Shaun and Blake

seandwich · 43 chapters · 65,799 words

Shaun and Blake

DISCLAIMER

This is a work of fiction. Names, character, places, events and incidents are either the products of author’s imagination or use in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living dead, or actual events is purely coincidental.

This story is Boyxboy at kung kayo po ay homophobe, ’wag na po kayong tumuloy sa pagbabasa.

seandwich

Chapter 1

SHAUN POV

“ Mom, papasok na po ako. “ pababa ako ng hagdan papunta kay Mom para magpaalam dahil ngayon ang first day of school.

“ Kumain ka muna baby. “ sabay ayos ng mga plato at kutsara.

“ Hindi na po Mom, sa school nalang po ako kakain. “ nakangiti kong saad kay Mommy.

“ Okay baby, be safe wag magpapa late umuwi. “ sabay halik sa aking pisngi.

Siya si Laycee Ramirez-Mendoza ang Mom ko at ang pinaka-magandang babae sa buhay ko, s’yempre ako yung sunod! Just kidding!

Baby ang nakasanayan kong tawag sa akin ni Mommy dahil ako ay binabae, gay o kung ano mang tawag niyo don. Bahala kayo sa buhay niyo.

Tanggap naman nila ako kaya walang problema. Ganoon din ang gwapo kong Daddy na si Shan Mendoza, pangalan palang gwapo na.

Si Daddy naman ay as usual nasa company na. Workaholic, pero isa iyan sa naging dahilan kung bakit marangya ang aming kinagisnang buhay ngayon.

Malaki ang pasasalamat ko sa kaniya. Kaya lahat ay ginagawa ko para hindi maging sakit sa ulo niya.

Papasok na ako sa aking bagong paaralan. Ang pinapangarap kong mapasukan balang araw ay mangyayari na. Bata pa lamang ako gusto ko na makapag aral sa Toblé University dito sa Cavite.

’At matutupad na ‘yon ngayon! Excited na ako!’

Hindi lang dahil sa maganda ito kaya gusto ko makapag aral. Dahil din sa kumpleto ito sa kagamitan, mga gurong tutok sa estudyante at marami pang iba.

Bigla kong naalala kung paano ako umiyak at tumulo ang sipon ko habang ine-enroll nila Mom and Dad sa Toblé University.

Flashback…

“ Baby wake up, may pupuntahan tayo! “ panggigising ni Mom sa akin.

’

Wala naman akong matandaang occasion ngayon ah

? Anong meron?’ Kaya sinunod ko nalang ang kaniyang utos.

“ Where are we going Mom? “ humikab muna ako bago ako tumayo at maghanap ng masusuot sa pag-alis namin.

“ Secret, your Dad is waiting downstairs kaya bilisan mo na. “ dumiretso na ako sa bathroom pagkalabas ni Mom sa kwarto ko.

‘Ay may pa-secret? Nae-excite tuloy ako!’

Binilisan ko lang ang paglilinis ng aking katawan dahil baka asarin lang ako ni Mom and Dad na nagsusuot pa ako ng dress.

“ Good morning Dad, good morning Mom. “ bati ko sa kanila pagkababa ko sa hagdanan.

“ Good morning baby, let’s go? “ tanong ni Dad bago kami tumungo sa kotse. Sumakay na ako sa passengers seat at si Mom and Dad naman ay sa front seat.

Higit kumulang twenty minutes ang aming binyahe patungo dito sa kung hindi ako nagkakamali ay parking lot. Sa dami palang na nakapark na sasakyan ay mahahalata mo na. Engot ka kung hindi mo pa din nalaman!

I don’t know kung saang parking lot ba ito basta ginala ko na lamang ang aking paningin sa buong lugar.

’Well, maganda ang parking nila,

pero mas maganda ako! BYE!’

Pagkababa namin ay naglakad lang kami ng ilang hakbang at laking gulat ko nang tumambad sa akin ang paaralang pinapangarap ko lamang noon.

‘Nananaginip ba ako? Pakisampal naman ako now na!’

Nandito kami ngayon sa harap ng mistulang ginto sa sobrang kinang ng gate ng Toblé University.

’Magkano kaya ‘to kapag binenta ko?’

Ang pinapangarap kong paaralan ay nasa harapan ko na!

“ Mom, Dad bakit po tayo nandito? “ hindi ko maalis ang aking tingin sa loob ng school.

“ Simula ngayon baby, dito kana mag-aaral. “ nagtindigan ang aking balahibo dahil sa sinabi ng aking magulang.

’

Totoo ba ‘to? Dito na ako mag-aaral? Baka naman binibiro lang nila ako. Kailangan ko munang kumpirmahin bago ako maniwala.’

“ S-seryoso po ba kayo? “ nauutal pa ako sa sobrang kabang nararamdaman.

“ Of course! It’s your dream right? “ tanong sa akin ni Mommy nang nakangiti. Tumango naman ako bilang pag-sang ayon. “

Let’s go, mag eenroll kapa. “ Naglakad na kami patungo sa loob.

Pagpasok palang makikita mo na sa kaliwa ang napakalawak na soccer field. Sa kanan mo naman ay ang gymnasium na kasing-laki ng dalawang pinagtabing court sa haba.

Pagkatapos naming mag enroll ay halos tumulo na ang aking luha’t sipon sa sobrang saya. Ang pinapangarap kong paaralan ay mapapasukan ko na next monday.

May pupuntahan pa daw na meeting si Dad kaya hindi na kami nagsayang oras. Umuwi na kami para maka-alis na si Dad patungo sa meeting niya at si Mom naman para maka-pagluto ng aming hapunan.

End of flashback

Simula din ng araw na iyon ay hindi na mawala sa aking isipan ang lalaking nagpatibok ng aking puso sa araw din na iyon. Siya ang naka-agaw ng aking atensyon bago kami umuwi sa bahay.

Flashback…

Papunta na kami sa parking lot nang maagaw ng aking atensyon ang itim na sasakyang pinag-kukumpulan ng mga babaeng sa tingin ko ay mga kasing edad ko lamang.

’Kung maka-sigaw naman ’tong mga ‘to! Akala artista ang nasa loob! TSE!’

Napahinto ako sa paglalakad ng magsigawan sa kilig ang mga kababaihan sa tapat ng kulay itim na sasakyan.

Bumukas ito at tumambad sa mga babae ang lalaking hindi gaano’ng kaputian ngunit mas maputi sa mga karaniwang balat.

May katangkaran ngunit medyo payat ang pangangatawan. Gwapo, halata naman sa mga babaeng kinababaliwan siya ngayon.

May katangusan ang kaniyang ilong. Manipis na kilay at mapupulang labing bumagay sa kaniyang mukhang perpekto ang pagkakahulma.

‘Eng gwapo nemen nye! hihihi.’

Dumapo ang kaniyang paningin sa akin. Naramdaman kong uminit ang aking mukha dahil sa kaniyang tingin. Umiwas na lamang ako at tumingin sa paligid.

Nang ibalik ko na ang aking paningin sa kaniya ay laking gulat ko nang siya ay nakatitig sa akin. Nilabanan ko ang kaniyang titig ngunit sa huli ay sumuko din ako.

Hindi ko alam kung bakit ganito ang aking nararamdam sa lalaking iyon. Ngayon ko lang naramdaman ang pag-iinit ng mukha habang nakikipag-titigan sa lalaking iyon.

End of flashback.

“ Let’s go na po kuya Robert. “ si kuya Robert ang aking driver simula pa lamang ng ako’y nasa elementarya at hanggang ngayong highschool.

Excited na ako sa unang araw ko bilang isang estudyante ng Toblé University. Sana maging maganda ang takbo ng aking pag-aaral dito.

Nakangiti akong pumasok sa loob ng school. Sobrang saya ko. Sana ay magkaroon ako ng tunay na kaibigan dito sa loob ng school.

At sa hindi inaasahan ay nakita ko nanaman ang lalaking nagpa-init ng aking mukha noong nakaraan. Ang lalaking hindi mawala sa aking isipan.

Nagtama ang aming paningin, uminit ang aking mukha dahil sa pagdapo ng kaniyang tingin sa akin. Dumiretso na lamang ako sa room.

Nilibot ko ang aking paningin para maghanap ng mauupuan. Napansin ko ang babaeng kumakaway sa akin. Nagpa-pahiwatig na doon ako umupo sa kaniyang tabi.

“ Hi, Ako si Freya Suarez. Freya nalang. “ nakangiti niyang pagbati sa akin. Gustong gusto ko ang kaniyang energy napakataas. Sana maging kaibigan ko siya.

“ I’m Shaun Klein Mendoza. Shaun for short. “ nahihiya kong pag-papakilala sa kaniya. Hindi pa naman kami close kaya nahihiya pa ako. Siguro sa susunod wala ng hiyaan.

“ Ay nosebleed ako sa’yo. Wag kang ganiyan girl. “ nagulat ako sa huli niyang sinabi sa akin.

‘Ano?! Girl?! Halata ba ako? Juice colored.’

“ Okay lang Shaun, walang ibang makaka-alam. Mapagkakatiwalaan ako. “ nakangiti niyang sinabi sa akin habang tumataas baba ang kaniyang kilay.

“ Okay? “ hindi ko alam ang sasabihin ko dahil sa kahihiyan.

’Masiyado ba akong halata para malaman niya agad? E

wala pa naman akong ginagawa e. Malakas siguro ang pakiramdam nitong babaeng ‘to.’

Dumating ang aming Lec namin na si Miss. Celine makalipas ang ilang minuto naming kuwentuhan ni Freya. Ang saya niyang ka-kuwentuhan, hindi nauubusan ng topic.

Sana tumigil na siya kasi hanggang pagpasok ni Miss dinadaldal pa din ako e.

Nag a-attendance si Miss. Celine nang bumukas ang pintuan. Laking gulat ko nang bumungad sa amin ang lalaking kinababaliwan ng aking puso.

“ Oh, you’re late Martinez. Makakaupo ka na. “ umupo siya sa likuran kasama siguro ng kaniyang mga kaibigan.

‘Martinez’

Ang gwapo ng pangalan! Bagay sa kaniya! Sanaol!

Nakarinig pa ako ng bulung-bulungan tungkol sa kaniya.

Diba s’ya si Blake Martinez? Yung nanligaw kay Abby kaso na-busted?

Oo s’ya nga, kawawa naman s’ya noh? Gwapo pa naman.

Kung ako si Abby sinagot ko na agad yan

’

Na-busted siya?! Ang ganiyang itsura naba-busted pa? Ano kayang problema sa babaeng ’yon. Halos nasa sa kaniya na ang lahat. Ano pa kayang kailangan nung Abby na ‘yon?’

’

Kung ganoon Martinez ang kaniyang apelyido.’

Napangiti ako dahil sa aking nalaman. Sa future, magiging apelyido ko na din ’yan. Joke lang!

“ Okay class, before ako magturo gusto kong magpakilala kayong lahat dito sa harapan. “ sabi ng Lec. namin na si Miss. Celine ng may ngiti sa labi.

Nagsimula ng magpakilala sa harapan ang aking mga kaklase. Iba’t ibang ekspresyon ang aking nakita sa bawat kaklaseng nagpapakilala.

Ngunit ang naka-agaw ng aking atensyon ay ang lalaking patungo sa harapan ng may malaking ngiti sa kaniyang labi.

“ Hi! Good morning, My name is Kevin Montecarlos. Nice to meet you all. “ bawat salitang kaniyang binibitawan ay hindi nawawala ang kaniyang ngiti sa labi.

Dumapo ang kaniyang tingin sa akin. Nginitian niya ako kaya nginitian ko din siya para hindi naman ako mag-mukhang rude.

Nakaka-attract ang kaniyang mga ngiti. Siguro madami na ang nahumaling sa ngiti niya. Hindi na ako mabibigla kung may mga nag-iyakang babae nang dahil sa kaniya.

Si Freya ang mauuna sa aking magpakilala kaya hinintay ko na lamang siyang matapos bago ako.

‘Sunod na ako! Sana hindi ako ma-ihi!’

Dumiretso na ako sa harapan pagkatapos ni Freya sa pagpapakilala.

“ Hi guys, I am Shaun Klein Mendoza. Nice to meet you all. “ nakangiti kong pagbati sa kanilang lahat. At pagtingin ko sa likurang bahagi ay titig ni Martinez ang sumalubong sa akin.

Nag-init ang aking mukha dahil sa kaniyang pagtitig. Siguro ay sobrang pula na ng aking mukha ngayon. Bumalik na lamang ako sa aking upuan.

At ang aking pinaka-hinihintay si Martinez. Nacurious talaga ako sa kaniyang first name. Siyempre, para hanapin siya sa social media.

Nagsimula na siyang maglakad patungo sa harapan. Pero bago siya magsalita ay nakarinig na ako ng mga babaeng kinikilig na ewan. “ Class,

silence! “ pagsaway ni Miss. Celine sa kanila.

“ My name is Blake Martinez. “ walang emosyon niya pakilala sa amin.

‘Blake Martinez’

To be continued…

seandwich

Chapter 2

SHAUN POV

‘Blake Martinez’

Nagpaulit ulit sa aking isipan ang kaniyang pangalan. Sa wakas at mahahanap ko na din siya sa social media. Sana nga lang hindi naka private ang mga accounts niya.

Bago matapos ang klase inayos muna ni Miss. Celine ang aming seating arrangement. Ang mga boys ay sa left side at mga girls naman sa right side.

‘Dapat talaga doon ako sa right side pero tinatamad ako kaya sa left side nalang.’

Nag-umpisa na si Miss. Celine sa pag-aayos ng aming mauupuan. At laking gulat ko nang tawagin ang aking pangalan kasama ng mga lalaking naka-agaw ng aking atensyon.

“Martinez, Mendoza and Montecarlos.” napatulala ako sa kawalan dahil sa hindi maipaliwanag na dahilan. Ayoko, nahihiya ako. Hindi ko kayang makatabi ang mga lalaking ito.

‘Charot lang! S’yempre tatabi pa din ako, wag ng maarte minsan lang dumating ang swerte.’

Bumalik ako sa reyalidad nang pumitik si Freya sa harap ko. Nakita ko ang kaniyang labing nanunukso kung ngumiti.

“Girl! Ang swerte mo!” maligaya niyang bulong sa akin.

“Ha? Anong swerte?”

“Wala! Pakipot pa’to!” hindi ko narinig ang kaniyang bulong.

Nahihiya man ay pumunta na ako sa aking bagong mauupuan na pinagigitnaan ng dalawang gwapong lalaki.

Simula ngayon kailangan ko na umayos sa upo. Madami na ang bawal ngayon.

Bawal malikot, bawal maingay at bawal UMUTOT! Nakakahiya ’yon kapag nagkataon!

Simula nang ayusin ni Miss. Celine ang aming seating arrangement sa araw na iyon ay halos hindi ako makagalaw ng maayos.

Siguro dahil sa hindi ako sanay na may katabing dalawang lalaki sa paaralan. Noong nakaraang school year kasi ay pulos babae ang aking katabi.

Discuss.

Lunch Break.

Tumunog ang ring hudyat na tapos na ang laban-este ang aming subject sa araw na iyon at oras na para mag lunch.

Hindi ko alam kung saan ang canteen kaya laking tuwa ko nang niyaya ako ni Freya sumabay sa kaniya.

Naghanap muna kami ng table bago kami pumunta sa counter para umorder. Nasa likod ako ni Freya sa pila. Hihintayin nalang daw ako ni Freya sa table nang makuha na niya ang kaniyang order.

Dahil hindi ako nag-agahan sa bahay ay heto ako ngayon gutom. Mukhang mapaparami ang makakain ko ngayon. Umorder ako ng spaghetti, burger, and drinks.

Nang iaabot ko na ang bayad ay umiling ang tindera sa akin. Hindi ko alam kung bakit umiiling ang tindera kaya tinanong ko kung bakit.

‘Bakit hindi siya nagsasalita? Natatae na ba siya?’

“Ito na po ang bayad, ano pong ibig ninyong sabihin?” nagtataka kong tanong sa tindera.

“Bayad na iho, binayaran na.”

‘Ay nagsalita din!’

Tumalikod ako at nilibot ang paningin sa buong canteen kung sino ba ang kaniyang tinutukoy.

Napansin ko ang mga estudyanteng nakasimangot sa akin. Masiyado na siguro akong nagtagal dito sa counter kaya hindi ko na pinansin ang nagbayad ng pagkain ko at nagpasalamat na lamang sa tindera.

Pabalik ako sa table namin ni Freya nang makita ko siyang kuryoso sa nakatuping papel na kaniyang hawak.

“Shaun para sa’yo daw ’to.” iniabot sa akin ni Freya ang papel. Tinanggap ko ito at binasa ang nakasulat sa papel.

‘Hi, ang cute mo! :)’

Namula ako nang nabasa ko ang sulat.

‘Grabe, ang cute ko daw. Matagal na!’

“First day of school may secret admirer ka agad, naiinggit ako.” naka krus ang kaniyang mga braso at kunwari’y nagtatampo.

“Mas maganda kasi ako sa’yo!” nakangiwi kong sabi sa kaniya.

Pagkatapos naming mag lunch ay bumalik na kami sa room para sa susunod na klase. Gaya kanina tahimik lamang akong nakikinig at hindi makagalaw ng maayos dahil sa aking mga katabi.

Napansin kong panay ang pagtingin sa akin ni Kevin, mukhang may sasabihin ngunit nahihiya.

“Hi?” nakangiti niyang patanong na bati akin. Napatingin ako sa kaniya nang batiin niya ako.

“Hello.” nakangiti ko ding pagbati sa kaniya.

“What’s your name again?” napansin kong namula ang kaniyang mukha sa hindi ko malamang dahilan.

“Shaun Klein Mendoza.” nahihiya kong sagot sa tanong niya. Ngumiti siya sa akin bago siya nagpakilala sa akin.

“Kevin Montecarlos.” sabay lahad ng kaniyang kamay sa akin para makipag-shake hands. Tinanggap ko naman ito ng may ngiti sa labi.

“Pwede ba’ng makipag kaibigan?” nahihiya niyang tanong sa akin. “Naisip ko kasing masaya kang maging kaibigan.” dugtong niya.

Nasayahan ako sa kaniyang alok, “Oo naman!” ngumiti pa siya ng todo ng marinig ang aking sagot

“Talaga?! Ang saya ko!” natawa ako sa kaniyang reaksyon. Parang ngayon lang nagkaroon ng kaibigan e sa itsura niyang ’yan.

“Tss.” lumingon ako kay Blake nang may narinig akong tunog sa banda n’ya. Ngunit kataka-takang walang reaksyon ang kaniyang mukha. Siguro wala naman talagang gano’ng tunog.

Natapos ang klase ng may ngiti sa aking labi. Bawat minuto akong natatawa sa mga kuwento ni Kevin. Ang saya niya kasama, hinding hindi ka magsasawa sa dami ng kaniyang kuwento.

Nag text ako kay kuya Robert para masundo na niya ako dito sa parking lot. Napatingin ako sa kotseng pumarada sa harapan ko. Binaba niya ang bintana ng kotse, at laking gulat ko nang bumungad sa akin ang ngiti ni Kevin.

“Hi, hindi ka pa ba uuwi?” tanong niya sa akin.

“Actually uuwi na ako. Hinihintay ko lang yung driver ko.”

“Ahh… Sayang hahatid pa naman sana kita.”

“Okay lang yon, tsaka nakakahiya naman.”

“Sige Shaun, una na ako. Bye!” nakangiti habang kumakaway niyang paalam sa akin.

“Bye! Ingat ka sa pagmamaneho!” kumakaway kong paalam.

Sakto naman ang pagdating ni Kuya Robert. Dumiretso na ako sa passengers seat. Makalipas ang ilang minuto ay nasa bahay na ako. As usual, nakapagluto na si Mommy ng pang hapunan namin.

“Mom, I’m home!” sabay yakap ko sa kaniya.

“How’s school?” sabay halik niya sa aking pisngi.

“Masaya po! May mga naging kaibigan agad ako, Mom.” nakangiti kong sabi sa kaniya.

“That’s good. Para naman hindi boring sa school.”

“You’re right Mom.”

Umakyat na ako sa taas para makapag bihis. Bumaba ako nang tinawag na ako ni Mommy para kumain. Mabuti naman at nakauwi na si Dad, minsan nalang kasi namin siyang nakakasabay sa dinner dahil sa work niya.

“Good evening Dad.” bati ko kay Dad bago umupo.

“Good evening Baby, how’s school?”

“Like i said, masaya! May mga naging bago po akong kaibigan.”

“Well… How about boyfriend?” natatawa niyang tanong sa akin.

“Daaaaad…” nahihiya kong tugon.

“I’m just kidding baby, but if ever na may boyfriend ka na or manliligaw kami ng Mom mo ang una mong sasabihan. Okay?”

“But Dad, sino naman pong manliligaw sa akin? I’m gay.” nahihiya kong sagot.

“Don’t say that, maganda ka naman.” natatawang kontra niya sa aking sinabi.

‘I know right!’

“Dad naman… Let’s just eat nalang, okay?”

“Okay okay.” natatawa pa din niyang sang-ayon.

Pagkatapos naming kumain ay bumalik na ako sa kwarto para sa assignment namin sa Math. Well, hindi naman sa pagyayabang pero magaling ako sa Math. Actually, Math is my favorite subject.

’P

ero bago ‘yon, mang i-stalk muna ako hehehe.’

In-umpisahan kong hanapin ang account ni Blake Martinez sa facebook. Napansin ko ang kaniyang recent post 1hour ago.

Blake Martinez

You’re so cute when blushing.

349Reacts • 534Comments • 64Shares

‘So kapag hindi nagba-blush hindi na cute? Hahahahaha’

Hindi din nawala sa akin ang inggit, lungkot at tuwa dahil s’yempre support padin kahit hindi tayo gusto.

To be continued…

seandwich

Chapter 3

SHAUN POV

Nagising ako sa ingay ng alarm clock. Walang ano-ano’y dumiretso na ako sa bathroom para makapag ayos sa sarili para sa school.

Bumaba ako pagkatapos ko maligo.

“Good morning!” masaya kong bati kay Mom.

“Oh.. Ayan na pala ang baby ko. Sorry hindi na kita nagising, madami kasi akong ginagawa e.”

“Okay lang Mom, tsaka may alarm clock naman po ako e.”

“Sabagay.. O sige kumain kana.”

Pagkatapos kong kumain ay nagpahatid na ako kay Kuya Robert. Mabilis akong nakarating sa school dahil hindi pa naman traffic dahil maaga pa.

Pumunta muna ako sa locker ko para kumuha ng gamit para sa first subject. May napansin akong papel na kulay pula. Kinuha ko ’yon at maglalakad na sana ako papunta sa room nang may pamilyar na boses na tumawag sa akin.

“Shaun!” nilingon ko kaagad ang boses na tumawag sa akin.

“Kevin! Good morning, kamusta?”

“Good morning, eto gwapo paden.” natatawa niyang biro sa akin.

Uminit ang aking mukha sa kaniyang sinabi. Nahihiya akong ngumiti sa kaniya dahil sa hindi alam ang sasabihin.

“Teka bakit namumula mukha mo? Okay ka lang ba?” natataranta niyang tanong sa akin. Napatingin tuloy ang ibang mga estudyante sa pagkataranta ni Kevin.

“Okay lang ako. Mainit kasi ngayon e..” pagdadahilan ko habang nakatungo dahil sa mga nakatingin sa amin.

“Okay.. Tara sabay na tayo.”

“Okay, let’s go.”

Pinag-titinginan kami ng mga estudyante habang naglalakad papunta sa classroom. May naririnig din akong nagbubulungan tungkol sa akin at kay Kevin.

’Diba siya si Kevin, yung captain ball sa volleyball?

‘Oo siya nga. E sino naman kaya yung kasama niya? Ang cute!!’

‘Oo nga e! Ang puti pa tapos ang taba ng cheeks!!’

Hindi ko na lamang pinsansin ang mga bulung-bulungan tungkol sa amin. Nang nakarating na kami sa room ay nakita ko agad si Freya na kakaiba ang ngiti sa akin.

“Hi Shaun.. Anong meron sa inyo ni Kevin? Ikaw ah..” todo ngiti niyang tanong sa akin.

“Ha? Wala naman, baket?”

“Parang may somethi-

“Kung ano man ang iniisip mo, wala ’yon. Okay?” pagputol ko sa kaniyang sasabihin.

“Okay.. Sabi mo e.” makahulugan niyang ngiti sa akin habang pabalik sa kaniyang upuan.

Nagtataka man ay umupo na ako katabi ni Kevin.

‘Teka? Bakit wala pa din si Blake? Magsisimula na ang klase’

Makalipas ang sampung minuto ay dumating na si Blake. Late siya ng sampung minuto.

Discuss.

Lunch Break.

Katulad kahapon niyaya ulit ako ni Freya mag lunch. Pero dahil kaibigan ko na din si Kevin, niyaya ko na din siya.

“Kevin, sabay ka na sa amin mag lunch.”

“Talaga? Sige!” excited niyang sagot sa akin.

Naglakad na kami patungo sa canteen.

“Hindi ko alam na friends na pala kayo ni Kevin?” nakakalokong ngiting tanong sa akin ni Freya.

“Oo naman, nakipag-kaibigan siya sa akin e.”

“Wow! Siya pa ang nakipag-kaibigan sa’yo?! Ang captain ng volleyball pa ang nakipag-kaibigan sa’yo?!” namamangha niyang sabi sa akin.

“E ano naman ngayon kung captain siya? Wala sa position ’yon kung pwede kabang makipag-kaibigan sa kahit sino mo gustong kaibiganin.”

“Okay.. Sabi mo e.”

Doon kami umupo sa inupuan namin ni Freya kahapon.

“Guys, anong gusto niyo? My treat!”

“Nako ’wag na, nakakahiya naman.” nag-aalangang sabi ni Freya.

“No i insist, anong gusto niyo?”

Sinabi namin sa kaniya ang order namin. Ayaw niya din magpatulong sa pagbubuhat kaya hinintay nalang namin siya dito sa table.

Nang makabalik na siya ay sinimulan na namin kumain.

“Thank you sa treat ah..” nakangiting pasasalamat ni Freya kay Kevin.

“Wala ’yon”

“Shaun! Bakit hindi ka nagsasalita? May problema ka ba?” nag-aalalang tanong ni Freya sa akin.

“Ha? Wala, tahimik lang talaga ako.”

“Ganoon ba.. Akala ko may problema ka e.” natatawang sabi ni Freya.

Bumalik na kami sa room nang matapos kaming kumain.

Nang makabalik na kami sa aming upuan ay hindi na ako nagsalita. Katabi ko kasi si Blake.

‘Nahihiya nanaman ako, kailan ba ako masasanay na katabi ko na si Blake’

Para mawala ang hiya ko ay humarap na lamang ako kay Kevin.

“Kevin, thank you ulit sa treat mo kanina ah..” nakangiti kong sabi sa kaniya.

“Welcome.. Basta ikaw.”

Saktong pumasok ang Lec namin kaya hindi na kami nakapag kuwentuhan pa ng matagal.

Discuss.

Dismissal.

Sabay kaming bumaba ng building ni Freya nang may humarang sa aming apat na babae.

“Hey you!” nakataas ang kilay niyang turo sa akin. “Bakit kaba dikit ng dikit kay Kevin ha?!” pasigaw niyang tanong sa akin.

“Me? Seriously?” nagtataka kong tanong.

“Yes, i know you’re gay. Kaya layuan mo si Kevin hindi kayo bagay! Ew!” maarte niyang sabi.

“At bakit naman ako lalayo sa taong pilit lumalapit sa akin?” seryoso kong tanong sa kaniya. Hindi ako papayag na sinisigawan nalang ako ng basta basta. “And why do you care? Sino kaba?” napalitan ng galit ang maarte niyang mukha.

“Well… I’m Abby, Ako lang naman ang Ex-girlfriend ni Kevin. Nakakahiya naman kung pinagpalit niya lang ako sa gay noh! That’s embarrassing!”

“Tapos ka na ba? Nasasayang oras ko sa mga walang kwenta mong pinagsasasabi. Freya let’s go.”

Tinalikuran na namin yung maarteng Abby na’yon. Pero hinila niyang ang bag ko na nakasabit sa balikat ko kaya nawalan ako ng balanse.

“Hindi pa ako tapos!” sigaw niya matapos niya akong hilahin.

“Ano ba?! Don’t touch me!” sigaw ko din sa kaniya. “Ayoko ng away kaya please tigilan mo ’ko!”

“Abby tumigil kana, wala namang ginagawang masama si Shaun ah?!” magkasalubong ang kilay ni Freya nang sabihin niya ang mga linyang ’yon.

“H’wag kang makisali dito Freya! At hinding-hindi ako titigil hangga’t hindi mo nilulubayan si Kevin!”

“Ano bang pakealam mo kay Kevin?! Ex ka nalang niya! Wala na kayo kaya manahimik ka nalang!” sigaw ko sa kaniya.

Sasampalin niya sana ako, hinintay kong dumapo ang kaniyang palad sa mukha ko ngunit wala akong naramdaman.

Dumilat ako at nakitang hawak ni Blake ang braso ni Abby.

“Stop this nonsense Abby.” mahinahong sabi ni Blake kay Abby.

Binawi ni Abby ang braso niya kay Blake tsaka tumingin sa akin.

“Tandaan mo, hindi ako titigil hangga’t hindi ka lumalayo kay Kevin!” sabay alis kasama ng mga abubot niya.

Humarap sa akin si Blake at saka umiling ng umiling bago umalis. Pero kailangan kong magpasalamat sa kaniya!

“Blake wait!” habol ko sa kaniya, huminto naman siya kaya hindi na ako nahirapang habulin pa siya.

Napansin kong namumula ang kaniyang mukha kaya nagtaka ako kung bakit.

“Blake.. Bakit ka namumula?”

“Uhm… T-that’s none of y-your business.” nauutal niyang sabi.

“Oh.. okay i’m sorry, Thank you pala sa ginawa mo kanina.” nahihiya kong pasasalamat sa kaniya.

“T-that’s nothing.. Ayoko lang makakitang may n-nasasaktan.”

“Okay, thank you ulit” iniwan na niya ako pagkatapos kong magpasalamat. “Freya, tara na.”

“Grabe talaga ’yan si Abby! Napaka warfreak. Lahat nalang ng dumidikit kay Kevin ay inaaway niya! Palibhasa hindi pa siya nakaka move-on!”

“Bakit ba sila naghiwalay?”

“Dahil sa attitude ni Abby, isa kasi siyang bully dito sa University. Mabait kasi si Kevin kaya ayaw niya na may binubully si Abby. Pero ayaw tumigil ni Abby kaya nakipag hiwalay nalang si Kevin. Kaya ayan hanggang ngayon hindi maka move-on.”

“Ahh.. Kaya naman pala ang lakas ng loob niyang sugurin ako dito. Hay, buti nalang hindi tayo nasaktan doon. Tara na uwi na tayo.”

Naglakad na kami papunta sa parking lot. Nauna na umuwi si Freya kaya naiwan nanaman ako dito mag-isa. Tinext ko si kuya Robert kung nasaan na siya. At sa kamalas malasan ay papunta palang daw siya.

Nagulat ako nang may pumatak na tubig sa mukha ko. Naulan! Kailangan kong sumilong! Ngunit wala akong makitang masisilungan. Malaki kasi ang parking lot kaya kung maghahanap ka ng masisilungan ay maglalakad kapa, e kung maglalakad naman ako ay mababasa na ako ng tuluyan.

May humintong sasakyan sa harapan ko. Bumaba ang bintana at mukha ni Blake ang bumungad sa akin!

“Hey get in! Mababasa ka pa”

“Okay okay!” hindi na ako nagdalawang isip at sumakay na ako sa passengers seat.

Nagtama ang mata namin sa rear mirror kaya dali dali akong tutmingin sa labas ng bintana. Napansin kong hindi padin umaandar ang kotse kaya tumingin ulit ako sa kaniya, at nakatingin padin siya sa akin.

“B-bakit hindi p-pa tayo u-umalis?” utal-utal kong tanong.

“Gagawin mo ba talaga akong driver? D-dito ka sa tabi ko.” Oo nga naman! Ako na nga lang ang magkiki-sabay magmumukha pa siyang driver kaya naman bababa na ako nang pigilan ako ni Blake.

“What are you doing?”

“Sabi mo lumipat ako?”

“Oh.. O-oo nga p-pero mababasa ka, d-dito kana d-dumaan.” aniya na umusog pa para makadaan ako ng maayos.

“O-okay..”

Nakadaan naman ako ng maayos kaya tumingin nalang ako sa labas ng bintana para hindi na ako mahiya. Pero hindi padin umaandar ang sasakyan niya.

“B-bakit hindi p-pa tayo u-umaandar?”

Napansin ko siyang dahan-dahang lumalapit sa akin. Unti-unti naman akong umuusog sa kung ano man ang gagawin niya.

Nang malapit na malapit na siya sa akin ay pumikit na ako. Napadilat ako ng may gumalaw sa gilid ng aking ulo.

“Seatbelt.” aniya na nagpipigil ng tawa.

“A-ah y-y-yeah..”

Nakakahiya!!! Bakit nga ba ako pumikit, hindi niya naman ako hahalikan e! Sana mawala nalang ako ng parang bula! Nakakahiya!!!

“Saan kita ihahatid?” tanong niya habang nakangiti.

“S-sa sakayan m-mo nalang a-ako ibaba.” nauutal kong sabi. “N-nakakahiya naman.” nahihiyang ngiti

“No.. Saan ang bahay ninyo.” seryoso niyang tanong kaya sinabi ko nalang kung saang subdivision ako nakatira.

Makalipas ang tatlumpung minuto ay nandito na kami sa harap ng village. Pinahinto ng guard ang sasakyan dahil siguro wala itong sticker.

“Sir, saan po kayo? Wala po kasi kayong sticker.”

Lumapit ako sa side ni Blake para makita ako ng guard.

“Hello po! Shaun Mendoza here!” nakangiti kong bati sa guard para makapasok na kami.

“Ay kayo po pala ’yan Sir. Shaun! Pasensiya na po!”

“E-ehem..”

Napatingin ako kay Blake nang nagkunwari siyang umubo. Nagulat ako nang magtama ang aming labi! Napabalik ako sa aking inuupuan at tumingin na lamang sa labas. Natahimik din si Blake at hindi agad napa-andar ang sasakyan.

Saka pa lang niya pinaandar ang kotse ng bumusina ang kotse sa likod. Sobrang init nf mukha ko! Sa tingin ko sobrang pula na ng mukha ko!! Nakakahiya!!

“S-saan b-banda y-yung bahay n-ninyo?” utal-utal niyang tanong.

“D-diretso k-k-kalang then may m-makikita k-kang s-silver na gate s-sa pagliko m-mo sa k-kanan.”

Nang makarating kami sa harap ng bahay ay nagpa-alam na ako at agad na bumaba. Hindi ko na hinintay ang kaniyang sasabihin dahil sa hiya.

Pagpasok ko sa loob ay sinilip ko na lamang siya sa bintana habang umaalis.

Nang mawala na ang kaniyang kotse sa paningin ko ay kumain na ako at natulog.

To be continued…

seandwich

Chapter 4

SHAUN POV

Pagkatapos kong mag shower ay bumaba na ako para mag dinner.

“Shaun, tawagin mo na din yung classmate mo para mag dinner.” sabi ni Mom.

“Okay po.”

Dali-dali naman akong umakyat sa hagdanan papunta sa guestroom. Kumatok muna ako sa pintuan kaso walang nagbubukas.

Pinihit ko ang door knob at hindi ito naka lock. Tinulak ko ang pintuan para mabuksan ito at matawag na si Blake.

Laking gulat ko nang makita ko siyang nakatapis lamang ng twalya! Hindi agad ako nakagalaw dahil sa ganta ng kaniyang katawan!

Mayroon siyang six-pack abs! Ang puti ng katawan niya!

Napabalik ako sa ulirat ng tumalikod siya. Walang ano-ano’y sinarado ko ang pinto at dali-daling tumakbo papunta sa dining area.

“Baby nasaan na si Blake.” tanong ni Dad.

“S-susunod na d-daw po s-siya.” utal-utal kong sabi.

Makalipas ang tatlong minuto ay bumaba na siya at tinawag ni Mom. Tahimik kami habang kumakain. Nararamdaman nila Mom and Dad na tahimik ako kaya hindi na sila nakapag pigil at tinanong na ako.

“Baby, what’s wrong? Masakit ba ang ulo mo?” nag-aalalang tanong ni Dad.

“N-no D-dad, i-i’m fine.” pekeng ngiti kong sabi.

“Okay, tell me kung may nararamdaman ka ha.”

“Y-yes D-dad.”

Tahimik din si Blake habang kumakain. Hindi ko siya matingnan ng maayos dahil sa nangyari kanina!

Natapos kaming kumain ng hindi nagpapansinan. Hindi ko alam kung anong dapat kung sabihin sa kaniya! Nakakahiya! Simula kanina sa kotse hangggang dito sa bahay.. Nakakahiya!

Pinagpahinga muna ni Mom and Dad si Blake bago umalis.

“Tita, tito aalis na po ako.”

“Osige, mag-iingat ka ah.” si Mom.

“Opo, thank you po.” nakangiting sabi ni Blake.

“Baby Shaun, ihatid mo si Blake sa labas ha.” nakakalokong ngiting sabi ni Mom.

“O-okay po.”

Nauna na akong lumabas sa bahay para ihatid siya. Nakasunod naman siya sa likuran ko.

“B-blake thank y-you sa paghatid k-kanina.” nahihiya kong sabi.

“W-wala ’yon.” simpleng ngiti niyang sabi.

“A-and s-sorry.” nakatungo kong sabi.

“For what?” nagtataka niyang tanong.

“Y-y-yung sa k-kotse, tsaka s-sa guest r-room.. sorry.”

“O-okay lang, nagustuhan ko din naman e.” hindi ko narinig yung sa dulo!

“Ano ’yon?”

“Wala, sabi ko aalis na ako.”

“Ahh.. O-okay, ingat k-ka.”

“Yeah, thank you.. see you tomorrow Baby Shaun.” sabay sakay niya sa loob.

Tinawag niya ba akong Baby Shaun?! Bakit niya akong tinawag na ganoon? Siguro dahil ’yon din ang tawag ni Mom and Dad sa akin. Yeah, ’yon nga.

Pumasok na ako sa loob at dumiretso sa kwarto ko. Doon ko lang naisip lahat ng nangyari ngayong araw!

Ang pagtulong niya sa akin laban may Abby.. Actually hindi naman talaga siya tumulong, pinatigil niya lang.

Ang paghatid niya sa akin sa bahay. Ang paglapat ng aming mga labi!

’First kiss ko’yon! Smack lang naman ’yon e. Pero kahit na! Nagdikit ang labi namin!! ’

Tapos ang pagpasok ko sa guest room habang nakatapis lamang ng twalya ang bewang niya!! Nakakaloka.

Inisip ko iyon magdamag hanggang sa nakatulugan ko na.

Nagising ako ng may ngiti sa labi. Ewan koba basta masaya ako ngayon.

Naligo ako at nag-ayos na para sa pagpasok maya-maya. Bumaba na ako para mag breakfast.

“Good morning Mom!” nakangiti kong bati sa kaniya.

“Good morning baby, good mood ka ngayon ah?”

“Hindi ko nga din po alam e.. Pagkagising ko feeling ko ang saya-saya ko.”

“Ahh.. Osige kumain kana.”

“Okay po, thank you Mom.”

Pagkatapos kong kumain ay hinatis na ako ni kuya Robert papunta sa school.

“Shaun pasensya na kung na-late ako kahapon ah.. Natraffic kasi ako e.”

“Okay lang po ’yon.”

“Salamat.”

Bumaba na ako at dumiretso sa room. Pagpasok ko palang ay si Blake agad ang aking napansin.

‘Wow, ang aga niya ngayon ah..’

Pagkaupo ko naman ay siyang pagpasok ni Kevin ng nakasalubong ang kilay. Nang makita niya ako ay napalitan ang kaniyang mukha ng malungkot na mukha.

“Shaun.. Sorry, narinig ko yung nangyari kahapon noong dismissal. Pag-pasensiyahan mo na si Abby ah.. Pinagsabihan ko na ’yon kaya wag kana mag-alala.” nakangiti niyang sabi.

“Wala ’yon, hindi naman ako nasaktan e.”

“Dahil nandoon ako, paano kung wala ako doon?” singit ni Blake sa usapan namin ni Kevin!

“Y-yeah, buti n-nalang nandoon si B-blake hehehehehe.” nahihiya kong sabi.

“Buti na nga lang, thanks bro.” sabi ni Kevin kay Blake.

Dumating naman ang Lec namin sa unang subject na ’yon.

Discuss.

Lunch Break.

As usual, niyaya ako ni Freya sumabay sa kaniya mag lunch. Pagpasok namin ay halos lahat sila ay nakatingin sa akin! Anong meron?

‘Siya ba yung sumakay sa kotse ni Blake?’

‘Oo siya nga! Pagkatapos niyang dumikit-dikit kay Kevin kay Blake naman?! My god!’

‘Oo nga, hindi na nahiya. Buti nga sa kaniya sinugod siya ni Abby.’

’Really?! Well, ‘yan ang napapala ng mga higad!’

Iyan lang naman ang mga bulungan nila na naririnig ko!

’

Nagbulungan

kayo kung maririnig ko din naman!’

Anong masama sa pakikipag kaibigan kay Kevin? Pagsakay sa kotse ni Blake? Grabe naman sila. Ang i-issue!

Napansin ko si Blake na nasa tabi ng table namin ni Freya, nakaharap siya sa entrance kaya siguro ay napansin niya ako.

Papalapit na kami sa table namin nang mapatid ako dahil sa paa ng humarang sa dinadaanan ko!

“Oh my god, Shaun!” sigaw ni Freya.

Hindi agad ako nakatayo dahil sa sakit ng tiyan ko at ng braso ko. Napansin kong may anim na sapatos ang nasa harap ko.

Sigurado akong ang dalawang pambabaeng sapatos ay pagmamay-ari ni Freya ngunit ang apat pang sapatos ay hindi ko na alam.

“Shaun, are you okay?!” si Blake!

“Shaun! saan masakit?!” si Kevin!

Hindi ako nakapag salita dahil hindi ako makahinga! Nasikmuraan pa ata ako doon ah!

“What’s wrong with you ha?! Papansin ka!” sigaw ni Freya sa sinumang pumatid sa akin.

“Why? Nakalimutan niyo na ba ang sinabi ko? Hindi pa tayo tapos!” si Abby?!

“Wala kaming ginagawang masama sayo kaya tigilan mo kami!” sigaw ni Freya.

“Like i said, hindi ako titigil hangga’t hindi ka lumalayo kay Kevin!”

Tinayo ako ni Kevin at Blake at pinaupo sa upuan. Halos lahat ng nasa canteen ay nakatingin sa amin! Ramdam ko pa din ang sakit ng braso’t tiyan ko!

‘Buti nga sa kaniya, tignan mo oh nakadikit nanaman siya kila Blake and Kevin.’

‘Iyan ang napapala ng mga higad!’

‘Tama ka diyan!’

“Shaun, are you okay?” nag-aalalang tanong sa akin ni Blake.

Pekeng ngiti na lamang ang iginawad ko sa kaniya dahil masakit talaga! Ang lakas ng pagkakabagsak ko!

“What the fuck are you doing Abby!!” galit na sigaw ni Kevin.

“What?! Dapat lang sa kaniya ’yan dahil higad siya! Dikit siya ng dikit sa ’yo!” si Abby.

“What?! Hindi siya ang dumidikit sa akin Abby, kundi AKO! ako ang lumalapit sa kaniya. So kung may problema ka doon sa akin ka lumapit! Tignan mo ang ginawa mo, nakakasakit kana!” sigaw ni Kevin kay Abby.

“Because i love you! Mahal pa din kita! Please come back to me..” naiiyak na sabi ni Abby.

“No, mas lalo akong hindi babalik sayo dahil dito sa ginawa mo.” seryosong sabi ni Kevin.

Tumalikod si Abby sa amin habang umiiyak.

“Shaun let’s go to clinic, may sugat ka sa braso.” sabi ni Blake.

“O-okay.”

Nandito kami ngayon sa clinic para linisin ang sugat ko. Buti sugat lang ang inabot ko. Naghihintay naman si Blake, Kevin at Freya dito sa gilid. Alalang alala sila e ang layo naman sa bituka e.

“Guys.. Malayo ’to sa bituka, okay lang ako.” natatawa kong sabi.

“Kahit na Shaun! Sugat padin ’yan!” galit na sabi ni Freya.

“I’m so sorry Shaun, nadadamay kapa dahil sa akin.” malungkot na sabi ni Kevin.

“Wala ’yon, hindi naman ikaw ang pumatid sa akin e.” nakangiti kong sabi.

“Are you okay na ba? May iba pa bang masakit sayo?” si Blake.

‘Nag-aalala ba siya?’

“N-nag-aalala k-ka ba?” mahina kong tanong.

“O-of course..”

To be continued…

seandwich

Chapter 5

SHAUN POV

‘Nag-aalala sa akin si Blake!? Is it real?’

Pagkatapos linisan at gamutin ang sagot ko ay dumiretso na kami sa room.

’We’re five minutes late! And dahil ‘yon sa akin..’

“Why’re you all late?” tanong ng Lec namin na si Miss Glade, mabait siyang Lec. Tumingin naman sa akin ang Lec at napansin niya ang benda sa braso ko. “What happened to you?” nag-aalala niyang tanong.

“It’s nothin-

“Pinatid po siya ni Abby Hernandez sa canteen kanina pong lunch break!” pagputol ni Freya sa sasabihin ko.

“Nasabi niyo na ba ito sa Principal?”

“Hindi na po.. Hindi naman po malala ang nangyari sa akin, malayo naman po sa bituka hehehehe..” sabi ko.

“Okay, you may sitdown.”

Nag-discuss lang ang Lec namin sa araw na ’yon. English teacher kasi siya.

Bago matapos ang subject namin ay nagbigay ang Lec ng small project. Tatlong member daw sa isang project.

“Shaun, partner tayo!” nakangiting alok sa akin ni Kevin.

“Sure!” pagpayag ko.

“Ako din.” napalingon ako sa kanan ko ng magsalita si Blake.

“S-sali ka?” tanong ko.

“Ayaw mo ba? Okay lang kung ayaw m-

“N-no! No! No! Siyempre payag ako hehehe..” nakangiti kong sabi.

“Okay, class dismiss.” anunsyo ni Miss.

Palabas na sana kami ng room ng tawagin ako ni Kevin.

“Shaun, sabay na ako sayo pababa.. Baka kung ano nanaman gawin sayo ni Abby e.”

“Okay, thank you.”

Ngunit walang Abby na nagpakita sa amin. Mas mabuti na iyon kaysa naman magka gulo nanaman. Ayoko pa naman ng gulo.

Nandito na kami sa parking lot at hinihintay nalang namin ang driver namin. Nauna na si Freya dahil nandoon na ang sundo niya. Naiwan kaming dalawa ni Kevin.

“Kevin.. Pwede mo na akong iwan dito.”

“Kapag nakaalis kana, saka palang ako aalis.”

“O-okay..”

Buti nalang at nakarating agad si kuya Robert. Bago ako pumasok ay humarap muna ako kay Kevin.

“Thank you Kevin, see you tomorrow.” nakangiti kong sabi.

“You’re welcome, basta ikaw.” nakangiti niyang sabi habang tumataas-baba ang kaniyang kilay.

“Hahahaha.. Okay bye!”

“Bye!”

Sumakay na ako sa kotse at umandar din naman ito kaagad. Habang nasa kalagitnaan ng pagmamaneho si kuya Robert ay nagtanong siya.

“Shaun, sino ’yon? Boyfriend mo ano? Ikaw ah..” napatingin agad ako sa kaniya dahil sa tanong niya.

“Nako hindi po! Kaibigan ko lang ’yon”

“Talaga? Bakit parang hindi naman?” nakokolokong ngiti ang iginawad niya.

“Kaibigan ko lang po talaga siya. Promise!” natatawa kong sabi.

“Okay.. Sabi mo e.” sabay tingin niya sa kabuuan ko. “Teka ano ’yang nasa braso mo! Anong nangyari?” nag-aalala niyang tanong.

“W-wala po ’t-to, n-nadapa lang po a-ako.”

“Sana ay nagsasabi ka ng totoo, dahil ayokong may nang-bubully sayo.. naiintindihan mo?” nakakunot ang kaniyang noo.

“O-oo naman po.”

Pagpasok palang sa loob ay maaamoy mo na ang bango ng ulam! Dumiretso na ako sa dining area para makakain na.

“Hello Mom, Dad. Good evening!” salubong ko sa kanila pagpasok ko.

“Good even— Oh my god, what happened to you?!” tumakbo si Mom papunta sa akin.

“M-mom it’s nothing.. N-nadapa lang p-po ako.”

“Are you sure baby?” takang tanong ni Dad.

“Y-yes D-dad, malayo p-po ’to sa b-bituka.”

“Okay, let’s eat..” kahit mukhang seryoso si Dad alam kong nag-aalala parin siya.

Pagkatapos naming kumain ay dumiretso na ako sa kwarto ko para maligo at matulog.

Nang magising ako kay nag-ayos na ako at bumaba.

“Good morning Mom!” bati ko kay Mom.

“Good morning baby! How’s your sleep?” tanong niya habang nakatuon ang pansin sa niluluto.

“Okay naman po, ang sarap po ng tulog ko!” nakangiti kong sabi.

“That’s good, wag ka laging magpapapagod sa school mo ha..” malungkot niyang sabi.

“Of course Mom.”

Naramdaman kong nag vibrate ang cellphone ko sa bulsa ng pants ko kaya kinuha ko ito at tinignan kung ano..

’Sino kaya ‘to, unknown number e.’

Binuksan ko ang message at binasa ang kaniyang mensahe.

+63945739****

Good morning.. Saan tayo gagawa ng project? :)

Who’s this?

Oh sorry, it’s me Blake.

I don’t know.. Tanong ko nalang later kay Kevin tutal next week pa naman ang pasahan.

Okay, see you!

See you!

‘Paano niya nakuha ang number ko? Di bale itatanong ko nalang mamaya.’

In-edit ko ang name niya to Blake para naman makilala ko kung sino hehehehe..

Nang matapos akong makipag-text kay Blake ay kumain na ako ng breakfast at pumasok na sa school.

Pagpasok ko palang ay nakita ko na si Abby kasama ang mga abubot niya. Nasa bench sila nakaupo sa gilid ng field. Ang sasama ng tingin nila sa akin.

Hindi ko nalang sila pinansin at papunta na ako sa building ng room ko ng makarinig ako ng bulungan…

’I

n a relationship na daw si Kevin! At ang nakakagulat doon ay hindi girl kung hindi boy!’

‘Oh my god, for real?!’

‘Yes, at ang boyfriend daw niya ay yung transferee na si Shaun Mendoza I think??’

‘Panigurado galit na galit ngayon si Abby!’

‘At may nakakita daw sa kanila yesterday, hinatid daw ni Kevin si Shaun sa parking lot!’

‘Oh my gosh, ang sweet!’

‘Duh! That’s not sweet! It’s disgusting!’

Dahil sa narinig nagmadali akong pumasok sa room. At halos lahat sila ay nakatingin sa akin.

Dumiretso ako sa harap ni Kevin na malalim ang iniisip.

“Hey, narinig mo ba ang pinagsasabi nila sa atin!” napatingin siya sa akin bago nagsalita.

“Y-yeah.. “

“So? Wala kang gagawin?!” nagtataka kong tanong.

“Anong gagawin ko? I don’t know.” naguguluhan niyang sabi habang kumakamot pa sa kaniyang ulo.

Napabuntong hininga nalang ako at umupo sa tabi niya. Tahimik naman si Blake sa tabi ko.

‘Bakit ganoon ang iniisip nila?! Napaka OA naman! Just because hinatid niya ako we’re in a relationship na agad?! Bakit ganito ang mga students dito?! Nakakapanghinayang!’

Nag cellphone nalang ako habang hinihintay ang Lec namin, maaga pa kaya mag se-cellphone nalang muna ako.

Bigla kong naalala ang text ni Blake sa akin. Humarap ako kay Kevin..

“Kevin, saan tayo gagawa ng project?” tanong ko.

“Ikaw? Saan mo ba gusto? It’s up to you.” nakangiti na niyang sabi.

Humarap naman ako kay Blake para matanong siya kung may idea ba siya kung saan pwede.

“B-blake..” tumingin naman siya agad. “M-may idea k-ka ba kung s-saan tayo pwede gumawa ng p-project?” naiilang kong tanong.

Hindi pa din mawala sa isipan ko ang mga nangyari nung nakaraang araw!

“If you want pwede tayo sa bahay namin. Wala namang tao doon dahil laging nasa work ang parents ko.” nakangiti niyang sabi.

Nakaramdam naman ako ng awa dahil sa sinabi niya. Si Dad naman kasi kahit tutok sa work ay nakaka-uwi pa naman sa bahay. Hindi ko maisip na mawawalan ng time ang parents ko sa akin. Hindi ko kaya!

“O-okay, doon nalang tayo kung payag si Kevin..” sabi ko at humarap naman kay Kevin.

“Kevin, pwede daw tayo kila Blake. Payag ka?” nakangiti kong sabi.

“Gusto mo ba doon?” nagtaka man ako sa tanong niya ay sinagot ko padin ito.

“Yeah..” mahina kong sagot.

“Okay, payag ako.” nakangiti niyang sabi.

Pumasok na ang Lec namin at nagturo lang at nagpasulat.

Discuss.

Lunch Break.

Wala naman masiyadong ganap sa araw kong ito. Kagaya na lamang noong first day, tahimik lang kahit may naririnig pa din akong mga bulungan. Pero ang sabi sa akin ni Freya ay huwag ko nalang daw pansinin.

Nakita ko din si Abby na nakatingin nanaman sa akin bago kami umakyat ni Freya sa building ng room namin.

Discuss.

Dismissal.

Binilisan nalang naming bumaba para hindi na namin makasabay sa parking lot sila Blake at Kevin. Baka ma-issue nanaman e.

“Bye Shaun! See you tomorrow!” paalam sa akin ni Freya bago siya sumakay sa kotse.

“Bye! See you!” nakangiti kong sabi habang kumakaway.

Sakto namang pagka-alis ng kotse nila ay ang pagsunod ni kuya Robert kaya naman pumasok na ako at umalis.

Paguwi ko ay kumain ako kasabay sila Mom and Dad. Pagkatapos kong kumain ay umakyat na ako sa kwarto ko at naligo.

Narinig kong nag vibrate ang cellphone ko kaya dali-dali akong kinuha ito at umupo sa kama.

Blake

Good evening! Anong oras tayo bukas? And saan kita susunduin?

Good evening, Ikaw bahala kung anong oras mo gusto.

Mga 12PM? Gusto mo ba sunduin kita sa bahay ninyo?

Okay, sa labas nalang ng village. Nakakahiya naman.

Okay, Good night. See you!

Goodnight, see you!

Pagkatapos kong maka-text si Blake ay humiga ako sa kama at nag-isip isip ng kung ano-ano nang maalala ko ang sulat galing sa locker ko!

Hinanap ko kung saan ko iyon inilagay. Hinanap ko sa drawer, bag, at kung saan-saan pa pero WALA!

’Saan ko ba ‘yon nailagay?! Isip, isip, isip!’ ALAM KO NA!’

Kinuha ko sa labahan ang mga pants na ginagamit ko sa school. At nakita ko nga ito! Kulay pula ang papel sa labas at nang binuksan ko ito ay kulay puti naman ang nasa loob.

‘Matagal mo na akong kilala, pero hindi mo na yata ako naaalala. :(’

‘Ha?! Matagal ko na siyang kilala pero hindi ko na naaalala?’

To be continued…

seandwich

Chapter 6

SHAUN POV

Maaga akong nagising para mag-prepare ng mga kakailanganin sa gagawin naming small project.

Naligo agad ako at nagbihis bago bumaba para mag-breakfast. Nakapag-paalam na din ako kay Mom papunta kila Blake.

“Good morning Mom!” bati ko sa kanila.

“Good morning Baby! Are you excited?” nanunuksong tanong ni Mommy.

“W-why?”

“Because makakasama mo si Blake! Yieee!” aniya na kinikilig pa.

“Mom, pupunta ako doon para gumawa ng project. Okay?” seryoso kong sabi pero sa loob-loob ko nae-excite na ako! Makikita ko ang bahay nila!

“Okay, sabi mo e.”

Pagkatapos kong mag breakfast ay bumalik na ako sa kwarto para i-double check lahat ng kakailanganin.

Naligo ako ulit para fresh ako mamaya kasama sila Blake at Kevin. Siyempre mga gwapo makakasama ko e, dapat maayos ang itsura ko kapag kasama ko sila.

Nang matapos akong maligo ay ’

11:50AM’ na. Bumaba na ako at nagpahatid kay Kuya Robert papunta sa tapat ng village namin.

Laking gulat ko nang makita si Blake sa labas ng kotse niya habang nakasandal sa pintuan.

Bumaba ako sa mismong harap niya. Napa-ayos siya ng tayo ng mapansin niyang ako ang bumaba.

“H-hi!” nakingiti kong bati.

“Hi, so.. let’s go?”

“S-si Kevin? Paano siya?”

“Tsk! Tinext ko na siya, naghihintay na siya sa tapat ng village namin. Okay na?” inis niyang sabi.

‘Teka? Bakit ka naiinis? Hindi naman kita inaano ah.. Tinanong ko lang kung si Kevin e..’ malungkot kong sabi sa isip ko.

“Bakit ka nakanguso diyan?” natatawa niyang sabi. “You’re so cute talaga.” napatingin naman ako sa kaniya dahil sa kaniyang sinabi.

“H-ha?”

“Nothing.. let’s go.” yaya niya sabay punta sa kabilang side ng kotse para buksan ang pintuan.

Natuwa naman ako sa ginawa niya. Nakapa-gentleman niya! Sana magkaroon din ako ng ganiyan.

Lumapit naman ako sa kaniya para pumasok. Napansin ko pa ang kaniyang kamay sa taas ng ulo ko na animo’y pinoprotektahan ang aking ulo sakali mang mauntog ako.

Pagkapasok ko sa loob ay hindi ko na napigilan ang ngumiti! Ngunit pagkapasok niya sa loob ay umayos na ako.

Tumingin siya sa akin. Dali-dali naman akong nag-seatbelt. Natawa siya sa aking ginawa. Napangiti na lamang ako.

Nang makarating sa tapat ng village nila ay nakita ko si Kevin na nag-aantay sa amin. Nang mapansin niya ang kotse ni Blake ay pumasok na siya sa kotse at sumunod.

Nandito kami sa tapat ng kanilang bahay este mansion! Malaki ang bahay namin ngunit triple ang laki nito!

Hindi ko maialis ang aking paningin sa bahay nila habang bumababa sa kotse. Napangiti ako dahil sa ganda! Napaka-ganda talaga.

“You like it?” tanong sa akin ni Blake.

“S-super!” namamangha kong sabi.

Napalingon naman ako kay Kevin ng lumapit siya sa tabi ko.

“Good afternoon Shaun.” nakangiti niyang sabi.

“Good afternoon.” sabi ko habang nakatingin pa din sa bahay nila Blake.

“Let’s go inside.” sabi ni Blake at dali-dali naman akong sumunod sa kaniya.

Favorite ko kasing makakita ng mga magagandang bahay. Ang sarap lang kasi sa mata. Weird!

Pagdating palang namin sa pintuan ay may naka-abang ng mga maids. Ang isa sa kanila ay medyo may katandaan na. She’s so familiar.

“Good afternoon Sir.”

“Good afternoon po.”

“Magandang hapon po.”

Bati ng mga maids sa amin.

“Buti at nakarating kayo ng ligtas, iho.” sabi ng may katandaan sakay Blake. “Maligayang pagdating dito sa bahay. Ako si Felly San Jose, Manang na lang.” bati sa amin ni Manang.

“Good afternoon po.” bati ko.

“Good afternoon Manang.” bati ni Kevin.

“Iho..” baling sa akin ni Manang. “May kahawig ka, yung kaibigan ni B-

“Tara na sa study area. Baka gabihin tayo.” nakangiting sabi ni Blake.

“O-okay.” sabi ko na lang.

Umakyat kami sa taas dahil doon daw ang kanilang study area. Hindi ko pa din maalis ang paghanga dahil bawat sulok ng kanilang mansion ay kahanga-hanga ang ganda!

Pumasok kami sa study area nila na library na din. Nakakamangha ang library nila sa sobrang laki.

‘Mas malaki pa siya sa class room namin! Napakadami pa ng mga libro!’

Nang mailagay na ang lahat ng kakailanganin sa table ay nagsimula na kaming gumawa.

Makalipas ang isa’t kalahating oras ay natapos na namin ang project. Hindi naman ito gaano kahirap kaya mabilis lamang namin itong natapos.

Nang makaramdam akong naiihi ay tumayo ako…

“Blake, saan ang cr niyo?”

“Samahan na kita.” aasta siyang tatayo ngunit pinigilan ko na ito.

“Hindi na.. ituro mo nalang sa akin.” nakangiti kong sabi.

“Paglabas mo turn right, diretsohin mo lang ’yon tapos left, left ulit then may makikita kang white na pintuan. Iyon yon.” mahaba niyang sabi.

“Thanks.”

Lumabas na ako at sinunod ang kaniyang sinabi. Lumiko ako sa kanan, wala masiyadong pintuan dahil bawat kwarto ay malalaki.

Dumiretso naman ako at lumiko sa kaliwa. Binilisan ko na ang paglalakad dahil ihing-ihi na talaga ako. Kumaliwa ulit ako at nakita ko na ang puting pintuan! Sawakas!

Pagkatapos kong umihi ay lumabas na ako ngunit nakalimutan ko ang pabalik! Laking pasasalamat ko naman ng may makita akong maid.

“Hello po, saan po dito ang daan papunta sa study area?” nakangiti kong tanong.

“Kumanan ka, tapos kumanan ka utro tas diretsuha ina na agihan kag kumaliwa ka naman tas may purtahan didtu, amu na ina.” nakangiti niyang sabi.

‘Ano daw?!’

“T-thank you.” pilit na ngiti kong sabi.

Naglakad ako habang nakanguso kung saan-saan. At nang makita ko si Manang ay napangiti ako at dali-daling tumakbo sa kaniya.

“Manang, saan dito ang daan papuntang study area, naligaw po ako sa sobrang laki nitong mansion e.” natatawa kong sabi.

“Halika’t sasamahan na kita.” nakangiti niyang sabi.

“Talaga po?! Thank you po!” sabi ko at sumunod na sa kaniya.

Habang naglalakad ay may lumapit kay Manang na maid. Kinausap niya ito at tumingin sa akin.

“Shaun, hindi na kita maihahatid sa mismong study area dahil may aasikasuhin pa ako..” malungkot niyang sabi. “Ngunit diretsohin mo lang ’yan sabay kanan may pintuan doon. Iyon na ’yon.” nakangiti naman niyang sabi sa akin bago tumalikod.

“Thank you po, Manang!” pahabol ko kay Manang.

Sinunod ko ang sinabi Manang, dumiretso ako at kumanan. Mayroon ditong dalawang pintuan. Siguro itong unang pintuan ang study area.

Walang ano-ano’y binuksan ko ito..

Laking gulat ko nang makita ko si Blake habang walang pang-itaas at tinatanggal ang short.

“Waaa!” sigaw ko sabay talikod sa kaniya.

“Shit!” gulat niyang sabi.

Hindi agad ako umalis para makapag-sorry. Ayokong maulit ang nangyari noong nakaraan ng hindi man lang nagso-sorry sa kaniya.

“S-sorry, a-akala ko ito y-yung s-tudy area e.” nauutal kong sabi. “N-naligaw kasi ako k-kanina.. k-kaya akala k-ko i-ito na ’yon. Sorry, I’m really really sorry.” sabi ko pa.

“It’s fine, that’s not your fault.” sabi pa niya. “O-okay.. siguro i-itong kabilang d-door na ang study a-area, right?”

“Yeah..”

“Thank y-you.”

Dali-dali akong umalis at dumiretso sa isa pamg pintuan. Nakahinga naman ako ng maluwag nang makita ko si Kevin habang kumakain.

“Kain ka na Shaun.” yaya sa akin ni Kevin.

“Yeah, thanks.” sabi ko at tumabi sa kaniya. Sinabayan ko na siyang kumain at ilang minuto lang ay pumasok na si Blake.

Hindi ako makatingin sa kaniya habang siya’y palapit sa amin.

’Bakit ba hindi muna ako kumatok?! E bakit pa ako kakatok kung akala ko naman e study area ‘yon?! Hay nako, Shaun!’

“Guys, nood tayong movie?” tanong niya sa amin. “Maaga pa naman e.”

“Mauuna na ako.. pinapatawag ako ni Mom sa bahay e.” si Kevin.

“Ganoon ba.. tara samahan na kita sa baba.” yaya ni Blake kay Kevin.

“Okay.”

Sumama ako sa kanila sa baba. Nang makaalis na si Kevin ay bumalik kami sa study area.

Inayos ko na ang mga gamit ko para sa pag-alis maya-maya.

“Shaun, nood muna tayo ng movie.” nakangiti niyang sabi sa akin.

“O-okay, maya-maya p-pa naman ako aalis e.”

“Okay!” masaya niyang sabi.

Pumunta kami sa isa pang kwarto na akala mo’y nasa loob ka ng Sine.

“Ano’ng gusto mong panoorin?” tanong niya sa akin.

“M-mahilig ako sa l-love story, hehehe.” nahihiya kong sabi.

“Okay, wait a minute.” sabi niya at naghanap ng mga movies.

Nang makahanap siya ay inayos na ito. Umupo na ako at tumabi naman siya!

Tutok na tutok ako sa movie dahil maganda ang kuwento.

Bata pa lang ang babae at lalaki ay magkaibigan na sila. Lagi silang magkasama, mukha na silang magkapatid.

Lingid sa kaalaman ng babae ay may gusto na ang lalaki sa babae. Ngunit dahil sa problema ng pamilya ng lalake ay nilisan niya ang bansa at hindi na muling nagpakita pa.

Makalipas ang ilang taon ay bumalik ang lalake para hanapin ang babae ngunit natagpuan niya itong masaya na sa piling ng iba.

‘Ang sakit naman ng movie na’to! Walang happy ending!’

Nanood pa kami ng ibang movie hanggang sa ako ay makatulog.

To be continued…

seandwich

Chapter 7

SHAUN POV

Nagising ako dahil sa lamig sa kwarto ko.

’

Hindi ko naman nilalakasan ang aircon kapag matutulog. Pero bakit nakabukas?’

Dumilat ako at nangunot ang aking noo nang makita ang kisame. Iba ang kulay?

Saka ko palang na-alala na nakatulog nga pala ako! Dali-dali akong bumangon at ginala ang paningin sa buong kwarto.

Halos lahat ng gamit ay kulay asul. Hindi na ako magtataka kung ang may-ari ng kwartong ito ay lalaki.

Tumayo na ako at pumunta sa pintuan. Sumilip ako at nakitang walang tao. Sinarado ko na lamang ito at hinanap ang gamit ko.

Nang mahanap ko ito ay kinuha ko ang cellphone ko at tinignan ang oras.

‘8:00PM?! Mahigit limang oras akong nakatulog?! Baka hinahanap na ako ni Mommy.’

Bumukas ang pintuan at iniluwa nito si Blake. Nakaputing t-shirt siya at jersey shorts, pero bakit ang hot niya padin!!

Bumalik ako sa reyalidad ng yayain niya akong mag dinner. Hindi na ako tumanggi dahil nagugutom na din ako.

Nasa hagdanan pa lamang ay makikita mo na si Manang na naghihintay sa baba. Nakangiti ito habang nakatingin sa aming dalawa.

Nagtataka man ay sumunod ako kay Blake pababa.

“Magandang gabi iho, kumusta ang iyong pagtulog?” tanong ni Manang sa akin.

“Magandang gabi po, masarap po ang tulog ko.. malamig. hehehehe.” natatawa kong sabi.

“Mabuti naman kung ganoon. Halika na sa hapag at kakain na.”

Sumunod ako kay Manang at Blake. Inalalayan pa ako ni Blake ng upuan. Sweet!

Pagkatapos naming kumain ay nagpahinga lamang ako saglit at nagpahatid na kay Blake.

“Manang, aalis na po ako. Maraming salamat po sa masasarap niyong luto.” nakangiti kong sabi.

“Walang anuman.. bumalik ka dito ha.”

‘Why not!? hehehe..’

“Opo, kapag may time po.. thank you po ulit.” ngitian niya na lamang ako bago ako tumalikod at sumunod kay Blake. Pinagbuksan niya agad ako ng kotse. Pumasok naman ako habang inaalalayan ako ni Blake. Nag-seatbelt agad ako.. alam niyo na.

“Thanks for today.” nakangiti niyang pagpapa-salamat sa akin.

“Wala ’yon, para naman iyon sa grades e.”

“No, i mean.. sa pag-stay ng ilang oras dito.”

“A-ahh.. ganoon ba. Wala iyon, nag-enjoy pa nga ako e.” natatawa kong sabi.

“That’s good.” nakangiti niyang sabi habang nakatingin sa akin.

Inumpisahan na niyang mag-drive. Makalipas lamang ang ilang minuto ay nandito na kami sa tapat ng village.

Pinahinto ulit kami ng guard dahil nga walang sticker ang kotse ni Blake. Binaba niya ang bintana ng kotse.

“Sir, wala po kayong sticker.”

Dahil sa nangyari noong nakaraan ay hindi na ako lumapit sa bintana at sinigaw ko na lamang ang aking sasabihin.

“Shaun Mendoza here po!” sigaw ko.

Napatingin naman sa akin si Blake. Ang guard naman ay lumapit sa bintana upang makumpirma kung ako nga ang nasa loob.

Nang makumpirma ito ng guard ay pinapasok na ang kotse ni Blake. Hindi ko na sinabi ang daan dahil kabisado na niya agad!

Bago pa lumabas sila Mom and Dad ay bumaba na ako at nagpa-alam sa kaniya.

“Bye, Blake.. see you on Monday, good night!” nakangiti kong sabi.

“Bye! see you, good night.” nakangiti din niyang sabi sa akin.

Bumaba na ako at hinintay muna siyang maka-alis bago ako pumasok sa bahay. Hindi pa ako nakakapasok ay naka-abang na si Mom sa pintuan.

“Baby, bakit hindi mo muna siya pinapasok?” malungkot na tanong ni Mom.

“Mom.. gabi na po. Kailangan na niyang magpahinga.. baka may gagawin pa siya bukas.”

“Next time nalang.. kumain ka na ba Baby?”

“Opo, aakyat na po ako.” paalam ko kay Mom.

“Okay, good night Baby!”

“Good night Mom!” sabi ko habang umaakyat patungo sa kwarto ko.

Nang makapasok sa kwarto ay humiga muna ako bago maligo. Nagbihis lang ako at umupo sa kama.

Naisipan kong mag-ayos na lamang ng gamit dahil hindi pa ako inaantok. Binalik ko ang lahat ng gamit ko sa pag-aaral sa bag.

Ngunit napansin ko ang papel na nakabalot sa kulay asul din na papel. Kinuha ko ito at binuksan.

‘Makikilala mo din ako balang araw, nasa tabi-tabi lang ako. :)’ ang nakasulat sa papel.

‘Paano naman ito napunta sa bag ko, kung galing lang naman ako kila Blake? Bahala na.. hihintayin nalang kitang makilala, bahala ka sa buhay mo. Char!’

Nang mabasa ko iyon ay itinabi ko ito kasama ng iba pang sulat na aking natanggap simula noong first day.

Matutulog na sana ako ng makatanggap ako ng message galing kay Blake.

Blake

Thank you again! Next time ulit.

Sure! Actually nag-enjoy ako sa panonood ng movies kahit nakatulog ako.

Hahahaha… Okay, just tell me kung kailan ka free.

Okay! Goodnight.

oodnight.

Napangiti naman ako habang nilalagay sa table ang cellphone. Magkikita ulit kami ni Blake, pero nakakapagkita naman talaga kami sa school pero iba yung sa bahay nila.

Sinubukan ko ng matulog pero ang isip at puso ko ay gising na gising, mabilis ang pagtibok ng aking puso. Bumaba na lang ako para kumuha ng milk.

Pagsara ko ng refrigerator ay napasigaw ako ng makita ko si Mommy.

“Mom naman… you scared me.” natatawa kong sabi.

Mas lalo atang bumilis ang pagtibok ng puso ko dahil sa pagsulpot ni Mom.

“Anong meron at naisipan mong kumuha ng milk? I think ngayon lang kita nakitang bumaba para kumuha ng milk ah?” nakakalokong ngiting tanong ni Mom. “Dahil ba sa naghatid sa ’yo kanina?”

“M-mom what a-are y-you saying? Of c-course not.” tanggi ko.

“Really? Okay, sabi mo e.” sabi ni Mom at nauna ng umakyat sa taas patungo sa kwarto nila ni Dad.

Napabuntong hininga na lamang ako at umakyat na din dala-dala ang gatas na kinuha ko kanina.

Pagpasok ko sa kwarto ay umupo ako sa kama at ininom ang gatas. Sinubukan ko ulit matulog pero ayaw talaga.

Kinuha ko na lang ang laptop ko at ni-stalk si Blake sa kaniyang facebook account.

Ang gwapo niya talaga sa profile picture niya kahit simple lamang ang suot niya. Naka t-shirt na white pero naka tuck-in sa pantalon niyang mas mahal pa ata sa buhay ko, Charot! At naka jacket na kakulay ng pantalon niya.

Kahit ano sigurong suotin niya ay babagay sa kaniya. Pasuotin ko kaya siya ng lingerie? Charot!

Tinignan ko ang mga photos niya. Puro mukha lang niya ang nandoon, naka side-view, nakatalikod, nakahiga, naka-upo.

Ngunit ang naka-agaw ng pansin ko ay ang larawan ng dalawang kamay na may parehas na bracelet.

Ang isa ay nasisiguro kong sa lalaking kamay at ang isa naman ay sa babae. Alam kong si Blake ang nagmamay-ari ng pang-lalaking kamay pero sino kaya itong babaeng ’to?

Nawalan na ako ng gana dahil sa larawan na ’yon kaya niligpit ko na ang laptop at susubukan ng matulog.

Tinignan ko ang orasan at laking gulat ko ng makita ang oras, 2:13AM! Ang tagal ko palang nang-stalk. Hindi ko man lang napansin.

Pinikit ko na ang mata ko at nakatulog naman ako.

To be continued…

seannnmattt2

Chapter 8

SHAUN POV

’

Goodmorning! It’s Sunday, 5AM in the morning!’

Kasalukuyan akong nagbibihis para mamaya dahil magja-jugging ako. Every Sunday naman talaga ako nagja-jugging kaya eto ako ngayon ready na.

Isasama ko ang bago kong cute na cute na puppy na si Molly. Nakalimutan ko na ang tawag sa kaniya basta maliit siya tapos laging naka-taas ang tenga.

Binili ’yon ni Dad para sa akin dahil napapansin niyang nabo-bored ako dito sa bahay kapag umaali si Mommy kasama ang mga kaibigan niya. Kaya naisipan niyang ibili ako ng puppy.

Bumaba na ako at dumiretso sa garden para hanapin si Molly. Hindi na ako nahirapan dahil isang tawag ko lamang sa kaniya ay lumapit na siya sa akin.

Hindi ko na kailangang mag-paalam kina Mom and Dad dahil sanay na sila tuwing Sunday. At tsaka tulog pa naman sila.

Lumabas na ako sa gate namin hawak-hawak ang kadena ni Molly. Agad kong inumpisahan ang pagtakbo, sumunod naman agad si Molly.

Ilang minuto na din akong tumatakbo nang mahinto ako sa tapat ng playground. Walang katao-tao kaya pumasok ako at umupo sa gilid. Nagpahinga lamang ako at lumabas na sa playground kasama si Molly.

Paglabas ko sa playground ay napansin ko ang kotseng pamilyar sa akin. Nilapitan ko ito at sinuri kung maa-alala ko ba ito.

“Kotse ni Blake!” nakangiti kong sabi.

Sinilip ko ang loob pero wala akong makita kung hindi ang repleksyon ko. Sinubukan kong kumatok ngunit walang nangyayari.

Nang kakatok ulit ako ay kusa’ng bumaba ang bintana ng drivers seat at bumungad sa akin si Blake.

“B-blake, sabi ko na nga ba at sa’yo ’tong kotse e.” nakangiti kong bati sa kaniya.

“Y-yeah…”

“Bakit ka nga pala nandito sa village? Diba sa kabila ang sa inyo?” nagtataka kong tanong.

“O-oo, m-may hinihintay l-lang.”

“Ahh… ganoon ba, okay. Alis na ako, see you tomorrow!”

“S-see you!”

Tumalikod na ako at nagsimula na ulit tumakbo kasama si Molly. Grabe ang tutang ’to hindi nawawalan ng energy, samantalang ako hingal na hingal na.

Binilisan ko na lamang ang pagtatakbo para makarating agad sa bahay.

Pagpasok ko sa gate ay dumiretso na ako sa garden para pakawalan si Molly, at dumiretso sa loob para kumain.

Naabutan ko si Mom na naghahanda ng plato at kutsara sa dining area. Lumapit agad ako sa kaniya at bibigyan dapat siya ng yakap ngunit agad siyang lumayo.

“Hey! You’re full of sweat, don’t come near me. Ew!” umaarteng nandidiring sabi ni Mom.

“Mom, kahit malunod pa ako sa pawis ko mabango pa din ako.” confident kong sabi.

“We? Paamoy nga ng kili-kili ng baby!” aniya at lalapit sa akin na parang lalapit sa baby.

“Mom! I’m not a kid anymore.” nagtatampo kong sabi.

“I’m just kidding! Breakfast is ready, kumain ka na.” tumatawa niyang sabi.

Umupo nalang ako at sinimulan ng kumain. Napansin kong wala si Dad, e Sunday naman ngayon.

“Mom, where’s Dad? Sunday ngayon right?”

“Pumuntang office, may little emergency lang daw.”

“I hope maayos agad nila ’yon.”

“Of course, huwag mo ng alalahanin ’yon. Ubusin mo na ’yang kinakain mo at para makaligo ka na, you’re so baho na.” sabi ni Mom habang kumakaway sa hangin na animo’y may naaamoy talaga na mabaho.

“Mommyyyy..”

“Joke!”

Napabuntong hininga na lang ako at inubos na ang kinakain. Lagi akong inaasar ni Mom tuwing nagja-jugging ako, ang baho ko na daw kahit hindi naman.

Umakyat na ako papunta sa kwarto ko at naglinis ng katawan. Nagbihis lang ako at bumaba dala-dala ang aking cellphone at laptop.

Naupo ako sa sofa sa living room habang si Mommy naman ay nanonood ng movie katabi ng sofa’ng kina-uupuan ko.

Tumayo ako at nag-timpla ng juice at kumuha ng biscuits para hindi nakaka-bored. Bumalik ako sa living room dala ang juice at biscuits bago umupo.

Kumuha ako ng isang basong juice para sa akin. Binuksan ko ang laptop ko at pumunta sa facebook .

Napansin ko’ng may nag friend request sa akin. Pinindot ko ito pero nag-loading muna ito.

‘Hay nako Globe, kahit kailan ka talaga!’

Uminom nalang muna ako ng juice ng mapansin kong natapos na ang loading at bumungad sa akin ang pangalan ni Blake!

Agad akong napa-ubo dahil sa gulat. Grabe ang tama ko kay Blake ah, ang lakas.

“Hey baby! Are you okay?” nag-aalalang tanong ni Mom.

“Y-yes M-mom.” na lamang ang aking nasabi.

“What happened ba at nagkaka-ganiyan ka?”

“N-nothing..” sabay ubo.

Inubos ko na ang natitirang laman ng baso. Bago ituon ang aking paningin sa laptop.

Pinindot ko ang kaniyang pangalan para ikumpirma kung siya nga ba ito. At hindi nga ako nagkamali, siya nga.

Pinindot ko na ang accept para matanggap ang kaniyang pakikipag-kaibigan niya sa akin sa facebook.

Ilang minuto lang ay nag-message sa akin si Blake.

Blake Martinez •

Hi Shaun, thank you for accepting my friend request.

You’re welcome!

Where are you?

Sa bahay lang, bihira lang naman akong lumabas e.

Kumain ka na ba?

Yeah, kanina lang pagka-uwi ko galing jugging.

Yeah right. See you tomorrow!

See you!

Napangiti naman ako dahil humahaba na ang aming usapan.

“Hoy! Anong ngini-ngiti-ngiti mo diyan? Did you have a boyfriend already?” nambibintang tanong ni Mommy.

“M-may nakita lang po akong memes, at wala po akong boyfriend Mom, masiyado pa akong bata para pumasok sa isang relationship.” sabay kuha ng juice.

“That’s good, study first. Pero kung yung classmate mong pumunta dito ang boyfriend mo, okay lang sa ak-

Nabuga ko ang iniinom kong juice dahil sa sinabi ni Mom. Nambibigla naman e.

“Hahahahaha, you’re so funny baby!” natatawa niyang sabi habang nakaturo sa akin. “What’s his name again?”

“B-blake Martinez.”

“Yes, him! Pangalan pa lang ang gwapo na right? Hahahaha.”

Hindi ko alam kung anong isasagot ko sa mga pinag-sasasabi ni Mom. Tumahimik na lang ako at pinatay ang laptop at nanood ng movie. Tumahimik na din si Mom at kumain na lang ng biscuit.

Kasalukuyan kaming nanonood ng movie ni Mom nang tumunog ang doorbell. Ako na ang tumayo at pupunta sa labas para makita kung sino iyon.

Si Daddy ang inaasahan kong makikita dahil ganitong oras ang uwi niya pero hindi siya ang nasa tapat ng gate namin. Si Blake!

“B-blake, ikaw pala ’yan. Tara pasok ka.” yaya ko sa kaniya.

Ngumiti naman siya sa akin at pumasok. Hinintay niya muna akong isara ang gate bago pumasok sa loob.

Tumayo si Mom nang nakita niya si Blake at sinalubong ito ng yakap. Wow, close kayo?

“Kanina lang pinag-uusapan k-

“Pinag-uusapan namin yung movie kasi ang ganda ng story niya.” palusot ko.

“O-okay?”

Pina-upo ko siya sa sofa at kumuha ng isa pa’ng baso para sa kaniya. Nilagyan ko iyon ng juice at ibinigay sa kaniya.

“Ano nga palang sadya mo dito?” tanong ko sa kaniya pagka-abot ko ng juice.

Kinuha niya ang paper bag na dala niya kanina at inabot sa akin, tinanggap ko naman ito.

“Ano ’to?” tanong ko at sinilip ang loob.

“Notebook mo, naiwan mo sa study area.”

“Nasa’yo pala, akala ko nawala na e. Thank you Blake.”

“You’re welcome.”

Pinag-stay ko muna si Blake para manood ng movie. Nang mag 3PM na ay aalis na dapat siya nang pigilan siya ni Mom at pinag-meryenda muna siya.

Walang nagawa si Blake at kumain na lamang ng hinanda ni Mommy. Ako ang nahihiya para sa kaniya, baka may gagawin pa si Blake.

Nang matapos siyang kumain ay nagpahinga lang siya saglit at tumayo na paalis. Hinatid ko siya hanggang sa labas ng gate.

“Thank you sa pagdala ng notebook ko dito.” pasasalamat ko sa kaniya.

“You’re welcome basta ikaw.” sabi niya sabay kindat bago pumasok sa loob ng kotse.

Bumalik ako sa reyalidad ng may bumusina sa harapan ko at kotse pala ni Daddy iyon.

To be continued…

seannnmattt2

Chapter 9

SHAUN PO

Natapos ang araw ko sa paglalaro ng gadgets at panonood ng movies. Matutulog na sana ako ng makatanggap ako ng text message galing kay Blake.

Natulog akong may ngiti sa labi dahil napapadalas na talaga ang pagte-text nisa akin. Ang lakas maka-babae.

Nagising ako ng maygiti sa labi, ikaw ba naman mapanaginipan ang crush mo tapos magka-holding hands pa habang naglalakad.

Tumayo na ako at dumiretso sa pagligo. Mabilis lang akong natapos dahil nae-excite na akong pumasok, siyempre makikita mo yung crush mo. Sino ba naman ang hindi masasayahan doon.

Bumaba na ako at nag-breakfast. Nagpaalam na ako kay Mom at sumakay na sa kotse.

Pababa pa lamang ako sa kotse nang mapansin ko ang kotse ni Blake na nasa likod ng kotse’ng kinauupuan ko.

‘Kanina pa ba siya naka-sunod? O baka kanina pa siya nandiyan? Bahala na.’

Bumaba na ako at dumiretso sa room. Mabuti naman at wala akong narinig na mga bulungan pero naririnig ko.

Nasa pintuan palang ako ng room ng makita ko si Kevin na naka-ngiti sa akin. Ginantihan ko naman siya ng ngiti.

Umupo ako sa tabi niya, wala pa si Blake pero nandoon na ang kotse niya. Ilang minuto lang din ay pumasok na siya kasunod ng Lecturer namin.

Pag-upo niya sa tabi ko ay ang amoy niya agad ang napansin ko. Ang bango! Kung pwede lang siyang singhutin ginawa ko na.

Umayos na ako ng upo at nakinig sa lecturer.

Discuss.

Lunch Break.

Mag-aayos palang sana ako ng gamit nang yayain ako ni Kevin mag lunch.

“Shaun, sabay na tayo lunch. My treat.”

“Nako, huwag mo na akong ilibre sabay na lang tayo.” nahihiya kong sabi.

“Ako na lang ang ilibre mo!” singit ni Freya sa usapan.

“O-okay.”

Bumaba na kami sa building at dumiretso sa canteen. Doon kami umupo sa inuupuan namin ni Freya.

Mabilis na umalis si Kevin at dumiretso sa pila kahit hindi ko pa sinasabi ang order namin. Bumalik siya ng may dalang tatlong order ng kanin at ulam.

“Sabi ko ako na ang magbabayad ng sa akin e. Nakakahiya naman.” mahina kong sabi.

“Wala ’yon, basta ikaw.” nakangiti niyang sabi.

’

Teka? Sinabi din yan ni Blake kahapon ah?’

“Nako, nagpapa-bebe lang yan si Shaun.” natatawang asar ni Freya sa akin.

“Freya, ano ka ba?” bulong ko sa kaniya.

Tumawa lang siya. Tinignan ko si Kevin na natatawa din. Nakakahiya!

Kumain na lang ako at ganoon na din ang ginawa nila. Tumayo si Kevin at nagpaalam pumunta sa CR.

Ilang segundo lamang bago mawala si Kevin ay dumating si Abby kasama yung mga alipores niyang mukhang tuko.

“What do you want?” mahinahon kong tanong kay Abby.

“Ay, may dumating na masamang espirito. Dapat pala nagdala ako ng holy water.” sabi ni Freya na animo’y nanghihinayang.

“Shut up! Ikaw ba ang kausap ko? Loser!” sigaw ni Abby kay Freya.

“Okay na’ng loser kaysa naman sa masamang espirito.” natatawang sabi niya.

“You bitch!” sigaw ni Abby kay Freya.

“You ugly brat!” sigaw din ni Freya.

“Tama na, tumigil ka na Abby. Wala kang mapapala sa akin.” mahinahon kong sabi.

“Wala naman talaga dahil wala kang kwenta! Ang gusto ko lang ay layuan mo si Kevin. Duh, that’s so easy.” maarte niyang sabi.

“Hindi ko lalayuan si Kevin nang dahil lang sa walang kwenta mong rason.”

“Oo nga! Ikaw nalang kaya ang lumayo tutal ayaw na sa’yo ni Kevin! Ble!” singit ni Freya habang may padila sa dulo.

“What did you say?!” nang-gagalaiting tanong niya kay Freya. Lumapit siya kay Freya at akmang sasampalin ito. Pipigilan ko sana siya ngunit naunahan na ako ni Kevin.

“Nawala lang ako ng ilang minuto, eto ka na naman.” sabi ni Kevin na animo’y napapagod na.

“Hindi ako titigil hangga’t hindi ka nilalayuan nito!” sabi ni Abby habang nakaturo sa akin.

“Lumayo man siya, lalapit pa din ako! Kaya tumigil ka na. Kaibigan ko siya, wala ka’ng pake kung ano o sino ang gusto ko’ng maging kaibigan! So please, please tigilan mo na ’to.” mahabang sabi ni Kevin.

Tumahimik si Abby at tumingin sa akin ng masama, kinuha niya ang braso niya sa kamay ni Kevin at lumapit sa akin.

“This is not the end. Hangga’t hindi ka lumalayo kay Kevin, hindi ako titigil. Tandaan mo ’yan.” bulong niya sa akin.

Tinignan ko lang siya habang naglalakad palabas sa canteen. Umupo si Kevin and he caressed my back .

Tumingin naman ako sa kaniya at ngumiti para malaman niyang ayos lang ako.

“I’m sorry, dahil sa akin kaya kayo nadadamay.”

“Hindi mo kasalanan, si Abby ang nang-aaway sa amin. Hindi naman ikaw e.” sabi ni Freya.

He chuckled. “Yeah, you’re right.”

“Malapit na matapos ang oras ng lunch, tara bumalik na tayo sa room.” yaya ko sa kanilang dalawa.

Tumayo naman sila at sumunod sa akin. Pinag-titinginan nanaman kami dahil siguro sa nangyari kanina. Hindi na namin ’yon pinansin at dumiretso na sa room.

Nandoon na si Blake at mukhang bored na bored. Nauna na ako sa kanilang umupo, sumunod naman si Kevin sa akin.

Saktong pag-upo ni Kevin ay pumasok na ang Lec namin sa English. Nilabas ko na ang project na ginawa namin nila Kevin at Blake.

Kinolekta na ito ni Miss at bumalik sa desk. Ni-check niya lahat at ia-anunsyo niya daw kung sino ang may pinaka-mataas na grado.

“Okay, babanggitin ko ang tatlong may pinaka-mataas na grado sa small project na ipinagawa ko.” sabi ni Mom. “Ang pangatlo sa may mataas na grado ay sina Lei Dela Cruz, Dalia Cuenca at Clint Fernandez.” nagsigawan naman ang tatlo at kami ay nagpalak-pakan. “Ang pangalawa naman ay sina Sheena Mae Florez, Freya Hernandez at Angel Pilar.” sigaw ni Freya ang pinaka-malakas kaya nagtawanan ang iba. “And ang pinakamataas na grado ay sina Shaun Klein Mendoza, Blake Martinez at Kevin Montecarlos. Congratulations.” napangiti naman ako at tumingin kila Kevin at Blake pero mga naka-poker face lamang sila.

“Thank you po!” ako na lamang ang nagpasalamat kay Miss.

“Oo nga pala, anong oras ka naka-uwi sa inyo?” tanong ni Kevin.

“Y-yun ba, mga 8:30PM na.”

“Bakit ganoon katagal ka’ng nandoon?” nakakunot noo niyang tanong.

“Nanood pa kasi kami ni Blake ng movies t-tapos n-nakatulog ako.” pahina ng pahina kong sabi.

“Okay.”

Napatingin ako sa kaniya dahil sa sinagot niya. Dapat tatanungin ko din siya kung bakit siya pinatawag ng Mom niya pero huwag nalang baka private.

Natapos ang klase namin ng hindi nag-sasalita si Kevin. Nag-aalala tuloy ako kung bakit siya biglang tumahimik, may masama ba akong nasabi?

Mauuna na daw si Freya dahil may bibilhin pa daw siya. Tumayo na ako at palabas na sana ng tawagin ako ni Kevin.

“Hatid na kita, Shaun. Diyan lang sa parking.”

“O-okay.”

Sabay na kaming bumaba sa building. Nang makababa na kami ay naramdaman kong may sumusunod sa likod namin.

Huminto ako at tumingin kung sino ang nakasunod sa amin. Nagtama ang paningin namin ni Blake.

“B-blake, i-ikaw pala ’yan.”

“Yeah.”

“Saan ka pupunta?” nahihiya kong tanong.

“Sa parking, uwian na e.” nagtataka niyang tanong.

“O-oo nga, hehehe.”

Nag-assume pa naman ako na ihahatid niya din ako. Assumerang palaka!

Nag-ring ang cellphone ni Kevin, sinagot niya ito.

“Yes?”

“Pauwi na.”

“Okay.”

“Bye.”

“Shaun, mauna na ako. Nagmamadali yung kapatid ko e.” kamot ulo niyang sabi.

“Okay lang, sige na.” natatawa kong sabi.

“Okay, Bye! Sorry!” habol ni Kevin habang tumatakbo.

“Bye!” kumaway pa ako bago inumpisahan ulit maglakad.

Nasa likod ko pa din si Blake, bakit nga pala siya huminto noong nag-usap kami ni Kevin? Bakit hindi na lang siya nauna.

Hinayaan ko na lamang at dumiretso na sa parking. Nakita ko agad si Kuya Robert, sa tabi ng kotse.

Nang malapit na ako sa kotse ay huminto muna ako, naramdaman kong huminto din siya. Tumingin ako sa kaniya sa likod.

“Bakit?” tanong niya.

“Diba doon ang kotse mo? Bakit ka pa nandito?” nagtataka kong tanong.

“O-oh y-yeah, oo nga p-pala. N-nakalimutan ko.” utal-utal niyang sabi.

“Bye! See you tomorrow.” natatawa kong sabi.

“See you tomorrow, bye Baby Shaun!” aniya sabay takbo.

‘Did he just called me Baby Shaun?’

Bumalik ako sa reyalidad ng tawagin ako ni Kuya Robert para maka-alis na kami. Binilisan ko na ang lakad at pumasok na sa kotse.

To be continued…

seannnmattt2

Chapter 10

SHAUN POV

Papalabas na kami ng school ni Kuya Robert sakay ng kotse nang mapansin ko ang taong nakatayo sa gilid ng gate.

“May pupuntahan ka pa ba?” tanong ni Kuya Robert kaya napatingin ako sa kaniya.

“Wala naman po.”

Binalik ko ang tingin sa taong nakatayo sa gilid ng gate pero wala na ito. Siguro namamalik-mata lamang ako.

Bigla akong nakaramdam ng kaba dahil sa taong ’yon. Matagal ko na siyang kinalimutan, siguro kamukha niya lamang iyon.

Nilibang ko na lamang ang aking sarili sa paglalaro ng games sa cellphone. Nakarating kami sa bahay nang makita ko si Mom kasama ang mga kaibigan niya.

“Mom, saan po kayo pupunta?” tanong ko sabay halik sa kaniyang pisngi.

“Shopping!” maligaya niyang sabi.

“I see, ingat po kayo!” kumaway pa ako sa kanila bago sila umalis sakay ng kotse.

Pumasok na ako sa loob at sinimulan ng kumain. Umakyat na ako pagkatapos at naligo para makapag-palit ng damit.

Nag-cellphone muna ako saglit bago matulog. Mabuit na lamang at nakatulog ako kaagad.

Gumising ako at ginawa lahat ng araw-araw kong ginagawa bago pumasok sa school.

Bumaba na ako para kumain, naabutan ko si Mommy na nag-lalagay ng palaman sa bread. Nang makita niya ako ay inaya na niya ako kumain.

Bago ako matapos kumain ay sinabi sa akin ni Mom na wala ngayon si Kuya Robert dahil nagka-sakit daw ang kaniyang anak.

“Ganoon po ba, sana gumaling na agad ang anak ni Kuya Robert.” malungkot kong sabi.

“Sana nga.”

“So sino na po ang maghahatid sa akin ngayon?” malungkot kong tanong.

“Don’t worry baby, may tinawagan na ako!” excited niyang sabi. Saktong pagkasabi ni Mom ay nakarinig kami ng doorbell. “Ayan na ata siya!” aniya at tumakbo papunta sa gate.

Sumunod naman ako para malaman kung sino ang kaniyang tinawagan na maghahatid sa akin.

“Pasok ka, iho.” rinig kong sabi ni Mom.

Pagsilip ko sa pintuan ay nagtama ang paningin namin ni Blake. Si Blake!?

“Good morning, Shaun.” nakangiti niyang bati sa akin.

“G-good m-morning, i-ikaw yung m-maghahatid sa a-akin?” utal-utal kong tanong.

“Yeah, tinawagan ako ng Mom mo.”

“Sorry, nakakahi-

“Don’t apologize, kahit hindi ako tawagan ng Mom mo basta alam ko’ng wala kang masasakyan pupunta ako.”

Naramdaman kong uminit ang aking pisngi dahil sa kaniyang sinabi. Walang ano-ano’y tumalikod ako at bumalik sa dining area para tapusin ang kinakain.

Binilisna ko na lamang ang pagkain at baka mainip si Blake sa living room. Nang lumapit si Mom sa akin ay dali-dali ko siyang tinanong.

“Mom naman, bakit siya yung tinawagan mo? Paano kung busy pala siya? O kaya nasa school na siya noong tawagan mo siya? Nakakahiya naman po e.” sunod-sunod kong tanong.

“Baby, kaya siya yung tinawagan ko kasi sa kabilang subdivision lang ang bahay nila, tinanong ko na djn kung busy ba siya bago ko irequest sa kaniyang ihatid ka at tsaka bakit ka mahihiya? Crush mo siya noh?” mahabang sabi ni Mom.

“Mommy naman, aalis na nga po ako.” mahina kong sabi.

“Ingat kayo, Baby Shaun and Blake.” sigaw pa niya.

Pumunta akong living room at lumapit sa kaniya. Tumingin naman ito sa akin ng maramdaman niyang papalapit ako.

“B-blake, tara n-na?” nahihiya kong aya.

“Sure.” nakangiti niyang sabi.

Palabas na kami ng gate ng magsalita ulit ako.

“B-blake-

“In the event that you will say sorry again, stop it. Okay lang sa akin na sunduin ka.”

“O-okay.” bulong ko.

Sumakay na ako sa shotgun seat at kinabit ang seatbelt. Pina-andar naman agad ni Blake ang kotse.

Nang makarating kami sa parking ay mga babaeng kinikilig ang naghihintay sa kotse ni Blake.

Bigla akong kinabahan dahil makikita nila ako kapag lumabas ako sa kotse ni Blake. Pero no choice naman ako, kaysa naman sa hintayin ko pa na mawala ang mga babaeng ’to bago ako lumabas. Baka malate ako.

“Don’t be nervous.” sabi ni Blake habang nakatingin sa akin.

Tiningnan ko lamang siya at binigyan ng simpleng ngiti. Tinanggal na niya ang seatbelt niya ay inayos ang kaniyang polo.

Ganoon din ang ginawa ko, nagpaypay din ako gamit ang sarili kong kamay.

Binuksan na niya ang pinto sa tabi niya at narinig ko ang kani-kaniyang sigaw ng mga babae sa kaniya.

‘Blake! I love you!’

‘Oh my god! He’s so handsome!’

‘Marry me Blake Martinez!’

Ilan lang ’yan sa mga narinig kong sumisigaw tungkol sa kaniya. Huminga muna ako ng malalim bago buksan ang pintuan sa aking tabi.

Biglang nagsi-tahimikan ang lahat ng babae dahil sa pagbukas ng pinto. Lumabas na ako at tinignan ang mga babaeng nagsisigawan kanina.

Nang makita nila ako ay ang iba sa kanila ay napa-nganga sa gulat. Ang iba naman ay nagbulungan na.

Napansin ko din ang ibang mga estudyanteng naglalakad kanina na huminto at naki-tsismis.

‘Mga Tsismosa!’

Yumuko ako at nagsimula ng maglakad. Sumunod naman sa akin si Blake. Pinag-titinginan naman kami at nagbubulungan ang iba kahit rinig ko naman. Nagbulungan pa kayo!

‘Oh my god, last time he’s with Kevin right? But now, si Blake naman ang kasama niya.’

‘Bago palang dito sa school pero grabe na lumandi.’

‘Saan kayang school siya nanggaling baka maraming katulad niya sa dati niyang school.’

Nalungkot ako sa aking mga naririnig. Hindi naman ako ganoon kalandi, sumabay lang naman ako e.

Pagpasok sa room si Freya ang una kong napansin nakatingin ito sa akin ng nakakaloko. Lumapit siya sa akin.

“Ano na ang score?” kinikikig niyang tanong.

“Ha?” nagtataka kong tanong.

“Kayo na ba ni Blake?” tanong niya habang tumataas baba ang kaniyang kilay.

“Hindi noh, sumabay lang ako sa kaniya kasi wala yung driver ko ngayon.”

“Ahh, sayang. Akala ko ’yon na e.” nanghihinayang niyang sabi.

“Ang alin?”

“Wala!” sabay balik sa upuan niya.

Tsaka ko lang napansin na nakaupo na pala si Blake at si Kevin naman ay malungkot na nakatingin sa akin.

Umupo na ako sa gitna nila. Tahimik akong naupo at tumingin na lamang sa harapan habang hinihintay dumating ang Lecturer.

Dumating na ang Lec namin kaya tumutok na kami sa topic.

Discuss.

Lunch Break.

“Sabay ulit tayo mag lunch, Shaun.”

“Okay.”

“Sama ako!” sigaw ni Freya.

“Okay, let’s go.” aya ni Kevin.

Pagpasok sa canteen ay pinag-titinginan ako ng mga estudyante. Ang iba ay nagagalit mayroon ding poker face lang pero nakatitig sa akin.

Yumuko na lamang ako at nauna na sa table. Hindi ko na nasabi ang order ko, pero dumating si Kevin na may dalang pagkain naming tatlo.

“Kevin, hindi mo na dapat ako nilibre.” nahihiya kong sabi.

“No, it’s okay.”

“Nakakahiya na.” mahina kong sabi.

“Don’t be shy, ako lang ’to oh.” biro niya pa habang naka pogi pose.

Natawa naman ako dahil sa biro niya. Inumpisahan na naming kumain. Ilang minuto lang din ay bumalik na kami sa room at nakinig sa Lec.

Discuss.

Dismissal.

Kasalukuyan akong nag-aayos ng gamit ng tumunog ang aking cellphone. Kinuha ko ito at tinignan kung ano.

Unknown number ang nag-text sa akin, binuksan ko ito at binasa.

From: +639*********

I’m here in front of your school.

From: +639*********

I’ll wait you here.

Nagtaka naman ako kung sino ang nasa likod ng numerong ito. Nag-reply naman ako.

To: +639*********

Sino po ito?

To: +639*********

I think, wrong send po kayo.

Hindi ko alam kung bakit pero bigla na lamang akong kinabahan. Hindi ako mapakali, naku-curious ako kung sino ang naghihintay sa akin sa labas, kung ako nga ang hinihintay.

From: +639********

No, it’s you. I’m here, i’m waiting.

Dahil sa kuryoso ay binilisan ko na ang pag-aayos ng gamit at tumayo na. Hinarap ko si Blake.

“Blake, pwede na ba tayong umalis. May naghihintay kasi sa akin sa labas.” natataranta kong sabi.

“O-okay.”

Tumayo na siya kaya lakad-takbo ang ginawa ko para lamang makapunta agad sa labas ng school.

Pero humarang si Abby sa dadaanan ko kaya nabangga ko siya.

“What the fuck!?” sabi niya sabay tingin sa akin. Mas lalong kumunot ang noo niya ng makilala kung sino ako. “Ikaw?! Ano bang problema mo? Stupid!” sigaw niya sa akin.

“I’m sorry, okay?” akma na akong aalis ng hablutin niya ang aking braso.

“Pagkatapos mo akong banggain, aalis ka nalang?”

“Please, wag ngayon.” nagmamaka-awa kong sabi.

“Abby, stop it. We need to go.” ma-awtoridad na sabi ni Blake.

“Tignan mo ang dinadaanan mo, stupid!”

Umalis na sila pagkatapos niyang magsalita kaya naglakad na ako patungo sa harap ng school.

At doon tumambad ang mga kababaihang kinikilig habang pinag-gigitnaan ang kung sino man.

‘Kanina pa siya diyan diba?’

‘Sino kaya ang maswerteng hinihintay niya noh?’

‘Ang gwapo, pero mas gwapo pa din si Blake!’

Sumilip ako kung sino ang pinag-gigitnaan nila at laking gulat ko ng makita ko ang lalaking matagal ko ng kinalimutan.

Nakatingin na din siya sa akin. Umayos siya ng tayo at lalapit sa akin. Umatras naman ang mga estudyante para magbigay daan.

Agaw pansin ako dahil hindi ako gumalaw para umatras. Pero paano ako makaka-atras kung sa akin siya nakatingin habang papalapit.

Nang ilang hakbang na lamang ang pagitan namin ay huminto siya at nagsalita.

“Long time no see, Shaun. I miss you damn much.” aniya’ng puno ng emosyon.

Hindi ako naka-pagsalita at halos manlambot na ang aking tuhod. Ngumiti siya sa akin at lumapit para yumakap.

Huli ko ng napansin na nakayakap na pala siya sa akin habang ako ay nakatulala lamang. Hindi pa din pumapasok sa isipan ko ang nangyayari ngayong araw.

“Hindi mo man lang ba ako babatiin, Love?” nakangiti niyang sabi.

Tumulo ang luha ko dahil sa huli niyang sinabi. Pinunasan ko ito agad.

“I-i m-miss you too, Clyde.” sabi ko at yumakap ulit sa kaniya. Ginantihan naman niya ang yakap ko at mas mahigpit pa kaysa kanina.

“I’m here now, i’m back. I’m so sorry, my Love.” bulong sa akin ni Clyde.

To be continued…

seannnmattt2

Chapter 11

SHAUN POV

R-18. Read at your own risk.

Ilang minuto din kaming nag-yakapan. Hindi ko na pinansin ang sasabihin ng iba, basta mayakap ko lang si Clyde.

Bumitaw kami sa yakap at nagpunas ng sariling luha. Ngumiti siya sa akin at ginantihan ko naman ito.

“Can we talk in private?” tanong niya sa akin habang hawak ang aking pisngi.

Tango lamang ang sinagot ko at hinili na niya ako papasok sa kotse niya. Maganda ang kotse niya, pero mas maganda pa din ang nakasanayan ko dati.

Ilang minuto na din umaandar ang kotse niya ng huminto ito sa dilim. Hindi ko na napansin kung saan ito, basta’y sumunod na lamang ako sa kaniya.

Umupo siya sa may damuhan, wala akong ibang makita kung hindi ang naiilawan lamang ng kotse. Umupo ako sa tabi niya at namangha sa aking nakita.

Nakikita ko ngayon ang halos buong siyudad. Ang magagandang ilaw galing sa mga buildings ang mas lalong nagpapaganda.

Bumalik ako sa reyalidad ng ipatong niya ang kamay niya sa kamay ko. Tumingin ako sa kaniya at binigyan siya ng ngiti.

“Akala ko hindi ka na babalik.” mahina kong sabi.

“Pero tignan mo ako ngayon, nasa harapan mo na ako.” aniya sabay ngiti.

“Na-miss kita ng sobra.” nagsimula na namang tumulo ang aking mga luha.

Lumapit siya sa akin ay niyakap ako ng mahigpit. Nakapatong ngayon ang aking ulo sa kaniyang balikat, habang tumutulo ang aking mga luha.

Tumahan naman ako kaagad dahil baka ano na ang aking hitsura dahil sa pag-iyak. Tumingin ako sa kaniya at nakangiti lamang siya.

“I love you, Shaun Klein Mendoza.” bulong niya sa akin.

“I l-love you too, Clyde Angeles.”

Unti-unti niyang nilalapit ang kaniyang mukha sa akin. Madilim ngunit kitang-kita ko ang mga mata niyang nakatingin sa aking labi habang siya’y papalapit.

Nang konti na lamang ang aming distansya ay kusa na akong lumapit at hinalikan siya.

Mabagal lamang noong una ang paghahalikan namin nang hawakan niya ang aking batok para mas lumalim pa ang aming halikan.

Kumapit ako sa kaniyang braso at mas pinalalim pa ang halik. Tinigil ko ang aming ginagawa dahil sa kawalan ng hininga.

Ilang segundo lamang ay hinawakan ni Clyde ang aking pisngi at marahas na hinalikan, gumanti naman ako.

Laking gulat ko nang buhatin niya ako habang ang aming labi ay magka-dikit pa din. Naka-kapit ang dalawa kong braso sa kaniyang leeg at ang dalawa ko namang binti ay naka-kapit sa kaniyang bewang.

Narinig kong binuksan niya ang kaniyang kotse, at pinatay ang ilaw. Bigla na lamang akong kinabahan dahil sa aking naiisip.

Pumasok siya sa back-seat habang bitbit niya ako. Umupo siya habang hinahalikan pa din ako.

Nakapatong na ako ngayon sa kaniya at ramdam na ramdam ko ang kaniyang private part sa aking hita.

Tumigil siya sa kaniyang ginawa at hinubad ang kaniyang t-shirt. Malaki ang ipinagbago ng kaniyang katawan.

Dati ay konting muscle lamang ang nasa kaniyang mga braso pero ngayon malalaki na. Ang dating abs niyang dalawa lamang pero hindi masiyadong halata ay naging anim na.

Madami na din akong hindi nalalaman tungkol sa kaniya. Masiyado siyang nawala ng matagal.

Hinalikan niya ulit ako pero sa pagkakataong ito ay sa leeg naman niya ito ginawa.

I tried to stop myself from moaning but i can’t handle it. Napa-ungol ako habang binabanggit ang kaniyang pangalan.

“Say it again baby.” bulong ni Clyde at bumalik sa kaniyang ginagawa.

“C-clyde.”

Nagulat ako nang buhatin niya ako at inihiga sa upuan. Siya na ngayon ang nasa ibabaw ko.

Hinalikan niya ako sa labi at akmang huhubarin ang aking damit ng pigilan ko siya.

“H-hindi ko p-pa ata k-kaya, Clyde.” mahina kong sabi.

Napa-buntong hininga siya at ngumiti. Hinila niya ako para maka-upo at hinalikan sa noo.

“I’m so sorry, Shaun. Na-miss lang talaga kita. Don’t worry, maghihintay ako.” sabi niya. “Come back to me, please.” dagdag pa niya.

“P-pwede bang mag-start tayo ulit sa umpisa?” bulong ko.

“Like we’re dating?”

“Y-yeah, you know. Matagal kang nawala, maraming nagbago. I hope you understand.”

“Pero kung makahalik ka-

“Clyde!”

“Just kidding.” tawa niya at hinalikan muli ang aking noo. “Umuwi na tayo, baka hanapin ka na nila tita.” sabi niya at bumaba ng kotse para lumipat sa driver’s seat. Ganoon din ang aking ginawa.

Matagal tagal din daw ang byahe pabalik dahil traffic na kaya nag-suggest akong mag-patugtog nalang muna.

“Clyde, pwede akong mag-patugtog?”

“Sure.”

Binuksan ko ang radio at hinanap ang mga kanta, nandoon ang paborito kong grupo!

“Mayroon kang ganitong kanta?” masaya kong tanong.

“Yeah, yung mga playlist mo doon sa dati kong kotse ay kinuha ko at nilipat ko dito.”

“Sweet.”

Pinindot ko na ang playlist na ’yon at pina-tugtog.

BLACKPINK!

Ah yeah, ah yeah!

BLACKPINK!

Ah yeah, ah yeah!

Natatawa naman sa akin si Clyde dahil sa lakas ng boses ko habang sinasabayan ang kanta.

Oh wait til’ I do what I do

Hit you with that ddu-du ddu-du du

(Ah yeah, ah yeah!)

Hit you with that ddu-du ddu-du du

(Ah yeah, ah yeah!)

Sinayaw ko ang chorus ng kanta habang siya ay nagma-maneho. Ewan ko ba, basta kapag nakakarinig ako ng kanta ng BLACKPINK ay napapasayaw ako.

Tawa naman ng tawa si Clyde habang pinapanood ako.

What you gonna do when I

Come come through with that that uh uh-huh

What you gonna do when I

Come come through with that that uh uh-huh

Sinabayan ko ang kanta with full of emotions. Mas lalong namang natawa si Clyde dahil sa aking pagpikit.

Nang matapos ang kanta ay naghanap pa ako ng iba at natuwa naman ako dahil mayroon siyang latest song ng BLACKPINK!

Come a little closer cause you

looking thirsty

Imma make it better sip it like a Slurpee

Snow cone chilly

Get it free like Willy

In the jeans like Billie

You be poppin’ like a wheelie

Even in the sun you know I keep it icy

You could take a lick but it’s too

cold to bite me

Brrr brrr frozen

You’re the one been chosen

Play the part like Moses

Keep it fresh like roses

Look so good yeah look so sweet

Looking good enough to eat

Coldest with this kiss

so he call me ice cream

Catch me in the fridge

right where the ice be

Look so good yeah look so sweet

Baby you deserve a treat

Tumawa ng malakas si Clyde dahil sa pagpiyok ko. Eto naman kasing si Rosé sobrang taas, hindi ko tuloy naabot.

Diamonds on my wrist

so he call me ice cream

You can double dip

cause I know you like me

Ice cream chillin’ chillin’

Ice cream chillin’

Ice cream chillin’ chillin’

Ice cream chillin’

Tumigil muna ako sa pagkanta dahil sa kawalan ng paghinga. Hinintay ko na din ang line ng bias ko.

You’re the cherry piece just

stay on top of me so

I can’t see nobody else for me no

Ang ganda ng boses! My baby Jisoo! Natapos ang kanta at ako’y hinihingal na. Pinatugtog ko na lamang ang iba at hindi na sinabayan.

Ilang minuto lang din ay nandito na kami sa tapat ng bahay namin.

“Thank you sa paghatid, Clyde.” nakangiti kong sabi.

“You’re always welcome, good night.” sabi niya at hinalikan ako sa labi.

Umiwas ako ng tingin at tumama ang mata ko sa mata niyang matatalim. Si Blake!

’Nakita niya kaya ‘yon? Oh my gosh, calm down Shaun. I’m jisoo, i’m okay. Joke!’

Bumaba na ako at nagpaalam kay Clyde. Mabilis naman itong umalis kaya lumapit na ako sa kaniya.

“Where the fuck have you been?” mahinahon niyang sabi ngunit ramdam ko ang galit.

“N-nag-usap l-lang kami ni C-clyde.” utal-utal kong sabi.

“Oh, he’s fvcking name is Clyde huh?” sarkastiko niyang sabi.

“S-sorry kung i-iniwan kita sa p-parking.” sabi ko habang naka-yuko.

“Tss, why did i acted like this e wala naman ako para sa’yo.” seryoso niyang sabi. “We’re so worried, Shaun. Bigla-bigla kang sasama sa hindi ko naman kilala kaya paano ko sasabihin ’yon sa Mom mo? Ako ang naghatid sa’yo papunta sa school kaya dapat ako din ang maghahatid sa’yo dito sa bahay niyo.” mahaba niyang sabi.

“Sorry.” na lamang ang aking nasabi.

“And bakit gusot-gusot ang damit mo?” kunot noo niyang tanong.

“W-wala ’t-to.” mahina kong sabi.

“Fuck this.” bulong niya. “Bye, see you tomorrow.” at umalis na siya agad.

Napabuntong hininga na lamang ako at papasok na sana ng makita ko ang malungkot na mukha ni Mommy.

“Nag-tampo tuloy sa’yo si Blake, saan ka ba galing baby?” tanong ni Mom.

“M-may sinamahan l-lang po.”

“Hays, ganoon ba? Pasok na, at kumain ka na.”

Bigla akong nakaramdam ng gutom dahil anong oras na at hindi pa ako nakaka-kain. ’ Si Clyde kasi e, hindi muna ako pinakain.’

Pumasok na ako at kumain, pagkatapos kong kumain ay dumiretso na ako sa kwarto ko para makaligo at matulog.

Ngunit bago ako makatulog ay nakatanggap ako ng mensahe galing kay Clyde.

Clyde

I miss you already :(

It’s been an hour since you last saw me, tapos sasabihin mong miss mo na ako agad?

May oras ba dapat kung kailan kita dapat ma-miss?

Wala naman.

Then, i miss you.

Tss, i miss you too.

Good night, Love.

Good night.

Matutulog na dapat ako ngunit pumasok sa isipan ko si Blake, galit pa din ata siya sa akin. Ite-text ko nalang.

Blake

Blake, sorry ulit.

Sorry kung pinag-hintay kita.

Ilang minuto din akong naghintay sa reply niya pero wala akong natanggap. Galit pa din ata siya.

Napabuntong hininga na lamang ako at natulog na.

To be continued…

Songs:

BLACKPINK - DDU-DU DDU-DU

BLACKPINK - ICE CREAM (WITH SELENA GOMEZ)

A/N:

DON’T FORGET TO VOTE, COMMENT AND OF COURSE TO FOLLOW!

THANKYOU PO!

❤

Chapter 12

SHAUN POV

Maaga akong nagising para makapag-handa na sa pag-pasok. Hihintayin ko din kasi si Blake sa parking lot para himingi ng sorry. Sana nga lang at patawarin niya ako.

Nakaka-lungkot lang na nagalit siya sa akin. Well, kasalanan ko naman talaga e. Dapat lang siyang magalit sa akin. Pero sana hindi na ito tumagal pa.

Bumaba na ako at kumain. Nang matapos akong kumain ay palabas na sana ako ng maalala ko na wala nga pala akong service.

“Mom, sino po maghahatid sa akin?”

“Si Blake sana, kaso may gagawin daw siya ngayon e.” malungkot na sabi ni Mom.

Bigla namang pumasok sa aking isipan si Clyde. Magpa-pahatid na lamang ako sa kaniya.

Kinuha ko ang cellphone ko at nag-dial sa number niya. Wala pang dalawang ring ay sinagot na niya ito kaagad.

“Good morning, Love. Miss me?”

“Yeah, i miss you. Can i have a favor?” nahihiya kong tanong.

“Of course, what is it?” mabilis niyang sabi.

“Paki-hatid naman ako sa school, wala kasi ako’ng service ngayon e.”

“Sure, I’m on my way. Bye!” sabi pa niya at pinatay ang tawag.

Higit sampung minuto din ang aking hinintay bago ko makita ang kaniyang kotse. Kumaway muna ako sa kaniya bago pumasok.

“Where’s my kiss?” aniya at bigla na lamang ngumuso.

“Shut up.” tumatawa kong sabi.

Tumawa lamang siya at inumpisahan ng i-andar ang kotse. Nagpa-tugtog na lamang ako ng paborito kong grupo.

Ilang minuto ang nakalipas bago kami nakarating sa parking lot ng school. Nauna na akong bumaba at lalapit na sana sa pintuan niya ng humarang si Freya at humarap kay Clyde.

“Hi, cute guy.” sabi niya gamit ang nakakalanding boses.

Tiningnan lang ito ni Clyde at nginitian. Tumingin siya sa akin at ngumiti ng mas malaki. Tsaka siya umalis.

Nakaramdam naman ako ng inis dahil kay Abby. Tinalikuran ko na lamang ito at pumunta na sa room. Sa room ko nalang hihintayin si Blake, baka kung ano pa ang gawin sa akin ni Abby.

Pagpasok ko sa room si Kevin na nakangiti ang bumungad sa akin. Nasa gilid lang siya ng pintuan naka-upo kaya makikita mo agad siya.

Tumayo siya nang makita ako at niyakap. Nagulat man ako ay yumakap na din ako. Nang bumitaw siya sa yakap ay nagtanong na ako.

“Bakit? Ano’ng meron?” taka kong tanong.

“Nothing, i just want to hug you.” nakangiti niyang sabi.

“Okay, upo na tayo.” yaya ko.

Sumunod naman siya at umupo. Nakatingin lamang ako sa blackboard pero green para mag-isip ng sasabihin kay Blake.

Nakatitig lamang ako sa blackboard nang may humarang na chocolate sa paningin ko. Tinignan ko kung sino ’yon at si Kevin lang pala.

“For you.” nakangiti niya pang sabi.

“Para saan?”

“Dumaan kasi ako sa mall then nakita ko ’yan. Baka lang gusto mo, naparami kasi ang bili ko e.” natatawa niyang sabi.

“Ahh, ganoon ba. Thank you!” buong galak kong sabi.

“You’re welcome…” sabi pa niya. “…to my heart.” pabulong niyang sabi sa dulo kaya hindi ko ito naintindihan.

“Ano ulit yon?” inosente kong tanong.

“Ang alin? Did i say something wrong?”

“I heard you, ano ang binulong mo?” kuryoso kong tanong.

“Oh, that. I’m hungry.” natatawa niyang sabi.

“Eto, hati nalang tayo.” pakita ko sa chocolate na binigay niya.

“No, that’s for you. Maya-maya lang din ay break na kaya, titiisin ko nalang.”

“Okay, sabi mo e.”

Ilang minuto lang din ay pumasok na si Blake, kakausapin ko na sana siya kaso dumating na ang Lec.

Discuss.

Lunch Break.

“Shaun, lunch tayo.” yaya sa akin ni Kevin, si Freya ay nasa likod na niya.

“Okay, mauna na kayo. Susunod na lang ako.” sabi ko.

Gusto ko talaga mag-pahuli dahil gusto ko’ng maka-usap si Blake. Nagku-kunwari akong may kinukuha sa bag at pasimple siyang tinitignan.

Nang tumayo siya at lumabas ay sinundan ko na siya. Mga tatlong metro lamang ang layo ko sa kaniya dahil baka mahalata niya ako.

May kinuha siya sa bulsa niya at cellphone ito. Bumagal ang lakad niya kaya binagalan ko din. Para akong spy dito ha!

Nang ibalik niya sa bulsa ang cellphone niya ay naglakad na ulit siya. Ngunit bago ako makalakad ay naramdaman ko ang cellphone ko’ng nag-vibrate.

Tinignan ko ito habang naglalakad. Binuksan ko ang cellphone at pangalan ni Blake ang nakalagay!

Binuksan ko ito at binasa ang kaniyang text.

Blake

Bakit mo ako hinahabol? Ano’ng kailangan mo?

Ibig sabihin alam niya na hinahabol ko siya? So para akong ewan dito para lang hindi niya mahalata pero alam na niya pala?

Binaba ko ang cellphone at hinanap siya pero hindi ko na siya nakita. Bumagsak ang aking balikat dahil doon.

Hinarap ko ulit ang cellphone ko at magre-reply na sana nang mauntog ako sa dibdib ng sino man.

“Aw.” mahina kong daing.

Amoy palang ay kilala ko na kaya humakbang ako patalikod. Tinignan ko siya at nagtama ang aming paningin.

“B-blake, g-alit ka ba s-sa akin?” mahina kong sabi.

Wala akong nakuhang sagot galing sa kaniya kaya yumuko ako at nagsalita ulit.

“I’m really really sorry. Hindi ko naman sinadya ’yon e. Nawala lang sa isipan ko.”

Hindi pa din siya nagsasalita pero naramdaman ko ang kaniyang dalawang brasong naka-pulupot sa akin.

‘Niyakap niya ako! Totoo ba ito?’

Niyakap ko na din siya para masinghot ko ang kaniyang amoy. Ahihihihi!

“I’m just worried but i’ll never be mad at you.” bulong niya.

Napangiti naman ako dahil doon. Bumitaw siya sa yakap kaya bumitaw na din ako. Hinarap ko siya ng may ngiti.

“So, bati na tayo?” tanong ko at tumango naman siya.

Ngumiti ako at hinawakan siya sa kamay. Hinila ko siya papunta sa canteen.

“Shaun, where are we going?” nagtataka niyang tanong.

“Sabay tayo mag lunch!” masaya kong sabi.

“Okay.”

Dumiretso na kami sa canteen at pagpasok pa lang namin ay pinag-tinginan na kami ng mga students. Tsaka ko pa lang naalala na magka-hawak pala kami ng kamay.

Agad akong bumitaw at naglakad na lang papunta kila Freya at Kevin. Buti naman at sumunod si Blake.

Nang makita ako ni Freya ay kumaway ito sa akin. Pero nang mapansin niyang may naka-sunod sa akin ay kinilig na ito.

Lumipat si Freya sa tabi ni Kevin. Kaya magiging magka-tabi kami ni Blake.

Umupo na ako at sumunod naman si Blake. Napansin ko si Kevin at Blake na masama ang tingin sa isa’t isa.

“Ehem, may problema ba?” mahina kong tanong.

Walang nagsalita dahil si Freya ay naka-tutok lamang sa pagkain niya. Tumingin naman si Blake at Kevin sa ibang direksyon.

“Anong gusto mong lunch?” biglang tanong sa akin ni Blake.

“K-kahit ano.”

“Okay, i’ll be back.” sabi niya at tumayo.

Walang nagsasalita sa table namin, maski ang maingay dahil may pagkain. Tumingin ako kay Kevin at nakatingin ito sa akin. Nginitian ko siya at ginantihan naman ako.

Hinintay ko na lamang si Blake para makakain na kami. Ilang saglit lang ay bumalik na siya dala ang pagkain.

Binaba niya ang tray at inilagay sa harapan ko ang mga pagkain.

“This is for you…” abot niya sa akin ng spaghetti. “… And this…” nilagay niya sa tabi ng spaghetti ang burger. “…And this.” nilapag niya ang coke.

“W-wow, thankyou.” nahihiya kong sabi.

“You’re welcome.”

Sinimulan ko ng kumain at ganoon din sila. Tahimik lang kami sa table habang nakain. Huminto si Blake sa pag-kain kaya tiningnan ko siya. Kumuha siya ng tissue sa gilid ng table at laking gulat ko nang ipunas niya ito sa akin.

Wala akong nagawa kung hindi ang tumitig sa kaniya. Nginitian niya naman ako at bumalik na sa pag-kain.

Naramdaman kong uminit ang aking pisngi kaya tinuloy ko na lamang ang pag-kain. Naramdaman kong tumunog ang cellphone ko kaya tinignan ko kung ano ito.

Text ni Clyde ang nasa cellphone ko. Pinindot ko ito para mabasa ang kaniyang mensahe.

Clyde

Anong oras kita susunduin? Mag date tayo.

Mga 6PM tapos na ang klase ko. Excited na ako.

Okay, see you. I love you, Shaun.

Okay, see you.

Napangiti naman ako dahil magdi-date kami ni Clyde. Sana matapos na ang klase na ’to. Excited na ako!

“Why are you smiling?” sabay na tanong nila Blake at Kevin.

“H-ha? W-wala, may nakita l-lang akong m-memes.” palusot ko.

“Okay.” sabi ni Kevin habang si Blake naman ay tinuloy na ang pag-kain.

Tumunog ang ring hudyat na kailangan na naming bumalik sa room. Sabay-sabay kaming tumayo para bunalik sa room.

“Shaun, Freya pupunta lang ako sa CR.” paalam ni Kevin.

“Okay, balik ka kaagad ah.” sabi ko pa.

“Of course.” lamang ang sinabi niya at tumalikod na.

“Shaun, Blake naiihi ako, ang dami kong nainom na juice kanina. Sige na, mauna na kayo.” sabi ni Freya pero alam ko’ng nagsisinungaling lamang ito.

Tumalikod ako kay Blake at tinignan si Freya.

“Freya! Hindi ka aalis.” pinandilatan ko ng mata si Freya.

Pero hindi siya nakinig sa akin. “Bye!” at tumakbo na siya paalis.

Napabuntong hininga na lamang ako at sinimulan ng maglakad.

“Shaun, are you single?” tanong ni Blake.

“H-ha? A-ako? O-oo.” utal-utal kong sabi.

“Good.”

“A-a-ano?” taka kong tanong.

“Wala.”

“May nanliligaw ba sa’yo?” tanong niya ulit.

“W-wala n-naman.”

Ngumiti siya, “Good.”

“B-bakit mo n-naitanong?”

“Because i will not allow anyone to court you. I don’t want anyone touch you.”

“Ha? H-hindi kita m-maintindihan.” naguguluhan kong sabi.

“Wait for me.” sabi niya.

Nakatingin lamang ako sa kaniya at laking gulat ko nang mabilis niyang ilapit ang kaniyang mukha sa akin at hinalikan ang aking labi.

Nakita ko siyang pumikit kaya pumikit din ako. Ginalaw niya ang kaniyang labi at ganoon din ang aking ginawa.

Bigla akong tumigil dahil naalala kong wala pala kami sa private baka kung sino ang makakita sa amin.

Tumingin-tingin ako sa kaliwa’t kanan kung mayroon mang tao. Laking pasasalamat ko dahil walang tao.

“B-baka m-may makakita k-kasi sa a-atin dito.” nakayuko kong sabi.

He chuckled, “Shaun Klein Mendoza, can i court you?” tanong niya.

Nang marinig ko ang kaniyang tanong ay biglang bumilis ang tibok ng aking puso at halos manlambot ang aking mga hita.

“A-ano? S-seryoso k-ka ba sa s-sinasabi mo?” utal-utal kong sabi.

“Yeah, i like you. From the very start, i already like you.” dahan dahan niyang sabi.

“T-talaga?” tanong ko.

Tumango naman siya at hinaplos ang aking pisngi.

“Hindi ako nagmamadali, pag-isipan mo muna.” sabi niya at muling hinalikan ang aking labi.

Saglit lamang ’yon dahil mabilis siyang tumakbo paalis. Naiwan ako doong nakatayo at nakatingin sa kung saan ko siya huling nakita.

To be continued…

A/N:

DON’T FORGET TO VOTE, COMMENT AND OF COURSE TO FOLLOW!

THANKYOU PO!❤

Chapter 13

SHAUN POV

Sumunod ako kay Blake papunta sa room. Nahihiya man ay tumabi pa din ako sa kaniya dahil wala naman akong pag-pipilian.

Hindi ako maka-tingin sa kaniya kahit sulyap. Hindi pa nagsi-sink in sa akin ang ginawa at sinabi niya kanina lamang.

Sana ay walang nakakita sa ginawa namin kanina, masiyado iyong nakakahiya dahil parehas kaming lalaki.

Ilang minuto lang din ay dumating na si Kevin at Freya kasunod ang aming Lec.

Discuss.

Dismissal.

Mabilis akong nag-ayos ng bag at nagpaalam kay Freya. Nauna na ako dahil nahihiya pa din ako sa kaniya. Masiyado siyang mabilis.

Halos isang linggo pa lamang simula noong magka-kilala kami tapos may gusto na agad siya sa akin? Parang hindi naman kapani-paniwala ’yon.

Bumuntong hininga na lamang ako at dumiretso sa parking lot. Dahil wala pa din akong sundo ay kay Clyde ako sasama. Pero magdi-date muna kami.

Noong sinabi niya na magdi-date kami ay sobra akong na excite pero hindi ko ito maramdaman ngayon.

Si Blake lamang ang aking nasa isip ewan ko ba. Ginugulo pa din ako ng mga salita niya kanina.

“Shaun!” tawag sa akin ng sino man.

“C-clyde.” mahina kong tawag.

“Let’s go?” tango lamang ang naging sagot ko. “Wait, are you okay? What happened?” nag-aalala niyang tanong.

“Wala naman, tara na.”

“Okay.”

Binuksan niya ang pinto para makasakay na ako. Pina-andar niya agad ang kotse at kung saan man kami pupunta ay hindi ko na alam.

Tama ba ang ginagawa ko? Nakikipag-date ako kay Clyde tapos may gusto pang manligaw, and then may nagpapahiwatig pa. Kapag pumayag akong magpaligaw kay Blake, ano na lang ang sasabihin ni Clyde, ng mga tao?

Bumalik ako sa reyalidad ng mapansin kong papasok kami sa village namin. Akala ko ba magdi-date kami?

“Clyde, akala ko may pupuntahan tayo?” mahina kong tanong.

“Next time nalang, i know something’s bothering you.” seryoso niyang sabi.

Napayuko na lang ako dahil sa hiya. Hindi ko naman sinasadya na mapansin niya ’yon. Kilalang kilala na niya talaga ako.

“S-sorry, Clyde.” bulong ko.

“It’s okay, marami pang pagkakataon.”

Ngumiti na lamang ako at hinintay makauwi sa bahay. Nang huminto ang sasakyan sa tapat ng bahay namin ay huminga muna ako ng malalim tapos nabahuan si Clyde. Joke!

Tumingin ako sa kaniya at nakatingin din siya sa akin. Nginitian ko siya pero siya ay unti-unting lumalapit. Nang ilang sentimetro na lang ang layo niya ay lumingon ako sa ibang direksyon.

“Y-yeah, I’im sorry.” sabi ni Clyde.

“Papasok na ako, Clyde. Mag-iingat ka sa pag-drive.” sabi ko at binuksan na ang kotse.

“Bye, Shaun!” sigaw pa niya.

“Bye! See you.”

Hinintay ko muna siyang umalis bago ako pumasok sa gate. Pagpasok ko sa pinto ay si Mommy na nag-aayos ng pagkain ang aking nadatnan.

“Good evening, Mom.” tamad kong bati.

“Good evening! Kumain ka na.” yaya niya sa akin.

“Busog po ako, Mom.” pero ang totoo ay wala lamang akong gana.

“O-okay, kung magutom ka bumaba ka dito ah.” nag-aalala niyang sabi.

“Yes, Mom.”

Nag-umpisa na akong humakbang sa hagdan papunta sa kwarto. Pagbukas ko ng pintuan ng kwarto ay dumiretso ako sa higaan ng walang palit-palit ng damit.

Ipinikit ko ang aking mga mata at nakatulog din agad dahil sa pagod.

“Don’t leave me please.” pagmamaka-awa ko sa kaniya. “Please Love, I love you.”

“I’m so sorry, but wala akong magagawa. Sila Mom na ang nag-decide. I can’t do anything about it.” nakayuko niyang sabi. “But I promise, I’m coming back.”

“Hindi ko kaya! Please, dito ka lang.” umiiyam kong sabi. “Please… Please… Please…” niyakap ko siya ng mahigpit.

“Shaun?!”

“SHAUN?!”

Binuksan ko ang aking mga mata at mukha ni Mommy and Daddy ang aking nakita. Binigay sa akin ni Mom ang tubig at agad-agad ko itong ininom.

Nang matapos akong uminom ay tiningnan ko kung ano’ng oras na at laking gulat ko ng makita ko’ng 3:46AM na!

“Shaun baby, what’s wrong?” nag-aalalang tanong ni Mom.

“M-may napanaginipan lang po ako M-mommy.” mahina kong sabi. “Si Clyde po, noong umalis siya.”

“Hindi ba ang sabi ko sa’yo ay kalimutan mo na siya?” may halong inis na tanong ni Dad sa akin.

“G-ginawa ko naman po e, pero b-bumalik na po siya.”

“Anong gusto niyang mangyari kung ganoon?” nakakunot noong tanong ni Mom.

“Gusto niya po makipag-balikan sa akin. W-we’re dating na po.” halos bulong kong sabi kaya si Mommy lang ang nakarinig.

Bumuntong hininga si Daddy at lumabas na ng kwarto ko. Ayaw niya kasi kay Clyde wala daw siyang tiwala sa kaniya. Si Clyde kasi ay dating babaero, kaya ganoon na lamang ang pagka-ayaw niya sa kaniya.

Pero noong naging kami ay nagbago siya, ewan ko ba kung tama ang iniisip ko na dahil sa akin. Basta simula noong naging kami hindi ko na siya nababalitaang namba-babae.

Nang makalabas si Daddy ay nagsalita si Mom. “Baby, hayaan mo na ang Daddy mo. Gusto ka lang naman niyang protektahan. Sana maintindihan mo iyon. Ayaw ka niyang masaktan, namin.” mahaba niyang sabi.

“Yes po, Mommy.” mahina kong sabi.

“Okay, kumain ka na muna. Naghanda na ako ng food mo sa baba.” sabi niya at lumabas na.

Bumaba na ako at kumain. Nang matapos ay bumalik ako sa kwarto para matulog. Ilang oras na lamang at magsisimula na ang klase.

Tumunog ang alarm clock ko hudyat na kailangan ko ng mag-ayos para sa klase. Parang ayoko pa’ng bumangon. Kung puwede lang sana ako um-absent.

Naligo na ako at nagbihis, bumaba ako para kumain. Hindi na si Clyde ang maghahatid sa akin dahil nandiyan na si Kuya Robert.

“Ay! Bakit gan’yan ang mata mo?” gulat na tanong ni Mommy.

“Umiyak po ako, remember?” nagtataka kong tanong.

“Ay, oo nga pala.”

Nagsimula na akong kumain at nang matapos ay tumayo na ako papunta sa labas kung nasaan si Kuya Robert.

“Welcome back, Kuya Robert!” masaya kong bati.

“Thank you! Pasensiya na kayo ah.”

“Okay lang po, kamusta na po ang anak niyo?”

“Okay na siya, salamat sa pag-aalala.”

“Mabuti naman po, let’s go na po.” yaya ko.

Pumasok na ako sa kotse at pina-andar na niya ito. Saglit lamang ang biyahe dahil wala masiyadong kotse ngayon.

Papasok pa lang kami sa parking lot nang mapansin ko ang mga babaeng nagkukumpulan sa kung ano man ang mayroon doon.

Hindi ko na lamang pinansin iyon at bumaba na. Didiretso na sana ako sa room nang may tumawag sa akin.

Nilingon ko ang boses na tumawag sa akin at nagtama ang aming mga mata. Si Blake! Siya ang pinag-kukumpulan ng mga babae dahil may hawak siya’ng bulaklak at chocolates.

Bumilis ang tibok ng aking puso nang nagsimula siyang maglakad papunta sa akin. Nagulat lahat ng babae dahil sa kaniyang ginawa.

Tinignan ko siya at nakangiti siya habang naglalakad patungo sa akin. Namula ang aking pisngi dahil sa kaniyang ginagawa.

Napayuko ako at pasimpleng nangiti. Hindi ko mapigilan ang ngiti. Ang mapupula niyang labi habang nakangiti sa akin ay nagpapa-dagdag ng kiliti sa akin.

Nang nasa harapan ko na siya ay bigla na lamang siya’ng lumuhod. At ang tsokolate at bulaklak ay nakatunton sa akin. Nagsigawan ang mga babae dahil sa inggit, ang iba naman ay naka-simangot.

“Shaun Klein Mendoza, can i court you?” puno ng emosyon niyang sabi.

Nagulat pa ako sa kaniyang binigkas kahit narinig ko na ito sa kaniya kahapon lamang. Mas lalong nag-init ang mukha ko dahil sa kaniyang tinanong.

“Y-yes, B-b-blake.” mahina kong sabi, yung siya lamang ang makakarinig.

Ngumiti ng malapad si Blake at niyakap ako ng mahigpit. Tumawa siya ng malakas at bumulong.

“Thank you, i promise gagalingan ko.”

“Gagalingan saan?” nagtataka kong tanong.

“Sa pangliligaw.”

“A-ahh.”

‘Oh my god! Is it real?’

‘I envy him! Sanaol!’

‘Parang gusto kong maging lalaki bigla!’

Rinig ko’ng sigaw ng mga babae sa nangyayari sa amin ngayon. Bumitaw sa yakap si Blake at ibinigay sa akin ang tsokolate at bulaklak.

“Thank you, favorite ko ang chocolates!” maligaya kong sabi.

“Since we’re kid, favorite mo na ’yan.” sabi niya ngunit hindi ko ’yon narinig.

“Ano ’yon?” inosente kong tanong.

“O-oh, nothing.”

“Ahh…” tumingin ako sa daanan. “Pasok na tayo, Blake. Baka ma-late tayo.” yaya ko sa kaniya.

“Y-yeah, let’s go.”

Sabay kaming naglakad kaya agaw pansin kami, dahil na din sa tsokolate at bulaklak na dala-dala ko.

‘Oh my god, for real? Akala ko, joke lang’

‘Blake, ako nalang!’

‘Sana sa next life ko, lalaki na ako!’

Ang bilis talaga ng tsismis sa school na ’to. Samantalang sa school namin aabot ng higit tatlong araw bago dumating sa amin ang balita.

Umakyat na kami sa hagdanan papunta sa room namin. Pagpasok ko sa room ay malungkot na mukha ni Kevin ang sumalubong sa akin.

Nginitian ko siya ngunit hindj man lang nagbago ang kaniyang itsura. Hinayaan ko na lamang iyon at tinignan ang naka-ngiting kaibigan ko.

Abot sa tainga ang kaniyang ngiti na animo’y siya ang niligawan. Natawa ako sa kaniyang itsura. Umupo na ako, at tumahimik.

Ilang minuto lamang ay dumating na ang Lec namin para sa oras na iyon. Nakinig na lamang ako at hindi na pinansin ang malungkot na si Kevin.

To be continued…

A/N:

DON’T FORGET TO VOTE, COMMENT AND OF COURSE TO FOLLOW!

THANK YOU PO!

❤

Chapter 14

SHAUN POV

Simula nang pumasok ako sa room ay hindi pa din nagbabago ang kaniyang itsura. Hindi ko alam kung anong nangyayari sa kaniya. Tatanungin ko na lamang siya mamaya.

Nang mag-lunch break ay nagpaalam na muna ako kay Blake at Freya para kausapin si Kevin.

Nalungkot ako ng hindi niya kami yayain kumain sa canteen. Wala na akong taga-libre. Sayang naman.

Sinundan ko siya ng palihim, papunta siya sa garden na hindi masiyado binibisita ng mga estudyante. Napabuntong hininga na lamang ako at sinundan siya.

Umupo siya sa pang-dalawahang upuan. Hindi naman masiyadong malaki ang lamesa kaya maa-abot ko siya.

Nagulat pa siya ng bigla akong umupo sa tapat niya.

KEVIN POV

Nagulat ako sa pagdating at pag-upo niya sa tapat ko. Nakangiti lamang siya sa akin at nakatingin sa aking mga mata.

“S-shaun, w-why are you here?” nagtataka kong tanong.

“Bakit ka malungkot? Nag-aalala ako.”

Bumuntong hininga ako at pinag-isipan kung sasabihin ko ba sa kaniya. Baka magalit siya sa akin kapag sinabi ko ang totoo. Ayoko siya’ng magalit sa akin, kaibigan na ang turing namin sa isa’t isa.

“Because of love…” yumuko ako. “Nagalit siya sa akin dahil nilalapitan pa din ako ni Abby…” malungkot kong sabi. “We have a secret relationship.”

“S-sino i-iyon?”

“It’s Freya, you’re bestfriend.”

Nang maghiwalay kami ni Abby ay naghanap agad ako ng iba. Ayoko sa ugali niya, masiyado na siyang nakakasakit ng mga students dito.

At ang ipinalit ko kay Abby ay si Freya, bago maging kami ni Abby ay may gusto na ako kay Freya.

Maganda siya, sobrang ganda. Mukha siyang anghel sa labas pero kapag inaway mo ay kakaiba.

Umamin ako sa kaniya ng nararamdaman at ganoon din siya. Naging kami ngunit pribado ang aming relasiyon. Ayaw pa niya’ng isapubliko dahil kay Abby.

Aware din naman ako sa maaaring mangyari kapag nalaman ni Abby na may iba na ako’ng ka-relasyon.

Kaya pumayag ako na pribado na muna ang relasyon namin, tanging mga pamilya lamang namin ang nakaka-alam. Mukha lang kaming mag-kaibigan pero kapag wala ng tao ay doon lamang namin nailalabas ang pagmamahalan namin.

Ang mga pagkaing ibinibigay ko kay Shaun ay para dapat kay Freya. Kaso ay galit siya sa akin ng dahil sa hindi maipaliwanag na dahilan. Bigla-bigla na lamang siya’ng nagagalit.

Kaya minabuti ko na lamang na ibigay kay Shaun ang mga iyon. Kaya ako dumidikit kay Shaun dahil lagi niyang kasama si Freya.

Para hindi mahalata ay kay Shaun ako madalas sumasama para walang mag-hinala.

At ngayon ay gusto na niyang makipag-hiwalay sa akin dahil nakita niya si Abby na hinalikan ako. Hindi niya nakita ang buong pangyayari kaya nagkakamali siya.

Sinundan ko siya ngunit hindi ko na siya makita kaya ipinagbukas ko na lamang. Ngunit kinabukasan lamang ay gusto na niyang makipag-hiwalay.

Sobrang lungkot ko nung narinig ko sa kaniya mismo ang mga salitang iyon. Hindi ko kaya kapag nawala pa siya sa akin, ayoko ng mawalan ng minamahal.

“Gusto mo ba’ng kausapin ko si Frey-

“Yes, please.” mabilis kong sagot.

“Okay, mamaya agad. Kakausapin ko siya.” nakangiti niyang sabi.

“Thank you, Shaun. You’re so bait talaga.” masaya kong sabi.

“Basta magka-ayos na kayo ah.” mabagal niyang sagot.

“I’ll try. Gagawin ko ang lahat.”

Niyaya ko na siya’ng pumunta sa canteen dahil sinundan niya talaga ako simula nang lunch.

Nilibre ko na siya dahil nakakahiya naman kung hindi, ako ang nagyaya e.

Nabalitaan ko na ang panliligaw ni Blake kay Shaun. Hindi ako masiyadong nasiyahan dahil alam ko’ng hindi pa siya nakaka-move on kay Abby.

Nang hindi sagutin ni Abby si Blake ay bigla na lamang itong nawala. Wala na’ng nakakita sa kaniya. Ang alam ng maramihan ay pumunta na ito abroad.

Pero hindi ako naniniwala, nakita ko si Abby malapit sa bahay nila Blake, noong gumawa kami ng project. Alam ko’ng siya ’yon.

Nagsisisi na siguro siya sa ginawa niya kay Blake. Parang sila na din ni Blake pero biglang ni-busted ni Abby.

SHAUN POV

Hindi pa din ako makapaniwala na si Freya at Kevin ay may relasyon. Nahihiya na tuloy ako’ng lumapit kay Kevin at baka magselos si Freya.

Nang marinig ko ang kuwento ni Kevin ay ang pakikipag-usap agad kay Freya ang pumasok sa aking isip.

Nang matapos ang oras sa canteen ay dumiretso na ako sa room. Nandoon na si Blake at Freya, parang wala lang kay Freya ang lahat pero alam ko’ng iba ang nasa loob niya.

Napabuntong hininga na lamang ako at pumunta na sa upuan.

“Bakit ngayon ka lang? I thought sabay tayo magla-lunch.” mahinang sabi sa akin ni Blake.

“Napatagal ang usap namin ni Kevin. But don’t worry, tomorrow sabay tayo.” nakangiti kong sabi.

“Okay.” nakangiti niyang sabi.

Pumasok na ang Lec at nagturo, mamayang dismissal ko kakausapin si Freya.

Discuss.

Dismissal.

Hinintay ko talagang maubos ang aming kaklase bago kami sabay umalis ni Freya. Palabas pa lamang kami ng pinto nang simulan ko ang pakikipag-usap.

“Freya, i don’t know how to start this conversation but sana pakinggan mo ako.” dahan-dahan kong sabi.

“Ano ’yon?” masigla niyang sabi.

“Tungkol sa inyo ni Kevin.” biglang nagbago ang ekspresyon niya sa masigla naging matamlay.

Bigla kong nakita ang mga lungkot sa kaniyang mga mata.

“Alam mo na?” malungkot niyang sabi.

“Y-yeah, nag-usap kami kanina ni Kevin. Sinabi na niya sa akin lahat.” dahan-dahan kong sabi.

“Ayoko na, Shaun. It really hurts-

“Ang magmahal ng ganito?” mabilis kong tanong.

“O-oo, minsan lang ako magmahal tapos ganoon pa ang makikita ko sa kaniya kasama ang ibang babae.” naiiyak na niyang sabi.

“I think, try mo siya’ng kausapin. Give him a chance, alam kong seryoso siya sa’yo. At ganoon ka din. Give him a chance to prove it na ikaw talaga, na mali ang iniisip mo, na hindi niya ginusto ’yon. Try to talk to him, Freya. Maaayos niyo pa ito.” mahaba kong sabi.

“Natatakot ak-

“Wala ka’ng dapat na ika-takot, Freya. Mag-uusap lang kayo, lilinawin lahat ng pagkakamali. Hindi mo kailangang matakot.”

“O-okay, mamaya.” mahina niyang sabi.

Napangiti naman ako dahil nakumbinsi ko siyang makipag-usap kay Kevin. Sana lang ay magka-ayos sila. Magdadasal na nga lang ako.

Naglakad na ulit kami papunta sa parking lot. Napansin ko ang kotse ni Clyde, nandito siguro siya para sunduin ako.

Masiyado ng madilim kaya halos kami nalang ang natitira dito sa loob ng school. Pinuntahan ko ang kotse niya’ng gumagalaw? Bakit gumagalaw ang kotse niya?

Dahil hindi masiyadong tinted ang kotse ni Clyde ay sinilip ko ang loob nito. At nakita ko si Clyde kasama si Abby na naghahalikan.

Nanlambot ang aking binti sa aking nakita, lumayo ako ng konti sa kotse. Napansin ko itong tumigil sa paggalaw at unti-unting pagbukas ng pinto.

Lumabas doon si Clyde na gulat ang tingin. Tumulo ang luha ko dahil sa aking nakita. Lumapit siya sa akin at agad ko siyang sinampal.

Hindi ’yon ganoon kalakas dahil nanghihina na ako. Hinampas-hampas ko din ang katawan niya kahit na wala ako’ng lakas.

Hindi naman niya ako pinigilan. Huminto ako ng mapagod ang aking mga braso. Umiyak lang ako ng umiyak sa harapan niya nang magsalita siya.

“I-i’m sorry, Lov-

“Don’t call me Love! I thought nagbago ka na. I gave you a second chance! Tapos ganito!” sigaw ko na halos mag-echo na sa buong parking lot. “I hate you! Stay away from me, from now on.” mahina kong sabi.

“Please, Shaun. I’m sorry, forgive me.” lumuhod siya sa harap ko. “Please ayoko, hindi ko kaya.” naiiyak na niyang sabi.

“Then, kayanin mo!” Tinignan ko si Abby, “Disgusting.” sabi ko at tumalikod na. Hinanap ko si Kuya Robert pero hindi ko ito makita.

“This is all your fault!” rinig ko pa’ng sabi ni Clyde kay Abby.

Napatingin ako sa ilaw na nanggagaling sa labas ng gate ng school. Tinakpan ko ang mata ko dahil sa liwanag.

Nang mamatay ang ilaw ay nakita ko ang kotse ni Blake at si Blake na kakababa lamang na may dala’ng tsokolate at bulaklak.

“Shaun, what happened?” napansin nkya siguro ang namumugot kong mga mata. “Are you okay?” tanong pa niya.

“Of course I’m okay.” kailangan ko’ng magpaka-tatag dahil ayoko ng siya lang ang masaya, kailangan masaya din ako.

“O-okay, here. All of this is from my baby.” malambing niyang sabi.

Ngumiti naman ako at tinanggap ang kaniyang bigay.

“Salama-

Hindi na natapos ang aking sasabihin dahil biglang sinuntok ni Clyde si Blake! Natumba si Blake pero agad din’g tumayo at gumanti ng suntok kay Clyde.

“What the fuck is wrong with you!?” galit na tanong ni Blake.

“Eto ba? Siya ba ang ipapalit mo sa akin?” galit na tanong sa akin ni Clyde.

“Ano ba’ng problema mo!? Naiinis na ako sa’yo.” galit ko’ng sabi.

“Please, i’m sorry Love. Forgive me.” naiiyak nanaman niyang sabi.

“Sana inisip mo muna ang maaaring mangyayari bago ka gumawa ng mga bagay na gusto mo! Tigilan mo na ako, huwag ka nang magpapakita sa akin!” galit na sigaw ko sa kaniya. “Blake, let’s go.” mahina kong sabi.

Umiling si Blake kay Clyde at sumunod na sa akin. Sumakay na agad ako sa shotgun seat at sumunod naman siya. Nilagay ko ang ibinigay niya sa akin sa back seat.

Tumingin lang ako sa kaniya at ganoon din siya. Walang ano-ano’y lumapit siya sa akin at hinalikan ako. Tumugon naman ako sa kaniyang halik.

To be continued…

A/N:

DON’T FORGET TO VOTE, COMMENT AND OF COURSE TO FOLLOW!

THANKYOU PO!❤

Chapter 15

SHAUN POV

R-18. Read at your own risk.

Ilang minuto na din kaming naghahalikan ngunit hindi pa din kami tumitigil. Ayoko na itong tumigil. Sana ganito na lang kami lagi.

Tumigil ako para huminga at ganoon din siya, ilang segundo lamang ay hinalikan niya ulit ako. Gumanti naman ako at hinawakan ang kaniyang makinis na pisngi.

Tumigil siya at idinikit ang kaniyang noo sa aking noo, “I like you, Shaun.” bulong niyang sabi.

Napangiti ako, “I l-like you too, Blake.” sabi ko at hinalikan ulit siya.

Napansin ko’ng wala ng ibang tao sa parking lot, umalis na sila Clyde. Hindi ko na lamang ito pinansin at nakipag-palitan na lamang ng halik kay Blake.

Bumaba ang halik niya sa aking leeg. Tinakpan ko ang aking bibig para hindi niya marinig ang aking ungol.

Nagsimula na siyang magtanggal ng kaniyang butones. Ang kaniyang dibdib agad ang aking napansin.

Maputi ang kaniyang katawan at may six-pack abs. Hinawakan ko ang kaniyang abs at naramdaman kong huminga siya ng malalim sa aking leeg.

Tumigil siya at bumalik sa kaniyang upuan. Napatingin naman ako sa labas dahil sa hiya.

“I-i think we can do it in my c-condo.” mahina niyang sabi.

“Y-yeah, I-i think so.” mahina ko ding sabi.

Inayos na niya ang kaniyang damit at mabilis na pina-andar ang kaniyang kotse papunta sa sinasabi niyang condo.

Huminto kami sa isang malaking building. Mabilis siyang bumaba at umikot papunta sa pintuan ko at binuksan iyon.

Walang ano-ano’y hinalikan niya ako bago pababain sa kotse. Nagulat man ay sumunod na ako sa kaniya.

Mabilis ang lakad niya kaya lakad-takbo ang ginagawa ko. Magkahawak ang aming kamay habang ginagawa ’yon.

Nang makarating kami sa malaking pintuan ay mabilis niya itong binuksan at hinila ako papasok sa loob.

Pagpasok ko ay sinarado niya ang pinto at itinulak ako doon. Marahas niya akong hinalikan, gumanti naman ako sa kaniyang halik.

Laking gulat ko ng buhatin niya ako at dinikit sa pintuan. Wala akong nagawa kun’di kumapit gamit ang binti sa kaniyang baywang at braso sa kaniyang leeg.

Napatigil ako sa halik ng hawakan niya ang aking pang-upo. Hindi ko na lamang ito pinansin.

Naglakad siya habang hinahalikan ako papunta sa isang kwarto. Madilim ang kwarto pero nang buksan ni Blake ang ilaw ay napaka-ganda.

Ngunit hindi ko na ito napansin nang mabilis niya akong ihiga sa malambot na kama.

Muli niya akong hinalikan sa labi pababa sa aking leeg. Ngunit bigla nanaman akong kinabahan nang maisip ang susunod na mangyayari. Bumilis ang pagtibok ng aking puso.

Tumigil siya at ngumiti sa akin, “I can wait, kahit kiss lang sa ngayon.” natatawa niyang sabi.

“Sorry.” nahihiya kong sabi.

“No, it’s fine. Basta sa akin ka lang.”

Hindi ako nakapagsalita at naramdaman kong uminit ang aking pisngi.

“So, bakit tayo nandito sa condo mo?” tanong ko.

“Gusto lang kitang makasama dito.” mabilis niyang sabi.

“Bakit naman?” kuryoso kong tanong.

“I don’t know, basta kapag napunta ako dito ikaw ang naiisip ko.”

“T-talaga?” nahihiya kong tanong.

“Of course. Wait, do you want water? juice? anything?”

“Water nalang.”

“Okay, wait for me.” aniya at tumayo nang nakahubad ang damit.

Ngunit laking gulat ko nang makita ko ang kaniyang balat sa kanang bahagi ng kaniyang katawan.

Bigla kong naalala ang matalik kong kaibigan noong ako’y bata pa. At ang kaniyang pangalan ay B-blake M-martinez!

‘S-siya si B-blake?! Bakit ngayon ko lamang ito naisip? Ang matalik kong kaibigan noong bata ako ay nasa tabi ko lang pala! Teka? Siya ba ang nagpapadala ng sulat sa akin?’

Siya ang nagpapadala ng sulat?! Siya ang ‘Matagal ko ng kilala pero hindi ko na naa-alala?’

“B-blake Martinez?”

Tumingin sa akin si Blake na parang nalilito.

“I-ikaw si B-blake?” naiiyak kong tanong.

“Ako nga si Blake.” nalilito niyang sabi.

“I-ikaw ba ang B-blake na childhood f-friend ko?”

Biglang nagbago ang kaniyang itsura. Mula sa nalilito naging masaya ito. Lumapit siya sa akin at yumakap.

“I thought nakalimutan mo na ako.”

“So ikaw nga!?” umiiyak kong tanong.

“Y-yeah, ako ’to.”

“Almost eight years ka’ng nawala! Akala ko hindi ka na babalik e!” sabi ko habang umiiyak sa kaniyang dibdib.

He chuckled, “Ilang taon kitang hinanap, hindi na kita naabutan sa dati niyong bahay.” sabi niya. “Noong pumunta ako sa inyo noong hinatid kita, hindi na ako maalala nila tito at tita.” nagtatampo niyang sabi.

“Ang laki kasi ng ipinagbago mo! Dati payatot ka, walang ka-muscle-muscle!” asar ko sa kaniya.

“Ouch.”

“Just kidding! I miss you so much!”

“I miss you too, so much.”

“Uwi na tayo sa bahay! Ipapa-alala kita kila Mommy and Daddy!” excited niyang sabi.

“They already know.” mahina niyang sabi.

Kumunot ang aking noo, “They already know? But they didn’t bother to tell it to me?” nagtatampo kong tanong.

“Gusto ko kasi ikaw ang makaka-alam.” malambing niyang sabi. “How did you know nga pala?” kuryoso niyang tanong.

“Yung balat mo sa likod!” pasigaw kong sabi.

“A-ah y-yeah.” natatawa niyang sabi.

Natawa din ako sa kaniya at sumunod sa kaniya papunta sa kitchen. Kumuha siya ng isang basong tubig at inabot ito sa akin.

“Alam mo ba, noong umalis ka iyak ako ng iyak.” malungkot kong sabi habang ina-alala ang pangyayaring iyon.

“Yeah, I’m so sad that day. Ayoko’ng umalis at sumama sa kanila pero wala akong magawa.” malungkot niyang sabi. “Ikaw lang ang lagi kong iniisip noong nandoon ako sa ibang bansa.”

“Teka nga? Umuwi ka dito nang walang dalang pasalubong sa akin?” nagtatampo kong tanong.

“Ilang taon na simula noong umuwi ako dito at hanapin ka. Madami akong dalang chocolates noon para sa’yo. Kaso hindi na kita mahanap.” mahaba niyang sabi. “If you want, mag shopping tayo sa Saturday?”

“Talaga? Sige! Excited na ako!” sabi ko habang pumapalakpak.

“You’re so cute.”

“I know right.”

“But seriously, since bata pa lang tayo may gusto na ako sa’yo.” seryoso niyang sabi.

“A-ako din. Kaya ayaw kitang mawala noon k-kasi g-gusto na kita.” n ahihiya kong sabi.

Lumapit siya sa akin at hinalikan ako, “Sinasagot mo na ba ako?” masaya niyang tanong.

“Hindi pa noh! Paghirapan mo muna, siyempre!” mayabang kong sabi.

“Nakikita ko ang batang Shaun right now.” sabi niya.

“Kasi ikaw ang kasama ko.” nakangiti kong sabi.

Lumapit siya at akmang hahalikan ulit ako ng lumayo ako sa kaniya.

“Hep! Hep! Hep! Bawal na muna.” natatawa kong sabi.

“But why?” nakakunot noo niyang sabi.

“Bili mo muna ako ice cream.” nanghahamon kong sabi.

“Right now?” hindi makapaniwala niyang sabi.

“Oo, if ayaw mo edi walang kiss.” pumikit ako habang umi-iling. “At h

indi na din kita sasagut-

Nang idilat ko ang aking mga mata ay wala na si Blake sa aking harapan. Tumingin ako sa likod ko at nakita ko ang pintuan na nakabukas.

Natawa ako sa aking kalokohan. Hindi pa din siya nagbabago, lagi pa din siyang sumusunod sa akin.

Naghintay lamang ako ng tatlong minuto at bumalik siya’ng pawis na pawis habang hawak-hawak ang dalawang plastic na ice cream.

“T-teka? Bakit napakarami naman nito Blake?”

“Ilang taon din akong nawala kaya ayan.” nakangiti niyang sabi.

Kumuha ako sa bulsa ko ng panyo at ipinunas ito sa kaniya. Ngumiti naman siya habang pinupunasan ko.

“Baka sumakit ang tiyan ko niyan sa sobrang dami.”

“Edi sabay nating kakainin. And ang matitira ay ilalagay natin sa ref.”

“Sige!”

Sabay kaming kumuha ng ice cream at pumunta sa living room. Condo lang ito ngunit napakalaki ng loob.

Kumuha siya ng cd’s para makanood ng movies habang nakain ng ice cream. Ilang oras din kaming nakain hanggang sa magsawa na ako.

To be continued…

A/N:

BLAKE POV IS COMING!❤

DON’T FORGET TO VOTE, COMMENT AND OF COURSE TO FOLLOW!

THANKYOU PO!

❤

Chapter 16

BLAKE POV

R-18. Read at your own risk.

Nandito ako ngayon sa labas ng bahay namin habang hinihintay sila Mom and Dad.

Aalis daw kami sabi ni Mom and Dad. Pupunta daw kami sa ibang bansa at doon na maninirahan dahil sa business nila Mom and Dad.

Ayaw ko man sumama ay wala na akong magagawa. Pinagalitan pa ako ni Mom dahil ayaw ko sumama. Dahil sa takot na mapagalitan ulit ay pumayag na ako.

Napansin ko si Shaun na umiiyak habang patungo sa akin. Hawak niya ang paborito niyang stuff toy.

“B-blake, Mommy s-said aalis na daw k-kayo? B-babalik pa ba i-ikaw?” tanong niya habang sunud-sunod na tumutulo ang mga luha niya.

“I don’t know.. Basta kapag wala na ako hindi kana iyakin ha.” pilit na ngiti kong sabi.

“I-i’ll try..” humihikbi niyang sabi.

“Mag-iingat ka always.. Huwag kang magpapasaway kila Tita Laycee and Tito Shan okay?”

“O-okay..”

“Blake, let’s go baka maiwan tayo ng plane.” sabi ni Mom.

“So.. See you when i see you Shaun.” nakangiti kong sabi.

Pagtalikod ko ay mas lalong lumakas ang kaniyang pag-iyak!

Hindi na ako tumingin ulit sa kaniya dahil baka magbago pa ang aking isip at pagalitan ako ni Mom.

Nang isasara na ni Manang ang pintuan ng kotse ay sinigaw niya ang aking pangalan.

“B-b-blake!” sigaw niya.

Hindi ko na lamang ito pinansin at yumakap na lamang ako kay Manang at umiyak.

Umiiyak ako hanggang sa pagdating namin sa Airport.

Higit kumulang eight years ang nakakalipas ng bumalik ako dito sa Pilipinas. Pinilit ko talaga ditong bumalik dahil gusto kong balikan si Shaun.

Ngunit nang balikan ko ang kanilang bahay ay wala na sila roon. Ibang pamilya na ang nakatira.

Nawalan ako ng pag-asa dahil doon. Nag-aral na lamang ako sa Toblé University para makapaglibang nadin.

Tatlong taon na akong nag-aaral sa University na ’yon at laking gulat ko nang makita ko si Shaun.

Flashback…

Gumising ako ng maaga para makapag-enroll ako sa University. Pagkatapos kong maligo ay bumaba na ako at kumain.

Nang matapos ay dumiretso na ako sa University.

Pagbaba ko pa lamang ay naririnig ko na ang sigawan ng mga kababaihan sa akin. Pati narin ng mga binabae.

Binigyan ko na lamang sila ng ngiti. Habang nasa tabi ng pintuan ng kotse ay dumapo ang aking paningin sa lalakeng nakatitig sa akin.

‘Mataba ang cheeks, mapulang labi, hindi katangkaran.. Parang may kilala akong ganiyan…’

Nilabanan ko ang kaniyang titig at iniwas naman niya ang kaniyang tingin. At nang ibalik niya ang kaniyang tingin sa akin ay nagulat siya nang ako’y nakatingin pa din sa kaniya.

‘Parang namumukhaan ko talaga siya e..’

End of Flashback…

Ilang linggo ang nakalipas nang makumpirma ko na siya nga si Shaun Klein Mendoza. Ang matagal ko ng hinahanap.

Isinikreto ko sa kaniya ang pagkaka-kilanlan ko dahil gusto ko ay siya ang makakakilala sa akin.

Ngunit umabot ng ilang linggo ay hindi pa din niya ako naa-alala. Masakit ang makalimutan ng minamahal mo.

Halos walong taon na simula noong umalis ako ngunit hanggang ngayon ay mahal ko pa din siya. Minahal ko si Abbygail pero hindi siya nawala sa puso ko.

“B-blake, cr lang ako. Ang sakit ng tiyan ko e.” halos umiyak na niyang sabi.

“Bibili ako ng gamo-

“Hindi na, okay lang ako.” mabilis niyang tanggi.

“O-okay.”

Nang makilala niya ako gamit ang balat ko sa likod ay ang nag-pasaya sa akin. Hindi pa din niya ako nakakalimutan. Akala ko nakalimutan na niya ako.

Sobrang saya ko, hindi ko maipaliwanag kung paano. Basta masaya ako at nakilala na niya ako. Pwede na ulit namin gawin ang dati naming ginagawa.

Sa sobrang pag-aalala sa kaniya ay kinatok ko na siya sa pinto.

“Shaun? Are you really okay?”

“Y-yeah, masakit lang talaga.” sigaw niya.

“Bibili na ako ng gamot. Wait me there!” sabi ko at mabilis na bumaba sa condo.

Mabuti na lamang at nasa gilid lamang ng building ang mga tindahan. Bumili ako ng gamot sa sakit ng tiyan.

Papasok na sana ako ng building nang may mapansin akong pamilyar na tao. Si Abby?

’Hindi, hindi siya ‘yon. Nama-malikmata lang ako.’

Hindi ko na ito pinansin at tumakbo na papunta sa elevator. Mabilis ang bawat lakad ko patungo sa condo ko.

“Shaun! I’m here na.” sabi ko.

Ngunit walang sumagot sa akin. Pumunta ako sa pinto at binuksan iyon. Tumambad sa akin si Shaun na walang saplot.

“Surprise?” mahina niyang sabi habang nakataas ang dalawa niyang kamay.

Hindi ako nakapag-salita dahil wala siyang saplot. Nahihiya ako’ng nagbaba ng tingin at tatalikod na sana nang tawagin niya ako.

“Blake.” sabi niya at mabilis na pumunta sa akin at halikan ang aking labi.

Mabilis akong tumugon sa kaniyang halik at hinaplos ang kaniyang likod. Napa-ungol naman siya dahil sa aking ginawa.

Sinimulan ko’ng hubarin ang aking shirt habang hinahalikan siya. Tumgil si Shaun sa paghalik sa akin at lumuhod sa aking harap.

“A-are you sure about this?” tanong ko.

Tumango lamang siya at hinawakan amg shorts ko pababa. Nasa tuhod na ang aking short ng tumigil siya at amuyin ang aking underwear.

Uminit ang aking mukha dahil sa kaniyang ginawa. Tumingin na lamang ako sa ibang direksyon dahil sa hiya.

“Blake, this is my first time. But i’ll do everything para masayahan ka.” mahina niyang sabi.

Hindi ako nakapag-salita at ngumiti na lamang sa kaniya. Dahan-dahan niyang ibinaba ang aking underwear at tumambad sa kaniyang harapan ang aking pagkalalaki.

Tumama pa ito sa kaniyang mukha kaya mas lalo akong nahiya. Ngumiti lamang siya at hinawakan ang aking pagkalalaki.

Napa-ungol naman ako dahil sa kakaibang sensasyong nararamdaman ko dahil lamang sa paghawak niya sa akin.

Sinubukan niya itong isubo ngunit hindi niya kinaya dahil sa laki. Kaya hinila ko na lamang siya papunta sa kama.

Hinalikan ko siya habang papunta sa kama nang hawakan niya ang aking pagkalalaki. Itinaas baba niya ito ng paulit-ulit.

Tinulak ko siya sa kama at kumuha ng proteksyon sa cabinet. Mabilis ko itong isinuot at humarap sa kaniya.

“Are you ready, baby?”

“Be gentle, please. You’re my first and hopefully my last.” mahina niyang sabi.

“I will.” nakangiti kong sabi.

Dahan-dahan kong ipinapasok sa kaniya ang aking pagkalalaki. Napa-daing siya dahil sa sakit.

“Ah! It hurts!” mahina niyang daing.

“Should i stop?” tanong ko.

“No, keep going. I can handle it.”

“O-okay.”

Dinahan-dahan ko ang pagpasok sa kaniya dahil ayaw ko siyang masaktan. Nang maipasok ko ang lahat ay doon ko pa lang nalaman na umiiyak na pala siya.

“Shaun! I-i’m so sorry.”

Ilalabas ko na dapat ang aking pagkalalaki sa kaniya ngunit pinigilan niya ako.

“No, i want you. Move.” mahina niyang sabi.

“But you’re crying.”

“I’m fine. Please, move now.”

Dahil na din sa sensasyong nararamdaman ay gumalaw na ako ng dahan-dahan hanggang sa pabilis ng pabilis.

“Ah! Blake!”

“Fuck, Shaun!”

“F-faster!”

“I-i’m coming.”

“Ahh!”

Tinanggal ko ang proteksyon at mabilis na dumapa sa kaniya. Niyakap naman niya ako.

“I-i love you, Shaun.” mahina kong sabi.

“I love you t-too, Blake.” mahina niyang sabi bago ako makatulog.

Nagising ako dahil sa liwanag na nanggagaling sa bintana. Iminulat ko ang aking mata at tumambad sa akin si Shaun na nakayap sa akin.

Napangiti ako dahil pagkagising ko ay siya ang una kong nakita. Ang pinakamamahal ko sa lahat.

To be continued…

A/N:

DON’T DORGET TO VOTE, COMMENT AND OF COURSE TO FOLLOW!

THANK YOU PO!❤

Chapter 17

SHAUN POV

Nang imulat ko ang aking mga mata ay mukha agad ni Blake ang aking nakita. Napangiti ako sa isipin na nakatabi ko sa pagtulog ang mahal kong kaibigan na matagal ko ng hinintay.

“Good morning, baby.” nakangiti niyang sabi.

“Good morning, Blake.”

“I already cooked our breakfast for today, Come.” yaya niya sa akin.

“Oka-

Napatigil ako sa pag-upo sa kama nang maramdaman ko ang sakit. Napahigpit ang hawak ko sa bed sheet.

“Hey, why? Is it hurt?” natatawa niyang tanong.

“Bwiset.” mahina kong bulong.

“Dito na lang tayo kumain sa bed.” sabi niya at kinuha na ang mga pagkain sa kitchen.

Sinubukan kong tumayo para pumunta sa comfort room. Pag-upo ko pa lamang ay sumakit na ito kaya tiniis ko muna ito bago ako magsimulang maglakad.

Dahan-dahan lamang ang aking paglalakad dahil bawat hakbang ay nararamdaman ko ang sakit.

Huminga ako ng malalim at tumakbo diretso sa loob ng comfort room. Pagpasok ko ay doon ko pa lamang naramdaman ang lahat.

Umupo muna ako sa toilet bowl at nag cellphone. Ngunit nakakapag-taka na wala man lang message or missed calls sila Mom and Dad.

Pinakiramdaman ko kung may masakit pa ba at laking ginhawa ko nang konting kirot na lamang ngunit kaya ko na itong pigilan.

Naghilamos ako saglit at lumabas na. Paglabas ko pa lang sa pintuan ay naamoy ko na ang mabangong pagkain.

“Smells good!” excited kong sabi.

“Well, I’m the cook.” mayabang niyang sabi.

Lumapit na ako sa kaniya para maka-kain na kami ngunit pinahinto niya ako.

“Hey! Where’s my kiss?” nakakunot-noo niyang tanong.

Ngumiti naman ako at agad siyang hinalikan sa pisngi.

“No! Here!” sabi niya at ngumuso.

Natawa naman ako dahil sa pag-nguso niya pero iginawaran ko pa din siya ng halik.

“Okay, let’s eat!” sabi niya.

Nagsimula na kaming kumain at ang nararamdaman ko ngayon ay kapayapaan.

‘Ewan ko ba kung bakit kapayapaan ang nararamdaman ko basta kapag kasama ko siya feeling ko walang problema, tahimik ang paligid, walang maingay.’

Nang matapos kami sa pag-kain ay nag-ayos na kami para sa pag-uwi. Ipinag-paalam na pala ako ni Blake kay Mom kaya wala akong natatanggap na messages and calls.

“Let’s go.” yaya niya sa akin.

“Okay.”

Bumaba na kami sa building at pumunta sa parking lot. Nang makarating kami sa harap ng kotse ay aumakay na kami at nag seatbelt.

“Shaun.” mahina niyang sabi.

“Yes?” inosente kong tanong.

“You know, I confessed to you that I like you and you said that you like me too, right?” dahan-dahan niyang tanong.

“Yeah?” nagtataka kong tanong.

“So we’re official now, right?” tanong niya habang nakatingin sa aking mga mata.

“Yes.” sabi ko.

Walang ano-ano’y niyakap niya ako ng mahigpit. Hindi ako nakagalaw ng ayos dahil naka seatbelt pa ako. Jusko

Tumigil siya sa yakap at hinalikan ako sa labi. Hindi agad ako nakaganti dahil bumitaw na siya agad.

“Huwag na tayo umuwi.” magiliw niyang sabi.

“Hindi pwede! Porket Saturday ngayon? And Mom will get mad at me.”

He chuckled, “Just kidding, baby. I love you, Shaun.”

“I love you too.” sabi ko at mabilis siyang hinalikan sa labi. “Let’s go na.”

“Right.”

Ilang minuto ang nakalipas at nakarating sa kami sa tapat ng bahay namin. Unang bumaba si Blake at binuksan pumunta sa kabilang pintuan para pagbuksan ako. Gentleman.

Binuksan ko ang gate at dumiretso na sa loob. Naabutan ko si Mommy na nag-aayos ng mamahalin niyang vase.

“Mom, we’re here.” agaw atensiyon ko sa kaniyang ginagawa.

“Baby!” sabi niya at niyakap ako. “Akala ko hindi ka na uuwi e.” sabi niya at tumawa.

“Matagal mo na palang alam, Mommy. Hindi mo man lang sa akin sinabi.” tunog nagtatampo kong sabi.

“Sabi kasi ni Blake e.” natatawa niyang sabi. “By the way, kumain na ba kayo?”

“Opo, ang sarap nga po niya e.” magiliw kong sabi.

“W-what? M-masarap siya?” nagtataka niyang tanong.

“I-i m-mean, m-masarap yung luto niya.”

“Ahh…”

“Punta lang po kami ni Blake sa room ko.” paalam ko kay Mom.

“Sure, but where’s Blake?”

“Nasa labas pa po ata.” sabi ko. “Oh, ayan na siya.”

“Good morning po tita!” nakangiti niyang sabi.

“Good morning, Leklek!” maligayang sabi ni Mommy.

Leklek ang tawag ni Mom kay Blake dahil masiyado daw makulit si Blake noong bata pa lamang kami.

“Akyat na po kami, Mom.”

“Okay!”

Pahakbang na sana ako nang may bigla akong na-alala. Shopping! Mag sho-shopping kami.

“Why? Is there anything you forgot?” tanong ni Blake.

“Diba mag sho-shppping tayo?”

“Oh yeah, i forgot!” natatawa niyang sabi. “So, let’s go?” yaya niya.

“Bihis muna tayo.” yaya ko.

“S-sabay tayo magbibihis?” mahina niyang sabi.

“Of course not! Ikaw ah.” natatawa kong sabi.

“A-ah y-yeah.” kamot ulo niyang sabi.

Umakyat na kami at dumiretso sa kwarto ko. Nagsimula na akong maghanap ng maisusuot at si Blake naman ay nauna na sa pagbihis sa comfort room.

Nang makalabas siya sa comfort room ay ako naman ang sumunod. Saglit lamang ang pagbihis ko dahil t-shirt with jacket and shorts lang naman ang isinuot ko.

Samantalang ang suot naman niya ay white t-shirt at pantalon lamang ngunit ang gwapo pa din niyang tignan.

Bumaba na kami at nagpa-alam kay Mom na pupunta kami sa Mall. Hindi naman gaano’ng kalayo ang Mall sa subdivision namin kaya mabilis kaming makakarating.

“Let’s go, Baby.” yaya ni Blake.

“Okay, I’m so excited!” sabi ko at nauna ng pumasok sa kotse.

Nang matapos ako sa pag-seatbelt ay siya namang pagpasok niya. Nag seatbelt na siya at ready to go na kami ngunit hindi pa din umaandar ang kotse.

Nagtataka akong tumingin sa kaniya at laking gulat ko dahil nakatingin din siya sa akin.

“Why?” nagtataka kong tanong.

He smiled, “Kiss muna.” todo ngiti niyang sabi.

Lumapit ako sa kaniya at mabilis siyang hinalikan sa labi. Nang magawa ko na ang gusto niya ay mabilis na kaming umalis.

Nang makarating kami sa parking lot ay ipinagbuksan niya ulit ako ng pintuan ng kotse. Nakangiti akong bumaba at hinalikan siya sa pisngi.

“Let’s go!” sigaw ko habang tumatakbo papasok.

Una kaming pumunta sa mga school supplies dahil paubos na ang ballpen ko at kailangan ko ng extra notebooks para kapag naubos na may pamalit agad ako.

“1,644 pesos po, Sir.” sabi ng cashier.

“Here.” sabi ni Blake at iaabot na sana ang card ngunit agad ko itong pinigilan.

“Ako na, it’s mine naman e.” sabi ko.

“But-

“No buts.” sabi ko at ibinigay ang aking card.

“Thank you po, Sir.” sabi ng cashier.

Ngitian ko na lamang ito at nagsimula ng maglakad. Habang naglakakad ay inagaw sa akin ni Blake ang bitbit ko.

“Ako na dito Blake, kaya ko.” pigil ko sa kaniya.

“Please, ako na.” pagpipilit niya.

“Kaya k-

“I insist.” seryoso niyang sabi.

“O-okay.” sabi ko na lang.

“Tell me where you wanna go next.” sabi niya.

“Gusto kong maglaro! Pagkatapos kain tayo.” excited kong sabi.

“Okay, let’s go then.”

Nagsimula na kaming maglakad papunta sa Game Zone. Ngunit agad akong huminto nang may makita akong MILKTEA!

Niyaya ko muna si Blake na bumili ng milktea bago kami pumunta sa Game Zone. At laking tuwa ko nang i-order ni Blake ang pinaka-malaking size.

Hindi na mawala ang ngiti sa aking labi dahil lamang doon. Napaka-babaw ngunit sobra ang aking saya, basta kasama ko siya.

Nang makuha namin ang order namin ay naglakad na kami para maghanap ng mauupuan. Ang pagkaka-alam ko ay bawal ang mga foods and drinks sa Game Zone dahil baka mabasa ang mga palaruan.

Nang makahanap ng upuan ay umupo muna kami at uminom ng milktea. Niyaya pa ako ni Blake na mag-picture para sa memories namin.

Nang maubos ang milktea namin ay nagpahinga kami saglit bago maglakad papunta sa Game Zone.

Sobra ang excitement ko lalo na nang makita ko kung gaano kalaki ang Game Zone dito sa mall na ’to.

Mas lalo pa akong na-excite nang bumili si Blake ng madaming tokens. Nagmumukha na akong isip-bata dito pero isinasantabi ko iyon dahil noong bata pa lamang ako ay hindi ako nakakapunta dito. Mahirap ang buhay namin noon kaya ganoon na lamang ang tuwa ko sa mga ganitong uri ng bagay.

Una kaming pumunta sa basketball. Walang sports si Blake kaya ewan ko na lang kung anong mangyayari sa kaniya dito. Wala din naman akong sports kaya parehas kaming nganganga dito.

“Shaun.” pagtawag sa akin ni Blake.

“Yes?” tanong ko.

“If ever ma-beat ko ang score na ’yan…” turo niya sa score na 124 “You’ll give me ten kisses. Deal?” mayabang niyang hamon.

“Deal!” mayabang kong sabi.

Malakas ang loob ko dahil wala naman siyang hilig sa sports lalo na sa basketball ngunit ganoon na lamang ang gulat ko nang malagpasan niya ng apat na puntos ang dating puntos.

Mayabang siyang tumingin sa akin, “So, I won.” sabi niya habang may ngiti sa labi.

“Yeah. Mamaya na, maraming tao dito.” mahina kong sabi.

Sunod ko siyang niyaya sa mga stuff toys na kailangan mong i-control para makuha. Bata pa lang ako mahilig na ako sa stuff toys kaya gusto kong makakuha kahit isa lang.

Ngunit umabot ang ilang pagkakataon ngunit wala pa din siyang nakukuha. Tumayo siya at malungkot na tumingin sa akin.

“Let’s go.” sabi niya at walang ano-ano’y hinila ako palabas ng Game Zone.

Hindi ko alam kung saan kami pupunta kaya mabilis akong naglakad sunod sa kaniya.

Ganoon na lamang ang tuwa ko nang dalhin niya ako sa store na punong puno ng nga stuff toys lalo na ang mga bears!

“Miss, can i see all kinds of bear you have.”

“Okay, Sir.”

Nilibot ko ang paningin ko sa buong store. Punong puno ito ng nga iba’t ibang uri ng stuff toys. Gusto ko na lamang tumira dito.

Nang ibalik ko ang tingin ko kila Blake ay laking gulat ko nang makita ko ang malaking bear na hawak ni Blake.

Laking tuwa ko nang igalaw ni Blake ang kamay ng bear at sumilip sa gilid ng may ngiti sa labi.

“Did you like it?” tanong niya.

Tango lamang ang naisagot ko sa kaniya dahil sa sobrang sayang ibinibigay niya sa akin.

To be continued…

A/N:

DON’T FORGET TO VOTE, COMMENT AND OF COURSE TO FOLLOW!

THANK YOU PO

❤

Chapter 18

SHAUN POV

Simula nang ibigay sa akin ni Blake ang teddy bear ay hindi ko na ito pinakawalan sa aking bisig. Kaya lahat ng aming binili ay kaniyang binubuhat.

Papasok na kami sa kotse niya nang biglang mag-ring ang kaniyang telepono. Dali-dali niya itong kinuha at tinignan kung sino ang tumatawag.

Nang makita niya kung sino ang tumatawag ay sinagot niya ito.

“Hello?”

“What?”

“Why you didn’t tell me?”

“Okay, I’m coming.”

“Bye.”

Nang matapos ang tawag ay muli niyang binitbit ang aming mga binili. Nilagay niya ito sa likod ng kotse at binuksan ang pintuan kung saan ako uupo.

Napansin kong naging seryoso siya simula nang sagutin niya ang tawag na iyon. Tumahimik na lamang ako habang yakap-yakap ang bear.

Segundo-segundo kung siya ay aking tingnan. Nakatuon lamang ang kaniyang pansin sa pagmamaneho. Huminga ako ng malalim at nagsalita.

“Blake, what happened?”

Bumuntong hininga siya, “My parents and my sister is here.” mabilis niyang saad.

“So? That’s great, makakasama mo na sila.” excited kong sabi.

“Yeah, that’s great.” saad niya ng may ngiti sa labi.

“So bakit ka tahimik?” kuryoso kong tanong.

“Iniisip ko kung paano kita ipapakilala sa kanila.”

“W-what? A-are you s-serious?” hindi makapaniwala kong tanong.

“Yes, why? You don’t?” malungkot niyang tanong.

“No, of course I do. But I’m not ready yet.” mahina kong sabi. “Kinakabahan ak-

“Don’t be. I’m on your side, kahit anong mangyari hindi kita iiwan. Okay?”

“But-

“No buts. Let’s go.” saad niya at sinimulan nang paandarin ang sasakyan.

Habang papalapit ng papalapit ang sasakyan sa mansyon nila ay bumibilis ang tibok ng aking puso. Nararamdaman ko na ang pawis sa aking ulo.

Kinuha ko ang panyo sa aking bulsa at ipinunas ito sa aking ulo.

“Blake…”

“Don’t be nervous. I love you.”

“I l-love you too.”

Nang ipark niya ang sasakyan sa loob ng mansyon nila ay nag-ayos muna ako ng sarili bago bumaba.

Sabay kaming naglakad habang magkahawak ang mga kamay. Sa labas pa lamang ng pinto ay makikita mo na ang mga mamahalin nilang gamit.

Ang maisip pa lamang ang magiging reaksyon ng Mom ni Blake na si Tita Amy ay natatakot na ako.

Si Tita Amy ay may nakakatakot na aura. Tingin pa lamang niya ay kakabahan ka na ano pa kaya’t makagalitan ka niya.

Si Tito Brandon naman ay ang kabaliktaran ni Tita Amy. Kung si Tita Amy ay may nakakatakot na aura, si Tito Brandon ay may masayang aura.

Kung isang beses mo pa lang siya’ng makita, gagaan agad ang loob mo sa kaniya dahil lamang sa kaniyang mga ngiti. Pero walong taon na ang nakalipas, hindi ako sigurado kung ganoon pa din ba sila.

“We’re here.” agaw ni Blake sa atensyon nila Tito and Tita.

Naabutan namin si Tito Brandon na nagsasalin ng alak habang si Tita naman ay nag-aayos ng kaniyang mga alahas.

“Shaun? Is that you?” hindi makapaniwalang tanong ni Tito Brandon.

“Yes po.” sabi ko.

Dali-daling lumapit si Tito sa akin at ginawaran ako ng mahigpit na yakap. Niyakao ko din siya ng mahigpit.

“Finally, he found you.” bulong niya sa akin bago kami humiwalay.

Naguluhan man ay ngumiti ako sa kaniya at bumalik na siya sa kaniyang ginagawa. Humarap naman ako kay Tita Amy at yumuko bilang pag-galang. Nginitian niya naman ako.

“Where’s Belle?” tanong ni Blake.

“She’s upstairs.” sagot naman ni Tito Brandon.

“I’m not here to welcome y’all. I’m here para ipakilala sa inyo si Shaun.” mabilis na saad ni Blake.

Bumibilis ang tibok ng aking puso dahil sa kaniyang mga sinasabi. Ayokong magalit ang parents niya sa kaniya nang dahil lamang sa akin. Ngunit mahal ko siya, mahal ko si Blake.

“Son, kilala na namin si Shaun. He’s your fr-

“No, not as my friend but as my boyfriend.” walang alinlangan niyang saad.

“W-what? What the fvck is this?” nagsisimula nang magalit si Tita.

“I said he’s my boyf-

“No! He’s not!” nanggagalaiting sigaw ni Tita samantalang si Tito naman ay tumatawa lamang.

Anong nakakatawa? Nababaliw na ata si Tito, nasobrahan sa saya. Sa ganitong sitwasyon pa talaga tumawa. Wrong timing.

“Hon! Why are you laughing!” pasigaw na tanong ni Tita kay Tito.

“Bata pa lang sila alam ko na.” natatawang saad ni Tito.

“So bakit hindi ko alam-

“Because you’re so fvcking busy on your work! Hindi mo na ako naaasikaso! Lagi nalang si yaya ang kasangga ko sa mga problems ko! Parang siya pa ang naging mother ko kaysa sa inyo!” sigaw ni Blake.

Randam na ramdam ko kung gaano kasakit ang nararamdaman ngayon ni Blake. Well, totoo naman ’yon. Bata pa lamang kami laging si yaya ang kasama ni Blake. Kung makikita mong magkasama si Tita and Blake ay tuwing may occasion lang.

“Lahat ng ginagawa ko ay para sa inyo!” lumuluhang saad ni Tita.

“No! Ginagawa niyo lang ’yon para yumaman kayo! Gustong gusto niyong yumaman. Kulang pa ba ’to!?” sigaw ni Blake.

“Blake, stop it.” singit ni Tito sa usapan. “You can go home now, Shaun sorry kung nakita mo pa ’to.” saad ni Tito ng may ngiti sa labi.

Nginitian ko na lamang si Tito at hinila si Blake palabas ng mansyon. Habang naglalakad kami ay humarap ako sa kaniya at hinalikan siya sa labi. Sandali lang lamang iyon.

“Huwag mo na muna isipin lahat ng ’yon, okay? Magpahinga ka na muna pag-uwi mo.”

“Alright, I love you.” saad niya at hinalikan ako.

“I love you too.” saad ko nang makawala ako sa kaniyang halik. “Tara na, uwi na tayo.”

“Let’s go.”

Sumakay na kami sa kotse at umalis na. Tahimik lamang kami sa byahe, parehas naka tingin sa kalsada.

Nang maihatid niya ako sa tapat ng bahay namin ay inalalayan niya akong bumaba at hinatid sa tapat ng gate.

“Goodnight Baby, I love you.” emosyonal niyang sabi.

Ngumiti ako, “I love you too.” saad ko at niyakap si Blake.

Gumanti naman siya sa yakap ko at hinalikan ang aking leeg. Kahit nakikiliti ay pinigilan ko ito.

“Labas tayo bukas?” yaya ko sa akin ni Blake.

“No, magpahinga ka na lang muna. Magkikita naman tayo sa Monday e, right?”

“Okay, napakabait mo talaga Shaun. I love you so much.” saad niya at gagawaran sana ako ng halik.

“Hoy! Gabi na!” boses ni Mom.

“Mommy!” sigaw ko.

Bumuntong hininga ako at humarap kay Blake.

“See you on Monday. Ingat sa pag-drive.”

“I will, goodbye.” sabi niya habang kumakaway.

“Bye!”

Nang mawala na siya sa aking paningin ay pumasok na ako sa loob at naabutan ko si Mom na nakatayo sa harap ng pinto.

“Good evening Mom.” saad ko at at hahalikan sana siya sa pisngi ngunit agad siyang umiwas.

“Wah!” iwas niya. “Oh my god, Shaun. After you kissed him, iki-kiss mo ako?” hindi makapaniwala niyang sabi.

Natawa naman ako at ngumuso upang halikan siya. Ngunit tumakbo naman si Mommy habang sumisigaw. Nakanguso naman akong humabol sa kaniya habang tumatawa.

“Dad! Si Shaun oh!” sumbong ni Mom kay Dad nang masalubong ni Mom si Dad sa kitchen.

“Why? What happened?” tanong ni Dad.

“He kissed Blake tapos iki-kiss niya ako. Ew!” saad ni Mom.

“Bakit ikaw Mom? Sabay kaming umaalis ni Dad papuntang work and school tapos kini-kiss mo si Dad tapos kini-kiss mo din ako. Hindi naman ako nagrereklamo!”

“Nye nye nye!” pang-aasar ni Mom sa akin.

Ngumuso ako at agad na hinalikan si Mom sa pisngi at agad na tumakbo paakyat. Narinig ko pa ang sigaw ni Mom. Natawa naman ako sa kaniyang reaksyon.

Pumasok na ako sa kwarto at naligo, nagbihis at ready na matulog. Ngunit nang mahiga ako ay naisipan kong buksan ang aking laptop.

Binuksan ko ang account ko sa facebook at tumambad sa akin ang napakaraming friend requests. Tinignan ko kung kailan ito nangyari.

In-add ako ng mga ito noong nagtapat ng nararamdaman si Blake sa akin sa parking. Ang bilis talaga kumalat ng balita.

Hindi ko na lamang ito pinansin at nag-scroll na lamang. Ngunit may nag pop-up na message request sa akin. Dahil sa kuryoso ko ay binuksan ko ito at binasa ang mensahe.

‘Get away from him.’

To be continued…

A/N:

GINAWA KO YUNG SCENE NI SHAUN AND MOMMY NI SHAUN KASI HINDI KO NARANASAN ’YON. GUSTO KO LANG MA FEEL NA MAY GANOON AKONG MOTHER KAHIT SA IMAGINATION LAMANG. HEHEHE

DON’T FORGET TO VOTE, COMMENT AND OF COURSE TO FOLLOW!

THANK Y’ALL❤

Chapter 19

SHAUN POV

’Get away from him

.’

Nang mabasa ko ang mensaheng ito ay nabahala ako at nainis. Alam ko na kung ano ang kaniyang ibig sabihin at hindi ko ’yon gagawin.

Bumuntong hininga ako at inalis na ito. Hindi ko na lamang ito inisip at nagligpit na para makatulog…

Nang magising ako at binuksan ang aking cellphone ay messages ni Blake ang tumambad sa akin.

Blake

Good morning baby!

I love you and I miss you so damn much.

I can’t wait to see you tomorrow and kiss your soft lips.

Napangiti ako sa kaniyang mga mensahe. Kakaiba talaga ang tama niya sa akin. Kahit sa mensahe lamang ay napakakilig niya ako.

Tumayo ako sa kama ng may ngiti sa labi. Naligo ako at nagbihis bago bumaba para mag-jogging kasama ulit si Molly.

Maaga pa kaya malamang ay tulog pa si Mom and Dad. But I’m sure na maya-maya lalabas na sila. Kumain lang ako ng tatlong bread at uminom ng tubig bago pumunta sa garden para kuhanin si Molly.

“Molly!” tawag ko ngunit walang Molly’ng lumalapit.

“Molly!” tawag ko ulit nagbabaka-sakaling lumapit na siya ngunit wala pa din.

“Molly?” nagsimula na akong maglakad para ikutin ang garden.

Dahan-dahan lamang ang aking hakbang dahil maputik sa dinadaanan ko. And there, i saw Molly kumakain ng ‘i don’t know the name’ pero mukha siyang fruit.

Nakahinga ako ng maluwag dahil akala ko ay nawala na si Molly. Si Molly kasi ang una kong alagang aso kaya iniingatan ko ito’ng mabuti.

Itinali ko na siya at sinama sa aking pag-jogging. Higit isang oras ang inabot ko sa pag-jogging.

Nang simulan ko nang tumakbo pabalik sa bahay kasama si Molly ay biglang may humablot sa akin at tinakpan ang aking ilong ng kung ano.

Nang maamoy ko ang matapang na amoy na iyon ay bigla akong inantok. Nanghina ako at nabitawan ang tali ni Molly. Nakita ko pa sa aking paningin si Molly na tumakbo ngunit huminto din at bumalik para tulungan ako.

Kinagat ni Molly ang lalaking may hawak sa akin sa paa. Napasigaw ng malakas ang lalaki at sinipa ang aso ko. May mabilis na sasakyan ang huminto sa harapan namin at lumabas ang ilan pa’ng mga lalaking may tapik ang mukha.

Hinila nila ako papasok sa sasakyan. Hindi na ako makapalag dahil sa pina-amoy sa akin ng lalaki na iyon hanggang sa mawalan ako ng malay.

Nagising ako nang may nararamdamang sakit sa katawan. Sinubukan kong tumayo ngunit nakatali ang aking paa’t kamay sa poste. Wala akong ibang nakikita kung hindi dilim.

Sinubukan ko’ng sumigaw ng tulong ngunit parang nasa malayo akong lugar. May narinig ako’ng bumukas na pinto kaya naalerto ako.

“Sino ’yan?!” sigaw ko.

“Tulong!” sigaw ko nagbabaka-sakaling may makarinig sa akin at tulungan ako.

Laking gulat ko nang takpan ng kung sino ang aking mga mata gamit ang tela. Wala na talaga akong makita kung hindi dilim.

“’Wag ka nang humingi ng tulong dahil papakawalan din naman kita.” sabi ng kung sino na may pekeng boses.

“Who are you?!” naiiyak ko nang sabi.

“Aww, are you crying?” nang-aasar niyang tanong. “Pity you.” malungkot niyang sabi.

“Who the fvck are you?! What do you want?!” sigaw ko.

“What I want?” tanong niya. “I want

you

to get

away

from

him

.“ madiin niyang sabi.

“So it’s you, the one who fvcking message me huh.” sarkastiko kong sabi. “Bakit ko naman lalayuan si Blake? He’s mine.” mayabang kong sabi.

“You bastard!” sigaw niya at naramdaman kong papalapit siya sa akin ngunit may pumigil sa kaniya. “Bitawan niyo ako!” sigaw niya.

“We all know that Blake is mine, ang I am his.” mayabang ko’ng sabi.

“Kung patayin kaya kita ngayon!” sigaw niya.

Bigla akong kinabahan at nanlamig ang aking buong katawan. Ang isiping papatayin ka ay ang nakakatakot na banta sa buong buhay ng isang tao.

Nanahimik na lamang ako para hindi lalong magalit ang kausap ko. Pinakiramdaman ko na lamang ang paligid kung ano ang maaaring nangyayari.

“Natakot ka ba? Well, kaya ko’ng gawin ’yon para lang kay Blake.” madidiin niyang sabi. “Let’s go, patulugin niyo muna ’yan.” sabi ng kung sino.

Naramdaman ko’ng unti-unti na silang lumalabas at nang wala na akong marinig na hakbang ay biglang may nagtakip ng aking ilong. Sinubukan kong pumiglas ngunit hindi ko kaya dahil sa ako’y nakatali. Nang maamoy ko ang nasa panyo’ng iyon ay unti-unti ako’ng inantok at nawalan ng malay.

“’Wag! Bitawan niyo ako!”

“Tulong!”

“Gagawin ko ang lahat, please!”

“Ahhhh!”

“Tulong!”

“Baby!” sigaw ni Blake.

“Tulungan niyo ako!” sigaw ko.

“Baby! I’m here, you’re safe!”

“B-blake?!” hindi makapaniwala kong saad.

“Yeah, it’s me.” saad niya at niyakap ako ng mahigpit.

“L-ligtas na ako?” tanong ko habang umiiyak.

“Yes, of course. I’m sorry.” sabi niya habang yakap-yakap ako.

“P-paano?” umiiyak kong tanong.

“Three days ka na’ng nawawala Baby. I’m so fvcking worried. Hinanap ka namin sa kung saan-saan.” malungkot niyang kuwento. “And then tomorrow morning tumawag si Tita Laycee, nakita ka daw niya sa tapat lang ng bahay niyo na walang malay.” naiiyak na niyang sabi.

“I’m so sorry, Blake.”

“It’s not your fault. You’re the one who kidnapped, don’t be sorry. Okay? I love you.” saad niya at hinalikan ako sa labi.

“Alright. I love you too.” sabi ko at niyakap siya na ginantihan naman niya.

“Oh, by the way. What do you want to eat?” alerto niyang tanong.

“Hmm? I want pandesal, baby.” excited kong sabi.

Kumunot ang kaniyang noo, “What is pandesal baby? Is it fruit?” inosente niyang tanong.

“Aww, you’re so cute baby. Well, pandesal is a soft bread.” natatawa kong sabi.

“Oh, I’m sorry. What kind of bread do you want?” nakangiti niyang tanong.

“Just go to the bakery and sabihin mo sa tindero or tindera na you want to buy some pandesal.”

“Ahh… Okay!” saad niya at mabilis na umalis.

Natawa naman ako sa kaniyang ikinilos. Napaka-sarap talaga kapag mahal ka ng mahal mo. Yung alaga, pagmamahalan niyo sa isa’t isa ang nagpapalakas sa atin.

Ilang minuto ang nakakalipas ay bumukas ang pintuan at iniluwa si Mom and Dad. Nagulat silang parehas dahil gising na ako. Ngumiti ako sa kanila at umakmang yayakapin sila.

“Blake!” sigaw ni Mom.

“Son! Oh god, thank you lord!” sabi ni Dad.

“Shaun! I’m so worried, ano’ng nangyari sa’yo? May masakit pa ba sa’yo? Okay ka na ba? Tatawag ako ng doctor!” sunod-sunod niyang sabi habang umiiyak.

“No need Mom. Okay lang naman po ako e.” nakangiti kong sabi.

“Are you sure? Baby, I thought mawawala ka na sa akin.” naiiyak nanaman niyang sabi. “First thing in the morning ikaw makikita ko sa labas ng bahay na walang malay!” umiiyak na niyang sabi.

“At least I’m alive. Alive na alive.” natatawa kong sabi.

“Don’t take this as a joke, baby” nagbabantang sabi ni Dad.

“I’m just kidding Dad.” sabi ko at niyakap siya.

“I love you, Son.” sabi ni Dad at hinalikan ako sa ulo.

“Baby, nag toothbrush ka na ba?” nandidiring tanong ni Mom.

“Mom! Kakagising ko pa lang so it means hindi pa!” naiinis kong sabi.

“Iw, baby! Ilang days ka na’ng hindi nag toothbrush!” sigaw ni Mom.

“Mom! Low down your voice baka may makarinig na iba, nakakahiya naman!” mahina ko’ng sabi.

“Ew!” saad ni Mom.

“Hahahaha.” tawa ni Dad.

Inalalayan ako ni Mom pumasok sa cr para makapag toothbrush. Nang makapasok ako sa loob ay nagpa-iwan na ako, kaya ko na din naman e.

“Oh! Good morning Tito, Tita.” rinig ko’ng bati ni Blake kay Mom and Dad.

“Good morning future son in law.” pabirong sabi ni Dad na ikinatawa naman nila, pati na ako.

“Good morning Blake! Nakatulog ka ba ng maayos? Pasensiya ka na kung pinaiwan namin sa’yo si Shaun ah.” malambing na saad ni Mom.

“Okay lang po ’yon, Tita. Where’s Shaun anyways?” tanong ni Blake.

“He’s there! Nag toothbrush, ang baho ng breath e.” pang-asar sa akin ni Mom.

“Mommy! I perfectly can hear you!” sigaw ko.

“Hindi naman po mabaho ah?” sabi ni Blake na ikinatahimik nila.

“What do you mean?” tanong ni Mom.

“I-i mean, nag-usap po kami kanina ni Blake and naamoy ko po y-yung breath niya. Hindi naman po mabaho, hehehe.” mahabang paliwanag ni Blake.

“Ahh.”/ “Ahh..” sabay na sabi ni Mom and Dad.

Nang matapos ako’ng mag toothbrush ay lumabas na ako para kumain. Sabay sila’ng tumingin sa akin. Nginitian ko naman sila.

“Here’s your pandesal.” nakangiti niyang abot sa akin.

“Thank you.” masaya kong saad.

Uupo na sana ako sa kama nang biglang bumukas ang pintuan at iniluwa sila Tito Amy at Tito Brandon kasama si Ate Belle.

“Mom, Dad, Ate?” saad ni Blake.

To be continued…

A/N:

DON’T FORGET TO VOTE, COMMENT AND OF COURSE TO FOLLOW!

THANK Y’ALL❤

Chapter 20

SHAUN POV

“Mom, Dad, Ate?” saad ni Blake nang makita niya ang kaniyang magulang at kapatid sa pintuan. “Why are you all here?” tanong niya.

“Umuwi ka na.” saad ni Tita Amy.

“What?” nakakunot noo’ng tanong ni Blake.

“I said umuwi ka na. Buong araw ka’ng wala sa bahay and sa condo mo tapos dito lang pala kita makikita?” saad ni Tita Amy.

“So what? What do you want, tumambay ako doon sa bahay? Ano’ng gagawin ko doon? Tititigan kayo?” sarkastikong saad ni Blake.

“Blake, manners.” bulong ko sa kaniya.

“I said umuwi ka na.” mahinaho’ng sabi ni Tita Amy.

“I think mas maganda kung umuwi ka na muna Blake, baka magalit pa ang Mom mo.” singit ni Mommy sa usapan.

“Are you sure po?” maamong tanong ni Blake kay Mom.

“Oo naman, kami na ang bahala kay Shaun. Thank you.” nakangiti’ng sabi ni Mom.

“Alright. Bye Shaun.” saad niya at akmang hahalikan ako ngunit iniwas ko ang aking ulo.

“Bye, see you.” sabi ko habang nakatingin sa ibang direksyon.

“O-okay. See you.” sabi niya. “I love you.” bulong pa niya.

Nginitian ko na lamang siya dahil nandito ang aming mga magulang. Nakakahiya naman kung sa harapan pa nila kami maglalandian.

Nauna na’ng lumabas ng kwarto si Blake at si Ate Belle ngunit ang magulang ni Blake ay hindi pa umaalis.

“Long time no see, Laycee.” saad ni Tita Amy at lumapit kay Mom para makipag-yakap.

“Long time no see. Kamusta na kayo?” tanong ni Mom.

“Well, katulad pa din ng dati.” sabi ni Tita.

“Parang wala kayong pinagbago, mukha pa din kayo’ng mga bata.” nakangiting sabi ni Mom.

“Thank you.” sabi ni Tita at si Tito naman ay ngumiti lang.

“So, we’re going ahead na. See you when i see you.” sabi ni Tita at umalis na.

“Bye.” sabi ni Mom.

Nang makaalis sila ay nakahinga ako ng maluwag. Iba talaga ang presensya mayroon si Tita Amy. Masiyadong nakakatakot.

Kinain ko na ang biniling pandesal ni Blake at nagpahinga na. Nakahiga lamang ako ngunit hindi nakapikit. Pinagmamasdan ko lang sila Mom and Dad na nakaupo sa gilid.

“Mom, kailan po ako makakalabas dito?” tanong ko.

“Mamaya na daw sabi ng Doctor. Iche-check ka na lang daw ulit kung puwede na.” sabi ni Mom.

“Mom, na-kidnapped po ako.” nagsisimula na naman ako’ng umiyak kapag naaalala ko.

“Shh.. Tahan na baby, pinapahanap na namin sa pulis kung sino sila.” sabi ni Mom.

“Puwede mo ba’ng ikuwento sa amin lahat ng nangyari, Baby?” tanong ni Dad. Huminga ako ng malalim at tumango sa kaniya.

“Sunday po ’yon kaya nag-jogging ako. Nag-ikot ikot ako hanggang sa may humila sa akin t-tapos tinakpan y-yung bibig at ilong k-ko ng panyo.” umiiyak ko’ng sabi. “Sinubukan ko’ng pumalag pero malakas yung lalaki. Tapos ilang minutes lang may huminto’ng kotse sa harapan namin. Hinila na nila ako papasok doon.”

“Mommy, what if maulit ’yon sa akin?” naiiyak ko’ng tanong.

“Hindi na ulit mangyayari ’yon, Baby.” sabi ni Mom at niyakap ako.

“I think this is the right time para sabihin ko ’to sa inyo.” sabi ni Dad.

Sabay naming tiningnan si Dad nang sabihin niya ang mga ’yon. Alam ko’ng hindi nagtatago si Dad ng sikreto kaya tutok kami ni Mommy sa kaniyang sasabihin.

“What is it?” kuryosong tanong ni Mom.

“Nakuha ako’ng mag-trabaho sa America and gusto ko kayo’ng isama. Doon na tayo titira, malayo sa mga masasamang tao katulad ng nangyari sa’yo.” mahabang sabi ni Dad.

“Really, love? Oh my god, you’re so great. I’m so proud of you.” sabi ni Mom at niyakap si Dad sabay halik.

“Thank you love.” sabi ni Dad.

Ang isiping aalis at pupunta sa ibang bansa at doon na maninirahan ay nakakalungkot na bagay. Paano na ang mga kaibigan ko dito? Ang mga memories? S-si Blake?

“Dad, I can’t.” mahina kong sabi na nagpatigil sa kanila.

“W-what? W-why?” tanong ni Mom.

“Shaun, malaki ang sahod doon kaysa dito. Triple ng sahod ko dito ang magiging sahod ko doon. Please, baby.” sabi ni Dad.

“B-but, paano na po yung mga kaibigan ko d-dito? S-si Blake?” naiiyak ko nanamang sabi.

Natahimik sila at yumuko. Alam ko’ng dapat ako’ng sumama sa kanila pero hindi ko basta basta iiwan yung mga kaibigan ko lalo na ang mahal ko.

Pinagpahinga na lang muna nila ako para mamaya sa aming pag-alis. Agad din naman ako’ng nakatulog dahil na din siguro sa mga nangyayari.

Nagising ako dahil sa bunganga ng sigurado ako’ng kaibigan ko. Idinilat ko agad ang aking mga mata para makita siya o sila.

“Shaun! You’re awake!” maligayang sabi ni Freya.

“Magigising talaga ako, ang ingay ng bunganga mo e.” natatawa ko’ng sabi.

“Are you okay now, Shaun?” tanong naman ni Kevin.

“Yeah, thank you. Na-miss ko kayo.” sabi ko.

“Bakit ka pa kasi nagpa-kidnapped e. Dapat sinampal mo na lang sila isa-isa.” sabi ni Freya.

“Of course he can’t do that!” singit ni Kevin sa sinabi ni Freya.

“Yeah i know! I’m just kidding!” sigaw ni Freya.

“Anong oras na pala?” tanong ko.

“Quarter to seven.” sabi ni Kevin.

“So, kakarating niyo lang?” tanong ko.

“Oo, buti nga nagising ka agad e. Baka mainip ako.” sabi ni Freya. “Joke!”

Nag-kuwentuhan lang kami tungkol sa klase kanina na hindi ko napasukan. Mabuti naman at excuse ako sa araw na ’to dahil ayoko talagang um-absent, maliban na lamang kung may excuse.

Dumating na sila Mom and Dad para sunduin ako. Sabay na kami’ng lumabas ng hospital nila Freya at Kevin. Nagpaalam na sila sa akin at nauna na’ng umalis.

Ilang segundo lang din ay dumating na si Kuya Robert para makauwi na kami. Ilang minuto lang din ang itinagal namin bago kami makauwi.

Inalalayan ako ni Mom and Dad papasok sa loob at sa kwarto ko kahit hindi naman kailangan. Ang alaga talaga nila pagdating sa akin. Ang swerte ko.

Nang iwanan nila ako sa aking kwarto ay nag-ayos ako ng sarili. Pumasok ako sa cr para magligo. Hinubad ko ang aking damit at doon ko nakita ang mga sugat at pasa na aking natamo.

Napabuntong hininga na lamang ako at sinimulan na’ng maligo. Hindi naman ako nagtagal kaya lumabas na ako at nagbihis bago matulog.

Kinabukasan ay maaga ako’ng nagising dahil na rin sa excited ako’ng pumasok. Makakasama ko na sila Kevin at Freya, lalo na si Blake.

Tiningnan ko muna ang aking cellphone kung mayroon ba siya’ng text sa akin ngunit wala. Nadismaya ako ng kaunti pero hindi iyon nakapag-pabawas sa aking nararamdaman.

Mabilis ako’ng naligo, nagbihis, kumain at papasok na ako ngayon sa school. Paunti ng paunti ay nasasanay na ako sa school na ’to, ang dati kong oinapangarap ay malaya ko na’ng napapasukan.

Maaga pa lang kaya kaunti pa lamang ang mga estudyante dito sa school. Ang iba ay nasa labas pa ng school para hintayin ang kanilang kaibigan o kaya naman ay tumambay muna.

Malapit na ako sa room nang may madinig ako’ng nag-uusap sa loob ng abandonang silid. Hindi naman sa tsismosa ako pero nadinig ko ang boses ni Blake. Hindi ako sigurado pero parang siya talaga.

Kaya nagtago ako sa gilid at sumilip sa maliit na butas at doon nakita ko si Blake kasama ang babaeng hindi ko kilala. Bago lang ata siya dito o baka matagal na.

Bakit kailangan pa nilang mag-usap sa pribadong lugar? Masiyado ba’ng pribado ang paguusapan nila? Hindi ko mapigilang magselos sa aking nga naiisip.

Hindi ko sila maintindihan pero nakasilip pa din ako sa kanila. Tumingin ako sa paligid kung may tao ba at baka sabihing naninilip ako.

Nang ibalik ko ang paningin ko kay Blake ay biglang nagsi-tulo ang aking nga luha. Hindi na ako nag-tagal doon at mabilis ako’ng umalis.

Habang naglalakad ay sabay-sabay na tumutulo ang aking mga luha. Hindi ko na pinansin ang mga nakakakita sa akin, basta ang gusto ko lang ay maka-alis sa lugar na ’to.

Ang sakit sakit na makita mo yung boyfriend mo na may kahalikan na iba! Kaya pala wala siya’ng text sa akin dahil nakikipag-landian na siya sa iba! Ang aga-aga mga walang hiya sila!

Paglabas ko ng gate ay nakita ko si Kuya Robert na nainom ng softdrinks. Nang makita niya ako ay dali-dali siyang lumapit sa akin.

“Shaun! Anong nangyari?” nag aalala niyang tanong.

“K-kuya, I-i w-want to g-go home.” nakapikit ko’ng sabi.

Dali-dali naman siyang bumalik sa kotse at binuksan ang pintuan, kaya naman sumunod na ako. Habang nasa sasakyan papunta sa bahay ay umiiyak pa din ako.

Nakatulala ako habang iniisip ang lahat ng memories na nangyari sa amin. Lahat ng pinagsamahan namin simula pagkabata. Paano na kami? Ako? Yung memories? Yung pagkakaibigan namin? Kahit pagkakaibigan na lang sana pero ayoko.

Sobrang sakit, napaka-sakit. Yung nakita mo yung mahal mo na may hinahalikan’g iba. Oo bakla ako, pero karapat-dapat din naman ako’ng mahalin e. Pero bakit gano’n?

Nang makarating kami sa bahay ay mabilis ako’ng bumaba at nagpasalamat kay Kuya. Pumasok ako sa loob at naabutan ko si Mom and Dad na nag-uusap. Nang makita nila ako’ng umiiyak ay mabilis silang pumunta sa akin.

“Mom Dad!” sabi ko at niyakap sila ng mahigpit.

“Shh… What happened, baby?” si Mom.

“Baby, are you okay?” si Dad.

Umiyak lang ako ng umiyak hanggang sa i-upo nila ako sa couch. Umiiyak lang ako habang ang mga kamay ay nasa aking mukha.

Ang sakit talaga. Ayoko’ng umiyak pero hindi ko mapigilan. Nakakahiya k’ila Mom and Dad. Umiiyak lang ako habang sa may maisip ako’ng paraan para makaalis sa lugar na ’to, lalo na sa kaniya.

“Dad, kailan po tayo aalis?”

Naguluhan man siya ay mabilis din niya’ng nalaman kung ano ang aking ibig-sabihin. “Actually, mamaya na sana ’yon.” sabi ni Dad.

“Magpe-prepared na ako.” sabi ko at mabilis na umakyat sa aking kwarto.

Pumasok ako sa loob ng kwarto at ang bear na binigay niya ang una ko’ng nakita. Sa lahat ng puwede ko’ng makita, eto pa talaga.

Nang maalala ko kung paano niya ’yon binigay sa akin ay mas lalo ako’ng naiiyak. Kinuha ko ang lahat ng gamit na kakailanganin at nilagay sa aking maleta habang umiiyak.

Minsan pa ay pinupunas ko na lang sa mga damit ko ang luha ko. Nang matapos ay pumasok na ako sa cr para maligo.

Habang nag-shower ay mas lalo ko’ng hindi napigilan ang aking pag-iyak. Ang sakit. Umiiyak ako habang naka-upo sa tapat ng shower. Nang matapos ay lumabas na ako sa cr at nagbihis.

Mabilis ako’ng bumaba hila-hila ang aking maleta habang namamaga ang aking mga mata. Naka-ready na din sila Mom and Dad.

“Baby, what happened ba?” nag-aalala’ng tanong ni Mom.

“Later ko na lang po sasabihin.” sabi ko.

“Okay, come here.” sabi ni Mom at niyakap ako habang naglalakad papunta sa kotse.

Mabilis lamang kami’ng nakapunta s airport at ready na kami’ng pumasok, ilang minuto na lamang ang hinihintay. Naka-salamin ako para hindi mapansin ang namamaga ko’ng mata.

Nang i-announce na ang susunod na flight ay tumayo na kami at pumasok na sa pinaka-loob. Nang makapasok na kami sa eroplano ay tabi-tabi kami’ng umupo. Nagsimula na itong lumipad at nakikita ko na ang ibang lugar sa pilipinas.

Good bye Philippines.

Good bye friends.

Good bye Blake.

To be continued…

Chapter 21

SHAUN POV

It’s been a month simula noong umalis kami sa pilipanas. Pero siya pa din ang iniisip ko. I know it’s sound stupid na ako yung umalis pero ako yung isip ng isip sa kaniya. Pero hindi ko mapigilan e. Ganoon ko siya kamahal, pero ganoon lang ang ginawa niya.

Siya pa lang ang minahal ko. Tapos ganoon ang makikita ko, ang sakit. Sinubukan ko’ng mag move-on. Lagat ginawa ko, nag-travel ako, nanood ng maraming movies, nag-aral. Pero kahit saan ako pumunta siya pa din ang iniisip ko.

“Shaun!” tawag sa akin ng kaibigan ko.

Nang pumasok ako sa school ay siya ang una ko’ng naging katabi. Parehas kami’ng transfer pero ang pinagkaiba lang ay ako ay galing sa ibang bansa habang siya ay sa ibang school lang. Naging close kami agad dahil half filipino half american siya.

Maraming nagkakagusto sa kaniya dahil sa kaniyang kagwapuhan, kahit ako naga-gwapuhan. Yung mga mata niyang may mahahabang pilik-mata. Yung labi niyang manipis ngunit hindi kasing pula ng akin. Ang ilong niyang kasing tangos ng ilong ko. Ang katawan niyang mapayat pero may muscles. Nakaka-attract.

“Why?” tanong ko sa kaniya.

“Can you come with me?”

“Saan? Malapit na mag start yung class.” sabi ko.

Yes, nakakaintindi siya ng tagalog pero hindi niya kayang sabihin. Although kaya naman niya talaga pero nabubulol lang siya. At isa ’yon sa nakakatawang bagay sa kaniya.

“I’m craving for ice cream.” sabi niya habang nakangiti pa.

“Sure, but you’ll treat me.” sabi ko.

“Of course,

ikew

pa.“ sabi niya. Natawa naman ako.

“It’s

ikaw

not

ikew.

“ pagtatama ko sa kaniya.

Bumuntong hininga siya, “You know I can’t say those filipino words correctly, but I’m trying.” sabi niya.

“Yeah, yeah.” natatawa kong sabi.

Pumunta na kami sa tindahan ng gusto niyang ice cream. At syempre, nilibre niya ako. Wala siyang kawala sa akin pagdating sa ice cream.

Vanilla, vanilla ang flavor ng ice cream. Naalala ko ang binili niyang ice cream na para sa akin. Karamihan doon ay puro vanilla, ’yon din kasi ang aking paborito.

“Let’s go, we’re getting late.” sabi niya at hinila na ako.

Nagda-drama pa ako e, “It’s because of you.” singhal ko sa kaniya.

“

Nilibrey

na nga

kitsa

e.“ sabi niya.

“Okay,

saleymat

ha.“ pang-aasar ko sa kaniya na hindi naman niya na gets.

Pagpasok namin sa school ay wala na’ng mga students na pakalat-kalat. Malamang at nagsimula na ang klase. Binilisan pa namin ang pagtakbo papunta sa aming room.

“Mr. Shaun Klein Mendoza and Mr. Devin Rick Keller. Why’re y’all late?” istriktong tanong ng teacher namin.

“We helped the senior citizen minutes ago.” pagsisinungaling ni Devin.

“Okay, you can go back to your seat.”
sabi ni Ms. Solace na agad naman naming ginawa.

“You liar.” bulong ko kay Devin.

“At least.” sabi niya at ngumisi.

Ngumiti na lang ako at nakinig na sa tinuturo ng aming Lecturer. Ilang oras lang ay natapos na ang lahat ng subjects at uwian na.

“My brain is so tired.” sabi ni Devin.

“Me too, can we go to the mall? I want to buy some notebooks, if ever maubusan.” sabi ko sa kaniya. At kita sa kaniyang mukha na excited siya.

“Sure! Your treat?” nakangiti niyang tanong.

“In your face!” sabi ko at naghanap na ng taxi

“Hey! That’s unfair!” reklamo niya at sumunod sa akin.

Bumaba kami sa harap ng mall kung saan makikita ang napakaraming tao’ng pumapasok. Noong una ay ayaw pa ni Devin pumasok dahil sa sobrang siksikan pero pinilit ko siya.

Naka alalay siya sa akin na para bang kaunting dikit lang sa akin ng mga tao ay mababasag na ako. Napangiti ako sa isiping ’yon. Nang makapasok na kami ay nag-aya muna siya’ng bumili ng drinks.

“Can we buy some drinks first?” yaya ni Devin.

“You’ll treat me?” tanong ko habang nakangiti.

Tiningnan niya ako ng masama, “Fine.” sabi niya at nauna na’ng maglakad na sinundan ko naman. Nakangiti ako habang nakasunod sa kaniya nang madaanan ko ang tindahan ng mga stuff toys.

May naalala ako ngunit isinantabi ko ito at dumiretso na lamang ng tingin. Nang matapos kaming bumili ng inumin ay dumiretso na kami sa bilihan ng mga gamit sa pag-aaral.

“Shaun, why are you here in America? I mean, your family is pure filipino right? Bakit

eyaw niyow

sa Philippines?“ kuryoso niyang tanong.

“Si Dad ay nakakuha ng magandang trabaho dito sa America, kaya nandito kami ngayon.” paliwanag ko.

“I get it.” sabi niya habang tumatango.

Nang makapili na ako ng nga notebooks ay pumila na ako sa cashier para magbayad. Iaabot ko na sana ang card ko nang may magbigay ng ibang card sa cashier.

Tiningnan ko kung kanino’ng card ’yon at kay Devin lang pala. Umasa pa naman ako na si Blake ’yon. Kunwari sinundan niya ako dito tapos babayaran niya yung binili ko tapos hihilahin niya ako tapos maguusap kami tapos magtatampo ako tapos lalayo ako sa kaniya tapos susuyuin niya ako tapos marupok ako edi pumayag din ako tapos the end. Joke!

Tinignan ko si Devin ng may ngiti sa labi. Gan’yan ang ugali niya, kunwari ayaw manlibre pero kapag babayaran na ’saka siya magbabayad. Nang ibalik na ng cashier ang card ay kinuha ko na ang notebooks at umalis na.

“Thank you, Dev!” natatawa kong sabi.

“Welcome.” walang emosyon niyang sabi.

“Let’s go home na, baka hinahanap na ako.” sabi ko.

“On my birthday, may car na

akow.

Keya hindey

teyow sasakey

ng taxi.“ sabi niya na ikinatawa ko.

“

Sigey, sabey mow ey.“

pang-gagaya ko sa kaniya.

Sumakay na kami sa taxi para makauwi na. Ako ang unang bababa kaya sinabi ko na agad ang address sa driver. Habang nakatingin sa labas ng bintana ay nag-vibrate ang cellphone ko at nakita ko ang message ni Mom.

Tinatanong niya kung nasaan na ako na nireplyan ko naman na pauwi na ako. Nag usap-usap lang kami ni Devin ng kung ano-ano hanggang sa ibaba na ako ng driver sa tapat ng bahay namin.

Nagpa-alam na ako kay Devin bago bumaba at hinihintay itong mawala sa aking paningin. Pumasok na ako sa loob ng bahay. Ang bahay namin ay may kalakihan ng kaunti sa bahay namin sa pilipinas. Nakaka-asenso na kasi si Dad sa trabaho niya kaya ganito ang bahay na binili niya para sa amin.

Naabutan ko si Mom na nag-aayos ng plato sa lamesa. At naaamoy ko na ang masarap niyang lutong ulam na paboritong paborito kong adobo.

“Hi Mom! I’m home.” bati ko kay Mom.

“Hi baby! Why are you late? Saan ka galing?” tanong ni Mom.

“Pumunta ako’ng mall and I’m with Devin. “ sabi ko.

Kilala ni Mom si Devin at gustong gusto niya kay Devin. Minsan nagseselos na ako dahil lagi niyang nakaka-kuwentuhan si Devin. Pero ayos lang ’yon. Minsan pa nga ay sinabi sa akin ni Mom na pasado daw si Devin bilang boyfriend ko na ikinagulat ko naman.

“Date?” nakakalokong tanong ni Mom.

“No, bumili ako ng extra notebooks.” mabilis kong tanggi.

“So defensive.” bulong ni Mom na narinig ko.

“Mom, I heard that!”

To be continued…

Chapter 22

BLAKE POV

Pumasok ako sa school ng maaga para makita ko si Shaun. Hindi na ako nakapag-message sa kaniya dahil sa excited. Dito ko na lamang siya kakausapin pagpasok niya.

Naglalakad ako papunta sa room namin nang makita ko si Abbygail. Hinawakan niya ang kamay ko at hinila ako papunta sa abandoned room.

“Why are you here?” walang emosyon kong tanong.

“I miss you Blake.” sabi niya at akmang yayakap sa akin ngunit umilag ako.

“I don’t fvcking care. Bakit nagpakita ka pa? Bakit bumalik ka pa?” tanong ko.

“Because I miss you, that’s why. Come back to me Blake.” naiiyak na niyang sabi.

“Ako? Babalik sa ’yo? After what you did to me? To use me again?” I said with a sarcastic tone.

“I’m sorry, but I do love you. Please.” nagmamaka-awa niyang sabi.

“Leave me alon-

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang halikan niya ako. Saglit lamang ’yon dahil dali-dali ko siyang tinulak na ikinatumba niya.

“What the fvck are you doing?! Are you insane?!” sigaw ko sa kaniya. “What if may nakakita sa ginawa mo?! Paano kung malaman ’yon ni Shaun?! You bitch!” galit kong sabi.

Dali-dali akong umalis sa room na ’yon at pinunasan ang aking labi. Nang may mga nakasabay ako sa daan ay umakto akong walang nangyari at dumiretso na sa room.

Ilang oras na lamang ay magsisimula na ang klase ngunit wala pa din si Shaun. Naghintay na lamang ako ng ilang minuto at baka nalate lang siya. Ilang minuto na ang nakalipas pero walang Shaun na dumating.

Nagsimula na akong mag-alala kaya naman lumapit ako kay Freya para tanungin kung nasaan si Shaun.

“Freya, did you see Shaun?” tanong ko.

“Yeah, i saw him an hour ago. May sinisilip siya sa abandoned room sa may gilid lang ng building naten.”

Fvck! Nakita niya ba? Hindi pwede! Kailangan ko siyang puntahan. Dali-dali akong tumakbo pababa ng building at dumiretso sa parking at sumakay sa kotse.

I hope he’s not mad nor disappointed on me. Sana hindi niya nakita ’yon. Sana may emergency lang kaya hindi siya nakapasok ngayon. Fvck!

Mabilis ko’ng pinaandar ang kotse ngunit nang padaan na ako sa highway ay may accident na nangyari kaya nag traffic.

“Bakit ngayon pa!” sigaw ko habang hinahampas ang manibela.

It’s all Abbygail’s fault! That bitch!

Fifteen minutes ang itinagal ng traffic bago umandar ang mga kotse. Binilisan ko ang pagda-drive papunta sa bahay nila.

Narrator

Papasok na ang kotse ni Blake nang harangin siya ng guard dahil walang sticker ang kaniyang kotse.

Ibinaba ni Blake ang salamin ng kaniyang kotse at sinabing pupuntahan niya ang bahay nila Shaun.

Walang ka-alam-alam si Blake na ang katabi ng kaniyang kotse ang sasakyang sinasakyan ni Shaun ngayon na patungo sa airport.

Nang makilala nang guard si Blake ay pinapasok na niya ito sa loob na mabilis namang sinunod ni Blake. Matulin ang pagpapatakbo niya sa kotse niya patungo sa bahay nila Shaun.

Bumaba siya sa tapat ng bahay nila Shaun at tinawag ito. Ilang beses niyang tinatawag si Shaun. Pati na din ang magulang ni Shaun ngunit walang sumasagot sa kaniya.

Lumabas ang maid ng katabing bahay nila Shaun at tinanong si Blake kung ano ang kaniyang kailangan. Tinanong ni Blake ang maid ng kabilang bahay kung nasaan sila Shaun na sinagot naman agad ng maid.

BLAKE POV

“Kaka-alis lang po nila.” the maid said.

“W-what do you m-mean?” I asked.

“Lilipat ata sila ng bahay kasi may dala silang mga maleta e.”

“A-are you sure p-po?”

“Iyon din ang sabi ng yaya nila. Kaya nga umuwi na sa probinsya yung yaya nila kasi aalis daw sila.” sabi ng yaya.

What the fuck? Umalis siya ng hindi nagpapa-alam sa akin? It’s so unfair! Why did he do that? Lord please, I hope they’ll come back.

Sumakay ako sa kotse at nag-drive na pauwi. Hindi ko alam kung paano ako nakapag drive nang maayos basta’t nakarating na ako sa condo ko.

Bumaba na ako at sumakay na sa elevator. Dahan-dahan ang lakad ko patungo sa condo ko nang maisip ko ang lahat ng aming ala-ala. Sana ay hindi sila umalis sa malayo. Sana bumalik sila.

Shaun…

Hindi ko alam kung bakit sila umalis. Sana wala itong kinalaman sa nakita niya o kung may nakita ba siya. I hope wala siyang nakita mas magands ’yon, kaysa naman sa nakita niya at bigla na lang umalis.

Isang buwan na ang nakalipas pero hindi pa din sila bumabalik. Araw-araw akong bumabalik sa bahay nila. Nagbabaka-sakaling babalik sila. Pero lagi akong walang naaabutan.

Gusto na sumuko ng katawan ko pero ayaw pa ng puso ko. Pagod na ang katawan ko sa araw-araw na pabalik-balik dito. Pero ang puso ko ang nag-uudyok na bumalik dito.

Minsan ay hindi na ako kumakain kakahintay sa wala. Kahit sila Freya and Kevin ay walang ka-alam-alam kung nasaan sila Shaun. Para akong tanga dito na nakatambay sa harap ng bahay nila at naghihintay sa wala.

Ngayong araw ay hindi ako pupunta sa bahay nila. Gusto kong mag-inom ng mag-inom. Ewan ko kung bakit, basta gusto ko lang.

Pumasok ako sa bar na halos puno ang mga tao. Pagpasok ko pa lang ay rinig na ang mga sigawan ng mga tao. Halos lahat ng dinadaanan ko ay tumitingin sa akin kaya nginingitian ko na lamang sila.

Umupo ako sa tapat ng bartender at umorder ng mamahaling alak. Hindi ko alam kung anong klaseng alak ’yon basta ininom ko na lamang ’yon.

Dumapo ang paningin ko sa lalaki or gay na umupo sa tabi ko. Umorder siya ng baso ng alak at humarap sa akin.

“Hi, may I know your name?” tanong niya ng may galang na tono.

“Blake Martinez.” sabi ko.

Mas matanda siya sa akin. Kung titingnan ay nasa mga mid 30’s na siya. Iba siya sa mga gay na nakikita ko. Malinis ang ang kaniyang kasuotan. Walang bahid ng kahit anong make-up.

“Nice name. I’m Jake Santiago, a manager.” sabi niya at nakipag shake hands sa akin.

“

Nice to meet you, Sir Jake.“ sabi ko ng may ngiti.

“Are you interested on modeling?” tanong ni sir Jake.

“N-no, why?” kuryoso kong tanong.

“Well, look at you. You look like a model, you’re fit in modeling.” sabi niya ng may ngiti. “If you want pwede kitang ipasok doon. Here’s my calling card if ever, kahit i-try mo lang.” sabi ni sir Jake.

“O-okay sir.” sabi ko na lamang.

“Okay, bye for now i guess.” sabi niya at nginitian ko na lamang siya.

Matagal kong tinitigan ang calling card na binigay niya sa akin. Am I really fit on modeling? I know my looks are good pero hindi ko naisipang maging model someday.

Wala namang mangyayaring masama kung ita-try ko, right?

To be continued…

Chapter 23

SHAUN POV

“Here’s your coffee sir.” sabi ng secretary ko habang binibigay sa akin ang kape.

“Thank you.” sabi ko at lumabas na siya sa office ko.

Nagche-check ako ng mga papeles nang bumukas ang pintuan ko at pumasok si Mom. Forty Six years old na si Mom pero hindi pa din nawawala ang ganda niya.

“Good morning Shaun! May dala akong foods.” sabi ni Mom ng may ngiti sa labi.

“Thank you po, Mom.” sabi ko at tumayo para kunin ang bitbit niya. “Upo ka muna Mom.” yaya ko.

“Oh, thank you.” nilibot ni Mom ang paningin sa buong office. “Hindi pa din ako makapaniwala, CEO ka na ng isa sa pinakamalaking company in the world.”

“Thanks to Lolo Leo. Because of him, nandito na ako ngayon.” sabi ko.

Si Lolo Leo ang may ari ng company na ’to. Siya ang nagpapatakbo sa lahat ng ito. Nagkakilala kami ni Lolo noong tinulungan niya ako sa assignments ko noon sa cafe. Hanggang sa napag-usapan na namin ang status ng relation ko at kung anong nangyari sa amin ni Blake.

Masarap kausap si Lolo Leo, mga nasa mid 50’s na siya. At ang mga bodyguards niya ay nakapalibot sa buong cafe. Doon ko din na laman na wala na siyang pamilya dahil itinakwil siya nito dati. Kaya nagsumikap siyang magtrabaho hanggang sa maging isa siyang CEO ng pinakamalaking kumpanya sa buong mundo.

Hindi pa doon natapos ang pagkikita namin dahil noong may ia-announce ang school ay nandoon siya bilang pinakamataas na shares sa school.

Nang nag i-speech siya ay kumaway siya sa akin na ginantihan ko naman ng kaway. Nag-usap kami pagkatapos noon at ginawa daw niya ’yon dahil sa akin. Gusto daw niyang maging maganda ang school na papasukan ko.

Gusto niya daw ng pamilya pero itinaboy siya ng mga ito. Nalungkot ako sa isiping iyon kaya sinabi ko’ng pwede niya akong maging pamilya. Naging masaya siya sa sinabi ko at simula noon ay lagi na kaming magkasama.

Para ko nadin siyang lolo, tutal wala na akong lolo pwedeng siya na lang. Pinakilala ko siya kila Mom and Dad. Tinanggap din nila si Lolo Leo bilang pamilya.

Sobrang saya ko dahil may dumagdag na sa pamilya namin. Araw-araw akong binibigyan ng regalo ni lolo na hindi na dapat kailangan pero bigay pa din siya ng bigay.

Alam ko’ng mabilis ang pangyayari pero ang gaan ng loob kay Lolo Leo. Ang mga ngiti niya ay nagpapa-ngiti sa akin kapag magkasama kami. Hindi ko man naranasan magka-lolo sa pamilya ko, nagka-lolo naman ako dahil kay Lolo Leo.

Lahat ng saya ko ay nawala ng atakihin si Lolo ng Heart Attack. Sinugod namin siya sa ospital. Habang nasa sasakyan kami ay may sinabi siya sa akin bago pumikit ang kaniyang mga mata.

“Thank you to happy memories you gave, grandson.” ang huling sinabi ni lolo bago pumikit ang kaniyang mga mata.

Sobra ang iyak ko ng mawala ang lolo ko. Minsan lang ako magka-lolo tapos wala na agad. Bakit gano’n? Kahit hindi ko siya kadugo, sa puso’t isip ko ay lolo ko siya at pamilya kami.

Bago ilibing si lolo ay pumunta sa burol ni lolo ang kaniyang attorney. Wala akong ka-alam-alam sa kung anong kailangan ng attorney pero hinahanap niya daw ako at gustong maka-usap. Pumasok kami sa loob ng bahay at doon na nag-usap.

“I’m the attorney of Mr. Leo Wrick. My name is Charles Mills and I’m here to declare that Mr. Shaun Klein Mendoza here is the new CEO of Wrick’s company.” sabi ni Attorney

Lahat kami ay nagulat sa kaniyang sinabi kaya lahat kami ay napanganga at napatayo.

“W-what did y-you say? Me? A CEO?” nakakunot kong tanong.

“Yes, that’s his last will and testament. And all of his money, houses etc. is transferred to your name Mr. Mendoza.” nakangiting sabi ni Atty.

“N-no, I c-can’t.” utal-utal kong sabi.

“If you don’t want to, all of his hard work will be wasted to nothing.” nag-aalalang sabi ni Atty.

“B-but how can I do that?” tanong ko.

“Just study hard and when you graduated, that’s the beginning.” nakangiting sabi ni Atty.

Bumuntong huminga ako at tinanggap na ang last will and testament ni lolo. Halos pitong buwan lang ang itinagal namin bilang magka-kilala at makpamilya tapos nawala na siya agad sa amin.

Mag-aaral ako ng mabuti para hindi masayang ang lahat ng pinaghirapan niya. Gagalingan ko.

Simula noon ay mas inigihan ko na sa pag-aaral para kay lolo. Halos hindi na ako nakakapag laro ng kung ano-ano para sa trabahong nakalaan para sa akin.

At eto na ako ngayon, isa na’ng CEO ng company ni lolo. Sobrang saya ko dahil nakamit ko ang gusto ni lolo na nagugustuhan ko na din. Sana lang ay masaya na si lolo sa langit dahil na achieve ko na ang gusto niya.

Ang company ni lolo ay Wrick ang pangalan. Mga damit at mga accessories. Like clothes, bags, bracelets, earrings etc.

Maganda naman ang takbo ng company ngayon at puro meetings lang ang ginagawa ko. Hanggang ngayon ay walang kapamilya ni lolo ang nagpapakita sa amin para man lang malaman na namayapa na si lolo.

Papa-angatin ko pa lalo ang company ni lolo. Iyon ang goal ko sa company niya. Kapag may mga nakikita akong suot-suot ang brand ng company ni lolo ay natutuwa ako. Iyon ang pinaghirapan niya.

Sana masaya po kayo sa nagawa ko at sa gagawin ko pa po. Thank you lolo!

To be continued…

Chapter 24

BLAKE POV

“Nice pose!”

“Another one!”

“Excellent!”

Sigaw ng photographer habang pini-picture-an ako. Nang matapos ang pictorial ay umalis na ako at pumasok sa dressing room ko.

‘Sobrang gwapo niya!’

‘Syempre! And he’s the hottest model here in the Philippines!’

‘Sana kahit mahawakan ko lang siya, okay na!’

Rinig kong mga bulungan nila tungkol sa akin. Napangiti ako sa mga complinents nila sa akin. Pero mas sasaya ako kung ang pinakamamahal ko ang babati sa akin ng gano’on.

Four years na ang nakakaraan simula noong umalis siya at hindi na bumalik. Hinanap ko siya kahit saan pero hindi ko talaga mahanap.

“Very good Blake!” sabi ni Jake, ang manager ko. Huwag ko na daw siyang tawaging Mr. dahil nakakatanda.

“Thanks.” sabi ko.

“May shooting ka pa mamaya. Magpahinga ka muna.” sabi ni Jake.

Hindi lang ako model, actor din ako. Hindi ko nga alam kung bakit ako pinasok ni Jake sa acting. Pero may potential daw ako kaya tinry ko na din.

And ngayon here I am, a multi-talented actor. Ginawa ko din ’to para mas makita ko si Shaun. Makakatulong ’to para mas mapadali ang paghahanap ko. It’s fucking four years simula noong umalis siya.

“Let’s go, Blake. Remember, may shooting pa tayo.”

“Yeah.”

Paglabas namin sa studio ay rinig na ang mga sigawan ng mga kababaihan. Nginitian ko na lang sila para hindi ako magmukhang snobber or rude whatsoever.

Sumakay na ako sa kotse kasama si Jake at pina-andar na ng driver. Kapag dumadaan ako dito sa highway lagi ko’ng nakikita ang billboard na mukha ko ang naka paskil. Nakikita ko ang mga pinaghirapan ko sa mga billboard.

Nagsimula ang lahat sa pag-alok sa akin ni Jake sa bar. Tinawagan ko agad siya kinabukasan at nagsimula na kami sa training as a model.

Nang i-announce ng agency ang bagong model which is ako ay nag boom agad. Madaming natuwa at naexcite sa magiging career ko as a model. Pero hindi lang doon natapos ’yon, dahil may nag offer sa amin na magiging lead role ako sa isang movie na tinanggap naman ng agency ko.

Nag trending sa Philippines ang movie namin at mas gumanda ang career ko as a model and an actor. Nanalo din ako bilang Actor of the Year at ang movie na Movie of the Year.

Sana kapiling ko si Shaun noong tinatanggap ko ang award na ’yon. Siya ang inspiration ko sa lahat ng ’to. I miss you Shaun .

Ilang movies ay parangal na ang natatanggap ko at lahat ng ’yon ay si Shaun ang dahilan.

Bago ako pumunta sa shooting ay may interview pa ako para sa movie. Kaya umupo ako sa gitna ng maraming cameras at ngumiti bilang pakikipag-kilala.

Nang magsimula na ang interview ay isa-isa na silang nagtanong. Sa dami nila ay wala na akong maintindihan kaya pinatahimik ni Jake ang mga ito at pumili ng unang magtatanong.

“May sabi-sabi na may bago daw po kayo’ng gagawing movie, totoo po ba ’yon?” tanong ng una.

“Yes, and we’ll start our shoot later.” nakangiti kong sabi.

“May nagtrending na tweet noong nakaraang linggo na mayroon ka daw’ng boyfriend noong high school pa lamang kayo?” tanong ng pangalawa.

Tumingin ako kay Jake dahil alam niya ang lahat pati ang relasyon namin ni Shaun. Sumenyas siya na tumanggi daw ako, kaya kahit labag sa kalooban ko ay ginawa ko.

“T-that’s not true.” pilit na ngiti kong sabi.

“Pero ang nasabing nag-tweet ay schoolmate mo daw siya?” tanong niya pa.

Sasagot na sana ako nang magsalita si Blake, “One question only! May shooting pa siya mamaya! Next!” sabi niya.

Nakahinga ako ng maluwag doon at sinunod sunod na nila ako sa tanong na agad ko namang sinasagot. Mabuti na lamang at hindi personal ang mga ’yon. Nang matapos ang interview ay mabilis akong pina-alis ni Jake para makapasok na sa kotse ng matiwasay.

Pumunta na kami sa shooting at nagsimula na. Apat na oras ang itinapos ng shooting bago kami umuwi. Hinatid na ako ni Jake sa condo ko.

“Susunduin kita dito ng mga 6:00 AM kaya gumising ka ng maaga.” paalala ni Jake sa akin.

“Okay, thank you.” sabi ko at bumaba na.

Pagkababa ko ay may narinig akong sigawan kaya mabilis akong nagsuot ng face mask at tumakbo na sa elevator. Pinindot ko ang floor ko at binuksan ang cellphone ko at nag message si Jake.

Jake

May nag-offer na famous

brand at gusto kang maging model. Pumayag ako kasi malaking opportunity ’to.

Imi-meet mo ang CEO ng brand na ’yon. Wala pang exact date pero luluwas siya dito from America. Be ready.

Okay, thanks.

I got it.

Nang mabasa ko ang message niya ay bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung bakit. Siguro dahil malaking opportunity ’yon para sa career ko. Oo, ’yon ata ’yon. Nakangiti akong pumasok sa cr para maligo.

Habang nagsha-shower ako ay naalala ko si Shaun na walang saplot. Sobrang miss ko na siya. Hinawakan ko ang malaki ko’ng miyembro at iginalaw ito taas baba habang iniisip si Shaun.

“Shaun…” bulong ko habang nakapikit, gumagalaw ang mga kamay sa aking miyembro. Nang maramdaman ko na’ng malapit na ako ay si Shaun lamang ang aking nasa isip.

“Ah… Shaun…” sabi ko bago ako matapos at naglinis ulit.

Nang matapos akong maligo at magbihis ay humiga na ako sa kama at natulog para bukas.

To be continued…

Chapter 25

SHAUN POV

“Sir, we already chose a model for our new products. And he’s from Philippines.” sabi ng aking secretary.

“Good. When will we leave then?” seryoso kong tanong.

Babalik na ako sa pilipinas. Lahat ng iniwan kong ala-ala ay maaari kong maalala. Gusto ko na din makita sila Freya at Kevin. Kamusta na kaya sila?

“Tomorrow Sir.” sagot ng aking secretary.

“Okay, you may go.” sabi ko.

Excited na akong makabalik sa pilipinas. Ilang taon din akong tumira dito sa America. Gusto kong makalanghap muli ng amoy ng pilipinas.

Maaga akong umuwi para makapag-pahinga ako ng maayos para bukas. Kailangan ko ng energy para sa meeting na aming gagawin para sa bagong products na ire-release namin at kailangan namin ng magaling na model para do’n.

“Mom?! I’m home.” pagtawag ko kay Mom para malaman niya na nakauwi na ako.

“Shaun! Kumain ka na ba?” tanong ni Mom.

“Mom, are you okay? You look pale.” nag-aalala kong tanong.

Maputla na ang mukha ni Mom kaya bigla akong nag-alala. Sana ay wala naman’g masamang mangyayari sa kaniya.

“I’m fine, napagod lang siguro ako sa pagbubuhat ng mga bulaklak.” sabi ni Mom at huminga ng malalim.

“Mom, meron naman po tayong gardener. You don’t have t-

“That’s my stress relief. Hindi ko naman pinapabayaan ang sarili ko.” sabi ni Mom.

Bumuntong hininga ako. “Basta kapag napagod na kayo, go and rest na.”

“Yes, baby.” malambing na sabi ni Mom.

“Okay, I’ll go to my room and rest. We have a meeting in Philippines tomorrow.” sabi ko at hahakbang na sana sa hagdan ng magsalita si Mom.

“In Philippines?” gulat na tanong njya. “Can I come?” excited niyang tanong.

“No, I’m just staying there for almost one week.” seryoso kong sabi.

“Shaun, we need to rest.

You

need to rest.“ pinagka-diin niya pa ang salitang You.

I sighed, “Okay, fine.” sabi ko na lamang.

“Ayy! I’m going back to Philippines!” sigaw ni Mom sa buong bahay.

“Mom, baka mapagod agad kayo.” sabi ko.

“Oh yeah. Sorry.” sabi niya.

“I’ll go ahead na, inaantok na po ako.” paalam ko.

“Okay! I will pack my things na!” excited niyang sabi.

“Okay!”

Umakyat na ako sa hagdan at pumasok na sa kwarto. Naligo ako at nagpalit ng komportableng damit bago ako humiga sa kama at matulog.

Nagising ako sa liwanag ng sikat ng araw kaya agad ako’ng bumangon at naligo para sa pag-alis mamaya. Pagkatapos ko’ng maligo ay nagbihis na ako at bumaba para kumain ng agahan.

“Good morning Mom.” bati ko ng makita ko siyang nagluluto ng agahan.

“Good morning, anong oras tayo aalis?” nakangiti niyang tanong.

“Pagkatapos natin mag-breakfast.” sabi ko na ikinagulat niya.

“Ang aga naman?”

“Mom, umaga dito sa America gabi sa Philippines.” sabi ko.

“Ay oo nga pala.” sabi niya at tumawa.

Nang matapos kami sa pagkain ng breakfast ay mabilis kaming umalis at nag-ayos ng gamit. Nang matapos ay sabay na kaming bumaba at nagpahatid sa driver.

Doon ko na din nakita ang secretary ko. Sabay kaming tatlong sumakay sa private airplane ni Lolo Leo papunta sa Pilipinas. Nakatingin lang ako magdamag sa bintana hanggang sa ako’y antukin. Ginising ako ni Mom nang malapit na kaming bumaba kaya umayos na ako at naghintay.

Nang makababa na ang eroplano ay isa-isa na kaming bumaba at naglakad papasok sa airport. Inasikaso lamang nila ang mga dala naming gamit bago kami pinahintulutang umalis.

Diretso lamang ang lakad namin patungo sa sasakyang naghihintay sa amin. Mag i-stay kami sa dati naming bahay. May tagabantay naman ang bahay namin kaya siguradong malinis ’yon katulad dati.

Ilang minuto lang ay nakarating na kami sa bahay at nagsi-babaan na kami. Pumasok na kami sa loob at bumungad sa amin ang mga nagbabantay sa bahay namin. Nginitian ko silang lahat na agad din naman nilang ginantihan ng ngiti.

“Nicole, you can choose any room you want. And get ready for meeting later.” sabi ko na agad naman niyang ginawa.

Dumiretso na ako sa dati ko’ng kwarto at bumungad sa akin ang malaking teddy bear. Sa pagkaka-alam ko ay bigay ’to ni Blake sa akin. Hindi ko na siya tinapon kasi sayang naman. Tsaka paborito ko ang mga teddy bears.

Naligo na ako at nagbihis ng formal para sa meeting namin mamaya sa mamahaling restaurant. Ngayon pa lang ako makakapasok sa mamahaling restaurant dito sa pilipinas.

Sana ang magiging model o endorser namin ay maayos at magaling sa trabaho. Ayoko ng madaming arte. Baka maartehan pa ang products namin.

Pagkatapos ko’ng magbihis ay lumabas na ako sa kwarto at naghihintay na pala si Nicole sa akin sa baba. Pumasok na ako sa kotse. Ang driver at si Nicole ang nasa front seat at ako naman ang nasa backseat. Mabilis ang pagpapa-andar ng driver sa kotse kaya nakarating kami agad sa aming destinasyon.

Nauna na’ng pumasok si Nicole at ako naman ay nag-ayos muna bago bumaba sa sasakyan. Tinanaw ko muna ang malaking restaurant bago ako pumasok sa loob at sabay kaming pumasok ni Nicole.

“Reservation, sir?” tanong ng waiter.

“Jake Santiago.” sabi ni Nicole. Si Nicole ang may contact sa manager ng model na ’yon kaya siya ang nakaka-alam ng mga ganitong bagay.

“This way Ma’am, Sir.” nakangiting sabi ng waiter at hinatid kami sa private room.

“Thank you.” sabi ko sa waiter. “Oh wait! Where’s the comfort room?” tanong ko.

“Iyon po.” sabi ng waiter.

“Thank you.” sabi ko.

Hinarap ko si Nicole, “You go first, I’ll just go to comfort room.” sabi ko kay Nicole.

“Okay.” sabi niya at pumasok na.

Pumunta na ako sa pintuang tinuro ng waiter at pumasok para umihi. Nakalimutan ko kasing umihi sa bahay kaya dito na lang. Nang matapos ay naghugas na ako ng kamay at lumabas na.

Habang papalapit ako sa private room ay bumibilis ang pagtibok ng aking puso. Hindi ko alam kung bakit kaya huminga muna ako ng malalim bago ko binuksan ang pinto.

“I’m sorry, I’m late-

Natigilan ako sa pagsasalita nang lahat sila ay nakahinto at nakatingin sa akin. Tiningnan ko sila isa-isa at wala akong nakilala. Nasaan si Nicole? Tiningnan ko ang pintuan at mali ang aking napasukan.

“O-oh, w-wrong d-door.” sabi ko habang tumatawa. “I-im so sorry, b-bye.” sabi ko at dali-daling lumabas.

Pumikit ako at huminga ng malalim dahil sa hiya. Bakit ba hindi ko muna tinignan ang pintuan bago ako pumasok. Nakakahiya!

Pumunta ako sa kabilang room at nasisiguro ko’ng eto na ’yon. Huminga ulit ako ng malalim at binuksan ang pintuan.

“I’m sorry.” sabi ko habang sinasara ang pintuan. “Pumunta pa kasi ako sa comfort ro-

Napahinto ako sa pagsasalita nang magtama ang aming mga mata. Bumilis ang pagtibok ng aking puso. Lahat ng ala-ala namin ay isa-isang nagpapakita sa aking isip. Bakit hindi sinabi sa akin ni Nicole na siya pala ang magiging model ng bagong product.

“Sir?” tanong ni Nicole.

“O-oh, y-yeah.” ngumiti ako. “Sorry for b-being late.” pilit ngiti kong sabi.

Be professional Shaun! Be professional!

Mabilis ko siyang sinulyapan at nagulat ako ng nakatingin din pala siya sa akin. Agad akong umiwas at lumunok ng malalim.

“S-shaun? Shaun!” sabi ni Blake at akmang tatayo ng pigilan ko siya.

“Let’s start?” mabilis kong sabi nakatingin sa kaniyang manager.

“Sure.”

Si Nicole na ang pinagsalita ko sa lahat. Hindi ko kayang magsalita, nanginginig ang mga tuhod ko. Ayokong tumingin sa kaniya. Ni-discuss ni Nicole lahat ng kailangan at ang deal. At nang matapos na ay nakipag shake hands si Nicole kay Blake at sa manager niya.

Mabilis kong inihanda ang aking kamay at nakipag shake hands sa kaniyang manager at sa kaniya. Hindi ko pinakita ang kahit anong emosyon ko. Natural lamang katulad ng isang CEO.

“Thank you.” sabi ng manager.

“Thank you din.” sabi ko.

Sabay sabay kaming tumayo at nauna na’ng lumabas si Nicole at ang kaniyang manager. Mabilis akong tumayo at susunod na sana kay Nicole nang hablutin niya ang aking braso.

“Wait! Shaun.” sabi niya at mabilis akong niyakap.

“Ano ba?!” sigaw ko at tinulak siya.

“Shaun, I miss you!”

“I don’t care!” sabi ko at lalabas na sana ng yakapin nanaman niya ako sa likod.

“Get away from me!” sabi ko at nang makabitaw ay bigla ko siyang sinampal. “What the fuck is wrong with you?! I’m not here para makipag-landian sayo! I’m here for business! Please, be professional!” sabi ko.

“How can I be professional if you are in front of me? Four years ka’ng nawala, tapos sasabihin mo maging professional ako sayo? The fuck?!” sabi niya.

Hindi na ako nagsalita at mabilis na’ng lumabas. Tumakbo ako papalabas ng pintuan at hinabol niya ako. Papasok na sana ako sa kotse ng hawakan niya ang braso ko.

“Ano ba?!” sigaw ko.

“Blake! Stop it!” sabi ng manager niya.

“No! Mag-usap tayo.” sabi ni Blake.

“Hey! Let go!” sabi naman ni Nicole.

“Blake! I said stop it!” galit na sigaw ng manager niya.

Bumitaw si Blake at dali-dali ako’ng pumasok sa loob ng kotse. Sumunod na si Nicole at dali-dali kaming umalis doon at pauwi na sa bahay.

Mabilis akong bumaba ng kotse nang makarating kami sa bahay at pumasok na sa loob. Hindi ko nakita si Mom kaya dumiretso na ako sa kwarto at nilock ang pinto.

Ilang oras din akong nakatitig sa kung saan hanggang sa lumabas ako ng kwarto at kumuha ng alak. Madilim na kaya wala na’ng ibang makikita kung hindi dilim.

Nang nakakuha ako ng alak ay pumasok ulit ako sa kwarto at ininom ’yon. Salamat sa alak at ilang minuto lang ay nakatulog na ako.

Nagising ako sa ingay ng katok ng aking pintuan. Pagka-upo ko ay mabilis akong napahiga sa sakit ng ulo. Hang over!

Ilang minuto din akong nakahiga hanggang sa hindi na masiyadong masakit ay binuksan ko ang pintuan at ang nag-aalalang mukha ni Mommy ang sumalubong sa akin.

“Shaun! Bakit ngayon ka lang?” nag-aalalang tanong niya. “Bakit amoy alak ka? Uminom ka ba?”

“Yes Mom, konti lang naman po e.” pagdadahilan ko.

“Kanina ka pa hinihintay ng secretary mo.” sabi ni Mom.

“Right, maliligo lang ako.” sabi ko at pumasok ulit.

Naligo na ako at nagbihis. Pagkatapos ay lumabas na ako para kumain. Habang kumakain ay dumating si Nicole dala ang kaniyang notebook.

“Sir, tomorrow po ang pictorial para sa new procucts na ie-endorse ni Mr. Martinez.” sabi ni Nicole.

“Okay.” sabi ko na lamang.

“Martinez? Blake Martinez?” tanong ni Mom na sinagot ni Nicole.

“Yes po, Ma’am.” nakangiti niyang sabi.

Nang matapos akong kumain ay pumunta ako sa living room at binuksan ang TV. Balita ang pinapalabas kaya nanood ako. Nang dumapo sa showbiz ang topic ay nilakas ko ang volume ng TV.

’Ang multi

talented actor na si Blake Martinez ay itinanggi ang nag trending na tweet na may karelasyon daw siyang guy na nag-ngangalang Shaun Klein Mendoza. Wala daw siyang naging relasyon sa binata noong high school pa lamang sila.’

Wow! Just wow! Hindi niya inamin? So ano ang relationship namin noon? Wala lang? Grabe! Dahil sa galit ay pinatay ko ang TV at pumasok sa kwarto para matulog. Pagkatapos ng kailangan ko dito babalik na agad ako sa America!

To be continued…

Chapter 26

SHAUN POV

R-18. Read at your own risk. :)

Maaga akong nagising para sa pictorial ng lalakeng ’yon. Labag man sa kalooban ay naligo na ako at nagbihis ng magandang damit. Hindi yung pang-rampa.

Bumaba na ako sa baba at naabutan ko si Mom at si Nicole na naghahanda ng pagkain. Umupo na ako sa madalas kong inuupuan at hinintay silang matapos sa paghahanda.

Nang matapos ay sabay-sabay na kaming kumain. Pagkatapos ay umalis na kami ni Nicole at pumunta na sa gaganapin’g pictorial. Sana ay mabilis lang.

Pagpunta namin ay nag-aayos na ang mga camera man. Hinatid kami ng staff sa room na pwedeng tawaging make-up room at room na pwede’ng pahingahaan.

Pagpasok namin ay ang make-up artist at si Blake na mini-make-up-an ang naabutan namin. Parehas silang nakatingin sa amin kaya agad ako’ng nailang at dumiretso na lang sa upuan malayo sa kanila.

Pag-upo ko ay ang pagtuloy nila sa kanilang ginagawa. Hindi ko na lamang sila pinansin at hinintay na lang sila matapos para makapag-simula na.

Ilang minuto lang din ay natapos na sila at isa-isa na kaming lumabas. Nasa gilid ng white background ang mga mamahaling products. Maingat nila ’tong hinawakan at sinuot kay Blake.

Nagsimula na sila sa pag picture at hindi ko ipagkakailang mas guma-gwapo siya kapag naka fierce. Teka? Bakit ko ba iniisip ’yon? Hays. Nakakangalay naman, bakit ba ako nakatayo?

“Nice pose!” sabi ng camera man.

Nang ma-picture-an na ang lahat ng products na sinuot niya ay isa-isa na ’tong binalik sa lalagyanan kanina. Sa pagtayo ko kanina ay nangalay ako kaya bumalik ako sa make-up room.

Umupo lang ako sa pinag-upuan ni Blake kanina at bumuntong hininga. Buti na lang at ganoon lang kabilis ang pictorial. Yung iba kasi ang tagal dahil sa mga hindi magandang kuha.

Narinig kong bumukas ang pintuan at ni-lock ang pinto. Tinignan ko kung sino ’yon. Si Blake, nakatalikod siya sa akin kaya hindi niya ako nakita. Nagulat na lamang ako nang mabilis niyang hinubad ang kaniyang suit. Topless na siya ngayon.

Hindi ako nakapag salita dahil sa gulat at bumilis ang tibok ng aking puso, siguro dahil sa kaba. Gulat akong nakatingin sa hanggang sa humarap siya sa akin. Tumambad sa akin ang six-pack abs niya. Nagulat siya sa presensya ko habang ako naman ay gulat din.

Walang nagsasalita sa amin hanggang sa unti-unti siyang lumapit sa akin. Ako naman ay paatras ng paatras gamit ang paa para gumalaw ang upuan.

Humawak siya sa magkabilaang arm rest kaya ioinag-dikit ko at nilagay ang parehas kong kamay sa aking bandang dibdib. Huminto siya at ngumiti. Anong nginingiti-ngiti niya d’yan? May nakakatuwa ba?

Tumuloy siya at papalapit na ang kaniyang mukha sa akin. Nakatingin lang ako sa kaniyang mga mata at napalunok. Nang ilang pulgada na lamang ang layo ng aming labi ay pumikit ako.

Hindi ko alam kung bakit hindi ako tunututol. Gusto ng utak ko’ng tumutol pero ayaw ng katawan at puso ko. Hindi ko alam, masiyadong magulo.

In just a few seconds, I feel his lips on mine. Then he slowly moved his lips so that his tongue can enter on my mouth.

Habang naghahalikan kami ay humawak ako sa kaniyang batok para sa mas matagalan pang halikan. Miss na miss ko na siya ang labi niya. Napatigil lamang kami ng may kumatok sa pintuan. Mabilis akong lumayo sa kaniya at umupo sa maliit na kama.

Tinakpan niya ang katawan niya ng hinubad niyang suit at binuksan ang pintuan.

“Ay sorry po!” sabi ng staff.

“No, it’s fine. What do you want?” tanong ni Blake.

“Si Mr. Shaun po? Pinapatawag po siya ng manager niyo.” sabi ng staff.

“I’m here!” sigaw ko at tumayo na para lumabas.

Dire-diretso lamang ang lakad ko hanggang sa makalabas ako at pumunta sa manager ni Blake. Nagpasalamat lang siya at nag usap kami saglit.

Hinanap ko ang staff kanina at tinanong kung nasaan ang rest room. Tinuro niya ang daan na wala masiyadong tao. Medyo may kalayuan pero kaya.

Mabilis akong naglakad patungo doon at pumasok. Binuksan ko ang gripo at binasa ang aking mukha. Buti na lang at may dala akong kahiy panyo man lang.

Bumukas ang pintuan at nakita ko sa repleksyon ng salamin ang pagpasok ni Blake, naka suot na siya ng puting t-shirt. Bumuntong hininga ako at aalis na sana ng hawakan niya ang kamay ko. Napatigil ako at humarap sa kaniya.

“What?” walang emosyon kong sabi.

“Can I asked?” seryoso niyang tanong. Babarahin ko sana siya pero seryoso talaga siya.

“What is it?”

“Did you still love me?” tanong niya.

Natigilan ako sa kaniyang tanong. Kapag sinabi ko bang oo, babalik na sa dati lahat? Paano kung may gawin nanaman siya? Nakaka trauma.

“No, my love for you ended when I saw you kissing another woman.” mabilis kong sabi.

“Shaun, I didn’t like that. She kissed me and I immediately pushed her away. She wants me to come back to her but I refused. Because I love you. That’s the truth, I didn’t kiss her, she kissed me.” mahaba niyang paliwanag.

T-teka? Hindi niya hinalikan yung babae dahil siya ang hinalikan? Ibig sabihin mali ang nasa isip ko? Apat na taon, apat na taon na naniniwala ako sa hindi totoo. Bwiset! Dahil sa walang kwenta kong desisyon nasayang ang apat na taon!

Sobra akong nagsisisi sa ginawa ko. Hindi lang ang sarili ko ang sinaktan ko, pati si Blake at ang iniwan kong kaibigan na si Kevin at Freya.

“T-totoo ba ’yan?” tanong ko.

“Yes, that’s the fvcking truth.” sabi niya sabay hawak sa kamay ko.

Ngumiti siya sa akin pero hindi ako gumanti ng ngiti sa kaniya. Hindi pa ako handang pumasok ulit sa isang relasyon. Nato-trauma ako. Masiyadong masakit ang nangyari four years aho, at ayoko na’ng maulit ’yon.

“Come back to me, Shaun.” sabi niya at hinalikan ang aking mga kamay. Yumuko ako at tumango sa kaniya. Naramdaman kong tumulo ang luha ko.

“Is that a yes?” masigla niyang tanong. Ang kaniyang ngiti ay abot na sa kaniyang tenga. Pero kahit ganoon ay ang gwapo pa din niya.

“Y-yes.” sabi ko at tumawa habang tumango-tango. Natatawa talaga ako sa pag-ngiti niya.

“Really? For real?” sabi niya at yumakap ng mahigpit sa akin. Ginantihan ko naman ang kaniyang yakap.

Naramdaman kong hinalikan niya ang aking leeg na nagbigay ungol sa akin. Ilang beses niyang hinalikan ’yon hanggang sa lumipat siya sa aking labi. Mabagal ang aming halikan, puno ng pagmamahalan. Kahit ilang taon na ang nakakalipas, siya pa din ang hinahanap ng katawan ko.

Akma niyang huhubarin ang kaniyang t-shirt nang magsalita ako. “Dito ba natin ’to gagawin?” natatawa kong tanong na nagpapigil sa kaniya.

“Oh yeah.” sabi niya at nagsuot ulit ng damit. “Let’s go!” sigaw niya sa loob ng rest room kaya rinig na rinig ang echo.

“Where?” hindi niya ako sinagot at hinila na lang niya ako palabas.

Natatawa kaming tumakbo papunta sa hindi ko alam. Huminto siya sa pader at sumilip kung mayroon mang makakakita sa amin. Sumenyas pa siya na wag daw akong mag-ingay. Na natatawa ko namang tinanguan.

Nang wala na siguradong makakakita sa amin ay tumakbo na siya habang hawak ang kamay ko kaya nadala ako. Natatawa nanaman kaming tumatakbo palabas ng studio.

Lumabas kami sa parking lot at tumakbo nanaman kami para mabilis na makarating sa kaniyang kotse. Nag-alala ako sa mga makakakita sa amin dahil isa siyang sikat na model at aktor dito sa pilipinas. Siguradong issue nanaman ’to.

Nang huminto kami sa sigurong kotse niya ay mabilis niya itong binuksan at pinagbuksan ako ng pintuan. Bago niya isara ang pinto ay nagnakaw muna siya ng halik sa akin.

Napangiti ako sa kaniyang ginawa. Pinanood ko siyang maglakad papunta sa kabila. Pagpasok niya ay mabilis niyang pina-andar ang kotse.

Mabilis din kaming nakarating sa condo niya. Ilang taon na ang nakakalipas hindi pa din siya umaalis dito. Ang mga memories namin. Napangiti ako sa isiping ’yon.

Bumaba na kami at magkahawak kamay na tumakbo papunta sa elevator. May nakasalubong kaming dalawang babae sa loob pero hindi na namin pinansin ’yon. Kinikilig ang dalawang babae dahil nakasabay nila sa elevator ang multi-talented actor ng pilipinas. Rinig-rinig ko ang kanilang hagikhikan.

Nang bumukas ang elevator ng floor ni Blake ay lumabas na kami at mabilis na naglakad papunta sa condo niya. Binuksan niya ang pintuan at hinila ako sa loob.

Pagsara pa lamang ng pintuan ay hinalikan na niya ako na ginantihan ko naman agad. Binuhat niya ako habang naghahalikan na nagpangiti sa akin. Deja vu.

Mariin niya akong binaba sa malambot niyang kama. Hinubad niya ang kaniyang t-shirt at hinalikan ulit ako. Habang naghahalikan ay hinawakan ko ang kaniyang abs pababa sa kaniyang miyembro. Tumigil siya at hinubad ang suot kong polo at sando sa loob.

“Ah!” ungol ko sa kaniyang bawat pag-galaw.

“I really miss you and your body.” he said and kissed my nipples.

May naalala ako! “W-wait-Ugh!” sabi ko na nagpatigil sa kaniya. “B-bakit mo p-pala tinanggi yung r-relationship natin sa i-interview mo?” tanong ko.

Ngumiti siya at gumalaw. “My manager-Ugh, itanggi ko daw-Ugh!” sabi niya. “Don’t worry, gusto mo i-announce ko sa buong mundo na we’re in a relationship?” natatawa niyang dagdag.

“N-no thanks.” na lamang ang aking nasabi. Pabilis ng pabilis ang galaw ni Blake.

“I-im coming, babe.” sabi niya at mas bumilis pa ang kaniyang galaw.

“Ah! Oh my god.”

“Ugh.”

Bumagsak ang katawan niya sa akin. Ang kaniyang miyembro ay nasa loob ko pa din. Niyakap ko siya at sinuklay ang kaniyang buhok gamit ang aking kamay. Nagulat ako ng bumangon siya bigla.

“It’s your turn.” sabi niya na nagpagulo sa isip ko.

Inalis niya ang kaniyang miyembro sa akin at hinila ako papunta sa dulo ng kama. Binuka niya ang aking hita at lumuhod sa aking harap.

“No! I don’t!” pagpigil ko.

“Yes, you do.” he said and sucked my member up and down.

“Oh my god, Blake.” mahina kong sabi.

“Mmm.” lamang ang kaniyang nasabi.

Nang maramdaman kong malapit na ako ay mas binilisan pa niya ang kaniyang paggalaw taas baba.

“Oh my god! Oh my god!” sabi ko.

Napapikit ako dahil sa antok. Humiga si Blake at hinila ako papunta sa kaniyang taas.

“Second round?” nakangiti niyang tanong. Natawa naman ako at hinalikan siya.

To be continued…

A/N: So ayon, ang rupok ni Shaun. Ginawa kong english yung iba kasi ang cringe kung tagalog. HAHAHAHAHAHA!

Chapter 27

BLAKE POV

Nagising ako sa sikat ng araw na tumatama sa aking balat. Sinubukan ko’ng bumangon ngunit may nakadagan sa aking braso.Tiningnan ko ito at ako’y napangiti.

Ginawang unan ni Shaun ang braso ko. Napangiti ako, sa wakas pinatawad na niya ako. Pero hindi dapat ako makampante. Lumapit ako at hinalikan ang kaniyang noo. Umungol siya sa aking paghalik.

“I love you babe.” sabi ko at hinalikan ang kaniyang labi.

Bago siya magising ay tumayo na ako at nagluto muna ng breakfast. Egg and hotdog lang ang nasa fridge kaya ’yon lang ang naluto ko. Pero may fried rice din naman. Natutunan ko ’to noong tinutulungan ko si Manang sa kusina.

Sumilip ako sa pintuan kung gising na ba siya. Nang malaman kong hindi pa ay kinuha ko na ang nakahandang pagkain para sa aming dalawa at dinala na ito sa kama.

“Babe, wake up. Breakfast is ready.” sabi ko at nakapikit siyang bumangon.

Kumuha ako ng table at ipinatong doon ang niluto ko. Nang maamoy niya ang breakfast ay dumilat siya at ngumiti.

“Wow! Thank you!” sabi niya at ginawaran ako ng halik sa pisngi. Napangiti ako doon. “Can I go to bathroom first?” nakangiti niyang tanong.

“Of course.”

Tatayo na sana siya nang bigla siyang umungol sa sakit. Na-alarma ako at agad na humarap sa kaniya.

“What happened?” nag-aalala kong tanong.

“Asshole!” sabi niya at hinampas ang balikat ko. “My back and ass hurts!” nakanguso niyang sabi.

“O-oh.” na lamang ang nasabi ko dahil kapag hindi ko napigilan ang aking tawa ay baka magtampo siya.

“Help.” mahinahon niyang sabi at agad ko naman siyang inalalayan.

“Sorry, hehehe.”

“Sorry your face!” sabi niya at sinarado na ang pintuan.

Natawa na lamang ako sa kaniya habang hinahanda ang mga pagkain. Ilang minuto din siyang nasa loob bago siya lumabas.

“Here. Kain na.” sabi ko.

“Parang nangyari na ’to.” sabi ni Shaun.

“Really?” tanong ko.

“Yeah, noong unang ano natin, you know.” nahihiya niyang sabi na ikina-ngiti ko.

“Unang what?” maang-maangan kong tanong.

“You know what it is.”

“No, ano ba ’yon?”

“Blake!” sigaw niya.

“Yeah, yeah, yeah. I’m just kidding.” natatawa kong sabi.

“I hate you.” nagtatampo niyang sabi pero umupo pa din sa tabi ko at nagsimula na’ng kumain.

“I love you too.”

Tumingin lang siya sa akin at ngumiti ng kaunti. Nagsimula na kaming kumain, bawat subo niya ay tinitignan ko siya. Ngayon ko na lang siya nakitang kumakain kasama ako. Grabeng tadhana.

Nang matapos kaming kumain ay tumambay muna kami sa living room dahil masakit pa daw ang pwetan ni Shaun. Kasalukuyan kaming nanonood ng news at nang ang topic ay showbiz nangunguna ako.

‘Ang multi-talented actor na si Blake Martinez ay nakuhaan ng litrato kasama ang lalaking hinihinala ng mga netizens na si Shaun Klein Mendoza. Si Shaun Klein Mendoza din ang nasabing karelasyon ni Blake noong sila ay highschool pa lamang. Totoo kaya ang mga ito? Hmm…’

sabi ng reporter.

Natahimik si Shaun at nakatingin lang sa TV. Kahit ako ay natahimik, sino naman kaya ang nakakita sa amin? E halos lahat naman ng mga tao ay nasa studio. Marami nga pala ang nakakakilala sa akin. Dahil sa pag-aalala ay ipinatong ko ang ulo niya sa aking balikat.

“Are you okay?” mahinahon kong tanong.

“Are

you

okay?“ pinagkadiinan niya pa ang salitang you. “For your information, ikaw yung nasa balita. Tapos ako ang tatanungin mo kung okay lang ako?” sarkastiko niyang sabi.

“Of course, I’m fine. Kung ikaw naman ang kasama ko sa issue, why not?” natatawa kong sabi kaya hinampas ako sa hita. “Aw!”

“Yung career mo yung problem dito, what if malaman nila na we’re in a relationship?” tanong ni Shaun na nakapagpa-ngiti sa akin.

“We’re in a relationship?” nakangiti kong tanong.

“Duh, nag sex n-

“It’s not sex, we make love.” pagtatama ko.

“Okay, sabi mo e.” sabi niya at nanood na lang sa tv.

“But, we’re in a relationship. Right?” umaasa kong tanong.

“Yeah.” sabi niya at hinalikan ko siya.

Ilang minuto din kaming nanonood nang mag vibrate ang cellpone ko sa table. Kinuha ko ’to at tiningnan kung sino ang tumatawag, si Jake, ang manager ko.

“Yes, hello?” mahinahon kong sabi.

“Napanood mo na ba? Trending ka na agad sa Philippines dahil sa picture na ’yon. Bakit ba kasi hindi kayo nagpapa-alam? Alam kong matagal na kayong hindi nagkikita pero bakit kailangan niyong lumabas at magpakita sa mga tao? Sikat ka’ng actor, Blake. Lahat makikilala ka. ’Wag padalos-dalos ang kilos. Paano mo ngayon ireresolba ’yan?” mahaba niyang sabi.

“Please, tumahimik muna tayo. Gusto ko ng time muna with Shaun.” mahinahon kong sabi.

“Okay, basta kapag ready ka na sabihin mo lang sa akin.” paalala pa niya

“Yes, thank you.” nakangiti kong sabi.

Nakangiti kong binaba ang cellphone at tumingin kay Shaun na nakatingin din pala sa akin. Ang cute cute pa din niya kahit lumaki na kami, hindi ko mapigilang halikan siya. Lumapit ako sa kaniya at hahalikan sana siya nang iharang niya ang kaniyang index finger sa aking labi.

“Sino muna yung tumawag?” nakataas ang kilay niyang tanong.

“My manager, Jake.” nakangiti kong sabi. Hahalikan na sana ako nang magsalita siya.

“Hep! Bakit siya tumawag?” nakataas pa ding kilay niyang tanong.

“You know, nasa TV tayo kaya siya tumawag.” natatawa kong sabi.

“Anong sabi niya?”

“Nagsermon lang and I said, gusto ko ng time with you.” sabi ko.

Ako sana ang hahalik sa kaniya pero naunahan niya ako. Napangiti ako at hinalikan ulit siya hanggang sa lumalim na ito. Napatigil kami dahil sa pag-ring ng cellphone ni Shaun. Tumayo siya at kinuha ang cellphone.

SHAUN POV

“Hello? Nicole?” seryoso kong bati.

“Did you see the news?” kinikilig niyang tanong. “Is that true? You’re with Mr. Martinez yesterday?” pataas ng pataas ang boses niyang tanong.

“Yeah.” na lamang ang aking sinabi.

“Oh my gooooood!” tili niya sa cellphone kaya nilayo ko ito. “He’s so hot!”

“I know right.

“ natatawa kong sabi.

“And you and Mr. Martinez is in a relationship back in highschool?” kuryoso niyang tanong.

“Yeah, and I flew to America without him knowing.” sabi ko.

“And this is the first time you came back here in the Philippines?” tanong niya.

“Yeah.” tumayo ako at lumayo kay Blake ng kaunti. “You can fly back to America later.” bulong ko para hindi marinig ni Blake.

“W-what? You’re not coming with me?” malungkot niyang tanong.

“Yes, I’m sorry. I have something to do here.” malungkot ko ding sabi. “But don’t worry, our bodyguards will guide you.”

“Okay, I’ll prepare my stuff. Bye, see you!” masigla niyang sabi.

“See you, be safe.” seryoso kong sabi.

“I will.” sabi niya at pinatay ko na ang tawag.

Ibaba ko na sana sa table ang cellphone nang tumunog na naman ang ringtone ko. Tinignan ko ito at napangiti nang pangalan ni Devin ang nakasulat. Sinagot ko ito.

“Hello?” bati ko.

“Hello Shaun! I miss you!” sigaw niya sa cellphone kaya napaiwas ako.

“I miss you too! Pero pakihinaan naman niyang bunganga mo!” natatawa kong sabi.

“I’m sorry, I really miss you na kase.” natatawa din niyang sabi.

“How’s your career? Your movie?” isa dim siyang actor sa America and ilang beses na siyang nanalo kaya proud na proud ako sa kaniya.

“It’s fine, the movie is so good! I love the script!” excited niyang sabi. “

Penoodin

mow

ah!“

“Of course I will. That’s my bestfriend’s movie, duh!” natatawa kong sabi.

“Thank you! I love you!” sabi niya. Ganiyang kaming magkaibigan, nag a-i love you-han.

“I love you too!” masaya kong sabi.

“What the hell?” si Blake.

“Oh! Nandiyan ka pala, hehehe.” sabi ko.

“Yes, who’s that?” sabi niya at lumapit sa akin para kuhanin ang cellphone.

“Shaun, who’s that?” nagtatakang tanong ni Devin.

“Wait! Blake! No!” sabi ko habang kinukuha sa akin ang cellphone na nilalayo ko naman.

“Oh, so he’s the Blake? I thought you’re mad at him? What happened? You’re so

maruwpok

.“ sabi ni Devin na hindi ko na nasagutan dahil kinukuha pa din ni Blake ang cellphone sa akin.

“Give me that! You say I love you, right? To who? Who’s that?” sabi niya at kinukuha sa akin ang cellphone.

“He’s just a friend!” sabi ko.

Nagulat na lamang ako nang halikan niya ako sa labi.

“Mmm!” tanggi ko sa kaniyang halik at nahulog na ang cellphone sa lapag at namatay ang tawag.

DEVIN POV

“Did I heard a kiss? Yuck! So

rupowk!“

SHAUN POV

“Ayan namatay tuloy!” sabi ko at pinulot ang cellphone.

“Sino ’yon?” seryoso na niyang tanong.

“He’s just a friend of mine. My bestfriend in America.” sabi ko.

“Bakit kailangan niyo pa mag i love you?” nakataas ang kilay niyang tanong na nagpatawa sa akin.

“We’re bestfriend, we love each other!” sabi ko sa mukha niya at umupo sa couch.

“I have a bestfriend too, pero we’re not saying i love you’s to each other.” sabi niya at tumabi sa akin.

“Kayo ’yon!” sabi ko na nagpakunot ng kaniyang noo.

“Whatever.” sabi niya at nanood na lang ng TV.

Ilang oras din kaming nanood ng news and movies bago ko naisipang umuwi muna sa bahay at ipakilala ulit siya kay Mom. Sana ay maniwala si Mom.

“Let’s go?” tanong ni Blake.

“Let’s go.”

Nakatingin lang ako sa labas ng bintana habang siya ay nagda-drive. Kinakabahan ako pero hindi ko pinapakita sa kaniya. Baka kasi malungkot siya kapag negative yung nasa isip ko.

“Malapit na tayo.” sabi niya kaya tumingin ako sa kaniya. Nginitian ko lang siya at gumanti naman siya.

Nang huminto ang kotse niya sa harap ng bahay namin ay nauna nang bumaba si Blake at ipinagbuksan ako ng pinto. Ang sweet pa din!

Naka mask kaming parehas dahil baka may makakilala sa kaniya at madadamay daw ako sabi niya. Hindi na ako nagreklamo kaya eto kami ngayon. Pumasok kami sa loob at napatingin ako sa garden. Naalala ko si Molly! Mabilis akong pumasok at hinanap ang nag-aalaga ng bahay at kay Molly. Nang makita ko siya ay mabilis akong lumapit sa kaniya.

“Kuya, where’s Molly?”

“Yung aso niyo po ba?” tanong ni Kuya.

“Yes, where is he?”

“Namatay na po siya two years ago. Hindi po namin alam ang ikinamatay niya, bigla na lang po siyang hindi gumalaw kinabukasan. Pasensiya na po.” sabi niya at yumuko.

“I-it’s okay.” sabi ko at bumalik na kay Blake.

“Why?” tanong ni Blake.

“My dog passed away two years ago.” malungkot kong sabi.

Niyakap niya ako at hinalikan sa noo, “Don’t worry, bibili kita ng bago.” sabi niya na nagpatuwa sa akin.

“Really? Thank you!” sabi ko kahit kaya ko namang bumili ng kahit sampung aso kung gusto ko.

“Yeah.” sabi niya.

“Puntahan na natin si Mom.” sabi ko at naglakad na kami. Naabutan namin si Mom na nagluluto sa kitchen kaya nakatalikod siya sa amin.

“Mom, we’re here.” sabi ko at lumingon siya sa amin.

“Good morni- napatigil siya nang makita niya si Blake sa aking tabi. Akala ko ay magagalit siya sa kaniya dahil sa sinabi ko noon pero iba ang nangyari.

“Blek blek!” sigaw niya at tumakbo para yakapin si Blake.

Ang plastik, six years ago galit siya dahil sa sinabi ko sa ginawa ni Blake at ni Abbygail pero anong nangyari ngayon? Speaking of Abbygail, ano na kayang nangyari do’n?

“I’m so happy to see you!” sabi ni Mom.

“Ako din po.” magalang na sabi ni Blake.

“Ang galing mo sa mga movie mo ah! Pengeng autograph mamaya ah, papakita ko sa mga amigas ko!” excited na sabi ni Mom.

Ay manggagamit! Grabe naman ’yan Mom. Umiling na lamang ako at umupo na sa dati kong pinu-pwestuhan.

“Oh, sasabay sa kainan natin si Dad mo!” sabi ni Mom at kumuha ng laptop at binuksan ang zoom.

Ilang minuto lang ay lumabas na si Dad at umupo na kaming lahat. Nagulat si Dad nang makita niya si Blake sa tabi ko.

“D-dad, si B-blake po.” utal-utal kong sabi.

“I see, good morning Blake.” seryosong sabi ni Dad.

Napahinga ako ng malalim nang hindi magalit si Dad. Kinuha ni Dad ang cellphone niya at may kinalikot sa kaniyang cellphone. Ilang saglit lang ay may tumunog sa aking cellphone.

Dad

As long as you’re happy :)

Napangiti ako at tumulo ang aking luha. Ang saya! Ang ganda ng araw ko ngayon.

“Thank you Dad!” sabi ko at pinunasan ang aking luha.

“I love you, Baby.” sabi ni Dad at hinalikan ang kaniyang laptop.

“I love you too, Dad.” sabi ko at tumayo para halikan ang laptop.

To be continued….

A/N: I hope y’all like this one :)

Chapter 28

SHAUN POV

R-18. Read at your own risk.

Pagkatapos namin kumain ay nag-paalam na kami dahil doon ako kila Blake mag i-stay. Ewan ko ba kung anong gusto niya, basta daw doon ako sa condo niya mag stay.

Pumayag na ako dahil gusto niya din’g sumama para makita sila Freya at Kevin. Excited na ako dahil bukas ay makikita ko na sila. Ano kayang nangyari sa kanila? Kinasal na ba sila? Nae-excite ako lalo!

Tinulungan ako ni Blake sa pag impake ng mga damit na kailangan ko. Lahat ng dala ko galing America ay dinala ko na sa condo niya. Trip ko lang, baka may kailangan ako tapos nasa kabilang bahay pala edi ba-biyahe pa.

Nang makuha na lahat ay lumabas na kami buhat buhat ang maleta ko at ilang gamit na hindi kumasya sa maleta. Nasa likod lang namin si Mom, ihahatid kami sa labas ng bahay.

“Blake, ikaw na. Ang bigat.” hinihingal kong sabi.

“Okay, Hahaha.” tumatawa niyang sabi.

“Anong nakakatawa?” nakataas ang kilay kong sabi.

“Nothing.” sabi niya nang hindi tumatawa. Ang bilis magbago ng expression.

“Mom, dito na po kami.” paalam ko kay Mom.

“Yeah, ingat. Feeling ko ikakasal ka na. Lilipat ka na ng bahay.” malungkot na sabi ni Mom.

“Mom, ilang minutes or hours maybe ang itatagal kung sasakay ka.” sabi ko at niyakap siya. “Pwede naman po kayong dumalaw do’n e.”

“Ay hindi na, basta masaya ka ah.”

“Opo Mom, thank you. I love you.” sabi ko at hinalikan ang kaniyang pisngi.

“I love you more.” sabi niya at binitawan na ako para makaalis na.

Nang makapasok na ako sa kotse ay kumaway pa ako kay Mom bago kami makaalis. Habang umaandar ang kotse ay nakatingin lang ako sa labas ng bintana.

Nagulat ako nang ilagay ni Blake ang kamay niya sa kamay ko habang nagda-drive. Baka mabangga kami dahil sa kalandian niya!

“Blake! Baka mabangga tayo.” natatakot kong sabi.

“Babe, expert na ako sa pagda-drive. May tiwala ka naman sa akin diba?” tanong niya na tinanguan ko naman. “Picture-an mo, iwo-wallpaper ko.” nakangiti niyang sabi.

Dahil maganda ang ideya niya ay na-excite ako at kinuha agad ang aking cellphone at kumuha ng limang shots. Baka pangit yung iba kasi ang pangit ng kamay ni Blake. Joke!

Nang matapos ay pumili ako ng pinakamagandang kuha. Napangiti ako nang makita ang parehas naming kamay na magkahawak habang nagda-drive siya. Grabeng kalandian na ata ’to.

Pinalitan ko na ang default wallpaper ko nang picture namin. Sinend ko naman sa kaniya ang napili ko at kinuha ang kaniyang cellphone. In-slide ko lang ’yon at bumukas na. Walang password.

Bago ko palitan ay kinalikot ko muna ang cellphone niya. May mga games siya, Wild Rift, COD at Candy Crush? Natawa ako nang makita ang laro niya. Okay na sana yung dalawa kaso bakit may Candy Crush?

Pinalitan ko na ang wallpaper ng cellphone niya habang tumatawa. Kumunot ang noo niya dahil sa kalitohan. Tinuro ko ang mukha niya at tumawa ng malakas. Kumunot lalo ang noo niya at parang batang nakanguso.

“Why? What’s funny?” nakanguso niyang tanong.

Hindi ako nakapagsalita at tumawa na lang. Hindi ako makahinga ng maayos kaya tumigil muna ako sa kakatawa at huminga muna habang nakangiti.

“What?” naiinis na niyang tanong.

“Bakit ka may Candy Crush?” tanong ko at tumawa nanaman ng malakas.

“I thought papalitan mo lang yung wallpaper? Akin na nga ’yan.” sabi niya at nilagay sa gitna ng hita niya ang cellphone.

“Naglalaro ka pala ng Wild Rift?!” excited kong sabi.

“Ay hindi, display lang ’yan.” sarkastiko niyang sabi. Tumahimik ako at tinignan siya ng masama. “I’m just kidding, hehehe.”

“Sino favorite hero mo?” excited kong tanong.

“Zed and Yasuo.” proud niyang sabi. “Sa ’yo?”

“Ahri, Nidalee, Seraphine, Annie and Vayne.” nakangiti kong sabi.

“Mid Laner huh.”

Four o’clock na kami nakadating sa condo niya. Pagpasok namin sa condo niya ay nag-ayos na kami para mamaya. Makikita ko na sila Freya and Kevin.

Pumasok na ako sa comfort room at ila-lock na sana ang pintuan nang iharang niya ang kamay niya. Napahinto ako at tinignan siya ng may nagtatanong na mukha.

“Sabay ako.” ngiting-ngiti niyang sabi.

Hindi ako nagsalita at binuksan na lang ang pintuan. Kung aalahanin ko lahat ng nangyari sa amin ay ito palang ang una naming magkasama sa comfort room.

Tahimik lang ako at dahan-dahang habang naghuhubad ng damit habang siya ay mabilis lang itong nahubad. Nag-ipon na siya ng tubig para sa bath tub.

Ang shower at bath tub ay nasa loob ng malabong salamin. Kaya kung titingin ka galing sa labas ay malabo ang iyong makikita. Nakatayo lang ako doon at hindi alam ang gagawin.

“Babe? Nasaan ka na?” tanong niya at sumilip galing sa loob. “Bakit nakatayo ka lang d’yan?” tanong niya.

Hindi ako nagsalita at pumasok na lang sa loob. Parehas kaming naka boxer kaya nahihiya ako. Ewan ko, nag-sex na kami pero eto ako ngayon. Eng-eng!

Nakita kong puno na ang tubig sa bath tub kaya pinatay ko na ang tubig. Kailangan ko pang yumuko para masara ito. Nang masara ko ito ay siya namang pagbukas ni Blake sa shower. Nagbasa siya ng konti at lumapit sa akin.

Kitang kita ko ang six-pack abs niyang matitigas. Nang makalapit siya ay sinunggaban niya ako ng halik. Gumanti agad ako at hinawakan ang kaniyang tiyan. Ramdam ko ang abs niya.

“Saglit lang ’to.” sabi niya at binuhat ako papunta sa bath tub.

Nauna siyang umupo doon at ako naman ay nakapatong sa kaniya. Hinahalikan niya pa din ako hanggang sa tumigil siya at hubarin ang natitira niyang saplot sa kaniyang katawan.

Ganoon din ang ginawa ko at tinapon na lang sa baba ang boxer namin. Hinalikan niya ako sa leeg pababa sa aking nipples. Napa-ungol ako sa kakaibang sensasyon.

Walang ano-ano’y hinawakan ko ang kaniyang malaking miyembro at mabilis na ipinasok sa aking loob. Masakit, sobrang sakit.

“Ah!”

“Ah, babe. That’s right.” ungol ni Blake at muli akong hinalikan sa leeg.

Mabagal ang galaw ko dahil sa sakit. Pero lumipas ang ilang minuto ay sarap na ang aking nararamdaman. Binilisan ko ang aking galaw.

“I’m coming, babe.” sabi niya at mas binilisan ko pa hanggang sa mapagod ako. Pagkatapos namin ay naglinis na kami para mamaya.

Semi-formal ang isinuot ko at gano’n din si Blake. Mabilis kaming sumakay ng elevator pababa. Ramdam ko ang sakit ng aking salumpuwit dahil sa ginawa namin kanina. Tiis-tiis na lang, dahil nakakahiya naman. Nasa public pa naman kami

Magkikita kami sa mamahaling restaurant dahil ’yon ang gusto ni Freya. Ayoko sana do’n kasi masiyadong mahal kaso mapilit siya.

Pumasok na kami sa kotse at kumuha ng face mask sa box sa backseat. Kailangan daw ay lagi siyang may face mask kapag lalabas. Lalo na kapag may kasama.

“You know, ang galing mong mag-model. Bagay na bagay sa ’yo.” nakangiti at seryoso kong sabi sa kaniya.

“R-really?” gulat niyang tanong.

“Yeah?”

Nagulat na lamang ako nang halikan niya ako sa labi at yakapin ng mahigpit. Ewan ko kung anong nangyari sa kaniya pero yumakap na lang din ako.

“Kaya ako nag model dahil sa’yo. Kapag sumikat ako mas madali kitang mahahanap. Hindi ko akalain na magkikita talaga tayo.” sabi niya at humiwalay sa aming yakap.

“Oh, bakit ka umiiyak?” nakangiti kong tanong at pinunasan ang kaniyang luha. “I’m very proud of you.” sabi ko na nagpangiti sa kaniya.

“Thank you, Babe.” sabi niya at hinalikan akong muli sa labi.

Umalis na kami pagkatapos ng landian kaya ilang minuto lang ang nakalipas ay nandito na kami. Bumaba na si Blake para pagbuksan ako ng pintuan.

Suot na namin ang face mask at hawak kamay kaming pumasok sa loob. Nilayag ko ang aking mata sa buong restaurant at nahanap ko si Freya.

Walang nagbago sa kaniya, maganda pa din katulad dati. Si Kevin naman ay nakatalikod sa amin. Siguro hindi niya pa napapansin si Freya. Kaway ng kaway si Freya kaya mabilis kaming pumunta at umupo doon. Nagulat si Kevin sa pag-upo namin at ngiting-ngiting tumingin sa akin.

“Shaun? Is that really you?” excited niyang tanong. Tinanggal ko ang face mask ko at ngumiti sa kaniya.

“Yeah, did you miss me?” tanong ko.

“I do really miss you. In fact, sumama ako kay Blake maghanap sa ’yo dito sa buong city six years ago.” natatawa niyang sabi.

“Oh, sorry for that. Padalos-dalos kasi ako kaya ayon.” sabi ko.

“It doesn’t matter. At least ngayon nandito ka na ulit.” sabi ni Freya.

“I miss you!” sabi ko at tumayo para yakapin siya na ginawa niya din.

“Bakit hindi mo man lang ako binalitaan na aalis ka? Dapat sinabi mo, edi sana sumama ako.” nagtatampong sabi niya.

“Paano na ako kung sumama ka noon?” tanong naman ni Kevin.

“Kaya mo naman ang sarili mo, ang laki laki mo na kaya noon.” masungit na sabi ni Freya.

“Ouch.” sabi ni Kevin na humawak pa sa dibdib na akala mo talaga ay nasaktan.

“Blake, ang tahimik mo pa din ah. Walang nagbago, pero kapag cellphone number ni Shaun ang kailangan go na go ka.” sabi ni Freya at tumawa.

“Huh?” naguguluhan kong tanong.

“Six years ago, kaya niya nakuha yung number mo kasi kinuha niya sa akin. Maaga siyang pumasok no’n, mas maaga pa sa akin. Hinintay pa talaga ako para lang makuha yung cellphone number mo.” mahabang paliwanag ni Freya.

Tinignan ko si Blake na nakangiting nakatingin din sa akin. Tinaasan ko siya ng kilay kaya nawala ang ngiti niya. Natawa naman ako.

“Magaling.” sabi ko at tumawa. “By the way, kamusta na kayo? Relationship niyo?” excited kong tanong.

“Nag propose siya last month and next month na yung wedding. Punta ka ah!” excited na sabi ni Freya.

“Really? Of course!” natutuwa kong sabi.

“Sayang hindi namin sinama si Klaire.” malungkot na sabi ni Freya.

“Who’s Klaire?” tanong ko.

“Ay oo nga pala. Si Klaire ang anak namin.” mahinahong sabi ni Freya.

“Ano?! Omg! Puntahan natin!” excited kong sabi.

“Gaga, next time na lang. Gabi na.” natatawang sabi ni Freya.

“Oo nga, sayang.” malungkot na sabi ko.

“Kain na tayo, nagugutom na ako.” singit ni Kevin kaya tumawag na kami ng waiter.

Si Kevin ang kumuha ng menu at namili ng pagkain. Binigay naman niya kay Blake ang menu kung may gusto pa daw siyang idagdag. Hinihintay namin mapasa sa amin ang menu pero hindi nila ginawa at binigay na agad ni Kevin ang menu sa waiter.

“Hoy! May gusto din kami!” sabi ni Freya at hinampas si Kevin.

“Oo nga! Bakit ’di mo binigay sa akin?!” nakakunot ang noo kong sabi kay Blake.

“Mag kuwentuhan na lang kayo.” sabi ni Kevin.

“Kung sampalin kaya kita?” hamon ni Freya.

“Ay wag naman.” paawang sabi ni Kevin.

“Kapag ’yan di ko nagustuhan yari ka sa akin sa bahay.” bulong ni Freya na rinig naman namin.

“Oo nga, ’pad di ko nagustuhan ’yan ’kala mo ha.” sabi ko kay Blake. Nginitian niya lang ako at nagcellphone muna. Hinintay namin ang pagkain habang nagku-kuwentuhan kami ni Freya.

“Kilala mo yung ex ni Blake?” bulong na tanong ni Freya. “Bumalik siya six years ago. Iku-kuwento ko sana sa’yo yung ginawa niya noon kaso wala ka na.” bulong niya pa.

“Anong ginawa niya?” bulong ko din.

“Habang naglalakad si Blake, lumuhod siya sa harapan niya. Nanghihingi ng tawad sa lahat ng ginawa niya at gusto pa niyang makipag-balikan.” mahabang bulong ni Freya.

“Talaga? Ginawa niya ’yon?” hindi makapaniwala kong sabi.

“Oo, at ang ginawa ni Blake ay hindi niya pinansin at tumuloy lang sa paglalakad.” proud na sabi ni Freya.

“Kaya ako umalis kasi nakita ko siyang may kahalikan sa abandonadong room.” bulong ko na nagpagulat sa kaniya.

“Talaga? Totoo naman daw ba?” kuryosong tanong ni Freya.

“Hindi, pinaliwanag na niya sa akin. Gusto daw makipagbalikan nung babae pero ayaw na ni Blake.”

“Baka siya nga ’yon!” sabi ni Freya.

“Baka nga.” pagkasabi ko noon ay dumating na ang inorder ng dalawa.

“Oh my god!” sigaw ni Freya at kinuha ang isa sa nilapag ng waiter. “I love it!” gigil na sabi ni Freya.

“Sabi ko sa’yo e.” mayabang niyang sabi.

Isa isa namang kinukuha ni Blake ang iba pang pagkain at nilagay sa harap ko. Ang isa namang kinuha niya ay nilagay niya sa kaniyang harap.

“Sa akin ’to lahat?” tanong ko.

“Yeah, pataba ka.” nakangiting sabi ni Blake.

“Ayoko’ng tumaba.” reklamo ko.

“Sayang naman ’yang inorder ko.” malungkot niyang sabi.

“ S-sige na nga .“ sabi ko at sinimulan na’ng kumain.

Masarap naman lahat kaya naubos ko agad. Pero hindi ako makahinga ng maayos sa dami ng kinain ko. Napasandal ako sa upuan ko at huminga ng malalim.

“Ang dami.” mahina kong reklamo.

Tinawanan lang nila akong tatlo at uminom ng wine. Hindi na ako makainom ng wine dahil sa puno na ang tiyan ko.

Nang maramdaman kong may space na ang tiyan ko ay kumuha ako ng matapang na alak at ininom ito. Mababa lang ang alcohol tolerance ko kaya ilang inom lang tulog na ako.

Gusto ko lang sumabay sa inuman nila kaya naki-inom ako. Pero ’di ko naman alam na ganito sila katagal mag-inuman. Inaantok na ako. Pumikit ako at naramdaman kong nauntog ang ulo ko sa table bago ako makatulog. Sakit!

To be continued…

Chapter 29

BLAKE POV

Nagulat kaming lahat nang bumagsak ang ulo ni Shaun sa table. Mabilis ko siyang inangat pero nakapikit na ang kaniyang mata kaya sinandal ko na lang ang kaniyang ulo sa aking balikat.

“Bagsak agad.” natatawang sabi ni Freya.

“Mababa lang alcohol tolerance niya, pipigilan ko sana kaso baka magalit.” sabi ko.

Ininom pa namin ang natitirang bote ng wine bago kami maghandang umalis. Nauna na’ng tumayo sila Freya at Kevin kaya yumuko ako para buhatin siya pa-bridal style.

Umungol siya nang buhatin ko. Hindi ko na lamang ’yon pinansin at binuhat siya palabas ng restaurant. Hinihintay na kami nila Freya at Kevin sa parking lot kaya mas binilisan ko pa ang lakad.

“Nasaan ang susi ng kotse mo?” tanong ni Kevin.

“Here, on my bulsa.” sabi ko at kinuha naman niya ang susi ng kotse ko para mabuksan ito.

“Thank you.” sabi ko nang mabuksan ni Kevin ang pintuan sa backseat.

Hiniga ko si Shaun doon at pumunta sa likod ng kotse para kumuha ng jacket. Ipinatong ko sa kaniyang katawan ang jacket at sinarado ang pintuan.

“Uwi na kami, bagsak na e.” natatawa kong sabi.

“Go ahead. Inaantok na din ako e.” sabi ni Kevin.

“Bye Blake, bye Shaun!” sigaw ni Freya bago sumakay sa kotse nila.

Pumasok na ako sa loob para makahiga na ng maayos si Shaun. Buti na lang kasya siya sa backseat kahit nakahiga. Ang liit kasi.

Nag-seatbelt na ako at papa-andarin na sana ang kotse nang tumunog ang cellphone ni Shaun. Hindi ko na sana ’yon papakialaman pero tunog ng tunog kaya kinuha ko.

‘Devin❤’ ang nakalagay na pangalan at may heart emoji pa. Sino naman kaya ’to?

“Hello?” seryoso kong sabi.

“Oh, who are you?”

“WHO are you?” balik na tanong ko sa kaniya.

“I’m his boyfriend. Why? Where is he? Who the hell are you? I want to talk with Shaun.” matapang niyang sabi.

“Who I am? Well, I’m his boyfriend since highschool. And you?” tanong ko.

“Oh, It’s yo- magsasalita pa sana siya pero pinatay ko na ang cellphone at nagsimula na’ng mag-drive.

Totoo ba’ng boyfriend niya ’yon? Siya ba ang ka-I love you-han ni Shaun? Nakakainis.

Seryoso lang ako sa pagda-drive hanggang sa makarating ako sa parking ng condo. Mabilis lang akong nagpark at bumaba para buhatid si Shaun.

Kahit naiinis ay maingat ko siyang binuhat papunta sa elevator. Madami ang tumitingin sa amin kahit naka face mask kami. Ang iba ay kinukuhanan ako ng litrato. Pero wala akong magagawa dahil buhat ko si Shaun.

Mas binilisan ko pa ang lakad patungo sa pinto ng condo ko. Nahirapan pa akong kunin ang susi pero nakayanan ko naman.

Hiniga ko na siya sa kama namin at dahan-dahang hinubad ang kaniyang medyas at sapatos. Hinubad ko din ang pantalon niya at shirt. Naka sando naman siya ay maiksing shorts kaya sa tingin ko komportable na siya.

Lumabas ako ng kwarto at uminom ng tubig. Hiningal ako kanina kahit ang gaan lang naman niya. Pagkatapos kong uminom ay nag-shower ako saglit at nagsuot ng boxer.

Tumabi ako sa kaniya at hinalikan ang kaniyang noo. Umungol siya at gumulong patungo sa akin. Nakapatong na ang kaniyang mukha sa dibdib ko. Napangiti ako dahil sa init na nanggagaling sa kaniyang mukha.

“Whether that’s true or not, I still love you babe. No matter how much it hurts, titiisin ko. I love you babe.” bulong ko at hinalikan ang kaniyang noo ng ilang beses.

“I

wab you

too.“ mahina niyang sabi na ikina-ngiti ko. Hinaplos-haplos ko ang kaniyang buhok at pumikit na para makatulog.

SHAUN POV

Nagising ako nang may nakakapit sa aking likod. Idinilat ko ang aking mata at nipples ni Blake ang una kong nakita. Nanlaki ang mata ko at umupo pero biglang sumakit ang aking ulo.

“Aw!” daing ko sa sakit. “Teka, bakit ako naka sando at short?!” rape?! Ni-rape ako?! “Waaah!” sigaw ko at biglang napa-upo si Blake.

“What happened? Why? Why’re you shouting?” natataranta niyang tanong.

“Bakit ako naka-sando and shorts?! Nirape mo ba ako?!” sigaw kong tanong sa kaniya. “Aw, my head hurts.” naiiyak kong sabi.

“What? Why would I do that?” hindi makapaniwalang tanong niya.

“You’re so bad! I was drunk and then you took advantage of me!” sigaw ko at hinampas ang kaniyang dibdib.

“Aw! That hurts! What’s happening to you?” nakakunot ang noo niyang tanong.

“Oh sorry. Are you okay?”

“Ang sakit ng hampas mo.” sabi niya at hinimas himas ang kaniyang dibdib.

Lumapit ako sa kaniya at hinimas ang kaniyang dibdib, “Sorry, I’m just kidding.” natatawa kong sabi.

“How’s your head?” tanong niya habang hawak-hawak pa din ang kaniyang dibdib. I feel bad.

“It hurts a bit.” nakanguso kong sabi. “Masakit ba talaga? Sorry babe.” sabi ko at ngumiti sa kaniya.

“It’s okay.” sabi niya. “By the way, who’s Devin?” seryoso agad niyang sabi.

“My best of friend. Why?” tanong ko.

“He introduced himself to me as your fucking boyfriend, Shaun.” nagsisimula nanaman akong mainis.

“What? Did he really do that?” hindi makapaniwala kong sabi.

“Yeah, ask him.”

“O-okay.” sabi ko at agad na kinuha ang cellphone na nasa lamesa.

Tiningnan ko muna ang lahat ng tumawag at nandoon nga ang pangalan niya. Napabuntong hininga ako at ni-dial ang kaniyang number. Naka tatlong tawag na ako pero wala pa din’g sumasagot. Papatayin ko na sana ang pang-apat na tawag nang sumagot ito.

“Hello? Is this Shaun?” inosente niyang tanong.

“Dev!” sigaw ko.

“Hey! Why are you shouting!” reklamo niya.

“Why did you introduced yourself as my boyfriend, last night?” tanong ko.

“Oh, hehehe.” tawa niya.

“You’re so

naughty.“

“I’m sorry, I’m just kidding you know.” natatawa pa niyang sabi.

“Okay, don’t ever do that again. Bye, ingat.” paalam ko sa kaniya.

“Bye bye!” sabi niya kaya pinatay ko na ang tawag.

Nilapag ko na sa lamesa ang cellphone at dumiretso sa cr para umihi. Nag toothbrush na din ako para kapag nag-kiss kami. Bakit kaya nasabi ni Devin ’yon? Baliw talaga.

Lumabas na ako sa cr at si Blake na diretsong nakatingin sa akin ang bumungad. Yung dalawang braso niya ay magka-krus.

“What?” inosente kong tanong.

“Is he your boyfriend?” tanong niya na nagpakunot ng noo ko.

“Are you serious? Of course not.” seryoso kong sabi.

“Okay, I believe you.” mabilis niyang sabi at lumapit para halikan ako sa noo bago pumasok sa cr. Sa noo lang?

Kumuha ako ng damit sa closet at nilapag ito sa kama. Kumatok ako sa pintuan ng cr para magtanong kung matatapos na ba siya.

“Blake, are you done? Maliligo na ako.” sabi ko.

“Wait a minute.” sigaw niya.

“Okay.”

Umupo muna ako sa kama at nag cellphone. Masiyadong nakakaboring ang facebook dahil wala naman ako masiyadong kausap kaya pumunta na lang ako sa tiktok.

Nakapanood ako ng mga randon videos pero ang tumatak sa akin ang isang video. Iyong bigla ka’ng papasok sa kwarto niyo tapos sasabihin mo’ng parating na yung boyfriend mo. Parang gusto kong gawin sa kaniya. Excited na ako!

Lumabas na siya kaya mabilis at nakangiti akong pumasok sa loob ng cr. Habang naliligo ay pinagpa-planuhan ko na kung paano ko ’yon gagawin. Kapag iniisip ko pa lang ang puwedeng mangyari natatawa ako.

Lumabas akong tumatawa sa cr kaya kumunot ang noo niya. Hindi ko na lamang siya pinansin at nagbihis na.

“Nagluto na ako ng breakfast. Let’s eat.” sabi niya at tumayo na.

Sumunod naman ako sa kaniya at nakangiting naglalakad patungo sa table. Naunang umupo si Blake kaya kunot noo siyang nakatingin sa akin dahil sa pagngiti ko.

“What happened to you? Bakit ka laging naka smile?”

“Nothing!” natatawa kong sabi.

Umupo na ako at kumain ng bacon with bread. May fried rice din pero wala akong gana kumain ng rice ngayon. Baka tumaba na ako. Ayoko pa naman tumaba.

Tumayo na ako para ligpitin ang pinagkainan ko at hinintay siyang matapos. Ako na ang maghuhugas ng plato. Minsan na lang din ako makapaghugas. Busy kasi ako lagi sa office e.

Pagkatapos kong maghugas ng plato ay pumasok ako sa kama para mag-cellphone. Wala naman akong trabaho ngayon dahil nandito ako sa pilipinas. Tsaka kahit wala naman ako maganda ang takbo ng kumpanya.

Nadatnan ko doon si Blake na naka-upo at nagla-laptop. Sinilip ko ang ginagawa niya at napansin kong nanonood pala siya ng basketball. Wala naman akong interes sa basketball kaya hinayaan ko na lang siya at umupo sa tabi niya.

“Babe, tomorrow na yung last shooting namin and wala na akong gagawin.” biglang sabi ni Blake.

“So?” inosente kong tanong.

“Let’s go travel?” tanong niya na nagpalaki ng aking mga mata.

“Really?! Okay! I’m so excited!” sabi ko at tumalon-talon sa kama.

“Where do you want to go?”

“I don’t know, maybe sa beach tayo. Tapos gusto ko pumunta sa Baguio! Malamig doon e!” sobra ang ngiti kong sabi.

“Sure, anything else?”

“It’s up to you.” nakangiti kong sabi.

“Okay.” sabi niya at hinalikan ako sa labi. Ipinagpatuloy na niya ang panonood at ako naman ay nag cellphone na.

Gusto ko na’ng ituloy yung prank ko sa kaniya kaso mas maganda kung bagong gising siya. Natawa ako sa sarili kong isipin kaya napatingin sa akin si Blake.

“Ano nanaman ang nakakatawa?” tanong niya.

“Nothing! Just keep on watching, don’t mind me.” sabi ko na ginawa naman niya.

Nang pumatak ang alas otso ng gabi ay maaga akong natulog para maaga akong magising. Pagkagising ko ay doon ko na gagawin ang plano ko. I’m so excited! Ipinikit ko na ang aking mata at mabilis akong nakatulog.

Nagising ako nang maaga kaya napangiti ako. Nagbihis muna ako ng damit at naglinis ng katawan. Pagkatapos kong maglinis ay bumaba ako para mag-kape.

Nagluto na din ako ng itlog and hotdog dahil ’yon lang ang perfect kong naluluto. Nag-aaral naman akong magluto pero parang ayaw sa akin nito kaya bahala siya. Edi wag.

Kumuha na din ako ng tinapay para pang base namin sa itlog at hotdog. Kumain lang ako ng kaunti at nag-ready na para sa gagawin ko. Excited na ako, habang naglalakad papasok sa kwarto ay natatawa na ako.

Huminga muna ako ng malalim bago ko buksan ang pintuan. Maganda ang tulog niya, nakayakap pa sa unan. Ang gwapo-gwapo pa din niya kahit tulog. Ang swerte ko ay siya ang naging boyfriend ko.

“Blake! Blake!” tawag ko sa kaniya at niyuyugyog siya ng mabilis.

“Mmm..”

“Blake, my boyfriend is coming!” malakas kong bulong sa kaniya habang niyuyugyog siya. “Magtago ka!” Hindi niya ako pinansin at natulog na lang ulit.

“Blake! My boyfriend is coming!” mas malakas ko nang sabi.

“Shut up, I’m your boyfriend and nobody else. Anong pinagsasasabi mong parating na ang boyfriend mo?” mahinahon niyang sabi habang nakapikit.

Napangiti ako doon at humiga sa tabi niya. Hinila naman niya ako at niyakap na parang unan. Ang bango pa din niya kahit bagong gising. Mas lalo akong nai-in-love.

Habang yakap-yakap niya ako ay nag-isip ako ng ibang plano. Kung iprank ko kaya siya na maghihiwalay na kami? Kaso baka pumayag siya, natatakot ako. Pero kung mahal niya ako, hindi niya gagawin iyon. Sige, iyon na lang!

“Blake.” mabagal at seryoso kong sabi.

“Yes babe?” mahina niyang sabi.

“Let’s break up.” mahina kong sabi at kunwaring umiyak.

Bigla siyang bumangon at humarap sa akin. Gumalaw siya at kinulong ako sa mga braso niya. Tinakpan ko ang mukha ko at kunwaring umiiyak.

“Ayoko na.” kunwaring naiiyak kong sabi.

“What’s the problem, babe?” parang bata niyang tanong. “Why? Ayaw mo na ba sa akin?” tanong niya.

“I’m tired.” mahina kong sabi.

“Babe, kung gusto mong magpahinga okay. Pero walang hiwalayan, please? I love you and I want you for the rest of my life. Don’t do this to me.” mahina at parang naiiyak niyang sabi kaya mabilis kong tinanggal ang mukha ko at tumingin sa kaniya.

Ngumiti ako at inabot ang mukha niya para sa halik. Bumaba naman siya sa akin at humalik. Nang tumigil kami sa halikan ay niyakap ko siya at sinabing prank lang iyon.

“Babe, it’s a prank.” natatawa kong sabi.

“What?” naguguluhan niyang tanong.

“It’s a prank! Hindi kita kayang iwan.” sabi ko.

Tumawa lang siya at niyakap ako ng mahigpit. Ganoon din ang ginawa ko pinulupot ang mga binti ko sa kaniyang baywang.

Nagulat ako nang umikot siya at ako na ang nasa taas niya. Hinawakan niya ang mukha ako at hinalikan ako sa labi na ginantihan ko naman. Sana ganito kami simula pa noong anim na taon. Kung hindi dahil sa padalos-dalos kong plano hindi ’to mangyayari.

“I love you, babe.” sabi ko.

“I love you too until I die.” sabi niya at isa-isa nang hinubad ang kaniyang damit. Napangiti naman ako at ganoon din ang ginawa.

To be

continue

d…

Chapter 30

SHAUN POV

“Congrats babe!” sigaw ko at yumakap sa kaniya. Natapos na kasi ang shooting ng movie nila kaya wala na siyang gagawin. At dahil wala na siyang work, magbabakasyon kami! Hindi ko pa alam kung saan, siya na daw ang bahala.

“Thank you, babe.” sabi niya habang nakayakap sa akin.

Nandito kami ngayon sa likod ng pinag-shooting-an nila. Walang tao dito kasi lahat ay kumakain. Sinama niya ako dito para daw makita ko kung paano ginagawa yung mga movies.

Na-amazed naman ako dahil sa mga mabibigat na eksena. Nakaka-proud si Blake dahil ang galing-galing niyang umarte. Hindi ko inakalang magiging magaling siyang actor slash model.

“Saan mo gusto unang pumunta?” tanong niya.

“It’s up to you. Basta kasama kita kahit saan, okay lang.” nakangiti kong sabi sa kaniya.

“Really?” tanong niya na tinanguan ko. “That’s why I love you, babe. You’re so sweet.” sabi niya at niyakap ako ng mahigpit.

Napangiti ako at nang humiwalay siya sa yakap ay hawak kamay kaming naglakad palabas. ’Wag na daw kaming mag face mask dahil ayaw na daw niyang itago sa lahat ang relasyon namin.

Sobrang saya ko kasi handa na siyang ipakilala ako sa buong mundo. Hindi lang ako masaya, kinakabahan din. Baka kung ano na lang ang sabihin ng mga tao sa relasyon namin. Baka may magalit sa akin at ibash ako sa social media platforms.

Sumakay na kami sa kotse niya at bumalik sa condo. Magpa-pack na kami ng mga gagamitin namin sa bakasyon. Damit, short, underwear, sunblock, shampoos at madami pang iba. Halos kalahating minuto din ang tinagal namin bago kami natapos.

Pinindot ko ang button ng elevator para huminto at makapasok kami. Pinindot naman ni Blake ang baba kung nasaan ang parking. Mabilis lang kaming nakababa at naglakad papunta sa kotse habang buhat-buhat ni Blake ang mga bag.

Ako na ang nagbukas ng kotse dahil parehas may hawak si Blake. Sa backseat na lang namin nilagay yung mga bag para kapag may kailangan kami hindi na namin kailangan huminto at kunin sa likod.

As usual, pinagbuksan niya ako ng pinto. Kahit ilang beses na niyang ginagawa ’yon, kinikilig pa din ako. Nag-seatbelt na ako at hinintay siyang pumasok. Nag-seatbelt na din siya at inumpisahan na ang pagmamaneho.

Hindi ko talaga alam kung saan niya ako balak dalhin, basta kasama ko lang siya okay na. Habang nakatingin sa labas ng bintana, kinuha niya ang kamay ko at hinalikan ito. Naramdaman ko ang pagpula ng pisngi ko. Hehehe.

“I’m sure, you will like the place.” aniya.

“I’m so excited.” hindi na makapaghintay kong sabi.

Bumitaw na siya sa hawak sa kamay ko at itinuon na lang ang atensyon sa pagmamaneho. Kanina pa ako kinakabahan dahil isang kamay lang ang gamiy niya sa pagmamaneho. Buti na lang bumitaw siya.

Dahil sa tagal ay pumikit ako sagpit pero nakatulog na ako. Nagising ako sa halik ni Blake sa iba’t ibang parte ng mukha ko. Nang imulat ko ang mata ko ay ang magaganda niyang mata ang una kong nakita. Napangiti ako dahil do’n.

“We’re here.” sabi niya.

“Kakadating lang ba natin?” tanong ko at humikab.

“Nope, thirty minutes na.” nakangiti niyang sabi.

“Bakit hindi mo ako ginising? Sayang naman yung time.” sabi ko at tinanggal na ang seatbelt. Bumaba ako at ang magandang tanawin ang una kong nakita.

Ang magandang simbahan na mukha luma na ngunit halatang matibay. Ang mga halaman na pinag-gigitnaan ng mahabang daanan papasok sa loob ng simbahan.

“Paoay?” tanong ko nang makita ko ang malalaking limang letra.

“Yeah, this is Paoay Church. Ang ganda, right?” tanong niya at yumakap sa akin.

“Super! Saan ’to?” tanong ko at nagsimulang maglakad papunta sa mahabang daanan.

“Ilocos Norte.” sabi niya at sumunod naman sa likod ko.

Binilisan ko ang lakad at hinawakan ang kamay niya. Sabay kaming naglakad papasok sa loob ng simbahan. Sobrang ganda dito, kapag tumingin ka sa taas makikita mo ang magagandang designs.

Hinila ko si Blake sa may upuan at lumuhod. Nagsimula na akong mag-pray at gano’n din siya. Pumikit ako at nagdasal. Nang maidilat ko ang mata ko ay naabutan ko siyang nakatitig sa akin.

“Why? Are you okay?” tanong ko dahil nakatingin lang siya sa akin at seryoso ang mukha.

“Nothing, kapag tinititigan pala kita mas lalo kang gumaganda.” sabi niya na ikinapula ng mukha ko.

“Shut up.” sabi ko at tumayo na. Lumabas ako ng simbahan dahil ramdam ko padin ang pag-init ng mukha ko. May nakita akong nagbebenta ng ice cream kaya pumunta ako do’n.

“Pabili po Kuya, magkano po ang isa?” tanong ko nang tumingin siya sa akin.

“Twenty pesos ang nasa cone, ten pesos naman ang nasa cup.” sabi ni Kuya at hinihintay ang sasabihin mo.

“Dalawa pong twenty pesos.” singit ni Blake sa usapan. Lumapit siya sa akin at kumapit sa aking baywang.

“Anong flavor?” tanong ni Kuya.

“Vanilla!” bigla kong sabi dahil paborito ko ang flavor na ’yon.

“Hula ko,” sabi ni Kuya habang naglalagay ng ice cream sa cone. “Hula komay relasyon kayo ’no?” tanong ni Kuya.

“Opo.” mabilis na sabi ni Blake. Ngumiti siya at tumingin sa akin, hinalikan niya ang noo ko at hinintay ang ice cream.

Nang iabot sa akin ang ice cream ay dali-dali ko ’tong kinuha at dinilaan. Hinintay ko ang ice cream ni Blake at nang maibigay na ito ay sabay kaming bumalik sa sasakyan.

Nandoon lang kami habang kumakain ng ice cream. Mainit kasi sa labas kaya naisipan kong pumasok muna. May aircon naman ’tong kotse kaya bawas init. Dahil nauna akong natapos sa pagkain ng ice cream ay may naisip akong kalokohan.

“Blake, penge kiss.” bigla kong sabi na nagpatigil sa kaniya. Ngumiti naman siya agad at sinunggaban ako ng halik.

Lasa ko pa ang vanilla sa labi naming dalawa. Tumigil siya at kumain ng ice cream. Nagulat ako nang halikan niya ulit ako habang nasa bibig niya ang ice cream.

“Like it?” tanong niya at kumain ulit ng ice cream bago ako halikan.

“I love it.” sabi ko nang humiwalay ako sa halik. Humalik lang siya saglit sa labi at inubos na ang ice cream niya.

Lumabas ulit kami para mag-picture. Ipapakita ko ’to kay Mommy, siguradong maiinggit siya dahil hindi pa siya nakakapunta dito. Naka ilang pictures din kami bago namin naisipang umalis.

Hindi ko alam kung saan ang susunod naming pupuntahan basta nandito kami sa mahabang daanan. Nasa kanan namin ang bundok kung saan nakadikit ang daanan at sa kaliwa naman ang napakagandang view ng dagat.

Parang nakikita mo na ang kabuoan ng dagat dito. Sobrang lawak ng dagat, mapapamangha ka talaga. Mas ikinasaya ko pa ay puwede kaming huminto at tumingin sa dagat.

Hininto ni Blake ang kotse at mabilis akong bumaba papunta sa view ng dagat. Malakas ang hangin kaya nakahawak ako sa hawakan para hindi ako malaglag. Sobrang taas ng babagsakan mo, nakakalula. Naramdaman ko si Blake na yumakap sa baywang ko at humalik sa pisngi.

“Sobrang ganda dito, Blake.” masaya kong sabi. Napapapikit ako sa sobrang lakas ng hangin, akala mo ay may bagyo.

“Alam mo, this Patapat Viaduct or Patapat Bridge is thirty four years old?” biglang sabi ni Blake.

“Wow, really? That old?” sabi ko.

“And kung gaano ito kahabang nakatayo, ganoon din kita kahabang mamahalin.” sabi niya na nagpakilig sa akin. Napangiti ako at humarap sa kaniya para bigyan siya ng halik.

“When I’m with you, I feel like I’m in heaven. I love you, Blake.” sabi ko at yumakap sa kaniya.

“I love you more. All I have ever wanted is to have you for life, babe.” sabi niya at hinalikan ang aking ulo.

Matagal din kaming tumingin-tingin sa dagat at nag-picture bago kami sumakay sa kotse. Pupuntahan naman daw namin ang isa sa sikat dito sa Ilocos Norte. Windmills ang nasa isip ko pero hindi ako sure kung mayroon pa bang ibang sikat dito sa kanila. I’m not saying na wala na’ng sikat dito sa kanila.

“Windmills?!” sigaw ko nang pumasok kami sa isang daanan.

Pagpasok namin sa loob ay dagat ang makikita namin at sa tapat ng dagat ay ang nga windmills. Sobra akong namangha sa sobrang laki ng windmills. Ang dami nila. Kumuha ako ng sumbrero sa bag at sunblock dahil sobrang init.

Lumabas kami ng sasakyan at hawak kamay kaming tumakbo palapit sa dagat. Sobrang lakas ng alon dahil sa hangin. Kitang kita ko ang paa ng windmill dito. Sobrang saya dito, ang dami kong nakikitang magagandang tanawin.

Saglit lang kami do’n dahil sobrang init kaya umalis na kami. Sunod naming pinuntahan yung Burgod Purpurawan Rock Formation. Magandang ang batong hugis bangka.

Sunod naming pinuntahan ay ang Hannah’s Beach Resort. Mura lang ang entrance kaya makakapasok ka agad. Nag-park si Blake malapit sa may Statue of Liberty. Bumaba na kami at sumunod ako sa kaniya.

Pumasok kami sa loob ng parang hotel at kumuha ng isang room. Maganda raw dito kaya dito na lang kami sabi ni Blake. Nakapag-search pa talaga, magaling. Nang makuha namin ang susi at number ng room ay nag elevator na kami, buhat-buhat ang mga bags namin.

Sa sobrang pagod ko ay diretso dapa ako sa kama at pumikit. Napadilat ako nang pumatong si Blake sa likod ko at halikan ang aking leeg. Napangiti ako.

“Babe, let’s take a bath together.” bulong ni Blake sa tenga ko.

“Okay.” sabi ko at mabilis siyang tumayo at dumiretso sa bathroom. Lumapit ako sa mga gamit namin at nag-ready ng masusuot namin. Kumuha na din ako ng twalya bago pumasok sa loob.

“Why did you take so long?” tanong niya pagpasok ko.

“Nag-ready langa ko ng damit natin at hindi ’yon matagal.” sabi ko at naghubad na ng damit.

“You’re so sexy, babe.” sabi ni Blake at binuhat ako.

Idinikit niya ako sa may pader malapit sa shower kaya sabay kaming nababasa. Hinalikan niya ako sa leeg habang buhat-buhat niya pa din ako. Napa-ungol ako dahil sa kaniyang ginagawa.

“Oh my god, Blake. That’s right.”

Ilang minuto din niya akong hinahalikan sa iba’t ibang parte ng katawan niya hanggang sa nagpababa ako at lumuhod sa harap kaniyang harap. Nagulat siya at umatras ng kaunti.

“Wait, what are you going to do?” tanong niya.

“Blowjob?” patanong kong sabi.

“Are you sure?” tanong niya dahil unang beses ko pa lang itong gagawin.

Tango lang ang sinagot ko at hinawakan ang kaniyang miyembro. Malaki at mahaba ang miyembro niya kaya hindi ako sigurado kung kakasya siya sa aking bibig. Tinaas baba ko muna ito bago dilaan ang tip ng kaniyang miyembro.

“Mmm…” ungol ni Blake.

Hindi ko talaga alam kung paano ang ginagawa ko ngayon kaya nanood ako para matuto. Gusto ko talaga siyang mapaligaya kaya lahat ay gagawin ko para sa kaniya.

I started sucking half of his member. Laking pasasalamat ko dahil hindi ako nabulunan. Sinubukan kong isubo ang kalahati pa ngunit hindi ko na kaya. Ipinagpatuloy ko ang aking ginagawa habang nakatingin sa kaniyang mukha.

Mukha siyang nasasarapan sa ginagawa ko kaya binilisan ko ito. Mas lalong lumakas ang kaniyang mga ungol at ramdam kong malapit na siya. Mas binilisan ko ang aking ginagawa.

“Babe, I’m coming. Swallow it!” sabi niya kaya binilisan ko pa. “Ah!”

Nang maramdaman ko ang kaniyang katas ay nilunok ko ito ng buo. Walang pag-aalinlangan ko itong nilunok at nakangiting tumingin sa kaniya. Nang may nakita pa akong natira sa kaniyang miyembro ay sinubo ko ito ulit at inubos.

“Did you like it?” tanong ko sa kaniya.

“I really really love it, babe.” sabi niya habang hinihingal. “This is the best day of my life from now on.”

“I love you.”

“I love you too.”

Tinuloy na namin ang pagligo. Salitan kami sa pagsabon ng likod namin. Salitan din naming shinampoohan ang isa’t isa. Nang matapos ay nagbanlaw na kami bago lumabas ng cr.

Sabay na din kaming nagbihis at humiga sa kama. Magkayakap kaming humiga habang nanonood ng movies sa TV. Dahil sa pagod ay naunang nakatulog si Blake kaya napangiti ako at hinalik-halikan ang iba’t ibang parte ng kaniyang mukha bago ako natulog.


As you can see, may english word diyan dahil hindi ko kayang i-type yung tagalog niya. Masiyadong nakaka grain minded. Hahahaha!

Did you like the last part, huh? Well, parehas tayo, Hahahaha!

# Chapter 31 

SHAUN's POV

Nagising akong walang katabi sa kama kaya dali-dali akong napabangon. Kinusot-kusot ko muna ang aking mata bago nag-unat ng sarili. Tumayo akong papikit-pikit dahil sa pagod kagabi. Grabe.

Pumasok ako sa bathroom at iniwang nakabukas ang pintuan, kaming dalawa lang naman ni Blake ang nandito sa room. Naghilamos lang ako ng mukha at nag-toothbrush bago lumabas ng bathroom at lumabas sa kwarto.

Pagbukas ko ng pintuan ay mabangong almusal ang sumalubong sa akin. Nadatnan ko si Blake na nag-aayos ng plato nang walang pang-itaas na damit. Nang makita niya ako ay nakangiti siyang lumapit sa akin at hinalikan ako sa noo.

"Good morning babe. Come, have a seat." sabi niya at inalalayan akong umupo.

"Thank you, you're so sweet." sabi ko at kumuha na ng plato.

May inayos lang siya saglit sa lababo at sumabay na din sa aking mag-almusal. Habang nakain ay natingin-tingin siya sa akin na para bang may gustong sabihin pero hindi niya magawa. 

"May sasabihin ka ba?" kuryoso kong tanong dahil hindi ko na matiis ang pagtingin-tingin niya.

"Can I have a kiss?" maamo niyang tanong. 

Napangiti ako doon at tumayo para maabot siya. Tumayo din siya at nakangiting lumapit sa akin para mahalikan ako. Nang magdikit ang aming labi ay mabilis akong umupo kaya naman malungkot siyang tumingin sa akin.

"That's it?" nanghihinayang niyang tanong. 
"Kumain na tayo." sabi ko na lamang ng may ngiti sa labi.

Pumunta kami sa labas ng hotel pagkatapos namin kumain. Magandang view ang sumalubong sa amin. Mga taong nagtitinda ng produkto ng Ilocos, souvenirs, damit at iba pa.

May nakita akong windmill na pwedeng i-display sa bahay kaya agad ko siyang hinila papunta doon. Nagpatianod naman siya kaya hindi na ako nahirapan. Huminto kami sa iba't ibang uri ng windmills, iba-iba ang ang sizes, colors, textures.

"Good morning po, magkano po dito?" turo ko sa puting windmill na sa tingin ko ay maayos ang pagkakagawa.

"Three hundred pesos lang po." magalang na sabi ng tindera.

"Can I get one po?" sabi ko na agad naman niyang tinanguan. Nang ibibigay na niya sa akin ang windmill ay tsaka ko naman kinuha ang wallet ko. Wallet ko? WALLET KO?! Nasa'n yung wallet ko? Alam ko dinala ko 'yon e. 

Dahan-dahan akong tumingin kay Blake at agad naman siyang tumingin sa akin pabalik. Ang gwapo talaga, hmp! 

"Babe, wala yung wallet ko dito." bulong ko kay Blake.

Natawa naman siya sa sinabi ko at agad na kumuha ng pera sa kaniyang wallet. Nakahinga ako ng maluwag nang ibigay sa akin ang windmill at umalis na kami. 

"Since ako ang nagbayad niyan, pengeng kiss." sabi niya at yumuko nang kaunti.

"Blake, we're in public. And you're a celebrity, look lahat sila tumitingin." sabi ko na agad naman niyang tinutulan.

"I don't care, give me a kiss." bored niyang sabi na agad ko namang ginawa. Saglit lamang 'yon at nakarinig ako ng mga nagulat at kinilig sa aming ginawa.

Matapos ng paghalik ko ay niyaya ko na siyang pumasok sa hotel. Mamayang gabi na lang kami mag s-swimming para kaunti lang ang tao. Madami pa din kasi ang tumitingin. Naiilang ako. 

Nanonood kami ng movies at naglalaro sa cellphone sa loob ng room hanggang sa magdilim. Wala kaming masiyadong ginawa dahil 'yon lang ang maari naming gawin. Mamayang gabi mag s-swimming naman kami eh.

"Babe, labas na tayo. Gusto ko na mag swimming." sabi ko.

"Sure, let's go." sabi niya at magkahawak kamay kaming lumabas ng room at ng hotel.

Paglabas ng hotel ay mga kumikinang at iba't ibang kulay ng ilaw ang una naming nakita. Sobrang liwanag dahil sa mga ilaw kaya kahit gabi ay makikita mo pa din ang lahat.

Dahil magdamag kami sa hotel room ay naisipan kong kumain muna. Nakakagutom ang manood ng movies at mag cellphone. Sinabi ko na 'yon kay Blake kaya maghahanap na siya ng restaurant.

Habang naglalakad ay maraming tumitingin kay Blake. S'yempre sikat na artista eh. Yumuko na lamang ako ng kaunti para hindi nila ako masiyadong makita. 

Hawak kamay akong nagpatianod kay Blake papasok sa restaurant na halos mayroon ang lahat na uri ng pagkain. Fried, Nilaga, at iba pa. 

"What do you want?" tanong niya nang makaupo kami sa harap ng salamin kung saan makikita mo ang dagat.

"Anything, kung anong gusto mo." sabi ko.

"Ikaw ang gusto ko eh." sabi niya habang nakatingin sa aking mata kaya naman agad akong tumingin sa ibang direksyon.

"Um-order ka na lang. Ang dami mong sinasabi." sabi ko na lang.

"Yeah." sabi niya ng may ngiti sa labi.

Ilang oras din kaming kumain hanggang sa matapos at mabusog kami. Gusto ko pa sana kaso ayaw na ng tiyan ko. Sobrang sarap ng mga pagkain kaya ubos na ubos namin ang pagkain. 

Lumabas na kami ng restaurant at naglakad lakad sa tabi ng dagat. Nababasa na ang mga tsinelas namin habang magkahawak ang kamay. 

"Babe, I love you." bigla kong sabi.

"I love you too, since we were young." sabi niya at niyakap niya ako. 

Habang magkayakap ay may nakita akong nagpaparty sa gilid lang ng hotel na pinag-stay-an namin. Humiwalay ako sa yakap at agad na niyaya si Blake doon sa party. Mukhang masaya dahil halos lahat sila ay nagtatalunan sabay ng tugtog. Mayroon ding mga alak at bartender.

Umupo kami ni Blake sa harap ng bartender at umorder ng light lang na alak. Baka malasing agad ako, gusto ko pa namang mag party ngayon. 

"Are you happy, babe?" tanong ni Blake nang tumungga ako ng alak.

"S'yempre naman, basta ikaw ang kasama ko lagi akong masaya. You are my happiness." sabi ko at napangiti naman siya. Lumapit ako sa kaniya at binigyan siya ng isang halik.

"That's why I love you so much." sabi niya na nginitian ko naman. 

Nang makaramdam ako ng ihi ay agad-agad akong tumayo at nagpaalam kay Blake. Sinubukan pa niyang sumama pero pinigilan ko na siya para ma-enjoy niya naman 'tong party kahit papaano.

BLAKE's POV

Naiihi na daw siya kaya siya biglang tumayo. Gusto ko pa naman sana siyang samahan para ma-guide siya pero ayaw niya. I-enjoy ko na lang daw 'tong party. But, how can I enjoy this party if he's not here?

Uminom na lang ako ng alak at nanood sa mga taong nagtatalunan sa tugtog. Habang nakatitig sa mga sumasayaw ay may umupo sa upuan ni Shaun kaya agad na natuon ang atensyon ko dito.

"Hi." mabait na sabi ng babaeng kaharap ko ngayon.

"Hi." sabi ko, pinapakitang wala akong interes sa kaniya.

"Alone?" tanong niya at um-order ng alak sa bartender.

"Nah, I'm with my 
boyfriend
." pinagka-diinan ko talaga ang boyfriend para naman magising siya sa katotohanan.

"Oh, so you're gay?" tanong niya.

"I don't know if I'm gay, basta I love him." sabi ko na nagpangiti sa kaniya.

"Hey look!" sabi niya kaya bigla akong napatingin sa likod.

"What's that?" sabi ko at tumingin sa likod ko pero wala naman akong nakita. Pagharap ko sa kaniya ay naramdaman ko na lamang ang ang kaniyang labi sa akin. 

"What the fuck?!" sabi ko at itinulak siya.

"Did you like it, mister?" sabi niya at agad na tumayo.

"Fucking leave me alone or else-

"Or else what?" pag-pigil niya sa akin. "I'm not scared, honey." bulong niya sa tenga ko at umalis na habang nakatingin sa akin.

Mabigat akong umupo at ang kilay ay magkasalubong. Ilang minuto din ay bumalik na si Shaun at halatang medyo lasing na siya. 

"Hey, what happened? Bakit gan'yan kilay mo?" tanong niya sa akin pagdating niya.

"Nothing. Are you drunk?" tanong ko.

"Not really, kaya ko pa naman eh." sabi niya at nanood sa mga sumasayaw.

Sino kaya ang babaeng 'yon at bakit kailangan niya akong halikan. Am I his type? Well, I don't care if I really am. Ayoko nang makita pa ang mukha niya. She makes me mad, that bitch.

Ilang oras din kaming nanood at uminom doon hanggang sa maisipan ni Shaun na bumalik na sa hotel room na mabilis ko namang sinunod. Hawak-hawak ko siya sa baywang dahil baka matumba siya. Mababa lang kasi ang alcohol tolerance niya kaya mabuti nang sigurado.

Sumakay kami ng elevator at laking pasasalamat ko dahil wala kaming naging kasabay. Kung ano-ano na kasi ang sinasabi ni Shaun. 

"Babe, let's have sex here." 

"Babe, kiss me." 

"Babe, do you really love me?" 

"Babe, if you love me fuck me." 

"Babe, let's shower together and fuck all day long." 

Alam kong nasasabi niya lang 'yan dahil lasing siya. Nirerespeto ko naman ang mahal kong 'to kaya wala akong gagawing masama. Papalitan ko na lang ng damit at patutulugin na. 

Pagbukas ko ng pintuan ay agad ko siyang hiniga sa kama at hinubad ang sapatos at medyas. Dahan-dahan ko ding hinubad ang kaniyang damit at short para hindi siya mainitan. 

Pumunta ako sa bathroom at kumuha ng tabo at bimpo para mapunasan ang buong katawan niya. Hindi ko na siya paliliguan dahil alam kong hindi na niya kaya. Pupunasan ko na lang at papalitan ng damit para diretso tulog na.

Una kong pinunasan ang kaniyang braso. Mukha na talaga siyang tulog pero umuungol pa siya kaya nasisiguro kong nararamdaman niya pa ako. Sinunod ko ang kaniyang tiyan at mas napalakas ang kaniyang ungol. Nilamig siguro, wala kasing masiyadong mainit ditong tubig.

"Blake." sabi niya bigla habang nakabukas ang mata.

"Yes baby?" sabi ko.

"Fuck me." sabi niya na ikinabigla ko.

"Babe, you're just drunk." sabi ko at ipinagpatuloy na ang pagpupunas.

"Ayaw mo na ba sa akin kaya ayaw mo na makipagtalik?" tanong niya at mukhang malapit na siyang umiyak.

"No, it's not that." sabi ko. "You're drunk kasi eh." sabi ko at tinuloy ang pagpupunas.

"No, you really don't love me." sabi niya at nagpumiglas sa pagpupunas ko.

"I love you, okay?" 

"If you love me, then fuck me!" sabi niya.

"You really want, huh." 

Agad ko siyang dinapa at hinubad ang natitira niyang saplot sa katawan at nilabas ang aking miyembro. Mabilis ko itong ipinasok sa loob niya kaya agad siyang napasigaw sa sakit.

"Ah! W-wait!" sabi niya pero hindi ko 'yon ginawa.

Mabilis akong gumalaw sa loob niya kaya mas lalo siyang nasaktan. Bawat galaw ko ay ang palakas ng palakas niyang ungol. 

"I said I love you but you didn't listen, so here it is." sabi ko habang mabilis na gumagalaw.

"O-oh my god, s-stop!" sabi niya pero mas binilisan ko pa kaya napasigaw siya.

"Ah! Stop, please." 

"I said stop, I believe you. You love me, okay? Stop." sabi niya kaya huminto ako at lumapit sa kaniya.

"I love you."

"I love you too." sabi niya.

"Tutuloy pa ba ako?" tanong ko.

"Of course!" sabi niya kaya agad kong hinarap si Shaun sa akin at nilagay ang kaniyang binti sa aking balikat at ipinasok ang aking miyembro sa kaniya.

"Oh my god Blake, you're so big."

Ang wild omg!

Sorry for late update, lovey’all!❤

A/N

Cute ko.

Chapter 32

SHAUN’s POV

Nagising ako dahil sa init ng araw na tumatama sa binti ko. Tumayo ako at umupo sa kama pero biglang sumakit ang ulo ko. Hangover!

“Argh, my head hurts.” mahina kong sabi habang nakapikit dahil sa sakit.

“Hmm, good morning baby.” sabi ni Blake habang nakapikit sa tabi ko.

“Good morning, ang sakit ng ulo ko.” sabi ko at agad naman siyang tumayo.

“I’ll get you some water.” sabi niya at lumabas na sa kwarto.

Binagsak ko ang sarili ko sa kama dahil masakit pa din. Hindi ko alam kung kailan ’to mawawala, basta sana mapabilis.

“Here, drink this.” sabi niya at binigay sa akin ang isang basong tubig.

“Mawawala ba yung sakit neto?” nakanguso kong tanong.

“Of course, just drink it. Inom ka ng inom tapos magrereklamo ka.” sabi niya kaya tinungga ko na ang baso ng tubig at binigay sa kaniya.

“I’m hungry na.” sabi ko at tumayo para pumasok sa bathroom.

“Kakain tayo sa baba.” sabi niya.

Paglabas ko sa bathroom ay hinila niya ako at niyakap. Bumilis ang tibok ng puso ko na parang ito ang una naming yakap.

“Babe, you’re so sweet.” sabi ko at hinawakan ang braso niyang nakayakap sa akin.

“Gutom ka na ba? Let’s eat.” sabi niya kaya buwitaw na ako sa hawak at lumabas na ng room.

Paglabas ay dumiretso kami sa elevator. Nakangiti ako habang hinihintay bumukas ang elevator. Tumingin siya sa akin at tumingin din ako sa kaniya. Nakangiti siyang lumapit at hinalikan ang aking labi.

Tumagal ang halikan namin na hindi namin namalayan na bukas na pala ang elevator at may nanonood sa amin. Mabilis ko’ng tinulak si Blake at nauna nang lumabas habang nakayuko. Nakakahiya!

Pumasok ako sa isang restaurant na mukhang masasarap ang pagkain at naghanap ng table. Pinili ko ang table na nasa gitna at nauna nang umupo. Papasok na si Blake at laking gulat ko nang mabangga niya ang babae kaya bigla akong napatayo at pumunta sa kanila.

Pero mukhang sinadya ng babaeng mabangga kay Blake. Anong problema ng babaeng ’to?

“Are you okay?” tanong ko nang makalapit ako kay Blake.

“Yeah, I’m fine. Let’s go.” mukhang galit na sabi ni Blake at nauna nang pumunta sa table.

Hindi muna ako sumunod kay Blake dahil hindi siya humingi ng sorry kahit mukha namang kasalanan ng babae.

“Sorry.” sabi ko at aalis na sana nang magsalita siya.

“Do you know him?” maarte niyang tanong kaya biglang nagbago ang tingin ko sa kaniya. Kung sungitan ko din kaya siya.

“Of course, bakit naman ako pupunta dito kung hindi ko siya kilala?” sarkastiko kong sabi.

“W-well you have a point. Pero are you his boyfrien-

“It’s none of your business.” pagsingit ko sa sinasabi niya. “May I go now?” peke kong tanong.

Bago ko siya talikuran ay nakita ko siyang tarayan ako pero hindi ko na ’yon pinansin at sumunod na kay Blake. May inorder na daw siya kaya naghintay na lang ako.

“Babe, are you okay?” tanong ko.

“Yeah, don’t worry.” sabi niya at ngumiti sa akin. Ngumiti din ako at dumating na ang pagkain.

Ilang minuto din kaming kumain at nang maisipan ko nang umalis ay pumayag naman siya. Nakahawak siya sa waist ko kaya napapangiti ako kapag naiisip ko ’yon.

Madami kaming ginawa sa beach at nang matapos na ang araw namin doon ay umuwi na kami. Sobra akong napagod sa mga activities na ginawa namin sa dagat. Kailangan ko ng massage!

Nakatulog ako sa kotse habang pauwi kaya nagulat ako nang paggising ko ay nasa kwarto ko na ako. Bumangon ako at nagkusot ng mata bago idilat ang mata.

Wala si Blake sa tabi ko kaya tumayo na ako at dumiretso sa bathroom para maghilamos ng mukha. Nang matapos ay lumabas na ako ng kwarto at dumiretso sa kitchen. Nagbabakasakali na nandoon si Blake.

“Blake?” tawag ko pero walang sumasagot.

Pumasok ako sa kitchen at walang bakas ni Blake akong nakita. Napabuntong hininga na lamang ako at lumapit sa refrigerator para kumuha ng tubig.

Pero napansin ko ang kulay blue na note na nakadikit sa ref. Kinuha ko ito at binasa.

“I’m in the studio, my manager called me.”

Akala ko naman kung saan na siya pumunta. Buti at sa studio lang, baka may bago nanaman siyang project. Magiging busy nanaman siya, baka mawalan kami ng bonding kapag gano’n. Pero okay lang, for his future naman niya ’yon eh. Or for our future, yie!

Dahil wala naman akong gagawin ngayon ay nagbihis na lang ako at kakain sa labas, at s’yempre magpapa-masahe. Ang sakit ng mga laman ko sa activities na ginawa namin sa beach.

Sumakay na ako sa kotse at dumiretso sa fast food chain para bumili ng breakfast. Walang drive thru dito kaya bumaba ako at pumasok sa loob. Umorder lang ako ng kakasiya sa akin at bumalik na sa kotse.

Kumain muna ako sa kotse bago umalis. Hindi ko alam kung saan ang may magandang magpa-massage kaya nag search ako sa google ng may malapit lang sa amin.

Nang may mahanap na ay nag drive na ako papunta doon. Saglit lang ang itinagal ko kaya nag park na ako sa tapat nila at bumaba na ng kotse.

Pumasok ako sa loob at sinalubong ako ng babaeng malaki ang ngiti sa akin. Nginitian ko din siya at sinabing kailangan ko ng massage kaya agad niya akong pinapasok sa isa sa mga rooms at pinaghubad na ng damit.

Hintayin ko lang daw ang mag mamassage sa akin kaya nakadapa lang ako doon hanggang sa may maramdaman akong humawak sa likod ko.

Dali-dali akong umayos ng upo at tinignan kung sino ang gumawa no’n. Lalaking medyo may kalakihan ang katawan at nakangiting nakatingin sa akin.

Nagpakilala siya sa akin at sinabing siya ang magmamasahe sa akin kaya bumalik ako sa pagkakadapa at hinintay ang kaniyang gagawin. Tanging boxer shorts lang ang suot ko kaya medyo hindi ako komportable.

Nagsimula na siyang masahihin ang likod ko pataas sa bandang balikat ko. Napapikit ako at pinigilang gumawa ng kahit na anong ingay. Magaling siyang magmasahe kaya narerelax ang katawan ko.

Bumaba ang kamay niya sa bandang gitna na ng likod ko. Doon naman siya nagmasahe pababa sa puwitan ko. Ilang minuto din siya doon hanggang sa sabihin niyang sa may hita ko naman siya magmamasahe.

Itinaas niya ng kaunti ang twalyang nakatakip sa puwitan ko pataas sa likod ko.

“Ang puti ng hita mo ah.” komplimento niya sa akin na hindi ko sinagot.

Kailangan ba talaga niyang sabihin pa ’yon? At tsaka parang nakakabastos naman ang tono ng pagkasabi niya. Naiilang ako.

Nagsimula na siya sa pagmasahe sa hita ko. Nararamdaman kong masiyadong mataas ang pagmasahe niya na umaabot na sa puwitan ko.

“K-kuya, pwedeng babaan niyo po ng kaunti?” sabi ko at tumigil siya sa kaniyang ginawa.

“Ayaw mo ba?” tanong niya kaya hinarap ko siya.

“What do you mean?” naguguluhan kong tanong.

“Ayaw mo? Ang ganda ng kutis mo, kutis babae. Ang bango mo, maganda ang katawa-

“Can you please, stop?” naiirita ko na’ng sabi.

“Alam kong gusto mo din ’to, ’wag ka nang mahiya.” mahina niyang sabi, malapit sa tainga ko kaya dali-dali akong umupo at itinulak siya.

“Bastos!” sigaw ko at dali-daling kinuha ang damit at shorts ko at lalabas na sana nang harangan niya ako sa pintuan.

“Paisa naman ako, oh. Mukhang masarap ka ha.” sabi niya gamit ang nakakadiring tono.

“Shut the fuck up!” sabi ko at sinubukan siyang itulak pero mabilis niyang hinawakan ang dalawa kong braso at itinulak ako sa dulo ng kwarto.

Nagsisimula na akong maiyak dahil sa ginagawa niya kaya sinusubukan kong kumawala sa kaniya, pero masiyado siyang malakas.

Inamoy niya ang bandang leeg ko na mas nagpaluha sa akin. Kahit kailan ay hindi pa ako nababastos ng ganito. Natatakot ako.

“Ang bango mo talaga.” mahina niyang sabi at dali-dali akong hinalikan sa leeg.

Sumigaw ako at sinusubukan siyang itulak pero hindi ko kaya, gawa ng malakas siya at sa takot ko. Nanghihina ako sa sobrang takot.

“Help!” sigaw ko pero alam kong mahina ang sigaw ko.

Nang may naisip akong ideya ay agad-agad kong tinuhod ang maselan niyang parte kaya humiwalay siya sa akin at napaupo sa lapag.

Dali-dali kong sinuot ang shorts ko at tumakbo palabas ng kwarto. Umiiyak akong tumatakbo pero nagulat ako nang hawakan niya ako at hilahin papasok sa kwarto.

Sinampal ko ang mukha niya kaya napabitaw siya sa akin at tumakbo ako papalayo sa kaniya. May nakasalubong akong babaeng may hawak na camera na siguro ay isang vlogger.

Dumiretso ako sa kaniya at humingi ng tulong. Nagulat siya sa bigla kong pagdikit sa kaniya at paghingi ng saklolo.

“Anong nangyari sa iyo?” tanong niya.

“Tulungan mo ’ko, bastos yung lalaking nagmasahe sa akin.” umiiyak kong sabi.

Nakita kong naka-play ang video niya kaya magkakaroon ako ng ebidensya. Nakita kong naglalakad na ang lalaking nambastos sa akin kaya agad ko siyang tinuro sa babae.

“Him!” sigaw ko at nagtago sa likod niya.

“Hoy, anong ginawa mo sa kaniya?! Bastos ka ah!” matapang na sigaw sa akin ng babae.

“Ma’am, wala po akong ginagawa sa kaniya. Ang totoo, siya nga ang may gusto no’n eh.” peke niyang sabi.

“Liar! You harassed me! Pervert!” sigaw ko sa kaniya at agad na lumapit ang babaeng sumalubong sa akin kanina.

“What’s happening here?” tanong niya.

“This guy, harassed me!” sigaw ko at itinuro ang lalaki.

“I should call the police.” sabi ng babaeng tumulong sa akin at mabilis na tinawagan ang police.

“Paparating na sila.” sabi niya kaya nakahinga ako ng maluwag.

Ang babaeng sumalubong sa akin kanina ay pinagsasabihan na ang lalaki. Tumutulo pa din ang luha ko at naginginig na ang aking mga tuhod. Naramdaman ’yon ng babaeng vlogger kaya niyaya niya ako sa pag-upo.

Habang nakaupo ay biglang pumasok ang mga pulis at hinanap ang tumawag. Sinabi niya ang nangyari at hinuli ang lalaking nambastos sa akin. May mga reporter na sa labas ng massage spa kaya bigla akong natakot.

“Don’t worry, ligtas ka na.” sabi sa akin ng babae.

“Thank you so much.” sabi ko na lang at may lumapit sa aking pulis.

“Good afternoon, pwede po ba kayong sumama sa akin sa police station para makuha ang statement niyo?” tumango na lamang ako at inalalayang tumayo at sumama na sa police.

“Thank you.” sabi ko ulit sa vlogger at umalis na.

Maraming kumukuha ng litrato kaya yumuko na lang ako habang tumutulo ang luha. Sumakay ako sa police car at nagsimula na itong umandar.

Pagdating sa police station ay sinabi ko ang lahat ng nangyari at may mga reporter ding nandoon. Tinawagan ko si Blake dahil natatakot na ako.

“H-hello?” umiiyak kong sabi.

“What the fuck? Are you crying? What happened? Where are you?” sunod sunod niyang tanong.

“Police station, someone harassed me.” sabi ko at mas lumakas ang iyak ko.

“What?! I’m coming, send me the address.” sabi niya at pinatay na ang tawag. Ginawa ko ang sinabi niya at hinintay siyang dumating.

May mga reporter na gusto akong tanungin pero wala akong masagot. Takot na takot ako, nanginginig pa din ang mga tuhod ko.

Ilang minuto lang ay dumating na si Blake at lahat ay nagulat pati ang mga reporter kaya agad natuon ang atensyon ng mga reporter sa kaniya. Nang makita niya ako ay agad-agad siyang lumapit at niyakap ako.

“Don’t worry, you’re fine. I’m here.” sabi niya sa akin.

Humiwalay siya at kinausap ang isang pulis. Tinanong niya kung sino ang gumawa sa akin no’n at gusto daw niyang makausap. Mahinahon lang si Blake na naghihintay sa lalaki. Nang makita ko ang lalaki ay agad akong yumuko at umiyak ng umiyak.

“So it’s you?” mahinahong tanong ni Blake. Tumango ang lalaki at laking gulat naming lahat nang suntukin ng malakas ni Blake ang lalaki.

“Tangina mo ka!” sigaw niya at mabilis siyang inawat ng mga pulis. “I want him to put in jail habang buhay!” sigaw niya at lumapit sa akin. “Can you walk?” tanong niya sa akin. Umiling ako at laking gulat ko nang buhatin niya ako at lumabas ng station.

Binuksan niya ang pintuan ng kotse at inupo ako. Umiiyak pa din ako dahil sa takot. Hindi ko makalimutan ang nangyari. Nakaka-trauma.

Umuwi na kami sa condo niya at binuhat niya pa din ako. Nang makapasok kami sa loob ay pinaupo niya ako sa sofa.

Binuksan ko ang TV para makalimutan ko ang nangyari kanina. Movie ang palabas ngayon kaya nalibang-libang ako. Pero nang mag commercial na ay biglang Hot News ang lumabas sa TV.

Tumabi si Blake sa akin at nilagay ang aking ulo sa kaniyang balikat. Nakayakap ang kanan niyang kamay sa kanan kong braso. At sabay naming pinakinggan ang hot news.

“Ang rumored boyfriend daw ng aktor na si Blake Martinez na si Shaun Mendoza ay naharas sa isang massage spa. Ayon sa babaeng vlogger na tumulong sa biktima ay bigla na lang daw lumapit sa kaniya ang biktima at humingi ng tulong dahil nabastos daw siya ng suspect.”

“Ngayon ay nakakulong na sa pihitan ang suspect at humaharap sa reklamong pangbabastos.”

“May nakuha ring video ang mga tao sa police station sa ginawang pagsuntok ng aktor sa suspect sa sobrang galit.”

Pinatay ni Blake ang TV at hinalikan ako sa pisngi. Hinaplos-haplos niya ang balikat at ulo ko hanggang sa ako ay antukin.


Sa mga naging victims ng ng pangbabastos, cheer up sa inyo! Kaya natin 'to, laban lang. Tuloy lang ang buhay!

Sorry for late update.

# Chapter 33 

R-18. 

READ AT YOUR OWN RISK

BLAKE POV

Simula nang umuwi kami dito sa bahay ay hindi na siya nagsalita. Sobra siguro ang takot niya sa nangyari kahapon. Ipapakulong ko ang hayop na lalaking 'yon. Hindi na dapat nagpapagala-gala kung saan ang mga katulad niya.

Mahimbing pa din ang tulog niya ngayon. Hindi ko na muna siya gigisingin at magpahinga na lang muna siya. Nagulat nga ako dahil madaling araw nang bigla na lang siyang sumigaw. Iyak ng iyak at laging sinasabi ang 'stop'. 

Mamaya ay dadalaw ang parents niya para tignan siya. Dapat ay kahapon pa sila pupunta pero nakatulog na agad si Shaun. At eto ako ngayon, tinititigan ang maganda kong boyfriend. 

Hindi ako makakapayag na may ibang gagalaw sa 'yo. Simula ngayon ay lagi na kitang isasama sa lakad ko. Ayokong mangyari pa ulit ito. Hindi na 'yon mangyayari ulit. Sinisigurado ko. 

Narinig kong tumunog ang doorbell kaya maingat akong tumayo palabas ng kwarto para hindi siya magising. Siguro sila tito at tita na 'to. Alalang-alala na siguro sila.

"Good morning po tito, tita." bati ko sa kanila nang buksan ko ang pinto.

"Where's my baby?" alalang-alalang sabi ni tita.

"He's still asleep, i think it's okay kung hayaan muna natin siyang matulog para po mahaba ang pahinga niya." sabi ko na agad naman silang pumayag. 

Umupo muna sila sa dining table kaya agad akong pumunta sa ref at kumuha ng tubig para sa kanila. Nang makabalik ako ay nakaupo na si Shaun sa tabi nila kaya agad akong lumapit at binigyan siya ng tubig. Bumalik ako sa ref para kumuha pa ng isa. 

"Hey, how are you feeling?" tanong ko sa kaniya na nginitian naman niya. 

"I'm okay, I think?" patanong niyang sagot. 

"Baby, we're so worried. Next time 'wag kang lalabas ng mag-isa lang. Okay?" pagsingit ni tita.

"Yes Mom, I'm sorry." sabi ni Shaun ay yumakap dito.

"Sigurado na bang makukulong ang lalaking 'yon?" seryosong tanong ni tito na agad ko namang tinanguan. "Bakit hindi mo kasama si Shaun kahapon?" dagdag tanong pa niya.

"My manager called me po, kaya hindi na ako nakapagpaalam, nag-iwan na lang ako sa kaniya ng note." sabi ko at yumuko.

"Kung hindi mo mababantayan ng maayos ang anak namin ay mas maganda pang doon na lang siya sa bahay tumira." sabi ni tito na nagpagulat sa akin.

"T-tito, I-im sorry po. Hindi na po mauulit, promise. I'll do everything." sabi ko.

"Dad naman." malungkot na sabi ni Shaun.

"Hays, inaalala ko lang ang kaligtasan mo. Noong una nakidnap ka, tapos ngayon naharass ka. Ayaw na naming may mangyari pang mas masama sa 'yo, nak." sabi ni tito.

"Shan, malaki na sila. Hindi na 'yon mauulit, right?" tanong sa amin ni tita.

Sabay kaming sumagot ng oo at mabilis na tumago ni Shaun. Hinawakan ko ang kamay niya at ngumiti sa kaniya na ginantihan naman niya. Ayokong mahiwalay pa siya sa akin. 

"Siguraduhin niyo lang, alalahanin mo ang trabahong binigay sa 'yo ng lolo mo. Paano na lang ang pangako mo sa kaniya kung may nangyaring masama sa 'yo." paalala ni tito kay Shaun.

"I will, hindi na po mauulit. Hindi na ako lalabas ng mag-isa." sabi ni Shaun at uminom ng tubig. 

"Since mukhang medyo okay ka na, mauuna na kami ha. May mga gagawin pa kami ng dad mo. Blake, mag-iingat." sabi ni tita na nginitian ko naman. 

"Thank you po." sabi ko at hinatid na sila sa labas. 

Nang makabalik ako sa loob ay nakatungo na si Shaun sa table. Agad akong lumapit at hinaplos ang likod niya. 

"Babe, are you really okay?" tanong ko.

"Yeah, of course. Malakas kaya ako." natatawa pa niyang sabi.

"Hindi lahat ng malakas ay nananatiling malakas, ang iba ay nadadapa, napapagod, natatalo pero bumabangon pa din. And you need to take some rest pa para mamaya or tomorrow ay malakas ka na gaya ng sinasabi mo. Okay?" mahaba kong sabi at inalalayan na siya papasok sa kwarto. "Nagluto ako ng breakfast for you, wait lang." sabi ko nang makahiga na siya sa bed.

Lumabas ako ng kwarto at pumunta sa kitchen para kuhanin ang breakfast na niluto ko para talaga sa kaniya. Tapos na akong kumain kaya siya na lang ang hinihintay ko. Ininit ko muna ang pagkain niya at pumunta na sa kwarto.

"Here, ininit ko na 'yan." sabi ko at nilagay sa table ang pagkain at hinalikan siya sa noo. "I love you." bulong ko sa kaniya. 

"I love you." sabi niya ag ngumiti sa akin. 

Nagulat ako nang ipulupot niya ang kaniyang mga braso sa leeg ko at hinila ako pahiga sa kama. Siya na ngayon ang nakapatong sa akin.

Dahan-dahan siyang lumapit sa akin at nang kaunting na lamang ang agwat namin ay sinunggaban ko na siya ng halik. 

Ilang araw pa lamang simula noong huli naming pag-iibigan sa kama pero miss na miss ko na ang katawan niya. Habang patagal ng patagal ay mas lalo kong nagugustuhan at gusto ko lagi ay naaamoy  ang mabango niyang katawan.

Habang hinahalikan ko siya ay tinaas ko ang damit niya at ipinasok sa loob no'n ang dalawa kong kamay. Hinanap no'n ang itaas ng dibdib niya. Nang mahanap ko ito ay agad ko itong nilaro gamit ang daliri.

Napaungol si Shaun sa ginawa ko kaya mas ginanahan ako. Tumigil siya sa paghalik sa akin at tuluyan nang hinubad ang damit niya. Sinama niya pa ang shorts niya kaya tanging boxer na lang at brief ang kaniyang suot.

Akala ko ay babalik siya para makipag-halikan pero agad siyang umatras at hinarap ang bumabakat kong miyembro. 

Dahan-dahan niyang binaba ang shorts ko habang nakangiting nakatingin sa akin. Dahil sa mabagal niyang pag-aalis ng shorts ko ay umupo ako at hinalikan siya at sunod kong ginawa ay tanggalin ang aking saplot. 

Boxer at brief na lang din ang natitira kong suot at akma ko na itong tatanggalin nang itulak ako ni Shaun at napahiga nanaman ako sa kama. Siya na ang nagpatuloy sa pag-hubad ng natitira kong saplot.

Nang matanggal niya ang lahat ay basta na lang niyang tinapon sa likuran niya ang mga iyon. Natatawa siyang tumingin sa akin at itinuon ang atensyon sa aking miyembro.

"Big." lamang ang kaniyang sinabi at agad itong hinawakan. Ang paghawak pa lang niya ay nagbibigay na ng kakaibang sensasyon sa akin.

Dinilaan niya ang katawan nito pataas ng aking miyembro. Napapikit ako at naglabas ng mahinang ungol. Bigla ko na lang naramdaman ang init ng bibig niya nang bigla niyang ipasok ang miyembro ko sa kaniyang bibig. 

Ang init ng bibig niya na nagbibigay sarap sa akin. Halos mabulunan na siya sa laki ng miyembro ko pero sinusubukan pa din niya itong gawin sa abot ng makakaya niya.

Hinawakan ko ang ulo niya at dahan-dahan itong itinaas baba sa miyembro ko. Hindi naman siya umangal pa at tinanggap na lamang ng bibig niya ang malaki kong miyembro.

Nang bitawan ko ang ulo niya ay tumigil din siya at niluwa ang ari kong basa na ng laway niya. Ang laway niyang matamis na hindi ko pinagsasawaan. Bawat halik namin ay natitikman ko ang matamis niyang laway.

"I want to put it inside of me." sabi ni Shaun. Napangiti ako at agad na tumayo para kumuha ng condom sa drawer pero pinigilan niya ako.

"Why?" tanong ko.

"Without condoms." sabi niya at ngumiti sa akin. 

Ngumiti ako, "Sure." sabi ko at agad siyang pinahiga sa kama.

Ako naman ay sumunod at ipinatong ang dalawa niyang binti sa taas ng balikat ko. Dahil basa na ng laway niya ang miyembro ko ay mabilis ko itong naipasok dahil na din sa dulas.

"Mmm." ang unang narinig ko kay Shaun nang maipasok ko ang miyembro ko. Halos kalahati pa lamang ang nasa loob at ipapasok ko pa lang ito ng buo.

"Ah!" ungol niya nang mabilis kong itulak ang buo kong miyembro papasok sa loob niya. "D-deep." sabi niya at ngumiti.

Hindi muna ako gumalaw at lumapit sa mukha niya para mahalikan siya. Agad naman siyang lumapit ng kaunti para hindi na ako mahirapan sa paglapit. Mabilis ang galaw ng labi naming dalawa. Naglalaro ang mga dila namin.

Tumigil si Shaun at sinabing gumalaw na daw ako habang naghahalikan kami na agad ko namang tinugon. Mabilis ang bawat galaw ko sa loob niya kaya habang naghahalikan kami ay rinig na rinig ko ang ungol niyang parang musika sa aking tainga. 

Pabilis ng pabilis ang galaw ko hanggang sa mangalay ako at nilabas ko ang aking miyembro sa kaniya. Walang kahirap-hirap ko siyang binuhat at ipinatong sa akin. Ako na ngayon ang nakahiga at siya ang nakapatong sa akin.

Mukhang nagustuhan naman niya ang nais ko dahil ngumiti siya at agad na ipinasok ang miyembro ko sa loob niya. Parehas kaming napaungol dahil sa ginawa niya. 

Hindi na ako gumalaw dahil siya na ang gumagawa nito. Kitang kita ko ang pagtalbog ng miyembro niya habang tumataas baba siya sa hita ko. Ang sarap sa matang makita si Shaun na nakikipag ibigan sa iyo sa kama.

"Hmm, oh my god." sabi ni Shaun at tumigil sa paggalaw. Umupo siya kaya buong nakapasok ang miyembro ko sa loob niya. "It feels so good, babe." mahina niyang sabi sa akin.

Ginalaw niya ang baywang niya habang nakaupo. Mas madaling sabihin na para siyang gumigiling habang nasa loob niya ang miyembro ko. Napadila ako dahil sa kaniyang ginagawa.

"You're so horny right now, where's the real Shaun?" tanong ko sa kaniya. 

"He's gone for now, but later he'll come back." sabi niya at nagsimula na ulit siyang tumaas baba.

Pinatigil ko siya at sinabing ako na ang gagalaw na agad naman niyang tinanguan. Nakaupo na siya pero hindi sumasayad ang pwetan sa hita ko para may pwersa ang paggalaw ko sa kaniya.

"Ah! You're so big babe! I love it! D-deeper!" sabi niya kaya mas binilisan ko pa ang galaw ko hanggang sa maramdaman kong malapit na ako.

"Oh my god, I'm coming babe!" sabi ni Shaun. "Faster, Harder, Deeper!" sabi niya kaya ginawa ko ito hanggang sa sabay kaming labasan ng katas. 

Nang wala nang lumabas na katas kay Shaun ay mabilis siyang padapang pumatong dahil na din siguro sa pagod. Kaya ngayon ay nasa katawan na namin ang katas niya habang ang katas ko naman ay nasa loob niya. 

Hinugot ko ang miyembro ko na nagpaungol pa kay Shaun bago siya yumakap sa akin. Hinalikan ko naman ang noo niya at naramdaman ko na lang ay mahimbing na siyang natutulog. 

Natawa ako dahil ngayon lang siya inantok at makatulog pagkatapos ng pag-iibigan namin. Hinintay ko munang lumipas ang sampung minuto bago ako umalis sa kaniya para hindi siya magising.

Naglinis muna ako ng katawan bago ako lumabas ng bathroom at lumapit kay Shaun habang dala-dala ang basang towel para linisan siya. Hindi ko naman pwedeng iwan na lang siya ditong madumi. 

Inumpisahan kong punasan ang braso niya at ang tiyan niya pababa sa miyembro niya. Dahan-dahan ko siyang itinulak para dumapa siya. Ang salumpuwit naman niya ang kaharap ko.

Napangiti ako dahil sa ganda ng 
ass
 niya. Maputi, makinis at hindi gaanong kalakihan. Pang bata ang salumpuwit niya. Natawa ako at dahan-dahang pinunasan ang salumpuwit niya.

Nang matapos ay nilapag ko ang basang towel at kumuha ng wet tissue para punasan ang 
entrance 
niya. Napansin ko kasing may mga lumabas na katas ko galing sa loob niya kaya dahan-dahan kong pinunasan ito.

At nang makita ko ulit ang 
entrance 
niya ay biglang tumigas ang aking miyembro. Kakatapos lang namin at eto nanaman ako dahil lang sa 
ass 
at 
entrance 
niya. 

Napailing ako at niligpit na ang ginamit at baka kung saan pa mahantong ang kung ano man. Baka magising na lang siya at nakapasok ang miyembro ko sa loob niya. 

Nilagay ko sa labahan ang towel na ipinangpunas kay Shaun at agad na tumabi sa kaniya sa kama. Ginawa kong pang-unan ang braso ko at ipinatong doon ang ulo niya. Mahimbing pa din ang tulog niya kaya napangiti ako. 

"I won't let anyone touch you. Hindi na mauulit 'yon, I promise. I love you my love." sabi ko at hinalikan siya sa noo at pumikit na din para samahan siyang matulog.

’Di ko kinaya yung ibang words like

ass

and

entrance

. Pasensiya na.

Anyways, sorry for late update. Ilovey’all!

Chapter 34

SHAUN POV

Maaga akong gumising para ipaghanda si Blake ng makakain. Kagabi pa maayos ang pakiramdam ko kahit may kaunti pa ding takot dahil sa nangyari. Pero hindi ko hinayaan ang sarili kong kainin ng takot.

Habang nagluluto ng agahan ay tumunog ang cellphone ko at number ni Devin ang lumabas sa screen. Agad ko itong kinuha at sinagot ang tawag niya.

“Guess what?” excited niyang sabi.

“What?” kuryoso kong tanong.

“I’m going to philippines!” sabi niya at ako naman ay natuwa.

“Talaga? Kailan ba, sunduin pa ba kita?” tanong ko.

“Tomorrow, mga twelve o’clock in the afternoom mo akow sundoen. “

“It’s sunduin not sundoen, silly.” natatawa kong sabi.

“ Pakey mo ba?“ maldito niyang saad.

“Ah gano’n? Kung hindi kaya kita sunduin?” panghahamon ko sa kaniya.

“I’m just kidding, I miss your cute face and beautiful voice that made my heart kabum kabum.” sabi niya na ikinatawa ko naman.

“Anong kabum kabum? Saan mo natutunan ’yan?” natatawa kong tanong dahil kahit kailan ay wala akong gano’ng sinasabi sa kaniya.

“I’m watching some youtube videos last week I guess, and it’s a filipino commercial.” sabi niya.

“Ahh, what is kabum kabum means then?” tanong ko. Sandali lang siyang nanahimik hanggang sa nagulat ako sa sinabi niya.

“See you tomorrow!” at binabaan ako ng phone.

Napa-iling na lang ako habang nakangiti. Tinuloy ko na ang ginagawa kong breakfast para kay Blake.

Nang matapos ay binuhat ko na ito at dinala sa kwarto namin. Nandoon pa ang bakas ng pagmamahalan namin kagabi pero nasa baba na ng kama ang comforter.

“Babe, wake up.” sabi ko sa kaniya at inilapag ang pagkain sa lamesa.

“Mmm.”

“Babe, you need to wake up habang mainit pa yung niluto ko.” sabi ko sa kaniya at mabagal naman siyang umupo at sumandal sa headboard ng kama.

“Good morning babe.” sabi niya at akmang hahalikan ako sa labi nang lumayo ako. “What? Why?” tanong niya habang nakapikit ang mga mata.

“Bad breath.” sabi ko at nagkunwaring nagpapaypay sa ilong.

“The fuck?” kunot noo niyang sabi at inamoy ang sarili niyang hininga. “Hindi naman ah?” natawa ako sa ginawa niya.

Hinila niya ako at kiniliti sa baywang at kili-kili. Nagpupumiglas ako pero masiyado siyang malakas. Nagkunwari akong nagagalit para tumigil siya.

“Ano ba!” sigaw ko at kunot noong hinampas ang kamay niya.

Malungkot siyang tumingin sa akin at yumuko, “Sorry.” sabi niya at hindi ko napigilang matawa. Nang tingnan niya ako ay nahuli niya akong tumatawa kaya kiniliti nanaman niya ako.

“Blake, ah! Stop!” natatawa kong sabi.

“I won’t.” sabi niya kaya ang ginawa ko na lang ay idinikit ko ang dalawa kong paa sa tiyan niya at sinubukan siyang sipain pero mabilis niya itong nahawakan at nilagay sa magkabila niyang baywang.

Huminto kaming parehas nang matauhan kami sa naging posisyon namin. Aalis na sana ako nang hawakan niya ang dalawa kong wrist at idinikit ito sa kama.

“Can I eat you instead?” nakangiti niyang tanong.

“Eat me whenever you want.” bulong ko sa tenga niya.

Mabilis niya akong hinalikan sa labi pero umiwas din ako kaagad.

“I’m just kidding, you need to eat.” sabi ko at tinulak siya.

“What?” hindi makapaniwala niyang tanong. “Oh my god, I hate you.” sabi niya at kinuha na ang platong nasa table.

“I love you too.” sabi ko at lumabas ng kwarto para kumuha ng juice at tubig. Nilagay ko iyon sa table at lumabas para pumunta sa kitchen. Kinuha ko ang cellphone at napansin kong low battery na ako kaya kailangan ko nang i-charge.

Nasa ilalim ng kama yung charger ko sa may bandang gitna ni Blake. May naisip akong kalokohan kaya agad akong lumapit sa kaniya. Nilagay ko sa table ang cellphone. Tiningnan naman niya ako.

Humawak ako sa dalawa niyang hita at lumuhod sa harap niya habang nakatingin mismo sa kaniyang mga mata.

“Oh.” nakangiti niyang sabi at nilapag sa table ang platong pinagkakainan niya at binuka pa ng kaunti ang dalawa niyang hita.

Tsaka ko kinuha ang charge sa ilalim ng kama. Pinakita ko sa kaniya charger habang nakangiti. Nawala ang ngiti sa labi niya at hindi na ako tiningnan at itinuon na lang ang pansin sa kinakain.

Natatawa naman akong lumabas ng kwarto ay chinarge ako cellphone sa living rooom. Binuksan ko ang TV para manood ng mga kahit ano.

Napansin kong lumabas si Blake pero hindi man lang ako dinapuan ng tingin. Baka nagtatampo lang dahil sa ginawa ko kanina. Natatawa ako kapag naaalala ko ang reaksyon niya.

Narinig ko ang pagtunog ng plato sa lababo. Siguro nadulas lang sa kamay niya habang naghuhugas. Hindi ko na lamang ’yon pinansin at itinuon ang atensyon sa Tv.

Pero bigla akong napatayo nang may marinig akong nabasag. Nagmadali akong dumiretso sa kitchen at tiningnan kung ano ang nangyari.

Ang walang ka-emosyong mukha ni Blake ang natagpuan ko habang kinukuha ang mga bubog. Dali-dali ko siyang nilayo doon.

“Hey, lumayo ka nga. Ako na dito.” sabi ko pero ayaw niya man lang gumalaw. “Blake naman.” sabi ko at hinila siya patayo.

Inalis niya ang kamay kong nakahawak sa pulsuhan niya at pumasok sa kwarto. Sumimangot ako at nilinis na lang ang mga bubog.

Pagkatapos ay itinapon ko na ito sa trash can. Pumasok ako sa kwarto kung nasaan si Blake. At nandoon siya nag se-cellphone habang nakasuot ang headphone.

Lumapit at pumatong ako sa kaniya. Pinasok ko ang ulo ko sa gitna ng dalawang niyang braso at doon siya niyakap. Hinalikan ko ang pisngi niya at tiningnan siya.

Nakatingin lang siya sa cellphone niya kaya mas hinigpitan ko pa ang yakap sa kaniya.

“Babe, pansinin mo ’ko.” malungkot kong sabi.

Pero tuloy-tuloy pa din siya sa ginagawa niya sa cellphone niya.

“Babe, I love you.” sabi ko pero hindi niya pa din ako pinapansin.

“Mm.” sabi niya.

“Babe, bakit ba?” naiiyak ko nang sabi. Suminghot ako at narinig naman niya dahil tumigil siya sa paggalaw sa cellphone.

“Stop crying, silly.” natatawa niyang sabi at tinigil ang pagse-cellphone.

“You’re so annoying, hindi mo ’ko pinapansin.” sabi ko at tuluyan na ngang umiyak.

“You’re the annoying here, you ruined my good morning.” natatawa niyang sabi at hinaplos ang ulo ko.

“I didn’t do anything.” sabi ko at suminga sa damit niya.

“Hey!” sabi niya pero tinuloy ko pa din ang pagsinga. “Look what you’re doing, annoying.” sabi niya at lumayo sa akin.

“I’m sorry, nagbibiro lang naman ako eh.” sabi ko.

“Tss, come.” sabi niya.

“Tanggalin mo muna yung damit mo, kadiri na.” pagrereklamo ko.

“Wow.” sabi niya pero tinanggal pa din.

Nang maitanggal niya ay lumapit ako sa kaniya at niyakap siya sa katawan. Nasa harap ko na ngayon ang dibdib niya.

“Pupunta dito bukas si Devin.” sabi ko.

“Really, why?”

“What do you mean why?” naguguluhan kong tanong.

“I hate him.” sabi niya na ikinagulat ko.

“He hates you too, don’t worry.” sabi ko naman.

“Why?” tanong niya.

“Kasi sinaktan mo ’ko.” sabi ko.

“I didn’t, you know that.” sabi niya at hinalikan ang noo ko.

“Hindi ko naman alam no’n eh.” sabi ko. “Sunduin natin si Devin, tomorrow ah.” excited kong sabi.

“Ayoko.” masungit niyang sabi.

“Edi don’t, ako na lang. Tapos baka may mangyari nanaman sa akin kasi wala ka sa tabi ko tapos magagalit nanaman si Dad–

“Okay, sasamahan na kita. Okay?” pagsingit niya sa sinasabi ko.

“Good.” sabi ko at hinalikan siya sa labi ng tatlong beses.

Natapos ang araw namin nang nasa loob lang ng bahay. Hindi muna kami lumabas ng bahay dahil mainit pa ang balitang nangyari kahapon. Kaya stay na lang muna kami.

Nag order na lang kami ng pagkain at kung trip naman ay magluluto na lang ng dessert. Pagkatapos noon ay nanood na lang kami ng mga movies magdamag hanggang sa maggabi na at makatulog kami sa couch nang magkayakap.

NAGISING akong mag-isa na lang sa couch at may kumot sa katawan. Kita na ang araw sa bintana kaya bumangon na ako at hinanap si Blake. Natagpuan ko siya sa kitchen, nagluluto ng almusal. Tinawag ko siyang at niyakap sa likod habang siya ay nagluluto. Akmang hahalikan niya ako nang umiwas ako at sinabing hindi pa ako nag tu-toothbrush.

Dumiretso na ako sa bathroom para mag toothbrush at pagkatapos ay lumabas na para kumain. Sakto namang nag-aayos na ng plato si Blake kaya umupo na ako sa table.

“Hmm, ang bango!” sabi ko at kumuha na ng fried rice at egg.

“It’s just me.” mayabang niyang sabi na tinarayan ko naman.

“Mamayang twelve o’clock tayo aalis ha. Ready mo na yung car mo.” sabi ko na tinanguan niya naman. Parang ayaw niya talaga sunduin si Devin.

Pagkatapos namin kumain ay nanood ako ng Tv at siya naman ay bumalik sa paghiga sa kwarto. Naghintay lang ako hanggang sa mag eleven o’clock na.

Nang tumapat ang malaking kamay sa eleven ay nag-ayos na ako para sunduin si Devin mamaya. Mabuti na lang talaga at walang nakaka-alam na pupunta si Devin dito.

Kung hindi ay magkakagulo at hindi agad namin masusundo si Devin, maari pa ay malaman nila na magkakilala kami.

“Blake, tara na.” excited kong sabi at nauna nang pumunta sa tapat ng elevator. Mabilis kong pinindot ang button para pumunta ang elevator sa floor namin.

Nang bumukas ’yon ay pumasok na ako at sumunod naman si Blake. Muntikan pa siyang masaraduhan kung hindi niya lang naharangan ng kaniyang daliri.

“You’re so excited, pero no’ng nakita mo ako pag-uwi mo from America you’re galit.” nagtatampo niyang sabi.

“Let’s move on, Blake. So anong gusto mo? Magalit ulit ako sa ’yo?” tanong ko.

“No, of course not.” mabilis niyang sabi at niyakap ako.

“Marupok ka.” natatawa kong sabi.

Bumukas na ang elevator kaya lumabas na kami para sumakay ng kotse. Pero hindi ko naman inakalang may mga reporter na hinahabol ang isang artista na nakatira din dito sa condominium.

Agad akong tumalikod at sinuot ang face mask ko para hindi agad ako makilala. Nang may lumingon sa aming reporter ay agad niyang nakilala si Blake kaya lumayo na ako at hinagis niya sa akin ang susi ng kotse niya.

Tumakbo ako papunta sa kotse niya at diretsong pumasok. Huminga ako ng maluwag at tiningnan siyang pinagkakaguluhan ng mga reporters.

Buti na lang din at tinted ang screen ng kotse ni Blake kaya hindi ako makikita. Nang makapasok siya sa kotse ay nakahinga kami ng maluwag at dumiretso na sa airport.

Ilang oras din ang itinagal namin at nang makarating kami sa terminal ay naghintay na lang kami hanggang sa mag ring ang cellphone ko. Si Devin, tumatawag.

“Where na keyow ?” tanong niya na ikinangiti ko. Excited na ako!

“We’re here na already. letter K, ’cause your surname is Keller. Stupid.” sabi ko na tinawanan naman niya.

“I’m so excited to see you. I love you!” sabi niya.

“I love you too.” mahina kong sabi para hindi marinig ni Blake. Baka magselos nanaman.

“The fuck babe?” reklamo ni Blake. Narinig pa din pala niya.

“What? It’s just Devin.” sabi ko at itinuon ang atensyon sa cellphone. “Nasa labas ka na ba?” tanong ko kay Devin.

“Yeah, I’m here at letter H.” sabi niya na ikinabusangot ko.

“Maglakad ka na lang papunta dito sa letter K. Tinatamad ako maglakad.” sabi ko.

“Okay, you’re so lazy talaga.” sabi niya. “Oh my god.” sabi niya na nagpa-alerto sa akin.

“Why? What happened?” sabi ko kaya tumayo na ako.

“I think they recognized me.” sabi niya kaya agad akong sumakay ng kotse at gano’n din si Blake.

“Doon tayo sa letter H, dali.” sabi ko na agad naman niyang ginawa. “Nakilala siya ng mga reporters.” dagdag ko pa.

“Bakit kasi hindi siya nag iingat?” reklamo pa niya.

“Nye nye nye nye nye.” pang-aasar ko sa kaniya pero tiningnan niya lang ako ng masama.

Nang makita namin ang mga nagkukumpulan na tao ay agad kong binuksan ang pintuan at sinigaw ang tawagan namin sa isa’t isa.

“Devin Baliw!” malakas kong sigaw na agad naman niyang narinig. Tumingin-tingin pa siya sa kung saan-saan hanggang sa makita niya ang pagkaway ko.

Agad siyang tumakbo papunta do’n. Sinabi ko kay Blake na tulungan si Devin sa paglagay ng mga bagahe. Nag aalangan pa siya kung tutulungan ba niya o hindi hanggang sa lumabas siya sa kotse.

Nakasuot naman ng face mask si Blake kaya sana ay walang makakilala sa kaniya. Ang face mask ko naman ay tinapon ko na dahil hindi na naman kailangan. Dito lang naman ako sa loob.

Habang nag aayos sila ng napakaraming gamit ni Blake ay nag tingin-tingin muna ako sa paligid. Napansin ko ang batang hawak ng nanay sa kamay. Ang cute-cute niya! Ang taba ng pisngi.

Nakita kong bumitaw ang nanay sa kaniya kaya nagkaroon ito ng pagkakataon na tumakbo. Agad akong naalarma nang patakbo ang bata sa kalsada kaya agad akong lumabas nang kotse at hinabol ang bata.

Mas ikinatakot ko pa ay ang pagbusina ng kotseng maaaring bumangga sa bata kaya mas binilisan ko ang pagtakbo at hinila ang bata.

Pero huli na ang lahat dahil malapit na ang kotse sa amin. Niyakap kong mabuti ang bata para proteksyonan sa maaaring pagbangga.

Pumikit na lang ako at hinintay ang pagbangga sa amin hanggang sa maramdaman kong may humila sa akin at natumba kami.

Narinig kong umiyak ang bata dahil sa pagtumba namin kaya agad akong dumilat at tumayo. Inalala ko ang bata kung may sugat bang nangyari sa kaniya at tiningnan ang bawat parte ng katawan ng bata. Mabuti na lang at wala akong nakita, at lumapit na ang nanay ng bata.

“Maraming salamat po sa inyo.” naiiyak na sabi ng nanay. “Maraming salamat. Salamat talaga.” sabi ng nanay at niyakap ng mahigpit ang bata.

“Walang anuman po, pero sana sa susunod po ay lagi niyong tingnan ang baby boy na ’to. Ang cute cute pa naman.” sabi ko at pinisil ang ilong ng bata.

“Oo, gagawin ko talaga. Maraming salamat.” sabi niya at umalis na.

Tumayo naman ako at tiningnan ang taong tumulong sa akin. Nawala ang ngiti ko nang malaman kong ang tumulong sa akin ay ang lalaking nanloko sa akin.

“Hi, long time no see.” nahihiya niyang sabi.

“Yeah, thank you for saving us.” sabi ko at umalis na sa harapan niya pero hinawakan niya ako sa braso.

“Wait, I just want to say sorry.” sabi niya kaya tumigil ako at tumingin sa kaniya.

“Go on.” sabi ko na lang.

“Sorry for everything I did. Hindi ko ginusto ’yon. You’re still here in my heart, Shaun.” sabi niya na ikinakunot ng noo ko.

“The fuck Clyde?”

“No matter what happens, you’re still here. But don’t worry, I’m in a relationship with my boyfriend.” sabi niya na nagpakalma sa akin.

“Congrats then.” sabi ko.

“I’m sor–

“Apology Accepted.” sabi ko.

“Really, thank you!” sabi niya at niyakap ako ng mahigpit.

Tinapik-tapik ko naman siya sa likod at nang bumitiw siya ay siya namang pagdating nina Blake at Devin.

“Hi bro.” sabi ni Clyde pero walang emosyon si Blake habang si Devin naman ay halatang nakangiti kahit naka suot ng mask.

“Hi.” sabi ni Devin pero hinila na ako ni Blake kaya sumunod na si Devin sa amin.

Tsaka ko lang naalala na wala pala akong suot na mask kaya siguradong mapapanood ko ang sarili ko sa balita. Lalo na at kasama ko si Devin na isang sikat na aktor sa States.

Patay!


Ano kaya ang gagawin ni Devin sa pilipinas? Magiging dagdag ba siya sa problema ni Shaun o hindi? 

2.6K words ang nasulat ko sa chapter na 'to. Grabe sinipag ako bigla.

Sorry for late update, love you all!❤

seannnmattt2

# Chapter 35

SHAUN POV

"Ano ka ba, It's okay!" sabi ni Devin at tinapik ako sa braso. Napansin ko namang tumingin si Blake at nagulat ako nang bigla siyang gumalaw para hampasin ang kamay ni Devin pero mabilis na naka-alis si Devin kaya ako ang natamaan.

"Aw!" 

"Oh sorry babe." sabi ni Blake at kinapa-kapa ang balikat ko. 

"Look, why are you hurting my friend?!" nakataas ang kilay na sabi ni Devin.

"Are you fucki-

"Stop it!" pagsaway ko sa kanila. "Ilang minutes pa lang kayong magkasama nag-aaway na kayo." sabi ko at bababa sana ng kotse nang pigilan nila akong dalawa.

"Babe, sorry." 

"Hey sorry!" 

Tumigil naman ako at tiningnan silang dalawa ng masama. Parehas silang nanahimik at sumandal sa kanilang upuan. Pinaandar na ni Blake ang kotse habang ako naman ay magka-krus ang brasong nakatingin lang sa kalsada.

"Shau-

"Ano?!" sabi ng magsalita si Devin.

"Wala naman, hehe." sabi niya at nanahimik ulit.

Hanggang sa makauwi kami ng bahay ay nauna akong pumasok at papasok na sana ng kwarto nang marinig ko silang nagsisisihan.

"Ikaw kasi eh."

"Ikaw kaya 'yon." 

"Nag-aaway nanaman ba kayo?!" tanong ko at agad naman silang tumingin sa akin. 

"No babe." sabi ni Blake at nginitian ako. Tinarayan ko siya kaya nawala ang ngiti sa labi niya. 

Pumasok ako ng kwarto at padabog itong sinara. Siguro sa ganito ko sila mapagkakasundo. Lahat ng pinakita ko kanina ay acting ko lang. Baka dahil sa plano ko ay magbati na sila.

Naririnig ko pa din ang sisihan nila kahit nasa loob na ako ng kwarto. Napabuntong hininga na lang ako at binuksan ang speaker para magpa-tugtog. 

"Ah ha! Ah ha, ah ha! Ah ha, grr!" pagsabay ko sa kanta. "Blackpink in your area!" sigaw ko at nagtatatalon sa kama. "Blackpink in your area!" 

Biseuthan geot gatji urin ppyeotsokkkaji dareum

Ai changpihadagado meongseok kkalmyeon bareum

Born skinny, bish amman saljjyeodo nan mareum

Gyesaneun neuryeodo nunchineun ppareum

"Bagay talaga kay Lisa mag-rap, pero mas bagay sa kaniya sumayaw!" sabi ko sa isip ko at sumabay sa pagkanta.

Ingireul nonhajamyeon an hae imman apeum

F boys, not my boys ssakdukssakduk jareum

Uri ireum teullindamyeon ttuduttudu majeum

Drip, drip, ice it out, bust it down

Top to the bottom

"Blake to the Shaun!" pagpalit ko ng lyrics sa top to the bottom. Natawa ako sa kabaliwan kong sinasabi.

Geomeunsaek bunhongbichi

All up in it, make it lit like

Yeah, we some bishes you can't manage

Tto I eoryeoun geol haenaeji

Urin yeppeujanghan Savage

We some yeppeujanghan savage

At inikot ko ng inikot ang ulo ko katulad ng pagsayaw ng Blackpink. Nakakahilo pala ang sayaw nilang 'to. Muntikan pa akong matumba. 

You better run, run, run.

You better run, run, run.

BLAKE POV

Nang marinig ko ang pagsimula ng kanta ng Blackpink ay agad akong tumayo para kunin ang laptop ko sa living room. 

Isang beses ay nahuli ko si Shaun na sumasayaw sa kwarto habang pinapatugtog ang Blackpink songs. Kaya naisipan kong bumili ng secret camera para mapanood siya. 

Hindi naman masama ang ginagawa ko dahil para lamang mapanood ko siyang sumayaw. Kapag hindi siya nagpapatugtog ay hindi ko naman ito ginagalaw. 

Kitang-kita ng dalawang mata ko kung paano tumatalon-talon si Shaun sa kama na parang bata habang sinasabayan ang kanta. 

"Anong 
gegewin mow?
" tanong ni Devin pero nginitian ko lamang siya. 

Binuksan ko ang laptop at pumunta sa naka-connect sa camera para mapanood kung anong ginagawa niya. 

"Hey, what are you doing? Do you know the word privacy?" biglang singit ni Devin at tinarayan ako.

"I just want to see him dancing, idiot." sabi ko naman.

"Look!" natatawang sabi ni Devin habang tinuturo ang laptop. At doon nakita ng dalawa kong mata kung paano ikot-ikotin ni Shaun ang ulo niya habang sumasabay sa kanta.

Sabay kaming napatawa ni Devin pero ang tawa niya ang pinakamalakas. 

SHAUN POV

Nang marinig ko ang tawanan ni Devin at Blake ay mabilis kong binuksan ang pintuan para tingnan sila. 

Nakita ko nang biglang kunin ni Devin ang laptop ni Blake at mabilis itong tumakbo papunta sa akin. Humabol naman si Blake pero mabilid kong kinuha ang laptop na iyon para tingnan ang kung ano ang gustong iparating ni Devin.

"What the fuck?" hindi makapaniwala kong sabi dahil nakikita ko ang kwarto namin. At mukha itong camera. "I-ibig sabihin, n-nakita niyo a-ako?" tanong ko sa kanilang dalawa.

Tumango-tango naman si Blake. 

"I just–

"Shut up!" sabi ko at itinaas ang laptop niya at hinabol siya para ihampas sa kaniya ito. Pero mabilis siyang nakatakbo.

Halos naikot na namin ang bawat sulok ng condo kaya dahil sa pagod ay lumapit ako kay Devin para tumabi sa kaniya sa couch. 

Pero tumayo siya at humarap sa akin. Nanlaki naman ang mata ko nang gayahin niya ang sinasayaw ko kanina. Biglang umakyat ang dugo ko sa ulo at mabilis siyang hinabol pero mabilis din siyang nakatakbo. 

Hindi ko na sila hinabol parehas at naiiyak na lang na pumasok sa kwarto. Hinanap ko ang camera at nang makita ay sinira ito. Wala akong pake kung gaano kamahal iyon. Kaya ko naman iyong palitan. Pero hindi ko gagawin iyon!

Binuksan ko ang pintuan ng kwarto at tinapon ang sira-sira nang camera sa kanila. Nakita naman nila ito at mabilis na nilapitan iyon ni Blake. Hindi ko na siya tiningnan pa at sinarado na ang pintuan. 

Humiga ako sa kama at doon ikinulong ang ulo sa dalawang unan. Nakakahiya, wala pang nakakakita sa aking sumayaw pero ngayon meron na! Baka ang pangit ng sayaw ko kanina. 

Dahil sa matagal kong paghiga sa kama ay nakatulog na ako. Nagising na lang ako ng marinig ko ang boses ni Blake na tinatawag ako. 

Bumangon ako at binuksan ang pinto. Akala niya ay lalabas ako dahil gumilid siya pero bumalik ako sa kama at pabagsak na dumapa. 

"Babe, I'm sorry." sabi ni Blake sa akin at yumakap sa likod ko.

"Mm." sabi ko na lang dahil nadadaganan na niya ako.

Naramdaman ko ang ilong niyang inaamoy ang leeg ko. Saka niya ito hinalikan at dinilaan. Paulit-ulit ang ginagawa niya hanggang sa marinig namin si Devin.

"Oh my eyes, oh my god!" sabi ni Devin at mabilis na umalis sa pinto. 

"What do you want?!" sigaw ni Blake kay Devin. 

"I want Shaun, not you! Shaun, let's go shopping later!" sabi ni Devin at nakangiting nakatingin sa akin. 

"Sure!" sabi ko at mabilis na iniwan si Blake sa kama. Dumiretso ako sa table para kumain. "Anong oras?" tanong ko.

"It's up to you." sabi niya kaya napaisip naman ako. 

"Pagkatapos ko na lang kumain, libre mo ah." sabi ko na ikinakunot naman ng noo niya.

"Bitch, you're a millionaire for fuck's sake! And then you want a libre?" 

"Damot." bulong ko at tinuloy na ang pagkain.

"Anong ora–

"You're not going." biglang sabi ni Devin. 

"What?" parang hindi narinig ni Blake na sabi. "You don't want me to come with my boyfriend, huh?" tanong niya.

"I'm his friend, you're his boyfriend." sabi ni Devin.

"So?" 

"So friends first before boyfriend." sabi ni Devin at tumayo na para pumunta sa mga maleta niya sa kwarto niya ngayon.

Nakakunot naman ang noo ni Blake habang sinusundan ng tingin si Devin. Natawa na lamang ako at tumayo na din pagkatapos kumain para mag-ayos na.

Sumunod si Blake sa akin sa kwarto at umupo sa kama habang naghahanap na ako ng maisusuot. Nilapag ko sa kama ang damit at tiningnan siya.

"Why?" tanong ko dahil nakasimangot ang nguso niya.

"Can I come?" tanong niya sa mabait na tono.

"No, bestfriend thingy you know." sabi ko at lumapit para halikan siya sa pisngi at labi. 

Bumuntong hininga siya at humiga na lang sa kama. Habang ako naman ay pumasok na sa bathroom para maglinis ng katawan.

Lumabas ako ng bathroom at nakita ko si Blake na mahimbing na natutulog. Nakatulog siguro siya no'ng pagpasok ko sa cr. Ang gwapo pa din kahit tulog, hindi nakakasawang titigan.

Lumapit ako at gumapang sa taas niya. Hinalikan ko ang labi niya ng ilang beses hanggang sa tumayo na ako para magbihis. 

Nakatapos na ako magbihis pero tulog pa din siya. Napailing na lamang ako at nag-iwan ng note sa may table. Nasa couch na si Devin at naghihintay.

"So tagal." sabi niya at nauna nang lumabas. 

Sumunod naman ako at sabay kaming sumakay ng elevator. Pagbaba namin sa ground floor kung saan ang kotse ni Blake ay nandoon ay may mga reporters na nag-aabang. 

Mukhang alam na namin kung sino ang aabangan kaya nagbilang ako ng tatlo ay sabay kaming tumakbo papasok sa kotse. 

Napansin kami ng isa sa kanila kaya agad silang nagsi-sunuran. Mabuti na lang at mabilis na nabuksan ni Devin ang kotse kaya mabilis din kaming nakapasok. 

Dahil sa pagmamadali ay mali pa ng pwesto ang naupuan namin. Siya dapat ang nasa upuan ko dahil ayokong mag-drive. 

"Hey I want to drive." sabi niya kaya pumasok ako sa backseat at pinalipat siya. Ako naman ay umupo na sa tabi niya.

Since hindi niya alam ang daan ay google map na lang ang kailangan. Nalaman naman niya agad dahil detailed ang map sa google.

Pagpark niya ng kotse sa parking lot ay agad niyang sinuot ang mask, shades at sumbrero niya. Habang ako naman ay mask lang. 

Siyempre, isang Devin Rick Keller ang makakasalubong mo sa mall edi nahimatay ka na. Lalo na at alam nilang nandito sa pilipinas si Devin at gumagala-gala lang. 

Nag number one trending ngayon ang hashtag 
'#BlakexShaunxDevin' 
na iyon at pangalawa naman ang 
'BSD' 
bilang Blake, Shaun, Devin. Halos lahat ng balita ay pangalan naming tatlo ang nakalagay. 

Nakilala na din nila ako bilang isang CEO ng malaking company sa States. Ang iba ay hindi na galit sa akin dahil sa rumors na ka-date ko si Blake dahil sa nalaman nila ang posisyon ko sa buhay. 

Pero may ilan pa ding galit sa akin dahil dini-date ko daw ang idol nila. Ayaw daw nila ako para sa idol nila pero gusto naman ako ng idol nila. 

Sabay kaming lumabas ng kotse ni Devin at nakakapit ako sa braso niya. Noong nasa States pa kami ay gan'to na kami kaya nasanay na kami.

"What do you want first?" tanong niya sa akin. "I missed you a lot." sabi niya ay niyakap ako habang naglalakad kami.

"I missed you too, so much." sabi ko. "Ice cream muna tayo para ganahan ako." sabi ko at binilisan ang lakad dahil excited na ako.

"Okay." sabi niya at sumunod sa akin. 

Pagpasok pa lang namin ay may mga tumitingin na sa amin kaya natakot at kinabahan ako ng kaunti. Pero hindi iyon ininda ni Devin at sinabing i-enjoy na lang daw namin habang wala pang nakakakilala sa amin.

Dahil din siguro sa tangkad niya kaya siya pinagtitinginan. Ang attractive kasi ng matatangkad eh. Tapos ako ang liit, parang magkapatid lang kami. 

Bumili kami ng malaking ice cream na nakalagay sa malaking cup. Siguradong mauubos ko 'to. Ang sarap, lalo na kapag dinidilaan mo. Grabe! 

Sunod naming pinuntahan ang arcade games. Sobrang saya namin dahil ang dami naming nalaro. Ang iba nga ay kinikilig pa habang naglalaro kami. Akala daw nila magkarelasyon kami. 

Pero napangiti ako dahil do'n. May mga tao na talagang tanggap sa dalawang lalaking nagmamahalan. Sana dumami pa sila at matanggap na ang katulad namin ng buong puso.

Sinunod namin ang shopping at madami akong napalibre kay Devin. Hindi naman siya nagalit dahil mas gusto pa nga niyang dagdagan. Dahil madami din ang nabili ko ay madami din siyang binubuhat.

Pumasok kami sa isang restaurant para kumain. Nagutom ako sa lahat ng ginawa namin. Namiss ko ang ganitong bonding namin ni Devin sa States. Pero mas maganda ang bonding namin dito. 

"Thank you sa masayang araw na 'to, Devin baliw." sabi ko na ikinangiti naman niya.

"Thank you also, Shaun baliw." sabi niya at sabay kaming tumawa. Ang saya ng ganitong moments kasama ang kaibigan mo. Lalo na kapag may pera hehe.

Song: Pretty Savage by BLACKPINK

Thank you sa 10K reads everyone!

I love you all!

seannnmattt2

Chapter 36

SHAUN POV

“Bakit ang tagal niyo?” bungad agad ni Blake sa amin pagpasok ng condo.

“Siguro ilang months na kaming hindi nagkita kaya nakapag-bonding kami ng matagal noh?” sarkastiko kong sabi.

“Ble!” rinig kong sabi ni Devin sa likod ko. Dinidilaan si Blake.

Dumiretso na ako sa kwarto para magpahinga. Napagod ako sa kakatakbo nang may makakilala sa akin sa mall. Pilit nila akong hinabol, mabuti na lang at nakalayo ako at hindi niya nakilala si Devin.

Dapat ay magtatagal pa kami doon kaya lang may nakakilala na sa akin. Paano pa kaya kung nakilala nila si Devin, mas sikat iyon sa akin at mas maraming nakakakilala sa kaniya. Nanalo ba naman ng Oscar, sanaol.

Humiga agad ako sa kama nang padapa. Narinig kong bumukas at sumara ang pintuan pero hindi ko ito nilingon. Alam ko naman kung sino.

“Babe, I’m horny.” sabi ni Blake.

“Babe, I’m…

“Horny too?” excited niyang tanong.

“Tired.” sabi ko at narinig ko ang paghinga niya ng malalim.

Tiningnan ko siya at napangiti ako nang makita ko siyang nakanguso habang nakatingin sa akin. Humiga ako at hinarap siya.

“Come.” sabi ko at binuka ang dalawang braso. Lumapit naman siya at dumagan sa akin.

“I miss you so much, babe.” sabi niya nang makayakap sa akin.

“You know that I love you, right?” tanong ko na tinanguan naman niya. “But I’m tired, ang daming humabol sa amin kanina. Nakilala nila ako, buti na lang nakatakbo agad kami ni Devin. I’m so fuckin’ tired, I’m sorry babe.” sabi ko.

“It’s okay, you don’t have to say sorry.” sabi niya at hinalikan ako sa leeg.

Ilang minuto din kaming magkayakap. Hanggang sa marinig ko ang mahina niyang hilik. Diba dapat ako yung makakatulog kasi ako yung pagod?

Napailing na lang ako at pumikit na din para matulog. Yakap-yakap ko siya habang nilalaro ang buhok niya hanggang sa tuluyan na akong makatulog.

NAGISING AKO sa ingay na nanggagaling sa labas. Si Blake ay tulog pa din pero ako na ang nasa taas niya. Dahan-dahan akong gumalaw paalis sa kaniya pero bigla niyang hinigpitan ang pagkayakap niya sa akin.

“Five minutes, please babe.” sabi niya kaya hindi na muna ako gumalaw.

Sobra pa sa limang minuto ko siyang kayakap doon hanggang sa marinig ko ang katok sa pintuan. Umalis na ako sa bisig niya at lumapit sa pintuan. Pagbukas ng pinyuan ay mukha ni Devin ang sumalubong sa akin.

“Why?” tanong ko at nagkusot pa ng mata.

“Blake’s manager is here.” sabi ni Devin kaya agad akong lumapit kay Blake at ginising siya.

“Babe, your manager is here. May pag-uusapan ata kayo.” sabi ko at niyugyog siya.

“Mmm, wait.” sabi niya at nag-unat ng katawan.

Dire-diretso siya palabas ng kwarto kaya agad ko siyang pinigilan.

“Babe, mag-ayos ka muna.” sabi ko pero nginitian niya lamang ako.

“Babe, okay lang.” sabi niya at hawak-kamay kaming naglakad papunta sa table kung saan nakaupo ang kaniyang manager.

“Good morning Sir Jake.” bati ko sa kaniya at nginitian naman niya ako.

“Good morning.” sabi naman ni Blake.

“Good morning, kamusta naman kayo? May mga nanggugulo ba? Humahabol?” tanong ni Sir Jake.

“Yeah, nag-mall kahapon si Shaun and Devin. Ending, hinabol si Shaun buti na lang at hindi nakilala si Devin.” sabi ni Blake.

“Mabuti, pero sa susunod mag-iingat ka Shaun.” sabi ni Sir Jake sa akin.

“Opo, thank you po.” sabi ko.

“May press conference ka tonight para sa mga issues at new project mo. Mag ready ka ng mga maaari nilang itanong sa iyo, okay?” mahabang sabi ni Sir Jake kay Blake na nginitian lang ni Blake.

“Good, aalis na ako at aayusin ko pa ang mga papeles mo. Shaun pakihatid ako sa labas.” sabi ni Sir Jake. “Mauuna na ako.” paalam niya kina Blake at Devin.

“Bye!” sigaw ni Devin sa likod.

Inunahan ko na si Sir Jake magbukas ng pintuan at nginitian naman niya ako. Hindi ko alam kung bakit ako ang gusto niyang maghatid sa kaniya.

Bago kami makalapit sa elevator ay tumigil na sa paglalakad si Sir Jake. Tiningnan niya ako sa mata kaya medyo nailang at natakot ako. Nang ngumiti siya ay nabawasan ang takot na nararamdaman ko.

“Alam mo ba noong umalis ka ay doon ko nahanap si Blake? Nag-iinom siya sa bar at mukhang wala nang pag-asang mabuhay? Sobra ang pagdadalamhati niya noong iniwan mo siya. Hindi niya alam ang rason kung bakit bigla ka nalang nawala, Shaun. Pero ngayong nandito ka na at nasa piling niya, alagaan mo siyang mabuti ha. Kahit ilang taon lang kaming magkasama ay para ko na siyang anak. Hindi man lang siya dinadalaw ng magulang niya, tanging ang kapatid niya lamang. Mahalin mo siya ng buo gaya ng pagmamahal mo sa magulang mo, okay?” mahaba niyang sabi. Tila nagpapaalam ang kaniyang mga sinasabi.

“Bakit po parang nagpapaalam na kayo?” tanong ko pero tinawanan niya lang ako.

“Promise, aalagaan at mamahalin mo ang alaga ko ha.” sabi niya at hinawakan ang dalawa kong kamay.

“O-opo, I promise.” sabi ko.

“Mabuti naman, sige at mauuna na ako.” sabi niya kaya pinindot ko na ang button.

Nang bumukas ang elevator ay pinauna ko siyang pumasok at susunod sana ako nang bigla niya akong pigilan.

“Dito na lang, salamat.” sabi niya kaya umatras na ako.

Kinawayan ko na lang siya hanggang sa sumara ang pintuan. Bakit ganoon ang mga sinabi niya sa akin. May malala ba siyang sakit at ganoon na lang siya kung magbilin?

O baka naman magre-retire na siya? Wag naman sana, mukha pa naman siyang malakas. Siguro nag-aalala lang dahil sa mga issues na nangyayari ngayon.

Bumalik na ako sa loob at natagpuan ko si Blake at Devin na naglalaro ng kani-kanilang cellphone. Mukhang parehas silang tutok sa laro kaya nakinood ako.

“Anong laro iyan?” tanong ko kay Devin.

“Mobile Legends.” sabi naman ni Devin.

“Ahh, madali lang ba iyan laruin?” tanong ko naman kay Blake.

“Yeah, just focus on the game.” sabi niya at bigla na lang sumigaw si Devin.

“Yeah! I won! Loser!” sigaw ni Devin kay Blake habang si Blake naman ay nailing lang.

Kawawa naman ang baby ko, papagaanin ko na lang ang loob niya.

“Babe.” sabi ko kay Blake at tumingin naman siya.

Hinawakan ko ang kamay niya naglakad kami papasok sa kwarto habang si Devin naman ay nakatutok pa din sa cellphone niya.

Sinarado ay ni-lock ko ang pintuan bago harapin si Blake. Nakaupo siya sa dulo ng kama kaya makikita niya agad ako.

Tumingin siya sa akin at mukhang nagtatanong. Hinubad ko ang t-shirt at pants kong suot sa harapan niya. Napangiti naman siya at tumingin sa akin. Iniwan ko ang boxer ko at lumapit sa kaniya.

“I’m horny.” sabi ko at pumatong paharap sa hita niya.

“I’m horny too.” sabi niya at hinalikan ako sa labi. Dahan-dahan lamang ang galaw ng labi namin habang ang kamay ni Blake ay naglalakbay sa kung saan-saang parte ng katawan ko. “Ready?” tanong niya at tinayo ako.

(English na para hindi masiyadong cringe, hehe)

Blake grabbed my arms and pulled them back, forcing me to plant my legs onto the bed so I wouldn’t lose my balance.

Without any warning, Blake quickly stripped my last clothes and plunged his member all the way inside me. I was so shocked, my insides felt like they were ripping apart.

“Ah babe, i-it’s too big.”

“Fuck babe, I’m sorry.”

Blake slid his member out a little bit, giving me a moment of relief. And then he began to move slowly until my moans escape from my lips.

He kept pushing himself in, ignoring my moans. I could feel his balls bouncing against my butt. My member was moving freely as well, slapping against my chest with every single one of his thrusts.

It felt so strange every time his member touched that one spot inside of me. Something about it was starting to feel good.

Just when I thought he had found a rhythm, he started thrusting faster, pushing in and out of me rapidly.

This time I couldn’t hold back my moans as my body began to shudder with pleasure. I felt a little bit of precum drooling out my member, and I could tell he was doing the same. And it only helped him go faster.

He began to moan and growl deeply, his voice taken over by the feeling as he kept ploughing deeper and deeper inside of me.

I was beginning to get dizzy, and both of our members continued to leak as we both came closer to cumming.

“Ah fuck, babe!”

Napadapa ako sa kama matapos iyon. Pilit kong ginising ang sarili dahil sa pagod. Nagulat ako nang buhatin ako ni Blake at dalhin sa bathroom. Hiniga niya ako sa bathtub habang siya ay nasa tabi ko.

“I love you.” sabi niya at hinalikan ako sa noo.

“I love you too.” sabi ko at kusang pumikit ang mata ko.

“BABE, WAKE UP.”

Kinusot ko ang mata ko at bumangon. Tiningnan ko ang paligid at madilim na pala. Ilang oras na kaya akong tulog.

“Babe, let’s eat.” sabi ni Blake at hinila ang dalawa kong kamay patayo.

Yumakap ako sa kaniya para hindi mawalan ng balanse at sabay kaming lumabas ng kwarto. Si Devin ay nagsisimula nang kumain habang may pinapanood sa cellphone.

Tiningnan ko ito at isa pala iyong award show. Umupo ako sa tapat niya at kumuha na ng plato. Umupo naman si Blake sa tabi ko. Si Blake na ang nagsandok sa akin ng pagkain ko.

“Thank you.” sabi ko at hinalikan siya sa labi.

“Always welcome, babe.” sabi niya at nagsandok na din ng kaniya.

Ilang subo pa lang ang ginagawa niya nang tumunog ang cellphone niya. Agad niya itong sinagot at nilagay sa tenga. Napatayo siya at agad na pumasok sa kwarto.

“Okay, pababa na ako.” sabi niya kaya tumayo ako para lumapit sa kaniya.

“Why, what’s happening?” tanong ko sa kaniya pero nginitian niya lang ako.

“Mamaya na yung press conference, manood ka ah.” sabi niya at hinalikan ako sa labi ng ilang beses.

Napangiti naman ako, “ Okay, samahan na kita sa elevator.“ sabi ko pero pinigilan niya ako.

“Kumain ka na lang d’yan, nasa baba na si Jake at ang team. I love you.” sabi niya at hinalikan nanaman ako.

“Okay bye, I love you more!” sabi ko naman at hinatid siya sa may pintuan.

“Bye.” sabi niya at sinarado na ang pintuan.

Agad akong lumapit sa lamesa para ipagpatuloy ang pagkain ko. Sayang naman ang pagkaing nilagay niya sa plato niya. Ibabalik ko na lang sa rice cooker.

Nagulat ako nang biglang sumigaw at nagtatatalon-talon si Devin. Agad ko siyang nilapitan at tinignan ang cellphone na pinapanood niya.

Nakita ko ang pangalan niya at sa baba ay ang nakasulat na ‘Actor of the Year’. Agad akong napangiti at sinabayan siya sa pagtalon-talon habang magkayakap kami.

“Yes!” sigaw niya at niyakap ako ng mahigpit.

“Congratulations!” masaya kong sabi sa kaniya pero laking gulat ko nang halikan niya ako.

Humiwalay naman agad siya at agad kaming nagkatitigan. Sabay kaming humiwalay sa yakap at nagtalikuran.

“S-sorry Shaun, I didn’t mean to. I’m just h-happy, please forgive me.” sabi ni Devin sa akin at hinawakan ako sa dalawang balikat.

“I know you’re happy Devin, pero bakit kailangan mo iyong gawin?” tanong ko sa kaniya at hinarap siya.

“I-it’s just… Uhm… Y-you know…

“What?”

“I love you, romantically. But I know that you love someone else so tinego kow siya. I tried my best to forget my feelings but I can’t.” sabi niya at agad ko siyang niyakap.

“Devin, you’re my bestfriend. Ayokong magbago iyon, please.” sabi ko sa kaniya at ramdam ko naman ang pagtango niya.

“Yeah, I hope bestfriend pa din teyo? “

tanong niya sa akin at nginitian ako.

“Of course, hindi iyon magbabago.” sabi ko at nagyakapan kami.

“I’m sorry baliw.” sabi niya at rinig ko ang pag-iyak niya.

“Hey baliw don’t cry, naiiyak din tuloy ako.” sabi ko.

Ilang minuto din kaming magkayakap hanggang sa maghiwalay kami at punasan niya ng kamay ang luha ko.

“Let’s just watch your boyfriend, but I’m handsome than him right?” tanong niya na tinanguan ko naman.

“I love you.” sabi niya at niyakap ako.

“I love you more baliw.” sabi ko.

Naghiwalay na kami at sabay na hinintay ang press conference ni Blake. Unang lumabas ang MC at doon ipinakilala si Blake.

“Hi, good evening everyone.” bati niya sa camera.

“How’s your day, Mr. Martinez?” tanong ng MC.

Tumingin sa camera si Blake at ngumiti ng nakakaloko.

“Nakakapagod, but worth it.” sabi niya at yumuko.

Namula naman ang pisngi ko at yumuko din. Ramdam ko ang tingin ni Devin sa akin.

“Hmm… Pagod but worth it huh.” sarkastiko niyang sabi kaya tiningnan ko siya ng masama.

Lumipas ang ilang minuto at ang mga media naman ang magtatanong sa kaniya. Kinabahan ako sa mga maaari nilang itanong. Baka hindi pa siya handang umamin tungkol sa relasyon namin, okay lang naman kung itanggi niya muna.

“Kayo po ba at si Gale ay may relasyon?” tanong ng isa. Sa pagkaka-alam ko ay si Gale ang isa sa mga naging ka-love team niya pero agad ding nalaos dahil sa bago niyang naging movie at ka-love team.

“No, hindi po. We’re friends, that’s all.” saad niya. Mukha namang naniwala ang lahat at tumango-tango pa.

“Sir, ako!” sigaw ng isa sa mga media at tinuro naman ito ni Blake.

“Shaun Klein Mendoza, kilala niyo po ba siya?” tanong niya.

“Yeah.”

“Paano niyo po siya nakilala? Pwede ko po bang malaman?”

“He’s my childhood friend and classmate ko siya noong high school.” sabi niya at ngumiti pa sa camera.

“Maraming nagsasabing naging magkarelasyon daw kayo noong mga panahong iyon, totoo po ba iyon?” tanong ng babae.

Nagtagal ng dalawang segundo bago siya sumagot, “Yes, and kami pa din hanggang ngayon.” matapang niyang sabi at halos lahat ay nagulat.

Nagsunod-sunod pa ang pagtatanong at pagki-click ng mga camera. Tumayo na si Blake at yumuko bilang paggalang sa mga media at kumaway na para magpaalam.

Pinatay ni Devin ang Tv at tumingin sa akin ng may ngiti sa labi.

“Yes!” sigaw ko at mabilis na tumulo ang mga luha ko.

“Ahh, congrats.” sabi ni Devin at niyakap ako.

Niyakap ko din siya at nang maghiwalay kami ay agad kong kinuha ang cellphone ko at tinext siya.

To: Babe

I love you.

Ilang segundo lang din ay nag-reply na siya.

From: Babe

I love you too.

Napangiti ako at hinintay siyang makauwi. Hindi ako mapakali, gusto ko na siyang makasama.

Nagsunod-sunod ang notifications ng cellphone ko. Tiningnan ko ito at ito ay sila Mom, Dad, Kevin at Freya.

From: Freyatot

Hoy Omg! Congratulations! Finally!

To: Freyatot

Thank you! Hindi ako makapaniwala.

From: Kevs

Congrats Shonshon!

To: Kevs

Thank you Kevs, miss ko na kayo ni Freya!

From: Mom

Finally, congratulations baby! I’m so happy for you!

To: Mom

Thank you, Mom! I’m so happy, I love you!

From: Dad

Congrats baby!

To: Dad

Thank you, Dad! I love you and I miss you!


Finally! Shaun and Blake is real na!

Thank you sa 11K reads, everyone! 

seannnmattt2

# Chapter 37

SHAUN POV

Agad akong tumakbo nang marinig ko ang pagbukas ng pintuan. Nang makita kong siya nga ang pumasok ay agad akong tumalon at yumakap sa kaniya. Naiiyak akong kumapit sa kaniya habang nagsasalita.

"I love you so much." sabi ko sa kaniya na tinawanan naman niya.

"I love you more," sabi niya at hinaplos ang aking likod. "Matagal ko na'ng pinag-isipan iyon at ngayon ang tamang panahon." dagdag pa niyang sabi.

Nagsimula siyang maglakad habang buhat-buhat pa din ako. Narinig ko siyang kumuha ng tubig at nilapag sa table. Binaba niya ako sa upuan at inalok sa akin ang tubig.

Nang mainom ko ang tubig ay agad ko siyang niyakap ulit. Sobrang saya ko lang dahil hindi na namin kailangang magtago sa publiko. Sobrang saya!

"Sobrang saya ko babe, pwede na tayong magpakita sa publiko." sabi ko sa kaniya habang nakayakap. 

"I'm happy that you're happy, my love." sabi niya at hinalikan ako sa noo.

"Hello, I'm here kaya noh?!" sigaw ni Devin sa amin. 

Nagtawanan naman kami at lumapit si Devin sa amin.

"Thank you for making my bestfriend happy." sabi niya at nakipag-kamay kay Blake.

Dahil sa masaya kaming lahat ay napag-isipan kong mag order ng pizza at drinks. Para naman makapag-bonding kaming tatlo. Pero sa kasamaang palad ay hindi makakasama si Devin.

Nakarating na daw dito sa pilipinas ang manager niya at mayroon siyang project na gagawin dito sa pilipinas. Magiging endorder lang daw siya ng isa sa mga kilalang pangalan sa industriya ng business o negosyo.

Pagkaalis ni Devin ay saka namang pagdating ng ni-deliver kong pizza at drinks. Ako na ang kumuha at si Blake naman ang nag-ayos ng lahat sa sala.

Naisipan ko sa sala para habang kumakain ay nanonood din kami ng movie sa netflix. Actually ako lang ang nanonood sa netflix, hindi mahilig si Blake doon. 

Gusto ko sanang panoorin ang Highest Grossing Movie niya pero ang alam ko ay may kahalikan siyang iba kaya 'wag na lang. Baka masira pa ang mood ko. 

"Here's the pizza and drinks!" sigaw ko nang makapasok sa loob habang si Blake naman ay may inaayos pa sa table.

"I'm done." sabi niya nang makaupo ako sa couch.

Nilapag ko ang pizza at drinks sa lamesa habang siya naman ay binubuksan na ang netflix. Unti-unti na siyang natuto sa netflix dahil sa kakanood sa akin.

"Anong movie ang gusto mong panoorin?" tanong niya sa akin.

"Gusto ko yung horror." sabi ko na ikinakunot ng noo niya.

"Babe, we're here to celebrate tapos horror?" 

"Why? Are you scared?" nanghahamon kong tanong.

"Of course not, I'm a man." matapang niyang sagot sa akin.

"Then let's watch a horror movie." sabi ko at inagaw sa kaniya ang remote. 

Pinili ko ang Insidious dahil iyon ang isa sa mga nakakatakot talagang horror movie. Hindi ko pa siya napapanood pero ni-recommend na sa akin ito ni Freya. Sinarado ko ang ilaw at umupo na sa tabi niya.

Takot na takot daw silang parehas ni Kevin. Mas malakas pa nga daw ang sigaw ni Kevin kay Freya. Kaya excited na akong makita ang magiging reaksyon niya kapag nagulat o natakot na siya.

"Ah!" 

"Oh my god!"

"Tago!" 

Hanggang sa natapos ang movie ay hindi ko man lang siya nakitang magulat. Halos lahat ay sigaw ko lang ang maririnig kapag may nanggugulat.

Dahil sa takot ay naisipan ko munang umihi. Pumasok ako sa bathroom sa loob ng kwarto. Iniwan ko nang bukas iyon dahil kami lang naman ang tao dito.

Pagbukas ko ng pintuan ay pinatay ko na ang ilaw sa bathroom at palabas na ng kwarto.

"Boo!" 

"Waaah! Ano ba!" malakas kong sigaw nang biglang may magsalita sa gilid ng pintuan.

"Hahahaha! I'm so sorry babe." natatawa niyang sabi habang ako naman ay paiyak na. 

"Aw don't cry." sabi niya at binuhat ako. 

"I hate you." sabi ko nang ibaba niya ako sa couch. Inalis ko na ang Insidious movie na iyon at naghanap ng bago.

Kumain na lang kami ng pizza at uminom ng alak habang nanonood ng action movie. 'Wag na ang horror movies at baka kung ano pa ang mangyari.

Dumikit ako sa kaniya at ipinatong ang ulo ko sa balikat niya. Niyakap naman niya ako sa braso at hinimas-himas ito. 

Maikli lang ang suot kong shorts kaya kita ang legs ko. Nakabukas pa naman ng malakas ang aircon kaya nilalamig ako. 

"Are you cold?" tanong niya at binuhat ako papunta sa gitna niya.

Nakahiga na ako ngayon at nakaharap sa kaniya. Nagulat ako nang bigla niya akong halikan sa labi. Hindi naman ako tumanggi at agad siyang ginantihan.

Humiwalay naman siya sa at nginitian ako, ganoon din ang ginawa ko. 

"I love you so much, babe." sabi ko at ninakawan ako ng halik.

"I love you more, more and more!" sabi ko at pinisil ang ilong niya.

Nagtawanan kami at kumuha siya ng pizza. Sinubuan niya ako kahit nakahiga at kinain ko naman ito. Kinuha niya ang baso at nilagyan ito ng ice cube at alak.

Ininom naman niya ito at kitang-kita ko ang paggalaw ng adams apple niya habang iniinom ang alak. Napakagat ako ng labi dahil ang hot niya tingnan doon. 

"What are you staring at, my baby?" tanong niya sa akin at hinalikan ang noo ko.

"Ang hot mo." sabi ko at ngumiti naman siya.

"I know right–

Napahinto siya sa pagsasalita nang tumunog ang cellphone ko. Alam kong sa akin iyon dahil paborito ko ang ringtone na iyon. 

Agad ko itong kinuha at nagtatakang tiningnan nang pangalan ni Nicole ang natawag, ang aking secretary sa States. Sinagot ko naman ito.

"Sir, we have a big problem right now. You need to come back here as soon as possible." sabi ni Nicole at agad naman akong nataranta. 

"Why, what happened?" nag-aalala kong tanong.

"Just come back here." sabi ni Nicole.

"O-okay, I'll go ahead." sabi ko at agad na pinatay ang tawag.

Tumakbo ako sa kwarto at kinuha ang maleta. Nilabas ko ang ilang damit ko sa walk in closet niya at nilagay ito sa kama. Nagtataka namang sumunod si Blake sa akin.

"Babe, what are you doing? Aalis ka?" tanong niya at lumapit sa akin.

"May malaking problema daw sa company, kailangan ko agad makarating doon. Kumpanya iyon ni lolo." sabi ko at lumapit sa kama para ayusin ang mga gamit ko.

"Can I come?" tanong niya. Bumuntong hininga ako at hinalikan siya sa labi.

"Babe, mas mabuting dito ka na lang. Nandito ang trabago mo, ang showbiz. Don't worry, babalik din agad ako. I promise." sabi ko sa kaniya pero mukhang ayaw niyang pumayag.

Inayos ko na ang mga damit ko at tinupi ito. Nakanguso naman akong tinulungan ni Blake sa pagtupi at naglagay pa ng damit niya sa maleta.

"If you miss me, nasa maleta mo lang ako." sabi niya at ngumiti sa akin.

Ngumiti ako at tinanguan siya. Gusto ko pa sana siyang halikan pero nagmamadali ako. Tinawagan ko si Nicole at inutusan para sa magiging ticket ko papasok.

Naligo na ako at pagkatapos ay nagsuot ng formal attire. Paglabas ko ay si Blake ang naabutan ko. Nakaupo sa kama habang nakayuko. 

Hindi ko naman kasi siya pwedeng isama. Nandito ang trabaho niya, baka hindi ko pa siya matutukan doon lalo na at malaking problema doon. Siguradong magiging busy nanaman ako.

"KAILAN ka babalik?" tanong sa akin ni Blake nang ihatid niya ako sa airport. 

Nginitian ko siya at hinawakan sa pisngi, "I'm not sure, but sisiguraduhin kong uuwi ako agad." sabi ko at hinalikan siya sa labi. 

May mga nagpi-picture sa amin pero wala na akong pake. Basta magawa ko ang gusto ko sa mahal ko, tutal opisyal na kami sa buong mundo. 

Nakapag-paalam na ako kay Mom at gusto niya din sanang sumama pero hindi ako pumayag. Baka hindi na niya kayanin ang mahabang paglalakbay. Si Dad naman ay pumayag agad.

Nagpaalam na din ako kila Freya at Kevin pati kay Devin. Nalungkot ng sobra si Devin dahil hindi pa daw kami nakakapag bonding ng matagal. 

Pero babalik din naman ako agad kaya hindi na niya kailangang mag-alala. 

Nang marinig ang flight ko ay yumakap na ako sa kaniya at umalis na. Habang papalayo ay ramdam ko ang pagtitig niya sa akin kaya tiningnan ko ulit siya. 

Nginitian niya ako at kumaway. Kumaway din ako sa kaniya at pumasok na sa loob. Habang naglalakad patungo sa eroplano ay sumisikip ang dibdib ko. 

Parang ayokong umuwi ngayon. Parang may pumipigil sa aking pumasok sa eroplanong ito. Pero kailangan kong umuwi, nangako ako kay Lolo.

Huminga ako ng malalim at tiningnan ang pangalan ng eroplano. F-16 Fuming Falcons. Minessage ko sa kaniya ang pangalan.

To: Blake

F-26, 

Ayan ang pangalan ng plane na sasakyan ko. I love you! I'll miss you.

From: Blake

I love you too and I'll really miss you. Ingat! 

Napangiti ako at pumasok na ng eroplano. Umupo ako sa tabi ng bintana para kita ko ang tanawin. Masarap sa mata ang tanawin lalo na kung mahilig ka talaga sa nature. 

Nagsimula nang lumipad ang eroplano pero bigla akong natakot. Hindi naman ito ang unang beses kong sumakay ng eroplano pero bakit ganito ang nararamdaman ko.

Ilang minuto lang din ay stable na ang eroplano at nakikita ko na ang mga magagandang tanawin. Ilang oras pa ang kailangang hintayin bago makarating sa States. 

Humingi na lang muna ako ng tinapay at kape. Hindi pala ako nakapag-almusal dahil sa pagmamadali. Tinapay at kape na lang muna ngayon. 

Pagkatapos kong kumain ay inantok ako kaagad. Kaya natulog muna ako para makapagpahinga din at maihanda ang sarili sa malaking problemang sinasabi ni Nicole.

Sana lamang ay masosolusyonan agad dahil hindi ko alam ang gagawin kung masiyadong malaki ang problema. Itinulog ko na lang iyon at nakatulog naman ako kaagad.

Agad akong nagising nang magsigawan ang mga pasahero. Naalerto ako at agad na tumingin sa paligid. Ang iba ay may suot-suot nang mask kaya ganoon din ang ginawa ko. 

"What's happening?" tanong ko nang tanggalin ko ang mask.

"Pakisuot ang mga mask na nasa itaas ng inyong mga ulo." sigaw ng attendant ginawa naman ito.

Pumikit ako at nagdasal na sana ay hindi ito totoo. Rinig na rinig ko ang sigaw ng mga pasahero habang ako ay tahimik lamang na nagdadasal

Nanginginig na ang mga kamay at tuhod ko. Paano na sila Blake, si Mom, Dad ang mga kaibigan ko?! 

Tumingin ako sa bintana at kitang-kita ko ang aming destinasyon. Diretsong pababa ang andar ng eroplano. Agad na tumulo ang luha ko at hindi alam ang gagawin. 

Ilang segundo na lang ay babagsak na ang eroplano sa lupa. Hindi na tumigil ang pagluha ko at pumikit na lang. 

Mukhang hanggang dito na lang ang buhay ko. Hinawakan ko ang sarili kong kamay at hinayaan ang magiging kapalaran ko. 

Blake, Mom, Dad, Devin, Kevin and Freya. Mahal na mahal ko kayo. 

'Isang nakakalungkot po na balita para sa ating lahat. Bumagsak ang eroplanong papunta sana sa United States of America. Nakikiramay po kami sa mga pamilyang nawalan ng mahal sa buhay.'

Ang takda ay nakatakda.

seannnmattt2

Chapter 38

BLAKE POV

Nang maihatid ko si Shaun sa airport ay dumiretso na ako sa bahay. Habang nasa kotse ay narinig ko ang notifications.

From: Babe

F-26, Ayan ang pangalan ng plane na sasakyan ko. I love you! I’ll miss you.

To: Babe

I love you too and I’ll really miss you. Ingat!

Nang ma-reply-an ko siya ay tinuloy ko na ang pagmamaneho diretso sa condo. Dahil wala na si Shaun ay boring na ang condo.

Binuksan ko ang Tv at nanood ng movies sa netflix. Ilang oras din akong nanonood hanggang sa ako’y makatulog.

Pagkagising ko ay nakabukas pa din ang Tv pero wala nang movie. Inalis ko ito sa netflix at tiningnan ang balita. Mainit na balita ang naka-ere ngayon kaya bigla akong na-curious.

‘Isang nakakalungkot po na balita para sa ating lahat. Bumagsak ang eroplanong F-26 papunta sana sa United States of America. Nakikiramay po kami sa mga pamilyang nawalan ng mahal sa buhay.’

Hindi ako agad nakagalaw at pilit na iniintindi ang balitang iyon. Nanlambot ang aking mga tuhod at hindi nakahinga ng maayos. Agad akong tumayo at agad na inabot ang aking cellphone.

Hindi ko na alam ang gagawin ko kaya dumiretso ako sa message niya sa akin. Binuksan ko ito at nakita ang kaniyang message.

’ F-26, Ayan ang pangalan ng plane na sasakyan ko. I love you! I’ll miss you.’

Agad bumagsak ang cellphone ko at agad nanghina ang aking mga tuhod. Nagsimulang tumulo ang aking mga luha at napa-upo sa lapag. Baka nagkamali lang sila ng pangalan ng eroplano, pero tama na papuntang U.S.A. Hindi ko lubos maisip na pwedeng mangyari iyon.

Agad akong tumayo at mabilis na lumabas ng condo. Bumaba ako gamit ang elevator at binuksan ang kotse. Hindi na ako nagdalawang isip at agad na pinuntahan ang airport na pinaghatiran ko sa kaniya kanina.

Lahat sila ay nakatingin sa akin pero hindi ko na ito pinansin at dumiretso sa loob. Pinapasok naman ako ng guard nang makilala niya ako at dumiretso ako sa information desk.

“Miss, miss, miss.” tawag ko sa kaniya at agad naman niya akong pinagtuunan ng pansin.

“Yes po, Sir?”

“M-may, eroplano ba talagang b-bumagsak?” tanong ko sa kaniya.

“Opo Sir, F-26 po ang name ng plane. Nakikiramay po ako.” sabi niya sa akin.

“No, no!” sigaw ko at agad naman akong pinagtinginan ng iba.

Lumabas ako ng airport at sumakay ng kotse. Nag-drive ako papunta sa bahay ng Mom ni Shaun. Ilang minuto din ang itinagal ko hanggang sa makarating ako.

Pinindot ko ang doorbell at agad naman itong bumukas. Nang makilala ako ng guard ay agad niya akong pinapasok. Tinakbo ko papasok ang bahay nila at agad na natagpuan si Tita na nakikipagtawanan sa mga kaibigan niya.

“Tita!” agad akong lumapit sa kaniya.

Nang makita niya ang lumuluha kong mata ay agad siyang nataranta at niyakap ako. Mukhang wala siyang problema, siguro hindi niya pa alam ang nangyari.

“Bakit ka umiiyak? Dahil ba umalis na si Shaun, nako babalik din ’yon.” sabi niya sa akin pero umiling ako ng umiling.

“Mare, alis na muna kami.” paalam ng mga kaibigan ni Tita.

“Sige, ingat kayo.” sabi ni Tita at pina-upo ako sa couch

“Hindi po ’yon.” naiiyak kong sabi at kinuha ang cellphone at ipinakita sa kaniya ang balitang napanood ko kanina.

“Ay iyan ba, nakaka-awa talaga sila.” sabi ni Tita.

“No Tita, nakasakay diyan si Shaun.” sabi ko at agad na napalitan ang malungkot niyang mukha ng gulat. Agad niyang kinuha ang cellphone niya at umupo sa tapat kong couch.

“P-pero tingnan mo ang message niya sa akin. F-16 ang nakalagay, e dito F-26?” naguguluhang sabi ni Tita. Hindi na siya ngayon mapakali at palakad-lakad.

Kinuha nito ulit ang kaniyang cellphone at may kinalikot sa cellphone bago niya ito ilagay sa kaniyang tenga.

“Love, nakita mo ba ang news?” umiiyak na sabi ni Tita.

“Oo, kawawa naman ang mga nawalan ng pamilya.” rinig kong sabi ni Tito.

“Si baby!” sabi ni Tita.

“Huh? Pero ang message niya sa akin ay F-16 yung plane niya, hindi F-26.” sabi ni Tito.

“Iyon din ang message sa akin ni Shaun, pero ang kay Blake ay F-26.” umiiyak na sabi ni Tita.

“Huminahon ka lang love, hintayin natin ang balita. Sasabihin nila ang mga naging biktima.” sabi ni Tito.

Pinatay na muna ni Tita ang cellphone at muling binuksan ang Tv. Habang naghihintay ay magkatabi naming inaabangan ang balita tungkol sa pagsabog ng eroplano.

‘Nagbabalik, ito po ang mga pangalan ng mga biktimang nakasakay sa eroplanong sumabog kanina lamang.’ s abi ng reporter at nag flash sa screen ang pangalan at pictures ng iba’t ibang tao sa Tv.

‘Cora Valenzuela, nakikiramay po kami.’

’Sh–

Nang marinig ni Tita ang ‘Sh’ ay agad siyang umiyak at nagwala habang ako naman ay nakatingin lang sa Tv ay hindi makapaniwala. Tuloy-tuloy ang pagtulo ng luha ko hanggang sa ako’y mapayuko.

“Buhay ang anak ko!” malakas na sigaw ni Tita ay niyakap ako.

Yumakap din ako sa kaniya at sabay kaming umiyak. Nakahinga ako ng maluwag dahil hindi Shaun ang aming nakita kundi Sheena. Pero malungkot din dahil sa pagsabog ng eroplano. Pero masaya talaga ko dahil wala ang pangalan ni Shaun sa mga biktima.

Tumigil kami sa pag-iyak at agad namang tinawagan ni Tita si Tito.

“Love, wala si Shaun sa mga biktima.” sabi ni Tita at pinunasan ang kaniyang luha.

Napangiti ako at pinunasan din ang aking mukha. Sobrang saya ko dahil ang pinaka-mamahal kong tao ay hindi pa mawawala sa akin. May pagkakataon pa akong ipakita sa kaniya kung gaano ko siya kamahal.

Hanggang sa matapos ang araw na iyon at wala pa ding paramdam si Shaun. Nag-aalala nanaman ako dahil baka isa nga siya sa mga biktima. Pero agad ko din itong tinatanggal sa aking isipan. Buhay si Shaun, maaaring busy lang siya sa kaniyang trabaho dahil nga nagkaroon ng problema.

Ilang oras na akong naghihintay hanggang tanghali pero wala pa din siyang paramdam. Maski si Tita ay tini-text din ako kung naka-usap ko na ba si Shaun. Sila Freya at Kevin ay tadtad din ng mga katanungan sa akin na hindi ko naman alam ang isasagot.

Tumunog bigla ang aking cellphone kaya agad ko itong hinablot at in-accept ang tawag, hindi ko na nakita ang pangalan.

“Hello?” mabilis kong tanong.

“Hello–

“Fuck babe!” sabi ko at napaluhod sa lapag.

“Hala anong nangyari sayo?” nag-aalala niyang tanong. “Hoy, okay ka lang ba. Sumagot ka.” dagdag niya pang sabi.

“I love you so much.” sabi ko.

“I love you too, nabalitaan ko ang nangyari sa sumabog na eroplano. Grabe noh.” sabi naman niya.

“You fucking sent me the wrong plane, babe! I’m fuckin’ crying, I-i thought your dead.” narinig ko ang kaniyang pagkagulat at natahimik ng ilang segundo.

“Hala oo nga, nako sorry. Pinag-alala pa kita, sorry talaga.” sabi niya sa akin.

“It’s okay, basta nakausap kita ngayon. Okay na ako.”

“Ngayon lang ako nakagamit ng cellphone dahil sa problema dito sa kumpanya, kaya ko naman itong solusyonan agad kaya ’wag kang mag-alala d’yan. Uuwi din ako, malapit na.”

Napangiti naman ako dahil akala ko ay hindi ko na maririnig ang boses niyang kay sarap pakinggan. Nagpatuloy ang usapan namin hanggang sa parehas naming mapag-desisyonang patayin at gawin ang mga dapat gawin sa araw na iyon.

Nakausap na din nila Tito’ Tita si Shaun kaya wala na silang dapat na ikabahala. Maski sila Freya at Kevin ay nakahinga na ng maluwag.

Pumunta ako sa station namin para sa isang meeting. May new project akong gagawin at ngayon na ang meetings para sa mga schedules at sa mga mangyayari.

Ilang oras ang inabot namin hanggang sa ma-bored ako. Wala akong ginawa doon kundi tumanganga habang iniisip ang mahal ko. Napapangiti pa nga ako kapag naiisip ko ang nagtatampo niyang mukha.

Nagulat silang lahat nang tumayo ako at umalis ng room ng walang sinasabi. Agad namang sumunod si Jake at hinabol ako.

“Bakit ka umali, ayaw mo ba ng project na ’yon?” tanong niya sa akin.

“No, ayoko munang magtrabaho ngayon.” sabi ko sa kaniya at tumango naman siya.

“I understand, halos ilang taon ka nang nagta-trabago. Oras na din para makapag-pahinga ka ng maayos.” sabi niya sa akin at nginitian ako.

“Gusto kong pumunta ng U.S. Gusto kong makasama si Shaun.” sabi ko at agad naman siyang pumayag.

“Ako nang bahala sa plane, maya-maya ay ready na iyon kaya mag-ayos ka na.” sabi niya kaya mabilis akong pumasok ng kotse at pina-andar ito papunta sa aking condo.

Pagpasok ay dumiretso ako sa aking kwarto at kinuha ang paborito kong maleta. Nilagay ko doon ang mga kailangan ko sa araw-araw. Hindi din mawawala ang singsing na matagal ko nang pinag-ipunan.

Nang matapos na sa ginagawa ay tinawagan ko na si Jake at sinabing paalis na ako. Naghihintay na daw siya sa airport kaya mabilis akong bumaba ng building at pumasok ng kotse.

Pagbaba ko ng kotse ay pumasok na ako sa loob at nakita ko na si Jake na naghihintay sa akin. Nang makita niya ako ay agad kaming naglakad patungo sa private plane na para talaga sa akin.

Mabilis akong sumakay doon at binati ng mga attendants at ng piloto na aking kaibigan na si Jacob. Naging kaibigan ko siya bago pa ako pumasok sa industriya ng showbiz.

Hindi na ako makapaghintay na makita siya at sabihing mahal na mahal ko siya at mamahalin ko pa habang ako ay nabubuhay. Well, iyon talaga ang sasabihin ko sa kaniya pero para mas sweet ay hahabaan ko.

Ilang oras din akong nasa loob ng eroplano. Nakatulog na ako, nakakakin, nakatulala hanggang sa marinig kong malapit na kaming bumaba. Agad akong naalerto at hindi na hinintay ang ilang segundo nang bumukas ang pintuan ng eroplano at mabilis kong kinuha ang aking maleta at naglakad patungo sa susundo sa akin.

Nang lapitan nila ako ay sumunod na ako sa kanila patungo sa hotel na tutuluyan ko. Ayokong mag-stay sa bahay nila Mom and Dad at wala akong planong bumisita sa kanila. Sasabihan ko na lang si Ate.

Mabilis ang pagpunta namin sa hotel kaya agad akong nakapunta sa room na pinili ko. Nagpahinga muna ako saglit hanggang sa pagdesisyunan kong maligo at puntahan si Shaun.

Mabilis ang bawat galaw ko kaya mabilis din akong natapos at ready nang umalis papunta kay Shaun. Hindi naman mahirap hanapin ang kumpanya niya, isa lang naman iyon sa pinakamalaking kumpanya.

Kaunting search mo lang sa google ay lalabas na iyon kaya iyon ang itinuro ko sa driver ng taxi at agad naman niya akong dinala doon. Nanghingi din siya ng litrato kasama siya dahil natandaan niya daw ang mukha ko dahil sa movie ko kasama ang ibang hollywood actors at actresses.

Pagbaba ng taxi ay agad naagaw ang tingin ng karamihan sa akin. Siguro ay nakikilala din nila ako kaya yumuko ako ng kaunti at mabilis na naglakad papasok ng kumpanya nila. Nagsigawan ang mga tao pero huli na ang lahat dahil nakapasok na ako ng kumpanya at hinarangan na sila ng mga guards.

Lumapit ako sa information desk at tinanong ang floor ng kanilang Ceo.

“Do you have an appointme–

“I am his boyfriend, Miss.” madiin kong sabi at agad naman niyang sinabi sa akin ang floor ng mahal ko.

“Thank you.” sabi ko at mabilis na naglakad patungo sa elevator.

May mga nakasabay pa ako at rinig na rinig ko ang kanilang mga bulungan tungkol sa mga dating rumors ko kasama ang ilan sa mga hollywood actresses. Napailing na lang ako at lumabas ng elevator nang huminto ito sa floor na sinabi ng babae sa baba.

Naabutan ko si Shaun na kinakausap ang isa sa mga empleyado niya sa isang cubicle. Napangiti naman ako dahil kitang-kita sa kaniya kung gaano siya kasipag at kung gaano niya kaalam ang kaniyang mga sinasabi sa lalaki.

Tuloy lang siya sa pagsasalita hanggang sa tawagin siya ng isa sa mga empleyado at ituro ako. Napatigil naman siya sa pagsasalita at tiningnan ang tinuturo ng babae.

Agad nanlaki ang kaniyang mga mata at malaking ngiti ang nakita ko sa kaniyang mukha bago niya ako lapitan at yakapin ng mahigpit. Niyakap ko din siya at rinig ko ang mga kinikilig na boses ng iba.

Niyaya niya akong pumasok sa office niya at pinalabas muna ang decretary niyang sinasa sa pilipinas nang muli kaming magkita. Agad niya akong hinalikan sa labi at gumanti naman ako.

“What are you doing here? Dapat sinabi mo sa akin edi sana nakapaghanda ako.” sabi niya pero tinawanan ko lang siya.

“Miss na miss na kasi kita. Ikaw lagi ang nasa laman ng utak ko, kahit sa trabaho mukha mo ang nasa isip ko. Ganoon kita kamiss babe.” sabi ko at ngumiti naman siya.

“Namiss din kita, sobra. Kung pwede nga lang na pagdikitin ko ang U.S at Pilipinas ay gagawin para lang magkalapit tayo sa isa’t isa eh.” sabi naman niya at sabay kaming natawa.

“I love you babe.” sabi ko sa kaniya.

“Mahal din kita.” sabi naman niya at hinalikan ako sa labi.


Buhay si Shaun, hindi ako mamamatay character. Pero gusto kong pumatay, HAHAHAHAHA.

Thank

 you po sa 15K reads! I love you all!❤

seannnmattt2

# Chapter 39

SHAUN POV

"Sir, sir!" rinig kong sigaw ng kung sino hanggang sa maidilat ko ang aking mga mata. 

Pawis na pawis ang aking mukha kaya agad akong kumuha ng tissue sa aking bag at pinunas ito sa aking mukha. 

"Binabangungot po kayo." nag-aalalang sabi ng attendant.

"T-thank you." sabi ko at ngumiti naman siya sa akin.

"Gusto niyo po ba ng water?" tanong niya na inilingan ko naman.

Agad akong nahiya dahil ang iba sa kanila ay nakatingin sa akin. Yumuko na lang ako ng kaunti at hinawakan ang ulo. Bakit naman ganoon ang pumasok sa aking isip. Nakakatakot.

Tumingin ako sa bintana at kita ko ang magandang tanawin sa ibaba. Hindi ko alam kung anong bansa ito. Basta ang ganda niyang tingnan.

MAGKATABI KAMI ngayon ni Blake dito sa office ko. Pinapanood niya ang mga ginagawa ko sa laptop at sa mga papers. Naresolba na ang problema kaya wala na akong aalahanin maliban dito sa mga tambak na papeles na hindi ko naasikaso dahil sa pag-stay ko sa pilipinas.

Maghapon kaming nandoon hanggang sa magyaya siyang lumabas. Agad naman akong pumayag dahil tapos na ang iba kong ginagawa. 

'He's so handome!'

'They're together, I'm jealous!'

'Hope all!'

Rinig kong bulungan ng mga empleyado nang sabay kaming lumabas ng office at pumasok sa elevator. Ako na ang nagpindot dahil baka hindi niya ala kung ano ang pipindutin.

"Saan mo ako dadalhin?" tanong ko sa kaniya habang nasa loob ng elevator.

"Secret." sabi niya at humalik sa aking noo. 

"I'm curious!" sabi ko na ikinatawa naman niya.

Lumabas kami ng elevator at lumabas ng company. Naunang maglakad si Blake papunta sa itim na kotse. Kinausap niya ang lalaki at agad naman iyong umalis. 

"Babe, let's go!" tawag niya sa akin kaya mabilis akong naglakad palapit sa kaniya.

"Kaninong kotse 'to?" tanong ko nang makalapit sa kaniya.

"Nirenta ko." sabi niya at pinapasok na ako sa loob. Sumunod naman siya at pinaandar na ang makina.

Habang siya'y nagmamaneho ay naisipan kong magpatugtog para hindi ako ma-boring. 

If you could see that I'm the one 

Who understands you 

Been here all along 

So, why can't you see? 

You belong with me 

You belong with me

"You're a swiftie huh?" tanong niya sa akin.

"Oo, since 1989 era. 10 years old ata ako no'n nung narinig ko yung Love Story tsaka You Belong With Me niya." sabi ko.

"Her songs are great." sabi niya.

"Indeed!" sabi ko at nagtuloy ang pagtugtog ko sa mga kanta ni Taylor at ng Blackpink.

Halos kalahting oras ang itinagal namin hanggang sa huminto kami sa isang mall. 

"Anong gagawin natin dito?" tanong ko sa kaniya.

"Date." nakangiti niyang sabi sa akin at hinila na ako papasok doon.

Excited akong sumunod sa kaniya at pumunta sa stores na gusto ko. Madami agad akong nabili gamit ang pera niya, well hindi ako prepared naiwan ko ang wallet ko sa office. 

"Pakibuhat din 'to, ang bigat." nakanguso kong sabi na ginawa naman niya. 

Nauna na akong maglakad at siya ay nasa aking likod. Habang nagtitingin-tingin sa mga stores na pwede kong puntahan ay may biglang humarang sa aking mga lalaki. 

Napahinto ako at umatras ng kaunti nang bigla silang sumayaw. Napangiti ako dahil sa galing nilang sumayaw. Padami sila ng padami at nakaharap sa akin. 

Napapalakpak na lang ako habang sumasayaw sila sa aking harapan. Ang mga dumaraan ay nagsilapit para tingnan kung ano ang nangyayari. 

Bigla silang huminto at narinig ko ang kanta ng Blackpink! Biglang gumilid ang lahat ng dancers at lumabas doon si Blake. Si Blake?!

Tumugtog ang chorus DDU-DU DDU-DU ng Blackpink at nagulat ako nang sayawin niya ito. Napangiti ako ng sobra at natakpan ng kamay ang aking bibig.

Hit you with that ddu-du ddu-du du (Ah yeah, ay yeah!)

Nakatingin lang ako sa kaniya habang sinasayaw niya iyon. Nagsisigawan na ang mga tao at ang iba ay nag vvideo. Nang matapos ang sayaw niya ay humarang ulit ang mga dancers at sumayaw ulit sa aking harap.

Ilang minuto din silang ganoon hanggang sa muli silang gumilid at nakita ko si Blake na may hawak na bouquet at nakangiting nakatingin sa akin.

Lumapit siya at naramdaman ko ang pagtulo ng aking luha. Binigay niya sa akin ang bulaklak at hinalikan ako sa noo. 

"You're so sweet." naiiyak at natatawa kong sabi habang pinupunasan ang aking mukha. 

Akala ko ay doon na natatapos ang lahat nang lumuhod siya sa aking harap at hinawakan ang aking kamay. Hinalikan niya ito at may kinuha sa kaniyang bulsa.

Doon muli'y nagsimulang tumulo ang aking luha habang siya naman ay itinataas ang box na galing sa kaniyang bulsa. 

"Babe..." ang tanging nasabi ko sa kaniya at pinunasan ang aking luha.

"Babe, hindi man perpekto ang ating relasyon. Parehas man tayo ng kasarian, mahal na mahal pa din kita. Hinding-hindi na kita papakawalan." malambing niyang sabi sa akin ang pinunasan din ang kaniyang luha.

"S-shaun Klein Mendoza, can I be your p-partner for the rest of your l-life?" nauutal pa niyang sabi.

Walang dalawang segundo akong tumango ng ilang beses at naramdaman ko na lang ang kaniyang labi sa akin.

Nakarinig ako ng mga palakpak galing sa mga tao kaya agad akong lumayo sa kaniya. Sabay kaming ngumiti at isinuot niya ang singsing sa aking daliri.

Tinitigan ko ito at niyakap ng mahigpit si Blake. Yumakap din siya sa akin at hinaplos ang aking ulo. Nagpasalamat ako sa mga dancers at nginitian naman nila ako at binati. 

Laking gulat ko nang biglang sumingit ang ate ni Blake. Walang emosyon ang kaniyang mukha. Naalerot ako nang bigla siyang tumakbo. Napapikit ako at naramdaman ang kaniyang yakap?

"Congratulations, Shaun! Oh my gosh!" kinikilig niyang sabi. "I'm sure mag ttrending 'to! Ang ganda ng plano ko!" excited niyang sabi.

"Kayo po ang nagplano nito?" tanong ko sa kaniya at mayabang naman niya akong tiningnan.

"Ayos ba? Nagustuhan mo?" tanong niya sa akin at agad naman akong tumango.

"Dapat lang, kasi kung hindi magtatampo talaga ako sayo." sabi niya sa akin at sabay kaming nagtawanan.

"Thank you ate." biglang singit ni Blake at niyakap ito.

"You're welcome, basta masaya ang baby bro ko." sabi niya at natawa naman ako.

"You're baby has a baby now." sabi ni Blake at tinignan ako.

"Well, you're right." sabi ng ate niya habang nakatingin sa akin.

Biglang tumunog ang cellphone ni ate Belle at agad naman niya itong kinuha. Nanlaki ang mata niya at sumigaw ng napakalakas.

"Oh my god! Trending kayo worldwide!" sigaw niya at niyakap kaming parehas. "Halos lahat ay puro positive comments, suportado kayo ng buong mundo!" kinikilig na sabi ni Ate Belle.

Tiningnan ako ni Blake at niyakap muli. "Thank you for accepting me as your partner for the rest of your life." sabi niya habang kami'y magkayakap.

"Kahit hindi mo na itanong, partner na kita for the rest of my life." sabi ko naman. 

KASALUKUYAN AKONG nakatutok sa aking cellphone habang binabasa ang mga comments ng mga tao sa pag-propose sa akin ni Blake.

Sobrang saya dahil wala akong nakikitang negative comments lahat ay positive! 

"Babe, what are you doing?" tanong niya nang makalapit siya sa akin.

"Reading some of their comments about us." sabi ko.

"Then, how was it?" tanong niya ulit.

"They support us." nakangiti kong sabi at lumapit sa kaniya para halikan siya.

Nagbasa pa kami ng ilang mga komento hanggang sa mag-send sila Mom, Dad at mga kaibigan ko ng pagbati sa amin. Pati sa kaniya ay madaming bumabati, lalo na ang mga fans niya. 

Tunog ng tunog ang kaniyang cellphone kaya kinuha niyo ito at ni-mute. Napailing na lang ako habang nakangiti sa kaniya. 

"I love you, babe." sabi ko.

"I love you." sabi naman niya at muli akong hinalikan. 

"Bukas pwede na ako bumalik sa pilipinas." sabi ko na nagpangiti sa kaniya.

"Then, let's go home?" nakangiti niyang tanong sa akin at tumango-tango naman ako. Nag-impake na kami ng gamit hanggang sa magdilim. 

"Ang ganda talaga ng America." nakangiti kong sabi habang nakatingin sa labas ng balcony.

"That's true, mamimiss ko 'to." sabi niya at niyakap ako sa likod.

"Pwede pa naman tayong bumalik dito, o kaya sa ibang bansa naman tayo pumunta." sabi ko.

"Kahit saan mo gusto, sasama ako. Hindj kita iiwan." mahina niyang sabi sa akin at hinalik-halikan ang aking pisngi.

Ang sarap sa pakiramdan ng ganito. Gabi habang nasa balcony kayo ng mahal mo at nakatingin sa magandang tanawin. Tapos nakayakap pa siya sa akin. Ang sarap sa pakiramdam.

Hindi ko akalaing ang kaibigan ko noong bata, ang kalaro ko, kaaway minsan ay makakasama ko na habang buhay. Sobrang saya ko, sana ganito lang lagi.

"Babe, tulog na tayo." yaya niya. "Gabi na e." dagdag pa niya.

"Okay, inaantok na din ako e." sabi ko naman pero agad ko din siyang tinawag. "Buhatin mo ako." sabi ko na agad naman niyang ginawa. 

Tumatawa kaming pumunta sa kwarto at ni-lock niya ang pintuan. Nagulat ako nang bigla niyang akong ihagis sa kama. 

"Akala ko mahuhulog ako." gulat kong sabi.

"Sorry." sabi niya at humalik sa aking noo.

"Come here, tulog na tayo." sabi niya at lumapit naman ako sa kaniya. 

Nakaunan ako sa kaniyang braso at nakasiksik sa kaniyang dibdib. Ang ulo naman niya ay nasa taas ng aking ulo. Ilang minuto lang din ay nakatulog na ako.

Not the last chapter lol.

Partner for the rest of my life😭

seannnmattt2

Chapter 40

SHAUN POV

“Welcome back Shaun, Blake!” sigaw ni Freya habang si Kevin naman ay nasa likod namin.

Napahinga ako ng malalim dahil walang mga reporters na naghihintay sa amin. Siguro ay hindi nila nabalitaang pauwi na kami. Mabuti naman.

“I missed you!” sabi ko at niyakap siya.

“I missed you too.” sinakay na namin ang mga gamit namin sa kotse ni Kevin at pumasok na sa loob.

“Alam niyo ba, hanggang ngayon trending pa din kayo. Tingnan niyo.” sabi ni Freya at pinakita sa akin ang phone niya.

Tama nga siya, number one trending kami sa twitter gamit ang ‘#ShaunxBlake’ na umabot na ng 1.5M tweets. Grabe.

“Grabe kayo!” kinikilig na sabi ni Freya. “Patingin nga ako ng singsing!” sabi pa niya.

Pinakita ko naman ito sa kaniya at biglang uminit ang aking mukha. Hanggang ngayon ay kinikilig pa din ako at hindi makapaniwala kapag nakikita ko ang singsing sa aking kamay.

“Ang ganda naman, mahal siguro ’to.” sabi ni Freya. “Palit tayo.” yaya niya.

“Hon!” angal ni Kevin habang nag ddrive.

“Biro lang.” sabi niya at nagtawanan kami.

“Kain muna tayo bago umuwi?” tanong ni Blake na tinanguan ko naman.

“Gutom na din ako eh.” sabi ko. “Kamusta nga pala yung inaanak ko?” tanong ko kay Freya.

“Nasa bahay, inaalagaan nila Mama.”

“Namiss ko na siya, bibisita ako sa susunod.” sabi ko.

Huminto muna kami sa restaurant at kumain ng lunch. Dapat ay umaga pa lang ay nakauwi na kami pero na-late kami. Ang sarap pa ng tulog namin.

Ilang minuto lang din ay natapos na kaming kumain. Si Blake na ang nagbayad ng kinain namin. Pagpapasalamat na din sa pagsundo sa amin.

Lumabas na kami ng restaurant pero laking gulat ko nang makita ang mga media kasama ang mga taong sinisigaw ang pangalan namin.

Agad na humarang ang mga guards doon. Mukhang hindi kami makakadaan dahil sa dami ng tao. Nagkatinginan kami ni Blake habang si Freya naman ay natutuwa pa dahil sa daming taong nag-aabang sa amin.

May lumapit sa aming lalaki ay nagpakilalang manager ng restaurant. Inanyayahan niya kaming dumaan sa likod ng restaurant. Agad naman kaming pumayag.

Si Kevin ay sa madaming tao dumaan para mailipat ang kotse sa likod.

Laking pasasalamat namin sa manager dahil nakalabas kami at nakapasok ng matiwasay. Pero nako-konsensya din dahil sa mga taong naghihintay sa amin.

Nakauwi kaming pagod kahit wala namang ginawa. Sila Freya at Kevin ay nakauwi na din at kasama na ang inaanak ko.

Nandito kaming muli ni Blake sa condo niya. Gaya ng dati, magtatrabaho ulit siya bilang artista. Siguradong dudumugin siya ngayon, lalo na at nag trending ang pangalan niya.

“Babe, let’s eat.” pagyaya niya sa akin habang walang pang-itaas maliban sa apron.

“You look hot.” sabi ko sa kaniya at napangiti naman siya.

“I know right.” mayabang niyang sabi.

Habang kami’y kumakain ay paminsan-minsan’y sinusuban niya ako kahit mayroon naman ako sa pinggan.

Mayroon nang singsing sa pala-singsingan ko pero parang wala pa ding nagbabago sa amin. Kami pa din ang Shaun at Blake na nakilala ng karamihan.

Habang ako ay naghuhugas ng pinggan ay nakarinig ako ng pagtunog ng doorbell. Tinawag ko si Blake para mabuksan iyon.

Nakangiting bumati sa amin si Sir. Jake, ang manager ni Blake.

“Ang tagal kong hinintay ang pag-propose mo kay Shaun, mabuti naman at natupad na.” sabi niya.

“Lahat gagawin ko, para mangyari lang ’yon.” sabi ni Blake at napangiti naman ako.

Natapos na akong maghugas habang sila ay may pinag-uusapan sa sala. Nandito ako ngayon sa bathroom at nakababad sa bathtub. Gusto kong magpahinga dito. Ang dami ng trabahong ginawa ko sa States.

Habang nakapikit ang mata at dinadamdam ang tubig sa aking katawan ay nakarinig ako ng pagbukas ng pintuan kaya agad akong dumilat.

“Babe, I have a good news.” nakangiting sabi ni Blake sa akin.

Napabangon naman ako kaagad, “What is it?” tanong ko.

“Naalala mo pa yung last movie ko?” tanong niya.

“Oo, bakit?”

“Nominated siya sa Movie of The Year dito sa pilipinas at pati ako as Artist of The Year!” nakangiti niyang sabi. Napangiti naman ako at agad siyang niyakap.

“Congrats, well pang-ilan mo na ’to.” sabi ko at nagtawanan kami.

“Pero ngayon, kasama na kita. Nanominate ako kasama ka, at sana mananalo din akong kasama ka.” sabi niya habang hawak ang aking baywang hindi alintana ang tubig.

Hinawakan ko ang kaniyang pisngi at ginawaran ito ng halik, “Manalo ka man o matalo, nandito pa din ako. Hinding-hindi na ako aalis, lalo na at sinagot ko na ang proposal mo.” sabi ko habang nakahawak ang aking dalawang kamay sa kaniyang batok.

“I love you so much.” sabi ni Blake sa akin at hinalikan ang aking labi.

Gumanti naman ako sa kaniya hanggang sa parehas na kaming walang saplot. Parehas na kaming nasa bathtub, ako naman ay nasa kaniyang taas, magkayakap.

“Babe, kung hindi mo ba ako nakilala hindi ka magkakagusto sa lalaki?” biglaan kong tanong.

“Maybe, kasi ikaw lang ang lalaking nagustuhan ko e.” sabi niya at niyakap ako ng mahigpit.

“I love you.” sabi ko at humarap sa kaniya para mahalikan siya.

Tumugon naman siya sa aking halik, “I love you too, and I will love you forever.” sabi niya nang maghiwalay ang aming labi.

“Really? Forever?” tanong ko sa kaniya.

“Forever hanggang sa pumuti ang buhok ko.” sabi niya sa akin at bigla na lang tumulo ang aking mga luha. “Hey, why are you crying?” tanong niya nang mapansin ang aking luha.

“M-masaya lang ako, kasi nandyan ka. Laging nasa tabi ko, sinusuportahan ako at minamahal kahit hindi ako babae-

“Kahit maging babae ka pa, walang magbabago. Ikaw pa din ang mamahalin ko.” pagtigil niya sa aking sinasabi.

“You’re so sweet, come and fuck me.” sabi ko na ikinagulat niya.

“Right now?” nakangiti niyang tanong na tinanguan ko naman. “Where?” dagdag niyang tanong.

“In bed, kanina pa ako dito e.” sabi ko.

Agad naman siyang tumayo at nagtuyo ng katawan. Tumayo na din ako para magpunas ng katawan.

Laking gulat ko nang bigla niya akong buhatin at halikan sa labi. Gumanti naman ako agad at hinawakan ang likod ng kaniyang mukha at mas pinalalim ang aming paghahalikan.

Dahan-dahan niya akong binaba sa kama habang ang aming mga labi ay magkadikit pa din. Pinulupot ko ang aking mga binti sa kaniyang baywang at habang siya naman ay hinawakan ang dalawa kong palapulsuhan at ikinulong ito.

“Babe, fuck me now.” mahina kong sabi sa kaniya.

“You’re so excited.” natatawa niyang sabi pero umayos din at hinawakan ang kaniyang pagkalalaki at itinapat sa akin.

“A-ah!” mahina kong ungol nang maramdaman ko ang kaniya sa akin.

“Fuck, so hot.” mahina niyang ungol at mabagal na gumalaw at muli akong hinalikan.

Gumanti naman ako at ganoon kami ng ilang minuto. Naghahalikan habang siya’y gumagalaw sa akin. Kakaibang pakiramdam, hindi marahas pero sobrang sarap.

Sobrang romantic ng ganito. Puno ng pagmamahal ang bawat galaw niya at ng aming mga labi.

“B-babe, thank you.” sabi ko at naguluhan naman siya.

“For what?” tanong niya pero ngumiti lang ako at hinalikan siya sa labi.

’I’ve always wanted to say thank you for loving me among so many people and for always being there right by my side.

If it weren’t for you, I probably would’ve still been alone. I can’t imagine myself being alone now.

Just like the very day we first met… until now, and like all those seasons we’ve spent together, I hope we can spend every moment of every day together…’

THE END

Author’s Note

Thank you for staying throughout the whole story. Sobrang saya ko dahil sinuportahan niyo ang una kong story which is itong Shaun and Blake.

Thank you ng marami sa suporta at mga kalat comments niyo, sobrang natuwa ako. But, hindi pa d’yan nagtatapos ang lahat dahil may isa at susunod pa akong gagawing stories!

• Shaun and Blake (Completed) • My Possessive Boss (Seiton Series #1) (Completed) • The Very First Day (Seiton Series #2) (Ongoing)

I hope y’all will support my first series, hehe thank you ulit!

Kindly follow my accounts!

Facebook: Sean Mathew Metillo Instagram: @__sxanmthw Mobile Legends: 647497326 (laro tayo!)

Sincerely

, Sean.

Share this story: