Wattpad Originals Announcement

I appreciate your patience. It has been a long while since the last time you heard from me and I know you have been waiting for the book 2 of Paraíso de Solandis. Guess what? I have a good news for all of you.

Rekindled Heat has been selected for Wattpad Originals and the story will be available to read soon.

I am deeply grateful that after a decade, you’re still here, supporting me and my stories. May this wonderful journey that I have shared with all of you will continue to give you solace and inspiration like how it does to me.

Love,

MissGrainne

PARAISO DE SOLANDIS BOOK 2

PARAISO DE SOLANDIS BOOK 2

REKINDLED HEAT

A novel written by

MISSGRAINNE

Being Thiago del Rio’s personal secretary is a new challenge for Rivka especially when she realized that there are some fires that never die.

---

After winning the battle she didn’t wish to be part of, Rivka Asena Portalez decided to go back to the island and find a new home without expecting anything but a life that is away from violence.

It was her destiny that brought her to Thiago del Rio—the Chairman of the largest gold mining company in the country. Their sweet and heated moments came to an end when things get beyond her control.

But this time, the heaven is on her side. She was brought back to him only to find out that the ball of fire between them didn’t only rekindled, it was burning.

Prologue

“THE company is very willing to pay for all the damages despite the tragedy. Isa pa matagal nang empleyado ng delRio Minings ang lolo mo at malapit kay Don Fausto. Wala kang dapat ipag-alala, Rivka. Makakatanggap ka ng pera.”

Hindi niya alam kung giginhawa ba ang loob niya sa narinig galing sa management ng delRio Minings o manlulumo nang tuluyan sa kasalukuyang pighati na kinakaharap niya.

Ang isa at pinakaunang minahan ng mga del Rio ay hindi inaasahang gumuho dahil sa matinding pagbuhos ng ulan at pagbaha. Maraming empleyado ang nadamay at namatay, kasama na roon si Fausto del Rio, ang may-ari ng malaking kompanya.

“Hindi naman po pera ang ipinunta ko rito. Gusto ko lang pong masiguro na makukuha ang katawan ni Lolo mula sa gumuhong minahan.”

Nagbuntonghininga ang kaharap niya. Tapos ay humalukipkip.

“Hindi mo ba nakikita na ang lakas pa rin ng ulan kaya hindi makapagtrabaho ang mga rescuer? Paano kung may parte na naman ng lupa ang gumuho? Pati sila madadamay!”

“Ilang araw na po kasi—”

“Rivka, naiintindihan ko na nagmamadali kang makuha ang bangkay ng lolo mo para makuha mo na rin ang pera. Pero sana isipin mo rin na hindi lang ikaw ang nagluluksa rito. Ang dami na ngang tao sa labas na nananawagan, dadagdag ka pa.”

“Ilang ulit ko pong sasabihin na hindi pera ang habol ko? Si Lolo ang gusto kong makita!”

Namuong muli ang mga luha sa gilid ng kanyang mga mata. Ilang araw na siyang halos walang maayos na tulog at kain. Ni hindi siya makapag-isip nang matuwid dahil sa nangyayari sa buhay niya.

She was raised by her grandparents. She still remembers the day her grandmother needed to leave to work, to help her grandfather support her study. Hanggang sa mga sandaling ’yon hindi niya pa rin alam ang tunay na dahilan bakit hindi na bumalik ang lola niya. Ilang taon na rin na wala silang komunikasyon. Kaya paano niya sasabihin dito na wala na ang lolo niya?

“Close naman kayo ni Sir Thiago, baka magawan mo ng paraan na ma-priority ang paghahanap sa katawan ng lolo mo.” Anito na may himig na malisya at sarkasmo.

Kung kanina pighati ang nararamdaman niya, mabilis na napalitan ’yon ng iritasyon.

“Ibinigay sa ’yo ang pangangasiwa sa paghahanap ng mga taong naiwan sa loob ng minahan, hindi ko alam paano mo nagagawang umupo sa loob ng opisina mo habang umiiyak sa labas ang mga kaanak ng mga empleyadong nawawala!”

Napatayo ito dahil sa pagtaas ng boses niya. Marahil ay nabigla sa inasta niya. Pero wala na siyang pakialam pa sa kung anuman ang iisipin nito sa kanya.

“Aba at pinagtataasan mo pa ako ng boses! Sino ka ba sa palagay mo, huh? Hindi dahil mabait sa ’yo si Sir Thiago, may karapatan ka nang umasta ng ganyan sa harap ko!” Dinuro siya nito.

Tumayo rin si Rivka. Medyo nakakaramdam ng nginig ng mga daliri, hindi dahil natatakot siya, kundi para siyang nagugutom na at mahihilo pa yata.

“Sinasamantala mo ang pagluluksa ng mga del Rio! Kaya hindi nila nakikita na hindi ka nagtatrabaho!”

Nakita niya ang pamumula ng mukha ng babaeng siguro’y nasa kwarenta na. Kumuyom ang mga kamay nito na tila ba kinokontrol ang galit.

“Lumayas ka!” sigaw nito at itinuro ang pinto.

Hindi nagpatinag si Rivka. Maaaring nanghihina na siya pero hindi niya kayang walang gawin man lang. Hindi niya masisikmurang lumabas na naman sa opisinang ’yon at makita ang mga tao sa labas na nagmamakaawang tugunan ang mga hinaing nila.

“Wala akong pakialam kung magsumbong ka man kay Sir Thiago! Hindi tama itong inaasta mo, Rivka! Wala kang ambag sa kompanyang ito! Wala kang alam!”

“Harapin mo ang mga tao! Hindi ikaw ang masisira sa publiko! Idadamay mo lang ang mga del Rio sa pagiging makasarili mo!”

“’Wag mo akong turuan ng trabaho ko—” Nahinto ito nang biglang bumukas ang pinto.

Sabay silang napatingin sa kung sinuman ang dumating.

Rivka felt like any moment her knees would turn into jelly. Kanina pa malakas ang pintig ng puso niya dahil sa galit, pero nang makita ang lalaki ay lalo lang dumoble ang kalabog.

Thiago del Rio is eyeing her like a hawk. His eyes were blank and dark. His black long sleeves hugged the muscles on his chest and arms. His black pants and boots had mud on them. Isang senyales na galing ito sa gumuhong minahan.

“Sir Thiago, ikaw pala…” Parang mabait na tupa si Nadia at medyo nataranta.

Napalunok siya at hindi agad nakapagsalita. She wasn’t expecting him to be there.

“I was looking for you.” His voice was thick and cold.

Thiago’s eyes never leave her. Na tila ba siya lang ang tao roon at hangin lang si Nadia.

“Sir Thiago, have a seat.” Nadia was being hospitable to their boss. “Rivka is here because she’s asking about the money that she will get.”

Napasinghap siya at nilingon muli ang babae. Her lips parted in shock. Ni hindi niya inasahan na gano’n ang sasabihin na dahilan ni Nadia!

“I told her that she will get it, pero parang hindi makapaghintay si Rivka, sir.”

“Hindi ’yan totoo!”

Ibinalik niya ang tingin kay Thiago. Umaasa na hindi nito papaniwalaan si Nadia. Kaya lang wala man lang itong reaksiyon. Para bang naghihintay lang na ibalik niya ang tingin dito.

Umiling-iling siya. Medyo nababahala na baka maniwala ito sa pinagsasabi ng babae sa harap niya.

“Hindi ako nagpunta rito para sa pera!”

Rivka can almost feel Nadia’s is hiding a devil smile. And it irked her!

Ibinalik niya ang atensyon sa babae.

“Tell him the truth or I will!” She threatened Nadia.

“No, you tell Sir Thiago your real intention why you’re here, please, Rivka. Stop pretending.”

She took a breath. Bakit ba kailangan niyang magsayang ng galit sa babae sa harap niya? She could explain what happened to Thiago without him judging her. The thing is she didn’t want to tolerate Nadia’s attitude.

“I can explain…” she told Thiago instead.

His head tilted a bit on the side. There was a slight amusement on his eyes and she didn’t know why he looked like that.

“Sure. Let’s go to my office and explain.” He jerked his head for her to come to him.

“Good luck,” Nadia sarcastically muttered.

Naglakad si Rivka papunta kay Thiago. And right before he shut the door, she let out a loud breath.

“Annoying bitch!” she murmured.

Naramdaman niya na tiningnan siya ni Thiago ngunit hindi niya ito binalikan ng tingin. Nagpatuloy lang sila sa paglalakad hanggang sa makapasok sa opisina nito.

Since she was very familiar with his office and she was always there, she became comfortable. Naupo siya sa mahabang sofa habang pinapanood ang binata na magsalin ng tubig sa dalawang baso at dinala sa lamesa sa tapat niya. He then sat next to her.

“What is it?” he asked quietly.

Uminom muna siya ng tubig. Ramdam niya pa rin ang panginginig ng mga darili niya. Gutom nga talaga siya!

“Your hands are shaking…” he noticed and covered them with his.

Ang ginhawang naramdaman niya ay mabilis na bumalot sa kanyang sistema. Nakakamanghang isipin na sa gano’ng paraan lang ay kumakalma siya kaagad.

Thiago sat on her side so he could watch her clearly. Her hands were placed above her lap.

“Let’s talk about it later. How’s Ataliana?”

“She’s still mourning.”

“And you?” She looks at him in the eyes. “How are you? How do you feel now?”

It took him a couple of minutes to speak. He was just staring back at her as if he were memorizing every inch of her face.

“As long as I have you and Ataliana, I can conquer everything.” He caressed her chin using his thumb.

A small smile crept her lips. “I am just here.”

“I know…” He was nodding his head slightly. “You’re the only one who inspire me to wake up and keep going despite of these devastations.”

Thiago just lost his beloved father. It was a very unexpected tragedy. But he needed to keep sane because there were people who defended to him and to his decision. There were people who needed him. There’s a big company that he’s now in charged. He needs to look after his sister as well because she’s mourning really hard.

She doesn’t wanna be selfish. Even though she’s mourning too, she wants to mourn with him. She wants to continue giving him strength because that’s what he’s been giving her since then.

At kung ang pagiging matatag niya ay nagbibigay ng lakas kay Thiago, pipiliin niyang tumibay pa. Kung siya ang inspirasyon nito para gumising araw-araw, gusto niyang manatili sa tabi nito hanggat nasa kanya pa ang pagkakataon. Sasamantalahin niya ang mga segundo na magkasama sila. Dahil hindi siya nakakasiguro kung nasaan ang hangganan ng lahat ng ito.

Nagkamali na siya noon. She doesn’t want to repeat the same mistake. She wants to stand by her feelings this time.

Marahan na hinaplos niya ang panga ni Thiago. Nangingiti siya ngunit ayaw niyang ipahalata rito. Gumagaan ang pakiramdam niya at wala man lang itong ideya tungkol sa bagay na ’yon.

“Hangga’t ako ang pipiliin mong makasama sa tabi mo, mananatili ako.” Tila pangako ’yon na gusto niyang panghawakan hanggang sa dulo.

Thiago leaned his head closer until their lips are just inches away. She can almost smell his minty breath and it’s already satisfying. Parang gusto niya na lang pumikit habang hinahagkan siya nito.

“I don’t want promises. I want real commitment, baby,” he muttered before she felt his lips claimed hers.

Gumuhit nang tuluyan ang ngiti sa labi niya nang matikman ang matamis na halik. Ipinikit niya ang mga mata upang damhin pa ’yon lalo. Wala pa ay para na siyang nasa alapaap at dinuduyan.

Ang bawat galaw ng kanilang mga labi ay marahan ngunit nahahalinhinan din ng kapusukan. Na siguro’y hindi nila kayang pigilan kahit noong unang beses pa lang nilang natikman ang labi ng isa’t isa.

When he inserted his tongue inside her mouth, she couldn’t help but let out a soft moan. Aside from his hot and wild kisses, his one hand was already exploring her stomach. Humahaplos-haplos ang mainit na palad nito sa parteng iyon kaya hindi niya mapigilan ang pagliyad nang bahagya.

She was kissing him back wildly while she was holding onto his big arm as if her life defended to it. Pareho nang tila nag-eespadahan ang kanilang mga dila. Parehong ayaw magpaawat. Walang sinuman ang puwedeng pumigil kundi sila lang.

Nararamdaman niya na ang unti-unting pagbalot ng init sa kanyang katawan at kung magpapatuloy sila, tiyak na madadarang na naman sila sa nakakapasong apoy.

Panay ang pag-alpas ng mahihinang ungol sa kanyang bibig lalo na nang ipasok ng binata ang palad sa ilalim ng blouse na suot niya at gumapang pa sa ilalim ng kanyang bra. His large palm masterly found her breast and massaged each of them.

Hindi niya na mapigilan ang pakikipaglaban sa init. She was getting horny and she kept on caressing his arm sensually as if telling him that she wanted more.

“Umm…” a sweet gasped echoed when he left her lips and started kissing her neck.

Napatingala siya at naghintay ng kung ano pa man ang gagawin sa kanya ni Thiago. Wala na siyang makitang pang dahilan para hindi sila magpatuloy. Alam niyang pareho nilang gusto ang ginagawa. At sa paraan ng paghalik sa kanya ng binata, halatang nasasabik na rin sa kanya. Kahit pa halos araw-araw naman silang magkasama.

“Thiago…” she called his name softly when he finally unhook her bra and lifted her top to reveal her bare chest.

Ibinalik nito ang namumungay na mga mata sa mukha niya at muli siyang hinagkan sa labi.

“I kinda miss these…” He then massages her breast and pinched her nipple slightly to prove his point.

She couldn’t mutter any word. She just wanted to feel him and moan.

Thiago lower down his head again and started to kiss her breast.

Napasandal siya sa kanyang inuupuan. At habang abala ang dila nito sa kanyang ut*ng, marahan na humahaplos ang kamay niya sa buhok ng binata. Tuluyan na siyang binalot ng pagnanasa.

“Ohh… Thiago…”

Hinayaan niya ang sarili na kalimutan pansamantala ang mga suliranin. Pinagbigyan niya muna ang sarili na magpakalunod sa ligaya kahit sandali lang.

She was watching him on how he sucked and licked her nipples. Palit-palitan talaga ang ginawa nito roon. Even the skin on the side of her breast, he would suck that could leave a mark. And while his tongue was busy, his other hand is moving its way inside her pants.

Rivka chuckled sexily when Thiago became impatient because he couldn’t remove her damn belt and her pants was too tight.

“Fuck…” he cursed under his breath and stopped sucking her breast.

He was like a wild beast when he unbuckled her belt and removed down her pants together with her underwear. He looked serious and at the same time to so hot seeing him being impatient at the pick of their heated moment.

“Let me…” She stood up to finally remove her pants and boots.

And while she was standing, Thiago grabbed her waist closer to him.

Medyo napasinghap siya ngunit sandali lang ang kanyang pagkabigla. Lalo na nang makita itong nakasandal sa head rest ng mahabang black leather sofa na ’yon. Animo’y naghihintay na muli siyang maangkin.

Standing in front of him while naked was not new to her. She was proud of her body and the way he watched all of her with admiration boosted her confidence. But when his hot gaze lingers to her inner thighs, it feels like her legs shaken a bit.

“I wanna taste you.” His voice was hoarse.

Rivka chews her lower lips. She wasn’t nervous or what. She was excitedly looking forward to that fucking moment. As always. Damn her. She was really in heat.

“Come…” He patted his sides for her to go and stand there.

Dahan-dahan na pumatong siya sa sofa.

His head is now in between her long slender legs. His minty breath almost hit her femininity already and that was really putting her body on fire. Because she knew that she was gonna be rewarded again by him.

“Closer…” he commanded and caressed her legs using his callous palms.

She carefully moved herself closer to his head until she felt his lips just very near her inner thighs.

Napahawak siya agad sa ulo ni Thiago nang maramdaman na sinungkit ng dulo ng dila nito ang pagkababae niya. Napalunok siya at inihanda ang sarili sa padating na init ng apoy.

“Umm… Thiago… Oohhh…” Her moans echoed when his tongue started to devour her wet femininity.

CHAPTER ONE

“RIVKA! Bilisan mo nga diyan! Napakakupad mo talaga kahit kailan!”

Matinis at malakas ang boses ng tiya Mirasol niya at hanggang sa mga sandaling ’yon ay hindi pa rin siya sanay na gano’n ito magsalita. Na gano’n siya nito tratuhin. Hindi siguro kailanman siya masasanay sa gano’n klaseng sistema sa bahay na ’yon.

“Kanina ka pang umaga nagsimulang maglaba! Tanghali na hindi ka pa rin tapos? Ni hindi ka nagluto ng ulam? Ano? Kanin lang ang ipapakain mo sa amin? Darating na ang tiyo mo at si Ramiro! Tumigil ka diyan at magluto ka ng ulam!”

Padabog na inihagis niya ang maduming pantalon na kanina niya pa kinukuskos ngunit matindi ang kapit ng dumi. Naghugas siya ng kamay at dumeretso sa kusina para maghanap ng pwedeng lutuin.

Sa tapat ng pinto, nakita niya ang tiya na nagpapalinis ng kuko kay Aling Puring.

“Kita mo ’yang pamangkin mo, ang ganda-ganda pero inaalila mo lang, Mirasol.”

“Walang silbi ’yang ganda niya kung tamad siya!”

May isda siyang nakita sa lababo at agad niyang nilisan ’yon. Ipapaksiw niya na lang para mabilis.

“Papuntahin mo na lang ’yan sa Maynila at baka ma-discover pa. Aba, maganda pa yata ’yan sa mga artistang nakikita ko sa T.V.”

“Baka mag boyfriend lang ’yan doon at mabuntis! Gagaya pa siya sa nanay niyang nagtatrabaho raw sa ibang bansa pero mababalitaan na lang na nabuntis at nilayasan ng lalaki. Tapos ano? Dito niya sa Pilipinas iiwan ang anak niya at papabayaan? Mga pabigat sa buhay!”

Gano’n palagi araw-araw ang naririnig niya sa tiya Mirasol niya simula nang kupkupin siya nito dahil kinailangan ng lolo niya na bumalik sa Masbate para magtrabaho sa minahan. Ang lola niya naman ay malayo rin sa kanya.

Kailangan niya lang tapusin ang pasukan sa taon na ’yon at puwede na niyang makapiling ulit ang lola’t lolo niya. Kaya magtitiis talaga siya ng husto kahit pa malupit sa kanya ang tiya at ang anak nito.

“Normal lang naman na maligawan ’yan si Rivka. Ang sinasabi ko lang malaki ang potensyal niyang pamangkin mo. Puwede mong pagkakitaan ang ganda niya.”

Nanliliit ang mga mata ni Rivka. Naiirita siya sa tuwing siya ang topic ng mga kumare ng tiya niya. Alam niyang maganda siya. Marami rin ang nagkakagusto sa kanya sa lugar na ’yon. Hindi na mabilang ang mga nagtangkang manligaw sa kanya at nabigo.

Ang mahalaga sa kanya ay pumasa sa taon na ’yon kahit pa madalas ang pagliban niya dahil walang siyang pamasahe o baon. Kung puwede lang lakarin ang eskwelahan ay ginawa niya na. Pero malayo talaga.

“Paano ko kaya pagkakaperahan ’yang batang ’yan, ano?” Napaisip si Mirasol.

Habang naghihintay siyang maluto ang paksiw, nagrereview siya para sa susunod na exam nila. Wala siyang oras mamayang gabi dahil siguradong bagsak siya sa dami ng lalabahan niya sa araw na ’yon.

“Papuntahin mo nga sa Maynila. Mag audition siya roon o kaya isali mo sa mga pageant pageant dito. Tiba-tiba ka diyan kay Rivka. Ilan taon na nga ulit siya?”

“Fifteen palang ’yan. Mukha lang dalaga na dahil matangkad at hubog na ang katawan. Palibhasa morrocan ang tatay. Wala nga lang bayag ang hinayupak na ’yon.”

“Menor de edad! Delikado tayo diyan. May kilala pa naman ang pamangkin ko nagtatrabaho sa Maynila na malapit lang sa sikat na T.V Network, puwede siyang makituloy muna ro’n kung interesado siyang mag-artista.”

Kasing asim na ng paksiw ang mukha ni Rivka dahil sa usapan ng dalawa. Wala siyang balak mag-artista o modelo!

“Anong artista? Sino?” Narinig niya ang nakakairitang boses ni Ramiro.

“Si Rivka, anak. Mag-artista raw sabi ni Aling Puring.”

“Hindi. Hindi ako papayag. Maraming siraulo sa Maynila.” Binalibag ni Ramiro ang mabigat na dala nito at dumeretso sa kusina.

Pinatay niya ang kalan at natataranta kaagad dahil naroon na ang lalaki. Kailangan niyang umiwas dito hanggat maaari.

“Mag-aartista ka raw?” Tatawa-tawa ito.

“Wala akong sinabi.”

“Maganda ka pero siguradong maraming mas maganda sa ’yo pagdating sa Maynila. Kaya kung ako sa ’yo, tigilan mo na ’yang ilusyon mo, Rivka.”

Umirap siya at itinago sa likod niya ang notebook.

“Wala akong balak mag-artista. Kuwentuhan lang nila ’yon.”

“Talaga ba? O baka gusto mo lang na makaalis na sa pamamahay na ’to?”

Naglakad ito palapit sa kanya at bago pa sila magpang abot ay umikot na siya sa lamesa para lang makaiwas nang husto. Hindi ito nakapagtapos ng pag-aaral. Puro bulakbol lang daw ang ginagawa noon. Kaya ngayon ay nagtatrabaho sa koprahan. Marumi ang damit nito at mabaho ang amoy.

“Bibisitahin na lang ulit kita sa kuwarto mo mamaya,” may pananakot at pang-uuyam sa tono nito nang makalayo na siya rito.

Kinabahan agad si Rivka. Ang pagbisita o pagtatangka ni Ramiro na pasukin siya sa silid niya ay bangungot para sa kanya. Kaya rin siguro hindi siya nakakatulog nang maayos tuwing gabi ay dahil sa bagay na ’yon. Natatakot siya ng husto na halos manginig siya.

Ayaw niya ng maulit ang ginawa ni Ramiro sa kanya.

NAPAKURAP si Rivka nang tapikin siya ni Osmond.

“Are you alright?”

“Uh, y-yes. Sorry. Ano nga ulit ’yung sabi mo?”

Nakakahiya! They are having a meeting inside Thiago’s office.

“You know, as one of the biggest mining company in the country, delRio Minings has always been part of so many charity events for abandoned children, for abused women, and even helping cancer patients. This is for next month event, I won’t be here during that time so I asked you if you can accompany Thiago.”

Tumango siya agad at hindi na naisip pang magtanong. Hindi naman pangkaraniwan na naaalala niya ang madilim na nakaraan. Probably, something triggered it.

“Sure. Sasamahan ko siya kung gusto niya.”

Thiago cleared his throat though. As if he simply wants an attention. Kaya naman nilingon niya ito. He’s sitting on his swivel chair, behind him is an open window where she can see the green mountains.

“Yeah, I want a company.”

“Rivka could be your date too.” Osmond teased Thiago, but he remained his stoic face.

Osmond doesn’t have idea what’s going on between her and their boss.

At ano na nga ba ang mayroon sila ni Thiago? Hindi naman din ’yon malinaw sa kanya. There was a part of her that she’s also scared to know what’s the real score between them now. Hindi nga rin siya sigurado kung gusto niya ba talaga ng label o makukuntento na lang sa kung anuman ang nangyayari sa pagitan nila.

“What else Osmond?” His voice remained formal.

“About the hotel and flight, would you like me to arrange it or Rivka would do it instead?”

“Leave it to me. It’s easy.” She said and smiled to also lighten up the ambiance because Thiago seems like bored or not in the mood.

“Okay. If you need anything, feel free to call me. Maiwan ko na kayo.”

Rivka just nodded her head as she watched Osmond gathered his things and leave the office.

“You’re so serious. What’s going on?” She raised her eyebrow at him.

Tumayo siya para lang lumapit dito. She leaned against his large wooden table. Habang ito ay nanatiling nakaupo naman at inabot lang ang isang kamay niya para hagkan.

“You spaced out.”

“Wala ’yon.”

“Really?”

“Oo nga. Baka inantok lang ako ng bahagya. Napuyat…”

“I told you to move in with me.”

Medyo natawa siya. Tapos ay nanliit ang mga mata. Kahit pa seryoso ito, hindi niya pa rin magawang maging seryoso rin sa offer nitong ’yon.

“Okay naman ako sa apartment ko. Kilala ko naman ang mga kapit-bahay ko sa building na ’yon. Ang ilan ay empleyado n’yo rin. Isa pa mas malapit dito sa minahan.”

“So many excuses…” he murmured.

Muli ay gumuhit ang ngiti sa labi niya. She can’t still believe that she’s this close again with the now Chairman of delRio Minings.

“Malayo ang mansyon n’yo at—”

“I’ll find a house near here then. How ’bout that?” This time he raised his thick brow at her.

Sa paraan ng titig sa kanya ni Thiago pakiramdam niya kapag sumagot siya, makokorner siya nito at mauuwi sila sa pagtira sa iisang bubong.

“’Wag na. Araw-araw naman tayong nagkikita.”

“I just wanna be with you all the time.”

Rivka pursed her lips. May kasiyahan sa puso niya na malaman na gusto siya nitong makasama palagi. Ngunit hindi niya mawari kung bakit tila may kurot din na kaakibat ang sinabi nito.

She grabbed Thiago’s hand and placed it above her lap. Hinaplos niya ang mga ugat sa ibabaw ng palad ng binata.

“Malungkot na siguro ang mansyon n’yo dahil wala na si Ataliana do’n.”

Walang pag-aalinlangan na tumango si Thiago. One thing she likes about him so much is he’s very open about the issue of his family or whatever is going on to them.

“And that makes you bored. That is why you spend most of your time here, working…”

“Because you’re here too.” He pointed out.

Napahugot na lang siya ng hangin sa dibdib. Ramdam niya ang kalungkutan ni Thiago at ang kagustuhan nitong huwag nang mapag-isa.

Kaunti na lang parang bibigay na tuloy siya at papayag na tumira siya sa isang bubong kasama ito.

“During weekends, we can go somewhere. You know, para na rin makapagpahinga ka.”

“How ’bout going to another island? Would you like that?”

“That’s a brilliant idea!” Her lips curved into an excited smile.

Nakita nito ang kasiyahan niya kaya tila guminhawa ito. He suddenly relaxed.

Thiago patted his lap for her to sit on it.

Like a good girl, she obeyed and sit on his lap. She wraps her arms around his nape and stares at him despite of the fast beating of her heart.

“We can do it this weekend if you’re free.” She can’t hide her excitement.

She probably missed going somewhere else. Ilang buwan na rin kasing sa apartment or minahan lang siya namamalagi. Hindi naman sa nagrereklamo siya, pero makakabuti rin sa kanya at lalo na kay Thiago na magkaro’n ng bagong environment at makapagpahinga kahit ilang araw lang.

“Whenever you like. Where do you wanna go?”

“Hmm, Boracay?”

“Sure.”

“Let’s leave Friday after work. Then go back on Sunday night? What do you think?”

“I’m fine with that.” He sounded like he would just agree to whatever she would say or suggest.

“But there’s no direct flight from Masbate to Boracay.”

“Don’t worry about it.”

And suddenly, she remembers he’s Thiago del Rio and he doesn’t take commercial flight.

“Oh.” She chuckled at that realization. “Well, ahm, let’s have a look at the hotels.”

Malambing na ibinagsak lang nito ang mukha sa leeg niya. Para bang nakahanap ng perpektong lugar para makapaghinga. He even wrapped his arms around her to make sure she’s not gonna move or change their position. That she would stay still.

Sa likod ng bukas na malaking bintana ay ang luntiang bulubundukin. Ang langit ay kinulayan ng kahel na nahalinhinan na ng madilim na abo. Isang simbolo na ang araw ay magpapaalam na at magpapahinga.

“I just wanna stay like this. This is fulfilling,” he whispered.

Maging siya man, nararamdaman niya ang pagiging kuntento at payapa sa mga sandaling ’yon. Tila ba wala silang mabigat na dinadala. Napakagaan sa pakiramdam malaman na may isang tao sa buhay natin na kaya tayong bigyan ng kapayapaan.

“Did I ever make you feel at peace?” Her voice was soft and low.

“Always.”

Nangiti siya. Kung bakit ay parang gusto tumulo ng luha niya ay hindi niya rin alam. Siguro ay nagiging emosyonal lang siya. And it’s normal.

Matagal na panahon na rin kasi no’ng huli niyang maramdaman na magaan pala ang buhay. Payapa pa rin pala. At kahit na may mga problema, lumilipas din naman. Magpapaalam din ang mga sakit. Huhupa rin ang agos ng mga luha. At higit sa lahat, darating ang araw na sasalubong ang liwanag bilang pagwawakas sa karimlan.

“I have never felt this kind of peace in my life… only when with you.” His warm breath touches her skin.

She planted a light kiss on his dark brown hair and hugged his arms to make him feel how heartwarming it was to know that she can really give serenity to him. It’s very important that their feeling is mutual. Napanatag siya nang malaman na pareho sila halos nang nararamdaman.

Gustung-gusto niya ang kapayapaan kasama ito. Kung puwede lang, sana ay palaging gano’n. Kung puwede lang, iyon ang hihilingin niya. Na sana sa tuwing kailangan nilang pagaanin ang bigat na dala-dala, palagi nilang matanto na hawak nila ang isa’t isa. Ang kapayapaan ay nasa piling nila. Wala sa iba. Kundi, nasa kanila.

“Ikaw lang talaga ang nagpaparamdam sa ’kin nang ganito. Sa ’yo lang talaga.”

Wala siyang masabi. Hindi niya rin siguro kailangan na magsalita pa. Kuntento na siya sa gano’n na posisyon at sa mga narinig niya. Nanatili lang na magkayakap sila habang totoong masaya siya.

CHAPTER TWO

HATING-GABI na nang maalimpungatan si Rivka mula sa mahimbing na pagtulog. Bukod sa tunog ng mga kuliglig at palaka sa malayong paligid, ang langitngit ng pinto ng kanyang silid ang nagpagising sa kanya nang tuluyan.

Napaupo siya sa papag, kinuha ang ballpen sa lamesa malapit sa kanya, bago ibinalot ang sarili ng kumot. Gumagalaw ang lock ng pinto. Hindi iyon sobrang secure at kung tatadyakan nga ’yon ay masisira kaagad. The lock has no used to protect her. Tila naroon lang iyon para marinig niya kung may magtangkang pumasok.

Sa pagkakataon na ’yon, alam niyang si Ramiro ulit. Takot na takot siya ngunit kailangan niyang labanan ang nararamdaman niya. She won’t allow herself to be eaten by fear. She needs to be brave and alert.

Hindi nakabukas ang ilaw ng silid niya. It was hard for her to sleep if the lights were on. Kahit kaunting liwanag lang, mahihirapan talaga siyang makatulog. Ang ikinaganda lang, sanay ang mga mata niya sa dilim. Kabisado niya ang maliit na silid niyang ’yon pati na rin ang buong bahay. The fact that she used to the dark comforted her for some reason. It is her advantage.

Kaya lang kahit anong tapang niya, nanginginig pa rin ang mga kamay niya dahil sobrang kaba. Hindi niya hahayaan na gawin ulit ni Ramiro ang ginawa sa kanya noong nakalipas na linggo. Simula no’n, naging alerto na siya palagi at do’n na rin nag umpisa ang pagiging balisa niya tuwing gabi. Minsan hindi na siya nakakatulog. Lumilipas ang magdamag na tila binabantayan niya na lang ang sarili niya.

Dahan-dahan na bumukas ang pinto at nakita niya ang lalaki na nangangapa na naglakad papasok sa kuwarto niya.

Hindi siya gumalaw kahit pa gusto niya na itong sugurin at saksakin ng ballpen na hawak niya.

Habang papalapit si Ramiro, naaamoy niya rin ang alak na nainom nito.

“Alam kong gising ka pa. Hinihintay mo talaga ako?” Nakakapanggalaiti ang kayabangan sa boses nito.

Hindi umimik si Rivka. Mahigpit ang hawak niya sa ballpen na anumang sandali ay handang gawing sandata.

When his hand tried to touch her feet, she moved it away. Giving him the reason that she’s really wide awake.

“Kunyari ko pa. Gusto mo rin naman—”

“Umalis ka na!” May diin sa boses niya at halos manginig ’yon.

“Akala mo talaga uubra ’yang tapang-tapangan mo?” Tumawa ito sa paraan na nang iinsulto. “Kahit patayin kita ngayon dito, walang makaalam na ako ang gumawa n’yon.”

Kung kanina ay kontrolado niya pa ang takot, nang marinig ang sinabi nito parang nagbabara ang lalamunan niya sa pagkakasindak. Lalo na nang gumalaw ito at mabilis siyang dinamba.

“Tulong—” Her voice was cut off when he covered her mouth with his stinky hand and placed the tip of the knife on her neck.

Her mind was suddenly clouded by extreme fear. Kung ano-ano na agad ang pumasok sa isip niya na maaaring mangyari sa kanya kung hindi siya lalaban. At kung lumaban siya, ano rin ang mangyayari sa kanya?

She was taught to be brave by her grandparents. Sa murang edad, namulat agad siya na mabuti man ang dalawang matanda sa kanya, hindi maipagkakaila na malupit ang mundo, lalo na ang mga tao. At napatunayan niya ’yon simula nang tumira sa bahay na ’yon.

Rivka can’t really move because she’s very frightened Ramiro would slit her throat. But she can’t also just lay there while she feels him rubbing his hard on against her belly. It was very disgusting.

“Pumayag ka na. Saglit lang ’to. Sisiguraduhin kong masasarapan ka…” tila demonyo itong nagmamakaawa na pagbigyan niya sa karumal-dumal na plano nitong kailanman ay hindi niya papahintulutan.

Rivka uses her other hand to find the ballpen. Nabitawan niya ’yon sa biglang pagsugod sa kanya ng demonyong lalaki. Kahit na hirap na hirap siya, sinikap niyang kapain ang bagay na ’yon at lihim na nagdadasal na hindi sana nahulog sa sahig!

She tried to kick his with his knee but he’s very determined to lock her. Lalo pa siya nitong idiniin sa papag na halos maipit na ang katawan niya. Para na siyang mauubusan ng hangin sa dibdib dahil sa sobrang takot na bumalot sa pagkatao niya.

When Ramiro kissed her neck, Rivka screamed desperately against his palm on her mouth. Panay ang galaw at pasag niya upang makaiwas sa pangmomolestiya ng lalaki sa kanya.

Hinayaan niyang tumulo ang mga luha. Ngunit hindi niya hahayaan ang sarili na tumigil sa pagpalag at wala halos lakas na panlalaban.

“Ang bango mo… ang kinis… maganda… at malaki ang suso…”

Kinikilabutan siya sa mga naririnig. Tila babaliktad na ang sikmura at malalagutan ng hininga nang halos sakalin siya ng lalaki para laspatanganin ng nakakadiring mga halik ang mukha niya at leeg. Habang ang isang kamay ay dumadapo kung saan-saan bahagi ng kanyang katawan.

Kahit pa halos mahimatay siya nararamdaman niyang takot at matinding pandidiri, pinilit niya ang sarili na manindigan. She won’t allow this monster to successfully do his immoral plan.

Nang tuluyan niyang makapa ang ballpen, buong lakas niyang sinaksak iyon kay Ramiro.

Wala na siyang pakialam kung saan man ito tinamaan. Nang mapahiyaw ito at mabilis na nanghina, kinuha niya ang pagkakataon na ’yon na itulak ito palayo sa kanya. Bago nagmamadaling lumabas sa silid niya at tumakbo palayo sa bahay na ’yon.

Rivka doesn’t know where to go. She doesn’t know anyone aside from her grandparents. She’s new to that province. She barely talk to other people. Wala siyang kaibigan. Kaya naman sa oras ng kagipitan, wala rin siyang masasandalan, kundi ang sarili niya lang.

Wala siyang kahit na anong dala kundi bigat sa dibdib, mga luhang walang tigil sa pagdaloy sa kanyang pisngi, at ang dugo sa kamay na tahimik na nahuhulog sa lupa.

“Rivka! ’King ina mo!” Malakas na boses ni Ramiro ang narinig niya galing sa pinanggalingan.

Nang lingunin niya, iika-ika ito habang sapo ang leeg. Kahit na nahihirapan itong tumakbo, alam niya na kung magbabagal siya, maabutan siya nito.

“Papatayin kitang babae ka!”

Hindi na ininda ni Rivka ang pananakit ng mga paa dahil ni tsinelas ay wala siyang suot. Ang mahalaga sa kanya ay makalayo ng tuluyan sa demonyo.

Kung paano niya tinakbo ang mahabang distansya ng bus station papunta sa Maynila at kalapit na mga probinsiya ay hindi niya rin alam. At kung mamamatay man siya roon sa sobrang pagod at takot, mas matatanggap niya pa kumpara na mawalan ng buhay dahil sa lalaking lumapastangan sa kanya.

“Cubao! Cubao!”

“Paalis na! Santa Ana! Sakay na!”

Maaga pa ngunit aktibo na ang mga tao sa pagbiyahe at pag-alis sa lugar na ’yon. Habang siya ay hindi alam kung ano ang gagawin. Wala siyang pera pamasahe. Saan naman siya pupunta? Sino ang pupuntahan niya? Sa Masbate? Paano siya makakapunta ro’n?

“Rivka!” Dumagundong ang boses ni Ramiro sa bus terminal at umagaw ng atensyon.

“Oh! Duguan! Sa’n ’yan galing?”

“Oo nga! Dapat ay madala na ’yan sa hospital!”

Rivka ran and find a place to hide.

Kahit anong mangyari ay hindi dapat siya makita ng demonyo. She will never go back to that house! She will never allow herself to live with those monsters anymore! Di bale nang maging pulubi siya, huwag lang bumalik sa bahay na ’yon!

“Hoy, ineng, umalis ka nga sa harap ng tindahan ko!” masungit na sita sa kanya ng matandang tindera.

“Rivka! ’Wag ka nang magtago! Mahahanap din kita!”

“Sino ba ang hinahanap mo? Baka nakaalis na?” narinig niyang tanong ng mga tao.

“Hinahanap ko ang asawa ko. Maganda. Maputi. Matangkad.”

“Gano’n ba? Wala naman kaming nakitang maganda, maputi, at matangkad,” sagot ng isa pang lalaki na tunog nang-iinsulto.

Nang tingnan niya ang direksiyon ng mga ito, napapalibutan na ng mga tao roon ang duguan na Ramiro.

“Hoy, umayos kayo. Parating na ang mga militar,” banta ng isa pang naroon.

Rivka found a place to hide. She’s behind the closed shop for souvenirs and so on. Mula sa kinaroroonan niya, tanaw niya ang nangyayari.

Nagsipulasan ang mga tao at bumalik sa kanya-kanyang ginagawa nang dumating ang isang grupo ng mga militar. Tindig palang ng mga katawan, kahit hindi naninindak, halatang hindi magdadalawang-isip na mandurog nang kalaban.

“Ano ’yan? Bakit ka duguan?” tanong ng isa sa grupo.

“W-Wala ito, s-sir.”

“Sigurado kang wala lang ’yan? Namumutla ka na ah?” the other man from army said playfully.

Hindi nakasagot si Ramiro.

The same man who just spoke even got near the devil to check his condition. “Sa hospital ka dapat dumeretso. Hindi dito sa bus terminal.”

“Sir, hinahanap niya daw ang asawa niya. Maganda. Maputi. Matangkad.” Sumabat ang isang tagatawag ng pasahero.

The man whistled. “Wala pa akong nakitang maputi, maganda, at matangkad sa lugar na ito. Sigurado ka bang hindi ka nangangarap?”

“Sino ang sumaksak sa ’yo?”

“’Yung asawa ko, sir,” sagot ni Ramiro dahilan kung bakit napasinghap siya at nasagi ang kung ano sa gilid niya.

Huli na ang lahat para maagapan pa ’yon. Gumawa ng ingay kaya napatingin sa gawi niya ang ilan, kasama ang demonyo at ang grupo ng army.

Bigla ay hindi siya makagalaw lalo na nang nakita niya ang mala-demonyong ngisi ni Ramiro sa kanya. Tila pahiwatig ’yon ng pagbabanta. Na wala na siyang kawala rito.

“’Yon, sir. Asawa ko ’yan!” Sabay turo sa kanya nito.

When the group of army looked in her direction, she shook her head in fear, telling them that she wasn’t his wife and he’s not her husband. She panicked right away. Gusto niyang tumakbo at magtago ulit ngunit animo bumigat bigla ang kanyang mga paa na hindi niya ’yon maigalaw.

Tumagal ang tingin sa kanya ng isang army. He seems like he’s studying her reaction or what.

Alam niyang matinding takot at pagkabahala lang ang mababanaag sa mukha niya. Gusto niya na lang maglaho… mawala na lang bigla. Kaysa bumalik sa lugar kung saan ay isinumpa niya na.

“Ginagago mo ba ’ko?” The army sounded like he was pissed off and suddenly he grabbed the devil’s shirt and pulled him up to prove a point.

She saw fear on Ramiro’s face while looking at that particular army.

Sa grupo na ’yon, ang lalaki lang na ’yon tangi ang walang pakialam sa iisipin ng ibang tao rito. There was authority on his aura but there’s also a hint of being sarcastic but still scary. Mahangin at may pagka tila kaya palaging makipagbasag ulo. Malayo sa madalas na katangian ng mga sundalo.

“Sumagot ka! Ginagago mo ba ako?” Halos umangat na sa ere ang mga paa ng demonyo dahil sa mabagsik na trato ng sundalo.

“H-Hindi, sir!”

“Kapag napatunayan kong ginagago mo ako, ako mismo ang magbabaon lalo ng ballpen diyan sa leeg mo. Naiintindihan mo ba ko?”

“O-o-oo, si—sir!”

Pabalandra na binitawan ito ng sundalo. Sabay naglakad papunta sa gawi niya.

Pakiramdam ni Rivka ay mawawalan na siya ng malay anumang sandali. Naghalo-halo na ang emosyon niya, sumabay pa ang pagod, puyat, at siguro pati gutom. Bago pa makarating sa kanya ang lalaki, halos mabuwal na siya sa kinatatayuan niya.

“’W-wag! N-agma—makaawa a-ako… ’wag n-niyo p-po akong da—dalhin sa k-kanya. P-please… please po… ’wag n’yo a-akong i-ibabalik sa k-kanila… d-demonyo po s-siya… p-please… h-hayaan n-niyo na lang po a-ako…”

Lumalabo na ang paningin niya dahil sa walang humpay na buhos ng luha. Hindi niya na alintana ang panginginig ng boses pati na rin ng buong katawan niya. Nanghihina na nakasandal siya sa may bangketa at kung mabubuwal ’yon, madadamay din siya.

“Asawa mo ba ’yon?”

Mabilis siyang umiling bilang sagot.

“Sigurado ka?”

Tumango-tango siya.

“Ikaw ba ang sumaksak sa kanya?”

Ayaw niya sanang aminin ’yon ngunit para saan pa para itago niya? Ginawa niya ang pananaksak ng ballpen bilang self defense. Hindi niya dapat ikahiya o ikatakot ’yon!

“P-pinagsamantalahan n-niya a-ako…” she almost choked with that fact.

“Putang ina niya!” Rinig na rinig niya ang apoy ng galit mula rito.

Wala na siyang nagawa pa nang bumalik ang sundalo kung nasaan ang demonyo. He then grabbed the dirty shirt of the devil and gave him a solid punch on the jaw. Tumumba at nawalan ng malay.

“That’s—”

“He fucking deserved that!” The man cut off his troop. “Ilayo n’yo sa ’kin ’yang putang ina na ’yan dahil baka mapatay ko!”

Napaatras si Rivka nang makita ang sundalo na ’yon palapit sa kanya gamit ang mabibigat at malalaking hakbang.

“Sumama ka sa akin! Let’s go to the police station!” he commanded and grabbed her thin arm.

Rivka winced. Even though he doesn’t really use his power to hold her arm, it feels like all her body became very sensitive. Kaunting hawak lang sa kanya, natatakot na siya at nasasaktan.

“I’m sorry.” He let go of her.

Wala nang dahilan pa para manatili siya sa lugar na ’yon. Ni ang pagpunta sa police station ay wala na rin sa plano niya. All that she wants is to escape and never come back.

“If you’re not yet ready to talk about what happened, I’d understand. But I really wanted you to report this.”

Rivka shook her head. “A-ayaw ko po. Gusto ko na pong umalis.”

“May kamag-anak ka bang mapupuntahan? Ihahatid kita.”

“Nasa Masbate po ang lolo ko. Do’n ko po gustong magpunta, sir.”

“Alam mo bang napakalayo ng Masbate mula rito? At sa lagay mong ’yan…” he checked her from head to foot. “Do you really think you can manage to travel?”

Of course she can! She just needs money then she will be okay. Right?

Gano’n nga ba kadali makalimot? Gano’n nga lang ba kadali maging maayos pagkatapos ng lahat nang nangyari sa kanya?

Muling namuo ang luha sa kanyang mga mata.

“Wala po akong ibang kamag-anak. Hindi ko po alam kung nasaan si Lola ngayon.”

“I will go to Manila tomorrow. Kung gusto mo at kung magtitiwala ka sa akin, isasabay na kita.”

Nag-angat siya ng tingin sa kausap niya. Sundalo ito. Tiyak na mapagkakatiwalaan niya. She doesn’t have other choice. She needs his help. Kahit anong tulong o paraan para makaalis sa lugar na ’yon ay tatanggapin at gagawin niya.

The hope on Rivka’s eyes were very evident. Kung kanina ay napigil niya pa ang luha, nang malaman na may taong handa siyang saluhin sa oras nang kawalan, hindi niya na napigilan pa ang muling pag-iyak.

She covered her face with her bloody palms and cried her heart out.

Kung ilang minuto siya sa gano’n na posisyon at sitwasyon, wala na siyang pakialam. What matters to her is she finally found somebody who will help her escape and to be with her grandparents again.

CHAPTER THREE

DINALA siya ng lalaki sa pinakamalapit na Inn sa bayan na ’yon. Masyado siyang pagod para tanggihan ang alok na tulong ng taong hindi niya lubusang kilala. He already removed his uniform. Mukha na itong sibilyan. He’s wearing a black jacket that hides his army green tee.

“Do not worry. I’m not gonna stay here. I have my own room. Pero mamaya kakatukin kita kapag aalis na tayo.” He reminded her with such details.

Nasa pinto lang ito ng kuwarto niya. He didn’t even dare to walk her inside which gives her more comfort.

Rivka was sitting at the edge of the bed. Ang mga kamay niya ay nasa kandungan niya, pilit na inaalis ang tuyong dugo ro’n.

“What’s your name again?” he asked to open another conversation because she wasn’t responsive.

Nilingon niyang muli ang lalaki.

“Asena, po.”

Ginagamit niya ang pangalawang pangalan niya sa mga taong hindi niya masyado kilala.

“Alright, Asena. I am kuya Carter, okay?” He sounded like a big brother who would punch a freak to save her.

Kahit na marami pa siyang iniisip at gulung-gulo pa, marahan siyang tumango bilang tugon sa simpleng pagpapakilala na iyon. She appreciates Carter being patient and helpful, it’s just than she couldn’t get enough strength to keep the conservation going.

“I know you’re tired. You better rest.”

“Salamat po ulit, Kuya Carter.” Parabol na sabi niya nang magtangka itong isara ang pinto.

He just nods his head before he left her alone.

Mariin na ipinikit ni Rivka ang kanyang mga mata ngunit hindi inaasahan na ang mga imahe ng demonyo habang nilalaspatangan siya ang lumarawan do’n.

She gasped and felt the pain on her chest right away. Tumayo siya at naglakad-lakad sa makipot na silid na ’yon. Natataranta at aligaga.

Dapat ay makalimutan niya ang nangyari! Hindi pwedeng sa tuwing pipikit siya ay iyon at iyon ang makikita niya!

Habang kinakalma niya ang sarili ay narinig niya ang mararahan na katok. Sa paraan nang pagtingin niya sa pinto ay tila ba demonyo ang nasa likod n’yon. Walang patawad na bumalik sa ala-ala niya kung paano buksan ni Ramiro ng ilang beses ang kanyang kuwarto noon.

Hindi agad magkanda-ugaga si Rivka kung paano ang gagawin. Natatakot siya sa ideya na baka si Ramiro ’yon! Na baka natagpuan siya!

She was about to scream for help but when she heard Carter’s voice, she calmed down a bit.

“Asena, nagpabili ako ng damit mo. Are you still awake? I will just leave these bags here. Okay?”

Mabilis niyang tinakbo ang pinto at binuksan. Naabutan niya si Carter na naglalakad na paalis.

“Kuya! Sandali!” Tawag niya rito at agad naman siya nitong nilingon.

“That’s your clothes.” He pointed the plastic bag.

Gusto niyang malaman kung nasaan na si Ramiro? Kung patay na ba para hindi niya na iisipin na babalikan siya.

“Nasaan po ang… demonyo?”

Naglakad si Carter pabalik sa kinaroroonan niya.

“Nasa hospital.”

“B-buhay pa po siya?” Nawalan siya agad ng pag-asa na tuluyan siyang magiging ligtas.

“Hindi ko alam. ’Wag mong alalahanin ang gago na ’yon. Hindi na ’yon makakalapit sa ’yo.”

Sinubukan niyang kurutun ang mga daliri niya na tila ba sa gano’n na paraan ay magising siya at kumalma.

“Magpahinga ka na. Ilang oras na lang ay aalis na tayo.”

“Hindi na po ako matutulog.” Umiling-iling siya.

Paano siya makakatulog kung alam niyang humihinga pa si Ramiro? Paano kung umayos na agad ang sugat sa leeg ng demonyo na ’yon at hanapin siya? Kailangan na nilang umalis!

“P-puwede po bang umalis na tayo?” Nanginginig ang boses niya.

Tinitigan siya ni Carter sa paraan na animo binabasa ang tumatakbo sa isip niya sa mga sandaling ’yon.

“Ano ang iniisip mo?” he asked instead.

Napalunok si Rivka. Marami siyang iniisip. Paano niya sasabihin ang lahat ng ’yon?

“Kung natatakot ka na baka mahanap ka ng demonyo ngayon dito, hindi ’yon mangyayari, Asena.”

“B-bakit po hindi?”

“He’s still unconscious. Dapat nga hindi na gumigising ang mga gano’n klaseng hayop.” His voice was laced with venom.

Gusto niyang mapanatag sa balitang narinig niya. Ilang oras siyang magiging ligtas. At bago pa sumikat ang araw, siguradong nakaalis na sila sa probinsiya na ’yon. Doon niya lang siguro masasabing ligtas na talaga siya sa mga kamay ng demonyo.

EARLY morning that day, Rivka unexpectedly received a text message from unregistered number. Kahit na hindi nagpakilala ang sender, alam niya naman kung sino ’yon. Gusto niyang isipin na baka wala lang magawa ang ibang tao. Sana nga ay gano’n na lang. Kaya lang alam niyang hindi iba at hindi siya pinagtitripan ng kung sino lang.

She tried her best not to reply. She deleted the messages right away. She ignored all the calls. At bago pa masira ang araw niya, she blocked the number. There was no room for negativity that day. Dapat ay mas lamang ang excitement niya dahil iyon ang araw na magpupunta sila ni Thiago sa Boracay. She doesn’t want her mood to be ruined by those text messages. She wouldn’t allow that.

A private chartered helicopter was the one that brought them to the beautiful island of Aklan. They smoothly checked-in at one of the luxury hotels there.

Thiago got them a perched on a hill tree house villa, with private pool and jacuzzi, and the magnificent ocean view.

Rivka is at the balcony, relishing the moment of being there, while appreciating the beauty of the island when she felt Thiago’s muscled arms embraces her from behind.

“What’s on your mind? Hmm?” He kissed her cheek and then rested his chin above her shoulder.

Sana lang ay hindi napansin ni Thiago na medyo bothered siya sa natanggap na mensahe no’ng umagang ’yon. Ang sabi niya ay wala na siyang pakialam pa dapat, ngunit mahirap sa kanya na huwag isipin ang bagay na ’yon.

“Naisip ko lang bigla si lolo at lola,” totoo rin naman ’yon, pero mas gusto niyang pag-usapan ang mga mahal niya sa buhay kaysa sa bumabagabag sa kanya.

After her confrontation with Nadia, Thiago made an announcement about the victims of the flood and the bereaved families. The meeting was closed door and even though she wanted to be there, Thiago has chosen to tell the details to her personally instead.

Nadia was replaced by another old woman who she thinks is more efficient. Binigyan ni Thiago nang ilang linggong bakasyon si Nadia para makapag-isip din ito kung tama pa ba ang mga ginagawa nito sa kompanya. Mabuti nga at hindi nasisante.

Her lolo’s body was found together with other employees who were stuck inside the mining area. Masakit na masakit sa kanya ang nangyari ngunit kailangan niyang magpakatatag. Wala siyang ibang masasandalan kundi si Thiago lang. They have each other and she’s very grateful for that.

Ang isa pang bumabagabag sa kanya ay kung paano niya sasabihin sa lola niya ang nangyari. Lalo ngayon na wala silang komunikasyon. Kung bakit papalit-palit ng numero ang lola niya ay hindi niya rin alam. Naghihintay lang siya palagi kung kailan siya nito ulit tatawagan. Do’n lang niya masasabi ang nangyari sa lolo niya. Sa palagay niya hindi rin nanonood ng balita ang matanda, kaya wala man lang alam sa delubyong kinaharap ng delRio Minings.

“Hindi ka pa tinatawagan ng lola mo?”

“Hindi pa. Gusto ko na siyang hanapin.”

Thiago was caressing her stomach in a slow way while kissing her cheek and neck gently.

“I can help you with that.”

There’s no doubt that this del Rio can help her. With the money and connections that he has, it would be a piece of cake to find her grandmother. Pero paano nga ba hanapin ang taong tila nagtatago at ayaw magpahanap?

Gano’n ang nararamdaman niya sa ginagawa ng kanyang lola. Sa katunayan pa nga niyan, mahabang panahon na ang lumipas nang maghiwalay ang dalawang matanda—na parehong itinuring niyang magulang niya. Sabay din halos nawala sa kanya ang dalawa.

Sa parehong panahon na rin na ’yon niya naranasan kung gaano kadilim ang buhay… kung gaano kalupit ang mga tao… kung gaano kadaya ang mundo… at kung gaano kataksil ang isip.

Pero katulad nang paniniwala ng iba, isinugal niya rin ang buhay niya pati na rin ang paniniwala para lang muli niyang masilayan ang liwanag na nang iwan sa kanya sa gitna ng dilim.

May mga taong inihulog ng langit sa kanya upang bigyan siya ng inspirasyon na lumaban kahit pa nawalan na siya ng rason magpatuloy.

“Marami ka nang naitulong sa akin, Thiago. Hindi ko na yata kaya pang tumanggap ng kahit ano pa galing sa ’yo.”

“She’s the only remaining family that you have. I wanna meet her too.”

Rivka can’t hide the little smile on her lips. Pati ang bagay na ’yon ay gusto rin nitong gawin. At naisip pa rin talaga nito ’yon, huh.

“Let me find her first and if I couldn’t, I’d let you help me.”

“It would be easy for you if you accept my help.”

Rivka shook her head in disagreement, making him chuckled against her neck. His soft breathing tickles her.

“Hindi ka na mahihirapan. I have people to do the searching for you. Hindi ka pa mapapagod,” he continued to encourage her to accept his offer.

“Hindi naman siguro nakakapagod ang paghahanap kay lola.”

“… and you do not need to spend your hard-earned money to pay for investigator.”

She pursed her lips because he sounded determined to help her. Sinasabi pa talaga sa kanya ang mga disadvantages nang gagawin niya?

Oo nga pala, hindi naman puwedeng wala siyang ilalabas na pera kapag inumpisahan niya nang hanapin ang lola niya. May ipon naman siya at may nakuha siyang pera galing sa delRio Minings para sa pagkamatay ng lolo niya. Kaya lang gusto niya sanang ibigay sa lola niya ang pera na ’yon. She can’t use that money.

“Ako na lang ang maghahanap sa kanya kung gano’n.”

Sa sinabi niyang ’yon para itong naging alerto bigla. He even let go his sweet embrace to change his position.

While she’s facing the ocean view, Thiago is leaning at the wooden thick barricade, so that he can see her face clearly.

He looked glorious while the sunlight is hitting his direction. He’s wearing a linen shirt and a tailored trouser in neutrals. His striking hazel eyes showed his Spanish descendants. His dark brown curly locks in medium length captivatingly hang loose that emphasized the beauty of his face. Tila ba ganitong klase ang itsura ng mga lalaking inihulog ng langit para paluguran ng mga tao.

“I have friends who can help me do the research,” she continued. “From that, kung ano man ang madiskubre namin, doon ako magsisimula.”

“You will allow your friends to help you, but not me?” He sounded offended and amazed at the same time.

Oo nga naman, Rivka! Nasa harap mo na ang tulong, tapos pupunta ka pa talaga sa iba?

“Uh, hmm, kasi…” ano nga ulit sa rason niya? “Hindi sila masyadong busy.”

“I can find ways to help you despite of my tight schedule.”

“Ayokong abalahin ka pa.”

Thiago heaved a sigh. Ang tunog ay tila ba nanghihingi ng marami pang pang-unawa para sa kanya at sa mga desisyon niya na hindi ito isinasali.

He placed his both elbows above the wooden barricade to support his weight and leaned back his head a bit while closing his eyes. His adam’s apple is very manly. Para siyang naaakit.

Tumatama ang marahan na sikat ng araw na madramang humahaplos sa balat nito. Sabayan pa ng masuyong hangin, pakiramdam niya ay buo na ang araw niya dahil sa natatanaw kahit na tanghali palang naman.

Rivka glances on Thiago’s forearm where she can freely see his protruding hot veins. Wala sa sarili na hinaplos niya ’yon. Hindi niya rin alam kung bakit tila ba sinusuyo niya ito. Kahit wala naman siyang kasalanan na ginawa.

“I just don’t want to be a burden to you.”

“Baby, you’re not,” he muttered gently, then move his gaze on her to express his sincerity.

Tuluyan na siya nitong hinarap na para bang hindi sila nagkakaintindihan nang maayos. He then slightly pinched her chin like what he usually does whenever he wants to talk to her more. It seems an encouragement for her to be more like an open book to him. Kung sana ay gano’n lang kadali ang maging bukas at magpakatotoo… sana ay dati niya pa ginawa.

“You’re not a burden to me and you will never be.”

Rivka can feel the changes of the beating of her heart. Kanina ay nakakayanan niya pang panghawakan ang kalabog, ngunit sa mga sandaling ’yon habang nagkakatitigan sila, animo hindi niya na kontrolado ang bawat malakas na pintig ng puso niya.

Funny how her feelings towards him is still the same like the first time they met. She can’t deny how her heart beats wildly and exaggeratedly whenever he was around. At kahit bago palang silang magkakilala noon, gano’n pa rin ang reaksiyon ng puso niya sa mga sandaling iyon.

Mas kabado lang siya dati kapag nasa malapit lang si Thiago dahil siguro wala pa siyang ideya kung ano ba talaga ang nararamdaman niya.

Whenever she thinks how thoughtful he is, she can’t help but feel guilty. That’s the reason why she always tried her best to refuse his help.

Totoo na ayaw niyang maging pabigat kay Thiago. Kaya mahirap sa kanya kapag tinatanggihan niya ang mga tulong na inaalok nito sa kanya. Mahirap dahil marami pa itong hindi alam tungkol sa pagkatao niya, sa nakaraan niya, at kung ano ang nangyari sa kanya.

She feels like she doesn’t deserve all his kindness because she’s not being true to him.

CHAPTER FOUR

THEY took a shower together after their heated moment that afternoon.

Pangalawang beses pa lang nilang ginawa ang maligo nang sabay. Una ay sa opisina nito at hindi na niya tinangka pang ulitin. Now that they are alone and in one room, she can guarantee that it will happen every time they want. Gusto niya rin naman. She wouldn’t deny that fact. She wasn’t hypocrite.

Maybe the reason why she doesn’t want to take a shower with him again because she couldn’t get the bold and sensual images of them together out of her mind.

Noong unang beses na may nangyari sa kanila, halos hindi siya nakatulog kakaisip nang pinagsaluhan nila. Pareho kung paano at hatinggabi na ay mulat pa rin siya nang unang beses na mag-shower silang magkasama—dahil hindi lang naman pagligo ang ginawa nila.

Maiinit na eksena nila kanina ang bigla na lang rumagasa sa isipan niya.

They are both naked under the cold shower. They are facing each other. Kahit pa pareho na silang basa, hindi pa rin natutupok ang apoy na kanina lang ay pinaglaruan nila. One touch from him, her body will react quickly. Hindi nagpapatumpik-tumpik. Kapag nakaramdam ng pagnanasa, kailangan ay matugunan ’yon kaagad.

The water was flowing sensually from his head to his forehead, and down to the side of his chiseled jawline— that matted with 5 o’clock shadow beard. His lips were reddish because they just kissed torridly. The glimpse of longing and desire on his eyes combined while he’s staring back at her.

Rivka placed her palm on Thiago’s hard hairy chest. She almost memorized his physique. He has a wide dominating built. His muscles are on the right places. She likes his abdomen and the happy trails there. She wasn’t trying to be naughty, but she knows what’s the gift all the way down.

Muli niyang ibinalik ang tingin sa mukha ni Thiago bago pa magising lalo ang kanina lang ay nagpaligaya sa kanya.

He’s really, really tall. She stands exactly 178 centimeters but still she needs to look up at him to see his face clearly… she needs to tiptoe just to reach his lips for a kiss. He’s literally towering her with his commanding height and his powerful air around him.

She’s really attracted to him. She would never allow herself to be with him if she has no feelings for him. Gusto niyang masiguro kung gaano kalalim ba talaga ang nararamdaman niya para kay Thiago. May kaunting kaba sa dibdib niya sa tuwing iniisip ang laman ng puso niya. She doesn’t know if she’s ready for that or what.

Hinaplos niya ang dibdib nito. Ngunit naging hudyat ’yon na tila ba gusto niyang magpatuloy pa sila sa kung ano man ang natapos na nila sa kama.

Bumaba ang mga mata nito kung nasaan marahan na humahaplos ang kanyang mainit na palad.

It feels satisfying to be that close to Thiago del Rio, to touch him, to kiss him, and to even being fucked by him. There is really something being with him that made her feel good about herself. She can’t name yet what it was.

His hand is placed at the right side of her head, making their distance closer than ever. While his other hand is on her waist. Katulad nang ginagawa niya, marahan din ang paghaplos nito sa kanyang bewang. Animo’y nanghahalina… nang-uudyok… nang-aakit.

“Aren’t you sore?” he asked on her ear with his husky tone, that made her gasp a bit.

Even though she’s sore down there, she’s still up for another round. Damn her! Was she really that in heat to be that thirsty?

Nakakahiya naman kung aaminin niyang mahapdi pa pero heto siya at handa pang magpaangkin ulit.

Rivka can’t say a word. She can’t embarrass herself in front of him. Not at the moment where they are both ready to start the second round for that day. Mukhang unang araw palang nila sa Boracay, mahihiga lang siya para magpahinga.

Thiago knows that she won’t say a word. That she was just waiting for him to do the first move. Sapat na ang pahaplos-haplos niya para ipaalam dito na gusto niya pa.

“I’m not going to be gentle.” He planted a wet kiss on her neck.

Tumango siya na tila ba nahipnotismo na. “I’m aware of that.”

He pulled her closer to him, making her feel his manhood on her belly hard as a thick steel.

“Do you want me to give you a head?” She gave him an alluring smile.

She saw how his jaw clenched.

“I wanna give you a head.” This time, there was hope on her voice.

Umangat ang mukha nito, tila ba tinatantsa kung ano ang dapat na maramdaman dahil sa hiling niya. Umaasa siya na hindi siya nito pagkakaitan ng bagay na ’yon. Na ikakaligaya rin naman nito.

Honestly, she haven’t tried doing it yet to him. Iniisip niya na iyon ang tamang pagkakataon para paluguran si Thiago sa gano’n klaseng paraan. It is one of her fantasies! Should she tell it to him? So he would allow her to do it?

“Thiago, please—”

“Kneel,” he cut her off using his commanding tone.

Nakagat ni Rivka ang pang-ibabang labi. Kahit pa medyo nabigla sa desisyon ng binata, mas lamang pa rin na nalugod siya.

She can’t suppress the satisfying smile on her lips. Sa galak niya, hinagkan niya pa muna sa labi si Thiago… pababa sa panga nito… sa may leeg, dahan-dahan papunta sa dibdib… sa tiyan… pababa.

Dinama niya ang bawat halik at haplos na inagawad niya kay Thiago. Katulad nang pagdama niya kung paano siya nito paligayahin. At sa mga sandaling ’yon, siya naman ang magbibigay ng ligaya.

Using her forefinger, she softly stroke his happy trails while looking up on him.

His lips parted a bit. His hand against the wall is supporting his weight. Nakatingin ito sa kanya, umaapoy sa pagnanasa ang mga mata, habang naghihintay sa kung anuman ang ihahandog niya.

Nakaluhod siya sa malamig na tiles. Her hair and body is wet already. Tama lang ang lakas nang paghulog ng tubig, sakto lang ang tama sa bandang likod niya. Hindi malamig. Sa katunayan nga ay nag-iinit pa siya.

Rivka licked her lower lip as the sight of Thiago’s impressive and massive manhood. It’s very erect. Ang mga ugat sa paligid ng ari nito ay tila senyales na kanina pa nananabik sa kanya at kung papatagalin niya pa ay baka parusa ang ipalit sa kanya.

The pre-cum at the tip is inviting her to taste it. Nakakatakam. She doesn’t want to hold back. This is her chance. She better take it and give her best.

One lick on his tip, made him let out a curse.

Gusto niya kaagad ang naging reaksiyon ni Thiago. Kaya minabuti niyang ulitin ang ginawa niya. For her, his manhood is a sweet big lollipop. It gives her ideas how to please him.

Her hands were on her sides. Para bang walang kwenta ang mga ’yon. All she needs is her tongue and lips. She would lick his tip, then, withdrawn, then lick again.

Paulit-ulit ang ginagawa niya at nasasarapan siya sa totoo lang. Lalo na kapag may reaksiyon siyang nakukuha galing kay Thiago. Pakiramdam niya, tama siya, at magaling siya kaagad.

“Rivka…” he calls her name as if he’s losing his mind.

Nag angat siya ng tingin. Malamlam na ang mga mata nito. Mariin ang pagkagat sa ibabang labi. Habang pinapanood siyang nakaluhod sa harap nito at pinapaluguran ang pagkalalaki nito.

“Baby, you can use your hands,” his voice was almost a low growl.

Bahagya siyang napanguso nang maisip na libre lang naman gamitin ang mga kamay niya. She can’t fully lick all of him because he’s really huge! Kailangan niya ng suporta! Kailangan niya ang mga kamay niya!

While she’s figuring out how to hold his erection, she felt Thiago’s gathered her long hair together and grip them with his large palm.

“Stroke it like this…” he showed her what to do using his free hand.

He stroked his manhood in a very carnal but quick way as if he’s in pain that he needed to do it.

Kahit pa mabilis lang ’yon, tumatak sa isip niya ang imahe ng maugat na kamay nito, sakop ang nag-uumigting na ari. The way he did it made her stomach twitched. Pati ang pagkababae niya ay naapektuhan din.

Ginanahan siya dahil sa biglang pagbugso ng gano’ng klaseng damdamin at pagnanasa. Kaya naman gamit ang dalawang kamay, ginaya niya ang ginawa ni Thiago.

She strokes his manhood and lick it at the same time. The way he grips her hair is a sign that she’s doing it right.

Kalaunan ay ginagabayan na siya ng binata. He’s moving her head to the pace that he desires. Sumusunod naman siya dahil gusto niyang mas matuto pa.

“Open your mouth,” he ordered.

Rivka did open her mouth but didn’t wait for Thiago to move her head forward. Instead, she takes him without thinking of anything but the fact that she wanted to please him.

She would be honest. Na-stretch ng husto ang bibig niya. She didn’t expect that his size is that big that she felt his tip right away poking her throat. She’s taking him fully and completely. And when he cursed, she knew by then that he’s indeed feeling the pleasure and satisfaction.

He’s thick and long. Namumugto na agad ang kanyang mga mata dahil totoong nabubulunan. Ngunit hindi siya magpapatinag dahil lang do’n. Kailangan niya lang sanayin ang bibig niya.

When Thiago guided her to move her head, back and forth, she obeyed him. Habang kapit nito ang buhok niya, abala naman ang bibig niya sa paglabas-masok ng ari nito sa loob.

Nanlalaki ang mga mata niya dahil talagang tumatama sa lalamunan niya ang pinaka-ulo. She was choking but she feels good at the same time.

She would lick his tip and suck his manhood. Paulit-ulit niyang ginawa ’yon hanggang sa pati siya ay nagugustuhan na ang nangyayari sa kanya at kay Thiago.

“Rivka..” He would call her name and cursed when she would fully take him.

Her other hand is massaging his milky balls. She needs to keep going so that he would release those milk.

Ipinikit niya ang mga mata at muling ipinasok ang ari nito sa bibig niya hanggang sa maramdaman niya ulit ang dulo na kumakalabit sa kanyang lalamunan. Nanlalaki ang mga mata niya at naluluha na talaga. But everything was worth it when she felt him throbbed violently inside her mouth.

“Tang ina…” his grip on her hair tightened and the muscles on his thighs hardened as if he’s controlling something, but he’s already feeding her with his milk.

Mainit ’yon. Ramdam na ramdam niya ang pagkalat sa loob, ang iba ay nilunok niya na nang tuluyan.

Thiago released his still erect manhood from her mouth. He rested the tip on her lips. When she felt that he’s still dripping, she licked it while looking up on him.

Namumula ang leeg nito. Ang mga ugat doon at sa braso ay tila galit pa rin. He looked really hot. Parang nag init lang siya lalo dahil sa itsura ng binata.

Tinulungan siya nitong tumayo. Nangawit siya at medyo masakit ang mga tuhod dahil matigas ang tiles.

“That was mind-blowing,” he sounds proud of her.

That put a smile on her lips. At least, she did something for him. Pakiramdam niya tuloy ay ang galing-galing niya. It honestly boosted her confidence.

He leaned closer. “Now, it’s my turn,” he whispered behind her ear.

Nakiliti siya at napalunok. Alam niya na agad ang gagawin ni Thiago sa kanya.

“Can we finish taking a shower and continue this in bed?” She gave him a cute smile.

His hand travel down to her inner thighs. Gamit ang daliri ay hinagod nito ang hiwa ng pagkababae niya. She’s soaking wet. She’s throbbing. She wants him so bad. But she wants to take a shower first. She wants to clean her body. Nang sa gano’n ay mas mapanatag siyang mabango at malinis talaga siya sa oras na gagantihan siya ng kaluguran ni Thiago.

Bumagsak ang tubig sa kanila. Hudyat na pumapayag itong maligo muna sila. Ngunit habang nasa ilalim ng tubig, hindi na inalis ng binata ang daliri sa pagitan ng mga hita niya. Talagang sinusubukan kung gaano niya kayang kontrolin ang kanyang katawan.

Bumaba ang ulo ni sa may dibdib niya. Ipinikit niya na lang ang mga mata nang dila-dilaan nito ang magkabilang ut“ng niya. Naninigas na ang mga ’yon at gustung-gusto ang atensyon na ibinigay ni Thiago.

“Umm…” she whimpered when he sucked her tit.

Napahawak siya sa ulo nito dahil talagang tila gigil na sinisipsip ang dunggot niya.

“Thiago…” her voice was very womanly, it was almost a beg when she called his name.

“I’m sorry,” then he planted a gentle kisses on her nipples.

Rivka winced when she noticed the red marks around the skin of her breast. Even on her waist, she can see the red marks probably from the way he grip on her while he was taking her from behind when they were in bed.

She’s putting a shampoo on her hair when his hand stayed on her flat stomach. Maybe, his favorite part of her is her stomach. Dahil palagi na lang naroon ang kamay nito. Madalas kahit nakaupo lang sila, nagagawa pa rin ipasok ang palad sa damit niya para lang mahaplos ang tiyan niya.

Minsan tuloy ay napapaisip siya. Kaya lang ay isinasawalang bahala niya na lang din kalaunan. Masyado pang maaga para sa bagay na ’yon. Hindi pa siya handa. Ni ayaw niya ngang isipin. Hindi rin nila pinag-uusapan. Kaya baka nagkakamali lang siya ng interpretesyon.

Habang naliligo siya, si Thiago naman ay kuntento lang na pinapanood siya at paminsan-minsan ay hinahalik-halikan siya. He was just waiting for her to finish.

“Do you think I need to take pills?” She let go of the words inside her head.

Tama. Dapat pag-usapan nila ang tungkol sa bagay na ’yon.

“You don’t need to.”

Tiningnan niya ito. He’s also watching her. She can’t read what’s really on his mind though. He sound serious with his answer. Straight and clear.

“I just wanna make sure I won’t get pregnant.”

Hinagkan siya nito sa gilid ng labi. Ngunit hindi naman nagsalita.

“Hahanapin ko pa si Lola. Hindi ako makakakilos nang maayos kung mabuntis mo ako nang hindi inaasahan.”

Thiago let out a chuckle. As if her topic is ridiculously amazed him. Samantalang seryoso naman ang pagkakasabi niya. Medyo nag-aalala pa nga na baka mabuntis nga talaga siya. It’s possible though, especially that they don’t use contraceptives.

“We’ll just hire an investigator. Then you and our baby will stay with me.”

There was a sly smile on his lips. Like he’s taunting or what.

Hindi niya alam kung bakit uminit ang pisngi niya sa sagot ni Thiago. Maybe because she didn’t expect him to respond like that. Para pa itong tuwang-tuwa sa pinag-uusapan nila.

But in a serious note, she’s not really interested in getting pregnant. Maybe someday, but not soon. So it’s better for her to take a damn pills for her own protection.

CHAPTER FIVE

KATULAD ng malalakas na bagyong dumaan, mabilis din na lumipas ang dalawang taon. Para bang hindi niya masyado naramdaman iyon. Siguro ay dahil naging abala siya na kilalanin pa ng husto ang sarili niya. Saan ba siya magaling. Saan ba siya mahina. At ano-ano ang mga bagay na dapat niyang iwasan at dapat panghawakan.

Lumipas ang maraming araw na nakasama niya ang iba’t ibang klase ng babae. Nagkaro’n siya ng totoong mga kaibigan. Nakilala niya ang mga taong hindi lang siya dinala sa tamang landas, inalalayan rin siyang makatayo no’ng mga panahong palagi siyang nadadapa.

“Kapag ba umuwi ka na sa inyo, bibisita ka pa rin here?” There was hope in Ivanka’s tone.

Tiningnan niya ang isa sa itinuturing niyang kaibigan. Ivanka’s doe-eyes are very striking. Sobrang expressive din ng mga mata nito kaya naman madali lang para sa kanya na mabasa ang saloobin nito.

Rivka is aware that her friend is sad because she’s soon to leave Paraíso de Solandis.

That place gave her hope. Pakiramdam niya ay nabigyan din siya ng panibagong pagkatao. O baka kaya gano’n ay mas nakilala niya kasi ang kanyang sarili.

“Oo naman. Babalik ako kung may pagkakataon. Bakit hindi?”

Ivanka cutely placed her palms on her cheeks.

“Baka naman wala na ako rito kapag bumisita ka, huh. Dapat mag-visit ka agad, Rivka.”

Kapag umaga sa dalampasigan sila naglalagi pagkatapos mag-almusal. Binibigyan sila ng isang oras para magmuni-muni. They always get that chance to talk, together with their other friends.

Kahit na aalis na siya sa Solandis, hindi naman ibig sabihin n’yon ay kasiyahan lang ang nararamdaman niya. Siyempre malungkot din siya dahil maiiwan ang mga kaibigan niya.

“Malayo ang Solandis sa Masbate. Kailangan ko muna maghanap ng trabaho, mag-ipon, para may pamasahe ako papunta rito.”

“Papautangin kita!” Masayang suhestiyon nito na para bang sobrang bright ng idea nitong ’yon.

Umirap siya sa hangin pero nangingiti naman. Inayos niya ang pagkakaupo sa buhanginan para maipatong ang chin sa nakatuping mga tuhod. She even embraced her knees to keep them together.

“Salamat pero hindi ko matatanggap ’yan, Ivanka. Ilang buwan na lang eighteen na ako. Puwede na akong magtrabaho kahit doon sa minahan kung saan nagtatrabaho si lolo.”

“Hmp! Masasayang lang ang ganda mo kung magmimina ka lang ng ginto. Buti sana kung sa ’yo mapupunta ang ginto, e hindi naman. Mapupunta lang ’yon sa kompanya.”

Ivanka is very vocal with her thoughts. Hindi rin ito marunong magpreno man lang ng mga sasabihin. She would say whatever is in her mind.

Kabaligtaran niya. Madalas na pinipili niyang manahimik na lang at sarilihin ang saloobin. Parang mas nagbibigay sa kanya ng katahimikan kung siya lang ang nakakaalam nang kung anuman ang tumatakbo sa isip niya.

Kung may tao man na nakakaalam ng lahat-lahat sa kanya, iyon ay si Miss Nastia lang. Halos lahat siguro nang nararamdaman niya at iniisip ay nasabi niya na. Pati kung saan, ano, o kanino siya natatakot, naibahagi niya rin. Wala siyang maitatago pa kay Miss Nastia sa pagiging bukas na libro niya. Siguradong hindi lang siya ang gano’n. Lahat sila roon.

“Negosyo ng mga del Rio ’yon at siguradong malaking halaga rin ang ipinundar nila bago magkaro’n ng minahan. I think they deserved their success. Isa pa, palaging sinasabi sa akin ni Lolo na mabait si Don Fausto. Kaya walang nagtatangka na nakawan sila ng ginto sa minahan.”

“Halatang mayaman si Don Fausto, ah! May mga anak kaya siyang lalaki?” Tudyo nito, malapad ang ngiti at handang manukso.

“Nag-iisa lang ang anak niyang lalaki. ’Yan ang pagkakatanda ko. Bata pa kasi ako noon kapag nagkukwento si lolo.”

“Uy! Baka puwedeng do’n ka na lang mag-work sa office ng anak ni Don Fausto? Hindi ko talaga maisip na magmimina ka ng ginto, Rivka. Ayoko! Ayoko na gano’n ang trabaho mo! Ayoko! Sayang! Ang ganda-ganda mo tapos makukulong ka lang sa minahan!” Para na itong maiiyak dahil sa walang basehan na pag-aalala para sa magiging buhay niya paglabas niya sa Solandis.

It’s heartwarming though, to know that there’s someone who’s genuinely worried about her welfare.

“I will talk to my mom! I will tell her to give you scholarships so you can continue your college in Masbate. Please, Rivka Asena, ’wag lang do’n sa minahan. Baka gumuho pa ’yon habang nasa loob ka, e! Hindi ko kakayanin mawalan ng kaibigan!”

Now, Ivanka is really being over-acting. Ni hindi pumasok sa isip niya na guguho ang minahan!

“Hindi pa naman ako sigurado kung tatanggapin ako sa minahan. Hindi rin siguro ako papayagan ni Lolo.”

“Sana hindi ka payagan ni Lolo! Mag aral ka na lang!”

“Mag-aaral talaga ako, Ivanka,” determinado niyang sambit. “Kapag nakapagtapos na ako sa pag-aaral, maghahanap ako ng trabaho, at papatigilin ko na si lolo sa pagmimina.”

“Oo! Tapos ikaw na ang pumalit sa kanya sa kompanya. Pero this time, secretary na ng anak ni Don Fausto.” Ivanka said dreamily.

Napailing na lang si Rivka. Pakiramdam niya naging happy pill niya si Ivanka. Kaya hindi rin siguro siya naboboring sa Solandis. Dahil gusto niya ang mga kasama niya at kausap.

“Hayy, they are here na. Dudugo na naman ang nose natin kay Valeska..” Anito, habang ang tingin ay sa kabilang banda.

There, she saw their other friends. Freja and Valeska.

May hila-hilang sako si Freja, malamang ay namulot na naman ng kalat sa dalampasigan.

Si Valeska naman ay may bitbit na camera, blank canvas, a set of brushes and acrylic paints.

“Why you girls took so long to come here?” Ivanka asked.

“Freja had to pick up some trash and I got a camera.” Valeska happily showed them her camera.

“Come, sit with us, and let’s use your camera. Where did you get it?”

“Mmm, I hiram lang this camera because I wanted a photo of us.”

Nakita ni Rivka ang pagpipigil ng tawa ni Ivanka. They are teaching Valeska how to speak tagalog. Nahihirapan pa rin ito. Nakakatuwa lang dahil para sa kanila ang cute nito kapag nag struggle sa pagtatagalog.

Freja left the sack far behind them before she joined them for a photo.

“One, two, smile!”

“Pouty lips naman! Okay? One, two, pout!”

“Feeling cute din! One, two, pose!”

“Heart! Heart!”

They took four shots for them to have each copy. In different pose and angle.

“I’m sad because you’re leaving soon. When can we see you again, Rivka?” Valeska looked hopeful.

“I don’t know yet when I can visit here. But I’m sure we will see each other again. Tita Visha will make it happen.”

“You can call, right?” Freja muttered. “Please call tita Visha and talk to us.”

“I will, Freja.” Rivka widened her arms with teary eyes. “Girls, please, give me a hug and wish me luck.”

Under the warm sunlight, with the gentle waves, and the whispers of the wind, they embrace each other to remind themselves that they are not alone anymore, that they have each other, and that despite of one leaving, their friendship will remain intact and solid no matter what.

“Mami-miss ko kayo ng sobra,” naiiyak na sambit niya.

Her friends were already sobbing. Naghawaan na sila sa pag-iyak.

“I am very grateful because I found you, girls. I will treasure our memories together.” Her voice cracked. “Hihintayin ko kayo sa labas. All I want for all of you is to finally heal. That will be my greatest dream.”

Humigpit pa lalo ang yakap nila sa isa’t isa. Nagkaro’n na ng tunog ang kaninang tahimik lang na pagtangis.

“Palagi akong maghihintay sa inyo. Palagi ko kayong isasama sa prayers ko,” napahikbi siya.

Ang kasiyahan at hapdi ay naghalo sa kanyang dibdib. Doon lang niya natanto na mabigat pala na iwan ang mga kaibigan niya. Pero iyon lang din ang tamang paraan para maipagpatuloy niya ang normal na buhay sa labas ng Solandis.

At hindi ibig sabihin na umalis siya, ay kakalimutan niya na ang mga ito at hindi babalikan. She just really need to keep moving forward for her own sake. And she knows her friends understand her.

Dahil kung mas may nauna sa kanyang umalis sa kanilang apat, tiyak na magiging masaya siya ng sobra. They all wanted to be free from the dark and pain, and leaving Paraíso de Solandis is a sign that you’re completely healed.

Ang paghilom ng mga sugat ay isang simbolo na hinahangad nilang makamit. Tila mataas na pangarap at sa wakas ay nahawakan na.

Nagpaalam na ang sakit at pait. Natabunan na ng tapang ang mga takot at pangamba. Nagwakas na ang gabi-gabing paghikbi. Napalitan na ng katahimikan ang mga ingay sa isipan. Tumigil na ang daloy ng ulan mula sa mga mata. At sa wakas nasilayan na ulit ang liwanag pagkatapos maipit sa masukal na kadiliman.

“Please, always keep in mind that it’s okay to cry but it doesn’t mean you’re weak. We are brave. We can conquer even the most painful feeling because we are not alone anymore. We have each other’s back.”

To know that you have people who you can lean your shoulders on and who you can speak with, is probably the best feeling that she ever has. She really treasures the friendship that they have built together.

Dahil ang pagkakaibigan na itinatag nila ay nagsimula sa panahon na pare-pareho nilang kailangan nang masasandalan. Hindi lang sarili nila ang iginapang nila para maka-ahon, kundi ang isa’t isa.

Nagtulungan sila. Ipinaramdam na hindi na sila nag-iisa, na may kaagapay na sila. Na kung muli man silang ibaon sa dilim, may mga taong hahawak sa kamay nila para maka-ahon.

Rivka left Paraíso de Solandis with a powerful determination that she would be a better person so that her friends would be proud of her when they see each other again.

Visha Diantha Balearic is the founder of Paraíso de Solandis. The voice of voiceless women. The strong ally of abused women. The strength of weak. The power of powerless. The woman behind women in the shadow. Visha has helped her get back in Masbate to be with her grandfather.

“Tita, hindi ko po alam paano ko ibabablik sa ’yo ang lahat nang tulong at suporta na ibinigay mo sa akin. Hindi ko po yata masusuklian ang lahat nang ’yon kahit na sa ano pang paraan.”

Rivka is very emotional inside the van that will take them to the nearest airport.

“Don’t worry about it, dear. You know, the only thing that you can do for me is to make sure that you will never allow any person to hurt you again and put you in the dark. Palagi ka sanang maging matatag. ’Yon lang ang madalas kong hilingin sa lahat ng babaeng nanatili sa Solandis.”

Hinaplos nito ang kanyang pisngi gamit ang napakalambot na palad. Visha always gave them a gentle motherly look. Tila ba mga anak at kamag-anak ang turing sa katulad niyang nanatili sa poder nito.

“Your striking beauty is very captivating. Pero minsan, parang sumpa, ’no?” Visha let out a breath of disappointment as if she once blamed her beauty and got over it eventually.

Totoo. Parang sumpa ang makaro’n ng magandang mukha. Minsan sa buhay niya, hiniling niya na sana iba na lang ang mukha at katawan niya.

“Our beauty is a gift from heaven. We shouldn’t be too hard on ourselves. This is not our fault. At kung napahamak tayo dahil sa gandang ito, hindi rin natin kasalanan. Our pain and fears our caused by evils. But we are stronger than them. That’s why we are here. Right?”

“Exactly, tita. We are brave and strong.” Rivka agreed. What she just heard is very motivating.

Hindi niya kasalanan na maganda siya. Hindi niya kasalanan kung bakit siya napahamak. Hindi niya kasalanan kung bakit kailangan niyang harapin ang takot at sakit. Kasalanan ’yon ng demonyo. Wala siyang kasalanan.

Dumating sila sa airport sa tamang oras. Sasamahan siya ni Visha hanggang sa Maynila. Mula roon ay lilipad ulit papunta sa Masbate. Ni piso ay wala siyang ginastos. All her expenses are funded by Solandis.

“I have prepared all the documents that you need for school. I have contacted your grandfather through delRio Mining’s telephone. They told me that they will let your lolo knows about your arrival.”

“Thank you so much, tita.”

Isang gabi lang ang itinagal ni Rivka sa Maynila. Naiwan doon si Visha para um-attend sa iba’t ibang meetings.

Lumapag sa Masbate ang eroplano pasado alas tres ng hapon. Kaagad siyang nagpadala ng mensahe kay Visha para ipaalam dito na ligtas siyang dumating sa isla.

Ang cellphone na hawak niya ay galing daw sa isa sa mga private sponsors ng Paraíso de Solandis. Iyon ay nagsisilbing regalo para sa mga babaeng nakalabas na sa Solandis. Kaya mayro’n din siya.

She had been to Masbate but it was long time ago. She has the address of the Mining Company where her grandfather is working. Base sa napag-usapan ng staff at ni Visha, mas minabuti na sa opisina siya ng minahan dumeretso at doon niya kikitain ang lolo niya. Mayro’n din susundo sa kanya sa airport na magdadala sa kanya sa minahan.

Sa arrival area, may iilan na naghihintay ng mga pasaherong kadarating palang. Nakita niya ang dalawang babae na may hawak na placard at nakasulat ang pangalan niya at sa baba ay pangalan ng kompanya.

Rivka Portalez delRio Minings

Kumaway siya sa mga ito at nang makita siya ay tila ba namamangha.

“Hala? Ikaw si Rivka? