamahan sa school” sambit ko rito.

“Ayos lang, balak ko na nga ring magshift eh” biglang sabi nito na ikinatigil ko sa aking ginawa para bigyan ito ng atensyon.

“Pero bakit?” untag ko rito na nag-aalinlangan sa kanyang desisyon.

Bahagya itong napakamot ng ulo at nahiya akong tinginan bago ito naglakas loob na isiwalat sa akin ang lahat.

“Wala na kasi akong nakikita pang dahilan para magpatuloy sa kursong iyon at saka hindi ko naman talaga nais iyon…” sambit nito at pilit na iniiwas ang tingin sa akin. Alam ko man ang dahilan kung bakit niya iyon ginawa pero hindi ko siya hinuhusgahan at susumbatan dahil ayaw ko siya pangunahan at pangaralan.

“Dahil ba sa akin?” tanong ko rito na ikinakbit-balikat lamang niya.

May malalim pa na dahilan si Nico bukod sa nais niya akong makasama pero ayaw ko ng ungkatin pa ang lahat.

“Ano na ang balak mo ngayon? Babalik ka na ng Baguio, sa kompanya niyo? Hindi ka ba mapapagalitan?” nag-aalala kong sabi rito.

Hindi ko maisip minsan kung bakit ito ginawa ni Nico pero sana naman ay mapanatag na siya sa kung ano man ang gusto niya sa buhay. Isa siya sa mga tao na pinapahalagahan ko dahil sa mga naitulong niya sa akin. Alam ko minsan na parati siyang nagpapatawa at minsan sira ulo pero pagdating sa seryosong bagay ay maasahan mo siya.

“Kukuha ako ng ibang kurso… susubukan ko kung kakayanin ang ko Engineering” natatawa nitong sabi sa akin.

Hindi na kami nagkaroon ng masinsinang usapan ni Nico nang tawagin ako para sa isang tutorial para sa mga orphan. Tinuturuan namin silang magpinta at gumuhit bilang isang trabaho ko na rin dito.

“Sige Nico pupuntahan ko na yung mga bata…” sabi ko rito.

“Sabay na tayo… babalik ako ng school para mag-asikaso ng shifting forms ko” saad nito.

“Kita na lang tayo sa darating na Exhibit…” pagpapaalala ko sa kanya bago ako dumalo para turuan ang mga bata sa bago naming ipipinta.

DUMATING ang araw ng Exhibit para sa Foundation at ang malilikom na pero na donasyon ng mga tao para sa sa Foundation ay magagamitin sa Charity Event at ang ilan ay ipapamahagi sa mga Orphanage.

Inaasahan ko na maraming tao pero hindi ko rin inasahang ganito kabigating mga tao ang dadalo. Elegante lahat ng suot at nagsisigaw ang kaangatan sa buhay ng dumalo dahil sa mga suot nito. Nahihiya na ako para sa sarili ko pero buti na lang ay pinursige ako ng mga malalapit na tao sa akin.

Pagkatapos magpresenta ng iilang mga number ang mga napiling bata sa orphanage ay tumungo na sa main event ang programa. Ang pagsubasta ng ilang mga painting.

“So our first item is this exceptional piece of art, ‘The Saudade’” sabi ni Mrs. Torelba at pinakita sa lahat ang dinonate ko na painting sa Foundation.

Wala itong nakuhang reaksyon maliban na lang sa mga nagugulohan tingin ng mga tao sa loob ng Hall. Nangangamba nga ako nong una nong nagpaalam si Mrs. Cecilia na gawing isa sa item ang painting ko. Nong una ay nagdadalawang-isip ako pero kalaunan ay napapayag nila ako para sa mga bata sa orphanage. Sa tagal ko na kasing nakakasama sila ay nagkaroon na sila ng malaking parte sa puso ko kaya bilang bayad sa kanilang oras na nilalaan nila sa akin ay ang pera na magiging bayad ng painting ko.

“Now everyone think that it was exaggerated because of the title and the portrait it somehow far from its illustration but to know the story behind this painting is a heart whelming story.” Paliwanag ni Mrs. Cecilia sa mga tao.

Namangha ako sa naging paliwanag nito at talagang umangat ang kahulugan ng larawan. Na hindi lang sa kung ano ang nasa larawan kundi ang mas malalim pa na istorya nito.

“…this painting carries a repressed knowledge that the artist is longing for something that might never be had again, the object we say is somehow illustrating every emotion, like there’s something on them that really called by the painter saudade.” Huling saad nito na ikinahabag ng lahat.

“So let’s start the bid by 200,000 thousand” dagdag ni Mrs. Cecilia na ikinatanga ko dito sa aking inuupuan.

Hindi ko lubos akalain na ganoon agad kalaki ang magiging presyo ng pagsubasta nito.

“200, 000 thousand…” rinig ko na sabi ng kilala ko na boses at doon ko nakita si Nico na nagtataas ng kamay.

Nakita ko itong lumingon sa akin at ngumiti. Ano pa ba ang aasahan ko kay Nico, maliban sa anak siya ng mayaman ay mapera din sila.

“250,000 thousand”

“300,000… 500,000” rinig ko na sabi sa mga taong nakikisubasta.

“600,000 thousand” anang sigaw ng babae na nakasalamin na medyo kalayuan.

Halos magmura na ako sa sarili nang sa mga binabanggit nilang presyo roon. Hindi ko lubos akalain na magiging ganito kalaki ang halaga ng isang larawan na pinalooban ng isang masalimuot na nakaraan.

“650,000” napatingin ako kay Nico na seryosong nakatingin ngayon sa babaing may hawak na phon sa kanyang tenga.

“700,000 thousand” anang sambit ng babae na ikinatingin ng lahat rito.

“Okay 700,000… am I hearing 800,000?” sabi ni Mrs. Torelba.

“800,000…” anang sigaw ng babae.

Halos lahat ng tao ay nagbubulongan na dahil sa malaking presyo na iyon. Kahit unang bid pa lang ay sobrang Malaki na para sa akin. Hindi ko akalain na ganito sila sa gawa ko.

“850,000” sigaw ngayon ni Nico at tinignan ang babae na parang hinahamon ito.

“Am I hearing 900,000 thousand?” sabi ni Mrs. Torelba.

Napatingin rin ang babae kay Nico pero natamaan kong tumingin rin ito sa direksyon ko.

“1 million” sambit nito na ipinanlaki ng mga mata ko sa sobrang gulat dahil sa laki ng kanyang tinaya.

“Am I hearing higher for that?” sabi ni Mrs. Torelba pero ang lahat ay nagbubulongan na lamang ay napapatingin sa babaing nseryosong nakatingin ngayon sa harapan . “Okay sold for 1 million pesos”

Halos isang panaginip sa akin lahat ang mga nangyayari ngayong gabi, napapaisip kung bakit naging isang mamahalin na bagay ang isang pinta na kay tagal nang gustong itapon.

Isang gabi ay nakatanggap ako ng tawag sa isang international line at natinguha ko na si Neil ito. At isang malungkot na balita ang kanyang sinabi sa akin. Mga salitang tuloyang dumurog sa puso ko.

“I’m sorry Lex… I did everything I need just to hear your explanation to Rain but his already closing his mind from everything he left”

Iyon na ang huling tawag na natanggap ko kay Neil at iyon ang gumatilyo sa damdamin ko para ipinta ang isang larawan na kailan man ay hindi na muling mababalik. Saudade.

Chapter 85

Chapter 85

Rain’s POV

“I’ve got an invitation from the Sunshine Foundation, they will be exhibiting painting from the children on the orphanage and their new artists” biglang banggit ni Papa kay Daddy na ikinatigil nito sa pagkain para tignan ito saglit.

“It is the charity event sa Rizal that your family always donated? Yung Sunshine Foundation?” tugon naman ni Daddy rito na bahagya kong ikinatigil para makinig roon. I had once invited on that event of course with Dad. The event is really great at dinaluhan ng mga malalaking pangalan sa business industry.

“Yes, Mom want us to be there too but the charity will be held sooner and we don’t have much time to fly back to Philippines since it’s the end of the month… and besides the company will have meetings with the shareholders so I don’t think we can make it” tugon ni Papa at nagpatuloy na kami sa pagkain.

It’s a shame since Daddy loves painting so much but they need to finish some business before that and they couldn’t make any reason kasi kakaunlad lang ng bagong tayong kompanya nila Papa rito sa States. I’m so glad after all they deserve every credit to their hard work and fun is somehow impossible for them for now. That’s why I’m giving my best to graduate on time so I can help them manage the company. Soonest is the better.

“There’s must be a spectacular painting in the exhibit, such a waste if we don’t see them. We might love to buy some since our house in Taguig will be Neil and Yonice’s home soon. It could be great to have arts in every corner of the house” suhesyon ni Daddy ka sinang-ayunan naman ni Papa. Balak na kasing bumalik ni Neil, I don’t know the real reason but I know it has something to do with Lex.

I just scratch that out. I don’t want to talk about it anymore. I forgot him already so better to burry all those bad terms in my past.

“Of course, Cecilia won’t forget about it so the Foundation sends me some pictures. Here are some of the piece that they are going to be auction” sabi ni Papa at inabot kay Daddy ang tab nito.

Well, expected for those artists to begin with a better price for their masterpiece and the bidding will get it even higher. I don’t really get for such picture will price more than it could expect.

Nanatili lang akong tahimik at nagpatuloy sa aking pagkain nang may banggitin si Daddy na ikinatingin ko rito

“Hmm… I’ve seen this Mansion before” sabi nito at napatingin sa akin.

Pinakita niya sa akin ang larawan at halos malaglag ang panga ko sa nakikita. It was the place I once love to live for the rest of my life but now it was like a nightmare to live. This place also reminds me of a love that I was once devoted.

Nong tignan ko pa lalo ang larawan sa malapitan ay halos manlaki ang mata ko. If I’m not mistaken, the left side of the picture is the Falls, in the center was the Luciana Mansion and the last object from the right gives me goosebumps.

“This can’t be!”

I said on my mind.

“Who’s the artist Dad?” I asked, wishing that my thoughts are wrong.

“Elexis Creer” and there, my world shattered again.

Parang isang bombang sumabog at ginuho ang mundo ko ulit at parang lahat ay bumalik na naman sa dati. Mas lalong nanikip damdamin ko nang makita ko ang mga bagay rito. Sumasakit na kumikirot sa muling pag-alala sa taong iyon.

“The theme is nature but the title itself is way obscure but then again, we can’t conclude such thing. It’s the artist decision though… I wish I could see this in person para naman maisip ko kung bakit ito ang title nito” saad ni Daddy sa pagkamangha sa pinta niya.

“I will be in my room” paalam ko sa kanila at agad ng umalis sa hapag.

Hindi ko na inantay ang kanilang tugon dahil parang nawalan ako ng gana matapos kong mapagtanto ang mga bagay tungkol sa pinta na iyon.

Sa pagpasok ko nang aking silid ay agad ko itong kinandado. Agad kong tinungo ang aking computer at hinanap ang mga ito. Sa muling pagkita ko sa larawan ay sari-saring alaala ang gumulo sa aking isipan. Mga masalimuot na pangyayari na gusto ko nang makalimutan pero hito ako ngayon at sinasariwa iyon lahat.

“Why Lex!” galit kong sabi.

Napatiim ako ng bagang ritoat nahampas ang study table ko. Ang daming katanongang gusto kong ipaliwanag niya. Umalis siya. Iniwan niya ako. Pero sa pinta na ito nilalarawan niya ang mga sandaling naging makahulogan sa akin.

Mula sa kubo kung saan unang nangyari ang lahat. Sa talon na naging saksi sa pagtatapat ko ng nararamdaman ko sa kanya. At ang mansyon kung saan ipinahayag namin ang namamagitan sa amin sa lahat ng tao roon. Lahat nang mga nasa pinta ay ang mga lugar kung saan nag-isa ang aming mga katawan. Ano ba ang gusto niyang ipahiwatig rito?

THE DAY HAD COME for the exhibit and I was restless for no good reason. I know I am just curious about that painting but I love to see it and touch it. For like all the illustrations and figures of that painting is a large part of me. I want to own that. It is me on that painting. I know because I felt it.

“Pa?” I called Papa.

“Yes, Rain?” tugon naman agad nito sa akin.

“I would like to take that painting, Saudade… for Dad” I said, hoping my excuse will work.

“Yeah sure but that painting is for auction… many will get interest with it” napakagat ako ng labi sa sinabi nito dahil nakalimutan ko iyon.

Ano ba kasing naisip niya para ipasubasta ang pinta niya? Nakakainis isipin na parang benibenta na niya rin ako. Kung iyon ang nais niya ay mabuti na sigurong hayaan ito. But in time when I got that painting, I want answers from him. Start from that very moment he left.

I called my Tito Bryan’s secretary to handle about the auction. I have already told her that no matter how much money it will cost us, she will only get that painting. I want to have that because I am that painting. I am his Saudade.

“Sir, the bid had raised to 800,000 thousand…” anang sabi ng sekretarya ng Tito ko.

“Just make the higher bid, make sure to have that painting!”

She was about to say something when I heard someone shouted for a higher bid for the painting.

“Sir?!?” anang tanong ng sekretarya na parang natatakot na itong mag bid pa.

“Make it a Million!” I shouted in frustration and soon she did.

Kinakabahan rin ako sa pupwede pang magbid ng mas Malaki pa at alam kong napakalaki na iyon. Kahit si Papa ang magbabayad para sa pinta na ibibigay namen kay Daddy ay parte non ay para sa akin.

“We got the painting, Sir” she said that make me breath in relief.

“Good.” Huling sabi ko bago binaba ang tawag.

Napaupo ako sa stipa habang hinihilot ang noo dahil sa tensyong nararamdaman noon. May part sa akin na nakokonsenya para sa sarili ko kung bakit koi to ginagawa at sa pamilya ko na walang kaalam-alam. Sana matuldokan ko na ito, hindi itong mabubuhay pa ako parati sa nakaraan.

3 years later…

FOR THE PAST YEARS, I thought I’ve been tough enough to let things go but I was so wrong. I can’t see myself alone and wanting for us to have another chance. I don’t want to leave it all behind because I’m not that blind to see that I still love him so much. This is my thought after all I’ve been through with these aching feelings.

I’ve tried to search the same love and in the long run, yet, I’ve only found loneliness and pain. I’ve tried to conceal my feelings coz I don’t want them to think that I’m still living in the past, not with my own twin coz I think he still love him too. Only I pretend everything since then but the aching pain is no longer to bear.

Several times I tried to call, just to hear this every words I say but I ended myself regretting it. I don’t want him to think of me coz I’m the one who pushes him away. It will be my fault. Then this solitude it’s feels like I’ve got a heart without home and that home is at his side.

Till this very moment come, I found solace on that painting. The title struck me deep inside to feel comfort with it. Hoping for that love I will keep.

Natigil ako sa pag-iisip ng bumukas ang pinto ng opisina ko kaya agad akong napaayos ng upo.

“Dad, what brought you here?” tanong ko sa papalapit ko na ama sa aking desk.

“You always just tired yourself out of this office work… and beside you need some rest, why don’t you join us fly back to the Philippines. Zeke’s birthday will be on the third” saad nito na ikinakibit-balikat ko.

Si Daddy pa naman yung tipo na kapag may hinihiling ito sa iyo ay dapat sundin mo. Mahirap na kapag magtampo ito at baka hindi ka na pansinin nito. Ito yung na obserbahan ko parati sa away nila ng kakambal ko. Hindi naman sa hindi ko siya kayang sawayin minsan pero ayaw ko lang na masaktan ang damdamin niya. Dad is kinda stubborn at pareho lang sila ng kakambal ko, that’s why they don’t get along.

“I can manage, Dad, I will be there on Zeke’s Birthday and besides I know he won’t like to miss his one and only uncle.” Sabi ko rito at inabala na lang ang sarili sa pagbabasa ng ibang transaction. Last time, one shipment was gone and I took full responsible about it kaya this time it will never happened again.

“Then I will get your things ready so tomorrow you will join us and that’s final” sabi nito at tumayo. Napatanga ako sa sinabi nito at sa huli ay wala akong nagawa tungkol rito.

NAGAWA nga ni Dad na pasabayin ako sa kanila ni Papa lumipad pabalik ng Pilipinas. Minsan ay naiintindihan ko na ang kakambal ko kung bakit parati niyang sinusuway ang ama namin. Talagang matigas ang ulo rin nito.

“Uncle! Uncle!” rinig ko na sigaw ng pamangkin ko nang malaman na nakarating na kami.

Dali itong nagtatakbo palapit sa akin at agad ko itong kinarga kahit mabigat na ito. Pagod man ay ininda koi yon para sa makulit na paslit na ito. Namiss ko rin ito ng sobra pagkatapos nilang bumalik ng Pinas ng halos tatlong taon na rin.

“Uncle, if you go back to the States can I go with you? It’s really hot in here and I don’t have playmates coz they all speak Tagalog. I can understand them” sabi nito ng ikinatawa ko ng bahagya.

Talagang napakahonest na bata na ito.

“But your Mommy and Daddy is here… you want to leave them here?” tanong ko rito na ikinalungkot ng mukha nito.

“Just tell me that you don’t want me anymore” pagtatampo nito at tuloyan ng umiyak.

“Tss… Sorry Rain” sabi ni Yonice at kinuha sa akin si Zeke pero ayaw nito magpakuha sa Mommy niya at gusto na sa akin muna kaya hinayaan na lang namin.

Pinatahan ko muna ang maliit na paslit at inaliw sa paglalaro ng mga video games niya na tuloyan na niyang ikinatulog sa pagod.

“I’m really sorry about Ezekiel… his stuborn since Neil is not always here, naghahanap lang ng Daddy pero parating busy daw” hindi na lang ako sumagot dahil parehong problema na naman ang mga ito. Lalo na ngayon at parati na silang magkikita dahil nasa malapit lang ito.

Nagpaalam na rin ako rito na magpapahinga at tumulak sa aking silid noon. Habang nagpapalit ako ay biglang naagaw ang pansin ko ng isang kuwadradong larawan sa gilid ng aking mga mata. Napaatras ako sa aking nakikita dahil hindi ko lubos akalain na makikita ko talaga ang larawan na ito sa malapitan.

“Dad!!!” sigaw ko habang palabas ng aking silid at tinungo ang mga ito sa may harden kung saan sila nagpapahinga. “Why that painting is on my bedroom wall?” tanong ko rito na ikinakunot ng kanyang noo.

“What painting?” maang nitong sabi habang ako ay nahihirapang bigkasin ang salitang iyon dahil sa tatlong taon na iyon ay winaglit ko na iyon sa aking isipan. Talaga bang hindi ako lulubayan nito.

“That Saudade” mahinahon kong sabi rito dahil gusto kong kumalma kahit gusto ko ng magwala.

“Oh I thought you will love it in your room and beside, that painting is about Esperanza… aren’t you missing that place?” natago ko ang mga kamay sa likod ko at pasekretong kinuyom ang mga ito.

Wala naman silang kinalaman at hindi nila alam pero nagdudulot pa rin sa akin ng galit ito.

“But it was my gift for you…” tugon ko rito.

“You can have it and beside, me and your Papa will be seeing new painting sa Foundation, last night was the exhibit but at least maybe there’s still good to buy” saad nito na ikinasapo ko ng noo ko.

I don’t know what happening here or what’s Destiny planning but I’m sure that things in the past won’t be ever coming back.

“OH I’M SORRY TO SAY, Mrs. Torelba piece has already sold last night Sir” saad ng staff ng Foundation habang ginihiya kami papunta sa Convention Hall kung saan ang iilang natitirang pinta ay nakasabit pa.

“What a shame! I told you so but you didn’t listen to me that we should fly back here yesterday” sumbat ni Papa kay Daddy dahil na miss siguro nila yung mga magagandang pinta.

“Huwag mo akong sumbatan, iyang anak mo ang pagsabihan mo…” at nagbangayan na naman ang dalawang matanda.

Kung hindi sila nagka-edad ay hindi sila naging isip bata. But what can I say, they are perfect each other. Isang mainitin ang ulo at isang malamig na tubig na umaapula sa nagbabagang tensyon ni Daddy.

Hindi ko na rin ipapaulit sa sarili ko kung bakit ako napadpad rito basta ang alam ko ay pinilit na naman ako ni Daddy rito para makapagpadala ako ng painting sa Stated na alam kong gastos ko lahat.Wais rin minsan itong amahin ko.

“Oh I remember, that Creer? May mga pinta pa ba siya rito?” tanong ni Daddy sa staff na umagaw sa pansin ko.

“I’m sorry again Sir, pero yung kanya parati ang unang nabibili eh” pagumanhin rito sa mga magulang ko. “…but may iniwan siyang gawa niya kaso nabili na nga pero puwede niyo naman areglohin yung buyer, sometimes they want it to be double or triple ang price” saad ng babae.

“Maaari ba naming tignan?” wala sa isip kong tanong rito na ikinatingin nila sa akin nang papalapit ako sa kanila.

“Ay Oo po, this way po” tugon nito at tinuro sa amin angk inaroroonan ng pinta.

Nanlaki ang mga mata ko nang makita ang napakalaking canvass. Halos lumundag ang puso ko sa kaba o hindi ko alam pa na dahil nang makita ang larawan. Once again I’ve been struck with the same feeling.

“This masterpiece is called ‘Damian’, maybe the guy na nakasakay sa kabayo”

Parang pinagsisihan ko na ang pagbalik ko pa rito sa Pilipinas. Maayos na ang kalagayan ko sa Amerika pero hito ako ginugulo na naman ang isip ko dahil sa kanya.

Bakit ba Lex?

[A/N]: I won’t be making any chapter for this week or maybe also on the next week coz I have an online exam to attend to. But I do promise to have an update with Sex and Seduction for this week then I’m go off for a meantime to focus with my exams. I do hope you understand me beh. Lovelots moah*

Chapter 86

Chapter 86

Elex’s POV

Pagpipinta ang naging libangan ko sa kabila ng lahat na masalimuot na nangyari nitong nagdaang tatlong taon. Binuhos ko lahat ng emosyon ko sa mga larawan na naiguguhit ko at pinagbibili ito upang kalimutan ang mga kahapon. Malulungkot man ang mga ito pero ito yung nagbigay daan para simulan ko ang buhay ko. Panibagong yugto para sa sarili ko.

“Lex, may international call ka” tawag sa akin ni Cloudi.

Agad kong lumapit dito at sinagot ang tawag habang abala muli si Cloudi sa pag-aasikaso sa darating na Exhibits ko, siya kasi ang organizer ng event. Kagabi lang natapos ang Exhibit sa Sunshine Foundation at inimbitahan ako muli ni Mrs. Torelba roon. Naging auction sa huli yung dalawang pinta ko na talagang pinag-aawagan, lalo na si Nico.

Kahit abala ito sa pag-aaral ng Engineering ay hindi nito nakakaligtaan na bisitahin o dalawin ako rito. Tumutulong pa rin siya sa akin lalo na tuwing kailangan ko ng modelo para sa magiging figure ng tao sa paintings ko. Siya nga din ang ginawa kong modelo sa huli kong pinta, na siya din ang bumili.

“Hello, Elexis Creer speaking” tugon ko sa tawag bilang pormal rito.

“Lex, did you see the pictures I emailed you?” medyo nagulantang ako sa tumawag kasi minsan lang si Lyle na tumatawag sa akin mula sa ibang bansa. Hindi pa rin ito umuuwi dahil nag pursue ito ng Masteral Degree sa Architecture pero sa tuwing gagala ito sa London o sa France ay parati itong kumukuha ng mga larawan na parati niyang pinapadala sa akin lalo na ngayon at kailangan ko ng mga inspirasyon.

“Oh I’m sorry, I was busy with the Exhibit last night but I will go check on them, thank you Lyle” pagkabanggit ko ng pangalan nito ay napabaling agad ang tingin ni Cloudi sa akin.

“Si Lyle iyan? Dali bigay mo sa akin” pabulong na sabi nito sa akin at maligalig na nilalahad ang kamay para kunin sana yung telepono na inirapan ko lang.

“Ang daya naman…” pagmamaktol nito na ikinangiti ko rito.

Hanggang ngayon ay hindi pa mamatay-matay ang damdamin niya para kay Lyle pero may mga pangyayari sa buhay nina Lyle na wala itong alam at iilan lang kaming nakakaalam dito. Hiniling nito na huwag ipagsabi at nirespeto namin iyon.

Pagkaupo ko sa swivel chair ay inipit ko ang telepono sa aking leeg para buksan ang akong laptop. Agad kong tinignan ang mga ito at sobra akong namangha sa mga pinadala nito na larawan. Talagang kakaiba kumuha si Lyle ng mga lugar dahil mas lalong umaangat ang ganda ng lugar sa mga kuha niya.

“Wow they are all beautiful, thank you Lyle… I will paint them all” maligalig ko na sambit rito sa tuwa dahil sa natanggap ko sa kanya.

Sobrang laki ng papasalamat ko sa kanya dahil nakukuha ko ang mga ito ng libre pero sinabihan ko na siya na ipagbili rin ang mga ito pero ayaw daw niya. Hindi ko na rin pinilit kasi nakakabenepisyo naman ako. Pero gusto ko pa din napagkakitaan niya ito.

“How I wish you could sell them too… sobrang ganda Lyle” dagdag ko.

“Nah, I don’t mind just give Papa some of your piece then I would be glad” tugon nito na ikinangiti ko.

Sabi ko na nga ba na ganito ulit kaya napabuntong-hininga ko rito na ikinatawa niya sa kabilang linya.

“Papa really do love your works” anang dagdag nito.

“But you need to pay me too for my talent, the materials and mostly the essence of the painting” agad ko na sabi nito na ikinatawa niya muli dahil natutunogan niya ang pagkairita ko. Lagi na kasi itong nakakalibre sa akin ng mga painting ko. Mahal na kaya ang mga gawa ko simula nang gumawa ako ng pangalan sa larangan ng pagpipinta.

“Thanks Lex” natatawa nitong sabi sa akin at agad tinapos ang tawag.

Bahid sa mukha ko ang pagkairita pero wala ng mas ikinairita ng mukha ni Cloudi sa akin.

Ibabalik ko na sana ang telepono ng biglang may tumawag na naman dito kaya agad kong sinagot.

“Hello good morning, Elexis Creer speaking” bungad ko sa tawag.

“Lex, someone got interested sa Damian… they want to triple the price” sambit ni Yen ang sekretarya ni Mrs. Torelba.

Halos malaglag ang panga ko sa sinabi nito dahil hindi basta-basta ang presyo nang naging Auction nito. Halos mahimatay na nga ako sa bid ni Nico kagabi. Umabot ito ng isa’t kalahating milyon.

Pero nagtaka ako dahil sinabi nitong marami sila.

“Sino raw?” untag ko rito.

“The Saavedras… actually they are going to see you now for appointments regarding the painting” tugon nito na ikinataranta ko.

Natigilan naman ako ng sambitin iyon ni Yen dahil kilala ang mga Saavedra sa bansa, bukod sa marami silang saklaw sa business industry at talagang naaangat sila dahil sa mga international na din nila na nga negosyo.

“Huh? Bakit hindi mo pinaalam muna sa akin at saka hindi ko pa naabesuhan si Nico rito” sa huli ay nadismaya ako dahil papunta na raw ang mga ito.

Wala akong sinayang na oras para ipaalam ito kay Nico pero nong sagotin niya ito ay nasa bukana na ito ng pinto ng opisina ko.

“Yes?” sabi niya at rinig ko din sa telepono ang boses niya.

“We need to talk…”

“About the painting yeah.. sinabi na sa akin ni Ms. Yen… is it amazing that I’m gaining also with your painting” natatawa nitong banggit at lumapit sa table ko at prenting naka de kuwatrong nakaupo sa silya.

“Definitely I won’t let you and still it’s my painting, since you haven’t pay me yet… nakahingi ka na ba sa Daddy mo ng isa’t kalahating milyon huh?” hamon ko dito na ikinangisi ng mokong.

“Definitely nakapangalan sa akin yung painting and I don’t have the money yet… but how about we split the payment huh Lex? It could be a big money.” Tugon nito.

I was thinking the same way and it’s really a big amount at ewan ko ba nahahalina ako sa pera ngayon. Ngayon lang kasi naging kalaki ang presyo ng isang pinta ko kaysa mga nagawa ko noon, maliban don sa pinakauna na umabot ng isang milyon. Pero unang beses kasing may nag-offer ng ganitong kalaking halaga.

“I could have it all to myself if I need to…” sabi ko at pinanliitan ito ng mga mata para hamunin ngunit si mokong ay nginisihan lang ako.

“If you think na yung tripling halaga ang ibabayad sa’yo ay nagkakamali ka… it’s still 1.5 million worth so definitely again, if you want to get that big cash… kailangan mo din ako, it’s called the hassle babe, no hurt feelings” nanliit ang mata ko rito dahil may punto naman siya.

Hindi sa nagmumukha akong pera dito pero sino namang hindi makakatanggi sa tripling halaga na magiging 4.5 million na? Sinong hindi kakagat roon? Pero kahit ganoon ay labag sa dibdib ko ang gagawin iyon.

“Ganyan ka ba kadesperado ha?” pag-uusig ko rito

“Look who’s talking” nakangisi nitong sabi sa akin.

Sa huli ay nangibabaw sa akin pagkamatao ko at hindi ko kayang manlamang ng tao.

“Okay, ganito na lang, I will offer them the exact amount they wanted to pay for my piece. Since hindi mo pa kayang bayaran iyon, sabihin mo na, kaysa naman malaman ni Mrs. Torelba na dinaya mo iyon, I mean ako pala. So kailan mo ako mababayaran as in now na for you to have the ownership sa painting ko” sabi ko rito na ikinaiba bigla ng ekspresyon ng mukha ni Nico. Parang nagalit ko pa ito.

“I can pay that Painting Lex even if I couldn’t get some help with my wealthy old man. Tss” I heard him hissed at nadismayang napailing sa sinabi ko.

Hindi ko alam kung nasobrahan pa ako sa pagkasabi ko tungkol sa estado niya ngayon pero alam kong hindi pa niya kayang bayaran ang painting at nangangamba ako para sa kanya lalo na kapag nalaman ito na hindi pa kayang bilhin ang painting and its really unfair sa mga taong nagnanais rin sa pinta ko.

“Lex, andito Ex Dad mo” biglang sambit ni Cloudi na ikinatingin ko sa kanya at sa dalawang may edad na mga lalaking papasok ng Studio ko.

Halos lubayan ako ng sarili kong kaluluwa nang makita ko muli ama ng dati kong kasintahan. May kasama itong medyo katangkaran rito na lalaki. Hindi ko alam kung saan ko pa pupulutin ang sarili ko sa muling paghaharap namin. Huling kita namin ay hindi pa rin ito sang-ayon sa amin ni Neil noon.

Agad akong napatayo at hindi na inabala ang namamagitang tensyon sa amin ni Nico para salubongin itong bagong dating na mga bisita.

“Hello Good Morning po what can I do you po for today?” magalang ko na sabi rito na ikinatitig ng Daddy ni Neil sa akin.

“You look familiar” nang sabihin niya iyon ay kumakawala na ang isip ko sa takot. Hindi ko mahanap ang mga tamang salita na dapat ko itugon rito.

“Ahhh O-oo po… we are classmate with Neil” sabat bigla ni Cloudi na ikinatingin ko rito at seninyasan na huwag na magpatuloy sa kung ano pa ang mga dapat sabihin.

“Oh is that so? Well, I can’t remember but I’m glad to see you” sabi nito na ikinaluwag ng dibdib ko. Gusto ko ng magwala para umalis na sila kung tutuosin lang.

“By the way, who is Elexis Creer?” tanong nong lalaking kasama nito. “Is it you?” turo niya kay Nico na nasa likuran ko na pala ngayon.

“Nope…” tipid na tugon ni Nico na parang nabastos pa niya yung mga panauhin ko dahil sa pagtagpo ng mga makakapal na kilay nito kaya agad na akong nagtapat.

“A-ako po” nauutal kong banggit sa kanila na labis nilang ikinagulat.

“You? You are Elexis Creer? But you are a girl how come you’re name is a boy’s name?” nalilito nitong tanong sa akin na maski ako ay nalilito na rin kung sasagotin ko ba iyon.

Napansin siguro nila ang pagkailang ko sa sinabi nito dahil na rin sa pagkawalang kibo ko rito kaya iniba na lang agad nong Daddy ni Neil ang usapan na sa huli ay ikinapasalamat ko. Hindi pa rin ako sanay talaga na maraming taong nagkakamali sa akin na babae. Hindi ko rin naman sila masisisi.

Sandali itong napatikhim at ngumiti sa akin. Sandali rin akong natigilan nang masilayan ko ang ngiti nito dahil sa sari-saring alaala na nanumbalik sa akin. Ngayon ko lang napagtanto na meron malaking pagkahawig ang kambal sa kanya dahil siguro ito yung ama nila pero nakakairita lang na muling masilayan ang mga ngiti na iyon.

Alam kong nagkikita kami minsan ni Neil rito sa Manila at mabibilang ko lang pagkikita naming iyon. Ngunit talagang may naalala ako sa mga ngiti na nito na ikinalungkot ng damdamin ko. Madalas na kasi itong abala dahil sa kanya pinapatakbo ang kompanya ng mga Saavedra. Ngayon naalala ko na ang apelyido na iyon.

“By the way… we are here for the appointment regarding about the painting, that Damian? My sons’ really love it and want to pay it for a triple price. So should we negotiate about it?” sabi ng Daddy ni Neil sa akin.

“W-who i-is yo-your son?” nauutal ko nang tanong rito.

Ewan ko ba at hindi ko na mahanap ang boses ko dahil sa maraming bagay na pumapasok sa isip ko. Simula sa kay Neil, sa Daddy nito at nong nangyari noon. Pati na yung nalaman ko na magkadugo lang pala kami nila Neil at Rein. Pati na rin si Rein at sa pinakahulihang nalaman ko na hindi pala kami talaga magkadugong tunay. Sinaad na sa akin iyon ni Lola nang dalhin niya ako sa isang sekretong silid na naglalaman lahat ng pangyayari noon sa Esperanza. Mga pangyayari na gusto ng aming pamilya na limutin at ibaon sa limot.

Nasasaktan ako sa ginawa nila at mahirap intindihin ang naging desisyon nila kung bakit kailangan nila kaming pagbuwagin. Sinisisi ko ang sarili sa paglisan niya at magkakaharap kami muli ay hindi ko alam kung ano ang una kong sasabihin. Nanalito ako at hindi ko pa kayang harapin siya.

“Your cousin, Rain” anang sabi ng Daddy nito na ikinakabog ng dibdib ko. Halos hindi ako makahinga ng maayos ng marinig ko muli ang pangalan niya. Sa tagal ng panahon ay mga alaala lang niya ang isinasaisip ko sa bawat pinta at ni minsan hindi ko na binaggit ang pangalan niya.

Sunod-sunod na mga alaala ang nanumbalik sa akin at ang muling pagkadurog ng damdamin ko na matagal kong binuo ay muling nabasag at nagkalat ang iba’t-ibang emosyong na unting umusbong sa akin nang marinig ko ang pangalan niya.

“He really love your arts too… he was the one who bought your Saudade” masayang saad nito.

Parang gusto ko ng lisain ang lugar na ito at mamuhay sa pinakaliblib na lugar na hindi na niya ako muling makikita pa. Ang laki ng kasalanan ko sa kanya at hindi ko pa kayang harapin siya.

Chapter 87

Chapter 87

Elex’s POV

Natigilan sila nang makita nilang hindi nila kasama ang taong pinapakilala nila sa amin. Muli pa silang lumabas ng opisina ko at nong gawin nila iyon ay bahagya akong nawalan ng balanse na kamuntikan ko ng ikinatumba kung hindi lang agad ako nasalo ni Nico.

“Lex, what happened?” nag-aalala nitong tanong nang makita niya akong nanghihina.

Hindi ko lang kasi matanggap na muli kaming makikita. After all ako yung unang umalis kaya hindi ko siya masisisi kung magalit siya sa akin ngayon. Pero sadyang takot pa ako, natatakot akong magkita kami muli. Iniisip ko pa lang ang mga nangyari noon ay alam kong hindi niya ako mapapatawad. Sinara na niya ang damdamin niya at alam kong puot na lamang ang naroon.

“Medyo nahilo lang ako” tugon ko rito at tinulongan akong muling tumuwid ng tayo.

Nakakapanghina rin pala talaga ang takot.

“May kapatid si Neil?” anang tanong ni Cloudi na nagugulohan sa pangyayari habang ako ay napatignin kay Nico na nag-aabang sa sasabihin ko.

“Kakambal niya” tanging naging tugon ko sa katanongan ni Cloudi na kanyang ikinagulat.

“Paano? Walang nabanggit si Neil sa atin noon tungkol sa pagkakaroon ng kakambal, ni hindi ko nga nakita iyon.” Sambit nito na hindi ko na muna sinagot.

Muli akong bumalik sa akin upuan at pagod na naupo. Sari-saring emosyon ang muling umusbong sa damdamin ko at hindi ko pa alam kung makakayanan ko ito. Akala ko handa na ako tungkol rito pero sa kabila ng lahat ng mga ginawa ko ay titiklop pa din pala ako. Ganito pala talaga ang pakiramdam ng taong nakokonsensya sa nagawa niya. Iniwan ko siya at napagdesisyonan niya ring talikuran ako. Para saan pa ang lahat ng ito, lahat ng ginagawa ko kung sa isang iglap lang ay mababali lang dahil sa pangangamba ko.

“Hindi ba maganda ang pakiramdam mo? Gusto mo ipaschedule ko yung appointment mo with Saavedras’?” mungkahi ni Cloudi sa akin.

Alam ko namang kaya ko pa pero sinasabi ng katawan ko na magpahinga. Sobra ko ng inaabala ang sarili ko sa darating na Exhibit ko pero nakakalimutan ko ng magpahinga. Ngayon dumagdag pa itong bagong pasanin ng kahapong nagdaan na kay hirap makalimutan.

“Better turn them down already… I can pay the painting, hindi man ngayon o sa susunod but I do promise to pay you as soon as possible.” sambit ni Nico na nababahala sa kalagayan ko.

Napapikit ako ng mariin sa kanyang sinabi dahil pati si Nico ay inaagrabyado ko tugkol dito.

The money will actually be used to build the school in Esperanza because I see many young children there prioritized farming than going to school. Their parents say they rather work in the Hacienda than going to school since the place is located in a remote area where nearby cities is an hour drive before getting there, and it really break my heart seeing small children plowing land than reading books.

“Huwag ka ng mag-abala pa, I understand your situation and you don’t need to hassle yourself with it. There’s lot of opportunity for reach my goal, maybe not this time but I do hope this Exhibit will raise enough money for the school” tugon ko rito na ikinalungkot ng ekspresyon niya.

Last night, I know he was trying to help me to raise the bid but we never expected Mrs. Torelba closed the deal of Nico. Naaberya din kami dito dahil sa kailangan ko magbigay ng partial cash for the Foundation chosen charity at wala pang naibibigay si Nico sa akin.

Napabuntong-hininga na lamang kaming tatlo dahil sa problema na hinaharap namin ngayon at wala na kaming nakikitang iba pang solusyon kundi yung minumungkahi ng mga Saavedra.

Natigil kaming tatlo nang marinig namin ang isang malalim na pagtikhim na ikinatingin namin sa gumawa ng tunog. Nanlaki ang mata ko nang makita ko muli siya sa tagal ng panahon na hindi ko siya nakikita.

Halo-halong emosyon ang namutawi sa damdamin ko ng masilayan ko ang mukha niya. Walang pinagbago maliban sa mga tumubong bigote nito. Huli ko siyang makita ay nong sinisigaw niya ang pangalan ko habang papalayo na ako sa lugar na minsan nagdulot ng masasayang alaala sa aming dalawa. Ang lugar din na iyon ay nagdulot sa kanya ng matinding sakit at nararamdaman ko iyon sa mga pinupukol niyang tingin sa akin. Ramdam ko na may galit sa kanyang mga titig sa akin.

Naninikip lamang ang dibdib ko kaya minabuti ko na lang na maging pormal at sibil sa kanya dahil negosyo ang pinag-uusapan rito. Hindi ko makita sa kanyang mga tingin ang pagbabalik tanaw ng kahapon.

“Am I interrupting something?” tanong nito sa amin habang ako ay nakatulala sa kanyang mukha.

Si Cloudi ay nagugulohan pa rin sa nangyayari at napuno ng katanongan ang kanyang mga tingin sa akin habang si Nico ay masama ang tingin sa taong biglang pumagitna sa aming usapan.

“No… not at all” sambit ko para mawala ang tensyon at maiba ang usapan.

Napatayo ako sa aking inuupuan habang pilit na tinutuwid ang mga paa ko, hindi inaalintana ang nangangatog ko na mga binti sa muli kong pagkakita sa taong pinangungulilaan ko ng matagal.

“Am where is Mr. Saavedra and Mr. Sandoval?” untag ko rito nang mapansin ko ng hindi ko na namalayan ang kasama niya.

“They run some errand so I’m the one who will be settling this matter… and please, I don’t have much time for a long conversation… so are you willing to sell your painting in a triple price?” untag nito sa akin.

Wala na akong nakikita pang ibang daan para ituwid ang pagkakamali ko kagabi. Sa sobra kong paghahangad ng ibang bagay ay nauwi kami rito at lolokohin ko pa talaga ang taong ginawan ko ng kasalan noon.

Mapatawad niya sana ako.

“No!” “Yes!” sabay naming tugon ni Nico na ikinatingin naming sa isa’t isa.

Kinakausap ko siya sa mga tingin pero sadyang nagmatigas rin ito sa huli.

“You can have the painting in the amount you suggested… “ biglang saad ni Nico rito na labis kong ikinagulat kaya agad akong napatingin rito at napatanong.

“Nico, I thought ayaw mong ipagbili iyon? After all it was you who modeled the Damian” sambit ko rito.

I saw how Rain clenched his jaw the moment I said it to Nico when he suddenly shake his head in disbelief. Hindi ko alam kung ano ang kanyang iniisip pero nanganganba ako na matinguha niya ito dahil hindi naman malayong malaman niya na siya ang paksa ng lahat ng mga pinta ko. Aaminin ko iyon dahil sa bawat pagkumpas ng mga kamay ko ay siya ang pumapasok sa isip ko. Hindi ko siya malimotan at nagpapakasakit ako roon.

“Really? As I remember, Damian never let anyone ride him especially you” mariin nitong sabi na hinahamon si Nico.

Nagulat naman ako sa biglaan niyang pagsambit sa bagay na iyon. Ngayon nangangamba na ako na alam na niya na siya ang paksa ng lahat ng mga pinta ko.

“Don’t be such an arrogant since you have nothing to do with this… Lex has an amazing talent, he can portray anything” agad na hamon ni Nico rito at ramdam na namin ang namumuong tensyon ng dalawa sa mga masasamang tingin na pinupukol nila sa isa’t isa. “Or else it has something to do with you, maybe that’s why you badly want the painting huh! Rein?” paghahamon pa nito na ikinakaba ko ng mas lalong sumama ang tingin niya kaysa sa kanila.

“What is it to you if I badly want to have the painting that I was the subject? I can’t even barely see you in that, the complex of that man in the painting really was me before, isn’t it Lex?” baling nito sa akin habang ako ay hindi na maintindihan ang sarili kung magagalit ba ako o malulungkot dahil sa huli ginamit ko ang emosyon ko sa pagguhit ng mga larawan na iyon.

I saw how he grinned at his sarcasm to Nico, which I think he should never have done, because I knew I had put too much on our shoulders. For Nico, I know I shouldn’t have bothered him in helping anymore and now I feel like I’m putting so much expectation from him. Then for Rein, I can’t handle things for us.

A lot of thing happened and they are should be over now. We might not find forgiveness yet, but I do hope someday we could as much as I want him to forgive me.

“Pasensya na pero hindi ko maibibigay sa iyo ang painting.” Sabi ko at daling lumabas ng aking opisina na hindi alintana ang ekspresyon nila.

Para siyag hangin na aking nilagpasan at kung nais pa niyang mamuhay sa nakaraan ay sana itigil na niya. Gusto ko ng kalimutan ang lahat dahil masakit pa rin pala.

Pababa ako ng hagdan nang biglang may humila sa akin para pigilan ako. Agad akong napatingin rito at labis na takot ang naramdaman ko sa mga nanlilisik niyang tingin sa akin.

“Why not huh? Still guilty Lex? Sa bagay, ikaw naman yung unang nang-iwan… masakit ba?” sabi nito na ikinadurog ng puso ko.

Alam ko kung bakit nasasabi niya ang mga ito pero hindi ko makayanan ang sakit. Sobrang sakit pala kapag sa kanya na manggagaling ang lahat. Gusto ko mang aminin sa kanya pero wala ng saysay ang lahat ng iyon. Namutawi na ang galit at puot sa dibdib niya at hindi ko alam kung paano hupain iyon. Kung pananakit ng damdamin ang daan at kung puso ko man ang muling makakadanas nito ay mas mabuting hayaan na lamang ang lahat.

“Bitawan mo’ko Rein” pagpupumiglas ko rito na sa huli ay nagawa ko kaya agad akong naglakad ng mabilis. Hindi alintana ang pagkahilo at panlalabo ng tingin ko.

“Tell me Lex… lahat ng painting rito ay tungkol sa akin? Mula sa mga lugar sa Esperanza, sa Carnation… yung Saudade, yung mga lugar na yon. Lahat ng yon ay tungkol sa atin, hindi ba?” nanggigil niyang sambit sa akin na ikinapikit ko na lamang.

Nahihilo na ako at sumisirko na sa isip ko ang mga larawan sa paligid namin. Nanghihina na ang katawan ko at sumasakit ang balikat ko sa pagkakahawak niya rito. Hanggang sa maramdaman ko na lamang ang pahihina ng aking mga tuhod at pagbigat ng aking mga talukap.

“Lex!…”

“What did you do you, bastard!”

“I don’t know, I didn’t mean it.”

“Dalhin natin siya sa hospital… pagod na ang katawan niya”

“You stay out of this you moron!”

“Hurry up Nico!”

“Lex…”

Mga salita na hindi ko na alam kung kanino hanggang sa unti-unti ng dumilip ang mga paningin ko.

[A/N]: Hoy okay pa ba tayo? Feel ko hindi na ako okay hahahahaha… nakakasira ng ulo ang papuntang ending nito ang dami kong tinatanggap na suggestion nyeta!!! Tulad ni Lex baka mahimatay na rin ako hahahahah

Ano na? Ano ma say niyo rito? 

P.S Sorry ito lang yung kinaya ng powers ko this week, nastress ako late sa pagbabago ng mga mga lines nila eh! 

Comment! Comment! Comment! 

Lovelots! <3 moah*

Chapter 88

Chapter 88

Rain’s POV

I can no longer control my rage. I got furious when I saw denial in his actions. My two eyes could see that every picture he portrayed was the past we once had.

“Tell me Lex!!!” I shouted regardless with my temper but I was taken aback when I saw how he gradually got on to his knees.

I didn’t know what just happen to him but when his face landed on my chest, I was worried. Fortunately, I could able to catch him before he could fell down to the cold floor. Sinambit ko ng ilang beses ang pangalan niya pero nong hawiin ko ang mukha niya para tignan ako ay nawalan na pala ito ng malay. Ilang beses ko ring sinambit ang pangalan niya pero wala itong naging tugon.

Mas lalo akong nangamba nang maalala ko muli ang gabing ganito siya. He still as fragile as before. Ngayon ay nakonsensya ako na paghigitan ito sa kamay. Hindi ko alam kung ano ang nangyari pero sana hindi ko na ginawa. Nagpadala na naman ako sa galit ko kaya hito na naman siya.

“Lex!…” I heard someone scream his name. Nakita ko si Nico na nagmamadaling tumakbo sa direksyon namin. “What did you do you bastard!” bulyaw nito at biglang inagaw sa akin si Elex.

“I don’t know, I didn’t mean it.” tanging nasaitinig ko sa kabila ng pagkagulat rin sa nangyayari.

Alalang-alala ito sa kalagayan ni Elex habang nasa kanlungan niya ito. Pilit na pinupukaw ang walang malay na si Lex na hanggang ngayon ay walang tugon. Nababalisa na rin ako at gusto ko siyang mahawakan, lapitan at akapin dito sa akin pero nakikita ko pa lang ang ginagawa ni Nico ay parang wala akong panama sa nararamdaman niyang pag-aalala sa taong mahal ko.

“Dalhin natin siya sa hospital… pagod na ang katawan niya” sambit ng kaibigan nito na kakarating lang din.

“I-I will h-help you t-take him” mungkahi ko rito na ikinasama ng tingin ni Nico sa akin.

“You stay out of this you moron!” and there… that endearment serves me right for being a bastard and moron for all this time. May galit pa ako sa kanya pero hindi ko n asana pinaabot pa sa pisikalan. Ngayon ay pagsisisi na lang ulit ang tangi kong maramdaman sa muling pananakit sa kanya.

“Hurry up Nico!” sigaw ng kaibigan nito at dali nilang inilabas si Lex sa studio habang ako ay naiwang nakaluhod rito na walang ibang magawa kundi ang magsisisi.

Lumibot ang tingin ko sa paligid at ang bawat larawan na nakikita ko ay nagsasaad ng sobrang kalungkotan sa nagdaan sa amin. Ngayon alam ko na, na pasakit at hinagpis lamang ang maidudulot ko sa kanya kapag mananatili pa ako sa kanya.

“Lex…” I screamed in remorse.

Umuwi ako ng bahay at pati rito ay hindi nakatulong sa nararamdaman ko. Rinig ko ang bangayan ni Neil at Yonice habang ang pamangkin ko ay nag-iiyak sa di kalayuan sa kanila. Dali koi tong kinuha at dinala sa aking silid at doon ito kinausap. Umiiyak itong nakayakap sa akin habang tinatanong kung bakit ganon ang mga magulang niya. Parating nag-aaway. Naawa ako kay Zeke kasi labas na siya dapat sa away nila pero bilang anak rin nila ay dapat ikonsidara nila ang bata.

“Why Daddy always scream at Mommy, Uncle?” umiiyak na tanong nito sa akin.

Napabuntong-hininga na lamang ako dahil bukas na ang kaarawan niya pero hito nag-aaway ang mga magulang niya sa bagay na hindi nila kailan man maiintindihan.

“Please, don’t think like that…” sambit ko rito dahil minamali niya ang Daddy niya.

“Mommy always crying because of it” tugon nito na muli kong ikinabuntong ng hininga.

“There are things that they can’t get along with, but sooner it will be okay…” sabi ko na lang dito na ikinatango niya.

Pinapahinga ko muna ito sa aking kama hanggang sa makatulog ito. Habang binabantayan ito ay may natinguha rin ako sa sinabi ko sa pamangkin ko.

There are things that we can’t understand but I don’t know things will be fine. So I better get it aside for a greater good. If it will be only the solution for Lex to be okay then I’d rather set my feelings aside, it might not okay for me but I rather choose what is good.

SUMAPIT ang umaga na tila wala lang nangyari kahapon. Magkatabi si Neil at Yonice na kumakain at tahimik kaming lahat sa hapag. Maliban kay Daddy na kinukulit ako sa pinta.

“Ayaw ba talagang ipagbili ng pintor ang pinta niya sa halagang nais natin? Paano kung taasan pa natin at baka magbago ang isip niya” sabi nito na ikinabaling ko rito.

“Huwag na po kayong mag-abala Dad. Resptohin na lang po natin ang desisyon niya at saka may mga magaganda pa naman siyang mga pinta na panigurado kong mas magugustohan mo” tugon ko rito.

“Pero gusto mo iyon dahil naalala mo ang kabayo mo noon doon sa probinsya niyo, hindi ba?” totoong sinabi ko iyon kay Dad pero kung ayaw ni Elexis ay hindi ko na ito kukulitin. “I just write a check, I’m sure he will never refuse it this time”

Ang kulit rin ng amahin ko talaga at hindi ko na rin makayanan minsan. Alam ko namang binibigay lang naman niya ang lahat para sa amin pero may mga bagay na sobra na din para ibigay niya.

“And if he still refuse, tell him I invite him here tonight on Zeke’s Birthday and besides I’m still going to invite him for negotiations” bilin ni Daddy sa akin bago ako bumalik sa Studio ni Lex para daw pilitin ito.

Sabi nito na kung Malaki ang halaga ng pinta ay mas kahuhumalingan ito ng lahat. Sinisibolo raw nito ang karangyaan na meron ang pamilya kapag nakakapagmay-ari ka ng isang mamahalin na bagay. Hindi ko rin maintindihan ang mayayaman, talagang kakaiba sila. Hindi na nila alam kung paano lulustahin ang pera nila.

Pagkarating ko sa Studio nito ay nagulat ako na bukas ito. Naalala ko kasi na sinugod ito sa ospital kaya wala pa ito. Pumasok ako at nakita ko siya sa loob ng kanyang opisina na may mga inaasekaso. Hindi niya namalayan ang pagpasok ko at paglapit ko sa kanyang desk nang nagulat ito nang makita ito.

Pareho lang kaming napatitig sa isa’t isa at walang bumabasag sa katahimikang dinulot ng pagkailangan sa isa’t isa. Hanggang sa ako na ang naunang bumasag nito.

“I’m here for that painting, The Damian” sabi ko rito ikinapikit ng sandali at nag-iwas ng tingin para huminahon.

“I already told you Mr. Creer that the painting is not for sold, anymore” sambit nito na matulis kong tinignan ito.

Hanggang ngayon ay iniisip pa rin niya na magkadugo kami dahil sa apelyido nay an pero matagal na itong isang kasinungalingan. Sana alam niya.

“It’s Christian Rain Saavedra… I’m a foster son of Jayrick Saavedra and now, this might change your mind” mariin kong sabi rito at iniabot sa kanya ang tseke. Nang makita niya ang nakasulat roon ay labis na nagulantang ito sa malaking halaga na inaalok ko.

Napakagat ito ng ibabang labi ng mabasa niya ang nakasulat roon habang ako ay hindi maintindihan ang sarili ng makita ko ang ginawa niya. Bigla akong pinagpawisan at hindi ko maintindihan ang katawan ko ng maramdaman ko biglang ang paginit ng katawan ko.

“I’m sorry but I don’t want your money…” sambit nito.

“I insist” sabi ko rito na ikinakunot ng noo niya.

“Then I refuse, sorry pero hindi ako mukhang pera…” sambit nito na ikinataas ng kilay ko sa isang sulok dahil sa sinabi nito.

Hindi ako makapaniwala na nasasabi niya ito habang siya ay libreng pinipinta ang mga nagdaan sa amin na wala man lang pahintulot sa akin. Alam kong walang walang saysay kung sabihin ko sa kanya ito ngayon dahil Malaya siyang maipahayag ang nararamdaman niya pero iyon din naman ang nararamdaman ko. Binibinta niya ang nararamdaman ko sa isang peraso ng papel o tela at ngayong binibigyan ko na siya ng nais niya ay ayaw niya.

“What is it with you then?” hindi ko mapigilang sabihin sa kanya habang nasapak ko ang desk niya sa galit.

“Excuse me, kung wala ka ng nais sa akin ay mabuti pang umalis ka na rito kung ayaw mong magtawag ako ng autoridad para kaladkarin na mismo palabas ng establisyeminto na’to” galit niyang sabi na hindi na rin napigilan tumayo sa pagkakaupo niya.

“Then do it… and I’m not afraid with your pesky threat” hamon ko rito na ikinadulot ng kanyang mabibigat na hininga sa galit. “… or should I’d be the one calling the authority for using my emotion in every painting without my consent” and there I said it. I know its nonsense but this time I know I am making sense with it.

Bakas sa mukha niya ang kalitohan at naiinis ako rito dahil nililihis niya ang totoong paksa rito.

“What are you blabbering about?”

“We both know Lex that every subject of your painting was me. From that Saudade, I know it was me. Call me crazy but I will not tolerate you using my emotions here too” sambit ko rito na hindi ko na mapigilan ang maging emosyonal sa aking sinasabi.

Totoo naramdaman ko sa bawat pinta niya iyon at mas lalo kong napuna ang lahat dahil sa larawang pininta niya na kami ni Damian ang paksa. Tawagin na niya akong siraulo sa mga sinasabi ko pero totoo lahat ng ito.

Pero ang mas nakakainsulto ay ang tawanan niya ako na ikinadurog lamang ng damdamin ko. Masakit isipin na parang wala lang sa kanya lahat ng ito pero umaasa ako sa mga nakikita ko sa mga pinta niya ang tunay na nararamdaman niya sa akin.

“Happy huh?” sabi ko rito na ikinatigil niya at seryosong napatingin sa akin.

“How come you conclude such presumption?” tanong nito.

“Coz I can see sadness upon you… and it show in every pieces you make.” Sambit ko rito na ikinatigil niya at blangkong napatitig sa akin.

“You’re being nonsense” sabi nito na ikinahinga ko ng malalim.

“Lex, just tell me if I cause you all this sadness… at sinisigurado ko sa’yo na aalis na ako sa buhay mo. This time I won’t bother you anymore… you won’t see or hear anything about me. We just pretend that this was all a nightmare you want to rid. Just please, tell me kung nasasaktan na kita at kusa akong aalis na sa buhay mo” sambit ko na ngayon at ikinatigil niya.

Bakas sa ekspresyon niya ang lungkot dahil sa sinabi ko. Ayaw kong magpalagay sa aking iniisip ngayon dahil wala naman pa siyang sinasabi pero sana masabi niya sa akin ang totoo.

“and if not? I want you remember this…” sambit ko at inabot ang kanyang mukha para sa isang malalim na mga halik.

Agad na sinakop ko ang kanyang mga labi para sa isang mariin na mga halik na kalaunan ay tinutugunan na rin niya. Lumibot ako sa kanyang lamesa para madama ko pa ang mga labi niya.

Gusto kong ipadama sa kanya ngayon yung mga araw na dapat naramdaman niya ang saya dahil napakasakit isipin na puro pagdadalamhati ang pinapadama ko noon. Gusto kong malaman ngayon na naging masaya ba siya.

“Now tell me you never felt the joy those instances that I was with you then. Tell me now that I’ve only brought you remorse and I promise to you that I will leave the past behind and forget you” sambit ko rito na hindi inaalis ang mga tingin ko sa kanya habang siya ay nakatitig lamang sa akin.

Ang hirap basahin ang mga tingin niya at nasasaktan ko sa mga iniisip ko na baka hanggang ngayon ay ako lang naman yung umaasa talaga sa relasyon namin.

Then suddenly tears start to form in his eyes that broke my heart. I can’t read them and it hurts me to think that maybe there really nothing between us.

I accept my defeat and about to turn my back to him to leave when he suddenly grab me back and touches my face to turn him. The moment he reaches me for a kiss, my heart filled with indescribable joy. I accepted him and dived into his kisses.

I couldn’t understand myself the moment I felt the pleasure raising up as our lips intertwined for a deeper kiss. I feel the fire starting to drive me crazy. I feel the heat raising.

“You always set fire to me, Lex” sambit ko ng kinapos kami ng hininga at muling dinampi ang mga labi namin sa isa’t isa.

Kung alam niya lang kung ilang taon akong naging tigang sa init ng tulad nito ay baka hindi ko na makontrol pa ang sarili ko na angkinin siya dito mismo sa kanyang opisina.

Mariin ko ng dinidikit ang katawan ko dito na kanyang ikinaungol sa gitna ng aming mga halik ng maramdaman niya ang aking katigasan sa pagitan namin. Ganito niya akong sinisilaban. Laging ganito sa tuwing magkalapit ang aming mga katawan.

Handa na sana akong magpaubaya nang naglakbay na ang mga kamay niya sa aking katikasan nang biglang may nagmura sa aming likuran.

“Ay punyeta may naglalapaan pala!” rinig naming sabi ng kaibigan nito na kakarating lang siguro dito at nakita kami sa ganitong kondesyon.

Agad kaming natigil at halos hindi ako makagalaw sa aking kinatatayuan dahil kung haharapin ko yung tao ay baka makita niya ang kung ano ang nasa pagitan ko.

“Fuck Lex…” mahina kong daing na sinigurado kong siya lang ang makakarinig. Napatingin ako sa sarili kong katigasan na kahit nasa hapit ko na kasuotan ay mapapansin pa rin.

Napatingin rin ito roon at nakita niya kung gaano kabukol ito na kanyang ikinataranta.

“I’m Cloud… can you give us a minute please and please, do lock the door” pakiusap ni Lex rito habang ako ay nagiiwas ng tingin rito dahil sa pagkaudlot ng aming gagawin. Mabuti na rin na ito pa yung naabutan ng kaibigan niya kaysa makita niyang tinitira ko si Lex. Mas lalong nakakahiya. Siguro sa susunod ikakandado ko muna ang pinto kapag maguusap kami.

Ngayon hindi na ako makatingin sa kanya ng maayos dahil sa kahihiyan. Hindi ko naman ginusto but I do hope he consider and besides its his fault.

“Now what?” nahihiya din nitong tanong sa akin at tulad ko ay nag-iiwas din ito ng tingin pero minsan nakikita kong napapatingin siya sa part ko na iyon na lalo lamang na ikinadulot ng pagnanasa ko sa kanya.

“I don’t really know what to do… and I can’t walk out the street like this” reklamo ko rito na sa huli ay ikinabuntong-hininga namin pareho.

“Okay just go to that door… I will follow you after I opened Cloudi” sabi niya na agad kong sinunod at pumunta ako sa pintuan na kanyang sinabi. Pagkabukas ko roon ay ang pagbukas niya rin ng pinto para sa kaibigan kaya agad na akong pumasok rin sa sinabi niyang pinto.

It was a small kitchen but when I turn my back there I saw the whole thing. It was a small apartment. That’s why he was here coz this is where he lives.

Ilang minuto lang ay sinundan nga ako nito at muling inangkin ang aking mga labi para sa isang mapusok pa na mga halik kung hindi lang kami muling naistorbo ng kumatok. Rinig ko ang pagmura nito at walang pasabing binuksan ang pinto. Yung kamay niya ang nasuntok ang tiyan ko habang natamaan rin ang ilong ko ng pinto. Tapos hindi pa rin ako humuhupa kaya pati yon natamaan na ikinamuta ko sa isipan.

Pero kahit natriple kill ako ngayon ay walang kasidlang ang kasiyahan na aking naramdaman dahil rito. Sobrang saya ko na bumalik na siya sa aking piling.

[A/N]: Wakasan ko na ba? Ahahahahahah!!!!

Di pa oy 100 chapters to… 12 chapter to go. Kaunti na lang pero marami pang mangyayari at may mangyayari pang mas masakit rito ahahahahhaha. Na spoil ko ba kayo? Then feel my wrath!!! AHAHAHAHAHAH evil laugh HAHAHAHAHHA evil laugh again AHAHAHAHA ahu ahu ahu ahu.. (bwesit inubo ako)

Braincells: Buti nga… mapanakit kang tao eh

Me: Sorry na po huhuhu T_T

Ano kaya pa? Lapag mo na! Amma say something eh?

Chapter 89

Chapter 89

Elex’s POV

Lahat ng mga kasingkahulogan ng salitang saya ay naramdaman ko na ngayon.

The man that I thought I lost was still in love with me, and I’m so blessed of his endless love. He showed me; right in this very moment how much he still cared and I feel every sincerity, those pain and regret of his actions before. His kisses are warm and tender and this is the love that wanted for all those aches I’ve been through.

We had talked about what we have been doing these past years and now I see he was mad of me for leaving him behind without even fighting for us. Pinagsisihan ko rin na hindi ako lumaban noon pero mabuti na rin iyon dahil dito ko nalaman kung gaano katatag ng pagmamahal niya para sa akin. He managed to love me for that long while I’m almost giving up on us.

Humiwalay ako sa kanyang mga halik para kumapa ng hininga dahil hindi ko na makayanan ang pagiging agresibo niya. And I can’t blame him for that. It’s been like ages.

“Rein, I have work to do” hinihingal kong sambit rito habang hindi ko inaalis ang titig sa kanyang nangingimbitang mga labi. Gusto ko pa siyang madama. Gusto ko siyang malasahan. Gusto ko siyang mahalikan muli at ayaw na siyang pakawalan pa ngunit kailangang makapagpigil ako.

“Please baby, just one more minute…” pakiusap nito sa akin at akmang hahalikan pa sana ako kung hindi lang ako nakapagtimpi ay baka hindi pa rito aabot ang lahat.

I can still feel his hardness pressing against my loins at kung hindi kami titigil ay baka wala akong matapos na pinta sa araw na ito.

“I still have things to do… “ sambit ko rito na ikinaungol ko saglit nang idiin pa niya ako sa katawan niya sa akin. Napamura na lamang ako sa aking isipan sa kanyang ginawa lalo na sa sumusundot roon.

“Just this time… I want to have you, right here… right now” malumnay nitong halinghing na ikinatayo ng balahibo ko sa buong katawan.

Halos mawalan ako ng huwisyo at biglang nawalan ng lakas ang mga tuhod ko para tumayo ng maayos sa kanyang sinasabi.

Maski ako man ay hayok sa ganitong eksina pero may mga tamang oras para dito. Pipigilan ko na lamang ang sarili kaysa pagsisihan ko sa huli ito. Nangangamba rin ako sa mga pagbabalik tanaw ko noon sa mga nagdaan sa amin at alalang-alala ko pa lahat kaya hangga’t maari ay maghugustili na lamang ako.

“Even if I want to but there are things that I need to finished… I’m going to have an Exhibit and I don’t have much time and hnnggghhh” nagmura muli ako nang mas lalo pa niya akong idiin sa katawan niya. Nararamdaman ko siya sa parte ng katawan ko na iyon.

“Just for a moment, please” he pleaded and I can’t take how his eyes beg for wanting me.

I just planted a kiss to his lips and rush out of my apartment. I need to before I stumbled down. Thinking those thoughts make my body in heat.

“Oh tapos na ba kayo?” may himig ng pagkantyaw ang boses ni Cloudi sa sinabi nito na ikinataas ng isang kilay ko rito.

“At kailan ka pa interesado muli sa love life ko?” anas ko rito na ikinangisi ni Cloudi.

“Ngayon lang… and besides curious lang ako sa mga nangyayari. I mean after kay Neil ay sa kakambal niya” sabi ni na ikinahalukipkip ko rito na agad niyang binawi . “I mean hindi ka nagsasabi sa akin, ang dami mong sekreto sa amin ngayon” saad nito.

Sa totoo lang naman ay wala akong balak na itago sa kanila, sadyang mahirap lang sa akin nitong mga nagdaan na ilabas lahat ng mga hinanaing ko. Yung sakit na nararamdaman ko sa paulit-ulit ko na pagkabigo. Sa pagkaiba ng takbo ng buhay ng mga tao sa paligid ko. Ang mga hindi maipaliwanag na mga damdamin na ang hirap sabihin.

“Even if I want to, I couldn’t… I thought I could forget it by not mentioning it anymore but this happened…” totoong ayaw kong ipagsabi ang mga nangyari sa akin noong umalis ako at masyadong maraming nangyari na hindi ko lubos inakala. “…I will be on my studio kung hahanapin niya ako” pag-iiba ko sa usapan dahil sa ayaw ko ng balikan ang mga iyon at agad ng umalis para hindi ko na marinig ang mga pag-alma nito.

Sobrang bilis ng pangyayari at hindi ko inaasahan ito pero ngayon ay napanatag ang puso ko. Ngayon ko lang naramdaman ang kaginhawaan sa dibdib ko matapos ng lahat.

I was in the moment of painting Lyle’s shots when suddenly someone hugged me from behind. The feeling is so comforting and safe. Like these arms around me are the safest place I could be and his kisses on my hair make my heart flattered and comfortable.

“You left me again…” biglang saad nito na ikinadurog ng puso ko.

I sighed. Thinking about he said makes me feel weary. So I hold his hand tighter and lean my back against his chest. There this feeling again of being safe upon his shoulders.

“Please, don’t leave me again Lex” hindi ko alam pero sa tuwing sasabihin niya iyon ay nadudurog lamang ng paulit-ulit ang puso ko para sa kanya.

If I could turn back time again from that very moment our parents want us to be separated, I would rather be tough enough to say no to them than leaving without even pick a fight. Loving him is like the air I breathe, if he would not be there, I will surely die.

This day make me realize so many things about our love for each other; so many trials to overcome, problems that can’t resolve immediately and events in our lives that almost crush our hopes of feeling this love again.

Ibinalik ko ang aking mga gamit sa lagayan at bumaling sa kanya habang muli ako nitong kinulong sa kanyang mga bisig. Sobrang lungkot ng mga mata na kanyang pinupukol sa akin at nasasaktan akong makita ang mga ito.

“If I could just fight for us, maybe those years we’ve been separated from to each other may filled love” sambit ko rito na hindi na rin naitago ang emosyon ko muli sa kanya. Ayaw ko ng umiyak dahil sa pagsisisi pero iniisip ko pa lang na iniwan ko siya ay parating nagpapadurog ng aking damdamin.

The moment my tears run down to my cheek, he quickly wiped them away with kisses. It feels so nice.

“If I could just…” hindi ko na natapos ang aking sasabihin nang muling maramdaman ko ang bigat ng aking damdamin at agad nasubsob sa kanyang dibdib para umiyak. Sobrang sakit na paulit-ulit na balikan ang mga ito. Naging duwag ako at mahina para sa kanya at sobra ko itong pinagsisisihan.

“I was too… I’m sorry for almost taking revenge on you. I was just blinded by ire and not thinking that I could hurt you too. I’m so sorry” sambit nito na mas lalong humigpit ang yakap niya sa akin.

I’m glad that he open up to me about his regrets and now we manage to resolve them. So thankful that this man is very forgiving, so grateful to be in love with him and I have nothing to ask for anything but to be with him.

“Aray! Aray naman nilanggam ako!” biglang nagsisigaw ni Cloudi na nagkakamot talaga sa katawan niya. “Ang tamis ng hangin dito kaya pala ako nilanggam”

Napatingin na lang kami ni Rein dito at napatawa sa naging biro niya. Medyo naging emosyonal lang at nadala sa mga nangyari.

“Am hihiramin ko muna si Elex ah?” sabi nito.

“Huh? Bakit?” pag-alma ko rito. Matapos niyang sirain ang napakagandang sandali namin ni Rein ay kukunin niya ako palay rito.

“May costumer sa gallery mo… baka bibili ng painting mo” tugon nito.

“Sige susunod ako… paki accommodate muna sa kanila Cloud, please” pakiusap ko rito dahil may gusto pa sana akong sabihin kay Rein, pero si bakla inirapan lang ako.

“You better go to them” sambit nito na ikinabigo ko dahil gusto ko pa namang mapag-isa kami sandali.

“Arat na bakla…” sabay hila sa akin ni Cloudi.

“Sumunod ka ah kung gusto mo” bilin ko rito bago tuloyang nagpahila kay Cloudi.

Inusisa ulit ako nito sa nadatnan niya muli sa amin at syempre sinabi ko ng kaunti ang dahilan ng nakita niya.

“Ang sweet niya ah… parang si Neil lang din noon sa’yo” biglang hirit nito na saglit kong ikinatigil.

Bigla iyong pumasok sa isipan ko at ginambala ang ako. Ang dami tuloy pag-aalinlangan ang sumagi sa isip ko pero isinantabi ko muna iyon at hinarap itong mga costumer ko na naghahanap ng maganda kong pinta.

“We have a hard time choosing these two because they are both beautiful and fascinating, but since there are your works, we want your suggestion Elexis… of course painters has their own preferences” sabi ng customer sa akin dahil nagugulohan siya sa pipiliing piece ko.

Pareho namang maganda para sa akin dahil naglalaman parehong ng magkatulad ng emosyon. The cityscape of New York shows the place my love one live before and the Carnation symbolizes his love for me. Both portray my deep emotion of sorrow and saudade.

“I don’t know po… both really are wonderful for me” nahihirapan kong banggit sa kanila.

“Oo nga hon parehong maganda… but we only need one on your study room” sabi ng ginang sa kanyang asawa.

“If kung sa study roon po better po siguro na itong The Cityscape of New York… it matches the ambiance along the shelfs of books and skyscrapers would really shows the scenic of the room. It’s like a window po di ba if you think?” hindi ko na alam kung ano yung sinasabi ko basta iniisip ko yung room at kung ano ang magiging tanaw ko rito.

Sa huli ay parehong silang sumang-ayon sa gusto ko pero kukunin naman din pala nila yung Bundle of Cartions. Pinahirapan pa akong mag-explain sa kanila kung kukunin naman din pala nila.

I’m about to get the portrait when Cloudi stop me.

“Hala kukunin din nila iyan? Naku sorry po hindi ko kayo naabisohan pero may bumili na po rito sa halagang 10 million” sabi ni Cloudi na labis ko na ikinagulat.

“O my!” walang naging ibang naisabi ang ginang at ang kanyang asawa rito. Pati ako ay napatunganga sa sinabi ni Cloudi.

“Sobrang laki ng halaga… hindi na kami lalaban roon” biro ng Ginoo sa amin at napatawa ang mag-asawa rito.

Naging palaisipan sa akin kung sino ito hanggang sa makabalik kami sa opisina ko at doon nakita ko si Rain na may tinitignan. Pagkatingin ko sa kanya ay nanlaki ang mga mata niya sa tinignan niya. Nanlaki rin ang mata ko ng makita ko na iyong portfolio ko noon sa college ang tinitignan pala niya ngayon.

“Is this Nico?” lahad niya sa akin ng sketch ko noon kay Nico. “In naked… Lex?” hindi makapaniwala niyang sabi sa akin.

“I-it was a plate in one if our major subject and yeah Nico volunteered to be the model to be sketched that time” sambit ko rito na medyo nauutal. Sumagi kasi sa isip ko muli yung pangyayaring iyon na gusto ko ng kalimutan rin tapos dagdagan pa ng pinapakita niyang pagkairita sa gawa ko noon.

“Tss I’m way more better than him…” bulong niya sa sarili na hindi ko marinig pero kita ko na naiinis siya sa larawan.

“Huh?!” pagkaklaro sa sinabi niya dahil hito koi to marinig.

“Yeah sure he will volunteered” sabi nito na may tuno ng pagkainis sa kanyang boses.

Magpapaliwanag pa sana ako rito kung hindi lang sumabat si Cloudi sa usapan namen.

“Oo nga pala Lex about sa Bundle of Carnation, si Mr. Saavedra ang bumili ng painting non… here is the check pala “ biglang sabat ni Cloudi na ikinatingin ko agad rito at inabot sa akin yung tseke kanina na ini-insist ni Rein na ibigay sa akin para sa Damian na painting ko.

Nagugulohan akong tinignan ito na ikinalapit niya sa akin.

“It was Dad actually… he really want that painting for his personal gain, it’s kind of his things buying expensive stuffs” nahihiya nitong tugon na pati siya pala ay hindi nagustohan ang nais nito.

Sometimes I can’t understand rich people. They buy expensive things because, of course they have money but I really don’t get it. Maybe it’s their way of spending their richness.

“Rein, this amount is big and besides, ang presyo ng binili ay sobrang malayo sa pinipresyo niyo and about the Damian, I don’t think na maibibigay iyon ni Nico sa inyo” sabi ko rito na ikinasama ng kanyang tingin saglit bago ito nag-iwas ng tingin.

Hindi ko alam pero nasasaktan ako sa mga kinikilos niya at sa mga bagay na pumapasok sa isipan ko. Masyadong mabilis ang lahat para mangyari sa isang araw lamang. Kinakabahan ako pero pinaniniwalaan ko ang mga sinabi niya dahil mahal ko siya, sobrang mahal na mahal ko siya at hindi ko na alam pa kung saan ko pa pupulutin ang sarili kapag nasaktan na naman ako.

“I understand but I hope you change your mind Lex… besides you deserve the credits” sambit nito na ikinangiti ko sa kanya at ganon rin ito sa akin.

Ilang saglit lang bago ako bumalik sa aking workshop ay may narinig kaming tunog ng phone kaya napatingin ako kay Cloudi, baka kasi sa kanya pero nagkibit-balikat lang ito. Pero nong tignan namin si Rein ay siya pala yung may kausap.

“I’m sorry Dad but I bought something for you… no it’s not the Damian, I know Dad but the owner…. Yes, I’ll deal with it sooner and I will be there in a minute” rinig ko sa kanyang mga tugon rito.

Baka nga talaga nais niya yung painting ng Damian pero hindi ako sigurado kung ipagbibili iyon ni Nico ngayon alam niya sila Rein ang bibili.

“I’m sorry but I have to go… it’s my nephew’s birthday” sambit nito na ikinapukaw ko at napatingin sa kanya.

“O-kay n-no worries” tugon ko rito na ikinangiti niya saglit.

Aalis n asana ito nang tumigil ito at agad na lumapit sa akin.

“By the way, Dad invited you tonight on Zeke’s Birthday… we hope to see you there” sambit nito.

“H-huh?!” nagugulohan kong tugon rito.

“I’ll send you the invitation by email… you could come too Cloud” maligalig nitong sabi sa amin na agad kong ikinatango ng hindi ko man lang alam ang sinasabi nito lalo na nong inilapit niya ang mukha niya para halikan ako sa pisngi bago ito nagpaalam.

“Pupunta tayo?” biglang tanong ni Cloudi sa akin na binalingan agad ito ng tingin.

“Huh?” parang wala sa sarili kong sambit rito na ikinabuntong-hininga niya.

“Kanina ko pa napapansin na wala ka sa sarili… ano ba ang iniisip mo?” untag nito.

Sa totoo lang marami akong iniisip. Hindi ko alam kung saan magsisimula sa mga pumapasok sa isipan ko at sa huli nagugulohan ako sa mga pangyayari. Nag-aalinlangan ako ngayon at natatakot sa mga posibling mangyari.

“Ayaw ko lang umasa Cloudi…” tugon ko rito.

Chapter 90

Chapter 90

Elex’s POV

Nalula ako sa nagtataasang kisame ng bahay at ang nakakasilaw na mga aranya na talagang nagpapatingkad sa malawak na taggapan ng mansyo ng mga Saavedra. Kapansin-pansin ang magandang disenyo ng dingding at mga nagmamahalang muwebles na sumisigaw sa karangyaan ng pamilya nila. Pansin ko rin ang mga elegante at sopistakadang mga panauhin nila na suot ang mga mararangyang kasauotan habang ako ay nanliliit ang tingin sa sarili sa suot ko na turtleneck sweater.

Alam kong ilang bses ko ring pinagisipan ang pagdalo rito pero nais ko lang ayusin ang pagnanais nilang kunin ang pinta ko. Wala na sa akin ang autoridad para doon at nais kong ibalik ang tseke na ibinigay nila at isang pinta ko bilang kabayaran ko man lang sa pagabala sa kanila.

Binabati ako ng iilang kakilala ko tulad ng mga negosyante na bumibili na sa mga pinta ko at yung iba pang mga nakakakilala sa akin. Napansin rin nila ang medyo may kalakihan ko na dala ng painting na kakaframe ko lang at nakabalot para maproteksyonan.

“Elexis?” tawag sa akin na agad kong ikinalingon rito at doon ko nakita ang Papa ni Lyle kasama ang kapatid nito. Agad akong dumalo sa kanila para batiin man lang sila.

“Hello po Tito Jess… Sir Ron” bati ko rito nang makalapit ito sa akin at binigyan ako ng isang mahigpit na yakap ni Tito Jess habang si Sir Ron naman ay binigyan ako ng halik sa aking pisngi. Malapit ako sa kanila dahil na rin kay Lyle.

“Glad to see you here, Hijo. Is that a painting you are holding” bati at tanong sa akin ng Daddy ni Lyle nang makita ang dala ko.

“Ah yes po, kakarating niyo lang din po?” pag-iiba ko sa kanila na pareho nilang ikinatango at ngumiti.

“Oo but I was surprise to see you here… kakilala mo na pala ang mga Saavedra?” tanong nito sa akin na ikinatango ko na lamang kahit alam kong may higit pa na sago tang dapat ko na itugon sa kanila.

“I will find Jay and Ken…” paalam ng kapatid nito sa amin bago kami iniwan.

“Mas gumanda ka ngayon kaysa noong huli kitang nakita” puri nito sa akin na ikinailang ko ng bahagya kahit parati naman niyang napupuna ang pigura ko. Lagi nitong pinupuri ang kulat ng kutis ko at ang pangangatawan na hindi maihahantulad sa karaniwang mga kalalakihan. Sa madaling salita ay ang hubog ng katawan ko.

“Salamat po… medyo stress na po kasi kailangan ko pang dagdagan yung mga pinta para sa darating ko na Exhibit” banggit ko rito.

“Nabanggit nga sa akin ni Lyle iyon na may sarili ka ng Exhibit…” nang sabihin niya ito ay hindi ko sinadyang mabanggit ang anak nito.

“Kailan po pala babalik si Lyle” tanong ko rito na ikinalungkot ng kanyang ekspresyon.

Alam ko namang iilan lang kaming nakakaalam sa naging desisyon niyang mangibang-bansa para takasan ang lungkot sa nabigo nitong pag-ibig. Hindi man namin nais na umalis si Lyle pero buo na sa kanya ang desisyon kalimutan ang masalimuot na karanasan.

“We don’t know either but I hope he would come back soon… his Daddy misses him so much and so do I” malungkot nitong saad sa akin. “He’s been all by himself for all these years”

Ramdam ko ang lungkot sa kanyang boses at hiniling na sana hindi ko na lang binanggit iyon. Kahit ako man ang nalulungkot pero ano pa ba ang magagawa namin. At naiintindihan ko si Lyle kung nais niyang lumayo dahil kahit ako ay iyon din ang ginawa ko. Nakakasuya dahil iisang tao lang din ang naging dahilan pero iba naman ang naging kahinatnan ng lahat sa amin sa huli

“Here you are… Glad to see you again Tito Jess” banggit ng isang pamilyar na boses na ikinatigil namin saglit upang tignan ang tumawag kay Tito.

Nagulat ito ng makita ako habang ako naman ay hindi alam ang gagawin kong babatiin ko ba siya dahil nakatitig lamang siya sa akin bago binaling muli ang tingin kay Tito Jess.

“Lumaki ka ng husto Hijo” bati ni Tito Jess rito bago ito binigyan ng isang halik sa pisngi pra batiin ito.

Hindi na lang ako kumibo sa kanilang pag-uusap at nanatiling nakatayo sa tabi nila. Nanibago ako sa pinapakita ni Rein dahil parang hindi niya ako nakikita at napapansin sa tabi nila. Nakakaintimida kaya umurong na lang ako upang magkaroon sila pribadong pag-uusap.

Muli ay nilibot ko ang bahay para hanapin ang sadya ko talaga rito. Medyo hindi ko na kasi dama ang paligid at naninibago ako. Nangangamba man ako pero pinanghahawakan ko iyong sinabi niya sa akin.

“Excuse me but can you tell me where I could see Mr. Sandoval?” tanong ko sa napadaan na server.

“Andoon po sila sa Gaming Room kasama ang mga kaibigan nila” tugon nito na agad kong ikinapasalamat.

Hinanap ko nga iyong kuwarto pero bigla ay may humigit sa kamay ko resulta para matingin ako rito. Labis ang kaba na nadarama ko ng masilayan ko ang mga blankong titig niya sa akin.

“Why did you left again?” mariin nitong tanong na halos ikinalambot ng mga buto ko na parang gusto akong mawalan ng lakas.

“I-I just w-wa-nt to s-see your Dad” hindi ko alam kung bakit nauutal ako pero sadyang nakakaintimida ang mga tingin niya sa akin. Pinilit kong iniiwas ang tingin niya pero kahit gawin ko iyon ay sadyang dumadako pa rin ang mata ko sa kanya.

“They are playing billiards…” agad nitong sambit na ikinabigla ko lalo na nang idiin niya ako sa kanyang katawan para igiya ako sa kinaroroonan ng kanyang Daddy.

Halos hindi ako makaimik sa ginawa niya at para akong nilalagotan ng hininga sa mariin na pagkahawak ng kanyang kamay sa aking bewang.

“I made up my mind” biglang bulong niya bigla sa akin na ikinatingin ko sa kanya

Lubha akong nangangamba sa napakaseryoso nitong mga tingin at naiintimida ako at sobrang nanginginig ang mga kalamnan ko dahil rito.

“A-a-no?!” utal kong untag rito na ikinatigil niya ng huminto ako sa paglalakad.

“I want you to draw me naked too” sambit nito na ikinabingi ko. Kung kanina ay iniiwasan ko ang mga titig niya, ngayon ay halos hindi ko na mawaglit sa kakatitig ko rito dahil sa kanyang sinabi. “ How about we do it now?“ nakakaloko na ngayon nitong sabi na halos ikinakapos ng hininga ko.

Hindi ba niya alam na iniisip ko pa lang iyon ay nangangatog na lahat ng kalamnan ko? Paano pa kaya kapag ginawa na namin? Panigurado akong sa sahig na ako pupulutin dahil baka hindi ko matagalan ang pagtitig sa kanya.

Nag-init ang mga pisngi ko at para akong nilalagnat sa init na nararamdaman ko. Kahit malamig sa loob ay walang silbe ang damit ko sa nakakailang na sitwasyon na ito.

“Are you okay?” naroon na ang nakakaloko niyang mga ngisi sa akin na ikinalunok ko parati ng ilang beses na.

Wala sa sarili akong umiiling rito at ilang beses kong prenoseso sa isip ko ang sinabi niya. Kaya ba naging intimida siya dahil sa nakita niyang sketches ko. Nais ba niya talagang gawin namin iyon? Makakaya ko ba yon?

Ang daming pumapasok sa isip ko na hindi ko matugonan dahil rito.

“Let’s just go, Dad wanted to see you” alok nito na hindi na nawawala ang mga ngiti sa labi at muli akong giniya kung nasaan ang Daddy nito.

Minsan napaisip ako kung bakit ganito ang pinasok ko na trabaho.

Naging maingay ang silid ng dumating kami at nadatnan kong tinirita ni Sir Ron ang mga bula at nagbunyi ang lahat ng mapasok niya ang mga bola. Nagtatawanan ang lahat sa pagkatalo ng katunggali nito.

“Looks like we are getting lumpy my friend” biro ni Sir Ron kay Mr. Saavedra na hindi makapaniwala sa pagkatalo niya.

“If the tossed was favor to me… I could do the same thing, I can shoot well than you, you know” makahulogan nitong banggit ng ikinatawa ng mga tao sa loob ng silid.

Patuloy sa pangangalaska sila habang iniwan muna ako ni Rein para tawagin ang Daddy niya na ngayon ay nakuha ang atensyon ko. Agad itong lumapit sa akin at binate ako. Napansin rin ng iba ang presensya ko kaya halos lahat ngayon ay nakatuon sa akin.

Inabot ko kay Mr. Sandoval ang dala ko na pinta para compensation ko man lang sa pag-abala sa kanila at lihim na inabot sa kanya ang tseke.

“Hindi ko na ba talaga mababago ang isip mo?” Dismayado nitong sabi sa akin habang ako ay naiilang na umiling dito.

“Dad, the painting is not own by Creer anymore so he can’t do anything about it…” saad ni Rein sa kanyang ama na hanggang ngayon ay dismayado pa rin talaga.

“Well at least I got this for free… and don’t worry, I will be there on your Exhibit but this time promise me to have your most expensive piece to me… just to brag” natatawa nitong saad na naiilang rin akong napapatawa.

“Bayaran mo na lang iyan Kent… napakakuripot mo talaga” saway ni Tito Jess dito.

Nagtawanan kami dahil sa naging reaksyon ng Daddy ni Rein na naging isip bata sa sinabi ni Tito Jess rito. Sobrang malapit pala sila na kaibigan at kahit ganito ay napapakita nila ang pagkamalapit nila sa isa’t-isa

Pinagmamasdan ko lang ang mga tao sa loob at lahat sila ay masaya maliban sa mga matutulis na tingin na kanina pa pinupukol sa akin. Alam kong magtatagpo ang landas namin dahil sa kaarawan ito ng anak niya pero kahit hanggang ngayon ay masama pa rin pala ang tingin niya sa akin.

“Did you eat? I can join you if you want?” banggit ng katabi ko na nakangiti akong inaalok pero hindi naalis ang tingin ko sa babaing kanina pa ako minamatyagan.

Hanggang sa bumitaw ito sa braso ni Neil at naglakad palapit sa amin.

“Finally, nakita rin kita… dali may ipapakilala ako sa’yong mga investor ni Daddy” sabi ni Yonice at agad na hinila si Rein palayo sa akin.

“I’ll be back Lex!” habol nitong sabi bago ito tuloyang tangayin ni Yonice.

May kirot sa puso ko nang umalis siya at hindi mapalagay ang sistema ko gayong kasama niya ang babaing iyon. Hindi ko na gusto ang timpla niya simula nang may gawin siyang ikinasira ng lahat.

Dinalaw rin ako ng gutom kaya pumunta ako sa kinaroonan ng pagkain para kumuha ng makakain. Habang papunta ako roon ay nadaan ko si Rein na may kausap na mga kalalakihan. Kadalasan ay mga bachelor.

Kahit namimili ng makakain ay hindi nawala ang tingin ko sa kanila lalo na si Yonice na nakahilig sa braso ni Rein at masayang nakikipag-usap. Nakikita ko rin ang mga pahawak niya sa katawan ni Rein at mas lalong pagdiin niya sa sarili dito. Pero ang mas masakit tignan ang mga paghawak rin ni Rein dito sa mga kamay ni Yonice habang nakahilig ang ulo sa balikat nito.

Pinilit ko ang sarili na pakalmahin man lang at iwinaglit na nakikita pero kahit anong pilit kong iwasan ang makita ang direksyon na iyon ay doon dumadako ang tingin ko. Nakakalungkot isipin pero alam ko naman na sa mundong ginagalawan niya ngayon ay kailangan niya makisalamuha sa mga tulad niya na mga negosyante.

“Lex?” biglang may tumawag sa pangalan ko na agad kong ikinatingin rito. Nagulat ako ng makita ko ang isa sa mga kaklase ko noon na si Carl. Parati ko itong seatmate dahil magkasunod lang ang apelyido namen.

“Wow Carl? Ikaw ba yan? Lumiit ka ah” huling alala ko rito kasi ay medyo tabain pa ito.

“Lex naman…” nahiya nitong banggit sa sinabi ko. “Pero ikaw oh… mas gumanda ka lalo. Halos hindi nga kita makilala dahil sa buhok mo ngayon” saad nito.

“I get that a lot… by the way, ikaw lang ba ang narito? Mga kaklase natin noon kamusta na?” tanong ko rito.

“Wala eh, hindi ko makita… beside imbetado lang kami dahil di ba magpinsan kami ni Yonice” sabi nito.

Naalala ko ulit iyon sa huli.

Nag-usap kami ni Carl sa mga nagdaan at nangyari sa mga buhay-buhay namin. Naging kaibigan ko rin talaga siya noon dahil halos buong highschool life ko ay kasama ko siya. Tulad ng dati ay madali lang ulit kaming nag-uusap.

“Naghiwalay pala talaga kayo ni Neil no? Nagulat na lang din ako na nabuntis niya ang pinsan ko?” biglang saan nito dahil naging mailap na ako noon sa mga kastrand ko dahil sa nangyari.

“Ganon talaga minsan ang buhay… pero ang mahalaga ay matutunan mong tanggapin ang lahat” saad ko rito.

“Hindi ba mahirap sa’yo ang lahat? Nagtagal rin kayo kaysa mga naging nobya niya noon tapos iyon lang ang nangyari” dismayado nitong saad sa akin.

Nalugmok talaga ako noon at nakapanakit ng damdamin rin ng iba. Maraming nangyari na hindi inaasahan at mga kalagayan na hindi inaasahang mangyayari.

Muli ko n asana itong tutugonan ng matigil kami sa biglang pagsulpot ng presensya ni Yonice sa harap ng table namin.

“Can I talk to you Lex? Alone?” may autoridad nitong saad sa amin habang masamang nakatingin ito sa sarili niyang pinsan. Wala talagang sinasanto ang babaing ito kahit kailan.

Kung tutuosin ay kailan man ay hindi ko na ninais pa na makasalamuha o makasama na si Yonice sa iisang bubong pero andito ako dahil alam kong pinapunta ako at kung iniisip niya na lalaitin niya ako ay nagkamali siya. Napuno na ako at siguro oras na para harapin siya.

Nagpaalam ako kay Carl at sumunod kay Yonic sa labas sa terrace. Tumingin ako rito pero wala sa akin ang tingin nito kundi sa mga tao sa loob.

“Look at him. A man full of confidence. A man with full of passion. A man with a good heart.” saad nito nang bigla itong bumaling sa akin and she see me in disbelief. “And here you are Lex, wanting the man who had everything…. Mahilig ka pa rin talaga sa mga mayayaman”

“So what are you pointing out, Yonice?” sambit ko rito na ikinangisi nito.

“That’s still you are the same shit I know. You are always predictable, exceptionally predictable and utterly ridiculous.”

“Excuse me? Are you referring to yourself? As I remember, you are the girl who takes advantage on everything. The girl who forcedly want it all even taking her own virgi…” hindi ko na natapos ang sasabihin ko ng bigla niya akong sampalin na halos ikinatingin ko na sa ibang deriksyon.

“You don’t deserve him. Not with Neil or even Rain… You don’t deserve no one.” Nang gagaliti nitong giit sa akin. “I did what I have to do before; you don’t deserve Neil at kung iniisip mo na masusulot mo ang kambal, nagkakamali ka!” asik nito.

Halos gusto ng sumabog ang puso ko sa galit pero alam kong kaya kong magpigil. Hindi dahas ang labanan dito kundi talas ng dila. Tangi ko na lamang nagawa ay ang maiyak pero tinatatagan ko ang sarili na hindi magtangis ng luha sa kanyang sinasabi kahit sobrang sakit niyang magbitaw ng mga salita.

“And so do you!… with your attitude, no man will ever stay that long coz you are heartless and vile and selfish”

“I deserve him more than anyone, and besides, my son recognize him as his own father since Neil can’t fill the need of being his own paternal” saad nito.

Parang ilang beses na sinaksak ang puso ko ngayon at ang hirap tanggapin na ganito ang kahihinatnan muli ng lahat sa akin. Sumisikip ang dibdib ko at nahihirapan akong huminga dahil sa nabuong tensyon sa dibdib ko dahil sap ag-iyak.

“You are the one being selfish here; you can’t even make them happy with your love. Can’t you see, you are not capable of bearing a child so how come you want to have Neil before. Kung alam mo lang, isang kasiyahan sa pamilya ang pagkakaroon ng supling, and I’m sorry to say this but I’m not going to apologize anyway coz you deserve to be alone…”

It struck me right to my bones to the deepest core of my soul. I know I can’t bear a child but I’m capable of love. And I believe that if a man only wants a child in a woman, I believe his the one who is not capable of love. If Rein thinks like that, then I don’t know what I’m capable of right now. I think I can’t fall in love again.

Pakiramdam ko wala akong kwenta sa mga sinasabi niya.

“May inagaw ka na sa akin noon, Yonice at hindi ako makapapayag na ngayon kukunin mo na naman sa akin ulit ang lahat” sambit ko rito kahit nahihirapan na akong sabihin iyon dahil sa emosyong pilit kong kinukubli pero ang hirap lalo na at tagos sa puso moa ng lahat.

“Try me Lex… isang tawag ko lang sa Daddy ko at lahat ng pinaghirapan ng pamilya nila ay maglalaho ng parang bula. My Dad is the major stockholder sa bagong tayong kompanya nila sa States. Imagine that na nawala sa kanila lahat dahil sa’yo” sabi nito na mariin kong ikinapikit ng aking mga mata.

“What did I ever done to you? Why? Why are you doing this to me?” mga katanongan ko sa kanya na naging punto ng lahat ng dapat na pinaggagawa niya sa akin.

“I just can’t stand you being happy while me being miserable… nagkamali ako noon kay Neil and this time with Rein, I know this will be right. So excuse me, hinahanap na ako ng anak ko at ng Daddy nito” sabi nito at iniwan ako dito tolero at hindi man lang makapag-isip ng tuwid.

Sinundan ko ng tingin si Yonice habang papalapit siya ngayon kay Rein na bitbit ang anak nito. Nakikita ko ang isang masayang pamilya sa kanila, Ramdam ko ang kirot kung bakit nanlumo ang sa sarili ko ngayon habang minamasdan sila. Siguro kahit kailan man ay hindi ako makakabuo ng ganyan. Hanggang panaginip na lang ang lahat. Tatanggapin ko na lang na lahat ng ito ay isang ligaw ng panaginip.

Ilang beses ko mang pag-isipan ang magiging kahinatnat ng lahat nito, at ipilit ang sarili sa taong mahal ko ay may mga bagay talaga na hindi nakalaan sa’yo. Tama si Yonice, may mga bagay na hindi ko kayang ibigay sa kanya na higit pa sa pagmamahal. Iniisip ko pa lang ito ay alam kong masasaktan ako balang araw kapag hahanapin niya ito.

“Mas mabuti na sigurong lumayo hangga’t hindi pa lumalala ang sugat na dinulot ko”

bulong ko sa hangin habang pinagmamasdan siyang masayang inaabala ang bata.

“Hindi pa rin pala talaga ako nararapat…” sambit ko bago ko muling naramdaman ang paglandas ng mga luha ko. 

[A/N]: Longest Chapter so far ng SFTTR with 3k words and more 10 times revise LOL (promise!!!)

Sa lapit na matapos ng story na ito ay binalikan ko yung mga maliliit na detalye sa mga past chapters (which is binasa ko talaga ulit Chapter 1 - 90) so far may plans sa takbo ng story is intact na may idadagdag kung may maiisip pa but the ending in my mind is not expected to what i want it to be pero it gives my heart a contentment. super ganda ng naisip ko na ending talaga… 

Sorry sa late updates beh pero alam mo namang mahal ko kayo… 

Enjoy! 

Please have your thoughts and comments it okay? hehehe moah*

Chapter 91

Chapter 91

Rain’s POV

It’s always being so overwhelming to meet people who would help you to be successful. I’m glad Yonice introduce me with these awesome colleagues that will surely enhance my capability and widen the scope of our business partnerships in the near future.

“I will be expecting your investment, Mr. Yu” abut-abot ang ngiti ko rito habang nakikipagkamay sa mga kakilala ni Yonice.

Kapag marami ka talagang saklaw at kakilala ay madaling uunlad ang iyong pinaghirapan. Ganito parati sa mundong ginagalawan ko ngayon at hindi ako makapaniwala sa sarili ko na makikisabayan na ako sa mga bigatin at kilalang mga tao.

Salamat na rin sa tulong ng aking mga magulang at sa kanilang suporta at paggabay sa akin. Hindi ko rin alam kung papaano ko magagawa ito lahat kundi sa tulong ng pamilya nila Yonice, naging malaking tulong sila sa amin at sa akin na rin.

“I know you will get hang of it… if I’m with you, you will be okay” sambit ni Yonice ng mapansin ang paghinga ko ng malalim para lumuwag naman ang aking hininga dahil sa tensyon sa pakikipag-usap sa mga kaedaran ko na talagang batikan na sa larangan ng pakikisosyo.

“Yeah, thank you so much. Without you, Dad and Uncle, I wouldn’t have picked up my pace” tugon ko rito na ikinapilig muli ng kanyang ulo sa akin ngayon dibdib.

I always find Yonice as my docent for helping me for everything. Her enthusiasm drives my confidence to do my best. I just can’t help to asked myself, how on Earth my own twin brother never settles to this sweet and passionate woman. I’m just afraid he lost her someday.

“That’s what family are for” sambit nito at tinapik ang aking balikat bago ito humiwalay.

Wala sa isipin ko noon na magiging ganito ang kahihinatnan ng lahat pagkatapos ng lahat pro kahit ganon ay hindi ko pa rin nakakalimutan kung ano ako noon at kung sino yung mga nakasama ko, lalo na ang mga importanting tao sa buhay ko. Ngayon ay ginagawa koi to para sa kanila at lalo na para sa kanya.

Nang sumagi sa isip ko iyon ay naalala ko si Lex at nabahala dahil alam kong nag-iisa ito. Nagpaalam ako para hanapin ito at nakita ko siya sa isa sa mga table na kumakain na pala. Medyo nasaktan ako noon dahil akala ko hihintayin niya ako dahil sabay sana kami. Pero nagulat ako ng makita kong may kasama pala itong iba at masayang nakikipag-usap. Lalapitan ko ng muli akong hinablot ni Yonice para ipakilala ako sa kanyang Tito kaya tanging pagtingin ko na lang kay Lex ang nagawa ko.

“Uncle this is Rain…” pakilala ni Yonice sa akin rito sa kanyang Tito.

“You really have a striking resemblance to your twin” saad nito.

“Of course, Dear, they are twins” sambit ng asawa nito na ikinatawa nila Yonice habang ako ay hindi man lang makuha ang katatawanan sa pinag-uusapan nila dahil abala ang isip ko sa pangangamba kung sino yung kasama ni Lex.

Tawagin na akong praning pero hindi ko talaga makayanan na may kausap siyang iba. Kahit matalik niyang mga kaibigan ay hindi ko pinagkatiwalaan.

“Sorry but I have to excuse myself” sabi ko sa kanila na sinang-ayunan naman nila.

Aalis na sana ako para puntahan si Elex pero natigilan ako nang dumating ang pamangkin ko na kanina pa pala ako hinahanap. Nangingiyak na ito dahil hindi niya ako makita.

I feel bad for Neil if someday lalayo ang loob ng sariling anak niya sa kanya. It’s his son’s birthday pero mas inuna pa niya yung ibang bagay. Ayaw ko siyang pangunahan o pangaralan tungkol dito pero sana naman ang ikonsedara niya ang pagiging ama niya.

“Uncle Daddy let’s open my gifts” masaya nitong banggit sa akin na hindi ko kayang tanggihan. Zeke is everything to me also. I feel like his my own since parating nakakaligtaan ni Neil ito. I feel awful for the kid. One day I will confront that moron.

“Zeke, after the party okay?” sabi ng ina nito na ikinalungkot ng pamangkin ko.

“Nah, we don’t wait for the party to end… it would be nicer to open while your friends are here, isn’t it little dude !” agad itong napatango sa sinabi ko at nagtatalon sa tuwa. Dali itong yumakap sa akin na agad ko ring binuhat.

Nakangiting napailing si Yonice dahil rito. Alam kong sasawayin na naman ako sa pagspolied daw sa anak niya which is not. I just want Zeke to be happy and at least forget that his Dad is not around.

“I go get some bag for the trash” paalam ni Yonice sa akin habang ako ay abala sa pagtulong kay Zeke buksan ang mga regalo niya.

I was surprise when I saw most of his gifts are gadgets. Most of them came from his old man.

Now someone tell me I’m the one spoiling this little kiddo.

Medyo natagal si Yonice sa pagbalik kaya kinailangan ko pa siyang hanapin. Hindi rin nagpaiwan sa akin ang pamangkin ko dahil hindi pa siya masyadong malapit sa kanyang mga kaibigan at pinsan.

“Done with unwrapping your gifts?” bungad nito sa amin.

“Yes, Mommy! LoloDad give me newest model of my all-time favorite play station” maligalig nitong sambit sa amin. “You will play it with me Uncle Dad, right?”

“Sorry but I will be going back to New York for my work but we will play it soon after I settle things” tugon ko rito.

“Can I just go with you?” untag nito.

“Okay, that’s enough… how about we go to sleep na” buti na lang sinabi iyon ni Yonice kundi hindi ako makakawala sa makulit na paslit na ito. Alam naman nitong hindi ko ito kayang tanggihan.

Agad pinuntahan si Lex pero pagdating ko roon ay wala na ito. Hinanap ko siya ngunit hindi ko na siya makita. Bawat sulok at silid ng mansyon ay nilibot ko na ngunit hindi ko siya mahanap. Sinubukan ko siyang tinawag at ilang beses ko rin itong ginawa ngunit hindi niya sinasagot ni isa rito.

Nagsimula na akong nakaramdam ng pangangamba at hindi ako mapakali. Ilang ulit ko siya muling tinawag at hinanap sa bawat sulok ng bahay ngunit hindi ko na siya makita.

Habang naglilibot ay may nakita akong pamilyar na mukha na agad kong nilapitan dahil nakita ko siya kaninang kasama ito.

“Hey man… did you see Elexis?” tanong ko rito na ikinabigla niya ng makita ako.

“Neil?” tawag nito sa akin na ikinatagpo ng mga kilay ko.

“No, I’m his twin…” nanlaki ang mata nito sa aking sinabi. “Can you point out where’s Elex?” balik ko na tanong rito.

“He’s with Yonice kanina, hindi na siya bumalik pa nang mag-usap daw sila” tugon nito.

Agad kong pinuntahan si Yonice sa kuwarto ni Zeke at doon ko nakitang pinapatulog niya ang anak. Inintay ko muna ito saglit na ayusin ang anak sa pagtulog pagkatapos ay nag-usap kami sa labas ng kuwarto nito.

“You need something?” untag nito.

“I was looking for Lex and the guys his with earlier told me Lex been with you” tugon ko rito na labis nitong ikinagulat.

“Y-yeah, kikinamusta ko siya kanina and that’s all… why are you looking for him?” tanong pa nito.

“Nothing necessary but I just really want to see him” agad kong tugon rito, not sounding like it’s a big deal for now. I’m still hiding the truth to everyone about us. “It’s getting late and I just want to see him… maybe he gone home, again” medyo may tuno ng galit ang boses ko sa pagkasabi ko sap inakahuli.

I just don’t get him leaving me all over again without even telling where he go to. And I don’t have much time since I need to fly back to New York because I’m missing my important works.

“Why do you want to see him?” may tuno ng disgusto ang pagkatanong niya rito.

Napatingin lang ako rito dahil sa wala akong mahanap na tamang isasagot rito. How I wish people would stop questioning me about this.

“I really need to see him” sabi ko at nagsimula na sanang maglakad para umalis ng pigilan ako ni Yonice sa pamamagitan ng pagyakap sa akin mula sa likod at ang pagsubsob niya sa likuran.

“You want to see him coz you like him? Do you have feelings to him already?” hindi ako nakasagot sa bigla nitong ginawang pagyakap sa akin ng napakahigpit. Nagulat ako sa ginawa nito lalo na sa tuno ng boses niya na nagsusumamo.

Hindi ko rin masabi sa kanya ang totoo na matagal ko ng kilala si Lex at kahit na pinaghiwalay kami ng Tadhana ay hindi nawala ang pagsambit ng pagsinta ko sa kanya. Kahit muntikan na akong sumuko at kamuhian siya ay natutuo akong muling mahalin pa siya dahil mahal ko siya.

“Please stay for the night Rain… I don’t want you to go somewhere or see somebody. Stay at my side for tonight please” sambit nito na labis kong ikinagulat.

Agad akong humiwalay sa kanyang pagkakayakap sa akin at naatingin rito.

“Yonice…” nagugulohan kong sambit sa pangalan nito.

“I like you Rain… you always there for me and Zeke. Always been a father figure for my son that his own father couldn’t even show it to him. You’ve always there when I needed someone to lean and cry on, always been there for Zeke if he needed a father and a man I can always depend to.” Siwalat nito na hindi pa rin ako makapaniwala.

“You must be mistaken with your feelings… I’m your in-law surely I will show Zeke what Neil possible could do. It must be a misunderstanding, Yonice”

“No, I love you so much Rain” agad nitong sabi na labis ko na lamang ikinagulat.

Walang ni isang salita ang lumabas sa bibig ko matapos kong marinig ang sinabi ni Yonice. Hindi makapaniwala sa nangyayari at ang tanging nagawa ko na lamang ay talikuran ito. Pero hinabol pa rin ako nito at pinigilan sa pamamagitan ng paghawak sa braso ko.

“Please consider me in your life. I love you, I can give you everything. The family that you wanted. A wife who could be there by your side” umiiyak na nitong sambit sa akin.

Wala akong magawa kundi ang pumikit ng mariin sa kanyang sinabi. Wala magawa kundi ang umalis dahil hindi ko alam kung paano tugonan ang kanyang hinihiling. Hindi ako makapaniwala na nahuhulog na pala ang loob nito sa akin. Pero hindi ko kayang suklian. Wala sa isip ko ang kanyang hinihingi. Kailan man hindi na tumibok ang puso ko maliban sa iisang taong ninanais na makasama nito.

Nagmadali akong umalis ng mansyon at pinuntahan si Elex sa kanyang studio. Pagkarating ko roon ay sarado ang madilim ang loob ng kanyang gallery pero nakikita ko na bukas ang pinto ng kanyang opisina at may maliit na sinag roon.

I tried to call him again and I can hear the sound of his phone here outside. He is inside but his not answering my call. I tried so many times but still he didn’t pick it up.

“Lex!” sigaw ko habang pinaghahampas ang salaaming pinto ng kanyang studio ngunit walang sumasagot.

I tried again to call him still he is not answering my call.

“Now what gotten to you now Lex” asik ko habang pinagmamasdan ang kanyang numero sa aking phone.

Sa lakas ng pagkakahawak ko rito ay halos mabasag na ito, kulang na lang ay masira koi to dahil sag alit at inis ko sa sarili. Pakiramdam ko kasi may kasalanan ako sa kanya dahil iniwan koi to mag-isa. Pero alam ba din niya na nasasaktan akong umaalis na lang siya bigla na hindi man lang nagsasabi sa akin?

Natigilan ako ng may natanggap akong international call na agad kong sinagot.

“Sir?” boses ng sekretarya ko ang narinig dito.

“Yes, Macy” tugon ko rito.

“Sir, you need to come back here soon… some of the shipments are gone. The shareholders are arguing this matter right now and they want to see you as soon as possible” sabi nito na ikinapikit ko ng mariin.

Napahinga na lamang ako ng malalim sa sinabi nito at nahilot ang noo ko rito. Parang ang daming nangyari sa araw na ito. Simula kaninang umaga na pagsisiwalat ko sa nararamdaman ko pa kay Lex at sa mga biglaang pagalis nito ng hindi nagsasabi. Sa pag-amin bigla ni Yonice sa kanyang nararamdaman. At ngayon ay hito, problema sa kompanya ni Daddy.

“Sir, international call is expensive… when will be you coming back here Sir so that I can settle the meeting with the Shareholders?” tanong nito sa akin dahil bahagya akong natigil saglit.

I can’t even decide yet coz I have something to fix here too. This problem is missing up my mind but I have to prioritize things. Both could be important but there’s must be always to be first.

“I’m on my way… please settle a meeting for tomorrow, 8 in the morning” tugon ko rito.

“Right away Sir” sabi nito bago ko pinatay ang tawag.

Though Lex is more important to me than anything, yet there’s always a right time to settle any circumstances between us but I know we needed time. Just holding on with my thoughts that he loves me.

Chapter 92

WARNING

Maghanda ng sandumakmak na tissue for double purposes. I handa ang sarili maiyak at ma urgghh! sa chapter na ito. Kiligin na rin. Aweehh 

BALAKAJAN BEH

Chapter 92

Neil’s POV

“Later…” Lyle said as sweet kisses planted to my lips before sending me to my plane.

It feels nostalgic like I don’t want to go home and want to stay with him but I need to coz its my son’s birthday and I should be there on his special day. Yet, with Lyle here in Paris is always as special too. The city of love partake a big role to us. I can’t wait to be with him again, thanks to Lex ay madali ko siyang nahanap sa London.

Halos isang buwan kong pinaghirapan kunin ang kapatawaran hinihingi ko sa kanya at sa wakas ay natutunan niya rin akong patawarin muli. Sobrang pasalamat namin kay Elexis dahil kung hindi sa kanya ay baka tuloyan na naming kinalimutan ang isa’t isa.

I need to tell Lex the good news when I got home and soon fly back here to be with him.

“After Zeke’s Birthday, I will be back here” sambit ko rito na kanyang ikinangiti.

“You don’t need to… have time with him” sambit nito sa akin na bahagya kong ikinangiti. “Send him my regards and also to Le,x he will be having his own Exhibit soon and don’t forget to give him my photography” dagdag nito.

Halos buong araw kami naglibot sa syudad ng Paris at hindi namin kinalimutang puntahan ang Louvre para kumuha ng mga litrato roon sa mga paboritong pinta ni Elex.

“If it’s not Zeke’s Birthday, I would be here with you till you finish your Masteral Degree” sabi ko rito na ikinalungkot ng kanyang ekspresyon . “Why?” untag ko rito.

“Still you can’t stay that long… you are married Neil, you have a family now and even if I want to, we can’t just stay like this forever” sabi nito na ikinamura ko sa aking isipan.

Napapikit na lamang ako ng mariin at pilit na kinukubli ang lungkot na aking nadarama. Napatawad nga namin ang aming mga sarili pero may mas mabigat na resposibilidad na umaakibat rito. Gustohin ko mang takasan na lang ay hindi ko magawa. Mahal ko ang anak ko at mahal ko si Lyle. I can’t choose separately because they are important to me.

“I wish I could just stay here with you… I don’t want to go back coz I’m already here, home with you” I said that makes him smile. Those smile that I always wanted to kiss all day that he surely give me again.

I don’t know how many times we’ve been kissing and hugging, I just can’t get enough of it. I wanted him so bad.

“Right moment will always come, let’s just wait it happen off sudden then it would feel more magical” sambit nito na ikinangiti ko. Napakagat na lamang ako ng ibabang labi ko dahil sa pinapakitang side ni Lyle. I didn’t know his a poetic kind of a guy but I love him. More and more now.

“I love you…” sambit ko rito at muling sinakop ang kanyang mga labi.

Nakaupo na ako sa aking assign seat ng eroplano pero may kung ano sa damdamin ko na hindi ko mapigilan. Parating pumapasok sa isip ko ang malulungkot niyang ekspresyon at dinudurog ang puso ko rito. Tama na yung mga taong na nakawalay kami.

Kinuha ko ang aking luggage at nagmadaling lumabas ng airline para puntahan siya sa kanyang apartment. Pagkatok ko sa kanyang pintuan ay labis na pagkagulat ang ruhistro sa kanyang mukha.

“Neil? Did you miss you flight? But we are early from your departure” pag-aalala nito.

Wala akong sinabi rito dahil agad akong lumapit sa kanya. Pinulupot ang aking mga kamay sa kanyang leeg at madiinang hinalikan ang kanyang mga labi. Sobrang tamis at nakakawala ng mga pag-aalinlangan. Sa kanyang bisig ay nakakalimutan ko lahat ng mga problema ko. Lahat ng responsibilad ay pinapawi kapag nasa tabi ko siya. Ito yung bumabagabag sa isip ko nab aka hindi ko na matamasa. Ayaw ko siyang mawalay muli.

“I don’t want to go back yet… I want to stay with you Lyle. I’m afraid that if I go back, I might not see you again.” sambit ko nang kumapa kami ng hininga.

“As much as I want it too… we just can’t. Your forgiveness is enough for me Neil to accept all of this. We just can’t to be with each other again.” Sambit nito na ikinainit ng aking mga mata sa mga luhang namumuo rito.

“Just as I thought, you are planning of leaving me again…” umiiyak kong sabi rito.

“There’s nothing we can do-” pinutol koi to.

“Kaya kong iwanan si Yonice… we will have divorce as soon as possible just to be with you, just please don’t just go away like you used to do” humahagulhol ko na ngayon sambit sa kanya.

“Fuck… I don’t want to ruin a family.” sabi nito nang muli niya akong halikan.

“You’re not ruining anything… you will make me happy if you stay by my side” I said when our lips parted again.

Napailing siya sa aking sinabi at agad na inalis ang mga kamay ko sa pagkakayapos sa kanya. Para akong sinaksak ng ilang patalim ng tinalikuran niya ako.

“Trust me… I’ve already see the outcome of this and I don’t want to experience the same thing my Dad did.” Sabi nito ang malungkot na bumaling sa akin. “You know we’ve almost lost Papa before because Daddy chooses him over his own daughter.”

Naalala ko noong mga bata kami na nakidnap siya at ng Papa niya dahil hindi matanggap ng huling nobya ni Tito Ron ang desisyon nito. Nawala din sa kanila ang bata at iyon ang isang trahedya sa kanilang buhay na gusto nilang makalimutan.

Ang sakit isipin na hinahalintulad niya ang mga posibilidad na mangyari sa amin sa nangyari sa kanila noon. Hindi ko naman maiwaglit iyon sa isip niya dahil parehong pinahalagahan ang mga tao sa buhay niya lalo na ang bata na kailan man hindi na nila nakita.

“So would you rather lose me because you’re afraid of the past?” untag ko rito na hindi man lang niya sinubukang tugonan at bumaling na lamang sa ibang direksyon para iwasan ang tingin ko.

Ang sakit ng pag-ibig ng parating may humahadlang sa kasayahan niyo. Ang sakit ng pag-ibig na gusto mong kalimutan kahit na gusto mo pang ipaglabas. Sobrang sakit ng pag-ibig na’to kung yung taong inakala mo’ng ipaglalaban ka ay sumusuko na sa’yo.

“Bakit hindi mo na lang ako tuloyang patayin, Lyle kaysa araw-araw mo akong kikitilin sa pangungulila sa’yo. Para ngayon din mismo matapos na itong lungkot na’to” hindi ko maiwasang singkahan siya sa mga desisyon niya ngayon. Napakamasarili niya.

Nagulat na lamang ako ng napasigaw ito sa galit habang napapasabunot ito sa kanyang buhok. Mas nagulat ako at natakot ng pinaghahagis na niya ang iilang kagamitan niya. Pati yung mga gamit niya sa study table at tinapon niya.

Napatakip na lamang ako ng bibig dahil din ako sa ginagawa niya sa sarili niya. Napapikit ng mariin para hindi na makita ang ginagawa niya sa kanyang sarili.

“Akala mo lang din ba na hindi lang ikaw ang nasasaktan ngayon. That’s why I chose to leave Neil to escape this thing to happen. Chose to let you go than to see each other hating and blaming with our own decisions. I don’t want you to be my mistake.” Galit nitong banggit na natinguha ko na ngayon.

All this time ako pala yung makasarili. Iniisip ang sarili kong damdamin kaysa kapakanan ng iba at ng taong mahal ko.

“I’m sorry…” walang ibang lumabas sa mga labi ko kung hindi ang paghingi ng kapatawaran dito.

Agad na akong umurong at tumalikod para umalis na lamang dahil ito na lang yung tanging magagawa ko para sa aming dalawa. Ang sakit isipin na hanggang dito na din pala kami. Pagkatapos ng lahat ng paghihirap namin ngayon ay matutuldokan na. Kailangan na naming palayain ang mga sarili naming para hindi na kami magkasakitan pa.

Sa paghila ko ng bagahe ko ay ang pagpigil ng isang mainit na kamay sa aking braso. Agad akong napatingin rito at nakita ko ngayon sa kanyang mga mata ang galit.

“Now you chose to leave when I already choses you” biglang saad nito na ikinalundag ng puso ko sa saya. Hindi mapapalitan ng ibang kasiyahan ang nararamdaman ko ngayon sa kanyang sinabi.

“I love you” sabi ko rito na kanyang ikinangiti.

Sa muling pagsakop niya sa aking mga labi ay ang pag-angkin niya muli sa akin. His soft lips devour me as he planted kisses in every trail to my body. So overwhelming that I almost forget to breathe.

“I’m going in now” paalala niya sa akin na agad kong tinangoan.

Napaungol ako ng sa isang ulos pa lang niya ay pumasok na ang kabuoan niya sa pinakadulo na parte ng aking kinailaliman. I feel it every beat inside of me. The girth makes me gasp for air as I feel its own hardness.

As he send kisses to my lips his start to impale me that’s makes me moan loader and loader even more loader than his groans. I grunt for every stroke and cry every time he hit that good spot, wanting for him to do it all over again.

Lyle is always so huge that I wonder how his thing always gets inside that tiny hole. Yet I love it and I want it all day long. I don’t want this to stop. I want him inside me and stay with me. His love is all I need.

“Fuck baby I’m cumming” he parted his lip to warn me.

“I want it inside of me… I want it all in me” I said and there his stroke gets even faster and harder.

“Cumming… I’m cumming” he said and gush of his seed exploded inside me. I feel its warmth and it filled me inside.

“Oh god…” I exclaim as I feel squirts of them.

Hingal na bumagsak ang kanyang katawan sa akin at ramdam ko ang lakas ng tibok ng puso niya sa taas ng aking dibdib. Sobrang init ng kanyang katawan na sinasabayan ng akin.

SUMAPIT ang umaga at nagising ako sa paghigpit ng yakap nito sa akin. Ramdam ko ang init ng kanyang hininga sa aking batok at ang bagay na sumusundot sa aking likuran. Hindi ko naman siya masisi dahil normal ito sa aming katawan tuwing umaga pero kakaiba lang ang dala lalo na kapag ang taong mahal mo ang katabi mo at sumusundot ang bagay niya.

Nagmura na lamang ako sa aking isipan dahil rito.

“I know you are awake…” he said that bring shiver to my spine. How I love to feel this every morning with him. Now I don’t know if I want to go home for Zeke’s birthday or stay with him for a couple of days before my traveling days expired. “Good Morning…” he said as he bites my nape.

“I’m hungry…” sabi ko dahil kagabi pa kami walang kain dahil rito.

“Then eat me…” napakagat na lamang ako ng ibabang labi dahil iyon din ang gusto ko but really I want the real thing.

Habang abala si Lyle sa pagluto ng almusal namen ay andito ako sa veranda ng kanyang unit habang tinitignan ang magandang siyudad na aking nakikita. Tinignan ko ngayon ang mga kuha kahapon ni Lyle nang nasa Paris kami at iilang mga magandang gusali.

Pansin ko na wala kaming kuha na kaming dalawa lang at kahit alam namin ang dahilan ay may dapat ba naming itago sa mga sarili iyon? Kahit sa mga litrato man lang ay makita ang pagmamahalan naming dalawa.

“Babe breakfast is ready… and you need to get ready to catch a flight back in Philippines. It’s Zeke’s birthday tomorrow” sabi ni Lyle ng puntahan niya ako sa veranda at nakita niya akong tinignan ang mga kuha niya. “Oh I forgot to send this to Lex… he was expecting this yesterday” saad nito.

Kumain nga muna kami ng umagahan at pagkatapos ay tinulongan ko siyang magligpit ng mga kalat sa nangyari kagabi. Nang malinis na namin ang apartment niya ay dinalohan ko siya para tignan ang ginagawa niya.

Minamasdan muna niya ulit ang mga kuha bago kumuha ng cord para isalpak ito sa kanyang laptop na agad kong pinigilan muna.

“Wait Lyle… I want to have a picture with you” sambit ko rito na ikinatigil niya. Lumapit ako sa kanya at umupo sa mismong kanlungan nito. “I want to develop this soon and put it on a frame” maligalig kong saad rito.

“Are you sure?” nag-aalinlangan niyang banggit.

Binigyan ko lang ito ng halik sa kanyang pisngi bago ko itinutok ang lens sa amin.

“Ngiti ka ah” sabi ko ang I counted before we take some photo.

Naroon ang nakapatong ang ulo niya sa balikat ko. Yung hinalikan niya ako sa leeg at pisngi. Pero yung pinakahuli ay yung kuha ko na hinahalikan namin ang isa’t isa.

Pagkatapos noon ay inabala ko na ang sarili para maghanada umuwi para sa birthday ni Zeke. Habang nagpupunas ako ay biglang narinig ko ang mga mura ni Lyle.

“Oh shit! Oh shit! Fucking shit… ahh I send it” banggit nito na napasabunit sa kanyang buhok.

Agad ko ng lumapit rito at tinanong ito.

“Why?”

“I send our photo to Lex… I was careful when I press one of our photo and absent mindedly click the send buttong without reviewing them” nag-aalala nitong sabi na ikinangiti ko.

“It was just Lex… and besides, I’m sure he wouldn’t say anybody about us.” Sambit ko rito para mapagaan man lang ang dibdib nito. “Besides, we should thank him… without Lex, I wouldn’t find you in this big city. It is Lex our angel in disguise. A friend who would be the first to support us.” Paliwanag ko na ikinangiti niya ngayon.

“Yeah… we owe him a lot” sabi ko ng bigla niyang hatakin ang ulo ko sa kanya para sa isang masuyong halik.

Hindi ko na namalayan na nakatapis lang ako ng tuwalya nang makalimutan kong hawakan ito dahil sa paghawak ko sa kanya pisngi. Natigil ako sa halik ng matanggal ito. Kita ko ang nakakalokong ngiti ni Lyle habang pinagmamasdan ang hubad ko na katawan.

“Are you trying to seduce me?” ngisi nito na ikinangiti ko na rin. How can’t I refuse to him.

“I don’t need to… you already wanted me”

[A/N]: May spoiler ako sa chapter na ito sa mangyayari sooner sa Sex and Seduction. 

Anyway, ano ma say mo sa chapter na’to? 

Kindly comment it down beh ah.. you know nagre-reply ako sa mga comments.

Chapter 93

Chapter 93

Elex’s POV

I’ve always found myself torn between whether to do this or that, to go on and fight or just leave it all behind, taking some risk or rather staying out of it. My feeling is opposite to what my mind think. I don’t want to admit defeat but I don’t have the reason to fight back either. I just can’t decide if it is still worth of fighting for. Still, no matter what the circumstances are, I only knew one thing; regrets are always felt too late, yet I’m still undecided whether his true with his feelings or just me thinking that he love me.

Struggling with my thought, I always make some ways to disturb from it and that is by painting my thoughts. Yet, I’m now struggling with my idea and now afraid of ruining the portrait.

Ibinalik ko ang brush sa lagayan at lumabas sa workshop ko para pumunta ulit sa aking opisina. Nagulat si Cloudi ng makita ako agad bumalik rito dahil wala sa sigurong sampong minuto ay bumalik na naman ako.

“Out of ideas…” sambit ko rito para tugonan ang kanyang nagtatanong na mga tingin.

He just shrugged his shoulder and get his eyes back to his computer. Both of us still busy kasi malapit na ang Exhibit ko at bawat araw na lumilipas ay nawawalan ako ng gana. Malaking balakid sa isip ko ang sinabi ni Yonice. Hindi naman malayong magustohan niya si Rein dahil alam ko magkasama sila sa States noon. Only this time na bumalik si Neil to resolve his problem with Lyle. That’s why Yonice feel out of love for his husband because she knew it love somebody else. Yet, ako na naman siguro ang mabubuntongan niyon. Sino pa baa ng iisipin niya?

“Na send ko na lahat ng inivitations, Lex at halos lahat may sagot na papaunlakan ang Exhibit mo” sambit ni Cloudi sa akin na ikinangiti ko rito.

“Thank you, Cloud.” Ngiti kong sabi rito.

“Now kailangan na lang nating na ihanda ang venue and arrange your paintings” dagdag nito at bumalik na sa kanyang trabaho.

Hindi ko talaga magagawa ito lahat buti na lang andito si Cloudi handang tumulong, samantalang yung isa ayun iniwan kami at sumama sa kanyang Cano. Sabi nito imbitahan lang daw namin pero iwan ko kung makakauwi ba yon.

Si Cloudi naman ay hindi matapos-tapos sa kanyang undying love para kay Lyle. I feel awful for him pero ayaw ko namang pangunahan si Lyle roon lalo na at alam kong nagkikita na roon sila ni Neil. Pero hindi ko rin alam kung nagkaayos na ba silang dalawa.

Muli na lamang akong nagbukas ng aking laptop at tinignan lahat yung mga pinadala sa akin na larawan ni Lyle. Hindi ko pa nakikita ang lahat kasi ang dami. Pero habang naglilipat ako ay biglang tumambad sa desktop ko ang mukha ni Lyle at Neil na naghahalikan.

Napasinghap ako ng sa nakita na ikinaagaw ng atensyon ni Cloudi sa naging ekspresyon ko.

“Huh bakit?” alala nitong sabi na ikinatingin ko rito. Nasara ko ang laptop ko ng waang oras nang bigla itong lumapit sa akin para tignan yung ikinasinghap ko.

“W-wala… n-nagagandahan l-lang ako” tugon ko rito sabay ngisi para hindi ako mahuli pero pinanliitan lang ako nito ng mata. Buti na lang hindi na ito nag-usisa pa dahil kung nanaisin niyang malaman kung ano yung nakita ko ay baka ikadurog lamang ng damdamin ng kaibigan ko.

“Can I come in?” rinig ko na sabi ng isang pamilyar na boses na muli kong ikinasinghap ng makita ko ito sa pintuan.

“Ikaw pala Neil… how’s Paris pala?” bungad ni Cloudi dito.

“It’s great… nagkita nga kami ni Lyle doon and we visited some famous museums especially the Louvre. By the way Lex, natanggap mo ba ang mga shot ni Lyle?” baling nito sa akin na pinanliitan ko lang ng tingin.

Napangisi pa ito sa naging ekspresyon ko dahil alam niya ang dahilan. Napabuntong-hininga na lamang ako dito at tumango bilang tugon.

“Yes, as expected from Lyle… but the last shots was a little drastic and I guess you’re the one who take those photos” makahulogan kong sabi nito na ikinangisi lamang niya.

“I think those are best shots than his” ngisi nitong sabi sa akin na ikinarolyo ng mata ko rito.

“Yun ba yung ikinasinghap mo kanina Lex? Patingin nga ako kung maganda ba” biglang sabi ni Cloudi.

Balak ko pa namang buksan ang desktop ko pero hindi ko na nagawa dahil sa sinabi ni Cloudi.

“I think I need to finish my painting” sambit ko sa kanila at itinago ang laptop ko sa drawer para hindi na pakialaman pa nni Cloudi. Mamatay na siya sa kuryusidad kaysa mamatay siya sa pagkadurog ng damdamin niya.

Sa huli ay wala na akong magawa sa kanila at panatilihing maging sekreto ang lahat para na rin sa ikakabuti ng lahat. Sa katunayan nga ay ayaw ko ng makisali pa dahil mismo ako ay hindi na alam sa ngayon ang gagawin.

“Can I offer you a lunch Lex?” biglang saad nito nang napadaan ako sa kanya. “And I have something to say to you” bulong nito.

Napatingin ako kay Cloudi kung nakita ba nito ang ginawa ni Neil at nagbabasakali na hindi niya narinig ang sinabi nito. Naglakad na lamang ako papalayo ng opisina habang nakabuntot ito sa akin.

“You can tell me here…” sambit ko rito habang papunta ako workshop ko.

“Please accept my offer and I can tell you everything” pakiusap nito.

Sa huli ay tinanggap ko na lang din kasi sino ba naman ako para tumanggi sa magandang balita niya. Alam ko yung larawan ay nangangahulugang nagkabalikan na sila at malaking pagpapasalamat ko dahil sa muli ay magiging masaya na si Lyle. Pero nakakalungkot isipin na pinaasa ko ang kaibigan ko para rito, alam kong dapat sekreto lang ang lahat pero dapat rin ba tuloyang umasa ang kaibigan ko?

“Lasagna please” sabi ko sabay abot ng Menu sa waitress.

“Is that it? Hindi ka ba nagugutom?” tanong nito sa akin na ikinailing ko rito.

“Marami pa akong aasikasohin Neil… beside sandali lang naman tayo” tugon ko rito na ikinatango na niya rin sa huli.

“Fish fillet for me please” sabi nito na ikinatingin ko sa kanya.

I remember noon na parehong paborito nila Lyle ang fillet. Thinking those memories before makes me realizes how Lyle hid his feelings for Lyle. Till that very moment na hindi na rin niya nakayanan at gumawa ng paraan para mabuwag ang lahat. Still, I don’t have any remorse about the past, only this time, things have completely going to change. In the end I will found myself alone, just like Yonice said.

“Lex?” tawag sa akin na Neil na ikinabaling ko sa kanya. “Food is ready…” sabi nito at hindi namalayan na nasa harap ko nap ala iyong inorder ko.

Nakadalawang subo pa lang ako pero nawalan na ako ng gana. Ngayon natinguha ko na sa sarili kasi na binabagabag ako sa sinabi sa akin ni Yonice. Ang sakit isipin na gagawin niya ang lahat para mapasakanya lang ang lahat, habang ako hito, walang magawa para sa sarili kong kapakanan.

“Lex, is something wrong? You don’t like the food? You can order something you like” sabi nito nang mapansin siguro nito na hindi ko masayadong nagagalaw ang pagkain ko.

“No, it fine… the food is great” ngiti kong sabi rito at muling kumuha ng pagkain pero hindi ko na halos malunok ito kung kayat napainom na lamang ako ng wine.

Sobrang hirap ng intindihin ang lahat at kahit gustohin ko man na lumaban ay magdudulot lamang ito ng panibagong gulo kung kaya’t mas nanaisin ko na lamang siguro ang manahimik. Ano ba ang kasiyahan ko na madudulot ko sa kanya? Pansamantala? Kapag napagod at nabagot ay paniguradong maghahanap siya ng iba. Sa huli ay tama pa rin ang sinabi ni Yonice, I deserve to be alone.

“It seems like you don’t like the food and my company” malungkot na saad nito.

“No, No that’s not it Neil… it’s just that I’m pressure with this Exhibit of mine. It’s my first time at natatakot ako sa mga critics. Napag-isipan ko nga na huwag na lamang ituloy” sabi ko rito at may parte roon na isang kasinungalingan na gusto kong hindi na abalahin pa ng ibang tao.

Sa huli ay pinilit kong taposin yung pagkain para hindi na mag-alala sa akin ni Neil.

“Thank you pala Lex…” biglang sambit nito na agad kong ikinatingin.

“I did what a friend could do…” tugon ko rito na ikinangiti namin pareho.

“We owe you so much… without you telling where Lyle could be, maybe I still live my life with lies” saad nito.

“I wish you both to be happy… Lyle deserves you as much as you do.” Sabi ko rito na ikinasilay ng napakagandang ngiti. Tunay na masaya na silang dalawa dahil muli nilang napatawad ang isa’t-isa.

Kahit alam ko na sa wakas ay masaya na sila ay hindi ko pa rin magawang magbunyi. Nangangamba ang damdamin ko sa nakaakibat na kabayaran nito.

“But how about Yonice now, Lyle?” I asked without even thinking what would he feel if I say that woman’s name. I’m just curious on how he would resolve things between them now that Yonice wanted the man I love.

Hindi agad nakasagot si Neil dito at halos pinag-isipan niya ang kanyang sasabihin sa akin.

“Hihiwalayan ko na siya Lex… I can’t stand her demands. At the first place she know that I don’t love her” parang isang putok ng bala ang narinig ko sa pagkasabi non ni Lyle.

Nabibingi ako at hindi ko matanggap ang kanyang sinabi. My last resort was their marriage, so that Yonice can’t pursue Rein. Still I can’t make up things to them, it’s their decisions and I can’t stop them. Napakasakit isipin ang lahat ng nangyayari ngayon.

Sa maliit na sandali noon ginulo ni Rein ang buhay ko, natutunan ko siyang mahalin hanggang sa malaman niya ang lahat at nauwi saw ala ang lahat. Kinalimutan ko siya at binuo ang sarili ko muli pero parati kong nakikita ang sarili ko na nangungulila sa kanya parati. Dumating ang araw na muli kaming nagkita at ang inakala ko na kakalimutan ko na siya ay nauwi sa muling pagtibok ng puso ko pero ngayon mauuwi din sa wala ang lahat. At sa huli ay maiiwan lang din ako mag-isa.

Sa huli ay nagpaalam na lamang ako rito para bumalik sa studio ko para ipagpatuloy ang mga gawain ko. Gusto ako nitong ihatid pero tinanggihan ko na ngunit sadyang pamilit rin ito kaya pumayag na lamang akong magpahatid.

“Thank you again Lex, for everything you’ve done for us. Lyle and I are so grateful to have you…” sabi nito na ikinangiti ko na lamang at tumango rito.

“Please don’t mention it. It’s the least I can do” sambit ko rito nang bigla niya akong hilain at kinulong sa kanyang bisig para sa isang napakahigpit na mga yakap.

“I can see pain living in your eyes and I know how hard you tried to hide it from me Lex but I’ve been with you before and I can sense you are hurt. Pansin ko kanina pa” Sabi nito na ikinabigla ko. Gulat pa rin ako hanggang sa humiwalay ito sa akin. “Dad told me you where there sa birthday ni Zeke and I know nagkita kayo ni Rain” dagdag nito na ikinapikit ko na lamang at pinilit na iwasan ang tingin nito sa akin.

Napahinga na lamang ako ng malalim bago ko siya muling tinignan at tumango rito.

“I guess, hindi maganda ang pag-uusap niyo?” tanong nito sa akin.

“We are okay now and that’s what matter most. He forgave me and that’s okay with me. At least I can’t live in remorse anymore” saad ko rito nang napangiti ng bahagya dahil sa tingin ko iyon na lang ang dapat ko na gawin.

His back with his own self and I don’t want to bother him anymore. There are some things that cannot be fixed with love but it can only be done by forgetting it. There nothing for you to do so better leave it all behind. Sabi nga nila: kung mahal, hahayaan mo at kapag bumalik sa’yo ay baka magpagasa pa maging kayo.

Pero kahit ganon at hindi ko na makita sa sarili ang saya kung magdudusa siya. Baka sa huli isipin niya na ako ang magiging puno’t dulo ng lahat ng paghihirap niya kaya mabuti na siguro iwasan na lamang ito. Nakakapagod na rin ang lumaban. Hindi ako duwag pero may mga laban talaga sa buhay na dapat sukuan.

“Babalik ako ng London maybe next week para pilitin si Lyle sa dumalo sa Exhibit mo” saad nito habang naglalakad kami papunta sa kanyang sasakyan.

“Kung hindi makakaabala sa kanya ay magagalak akong makita kayo roon.” Sambit ko rito nang pagbuksan niya ako ng pinto at agad na akong pumasok rito.

“Salamat sa paghatid Neil” sabi ko at nagpaalam rito pero bago ko buksan ang pinto ng kanyang sasakyan ay pinigilan niya ako na ikinatingin ko rito. Walang sabi niyang hinalikan ang aking pisngi na ikinagulat ko.

“That’s for everything Lex… I hope you will find happiness someday.” Sabi nito na ikinangiti ko.

“I will” ngiti kong tugon rito at saka na ako lumabas ng kanyang sasakyan.

Pagpasok ko ng studio ko sa may gallery ay nakita ko si Cloudi na kinukunan nito ang mga painting ko. Nagtatanong ang mga tingin ko sa ginagawa niya.

“Ah kinukunan ko for the website para makita ng ibang tao pa yung Exhibit mo… Oy ang tagal niyo ha… so nagkabalikan na ba kayo?” pag-iiba nito.

“Huh? Paano mo nasabi yan? May pamilya yung tao at saka matalik na lamang kami ng magkaibigan ni Neil” tugon ko rito na ikinakibit-balikat lamang niya. “Bahala ka jan kung anong iisipin mo…”

Agad na akong pumunta sa aking opisina para kunin yung laptop ko pero pagbukas ko ay pansin ko na medyo naurog ito. Hindi ko na lang pinansin kasi baka naurog ko lang nagbuksan ko ang drawer. Agad akong bumaba para pumunta sa studio ko para tapusin ang paintin at kahit kapos sa ideya ay ginamit ko ang iilang mga object sa mga shots ni Lyle para punan ang ibang space na hindi ko na alam kung ano ang ilalagay.

Sumapit ang gabi ay nagpasya na akong isara ang studio ko. Ikakandado ko n asana ang pinto ng may malaking anino ng tao ang biglang sumulpot sa tapat ng pinto na ikinasigaw ko bigla akong napaatras at nawalan ng balanse kaya napaupo ako sa sahig. Sobrang lakas ng pagkatama ng pwet ko kaya hindi ako nakatayo.

“Lex, are you okay?” nag-alalang sabi ng isang pamilyar na boses.

Agad akong nag-angat ng tingin rito baka kasi guni-guni lang ang pagkarinig ko sa boses niya pero totoo ko siyang nakikita sa aking harapan. Dama ko ang init ng balat niya sa aking mga palad ng hawakan ko ang mukha niya.

“Rein?” sambit ko rito.

“It’s me. Sorry if I scared you like that.” Sabi niya at inakay ako para makatayo pero namimilipit pa rin ako sa sakit at napansin niya ito dahil sa pagngiwi ko kaya walang sabi niya akong binuhat.

“Wait, what are you doing? Ibaba mo’ko Rein. Please, let go of me” pakiusap ko rito pero agad rin ang natigilan ng madama ko ang mahigpit na pagkapit ng kanyang kamay sa aking palat.

Hindi niya pinansin ang pagpupumiglas ko hanggang sa pumasok kami sa maliit ko na apartment. Nagulat na lamang ako ng masilayan ko ang itsura niya. Sobrang gulo ng buhok niya at pansin ko ang mapupungay niyang mata na dumaan ng ilang gabing walang tulog. Nangangamba ako sa itsura niya dahil parang pagod na pagod siya pero hito binubuhat niya ako hanggang sa kama ko at dahan-dahang pinaupo rito.

“Do you have ice bag?” agad ko natinguha ang nais niya kaya agad ko na rin ito pinigilan.

“No I’m okay. You don’t need to” sabi ko rito pero nang tignan ko siya ay bigla akong naintimida sa napakaseryoso nitong mga tingin sa akin. Napapalunok na lamang ako habang tinititigan niya ako. Biglang uminit ang paligid at kinakapos ako sa hininga sa ginagawa niya. “A-ano pa-p-pala a-ang gi-ginagawa mo dito?” nauutal ko na tanong rito.

Nang kalaunan ay nawala ang mga nakakintimida niyang tingin sa akin at napalitan ang kanyang mga titig ng kalungkotan. Nahabag ang puso ko nang masilayan koi to at dinudurog ako bawat sandali na nakikita koi to kaya minabuti ko na lamang na iwasan ito na ikinabuntong niya ng hininga sa huli.

“Are you really okay? Isn’t it hurt?” untag niya sa akin na ikinatango ko agad pero hindi ko pa rin magawang tignan niya hanggang sa siya na mismo ang bumaling ng tingin ko sa kanya sa pamamagitan ng paghawak sa baba ko.

“Why you are here?” tanong ko rito ng magtagpo ang mga mata namin. Napamura na lamang ako sa isipan ng masilayan ko ang pamumuo ng mga luha sa kanyang mga mata.

“I was so worried about you last time when you suddenly leave the party. Pinuntahan kita rito and I’ve tried to call and text you for several times but you are not picking up your phone or even reply my messages kahit emails.”

Napakagat na lamang ako ng ibabang labi ko ng maalala ko nong gabing yon na ilang beses niya akong tinawagan pero hindi ko sinagot. Hindi ko tinugonan kasi gusto ko na siyang kalimutan. Ayaw kong magtanong pa kung anong meron sa aming dalawa dahil magiging mahirap lang sa akin na kalimutan siya pero sa dumaan na mga araw ay siya ang sumasagi sa isipan ko. Ginugulo niya ito.

“I wasn’t feeling well so I decided to go home that night” sambit ko rito at iniwas agad ang tingin ko rito.

“ And leaving me again, Lex?“ ramdam ko ang pait at sakit sa pagkabikas niya sa mga salitang iyon at lalo lamang nadudurog rito.

Gusto kong ubuhos lahat ng luha ko ngayon dahil ang hirap ng pigilan. Pero nagulat na lamang ako ng ipatong niya ang ulo sa balikat ko at doon narinig ko ang mahihinang niyang pag-iyak.

“I’m so tired of hearing your excuses, I hope this time you tell me your reason why, Lex?…”

“Then why don’t you just go away?” halos gusto ko ng sakalin ang sarili ko kung bakit ko pa sinabi iyon pero ano pa baa ng magagawa ko.

Mas lalong lumakas ang mga paghagulhol niya na at sa bawat hikbi niya ay sumasabay ang patak ng mga luha ko rito.

“I don’t know what I did this time but please care to explain it to me now… its hurt you know” sambit nito habang umiiyak.

Napatakip na lamang ako ng bibig ko dahil gusto kong pigilan ang mga hikbi ko. Ang hirap ng ganito. Nasasaktan ako pero hindi ko na alam kung ano pa ang gagawin.

[A/N]: Uwaahhh Karma to me is real… sorry kung nasasaktan ko na kayo pero nasasaktan rin ako sa bawat chapter nito. Grabe! Umiiyak ako sa part nato pero mas nakakaiyak yung mga susunod pa .

HAYOP KA BRAINCELLS!!! PINAPAIYAK MO KAMI!!!

Dahan-dahanin na natin yung papuntang Ending nito ha? Para ma feel niyo yung sakit talaga.

Vote and Comment beh… I need it this time huhuhuhu

What comes on your sense too? I can never hold grudges even though i want to, but dont you ever cross the line and push me to my limits. Im afraid i will burst

Chapter 94

Chapter 94

Rain’s POV

Ilang araw ko ng paulit-ulit na tinititigan ang mga papeles sa mga nawawalang shipments ng kompanya ngunit hindi ko pa rin matinguha kung bakit ang mga importanting shipments na ito ay nawawala. Some documents say that it was delivered but the retailers said na hindi umabot sa kanila. Some of the investors back out at humina ang sales ng kompanya.

We are almost dealing this for a week but we haven’t found out what is happening, how these shipments are gone.

Nahilamos ko na lamang ang mga palad ko sa akin mukha sa pagkairita at na suklay ang buhok ko sa inis. Sumasabay pa ang pag-alala ko kay Lex dahil nong nagbalik ako dito sa States ay ni isang text at tawag ko ay hindi niya sinasagot. Nangangamba ako dahil pati iyon ay gusto kung resolbahin.

“Sir, the Board Members want to have an urgent meeting with the shareholders, ASAP” sabi ng secretarya ko ng pumasok ito sa aking opisina.

“Thank You, Macy” tugon ko rito at agad na itong lumabas.

Napasandal na lamang ako sa aking swivel chair dahil sa iniindang sakit ng ulo at mariin napapikit ng aking mga mata dahil rito. Sandali akong napapikit at pinakalma muna ang sarili at pinokus ang isip sa krisis na hinaharap ng kompanya.

Pagkapasok ko sa conference ay naroon na lahat ng mga Shareholders ng Kompanya at si Tito Brandon na sinundan ako ng tingin hanggang sa tumayo ako sa harapan nilang lahat. Alam ko na kung ano ang paksa ng pagtitigom na ito at gusto kong klarohin na ginagawa ko na ang lahat.

“Good Morning… regarding about the crisis our company facing now, I’m with my full pledge of ending this soon. We will get to the bottom of this.” Panimula ko na ikinatingin lamang nila sa akin.

“But Mr. Saavedra, we are dealing this for almost a week now and we are losing more investors… anytime soon and this company might face bankruptcy, we can’t afford to lose everything and must take actions now” sambit ng isang shareholder bilang mungkahi niya.

“I promise that it won’t happen and I assure you-” natiglan ako ng magsalita na si Tito Brandon

“Can we really trust you now with this matter, son? Some of the investors are backing out plus the performance of the company is going down.” Sabi nito sa akin. Hindi malayong ganon ang mangyari kapag patuloy itong mangyayari.

“So the board decide to selects the new Chief Executive Officer who have knowledge to handle these matter well, you are still young Mr. Saavedra to manage the company but still you can be one of the shareholder as behalf of your father” anang sabi ng Head ng board.

“Mr. Reyes will fit to the job since he shows well on his part as one of the Major Stockholder of the company. You mean will Mr. Saavedra but let this matter handle to those who have expertise”

“Give me another week to fix this and I assure you all that I won’t fail” saad ko sa kanila na pinagusapan ng lahat.

“Another week Mr. Saavedra…” sabi ng Head na ikinaginhawa ko pero may sinabi ito ikinalugmok ko. “… but if this issue won’t be fixed then Mr. Brandon Reyes will take over”

Para akong binagsakan ng langit ng lupa ng marinig ko ito. Hindi ko matanggap sa sarili ko na mawawala sa akin ang posisyon na ito dahil sa nalingat akong bantayan lahat ng mga ito. Hindi ko naman sinadya pero alam kong may kasalanan rin ako. Ang hirap lang tanggapin na binigo ko sila Daddy rito.

Hindi ko alam kung sakto o kulang ang araw na palugit na iyon para resolbahin ko ito lahat pero mas lalo lamang ginulo nito ang aking isipan. Ang hirap. Nagugulohan na ako. Hindi ko na alam kung ano ang uunahin. Kaunting palugit na kailangang gawan na ng paraan o isang linggong hindi nagpaparamdam sa kasalanan hindi ko alam.

“Lex…” my mind suddenly exclaimed.

All this time I know who I wanted. Both are important to me but I had enough for those years that I was away from him. I want to resolve us. Reconcile my mistake. Alam ko na kapag naayos namen ni Lex ang sa amin ay madaling bagay na lamang sa akin itong nireresolba kong krisis ng kompanya. Ang hirap harapin ng sabay ang dalawang importanting bagay.

“Macy, can you clear my whole afternoon and tomorrow please” pakiusap ko sa aking sekretarya habang naglalakad kami sa corridor papunta ng aking opisina.

“Right away Sir but me I know what would be the reason?” nag-alala nitong tanong sa akin.

“I’ll be flying back to Philippines to fix something… just state that I have personal matter to attend to” banggit ko rito saka pumasok sa aking opisina para kunin ang mga mahahalagang bagay bago ako muling lumabas rito.

Buo na ang isipan ko, gusto ko siyang makita. Siya ang kailangan ko ngayon sa mga sigalot na ito sa isipan ko. Siya ang gamot sa lahat ng ito. Alam kong si Elex lang ang magpapahupa sa tensyon na nararamdaman ko ngayon.

Pagkatapos kong ayusin ang ilang gamit sa opisina ko ay agad na akong nagtungo ng airport.

“Any baggage Sir?” sabi ng agent ng kumuha ako ng ticket rito.

“No baggage” sabi ko rito na ikinatingin niya sa akin.

Halos wala akong dalang mga kagamitan, ang gusto ko lang ay mapuntahan siya. Makita sa madaling panahon kung kinakailangan. Namimiss ko na siya at hindi ko rin makayanan na hindi niya ako sinasagot. Ayaw ko ng magkagalit pa kami.

Sumalpak agad ang katawan ko sa upuan at kahit dito ay iniisip ko ang mga posibilidad na gagawin ko. Iniisip kung ano ang mga mali ko para tuloyang magiba ko ang tiwala niya sa akin. Mahal ko siya at kahit noon na pinilit kong limutin siya ay hindi ko pa rin magawa. Siya at siya pa din ang sinisigaw ng puso ko.

Nagpapadala na rin ako ng mga text at sinusubukan ko siyang tawagan pero hindi ito sumasagot.

Wala na akong nagawa nong pinagsabihan ako na patayin ang phone ko dahil sa lilipad na ang eroplanong sasakyan ko pabalik ng Pinas. Hiling ko na lang sana na makausap si Lex sa madaling panahon. Sana niresolba ko muna ang kung ano mang nangyayari sa amin bago ko hinarap ang problema ng kompanya.

Kahit nasa eri na kami ay parating sumasagi sa isip ko kung ano ang nangyari nong huling gabi na magkasama kami. Hindi ko mawari kung ano ang nagawa ko para hindi niya sagotin ang mga tawag ko. Nababahala ako at iniisip ko pa lang nab aka ito na naman ang maging resulta ng pagkawalay namin ay masisiraan na ako ng ulo.

“Sir? The plane is already landed” pukaw sa akin ng Flight Attendant nang makatulog pala ako sa byahe.

Wala akong sinayang na oras at agad na akong lumabas ng Airport.Gumagabi na at baka hindi ko naman siya maabutan kaya agad na akong pumara ng taxi. Sinabi ko ang address rito at sinabihang magmadali ito. Buong byahe ay nagiging balisa ako. Hindi ko na kayang paabutin pa ito ng bukas. Gusto kong magkaayos na kami kahit ano pa man ang dahilan nito lahat.

I just can’t afford of losing him all over again.

Pagkababa ko ng taxi ay agad akong lumapit sa kanyang studio at nakitang sinasarhan na niya ito. Pansin kong natigilan ito sa pagkandado nang makita ako sa harap ng pinto. Nagulat ko siguro siya nang napaatras ito at biglang napaupo sa sahig.

Sa pag-alala ko ay agad akong pumasok at lumapit rito.

“Lex, are you okay?” untag ko rito.

Napaangat ang kanyang tingin nang magsalita ako at sobrang gulat ang nasilayan ko sa kanyang mukha ng makita ako. Inabot ng kanyang malalambot na kamay ang aking pisngi at ramdam ko ang panginginig rito. Pero ang init ng haplos ng mga kamay niya ay kinakalma ang aking isipan. Isang malumanay na haplos na nagpapahiwatig sa aking ng kapanatagan.

“Rein?” sambit nito nang mapagtanto niya na ako ito. Sobrang dilim na ng gallery at tanging nagbibigay ilaw para masilayan ko ang kanyang maamong mukha ay ang mga poste ng ilaw sa kalsada.

“It’s me. Sorry if I scared you like that.” Sambit ko rito at inalalayan itong makatayo pero kita ko ang pag-iba ng ekspresyon ng kanyang mukha na nasasaktan ito. Dahil siguro sa pagkabagsak niya, kaya agad ko itong inakay at binuhat sa aking mga bisig para hindi na nito indahin ang sakit. Kasalanan ko rin naman kasi nagulat ko siya.

“Wait, what are you doing? Ibaba mo’ko Rein. Please, let go of me” Sabi nito na pilit ng pumupiglas sa pagkakabuhat ko sa kanya. Hindi ko alam kung bakit siya nanlalaban pero nasasaktan ako na kahit sa simpling bagay na ginagawa ko ay tinatanggihan na niya.

Talaga bang may nagawa ako sa kanya?

Hinigpitan ko na lamang ang pagkakabuhat ko sa kanya para hindi ko siya mabitawan hanggang sa makapasok kami sa maliit niyang tahanan. Nabigla ako ng bigla itong tumigil kaya napatingin ako rito. Tinititigan niya ako ngayon at ang kanyang mga mata ay puno ng katanongan ng makita siguro ang itsura ko. Alam kong sabog ako ngayon at hinihiling na sana hindi niya mapuna ang pustura ko.

Dahan-dahan ko siyang inilapag sa kanyang maliit na kama para hindi siya masaktan. Tinignan ko siya pero pilit niyang iniiwas sa akin ang kanyang mga mata. Sumisikip ang dibdib ko sa ginawa niya, nasasaktan ako pero hindi ko alam kung bakit. Sana sabihin niya man lang sa akin.

“Do you have ice bag?” tanong ko rito para matulongan siya baka kasi na nagkapasa siya.

“No I’m okay. You don’t need to” tugon nito at naiilang na iniiwas ang kanyang tingin sa akin pero kalaunan ay ginawa niya rin. Kita ko ang sunod-sunod niyang paglunok nang titigan ko siya. Binabasa ko ang ekspresyon at alam kong naiintimida siya. “A-ano pa-p-pala a-ang gi-ginagawa mo dito?” nauutal nitong tanong.

Gusto kong magmura sa naging tanong niya pero hindi ko magawa. Nakakalungkot isipin na hindi pala niya inaasahan na makita man lang ako pagkatapos niyang umalis nong gabing iyon na hindi nagpapaliwanag ng kahit isang dahilan kung bakit iniwan na naman niya ako.

Nag-iwas muli ito ng tingin na ikinabuntong-hininga ko sa huli.

“Are you really okay? Isn’t it hurt?” Pag-iiba ko sa aming usapan dahil naiintindihan ko kung ayaw niya pang sabihin saakin pero sana man lang maisatinig niya.

Kaya pinilit ko na siyang lumingon sa pamamagitan ng paghawak sa baba niya para bumaling ang kanyang tingin sa akin. Ngunit hindi ko inasahan ang kanyang naging tanong rin na tuloyang ikinadurog ng puso ko.

“Why you are here?”

Napamura ako sa aking isipan ng itanong niya sa akin iyon. Naninikip ang dibdib ko sa sakit dahil parang ayaw niya akong makita. Gusto kong magwala kung bakit ganito siya. Siya yung nais kong makita sa problemang hinaharap ko pero parang pinapalayo na niya ako.

“I was so worried about you last time when you suddenly leave the party. Pinuntahan kita rito and I’ve tried to call and text you for several times but you are not picking up your phone or even reply my messages kahit emails.” Paliwanag ko n asana man lang ay tanggapin niya.

Kita ko ang pagkagat niya sa labi at ang inis sa kanyang mukha nang ipaliwanag ko sa kanya ang dahilan. Ang sakit makita na ganito siya. Na hindi niya ako nais makita.

“I wasn’t feeling well so I decided to go home that night” naging tugon lamang niya at muling iniwas ang tingin sa akin.

“ And leaving me again, Lex?“ hindi ko na mapigilang itanong sa kanya dahil paulit-ulit na lamang niyang ginagawa.

Ang hirap ng intindihin ang mga paliwanag niya pero sana man lang yung katwiran niya ay salungat sa pinapakita niyang ekspresyon ngayon. Naluluha siya at nakikita koi to. Nasasaktan ako para sa aming dalawa pero sana ngayon ay magsabi na siya.

“I’m so tired of hearing your excuses, I hope this time you tell me your reason why, Lex?…” paliwanag ko sa kanya . hindi ko na napigilang maging emosyonal sa walang kibo niya.

“Then why don’t you just go away?” halos gumunaw ang mundo ko ng marinig ko iyon sa kanya. Yung mga sakit na dinulot niya sa akin ay unti-unting bumalik. Yung mga sukat na naghilom ay muling kong naramdaman ang kirot. Ramdam ko ang bawat pagkadurog ng damdamin ko nang sabihin niya ito.

Hindi ko na napigilan umiyak sa kanyang balikat dahil ayaw ko siyang sumuko ngayon. Kung iniisip pa niya ang kahapon ay handa kong magsimula ng bago para sa kanya. Kung binabagabag siya ng kahapon ay gagawin ko ang lahat para makalimutan niya iyon. Lalayo kami at magsisimula ng bago. Kakayanin ko lahat para sa kanya. Hindi itong susuko siya na wala pang ginagawa.

“I don’t know what I did this time but please care to explain it to me now… its hurt you know” sambit nito nang hindi na napigilang lumuha sa kanyang balikat.

Nagulat na lamang ako ng marinig ko ang mga mahihina niyang paghikbi kaya agad akong napatingin rito. Nagmura ako mula ako sa aking isip kasi hindi ko alam kung ano ang mga dahilan ng bawat butil ng kanyang tinatangis. Pero isa lang ang alam ko, nasasaktan ko rin siya.

“I’m sorry Lex… hindi ko sinasadya. Please huwag ka ng umiiyak” hindi na alintana ang sakit na nararamdaman ko sa nakikita kong sakit sa bawat hikbi niya . “Please, I’m so sorry, don’t cry please”

Agad ko siyang inilapit sa akin para sa isang mahigpit na yakap. Kinulong siya sa aking mga bisig para roon na lang ibuhos ang lahat. Nasasaktan man ako pero wala ng mas masakit pa na makita siyang umiiyak dahil sa akin. Mahal na mahal ko siya ayaw ko itong nasasaktan ko siya.

“Sorry din pero hindi ko na rin talaga makita ang sarili ko sa’yo Rain. I thought love conquers all but I guess some love can’t take that chance… at nakikita ko iyon sa atin, we can’t have that chance” sambit nito habang umiiyak ito sa aking bisig.

“No don’t say that… we will fight for us. I will fight for you, Lex” sabi ko na mas lalong ikinahagulhol niya ng iyak.

Nang sabihin ko ito ay agad siyang humiwalay sa aking pagkakayakap at ngayon mas lalong nanikip ang dibdib ko nang makita ko ang kanyang mga matang tumatangis ng luha dahil sa akin.

“Please Rain… you are a man full of passion. A man that could make a home for somone. A good man that could build a family to a right woman… I’m not that person, I’m not that someone” halos mapiyok ang boses niya nang banggitin sa akin ang huling salitang iyon.

“You are my dreams, Lex. You are my every reason. If you have doubts I can show you how much I love you” sambit ko rito na ikinailing niya habang pilit na pinipigilan pa ang kanyang luha.

“No! You don’t understand! I can’t bear you a child. What family I could give you, if I couldn’t give you a child that might bring you happiness.” Nagmura ako muli sa aking isipan nang banggitin niya ito sa akin lalo na at humantong na pala sa kanyang isip ang ganitong bagay.

“Fuck please, we don’t hold what the future could bring us”

“ Kaya nga Rain! Hindi natin hawak yan at natatakot akong isang araw maisip mo rin na kailangan mong bumuo ng pamilya. Ng kaligayahan mo. Ng pupuno sa’yo. Hindi ako yon Rain“

“Tangna!!!” hindi ko napigilang sumigaw sa galit at masabunutan ang sarili dahil sa kanyang mga iniisip.

Mas lalo itong humagulhol ng iyak sa aking pagsigaw dahil sa nakukuhang paliwanag niya. Kaya palagi niya akong iniiwasan dahil rito, na natatakot siya sa mga posibilidad na niminsan ay hindi pa pumasok sa isip ko. Nakakainis na ito nap ala ang kanyang mga iniisip.

“Please Lex, huwag mo munang isipin yan… think what we have now” sabi ko na mariin niyang ikinapikit at ikinailing.

“Magiging totoo ako sa’yo ngayon dahil ayaw kong pagsisihan natin sa huli ang lahat, Rain” sambit niya.

“Please huwag mo nang isipin yan please!” hindi ko mapigilang magtaas ng boses sa kanya at higitan siya sa magkabilang braso dahil sa mga sinasabi niya. “Pakiusap Lex tama na… ayaw kitang nasasaktan” dagdag ko na sunod-sunod niyang ikinahikbi habang tinatakpan ang mukha ng sarili niyang mga kamay na agad kong inalis para tumingin siya sa akin.

“Sasaktan mo lang ako pag pinatuloy natin to-” hindi ko na pinatapos ang kanyang sinabi ng mariin ko siyang hinalikan.

Gusto kong madama niya sa halik ko ngayon na hindi ko kailan may iisipin ang ganon. Kung ganon man ay nakakasigurado akong sa kanya ako bubuo ng pamilya.

“Sa’yo ako bubuo lahat Lex. Ikaw ang pupuna sa akin ng lahat. Ikaw ang bubuo ng pamilya ko. Ang taong mamahalin ko” sabi ko na mariing pa rin niyang ikinailing.

“Nasasabi mo lang yan ngayon dahil sa akin mo pinupukol lahat”

“At sayo ko lamang ibibigay lahat” sambit ko at muling inangkin ang kanyang mga mapupulang mga labi.

Sa sobrang diin para madama niya ang nais kong iparamdam sa kanya ay napahiga na kami sa kanyang kama. Sobrang diin na kinakailangan na niya akong ipagtulakan ngunit hindi ako nagpatinag rito. Inangkin ko siya lalo at pinadama ang pagmamahal ko. Handa ko ibigay lahat sa kanya. Lahat lahat ng ito.

“Rain…” hingal niyang banggit sa aking pangalan.

“Please don’t ever doubt me… I promise to love you till my last breathe. Till the next life, you will be my loved. For eternity” sabi ko rito at walang sinayang para muli kong damhin ang kanyang mga labi.

Mga labi na lagi kong kinahuhumalingan sa kanya noon pa man. Ang kanyang porselanang balat na kailangan man ay hindi nagbabago. Maliit na katawan na kinahuhumalingan ko. Pero lahat ng ito ay hindi bale na sa kung anong nararamdaman ko para sa kanya. Tunay na damdamin na alam ko kailan man ay natural na bukal sa kanyang loob. Isang mabait na tao kahit kailan man hindi na mapapalitan.

“Babe, can I make love to you tonight?” untag ko rito na ikinatingin lamang niya sa akin hanggang sa hinawakan niya ang magkabilang pisngi ko at hinila ako pabalik sa kanyang mga labi.

“Yes please…” hingal nitong sambit.

Chapter 95

Warning SPG Content…

Chapter 95

Elex’s POV

His whispers to my ears lost my sense as I felt every heat of his breath that brought shiver into my body. As he holds on to my bare skin I felt his lips caresses every trail of it. Right to my neck where he planted kisses and bite that makes me moan for it. As he kisses me down to my chest, I saw how his eyes looked at me with desire while his devouring me.

Kissing and biting me everywhere makes me feel so numb. Yet the pain is driving me crazy. I want it more. I want him to own me. I want this to last till I say I don’t want to no more, but I don’t know if I could ever say that. I love what he’s been doing to me.

“Fuck, I won’t get enough of you…” he said right in my face as he kisses me back into my lips.

“I love you” banggit niya bago siya bumangon para alisin na ngayon ang mga damit niya pang itaas.

Tinitignan ko pa lang siyang ginagawa iyon ay para akong nasisiraan ng ulo lalo na nung makita ko kung paano gumalaw ang mga umuumbok niyang mga laman. Pinasadahan ko ng tingin ang napakaperpekto niyang katawan at halos nawalan ako ng lakas nang isipin kong gagamitin niya ng buong puwersa ang mga iyan. Pero hindi nakawala ang nakaumbok sa kanyang harapan na halos ikinasunod-sunod ko ng lunok ng laway.

Pinagsisihan ko ang pag-abot ng mga kamay ko roon at tinanggal ang sinturon sabay baba ng kanyang pangibabang kasuotan. Halos magmura ang aking isip sa aking nakikita sa malaking bagay na nakatutok sa akin. Mas napalunok ako ng makita itong paglalaway nito na tumulo na sa binti ko. Ang init. Nakakapang-init. Sinisilaban ako. Nakakasira ng bait.

Walang pasabi ko itong dinakma na kanyang ikinaungol. Agad akong napaangat ng tingin kay Rain at doon ko nakikita sa kanyang mga mata ang sobrang pagnanasa.

Alam ko ang susunod ko na gawin pero ayaw ko siyang biguin. Sobrang laki niya na halos hindi na mag-abot ang mga daliri ko sa pagkakahawak sa bagay niya. Unti-unti kong inilapit ang mukha ko rito at binuka ang aking bibig at pinasok ang bagay niya roon.

Napapikit ako ng malasahan ko ng likido at halos mawala ako ng ulirat rito. Mas sumiklab pa ang init sa katawan ko kaya sinubo ko pa siya ngunit hindi ko halos mapasok sa bibig ko ang ulo nito.

I hear him moan several times when I tried to take him but I’m stuck with the head. Nangangalay na ang panga ko pero ayaw ko siya biguin hanggang siya na ang umawat.

“Don’t force yourself, please. Just let me do everything” nakangiti nitong sambit sa akin na agad kong tinangoan.

As he spread my legs I tried to oppose myself from his doing to me because I’m cautious to someone seeing me in this position. But his soft touch makes me feel comfortable as he kisses my legs down to my thigh.

I heard him spit and cold texture touches me in there. Poking me as it gets inside that makes me bite my lower lips because of that sensation. I don’t know when did the last time he touches me and I know he was the last who touches me.

“I’m just going to make you ready for me” he softly said that brought shiver in my spines, thrills me and makes my body quiver as he insert his middle finger.

Napapakagat na lamang ako ng labi sa ginagawa niya at napapapikit ng mariin sa sarap na hatid ng kanyang kamay. Mas lalo pa akong nawala sa ulirat ng ramdam kong dalawang kamay na ang pinasok niya. Hiniwalay ang laman ko sa loob na talaga namang ikinaungol ko ng malakas.

“Urgh ahh Rain” humahalinghing ko na ungol sa kanya.

“Fuck baby, you’re making me cum with just your moan… how about the real thing hmm?” sambit nito nang hablutin niya ang mga daliri niya.

Sunod na naramdaman ko ang pagkiskis ng naghuhumindig niyang pagkalalaki sa lagusan ko. Para akong masisiraan ng bait sa ginawa niya at gusto kong ipasok na niya ito ng tuloyan.

“Fuck me Rain please” pakiusap ko rito at sunod na naramdaman ko ay ang muling pagbiyak ng kalamanan ko sa loob ng aking lagusan. Kumapit na ako sa kanyang bisig sa sunod-sunod niyang pagsulong. Napuno ang loob ng silid ko ng ugong, halinghing at daing sa pag-isa muli ng aming mga katawan.

“Fuck you took me all baby…” sabi niya ng makita niya siguro pagkalalaki niya habang ako ay dama ko sa looban ko ang kanyang katigasan at kahabaan. Abot sa pinakadulo. “You never fail to empress… babe? Does it hurt? Nasasaktan ka ba?” nag-alala niyang sambit nang makita niya ang pagpatak ng mga luha ko sa gilid ng aking mga mata.

Agad akong umiling rito at binigyan siya ng isang napakatamis na ngiti sa aking mga labi para ipahiwatig na hindi niya ako nasasaktan. Sadyang may ibang bagay lang na pumasok sa aking isipan na hindi ko maalis-alis kahit kailan man.

“Then why is it?” tanong nito.

“I just can’t believe this will happen again… last time we did this the next morning they were opposed to us. Rain, natatakot akong mawala ka” totoo, na baka pagkatapos nito ay mawawala na siya, na baka maisip niya iwanan ako at sa huli ito lang ang nais niya kung bakit nasabi niyang nasisilaban siya sa tuwing magkalapit an gaming mga katawan.

Mahal ko siya pero hindi niya mawala sa akin ang pangangamba lalo na ngayon na may bagong pag-aalinlangan akong nadarama sa kanya. Lalaki siya at ako ay isang hamak lang na bakla na hindi makalimot sap ag-ibig niya.

“I promise to not to leave you ever again… no matter what, I will be there for you. Just please don’t cry Lex, its hurt every time I will see those eyes shed tears…” sambit nito at muling inangkin ang aking mga labi para sa isang masuyong halik. Mga halik na nakakasabik damhin dahil sa kakaibang hatid.

“I’m going to move now baby” untag nito sa akin na ikinatango ko.

Ramdam ko ang dahan-dahan niyang pag-urong at nanagipik ako sa hatid ng sensasyon ng kanyang kahabaan sa bawat laman ko. Nakakapanghina. Hanggang sa sumulong ito na tuloyan kong ikinagipik. I hold on to his broad shoulder as I feel each move he makes. It’s warm and tender and this love I felt is not forsake.

Ngayon masasabi ko na siguro na bumalik siya at pinadama niya ang pagmamahal niya sa akin. Siguro sapat na ito na basihan para tuloyan kong ibigay sa kanya lahat ng meron ako. Yung pagmamahal na walang pag-aalinlangan. Yung pag-ibig na walang pangamba. Lahat isusuko ko na dahil mahal na mahal ko siya.

I’M LOST before but now I’m with him lying in his arms. No worries what the world outside is coz that’s all ends when I’m here beside him. Even though there may times that I still feel doubt but what he say to me last night could be enough for me. Never going to wonder where I could be coz I know where I am now and it on his side.

We may heading for something coz we don’t hold our future. Sometimes it might be frightening but I learn one thing with; if we have each other then we could face everything the world throw upon us.

I wake up hearing this wonderful heartbeat, so clear that suddenly all I feel comfort and peace. I’ve never been in this kind of a peaceful mind, just this time when I’m on his arm.

“Morning baby…” I heard him say that brought smile to my face.

Parang ayaw ko ng bumangon sa pagkakahiga ko sa kanyang malapad na katawan. Kahit matigas kaysa sa kutson na aking hinihigaan ay wala ng mas komportable pa rito.

“Care for round eight?” sambit nito na ikinabangon ko mula sa pagkakahiga ko sa kanyang dibdib.

Pinanliitan ko ito na ikinangisi lamang niya sa akin. Halos murahin ko na ang sarili ko ng makita ang ngiti niyang ito. Hindi ko aakalain na wala ng mas maganda pa sa mga araw ko noon kaysa rito. Ang makita si Rain sa pagdilat ko tuwing umaga ay nakakalundag ng puso.

“How about we prepare breakfast?” sambit ko.

“Then we have sex?” nakangisi nitong sabi na muli kong sinamaan ito ng tingin.

“Mr. Saavedra… binalikan mo ba ako para makipagkantutan lang?” hamon ko rito na ikinatawa ng gago nang bigla ako nitong niyakap at binaliktad ang posisyon namen. Ngayon nasa ibabaw ko na siya, nakadagan sa akin nang bigla niya akong halikan.

“I can’t get enough of you Lex… it’s like you always set me on fire every time I’m so close to you like this” sabi nito na ikinatigil ko bahagya nang muli na naman niya akong halikan.

Hindi ko na alam ang gagawin sa libido niya. Para ba siyang isang makina na ginawa para makipagsex ng walang kapagoran. Ako na ang sumuko sa kanya kagabi dahil hindi ko na kaya at mahapdi pa rin ang parte na iyon sa akin.

“Bolero!” sabi ko sa hiya at agad tinulak ito para makawala ako sa sa kanya.

Agad akong tumayo at kinuha ang saplot ko na nagkalat sa sahig. Dali ko itong sinuot sa hiyang makita niya ang katawan ko. Ewan ko ba pero nahihiya akong may makakita ng katawan ko na para bang ayaw kong masilayan ito.

“Not even joking, Lex. I’m god damn serious to you.” Sabi nito nang bigla akong niyakap mula sa aking likuran. Napahagikhik ako ng tawa ng mahawakan niya ang tiyan ko. Iyon pa naman ang weakest part ng katawan ko dahil dito ako madaling kilitiin.

“Ano ba Rain tama na!” tamatawa kong saway rito nang patuloy niya akong kiniliti.

“So this is your ticklish part huh?! Now feel my wrath!” kiliti pa niya sa akin habang nagtatawanan na kami.

“Ano ba hahahaha tama na please!” sabi ko rito hanggang sa sumuko na rin siya nang mapaupo na ako sa sahig.

Nagulat pa ako nang may bumindol sa pisngi ko at doon ko nakita ang pagkalalaki niya.

“Ew ano ba! Ang baboy mo naman Rain!” saway ko rito.

“As if you never moaned to this” sabi nito na ikinainit ng pisngi ko.

“Magdamit ka nga oy” wala siyang nagawa sa huli nang pinagtaboyan ko na ito. Sobrang baboy niya kasi hindi man lang nag-atubiling magdamit.

Nag-ayos nga siya ng sarili at sinuot niya yung sleeves niya. Natigilan naman siya nang tignan niya ang oras sa kanyang relos.

“Bakit?” tanong ko rito habang nagsuot ako ng damit ko.

“Nothing, it’s just that in a few hours I will be flying back to New York” sabi nito na ikinagulat ko.

Napansin ko na sinuot niya ang damit niya kagabi at nong may nakita itong gusot ay pinapag lang niya.

“Uuwi ka pa ba sainyo?” tanong ko rito.

“No I will go straight on the airport” sabi nito na labis kong ikinagulat.

“Huh? Nang suot pa rin iyang damit mo kahapon? Wala ka bang dalang ibang gamit?” hindi ko mapigilang magtanong dahil sa sinabi niyang pupunta agad siya sa airport na ganyan ang itsura. Medyo lukot na nga iyong damit niya pati na undies na ay binalik niya.

“I have no time coz I need to see you, I need to fix us before I go on fixing something in the company” tugon nito na ikinasiklab ng kuryosidad ko.

Napaisip tuloy ako kung inuna niya ako kaysa mga importanting bagay tulad ng mga gawain niya sa kanilang kompanya. Nakaramdam ako ng pagkadisappointment sa sinabi niya. Sumagi sa isip ko kung ito na ba yung iniisip ko na makakasagabal lang ako sa mga bagay na importanti sa kanya.

“Ano bang nangyari sa kompanya niyo?” tanong ko rito na ikinatingin niya lang sa akin at nagkibit-balikat.

“Just small things…” sabi nito at agad na lumapit sa akin at hinalikan ang aking noo. Hindi pa naman nangangamoy ang damit niya dahil naamoy ko pa ang pabango niya. “I will be back on the third day or this weekend… I promise.” dagdag nito na ikinatango ko.

“Just settle everything first before you come back here” gusto kong murahin ang sarili ko kung bakit nasabi ko pa na bumalik rito. Baka ngayon isipin niya na bumalik agad dahil kailangan ko siya.

“I will… thank you.” Sabi nito at humalik sa aking mga labi bago siya lumabas na ng aking apartment.

TATLONG ARAW ay bumalik nga siya sa insaktong oras nong gabing dumating siya. Kita ko ang pagod sa kanyang itsura lalo na sa kanyang mga mata. Pero kahit ganon ay nauuwi lahat sa mainit na pagtatalik namin at kinabukasan ay nakikita kong bumabalik naman sa dating maaliwalas niyang itsura pero ganon pa rin ay bumabalik ito agad.

Hanggang sa hindi lang isa o dalawang beses na bumabalik siya ng Pinas galing sa State. At sa bawat pag-uwi niya ay pansin ko ang mas pagod niyang itsura. Nangangamba ako pero ganon pa rin ang nangyari, parati sa kanyang pag-uwi ay hinahanap niya agad ako bugso ng laman sa akin.

Kaya napagdesisyonan ko na sa muli niyang pagdating galing sa States at ang gabi na naman ng init ay hindi pa sumapit ang umaga ay gumising na ako. Agad kong nilabhan ang kanyang damit at drinayer ito. Pinaghandaan ko rin agad siya ng almusal kahit man lang ay magkalaman ang tiyan niya.

“I thought you leave me again…” bungad nito nang pumasok ito sa kusina. Agad itong lumapit sa akin at kinulong ako sa kanyang mga bisig habang ako ay nagluluto ng makakain namin. Nagmura ako sa aking isip ng bumundol sa gitna ng pang-upo ko ang bagay niya.

“I can’t find my cloths anywere…” sumbong nito.

“Nasa dryer nilabhan ko kasi kanina at saka maligo ka muna bago kumain meron ng towel sa banyo iyon na ang gamitin mo” sabi ko rito habang abala ako sa pagluluto para itaboy na rin ito dahil pumunta pa talaga ito rito ng wala man lang salawal.

“Wow my baby now is being a wifey now… Thank you Wifey” sabi nito at hinalikan ako sa pisngi.

“Sige na maligo ka na para makakain ka na pagkatapos. Pagkatapos ko rito paplatsahin ko” sabi ko rito na ikinahiwalay niya sa pagkakayakap niya sa akin.

Nagmartsa ito papuntang banyo na wala man lang ni isang saplot. Nagmura na lamang ako sa aking isipan dahil rito.

Pagkatapos kong magluto ay agad kong plinantsa nga ang kanyang kasuotan kasi medyo umog pa pero nawala naman nong plantsahin ko na. Nagulat na lamang ako ng biglang may yumakap sa akin.

“That’s enough… how about we eat together” sabi nito na ikinatingin ko sa kanya. “Please baby” sa huli ay wala akong nagawa kundi saluhan siyang kumain dahil nagugutom na rin ako. Madaling araw pa ako gumising para rito.

“How I wish we could be like this sooner” sabi nito na ikinangiti ko.

Kahit ako ay gugustohin ko iyon. Kasama ang taong mahal ko at ipaghanda siya ng ganito tuwing umaga ay isang malaking bagay para sa akin. Ito ang hinihiling ko na sana mangyari sa amin.

Habang kumakain kami ay hindi ko siya maiwasang tignan habang kumakain lalo na at napapansin ko ang minsan na pagkatigil niya saglit na parang may iniisip na bagay. Sumagi sa isip ko yung sinabi niya nong una na may problema sa kompanya nila at pansin ko nab aka hanggang ngayon ay hindi pa niya ito nareresolba. Hindi na rin ako nagtanong dahil nakikita ko sa kanyang ekspresyon ang kasagotan.

Natigil lang kami nang biglang tumunog ang phone niya sa kuwarto ko na agad niyang pinuntahan at sinagot.

Ilang saglit lang ay bumalik siya na nakasuot na ng pormal niyang damit.

“I’m sorry babe… I have to go.” Sabi nito. Hinalikan ako nito sa pisngi bago ito nagpaalam.

Sa pangatlong araw ay inaasahan ko ang pagdating niya pero wala Rain na pumapasok sa aking studio. Sinubukan ko siyang tawag pero hindi niya siya sumasagot. Hanggang yung tatlong araw na iyon naging isang linggo hanggang sa dumating ang araw ng Exhibit ko.

Nagbabakasakali ako na darating siya pero walang Rain ang dumating.

“Lex, bakit kaunti lang ang taong dumarating? Sigurado ba si Cloudi na nagpapadala siya ng mga invitations?” sabi ni Nico.

“Ewan ko rin Nico” hindi ko mapakaling sagot rito.

Halos-halo na ang tensyon na aking nadarama. Dahil sa Exhibit ko at sa mga ilang araw na hindi pagpaparamdam ni Rain.

“Mabuti na siguro umpisahan na lang nating yung program…” suhistiyon ni Nico sa akin dahil late na kami sa itinalagang oras namin sa program.

Kahit kaunti pa lang ang mga tao ay sininyasan ko na si Yen para sabihan si Mrs. Torelba na umpisahan ang event ng naagaw ang pansin ko sa babaing sumigaw. Doon ko nakita si Yonice sa bukana ng event hall na may kasama mga media.

“Here you are, you filthy sluth” sabi nitong ng makalapit sa akin at biglang isang malutong na sampal ang dumapo sa aking pisngi dahil rito resolta para mapatingin ako sa ibang direksyon dahil sa lakas ng sampal nito. “Ano masaya ka na ba? Na inagaw mo sa akin ang asawa ko” galit nitong sabi na akmang sasampalin pa sana ako kung hindi lang pumagitna si Nico ay para pumagitna sa amin ay baka dalawang pisngi ko na ngayon ang namumula sa sampal ni Yonice.

Halos matolero ang isip ko rito lalo na sa mga flash ng mga camera sa akin. Lalo na at hindi ko alam ang nangyayari.

“What did I ever do to you, Yonice?” sabi ko rito.

“Wow, nagmamaang-maangan ka pa eh na nilandi mo ang asawa ko. Isa kang kabit! Kireda! Malandi!” asik nito sa akin.

“Is that true Elexis Creer”

“Ikaw ba ang nababalitaang katagpo ni Christian Neil Sandoval?”

“Is the accusation is true? Are you the Mistress?”

Mga tanong ng mga media sa akin na tinutok na sa mukha ko ang dalang mga microphone. Habang ako ay pinoproseso ko pa din sa isip ko kung bakit nangyayari ito.

Wala na akong sa isip na umalis na agad sa lugar na iyon. Hindi ko na kinaya ang mga sinasabi nila lalo ang akusasyon ni Yonice sa akin. Buti na lang at andito si Nico para igiya ako palabas. Hindi ko pa inasahan na madadatnan ko si Neil sa labas kasama si Lyle na parehon nag-alala nang makita akong umiiyak.

“What happened?” tanong ni Neil na hindi ko na sinagot. Gusto ko na lamang umalis at lumayo. Sobrang nakakahiya ang eskandalong ginawa ni Yonice lalo na sa pinaparatang niya sa akin. Wala pa ako sa matinong isip sa pag-alala ko kay Rain.

“Why don’t you just asked your wife!” asik ni Nico rito at giniya ako papunta sa kanyang sasakyan.

Pagkapasok ko sa loob ng sasakyan ni Nico ay doon ko na binuhos lahat ng luha ko. Humagulhol sa abot ng hininga ko.

“Oh fuck shit! Is this you?” biglang sabi ni Nico na inilahad sa akin ang kanyang phone at ang larawan ng isang article.

“Famous Artist Elexis Creer, found kissing a married man, Christian Neil Sandoval” basa ko isip ko. Halos manginig ang kamay kong nakahawak sa phonen ito nang mapagtanto ko nong isang linggo pa ito nong hinatid ako ni Neil sa aking studio pagkatapos naming mag-usap. At ang kuha ay sa loob ng Studio ko.

Halos matakpan ko ang bibig ko sa iniisip ko dahil ayaw kong paniwalaan na ang sarili kong kaibigan ang kumuha ng larawan.

Hindi ko na alam ang gagawin kung hindi ibuhos lahat ng luha ko. Una sa pag-alala ko kay Rain. Sa nabigo kong Exhibit. Ang pagpaparatang sa akin. At huli ang pagframe sa akin ng sarili kong matalik na kaibigan. Ang sakit. Halo-halong sakit at tensyon. Hindi ko alam kung makakaya ko pa ba ito. Sirang-sira na ako.

[A/N]: Ano kaya pa beh? Kaya pa? Okay lang yan maraming beses naman din tayong masasaktan. Aweehhhh! Ahahahahhaha…

Hulaan ko inisip niyo na hito na happy ending na. Puwes nagkakamali kayo. Chapter 95 pa lang tayo meron pang 6 Chapters remaining. Handa ba kayong umiyak sa remaining chapters na yan? Ahahahahahha evil laugh

Chapter 96

Chapter 96

Elex’s POV

Dahan-dahan akong naglakad patungo sa pintuan ng studio ko nang napansin kong bukas nang malapitan ko ito nong bubuksan ko sana ito gamit ang susi ko. Agad nag-angat ang tingin ko nang makitang bukas ang ilaw sa loob ng opisina ko. Sa pagkaalala ko ay pinatay ko lahat ng mga ilaw at siniguradong sarado ang mga pinto.

Kahit malabo pa ang mga paningin ko dahil sa mga luhang patuloy na namumuo rito ay minadali ko ang pagpunta rito. Medyo nagulat ako nang makita ko si Cloudi na nililigpit ang kanyang mga kagamitan.

“Cloudi” sambit ko sa kanyang pangalan na ikinatigil niya saglit bago ako nito binalingan ng may ngiti sa mga labi nito. Nadudurog ang damdamin ko sa nakikita sa kanyang mukha dahil bakas rito ang pangangantyaw.

“Oh? Natapos na ang Exhibit? Napaaga ka kasi…” bakas sa tuno ng kanyang boses ang pagiging sarkastiko nito.

Hindi ko inalis ang mga tingin ko direkta sa kanyang mga mata hanggang sa huli ay ako na ang sumuko dahil nasasaktan ako kung bakit nagawa niya ang ganito. Kahit alam ko na siya ang kumuha ng larawan ay nais ko na sa kanya ko mismo marinig ito. Masakit man ay iintindihin ko.

“Ikaw ba ang kumuha nong larawan?” untag ko rito na ikinahalukipkip niya.

“Alam kong hindi ka bobo Lex kaya alam kong maiintindihan mo na ako nga ang may gawa” tugon nito sa akin.

“Why?!” agad kong untag sa kanyang sinagot na ikinangisi niya sabay iling sa aking sinabi.

“Hmmm… let’s just say na bagay lang yun sa mga fake na katulad mo” mariin nitong sabi sa akin na ikinakunot ng noo ko rito dahil sa kalitohan dahil hindi ko alam kung saan nabuo ang galit niyang ito.

“Cloud, I don’t understand” mahinahon kong sambit rito na ikinapula niya.

“Maski nga ako ay hindi maintindihan kung bakit tinago mo sa akin ang lahat. Sarili kong kaibigan ay naglihim sa akin tungkol sa taong pinakamamahal ko. Anong klase kang kaibigan na hahayaan magtago ng sekreto. Simula’t sapul alam mong may namamagitan sa kanila pero hindi mo man lang sinabi sa akin. Umasa ako Lex! Pero anong ginawa mo! Pinaglaruan niyo lang ako!” singhal nito sa akin na labis ko na lamang na ikinagulat.

Nararamdaman ko na ito ang dahilan niya at hindi ko siya masisi kung bakit galit siya. Hindi ko naman nais na maglihim sa kanya pero kinailangan ko dahil pareho ko silang kaibigan ni Lyle. Pareho silang importante sa akin. Kahit ako yung naiipit sa lahat ng nangyayari at pinawi ko iyon dahil parehong silang mahalaga sa akin.

“What happened here? I heard shouting” bungad ni Nico nang sinundan pala niya ako.

“…at hindi ako nagsisisi na sinabi ko yung nangyari sa kanila ni Neil at Yonice dahil totoo ang sinabi sa akin ni Yonice na makasarili ka at ngayon namulat na ako! Gusto mo parati ikaw yung bida na ikaw yung sentro ng lahat! Ano ang napala mo ngayon huh?” dagdag nito na bakas pa rin ang galit sa kanyang boses.

“Hey, I don’t know what is going on but please let us lower our voices… Cloud” mahinahong sabi ni Nico nang hindi rin ito nakawala sa galit ni Cloudi habang ako ay tuliro ang isip sa kanyang sinabi.

“Shut up! Labas ka rito kaya huwag kang sumawsaw, o baka may namamagitan rin sa inyo kaya tudo protective ka dito” duro sa akin ni Cloudi.

Wala akong maisip kung bakit ganito ang nararamdaman niya, naiintindihan ko ang galit niya sa paglihim ko sa namamagitan ni Lyle at Neil pero yung sinabi niyang hindi siya nagsisisi sa sinabi niya sa nangyari ay muling gumulo sa aking isipan. Kung bakit naungkat na naman ang naging dahilan ng pagkabuwag ng lahat.

“Watch your mouth Cloud… I won’t tolerate such accusation.” Galit na rin na sambit ni Nico at bakas sa mukha nito ang matinding galit. Nakikita ko na rin ang mga pagkuyom ng kanyang mga palad kaya minabuti kong abutin siya para kumalma man lang.

“I remember you are the one who told me about what happened that day…” sabi ko rito na ikinapalakpak niya.

“Ang talas talaga ng memorya mo kaya hindi na mahirap na iexplain ang lahat… Yes, planado na iyon Lex… actually I was still at your side that time but I need to do my part too, kailangan ko ring maghabol at nagpapasalamat ako kay Yonice dahil ginawa niyang madali ang lahat sa akin so I did her favor, only to trigger you to break up with Neil which turns out to be real pala.” Natawa nitong sabi sa akin na mariin kong ikinapikit sa bagong natuklasan ko.

“I don’t understand why did you do all of these” walang ibang masabi ko dahil nagugulohan na ako sa mga nangyayari ngunit isa lang ang pumasok sa isip ko na kagagawan ito ni Yonice.

“Maliban na lang sa makasarili ka, gusto parati ikaw yung iniintindi ng lahat kaya hindi mo iniisip ang mararamdaman ng tao sa paligid mo. May pakiramdam kami Lex pero ano ang ginawa mo? Hahayaan na lang ang lahat! Napakawalangya mong kaibigan kung tutuosin!!!” bulyaw nito sa akin na labis ko na lamang na ikinalungkot.

“How could you!” anas ni Nico rito na akmang lalapitan si Cloudi kung hindi ko lang ito nahawakan ng mahigpit ay alam kong susugorin niya ito.

“Bakit hindi mo sabihin iyan kay Lex? After all nagpapakatanga ka pa rin sa kanya all this time, di’ba?” pareho kaming natigilan sa sinabi ni Cloudi at nabitawan ko ang pagkakahawak ko kay Nico dahil sa sinabi nito.

Napatingin ako kay Nico na ngayon ay nag-aalalang nakatingin sa akin.

“Maybe that would be the case but in the long run I valued him more than anything. He stands to me those times when I lost everything. Kahit saglit ko lang siya nakilala ay naramdaman ko na totoo siya. Unlike you…” sabi nito at bumaling ngayon kay Cloudi. “…you said you’re his friend ever since you two we’re kids, how come you accuse him for just a simple secret he can’t tell? Are you really his friend? Will I think not”

“Wala kang alam!” asik ni Cloudi kay Nico dahil sa sinabi nito.

“I may not know everything but I believe Lex is better than what you are accusing him.” Agad na sambit ni Nico rito.

Kita ko ang pagtitimpi ng galit ni Cloudi sa sinabi ni Nico pero ayaw ko ng humantong pa ito sa mas malalim pa na galit na hindi na kayang abutin ng pag-unawa. Ako na ang uunawa dahil ako naman ang naging simula ng galit.

“Please, importante kayo lahat sa akin and I’m sorry kung may mga bagay na hindi ko kayang ibigay sa inyo o masabi man lang dahil ayaw ko na hahantong tayo sa ganito” sabi ko sa kanila na ikinalma ni Nico ngayon pero wala na akong makita pang kahinahunan

“Save it, I would never like to be your friend anymore Lex… sa’yo na lahat” sabi ni Cloudi at nagpatuloy sa kanyang naudlot na ginagawa.

Habang tinitignan ko siyang iniimpake lahat ng mga kagamitan niya ay sa dibdib ko gustong-gusto ko na siyang lapitan at yakapin, hihingi ng patawad sa nagawa ko kaysa sayangin ang panahon ng pagkakaibigan namin. Ngunit bigo na ako.

“Here’s the keys… don’t worry, I don’t have spare keys coz I don’t want to be in your miserable life ever again. I’m done with you” huling sabi nito bago tinapos ang susi na dumapo sa paanan ko saka na ito bumaba at lumabas ng studio ko.

Wala akong ibang nagawa kundi ang lumuha na lamang muli dahil sa pagkawala ng isa sa mga kaibigan ko. Sisisihin pa rin ako sa huli dahil sa pagtatago ko ng lahat lahat ng mga nangyayari.

“Please Lex stop it… don’t shed those tears over to someone again coz you only did the right thing” pag-aalo sa akin ni Nico sa walang humpay ko na pag-iyak.

Hindi ko na kasi alam kung ano pa ang iisipin. Sobrang dami ng pumapasok sa isip ko. Simula sa pag-aalala ko kay Rain na hanggang ngayon ay hindi pa nagpaparamdam. Sa nabigo ko na Exhibit na magiging fund sana sa ipapatayo na paaralan ng Esperanza at sa mga bata roon nakakaitan ng edukasyon. Ngayon ay nawala sa akin ang isa sa pinakahahalagahan ko na kaibigan.

Hindi ko alam kung mali ba lahat ng desisyon ko sa buhay para maranasan muli ang masaktan. Hindi ko na kaya at parang gusto ko ng lumisan.

“Pagpapahinga na ako Nico” sambit ko rito at agad na tinalikuran ito dahil sa natatakot akong masaktan ko rin siya. Lahat na lang kasi ng malapit sa akin ay parang nasasaktan ko na.

“Dito muna ako kung gusto mo” sabi nito na ikinatigil ko.

“Salamat pero kaya ko na ang sarili ko… I won’t do any foolish thing I promise” sabi ko rito para makampanti siya. “Di’ba may exams ka bukas?” dagdag ko rito na ikinatingin lamang niya sa akin.

“I will be fine, Nico” ngiting pilit ko na sabi sa kanya.

Sa huli ay napilit ko na siyang umuwi habang ako ay hito nakasandal sa aking higaan, tinutungga ang baso ng alak para man lang matulongan ako nitong makatulog. Ngunit hindi ito nakatulong at mas lalo lamang pinalala ang sakit ng aking ulo. Muli ay napaiyak na lamang ako dahil binibiyak nito ang ulo ko sa sobrang sakit pero wala ata itong katapat sa nararamdaman ng puso ko sa sakit na dinanas nito.

Muli kong itinapat ang phone ko sa tenga matapos kong dinayal ang numero niya. Sa ika-pitong tawag ko ay hindi pa rin niya ito sinagot. Nanginginig man ang kamay at nanlalabo man ang tingin dahil sa mga luha ko ay pinilit ko pa rin dinayal ang numero niya. Paulit-ulit. Parating umaasa na sana man lang sagotin niya dahil sobrang kailangan ko siya.

“Yes, Lex?” nanlaki ang mata ko ng marinig ko ang boses niya sa phone ko. Tinignan ko kung nanaginip ba ako pero totoong sinagot na niya ang tawag ko. Hindi ko napigilang muling humagulhol ng iyak sa muli kong pagkarinig sa boses niya. “I’m busy…” dagdag nito.

“Bakit hindi ka nakapunta sa Exhibit ko?” tanong ko rito, pinilit na umayos ang nanginginig ko na boses dahil sa pag-iyak.

“International calls are expensive… just message me”

“No please, I wanna hear your voice please” pagmamakaawa ko rito.

“What do you wanna hear from me then?” untag nito sa akin.

Ayaw kong mag-isip ng kung ano lalo na sa tuno ng pagkakasabi niya ng mga tugon niya pero ramdam ko ang panlalamig rito. Ayaw kong intindihin basta sapat na sa akin na marinig ko ang boses niya.

“Bakit hindi ka umuwi these past few weeks? Nag-alala ako ng sobra” sambit ko sa kanya.

Rinig ko ang pagbuntong niya ng malalim na hininga at ilang minuto rin siya bago siya nagsalita.

“I was busy… I need to go” huling sabi niya bago niya pinatay ang tawag.

Para ba akong sinaksak ng ilang patalim sa naramdaman kong panlalamig ng kanyang boses ngunit ayaw kong isipin nag anon iyon. Sa huli ay hindi ko na lang din siya inabala dahil baka abala talaga siya.

Inubos ko ang huling alak sa baso ko bago ko naisipang tumayo pero isang kamalian pala iyon ng maramdaman ko ang pagkahilo bigla. Mahina pa naman ang tolerance ko sa inumin kaya napagiwang ako, pinilit kong kumapit sa mga pwede kong kapitan pero nanlalambot ang mga tuhod ko kaya sa huli ay bumagsak ako sa malamig na sahig at unti-unting dinalaw ng pagkablangko ang paningin ko.

NAGISING ako nang marinig ko ang pangalan ko sinasambit ni Nico, saka na ako nabalik sa aking huwisyo nang pinipikpik niya ang pisngi ko para tuloyang gumising.

“Lex what happened to you? Why are you sleeping on the floors… you’re so cold” sabi nito at agad na akong binuhat at inilipat sa aking kama . “What happened here? Your room is a messed” sambit nito habang binubugahan ng mainit niyang hininga ang nanlalamig ko na kamay.

Kahit ramdam ko ang lamig sa aking katawan ay hindi nito maalis ang sakit na aking nararamdaman. Hindi ko alam kung katawan ko ba ang nanlalamig o ang boses na naririnig ko kay Rein nong tinawagan ko siya. Sa huli wala na din akong nagawa kundi ang lumuha na lamang sa kadahilanang sobrang mabigat na para tanggapin ko pa ang lahat ng ito. Nahihirapan na ako at gusto ko ng sumuko.

“Please Lex don’t cry” pakiusap ni Nico sa akin habang pinapawi ang mga luhang pumapatak sa aking mga pisngi.

“Hito na yung kape…” rinig ko na sabi ni Jandi na nagmadali kaming nilapitan ni Nico . “Inumin mo ito, pang pawala ng amats mo bakla” dagdag nito at tinulongan akong ininom ang inihandang kape para sa akin.

“Jan, si Cloudi” hindi ko napigilang muling maiyak ng sambitin ko ang pangalan ng isa sa matalik ko na kaibigan. Hindi na rin napigilan ni Jandi ang maging emosyonal lalo na nong narinig ko siyang mapasingot.

“Sorry Lex hindi ko alam… sana kung andito lang ako nong una sana napagsabihan ko siya. Wala sa isip ko na gagawin niya ang lahat ng ito” tugon nito sa akin na pilit na tinatatagan ang sarili.

“I think it’s my fault… naglihim ako sa kanya”

“No it’s not your fault, Lex. It’s will never be your fault” agad sabat ni Nico.

“Nico’s right… hindi mo kasalanan yon, naglihim ka kasi may pinapahalagahan ka ring ibang tao at naiintindihan kita. Wala kang kasalanan okay?” paninigurado sa akin ni Jandi na pinapakalma ako.

Nagpapasalamat ako na may mga kaibigan akong kayang umintindi ng mga pinagdadaanan ko. Hindi ko man intensyon na maglihim kay Cloudi ay hindi ko naman intensyon din na masaktan siya.

Inabala muna nila ako lalo na at tinulongan nila akong pakalmahin at ayusan ang sarili man lang.

“I came here coz Mrs. Torelba called me that you were not answering her calls” sabi ni Nico.

“Sumabay na rin ako rito para icheck ka… I came to your Exhibit late but when I got there’s no one in the venue. I thought pa nga na naligaw ako only to see this reporters outside broadcasting in front of the venue and the news is all over the internet” sabi naman ni Jandi na saglit kong ikinapikit ng mata at huminga ng malalim dito.

Ano pa ba ang aasahan ko? Sa mundong ito, kapag may nagawa kang mali ay buong pagkatao mon a ang huhusgahan ng lahat. Pati pinakamaliit na kamalian na gagawin mo ay huhusgahan pa rin nila

Naiwan ako kasama si Jandi sa loob ng apartment ko para antayin ang pagdating nila Mrs. Torelba. Habang inaantay sila ay hindi ko maiwasang muling isipin ang naging usapan namin ni Rein. Hanggang ngayon ay kumikirot ang dibdib ko sa nararamdamang panlalamig ng kanyang boses.

O sadyang imahenasyon ko lang.

“Lex, kumain ka muna…” biglang sabi ni Jandi na inabala ang sarili na lutoan ako ng pagkain.

Nagpasalamat ako rito at sabay na kaming kumain. Ngunit kahit anong pilit ko na isubo yung pagkain ay hindi ko magawang lunokin man lang dahil sa bigat na aking nararamdaman. Sabayan pa ng iilang problema na hindi ko na alam kung papaano reresolbahin.

“Cloudi block my number, even his social account ay hindi ko na makita.” Biglang sabi ni Jandi na ikinatigil ko para tignan ito.

“I feel awful to what I did to him” sambit ko rito.

“There’s nothing we can for him kung sarado na ang isipan niya… maybe we give him time, that way maisip niya ang mali niya.” Sambit nito na pareho naming ikinalungkot sa sinapit ni Cloudi.

“Still it’s my fault…”

“Puwede ba Lex?! Stop blaming yourself with all of these. Simula pa lang ay parati mong iniisip ang iba, how about sarili mo naman ang intindihin mo. Lex, alam mo bang nagiging makasarili ka na rin para sa sarili mo?” sumbat ni Jandi sa akin.

Naramdaman ko na lamang muli ang pagbagsak ng mga luha ko at ang impit ng boses na pinipigilan kong kumawala sa bibig ko dahil sa paghikbi. Wala kasi akong makitang dahilan para hindi sisihin ang sarili ko. From the very beginning I know may mali na din ako.

For Neil, naging mahirap sa akin noon ang bumitaw sa kanya at naging makasarili ko para hindi ibigay ang kapatawaran na nararapat sa kanya. Kay Rein na naging takasan ng lungkot ko na pati siya noon ay ginamit ko upang hindi madama ang pait na dinanas sa maling pag-ibig. Sa mga kaibigan ko na parating nasa tabi ko, sumusuporta at handang alalayan ako kapag narurugmok ako pero ni isang beses ay hindi ko maalala na may nagawa ako sa kanila, lalo na kay Nico na walang ibang ginawa kung hindi palubagin ang damdamin ko pero yung ninanis niyang pagmamahal na hinahanap sa akin ay hindi ko matugonan.

Hindi ko na alam kung ano na ang gagawin.

“Kaya mo pa palang umiyak after what you did? How ironic” sabi ng isang boses na ikinatigil namin ni Jandi sa masinsinang usapan namin.

Agad dumako ang tingin namin sa pinto nang makitang may nakatayo roon. Nanlaki pareho ang aming mga tingin nang makita si Yonice.

“What are you doing here, bitch” anas ni Jandi dito na ikinaismid niya ng tawa.

“Oh referring to your friend here?” sabi nito sabay tingin sa akin.

“Puwede ka naming kasohan ng trespassing kaya umalis ka na kung ayaw mong makaladkad palabas” hindi na napigilang sabihin ni Jandi rito.

Bigla namang tumaas ang kilay ni Yonice sa isang sulok sa sinabi ni Jandi.

“Baka ikaw ang kasohan ko ng slander sa pagtawag mo sa akin ng bitch”

“Ano ba ang sadya mo rito Yonice?” mahinahon kong tanong rito para hindi na lumaki pa ang gulo. Pagod na rin ako makipagsagupaan sa kanya dahil alam kong talo ako sa huli.

“Nothing important actually… I just want to give back this piece of shit” sabi nito at may kinuhang pamilyar na pinta na itinapon sa harapan namen.

Nanlaki ang mata ko nang makita ito ay parang ilang patalim muli ang tumarak sa dibdib ko.

“A-ano t-to?” nauutal ko na tanong rito.

“He asked me to bring this back to you…” nakangisi ngayon na sabi ni Yonice habang ako ay nakatitig lamang buong sandali sa pinta.

“Is this the Saudade?” maski si Jandi ay nagulat sa nakita habang ako ay nanatiling walang kibo sa aking nakikita. Walang pumapasok sa isipan kundi ang nag-iisang katanongan.

“Bakit?” tanong ko kay Yonice na kibit-balikat lamang ang naging tugon saka kami naiwan dito sa loob na tahimik.

Pinilit kong tinatagan ang sarili habang muli kong pinagmamasdan ang pinakaunang pintang nagawa ko para sa kanya. At habang pinagmamasdan ang bawat paksa nito ay sumasagi muli sa isip ko ang mga kaganapan habang ginagawa ko ito. Mga luhang pinatak sa bawat guhit nito.

Natigil ako nong tumunog ang phone ko sa loob ng kuwarto ko at wala sa sarili kong agad na kinuha ito para sagotin.

“Maybe it could be better to end this…” sambit nito bago pinutol ang tawag na di man lang ako nakasagot rito.

“Bakit?!”

[A/N]: Wow! 3 weeks in the making tong chapter na ’to pero hindi ko alam kung nabigyan ko ba ng justice yung sakit ni Elex. Ahahahahaha

Chapter 97

Chapter 97

Neil’s POV

Matapos ang ginawang iskandalo ni Yonice sa Exhibit ni Elex ay nauwi ang lahat sa bangayan namin ni Yonice pagkauwi ko ng bahay. Umalis ito dala ng anak ko at nagfile na ng divorce.

May parte sa akin na sobrang nasiyahan sa ginawa niya ngunit isang parte ng isipan ko ang konsensya. Konsensya para sa isang taong sumalo lahat ng mga kritisismo na dapat ay ibabato sa akin. Hindi ko kayang magsaya sa lahat ng mga nangyayari lalo na at may nasasaktan kami.

Napansin siguro ni Lyle ang mga malalalim ko na buntong-hininga sa mga iniisip ko. Napatingin ako sa kanya ng hawakan niya ang aking kamay habang ang kanyang mga mata ay nasa kalsada. Papunta kami ngayon kay Elex para humingi ng tawad para sa lahat.

He doesn’t deserve any of these at kung meron man ay dapat ako iyon. I’ve been the cause of all his pain from the very beginning and I should be the one to take all the blame, not him. He have been through a lot this time and I can’t afford this anymore.

“You’re overthinking again” sabi nito at masuyong hinalikan ang aking kamay sabay pisil nito.

“How can’t I? Lex doesn’t deserve all of that” tugon ko rito.

Parating nilulubag ni Lyle ang masidhing damdamin ko sa mga nangyayari lalo na at ako ang dahilan ng lahat ng ito. Simula pa lamang ay ako na ang naging dahilan at parating si Elex ang nasasaktan. Kahit na hindi na parehong pagmamahal ang nakikita ko sa kanya tulad noon ay mahalaga siya sa akin. Siya ang sandalan ng damdamin ko noon sa magulo kong isipan. Sinalo niya ako nang nalilito ako. Hanggang sa napagtanto ko ang lahat sa pagmamahal ko para kay Lyle ay siya pa rin ang naging sandalan namin. He is my angel in disguise at hindi ako papayag na iiyak na lang siya parati. I want to change that.

Wala nang naging tugon si Lyle sa sinabi ko hanggang sa nakarating kami sa studio ni Lex. Sabay ng paghinto namin sa tapat nito ay ang paglabas ni Yonice sa studio.

“Now what is this bitch doing here” hindi ko mapigilang sabihin iyon dahil kumukulo an gang dugo ko sa isang ito.

Alam kong siya ang ina ng anak ko pero hindi ko na papalagpasin ang ginawa niya ngayon.

“What are you doing here?!” anas ko ng makalabas ako ng sasakyan ni Lyle at agad itong kinompronta.

“I should be the one asking you that… oh let me guess. Want to check your mistress? How pathetic of you Neil” minsan gusto ko ng kalimutan na babae siya para masapak ko siya ng tuloyan.

“Really Yonice? After what you did to Lex? With all that finger pointing and commotion you cause? You are calling me pathetic? Thanks to you we are in a big issue now and to think masasali dito ang walang muwang na anak ko sa kagagawan mo! Nag-iisip ka ba huh?” hindi ko na napigilang sumabog muli sa kanya. Hindi ko na inisip kahit nasa labas kami nag-aaway basta masabi ko lang sa kanya ang masidhing galit ko sa kanya.

Kung hindi lang ako inalo ni Lyle sa pamamagitan ng paghawak sa magkabilang balikat ko ay lahat ng sama ng loob ay sasabihin ko sa babaing ito.

Walang araw nong ikinasal kami na parati kaming nag-aaway dahil sa maliliit na bagay. Hindi ko alam kung saan ako nagkulang para ipaintindi sa kanya na obligasyon lang bilang ama ng anak namin ang pananagutan ko at hindi siya.

“Sana inisip mo na rin pala ito bago ka mangabit! Sinong hindi nag-iisip sa atin ngayon huh?” sabi ko na ikinatawa ko ng bahagya. She still really insisted about our marriage.

“Iyan ang ikinagagalit mo? Well let me remind you that I only married you because our family want us to pero hindi ako nagkulang para ipaalala sa’yo Yonice na hinding-hindi kita mamahalin!” anas ko rito na ikinasama niya ngayon ng tingin sa akin.

Kita ko ang pagtiim ng kanyang bagang at pagkuyom ng kanyang mga kamay sa sinabi ko. Nanliit ang kanyang mga tingin sa akin.

“We will see… after ko ma file ang divorcement natin expect me to file concubinage, adultery lahat na with your mistress. I will make sure his life will be ruined and mesirable…” halos mangiyak na niyang sabi at agad akong nilagpasan sabay pasok sa kanyang sasakyan habang ako ay naiwang nakatiim bagang na rin sa panipagong gulo na gagawin ni Yonice.

Halos mawalan ako ng lakas sa masidhing kaganapan na iyon at parang gusto kong humilata sa pagod simula sa naungkat na gulo na ito. I didn’t know she was capable of doing this. Sana pala hindi ko na ginambala noon si Lex dahil hindi pa rin humuhupa ang galit ni Yonice rito.

Hindi na rin ako nag-atubili pa dahil pansin kong maraming taong na nakapaligid sa amin kanina pa kaya agad akong pumasok ng studio ni Lex.

“Hey it’s okay… we figure this out sooner but first we need to see Lex” sambit ni Lyle ng napatigil ako saglit upang huminahon ang pakiramdam ko sa alitan namin ni Yonice.

I look at Lyle and I saw assurance on his eyes that everything will be alright, just as I wanted to and the color of his eyes reminds me how I deeply love him.

Ngumiti ako rito at tumango saka na kami muling naglakad papunta sa apartment ni Jess nang maabutan namen ang isang pinta na nakalatag sa sahig. Nang makalapit ako para tignan ito ay labis na pagkagulat ang gumapang sa akin.

“Why the Saudade laying here? Lex?” tawag ni Lyle kay Lex habang ako ay pinulot ang pinta.

Naalala ko ito sa kuwarto ng kakambal na nakasabit sa tapat ng higaan niya. Nagtataka ako kung bakit andito ito gayong nasa bahay ito dapat.

“Lex! What happened?” biglang sigaw ni Lyle na ikinatingin ko rito.

Pumasok ito sa silid ni Lex kaya agad akong napasunod rito baka kasi may angyaring hindi maganda.

“Please stop crying…” alo ni Lyle kay Lex na nakaluhod sa sahig habang nakatakip sa mga mukha ang mga palad nito para umiyak . “What happened here Dex?” tanong ni Lyle kay Jandi na hinahagod ang likod nito.

“Kagagawan ba ito ni Yonice?” tanong ko nang makalapit ako sa kanila para usisain si Lex.

“This time hindi na si Yonice ang nagpaiyak sa kanya” hindi makatingin na tugon ni Jandi sa akin habang tinutulongan si Lex.

“Who?” tanong ni Lyle rito.

Hindi ito sumagot bagkus ay pinagpatuloy niya ang pagpapatahan ay Lex dahil sa bumibigat nitong mga hikbi. Nasasaktan ako para sa kanya at parang nadudurog rin ang puso kong pinapakinggan ang mga iyak niya.

Inangat nila si Lex para makaupo ito sa kanyang higaan.

“Kukuha muna ako ng tubig…” sabi ni Jandi at agad nang lumabas ng silid ni Lex.

Tumabi agad ako rito at sinubukan ko naman siyang patahanin pero nong tignan niya ako ay mas lalong lumakas ang kanyang mga hikbi. Sobrang sakit pakinggan. Para akong tinutusok sa mga tunog na ginagawa ng kanyang pagtangis.

“Lex tell me who is it this time…” sabi ni Lyle rito.

Saglit kaming nag-antay sa kanyang maisasagot at nong humupa ang hikbi niya sa pag-inom ng tubig na dala ni Jandi para sa kanya.

“He broke up with me” sabi nito at saglit natigil nang pigilan niyang muling umiyak ngunit hindi siya nagwagi sa sariling emosyon nang muli siyang umiyak. “Without even telling me his reasons he left me” dagdag niya.

Sa isip ko ay minumura ko na ang sarili kong kakambal. Alam ko na nagkabalikan sila noong mga huling buwan, sobrang saya pa nga nitong binalita na muli niyang nahahagkan ang taong pinakamamahal niya. Pero paano siya kayang bitawan si Lex agad sa isang pagkakamali na hindi niya ginawa at iba ang dahilan ng mga totoong nangyayari.

Lahat kami ay natahimik at wala ng sinabi pa dahil hindi makakatulong ang kung ano mang payo sa nararamdaman ngayon ni Lex. Ang tanging magagawa na lang siguro namen ngayon ay manatili sa kanyang tabi at hayaan siyang maglabas ng loob. Pero kilala ko si Lex, mas gugustohin niyang kimkimin na lang ang lahat kaysa masala niya ang iba.

“You want me to talk to him?” lakas loob kong sabi sa kanya na ikinatingin niya sa akin saglit bago niya binawi ito agad at umiling.

“There’s nothing left for me to say… this time he give up because he might think na nasasaktan ko siya. There’s nothing left for me to explain if he want to give up coz I know he was hurt” sambit nito na ikinatiim ng bagang ko.

Pinigilan ko na lamang ang sariling mga luha ko matapos marinig iyon sa kanya. Talagang mas gugustohin niya na iiyak saglit ang sakit na nadarama kaysa agrabyadohin ang ibang tao. Pero may pumasok sa isip ko na baka pagod na rin talaga siya. Sa danami-dami ng pinagdaan nila ay baka oras na para sukuan ang isa’t isa ngunit iniisip ko pa lang na ako din ang dahilan ng mga sakit na nadarama ngayon ni Lex ay sobrang ikinakonsensya ko na.

Importante siya sa akin at ayaw kong isipin na wala akong nagawa para sa kanya.

INIHATID na ako ni Lyle sa bahay at habang bumabyahe kami pauwi ay pumasok sa isip ko ang isang desisyon.

“I’m going to the States to talk Rain…” sabi ko na saglit na ikinatingin ni Lyle sa akin.

“How come your brother broke up with Lex… if he suspect about that image he knows better” seryosong banggit ni Lyle.

Kahit man ako ay nagugulohan sa ginawa ng kakambal ko. Alam ni Rain ang namamagitan sa amin ni Lyle.

“We don’t know yet but I hope he had a good reason. Lex doesn’t deserve any of those awful labels” sabi ko rito.

Wala na kaming pinag-usapan pa ni Lyle hanggang makarating kami sa bahay. Magpapaalam na ako sa kanya ng makita ko sa bukana ng pinto si Daddy na nakahalukipkip ang mga kamay.

“I have a bad feelings about it” sambit ni Lyle at lumabas ng sasaktan niya.

Sumunod na lamang din ako sa kanya dahil nababahala ako sa mga posibling sasabihin ni Daddy lalo na at alam na niya ang namamagitan sa amin.

“Good Morning po Tito” bati ni Lyle kay Daddy at agad na nagmano rito.

Pagtango lamang ang naging tugon ni Dad rito bago dinako ang tingin sa akin.

“I saw the news last night and I understand Yonice sudden frantic but should Lex took all the blame?” diretsahang sabi ni Daddy sa akin na hindi ko natugonan.

Oo asawa ko si Yonice at may responsibilidad ako pero alam nitong tanging sa anak ko na lamang maibubuhos ang pagmamahal ko at kailan man ay hindi sa kanya. Umasa siya pero wala akong nakikitang rason para maghigante siya kay Lex dahil sa una pa lang ay siya ang sumira ng lahat. Sa akin niya ibuntong ang lahat.

“That’s why Neil is fixing everything po, Tito and I’m here to help him” sambit ni Lyle kay Daddy na wala man lang naging imik sa sinabi ni Lyle.

“And what can he do? All he did was to break everything”

Para akong binagsakan ng ilang naghihiganting bato sa bigat ng nararamdaman ko sa sinabi ni Daddy. Kung sumisikip ang dibdib ko dahil sa pinagdadaanan ni Lex ngayon ay mas dubling sikip sa dibdib ang naramdaman ko sa sinabi ni Daddy. Ang hirap tanggapin at nakakababa ng pagkatao.

Pagkatalikod ni Daddy sa amin ay agad rin akong tumalikod sa kanya dahil pinipigilan ko ang mga luhang kanina pang nagbabadyang tumakas sa aking mga mata. Halos mawalan ako ng lakas at napakapit sa atipan ng sasakyan ni Lyle at doon ko binuhos lahat ng sakit ko.

Nanginginig ang kamay ko sa galit at nawawalan ng lakas sa patuloy ng pagtangis ng aking mga luha.

“I wanna get out from here” sabi ko kay Lyle na agad akong pinagbuksan ng pinto ng kanyang sasakyan ay inalalayang pumasok rito. Dali itong pumunta sa kabila para makasakay sa driver’s seat at dali nga niyang inilabas ang sasakyan sa Mansyon ng mga Saavedra.

Habang nakikita ko sa rear view mirror ang gate at siya namang sunod-sunod na pagpatak ng mga luha ko. Iniisip ko kasi na baka mawala sila sa akin.

Nasa gitna kami ng byahe nang biglang itinabi ni Lyle ang kanyang sasakyan. Nagulat na lamang ako nang parehong kamay niya ay hinawakan ang mga pisnge ko at doon pinahid paalis ang mga luhang lumalandas rito.

“I’m sorry… I did nothing to defend you” sambit nito na direkta akong tinignan sa aking mga mata.

Puno ng pagsuyo at hinanakit ang mga titig niya sa akin na pati ako ay sobrang nahihirapan na din na pagmasdan ang namumuong mga luha sa kanyang mga mata.

“Nasa tabi lang kita ay ayus na sa akin… hindi mo na kailangang protektahan ako kasi kaya ko kapag nasa tabi lang kita Lyle” sambit ko at matapos non ay isang mapusok na halik ang kanyang iginawad sa akong mga labi.

Nakakalunod. Nakakangapa ng hininga pero gustong-gusto ko. Nais kong sisirin niya ang damdamin ko hanggang sa mangapa na ako sa pagmamahal niya. Siya lang ang nais ko ngayon.

NAGULAT si Tito Jess sa naging ayus namin ni Lyle dahil parehong namamaga ang mga mata at siguro napansin niya ang gusot naming mga damit. Mas lalong na-intimida si Tito nang makitang nakapasok pa sa loob ng jeans ni Lyle ang polo niya.

Hindi ko rin kasi maiwasang tugonan ang init na kanyang nararamdaman sa tuwing magkalapit an gaming katawan. Sobrang agresibo niya lalo kapag natutugonan ko na ang init niya na gustong-gusto ko naman. Kahit nangangamba ako minsan sa pagiging hayok niya ay hindi ko naman siya masisisi sa mga taong nagkawalay kami. Ginagawa ko lahat para sa kanya ngayon para magkasama na kami. Ang hirap kasing mawalay na sa kanya.

“K-kumain na ka-kayo?” nauutal nitong tanong na ikinangiti ko.

“Not yet, Pa” tugon ni Lyle dito at hinalikan sa pisngi ang amain.

“Hello po again, Tito Jess” bati ko rito at hinalikan ito sa pisngi.

“Gusto niyo ipagluto ko kayo?” tanong nito sa amin na agad nang hinindian ni Lyle.

“Ako na po ang mag-aabala kay Neil saka po si Mommyla po Pa baka matakot iyong pagwala kayo” tugon ni Lyle kay Tito Jess saka na nga niya ako pinaghanda ng makakain namin dalawa.

Naging tahimik lamang ako dahil iniisip ko ang mga gagawin ko ngayon. Iniisip ko ang gagawin ko kay Yonice lalo na at nalaman kong lumipad na ito patungong States. Si Lyle naman ay babalik sa London dahil malapit na matapos break nila.

“You seem to be spacing out more often now…” biglang sabi nito na ikinatingin ko nang inilapag niya ang pagkain sa harap ko.

“I can’t help it… hindi ko kasi alam kung papaano reresolbahin ito lahat” sabi ko na ikinabuntong ng kanyang hininga.

Nakikita ko ang pangangamba niya kaya mas lalo akong natatakot nab aka dumating ang araw na mawawalay siya sa akin. Kilala ko si Yonice, hindi iyon titigil.

“Let’s eat na muna” ngiting sabi ko rito na kanyang ikinangiti na rin bahagya.

Pati sa pagkain ay hindi na kami nag-uusap pa at minabuting maging tahimik sa isa’t-isa hanggang sa matapos kami. Pagkatapos kumain ay sabay na kaming umakyat sa kuwarto niya para makapaghanda sa flight niya mamaya.

“Why don’t you join me take a bath?” halos tumindig lahat ng palahibo ko sa katawang nang ibulong niya iyon sa likod ng batok ko at sunod nahinalikan ito.

“Lyle…” daing ko nang kagatin niya ito habang tinutulongan akong tanggalin ang mga damit ko.

Nang humarap ako sa kanya ay napakagat na lamang ako ng ibabang labi ko ng makita ko na naman sa kanyang mga mata ang sobrang init ng pagnanasa niya. Napapaso ako at halos kaposan ako ng hininga nang humirin niya ang balikat ko pataas sa leeg ko hanggang dumapo ang labi niya sa akin.

Hindi ko na pinaglagpas na muling malasap ang kanyang halik at sa pagkakataon na ito ay kusa na akong nagpatiuna sa sarap na hatid ng kanyang mga halik.

Giniya niya ako papasok ng kanyang shower kasabay ng pagbukas sa dutsa ng mainit na tubig ay ang pagsara niya ng glass door nito at napuno ang shower ng hamog na ginagawa ng mainit na tubig.

“Urgh Lyle!” sambit ko ng muli niya akong ang kinin.

Lahat ng pag-aalinlangan at pag-aalala ko ay napawi sa muling pag angkin niya sa katawan ko. Lahat ay nabubura at napapalitan ng mga imahe niya. Mula sa matipuno niyang katawan hanggang sa pinagmamalaki niya. Lahat ng iyon ay siyang laman ng isipan ko.

MASAKIT man makita na muling mawawalay sa’yo ang taong pinakamamahal mo ay dapat tatagan mo ang sarili mo upang mapanatag siya. Kasabay ng pagkaway ko sa kanya ay ang pag tulo ng luha ko. Kahit sinabi niyang babalik siya para sabay naming haharapin ang lahat dito ay hindi mo magawa. Hindi ko kayang tumayo lang at walang gagawin.

“Ladies and Gentlemen, welcome onboard Flight *** with service from Philippines to New York. We currently third line for take-off and are expected to be in the air in approximately seven minutes time….” Sabi Kapital nang makaupo ako sa upuan.

Muli ay napaisip ako sa lahat ng nangyari at sa mga sasabihin ko na sana man lang ito ay maitama ko.

MATAPOS ng ilang oras ng byahe ay tumuntong na sa lupa ang eroplanong sinasakyan ko at pagkatapos ay nagmadali na akong lumabas ng Airport para puntahana si Rain. Gusto kong marinig ang panig niya at sana naman ay maganda ang sasabihin niya kundi kamao ko ang dadapo sa mukha niya.

Pagkapasok ko sa kompanya nila Tito Jay ay agad akong nagtungo sa opisina ng CEO, kilala naman ako ng mga tauhan kaya madali akong nakapunta rito. Ngunit nagulat ako ng iba ang nadatnan ko sa Desk ng Sekretarya ni Rain.

“Hello but I haven’t notice you here, are you new?” tanong ko rito sa blandenang kano na ikinagulat rin ng makita ako.

“Mr. Saavedra, Sir. What are you doing here?” bakas sa boses nito ang pagkagulat rin.

“Oh sorry but I’m not Rain… I’m his twin brother but sorry to asked, where is Macy by the way?” tanong ko rito.

Naikuwento naman ng sekretarya ni Tito Brandon na ang itinalagang CEO ng kompanya na labis ko na ikinagulat. Pagkatapos marinig iyon ay nagtanong ako kung saan ko makikita si Rain at dali ko itong pinuntahan. Hindi ko na pinansin si Macy dahil tuloy-tuloy akong pumasok sa dating opisina ni Tito Brandon na ngayon ay kay Rain na.

Pagkabukas ko ng pinto ay nanlaki ang kanyang mata nang makita ako pero kalaunan ay napalitan ito masamang tingin sa akin. Hindi na ako magugulat pero itong nangyari sa kompanya ay lubhang kong ipinangangamba.

“What are you doing here?” seryosong tanong nito sa akin na masama pa ring nakatitig sa akin.

“What is going on here Rain? We didn’t know na pinalitan ka na pala CEO ng kompanya… do Dad know this?” tanong ko rito na ikinatayo niya at inayus ang sarili bago ako nilapitan.

“Save it and don’t you tell them… I will fix this myself. Why don’t you go back and flirt with Lex” nang sabihin niya iyon ay hindi ko na napigilang hindi siya masuntok na kamuntikan na niyang ikinatumba. Mabuti na lang at malapit lang siya sa lamesa niya kung hindi ay baka nasa sahig na siya.

“Asshole! You don’t know what happened!” anas ko rito.

“I know what happened! I just don’t know why he can’t be satisfied!” uminit na ang ulo ko sa pinagsasabi ng tarantadong ito at hindi napigilang muli siyang suntokin pero nakailag ito at ako naman ang nasuntok niya sa tiyan na ikinaimpit ko sa sakit.

“Magsama na lang kayo!” galit nitong sabi na ikinangisi ko.

Hindi ko alam kung bakit kay dali niyang isarado ang isip niya sa mga bagay-bagay. Hindi ko alam kung ano ang nagustohan ni Lex sa kanya gayong ganito pala kawalang-hiya ang isang ito. Mas masahol pa siya sa nagawa ko noon.

“Baka nga sasamahan ko na lang si Lex… after all, kailangan niya ng kaibigang masasandalan. Hindi ko lang maintindihan kung bakit kay dali mong isarado ang isipan mo para sa kanya. I just give him a kissed that time on his cheek coz I appreciated him so much for his effort for me and Lyle to be together. Nagkabalikan na kami and thanks to Lex…” sabi ko at dahan dahang tumayo sa pagkakabagsak ko kanina dahil sa suntok niya. 

“Ngayon ay napagtanto ko na ganito ka pala, mas mabuti na sigurong hayaan mo na lang siyang maging masaya sa iba. He don’t deserve to shed tears on someone who doesn’t even care but his own self” dagdag ko.

[A/N]: Para atang kulang lang yung 100 chapter kasi napansin ko na parang kulang yung mangyayari eh… Hindi pa natin na end yung galit ni Yonice at hindi pa natin napapabalik si Rain saka meron pang problema sa company nila so tatakbo pa ito for sure ng 110+ 

Nag update na lang ako kasi parang matatagal na naman ako sa bagong plot na gagawin ko rito eh T_T 

Kung tatakbo lang ang kuwento na ito kina Lex at Rain eh madali lang matatapos pero meron pang Neil at Lyle eh at kung paano sila mawawalan ng love sa isa’t isa… 

SO KAPIT LANG MGA BEH KAYA NI AUTHOR PA ITO. SUMASAKIT NA BRAINCELLS KO PERO KAYA PA. LABAN LANG!

Chapter 98

Chapter 98

Rain’s POV

“Maybe it could be better to end this…” kahit masakit tanggapin lahat ay tinatagan ko ang sarili na tuloyang pakawalan ang sarili sa sakit.

That was the last words I say to him and make a promise to myself to never have communication with him. I asked Yonice to bring that portrait back to him coz that’s how I’m going to end all of this aching pain in my heart. I’ve been through enough with this speculations and I accept my defeat that it wasn’t me the second time he fall in love again, it was still Neil. There wasn’t me in his life.

SIMULA nong mawala sa akin ang posisyon bilang CEO ng kompanya ng sarili kong mga magulang ay grabing galit ang nadarama ko para sa sarili ko dahil hindi ko napanatili iyon sa akin, na kahit iyon man lang ay mahawakan ko ng maayos.

Binuhos nila dugo’t pawis sa pagbuo nito pero hito ako, kay dali lang na nadulas sa mga kamay ko. Hindi ako nagsabi tungkol rito dahil gusto kong ibalik ang tiwala sa akin ng mga shareholders ng kompanya para ibalik ako sa posisyon pero kahit anong gawin ko ay parang napakalabo na at kahit munting pagasa ay kinakapitan ko.

Si Lex na lang ang tangi kong huling sandalan nong nawalan ako ng pag-asa at taga puna lahat ng mga sakit na nadarama ko. Nagpapasalamat ako sa kanya dahil kahit wala pa akong sinasabi ay dama ko sa kanyang ang pag-aruga na matagal ko ng hinahanap sa kanya na kahit ito ay sa wakas napanatili ko man lang.

Ngunit isang larawan ang bumulabog sa pananalig ko sa pagmamahal niya para sa akin, hindi dahil nagtaksil siya kung hindi sa kaisipang natatakot ako para sa sarili ko dahil baka nabubuhay pa rin siya sa mga nakaraan niya. Isipin ko man o hindi pero isa lamang akong parte ng nagdaan niya para takasan ang lungkot at napakasakit isipin na ganon lang ako sa buhay niya ngunit namulat na ako sa katotohanan.

Hindi ako galit sa kanya, nasasaktan lang ako dahil alam ko’ng hanggang ngayon ay mahal niya pa rin ang kakambal ko. Neil was his first and I’m just his decoy.

Flashback…

Nang makita ko kung sino ang tumawag ay agad ko itong sinagot dahil baka nangangailangan ng tulong si Yonice kay Zeke. Nasabi kasi nito na parati na lang umaalis si Lyle sa bahay kaya nangangamba ako para sa pamangkin ko.

“Yes, Yonice?”

tugon ko sa tawag.

“I called Macy, asking kung makukuha mo ba kami ni Zeke after landing kasi babalik ako ng States but she told me na andito ka sa Pinas”

rinig ko sa boses niya ang panginginig at parang kakagaling lang nito sa pagiyak.

“What happened to you? Your voice is shaken, are you crying now?”

untag ko rito hindi inalintana ang sinabi niya dahil sa tuno ng kanyang boses. Nanginginig at umiiyak.

Hindi ito sumagot at napahagulhol ng malakas kaya nangamba na ako. Narinig ko pa ang boses ng pamangkin na tinatahan ang kanyang ina. Nadudurog ang puso ko para kay Zeke dahil hindi niya dapat maramdaman ang ganitong problema. Masyado pang bata ito.

“I don’t know what to do, Rain. This time I had enough with Neil… I want to separate with him”

“I’ll be there in a minute, just wait for me okay? We can talk about it”

hindi ko na hinintay ang magiging tugon nito at agad na sinuot ang mga kasuotan ko para matignan ko ang kalagayan nila. After all pamilya ko si Yonice.

“I’m sorry babe… I have to go.”

Paalam ko kay Lex na kumakain pa. Gusto ko pa sana siyang saluhan pero titignan ko muna sila Yonice at Zeke.

Hinalikan ko na lang ito sa pisngi para hindi niya maramdaman na pag-aalinlagan dahil napapansin ko sa kanya ang pag-aalala sa akin. I just hope I could resolve everything so we can be together as soon as possible. I can’t live a day anymore without him at my side.

NAGULAT ang ibang kasambahay nang makita nila ako sa mansyon habang sila Lola at Lolo naman ay masayang makita ako muli. Wala sila Daddy dahil paniguradong nagliliwaliw sila sa ibang bansa. Kinailangan na rin nila magpakasaya dahil tadtad na sila sa trabaho.

“Napauwi ka apo? Hindi ka man lang nagsabi na uuwi ka para man lang naipaghanda kita ng makakain”

salubong sa akin ni Lola nang magmano ako sa kanila Lolo.

“I already ate at my friend’s house po. I’m just checking Zeke then I can be on my way back to New York”

tugon ko sa kanila hindi na kinuwento ang buong detalye dahil hindi para oras para roon.

For some reason ay natatakot pa akong sabihin sa mga magulang ko ang ugnayan namin ni Lex dahil ang tanging alam nila ay ang kasinungalingan ng pamilya namin sa Esperanza at iyon ay gusto kong itama sa oras na malagpasan ko lahat ng pagsubok na ito. Huli ko man reresolbahin ang sa amin ni Lex pero sinisigurado ko na siya na ang huling makakasama ko. Aalis na ako sa poder ng ama ko at kung maaari ay mamuhay kasama si Lex ng hindi na kailangan ang sang-ayon nila sa relasyon namin kung bubuwagin lang kami.

“Hindi ka pala magtatagal? I hope you could stay for lunch”

sambit ni Lolo sa akin.

“No worries po… Nasaan pala si Neil?”

untag ko.

“Kakaalis lang with his friend, Lyle”

nagulat ako ng marinig ko ang pangalan na iyon sa kanila dahil ang pagkakaalam ko ay may namamagitan sa kanila noon.

Agad kong pinuntahan si Yonice sa kanilang silid ni Neil at nadatnan ko ang iilang bagahe nito habang ito ay nakaupo na tulala lang.

“Rain…”

she uttered when she notices me and quickly run to embrace me and there I heard her mourns.

“What happened this time?”

untag ko rito nang umiling lang ito at patuloy lang umiiyak

.“Where is Zeke?”

dagdag ko rito.

“In his room, I already told him pack his thing coz we’re leaving for New York. He was so happy to go back to see you again and maybe this time for good”

halos mapiyok ang kanyang boses sa pagsabi niya non sa akin nang huminahon na siya.

“Why? Dad was expecting you two to handle some business here… if you leave, who would manage?”

untag ko rito.

“Ano ang gagawin ko rito gayong ang asawa ko ay hindi man lang kayang manatili sa aking tabi. Anong silbi ko kung hindi niya makita ako bilang asawa niya. Papaano ako mabubuhay rito kung iba ang kanyang gustong makapiling… I know from the very start na mali ang desisyon ko pumarito kami…”

sabi nito sa akin at napuno na ito ng galit nang makita ko ang pagkuyom ng mga palad niya.

“This time hindi ko na kinaya lalo na at nahuli ko na ang ginagawa niya”

dagdag nito.

“What do you mean?”

nagugulohan kong tanong rito na ikinahiwalay niya sa aking yakap at kinuha ang kanyang phone at dtio may pinakitang mga larawan ni Lex na labis kong ikinagukat.

“I was spying this person for a long time kasi siya lang ang alam ko na kinikita ni Neil rito kaya gustong-gusto niyang magmanage rito sa Pinas”

sabi nito at pinakita pa sa akin ang ibang larawan ni Lex at si Neil sa studio nito.

“Elexis Creer was just a painter… baka may ibang dahilan kung bakit niya ito kinikita since Dad was into paintings lalo na at intereado siya sa mga pieces nito”

tugon ko rito.

“No Rain, there’s more than that… naging nobyo niya ito since we are highschool, naghiwalay sila dahil kailangan akong pakasalan at panagutan ni Neil because of his responsibilities sa magiging anak namin… pero alam mo kung ano yung masakit? Ni minsan hindi pinaramdam ni Neil na minahal niya ako… instead sinisisi niya ako kung bakit sila naghiwalay ni Elexis… kahit maging ama na lang siya sa kanyang anak na alam ko namang nagagawa naman niya pero this time hindi ko na kinaya dahil alam kong hindi niya ako mamahalin”

sabi nito at may pinakitang larawan na nasa loob ng sasakyan sila Elex at Neil at naghahalikan.

Hindi man klarong hinahalikan ito ni Neil pero magkalapit ang kanilang mga mukha kahit natatabunan ng mukha ni Neil si Lex ay kitang-kitang hinahalikan ni Neil ito dahil sa lapit ng kanilang mga mukha. I don’t know how I could stand on my ground seeing this photo. My heart start to ache as it feels like it was struck me.

“This picture was taken yesterday and it really hurts me every time I see this… Lex initiates the kiss and it hurt me so much… this picture says everything that Neil would never love me. Ang sakit. Sobrang sakit na malaman ang lalaking pinakasalan ko ay gagawin ito.”

Sabi nito na ikinatingin ko rito nang may sabihin pa ito mas lalong ikinadurog ng damdamin ko.

“Nasasaktan ako for Zeke kasi kailangan niyang maranasan ang ganito.”

Dagdag nito at totoo na si Zeke ang maiipit nila sa pagiging maksarili nila. I heard enough.

Sobrang sakit ang nakikita ko sa mga mata ni Yonice at nasasaktan rin ako para sa kanila ng pamangkin ko. Ngayon napagtanto ko na baka nga mahal niya pa ang kakambal ko, pumatol siya sa akin dahil alam niyang hindi nito maibabalik na ang sa kanila. In the first place mahal niya pa din si Neil kahit may iba na ito. Siguro mapapatunayan ko na ang sabi ng karamihan na hindi talaga namamatay ang unang pag-ibig.

I don’t want to think that way but all this time I’ve been used. Used for his own gains. This is what I see in these pictures. This very moment struck me like lightning hit to the deepest part of my heart and shattered me into pieces.

Maybe I need to pick up the pieces now without him in my life. Who am I to him? His diversion. Substitute.

“For a long time, I made myself a fool for his love. Thinking one day he could at least, see me as his wife but I was wrong… till now he never loved me and this time I had enough”

sambit nito na ngayon ay humahagulhol na ng iyak.

“You’ve been through a lot now… Zeke doesn’t deserve him. I will take his responsibilities from now on”

sabi ko rito at hinalikan ito sa kanyang noo para man lang maibsan ang kalungkotan nito.

Ano pa ba ang mas masakit para sa ina na makikita ang kanyang anak na masasaktan. Hindi nila ito hangad at nanais na sa kanila na lamang ito maramdaman. All my life I lived in lies. I never get the chance to at least see my own Mom but thinking of Yonice and her agony, maybe what I could do for her is to make her feel that she have someone to support her.

Ngayon buo na sa isip ko ang desisyon kong kakalimutan na ang lahat. Ayaw ko ng maging hibang sa pag-ibig na kailanman ay wala naman talaga. Sagad na ako sa pag-iisip ng mga bagay-bagay sa amin ni Lex. Kung hindi niya kayang mabuhay sa kung anong meron sa kanya ngayon ay mas mabuti na rin siguro ibaon na rin siya sa limot.

…end of Flashback

Naudlot ang paulit-ulit ko na pagbalik tanaw sa mga nadiskubre ko ng biglang bumukas ng pinto ng opisina ko at roon pumasok ang napakatarantado kong kakambal.

“What are you doing here?” agad kong tanong rito. Ramdam ko agad ang pagkulo ng dugo ng makita ko siya.

“What is going on here Rain? We didn’t know na pinalitan ka na pala CEO ng kompanya… do Dad know this?” tanong nito sa akin na agad kong ikinatayo at inayos ang sarili.

Hindi ko inasahan na malalaman niya ito dahil hiniling ko kay Tito Bradon na panatilihin na lamang sa kompanya ang nangyayari.

“Save it and don’t you tell them… I will fix this myself. Why don’t you go back and flirt with Lex” sambit ko rito ng biglang isang malakas na suntok na galing kay Neil ang dumapo sa mukha ko. Hindi ako nakailag dahil sa biglaan niyang pagsuntok sa akin na kamuntikan ko ng ikinatumba kung hindi lang ako nakahawak agad sa kalapit na desk ko.

“Asshole! You don’t know what happened!” anas nito sa akin. Napahid ko ang labi ko ng maramdaman ko ang sakit roon at hindi nga ako nagkamali na dumugo ito.

Akala niya siguro mahuhugasan niya ang mga kamay niya kung sakaling magpapaliwanag siya sa katarantaduhang ginawa niya. I heard the news and they both deserve it. This time I would never cover him up kasi nababagay sa kanila iyon. Mga walang kwentang tao.

“I know what happened! I just don’t know why he can’t be satisfied!” umigting ang mga panga nito sa sinabi ko kaya inasahan ko ng aambangan na naman niya ako ng suntok at hindi nga ako nagkamali pero ngayon nakailag na ako at pinatikim sa kanya ang kamao ko. Dumapo ang suntok ko sa kanyang tiyan na ikinaimpit niya sa sakit sa lakas ng pagkakasuntok ko.
“Magsama na lang kayo!” galit ko na sigaw rito nang makita ko ang pagngisi nito sa akin.

Kung iniisip niya na naiinsulto niya ako sa pagngisi niya ay nagkakamali siya dahil ipapatikim ko pa sa kanya ang katarantadohan niya. Tumayo ito ng may ngiti pa rin sa labi at gusto ko sanang suntokin pa ito nang magsimula na siyang magsalita muli.

“Baka nga sasamahan ko na lang si Lex… after all, kailangan niya ng kaibigang masasandalan. Hindi ko lang maintindihan kung bakit kay dali mong isarado ang isipan mo para sa kanya. I just give him a kissed that time on his cheek coz I appreciated him so much for his effort for me and Lyle to be together. Nagkabalikan na kami and thanks to Lex…” sabi nito na ikinatigil ko sa pag-ambang sa kanya ng suntok pa.

Biglang naging blangko ang isipan ko at lahat ng galit na dinaramdam ko ay naglaho ng marinig ko ang panig ni Neil.

“Ngayon ay napagtanto ko na ganito ka pala, mas mabuti na sigurong hayaan mo na lang siyang maging masaya sa iba. He doesn’t deserve to shed tears on someone who doesn’t even care but his own self” dagdag nito.

“You don’t know everything I’ve been through! You don’t know what it feels like, how it was to be a diversion of you” mariin kong sambit sa kanya para malaman nito ang mga hinanaing ko.

Nasasaktan ako sa bawat araw na nagdaan. Iniisip ko kung ano ang naging pagkukulang ko para gawin niya ang mga iyon. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman niya kaya pinili kong kalimutan siya.

“And you don’t know what is Lex have been through now… gabi-gabi siyang lango sa alak at lumuluha sa bawat oras ng hiwalayan mo siya” sambit nito na ikinatigil ko na talaga.

Para akong sinambal ilang beses sa narinig ko sa kanya at para bang nanakit ang damdamin ko, hindi para sa sarili ko kung hindi sa taong dinulot kong sakit rito. Tama nga si Neil na kay dali kong isarado ang isip ko pero alam ko ang dahilan na nasasaktan ako. Pero hindi ko pa narinig ang panig niya at baka nga talagang isang napakalaking hindi pagkakaunawaan lang ito.

Namura ko na lamang ang sarili dahil rito na hindi ko man lang napakinggan ang sasabihin niya.

Magsasalita na sana ako nang biglang pumasok si Macy sa opisina ko.

“Sir, we found the culprit who’s been doing the illegal transactions here…” sabi ni Macy na ikinatingin ko rito.

Saglit akong napatitig dito dahil hindi ko masyadong matinguha ang kanyang sinabi dahil sa halo-halong iniisip ko ngayon.

“Tell me the details… call the authority” utos ko rito habang sinasabayan koi tong maglakad palabas ng opisina ko para matignan ang walangyang taong ito.

“Mr. Brandon has already called the police since the culprit was his own brother… Mr. Alex” sabi nito na ikinatigil ko.

Wala sa isip ko na magagawa niya ito dahil napakabait na tao itong si Tito Alex. Isa ito sa mga tumulong na itayo itong kompanya at nagkaroon ng malaking parte rito.

Hindi ko muna inintindi si Neil at inuna muna itong problemang hinaharap ng kompanya. Gustong-gusto ko ng tapusin ito.

“It wasn’t me… I was framed!!!” Tito Alex explain, pleaded that he didn’t do the crime while the authority now dragging him out of the building.

I was still shock from all of this because I wasn’t expecting this. I wasn’t expecting Tito Alex will be the culprit about the missing transactions.

“Sir, the Board of Members want to have a meeting as soon as possible” sambit ni Macy sa akin na tulala pa rin sa nangyari. Muli pa ako nitong tinawag para ipaalam sa akin ulit ito saka na ako sumunod rito.

NAGKAROON ng malaking debate sa meeting tungkol sa nangyari at sa pagtataksil na ginawa ni Tito Alex.

“We are going to assign and replace Mr. Alex Reyes and his shares will be the payment for all of this damage and still Mr. Bradon will be the CEO of this company” saad ng nakakataas sa naging desisyon nila na ikinatayo ko.

“But the decision was, I will be having back the position. Why changing it all of the sudden? This company was my Dad” sambit ko sa kanila ng ikinailing ng karamihan rito.

“We saw that Mr. Bradon do his job well, he found out the culprit Mr. Saavedra and solve the case so the Board of Member decided to give the position to him” para akong binagsakan ng langit ng lupa sa narinig ko.

Ang inakala ko na magiging daan ko para maibalik sa akin ang posisyon ay parang isang bula na biglang naglaho sa eri. Bigo na naman ako at hito ay hindi ko na talaga kayang ibalik pa. Kahit na siguro siya ay hindi ko na maibabalik pa.

Minsan iniisip ko kung marami ba akong kasalanan na nagawa para parusahan ako ng tadhana ng ganito. Iniisip kung saan ako nagkamali at nagkulang para tuloyang mawala sa akin lahat. Siguro tama na ang laban at oras na para sumuko. Hindi naman lahat ng laban ay naipapanalo at hindi lahat ng naging panalo ay nagwawagi sa huli.

“What happened?” untag ni Neil ng makapasok ako ng aking opisina dahil andidito pa ito.

Nagtungo ako sa aking upuan at napasandal dito sa sobrang pagod ko.

“I did my best… but I guess I did was not good enough.” Tugon ko rito at napapikit dahil sa pag-init ng aking mga mata sa nagbabadyang mga luha rito. “Yet, I don’t know where I get wrong… and this time, I don’t know where to start.”

Chapter 99

Chapter 99

Neil’s POV

Naisipan ko na lang na umuwi na lang sa penthouse namin dito sa New York, aantayin si Rain matapos sa kanyang mga gawain dito sa kompanya bago ito kausapin ng masinsinan. Alam kong gulo pa ang kanyang isip dahil sa mga nangyayari at nadagdagan pa ang problema nito sa kompanya.

Bubuksan ko na sana ang pinto ng sasakyan ko nang marinig kong bumukas ang pinto ng elevator at doon iniluwa si Macy. Nagtataka ako kung bakit andito ito na dapat nasa trabaho ito dahil kailangan siya ng kakambal ko pero ang mas ikinagulat ko ay ang pagsunod ni Papa rito.

“I’m so pleased with your performance, you never fail to amaze me…” pagpuri ni Papa rito na ikinalito ko.

“Now that your brother is out of this company, next will be that foster son of Saavedra’s… in no time, this company will be all yours to have” ikinangisi nitong tugon kay Papa na lubha kong ikinagulat sa pinapakitang ugali ni Macy ngayon. Ibang-iba sa pagkakilala ko sa kanya. She was supposed to be sweet and cunning but this one is a whole different.

But the next thing happened shocked me most when Macy kissed Papa. She initiated the kiss that Papa gladly returned the kissed to her torridly. Pumulupot ang kamay ni Macy sa leeg ni Papa habang ito naman ay hinawakan sa bewang at diniin sa katawan nito.

Napamura ako sa aking nakikita at grabing pagtataksil ang naramdaman ko para kina Yonice at Mama. Alam kong masama ang ugali ni Yonice but still she is my wife, the mother of my son and also my family. Nasasaktan ako para sa kanila knowing this asshole is my son’s grandfather. I want to punch him right in this moment but I quickly get my phone and recorded this scene.

If they are planning something under their sleeves then I would be glad to join them. This is the fight of the fittest and I would be glad to offer them their rightful punishment. They bark at the wrong tree.

Habang kinukuhahan ko sila ay biglang rumihistro ang pangalan ng pinsan ng asawa ko sa aking phone na gumawa ng tunog. Para akong binuhusan ng malamig na tubig dahil rito kaya wala akong ibang nagawa kundi itigil ang pagkuha ng video sa kanila at daling pumasok sa sasakyan ko at marahan itong isinara. Nagtago ako ng mabuti nang makita kong lumapit si Papa sa kinaruruonan ko.

Nang makita ko silang madaling pumasok sa elevator ay nagmadali na rin akong lumabas sa parking area ng kompanya. Umuwi muna ako sa penthouse at doon huminahon matapos malaman ang lahat ng nangyayari sa kompanya. Kung bakit nawala sa posisyon ni Rain ang pagiging CEO , kung bakit natanggal si Tito Alex, napakabait na tao nito at sa plano nilang patalsikin ngayon si Rain.

Agad kong sinagot ang tawag ni Carl nong muli itong tumawag sa akin habang bumabyahe ako pauwi.

“Carl?!” tawag ko rito nang sagotin niya ang tawag ko.

“Thanks God Bro sumagot ka kaagad. Where are you? I need your help!” nag-aalala ang tuno ng boses niya at balisang-balisa.

“Nasa New York ako…” hindi ko pa natapos ang sasabihin nang agad itong sumabat.

“Oh great, I don’t know what’s going on there but my Mom called me… my Dad was in jailed, pleased I need your help, he was sabotage and framed… please man I need your help!” sabi nito sa akin.

“Yeah, I heard the commotion but first you need to see what I saw earlier. Come here in New York, I will expect you tomorrow… We will get to the bottom of this” hindi ko na napigilang magtiim ng aking bagang sa muling pag-alala sa kagagohang ginawa ng aking in law.

Now this is happening I make the building full secured at sinabihan lahat ng guwardya ng magmanman na maiigi. Hindi ko na sasayangin ang sandali na ito dahil alam kong gumagawa ng paraan ngayon si Papa para malaman kung ano iyong umudlot sa magandang tagpuan nila ng kabit niya.

I already texted Rain to get home as soon as possible because I don’t know what will happen if he doesn’t. I didn’t notify Dad because I don’t want them to get worry about this matter but if things get worst, they could be my last resort. I just hope we will get the justice we deserve.

It’s almost 7 at night, yet Rain hasn’t come home. Halos naging balisa na rin ako at wala akong ibang nagawa kung hindi ang hanapin ito. Nagpasama na rin ako ng mga securities para maging ligtas ako at Rain kung sakaling makakahanap kami ng gulo. Pagkarating namin sa building ay sabi ng security na umalis na raw ito. I asked my securities to track him, only to found out that he was in the nearby Bar drinking with all of his pain.

“Come Rain, let’s get you home” sabi ko rito nang lapitan ko siya sa kanyang inuupuan.

“Fuck no way… I want to get myself drunk, want to drown my heart with this aching pain. Fuck its hurt seeing him kissing someone.” Sambit nito nang pilit ko siyang hinila para umalis na pero natigilan ako nang makita ang phone na hawak niya at larawang talaga namang dudurog sa puso mo.

Hindi ganito ang pagkakilala ko kay Lex. He is so reserve, shy and demure and not this picture I’m seeing now. But if this is true then I have no right to blame him. He was hurt and maybe this is his way of forgetting the aches. Nasasaktan akong nakikitang pareho nilang sinisira ang mga sarili nila dahil lang sa nasaktan sila. Hanggang sa maari ay dapat na naming asikasuhin ang lahat ng ito.

Lasing na lasing kaming umuwi dalawa ni Rain dahil kailangan ko siyang damayan sa kanyang pagkakarugmog sa pag-ibig. Pagkatapos ko siyang ihatid at ihiga sa kanyang silid ay agad na rin sana akong lalabas ng mapansin ko ang isang malaking larawan na nakatalikod ng pinto nito habang nakasandal ito sa dingding. Tinignan ko ito at napatingin sa huli sa kakambal ko. Ang hirap sigurong tanggapin sa kanya ang lahat sa nawala niyang pag-ibig. Muli akong napatingin sa larawan ni Lex. That genuine smile shows how good his heart is, with no hesitation in my heart, I’ve never doubted that I once loved him and waste this pure soul. So hard for Rain to let go if Lex and I understand him because I was once stand on those moment and I lost this beautiful person. My angel in disguise will be happy soon after this problem we are facing.

Pagkapasok ko sa aking silid ay agad kong tinawagan si Lyle, not knowing he was busy yet he give time to talk to me.

“I’m sorry if I interrupted you” agad kong sabi rito nang sabihin nitong abala siya sa kanyang librong ginagawa para sa huling requirements niya sa masterals.

“You will never get to disturb me… you know I always give time to you” tugon nito na ikinalundag ng puso ko. Hindi ko alam pero yung pag-aalala na nararamdaman ko sa mga nangyayari ngayon ay naglaho nang marinig ko ang boses niya. Lyle is my salvation from this entire problem.

“I just miss you” sambit ko rito.

“You know I miss you more, why don’t you just come here and be with me till I finish here, as soon as I get the degree, let’s get married” nakagat ko ang ibabang labi ko nang marinig koi yon sa kanya. Halos kapusan ako ng salita at walang ibang gustong kumawala sa bibig ko kung hindi isang malapad na ngiti. He never fails to make me smile every time he’s going to say something special to me. How I wish this crisis end soon coz I want to be with him soon.

Hindi na talaga ako nakasagot sa kanyang huling sinabi dahil gustong-gusto kong itali na si Lyle sa akin pero may mga problema pa akong kinakaharap pero gustong-gusto ko na talagang ariin ang taong tunay na nagmamahal sa aking simula’t sapul pa lang ng kabataan namin.

“Babe? Are you okay?” tanong nito nang mapansin niya siguro na naging tahimik ako.

“N-na-g-gulat l-lang ako sa huli mo na sinabi… really, you want us to get married?” sabi ko ng bigla niya akong pinutol sa pagsasalita.

“I’m dead serious about it. We find ways to make it happen… as soon as possible, Neil” sabat nito.

“I wanna kiss you right now!” sambit ko na lang sa kanyang sinabi dahil hindi ko na alam pa kung ano ang sasabihin.

“Wanna feel you right now, f*ck I miss you more” agad na sabi nito na ikinapikit ko dahil sa mga memoryang sumasagi rito, kasama siyang maglalaro sa apoy.

I decided to end the call soon because every time I’m hearing his voice, the more I misses him. For Pete’s sake, I want to taste his lips this damn moment.

“I’ll be hanging soon, I know you’ve got so many things to do… it’s already 11 here so I’d better sleep now” sabi ko rito na ikinabuntong-hininga niya sa kabilang linya. Nakagat ko na lamang ang ibabang labi dito dahil gustong-gusto ko na siyang makasama at mahawakan man lang.

“Okay, sleep tight… I love you” sabi pa nito na ikinahinga ko ng malalim.

“I miss you…” sabi ko sa huli bago tinapos ang tawag.

Naging mahimbing ang tulog ko nang wala munang inisip na pangamba sa mangyayari bukas. Walang inisip na ibang bagay kung hindi ang magiging kinabukasan ko kasama si Lyle. It’s so nice to hear it from him that his thinking for our future. Yet, the future is not a stepping stone that all plans will work accordingly. I just hope that it’s still me and Lyle till the end.

NAGISING ako nang may narinig akong nagsisigawan at nong mapagtanto ko ang boses ng sumisigaw ay agad akong bumangon at pinuntahan ito. Nakita ko si Yonice na nagwawala sa may salas habang pinipigilan ito ni Rain.

“Bakit hindi mo’ko kayang mahalin Rain? Siya pa rin ba? After all the pictures I’ve send to you just to make you realize that faggot is a whore…”

“Stop it! Just fucking stop calling him names! I’ve been through a lot now this time and if I still hear a word slandering him, I will make sure you pay for it! Just get out with your lies coz I’m not buying them!” hindi ko pa narinig na sumigaw si Rain ni minsan. Pagkakilala ko sakanya ay kampanti at metatag. Pero ngayon nakita ko ang isang bahagi sa kanya kapag si Lex na ang pinag-uusapan. He really value Lex so much and I saw it right this very moment.

Walang ibang nagawa si Yonice kung hindi ang umiyak. Pero ang pinakaiinisan ko ay ang pagsulot niya sa amin. Pagkatapos niya sa akin ay hahanap siya ng pagmamahal sa kakambal ko? Hindi na ba nahiya ang babaing to? Minsan inisip ko kung nararapat ko pa bang itago sa kanya ang nalalaman ko.

“You don’t know what you are saying! He will use you for his own gains, trust me, he ruined my owned family” sabi pa nito na hindi ko na napigilan hindi sumabat sa kanilang usapan. Damay na rin naman ako.

“Now you stop at that moment, Yonice. Lex never ruined anything; it was you all along from the very beginning. You let all this happened to you…” sabat ko sa kanila na ikinatigil nila at napatingin sa direksyon ko.

“Oh, look who finally show up… I thought he wasn’t here” sabi ni Yonice na tinaasan ng kilay si Rain ngayon.

I feel pity for my own twin for doing so many things for me, like covering me from all the mistakes I’ve done. He never neglected me and I am very grateful for what he does for me. I owe him everything.

“What is it to you then? I thought you’re going to file separation?” nang sabihin koi to ay nawala ang ngiti nito sa mga labi at napalitan ng inis.

Nong una ko palang siyang nakita ay hindi ko na siya nagustohan at nong naging kami ni Lex at pareho kami ng panama rito. Ngayon alam ko na kung ano ang pakiramdam na iyon, na kailanman hindi magugustohan si Yonice dahil sa ugali nito.

“You will get what you deserve… I will make sure of that” singhal nito bago umalis at tuloyang nilisan ang bahay.

Hinilot na lamang ni Rain ang kanyang noo dahil sa nangyaring sagotan. Bakas sa kanyang mukha ang kabiguan at pag-aalinlangan, hindi ko siya masisisi dahil sa mga nangyayari ngayon ay hindi na namin alam pa ang gagawin. Hindi ako natatakot na kasuhan ni Yonice dahil walang katotohanan ang kanyang binebentang sa akin. Nangangamba ako kay Lex dahil alam kong madali na itong matibag lalo na ngayon at marami siyang pinagdadaanan. Pero wala nang ikakadusa pa sa kalagayan ng kakambal ko. Kita sa sandaling ito ang kanyang kabiguan.

“Rain…” tawag ko rito.

“Why you do that?” untag nito at agad na tumingin sa akin.

“Do what?” balik na tanong ko sa kanya dahil sa kalituhan.

Tinignan lang ako nito ng masama saka siya napabuntong-hininga at lupaypay na umupo sa kalapit na stipa.

“You’re making things even worst… what would happened to Lex if Yonice continue to sue you both?” sambit nito at marahang napapikit sa pinatong ang braso sa noo dahil baka meron pa itong hangover. “What would happened to Zeke now?” dagdag nito na ikinalungkot ko rin.

Nakaramdam ako ng sobrang kalungkotan para sa anak ko. Hindi ko ninais ito sa kanya na mangyari. Napapagod na rin akong magkunwari sa harap ng anak ko na maayos ang lahat pero yung totoo ay gusto ko ng kumuwala sa kadenang nakakabit sa akin. Nasasakal na ako.

“Zeke would understand” agad ko na tugon rito hindi alam kung tama pa ba na isagot iyon sa kabila ng nangyayari.

Nakita ko ang pagbuka ng mga mata ni Rain at tumingin sa akin bago muling pumikit ito.

“At the young age, how could you say that to 4 years old boy? What assurance do you have that Zeke would understand all of these?” sambit nito.

Sa totoo lang ay hindi ko alam pero nais kong maintindihan ng anak ko na hindi ko matagalan ang ina niya. Pagod na ako at nasasakal na sa kanya. Hindi ko naman siya minahal at tanging kasiguraduhan lang na sinabi ko ay ang handa akong tumayong ama sa anak ko. Pinakasalan ko siya ayon sa gusto ng magulang namin pero sapat na sa akin ang lahat. Gusto ko ng kumuwala.

“I can’t live in lies, Rain and I hope you could understand. I just want to be with him” tugon ko rito.

Wala na akong narinig pa kay Rain kung hindi ang pagkawalang kibo na niya sa pahayag ko. Alam kong hindi pa nila ako maiintindihan sa ngayon pero ito ang nais ng puso ko. Maging masaya para sa ikapapanatag ko. Tatanggapin ko lahat ng kahihinatnan nito basta masunod ko lang ang puso ko. Hahamakin ko na ang lahat kahit sino pa yang taong haharang sa harapan ko.

Natigil lang ako sap ag-iisip ng mga bagay-bagay nang tumunog ang phone ko sa tawag ni Carl sa akin na agad kong sinagot.

“Yes Carl? Saan ka na?” untag ko rito.

“I’m here outside the building; your security won’t budge me in” agad na tugon nito.

Naging alerto na rin ang securities ng gusali kaya wala akong nagawa kung hindi ang magbihis at puntahan ito. Agad na siyang pinaglagpas ng mga security at pinatuloy ko siya penthouse namin. Naabutan ko si Rain na nasa kanyang kasuotan pang opisina na at handa na sanang pumasok ng makita niya kami.

Kita ko ang pandidilim ng mga tingin niya sa taong kasama ko ngayon.

“What’s this thefts’ son doing here?” nang gagalaiti niyang tanong sa akin habang dinuduro si Carl at tinitignan ng masama ni Rain.

Ama niya si Tito Alex na napagbintangang nagnanakaw ng mga shares ng kompanya at sariling kapatid ni Tito Brandon. Hindi ko maiwasan itanong kung bakit nagagawa na ang masahol na bagay na ito sa sarili niyang pamilya. Kaya hindi ko na rin sasantohin si Yonice dahil kusa ko siyang haharapin.

“You got it all wrong Rain… my Dad was never a theft. I know I could not defend him from your accusation but believe me; my Dad would never do such thing. We owe your family a lot” tugon ni Carl dito.

“He already did so better get your ass out of this building before I kick your butt out” nangangalit na sabi ni Rain dito.

“Stop it Rain, he’s telling the truth” sabat ko sa kanila na ako naman ngayon ang tinignan ng masama nito.

Nakikita ko na ang sarili ko mismo kung ano ang itsura pag galit ako at hindi ko gugustohin rin na mapuno ako sa galit ngayon.

Tumaas lang sa isang sulok ang kilay nito habang hindi inaalis ang masamang tingin niya sa amin ngayon. Kinuha ko na lang ang phone ko at pinakita kung ano yung na record ko kahapon pag-uwi ko dito sa penthouse. Nanlaki ang mata ni Rain sa nasaksihang kagagohan ng sarili kong amahin at rinig namin lahat ng masamang plano nito.

Halos hindi makapagsalita si Rain sa nalaman at ngayon ay balisa na habang si Carl naman ngayon ang napuno sa galit dahil sa ginawang kataksilan ng sarili niyang Tito.

“Napakatuso talaga ni Tito Bradon” hindi na napigilang mapuno sag alit ni Carl sa nalaman.

I know this is sudden at mismo ako nagulat nang makita ko sa sarili kong mga mata ang ginagawa nila pero hindi ko palalagpasin ito lalo na at nakasalalay ang pinundar na puhunan ni Daddy at Tito Jay ang kompanya na ito. Kami ang naatasan na mamalakad nito kaya responsibilidad namin ito ngayon.

Habang paulit-ulit na pinanuod ni Carl ang video ay tumayo si Rain at diretsong naglakad papunta sa pinto. Bago pa man ito makalabas ay agad ko na itong pinigilan.

“Pupunta ka sa kompanya? Delikado ngayon roon at baka ano pa ang gawin ni Papa sa’yo” pigil ko rito na ikinatigil niya.

“I can’t stay here doing nothing… the company is in great danger and this crises must end” tugon ni Rain sa akin.

Totoo na wala kaming magagawa rito dahil hindi namin alam ang ginagawa ni Papa kaya naisipan ko na rin na samahan si Rain para naman kung may mangyaring masama ay sabay namin itong haharapin.

“I go with you, that way it could be safer” saad ko rito.

“Ako na rin… tutulong ako basta mapalaya lang ang Daddy ko” dagdag ni Carl sa amin.

Gumawa muna kami ng plano sa gagawin naming pagpapatalsik kay Papa sa posisyon. Harap-harapang pinaalis ni Rain si Macy na kanyang tungkolin na mariin niyang tinanggi.

“Macy, I’m firing you now… take all your belonging and get out of this establishment” galit na sabi ni Rain sa kanyan sekretarya pero tumanggi pa rin ito.

“Your brother is making a mistake” sambit nito.

“Then how come you know that’s what I’m referring to, as the reason I fired you?” sabi ko rito na ikinasama ng tingin nito sa amin. Alam niyang naiipit na siya pero bilib ako sa katatagan niya. “Let’s just do it the easy way, Macy” dagdag ko rito.

“You have nothing left in this company even firing me you can’t stop us from owning this company.” Ngayon pinakita na nito ang totoong ugali nito. Hindi lang ako makapiniwala na nagagawa niya ito.

Bigla ay narinig ko ang paghampas ng desk nito na ikinagulat namin lahat. Ngayon ay nanlilisik na ang mga mata ni Rain na tinititigan si Macy.

“You two won’t get away with this… truth will prevail and you will get what you deserve. Better clean up your mess before I get you” halos hindi na rin ako makapaniwala sa pinapakitang galit ngayon ni Rain na ikinasindak ni Macy.

Sunod-sunod na paghinga ng malalim ni Rain dahil sa pagtitimpi niya sa galit. Naiintindihan ko kung saan niya ito hinuhugot at hindi ko siya masisisi. Ang dami ng problema pero hito siya nireresolba isa-isa ang lahat.

Hindi namin pinakuha ang mga papeles roon sa desk ni Macy baka may makuha kaming mga detalye sa mga pinagagawa nila. Hindi nabigo si Carl na halughogin ang mga papeles sa mesa nito at sa desktop pero hindi pa ito sapat na ibedensya.

HALOS isang linggo naming pinaghandaan ang mga posibilidad na mangyari at lahat ay nakaplanado na para sa gagawin naming diskosyon sa mga malisya sa kompanya. Mabuti na rin at nagbigay pa ng ibang detalye si Tito Alex sa amin at mga pinagagawa ni Papa sa kompanya pati na ang kabit niya. Kung kaya pala nagagawa nila ang mga illegal na gawain nila dahil kay Macy na madaling nililihis ang mga papeles kay Rain. Dahil sa pagtitiwala ng sobra ni Rain dito ay hindi na nito natitignan ang mga papeles kung kaya’t nawawala ang ibang transaksyon.

Pero habang ginagawa namin ang pagpaplano ay pansin ko ang parating pagkawala sa isip ni Rain. Yung kahit ilang beses ko na siyang tinatawag ay hindi niya agad ito naririnig o napapansin. Nagiging malalim ang pag-iisip nito, hindi ko mawari kung tungkol ba ito sa ginagawa namin ngayon o may iba pang dahilan ngunit nababahala ako at nalulungkot dahil sa dami ng kanyang iniisip ngayon.

Hanggang sa hindi ko na napigilang itanong ito sa kanya dahil bukas na namin ilalantad lahat ng baho ni Brandon.

“Rain, lately I saw you spacing out more often… is there something that bother you?” untag ko rito at sinamahan siya na uminom ng alak sa may stipa.

Tumingin lang ito saglit sa akin bago ibinalik ang tingin sa basong hawak na nilalaro nito saka na ito nagsalita.

“I’m just afraid that the longer I’m away from Lex, the more I’m afraid of losing him. Each time passes it felt like I’m not getting him back to me” sambit nito bago tinungga ang baso ng alak na kanyang hawak saka kumuha ng baso nagsalin sa dalawang baso.

Kinuha ko ito at dinamayan siya sa kanyang pangangamba. Ako rin man ay natatakot sa mga posibilidad na bunga ng ito pero hangad lang namin ang hustisya sa ginawang panloloko ni Bradon sa amin. Hindi ko rin siya masisisi kung nangangamba siya sa pagmamahal ni Lex sa kanya na baka isang araw mawawala ito.

“When I decided to make all my mistakes to be right and I give up, Lyle. I think I made the best choice for myself, yet the longer it was, I realize that I still love him… afraid of losing him I give up everything to be with him, still I didn’t know if it is the right thing to do when I ruined my own family” sabi ko rito na ikinatingin niya sa akin. “Still, it’s our decision whether to make that choice we made to be right or not and I chose it to be right and it was wrong either. Just always think what would make you feel happy, Rain”.

Ngayon ay nakatitig lamang siya sa bagong hawak niya at tulad ko ay napatitig rin ako sa kawalan sa aking sinabi. Saka mo lang mapagtanto ang lahat kung may mali o tama kang nagawa. Sarili mo man o sa ibang tao ay wala pa ring kasiguraduhan iyon. Maging masaya ka lang ay sapat na iyon na rason para maging tama ang desisyon mo. Makasarili man ay may masasaktan at masasaktan rin sa desisyon mo. Hindi naman lahat ng pagkakataon ay aayon ang lahat sa desisyon mo.

“Then I choose him for everything… just to be with him would make me feel contented and happy. I don’t want all what I have, I want to be with Lex now Neil” sabi nito.

Alam kong iyon ang sasabihin niya dahil nararamdaman ko ang pasakit niya. Ramdam ko ang pagmamahal ng kakambal ko kay Lex at gusto ko siyang maging masaya.

Kinabukasan ay nagpatawag si Rain ng urgent meeting para ipaalam na ililipat na sa pangalan ko ang lahat ng kanyang shares at sinang-ayunan ng Board of Directors. Kinuha kong sekretarya si Carl para ngayon mamonitor na namin lahat ng plano sa pagpapabagsak kay Brandon.

Agad na ring umalis si Rain at bumalik ng Pilipinas habang ako ay inaabala ang mga naiwan niyang gawain sa kanyang opisina.

Naglalakad kami ngayon ni Carl sa Lobby nang makasalubong namin si Bradon, pumalakpak pa ito.

“Good to see you here finally, Son” diin niya sa huling sinabi habang ako ay pinapanatag ang sarili ko’ng masuntok ang hukloban na ito.

“The pleasure is mine, Pa.” Ngiti kong tugon rito.

“I just want you to remember that your plan won’t work for me… just give me all you’ve got then” sabi ni sabay tapik sa braso ko.

Nakagat ko na lamang ang ibabang labi ko dahil gusto kong pigilan ang sarili na manggalaiti sa galit rito dahil hindi ko alam kung ano ang magagawa ko sa kanya mismo ngayon dito. Buti na lang andito si Carl na handang magpahinahon sa akin.

HAPON nang makatanggap ako ng international call galing kay Rain. Kahapon pa ito lumipad at ngayon lang napatawag sa akin.

“Yes, Rain?” tugon ko sa tawag niya.

“Neil, Lex’s Studio was for sale and he is not here anymore… his paintings are gone and I don’t know where to find him. Pleased help me bro… I don’t know how to live without him” dinig ko ang pagkabigo sa boses nito at pati ako ay nasasaktan para sa kanilang dalawa.

Thinking that Elex finally give up his love for my twin breaks me too. It’s like hurting us both but Lex finally surrenders his love because of pain. Partly, it was also my fault and I don’t want to feel the guilt but at least I need to do something for them.

“Don’t worry… I asked someone for help” I answered.

I know Lex won’t tell me everything happened and I know he would lie. He is good in keeping his own emotion than to bother someone. Selfless yet selfish when you know there could be someone to at least tell his grief.

Alam kong hindi sasabihin ngayon ni Lex kung nasaan siya ngayon pero isa lang ang naiisip kong makakatulong sa akin ngayon kung hindi ang nobyo ko. Pero nag-aalinlangan ako dahil halos isang linggo ko na siyang hindi nakakausap dahil pareho kaming abala.

Pero nilakasan ko ang loob ko dahil alam kong namimiss ko na rin siya.

“Lyle…” I said the moment he answered my call.

“You seem to be busy baby… what are you doing by now” walang pinagbago ang kanyang temper ng boses ay yung pag-aalala ko na magagalit ito ay nawala dahil sa malambing niyang boses.

“Office work… how about you?” tanong ko para man lang makamusta ko ito.

“Finishing all my requirements then I could finally be with you soon” biglang gumuhit sa mga labi ko ang isang ngiti sa kanyang sinabi at parati pa rin akong nawawalan ng salita rito. Hindi niya alam kung ano ang epekto niyon sa akin at sana mangyari na.

“At the right time” tugon ko rito.

“By the way, can you tell me where is Lex now? I saw his Studio was for sale” pagsisinungaling ko rito.

Wala akong sinabi sa kanya na andito ako sa States at pinalitan ngayon si Rain sa posisyon niya. Hindi ko lang maatim na sabihin sa kanya na gumagawa ako ng mga sariling desisyon ko para mapadali sa amin ang lahat kahit walang kasiguradohan. Hiling ko na lang sana na maging matagumpay ito.

Sinabi nga sa akin ni Lyle kung nasaan si Lex na agad kong pinaalam kay Rain.

MAS lalong naging mahirap sa akin ang lahat dahil minsan kinakailangan kong bumalik rin ng Pinas para sa mga naiwan kong trabaho sa iilang negosyong pinapahawak sa akin nila Lolo at Lola. Nagsisinungaling na rin ako sa mga magulang ko kung bakit kadalasan ay wala ako sa mansyon at parating umaalis papuntang New York hanggang isang araw nalaman din nila ang lahat at hindi ko na napigilang mangyari ang ito.

Sobrang galit sa akin ngayon ni Daddy at hindi niya maatim na ako ang nakahawak sa Shares nila. Pati si Rain ay hindi nakaiwas sa bagsik ni Daddy. Pero denepensahan ko silang lahat dahil kailangan nilang maging masaya. Kinakaya ko naman ang lahat pero kahit ganoon ay hindi makita ni Daddy ang paghihirap ko hanggang sa napuno na ako at hindi naiwasang magbitaw ng salita rito.

“Dad, you never showed me your support. You always see my mistake. I do everything but why do you always notice my shortcomings… I don’t deserve this, none of my effort are worth it to you!” singhal ko rito at huli na para bawiin iyon.

“Neil!-” saway sa akin ni Tito Jay pero isang sampal na ang dumapo sa aking mukha na tuloyan ng ikinadurog ng damdamin ko hanggang sa hindi ko na napigilang maiyak rito.

“You still blame me for everything…”

Huli kong sinabi bago ko sila iniwan sa aking opisina at nagmadaling umalis ng gusali. Pinaharurot ko ang sasakyan sa kung saan basta makalayo lang ako roon. Nakita ko na lang ang sarili sa tuktok ng isang burol. Dito ko binuhos lahat ng sakit ng nararamdaman ko sa pamamagitan ng pagsigaw ng aking isipan.

“Sana ako na lang yung nawala…”

mahinang sampit ko sa hangin.

Resentment. Hanggang ngayon hindi nawawala iyon sa amin, sa akin at sa mga tao sa paligid ko. Sana naman mawala na ito dahil ang hirap mamuhay na may sama ng loob. Kahit pilitin mo’ng maging maayos ang lahat kapag ang tao sa piligid mo hindi man lang maayos ay madadamay ka. Ang sakit at napakahirap ng ganito.

Natigil ako sa pag-iisip ng mga bagay-bagay nang tumunog ang phone ko, agad ko itong kinuha at tinignan. Si Tito Jay ang tumatawag ngayon.

“Neil, we’re here at the Penthouse. Wanna talk to you something” sabi ni Tito Jay at hindi man lang ako nakasagot man lang dahil sa pagtapos ng tawag nito.

Gusto ko pa sanang manatili muna at tignan ang papalubog na araw sa abot-tanaw ng aking nakikita. Pinagmasdan ko muna ito ng maigi at gustong ihalintalad rito ang aking nararamdaman. Na ang araw ay lumulubog at lahat ng nakikita ko ay maglalaho, tulad ng nararamdaman ko sana mawala na rin ito tulad ng paglubog ng araw.

Bubuksan ko n asana ang pinto ng aking sasakyan ng tumunog na naman ang phone ko kaya agad koi tong kinuha at tinignan. Parang lahat ng patalim na nakatarak sa dibdib ko naglaho nang makita ko ang pangalan niya, agad ko itong sinagot pero iba ang nadatnan ko sa dapat inaasahan ko sa kanya.

“How long you will keep all your plans before I know them Neil?” may tuno ng pagkabigo sa kanyang sinabi sa akin at yung inakalang kong sakit na dulot ng mga nangyari ay parang walang ikinatumbas sa sakit na nararamdaman ko ngayon sa sinabi ni Lyle. “Your Dad called me… he said he wanted us to stop this madness, that I should break up with you now”

Halos walang salita na lumabas sa aking bibig sa sinabi ni Lyle sa akin. Mas higit nag alit ang umusbong sa dibdib ko sa narinig ko sa kanya mula kay Daddy.

“I don’t know what he told you, just please don’t believe him…” walang ibang maisip ko na sasabihin sa kanya.

“Are you tired by now?” nagugulohan akong pinakinggan iyon sa kanya pero tinatagan ko ang sarili ko para hindi malugmok sa sakit na ihahatid ng pag-uusap namin ngayon.

“It doesn’t matter for me if I’m tired or not, just hearing you through the line it makes my mind at ease” pikit matang kong tugon sa kanya, pinipigilan ang mga luhang papatak rito.

“I’m glad to hear that…” sambit nito na sandaling huminto sa pagsasalita habang ako ay mataman na naghihintay sa kasunod nuon. “…but I don’t want to be a burden to you. Take your time. Goodbye”

Huling sinabi nito bago tinapos ang tawag. Yung dubling sakit na nararamdaman ko kanina nong nalaman niyang gumagawa ako ng paraan na hindi nagsasabi sa kanya ay masakit dahil alam ko na laban namin itong dalawa pero mas pinili ko mag-isa pero para akong pinatay ng tatlong beses nang marinig ko mismo sa kanya ang salitang paalam.

Hindi ko alam kung anong kahulogan at kung para saan pero hindi ko gustong malaman.

Sa muli kong pagtipa sa kanyang numero ay paulit-ulit ko siyang tinatawagan pero ni isang tawag ko ay hindi na nito sinagot. Wala ng mas masakit pa rito ang iwanan ka sa huli ng inyong laban. Yung inakala mong sasamahan ka niya sa kabila ng mga pansarili mong desisyon ay wala ng ikakatumbas na sakit.

Sa aking pagtangin ay ang muling pagtunog ng phone ko at sa pag-aakala na siya ito ay hindi ko na tinignan dahil sa mga luhang namumuo sa mga mata ko.

“Lyle…” sambit ko pero ibang boses ang narinig ko.

“Get here this instant” galit na sabi ni Daddy na ikinanginig ng kalamnan ko sag alit rito. Dama ko na ang panginginig ko sa galit sa taong walang ibang ginawa kung di makita ang kamalian ko.

“Dad, why?” pero kahit ganito ay hindi ko na nagawa pang magtaas ng boses rito.

May parte sa akin ang konsensya dahil kalahati sa akin ay parang nararapat sa akin ang lahat dahil hindi naman talaga ako naging mabuting anak. Aaminin ko na naging suwail ako at naiintindihan ko si Daddy. Inilagay ko na lang ang sarili ko sa kanya dahil may anak rin ako at hindi ko hahayaang mapunta kami rito.

“I made the right choice for you… love and responsibilities are both different. Both are compatible. He is your responsible and that’s because he is your love but there are other responsibilities and that, you don’t need love… Bring the company back and I will set all your burdens free…” sabi ni Daddy at hindi na akong umalma pa.

Totoo ang kanyang sinabi na may mga bagay na magkatugma at magkaakibat pero may ibang bagay na hindi kailangan ng isa. Pero kukunin ko yung tyansa na kanyang ibinibigay at pipiliin muna sandali ang mga responsibilidad ko kay Daddy. Mahal ko si Lyle at pinanghahawakan ko ang pagmamahal niya sa akin. Sana hindi lamang ito magmaliw.

Sa pagbukas ng pinto ko hindi ko sinadya tignan ang araw at sandali akong napatitig rito. Muling inisip ang sinabi ko n asana tulad ng paglubog ng araw ay mawawala din ang sakit na aking nararamdaman.

“Watching the sun as it sets… for another day will come for a new beginning and I hope it’s still us in the end.”

[Author’s Note:]

So, dito na pala nagtapos ang relasyon nina Neil at Lyle.

May mga responsibilidad talaga sa buhay na hindi minsan nakakayang pagsabayin ng ibang bagay. For me, love and study is a different responsibility but both can be deal at the same time. Kaso may mga times talaga na mas angat yung isa kung kaya’t kailangan rin nating ipagpaliban muna yung isa. This is what I feel and I don’t want you all to take it from me, just want to tell you my thoughts kasi nalilito ako as of now. Ang daming responsibilities na kailangan mong timbangin kung dapat ba munang unahin ito kaysa don sa isa.

Don’t take my word seriously and I’m not teaching here. In life kasi, kahit ilang advice ang ibato sa’yo ng mga mahahalagang tao sa buhay mo… none of those will help you but comfort does. Just make them feel na nariyan ka lang para sa kanila then everything will be okay as long they could feel the support and comfort.

P.S.: Lyle and Neil break up was decided when I was still writing “Pleasures in Madness” kasi yung totoong plot don is magkakabalikan sila but I will fell awful for Jellian talaga kasi siya yung main protagonist doon eh. So sa mga Fans ng Lyle and Neil jan sorry but this was all planned na.

Lovelots beh… wait for my another Author’s Note… still recovering pa ako sa Anxiety Attacks ko. J but I’m good now.

Chapter 100

Chapter 100

Elex’s POV

Umiikot na ang paningin ko at nalulunod na sa alak pero yung sakit na nararamdaan ko ay hindi parin nawawala, nii hindi pa rin humuhupa. Araw-araw sumasakit at sa bawat araw na lumilipas ay pabigat ng pabigat. Hindi nakakatulong ang gabi-gabi kong pagtungga ng alak at paglulugmok pero kahit papaano ay nalilihis ng ingay ng bar at mga kanta nito ang aking isipan.

Habang hawak ang baso na nasa eri ay sinasabay ko ang aking katawan sa pag-indayog ng tugtog. Hindi alintana ang mga tao sa paligid basta malibang ko lang ang sarili. Hindi ko lubos akalain na magiging ganito na ang buhay ko simula nong iwanan niya ako.

Kahit lango na ako sa alak ay hindi pa naman ako tuloyang nawawala sa huwisyo at nasa tamang kaisipan pa naman ako kaya nang may naramdaman akong kamay sa humawak sa bewang ko ay agad ko itong nilingon.

“You’re so pretty to be dancing alone… Mind if I join you?” nakangiti nitong sabi na halos abot na sa mga tenga nito.

Pero kahit papaano ay mukha naman siyang desinte tignan lalo na ang mga ngiti nitong talagang nakakalaglag ng pante kung marupok pa lamang ako. Kung hindi lang ako sawi ay baka tinalikuran ko na ito pero sobrang amo ng kanyang mukha at aaminin ko na napakagwapo niya. Hindi naman masamang makihalobelo kasi wala namang magagalit.

Iniisip ko pa lang iyong katotohanan na wala ng may pake sa kung ano ang ginagawa ko ay nakakadurog lamang ng damdamin. Mabuti ng sabayan ko na lamang itong nagyaya sa akin, hindi pa ako makakaramdam ng lungkot.

“Yes please” uttered to and quickly put my arms around his neck. We almost kissed but then again, who would bother if I kissed him?

“Hmm.. aggressive” sambit nito na ikinangisi niya.

“If you want, I can do more” sabi ko rito at daling tinungga ang baso ng alak ko para hindi ito masayang.

He complimented me of drinking it in one shot.

“Ohh… and wild” sabi nito na ikinangisi ko.

Akmang aabutin ko na siya ng halik nang bigla itong naudlot nong naramdaman kong tumunog ang phone ko. Wala akong nagawa kundi ang tignan ito sa inis dahil kanina pa ito tawag ng tawag. Si Jandi lang pala at Nico na walang humpay sa kakatawag sa akin.

“Boyfriend is calling?” mapanuyang sambit ng nasa nakanguso pa ng tignan ko.

“Don’t have one… now where are we?” untang ko rito na ikinangisi niya ulit.

“You are supposed to kiss me” hindi ko alam kung tinutukso niya ako pero magpapatiuna naman ako. All he needs to do is asked. Still that would be my cue.

“Yeah right…” agad ko ring tugon rito at muling pinulupot ang mga kamay ko sa kanyang leeg para sa isang malalim na halik. Ramdam ko ang kamay nito sa bewang ko para idiin ako sa makisig niyang katawan na talagang ikinaungol ko pa talaga.

Sa ilang araw na nagdaan ay parang ito yung sandali na humalik ako sa isang labi at sa isang estranhero pa. Wala na akong pakialam pa kung ano ang sasabihin ng mga nakakahita. Ginawa ko lang naman kung ano yung tingin nila sa akin. Wala nang mawawala.

Pero habang lumalalim ay mga halik ko sa kanya ay muling sumasagi sa isip ko ang isang mas pamilyar na mga labi na labis kong pinangungulilaan. Inaasam na muli sanang matikman. Hindi ito yon at ang sakit isipin na hindi ko na iyon malalasap pa.

Naramdaman ko na lamang ang pag-init ng aking mga mata at pilit ko iyong pinipigilan dahil ayaw ko ng umiyak pa ngunit sa huli hindi ko nagawa.

“I’m sorry…” sambit ko at agad ng humiwalay sa kanya na ikinagulat niya.

“Hey we’re just getting started” sabi niya at akmang hahalikan pa ako ng biglang may tumulak rito.

Napamura ito sa lakas ng pagkakatulak nito na ikinaresulta ng bagkakabagsak niya sa sahig na ikina-agaw ng pansin ng karamihan.

“What the heck man?!” mura nito.

“Let’s go Lex…” sabi ni Nico at agad akong hinila palayo sa nagkukumpulang mga tao.

Nang sabihin ni Nico ay rinig ko agad ang mga bulongan ng tao sa paligid. Alam ko kung anon gang mga inaakusa nila at ang sakit lang isipin iyon. Binigay ko na ang nais nila pero hindi pa rin sapat.

Agad na akong hinila ni Nico palayo sa mga nanunuyang mga mata sa akin. Patuloy lang kami sa pag paglalakad hanggang sa umabot kami sa tapat ng sasakyan ni Jandi.

“Get in…” may autoridad na sabi nito at wala na akong nagawa kung hindi ang sundin ito.

Naging tahimik ang buong byahe hanggang sa nakarating kami sa studio ko ay wala akong narinig pa na salita kina Jandi at Nico. Hindi tulad ng mga nagdaan ang sermon ang aabutin ko sa kanila kapag tatakasan ko sila para gumimik mag-isa.

Nang buksan ako ni Nico ng pintuan ay hindi ko na nagawa pang gumalaw dahil sobrang bigat na ng katawan ko at umiikiot na ang paningin ko. Bumibigat na rin ang talukap ko.Naramdaman ko na may bumuhat sa akin hanggang sa kuwarto ko at doon dahan-dahan akong inihiga na parang isang babasagin na bagay. Pero yung totoo lang ay wasak na wasak na ako.

“Are you mad at me?” tanong ko sa taong nasa tabi ko nang maramdaman kong inaayos niya akong humiga. Nakokonsensya ako para sa kanila dahil kailangan pa nilang abalahin ang mga sarili nila para sa walang kwenta na katulad ko.

NAGISING ako tanghaling tapat na dahil kita kong tirik na ang araw at maalinsangan na rin sa labas. Kahit kumikirot ang ulo dahil sa kalasingan ko kagabi ay pinilit kong bumangon. Napansin ko naman agad sa sarili ko na nakapantulog na ako. Hindi ko mahagilap sa isip ko na nagbihis ako pero huling alaala ko ay ang paglatag sa akin ni Nico sa aking higaan.

Pagbukas ko ng pintuan ay bumungad sa aking harapan si Nico na nakaupo sa munting lamesa ko na walang damit pang-itaas habang umiinom ng kape. Kapansin-pansin ang magandang hubog ng kanyang katawan na talaga namang kahuhumalingan ng karamihan.

Napansin niya akong nakatayo rito sa bukana ng pinto ng aking kuwarto at siya rin ay napatitig sa akin.

“Coffee?” yaya niya sa akin na ikinatango ko.

Agad itong tumayo at nanlaki ang mata ko nang makitang nakaboxer lang pala ito. Agad akong nailang sa tanawin kaya pinilit kong tumingin sa ibang direksyon dahil hindi ako sanay na makakita ng ibang lalaki na halos boxer na lamang ang takip sa katawan.

Nang iabot niya sa akin ang kape ay agad ko itong tinanggap at uminom na rin dito. Medyo matapang pero tama lang para sa kalasingan ko. Habang umiinom ako ay biglang sumagi sa isip ko ang isang bagay lalo na at naghihinala ako kung bakit ganito lang din ang suot ni Nico.

“Nico, huwag mo sanang masamain pero may nangyari ba sa atin?” untag ko rito dahil alam kong lango ako sa alak at naalala ko na kahit estranghero ay hinalikan ko na, paano pa kaya si Nico na parati kong kasama. Takot lang ako na baka sa sandaling ito ako na ang nagimplementa kung sakaling may nangyari sa amin. Ayaw ko lang na pagsisisihan ko ang ginagawa ko. Napaka-importante na tao ni Nicholo sa akin.

Nahihiya man akong tignan siya ay nagkalakas loob din ako para makita ang reaksyon niya na seryosong nakatingin sa akin. Sa huli ay binawi niya din ang tingin at napabuntong-hininga.

“Yan na ba ang iisipin mo sa akin matapos kitang iuwi gabi-gabi na lasing, Lex?” sabi nito na ikinahiya ko. Para akong nanliit sa sarili matapos kong makuha ang kasagotan niya. Alam ko’ng hindi siya ganoong tao, sadyang napapraning lang ako siguro na baka si Nico ay ginawan ko ng kahalayan.

“It’s not like that… I’m drunk and kissed a stranger, how come I not do it to you. I’m a waste, napakapatapon ko na tao… natatakot akong nagawan kita ng masama” paliwanag ko rito dahil ayaw kong masamain niya ang tinanong ko.

“Even if I want to ay matagal ko ng tinanggap na hanggang pagkakaibigan lang tayo Lex at nirerespeto kita bilang kaibigan ko… and as a friend, I don’t want to see you making your life miserable. Sana huli na ito Lex, I need to focus on my Licensure Exam pero parati akong nag-aalala sa’yo.” sambit nito na ikinalungkot ko.

“I’m sorry…” paghingi ko ng tawad sa mga pag-aakusa ko sa kanya. Alam kong walang kapatawaran ang pagbibintang ko sa kanya pero dahil alam kong tunay kong kaibigan si Nico ay dapat ipagpasalamat ko pa ang pag-aruga niya, pag-intindi sa akin at higit sa lahat ang pag-unawa niya. Sila ni Jandi at wala na akong mahihingi pa kundi ang magpasalamat dahil andito sila para sa akin.

Mas nahiya pa ako sa sarili ko nang ikuwento ni Nico ang nangyari na nagsusuka na ako sa buong kuwarto ko. Hindi na raw ako umabot sa banyo at nagsusuka raw ako sa daan patungo roon. Sobrang nakakahiya dahil kinailangan pa nila akong ayusan at pati si Nico ay nasukahan ko pala. Nakakahiya na talaga ako.

“By the way may ibibigay ako sa’yo mamaya pagkatapos ng review ko” sabi nito bago ito nagpaalam sa akin.

Minsan inisip ko rin kung bakit hindi ako nagkagusto kay Nico noon. May mga kamalian ang mga tao at alam kong hindi naging maganda ang unang impresyon ko sa kanya. Pero saka mo lang pala malalman ang totoong ugali ng tao kapag matagal mo na siyang nakasama.

Ngunit napagtanto ko rin na sa sobrang bait niya ay hindi ko deserve ang pagmamahal niya, alam kong ideal guy na siya pero may mga bagay talaga na hindi mo talaga maiisip sa iba. Hindi natuturan ang puso pero kaya mo itong turuan magmahal para sa isang tao. Pero sadyang masaklap kung iibigin mo siya dahil kailangan mo ring mag-isip para sa kinabukasan mo. Hindi isang gamit ang puso at hindi ito dapat basta-bastang iiwan lang. Masasaktan mo lang din siya kung hindi buo ang pagmamahal na ibibigay mo sa kanya.

Pagdaan ng isang linggo ay ibinalik na sa studio ko ang mga pinta sa Exhibit ko at iilan lang lang sa mga pinta ko ang naibenta. Malaki ang pagpapasalamat ko kay Mrs. Torelba sa pagtulong sa akin na kahit kaunting pinta ko ay naibenta niya sa kabila ng kalantaran na inaakusa sa akin ni Yonice.

“Nico I can’t have this” saad ko rito matapos niyang ibigay sa akin ang tseke na nakatala ang isang milyon na halaga.

“It’s the least I can do for you… hahanap na lang tayo ng sponsor sa school na itatayo mo, I’m sure someone would help us” tugon nito sa akin habang ako ay malungkot na tinignan ito.

“You sold your car just for the painting of Damian… Nico, your friendship is more important to me than this. You don’t need to do this” sabi ko rito.

“Just think that I give this para sa mga bata in that way you don’t need to bother anymore. Lex, nakikita lang kitang masaya ay napapanatag na ako kaya please… take it” sabi nito.

Talagang kailangan ko ang pera dahil ayaw kong umuwi ng bigo sa Esperanza na walang bitbit ni isang sentimo. Nangako ako sa kanila at ayaw kong mapako lamang ito. Nabigo na ako sa lahat ng bagay, sana naman ito ay maisakatuparan ko.

“You don’t know how much you making me so happy” buong puso kong ngiti sa kanya sa ginagawa niya para sa akin at sa mga bata sa aming nayon.

HININTAY na lamang namin ang pagturn-over ni Mrs. Torelba sa perang nalikom niya sa Exhibit at kahit ito ay nagbigay ng kaunting donasyon para sa ipapagawa na paaralan sa aming nayon.

“Thank you so much po Ma’am” pagpapasalamat ko rito.

“Just always remember that we are here for you… saka hindi pa naman naibibinta ang iba mo pang piece kaya aasahan mong may darating pa na donations” sabi nito sa akin.

Andito kami ngayon sa aking opisina para pag-usapan pa ang iilang detalye sa pagbenta rin ng studio. Si Mrs. Torelba na daw ang bahala roon at sa iilang painting na natitira ko. Nabuo na ang desisyon ko lisanin na ang lugar na ito at magsimula sa ibang lugar.

Hindi ko alam kung kailan ako makakaguhit muli ng mga makukulay na hugis at pigura pero alam ko sa puso ko na darating pa iyon. Iyon na lang kasi ang natitira ko para sa sarili. Sagad na ako sa lahat ng mga nangyayari at baka oras na rin para imulat ko ang sarili na ang sumpa sa pamilya namen ay kailan man ay hindi ko maiiwasan.

LINGGO ang lumipas ng nabuo sa desisyon ko ang magpahinga na sa nakakapagod na mundong ito. Sa pagsara ko ng pinto ng studio ko ay nilibot muna ng mata ko ito dahil dito ko rin binuhos lahat ng saya at sakit sa mga pinta ko. Nakakalungkot lang isipin na kailangan ko ng itong bitiwan.

“Tara na?” sabi ni Nico nang ikandado niya ang pinto. Ngumiti ako rito at tumango sabay na kaming nagtungo sa sasakyang nag-aabang sa amin.

“Mahaba-habang byahe ito” sambit ni Jandi dahil sa kanya kami sasakay pauwi at gusto niya daw bisitahin ang nayon ko.

“Sabi ko naman sa’yo na ako na magmaneho dahil medyo sanay na ako. Hindi mo pa alam ang daan roon at baka maaksidente tayo” mungkahi ni Nico habang ako ay nakatingin lamang sa labas at muling pinagmasdan ang studio.

“Minamaliit mo ba ang kakayahan ko?” pagtanggi ni Jandi rito.

“Hindi sa ganon pero… best racer kaya ’to. Tanong mo pa kay Lex” biglang rinig ko sa pangalan ko kaya nabaling agad ang tingin ko sa kanila.

“Ah pasensya na… ano ulit?” pag-uulit ko sa kanilang usapan dahil okupado pa ang isip ko sa mga bagay na iiwanan ko na rito sa Manila.

Pareho lang silang napatingin sa akin habang ako ay nagugulohan sa kanilang mga tingin sa akin.

“Ang sabi ko tara na” sabi ni Jandi sabay ngiti sa akin na sa huli ay ikinangiti ko na rin bago tumango rito. Sa huling sandali ay binigyan ko ng tingin ang studio bago tuloyang itong nawala sa aking paningin sa pagtahak namen sa daan pauwi.

Nililibang ang mga mata sa tanawin ng mga establisyemento sa syudad. Iniisip na hito na ang huling araw na makikita ko ang mga ito. Hanggang sa hindi ko namalayan na buong byahe ay nakatulog pala ako at si Nico na ngayon ang nagmamaneho ng sasakyan ni Jandi. Napansin naman ako ni Nico ng umayos ako ng upo.

“Malapit na tayo Lex…” sabi nito na ikinatango ko sabay balik sa labas ng bintana.

Nong una ay mga naglalakihang gusali ang nakikita ko sa bawat madadaan ko at ngayon ay malalaking kahoy at nakakabinging katahimikan ang naririnig ko sa paligid. Iba sa syudad at gusto ko na dito. Gusto ko ng ipagpahinga ang sarili ko sa lahat ng nangyari. Sisimulan ko ulit dito sa munting nayon na ito.

“TAMA lang ang pagdating niyo at kakasimula lang nila maghaponan” bungad sa amin ni Manang Loida na sinadya pa kami sa bukana ng Mansyon.

“Sige po salamat Manang Loida” tugon ko rito saka nito kami dinaluhan papunta ng hapag.

Andon na ang lahat at nong makita nila ako ay sobrang alala ang rumihistro sa kanilang mga mukha lalo na sila Mama at Papa. Siguro umabot na sa kanila ang balita tungkol sa mga pag-aakusa sa akin ni Yonice. Pero kahit ganon ay pinilit ko ang ngumiti at pinakita sa kanila na maayos na sa akin ang lahat.

“Magandang Gabi po Lola” pagmano ko kay Lola Esmeralda pati na rin sila Nico at Jandi rito.

“May panauhin ka pala… Loida pakidagdagan iyong plato sa mesa, hali kayo at saluhan niyo kami” sabi ni Lola sa mga kasama ko.

“Marami hong salamat sa pagyaya sa amin pero medyo nagutom rin po talaga ako sa byahe” ani ni Jandi na yumuko pa rito at napatawa ng bahagya sa kanyang sinabi sa Lola ko.

Lumapit muna ako kina Papa at Mama para mag mano saka ako umupo sa tabi nila pati na rin sila Nico at Jandi ay sumunod sa akin. Sa pag-upo nila ay agad silang inabala ng kasambahay habang si Jandi ay gulong-gulo na nakatingin sa akin dahil hindi niya siguro lubos akalain na mayroon pang desenting hapag tulad nito na pinagsisilbihan sa mesa.

Habang kumakain ay hindi ko maiwasang hindi mapatingin kay Lola dahil sa mga babala niya sa akin. Hindi ko muna inatubili ito kasi medyo mabigat pa rin ang kalooban ko sa kanya dahil sa pagsisiwalat niya sa akin ng katotohanan. Napaka makasarili sa kanya na pilit itago ang lahat ng katotohanan sa kabila ng mga nangyayayari. Pinilit na iniwasan ang mga mangyayari pero sadyang nakatadhana na rin ang lahat na magaganap. Masasaktan at masasaktan din ako sa huli.

Minsan inisip ko kung talagang totoo yung sumpa dahil nakita ko na at narasanan ko ito at napakasakit pala. Ngayon unti-unti ko ng tinanggap ang kapalaran ko at magpapasalamat kay Lola dahil sa pagbilin ng lahat ng mga pagpapaalala sa akin. Nagkulang din ako sa pag-intindi sa sitwasyon kaya hito na ang napuna ko sa sarili.

“KINIKITA mo pa rin sila sa kabila ng paalala ko sa’yo? Hindi ba’t sinabi ko na tantanan mo na sila at sa huli mabibigo ka lamang. Ngayon nadawit ka pa sa problema ng may asawa… hindi niyo na ba talaga lulubayan sa kahihiyan ang pamilya na’to?” biglang sabi ni Lola nang sadyain ko siya sa Aklatan para humingi ng tawad sa lahat.

“Pasensya na po kayo, hindi na po mauulit” sambit ko na halos mapiyok na ang boses ko.

Isang kamalian ko ay ang mapunta sa pamilya na ito at kung dapat ko danasin ang sumpa na ito sana nuon pa lang ay nakinig na ako. Pero bulag ang puso ko at bingi ang isipan ko sa taong akala ko tatayo sa tabi ko para ipaglaban ako ngunit tulad ng Lola Cassandra mabibigo lang ako sa huli. Ngunit sa kabila ng nangyari ay may kasalanan rin ako dahil dapat nakinig ako at hindi nagpatiuna sa sigaw ng puso ko ngunit hindi ko mapigilan lalo na at mahal na mahal ko siya.

“Minsan tuso ang pag-ibig, sasaktan ka nito…” sambit ni Lola na ikinatingin ko rito bago ito tumayo saka ako iniwan sa aking kinatatayuan habang binalikan ko lahat ng mapait na nangyari sa akin.

Kung tutuosin kaunti lang yung sandaling naging masaya ako, mabibilang lang din ito.

Naging tahimik na ang buong mansyon paglabas ko ng Aklatan. Umakyat na lamang ako sa taas para pumaroon sa aking silid nang mahagip ng mga mata ko ang hagdanan papunta sa ikatlong palapag. Wala sa isip na pumaroon at dinala ako ng mga paa ko sa tapat ng pinto ng dating Lolo Joaquin para muling tinignan ang kuwarto. Sa bawat sulok silid na may pinta nagsasaad ng lugar sa Esperanza ng dati ng pagmamahal nito kay Cassandra. Lahat ng pinta ay para sa iisang mukha ng babaing kanyang pinakamamahal.

Kasabay ng paglibot ng aking mga mata ay ang pagdako ko sa nakandadong pinto sa tabi ng larawan ni Esperanza. Sa muli kong pag-alala sa mga nakita ko rito ay tumindig muli ang balahibo ko. Kilabot at takot ay nararamdaman ko pa din sa pag-alala ng laman sa silid na ito.

Gusto ko na sanang lumisan ng biglang bumukas ang mga bintana sa ihip ng hangin at ang pagdami ng nakakalamig na simoy nito sa aking balat. Ang malamig na pakiramdam ng pagkasawi ko ay tulad ng hangin na ito sa humahalik sa aking balat.

“I miss him…” bigkas ko nang pumasok siya muli sa aking isipan nang muli kong naramdaman ang kirot sa damdamin ko.

Wala sa isip ko ang paglapit sa nakandadong pinto at inilagay ang huwaran nito.

“Tres, Cinco… Seis” numerong ng pahina ng huling sulat ni Joaquin kay Cassandra.

Sa pagbukas ng pinto ay muling lumandas sa aking mga mata ang luha dahil sa paghihinagpis. Sa bawat sulok ng silid, sa bawat dingding at espasyo nito ay mukha niya ang aking nakikita. Mga pinta nina Joaquin at Cassandra. Ang kapareho ng aming mga huwangis na pinagkaitan ng Tadhana na maging masaya sa piling ng isa’t-isa at tulad ko, mararanasan ko muli ito.

Sa dami na ng aming pinagdaanan, baka ngayon na yung tamang pagkakataon na tumigil dahil iniwan na niya ako. Araw-araw ko mang mararamdaman ang sakit at luluha sa bawat sandali ay wala na akong magagawa dahil wala na siya. Pagod na akong magtanong sa sarili kung bakit ba lumisan siya at gigising sa bawat umaga na ako’y mag-iisa. Hilingin ko man na bumalik na lang yung dati sa amin ni Rain pero ramdam ko nang hindi na ito para sa amin.

“Rain…” sambit ko sa kanyang pangalan nang sumagi ito sa aking isipan.

Hindi ko na napigilan ang sarili na muling maluha dahil kahit anong pilit ko na tanggapin na wala na sa amin ang lahat ay mahal na mahal ko pa rin siya. Kahit sumuko na siya ay patuloy pa ring sinasambit ng puso ko ang pangalan niya.

Dahan-dahan akong napaupo sa sahig habang pilit na tinatakpan ang bibig sa paghagulhol ng aking pag-iyak, ang sakit-sakit at durog na durog na ang puso, at ang munting pag-asa ko para sa amin ay naglaho na. Gusto ko siyang bumalik pero alam kong hindi na magiging tama pa. Bubuwagin lang din nila kami, ng Tadhana. Ipilit ko man ang lahat pero sagad na ang sakit ngunit gusto ko pa siyang mahalin.

“Hahayaan niyo na lang po ba akong masaktan? Ayaw niyo bang iparamdam sa akin ang pagmamahal? Pagod na ako pero mahal ko pa rin siya…” mahina kong sumbat habang tinitignan ang larawan sa aking harapan. “Ninanais niyo po bang danasin ko rin ang nasawi niyong pag-ibig? Nais niyo po ba akong masaktan ng paulit-ulit”

Sa muli kong paghagulhol ng iyak ay ang pagsambit ng isang pamilyar na boses ng aking pangalan.

“Lex…” mahinahon nitong sambit.

Napakagat ako ng ibabang labi dahil gusto kong pigilan ang sariling sumigaw dahil sa sakit. Pati boses niya ay naririnig ko na at ang sakit dahil alam kong nangungulila ako sa kanya. Nang may naramdaman akong mainit na kamay na humawak sa aking pisngi at dahan-dahan akong pinatingin sa taong tumawag sa akin.

Natigilan ako nang namasdan ko ang mukha niyang kay lapit sa akin. Mga matang lumuluha sa tapat ng aking mukha.

“Lex, I’m sorry” sambit nito na tuloyan ko ng ikinatigil dahil baka namamalikmata lang ako na makita siya ngayon mismo sa harapan ko. Pero nang abutin ko ang kanyang mukha ng mga kamay ko ay ang pagdama niya dito at paghalik sa palad ko.

“Kung panaginip ’to… sana hindi na ako magising para mahawakan ko ang mukha mo parati” sambit ko nang makita kong lumandas ang isang butil ng luha sa kanyang pisngi at kasabay non ay ang paghalik nito sa aking mga labi.

Halos magmura ang isip ko sa nalalasap ng aking mga labi sa isang pamilyar na mga halik. Nakakabaliw at ayaw ko ng tapusin ito. Na sana sa panaginip ko na ito sa kanya ay hindi na matatapos.

“Tell me if it is still a dream and I do more than this to make you feel it’s me, Lex” sambit nito na ikina-iling ko.

“Ayaw ko ng maniwala pero gusto kong managinip na lamang, napakamasalimuot ng realidad at baka mawala ka na naman sa akin” sabi ko rito nang muli niyang idampi ang mga labi niya sa akin. Ngayon ramdam ko ang pangungulila sa bawat kompas ng kanyang mga labi sa aking bibig. Nagsasaad ng hinagpis at lungkot ang kanyang mga halik.

“Now tell me, if I’m still a dream?” sabi nito habang pinagmamasdan ako direkta sa aking mga mata. Kahit madilim ang paligid at sinag lang ng buwan ang nagiging ilaw ko para mamasdan ang mukha niya ay sapat na iyon para maniwala akong andito siya ngayon sa harapan ko. Hinahalikan ako at pinapadama na andito siya.

Walang ni isang salita ang lumabas sa mga labi ko sa nararamdaman ng puso ko ngayon. Walang tamang salita ang makakapaliwanag sa nararamdaman ng damdamin ko ngayon.

“It’s me Lex” sabi ko rito nang bigla niya akong kargahin.

Nang masinagan ng ilaw ang kanyang mukha ay doon na ako naniwala na ang taong bitbit ako ngayon sa kanyang mga bisig ay ang taong matagal ko ng gustong makita at makapiling. Lumulundag ang puso ko sa saya pero andoon pa rin ang pag-aalala. Mga kaisipang nakakatakot na baka maganap.

“Paano ka nakarating rito? Paano mo nalaman na andito ako?” mga tanong ko sa kanya na hindi niya binigyan ng kasagotan bagkus ay pinagkatitigan lamang niya ako sabay halik sa aking nuo.

Naramdaman ko nag pagpihit ng seradora ng isang silid malapit sa dating kuwarto ng Lolo. Hindi ko maaninag kung anong silid ito pero ginagamit daw ang ikatlong palapag para sa mga panauhin. Kasabay ng pagsara niya sa pinto ay ang muli niyang paglakad malapit sa isang kama at doon niya ako dahan-dahang inihiga.

Hindi niya minsan inalis ang tingin sa akin at kita ko ang matinding pagsiklap ng init sa kanyang mga mata. Napalunok ako ng laway nang sinimulan niyang hubarin ang kanyang magarang kasuotan at isa-isang tinanggal ang botones ng kanyang polo. Mas lalong nanlaki ang aking mga mata nang masilayan ko muli ang napakagandang-hubog ng kanyang makisig na katawan. Perpektong inukit ng mga Griyego tulad ng kanilang mga iskultura paninigarudong kahuhumalingan ng lahat.

Pinagmamasdan ko pa lamang ang mga laman sa kanyang katawan ay inisip ko na nararapat ba ako para sambahin ang mga ito. Iniisip muli kung nararapat ba ako sa kanya. Isang perpektong nilalang na nakalaan sa isang maayang babae at hindi tulad ko.

Halos hindi ako makagalaw sa kanyang ginagawa hanggang sa dumampa siya sa aking harapan. Muli akong napalunok ng laway nang nasa tapat na mismo ng mukha ko ang napakaseryoso niyang mukha. Pinagkatitigan niya ako ng mabuti habang ako ay pilit na iniiwas ang kanyang mga tingin sa akin.

“Lex, I want you to look at me and tell me if I’m still a dream for you. Touch me everywhere you pleased to touch… I’m all yours and always be yours” sambit nito na ikinapikit ko.

Sobrang gandang pakinggan ng kanyang boses lalo na kung paano niya bigkasin ang bawat salita na kanyang sinasabi pero iniisip ko kug tama ba ito. Nalulungkot ko sa nasawi kong pag-ibig sa kanya pero dapat ba may mangyari sa amin para ipadama ang pagmamahal niya.

“Rain, gusto ko ng tumayo” sabi ko rito at nagsusumamo na sana man lang magpatiuna siya.

Mahal ko siya pero may mga bagay na hindi na talaga tama.

“Why? May bago na ba Lex?” biglang tanong niya kaya agad akong napatingin sa kanya.

Halos kapusan ako ng hininga ng magtama ang mga ilong naming dalawa at ilang pulgada na lang agwat ng mga labi namin sa isa’t-isa. Nanganatog ang kalamnan ko sa tunog ng kanyang paghinga. Sobrang bilis na ng tibok ng puso ko. Dama ko ang bigat niya nag pumatong siya sa aking pagkatapos niya akong ihiga.

“Please tell me Lex… may iba na ba sa puso mo?” muli niyang sambit sa akin at ngayon ay halos hindi na ako makagalaw nang makita ko siyang pinasadahan ang tingin ang buo kong mukha. Nag-aalab na mga tingin at nakakalusaw na mga titig niya muli sa aking mga labi . “Kusa akong aalis muli pero gusto kong marinig sa’yo na hindi mo na ako mahal” dagdag nito.

“Magsisinungaling ako sa sarili ko kung sasabihin ko na hindi na kita mahal…” hindi ko pa natapos ang sasabihin ko nang muli niyang inagking ang aking mga labi, kasabay nito ang muling pagpatak ng aking mga luha dahil sa naghahalong emosyon. Saya, lungkot at pangangamba.

Napakapusok at madiinan niya akong hinahalikan ngayon. Nakakabaliw at nawawalan ako ng lakas sa bawat dampi ng kanyang mga halik sa labi ko. Nawawala na ako sa isip dahil alam kong sobra ko siyang pinangungulilaan ng ganito. Pagmamahal niya ang hinahanap ng puso ko.

Naramdaman ko ang malalampas niya mga palad sa loob ng aking damit at sa bawat haplos ng kanyang mga kamay sa aking balat ay nagdudulot ng bolta-boltahing kuryente sa aking katawan. Kasabat nito ang pag-angat ng mga kasuotan ko at kasabay non ang paglalakbay ng kanyang halik sa aking kahubaran. Halos mapaungol ako ng bumaba ang kanyang mga halik at sinimsim ang aking leeg pababa sa aking dibdib. Iniiwanan ng marka ang bawat madadaanan ng kanyang mga labi na ikinaungol ko ng husto.

“Rain…” sambit ko sa kanya at mahigpit na kumapit sa kanyang buhok sa sarap na kanyang hatid.

“Yes?” agad niyang tugon sa akin at nag-angat ng tingin bago niya ako pinasadahan tingin ang kahubabaran ko. “You’re so soft and fair, Elexis Creer” dagdag nito bago niya ako muling hinalikan sa aking labi.

Nawawala na ako sa huwisyo hanggang sa naramdaman ko na lang ang mga kamay niya sa aking ibabang kasuotan na kanyang hinihubad. Nanginig ang katawan ko nang maramdaman ko ang malamig na hangin na dumampi sa aking balat.

“Still as beautiful as the day I lay my eyes on you Lex…” sambit nito at saglit na tumigil para muling pagmasdan ang kahubaran ko. Nahihiya ako sa ginagawa niya pero gustong-gusto ko ang mga titig niya sa akin . “…and nothing would ever compare you from anything not even someone, you’re irreplaceable. I’m sorry if I almost lost you, it won’t happen again” dagdag nito at sa sandaling ito ramdam ko ang pagsisisi niya.

Wala nang kasidlan ang saya na naramdaman ko sa kanyang sinabi. Sapat na iyon para patawarin ko siya dahil mahal na mahal ko siya at kapag mahal mo ang isang tao ay kaya mo itong patawarin dahil hindi ito makasarili at nagpapatawad ito.

Akon a ang muling humalik sa kanyang mga labi at marahan kong dinamdam ang kanyang mga halik. Hanggang sa walang pasabing sinisid ang kinaibuturan ko nang magbaba ang kanyang mga halik. Natakpan ko na lamang ang bibig sa malakas na ungol na gustong kumuwala rito sa kanyang ginagawa. Halos mawalan na ako ng bait at huwisyon nang damhin niya ako roon. Napapapikit ng mariin sa pagsundot nito at napapadaing sa kanyang ginagawa.

Napatingin naman ako sa kanya nang tumigil ito nang makita kong hinahalikan niya ang pagitan ko papunta sa taas ng aking hita habang tinitignan niya akong ginagawa ito. Sunod-sunod na lamang ang paglunok ko ng laway sa ginawa niya at nawala sa isip na mag-iisa na kaming dalawa.

“Ahh Rain…” daing ko nang maramdaman kong pinapasokan na ako habang siya ay nakatitig sa aking mga mata hindi inaalis ang tingin hanggang sa maramdaman ko na ang kabuoan niya.

Pareho kaming napadaing nang maipasok niya ang sarili ng buo sa looban ko. Ang init sa pakiramdam at napupuno muli ako. Ramdam ko ang katigasan nito at laki, pakiramdam ko punong-puno ako.

“You don’t know how you make me feel the heat everytime this happened, Lex. It’s like setting me on fire, and I love it… I love you, Elexis Creer” sambit nito bago siya nagsimulang umindayog sa aking pagitan.

Bawat ulos niya ay napapasigaw ako. Napapadaing sa bawat diin. Nawawala sa huwisyo kapag labi niya ang umaakin sa akin. Hindi lang siya ang nasisilaban sa bawat tagpuan na ito kundi ako rin. Nakakapanghina lalo na sa tuwing katawan niya ay ang nakikita na gumigiling sa akin pagitan. Napapakagat ng labi kung bakit ang isang perpektong nilalang na ito ay nawawala sa kanyang sarili sa tuwing nag-iisa ang aming mga katawan.

“Harder, Rain…” hindi ko na alam kung saan ko napulot ang salita na iyon pero iyon ang nais ko. Hindi naman niya ako binigo nang maramdaman ko pa ang madiinan niyang pagsulong.

Hindi ko na mawari kung ano ang nangyayari sa halo-halong saya at sarap na aking nababatid sa pagpapaligaya ni Rain sa aking katawan. Hanggang sa naramdaman ko ang pagbilis ng ritmo ng kanyang pagindayog at walang babala niyang pinuno ang aking looban ng kanyang pagmamahal sa akin. Hindi ako nakaramdam ng pandidiri kundi saya na tinanim niya muli sa akin ang kanyang pag-ibig.

PAGDILAT ko sa umaga ay mukha niya ang aking nakikita. Isang ngiti ang sumilay sa aking labi nang makita ko siya unang kaysa lahat ng bagat. Hindi isang panaginip ang lahat kagabi dahil hito siya sa aking tabi. Mahimbing na natutulog ang maamo nitong mukha.

Inabot ko ang kanyang pisngi para mahawakan ito at kasabay non ay ang paghawak niya agad rito at hinila ito para mahalikan.

“I didn’t sleep well kasi kailangan kitang bantayan… baka kasi pagdilat ko wala ka na sa tabi ko” sabi nito nang magdilat ito ng mata.

Nahabag ang puso ko nang sambitin niya iyon sa akin at sobrang saya ko dahil ngayon alam ko na takot na siyang mawala niya ako. Naging mahirap man sa amin ang lahat pero dama ko ang pagmamahal niya sa akin ay totoo. Minsan ka nang makakita ng taong takot mawala ka kaya kung nakita mo na, huwag mo ng hayaang bitawan pa. Nagkamali kami nuon sa isa’t-isa dahil sa pangangamba pero nakita ko na handa na siyang tumayo para sa akin kaya oras ko naman para ipadama sa kanya ang nararamdaman ko.

Lumapit ako sa kanya at binigyan siya ng isang halos sa labi na kanyang ikinangiti.

“Ano man ang mangyari, hindi kailan man magmamaliw ang pag-ibig ko sa’yo” sabi ko at siya naman ngayon ang humalik sa aking labi.

“Nangangako ako sa sandaling ito na kahit ano man ang mangyari, ay ikaw at ikaw lang ang una kong iintindihin, paniniwalaan at mamahalin. Nangangako ako na sa oras na ito na ikaw lang ang hihigit ng lahat sa akin. Mawala na ang mundo, huwag ka lang Lex” hindi ko na napigilang maluha sa kanyang sinabi dahil sa saya na aking nararamdaman. Na hito na siya nangangako para sa amin. Nangangako para sa kinabukasan.

“I love you, Christian Rain Saavedra” sambit ko sa kanya sabay halik nito sa aking noo.

“I love you even more… my Esperanza, My Elexis Hope”

Ending

Ending

Rain’s POV

Finally my mind was at peace and my heart is bliss to be with Lex at last. I can’t explain the joy and I won’t ever forget this very moment that he still accepts my love. To me my world is complete with him here in Esperanza. Though I need to make up some mind for those people doubted my love for him especially his parents.

Hindi pa rin kasi kumbensido ang mga magulang niya sa muling pagkakabalikan namin lalo na si Lola Esmeralda. Pag-aalinlangan ang nakikita ko sa kanilang mga tingin sa amin kaya araw-araw kong pinapakita sa kanila na tunay ang pagmamahal ko kay Lex. Hindi na ito kailanman magmamaliw.

Muli ko ring ibinalik ang dating buhay ko rito, yung pagsasaka sa mga taniman, pag-aani ng mga tanim at pagpapastol ng mga hayop. Sa tagal kong namalagi sa ibang bansa ay napagtanto ko na ito ang kulang sa akin. Nasa Esperanza ang buhay ko at ang taong gusto kong makasama panghabang-buhay. Wala na akong hihilingin pa kung hindi ang mamalagi dito sa Esperanza kasama si Lex.

NASA Purok Syete kami ngayon dahil dinala ako ni Lex sa himlayan ni Damian. Sa lugar kung saan napupuno ang lupa ng mga malarosas na bulaklak, iba’t-ibang kulay na nagsasaad ng bawat damdamin sa napaka istoriko na lugar na ito. Tagpuan at sekreto at huling himlayan ng mga nakaraan at ng kay Damian.

Nasa tapat kami ngayon ng isang libingan na tinubuan ng mga magagandang bulaklak ng Carnation.

“Dito namamarati nuon si Damian… dito naghihintay sa muli mong pagbalik at dito niya ako dinadala sa tuwing nalulungkot ako.” sambit ni Lex na ikinabagsak ng damdamin ko nang malaman kong halos isang taon na palang wala na si Damian. “Siya rin ang nagpakita sa napakagandang lugar na ito…sa atin, ang Harden ng mga bulaklak ng Carnation. Napakaganda ng lugar na nito para maging isang libingan ng mga malulungkot na nakaraan.”

Nasabi na sa akin ni Lex ang tungkol sa lugar na ito dahil sa mga tinagong pinta ng dating Lolo Joaquin. Tinago ni Lola Esmeralda para ibaon sa limot ang masalimuot na kagahapon ng nayon na ito. Mga nakaraan na nagdulot ng malaking kalungkotan sa Esperanza.

“Hindi ko alam na siya rin pala ay lubha kong nasaktan sa pag-alis ko.” sambit ko na hindi na napigilang pumatak ang luha dahil sa sama ng loob ko para sa sarili ko, sa taong pinakamamahal ko at kay Damian. “Pasensya ka na kaibigan…” mahina ko ngayong sabi dahil pinipigilan ko ang sariling boses na magtangis ng hinagpis.

“Sa totoo lang yung pinta na Damian ay ginawa ko para sa pag-alala ko sa inyong dalawa. Ang totoong pamagat non ay ‘The Lost’ hindi dahil sa nawala yung paksa ng pinta kung hindi sa nawala ko kayong dalawa.” Sambit nito na muling lumuha.

Agad ko siyang kinulong sa aking mga yakap at pinatahan sa aking bisig. Matinding pasakit ang naramdaman niya nuong nagkawalay kaming dalawa kaya gagawin ko ang lahat upang maging huli na ang mga pasakit na ito. Huling luha na papatak sa mga inosente niyang mga mata.

NAUPO si Lex malapit sa bangin sa tabi ng malaking puno ng puno ng pino habang ako ay nakahimlay ang ulo ko sa kanyang hita at pareho naming tinignan ang naggagandahan at nagtataasang mga berding bukid na aming nakikita.

Naisip ko bigla kung ito rin ba ang nakikita nuon nina Cassandra at Joaquin, ang napakagandang tanawin na ito. Pero ang mas bumagabag sa akin ay kung tulad rin ba nila ang magiging kahihinatnan namin ni Lex. Nasaad na ng mga nakaraan ang mga pag-ibig na hindi nabigyan ng pagkakataon, pagmamahalan na sa huli ay nauuwi sa trahedya at pagkabigo ng kanilang pag-ibig. Tulad rin ba nila ang kahihitnan namin ni Lex dahil sinaad na sa mga pinta ang magiging kinabukasan naming dalawa.

Napaangat ako ng tingin habang pinagmamasdan ko ang kanyang mukha na nakatingin sa malayo. Kumabog bigla ang puso ko sa pangamba. Nasagad na ako sa hamon ng Tadhana at sana man lang si Lex ay hindi ko tuloyan mawala na. Hindi ko na alam kung anong klasing sakit muli ang mararanasan ko.

Hindi ko namalayan na matagal ko siyang tinitigan at ngayon ay siya naman ang nakatingin sa akin na may katanongan sa kanyang mga mata.

“Bakit?” tanong niya nang bumangon ako sa aking pagkakahiga sa kanyang hita.

Saglit ko siyang tinitigan at sandaling pumikit para kumuha ng lakas ng loob na itanong ito sa kanya.

“Sa sandali bang muli tayong pagbuwagin, mananatili pa rin ba ang pagmamahal mo para sa akin, Lex?” aking katanongan sa kanyang ngayon na ikinaiba ng ekspresyon ng kanyang mukha. Pagtataka at lungkot. Tinitignan ko pa lang siyang ganito ay nasasaktan na ako, paano pa kaya kung mangyayari pa kinakatakot ko.

Mahal na mahal ko siya at ramdam ko na ganon rin siya sa akin. Pareho ang pag-ibig na aming nararamdaman sa isa’t-isa ngunit hindi namin hawak ang aming kinabukasan at ang mga mangyayari pa pero sana man lang hindi magmaliw kailaman ang pag-ibig niya.

“Bakit mo na iisip yan?” balik niyang tanong sa akin na tuloyang ikinasikip ng dibdib ko sa sakit para rito. Hindi na inisip ang sarili at tanging hangad na lamang ang kasiyahan niya kaya hindi ko alam kung makakaya ko bang sabihin ito sa kanya.

“Hindi ako naniniwala sa sumpa ng pamilya ngunit nangangamba ako dahil ilang beses na rin tayong binuwag ng Tadhana. Natatakot lang ako na tulad nina Cassandra at Joaquin ay sukuan din natin ang isa’t-isa. Natatakot akong mawala ka kapag maisip mo na sagad na ang lahat para sa ating dalawa” sabi ko sa kanya at pilit na iniiwas ang tingin ko sa kanya.

Ilang beses na rin iyong mga sandali na pilit kaming nilalayo sa isa’t-isa. Nakakapangamba dahil takot na akong masaktan si Lex dahil hindi ko kakayanin kapag nakikita ko siyang marurugmok sa kalungkotan.

“Walang kasiguraduhan ang kinabukasan, Rain… pero isa lang ang sigurado ako at iyon ang pagmamahal ko sa’yo. Nagkawalay man muli pero hito pa rin tayo, bumabalik sa piling ng isa’t-isa kaya hindi ako mangangamba kung pilit nila tayong ilayo… basta alam kong mahal mo ako, sapat na iyon na dahilan para mapanatag ako” sabi nito na nakatitig lamang sa kanya buong oras. Saka lang akong kumilos ng nakakita ako ng isang butil ng luha na papatak sa kanyang mata. Agad ko itong pinahid paalis at kasabay non ang paghalik ko rito.

Sobrang saya ang aking nadarama dahil sa pareho ang binubulong ng aming damdamin para sa isa’t-isa. Sapat na ito para maalis ang aking pangamba at mapanatag ang aking damdamin.

NAHIGA lang kami sa lilim ng malaking puno ng puno ng pino habang si Lex ay hiniga ang ulo sa aking dibdib. Ang nakapikit niyang mga mata at maamong mukha ay nakabaling sa akin para pagsawaan kong pagmasdan. Sa kaisipang iyon ay imposibling magsawa ako sa pagtitig sa kanyang mukha, hindi ko ito pagsasawaan pagmasdan ang magandang hubog ng kanyang maninipis at mapupulang labi na parati kong kinabaliwan sa tuwing malalasap ko ito. Matangos na ilong at mahahabang pilik mata. Tunay na wangis siya ni Esperanza pero si Elex ito, isang katulad ko na kasarian na inibig ko. Mga pantay na porselanang balat na kikinang sa tuwing natatamaan ng sikat ng araw. Talagang siya ang basihan ko ng tunay na kagandahan. Hindi ko kailan man naramdaman ang damdamin na ito kanino man at siya lang ang nagpapatibok ng puso ko sa simula pa lang.

Sa dami ng pinagdaan naming dalawa ay masasabi ko na matibay na kami ngayon. Marami pa kaming pagdadaanan pero alam kong kasama ko siya sa lahat ng laban. Araw-araw kong ipagpapasalamat na minahal niya ako dahil sa kanya na napapanatag ang aking puso. Alam ng puong Maykapal na hindi ko intensyon ang saktan siya pero araw-araw ko yung hihingin ng kapatawaran dahil ganoon ko siya kamahal. Mawala na sa akin ang lahat ng yaman o karangyaan ngunit hindi ko siya ipagpapalit sa anumang mamahaling bagay.

“Baka malusaw ako pag di mo’ko tinantanan ng titig” sabi nito habang nakapikit pa rin ang mga mata. Pareho kaming napangiti sa kanyang sinabi kaya abot langit na lamang ang aking saya nang makita ko ang mga ngiti niya. Mas lalo siyang gumaganda lalo na nang makita ko ang kabuuan ng pagkatao niya sa mga kulay ng mata niya. Nakakabighani.

“Ako yung nalulusaw sa tuwing magkalapit tayo tulad nito. Nasa malapit ka lang ay parang gusto na kitang sunggaban at lapain. Para akong uhaw na uhaw na tigre sa tuwing napakalapit mo sa katawan ko” sabi ko na ikinabangon siya mula sa pagkakahiga sa aking katawan saka binigyan ako ng isang malakas na sapak sa braso.

“Mr. Saavedra… binalikan mo ba ulit ako para malapa mo?” diretso niyang tanong sa akin na ikinangiti ko rito. Nagiging pilyo na ata ang mahal ko.

“Paano kung sasabihin ko na higit pa roon ang gusto ko?” sabi ko rito na pinanliitan pa ako ng tingin saka nito tinaas ang isang kilay.

“At tulad ng ano?” untag nito sa akin.

“Maging asawa ko” sabi ko rito na ikinatigil niya at gulat na napatitig sa akin. Hindi ko halos maisip ang kanyang naging reaksyon sa sinabi ko pero hindi matumbasan ng anong halaga ang reaksyon nito. “Gusto kong matali ka na sa’kin Lex… lahat lahat ng akin ay iyo at ikaw ay mananatili na sa tabi ko” sambit ko rito habang siyang ay hindi pa rin makapaniwala sa mga sinasabi ko.

Alam kong masyado lang akong nagmamadali pero gusto ko lang na masiguro na kahit anong mangyari ay nakatali na siya sa akin. Gusto ko na ang taong nasa harap ko ang makikita ko sa pagtanda ko. Sa hirap at ginahawa ng buhay nais kong nasa tabi ko siya. Ano pang pagsubok basta alam kong andito lang siya ay kaya ko itong harapin at lagpasan basta nasa tabi ko na siya.

“Hindi kita minamadali pero sana pag-isipan mo Lex… ayaw na kitang mawalay pa” muli kong sambit sa kanya sa kanyang hindi pag imik sa nangyayari. “Lex?” muli kong tawag sa kanya nang makita kong nag-iisip siya ng malalim sa aking sinabi. Masyado ko lang ata siyang nabigla.

“Parang ang bilis naman-” agad ko siyang pinutol.

“Hindi kita minamadali pero sana makuha ko ang sagot sa’yo… payagan mo na sana akong maging parte na ng buhay mo Lex” sabi ko sabay hawak sa kanyang pisngi para makuha ko ang pansin niya. “Pakiusap…” dagdag ko na ikinatingin niya direkta sa mga mata ko at doon ko pinalasap sa kanya na totoo ako sa mga sinasabi ko sa paghalik sa kanyang mga labi na malugod niya tinugunan.

Kahit sa ganitong simpling paghalik niya ay nawawala na ako sa katinuan, yung gusto kong malasap pa ang init na kanyang dinudulot sa akin. Malasahan ang pagmamahal niya.

Dahan-dahan ko siyang inihiga sa harden ng mga carnation. Kakaibang pakiramdam ang namuo sa akin habang hinahalikan ko si Lex habang nakahiga ito sa mga bulaklak ng carnation. Para may dating pakiramdam ang umusbong sa dibdib ko at nong idilat ko ang kanyang mga mata ay ang kanyang napakagandang mukha aking nakikita. Habang pikit ang kanyang mga mata ay isang dating pakiramdam ang umusbong sa katauhan ko na parang nangyari na ito at napakasarap sa pakiramdam. Para bang sobra ko siyang pinangungulilaan, dahil ito sa pagkawalay namin ng matagal kaya ganito ko na lang siya gustong mahalikan.

Nang maghiwalay ang aming mga labi para kumapa ng hininga ay namasdan ko ang kanyang mukha at sobrang ligaya na lamang ang naramdaman ko nang ngumiti siya sa akin.

“Pumapayag na ako Rain… handa kong itali ang pag-ibig ko sa’yo” muli ko siyang hinalikan sa sobrang saya na nararamdaman ko nang sabihin niya iyon sa akin. Ang taong kinaasam kong maging katumbas ng buhay ko ay pumapayag na mag-isa an gaming pagmamahalan.

DALI kaming bumaba ng bukid sakay kay Marcos, ang puting kabayo ng Troy. Pansamantala kasi itong nasa syudad at kumukuha ng kanyang Doctorate sa Agrikultura dahil balak nitong palaguin ang Esperanza. Nalaman ko din kay Lex na nagpapatayo siya ng paaralan para sa mga bata dito at sa kalapit na mga nayon para makapag-aral ang mga ito. Tunay siyang biyaya ng langit sa kabaitan kaya sinusuportahan ko rin siya rito.

Palapit na kami ng mansyon nang makita namin ang pagpapalit ng ilaw na pula at asul at mga nagdadamihang Patrol Car sa loob ng bakuran ng mansyon. May hindi ako magandang kutob rito pero tinatagan ko ang sarili para pumasok sa loob ng mansyon.

Nagulat ako nang makita ko si Yonice sa bukana ng balkunahe ng mansyon. Nakahalukipkip ito at inaabangan ata ang pagdating namin.

“Finally you showed up… Arrest that homewrecker” duro nito kay Elexis nang may mga autoridad na agad lumapit sa kanya at pinababa siya sa pagkakasakay sa kabayo.

“Ano ’to Yonice?” nagpupumiglas na tanong habang nakangisi lamang itong tinignan kaming ginigipit nito.

Hindi ko inasahan na darating pa ang araw na ito na totohanin ni Yonice ang kanyang pinangakong ipapakulong si Lex. Akala ko matatapos na ang lahat at magiging masaya na kami ni Elex pero may mga problema pa pala kaming hindi natatapos.

“Adultery and concubinage case… told you, I’m going to make all your life miserable!” singal niya at biglang nilapitan si Lex at walang laban na sinapal.

Halos tumingin na sa ibang direksyon si Lex sa lakas ng pagkakasampal ni Yonice at wala man lang itong laban sa ginagawa nito.

“Maghunos-dili po muna tayo Ma’am” awat ng mga pulis rito.

Nandilim na ang paningin ko sa mga nangyayari at walang pasabing hinablot si Yonice at hinawakan sa magkabilang braso para mapagsabihan.

“Anong karapatan mong pagbuhatan siya ng kamay, Yonice! Huwag mong hintayin mapuno ako sa’yo!” hindi ko na rin napigilan ang sariling mahigitan ito at wala sa isip na masigawan dahil sa galit.

“He deserves this! Ang makulong sa kasalanang ginawa niya sa pamilya ko at sa nararamdaman ko” nangingiyak nitong sambit sa akin na kamuntikan ko ng ikinawala sa sarili ko. Nasagad na niya ako pero ayaw kong kalimutan na ina siya ng pamangkin ko. Alam kong nawalan siya ng asawa pero may ibang dahilan ang lahat, gustong-gusto kong sabihin sa kanya ang katotohanan pero ayaw kong magkagulo pa ang lahat. “And I deserve more than him, Rain… please love me this time” dagdag nito na tuloyang ikinaguho ng lahat sa akin.

Ayaw ko ng magkasakitan pa ang lahat ngunit ayaw kong mas masaktan si Lex dahil lang sa tinatakpan niya ang katotohanan.

“Please love me this time Rain…” muling sambit ni Yonice sa akin at wala na akong nagawa nang yakapin niya ako.

Mas nakakapanlumo ito dahil alam kong nakikita kami ni Lex.

Saka lang ako nabalik sa nangyayari nang makita ko si Lex na nakatingin ngayon sa amin ni Yonice. Pawang sakit at hinagpis ang makikita sa kanya mga mata ngayon.

“Lex…” sambit ko nang makita ko na ring siyang umiiyak kaya agad kong inilayo si Yonice sa akin para lapitan nang sinubukan akong abutan ng halik ni Yonice. Agad ko itong pinigilan at lalapitan sana si Lex pero siya namang pagtalikod niya sa’kin sa nangyari sa amin ni yonice at paghiling pa nito na arestohin siya.

“Teka lang sandali” pigil ko sa mga autoridad nang ipasok sana siya sa sasakyan nga mga ito. “Lex please we will get through from this, and it’s not what you think… I’m sorry pero hindi mapigilan si Yonice, natatakot lang ako para sa pamangkin ko” sabi ko rito nang hinayaan ng autoridad na makapagusap kami.

Ngunit isang tango lamang ang kanyang naging tugon sa sinabi ko bago siya kusang pumasok sa loob ng sasakyan. Para akong binagsakan ng lupa ng langit sa tindi ng sakit na aking nararamdaman ngayon. Kung bakit ba may mga bagay na hindi ko kayang ipaglaban. Akala ko matapang na ako pero isa pala akong duwag. Natatakot sa mga bagay na ayaw kong mangyari sa pamilyang ito. Wala pa akong nakukuhang impormasyon kay Neil sa mga nangyayari sa New York sa kompanya namin kaya ang hirap magdesisyon ngayon.

Agad akong tumakbo sa loob ng mansyon para kumuha ng kasuotan at hindi ako nakatakas sa mga tingin sa akin ngayon ng mga tao dahil sa kagulohan.

“Rain, huwag mong pababayaan ang anak ko” nangingiyak na sambit ni Tita Cheska nang daanan ko sila sa may salas.

Tango lang ang naging tugon ko sa kanya dahil nagmamadali ako ngayon para makahabol sa kung saan nila dadalhin si Lex. Wala akong sinayang na sandali at agad pinaharurot ang aking sasakyan para man lang mahabol sila at hindi naman ako nabigo nang abutan ko sila na tinatahak ang daan papuntang lungsod ng Manila.

Habang nasa daan ay at tudo ang pagtawag ko kay Neil, siya lang ang makakaresolba ng lahat ng ito pero ni isang sagot sa tawag ko ay hindi niya tinugonan. Habang palapit kami ng Manila ay mas nagiging balisa ako. Iniisip kung ano ang maaaring gagawin ko hanggang sa wala na akong ibang maisip kundi ang mga magulang ko. Sila na lang ang makakatulong sa amin ngayon at sana man lang matulongan nila ako.

“Dad…” tawag ko kina Papa at Dad nang sabihin ng kasambahay na andito sila sa Gazebo ng harden ni Lola.

Gulat silang pareho nang makita ako pero hindi na ako nag-aksaya ng oras para rito dahil sa pagkabalisa ko sa kalagayan ni Lex.

“Dad I have something to confess” sabi ko sa kanila na parehong ikinatingin nila sa isa’t isa.

Kinuwento ko ang nangyaring pagpapatalsik sa akin sa kompanya bilang CEO dahil sa ginawa ni Tito Bradon. Inamin ko na nawala ako sa pukos kung kaya nahayaan ko iyong mangyari. Ginawa ko ang lahat pero wala din akong nagawa hanggang si Neil ang nakadiskubre ng lahat. Nagtulongan kaming pabagsakin ni Tito pero nagiging balisa at lito ako habang pinoproseso namin ang lahat. Ang dami kong iniisip sa pamilya, sa trabaho at sa taong pinakamamahal ko. Inamin ko sa kanila na naging kami ni Lex nong hindi pa nila ako nahanap at isang malaking kasinungalingan ang pinagtakpan ni Lola Esme para pagbuwagin kami. Inamin ko lahat ng mga nangyari nitong nagdaang mga taon at kung bakit ngayon nakulong si Lex dahil sa maling impormasyong nakuha ni Yonice.

“Now Brandon is taking my company? How ruthless that bastard! How come he did these to us?” dismayadong sabi ni Papa na hindi makapaniwala sa isiniwalat ko sa kanila.

“No, how come you let this happened Rain? If you hadn’t been careless none of these would happened in the first place” galit na sabi ni Daddy.

Totoo na naging pabaya ako at hinayaan kong pagsamantalahan nila ang mga sandali na lito at tolero ang isipan ko. Hindi ko sila masisisi dahil naging pabaya ako.

“Now Ken stop that… Rain didn’t mean it to happened” pagdepensa ni Papa sa akin na kahit papaano ikinaramdam ko ng kaginhawaan pero pinutol ito ni Daddy sa sasabihin pa.

“Kaya hindi nagiging matino itong mga anak mo dahil parati mo silang kinukonsenti… punahin mo naman sila minsan Jay” dismayadong saad ni Daddy kay Papa sa muling ikinasama ng loob ko para sa sarili ko.

Bumaling ang tingin ni Daddy sa akin at masama pa rin niya akong tinignan.

“Ano na lang ang sasabihin ng mga kamag-anak ng mga Saavedra sa atin kapag nalaman nila ito.” Sabi ni Daddy.

“Now you stop that Ken… They have nothing to do with these family, we go back to New York and fix this” sambit ni Papa kay Daddy na ikina

Sabihin man nila na suwerte kami dahil sa naging parte kami sa pamilya na ito pero hindi alam ng lahat na hindi perpekto ito. Nakatago lamang ang katotohanan na nakasaad sa papeles na magkapatid sila Daddy at Papa pero sa nakakailan na nakakaalam ay magkasintahan silang tunay. Tinago nila Lolo at Lola para maiwasan ang masamang sasabihin ng mga tao. Pinalabas na ampon kami pero yung totoo ay hindi naman. Nakakasakal minsan pero ito ang katotohanan ay nangangamba pa rin si Daddy para sa amin.

“Pero paano po si Lex? I can’t leave him here facing this allegation all alone. I must stay here at least get me a lawyer Pa.” pakiusap ko sa kanila na ikinailing ni Daddy.

“As long as we get to rid of Brandon then you can be on your own” saad ni Daddy sa akin.

“No, hindi ko iiwanan si Lex sa laban na ito. He’s been through a lot lately even since then, this time I will not leave him again. So please Dad help me… pinapangako ko sa kanya na hindi ko na siya iiwan kaya pakiusap po sa inyo tulongan niyo po kami” hindi na ako nakarinig ng salita pa kay Daddy nang talikuran niya ako.

Sobra akong narugmog sa sakit dahil sa ginawa ni Daddy. Kaya pala minsan malayo ang loob ni Neil sa kanya dahil sa ganitong trato niya minsan. Hindi ko naman siya masisisi dahil maraming bagay ang nakaakibat sa kanyang balikat. Mga matang hinihintay na magkamali siya at higit sa lahat ay ang mga responsibilidad niya sa pamilya. Pinili nito maging bato sa harap ng maraming tao para ipakita na matatagsiya pero yung totoo ay alam na namin ni Neil ang katotohanang hindi niya kaya ang mga res

Nasa kotse na ako at paandarin na sana ito ng makatanggap ako ng tawag kay Papa.

“I called your Dad’s Attorney and said he will set consultation later… We will be flying this afternoon, your Dadd will be expecting you in the airport.” Sabi ni Papa sa akin na ikinasilay ng ngiti sa aking mga labi.

“As soon as maayos ko po ito lahat ay sususnod ako sa inyo sa New York” tugon ko rito.

“Okay, hindi ka na namin hihintayin mamaya sa airport but sumunod ka” dagdag ni Papa na ikinasang-ayon ko dahil sa hiling ito ni Daddy.

Sadyang hindi lang pinapakita ni Daddy ang emosyon niya pero sa kinaibuturan ng damdamin niya ay pinapahalagahan niya kami.

AGAD kong tinawagan ang nasabing abogado na makakatulong sa amin ni Lex at sumang-ayon ito na makipagkita sa presento kung saan siya ikinulong. Iniisip ko pa lang na ang inosenting tulad niya ay mapipiit roon ay hindi ko na kaya, paano pa kung makita ko siya roon.

Hinintay ko muna ang pagdating ng abogado bago ko siya ipinaharap kay Lex. Hindi ko na siya halos matignan sa kanyang ayus na nakapusas ang mga kamay at nakadamit ng mag inmates rito. Pero halos madurog ako nang makita ko ang mga mata niyang mapupungay na kagagaling lang sap ag-iyak. Medyo may dungis na rin siya at nababahala ako sa kanyang ayos. Ayaw kong isipin na pinapahirapan siya ng mga kasamahan niya pero iniisip ko pa lang iyon ay gusto ko ng sumabog at pagsusuntokin ang mga tarantadong iyon.

“This could be a very hard situation but I will see what I can do for you. Masyadong mabigat ang mga kasong ipinatong sa’yo and they have quite evidence.” sabi ng abogado sa amin ngayon ni Lex.

“It was really a misunderstanding Attorney… he was just accuse by my sister-in-law that his been with my twin that particular moment. It’s hard to explain the details but you get my point right?” saad ko rito.

“You said your twin?” tanong nito na ikinatango ko na siya namang pinag-isipan ng mabuti. “I have an idea Mr. Saavedra but I need your twin’s help”

Medyo mahihirapan ako sa sinaad niya pero maaari namin itong gamitin.

“Lex…” tawag ko sa kanya na ikinatigil niya sa pagpasok sa silda.

Tanging malulungkot na tingin lang ang kanyang pinapakita sa akin at sobrang hirap na sa sitwasyon namin ito. Kung bakit ba kasi nangyari ito lahat.

“I promise I will get you out…” sabi ko na ikinatango niya saka ngumiti saglit bago siya tumalikod.

Gusto kong sabunutan ang sarili sa nangyayari sa kanya. Hinihiling na sana ako na lang yung nasa posisyon niya. Hindi siya nararapat dito dahil lang sa gusto niyang protektahan ang ibang tao. Paano naman siya? Gusto ko siyang protektahan parati at ngayon nabigo ako pero ginagawa ko naman ang lahat.

DUMATING ang araw ng paglilitis sa kasong kinakaharap niya at papunta na ako ng korte nang may tumawag sa akin.

“Rain!!!” puno ng galit ang pagkakabigkas nito sa aking pangalan at nong lingunin ko ito ay siya namang paglapag ng malakas na suntok sa mukha ko na ikinaurong ko. Hindi pa ito nakontento at sunod-sunod na suntok nito ang rumapat sa mukha ko.

Hindi na ako nanlaban dahil ramdam ko ang galit niya sa akin. Sinisisi niya ako sa nangyari at tinatanggap ko ang kaparusahan niya para sa akin.

“May isang kahilingan lang ako sa’yo nong pinili ka ni Lex pero ano tong ginawa mo! Hinayaan mo siyang makulong rito! Wala kayong mga silbi at sana hindi na lang kayo bumalik sa buhay niya!” sigaw ni Nico sa akin na ikinatanto ko ng isang bagay.

Kung hindi ba ako bumalik para malasap muli ang sarap ng pag-ibig niya ay hindi na ba sana ito mangyayari pa? Kung naging kontento na ba ako sa buhay ko sa States at baka napigilan ko pa ang lahat. Kung pumayag ba ako ng tuloyan sa nais ni Yonice ay baka Malaya pa siya hanggang ngayon. Ako lang ba ang nagbibigay sa kanya ng problema?

“Maaari ba tumigil na kayo? Hindi natin ito inaasahan at wala tayong dapat sisihin sa nangyari.” Pigil ng matalik na kaibigan ni Lex kay Nico na parang gusto pa akong kitilin.

“Aakuin ko ang mga nangyayari pero believe me hindi ko nais na mangyari ito…” totoo na wala sa isip ko na mangyayari pa ang ganito na totohanin ni Yonice ang kanyang ipinangako kay Neil.

Yung totoo si Lex lang ang naiipit sa gera nila habang ako ay walang magawa para depensahan siya dahil sa inaako niya rin ang lahat.

“Sana na lang talaga hindi na kayo nagkita kasi nong dumating kayo halos araw-araw ko ng nakikitang nawawasak si Lex at bilang kaibigan niya nasasaktan kami para sa kanya. Kaya sana man lang tinupad mo yung pangako mo na hindi na siya masasaktan pa!

“ singhal sa akin ni Nico.

Hindi ko na lang napigilan ang sarili na manlumo muli dahil pakiramdam ko wala akong kwenta. Hinayaan kong mangyari ito sa kanya kaya hti ang kaparusahan ko na mawalay siya sa akin.

Elex’s POV

Sa totoo lang ay wala naman akong dapat na ipangamba dahil alam ko sa sarili ko na wala akong kasalanang nagawa. Hindi ko lang maintindihan ang Tadhana kung bakit kay dali lang niyang ipalasap ang saya pero sa huli ay babawiin din agad at papalitan ng lungkot.

Nang makita ko si Rain na tinahan noon si Yonice ay daig ko pa ata ang natali sa isang gera na walang ibang magawa kung hindi ang sumuko na lamang. Nawalan ako ng pag-asa at ni isang kusing ng pag-asa ay hindi ko na mahagilap pa. Napakailap sa amin ang Tadhana.

Nasa loob na kami ngayon ng korte at pinapasasabi na sa akin ang mga kasalanan na pinaparatang sa akin.

“Parati ko siyang nakakasama dahil palagi siya nuon sa studio ko. Kumakain kami sa labas bilang pasasalamat niya sa aking mga gawa… …” pagsisiwalat ko sa katotohanan kahit hindi naman lahat ay buong estorya pero kahit papaano ay gusto kong pagtakpan ang totong kaganapan.

Napuno ng pagkadismaya ang mukha ni Rain sa aking sinabi dahil sa kalahati ng nangyari ay sinabi ko sa hukuman. Sinabi ang totoo na minsan ko siyang naging kasintahan. Wala na ako sa isip dahil hindi ko alam kung isisiwalat ko ba ang pinagtatakpan ko na katotohanan na ikakasira ng lahat.

Pagiging makasarili man para sa sarili ko pero hindi ko naman hangad ang makasakit ng ibang tao. Naiintindihan ko ang galit ni Yonice at hindi ko siya masisisi kung hindi siya makitaan ng pag-ibig ni Neil. Para kay Lyle, hangad ko ang kaligayahan niya sa damdamin niyang itinago ng kay tagal at andito na ay hindi ako magiging makasarili para sa kanila. Kay Nico na handang magsakripisyo para sa akin pero sana ngayon ay piliin na niya ang sarili niya dahil sinusukuan ko na ang lahat. Kay Rain na sana mapatawad ako sa gagawin kong ito.

Ang hirap ng laban ng buhay kaya pala nasabi nilang kay dali lang mamatay. Pero kabaliktaran iyon sa akin dahil sobrang ganda ng buhay at ang hirap mamatay na walang ginagawa sa buhay. Lumaban naman ako sa hamon ng Tadhana pero ayaw ko ng makita pa silang lahat na nahihirapan na. Tatanggapin ko ang silot ng buhay at isasakripisyo ang kaligayan ko dahil nawala na akong makita pang pagasa rito.

“Elexis Creer found guilty of adultery and concubinage…” huling tawad ng husgado bago tinapos ng kaso.

“Lex, why?” rinig ko na sambit ni Rain nang dumaan kami sa tapat nito.

Gusto kong umiyak nang makita ko ang malulungkot niyang mata pero ayaw kong pagsisisihan ang naging desisyon ko dahil hangad ko lang naman ang katiwasay ng lahat. Maraming mabibigo at ayaw kong maraming masasaktan rito.

SA MALALAMIG na mga rilis ko binuhos ng sama ng loob ko para sa sarili dahil nagpatiuna ako sa hamon ng Tadhana pero yung laban kasi ay hindi naman kailangang ipanalo. May mga pagsubok na hindi naman kailangang lagpasan. Maintindihan mo lang ang dahilan kung bakit nangyayari ito ay sapat na upang sabihin mo na napagdaanan mo lang ito pero hindi mo napagtagumpayan. Kasi ang totoong tagumpay ay yung wala kang masasaktan sa laban ng iyong buhay.

ISANG buwan at kalahati akong nakulong nong nagulat akong may nagbukas sa kaso ko. Nasasaktan lamang ako kung si Rain ito o si Nico dahil huli na ang desisyon ko rito.

Ngunit nong pumasok ako sa korte ay nagulat ako sa aking nakita sa taong nakaupo ngayon sa harap ng marami ngayon. Habang naglalakad ako sa gitna ay tinitignan ko ang bawat silya na madadaanan ko. Naroon ang mga magulang ko at kaibigan na ayaw ko ng mabigo pa sa pagkakataon na ito pero nong nagsimula na ang paghuhukom muli ay lahat ay tahimik na nakikinig sa salaysay ng taong nagsisiwalat nito ngayon.

“Naging organizer ako sa studio noon ni Elexis Creer para sa kanyang darating na Exhibit at ako ang kumukuha ng mga larawan ayon na rin sa nais ni Yonice sa akin. Hinahanapan niya ng gusot si Elexis dahil sa pagiging malapit ng kanyang asawa rito pero yung totoo po ay matalik lang po silang magkaibigan. Wala pong namamagitan sa kanila at yung kumalat na larawan ay kinunan ko sa ibang direksyon para magmukhang naghahalikan dahil nais siraan ni Yonice si Elexis sa kanyang asawa…” halos hindi ako makapaniwala sa mga isinisiwalat ni Cloudi ngayon.

Napahawak na lamang ako sa sarili kong dibdib sa hindi mapaliwanag na emosyon sa aking puso.

“Lier! I never hired you for that!” napatayo ngayon si Yonice sa kanyang sinabi at galit na dinuro si Yonice.

“Silence! Please proceed Mr. De Lapaz” pigil ng huwes na nangyayaring komusyon.

“Maaari niyo pong tignan ang accounts ko kung saan binayaran niya ako ng napakalaking halaga para rito. Nilamon ako ng konsensya dahil ito po ang nangyari at hindi ko ninais na manggulo ng ibang buhay” agad na sabi ni Cloudi na ikinatingin nito sa akin.

Hindi ko alam pero napuno ang puso ko ng kaligayahan at paghihinagpis sa ginagawa ng kaibigan ko ngayon sa akin. Sobrang galak sa puso ang aking nararamdaman dahil hindi ko lubos akalain na makakamit ko ang hustisya sa magandang paraan. Ngunit isang masakit na katotohanan na hanggang ngayon ay hindi naalis ang galit sa akin ni Yonice pero sumusobra na siya.

“The jury speaks Elexis Creer not quilty as he did not commit adultery or any….” Para akong nabingi sa sinabi ng hukoman sa hatol nito. (di ko alam sinasabi ng court about this matter but I do hope someone could correct me)

“Cloud” tawag ko rito nang dumaan ito sa aking tabi at saglit siyang huminto para may sabihin.

“Ginawa ko ang tama ngayon pero hindi ko na hinihiling ang kapatawaran mo” sabi nito at naglakad palabas ng silid.

Agad sumunod na humarap sa akin ni Yonice, puno ng galit ang kanyang mga tingin at nanlilisik ang mga mata nito sa akin.

“This isn’t over yet… babalik at babalik ka sa sildang pinanggalingan mo!” singhal nito sa akin nang hindi ko na makaya pa ang ikaakusa nito sa akin.

Isang malutong na sampal ang dumapo sa kanyang pisngi. Gusto kong alalahanin na lalaki pa rin ako pero sagad na ang ginagawa ng babaing ito. Hawak ang pisngi nitong nasampal ko ay dahan-dahan itong tumingin sa akin.

“Sa umpisa pa lang ay wala akong ginawang masama sa’yo, inintindi ko ang galit mo nong gustong lumayo ni Neil na sa’yo pero ang paratangan ako sa kasalanang hindi ko nagawa ay hindi ko na malalapas sa’yo.” Nagtitimpi ko na sabi rito at nakuyom na ang mga palad rito.

“Hindi ko palalagpasin ito… makikita mo ang hinahanap mo!” asik nito at nagdabog na lumabas ng silid habang ako ay iniipon muli ang lakas ng loob dahil kamuntikan na akong maubusan non.

“Hayaan na natin siya Lex… sa pagkakataon na ito ay lalaban na tayo, lalaban ka na” sambit ni Jandi nang lapitan niya ako at ng mga magulang ko lalo na si Nico na hindi inakala ang paglaya ko.

“Mabuti na lang at napukaw ang isip ni Cloud sa maling ginawa niya.” Saad ni Nico na ikinatango ko.

“Anak, mabuti pa sigurong umuwi na tayo. Masyadong matagal ka ng nawala sa Esperanza” sambit ni Papa na agad kong ikinatango.

Sa paglabas namin ng silid ay dumako muli ang tingin ko sa mga naiwang mga tao rito, may hinahanap ang mga mata ko pero hindi nito makita. Siya pa naman ang inaasahan kong unang taong lalapit sa akin sa sitwasyon na ito pero hindi ko man lang siya makita at mahawakan, kahit yakap man lang.

SUMAPIT ang kapistahan ng Esperanza at lahat ng mga tao rito ay naging abala sa paghahanda sa pagsaulog ng pista. Tulad ng mga dating palaro ay hindi nawalan ng tawa at saya ang nayon rito.

Dinaluhan namin ni Lola ang karera ng mga kabayo, sumama ako para suportahan si Nicholo dahil sasali siya sa magkakarera.

“Sigurado mong ipapanalo mo to ah, ang laki pa naman ng itinaya ko sa’yo” sabi ko rito na ikinataas ng kilay nito.

“Ako pa ba? Best Racer nga to di ba? Saka sa taon na ito ako muli ang mananalo sa karera” pagmamalaki nito dahil tatlong taon na sunod-sunod niyang ipinalo ang Derby.

“Aasahan ko” abot ngiti kong sabi rito at inabotan ito ng isang halik sa pisngi.

“Thank you… sigurado akong maipapanalo ko ito coz I have the best lucky charm” saad pa nito na ikinatawa namin pareho. Parati niya kasing hinihingi ito sa akin kaya ngayon hindi na niya kailangang sabihin dahil alam kong hihingin niya ito.

Bumalik ako sa upuan katabi ng kay Lola at sabay naming pinanood ang karera ng mga kabayo.

“Sino ang tinayaan mo ngayon, apo?” tanong ni Lola sa akin.

“Si Nico lang po Lola saka siya lang ang kilala ko” natatawa kong tugon rito na ikinakibit-balikat lamang niya.

“Alam mo bang may mga bagong kasali ngayon sa taon na ito.” Biglang sabi ni Lola na ikinatingin ko rito.

“Naniniwala po ako sa kakayahan ni Nico at matagal na po siyang nag-iinsayo rito. I will put my trust in him po” sambit ko rito.

“We will see” agad nitong sabi.

Hindi ko na lang inisip ang sinabi ni Lola dahil tama na sa akin ang lahat. Kontento na ako sa kung anong meron ako ngayon.

Sa pagputok ng baril ay nag-umpisa ang karera at nagtatakbuhan na ang mga kasali at kita ko na ngunguna si Nico ngayon dahil sa gamit niya ngayon si Marcos. Wala ng ibang mabilis na kabayo rito sa Esperanza kung hindi ito lamang. Nawala na si Damian at tanging sumasakay rito kaya hindi ko masasabing matatalo ngayon si Nico.

Naging kampanti ako nang nakausad pa si Nico pero habang tumatagal ay may nakasunod sa kanya. Sobrang bilis ng takbo ng isang itim ng kabayo. Nang makita koi to ay para bang bumilis bigla ang tibok ng puso ko na hindi ko maintindihan nang makita ko ito. Pinilit na ipinikit ang mga mata dahil baka minumulto ng aking isipan ang aking nakikita. Tolero at gulo ang aking isipan, kinakapos sa hininga at hindi maintindihan ang sarili.

Hindi ko na nakita ang buong karera dahil sa aking iniisip at nakitang yung itim na kabayo ang nagwagi.

“Hindi ako pakumpyansa sa kung ano man ang aking pinaniniwalaan baka magulat ka na lang isang araw bigla na namang magulo ang lahat” nagtagpo ang mga kilay ko sa sinabi ni Lola. Hindi alam kung ano ang pinapahiwatig sa kanyang sinasabi pero hindi ko rin alam sa sarili ko ang mga dahilan.

Sumabay na lamang ako sa kanyang pagtayo para maalalayan siya sa pagbaba. Kasama si Manang Loida at ibang kasambahay ay isinakay nila si Lola sa sasakyan habang ako ay nagpaalam na pupuntahan muna si Nico bago bumalik ng mansyon.

Agad kong hinanap si Nico na at nakita itong nagpapalit na. Pawisan ang katawan at pagod na pagod.

“Pasensya ka na Lex naging kampanti ako eh…” paliwanag nito nang napitan ko siya para tulongan.

“Kaya pala natalo ka… sana pala hindi na lang ako pumusta” pagmamaktol ko rito habang tinutulongan itong magpunas ng pawis sa katawan.

“Ayeehh ang sweet talaga ni Elex” kantyaw ng ibang kasali na kakilala na rin namin nina Nico. Parati na kasi silang andito para mag-ensayo at iilan sa kanila ay mga anak ng mga kasosyo ni Lola sa Hacienda.

“Ako rin Lex ah” sabat ng isa pa na ikinatawa nila.

“Sorry pare pero loyal to sa akin eh” mapangasar na sabi ni Nico na ikinatawa ng lahat nang batohin ko siya sa mukha ng tuwalya niya.

“Presko mo naman” sabi ko rito at kinantyawan siya ng ibang kasama niya.

Napuno kami ng pang-aasar at kantyawan sa loob ng kuwadra hindi na alintana ang susunod pa na kanina ng iba pa niyang kasama.

Habang tinutulongan ko siyang linisan si Marcos at nagkaroon ako ng matinding kilabot sa aking katawan ng maramdaman ko na may tumitingin sa akin. Marami namang tao sa loob ng kuwadra ng mga kabayo at lahat naman sila ay abala pero hindi ko maintindihan ang sarili lalo na at pakiramdam ko pinagmamasdan bawat galaw ko.

Muli kong inilibot ang tingin at dumako ako sa itim na kabayo na nanalo kanina at ang may ari nito na hindi pa nakapag-ayos, suot pa rin ang kasuotan nito at ang helmet. Inisip na lamang na baka may iba pa itong karera kaya hindi pa ito nagbibihis. Pero nang mapansin ko ang kanyang tindig ay para bang kailan lang din ako nahumaling sa kanyang tayo.

“Tara na Lex…” saad ni Nico at inalalayan akong lumabas ng kuwadra habang hawak aking aking kamay. Ang kabila ay ang tali kay Marcos dahil magkakabayo kami pabalik ng mansyon.

Muling pumasok sa aking isipan ang lalaking kanina dahil halos isang taon na rin ang lumipas nang huli ko siyang makita sa paglilitis ng kaso ko.

Napapikit na lamang ako ng mariin dahil sap ag-aalala sa nangyari na iyon dahil gusto ko ng kalimutan iyon. Nais ng ibaon sa limot ang nakaraan dahil wala ng saysay pa ang ungkatin ito. Sumuko ako at sa huli siguro napagtanto niya na hindi naman talaga para sa amin ang lahat. Nagpapasalamat kay Tadhana dahil naging madali lang sa amin ang kalimutan ang mga nangyari. Kahit na mabigat pa rin sa aking dibdib ay tinanggap ko ng taus puso ang lahat.

“Nico, isayaw mo naman ako sa tapat ng kapelya” hiling ni Jandi kay Nico dahil sinabihan ko ito tungkol sa kwentong bayan na kapag isinayaw moa ng taong mahal mo roon ay pang habang buhay mo na siyang makakasama.

“Eh para tayong sira doon na dalawang barako na sumasayaw!” reklamo ni Nico kay Jandi na ikinaismid ng mukha nito.

“Napakaburaot talaga eh… gusto ko lang maranasan kung anong pakiramdam na sinasayaw doon, kung ano ang pakiramdam ng isang tunay na babae man lang” pagmamaktol ni Jandi rito na tinawanan ni Nico. Sobrang nainis si Jandi kaya sapak ang natamo ni Nico rito.

“Aray ko naman… kibinababae na tao pero daig pa Volleyball Player kung makasapak, yung totoo Jan, dati ka bang spiker?” pang-aasar ni Nico rito na ikinainit na ni Jandi kaya namula ito sag alit. “ Mestiza ka rin pala pag paggalit“ puna nito.

“Nicholo!!!” inis na sigaw nito at akmang sasapakin pa ulit si Nico pero agad itong nanakbo. Tinawanan lang nito habang hinahabol ito ni Jandi.

Napailing na lang ako sa kakulitan ng dalawa dahil kahit kailan ay hindi nila ako nabibigong patawanin. Kahit sandali ay napapawi nila ang lungkot sa damdamin ko. Isang taon na ang lumipas at sa sandaling ito ay tinatanggap ko nag nakapataw na kinabukasan ko. Tulad nina Lola Cassandra ay may hangganan ang mga pag-ibig na aming nakita.

Sabay kaming dumating sa sayawan nina Nico at Jandi kasama ang iilang mga kasali sa karera kanina. Naging panata nila na sasayaw rito para sa kasagahan nila at sa tagumpay dahil iyon naman ang punto nito. Pag-ibig man o hamon sa buhay kapag sinayaw mo ang mga agam-agam mo rito sa pagharap ng mga pagsubok mo ay siguradong magtatagumpay ka.

“Lex, hijo sayaw ka na…” bati ng mga iilang taga nayon nang makita nila ako.

“Sige lang ho natutuwa na rin akong makita silang nagsasayawan” tugon ko sa kanila.

“Kung ganoon ay maupo na rito sa aming tabi at sabay natin silang sabayan sa kanilang sayaw habang pumapalakpak” sinunod ko ang kahilingan nila at sinabayan sa kanilang tugtog na ginawa sa pamamagitan ng pagpalak sa pakikisabay sa sayaw.

Masaya ang mukha ng mga taga nayon, ang mga musekero na gumagawa ng tunog ay nakakaindak at para kang nabibighani para sumayaw rito. Mga tawong gumagawa ng kani-kanilang mga sayaw sa sumabayan sa tugtog ng musika.

Isang masayang nayon at matiwasay na mga taong naninirahan rito. Ngunit habang pinagmamasdan ko ang bawat tao at mga masasayang mukha nila ay tila ba kay hirap itulad nag kanilang nararamdaman para sa akin. Kaya kong ngumiti pero hindi tulad ng mga ngiti ng tao rito. Walang kinukukbli na lungkot at pawang totoong mga ngiti.

“Nanalo pala kanina ang apo ni Teodoro…” biglang sambit ng isang kasama ko sa mahabang upuan na ikinatingin ko sa kanila.

“Sa karera? Naku at matagal ng pinapanalo ng batang iyon ang karera sa tuwing kapistahan ng Esperanza. Mabuti at nauwi siya rito. Kay tagal ring nawala ang batang iyon dahil nangibang bansa” sabi ng katabi kong matanda na nagyaya sa akin maupo sa tabi nito.

“Mas naging makisig ang binata na talaga namang kinabighani sa kanya ng mga kababaihan rito.” Sabat ng isang matandang katabi nito.

Halos hindi ako makagalaw sa aking kinauupuan at para akong na estatuwa rito. Hindi alam ang gagawin at muli para akong na tolero. Hindi na alam ang gagawin kaya pinilit na lamang na tumayo.

“Oh saan ka na paroroon Elexis, Hijo? Magsasayaw ka na ba?” sabi ng matanda sa akin ng tumayo ako.

“Naku hindi po. May pupuntahan lamang po ako” sambit ko sa kanila sa humingi ng tawad sa aking gagawing pag-alis.

Sa pagtalikod ko sa kanila ay ang pag-iba ng tunog ng musika. Naging malumanay ito. Isang tugtogin na humipo sa aking puso para tumigil at gunitain ito.

“Elexis… maaari ba kitang isayaw” isang pamilyar na boses na niyanig ang buo kong kaisipan. Sa muli kong pagmasdan ang kanyang mukha ay ang paglandas ng aking mga luha.

Hindi ko inaasahan na darating pa ang sandaling ito na muli ko siyang makita. Kay tagal niyang nawala at bawat araw nong umalis siya ay lubha kong ikinarugmog sa sakit. Pero hito siya ngayon, sa isang tingin niya napawi lahat ng lungkot ko. Lahat ng paghihinagpis ko ang napawi ng kanyang mga tingin sa akin.

“Hawakan mo ang aking kamay Lex” sabi nito at naglahad ng kamay sa akin.

Dahan-dahan itong inabot ng aking mga kamay at kasabay non ang paghigpit ng hawak niya rito. Ina

Parang isang panaginip ang muling mapagbigyan ng pagkakataon na mahawakan siya. Kasabay ng pagtitig ko sa kanyang mga mata ay ang paglapat ng mga kamay ko sa kanyang dibdib at ang pagpulupot ng kanyang kamay sa aking bewang sabay sa tugtog ng malumanay na musika ang mahinahon rin naming pagsayaw dalawa.

“Can you feel my heart beating? Or even my hand shaking? If you could only see my mind it’s racing by now coz you are causing them to beat, shake and racing Lex, you are that every reason of it” sabi nito sabay lapat ng aming mga noo.

Pikit mata niya akong sinasayaw sa malumanay na tugtog ng musika. Pumikit rin ang aking mga mata na dinadama ang bawat kabog ng kanyang dibdib, mga kamay na nanginginig na nakahawak sa akin na parang natatakot siyang magkamali dahil para akong isang babasagin na bagay na iniingatan niya ngayon. Sa sandaling ito dama ko na nagkakarera ang kanyang isipan sa sayaw na aming ginagawa.

“Napag-antay ba kita ng matagal?” bigla nitong sabi na ikinadilat ng mga mata ko para tignan siya. Tinititigan niya ako ngayon at sa kanyang tingin nangungusap ang mga mata nito na nagpapahiwatig ng kalungkotan ginawa niyang paglisan dahil sa naging desisyon ko nuon. Ang sakit isipin na ako ang dahilan ng malulungkot niyang mga mata ngayon. “Pinanghahawakan ko ang pangako ko sa’yo na ikaw lamang ang tanging iibigin at laman ng puso ko. Nagpapasalamat ako sa Puong Maykapal dahil hindi kita nawala sa pagkakataon na ito.” Dagdag nito

“Rain, sa totoo lang ay sobrang tagal para mapagtanto ko ang aking kasalanang nagawa sa’yo… I’m sorry if I choose to let go” saad ko rito na hindi ko na napigilang maluha dahil sa napagtanto ko ang malaking kasalanan ko sa kanya. Isang mahigpit na yakap ang ginawa niya nang magsimula na akong humikbi.

Tinanggap ko nuon na wala na kaming pag-asa pero hindi nawala yung pagmamahal ko para sa kanya. Hindi magmamaliw at siya lang ang iibigin. Kailanman siya pa rin ang sinisigaw ng damdamin ko.

“No it was never you fault, I’m the one to blame kasi naging mahina ako. Nangangamba ako para sa pamangkin ko. Napakabata niya para ranasin ang magkawalay ang mga magulang niya. Pero Neil assures me that everything to them is okay.” Sabi nito at humiwalay sa kanyang yakap sa akin . “…and I assure Yonice will never lay a hand on you… pinakulong ko siya sa paninirang puring ginawa niya sa’yo. That picture she posted online, I used it as an evidence and thanks to your friends we manage to put her finally in jail… sorry if it takes us a year” Saad ni Rain na tinignan ang kaibigan ko ngayon na nasa hindi kalayuan lamang nakangiti parehong nakatingin sa amin ngayon.

Nakikita ko ang matiwasay na mga ngitni nina Nico at Jandi, tumango bilang pagsangayon sa amin ni Rain. Napuno ang puso ko ng kagalakan at matiwasayan. Walang katumbas na ligaya ang hatid ng sandaling ito ng sa wakas ay wala ng gagambala pa sa pagmamahal ko sa kanya.

“…

There goes my heart beating

’Cause you are the reason I’m losing my sleep Please come back now

And there goes my mind racing

And you are the reason That I’m still breathing I’m hopeless now…“

Nagulat ako ng maringgan ko ang isang boses na hindi pamilyar na kumakanta ngayon at duon ko nakita si Nico. Halos hindi ako makapaniwala sa boses nito. Sobrang ganda. Hindi ko alam na kumakanta siya at ang ganda ng boses niya.

Habang sinasayaw ako sa tugtog ng musika ay hindi minsan inalis ni Rain ang tingin niya sa akin. Parang takot itong mawala ako kapag naligas siyang tignan ako.

“Bakit?” tanong ko sa kanyang mga titig sa akin.

“I just love to see you smiling… that genuine smile always makes me love you even more…” sambit nito at hinalikan ako sa mismong harap ng Esperanza. Sa harap ng maraming tao at sa pamilya ko na andito pala ngayon.

“…There goes my hand shaking And you are the reason My heart keeps bleeding I need you now

If I could turn back the clock I’d make sure the light defeated the dark I’d spend every hour of every day Keeping you safe…“

Sobrang tugma ang binibigkas na lireko ng kanta sa mga nagdaang nangyari sa buhay namin ni Rain. Gusto ko ring balikan yung mga sandali na yung pagmamahalan namin ay hindi sana tinibag ng hamon ng Tadhana. Yung mga pagkakataon na nawalay kami ay gusto kong mapuna ng masasayang sandali. Iniisip ko pa lang ang mga ito ay sumisikip na ang dibdib ko at parang nagdurugo ito sa sakit.

“And I’d climb every mountain

, and swim every ocean, just to be with you and fix what I’ve broken. Oh, ’cause I need you to see that you are the reason, oh“ mahinang kanta nito na pinagsalikob ang mga pisngi ko ng kanyang mga kamay at muli akong hinalikan sa akin mga labi.

Rinig ko ang paghihiyawan ng mga tao sa paligid at palakpakan ng mga ito. Walang katumbas na saya ang nadarama ko sa pinapalasap na pagmamahal ni Rain sa akin na kaya niyang ipagsigawan ako sa lahat. Malugod kong tinugon ang mga halik niya sa akin at kasabay ng maririin niyang halik ay ang pagtangis ng mga luha ko. Hindi dahil sa malungkot ako, kung hindi sobra akong nagagalak at nasisiyahan para sa aming dalawa. Lahat ng sakit at hinagpis ay pinawi na niya.

“…

Come back, I need you to hold me closer now…“

“

You are my every reason…“ sambit niya sa akin nang maghiwalay ang aming mga labi nagdilat ako ng mata at kanyang lumuluha na ngayon na tingin ang nakikita ko. Wala akong ibang nasabi sa kanya kung hindi ang muling paghalik sa kanyang mga labi. Sinasaad rito kung gaano ko siya sobrang kamahal.

Ilang beses man tayong paranasin ng Tadhana ng mga pagsubok ay parati nating isipin na kaya natin itong lagpasan. Hindi man ngayon ang tamang panahon roon para ito’y pagtagumpayan ay isipin natin na ganito ang takbo ng buhay basta’t huwag lang tayong mawalang ng pagasa dahil balang araw makakamit din natin ang ligaya.

SOBRANG dami na ang nangyari at malaki na ang pinagbago ng Esperanza ngayon. Ang inaasam ko na paaralan para sa mga kabataan ay naisakatuparan ko na pero hindi ko lubos akalain na matutumbasan pa ito ng mag higit pa sa mga pinapangarap ko. Nagawan na kasi ito ng Sekondarya at plano naming tayuan ng pasilidad para maging isang Bokasyonal ang paaralan na ito na nakasentro sa agricultura.

Naging mahusay na ngayon ang produksyon sa Esperanza kaya naging una ito bilang isang supplier sa buong bansa. Mas umangat ang kabuhayan ng taga rito at maraming imbestor na ang lumalapit para maging parte ng malaking organisasyon na ito. Hanggang sa hindi namin inakala na maging isang munisipalidad ang Esperanza.

“Saan pa pala tayo pupunta? Gusto ko ng umuwi Rain, kasi namimiss ko na ang kambal. I’m sure Zyanya and Cray are missing us right now” saad ko rito matapos naming daluhan ang isang conference tungkol sa makabagong teknolohiya na sa tingin namin ay makakatulong sa Munisipalidad ng Esperanza.

“Ako rin man ay gusto na silang makita but I wanna show you first this one…” tugon nito na ikinasang-ayon ko dahil alam kong hindi niya ako bibiguin kapag may supresa ito.

Habang nasa kalsada ay biglang may nahagip ang mga mata ko na isang pamilyar na lugar. Hanggang ang buong paligid ay naging isang pagbalik-tanaw sa lugar na ito. Huminto ang sasakyan sa pamilyar na daan at halos hindi ako makaimik ng mapagtanto ko kung nasaan kami ngayon.

“Naaalala mo pa ba ito?” tanong niya nang nasa tapat kami mismo ng lugar kung saan ko binuhos lahat ng mga emsyon ko. Mga kuwadradong papel na kinukulayan at giniguhitan ng masasakit na alaala. Ang lugar kung saan sinimulan kong iguhit ang naging masamang karanasan ko sa pag-ibig. Hindi ko maiwasang hindi muling magbalik-tanaw sa lugar na ito lalo na at dito ko binuhos lahat ng mga nararamdaman ko.

Paglapit namin sa pinto ay siya namang pagbukas nito at halos hindi ako makapaniwala sa mga nakikita ko. Napatakip ako ng bibig rito dahil sa bawat sulok nito ay ang mga larawan na iginuhit ko sa mga panahon na parehong nasasaktan ang puso naming dalawa. Lumalaban sa hindi malamang gera at pagtatapos ng mga masasakit ng damdamin.

“Paano mo nakuha ito? Papaano?” nagugulohan kong tanong rito na ikinatingin lamang niya sa akin.

“Walang imposible sa taong gustong mapasaya ang taong mahal niya” sambit nito at pinagsiklob ang mga kamay naming dalawa. “Sorry kung minsan wala ako sa tabi mo nitong mga nagdaang mga araw dahil hinanap ko lahat ng mga pieces mo… saka inayos ko ito sa dating anyo nito”

“Pero bakit? Hindi mo na kailangang gawin ito” sambit ko rito na ikinailing niya.

“Gusto ko sanang magpinta ka ulit Lex… punoin mo naman sana ng masasayang larawan ang lugar na ito.” Dagdag ko na tuloyang ikinabagsak ng mga luha ko.

Isang mahigpit na yakap ang ginawa ko sa kanya dahil hindi niya alam kung gaano kaimportante rin sa akin ang lugar na ito. Dugo’t pawis ang pinuhunan ko para mabuo itong dating studio ko pero ngayon andito na ako muli sa lugar kung saan muli kong pupunuin ito ng mga hugit pero ngayon ay masasayang sandali na ang ilalagay sa bawat sulok nito.

“I want you also to see” sabi nito at dinala ako sa munting opisina ko noon pero ang nakakaagaw ng pansin ay ang malaking pinta ni Damian sa mismong likod ng desk ko. Ang pintang sumimbolo sa pagmamahalan naming dalawa na minsang nawala.

“I called it now… The Lost Damian” sambit nito na ikinatingin ko sa kanya.

“Huh? Bakit naman? At saka wala kang karapatan na palitan ang pamagat niyan noh kasi nakapatent na iyan nong bilhin ni Nico” sabi ko rito.

“Eh sa iyon din naman talaga ang pamagat niyan hindi ba? You said, you first thought it’s tile was “The Lost” but then you made up your mind and change it to Damian… so it’s obvious that was two words are the title of this paint“ napataas na lamang ang isang kilay ko sa sulok sa kanyang walang kabulohang sinasabi pero yung totoo ay napakaganda ng naisip niyang pamagat ng pinta na ito.

“Bakit pala ‘The Lost Damian’?” tanong ko rito habang pinagmamasdan namin muli ang magandang larawan ng kabayo sa pinta.

“Coz I was lost before and don’t know where to find the right way” saad nito na ikinatingin ko sa kanya habang ito naman ay nanatiling pinagmasdan ang obra ko.

Nang mapansin niyang nakatitig ako sa kanya ay binaling niya agad ang tingin sa akin sabay ngiti nito.

“And as I was lost, I realize more what I need to overcome to find my way back. As I go through that unknown journey I realize that it was us that I need to find.” Dagdag nito na tumitig sa akin ang hinawakan muli ang aking mga kamay. “I was lost before but now I found the way back home and it is you Lex… you are my home… I’m so glad that I found you”

“Hindi mo alam kung ano ang nakita ko sa’yo pero ikaw ang lahat-lahat sa akin Rain… Ikaw lang at ng mga anak natin, sapat na iyon para hindi na maligaw pa” sabi ko sa kanya at agad na pinulupot mga kamay ko sa kanyang leeg para abotin ito ng halik na agad niyang natinguha.

Hindi ako magsasawa na damhin parati ang pagmamahal niya dahil ito ang bumubuhay sa akin. Bumuo sa kataohan ko at lahat lahat sa akin. Hindi ko alam kung papaano mabuhay na wala siya dahil siya ang kabiyak ng buhay ko nong nagsumpaan kami sa tapat ng altar na meron man o wala, sa ikakabuti man o sa kagipitan, may yaman man o wala basta kasama ko siya sa lahat ng laban hanggang sa aking huling hininga ay siya ang taong makakasama ko sa pagtanda.

Sa pagdiin ng mga halik ni Rain sa aking mga labi ay ang paglalakbay ng kanyang mga kamay sa aking katawan. Hinahaplos ang sensitibo kong balat ng kanyang mainit na mga palad. Bawat parte na kanyang madadaan ay parang sinisindihan niya ng apoy hanggang sa hindi na namin alintana ang lahat sa umusbong na init na aming natatamasa.

Napadaing ako nang ihiga niya ako sa dati kong kama at sabay nuon ang pagtanggal niya ng kanyang polo. Bawat laman na gumuguhit sa kanyang katawan ay lalo kong kinasasabikan.

How I wish to start the fire but he was teasing me when he slowly takes off his shirt. Kaya wala akong nagawa kundi ang agad na tanggalin ito nang dumako ang tingin ko sa harap ng nakabukol sa kanyang hapit na pantalon. Gusto kong murahin ang sarili ko kung bakit hindi ko kayang maghugusdili sa kanya pero wala na akong nagawa nang tanggalin ko ang senturon niya at binaba ang zipper nito. Halos lalo akong napamura sa akong isipan ng hawakan ko ang garter ng kanyang brief para sana tanggalin na iyon nang biglang tumunog ang phone ko.

Pagtingin ko kung sino ang tumatawag ay agad ko itong sinagot.

“Yes Ma?” tugon ko rito na ikinamura ni Rain sa naudlot na tagpuan sana.

“Mommy” umiiyak na sabi ng anak ko sa kabilang linya.

“Why? What happened Cray?” agad ko na tanong rito.

“Don’t tell me they have fight again?” reklamo ni Rain dito.

“Zyanya scold me again, Mommy” umiiyak sa sumbong ng anak ko na ikinabuntong-hininga ko na lamang.

“No Mommy, don’t believe him. He was just shy being around with…” depensa naman ng anak ko na babae. “

No it’s not! Mommy please come home… Zyanya always scold me when you are not around.“ rinig ko na mga sigaw nila.

Talagang nag-aaway na naman sila dahil sa iisag bagay na iyon. Tinapos ko na lamang ang tawag at pagkatapos non ay parang yung umusbong na init ay nawala at naiintimida na akong muling pasiklabin ito.

“Nag-aaway na naman yung mga bata” sabi ko rito na agad nang tumayo na humarang agad ito sa aking dadaanan.

“Hindi mo man lang ba ako pahuhupain bago tayo lumabas rito?” sabi nito na agad kong ikinatinguha at agad napatingin sa parte niyang yon.

Akala ko humupa na ito dahil na naudlot ito para wala na akong magagawa kapag hiniling niya na. Sa muli niyang pang angking sa aking mga labi ay ang pag-ubong muli ng init ng aming mga katawa. Hindi ko naman masusukat sa ganitong paraan ang pagmamahal niya pero yung pagnanais niyang ipadama sa akin ang hatid ng init ng kanyang pagmamahal ay wala ng ikakatumbas pa ng ibang bagay.

Love, pain and pleasures. Nakukuha natin iyan sa tuwing magmamahal na tayo at tanggapin sana natin dahil ang pagsisiskap na mapadama sa’yo ang pagmamahal nito ay isang bagay na kailanman hindi matutumbasan ng ano mang halaga sa mundong ito.

Love as your heart pleased. It doesn’t know boundaries. Doesn’t know gender. As long as you fell in love, don’t be afraid to show it.

• • • W A K A S - - -

Authour’s Note

Authour’s Note

Hello mga Beh!

Finally my second book is finally finished. Nakakataba ng puso kasi meron na naman akong natapos kasi nga di ba puro ako isip ng mga plot at scene pero this one natapos ko rin with 100 Chapter and almost 10k words ‘Ending’ oo grabe ang haba nong Ending kasi I want it to be memorable sa kanila eh.

I wanna share to you all kung ano ang History ng Story na ito kasi unexpected siya talaga eh. It was just another story na naisip ko na hindi naman sana talaga connected sa S&A, You in Me (Soon to be Written) and Sex and Seduction. But then again iba mag isip ang mga BRAIN CELLS ko kaya thanks to them I come up sa idea na ‘Why not connect them? Why not make it a Series Story then?’ so ayon nagawa rin sa wakas.

The title was of course nakuha ko sa song na ‘Set Fire to the Rain by Adele’ kasi when I was in deep Anxiety ay umalis ako ng bahay pumunta sa isang napaka tahimik na lugar with a free ride sa aking mga roommates sa boarding house. That was after my exams hindi ako umuwi ng bahay at naglagwatsa ako. Naimbetahan sa isang Fiesta at doon iwinasiwas ko ang sarili mawala lang yung mga iniisip ko then hito nagka-inuman tapos ayon nagkantahan. It happened na napili ng kaibigan ko ang song but she didn’t know how to sing it so ako na lang yung kumanta. Wala naman talaga sa lyrics yung mean idea pero naisip ko na kasi yung plot eh kaya pag-uwi ko I wrote 5 chapters of it. Then ayon pumatok siya sa mga readers ko (sainyo Beh) so tinuloy ko na.

Estimated 100 Chapters to pero the whole storytelling was not enough para isalpak sa 100 chapters so yung remaining chapter na di ko pa na update siniksik ko doon lahat para lang talaga mapasok lahat sa 100 chapters at saka ending. Which is I’m so glad na naisalpak ko lahat talaga. Huhuhuhu…

But then again I started the story with an Anxiety and ending it with Anxiety pa rin pero recovering na ako. Dahan-dahan ko ng winala lahat ng mga worries ko at salamat sa mga taong naniwala sa akin.

Sa inyo rin mga Beh, Thank you ng Marami… So sa ngayon magpapaalam na tayo kay Elex and Rain pero andon pa naman sila sa ibang stories kaso wala ng POVs.

Saka yung Esperanza Boys antayin natin ah <3

I will be having straight story kay Zyanya, kakambal ni Cray na anak nila Rain at Elex… don’t worry I will explain it you soon sa Special 3 Chapters nito kung bakit sila nagkaanak (SO COMMENT NIYO NA KUNG ANONG NANGYARI KUNG BAKIT SILA NAGKAANAK, real blood and flesh nila Rain and Elex ang mga anak nila) kaya antay lang tayo kasi marami ng nag eexpect sa mangyayari sa Sex and Seduction eh… So bye bye na Rain and Elexis T_T mamimiss namin kayon. Huhuhuhuhu.. naiyak talaga ako dito.

Lovelots Beh and Keep safe from this Pandemic. Heal the World Lord God, Amen. <3 – Mave Ming moah

Special Chapter #1

Special Chapter

“1”

The Wedding and Before that Happy Ending

Elex’s POV

Sa maraming pagkakataon na pilit kaming sinusubukan ng panahon, masasabi kong nagiging mas matatag kami ngayon ni Rain. Walang araw na hindi niya pinupunan yung mga sandaling nagkawalay kami ng mga magagandang alaala. Bawat saglit at minuto nito ay tila ba isang panaginip na ayaw ko ng magising pa. Pero napagtanto ko na realidad ito at hito ako ngayon sa tabi ng taong pinakamamahal ko, pinagmamasdan ang mga nakangiti niya mga labi, mga matang naaaninag ko na masayang nakatanaw sa magandang taniman, at maamong mukha na kasing lumanay ng pagmamahal niya sa akin. Hindi ito basta isang panaginip lamang kung hindi ang realidad na sa wakas ay nasa tabi ko na ang taong pinakamamahal ko. Ang taong hiniling ko na makasama buong buhay ko. Ang pupuno ng lahat sa akin.

“Why?” hilaw niyang ngiti habang nakatingin sa akin. Pinagmamasdan ko lamang kasi ang kanyang napaka-among mukha na malumanay na tinititigan ako ngayon. Sobrang gwapo ng nobyo ko at hindi ako makapaniwalang mahal na mahal ako nito. Sa kabila ng kasarian namin ay labis niya akong minamahal at ang relasyong meron kami ngayon kahit hindi man sang-ayon ang mga hindi nakakaintindi sa ganitong pagmamahalan ay hindi ko na naiisip iyon, sapagkat nasa tabi ko lang si Rain ay wala na akong iisiping iba bagay kung hindi ang taus-puso niyang pagmamahal sa akin.

Nag-iwas ako ng tingin sa kanya at muling pinagmamasdan ang magandang tanawin ng mga pananim sa paligid. Saglit ay napangiti ako at napaisip, na tila ba nanumbalik ang sigla na biglang umaliwalas ang lahat sa Esperanza nang magbalik ang taong kay tagal na nawala sa nayon na ito. Naaalala ko dati na tila hindi ito ang Esperanza na kinagisnan ko nang mawala si Rain. Na tila isa itong malungkot na lugar na kailangan kong pagtiisan dahil dito namatay ang pag-ibig na akala ko ay hindi na magbabalik pa. Ngunit dumating ulit siya, nanatiling naging tapat at walang ibang minahal kung hindi ang isang tulad ko na halos sumuko na para sa aming dalawa.

“Hey, why are you crying?” sambit niya na agad na hinawi ang mga tingin ko sa kanya at pahiran ang mga luhang hindi ko alam na nag-uunahang bumagsak sa aking mga pisngi.

Hindi ko lang talaga mapagtanto ang lahat kung bakit sa kabila ng mga nangyari ay tila ba sobra-sobra ang kasiyahan na binibigay sa akin. Hiling ko lang naman na makasama siya pero hindi ko inakala na panghabambuhay na.

“Lex, you’re always crying since I announced that I’m going to marry you,” sabi niya habang pinapahid ang mga luha ko.

“I just can’t believe it this time…” sabi ko nang pinutol niya ako.

“Then believe it… that I’m going to be yours forever. I love you, Elexis” sabay halik sa aking mga labi.

Malugod ko itong sinuklian at dama ko rito ang labis na pagmamahal niya. Totoong pagmamahal na sobra kong inaasam sa kanya.

“I love you too,” sambit ko nang maghiwalay ang aming mga labi saka niya ako binigyan ng matamis niyang mga ngiti, sabay halik sa aking noo. Bakit ba binayayaan ako ng isang tulad ni Rain? Sobrang pagmamahal na kailanman hindi ko inakala na darating para sa akin.

Ilang buwan na rin noong nagbalik siya dito sa Esperanza at sa harap ng maraming taga rito ay inanonsyo niya ang pagmamahal niya sa akin. Sa harap ng maraming tao pinakita niya ang pag-ibig niya para sa akin. Ngunit mga sumunod na araw ay naging isang mabigat rin na pasanin sa kanya. Hindi pa sang-ayon ang aking mga magulang at hindi pa kombinsedo sila sa handang pagmamahal ni Rain sa akin. Sinubukan rin siya ng katatagan sa maraming pagsubok kina Papa at Lola Esmeralda, at hindi siya nagpatinag rito. Ginawa niya ang lahat upang makuha niya ang pagsang-ayon nila sa kanya para sa akin. At iyon ang pinaka nahabag ang puso ko sapagkat pinakita niya sa buong angkan ko na desidedo siya at habang buhay niya akong mamahal. Sumumpa siya sa harap ni Lola Esmeralda na mamahalin ako kahit ano mang pagsubok ang dumaan sa amin, at hanggang ngayon pinapakita niya pa rin iyon. Lahat dito sa buong nayon ay kinuha niya ang simpatya nila, na ako ang mamahalin niya at wala ng iba.

Kaya nga sa bawat araw na pinagmamasdan ko lamang siya sa lahat ng mga ginawa niya para sa inaasam niyang pahintulutan kaming magsama na ay nakakataba ng puso dahil talagang ginawa ni Rain lahat ng makakaya niya. Mula nang ipasa kay Rain lahat ng mga gawain sa pamamahala ng buong hacienda ay buong puso niya itong pinagtuonan ng pansin. Nakikita ko sa kanyang mukha ang pagod at hirap kaya parati ko din siyang pinapatnubayan at parating sinasamahan, dahil alam kong laban namin iyon na kailangan naming pagtagumpayan. Kaya sa kabila ng kanyang pagsisikap at pagnanais na mas mapabuti pa ang buong Esperanza ay nagbunga nang makuha na niya ang tiwala ni Lola at nila Tito at Papa.

Kaya noong araw na inanunsyo niya na handa na siya sa pangangasiwa ng buong Esperanza ay doon na rin niya sinabi na gusto na rin niya akong maitali sa kanyang piling pamhabang buhay. Gulat man sa mukha nila Lola ang maagang pag-anunsyo ni Rain niyon ay agad rin silang sumang-ayon na labis ko ring ikinagulat. Hindi ko din inasahan ang buong pangyayari nang araw na iyon ngunit nang ipadama ni Rain ang pagmamahal niya sa akin. At muling pinakita sa pamilya ko ang ninanais niyang lumagay na para sa amin ay hindi na rin ako nagdalawang isip pa. Sa mismong harap nila Lola at nila Papa ay lumuhod si Rain sa harapan ko at pinakita ang singsing na nagpapatunay na nais na niyang mag-isang dibdib na kami.

“Ang dami ng nagbago sa Esperanza…” sambit ko habang nakahilig ang ulo ko ngayon sa kanyang matipunong balikat, pinagmamasdan pa rin ang magandang taniman na aming tinatanaw ngayon. “Hindi ko lubos akalain na ang isang tahimik na nayon na ito noon ay magiging isang malaking bayan na,” dagdag ko pa.

“Sobra bang tahimik dito noon?” ani niya na muli kong ikinatingin sa kanya kaya napaayos ako ng upo. “Masyado lang bang maraming nagbago dito na hindi mo na gusto at hindi na tahimik?”

“No, I mean ang dami nang magandang nagbago sa Esperanza,” paglilinaw ko.

Ayaw ko siyang mabigo sa maling naiisip niya sa sinabi ko. Sa totoo lang talaga ay hindi na ito iyong Esperanza na kinagisnan namin noon. Iyong tipong pawang mga berdeng paligid lamang ang nakikita namin sa buong paligid. Iba na ito dahil tuloyan niyang binago ito at pinalago, na ang tahimik noon na Esperanza ay hindi ko inaasahang magiging ganito na kalago. Ang mga pamumuhay ng mga tao dito noon na sapat lang ay mas guminhawa na ngayon. Isang magandang pagbabago na resulta ng kanyang pagpupursige upang humantong sa ganito kaganda ang lahat.

Pinaliwanag ko sa kanya ng mabuti ang magandang naidulot ng kanyang paghihirap, at yung malungkot na mukha niya kanina ay nag-aliwalas na.

“Akala ko lang namimiss mo iyong dating Esperanza,” agad niyang sabi.

“Rain, ito pa din iyong kinagisnan nating Esperanza na mas lalong naging mas maganda dahil sa pagpupursige mo. At sobrang ipinagmamalaki kita sa lahat ng nagawa mo dito. Hindi ko lang inakala na magiging ganito pa kaganda ang Esperanza nang dahil sa’yo,” sabi ko na mas lalo niyang ikinangiti.

“Hindi ko ito magagawa kung hindi dahil sa’yo… kung wala ka Lex, ay wala din ako. Hindi ko ito makakaya kung wala ka sa tabi ko,” sambit niya na ikinahabag lalo ng puso ko. Parang gusto ko na lang umiyak ng umiyak para sa kanya dahil sobrang akong pinagpala ng isang katulad niya. “Ikaw lang ang inspirasyon ko sa lahat ng mga ito, Lex.”

Hindi ko na din napigilan ang mga luha na namumuo na naman sa mga mata ko. Hindi mga luha ng paghihinagpis tulad noon, kung hindi luha na nagsasaad na labis ang kasiyahang namumutawi sa aking puso para sa taong pinakamamahal ko. Hindi ko lubos maisip na ang lahat-lahat para sa kanya ay dahil sa akin. Mamahalin ko habam-buhay ang isang tulad niya na tinanggap ako ng buo at ginawang inspirasyon sa lahat ng bagay.

“T-thank you,” tanging nasabi ko na lamang sa kanya na ikinangiti niya.

Hinalikan niya muli ang aking noo bago muli sa aking mga labi.

“No, thank you my Elexis Creer. I love you” sabi pa niya na ikinangiti ko na din.

Pagkatapos ng mumunti naming paggala sa Esperanza ay inihatid na niya ako sa mansion dahil maaga pa siya aalis bukas. Sa totoo lang ay nagiging mas abala na siya ngayon, pero sa kabila non ay nagagawa niya pa rin akong ipasyal sakay ng bago niyang kabayo na si Damian.

Sa ilang din buwan ay mas nakita ko ang panunumbalik ng sigla ni Rain nang siya mismong nagpalaki sa kabayo na ito. Para din talaga itong si Damian, kuha nito ang hulma ng yumaong dating alaga niya. At kita ko din ang dating Damian sa bagong Damian na kabayo niya ngayon. Mailap din at mapili sa taong lumalapit sa kanya.

“Salamat,” sabi ko nang tulongan niya akong makababa sa kabayo. “Dito ka na rin maghaponan…” dagdag ko pa na ikinailing niya.

“Pasensya ka na pero maaga ako bukas… titignan ko pa ang bagong planta sa kabilang nayon. Saka iyong mga kasunduan sa mga karatig na nayon upang maging opisyal na munisipalidad na ito ay inaasikaso ko pa din,” tugon nito na ikinalungkot ko.

Nakalimutan ko na marami na pala siyang inasikaso ngayon, at dahil iyon sa pagpapalago ng Esperanza. Medyo nagkakaroon lang ng aberya sapagkat hindi sang-ayon ang ibang nayon na gawing sentro ang Esperanza dahil na rin sa madilim na nakaraan nito. Pero nakikita ko ang pagpursige ni Rain at alam kong walang hindi siya magagawa.

Hinalikan ko na lang siya sa kanyang pisngi bilang pagpaalam dahil hindi ko na rin naman mababago iyon sa ngayon. Sa dami ng kanyang ginagawa ay nagpapasalamat na lamang ako na nagkakaroon pa din siya ng oras para sa akin. Saka uuwi pa siya kina Tata.

“Magkita na lang tayo kung hindi na tayo masyadong okupado,” sabi ko na ikinatango niya.

“Pag may kailangan ka pala sa bagong pinapatayo na sekondarya ay huwag kang magdalawang isip na tawagan ako,” sabi pa nito na ikinangiti ko.

“Huwag kang mag-alala, tinutulongan naman ako nila Jandi at Nico roon,” tugon ko naman na ikinatango niya.

“Sige at lalakad na kami ni Damian…” sabi nito nang bigla siyang hawiin ni Damian para makasiksik ito sa akin. Labis ko itong ikinahagikhik ng tawa sa ginawa ni Damian na naman sa kanya dahil pagkakataon na daw niya para magpaalam na din.

Napakamot na lang si Rain sa kanyang batok sa ginawa ng alaga habang niyayakap ko ito.

“Sige na, sige na… tama na yan girlfriend ko yan,” medyo may pagkainis sa sabi nito sa alaga at hinawi ito palayo sa akin. Napatawa na lang ako ng malakas sa awayan nila dahil parati silang ganito. Naalala ko din ang dating Damian na ganitong-ganito rin umakto. “Hanap ka ng sariling girlfriend mo,” kantyaw pa niya sa alaga niya na sinapak ni Damian sa mukha gamit ang buntot nito.

Hindi na ako makapagpigil ng tawa dahil parating ganito ang mga ’to. Nagagalak na lamang ang puso kong pinagmamasdan sila, na tila nanumbalik na nga talaga ang lahat sa dati dito sa Esperanza.

MAAGA kaming umalis ni Jandi sa mansion lulan ng kanyang sasakyan upang puntahan ang bagong konstraksyon site ng sekondaryang ipapatayo namin. Naaawa kasi kami sa mga bagong graduate sa elementarya dahil masyadong malayo ang syudad ng Baguio para magpatuloy ng pag-aaral nila. Napag-alaman din naming baka tumigil sila sa pag-aaral at hindi na makapagpatuloy pa kaya naglaan ako ng oras at pera para dito at nanghingi ng mga kaunting donasyon para sa ipapatayo na sekondarya na talagang kailangang paglaanan ng oras.

“Ano ba ang ibang kontrata ni Nico at kailangan niyang ipasa sa iba ang proyekto,” sabi ko na medyo na iinis dahil biglaan naman kasi ang pagpasa niya sa ibang inhinyero ang proyekto na ito. Mas importante pa raw kaysa rito. Mas kailangan pa ng mga bata ang bagong pasilidad upang makapagpatuloy pa sila sa kanilang pag-aaral.

“Bahay daw,” tipid na tugon ni Jandi na akin na ikinaismid ko nang tignan ko siya. Hindi makapaniwala sa kanyang naging kasagotan.

“Bahay?” dismayado kong sabi. “Bahay ang ipinagpalit niya sa eskwelahang siya ring ang nagpapatayo?” ngayon naiinis na ako.

“Hindi lang naman basta bahay iyon no… ah basta siya kausapin mo. Magkikita naman din kayo dahil ipapakilala niya sa’yo iyong ipapalit niya sakanya” sabi pa ni Jandi na ikinabuga ko ng isang malalim ng hininga.

Wala naman din akong magagawa kung iyon ang nais ni Nico. Hindi lang ako makapaniwala dahil magiliw niyang pinatayo ang elementarya dito sa Esperanza noon. Dismayado lang kumbaga.

Habang tinatahak namin ang daan pababa sa Sitio Uno ay may napansin ako sa unahan na malalaking sasakyan na nagkakagarka ng mga graba at sako-sakong semento na nilagpasan namin ni Jandi. Sinundan ko ito ng tingin at papaliko ito papuntang Sitio Tres. Nagtaka ako dahil wala naman akong nalalaman na konstraksyon sa Sitio na iyon.

Hindi na rin ako nagtanong pa kay Jandi dahil alam kong okupado din siya dahil siya ang natala naming Principal sa magiging eskwelahan. Noon ay Head Teacher lang siya pero ngayon ay ganap na siyang Principal na distrito na ngayon na paaralan ng Esperanza dahil sa sekondaryang ipapatayo kalapit dito.

Pagdating namin sa Site ay walang Nicolo ang tumambad sa akin kung hindi ang isang sopistikadong lalaking nakanevy-blue na polo na nakatupi ang sleeves hanggang siko nang nakasunglasses. Akala mo naman mainit dito sa Esperanza, eh halos puro usok na dito dahil malapit na tag lamig. Pero kung tutuosin ay bumagay naman sa kanyang datingan ang pormahan niya ngayon. Talagang propresyonal tignan, sana hindi mahangin tulad ni Nico.

“Are you Engr. Arevalo?” bungad ni Jandi rito na ikinaipit ng boses nito para hind imaging boses bariton ang bakla. Punyemas naman talaga, nagawa pang lumandi. Nilibot ako ang tingin ng buong construction site para hanapin si Nico dahil baka naglilibot iyon ngunit ni anino ay hindi ko mahagilap sa kanya.

“Ah, yes I am. And I guess you are Mr. Rodriguez,” sabi nito nang makipagkamay ito kay Jandi. “…and,” natigilan ako nang ituon nito ang pansin sa akin na tila nagugulohan nang makita kong magtagpo ang mga kilay nito.

“Elexis Creer…” tugon ko rito bago tinanggap ang nakalahad nito na kamay sa akin nang bigla niyang halikan ang likod ng palad ko.

“Ms. Creer?” sambit nito. Medyo nanghihinayang ako sa itinawag niya sa akin ngunit hindi ko naman siya masisisi sapagkat nag-iba na rin talaga ang pananamit ko.

Huli na bago makareak sa ginawa niya nang bitawan na niya ang kamay ko. Hindi ko alam ang gagawin dahil parang masyadong mabilisan ang galawan ni Engineer. Hindi ko na lamang ito pinansin at iniba agad ang diskusyon. Ibinigay ko sa kanya ang blueprint ng building na inukit ni Lyle para sa gagawing sekondarya. Nag-usap na rin kami sa iilang mga importanting mga detalye at kanyang mga suhestiyon.

“Sa totoo lang, wala na akong nakikitang problema sa blueprint since it was check by my great friend Engr. Gonzaga and the architect who design the building is well-known, so anything here is settle already…” sabi pa nito.

Wala na kami masyadong ginawa pa kundi tignan ang pag survey sa sukat ng tatayuan ng mga buildings. Hindi lang ako makaalis dahil itong si Jandi ay tanong ng tanong dito sa kay Engineering ng walang makabuluhang mga tanong.

“Huwag tayo riyan Ms. Creer,” biglang sabi ng Engr. na hindi ko alam kung ano kaya nataranta akong tinignan ito at ang mga papalapit na mga tauhan nito sa kinatatayuan ko upang magsukat.

“Excuse me po…” sabi ng isang lalaki nang hatakin na ako ni Engr. Arevalo papalayo sa mga nagsusukat sa area. Ang hindi ko lang namalayan ay ang paghawak niya sa aking baywang upang igiya ako papalayo.

Hinatak niya ako papalayo kahit medyo malayo na kami ay nakahawak pa rin ito hanggang makalapit kami kina Jandi at si Nico na kakadating lang. Ang hindi ko lang din inasahan ay nang makalapit kami sa kanila ay si Rain na kunot ang noo na tinitignan ang kamay na nakahawak sa bewang ko ngayon. Napakadilim kong tignan niya ang taong gumigiya sa akin papalapit sa kanila.

“Hey, Lex-” tawag sa akin ni Nico nang mabilis pa sa hangin kong makalapit si Rain sa akin at hinawi ang kamay ni Engr. Arevalo sa baywang ko at siya na mismo ang naghatak sa akin papalayo rito.

Agad kaming lumapit kay Damian at walang pasabing niya akong binuhat upang makasakay sa likod ng alaga niya. Para akong isang magaan na bagay na kay dali lang niyang buhatin. Pero sobrang kaba naman ang sumakop sa buo kong sistema dahil sa galit na mga tingin din niya ngayon sa akin. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko dahil hindi pa niya ako tinititigan ng ganito na galit na galit. Hindi ko pa siya nakitang ganito kung makatingin sa akin na tila nagtitimpi sa galit. Tila inis na inis ang kanyang mukha sa nakita kanina. Tanging pag-iling na lang ang naging kasagotan ko dahil walang mga salita na gustong tumakas sa mga labi ko dahil pakiramdam ko may kasalanan ako.

“May gagawin ka pa ba dito?” seryosong tanong niya na mas lalong nagpadagdag sa kaba ko. “Ihahatid na kita sa mansion,” matigas niyang sabi at agad sumakay na rin sa kabayo nang nasa kanlungan niya ako.

Muli ko siyang tinignan dahil malapit lang ang mga mukha namin dalawa at labis na lamang ang pagkaba ng dibdib ko nang makita ko ang pagtiim ng kanyang bagang. Nakita ko na tinignan lamang niya ako sa gilid ng kanyang mga mata bago pinatakbo si Damian. Walang paalam na umalis kami sa construction site at naiwan sila Jandi na tila nagulat din sa ginawa ni Rain.

May naaamoy akong hindi maganda pero nanatili akong tahimik na lang dahil ayaw kong makagawa ng ano pang kasalanan sa kanya. Sa tanang pagkakataon ay tila ba ngayon ko lang siya muli nakita na ganito kagalit, at dahil iyon sa ginawang paghawak ni Engr. Arevalo sa akin. Iniisip ko na nagseselos siya, at sa kaisipang ganito ay tila nakakataba ng puso dahil ganito siya kung magalit kung may ibang hahawak sa akin.

Nang makarating kami sa mansion ay agad siyang bumaba kay Damian at mahigpit na hinawakan ang magkabilang bewang ko upang ibaba ako. Dama ko ang pagpipigil ng lakas sa mga kamay nito na tila ayaw niya ako masaktan. Sa pag-apak ko sa lupa ay tinignan ko siya ngunit nag-iwas lamang ito ng tingin sa akin bago ay muli niya akong hinatak papasok ng mansion. Hindi naman marahas ngunit tila nagmamadali siyang ipasok ako sa loob. Nang makapasok kami sa loob ng mansion ay naabutan namin si Lola Esmeralda na ginigiya ng mga kasambahay bumaba ng hagdan.

“Kayo pala iyan, kamusta ang mga lakad ninyo?” bungad na tanong sa amin ni Lola ngunit nang tignan ko ulit si Rain ay nanatiling tahimik lamang ito at kinuha lamang ang kamay ni Lola upang magmano rito. “Kaawaan ka ng Diyos, Hijo”

“Maayos naman po,” doon ay nagsalita ito upang sagotin si Lola, habang ako ay hindi mapakali dahil nararamdaman ko na hindi nag-iba ang tuno ng boses niya. May galit pa rin dito na labis ko pa ring ikinabahala.

“Ganoon ba? Dito ka na rin pala magtanghalian para makausap naman kita Hijo… Aida, pakisabi na dito manananghalian si Rain,” utos ni Lola kay Manang Aida.

“Masusunod Donya Esmeralda,” tugon naman ni Manang. “Kayo muna ang bahala sa Lola niyo at papanhik ako sa kusina.”

Napatango na lamang ako dito at inalalayan si Lola nang maglakad ito.

“Saan po kayo patungo Lola?” untag ko dito.

“Sa aklatan dahil nais ko kayong makausap,” sabi nito na tila ikinakaba ko naman ulit. Hindi naman lingid sa lahat ng tao dito sa mansion ang relasyon namin ni Rain dahil simula pa noong nabunyag ang namamagitan sa amin ay walang tao dito sa Esperanza ang hindi alam ang namamagitan sa aming dalawa.

Naupo mag-isa si Lola sa malaking stipa habang kaming dalawa ni Rain ay sa harap na stipa na kinauupuan ni Lola. Tanging ang lamesa lamang sa gitna ang pumapagitna sa amin. Pansin ko naman sa katabi ko na kanina pa ito tahimik, ngunit hindi ko naman siya matingnan dahil hindi ko alam ang magiging reaksyon ko kapag nagtama ang mga tingin namin. Wala akong kasalanan pero parang ang laki-laki ng kasalanan ko sa kanya para hindi siya matignan man lamang.

“Halos limang buwan na noon nang inanunsyo niyo ang pagpapakasal niyo, ngunit kailan ito magaganap?” tanong ni Lola.

Sasagot sana ako na hindi ko pa minamadali iyon dahil marami pang ginagawa si Rain at ako naman ay abala sa iilang mga bagay nang naunahan ako ni Rain magsalita.

“Sa lalong madaling panahon po,” tugon ni Rain kay Lola na hindi ko lubos inasahan.

“At kailan itong ‘sa lalong madaling panahon’, Hijo? Matanda na ako at baka hindi ko maabutan pa ang kasal ninyo ng apo ko,” bigla naman sabi ni Lola na ikinalaki ng mga mata ko nang tignan ito.

“Lola, huwag naman po kayong magsalita ng ganyan. Hindi namin minamadali ang lahat dahil marami pang dapat asikasuhin dito sa hacienda,” agad ko na sabi kay Lola nang mapailing ito.

“So many things to do? Like flirting some other man,” mahinang boses na sabi ni Rain na tama lamang para marinig ko iyon. May pagtataka ko itong tinignan ngunit labis rin ang pagkabahala ko nang mataman niya akong tinititigan. Mga titig na tila nang aakusa na may mali akong nagawa. Napaawang na lamang ang bibig ko sa sinabi niya.

“I just want to see you happy, Elexis.” Biglang saad ni Lola Esmeralda kaya napatingin agad kami rito at hindi na muna inalinta ang nagbabadyang alitan sa amin ni Rain. “Makita lang kitang masaya apo ay ikakakasaya ko na rin para sa aking Mama at Papa. Hindi man sumang-ayon sa kanila ang Tadhana ay kahit makita ko lang iyon sa inyo apo ay masaya na rin ako.”

Nahabag ang puso ko sa sinabi ni Lola dahil hanggang ngayon ay masakit pa rin sa kanyang dibdib ang nangyari noon sa nayon na ito. Hindi sumang-ayon ang magandang Tadhana sa mga magulang ni Lola Esmeralda at napakasakit isipin na halos mawatak lahat nang dahil sa pagnanais ng iba na pilit na kasiyahan nila.

Ngumiti ako kay Lola at tumango dahil alam kong tutuparin ko ang kahilingan niya. Sa piling ni Rain ay alam kong magiging masaya ako. Wala na akong hahangarin na ibang bagay kung hindi ang maging masaya sa piling niya. Ngunit ang sakit rin isipin na pinaparatangan ako ng taong mahal ko sa bagay na hindi ko ginawa.

“Sige na at kung may gagawin pa kayo ay maaari na ninyo akong iwan rito,” sabi ni Lola.

“Sa silid ko lamang po ako,” paalam ko at agad na tumayo upang umalis na sa aklatan. Hindi ko pinansin ang katabi ko dahil sa sama ng loob ko sa sinabi niya.

Sinundan naman ako ni Rain nang papaakyat na ako sa hagdan. Hinawakan niya ang kamay ko upang pigilan ako ngunit agad ko rin itong hinawi at nagpatuloy umakyat.

“Now you don’t do that to me, Elexis” may autoridad na sabi niya ngunit hindi ako nagpatinag rito. Nagpatuloy ako sa pag-akyat nang higitan na niya ako sa kamay para mapatingin ako sa kanya.

“Explain what I saw earlier,” sabi pa niya na ikinailing ko.

“I have nothing to explain, Rain, coz there’s nothing really happened,” tugon ko pa rito na ikinaliit ng tingin niya sa akin.

“Yeah, it happened that man holding your waist. I know what I saw, and I don’t just neglect it coz I saw it,” sabi pa niya na ikinapikit ko. Kung naiinis siya sa ginawa ni Engr. Arevalo kanina ay wala akong magawa kasi hindi ko naman sinadya na mangyari iyon at makita niya. Hindi ko rin inasahan na gagawin iyon ni Engr. Arevalo.

“Rain, hindi ko alam na ginawa niya iyon. He was just leading me away sa nagta-trabaho na mga tauhan niya, and it was just a friendly gesture,” paliwanag ko.

“Na kailangan talagang hawakan ka sa bewang mo?” galit na sabi niya na mariin ko ng ikinapikit.

“Hindi ko nga napansin iyon agad kasi biglaan, kailangan niya akong paalisin,” medyo lumakas na ang tembre ng boses ko. Kapag ganito na kasidhi ang nararamdaman kong tension ay alam kong namumula na ako sa galit dahil dama ko na ang init sa mga pisngi ko.

“How come you didn’t notice? Coz you want that man to hold you right?” pag-aakusa pa niya.

Iyong kirot na naramdaman ko kanina ay parang mas dumoble pa sa pang-aakusa niya sa akin sa bagay na wala akong alam. Napa-iling na lamang ako at pilit na pinipigilan ang sarili na hindi maiyak ngunit hindi ko rin ata napigilan iyon nang kusang naramdaman ko ang paglandas ng luha sa pisngi ko. Nakita iyon ni Rain at pati siya ay hindi inasahan na hahantong kami sa ganito.

Agad na lamang akong tumalikod sa kanya. “You know, why don’t we just stop this?” sabi ko at nagmadaling umakyat sa taas upang pumunta sa silid ko. Alam na niya ang ibig sabihin ng sinabi ko kaya maiintindihan niya rin kung bakit ayaw ko na ring magpatuloy pa.

“Elex!” tawag pa niya ngunit hindi ko ito pinansin at nagpatuloy sa paglalakad patungo sa silid ko ngunit naabutan pa rin niya ako bago ko buksan ang pinto ng silid ko. Bigla ay may mga kamay na yumakap sa akin at idiin ako sa kanyang matikas at matipono niyang katawan. Sinubsob ang mukha niya sa balikat ko at doon ay tila ba ay umiiyak din ito. “Baby, I’m sorry…” sabi pa niya pero napailing na lang din ako.

Naisip ko kung paano niya ako nahuhusgahan ng ganoon kadali matapos kong ipaliwanag sa kanya ang totoong nangyari. Iniisip ko pa lang na kung ganito siya parati ay baka balang araw hindi lang ganitong klasing pagtatalo naming dalawa ang mangyayari.

Napahagulhol na lamang ako ng iyak sa mga nangyayari at tila ba parang naging imposible na naman ang bukas para sa aming dalawa. Yung tila nanumbalik ang agam-agam ko.

“Sorry please, I’m so sorry, I didn’t mean to go that far, please take back what you said,” pagsusumamo pa niya. “Take it back, Lex. I don’t want to lose you again.”

“Then why don’t you believe me?” untag ko pa dito.

“Sorry… I’m so sorry, please,” paghingi pa niya ng paumanhin pero tila ba nakakapanghinayang na ang ganito. Manghihingi ng tawad sa mga bagay, at kalaunan o baka balang araw baka mangyari na naman.

“Then stop accusing me with things that I never do!” sabi ko pa sa kanya nang maramdaman kong tumango siya.

Ayaw ko siyang iwan dahil alam kong parang ikakamatay ko na rin iyon, pero kung ganito siya parati na tila hindi niya ako pinagkakatiwalaan ay parang isang mahirap na bagay sa isang relasyon. Ayaw ko din na tila parang isang lason sa aming dalawa ang relasyon na ito para magsama dahil baka paggising namin isang umaga ay wala na kaming nararamdaman sa isa’t-isa at ayaw kong mangyari iyon. Sobrang hirap isipin ang ganoon na mawawala siya sa akin. “Please Rain, paniwalaan mo ako parati kasi hindi ko magagawa ang mga bagay na inaakusa mo sa akin.”

“It’s not like I don’t trust you, Lex. I just don’t trust other man being with you,” saad pa niya na ikinakirot ng puso ko dahil sa takot pala ang nararamdaman niya noong makita niyang hawak ako ng ibang tao. Takot na mawala ako sa kanya. Takot na hindi niya kakayanin na mapupunta ako sa iba.

Nasapo ko ang dibdib ko at ramdam ko ang sobrang bilis ng tibok ng puso ko sa isinisiwalat ni Rain sa akin na nararamdaman niya. Nagsisisi kung bakit agad ko rin siyang nahusgahan ng maling pagkakaintindi ko sa kanya.

“I’m a man too Lex, and I see what they see in you. You’re so beautiful and pleasant to see, that every man will surely want to have you,” saad pa niya na labis nang ikinahapdi ng puso ko para sa kanya.

Nagkamali ako ng akala sa kanya at ang napakasakit na parte ay hito na naman ako, kay daling matibag sa kaunting hindi pagkakaintindihan naming dalawa. Napaisip ko kung kaya ko pa ba ito dahil parang ang hirap naman na hindi ko siya maintindihan minsan, at nagkakamali din ako ng pagkakaintindi sa kanya.

“I’m sorry,” I sincerely apologize with my accusation.

“No, I’m the one who need to be sorry… I’m so sorry, Lex,” pagsamo niya na tila siya pa ang may kasalanan.

Napayakap na lamang ako nang mahigpit kay Rain dahil hindi ko lubos akalain na ganito pa siya magmahal sa akin. Natakot siyang mawala ko sa piling niya.

“I want us to get married as long as possible. I want you to be tied to me. Gusto kong ipahayag na akin ka lang, na akin ka na, Lex.” Sambit niya na ikinabilis ng tibok ng puso ko sa saya. Pakiramdam ko tuloy hindi ko nararapat sa kanya.

Humiwalay ako ng yakap sa kanya at pinakita ang masaya kong ngiti sa pagsang-ayun sa nais niya. Na handa ako anumang oras sa araw na nais niyang matali kaming dalawa sa isa’t-isa. Kahit anong panahon ay handa ako, at pinapangako sa iintindihin ang lahat na sa amin.

“I love you,” tanging nasambit ng aking mga labi dahil iyon ang nararapat na sabihin para sa lahat ng kanyang sinabi. Pagmamahal ko ang magiging patunay na handa akong matali sa kanya sapagkat wala ng basihan pa ang lahat kung hindi ang kung ano ang meron kami ngayon. Sapat na sa akin ang lahat para mapanatag sa piling niya panghabang-buhay.

Sa pag-abot ko ng kanyang pisngi ay ang pag-angkin ko ng kanyang mga labi. Mga labing parati kong kinahuhumalingang madama at hindi magsasawang halikan dahil dama ko ang bawat pagmamahal niya.

Pinihit ko ang seradora ng silid ko at doon ay iginiya ko siya loob. Kay tagal rin nong huli kong madama ang mga labi niya dahil sa ang dami naming ginagawa nitong mga nagdaang mga buwan. Tila ngayon ko lang muli nadama siya sa tagal ng mga araw na lumipas, at hindi ko na aaksayahin ang araw na ito upang muli kami ay magtalik. Dinama ng mga kamay ko ang bawat mga matitikas na laman ng kanyang matipunong katawan. Tila nasasabik na madama ng mga palad ko ang mga laman na ito na sobrang kay tagal ko ring hindi nadama. Hanggang sa naglakbay ang mga kamay ko sa kanyang pagitan at doon ay biglang humiwalay si Rain ng paghalik sa akin.

“Just a moment Lex,” sambit niya ngunit hindi ako nakinig sa protesta niya at patuloy na dinama ang mga labing kay tagal ko ring hindi na nalasap. “Lex…” tawag pa niya ngunit nanatili akong bingi dahil kailangan ko ito. Kailangan ko siya ngayon.

“I want you now, Rain,” hingal kong sambit at nakaambang hahalikan ang nobyo ko muli ngunit nag-iwas na ito. “Why?” nag-aalala kong tanong sa kanya dahil baka na sobrahan lang ata ang kasabikan ko sa kanya.

“Lex, I want you to stay pristine… until the day our heart is bound with each other, I want you to stay pure. Ayaw kitang galawin dahil nangako ako sa sarili ko na ibibigay ang lahat ko sa araw na mag-isa na ang mga puso natin,” para akong binuhusan ng malamig na tubig sa sinabi ng nobyo ko. Parang nawala sa aking pagkayumi at nahiya sa pagiging agrisebo ko.

Natakpan ko ang mga labi ko na tila diring-diri ako sa ginawa ko. Ang nakakatawa pa ay ako pa iyong nagsimula ng kaisipang magtatalik kami ngayon din, ngunit hindi pala ito sang-ayon. Ano bang nangyayari sa akin? Hayok na hayok ako nobyo ko.

“I’m sorry… but it was like, we never did this before,” sabi ko rito na ikinahilot niya sa kanyang noo.

“Yeah, and it was so dumb for me to do. I never thought that before, until such time I announced that I’m going to marry you. Parang nalapastangan kita noon,” nanghihinayang niyang sabi.

Nakikita ko sa kanyang mga tingin ang labis na pagsisisi sa ginawa namin noon tulad ng mga bagay na pagtatalik. Kaysa gawin namin iyon pagkatapos ng araw na mag-isa ang aming mga puso, ay para bang mali ata iyon. Naisiwalat ko na lahat kay Rain lahat ng mga kamalian ko at tinanggap niya iyon lahat sa akin, kaya wala na akong mahihiling pa kung hindi ang mahalin pa niya ako ng higit pa sa pagmamahal ko sa sarili ko.

“I never thought that wedding is so sacred,” ani ko na kanyang ikinatingin sa akin.

Pakiramdam ko naman ngayon ay parang hindi nararapat sa akin ang kasal. Tila hindi pupewede dahil parang mali ito para sa isang relasyon nag tulad ng sa amin ni Rain. Maaari naman kaming ikasal sa alternatibong paraan tulad ng same sex marriage pero ang kaisipan na isa itong banal na seremonya na ginagawa dapat sa isang banal na lugar ay tila hindi pupwede sa akin. Ang nais ko lang naman ang maitali kami sa isa’t isa at dala ko ang pangalan niya. Mahal ko si Rain at kahit anong kasal pa iyan ay handa ako, ganyan ko siya kasobrang mahal.

“Hihintayin ko ang araw na parehong nakatali na ang ating mga puso na may basbas tayo ng mga taong saksi sa pagmamahalan nating dalawa, at ipapangako sa araw na iyon na habambuhay kitang mamahalin, Lex,” sabi pa niya at muli ay hinalikan ang mga labi ko.

“Sana dumating na agad ang araw na iyon, Rain,” saad ko habang nakatitig sa kanyang mga mata. Nakikita ko rito ang labis na kasabikan sa araw na iyon para sa amin at kahit ako man ay hindi na rin makapag-antay. Nais ko siyang muling maangkin at madama na. Sobra na akong nasasabik sa pagmamahal niya at hindi na ako makapag-antay pa.

“I hope you’re ready for that day to come,” sabi niya.

“I’m always ready, Rain. I’m just waiting when could be that day,” putol ko rito na ikinangiti niya.

“Then let me prepare everything for that day,” he said and planted kisses on my forehead again. “I promise, you would be the happiest person on that special day.”

I smiled at him “Andito ka lang sa tabi ko, sobrang saya ko na, Rain.”

DUMAAN ang ilang mga buwan ay naging abala kami ni Rain. Inasikaso ko ang ibang papeles ng school at ang construction nito ay maigi kong sinubaybayan. Naging malinaw naman kay Engineer Arevalo ang nangyari at ito pa ang humingi ng paumanhin sa muntikang paghihiwalay namin ni Rain. Hindi ko na lang din pinansin ang nangyari at naging kaswal na lang sa araw-araw sa pakikisalamuha sa kanya. Si Rain naman ay ang mga dating mga pinag-aabalahan niya ang inaasikaso, nahikayat na rin niya ang ibang mga kalapit na nayon at iilang mga hacienda na gawing sentro ang Esperanza. Marami na ding mga establesyemento at pati iyong Tito nila Rain na si Sir Jayrek ay nagpatayo ng ilang negosyo at branch ng Malls nila. Sobrang andami ng ipinagbago ng Esperanza at dahil iyon kay Rain.

Ngunit sa kabila naman ng pagbabago ay tila mailap na kaming nagkikita. Kung nagkakaroon naman ng oras ay sadyang kaunti lamang. Nakikita ko sa kanyang itsura ang labis na pagod at nababahala ako para sa kanya. Ilang beses ko rin siyang tinanong kung maayos lang siya at lagi siyang nagsisinungaling dahil alam kong ayaw niya akong mag-alala ng husto.

“Jan, pwede ba tayong dumaan kina Rain?” tanong ko rito na agad naman niyang ikinatingin.

“Baka maaga iyon umalis, alam mo naman ang boyfriend mo sobrang busy non,” aniya.

Sa bagay may punto si Jandi at baka wala si Rain sa kanila. Pero umaasa pa rin ako na madatnan siya bago umalis man lang. Pero hindi na rin ako nagpumilit pa dahil niyaya niya akong lumabas dahil raw lagi na lang akong nagmumukmok sa mansion. Mabuti na rin ito para malihis ang isip ko sa maingay na ngayon na Esperanza. Sobrang ang daming pinapagawa, mula sa mga munting gusali at sa mga kalsada ay talaga naging maingay na ang lungsod.

Dumating kami sa siyudad ng Baguio na dalawang oras pa talaga naming minaneho para lang bumili ng milk tea. Nasapak ko pa si bakla sa kagagahan dahil meron naman nito na sa Esperanza.

“Sa haba ng nilakbay natin, itong milktea lang pala sadya mo dito? Eh nasa isang kanto lang naman ito sa amin,” maktol ko dito dahil hindi ako makapaniwala na ito lang pala sadya namin dito.

“At least nilibre ka no! Hindi man lang nag ‘thank you’,” umirap pa ito sa akin na tila ang laki ng kasalanan ko sa kanya.

“Salamat ah pero kaya ko naman bumili rin ng ganito,” sarkastiko kong sabi rito at hindi nagpatalo sa irap niya sa akin.

Tinapos ko na lamang ang inumin ko at niyaya itong bumalik sa Esperanza pero pinigilan ako nito.

“Saglit lang kasi may inaantay akong tawag,” sabi nito at natatarantang tinignan ang phone niya.

“Sino naman ang tatawag sa’yo?” untag ko rito na agad nitong ikinatingin sa akin.

Ilang segundo rin itong natahimik bago ako nito sinagot.

“A-ano y-yung ka eyeball ko,” nauutal nitong sagot na ikinataas ng isang kilay ko.

Naramdaman kong may tinatago si Jandi sa akin dahil hindi naman siya ganito kabalisa kung wala siyang tinatago. Naghihinala na rin ako ngayon kung bakit kilayo ng nilakbay namin para lang makabili siya ng inumin na meron nama nsa Esperanza.

“Sabihin mo nga, Jan. Ano bang sadya at naparito tayo?” sabi ko at agad namutla si bakla sa takot na natinguha ko ang pakay niya. “Ano bang nangyayari?”

Ang kinina na tila balesa na mukha niya, ngayon ay namutla na sa kaba at hindi magkanda-uga sa kanyang kinatatayuan. Palipat-lipat ng tingin sa akin at sa hawak niyang phone. Nag-aantay sa kasagutan niya nang bigla ay tumunog ang phone niya. Ngayon ay napawi ang kanina niyang balisa na itsura nang sagotin agad ang tawag.

“Oras na ba?” rinig ko na sabi niya dahil medyo lumayo ito sa akin nang sagotin ang tawag.

Napailing na lang ako sa pagkairita ko dahil alam kong may tinatago si Jandi sa akin at hindi ko man lang malaman iyon. Nang matapos ito ay natataranta itong tumakbo papalapit sa akin at hinatak ako bigla.

“Tara na kailangan na tayo doon,” sabi pa nito at daling pumasok sa sasakyan niya habang ako ay nagugulohan na.

“Jan, ano ba ang nangyayari? Anong kailangan na tayo? Saan?” mga katanongan ko na hindi niya nasagot dahil seryoso itong nangmamaneho. Tutok ang mata sa kalsada at pabilis ng pabilis ang takbo ng kanyang sasakyan.

“Puwede ba sabihin mo sa’kin ang nangyayari?” may tuno na ng galit ang boses ko.

“Makikita mo pagdating natin,” tugon nito na ikinadismaya ko.

Hindi ko alam kung ano na ang nangyayari pero bigla ay kinabahan ako sa magaganap. Wala akong alam kung ano ang madadatnan ko pagbalik sa Esperanza pero sana walang masamang mangyayari dahil hindi ko kakayanin iyon.

Iyong dalawang oras na byahe namin ni Jandi papuntang Baguio, pagbalik namin ay parang isang oras lang. O hindi kaya ay sadyang okupado lang ang isip ko sa dami kong mga haka-haka na gumugulo sa isip ko kung ano ang madadatnan ko pagbalik dito sa Esperanza. Ang kaba na naramdaman ko kanina ay tila trumiple. Parang sasabog na ang puso ko sa sobrang bilis ng tibok nito.

“Bakit papunta tayong Sitio Syete?” untag ko dito pero ngiti lamang ang sinagot ng kaibigan ko. Iyong ngiti na tila masaya ito.

Napahawak ako sa aking dibdib dahil dama ko na ang bilis ng tibok nito.

Nang papalapit kami sa farm ng bulaklak dito ay nanlaki ang mga mata ko sa nakikita. Ang daming dekorasyon sa paligid at napapalibutan ang lugar ng mga puting tila na sumusunod sa ugoy ng hangin. Tila isang panaginip ang lugar na kailanman hindi ko inakalang makikita ko.

“A-anong m-meron?” ngayon ay ako naman ang nautal sa aking nakikita.

“Kasal mo ano ba,” masayang saad ni Jandi sa akin na tuloyan ko ng ikinabato sa inuupuan ko.

Lumabas ito sa kanyang sasakyan habang ako ay naiwan na hindi makapaniwala sa aking narinig. Ang daming katanongan sa isip ko at tila hindi maproseso ng tama ng utak ko ang nangyayari.

Pinagbuksan nila ako ng pinto dahil hindi ako makatayo, nabibingi sa mga bati nila sa akin at higit sa lahat ay hindi pa rin makapaniwala na agad ay dadating ang araw na ito.

“Dali bihisan niyo na siya,” rinig ko sa isang boses na tila kay tagal ko ng hindi naririnig.

Hinanap ng mga mata ko ang may-ari ng boses nito at halo-halong emosyon ang namutawi sa dibdib ko nang makita ko ito.

“Cloudi,” tawag ko dito. Hindi namamalayan na tumutulo na ang luha ko nang lapitan ko ito para yakapin.

Sobrang mahigpit ko itong niyakap dahil sobrang antagal ko na siyang hindi nakikita. Huli noong nakalaya ako sa paratang sa akin at tumistigo siya para sa akin.

“Cloudi…” umiiyak ko na sambit sa pangalan niya.

“Congrats sayo besh, sa inyo ni Rain” sabi nito at mahigpit ding sinuklian ang yakap ko.

“Naku tama na yan pumapangit ka na Lex, ito naman si gaga pinaiyak ang bride” saway ni Jandi sa amin, na lalo na siya ay naiyak rin sa muling pagsasama naming tatlo. Hindi ko lubos akalain na mangyayari pa ito dahil akala ko kinamuhian na ako ni Cloudi.

Naghiwalay kami sa aming mahigpit na yakap habang ako ay tudo pa rin sa pagpunas ng mga luha ko kasi walang tigil ito sa kakabagsak mula sa mga mata ko.

“Paano niyo to nagawa sa akin?” tanging naibulas ng bibig ko sa mga nangyayari.

“Si Rain kasi halos isang taon na namin itong pinagplanohan noong sinabi niyang yayain ka na niya ng kasal, syempre kasama ito sa plano na sa araw ng kasal mo ako magpapakita,” paliwanag ni Cloudi sa akin.

Mas lalo akong naiyak sa kanyang paliwanag na dahil ito kay Rain. Hindi ko na talaga mahanap ang sarili ko kapag mawawala ko ang taong ginagawa ang lahat para sa akin. Ginawa lahat para sa mga taong importante sa kanya. Buong buhay ko ilalaan ko sa taong pinakamamahal ko dahil hindi ko na makita ang sarili na makahanap ng isang lalaking handang gawin ang mga imposibling mga bagay para sa akin.

“Naku tama na ’to. Inaantay ka na ng groom mo,” sabi ni Cloudi ay sininyasan ang mga hindi ko kilalang mga tao na bigla-bigla ay inayusan ako.

Pinasuot nila ako ng puting dress na sobrang hapit sa akin. Napakaganda ng dress dahil ang flowy niya tignan. Pinapak na rin nila ang mukha ko ng tissue para alisin ang mga luha ko at sabay sabay na nilagyan ng kolorete ang mukha ko.

“Wag sobra, maganda na yang kaibigan ko,” sabi ni Cloudi na ikinangiti ko.

“Naku places na everyone para makapagsimula na tayo,” sabi ni Jandi at inasikaso ang iilang mga abay na lalaki at babae.

Mga kaibigan namin ito ni Rain, mga kababata niya dito sa Esperanza, mga co-teacher ni Jandi at iyong malalapit ko na kaibigan noong highschool.

“Ayan ang ganda mo pa lalo,” sabi ni Cloudi nang lagyan niya ng flower crown ang ulo na ko may medyo mahabang belo nakasakbit.

“Ang ganda naman ng ikakasal,” bati ni Mama sa akin nang papalapit sila ni Papa sa akin.

Agad ko silang niyakap nang makalapit sila sa akin.

“Sobrang ganda mo ngayon Lex,” sabi ni Papa sa akin.

“Kayo naman ibinonola niyo ako,” saway ko sa mga magulang ko pero hindi ko pa nakikita ang sarili ko kung maganda ba ang itsura ko dahil inayusan lang nila ako.

“Anak sobrang ganda mo…” sabi pa ni Papa sabay ngiti sa akin.

“Salamat po,” tanging nasabi ko sa papuri nila.

“Sige po ah kayo po ang huli, Jan si Nico pakisabihan na maghanda na,” utos ni Cloudi kay Jandi na agad namang ikinaripas ng takbo ni Jandi sa loob.

“Si Nico pala nasaan?” untag ko rito.

“Singerist natin kasi sabi niya gusto niyang kantahan ka sa pinaka espesyal na araw mo,” tugon ni Cloudi na ikinatango ko na lamang.

Kasabay ng pagtugtog ng piano at mga byolin ay nabato na naman ako sa aking kinatatayuan dahil sa kaba. Kaba na hindi ko lubos akalain na darating sa akin sa araw na ito. Kaba na baka hindi pa ako handa kasi biglaan ang lahat. Mga agam-agam na pilit kong winawaksi sa isip ko ay tila dahang-dahang bumabalik. Naiisip kung kaya ko ba.

Nakalakad na ang lahat sa gitna papuntang altar at mas lalo akong dinalaw ng kaba nang kami na ang papaso.

“Kinakabahan po ako,” wala sa isip kong saad.

“Normal lang yan iyan anak, basta isipin mo ito na yung araw na para sa inyo ni Rain,” sabi ni Mama na ikinabalik ko sa aking isip nang marinig ko ang pangalan ng taong pinakamamahal ko.

Siya ang dahilan kung bakit andito ako ngayon na nakasuot ng magandang damit, pinapalibutan ng mga magagandang kulay na bulaklak at tila panaginip na lugar.

“Panaginip po ba ito?” tanong ko ulit na ikinatawa nil ani Papa ng mahina.

“Talagang kinakabahan ka, anak.” Sabi ni Papa na wala sa isip kong ikinatango.

Natigil lamang kami sa aming pag-uusap saglit ng lumapit si Cloud isa akin para iabot ang bouquet ng mga bulaklak ng carnation sa akin.

“Ang ganda Clou,” puro ko sa mga bulaklak.

“Paborito niyo daw iyan,” sabi ni Cloudi na ikinangiti ko at tumango sabay amoy ng maganda halimuyak ng bulaklak na naging simbolo ng lahat para sa amin.

Mula sa malungkot na pinagdaanan ng nayon na ito nuon, sa mga pangakong hindi natupad at mga pusong nasawi nuon ay naging saksi ang bulaklak na ito sa kasaysayan ng mga pag-ibig na hindi sinang-ayunan ng panahon. Pero hito ako ngayon, tinutupad ang mga pangarap na iyon, pinapangako na magkakaroon ng magandang paglalarawan ang bulaklak na ito sa amin ni Rain at bibigyan ng magandang alaala ang lahat simula ngayon.

Mula sa kaisipan na iyon ay napawi ang lahat ng kaba ko at napalitan ng kapanatagan.

“Kakanta na si Nico,” hingal na sabi ni Jandi na tinakbo pala kami dito sa harap.

“Congrats ulit besh,” bati ulit ni Cloudi sa akin.

“Salamat sa inyo,” tanging pasasalamat ko dahil kinapusan na ako ng mga salitang sasabihin.

Kasabay ng pagbigkas ni Nico sa uang lyrics ng kanta ay ang pagbukas nila Jandi at Cloud isa tilang tumatakip sa amin.

“Another day without your smile

Another day just passes by

But now I know

How much it means

For you to stay, right here with me…“

Pagkanta ni Nico ay ang pagtingin ng maraming mga mata upang makisaksi ang pag-iisang dibdib ng lalaking tinanggap ako sa kung anoa ko. Minahal ako sa kabila ng mga kakulangan ako. Inalagaan na tila ayaw niya akong mawala pa sa piling niya dahil ako ang buhay niya, at ganoon rin ako sa kanya.

Pagkakita ko ni Rain sa altar ay tila ba gusto ko na lang maiyak para sa lahat ng ginawa niya para sa akin. Hindi pa kami nakalakad ay naiyak na naman ako kaya nanghingi na si Mama ng panyo kina Cloudi dahil baka buong paglakad ko papunta kay Rain ay iiyak lang ako.

“…The time we spend apart will make our love grow stronger

But it’s hurts so bad I can’t take it any longer…“

Sa paglakad namin nila Papa at Mama sa gitna ay nadadaan namin ang mga taong bumuo sa magandang estorya ng buhay ko. Nakita ko si Lyle na nakangiting nakangiti sa akin. Masaya akong nakarating siya dito. Talagang hindi nakalimutan ni Rain ang mga importanting tao sa buhay namin.

Nakita ko rin ang Daddy niya kasama ang Tito niya at ang buong pamilya nila na masayang nakangiti sa akin. Opisyal na kami nuon pa ni Rain sa kanila dahil alam nila ang buong estorya naming dalawa. Saksi sila sa tagumpay at kabiguan namin. Ngunit hindi ko nakita si Neil sa hanay nila.

“…A thousand miles

Between us now

It causes me to wonder how

Our love tonight remains so strong

It makes our risk right all along…

“

Masaya akong kinakawayan ni Ms. Torelba at hito na naman ako naiiyak dahil siya rin ang naging magulang ko nuon noong malayo ako sa Esperanza. Siya ang naging inspirasyon ko upang magpinta pa nuon, Saks isa baway malungkot na mga pinta ko.

“…The time we spent apart will make our love grow stronger

But it hurts so bad I can’t take it any longer…“

Nakita ko ngayon si Lola Esmeralda na umiiyak kaya agad akong napalapit dito upang mayakap ito.

“Lola…” sambit ko habang humahagulhol ng iyak sa braso ni Lola dahil alam ko natupad ko na ang matagal na niya na pangarap sa amin. Para kina Cassandra at Joaquin na hindi sinang-ayunan ng Tadhana. Para sa lahat na nasawi na pagmamahal ay hito na tinutupad ko.

“Sobrang saya ko para sa iyo, Apo ko,” umiiyak na rin na saad ni Lola Esmeralda sa akin.

Wala ng boses yung mga labi ko kung hindi mga hagulhol ng iyak dahil sa kasiyahan ko para sa araw na ito.

“… I wanna grow old with you

I wanna die lying in your arms

I wanna grow old with you

I wanna be looking in your eyes

I wanna be there for you

Sharing in everything you do

I wanna grow old with you.“

…“

Pagkatapos ko mayakap si Lola at sila Tata Isko ay tumuloy na ako sa altar pero bago iyon ay sinulyapan ko si Nico na taus pusong kinakanta ang napakagandang kanta na ito. Kung siya man ang pumili ng kanta na ito ay buong buhay kong hindi makakalimutan ang napaka espesyal na kanta na ito sa espesyal na araw kong ito.

Nang tignan ako ni Nico ay niliparan ko ito ng isang halik na agad niyang sinalo. Ngumiti ako rito bago kami nagpatulog nila Papa at Mama sa altar at duon inabot ni Papa ang kamay ko sa nakalahad ng kamay ni Rain.

“Ikaw na bahala sa anak ko,” saad ni Papa kay Rain.

“Mamahalin ko po siya ng higit pa sa buhay ko,” tugon ng taong pinakamamahal ko.

“Huwag mo siyang hahayaan, Rain Hijo,” sambit naman ni Mama.

“Hinding-hindi po ako papayag na hahayaan lang siya…” tugon naman ni Rain bago ako iniwan nila Papa at Mama sa tabi ni Rain.

“…Things can come and go

I know baby but I believe

Something’s burning between us

Make it clear to me…“

“Now I realize how precious you are… you’re making people so happy for you,” sabi ni Rain at napatingin ako sa mga taong dumalo sa espesyal na araw na ito na nagpupunas ng mga mata nila.

Nahabag ang puso ko sa nakikita. Hindi rin nila alam na sobrang espesyal rin nila para sa akin dahil sila ang bumuo ng buong estorya na ito. Isang masayang estorya na dinaanan ng pagsubok.

“At sobrang mahal na mahal kita, Rain,” sabi ko na taus pusong ikinangiti niya.

“…I wanna grow old with you

I wanna die lying in your arms

I wanna grow old with you

I wanna be looking in your eyes

I wanna be there for you

Sharing in everything you do

I wanna grow old with you.“

“I wanna grow old with you, my Elexis Hope,” sambit ni Rain kasabay ng paghalik niya sa likod ng aking palad.

“Please be seated,” sabi ng huwes at naupo ang lahat ng tahimik upang simulan ang seremonya. Habang ako ay muling kinabahan dahil magsisimula na ang pag-iisang dibdib namin ni Rain.

Nakatitig lamang ako sa kanya ngayon at nakikita kong hindi nawawala ang ngiti sa kanyang mga labi. Mga ngiting nagpapahiwatig na masaya siya para sa araw na ito. Kahit ako ay hindi inaasahang ang biglaan ito na kahit planado na nila ito nuon pa ay tila hindi ako naging handa. Hindi ko akalain na susurpresahin niya ako ng ganito.

“Welcome! We’ve gathered here today to witness and celebrate Rain and Elexis’ marriage. This is not the beginning, but a celebration of the next chapter in their lives together. Today, they will affirm this bond formally and publicly. Also making this day to be even more meaningful because it’s shared with all of you, their most cherished friends and family.

Rain and Elexis, today you not only marry the right person, you commit to being the right partner—the one with whom the other can stand and face the world. It’s time to joyfully seal this chapter with the declarations that will unite you in marriage.“ Dagdag ng huwes na ikinangiti ko.

Nakita kong tumingin si Rain sa akin kaya agad akong napatingin rito. Abot-abot ang mga ngiti nito sa akin na akin namang sinuklian agad. Binibigkas palagi ng kanyang mga labi ng salitang ‘I love you’ na hindi ko pinagsasawaan na pakinggan.

“Now is the Declaration of intent,”

sabi ng huwes at kinuha ang kanyang mga papeles at inilagay sa lamesa bago kumuha ng mic at sinabi ang mga deklaratiob .

“

Do you Rain take Elexis to be your lawfully wedded partner, to have and to hold, in sickness and in health, in good times and worse, for richer or poorer, committing yourself unto for as long as you both shall live?

“

“I do,” tugon ni Rain na ngayon at masugid akong pinagmamasdan, ni hindi inaalis ang mga tingin sa akin habang hinihimas ang mga kamay ko na hanggang ngayon ay nanginginig sa kaba.

“

Do you Elexis take Rain to be your lawfully wedded partner, to have and to hold, in sickness and in health, in good times and worse, for richer or poorer, committing yourself unto for as long as you both shall live?“

“I-I d-do,” kinakabahan kong tugon na ikinatawa ng mahina ni Rain, tama lang na marinig namin.

Hindi ko lang talaga lubos halos maisip na mangyayari agad ito na hindi ako handa pa. I mean noon handa akong magpakasal pero hindi itong bibiglain niya ako ng kasal. Pero naiisip ko pa lang na ginawa niya itong lahat para sa akin ay sobrang kagalakan na ng puso ko. This man truly loves me, with all of his heart and soul.

“Now for the Exchange of Rings.

Wedding rings serve as a reminder of the promises you made today. A ring is an unbroken circle that has been connected to its ends. It is the symbol of your union. It’s a sign of infinity, as well as your boundless affection. Remember this moment, your promise, and the love you feel for one anther now as you look at these rings on your fingers,“ lumapit si Jandi kasama ang pamangkin ni Rain na si Ezekiel dala ang mga singsing. Sobrang cute ng bata ngunit parating nakasimangot.

Wala naman na akong dinadalang sama na ng loob sa Mommy niya pero sana natuto siya sa mga pagkakamali niya.

“Give the ring baby,” sabi ni Jandi sa bata at inabot naman niya ito sa Tito niya. Kumuha si Rain ng singsing na magkasukat sa palasingsingan ko.

Habang sinusunot niya ito sa daliri ko ay bumilis ang tibok ng puso ko, iniisip na hito na kami nag-iisa na ng aming mga puso.

“Lex,” sambit niya sa pangalan ko kaya napatingin ko sa kanya na masuyo akong pinagkatitigan. Puno ng emosyon ang mga mata niyang nakatingin sa akin. “…wear this ring as a symbol of all my promises and love.

I promise to love you for who you are now and who you will become tomorrow. I promise to nurture your dreams and to help you reach them. I promise to share my whole heart with you, and to remember to show you how deeply I care for you, no matter the challenges that may come our way. I promise to love you loyally as long as I shall live.“

Saglit siya natigil dahil sa pagpunas niya ng mga luhang namumuo sa kanyang mga mata. Napapangiti at muling pinapawi ang pag-iyak. Alam ko na kanina pa ako umiiyak simula nang banggitin niya sa aking ang mga pangako niya.

Ngumiti pabalik si Rain sa akin at pinunasan naman ngayon ang mga luhang hindi ko mapigilang ibuhos.

“You’ve shown me that two people working together with understanding and respect, trust, and open communication may be far stronger and happier than either of them could ever be on their own. You are the strength that I didn’t realize I needed, and the joy I didn’t realize I was missing. I’ve decided to spend the rest of my life with you today. I promise to love you above all others and to value you in my life as a precious gift. I promise to stand beside you as your partner and friend in sickness or health, in

times of prosper and decline, in peace and in turmoil, as long as we both shall live,“ he said and started crying. Nahawa na din ako sa pag-iyak niya pati na rin ang mga bisitang dumalo sa aming kasal ay hindi magkandamayaw sa kanilang narinig na panata ni Rain sa akin.

“I love you,” tanging naisambit ko sa kanya.

Ako naman ang kumuha ng singsing at dahan dahan itong isinuot sa kanyang daliri kasabay ng pangako at panata ko sa kanya.

“Christian Rain Sandoval, my love, with this ring I promise you that you’ll never have to face the world alone. It is my utmost pleasure to say I do to you. In your expressive eyes, I found total compassion of your heart, found priceless love in your beautiful soul, and I found my other half, a kindred man who is worth more than the world to me. I promise to be your guiding light in the dark, a warm comfort in the cold, and a shoulder to cry on when life becomes too much for you to bear alone. I promise to cherish and respect you. I promise to care for you and protect you. I promise to comfort you and encourage you. I promise to be with you for all of eternity…” saglit akong natigil dahil wala ng pumapasok sa isip ko na mga tamang salita para sa kanya.

“God I’m out of words,” sabi ko hawakan niya ang pisngi ko.

“That’s enough for me, babu,” nakangiti niya sabi sa akin na malugod ko namang ikinangiti.

“Is that your vows?” untag ng huwes sa amin na ikinatango namin dahil wala na akong masabi pa.

Ekspresyon na lamang ang pupuna sa mga salitang hindi ko na kaya sabihin pa sapgkat wala ng mas ikokompara pa ang mga masasayang ngiti ng aking mga lab isa napaka espesyal na araw na ito sa amin.

“Rain and Lex, we have heard your promise to share your lives in marriage. We recognize and respect the covenant you have made here this day before God and all of us as witness. Therefore, in the honesty and sincerity of what you have said and done today and by the power vested in me, it is my pleasure to declare you married and partners in life,” pagkatapos sabihin iyon ng huwes ay siyang pagpalakpakan ng mga panauhin para sa amin.

Hindi ako makapaniwala na legal na kaming magkasintahan ni Rain, na nakatali na kami para sa isa’t-isa, na handa ng hamunin ang hamon ng panahon na kasama siya dahil siya na ang taong kaagapay ko mula ngayon. Ang taong uuwian ko pag-uwi, at yayakapin pagkatulog sa gabi. Gigising na mukha niya ang unang makikita at sabay na kakain ng almusal para simulant ng umaga. Lahat naiisip ko na at dahil iyon sa kasama ko na siya simula ngayon.

“Judge, can I kiss Lex now?” walang kung anong tanong ni Rain na ikinagulat ng lahat.

“Oh sorry, I was overwhelmed with the crown. You may seal your vows with a kiss,” tugon nito at ang paghawak ni Rain sa pisngi ko upang abotin ako ng isang hindi makakalimutan unang halik bilang mag-asawa.

Tila na naging makulay ang paligid at naging mabagal ang kilos ng lahat sa mundo ng unti-unti lumalapit ang mga labi ni Rain upang halikan ako. Isang hindi makakalimutang sensasyon ng pag-ibig ang naramdaman ko sa bawat kompas ng kanyang mga labi. Sa isang saglit lang naging parang matagal ang lahat unang halik ng aking mahal. Para bang unang pagkakataon na malasap muli ang kanyang matamis na mga halik na tila wala ng hangganan.

Hindi ko matandaan kung kailan iyong unang halik. Kay tagal na ngunit dama ko pa rin ang tamis na naroroon pa. Tuwing mata koy nakapikit sa pagdama ng kanyang halik ay tila ba iyong unang halik na andoon pa ang tamis.

“I love you, Elexis Sandoval.”