𝗞𝗨𝗟𝗜𝗣𝗞𝗜𝗣’𝗦 𝗗𝗜𝗥𝗧𝗬 𝗡𝗢𝗧𝗘

Ang kuwentong ito ay mula sa malikot at maduming imahinasyon ng may-akda. Ito ay bunga lamang ng libog sa katawan at ipinagbabawal sa mga minor de edad na mambabasa sapagkat may mga salita, tagpo, at gawain na hindi naaangkop para sa kanila.

Ang mga pangngalan ng mga tauhan, lugar, pangyayari at iba pa ay hindi naiuugnay sa toong buhay at kung mayroon man, ito’y nagkataon lamang.

𝗞𝗨𝗟𝗜𝗣𝗞𝗜𝗣

SIMULA

Binabaybay ko ang masukal na gubat habang sinasalubong naman ako ng mga damo. Naglilikha ito ng sugat sa aking mga braso at mga binti dahil sa talas nito. Ngunit ang nililikhang hapdi mula sa mga sugat ay hindi maikukumpara sa sakit na nararamdaman ko ngayon. Kusang nanumbalik sa aking isipan ang masasakit na mga salita mula sa kinikilala kong ina.

“Alam mo ba kung bakit

iniwan

ka ng ina mo sa’kin? Kasi

sumama

sa

kinakalantari

niyang may asawa!“, sinasabayan nito ng palo ang bawat salita na kanyang binibitawan.

Nakalimutan ko kasing isilong ang mga nilabhan niya kaya nabasa ito ng ulan. Nakatulog kasi ako bunga ng pangangalay ng buo kong katawan dahil sa paglilinis ko sa sahig ng banyo.

“Tama na po, hindi ko na po uulitin, tama na po”, pagmamakaawa ko sa kanya.

Nakaluhod ako habang dinadaganan ang mga asin sa sahig. Hindi lang ito ang unang beses na pinaluhod ako ng nanay sa sahig na may asin. May minsan na mga buto ng monggo o kaya ay mga buhangin. Ito ang pinakamahigpit na parusa na pinaparanas niya sa tuwing nakakagawa ako ng malaking kasalanan.

“Wala kang silbi! Ang hina ng

utak

mo! Sana

ipinaanod

nalang kita sa ilog dahil wala naman pala akong

mapapala

sayo!“, mga malulutong na salita na paulit - ulit kong naririnig hindi lamang mula sa kanya kundi pati na rin kay itay.

“Nay masakit na po, hindi ko na po kaya”, niyayapos ko na ang isa niyang paa. Nagalit pa siya lalo nang matamaan siya ng sinturon na ginamit niya na pampalo sa’kin.

“Huwag mo akong

matawag

• tawag na nanay dahil hindi naman kita anak!“, parang patalim ang mga salitang binitawan ni nanay.

“Tama na ho, maawa po kayo, hindi ko na po uulitin”, garalgal na ang aking boses. Kanina pa ako nag-iiyak. Walang nagawa si Erika kundi ang mag-iiyak nalang din.

“Hoy petchay, baka

mapatay

mo na yang anak mo!“, sigaw ng isa sa mga kapit-bahay namin.

“Huwag kayong

makialam

! Hindi naman kayo ang

nagpapalamon

sa batang ’to!“, dahil sa sinabi ng kapit-bahay namin, mas lumakas pa ang pagpapalo nito sa’kin.

Tiniis ko nalang ang hapdi sa aking tuhod. Natunaw man ang asin ngunit ang sakit ay nandoon pa rin. Pakiramdam ko ay bumaon pa ang iilang malalaking butil ng asin sa balat ng aking tuhod. Ang itay ay abala lang sa panunuod ng tv. Tila walang nakikita o naririnig.

Sobra akong nanghina. Bagsak ang buo kong katawan sa malamig na sahig. Ilang minuto rin akong nanatili sa sahig ng kusina namin matapos akong pagsawaan ni inay ng pananakit. Hindi ko na talaga kaya ang lahat. Mas mabuti na siguro na umalis nalang ako, hindi naman din nila ako hahanapin.

Gumapang ako patungo sa aking kwarto. Presko pa ang mga sugat sa aking katawan mula sa hanger na ginamit ni inay pampalo sa’kin. Nang makapasok na ako, sumandal muna ako sa pinto at nagsimula na namang tumulo ang mga luha sa aking mga mata.

Bakit ganito ang aking kapalaran? Naging masunurin naman ako at naging mabuting anak sa kanila. Kahit na mahina ang aking kapasidad, na umintindi sa mga bagay - bagay, ay pinagsisikapan ko naman. Sinusunod ko naman lahat ng utos nila.

Nang mahimasmasan na ako, pinahid ko ang tirang mga luha sa aking mga pisngi. Aalis na ako, dahil ito naman talaga ang gusto nila. Hindi ko na kaya pa na magtiis dito.

Bumalik ako sa huwisyo dahil sa isang maliwanang na ilaw sa unahan. Lumingon ako sa paligid, nasa ilog na pala ako. Sa tanang buhay ko, ngayon lamang ako nakapunta sa ilog na ito. May mga alitaptap na nakapalibot sa bulaklak ng lily. Sinasabuyan nila ito ng kinang kaya nagliwanag ang bulaklak.

Huminto ako sa tapat ng bulaklak. Nagkaroon ako ng aninong repleksyon mula sa malinaw na tubig ng ilog dahil sa maliwanag na sinag ng buwan. Dahil sa sakit na nararamdaman ko ngayon, tila may nag-udyok sa aking isipan na humakbang sa malalim na tubig ng ilog.

Ihahakbang ko na sana ang isa ko pang kanang paa ngunit imbis na lumubog, ay parang sahig lang ang ibabaw ng tubig. Ang aking mga hakbang ay nagdudulot ng mapaklang tunog dahil sa iilang butil ng tubig na nahuhulog mula sa pagkakadampi ng aking mga paa. Ngayon ko lang napagtanto na nakakalakad ako sa tubig. Paano nangyayari ’to? Nananaginip ba ako?

Dahil sa tuwa, masayang - masaya ako na naglakad sa ibabaw ng ilog at nang sinubukan kong magtatakbo, hindi pa rin ako lumulubog. Naaliw ako lalo nang magsipalitan sa akin ang mga maliliwanag na alitaptap at pumalibot silang lahat sa’kin na para bang idinadampi nila ang mga liwanag nila sa aking mga balat.

Namangha ako sa aking nasaksihan! Ginagamot pala nila ang mga pasa at sugat sa aking katawan. Kung ito’y panaginip ay ayokong magising pa. Mas pipiliin ko pa na makulong sa panaginip kesa bumalik na naman sa malungkot kong buhay.

Natapos nilang pagalingin ang mga pasa at sugat sa aking katawan. Nang tinitigan ko ang mga alitaptap, nanlaki ang aking mga mata dahil mga maliliit na tao pala ito na may mga pakpak ng paru - paro!

Napaatras ako ngunit sumunod sila sa’kin. Narinig ko ang maliliit nilang halikhil na tawa at masayang - masaya silang nakatingin sa’kin. Madadapa na sana ako sa kakaatras ngunit gamit ang kanilang mga liwanag ay napigilan nila ako sa pagbagsak.

Tumingin ako sa aking mga paa. Umilaw ito dahil sinabuyan nila ng kanilang mga kinang na para bang buhangin. Natakot ako nang bigla akong lumutang sa ere. Ang buong akala ko’y kuwento lang ang mga lambana ngunit totoo pala sila. Kinalikot ko ang aking mga mata. Totoo nga ang aking nakikita.

Muli akong nagulat nang kaya kong maglakad sa ere. Hindi lang lakad kundi pwede akong maglaro na parang naglilipad rin. Grabe ang saya na aking nararamdaman ngayon. Pinagaan nila ang nalulungkot kong puso. Sinabayan nila akong maglaro sa ere - naghahabulan kami ng lipad.

“Panaginip lang ba ito?”, tanong ko sa kanila.

Hindi sila sumagot bagkus ay tanging tawa lamang ang kanilang naging tugon. Ang kanilang mga tawa ay para bang kinikiliti sa tuwa.

“Pwede ba akong

lumipad

pa? Gusto kong pumunta sa mga

ulap

“, nagsitinginan sila sa isa’t-isa. Nakita ko ang namuong kaba sa kanilang mga mukha.

“Sige dito nalang tayo”, sabi ko sa kanila.

Sumuot kami sa loob ng gubat at masayang - masaya kaming naghahabulan sa ibabaw ng mga puno. Nang makaramdam ako ng ngalay, bumaba na ako. Maya - maya ay lumapit na sila sa’kin.

Para silang mga bata. Hindi ba sila nakakaramdam ng pagod? Hingal na hingal ako habang nakaupo sa damuhan ngunit parang wala lang sa kanila ang pagod.

“Hindi ba talaga kayo marunong magsalita? Sandali, nasa panaginip lang ba ako?”, muli kong tanong sa kanila.

Tanging maliliit na tawa pa rin ang kanilang tinutugon. Hindi na ako namilit pa at nagpahinga na ako sa gilid. Sumandal ako sa katawan ng punong - kahoy malapit sa gilid ng ilog hanggang sa dalawin na ako ng antok.

“Sabing huwag mong

bitawan

! Hawakan mong maigi!“, utos sa’kin ni Tatay Florencio.

“Ganyan nga, bilisan mo pa ng kaunti!”, dagdag pa nito.

Kasalukuyan kong tinataas - baba ang palad kong nakayapos sa katawan ng ari niya. Nakagawian na kasi niya itong gawin sa’kin sa tuwing umuuwi ng bayan si Nanay Petchay.

Kahit na wala pa ako sa sapat na gulang, alam ko naman na ang ibig sabihin ng ganitong pangangailang ng isang asawa. Kahit na hanggang grade 2 lang ako, nabanggit naman ito sa aralin namin.

“Tang - ina kang bata ka, lalaki ka atang burat ang hanap!”, pangungutya nito sa’kin.

Akala ko ay hanggang hawak lamang ang ipapagawa sa’kin ni tatay. Ngunit dumating ang kinatatakutan ko, ang ipasubo niya sa’kin ang dambuhala niyang ari sa loob ng bibig ko. Sa edad kong ’to, sobrang taba at haba na nito. Hindi pa man ako nakakita ng ibang ari ngunit alam kong may kalakihan na talaga ang ari niya.

“Isa! Sabing

ibukas

mo ang bibig mo!“, pamimilit nito sa’kin.

Hinawakan niya ang baba ko at pinilit na ipasok ang daliri niya sa loob ng aking bibig. Wala akong nagawa dahil wala pa ako sa tamang lakas para manlaban sa kanya. Tanging hikbi nalang ang nagawa ko nang nagtagumpay siyang ipasok ang ari niya sa loob ng aking bibig.

“

Puta

per, ang

sarap

talaga

ng bibig mo! Mas masarap pa ’to sa puki ni Petchay!“, napahawak ito sa batok ko at habang dinudumbol niya ang ari niya papasok, nakaalalay naman ang kamay niya sa’kin.

“Huwag kang manlaban puta! Aba’y

malilintikan

ka talaga! ’Wag mong

isayad

ang

ngipin

mo!“, diin nito. Tila patalim ang mga salita niya dahil sa boses nitong nakakatakot.

“Ganyan, marunong ka naman pala!”, hinimas niya ang pisngi ko nang hindi na ako nanlaban.

“Ano masarap ba ang burat ko?”, tanong nito sa’kin habang sinasakal na ako nang bahagya.

Para na akong masusuka. Nakapasok na ang kalahati ng katawan ng ari niya sa loob ng bibig ko. Sobrang tapang talaga ng amoy ng ari niya na para akong mababahing. Sinampal niya ako nang hindi ako sumagot kaya tumango nalang ako.

“Sabi ko naman sayo eh, masarap di’ba?”, muli niyang tanong at tumango ako uli.

“Sa

wakas

ay

makakatikim

ka na

ulit

ng gatas ko“, pagyayabang nito sa’kin.

Kinabahan ako sa narinig. Hindi ko pa man din gusto ang lasa ng sinasabi niyang tamud. At madalas, Gabi naman niya ito ginagawa sa’kin. Kaya Ngayon, kitang-kita ko ang kabuuang hulma ng ari niya.

“Kapag lumabas na ang gatas ko, gusto ko,

lunukin

mo lahat ha?!“, utos nito sa’kin.

Kusang nalaglag ang mga butil ng luha mula sa aking mga mata. Parang napunit na naman ang mga labi ko dahil sa nakabon na ari niya sa loob ng bibig ko. Lalo pa akong napaiyak nang mas binilisan na niyang gumalaw. Wala akong nagawa kundi ang mag-iiyak nalang. Hindi na siya nagsasalita at umuungol na ito. Hindi ko alam bakit parang nanginginig siya. Tumitibok - tibok rin ang ari niya sa loob ng bibig ko. Para ngang mas tumaba ito.

“

UHMMM

, PUTA KANG BATA KA,

HETO

SALUHIN

MO LAHAT!!!!!!“

Nanginginig Ako habang nagtatalsikan Ang tamud niya sa loob ng aking bibig. Ang iba ay dere-deretsong nasalo ng aking bunganga. Nasusuka na ako pero pinigilan niya akong umiwas kaya wala akong nagawa kundi ang lunukin na lahat na natira sa loob. Nakailang lunok pa ako dahil sa sobrang dami nito. Malapot iyon, medyo maalat na matamis rin.

“Oh di’ba masarap? Sabi ko naman sayo eh!”, sinampal pa nito ang pisngi ko pero hindi pa niya inaalis ang ari niya sa loob ng bibig ko na baon na baon pa rin.

Akala ko ay tapos na siya pero mas napaiyak ako nang marinig ko ang sunod niyang sinabi. At Iyon ang unang beses na mas kamuhian ko siya.

Napabalikwas ako nang magising sa isang bangungot na paulit - ulit akong nararanasan tuwing gigising ako ng umaga. Wala na atang luha na lumalabas sa aking mga mata bagkus ay ang umaapoy na galit. Naikuyom ko ang mga palad ko sa damuhan.

Isang batang lalaki ang tumambad sa aking harapan. Nakatitig ito sa akin na tila ba nangungusap ang mga mata. Ngumiti siya at may inabot na isang prutas na kulay lila. Sandali akong napatitig sa prutas na hawak niya. Nang tumingala uli ako sa kanya, namangha ako sa nakita. Ang batang kaharap ko ngayon ay may dalawang parang sungay o antena na nakakabit sa kanyang noo at biglang bumuka ang pakpak niya mula sa kanyang likuran.

KABANATA I

“

Jasper! Nasusunog na ang sinaing!“, dali-dali akong nagtungo sa kusina nang marinig ang sigaw ni Nay Petchay.

“Ubod ka talaga ng tanga! Mabuti nalang at hindi kita anak!”, piningot nito ang kaliwa kong tenga.

Sanay naman na ako sa ginagawa nito sa’kin. Hindi ko na ramdam ang sakit, namanhid na ang buo kong katawan. Binuksan ko ang takip ng kaldero. Nataranta ako nang makita ang kulay ng kanin na medyo sunog na.

“Sinasabi ko na nga ba! Tanga ka talaga! Magsaing ka uli kung ayaw mong ikaw ang kainin namin! Wala ka talagang silbi!” pinalo niya ako gamit ang kanyang pamaypay.

Hinugasan ko muna ang loob ng kaldero upang matanggal ang nilikhang madikit na tutong ng kanin. Kumuha ako ng isang basong tubig at binasa ko ito. Kahit na hindi pa ito malambot, kinudkod ko na baka magalit na naman ang nanay kasi ang bagal kong kumilos.

“Tang - ina,

magsasaing

ka pa lang?“, bulyaw ni tatay.

Yumuko nalang ako at hindi na sumagot. Umupo siya sa silya malapit sa mesa at humikab ito. Kakagising niya lang dahil magulo pa ang kanyang mga buhok. Nagulat ako nang makita ang bumubukol sa harap niya. Nakita ko rin kung paano niya ito kinamot at nang ipasok niya ang kamay niya sa loob, doon na ako umiwas.

“

Ipagtempla

mo nga ako ng kape“, utos nito sa’kin.

Kahit na hindi pa ako tapos na maghugas ng kaldero, inuna ko ang utos niya baka magalit ito sa’kin. Kumuha ako ng isang tasa at nagsalin ng mainit na tubig mula sa termos. Nilagyan ko ito ng paborito niyang kape barako at tamang asukal lang.

Nang matapos na ako ay dali akong lumapit sa kanya at inilapag iyon sa ibabaw ng lamesa. Dahil sa nakayuko ako, kitang - kita ko pa rin ang kamay niya na nasa loob ng shorts niya. Kinabahan ako uli. Dahil sa kaba, napatingin ako sa kanya at nagtama ang mga mata namin. Kumunot ang noo nito at inalis ang kamay niya mula sa loob.

“Ano pang

tinitingin

mo diyan?

Magsaing

ka na!!!“, halos mabingi ako sa sigaw niya.

Mula umaga hanggang hapunan, nakatuka ako sa pagsisilbi sa kanila. Ako rin ang naghahanda ng tubig na pinapanligo nilang tatlo. Maaga akong gigising upang magluto ng umagahan, magpakain sa mga hayop at ako rin ang naghahanda ng susuotin ni Erika tuwing papasok sa paaralan. At dahil sabado ngayon, alas sais na ako gumising kasi alas nuebe naman ang pamamasada ni tatay.

“

Napakain

mo na ba ang

inahin

?“, tanong ni tatay sa’kin.

“Ay

lintik

! Bilisan mo na diyan at baka

mapasma

ang baboy! Alam mo namang

manganganak

na ’yun!“, sigaw nito.

Nasanay na ako sa araw - araw na mga bulyaw nila sa’kin. Kulang nalang ay pagtatambulin na ang magkabila kong tenga dahil sa mga sigaw nilang dalawa. Mabuti nalang at kasundo ko si Erika ngunit pinagbabawalan naman kaming maglaro baka daw mahawa si Erika sa katangahan ko. May mga Kaibigan naman ako at sila ang lagi kong nakakausap.

“Mamaya na tayo maglaro ha, kapag tapos na tayong kumain”, tumango naman si Oning, ang kaibigan kong koneho.

“Ou, malapit ko na kayong

pakainin

. Si

Tisyang

muna pakainin ko. Kailangan ko pang bumalik sa loob baka

masunod

na naman ang

sinaing

“, pagpapaliwanag ko sa kanila.

“Wag kayong mag-alala, sabay tayong maligo mamaya!”, sumaya ang mga mata nila sa narinig.

“Hoy baliw ka!

Unahin

mo ang

sinaing

! Hindi yung kinakausap mo yang mga hayop!“, sigaw ni Nanay mula sa pintuan, nakatayo ito at nakapamewang.

Nakaharang si nanay sa pinto kaya nakayuko akong dumaan sa gilid niya at saktong naabutan ako ng isang malutong na batok sa aking uluhan. Para akong nabingi dahil sa may kalakasan ang pagtama ng palad niya sa batok ko.

“May naihanda ka na ba na tubig panligo sa banyo?” , tanong ni tatay.

“Opo tay,

napuno

ko na ho ang isang malaking balde“, tugon ko sa kanya.

Napangiti ako nang hindi na sunog ang kanin, sakto na ito sa luto. Naghugas ako ng isa pang kaldero para sa lulutuin kong sabaw mula sa pritong isda na tira namin kagabi. Naihanda ko na rin ang mga gulay na ihahalo ko sa lulutuin.

“Kuhanin mo nga ang tuwalya sa loob ng kwarto”, utos ni tatay sa’kin.

“Heto na po”, abot ko sa kanya nang makabalik na ako sa loob ng kusina.

Maya - maya ay kumulo na ang inilagay kong tubig na gagamitin kong sabaw sa pritong isda at gulay. Binuksan ko ang takip at una kong inilunod ang mga pritong isda. Hindi ko na tinakpan dahil iyon ang utos sa’kin ni inay sa tuwing magsasabaw ako ng madali lang lumambot. Nang alam kong pwede ng ilunod ang mga gulay, isinunod ko na ang mga ito kasama ng dalawang hiniwang kamatis at ang dilaw na luya. Nilagyan ko na rin ito ng tamang asin lang at pati na ng pampalasa.

Gumaan ang pakiramdam ko nang sakto sa alat at sarap ang sinabaw na aking niluto. Inalis ko na ito sa apuyan at saka naghanda na ng mga pinggan at kubyertos. Hinintay nalang namin si itay na matapos maligo upang makapag-umagahan na kami. Abala pa rin kasi si inay sa paghahanda ng mga paninda niyang sopas at tinapay na ilalako niya mamaya.

“Jasper, pakiabot nga ng

tuwalya

“, tawag ni tatay sa’kin mula sa loob ng banyo.

“Jasper, pakiabot na rin ng gunting na nasa ibabaw ng

kabinet

“, utos naman ni nanay.

Una kong inabot ang gunting kay nanay saka dumeretso na sa banyo. Kumatok muna ako bago pumasok. Halos humiwalay na ang aking kaluluwa nang maabutan si itay na nakahubad lahat, walang tirang brief. Mabuti nalang at nakatalikod ito.

“Tay, heto na po ang

tuwalya

“, hindi ako tumingin sa kanyang gawi.

Hindi ito sumagot kaya lumingon ako nang kaunti para matukoy kung maaabot ba niya ang tuwalyang hawak ko. Sobrang kaba ng dibdib dahil malapit lang pala ito sa’kin at kakaunting espasyo nalang ang pagitan naming dalawa para magdikit ang ari niya sa mukha ko. Nakita ko ang ari ni itay, kakaiba ang hulma at sukat.

Agad akong lumabas ng banyo nang abutin na niya ang tuwalya. Ramdam ko ang pag-iinit ng aking mukha at pagtuyo ng aking mga labi. Kumuha ako ng baso at nagsalin ng tubig mula sa jar at niyarok ito.

“O bakit parang nakakita ka ng multo?”, tanong ni inay at inilapag nito sa isang mesa ang bayong niya na may mga lamang tinapay.

Hindi ako nakasagot. “Baka

minumulto

ka ng ina mo,

pumanaw

na siguro“.

Lumabas si itay sa banyo, nakatapis na ito ng tuwalya at nang magtama ang aming mga mata, sumilay ang ngiti nito sa labi. Ibang kaba ang naramdaman ko ngayon - hindi malamang takot dahil ngayon lamang ako nakakita ng ari ng lalaki at kay tatay pa talaga.

“Baka naman ay iwan mo itong bahay, lagot ka talaga sa’kin kapag nalaman kong lumabas ka”, paalala ni inay bago sila lumabas ni Erika.

Isinasama kasi nito ang kapatid ko sa paglalako niya at ako lamang ang naiiwan sa bahay. Nagsimula na akong magligpit ng pinagkainan namin upang hugasan. Narinig ko ang pag-andar ng sasakyan ni itay at umalis na rin ito.

“Ano kaya ang hitsura ng bayan

Oning

? Siguro maraming mga

turista

! May mga

magagandang

laruan

at madaming

masasarap

na pagkain!“, inilapit ko ang isang mangkok na may tira pang pagkain.

“Tapos

makakapaglaro

ka sa park!“, dagdag ko pa.

Tumilaok naman ang mga manok bilang pagsang-ayon nila sa’kin. Sinabuyan ko pa sila ng bigas at masayang - masaya silang nagsisipagtuka. Nagtatahol naman ang mga aso namin na sina Adonis at Roxy. Napaupo ako sa bakuna ng pintuan at biglang nalungkot.

“Kailan kaya ako

makakapuntang

bayan?“, isang pangarap na imposibleng matupad.

Pumasok na ako sa loob upang magtupi ng mga damit. Ito pa man din ang unang utos ni inay. Malilintikan na naman ako nito kapag nakalimutan ko ang mga bilin niya.

“Tao po,

makikiinom

sana ng tubig“, isang boses mula sa labas.

“Ah toy, pwede bang

makiinom

? Uhaw na uhaw na kasi ako“, pakiusap ng isang lalaki na nakahubad lang ng pang-itaas. Nakasukbit ang damit nito sa kaliwang balikat.

“Sandali lang po ah,

kukuha

po muna ako ng tubig“, tumalikod na ako at pumasok sa loob ng kusina.

“Heto na po ang tubig”, napalingon ako sa paligid nang hindi ko mahanap ang lalaki.

“Pasensya na ah,

naiihi

rin kasi ako,

nakibanyo

na rin ako“, boses nito sa’king likuran.

Kitang - kita ko ang bumubukol sa loob ng brief niya. Kasalukuyan niyang sinasara ang zipper ng pantalon niya at nahirapan pa siyang itaas ito dahil sa maumbok na parti mula sa loob ng kanyang brief. Para akong nauhaw sa nakita. Naalala ko tuloy ang naging tagpo namin ni itay kanina sa loob ng banyo.

“Salamat toy ah. Nasaan nga pala mga magulang mo?”, tanong nito sa’kin.

“Nasa bayan po, ako lang po mag-isang naiwan”, tugon ko sa kanya. Nakatitig pa rin ako sa harapan niya. Hindi kasi niya maayos na naisara ang zipper ng pantalon niya. May umusli pa na hulma ng brief.

“Ang tapang mo naman! Ikaw lang mag-isa rito buong hapon?”, tanong ulit nito.

“Opo, nasanay naman na rin po ako. Minsan

inaabutan

sila ng gabi“, palinga - linga ang lalaki sa paligid.

“Ilang taon ka na ba? Ang tapang mo pa kahit bata ka pa”, kinamot niya ang harapan niya. Para rin siyang si itay, panay kamot ng harapan.

“12 po”, tipid kong sagot. Hindi kasi ako mapakali lalo na nang may biglang gumalaw sa loob ng harapan niya.

“Ang init naman, pwede bang dito muna ako?”, kinuha nito ang pamaypay ni inay na nasa tapat ng study table ni Erika.

