SG RANCH (PtR)

Kulipkip · 7 chapters · 2,138 words

KULIPKIP DIRTY NOTES

Ang kuwentong ito ay mula sa malikot at maduming imahinasyon ng may-akda. Ito ay bunga lamang ng libog sa katawan at ipinagbabawal sa mga minor de edad na mambabasa sapagkat may mga salita, tagpo, at gawain na hindi naaangkop para sa kanila.

Ang mga pangalan ng mga tauhan, lugar, pangyayari at iba pa ay hindi naiuugnay sa totoong buhay at kung mayroon man, ito’y nagkataon lamang.

KULIPKIP

SG Ranch Teaser

Mataas

ang

sahuran

kaya’t

napilitan

akong

tanggapin

ang alok ng aking

kaibigan

sa isang

trabaho

mag-alaga

ng mga

kabayo

sa isang

pribadong

rancho.

Ngunit

unang gabi pa lang, hindi lang pala

pag-aalaga

ng mga

kabayo

ang

nakaatas

na gawain —

kakabayuin

rin pala ako ng mga

kalalakihan

doon. “

Binyag

daw

“, sabi ng SG, pero ang isang

beses

pasakit

naulit

pa hanggang sa

hanap-hanapin

ko na.

Mula sa

orihinal

na katha ni

Kulipkip

M2M

raunchy PtR short series

SG RANCH TEASER

Ako,

Jeremy Diaz

Aban

Kasapi

ng rancho;

pamumuno

ni SG,

Nangangakong

susundin

pahahalagahan

, at

ipagtitibay

ang

tatlong

alituntunin

ng SG Ranch;

Una,

paliligayahin

SG,

Pangalawa

paliligayahin

ang

bawat

isa;

pangatlo

paliligayahin

ang

samah an,

Upang

maisakaturapan

ko ito;

Ako’y

magsisilbi

sa SG Ranch habang buhay,

Bilang

patunay

ng aking

katapatan

handa

akong

ialay

ang aking buhay.

’‘Buo na ba talaga ang loob mo anak?’’, niyakap ako ni mama, namumula na ang mga mata nito.

Sinuri ko ang dadalhing mga damit bago ipasok sa backpack; tatlong pares na pambahay, dalawang pares na panlakad, 5 boxer, isang jacket, at 2 puting sando. Hindi ko na dinamihan dahil madalas naman akong maghubad ng pang-itaas.

’‘Ma, hindi naman ibang bansa pupuntahan ko, isang araw at mahigit lang naman ang sakayan’’, natawa siya sa aking tinuran.

’‘Kahit na nak, hindi ako sanay na malayo ka, ikaw na nga lang nasa poder ko’’, humigpit pa ang akap nito sa akin.

Kinuha ko ang isang supot na may lamang toothbrush, sabon, at iba pang kakailanganin ko para sa aking daily hygiene. ’‘Hayaan mo ma, kapag nakaipon ako, bibili tayo ng cellphone, yung bagong unit ng nokia, para gabi-gabi tayo magtatawagan.’’

’‘Jeremy, anak’’, umiyak na talaga ito nang dumating si Orlan, ang kaibigan ko na nag-alok sa akin ng papasukang trabaho.

“Ano ‘yan pre?.’’

Natawa ako nang ilabas ni Orlan ang isang kulay berde na supot ng plastic cellophane at inilagay sa bulsa ng jacket nito.

’‘Proteksiyon sa kabag ng sikmura pre’’, napalingon ang isang pasaherong ale sa unahan namin.

Nasa bus na kami, nag-aantay ng iba pang mga pasahero. “Mahina ka pala eh’’, asar ko sa kanya.

’‘Nga pala, ilang taon ka na uli sa trabaho na ito?’’, pag-iba ko ng usapan.

Sumandal siya sa upuan at pumikit. ’‘Mahigit dalawang taon na pre’’, deretsong tugon nito.

’‘Hindi naman ba mababangis ang mga kabayo pre?’’, napadilat ito sa aking katanungan.

Bahagya itong natawa. ’‘Mas mabangis pa si SG pre’’, tugon niya. ’‘Kaya kumain ka ng marami bago tayo pumasok ng rancho’’, dagdag pa nito.

Kumunot ang noo ko sa narinig. ’‘Bakit, ginugutom ba tayo dun?’’, hindi na ito sumagot at muli ng pumikit.

Minabuti ko nalang din na matulog nalang dahil sumasakit ang noo ko sa air conditioned na bus na ’to. Hindi naman ako nabigo, tila nakiuyon sa akin ang aking diwa.

’’Ubusin mo ’yan, para may lakas ka, baka mabinyagan ka mamaya.“

Mabinyagan? Ginawa ba naman akong sanggol. Sinandok ko ang huling parti ng karneng baboy mula sa mangkok. Nagutom rin ako sa haba ba naman ng biyahe, kaya’t kumain na muna kami sa karenderya malapit sa batoda na pinaghintuan namin, ang huling sakayan papuntang Lawiswis.

’‘Pre, yosi muna ako ah’’, paalam ni Orlan sa’kin.

May isang binibining titig na titig sa aking gawi, kulot ang hibla ng kanyang mga buhok, kayumanggi ang balat at masasabi kong nasa 15-17 pa ito dahil sa hulma at tindig. Nakita kong nagbago ang timpla ng mukha nito nang pagalitan ng isang ale na nasa kahera.

’‘Miss, dito’’, tawag ko sa kanya.

Ngumiti ito uli nang tawagin ko siya. May dala itong isang maliit na notebook at kasalukuyang binibilang ang halaga ng aming nakain. Ngunit habang abala ito sa pagbibilang, paminsan-minsan itong sumusulyap sa akin.

’‘Ah miss, hindi ako ang magbabayad niyan’’, nang lilingon na ako, kamuntik ko ng maibuga ang tubig na aking lulunukin pa lang.

’‘Ito miss, sa iyo na ang sukli’’, boses ni Orlan.

Parang nag-init ang mukha ko. Hindi ako makatingin kay Orlan. Paano ba naman kasi, parang naapakan ang pagkalalaki ko nang masamid ko ang harapan niya nang ako’y lumingon at saktong-sakto talaga sa bumubukol na harapan nito.

Lalaki ako, hindi babakla-bakla. Sabay kami nitong nagkamalay sa kahalayan, nakita na namin isa’t-isa ang bawat sulok ng aming mga katawan, pati na ang mga taguro namin ngunit nang umalis ito upang maghanap-buhay, tila may nagbago sa kanya. Ibang-iba sa Orlan na aking nakasanayan.

Madalas na itong palangiti at kay pula pa ng mga labi nito, nangingintab. Hindi ko alam kung may nilagay ba siya ngunit nakakaakit ito, ang lambot tignan. Kay aliwalas rin ng kanyang mukha, na tila ba hindi batak sa trabaho sa rancho.

’‘Ayos ka lang?’’, dinampot na nito ang kanyang maliit na shoulder bag na nakapatong sa dining table.

Hindi ako nakasagot at nailang sa pagtama ng mga mata namin. ’‘Tara na, nag-aagaw na ang dilim at liwanag’’, aya nito.

Napatingala ako sa kalangitan na may pinaghalong kulay rosas at kahil ngunit mas nangibabaw ang nagdurugong kulay nito. ’‘Malayo ba ang Lawiswis?’’, tanong ko sa kanya.

’‘Hindi naman, kaya namang lakarin ngunit mas mainam na sumakay na tayo dahil dapit-hapon na’’, saad nito.

Hindi naman nahirapan na mag-antay ng pasahero ang nakatukang habal dahil pinakyaw na ito ni Orlan, para daw hindi mamaga puwet ko. Inasar pa ako nito na baka raw hindi na ako presko pagdating sa rancho. Kay umbok pa man daw ng aking magkabilang pisngi ng puwet.

Nag-init ang aking diwa sa katagang iyon. Hindi ako sanay sa bagong Orlan na palabiro at tila ba ang lalaswa ng mga salita nito. Napapakapit ako sa dulo ng katawan ng habal dahil lubak-lubak naman pala ang daan patungong lawiswis.

Kung hindi lang ako sanay sa probinsiya namin, aba’y bumaba na ako at naglakad nalang. Hindi lang kasi mabato ang daan, ang hirap pa pati, may mala-bangin na babaan at titirik mga mata mo sa takot na baka umurong paragasa ang sasakyan dahil sa taas ng aakyatin nito lalo pa nung makarating na sa taas, ay pababa naman.

’’Humihinga pa ba ‘yang kasama mo Orlan?’’, tanong ng driver.

Nasisinghot ko ang singaw ng pabango nito, na hindi masama sa ilong, sakto lamang. Mapapaisip ka tuloy na baka babaero itong si kuya, dahil sa pabango niyang kayang manghipnutismo ng mga dilag.

’‘Pre, ayos ka lang ba?’’, tumango ako sabay sagot ng ou.

’‘Malapit na tayo, kaunting hinga pa’’, biro nito sa akin.

Maya-maya lang ay tanaw na namin ang mga ilaw ng isang malawak na pasilyo at napapalibutan ito ng bakod na yari sa punong-kahoy ngunit kay gara nitong tignan.

Una akong bumaba at sumunod naman si Orlan. ’‘Salamat Kuya Brix, tawagan nalang kita kapag lumuwas kami ng bayan’’, inabot ni Orlan ang isang daan.

Bago umalis si Kuya Brix, iniwanan niya ako ng isang kakaibang ngiti. Ngiting pilyo at may halong pagbabanta. Kinabahan tuloy ako sa ipinakita nito na para bang ako’y kanyang sinusukat, kung magtatagal ba ako sa lugar na ito.

Napalingon ako sa paligid. Walang kabahay-bahay na kahit magsisigaw ka, walang ibang makakarinig sayo kundi tanging mga kuliglig at iba bang hayop at insekto. Sa pasukan ay may malapad na kahoy na may sariling bubong upang hindi mabasa sa ulan ang tila monumento ng lugar.

’’SG RANCH“, ang nakaukit na salita sa pader nito.

Biglang may nagsilapitan na mga kalalakihan at kapwa ito nakahubad ng pang-itaas maliban na lamang sa isang mama na sa tingin ko ay nasa 50 anyos na dahil sa inuuban na ang ibang hibla ng mga balbas nito pati na ang kanyang mga buhok.

Tila ba tinutugis ako nito ng tingin ng mamang iyon. Isang tingin na para kang lalamunin ng lupa. Namumukod tangi ang kaguwapuhan kahit pa man sa kanyang gulang. Masasabi kong kahit sinong babae ay hindi aayaw kung ito na ang aalok ng pakikipagtalik.

’‘Orlan, ito na ba ang pamalit kay Kali?’’, tanong nito.

Akala ko ay magmamano si Orlan sa kanya ngunit nabigla ako nang halikan niya ito sa labi. Kung pisngi lang sana, hindi ako magugulat, pero kitang-kita ng dalawa kong mga mata na sa labi niya ito hinalikan. Saglit man ngunit alam kong doon ito nilapatan ng halik.

Muli akong napabaling sa mga kalalakihang naroon sa kanilang likuran. Nagbubulungan ang iba at kay tatalim rin ng kanilang mga tingin na kulang nalang ay hubaran ka nila. Dinudumog ako mula sa pataas-baba na pagsuri, at isa sa nakaagaw ng aking pansin ay ang isang lalaking dinilaan ang sariling labi habang titig na titig sa akin.

’‘Ako na muna ang mauna’’, kataga ng SG na tinawag ni Orlan kanina lang.

Isinarado na ni Orlan ang pinto ng pasukan. ’‘Lumapit ka dito bata’’, utos ng SG sa akin.

Hindi ko alam ngunit kabado ang aking sarili. Alam kong sa mga ngiti nila ay may nakakubling pagnanasa na hindi ko mawari kung ano. Kung hindi lamang sana naguguwapuhan ang mga kalalakihang ito, masasabi kong mga kasapi ito ng kulto.

Bampira? Marahil, sapagkat ang kanilang mga tindig kahit pa man ang iilan sa kanila ay may edad na, pero kay kikisig ng mga katawan at ang iba’y namumutok pa sa hulma.

’‘Tumalikod ka, huwag kang mag-iisip na tumakbo, dahil iyon ang gusto namin’’, natuyo ang aking lalamunan dahil hindi ko alam ang aking isasagot.

Hindi ko na maramdaman ang aking paghinga ngunit sobrang lakas ng mga pintig ng aking puso na halos hindi ko na masabayan. Ang pakiramdam na takot ka at hindi mo kayang igalaw ang iyong mga parti ng katawan at walang lumalabas na salita sa iyong bibig.

Naramdaman ko na lamang na unti-unit na pala nitong binababa ang aking suot na pantalon kasama ang boxer brief at isinandal ako nito patuwad sa isang hawakan ng bakod. Gusto kong manlaban ngunit anong magagawa ko? Nagsilapitan na ang mga kasamahan nito.

’‘Huwag kang mag-alala bata, sa una lang masakit’’, banta nito sa akin.

Kasabay nun ay ang matigas na bagay na dere-deretsong pumasok sa aking pagkatao. Huli na nang mapagtanto kong ari ni SG ang nakabaon sa butas ng aking puwet. Dahil sa sobrang sakit na pakiramdam, hindi ko na halos maibuka ang aking mga mata, nandidilim ito at alam kong babagsak ako kung hindi ko pipigilan ang aking emosyon.

Tila ba biniyak sa dalawang parti ang bilugang labi ng aking butas ng puwet. Sobrang hapdi na halos madurog ko na ang aking mga ngipin sa pagkagat at pagtitiis. Naramdaman kong huhugutin niya ito at nanlaban ang aking butas, parang ayaw nitong iluwa ang sobrang tigas na ari ng SG.

’‘Puta, ito talaga ang gusto ko, ang sariwang butas!’’, naghalakhakan silang lahat.

Nagsilapitan ang mga ito at mas kinabahan ako sa kanilang sunod na ginawa. Pinaghuhubad nila ang kani-kanilang mga pantalon at kitang-kita ko ang mga ari nilang naninigas na at galit na galit. Gusto kong kumawala ngunit anong magagawa ko, ang dami nila. Dahil sa sobrang sakit na nararamdaman, bumagsak ako sa malamig na damuhan at dinala na ako ng kadiliman.