Author’s Note

Warning:

Any resemblance such as names, (some places), events and happenings are pure coincidental.

May contain harsh and restricted words and situations.

Young readers must be advised.

Read at your own risk!

Plagiarism is a crime!

SPG

“RESPECT is what made Humans differ from Animals.”

Prologue

“These designs are phenomenal! Oh my god!” Matinis na tili ng Boss ko at tila lumuwa na ang mata nito sa kakatingin sa mga papel na may mga designs ng damit ko.

“I love the way the colors complement each other and the intricate designs- oh my!” She can’t stop flipping the papers due to amazement.

“You know what, these dresses would cover the magazines for sure. Alam mo bang matagal nang naghihintay ang mga VIP’s natin kung kailan i-rerelease ang mga next designs ng clothing line natin?!” my face heated from the flattery and I can’t put words how grateful I am. Di birong magustuhan ng mga VIP customer namin ang mga desenyong nilalabas.  Some are influential daughters of Politicians, heiresses, and even hacienderas. Meron rin kaming customers abroad.

“When you started working here, all good things became possible. You’re the lucky charm in the company. You are our star!” She added exaggerately.

Thank you.

“Thank you Mrs. Arsen. It really means a lot to me.”

“You are always welcome dear.” Ganti ng babae then her gaze shifted on me.

“And why is this mediocre here? I told my secretary  clearly na ikaw lang ang papupuntahin. What if this assistant of yours is spying on us?! Really Vera? “ Her eyes were full of worries and hate as she stared at me from head to foot.

“I’m sorry Mrs. Arsen. I bought Ley here since assistant ko siya and she’s part of this small success. Don’t worry dahil trustworthy naman siya.” Vera said beside me as her hand tapped my shoulders and she smiled sweetly.

“Am I right Ley?” She asked with a wide smile.

“O-opo- I mean y-yes Mrs. Arsen.” I responded with a hint of nervousness on my voice.

“Okay then. I have a faith in you Vera.” Naging maamo muli ang hitsura ng babae

“So we will be having our small celebration later…” at naglakad ang dalawa papuntang couch sa di kalayuan habang ako ay nanatili sa kinakatayuan. Ngumiti ako ng pilit. Ngiting walang nais pahiwatig kundi kahangalan.

Napadpad ang aking mata sa mga papel sa mesa. Mga papel na naglalaman ng mga disenyo ko, ng mga gawa ko. At sa di malamang dahilan ay naramdaman ko ang pagbagsak ng isang butil ng luha mula sa aking mata.

Ngumiti ulit ako. Masaya na ako na marami ang nagagandahan at tumatangkilik sa mga gawa ko. Kahit na iba ang nakikinabang.

My eyes drifted to the woman on red sitting on the couch. Her eyes met mine as Ms. Arsen’s focus were on the tea she’s holding.

Vera. The woman who’s God gift to the company. The woman with a pretty face and so talented na kayang manipulahin ang lahat… kahit ako… kahit kami.

She smiled wickedly as she put her pointing finger on her lips. A sign for me to shut up.

I turned away.

Life is indeed full of choices. At bawat pagpipilian ay may kanya kanyang sangay patungo sa iba’t ibang posibilidad. Sa kaso ko, this is the choice I have to take dahil alam kong di lang ito para sa akin.

Dahan dahan akon tumalikod at naghakbang palayo. I feel so weak. I feel so fragile.

This isn’t me. Hindi ito ang Leo Sebastian na kilala ng lahat. But right now I am being a coward, a looser. I took a deep breath and finding words to console myself.

Tama. The world doesn’t care about who’s the looser and the winner. I don’t care if I am the looser in this game. It’s about survival.

So she can have all those things na para sa akin. The praises, the claps. Sapat na sa akin kung anong meron ako ngayon.

Gabi na ng makarating ako sa boarding house na tinutuluyan ko. Napansin ko ang bagong sasakyang kulay itim ng malaking bahay sa kabilang lote. Dati isa lang yon. Umuwi na siguro mula abroad ang may ari. Tahimik na ang paligid dahil mag aalas- nuebe na. Ito ang paborito ko sa lugar na ito, ang katahimikan. Malayo sa lahat ng gulo.

Tinunton ko ang hagdan patungo sa ikalawang palapag at naririnig ko ang sariling paghakbang tuwing hahalik sa kahoy na sahig ang aking sapatos.

Napahiga ako sa maliit na kutson na binili ko ng nakaraang buwan. Nais ko sanang umidlip nang sumiwang mula sa bintana ang mumunting ilaw na nagmula sa mga bituin.

Napatayo ako binuksan pa lalo ang kawayang bintana at hinilig ang aking ulo sa gilid nito.

Tila guminhawa ang aking pakiramdam nang masilayan ang mga bituin. These years I found comfort by just looking at the stars

Nilabas ko ang aking kamay at sinubukan silang sungkitin. Natawa ako.

“Bakit ang daya niyo? Bakit tila masaya kayo palagi diyan? Nagkukumpulan pa kayo diyan, siguro ako ang pinag uusapan niyo no? Mga traidor kayo.” Ganon siguro kapag matagal ka nang nabubuhay mag isa. Pati bituin kakausapin mo nalang.

Sa dalawang taon kong pamamalagi rito ay tila ito na ang ritwal ko. Pasalamat nalang at walang nakakarinig dahil bakante ang lahat ng kwarto sa ikalawang palapag at isang pamilya naman ang umuupa sa kabilang dulo sa ilalim. Luma na kasi ang bahay kaya walang umuupa.

“Marami rin akong kaibigan dati no! Ang gagara pa! Sina Ch–.” Di ko matapos ang sasabihin nang maalala isa isa ang mga mukha nila. Napahagulgol ako.

“Pwede kang kunin niyo nalang ako at isama diyan? Napapagod na rin kasi ako.”

Napadako ang aking mata sa grupo ng mga bituin na nagkukumpulan. Isa na namang konstelasyon. Napalis ang aking luha nang maalala hindi dahil sa kung ano ang sinisimbolo nito kundi kung sino ang naaalala ko.

I gazed away.

Para rin siyang bituin. Malayo, matayog at mahirap maabot.

Isasarado ko na sana ang bintana nang mapansin ang bulto ng katawan sa katabi ng bagong kotse sa kabilang bahay. Akala ko ay sa akin ito nakatingin subalit hindi naman pala nang gumalaw ito na parang may kinukuha sa loob ng kotse.

Sinarado ko na ang bintana at pinatay ang ilaw dahil sa kahihiyan. Baka akalain nang taong yon na baliw ako na nagrorosaryo at nag vi-vigil sa langit.

  Kinabukasan ay maaga akong tumulak sa trabaho dahil marami pa akong i -fafinalize sa mga designs ko na designs daw ni Vera kuno. Ako ang nagkakaundagaga habang busy sa party at paglalandi ang hitad. Kaya pati pananghalian ay di na ako nakaunlak.

“Hala may pogi kanina frend sa cafeteria. New guy at ang sexy at hot.” Bungad ni Ara nang makita ako kaya umikot ang aking mata sa tsismosang to.

“Batak ang katawan sis at pumutok ang mga masels. Kaya pati ang Boss Arsen at Vera Kontrabida ay todo landi!” Halakhak niya na tila kinikilig pa saka ito umalis

Napailing nalang ako at pinagpatuloy ang ginagawa.

Mag aalas singko na at napatigil ako sa ginagawa nang may pumalakpak sa malayo at di na ako lumingon dahil ito ang palaging ginagawa ni Vera.

“Everyone alam kong na meet niyo na siya kanina pero again, ang Engineer in charge sa pag rerenovate ng building ng kompanya Mr…”

Di ko na narinig nang may tumawag sa telepono.

“Yes Mam, kukinin ko na po sa office ni Ms. Vera.” Tumayo at dali daling pumasok sa office ni Vera.

I took the papers and alabas na sana ako nang bumukas ang pinto at pumasok si Vera.

“Pinapakuha Ms. Vera ni Mrs. Arsen.” I said at tumango naman ang babae.

I immediately walk subalit halos matumba nang mabunggo ako sa isang matigas na bagay. Agad na may pumulupot sa aking balikat.

That smell. My mind remembered someone just by the scent and it brought me back to one particular scene.

“Oh my–! Ano ba Leo! Tumingin ka nga sa dinadaanan mo!” Galit na sigaw ni Vera. Agad akong napabalik sa wisyo.

“I’m sorry po.” Saka ko pinulot ang ilang papel na nahulog.

“I’m sorry Engineer Reyes, my assistant was careless.” She flirtingly said.

“It’s fine.” A thick baritone- voice said. Agad akong napatigil at tila may takureng nag whi-whistle sa aking tenga. That familiar voice sent me goosebumps.

Tumayo ako at ayaw ko mang kumpirmahin ay matapang kong tinunton ang pinanggalingan ng boses.

My knee trembled at napahawak ako sa knob ng pinto. Tila tumakas ang aking kaluluwa at narinig ko ang pabilis na pagtibok ng aking puso.

“Oh shit.” I  muttered unintentionally pero alam kong narinig niya.

His cold dark eyes met mine without menace. It’s filled with different emotions but anger is the most visible one. His jaw tightened and I saw veins on his neck starting to pulsate.

“Is everything okay?” Vera interrupted and for the first time in my life gusto ko siyang pasalamatan. My eyes break away from his and started to walk while trying so hard to keep my pace.

“Hey.” He called and it’s like a thunder.

“You dropped something.” He added.

Lumingon ako pero diretso sa baba ang aking tingin at natagpuan ang isang natapong papel malapit sa kaniya.

Ayaw ko mang lumapit ay pinilit ko ang sarili at dinampot agad ito nang di humihinga. I can feel his cold stares at the moment.

Nahirapan pa ako dahil tila flat itong nasa sahig at halos malukot na ito nang makuha.

Taranta kong binigay sa Secretary ni Mrs. Arsen ang mga dokumento at dali daling umuwi kahit di pa uwian.

Habang nasa dyip ay hindi ako mapakali.

Engineer Reyes? Really! Sa kadami daming Engineer sa Pilipinas ay bakit siya pa? Now what? Alam kong nakilala niya ako. Sa ilang taon kong maingat na pagtatago ay hindi ko ito naranasan.

Bakit ngayon pa? Ngayon pa kung saan unti unti na akong nakaka adjust.

Bakit siya nandito?

Hanggang sa makarating sa boarding house ay balisa parin ako. Madilim na rin ang paligid at tatanga akong di mapakali.

Iniisip ko ang mga posibilidad and it’s driving me crazy.

Tama. I need to go and leave this place. Napansin ko ang bukas na bintana kaya balak ko sana itong isara subalit tumigil ako sa nakita sa ibaba.

A guy standing outside his car, at the big house across the street.

Dumaan ang isang motorsiklo at dumaan ang ilaw sa mukha nito.

It’s him.

And he is looking at me.

My body shivered and close the window right away. Paano niya nalamang dito ako nakatira.

I need to go. Now!

Nilagay ko sa maliit na bag ang mga importanteng bagay at mga dokumento. Pinihit ang pinto at binuksan subalit napahinto ako nang makita siya sa aking harapan.

His tall frame and big built filled the doorway.

“And where are you going Sebastian?” His voice echoed in the entire second floor. My eyes are filled with horror as I sensed anger on his voice.

Dati rati para akong tangang kinikilig kapag tinatawa niya ako sa aking apelyido but this time it hits differently. May diin at bangis.

“E-excuse me, aalis ako.” I said nervously.

“Not again. Not on my watch.” I saw his Adams apple protruded.

I don’t know what to do I just felt liquid pouring from my eyes.

“P-please! Di naman ako nanggugulo sa inyo!” I pleaded.

“Cry all you want but I’m not buying it.” He said coldly.

“D-di na ako manggugulo.” I tried helplessly.

“Fuck! Ginugulo mo ang isip ko ng ilang taon Sebastian!  Wala kang alam!” He spat angrily and my tears pooled continuously.

“Really!? Sa pagkakaalam ko wala akong utang sayo para guluhin yang utak mo!” I fired back. This time anger consumed me as well just by the memories that backfires at the moment.

His eyes turned mellow and sad.

I look away and started to walk by my window and opened it.

“I treasured you.” He whispered.

I look above and saw few stars, unlike the other days.

“Yet you betrayed me.” I uttered.

I look down and saw three cars parked. Mula doon ay lumabas ang mga kalalakihan.

Guards.

Mga tauhan ni Papa na tinawag niya. Nawalan na ako ng pag asang makatakas.

 I took a deep breath to welcome another hopelessness. Napatawa ako ng pagak.  

“I still treasure you.” He added.

 

“And you’re still betraying me.” I smiled sadly.

 

Nilingon ko siya and his cold stares with unshed tears welcomed me again.

 

“You never change…”

   

“Elias.”      

-McK-

  VOTE, SHARE and COMMENT to show your support para naman maganahan ako mag upload ng next chapter. See yah!🥰🥰

Chapter 1

“Ano ba! Ang bagal bagal mo namang kupad ka! Napag iwanan ka na ng iba! Hay nakaka lurkey!”

“Eh kung ikaw kaya Leonel ang tumulong at makaka tipid pa tayo ng oras. Hindi puro daldal at pagmamaldita jan ang ginagawa mo.” I rolled my eyes as I rested my hands on my waist.

“Aling Marie kailan pa naging katulong ang isang katulad ko sa sarili naming mga lupain? Kayong mga hampas lupa- ay sorry, no offense meant ha. Basta dapat ako ang boss!” I blinked my eyes in a maarteng way.

“Correction Leonel, lupa lang. Anong mga lupa? Ito lang naman ang lupa niyo.” Pagtatama ni Aling Marie na kahit kwarenta anyos na ay parang bagets parin mag isip at magsalita at isa sa pinagkakatiwalaang manggagawa ng pamilya.

“Ang harsh mo Aling Marie! Di ka naman kagandahan! Ito man ang lupain namin at least malawak naman at hoy! Aba aba!”

“O siya, ang akin lang naman ay kung bakit palagi mong nakikitaan ng mali itong si Benjie. Di ba mag kakatorse ka na? Edi mas matanda itong si Benjie sa’yo ng isang taon.” Pagtatanggol ni Aling Marie sa lalaki na pailing iling habang nakangiti nanagtatabas ng sanga sa hinaharvest naming mais sa di kalayuan kasama ni Kuya Ramon na manggagawa rin.

I rolled my eyes.

“Impakto!”

“Basta! Faster na kasi! Basta dito lang ako sa silong ha.” Pagtataray ako sabay upo sa silyang gawa sa kahoy sa ilalim ng punong mahogany sabay tanaw sa aming lupain.

Living in the province  of Antique is one of the greatest thing in my life. It’s like walking in an infinite green, and having that direct relationship with nature. Since I was born, I’ve never encountered a like this. Maybe our province is far from other nearby cities when it comes to infrastructures and modernization but when you speak about simple life, Antique is the best.

Bata pa lang ako nang namulat ako sa buhay na ito. Berde ang pinakamakapangyarihan dito sa probinsya. Green for plantation, lupa, produkto at pera. Kaya kapag malawak ang iyong lupain ay siguradong ika’y kilala sa yaman na iyong taglay. Haciendas where Hacienderos and Hacienderas, Senyoritos and Senyoritas are the epitome of power.

My family, the Sebastians are not natives of the Province unlike the Alardes, De Buenavistas, Salazars and more. My ancestors are just visitors but they fell inlove with the place and found peace in here kaya dito na namuhunan at nabuhay. My relatives from my father’s side are in Manila while kina Mama naman is nasa Mindanao kaya kami lang talagang tatlo ang Sebastian dito at ayoko nang madagdagan pa like ewws I enioy the luxury of being an only child.

Power and money likewise, we do not belong in the top classes. I can say we have money and small properties, it’s just that my Father Leon Sebastian is one of the most trusted businessman in the province and my mother Beatriz is a head accountant of the biggest bank here in Antique kaya somehow we manage to have that grip to the elite people.

“U-uhmm.”

“Benjie you’re so maingay kaloka ka baka marinig tayo nina Aling Marie.” I hissed as Benjie’s lips traced my neck at medyo nakikiliti ako.

“Hindi yan. Doon na– uhmm sila sak kabilang banda.” ika nito at patuloy sa paghalik sa akin pisngi at balik sa aking labi. Ang lalaking to talaga, hayok na hayok sa laplapan at sarap na sarap, palibhasa masarap ang bibig ko.

“Ano ba tama na.” I giggled dahil nakikiliti na rin.

“Sige na, parang di ka sanay sa mga ganito natin ah.” he teased at sabay halik ulit.

He’s right. We’ve done this many times na. It all started when I saw him stroking his thing when Aling Marie ordered me to call him sa kanilang quarter. Aba ang lalaki di man lang nag lock ng pintuan kaya nang pumasok aketch, harap harapang nag wave sa akin ang kaniyang kargada na medyo may kalakihan kaloka kaya napalabas ako bigla at sinundan niya ako with his dirty hands err at nagpatuloy pa ang kaniyang pangungulit hanggang well we explore together nalang na ma ala- Dora ang boots. So basically yes, maaga akong lumandi.

His hands went to my hips and down to my booty at pinisil niya ito. I can also feel his hard bulge as he press himself to me.

“Oops, not so fast.” I teased him as I gently push him away. And I can see growing desire on his eyes.

Tumayo ako at inayos ang damit.

“Next time ulit.” I giggled as I wink at him. At napalitan ng pagkairita ang kaniyang mukha.

“Palagi naman eh.” He said na lalo kong kinangisi.

“Di ka na nasanay. Hanggang dito lang muna Benj. We’re too young para sa homerun like duh, saka amoy araw ka like ewws” maarte kong sabi.

“Sige na. Back to work. Next time ulit.” I smiled at him and off I go leaving him with his redish and agitated face. I don’t need to look down to notice his not so little warrior down there.

Tama. I’m too young to understand things that only older people should do but still I want to clap myself dahil maaga rin akong naging aware sa mga bagay bagay. I want to prove to myself and to others na hindi basehan ang edad para sa usapang sekswal. The thing is you are judged automatically keso bata ka pa at nagka jowa ka na. Usual impression maaga kang lumandi, mabuntis, masisira ang buhay. No, it’s 21st century at ibahin rin sana ang approach at mindset natin sa usaping ito. Educating the youth about this serious things in life, make them understand kasi karamihan bini-baby parin. Hello face the world as what it is now. I’m not saying na i promote natin ang paglalandi nang maaga at habang bata pa, what I mean is dapat open tayo sa mga ganito. Di lang kasi picture ang finifilter ngayon, pati katotohanan rin. Dahil kapag iniwasan at di ito na na explain ng malinaw lalo lamang silang ma-cucurious at boom najuntis na pala si nene dahil sa kyuryusidad na iyon.

Maagang natapos ang gawain sa farm kaya maagi rin kaming nakauwi.

Pagkababa ko sa aming lumang jeep na minamaneho ni Kuya Ramon ay agad na bumusangot ang aking magandang mukha. Dahil mula sa aming gate ay tanaw ko ang ilang tauhan ni engineer na ginagawa ang second floor ng aming bahay.

“Maingay na naman.” Maktol ko.

“Tiis tiis lang Leonel, baka sa susunod na linggo ay matatapos na yan.”  ika ni Aling Marie.

Napaikot ko nalang ang aking mga mata. Kaloka.

As I pace towards our entrance, I heard a laugh from Papa at nakita ko siya sa di kalayuan sa aming maliit na garden na may kausap na dalawang lalaking kaedaran niya rin na naka suit at sa tingin ko ay mga taga ibang bayan.

Our eyes met and my two hands my arms swayed above my head to wave him hello. I giggled when his eyes went big for a moment as he talk and he let out a small laugh to greet me back.

I balled my fist and mouthed him

“Go Papa!”

The two visitors gaze at me and I automatically drop my arms and slightly bowed at them. They smiled as well at pumasok na ako sa bahay.

Mom welcomed me in our living room. On the couch with her eye glasses and a papers on her hands and some are scattered on the table.

“Hi Ma.” I went to her and kissed her cheek.

“How’s my little Lion?” She asked as she check on me for a moment and back to her work.

“I’m a little bit tired Ma.” From laplapan with Benj char!.

She asked me to eat muna but I told her I’m sleepy and I need to rest.

Sometimes I miss my very young self. Back when the three of us had time for each other. Simple things but will remain gold but it’s okay… it’s fine. I know naman na they’re doing this to give me a better future. A future where in di na ako mahirapan sa pag abot ng mga gusto ko. Napailing ako nang maisip ang mga negatibong bagay.

  Morning came, it’s early as six A.M. and as usual sasama na naman ako kay Aling Marie mamalengke. I’m stuck in the mirror with my clothes on my bed. Ito palagi ang isyu ko. When it comes to susuotin, people would say maarte at ang kupad ko dahil it would take hours for me to decide my get up.

“White or peach?” I asked myself as I stare at the two shirts on my bed

“Lord give me sign.” I prayed. I waited for seconds and I smiled when a tiny lizard fell from our ceiling and it drop on the white shirt.

Ito rin ang isa pang sakit ko. Subjective or objective, I don’t care. I do believe in signs. If I can’t think straight, humihingi ako ng signs. Baliw na kung baliw pero so far these signs never failed me.

Suot ang puting shirt na ti-nuck in ko sa itim kong maong na short shorts at pinares ko ang puti kong Crocs. I applied a liptint habang naglalakad at sinalubong ako ni Mama na may ngiti.

“Morning anak.” She greeted me with a soft kiss on the cheek.

“Morning Ma, nasaan si Papa?” I asked.

“Maagang nagbiyahe papuntang Iloilo, for a business transaction sa mga Aragon.”

Napatango nalang ako and I can’t help but feel proud of my father. Lately big names ang nag ko-collaborate kay Papa and now the Aragons who’s the most powerful in the town.

Sinalubong ako ni Aling Marie na handa na rin kaya nagpaalam na ako kay Mama.

Along the way, sakay sakay sa luma naming jeep ay hinayaan kong sayawin ng hangin ang aking di gaanong kahabang buhok. I’m used to this kaya siguro di na ako nagsusuklay kasi useless lang naman but I find it okay. I found comfort on the trees we pass by. The chirping birds and the morning dew… I just love it.

Pumasok kami sa merkado at dahil sabado ay marami ang tinda. I grinned as I spotted the pwesto of the ukay ukay vendors. Mukhang marami na naman ang mga import ko from U.K.

The morning noise and the busy people isn’t irritating. Alam kong sa bawat galaw at ingay na kanilang nalilikha ay sumasalamin sa kanilang buhay. That everyone has their stories to tell, that everyone is striving in life… to earn and to survive. Nakakatuwa dahil sa hirap ng buhay ay patuloy silang lumalaban. Sana lahat ganito. Yung may mind set na walang susuko. Laban lang.

Nakasunod lang ako kay Aling Marie dahil siya ang may hawak ng listahan. Lumipas ang oras at marami na kaming bitbit. Nangangalay na rin ang kamay ko pero tiis ganda lang dahil isda nalang ang bibilhin namin.

Nang marating namin ang isdaan ay bigla akong napatakip ng ilong dahil sa malansang amoy. Di ako maarte pero I can’t stand talaga the smell of the fish na grabeng grabe na.

Kinuha ko ang panyo at tinakip sa ilong habang naglalakad at huminto kami sa kakilala ni Aling Marie. My eyes roam around the place. It’s a little messy as I catched a glimpse on the scattered fish scales and their bloody organs on the table across.

My eyes went to the stall beside me dahil may dalawang lalaking dumating at may bitbit na banyera. Binuhos nila ang laman nito sa mesa at mula roon ay lumabas ang mga isdang nagsasayawan dahil presko ang mga ito at kakahuli lang sa dagat.

One of the fish went overboard kaya nahulog ito sa at sa paanan ko mismo ito. It’s so big at siguro’y nasa dalawang kilo.

Mukhang ako lang ang nakakita at umalis rin agad ang dalawang lalaki kaya wala akong masabihan. Ayoko ring istorbohin si Aling Marie na nakikitawaran pa sa tindero na parang it’s a matter of life and death.

Dahan dahan kong tinanggal ang panyong nakatakip sa ilong at ito ang ginamit ko para pulutin ang isda. Hawak ko ito sa buntot at nang iangat ko ito sa ere ay gumalaw ito nang gumalaw. Kaya ang manipis kong braso ay gumalaw rin at nakisama pa ang aking katawan na para akong sinasaniban ng ispirito ng mga isda. Tumalsik rin ang malapot na likido mula sa bunganga nito patungo sa damit ko.

“Oh–my… gross.” I gasped. Ayoko ko rin itong bitawan dahil baka mabagok ang ulo nito at tuluyang mamatay. I’m a fish eater pero di ako mamamatay-isda noh.

“Ang arte.” Sabi ng isang lalaki na mukhang bata pa pero may kalakihan na ang katawan dahil hubad baro ito at sa kaliwang kamay ay may hawak na balde na mukhang may laman. He looked serious pero kita ko sa mata nito ang kasiyahan.

I panicked dahil di parin tumitigil ang isda.

“Titingin ka lang diyan? Kunin mo to!” I shrieked at him as the fish continue to wiggle.

I heard him laugh me mockingly. Nilapag niya ang dalang balde sa lupa saka lumapit sa akin. He grabbed the tail of the fish at di ko pa ito binibitawan to make sure he has a tight grip na sa isda para di ito mahulog.

“Hawakan mo kasi nang very tight ano ka ba!” I hissed.

“Hawakan mo kasi nang very tight…” panggagaya ng lalaki sa akin pero mas exagge yung sa kaniya.

“Ang arte, malaki na pero isda lang parang takot.” Dagdag pa nito. Biglang kumulo ang dugo ko.

“Ingatan mo ha, baka mahulog, kalahi mo pa naman yan kasi pero kayong malansa.” I uttered with a hint of disgust.

He paused for a second then he grab the entire fish and only to give it back to me harshly. Ayokong mahulog ang isda kaya niyakap ko ito. Making it contact with my white shirt.

Napatingala ako sa itaas dahil sa langsa. He’s getting into my nerve at parang gusto ko siyang hambalusin sa mukha.

Dahil tutal nayakap ko na rin ang isda ay walang arte ko itong nilatag sa stall na kinahulugan nito nang may pag iingat parin.

I was about to confront him but Aling Marie cluelessly intervened, telling me we’re done na.

I heard the not so little boy na bastos ang ugali laughed at me.

Pinandilatan ko ang lalaki at nauna nang umalis si Aling Marie kaya sumunod ako sa kaniya.

Nilagpasan ko ang lalaki na ngayo’y natutuwang nakamasid sa akin. Meters away from him I stopped and turn back to look at him only to find out he is still looking at me with his mocking face.

“Lord give me a sign ro do this.” I prayed. Then my eyes roam around and my eyes were stuck on the the word ‘Go’ sa isang tarpaulin na promo ng load ng sim card.

I smiled devilishly at him. Dahan dahan kong ginalaw ang aking paa and his eyes followed my movement down to my feet hanggang sa asul na balde sa tabi ko.

His eyes went big.

“Bye. Happy picking.” I grinned at tuluyan kong tinabig ang balde kaya lumuwa ang lahat ng laman nito sa semento.

My eyes were surprised for a moment.

I looked at him and his eyes were in horror.

“Oops akala ko malalaking isda. Dilis pala.” I said sarcastically.

His yes from the scattered fish went to me. And I can say he is very angry.

Tumawa ako ng konti.

“Enjoy!” I then walked away from him dahil baka saksakin niya ako. A part of me is guilty dahil sa mga isda pero looking back at what happened. Natatawa ako sa sarili.

Silly me.

“Elias anong ginawa mo sa mga isda!” I heard a woman’s voice from afar. Hanggang sa tuluyan na akong nakalayo.

  Nakakatuwang isipin na may pangyayari sa nakaraan na di natin matatandaan pero nagdulot ito ng matinding epekto sa sarili.

That was an epic comeback for me.

Pero mahirap din pala pag tayo ay susubukin din ng panahon.

 

I believe in the rule of Karma.

 

I know na babalik sa akin iyon.

 

Pero di ko lang inasahang may mukha pala ito.

He is my karma.  

Di ko alam na aabot ang lahat sa ganito.     Kung alam ko lang sana…    

Sana di ko na sinipa ang baldeng iyon.

     

-McK-