“Taga rito po ba kayo?”, tanong ko sa kanya.

“Ay hindi, taga bayan ako, naiwan kasi ako ng mga kasama ko,

naghahanap

kasi kami ng

bibilhing

baboy, mga

biik

“, umupo ito sa kahoy na upuan na gawa ni itay.

“Talaga po? Maganda po ba sa bayan?”, napangiti siya sa tanong ko.

“Ou, maganda,

maaaliw

ka“, uminom uli ito ng tubig.

“Sandali, hindi ka pa

nakakapuntang

bayan?“, gulat na tanong nito. Tumango lang ako sa kanya.

“Bakit? Hindi ka ba

sinasama

ng mga magulang mo?“, naguguluhang tanong nito.

“Hindi po eh, walang

maiiwan

dito sa bahay, walang

magpapakain

sa mga alaga naming hayop“, paliwanag ko sa kanya ngunit ang totoo, ni minsan hindi ako inaya nila nanay na isama.

“Ano ba mga alaga niyo at kailangan mo pang

magtuka

sa

pag-aalaga

?“, tumayo ito at lumabas ng bahay.

“May

inahin

pala kayo!

Sabihan

mo si nanay mo na

bumibili

kami ng mga

biik

“, lumapit ako sa kanya. Nakatukod ang mga kamay nito sa bakod ng kulungan ni Isyang.

“Ang dami niyo naman palang alaga”, mangha nitong sabi dahil nakita rin niya ang mga manok na nagsilapitan.

“Ang bait ng aso niyo, hindi

nananahol

“, lumapit ito kina Adonis at Roxy.

“May mga magulang pa po kayo?”, napahinto siya sa tanong ko.

“Ako nalang at si mama,

pumanaw

na si papa noong

nakaraang

taon“, lumapit siya sa’kin at ginulo ang buhok ko.

“Ano nga pala pangalan mo toy?”, tanong nito sa’kin.

“Ako naman si Russel”, tugon nito sa’kin nang malaman niya ang pangalan ko.

“Salamat nga pala Jasper ah, ang bait mong bata”, muli nitong ginulo ang buhok ko.

“Walang anuman po”, nang hahakbang na sana ito para lumabas, inabutan ko siya ng isang supot ng tinapay.

Muli itong nagpasalamat sa’kin at umalis na. Naiwan na naman ako na mga hayop lang ang kasama. Ang sarap pala sa pakiramdam kapag may kausap ka. Ang sarap magkaroon ng kaibigan.

Sumapit ang alas singko at unang nakauwi si itay. May dala itong lutong ulam kaya nagsaing nalang ako. Maya - maya ay dumating na rin sila inay at Erika. Halata sa mukha ni inay ang pagod marahil sa buong hapon na paglalako nito.

Inilapag ni inay ang bayong niya na may iilang supot pa ng tinapay na laman. Kaya pala medyo mainit ang templa ng mukha nito dahil sa kakaunti lamang ang naibenta. Nang abutin ko ang kamay niya para magmano sa kanya, iniwas niya ito at pumasok na sa kanilang silid. Nakaramdam ako ng hiya at pumasok nalang ako sa kusina upang maghana na para sa hapunan namin.

Habang abala ako sa paghahanda, lumapit si itay at siya na ang nagbukas ng mga supot na plastik na may lamang lutong ulam at isinalin ito sa mga mangkok. Magsasalita na sana ito nang marinig namin ang sigaw ni inay.

“JASPER!!!!!!” ,  isang nakakabinging sigaw na sumakop sa loob ng bahay namin.

KABANATA II

Bitbit ang isang bayong na may laman na mga paninda ni Nay Petchay, maingat akong naglakad upang hindi ito mahulog at dahil na rin sa mga pasang tinamo ko kagabi, kailangan kong magdahan - dahan lamang sa bawat paghakbang.

Sinimot kasi ng magnanakaw ang pera ni inay sa loob ng drawer pati na rin ang isa niyang kwentas na nagkakahalaga ng dalawampung piso. Nakatulog rin kasi ako, at kasalanan ko iyon. Mabuti na lamang ay hindi nito nakita ang sekretong lalagyan ni inay ng iniipunan niya na pera.

’’Hindi ba’t ‘yan ang putok sa buho ng kapatid ni Petchay?’’ , rinig ko na sabi ng isang ale.

’‘Ou nga, aba’y kay puti! Tila ba ngayon lang ito lumabas ng bakod nila!’’ , dagdag pa nung isang ale.

’ ‘Ou nga! Namana nito ang kaputian ng kanyang inang si Ester! Ngunit alam ba nito na si Ester ang kanyang ina?’’ , napahinto ako sa narinig.

Ester? Ester ang pangalan ng aking ina? Narinig ko pa ang dugtong na sinabi nito dahilan upang lumungkot ang aking mukha.

“Tama ka! Ngunit anong silbi ng kagandahan ng mukha kung ang kaluluwa mo ay ikaw mismo ang nagsusunog!‘’, nagtawanan sila. Naguluhan ako sa ibig nilang ipahiwatig.

’ ‘Nakakaawang bata, tapos minamaltrato pa ng sariling tiyahin!’’ , hindi na ako nakatiis at naglaglagan na lamang ang mga luha sa aking mga mata.

’’Toy, bago ka lang ba dito? Ano ‘yang tinda mo?’’, tawag sa akin ng isang mama.

’‘Magandang umaga po! Tinapay po, saktong - sakto po pares ng kape niyo’’ , ngumiti ako sa kanya at inilapag ang dalang bayong sa sahig.

’’Ou nga, mainit-init pa ‘tong kape ko, sige pabili’’ , nagkalkal ito.

’‘Ano ba ang pinakamasarap dito toy?’’ , tanong ng mama.

’‘Ang pan burikat po, masarap ho iyan, paborito ko’’ , suhestiyon ko sa kanya. Hinagod ko ang medyo basa ko pang mga mata.

’‘Taga rito ka ba? Sino ang mga magulang mo?’’ , muling tanong nito.

Kahit masakit sa loob ko, na narinig ko ang totoong pangalan ng aking ina, ngunit mahal ko sina nanay at tatay. Ngumiti ako sa mama at tinanggap ang inabot niyang perang papel.

“Anak ka nina Pareng Florencio? Bakit ngayon lang kita nakita?‘’, kinabahan ako dahil hindi naman pa ako masyadong maalam magbilang, hindi ko alam kung magkano ang isusukli ko.

“Madalas nasa bahay lamang po ako, nagbabantay’’, tugon ko sa tanong niya.

’‘Ah, eh, may tamang halaga po ba kayo sa binili ninyo? Wala ho kasi akong panukli’’, pagdadahilan ko sa kanya.

’‘Naku sayo na yang sampung pisong sukli, para may pambaon ka’’ , ngumiti ito sa’kin.

’ ‘Salamat po tay—’’ , natigilan ako sa sasabihin.

’‘Tay Arman, iyon ang itawag mo sakin. Ikaw, anong pangalan mo?’’ , ngumiti ako sa kanya.

’ ‘Jasper po’’, nagpaalam na ako sa kanya at nagpatuloy na sa paglalako.

’‘Tinapay po kayo diyan! Bili na po kayo’’ , pagtawag ko sa mga kapit-bahay namin. Hindi ko kinalimutan ang ngumiti, iyon ang bilin sa akin ni inay.

Napatigil ako sa mga nagkukumpulang mga kabataan na naglalaro sa gitna ng malawak na lupa at may patag tin na damuhan. Naghahabulan ang mga ito, naglalaro ng patintero, luksong tinik, mangga-manggahan, at iba pa. Syempre alam ko ang mga laro na iyon dahil minsan naman akong nag-aral.

’‘Ikaw taya! Ikaw taya!’’ , sigaw ng isang batang lalaki.

’‘Ang daya-daya, saglit lang, ano ba yan!’’ , nagreklamo ang batang babae at hinahabol nito ang mga kalaro niya.

AN: habang binabasa niyo ang kabanata na ito, pwede kayong magpatugtog ng kantang ’‘Batang-bata Ka Pa’’ by Apo Hiking Society

Batang-bata Ka Pa Playing…

Batang-bata ka pa at marami ka pang

Kailangang malaman at intindihin sa mundo

’Yan ang totoo

Nagkakamali ka kung akala mo na

Ang buhay ay isang mumunting paraiso lamang

Nakita kong parang nahihirapan ang batang babae na makahabol sa mga kalaro niya at nadapa ito. Ngunit imbis na tulungan ng mga kalaro niya, ay pinagtawanan lang nila. Akala ko iiyak ang batang babae ngunit nakisabay rin ito sa pagtawa.

Batang-bata ka lang at akala mo na

Na alam mo na ang lahat na kailangan mong malaman

Buhay ay ’di ganyan

Tanggapin mo na lang ang katotohanan

Na ikaw ay isang musmos lang na wala pang alam

Makinig ka na lang, makinig ka na lang

Bumangon ang batang babae at kaagad na nahuli ang isang batang lalaki na kanyang ikinagulat. ’‘Ah ganun pala ah! Humanda ka sa akin!’’, hinabol siya nito ay tawang-tawa silang dalawa.

’‘Lester, bantayan mo si Ivan!’’, sigaw ng isang batang lalaki na matangkad.

’‘Formation! Dating - gawi, walang magpapapasok!’’ , tila naalarma ang mga kalaro nila at nakita ko na humigpit ang depensa nila upang hindi makapasok ang mga nasa gitna ng kahon.

Ang saya - saya naman nila. Gustong-gusto ko rin na maglaro ng patintero ngunit hanggang gusto na lamang. Naghihiyawan ang grupo ng mga kababaehan na naglalaro ng chinese garter. Masayang - masaya ang mga ito habang naabot ng isang babae ang taas ng lastikong nakabinat sa mga dibdiban ng dalawang babae.

Ganyan talaga ang buhay, lagi kang nasasabihan

’Pagkat ikaw ay bata at wala pang nalalaman

Makinig ka sa’king payo, ’pagkat musmos ka lamang

At malaman nang maaga ang wasto sa kamalian

Sa aking isip, nakalimutan ko rin pala ang maging bata. Nakalimutan ko ang maging masaya kasama ang mga kaedaran ko na malayang nakakapaglaro hanggang gusto nila. Pero sa loob ko, hindi man ako nakakalabas ng bahay upang makipaglaro, nakakatulong naman ako kila nanay at tatay.

Muli akong naglakad at habang dinadaanan ko sila, bakas sa mukha ko ang tuwa dahil kitang - kita ko ang kasiyahan na kanilang nadarama. Hindi man ako nakakapaglaro sa mga kaedaran ko, ay masaya naman ako dahil kahit papaano, binuhay ako ng aking ina at ipinakupkop kila Nay Petchay.

’’Bata! Tinapay ba ‘yan? Pabili kami!’’ , tawag sa’kin ng mga ale.

’‘Opo, bili na po kayo, pang-agahan!’’ , lumapit ako sa kanila at ngumiti.

’’Kay gwapo naman ng batang ito! Oh sige pabili, uy bilhan niyo ‘to!’’ , nagyaya siya ng mga kapit-bahay at nagsilapitan ito sa amin.

’‘Sandali, taga ibang baryo ka ba?’’, tanong ng isang ale.

’‘Naku hindi po, taga rito ho ako’’, napangiti ako lalo nang ang daming lumapit sa amin at halos nag-agawan na sila lahat.

’‘Iyo na ang sukli niyan ha, magpakabait ka, ay nga pala, sino ba mga magulang mo?’’, tanong ng isang ale.

’‘Kay Nanay Petchay po at Tatay Florencio’’ , ngumiti ako sa kanila at namangha sila.

“Anak kamo ikaw ni petchay???!”, akala ko lalaitin nila ako ngunit hindi naman pala.

“Kaya pala kahawig mo siya! Kay guwapong bata! Teka, teka, bakit ngayon lang kita nakita rito?‘’, dagdag pa nito.

“Hindi ho kami palagala, nasa bahay lamang po kami ni Erika’ ’, paliwanag ko sa kanya.

“Kaya pala ang puti - puti niyong dalawa! Sana kasing-sipag mo ang anak ko pero ayun, sunog sa araw ang balat sa kakalaro!‘’, pinisil nito nang mahina ang aking kaliwang pisngi.

“Uy bumalik ka dito bukas at bibili kami uli! Ano nga pala pangalan mo?‘’, ipinasok ko sa belt bag ko ang mga pinambayad nila at nakakatuwa dahil binibigay nila ang mga sukli nila.

’‘Salamat Jasper! Basta bumalik ka dito bukas ah?’ ’, muli nitong paalala sa’kin.

Nagpaalam na ako sa kanila at nakangiti akong naglalakad pauwi. Kahit na medyo masakit pa ang katawan ko, tila ba ginamot ito ng mga papuri nila sa akin. Dagdagan pa na hindi na sila nagpapasukli ng pera nilang pinambayad sa’kin.

Grabe, ganito pala ang pakiramdam kapag may nakakakilala kang tao. Tanaw ko na ang bahay namin at nakita kong lumabas si itay na nakahubad ng pang-itaas. Sumilip pa ang mga buhok nito sa babaan niya dahil medyo lawlaw ang suot niyang pantalon.

Bumati ako kay tatay at nagmano. Saglit akong napatitig sa bumubukol na harapan niya. Nagulat ako nang bigla ba naman siyang humarang sa pintuan at napaharap ako sa tapat ng bumubukol na iyon.

Tumingala ako kay itay at nakita ko na ngumiti siya sa akin nang kakaiba na nagdulot rin sa’kin nang kakaibang kaba. Tila pinagtatambol ang aking puso. Sobrang bilis ng tibok nito. Mabuti na lamang ay nakapagbihis na siya ng pang-itaas.

“Oh, bakit ang aga mong bumalik? Hindi ka ba nagtinda?!‘’ , singhal sa akin ni nanay.

Nang marinig ni itay ang boses ni nanay, pinadaan na niya ako ngunit hindi pa rin nawala ang kakaibang ngiti nito sa kanyang labi. Lumapit ako kay nanay at nagmano. Pahila niyang hinablot ang dala kong bayong. Galit na galit.

“Nasaan ang mga paninda? Bakit wala ng laman ’to? Sumagot ka!”, sasaktan na sana ako nito ngunit napatigil siya nang sinabi kong nabenta na lahat.

Hinubad ko ang suot na belt bag at dali-daling tinignan nito ang laman. Parang nagulat pa siya nang makita ang mga pera doon. Muli niya akong tinignan ngunit binantaan naman.

“Siguraduhin mo lang na tama ang halaga nito kundi malilintikan ka talaga Jasper!” , niyugyog niya ang mga pera sa ibabaw ng mesa.

Kinakabahan ako dahil baka magkulang nga ang mga pera. Habang nagbibilang si inay, lumapit sa amin si itay at nakikibilang na rin. Biglang nagdahan-dahan si inay nang umabot na siya sa halagang tatlong daan. Habang nagbibilang siya ay tila ba kumukunot lalo ang kanyang noo.

Nagpatuloy lang ito sa pagbibilang at umabot na ito ng limang daang peso at dalawampu. Napalingon ito sa’kin at ang tatalim ng mga mata niya. Pati si itay ay nagtaka.

“Oh bakit? Kulang ba?”, inilapag nito ang baso malapit sa pera.

“Sobra ito ah! Hindi ka ba nagsusukli sa kanila? Ah ou nga pala, hindi ka naman pala marunong magbilang! Nakakahiya ka talagang bata ka! Dinadamay mo ako sa katangahan mo!” , pinigilan siya ni tatay.

“Sandali lang petchay, tanungin mo muna ang bata”, sa tanang buhay ko, ngayon lamang ako ipinagtanggol ni itay.

“Oh Jasper, bakit sobra ang benta? Hindi ka ba nagsukli sa kanila?” , tanong ni itay.

“Sumagot ka!”, sigaw ni inay sa’kin.

Napapaluha na ako dahil halos kuyugin na ako ni inay. Mabuti nalang ay nakaharang si itay sa pagitan namin. Nakaharap siya sa akin upang hindi makalapit si inay.

“Binibigay po nila ang sukli nila nay”, sagot ko at bigla itong tumawa pati si itay.

“Binibigay? Bakit naman nila gagawin iyon?” , napaiyak ako lalo dahil naabot niya ang kaliwa kong braso ngunit napigilan naman agad ni itay.

Napasubsob ako sa harapan ni itay at napapayakap na rin ako sa kanya habang si inay, pinipilit niya akong maabot. Nagsalita uli si itay.

“Jasper sumagot ka, bakit nga nila gagawin yun? Bakit nila binibigay sayo ang sukli nila?” , napatingala ako kay tatay at pati siya naguguluhan na rin.

“Natutuwa ho sila sa akin tay, pinupuri ho nila ako na ang guwapo ko daw po at nagmana ako kay nanay’’, natigilan si inay sa narinig.

Yumakap ako lalo kay tatay at napapikit. Maya-maya lang ay tumawa ng pagkalakas si itay. “Petchay naman, sa susunod huwag kang sugod nang sugod! Aba’y ang galing naman pala nitong magbenta ni Jasper!”.

Dinilat ko ang aking mga mata at nagulat ako dahil may matigas na bagay na tumatama sa aking labi. Sobrang tigas nito at gumagalaw pa kaya bumitaw ako ng pagkakaakap kay itay.

“Eh kung sinabi mo sana kanina pa! Sobrang tanga mo!”, umupo ito sa silya at ipinasok uli ang mga pera sa belt bag.

Naiwan kami ni itay sa sala dahil pumasok na si inay sa kwarto. Pinahid ni itay ang mga luha na tumutulo sa aking mga mata. “Oh huwag ka ng mag-iiyak, very good ka naman pala” . Niyakap ako nito na naging dahilan para ako’y magulat.

Bakit ang bait ni tatay ngayon? Bakit niya ako pinagtanggol kay nanay? Iniharap niya ako sa kanya. “Mamaya, may pasalubong ka sa akin”. Ngumiti ito sa akin at humuhikbi pa rin ako. Umalis na siya sa harap ko at bago siya pumasok sa kwarto ay kinindatan niya ako.

Lumabas si Erika sa kwarto at pinupungay nito ang mga mata, bagong gising at humihikab pa. “Kuya Jasper sasama ka ba sa amin ni inay?‘’, tanong nito sa akin. Nagtaka ako ngunit lumabas na si inay na may dalang bag, siya na mismo ang sumagot sa tanong ni Erika.

“Hindi, tayo lang, sapagkat walang maiiwan sa bahay”, inilapag niya ang bag sa lamesa.

“Nay saan ho kayo magtutungo?‘’, tanong ko sa kanya.

“May sakit ang Lolo Isko niyo, kailangan ni nanay na may kasamang mag-aalaga sa kanya. Doon na muna kami mga isang linggo” , napatayo ako sa narinig.

“Ho? Ako lang po mag-isa dito?” , nairita siya sa aking tanong.

“Bakit? Sanay ka naman na dito na mag-isa? At nandiyan naman si Florencio, kailangan kong tulungan si nanay dahil malubha na ang sakit ni itay” , dagdag pa niya.

Napatingin ako kay itay at ngumiti ito sa’kin sabay kindat. Kahit na gusto kong sumama kila inay, tiyak na hindi ako papayagan nito. Tiniis ko na lamang ang inggit at tinulungan ko na si inay na maghain ng pagkain.

“Huwag kang maggagala rito Jasper ah? Baka naman iwan mo ang bahay? At may mga inihanda akong mga tinapay diyan para maitinda mo, dapat maubos mo ’yan para may maabot man lang ako kila nanay na pera” , paalala nito habang kumakain kami.

“Opo nay, dito lang po ako sa bahay” , sagot ko sa kanya.

“At ikaw naman Florencio, baka naman magdadala ka ng mga kumpare mo dito at mga babae? Huwag ka lang papahuli baka maitak kita!”, matapang na banta ni inay.

“Petchay naman, hanggang ngayon ba naman ay selosa ka pa rin? Ano ka ba, kami lang ni Jasper dito, hinding-hindi ako mambababae, ano ka ba”, inakbayan ako ni itay.

Nakita kong tinaasan nito ng kilay ni inay. “Siguraduhin mo lang, baka putulin ko ‘yan’’ , nagtaka ako sa sinabi ni inay.

“Pangako, kami lang ni Jasper dito, di’ba per?‘’ , kinindatan ako ni itay.

Aksidente kong naihulog ang kutsara ko na naging dahilan para sigawan ako ni inay. Pumaibaba ako sa sahig upang hanapin ang kutsara ngunit hindi ko makita.

Palinga - linga ako sa paligid ngunit hindi ko talaga mahanap. Nang tumingala ako, sobrang gulat ko nang makita ko ang harapan ni itay na bukas na ang zipper ng pantalon niya.

Aatras na sana ako ngunit napahinto saglit dahil kinapa-kapa ni itay ang brief niya at parang may gumagalaw sa loob nito. Nakita ko rin ang mga kulot na mga buhok na umusli sa mga laylayan ng brief niya. Napalunok ako sa nakita. Alam kong minsan ko na itong nakita ngunit hindi ko naman namukhaan masyado dahil lumingon agad ako nun.

“Ano Jasper, umandar na naman yang katangahan mo? Hindi ba kita ng malalaki mong mata ang kutsara?‘’ , bumalik ako sa sarili nang marinig ang boses ni inay.

Sinipa ako ni itay at nakita ko ang kutsara na kanina lang pala nasa paahan niya. Sinadya ba niya itong tabunan? Pinulot ko ang kutsara at bumalik na sa taas. Nakita kong ngiting - ngiti si itay sa akin.

“Hindi ka ba mamamasada ngayon Florencio? Bakit kay bagal mong kumilos?‘’ , sita ni inay.

“Bilisan mo na riyan at sasabay kami ni Erika” , utos ni inay kay itay.

Natapos ang aming agahan at nagligpit na ako ng mga pinggan. Nagpaalam si Erika sa akin at magdadala nalang daw ito ng pasalubong. Naunang lumabas si inay at Erika. Bago lumabas si itay, lumapit muna ito sa akin at sinayad niya ang harapan niya sa aking likuran.

Habang naghuhugas ako, may ibinulong ito sa akin. “Mamaya, may regalo ako sayo’’ , tapos kinindatan na naman niya ako. Ano kayang regalo ang ibibigay ni itay? Bakit parang kinakabahan ako sa narinig? Dahil ba bigla itong bumait sa akin o dahil sa nakita ko kanina.

  ![](https://img.wattpad.com/e5db4977a3d24f9a67bd7fde9cc3538821c3502d/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f5374656b595268654a70774448413d3d2d313537333332383930392e313836313238663134656639623262613837333332383835313638392e6a7067)               

AN : permission to use these photos for portraying the main character sa kuwento na ’to.

  ![](https://img.wattpad.com/3decc30799efc500891a656b7b50fd0c1509c73b/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f4162507a6a6f5a344d466b3251773d3d2d313537333332383930392e313836313239383339306666653536353833333838323235393136322e6a7067)               

This is Stefano Mori, I know teens na ito but this will be Jasper’s. Hanggang ngayon crush ko pa rin si Stefano kahit iniwan na niya ang shobiz. I think 40 years old na siya ngayon, try to search sa google chrome. Nalalakasan talaga ako ng appeal sa kanya lalo na sa edad na ’to. Imagine niyo nalang na ito si Jasper lalo na kapag nagsimula na ang kanyang paglalakbay kasama ang kaibigan niyang Lambana.

I can’t give you yet the perfect fit for Lambana’s dahil hindi ko pa siya naipapakilala. But so soon, makikilala niyo na rin siya.

  ![](https://img.wattpad.com/fbf4d86ef3d367de94bf1c844b0bc976fef4143e/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f73717237366c796673576b5766513d3d2d313537333332383930392e3138363132396335636634313964653132373239323632353636392e6a7067)               

And this is is Eric Fructuoso, as Florencio , ang amahin ni Jasper. Ang hot no? Hahaha

Nag-iinit ako sa hunk na ’to. Way back 2019, isa ito sa hinahangaan ko at grabe, call me old kid pero 1990 baes for me is very maappeal!

Sana, magustuhan niyo ang book na ito, dahil magtatapos na kasi ang SAB.

THANK YOU KULIPKIPATICS 🖤

KABANATA III

Isinara ko na muna ang pinto bago ko inilapag sa mesa ang mga perang kita ko mula sa paglalako ng tinapay. Naubos ko na naman ang isang bayong na dala ko. Nakakatuwa lang na ang bilis pa ring naubos ng mga ito. Tapos may mga suki na rin ako.

Sabi ni inay, si tatay nalang daw ang magbilang sa pera kaya dapat ingatan ko ito, itatago nang maigi. Kampante naman ako na sakto lang ang perang ito dahil nagpatulong ako kay Aling Merna na bilangin ang mga ito at ipabukod ang sobra na pinambigay nila sa’kin.

Itinago ko sa ilalim ng aking kama ang pera dahil maglalaba pa ako. Una kong tinipon ang aking mga labahin. Pumasok ako sa kuwarto nila nanay upang kuhanin na rin ang mga labahan nila. Napahinto ako nang mahawakan ko ang brief ni itay na may parang maputing bagay na nagmarka doon.

Sa aking kuryusidad, inilapit ko ito sa aking sarili. Napabahing ako dahil parang pumasok ang amoy na iyon sa loob ng aking ilong. Kakaibang amoy, hindi mabango, hindi rin naman mabaho. Parang amoy gatas na ewan. Inilagay ko na ito sa lagayan upang makapagsimula na.

Narinig kong nagtatahol sina Adonis at Roxy kaya iniwan ko na muna ang nilalabhan ko. Naghugas muna ako ng kamay upang alamin kung bakit nagtatahol ang mga kaibigan kong aso. Bahagya kong binuksan ang pinto at nakita ko ang isang lalaking nasa labas ng bakod, nakatayo at nakatalikod ito.

“Kuya Russel, kayo po pala”, lumapit ako sa pasukan ng bakod.

“Uy Jasper, mabuti kilala mo pa ako, pwede bang makiinom uli?”, ngumiti ito sa akin.

Nakita kong dumadaloy ang mga pawis niya mula sa basa niyang buhok. May bitbit siyang maliit na bayong. Sumilip ang laman nito na lubid at kita ko rin ang isang maliit na patalim.

Alam kong mabait si Kuya Russel ngunit kabilin-bilinan ni inay na hindi magpapapasok kahit sino. Dapat laging nakasara ang pinto sa pasukan ng bakod namin.

“Sige po, diyan na po muna kayo, kukuha na muna ako ng inyong maiinom”, iniwan ko siya upang kumuha ng maiinom.

“Pasensya na po kayo kuya ah, bawal akong magpapasok kahit kanino”, paghingi ko ng pasensya sa kanya.

Napatigil siya sa pagtungga ng iniinom niya at napatitig sa’kin. “Okay lang ’yun, pinainom mo naman ako eh”.

“Gusto niyo po ba ng tinapay? Sandali ho, kukuha ako”, tatalikuran ko na sana siya ngunit tumanggi ito.

“Aalis na po kayo?”, tanong ko sa kanya.

“Ou eh, baka hinahanap na ako ng mga kasamahan ko”, isinuot na nito ang damit na nakasukbit mula sa balikat niya.

“Sige po, mag-iingat po kayo”, bago ito tumalikod, lumingon ito sa’kin at may sinabi na ikinatuwa ko.

“Bukas babalik ako, tapos magkuwentuhan tayo tungkol sa bayan, ano gusto mo?”, syempre tumango ako dahil gustong - gusto kong makarinig ng mga kuwento niya patungkol sa bayan.

Napabalikwas ako nang marinig ko na may nagkakatok mula sa labas. Dali-dali akong nagsuot ng tsenilas upang alamin kong sino ito. Napasarap ata ang tulog ko. Napagod ako mula sa paglalaba.

“Sandali lang ho, andiyan na po”, nataranta ako nang marinig ang boses ni itay.

“Bakit ang tagal mong magbukas? Ano ba ginagawa mo?”, ipinatong nito ang dalang supot sa mesa.

“Nakatulog po ako eh, pasensya na po”, yumuko ako dahil sa takot.

“Kumain ka na ba?”, napatingala ako kay tatay sa tanong niya.

“May kanin pa ba? Hindi pa ako nagtanghalian”, umupo ito sa silya.

Pumunta agad ako sa kusina. Mabuti na lamang ay nakapagsaing ako kanina bago matulog kasi alam kong ayaw nila nanay na hindi naghahanda ng sinaing dahil baka umuwi si itay o kaya’y magutom sila.

Habang nagsasandok ako ng kanin, lumapit si itay sa’kin at naramdaman ko siya mula sa aking likuran. Nagulat ako nang may tumama na parang malambot na parti ng katawan niya mula sa aking balikat.

“Hindi ka pa pala kumain? Aba’y mag-aalauna na ah”, boses nito.

Hindi pa rin siya umaalis at nahirapan akong magsandok dahil kapag kumilos ako, baka masiko ko ito. May kinukuha siya sa lagayan ng mga plato, marahil ay mangkok na paglalagyan niya ng ulam.

Dahil sa nakaramdam ako ng ilang, minadali ko na ang pagsandok ng kanin upang makaalis na. Nang saktong aalis na sana ako, bigla siyang gumalaw at napasubsob ako sa harapan niya.

Hindi ako nakagalaw. Naamoy ko ang harapan niya at pamilyar at pamilyar ang amoy. Naramdaman kong may biglang gumalaw mula sa loob kaya nataranta ako at umiwas na.

“So-sorry po”, iyon ang nabitawan kong salita at umalis.

Nakita kong palihim siyang ngumiti nang lumingon ako sa kanya ngunit umiwas naman ito agad. Para hindi kami magkadikit uli, nagkunwari akong nagsalin ng tubig sa petsil.

“Pakikuha nga ng tirang galunggong at pati na rin ng suka at sili. Lagyan mo na rin ng asin”, utos nito sa’kin.

“Huwag ka nalang magluto ng ulam mamaya, magdadala nalang ako”, umupo na ito at isinalin niya ang ulam sa mangkok.

’‘Tay, naubos ko po uli ang mga nilako ko kanina, kukuhanin niyo na po ang pera?’’, ngumiti siya sa’kin.

’’Aba, mukhang mauubos mo nang mabilis ang mga tinapay, sige mamaya, bilangin natin“, nagsimula na itong kumain.

’‘Napakain mo na ba ang inahing baboy? Baka pinapalipasan mo lang’’, napatigil ako sa sinabi niya. 

Namutla ako sa tanong ni itay. Nakalimutan ko na namang pakainin sa tamang oras ang inahin. Hinihintay kong sumigaw si itay at pagalitan ako ngunit nabigla ako sa narinig. Imbis na magalit ito, tumayo siya at iniwan na muna ang kinakain upang pakainin ang inahin.

Hindi na muna ako kumain para may kasabay si itay. Baka magalit ito na iwan ko siyang kumain na mag-isa nalang. Narinig kong kinakausap niya ang inahing baboy at may tumawag sa kanya mula sa bakod, nagtanong kung kabuwanan na ba ni Isyang, ang aming inahin.

Alam kong pwede niya akong isumbong kay inay kaya dapat maging maingat at mapalatanda na ako sa mga bilin nila. May parti man sa aking sarili na natutuwa dahil parang iba na ang trato niya sa akin ngunit nangingibabaw pa rin ang takot lalo na sa tuwing nakikita ko ang sinturon niya.

“Ou, ano ikaw ba’y bibili ng biik?‘’, tanong ng itay sa kausap.

’‘Sige pre, dalawa sa’kin, para may paglalaanan ng ipon ang pera ko’’, pinapasok ito ni itay.

’‘Oh sige, yung malulusog ibibigay ko sayo, ipagdarasal mo lang na madami-dami ang ilabas nitong inahin namin’’, tugon ni itay.

’‘Nga pala pre, may martilyo ka ba diyan? Hihiramin ko sana, naiwan ko kasi sa construction site ang mga gamit ko’’, malapit na sila sa pintuan, medyo malinaw na ang boses nila. Parang kilala ko ang tinig ng kausap ni itay.

’‘Sandali, kuhanin ko. Pasok ka muna, hahanapin ko pa eh’’, bumukas ang pinto at nakita ko si Tay Arman.

Dali akong tumayo upang magmano sa kanya. ’‘Ang bait naman ng anak mo pre, sige kain ka na, at matulog ka tuwing tanghali para mas tumangkad ka pa’’, ginulo ni Tay Arman ang buhok ko. Ngumiti ako sa kanya at bumalik na sa mesa.

Nagsimula na akong kumain uli dahil para na rin alamin kung tuyo na ba ang aking mga isinampay. Lumabas si itay mula sa bodega dala ang dalawang martilyo. May mga supot pa ito tanda ng itinago nang kay tagal at hindi nagamit.

Naghubad si itay ng pang-itaas at muli ko na naman nakita ang medyo makakapal na mga buhok mula sa pusunan niya pababa sa nakakubling looban nito, sa kanyang harapan, at alam ko na iyon ay ang kanyang pribadong parti ng katawan.

Hindi ko alam, ngunit tila ba natatakot akong masilayan kung ano ang kabuuang laman nito. Lalo na nang maisip kong minsan ko na itong naramdaman. Gumagalaw at sobrang tigas mula sa loob ng brief niya na kayang manakit.

Nagsitayuan ang aking mga balahibo sa katawan habang nag-iisip ako ng mga posibleng maramdaman ko kung ito’y aking makikita. Natatakot ako at hindi ko maipaliwanag. Iyong pakiramdam na nilalamig ka sa takot.

’‘Pasensya na pre ah, sobrang tagal na nitong nakatambak sa bodega. Mamili ka nalang sa dalawa kung saan sa tingin mo ay maayos pa’’, inilapag niya ito sa ibabaw ng mesa.

’‘Sige lang pre, mamimili nalang ako. Ayus lang ba na dalhin ko itong dalawa?’’, tanong ni Tay Arman sa kanya.

“Ou naman, sige ayus lang. Sabado bukas, wala ka bang pasok? Inuman tayo mamaya?‘’, pag-aaya ni itay.

Ngayon ko lang napansin na mas malaki pala si Tay Arman kay itay. Parang namumutok ang mga braso nito at may mga ugat pa. Magkasing-kulay sila at tama lamang ang kaputian nilang dalawa. Ngunit kung ipaghahambing ko ang kanilang kaguwapuhan, syempre mas lamang si itay kahit na medyo nakakatakot ang mukha niya.

’‘Naku baka magalit na naman si Petchay niyan. Tanda mo pa ba nang mag-inuman tayo kina Fidel? Di’ba kinuyog ka nun?’’, natatawa si Tay Arman habang nagsasalita.

Tumawa nang bahagya si itay, medyo namula. ’‘May babae kasi tayong kasama, ayaw niyang may babae’’, nagtawanan silang dalawa.

’‘Tayo lang naman dalawa. At sabik na ako sa tama ng alak eh, mahigit isang taon rin akong patago na umiinom. Ngayong isang linggong wala si Petchay, ay itodo ko na’’, naghalakhakan uli ang dalawa.

Mas lalo pa silang natawa dahil sa sinabi ko. ’‘Tay sabi ni nanay, bawal kayong mag-inom’’, tapos lumapit sa’kin si itay ay binuhat. Pinaupo niya ako sa harapan niya at yumapos sa’kin.

’‘Alam mo Jasper, may pangangailangan rin kami na hindi kayang tugunan ng kahit sinong asawa. Bibilhan nalang kita ng laruan, ano ba gusto mo?’’, tumingala ako sa kanya.

’‘Ou nga naman Jasper, tsaka dito lang naman kami sa bahay, walang babae’’, kumamot ito sa harapan niya at nailang ako.

’‘Oh ano, anong gusto mong laruan?’’, tanong uli ni itay sa’kin.

’‘Kahit ano po?’’, napangiti siya sa aking tugon.

’‘Ou! At kahit ilan pa basta kaya sa bulsa!’’, pumulupot siya nang akap sakin at nagdikit ang aming mga balat.

Nagulat ako dahil para akong nag-init nang maramdaman ko ang balat ni itay sa aking dibdiban. Nakasando lang kasi ako. At dahil maiksi lang ang aking shorts, paminsan-minsan niyang hinihipo ito. Gustuhin ko mang umalis ngunit nahihiya ako lalo pa’t nakaharap ako kay Tay Arman.

’‘Payag ka na per, dito lang kami, at kami lang naman dalawa’’, kumindat pa si Tay Arman sa’kin.

Wala na akong nagawa kundi ang tumango nalang at para na rin magtigil na sila sa pangungulit sa akin. ’’Yun oh! Sabi ko naman pre mabait na bata itong si Jasper eh!“, hinawakan ni Tay Arman ang kaliwa kong paa at hinipo.

Aalis na sana ako ngunit mas lalong humigpit ang yakap ni itay. Saktong-sakto lang ang mura kong katawan para yapusin ni itay nang akap. Sa laki ba naman niyang tao, kaya siguro nito akong tirisin.

Inayos ako nang upo ni itay sa harapan niya at habang ginagawa niya iyon, may nasusundot ang puwetan ko na isang malambot na bagay. Kinabahan ako. Ito kaya ang ari ni itay? Naranta ako nang unti - unti itong gumagalaw. Para bang nabuhay at nanigas.

Wala na akong naiintindihan sa pinag-uusapan nilang dalawa dahil iniiwas ko ang puwet ko sa sobrang tigas na ari ni itay. Mabuti nalang talaga at nakapantalon ito nang makapal. Pero kahit na makapal ang tela ng kanyang pantalon, pinipilit niyang ikiskis ang harapan niya sa puwetan ko. Sa mismong butas ng aking puwet.

Humihigpit na ang paghawak ni itay sa akin. Kung kanina ay sa hita ko lang siya nakahawak, ngayon ay sa beywang ko na. Nakapulupot ang dalawa niyang kamay sa aking beywang at dahil sa pagkakayakap niya, hindi ako makawala.

Patuloy pa rin sila sa pag-uusap habang ako naman ay patuloy sa pag-iwas ng nakaumbok na matigas na bagay mula sa loob ng kanyang pantalon. Pero kahit anong gawin ko, malakas si itay kaya wala akong nagawa nang parang kumibot ang labi ng aking puwet. Tila ba nakapasok nang kaunti ang matigas na bagay na iyon.

Wala akong magawa kundi ang magpigil. Mas nangingibabaw ang lakas ng kaba sa aking dibdib kesa mga tawanan nila. Wala na talaga akong maintindihan sa mga sinasabi nila. Rinig na rinig ko rin ang mga paglunok ni itay at ramdam ko ang medyo pawisan niyang katawan.

Dahil sa medyo manipis ang tela ng aking shorts, ramdam na ramdam ko talaga na medyo nakapasok na ang parang ulo ng matigas na bagay mula sa loob ng shorts ni itay. Hindi naman pasok na pasok ngunit ramdam ko iyon lalo na nang pumintig-pintig na ito at mas tumigas pa kasabay ng pamamasa ng aking puwetan. Nakaihi si itay?

’‘Sige pre, aalis na ako, para matapos ko agad ang aking gagawin’’, tumayo si Tay Arman at ginulo ang buhok ko.

’‘Pupunta pa ako ng bayan, para makabili ng pangpulutan natin at laruan ni Jasper para hindi tayo isumbong ni misis’’, nagtawanan silang dalawa.

Nang umalis na si Tay Arman, dali na akong bumaba mula sa pagkakandong kay itay. Tumako ako papasok sa loob ng aking kwarto dahil sa kaba. Hindi ko kasi alam kung si itay ba ang nakaihi o ako ang nakadumi.

Nang maisara ko na ang pinto, kinapa ko ang aking puwetan at nabasa nga ito ng isang malapot na likido. Hindi naman gaano kadami, sakto lang na mabasa ang butas ng aking puwet. Inamoy ko ang bagay na iyon at hindi naman dumi kundi kakaibang amoy na para bang amoy patanggal mantsa sa mga puting damit. 

Kinapa ko uli ang aking puwet at nasundot ko ang medyo malapot na kumpol ng likido. Kakaiba ang hitsura, parang kamoteng kahoy na pinalapot. Nang amuyin ko ito, mas matapang ang amoy at napabahing ako.

’‘Jasper, aalis na ako, isara mo ang pinto’’, paalam ni itay.

Hindi ako nakasagot dahil sa takot at dahil na rin sa hiya. Bakit kaya may ganito akong nailabas sa aking puwet? Hindi naman ito amoy dumi. Ano kaya ito?

KABANATA IV

’‘Alam mo pre, tanda mo pa ba si Marikit? Yung kaklase nating kulot ang buhok? Aba, mayaman na!’’, sabi ni Tay Arman. Namumula na ang leeg nito dahil sa iniinom nilang alak.

’‘Yung kaklase natin sa grade 6? Yung mataray at muntikan mo ng makantot?’’, tanong ni itay sa kanya. 

Abala ako sa paglalaro ng mga laruang sasakyan. May binili rin si itay na laruang baril na tubig ang inilalagay bilang bala nito. Sinilip ko ang isang supot na may laman ring laruan. Tila namangha ako sa sobrang ganda ng manika. Dilawan ang buhok nito at mga damit rin siya.

“Tay, kaninong laruan po ito?‘’, tawag ko sa kanya pero hindi siya sumagot o lumingon man lang.

’‘Sira! Ikaw nga itong nakakantot ata sa kanya eh! Naala ko pa nung nakulong kayo sa library, di’ba namutla ka nang nag-iiyak si Marikit tapos hindi naman sumasagot kung napaano’’, naghalakhakan sila.

’’Aysus! Napuwing lang ‘yun, at teka nga bakit nga ba yumaman yun? Di’ba purol ang utak nun?’’, tanong ni itay.

Kinuha ako ang manika mula sa supot at lumingon muna ako bago ito buksan. Nang makita kong abala sila ni itay sa pag-uusap, dali ko itong binuksan. At sa tanang buhay ko, ngayon lamang ako namangha sa isang laruan. Tuwang-tuwa ako dahil sobrang ganda nito at kumikinang pa ang damit niya.

’‘Mayaman na kasi nakapag-asa ng matandang gurang na kano pre!’’, napaubo si itay sa narinig.

“Tang-ina, edi expired pala na hotdog kinakain ni Marikit pre?‘’, hindi ko maintindihan ang mga pinagsasabi nila ngunit tuwang - tuwa naman ang mga ito.

Hinimas ko ang pisngi ng manika pababa sa kanyang magandang damit. Binuksan ko ang ibang kagamitan ng manika. Kinuha ko ang maliit na suklay tapos ang maliit naman na pantali ng buhok nito. Grabe ang tuwa ko dahil ngayon lamang ako nakatanggap ng mga laruan at kagaya ito ng nilalaro ni Erika na gustong-gusto ko ring laruin.

’‘Ou pre! Pero sobrang sarap pa rin ni Marikit pre, hindi losyang! Binigyan nga niya ako ng address niya dahil birthday ng asawa nito ngayong katapusan, nabanggit ka rin niya!’’, narinig kong binuksan ni Tay Arman ang chicharon kaya dali akong lumapit sa kanila.

’‘Ta-talaga? Baka naman papakantot sayo si Marikit pre?’’, umupo ako sa tabi ni Tay Arman at nanghingi ng chicharon.

’‘Siraulo ka, baka mapatay tayo ng asawa ko, hinaan mo boses mo!’’, napahinto sila nang makita ang hawak kong laruan.

“Jasper? Naglalaro ka ng manika?‘’, tanong ni Tay Arman.

“Putang-ina mong bata ka, hindi iyo ’yan! Kay Erika ‘yan!’’, daling lumapit sa’kin si itay at hinablot ang hawak kong manika.

Dahil sa takot ko, napapikit ako at nagsimula ng mag-iiyak. Pinadapa niya ako sa inuupuan niya at alam kong muli ko na namang mararamdaman ang sinturon nito. Napahigpit ako ng hawak sa matigas na katawan ng upuan namin at hinihintay na dumapo ang sinturon sa aking mga katawan.

“Sandali pre, kumalma ka lang’’, narinig ko ang boses ni Tay Arman. 

Humarang si Tay Arman upang pigilan si itay. “Tang-ina naman Jasper, bakit hindi ka nagpapaalam?‘’, boses ni itay. Naglaglagan na ang luha sa aking mga mata.

“Jasper, bakit hindi ka naman kasi nagpaalam, tumayo ka, humingi ka ng tawad sa tatay mo’’, inakay ako ni Tay Arman mula sa pagkakadapa.

’’Tay patawad po, akala ko po kasi para sa’kin ‘yun, patawad po’’, nakayuko lang ako, nahihiyang tumingin sa kanila.

’‘Gusto mo ba ng manika Jasper?’’, tanong ni Tay Arman. Tumango ako sa kanya ngunit hindi pa rin ako tumitingin.

“Magkano ba ‘to pre, bayaran ko nalang, nakakaawa naman ang bata’’, iniharap ako ni Tay Arman at nakatitig siya sa mga mata ko.

Nakita ko sa mga mata ni Tay Arman ang awa, niyakap niya ako. “Tahan na, ayus lang ’yan, sige iyo na ‘yan at bibilhan ko nalang si Erika’’, inalalayan niya akong mapaupo sa silya.

“Pasensya ka na pre ah, nadala ako ng galit, huwag mo nalang bayaran ‘yan, may mga manika pa naman si Erika’’, lumapit ito sa amin.

’‘At ikaw naman bata ka, magpapaalam ka kasi, kung sinabi mo lang na gusto mo pala ng manika edi sana binilhan rin kita’’, niyakap ako ni itay. 

Ang lahat ng takot na naramdaman ko ay unti - unting nawala. Pinainom ako ni Tay Arman ng tubig at pinapasok na sa loob ng aking kuwarto upang matulog na dahil lumalalim na ang gabi. May inumin pa kasi sila at tatapusin na muna nila iyon.

Ngayon lamang ako nakaramdam ng paggaan ng bigat ng dibdib. Kung wala si Tay Arman, marahil ilang araw na naman akong magtiis sa mga pasa ng sinturon ni itay. Narinig ko naman ang mga tawanan nila. Dahil siguro sa takot, tila ba nakaramdam ako ng pagod.

Inayos ko ang paghihigaan ko. Matutulog nalang ako dahil babalik pala si Kuya Russel bukas. Gusto kong hindi ako puyat para mas magkaroon ako ng tuon sa mga kuwento niya. Itinago ko na ang mga laruan ko sa lumang aparador. 

Sinalubong ng matigas na kahoy ang aking murang katawan. Kahit na nilapatan ito ng banig na gawa sa dahon ng anahaw, ramdam ko pa rin ang tigas nito na medyo masakit sa katawan. Sa sahig ako natutulog dahil wala akong katre. Malinis naman ang aking kuwarto dahil sanay naman na akong maging malinis mula sa mga turo ni inay.

’‘Sa tingin mo pre, bakla ba yang anak mo?’’, boses ni Tay Arman. 

Kahit na nasa loob ako ng kwarto ko, rinig ko naman sila. ’’Bakit mo naman nasabi ‘yan?’’, tanong ni itay.

’‘Eh mahilig sa manika eh! Naku pre, may anak ka palang sumususo ng burat’’, tumawa nang bahagya si Tay Arman.

“Hindi ko naman anak ’yan, putok ’yan sa buho, anak ‘yan ni Ester, kapatid ni Perlita’’, diin na saad ni itay.

Masakit man isipin, ngunit iyon naman talaga ang totoo. Hindi ako tunay na anak nila itay kaya madali lang sa kanila na saktan ako. Ngunit kahit na ganun sila, alam ko namang paraan nila iyon ng pagdidisiplina upang lumaki akong mabuti at mapag-alam sa mga bagay-bagay. Iyon nga lang, hindi nila ako pinag-aaral dahil sa mahirap lamang kami.

Sanay naman na ako sa sakit lalo na sa mga pasang nakukuha ko mula sa kahoy, hanger, sinturon, o iba pang bagay na nagkataon na gawin nilang pagpaparusa sa’kin lalo na ang paluhurin ako sa sahig na may mga butil ng monggo, asin at buhangin. Hindi ko na nga ramdam ang sakit, tila nasanay na ako.

Pinatay ko na ang ilaw at humiga na. Tanging sinag lang ng ilaw mula sa labas ang nagsilbing liwanag ko sa loob. Ang mga anino nila tatay ay tila sumasayaw pa sa dingding lalo na sa tuwing naggagalaw sila. Sandali akong napaisip at hindi ko malaman kung bakit.

Unti-unti na akong nilamon ng dilim. Ipinagdarasal ko nalang na sana, sana hindi na ako saktan nila itay. Iyon ang isa sa mga panalangin ko at handa akong maghintay. At kahit na malabo iyong mangyari, kumakapit pa rin ako sa panalangin ko. 

’‘Ughh, sarap’’, mahinhin na boses.

Alam kong tinig ito ni itay. Para siyang nahihirapan dahil sa mga ungol niya. Nakaramdam agad ako ng takot dahil may matigas na bagay na sumasagi sa aking bibig. Hindi lang ito sumasagi kundi ikinikiskis pa. Iiwas sana ako ngunit may humawak sa aking leeg.

’‘Huwag kang kumilos, hayaan mo lang ang itay’’, madiin nitong utos.

Ngayon ko lang naisip na nakaunan pala ako sa paa ni itay. Kahit madilim ay alam kong hita niya ito, dahil ramdam ko ang mainit na balat niya. Kinilabutan ako dahil sa mga balahibo niya. Nag-iinit ang aking pisngi dahil sa tagpo namin ngayon.

Mahigpit ang pagkakahawak ni itay sa aking leeg kaya hindi ako makakilos. Hinimas-himas niya ang aking dibdib na para bang may hinahanap. Muli ko na namang naramdaman ang matigas na bagay dahil sa pagdampi nito sa aking pisngi.

’‘Tay ano po ang gina—–’’, hindi na ako nakatapos dahil bigla niyang pinasok ang matigas na bagay sa aking bibig.

’‘Huwag kang malikot!’’, mahina man na sigaw ngunit alam kong galit na ito. 

‘’‘Sundin mo ang gusto ko kundi malilintikan ka’’, dagdag pa nito.

Wala na akong nagawa kundi ang manatili sa aking posisyon at hinayaan nalang si itay sa kung anuman ang gusto niya. Hindi ko man malaman kung ano ang matigas na bagay na ipinangpasook niya sa aking bibig, pinikit ko na lamang ang aking mga mata.

Nahihirapan man ako dahil sa sobrang tigas na bagay na nakabaon sa aking bibig, ay hindi na ako umimik. Hindi man nakapasok nang husto dahil mataba ito ngunit ramdam kong parang mauunat ang aking labi. Nasusuka ako dahil sa matapang na amoy dagdag pa na amoy ko ang hininga ni itay na alak.

’‘Wag mong isayad ang ngipin mo, tang-ina, sang sarap puta!’’, medyo malakas na boses ni itay.

Sa tuwing naririnig ko ang boses ni itay, kahit na hindi ito galit, ay natatakot ako. Kahit na hindi ito magsalita, makita ko lang ang mukha niya, ay nilalamig ako sa takot. At kahit na hindi ko kita ang mukha niya ngayon, alam ko, kaunting galaw ko lang, magagalit ito.

’‘Tang-ina Jasper, ang init ng bibig mo, ang sarap’’, dahil sa sinabi ni itay, para akong nanghina.

Nahihilo man ako sa amoy ng bagay na nakabaon sa aking bibig, tiniis ko nalang. Wala naman akong magagawa noon pa, kundi ang magtiis, huwag manlaban, at hayaan nalang sila sa ginagawa nila sa akin. Hindi naman ito nakabawas ng pagmamahal ko sa kanila dahil tanggap kong mahina talaga ang aking isip.

Ang dalawa kong kamay ay naninigas na para bang nakatali. Ang aking mga paa ay namamanhid na rin. Gumalaw si itay, habang inaayos niya ako nang higa, nakabaon pa rin ang matigas na bagay sa aking bibig at naduduwal na ako dahil sa sobrang taba nito. Para akong masusuka.

‘’‘Huwag kang mag-alala, matatapos rin tayo, sumunod ka lang’’, bose niya na parang malambing pero may nakakubling panganib.

Ang malamig na gabi ay napalitan ng init. Pinagpapawisan ako dahil sa tensyon. Kasalukuyan akong nakatagilid nang higa sa hita ni itay at mas nag-init pa ako dahil sa hinihimas niya ang aking likuran pababa sa aking puwet. 

Pinipisil niya ang aking puwet. Hindi lang basta pisil. May minsan na nilalakasan niya ang pagpisil kaya natataranta ako. Bakit ganito si itay? Ano bang ginagawa niya sa’kin? At bakit para akong nilalagnat habang ginagawa niya ito sa’kin.

’‘ughh, puta, ang sarap, malapit na ako Jasper’’, mahinang ungol ni itay.

Ang boses ni itay ay sumasakop sa buong espasyo ng aking silid. Para akong dinuduyan, hindi malaman ang pakiramdam. Nasusuka, nag-iinit at para bang sasabog sa sobrang kaba. Napapasabunot na si itay sa aking buhok. Hinihingal ito at ramdam ko ang pamamasa ng aking pisngi dahil siguro sa kanyang pawis.

Habang sinasabunutan niya ako, dahan-dahan niyang ginagalaw ang aking ulo. Ngayon ay inaalalayan niya ang aking ulo upang itulak nang paatras - abante sa matigas na bagay na nakabaon sa aking bibig. Nagulat ako nang mapagtanto ko na kung ano ang bagay na ito ngunit huli na ang lahat.

Naiiyak man, ngunit wala akong magawa. Hinayaan ko nalang si itay sa gusto niya. Alam kong naririnig niya ang aking paghikbi ngunit mas nangibabaw ang mga ungol niya. Nabibingi siya sa sarili niyang ungol. Wala siyang napapansin kahit na lumalakas na ang aking paghikbi.

Habang palakas nang palakas ang aking pag-iyak, ganun rin ang mga ungol ni itay. Mas humigpit na ang hawak niya sa aking buhok. Nasasaktan ako, dahil sobrang higpit ng kapit niya sa aking buhok. Siya na mismo ang gumagalaw, mahigpit, malakas, at mabangis. 

Nangangalay na ang aking bibig at nasasaktan. Palakas nang palakas ang paggalaw niya. Halos magsisigaw na siya sa ungol niya at maya - maya lang ay bigla niyang ibinaon ang ari niya sa pinakadulo ng aking bunganga.

Tumayo na si itay at naiwan ako sa aking silid na nag-iiyak. Niyapos ko ang aking sarili. Para akong nandiri sa aking sarili. Ramdam ko pa rin ang kilabot ng ginawa niya sa akin. Alam kong hindi ito normal na ginagawa ng isang tao lalo pa sa sarili nitong anak. Ngunit anong magagawa ko, hindi niya ako anak, isa lamang akong putok sa buho.

Ang aking tinig ay tila nakagapos rin. Alipin ng kahirapan, ng paghihirap. Sana, sana sa aking paggising, ay sa paraiso ako dadalhin. Kung saan, ang paghihirap ay hindi mararanasan. Panginoon, kung ito man ang aking kapalaran, sana’y kunin niyo na lamang ako, upang ako’y hindi na maghirap.

Ako’y dinalaw na ng dilim, hinayaang dalhin sa panalangin na sana, ito’y bangungot lamang at magising na mayroong masaya at mapagmahal na pamilya. Umaasang, ang bangungot na ito ay hindi totoo.

KABANATA V

Mabigat ang aking pakiramdam. May para bang nakabara sa aking lalamunan at ramdam ko ang hapdi ng aking mga labi na para bang namaga. Sanay na akong nilalagnat ngunit kakaiba ang nararamdaman ko ngayon. 

Sumisilip na ang liwanag mula sa mga maninipis na butas ng ding-ding. Kailangan kong bumangon na upang mapakain ang inahin at makapaghanda ng almusal. Nang ako’y akmang babangon na, kusang bumagsak ang aking katawan.

Bumukas ang pinto at lumapit si itay. Medyo malabo ang aking paningin at medyo masakit ang aking ulo. May sinabi si itay ngunit hindi ko ito masyadong narinig. Hindi ko alam kung nagalit ba ito o hindi. Inalalayan niya akong sumandal sa ding-ding. Kinuha niya ang isang unan at nilagay sa aking likuran.

’‘Inaapoy ka ng lagnat, huwag ka munang magkikilos, dito ka na muna sa iyong silid’’, boses nito.

Hindi ko malaman kung ito ba’y nag-aalala dahil tila lumulutang ako sa ere. Gusto kong nakapikit lamang at matulog uli. Lumabas si itay ngunit hindi isinara ang pinto. Hinayaan kong dalhin uli ako ng antok.

’’Jasper! Tanga ka talaga! Pulutin mo ‘yan, pulutin mo!’’, sigaw ni inay.

Dumapa ako sa sahig at pinulot ang mga kanin. May iilang lupa na nahalo sa kanin ngunit nagpatuloy lamang ako. Natataranta man, ay binilisan ko ang aking kilos. Nabitawan ko kasi ang isang plato na pinansandukan ko ng kanin kaya dumeretso ito sa sahig.

“Alam mo bang ikaw ang pinaka-ubod ng tanga sa lahat? Kay simpleng gawain, hindi mo magawa ng maayos!‘’, kinurot ni inay ang aking tagiliran.

Dahil sa ginawa niya, nabitawan ko uli ang plato at natapon ang laman. Doon mas nagalit si inay at kinuha ang isang hanger at pinagpapalo ako. Sa lakas ng palo ni inay, bumagsak ako sa sahig ngunit imbis na tumigil ito, ay mas lalo siyang nagalit.

’‘Nay tama na po, patawad po’’, pakiusap ko sa kanya.

’‘Nay maawa po kayo kay kuya, tama na ho’’, lumapit si Erika at humarang sa’min ngunit mas nagalut si inay.

’‘Tumabi ka Erika, gusto mo rin bang bugbugin kita!’’, dahil sa takot ko, tumayo ako agad.

’‘Ano manlalaban ka?!’’, inalis ni inay si Erika.

’‘Hindi po, hindi po’’, pagtanggi ko sa kanya.

Dumapo muli ang hanger sa aking katawan. Pinagsawaan akong paluin nang paluin ni inay. Hindi niya ako pinakain ng tanghalian. Ikinulong ako ni inay sa bodega at pinaluhod nang may buhangin. 

Kahit na sobrang hapdi na ng aking tuhod, mas nangibabaw ang pagod sa aking katawan,  ang maantok. Hindi ko alam, sanay na siguro ang aking katawan sa mga ginagawa nila sa’kin kaya para bang kinakaya ko na ito.

’‘Sinong may sabing tutulugan mo ang kasalanan mo?!’’, boses ni inay.

Dali akong bumangon at lumuhod. Nang tignan ko ang mga buhangin, nagkalat na palat ito dahil nahigaan ko. Galit na galit si inay kaya pinagpapalo niya ako ng palad niya. Nang magsawa na siya, iniwan niya ako at nakita kong tinali niya ang sarahan ng pinto mula sa labas.

Habang nakasandal ako sa ding-ding, narinig ko ang usapan nila nanay at tatay. Kasalukuyan silang naghahapunan habang ako, nandito sa loob ng bodega, nagtitiis ng gutom. Hindi lang naman ito ang unang bese na naging parusa ko mula sa aking katangahan at kaya ko naman kahit nga buong maghapon pa.

’‘Nay, hindi po ba natin bibigyan si kuya pewpew ng pagkain?’’, boses ni Erika.

’Nagpatuloy lamang sa pag-uusap sina inay at itay, nagtatawanan pa ang mga ito dahil sa kanilang pinag-usapan. Napansin kong may anino mula sa labas ng pinto at tinatawag ako nito. Alam kong si Erika iyon.

’‘Kuya Pew, abutin mo, halika’’, pagtawag sa’kin ni Erika.

Hindi ako sumagot dahil ayokong makita ito ni inay at mapagalitan. Kumakalam man ang sikmura, ay tiniis ko nalang. Muli akong tinawag ni Erika ngunit hindi pa rin ako sumagot, binalewala ko nalang hanggang sa umalis na ito.

Ang hapdi ng mga tinamo kong pasa sa buo kong katawan ay nabuhay dahil sa lamig. Tanging ang sarili ko lamang ang naging sandalan ko upang maibsan ang ginaw. Niyapos ko ang aking sarili at pumikit na lamang.

Maya-maya lang ay biglang bumukas ang pinto. Nagkunwari akong tulog baka kasi si inay ito o kaya ay si itay. Alam kong nakatitig ito sa akin, ramdam ko mula sa aking likuran. Narinig kong may inilapag sa sahig at nang umalis na ito, lumingon ako at nakita ang isang plato ng cake at isang tasa ng tubig.

Napaluha ako. Hindi pala ako natitiis ni inay. Dahil sa aking tuwa, kinain ko agad ang cake. Hindi man ako nabusog, ay naibsan naman ang gutom na aking naramdaman. Matutulog akong may laman ang tiyan.

Nagising ako dahil sa ingay mula sa labas. Nagwawal si inay, may hinahanap. ’‘Erika! Ikaw ba ang kumain ng cake?!’’, boses nito na parang gustong lumapa ng buhay.

’‘Hi-hindi po nay’‘’, takot na boses ni Erika.

’’Baka naman kinain ng daga, saan mo ba kasi nilagay?“, tanong ni itay.

’‘Papanong daga eh hindi naman sila marunong magbukas ng ref!’’, bulyaw ni inay.

’‘Basta ako, hindi ako ang kumain, hindi ako mahilig ng cake’’, pagtanggi ni itay.

’‘Oh aalis na ako, nang makadami ako ng pasahero’’, paalam ni itay sa kanila.

’‘Erika magsabi ka ng totoo! Ikaw ba ang kumain?’’, galit na galit na si inay.

’‘Hindi po ako nay, hindi po ako’’, pagtanggi ni Erika.

Narinig kong may kinuha si inay na bagay. Alam kong ito ang gagamitin niyang pampalo kay Erika kaya nagsalita na ako. Inako kong ako ang kumain at inutusan ko lang si Erika. Dahil sa sobrang galit ni inay, dali itong pumasok sa loob at may dalang isang kahoy. 

Napaluha ako agad nang dumapo ang unang palo mula sa kahoy at para akong nahilo. Nang pinalo pa niya ako uli, tumama ito sa aking noo at ramdam ko agad ang likidong tumulo. Kinapa ko ito at nataranta. Hindi man lang napansin ni inay ang aking sugat at nang papaluin na niya ako ulit…..

’‘Jasper, gising, binabangungot ka’’, boses ni itay.

Inalalayan niya akong umayos ng upo. Inabot niya ang isang basong tubig at ipinainom sa’kin. Nakaharap siya sa’kin ngayon at walang suot na pang-itaas. Tanging boxer shorts lang suot niya at bagong ligo ito. 

’‘Hindi na muna ako mamamasada ngayon, ako na muna ang maglako ng mga tinapay’’, saad nito.

’‘Kumain ka na at inumin mo ang gamot para sa lagnat mo’’, iniwan niya ako sa loob.

Tinignan ko ang isang plato na may lamang mga pagkain. May isang tasang gatas rin katabi ng gamot. Wala man akong ganang kumain, pinilit ko pa rin upang maging malakas. Hindi rin ako sanay na walang ginagawa kahit pa man may sakit ako.

Matapos kong kumain at uminom ng gamot, nagtungo ako sa kusina. Inilapag ko sa lababo ang aking pinagkainan. Iginala ko ang aking mga mata. Malinis ang paligid, walang kalat. Nagligpit pala si itay ng mga kalat nila kagabi.

Lumabas ako ng bahay para kuhanin ang mga tuyong damit na nilabhan ko kahapon upang tupiin na. Wala na ang mga damit at maayos na nakahelera ang mga hanger sa sampayan ng palabahan namin. Bumalik ako sa loob at nagtungo sa kwarto nila itay. At nang makapasok na ako, nakatupi na ang mga nilabhan ko.

’‘Hinanap ka ng mga suki mo, ang sabi ko may lagnat ka’’, inilapag ni itay ang bayong na wala ng laman.

’’Naubos lang ‘to dahil sayo, ang dami mo na palang suki’’, tuwang-tuwa itong nagbalita.

’‘Sandali ho, kukunin ko yung kita ko noong dalawang araw’’, pumasok ako sa aking kuwarto at kinuha ang pera na nakalagay sa supot.

’’Nga pala per, may naghanap sayo kanina, Russel ang pangalan, suki mo ba yun?“, napahinto ako sa narinig.

Galing pala si Kuya Russel dito? Sayang naman, hindi ko ito naabutan. Lumabas na ako ng kwarto at ibinigay kay itay ang dalawang supot na may lamang kita ko. Nagsimulang magbilang si itay habang nakaupo lamang ako sa silya.

’‘Maayos na ba ang pakiramdam mo?’’, tanong nito sa’kin. 

’‘Okay naman na po’’, sagot ko sa kanya. Nakatingin lamang ako sa mga perang binibilang niya.

’‘Aba’t naka-isang libo at dalawang daan at limampu tayo ah!’’, masayang bigkas nito.

’‘Naku, ipapadala ko nalang ito kay Aling Moling para maibigay kay Petchay, tiyak matutuwa iyon’’, dagdag pa nito.

’‘Nga pala, may ipapabili ka ba? Pupunta akong bayan’’, paalam nito sa’kin.

’‘Wala po’’, tipid kong sagot.

Napatitig ito sa’kin. Tinignan niya ako sa mata. ’‘Kahit yung sopas na candy?’’, ngumiti ito sa akin. Alam niya kasing paborito ko iyon.

’‘Hindi na ho, kailangan ni inay ng pera, baka mabawasan lang po iyan’’, tugon ko sa kanya.

’‘Gusto mo bang sumama sa bayan maghatid nitong pera?’’, pag-aaya ni itay.

Alam niyang gustong-gusto kong makapunta ng bayan kaya nanlaki ang mga mata ko sa narinig. ’‘Talaga po? Isasama niyo ako?’’, pag-uulit ko.

’‘Ou naman! Kasi very good ka eh!’’, ginulo nito ang aking buhok.

’‘Sige po, maliligo na po muna ako’’, pagpapaalam ko sa kanya.

’‘Naku bawal ka pang maligo! Ayus ka na ba?’’, hindi ko na siya sinagot at nagmadali akong pumasok ng banyo.

Nagbawas muna ako ng dumi bago maligo. Kanina pa kasi ako hindi kumportable, para bang makirot ang loob na parang may nagbara. Nang naghugas na ako ng puwet, may malapot na lumabas na hindi ko maipaliwanag. 

Nagmadali na akong maligo baka magbago ang isip ni itay. Ito pa naman ang unang pagkakataon na makakapunta akong bayan. Ayokong palampasin ang pagkakataon na ito. Masaya sana kung kasama namin sila nanay at Erika ngunit malamang, hindi papayag si inay na walang maiwan sa bahay. At doon ako nanlamig, baka magalit nga si inay kapag iniwan namin ni itay ang bahay na walang tao.

Para akong nanghina nang maisip ko ang posibilidad na baka magalit nga si inay kahit na kagustuhan ni itay na isama ako sa bayan. Sumilip ako sa pinto upang tignan kung anong ginagawa ni itay. Nakita siyang nakabihis na.

’‘Tay, hindi nalang ho ako sasama’’, malungkot kong sabi.

Napalingon agad si itay sa akin. ’‘Oh bakit naman? Di’ba gusto mong makapunta ng bayan?’’, binitawan nito ang hawat na remote ng tv at lumapit sa akin.

’‘Eh baka kasi magalit si inya, na walang maiiwan dito sa bahay’’, yumuko ako matapos kong bitawan ang katotohanan na magagalit talaga ang inay kapag nalaman niya ’to.

’‘Ano ka ba, hindi naman tayo magtatagal dun. Tsaka ako na bahala kay Petchay magsabi para hindi ito magalit’’, pagpapagaan niya ng loob sa’kin.

’‘Talaga ho? Ayus lang sa inyo?’’, mangha kong tanong.

Tumalikod na ito at bumalik sa panonood ng tv. ’‘Bilisan mo na, daig mo pa babae kong kumilos eh’’, natawa ako sa sinabi niya.

’‘Bakit diyan ka sa likod? Dito ka sa harap umupo’’, tawag sa’kin ni itay.

Napangiti ako sa sinabi niya. Bumaba ako at lumipat sa harap. ’‘Tay bakit hindi niyo pinasakay ang ale?’’, tanong ko sa kanya.

Nakita kong parang nagmura ang ale na nadaanan namin. ’‘Hindi naman kasi ako mamamasada ngayon’’, sagot nito.

’‘Ganun po ba. Dapat pinasakay nalang ho ninyo ang ale, kawawa naman’’, nakagat ko ang labi ko dahil sa aking sinabi.

Akala ko sisigawan ako ni itay pero tumawa lang ito. ’‘Ano ka ba, kapag pinasakay ko yung ale, at hindi ako nagpasakay ng iba, baka ereklamo ako sa BTTMO, mawalan pa ako ng permit’’, paliwanag niya sa akin.

’‘Matulog ka nalang muna, mahaba-haba pa byahe natin’’, utos nito.

’‘Higa ka nalang dito sa paa ko, para makatulog ka ng maayos’’, namutla ako sa narinig.

Naalala ko ang panaginip ko kagabi. Lalo na nang magtama ang paningin namin at ngumiti ito sa akin. ’‘Hindi na ho, hindi nalang ako matutulog’’, deretsong sagot ko sa kanya. 

’‘Sige na, kita mo yang mata mo oh, parang napagod ka ata, ano bang pinaggagawa mo kanina?’’, tanong nito sa’kin.

Umayos ako ng upo. ’‘Wala naman ho, hindi naman po ako inaantok’’, tugon ko.

’‘Sige na, matulog ka na, para madagdagan ang lakas mo’’, inakay ako ni itay para mapahiga sa paa niya.

Wala na akong nagawa kundi sundin na lamang ang utos niya. ’‘Tay gisingin niyo po ako ah, kapag nasa bayan na tayo’’, paalala ko sa kanya. Tumango naman ito.

Nakatihaya akong nakahiga habang nakaunan sa kanang paa niya. Pinikit ko ang aking mga mata at hindi naman ako nabigo, agad akong nakaramdam ng antok. May minsan na nagigising ako dahil sa alog na nililikha ng sasakyan pero nananaig pa rin ang pagod ko. Kahit na wala na akong lagnat, medyo matamlay pa rin ako.

’‘Per, gising, malapit na tayo sa bayan’’, inalog ako ni itay.

’‘Sa San Mateo na tayo, malapit na tayo sa bayan’’, dagdag pa nito.

Una kong nakita ang manobela ng sasakyan ni itay. Nakahawak pala ako sa hita niya, kaya nataranta. Nasanay kasi akong ginagawang unan ang aking palad sa tuwing natutulog ako. Nakaramdam ako ng kaba lalo pa’t may naramdaman ko harapan niya.

Napatingin ako kay tatay. Deretso lang ang tingin niya sa daan kaya dahan-dahan kong inalis ang palad ko sa harapan niya. Nakaramdam ako ng ilang kaya napapapikit pa ako nang naalis ko na ang aking kamay. Nagulat ako nang biglang pumintig ang ano niya kaya napabangon ako bigla.

’‘Ang himbing ng tulog mo, muntik ko ng makalimutang gisingin ka’’, panimula niya.

’‘Nagugutom ka ba? Magtanghalian na muna tayo’’, dagdag pa nito.

 Kahit na wala pa kami sa bayan, namamangha ako sa mga kabahayan na nadadaanan namin. Katulad ito ng mga bahay sa pelikulang napapanood namin ni Erika. Mararangya ang mga bahay at maayos ang mga kasuotan ng mga tao.

’‘Ilang oras ho ba bago marating ang bayan tay?’’, tanong ko sa kanya.

Hindi ito tumingin sa’kin, natuon lang ito sa pagmamaneho. ’‘Mahigit dalawang - oras’’, sagot nito.

Muli akong nagpalinga-linga sa paligid. May mga magagandang sasakyan rin akong nakikita, at kay dami nila! Kaiba sa baryo namin na walang gaanong sasakyan akong nakikita maliban nalang sa mga tricycle at jeep.

Nakakatakot pala sa bayan, matatakot kang tumadi sa daan dahil sa dami ng uri ng sasakyan. Ang ibang sasakyan ay malalaki at isang pagkakamali mo lang, durog ang buo mong katawan. Nalula naman ako sa mga istraktura ng building na matataas. Grabe nakakatakot!

’‘Nasa bayan na tayo’’, pumarada si itay sa sinabi niyang terminal. Ito ang paradahan nila.

May mga bumati kay itay at nagtanong pa ang mga ito kung anak ba niya ako. Natuwa ang ilan at inasar pa si itay na hindi ko raw ito kamukha. Natatawa nalang si itay at may ilang kasamahan pa siya na pinisil ang aking pisngi.

’‘Kain na muna tayo, nagugutom na ako eh’’, mungkahi ni itay.

Ako rin naman ay nagugutom na ngunit busog na busog ang aking mga mata sa nakikita. Para akong dinadala sa ibang lugar. Maingay, sobrang ingay dahil sa mga huni ng sasakyan at mga taong nag-uusap sa bawat kanto ng bayan. Ang init rin na parang sasakit ang noo mo.

’‘Humawak ka sa akin, baka mawala ka’’, nagising ako sa sinabi ni itay.

Nagsimula na siyang maglakad at humabol ako sa kanya. Nakahawak ako sa laylayan ng t-shirt niya. Inalis niya ito at siya nalang ang humawak sa kamay ko. Hanggang beywang lang ako ni itay kaya nahihirapan siyang hawakan ang kamay ko.

’‘Bilisan mo’‘’, natakot ako nang may paparating na malaking sasakyan.

’’Ano ba Jasper! Wag lalamya-lamya!“, matigas na boses nito.

Grabe ang kaba ko dahil malapit kaming masagi ng malaking sasakyan na iyon. Humawak na ako sa laylayan ng damit ni itay at natawa pa siya sa aking ginawa.

’‘Oh ano? Gusto mo na ba ang bayan?’’, umiiling ito na parang nang-aasar.

Parang natuyo ang aking lalamunan. Patungo kami ngayon sa isang tindahan na may mga taong kumakain. Ang mga kalapit na tindahan ay ganun rin ang tinitinda. May mga taong nakaupo sa harapan mismo sa mga pilak na lagayan ng mga ulam.

’‘Dong, isang sinigang nga. Ikaw per anong sayo?’’, tanong ni itay sa’kin. 

Hindi ko alam anong gusto ko. Nahiya rin akong mamili at hindi ko naman makita ito dahil kailangan ko pa itong dungawin upang makita ang laman. May isang lalaking abala sa paghahatid ng mga pagkain kaya hihintayin ko nalang ito.

Umupo na si itay sa dulo at may kausap siya. Paparating na ang lalaking nakasuot ng mask. Titig na titig ito sa’kin. Nailang ako sa titig niya kaya umiwas ako. Nagkunwaring may tinitignan. Nang makarating na siya, saka na lamang ako bumalik ng tingin.

’‘Jasper?’’, bigkas nito ng aking pangalan.

Nagulat ako dahil kilala niya ako. Nagtanggal siya ng mask at ngumiti siya sa akin. Gumanti ako ng ngiti. Nagdadalawang isip akong magsimula ng usapan lalo pa’t hindi ko siya nakausap kaninang umaga. Sobrang aga naman kasi niya pumunta ng bahay.

’‘Ito lang sayo? Kaya ka hindi lumulusog eh! Gusto mo ng hotdog ko?’’, pag-aaya nito.

Napalingon ang mga kumakain sa’min. Namula naman si Kuya Russel dahil dun. Bakit siya namula? Nahihiya ba ito? Lumapit si itay sa amin at nagtanong kung nakapili na ba ako. Natuwa si Kuya Russel dahil nalaman niyang anak pala ako ng suki nila, si itay.

HELLO, HELLO!

Temporarily on hold muna ang mga FREE STORIES ko dahil gusto kong isang bagsakan kong eupdate lahat.

Abala ako sa paggawa ng mga PtR since naganahan akong gumawa kasi may nag-aavail pala. Sayang daw mga stories ko, kaya gusto nilang bilhin nababagot daw sila mag-antay ng update haha. Ako naman, parang gusto ko nga ’to.

Pero no worries, gagawa naman pa ako ng mga magagandang FREE TO READ SERIES, kasi may mga fan ako at dun ako nagsimula.

Anyways, Bata, Bata has almost 30 copies sold starting last 3 days. Ang bilissssss!

Available na ito for PAY TO READ for as low as ₱120 pesos only na may 13 chapters including Teaser and Special Chapter. You can read the Teaser sa Telegram Channel natin. Sumali kayo dun using @kulipkipupdates or pm me at @kulipkip.

Or just simply scan this QR code to join directly.

Naipublish ko na rin ito aa works ko pero wala hong laman dun except sa Synopsis. Kaya kung bet mo itong kakaibang genre, avail Bata, Bata now for as low as ₱120 only.

Kulipkip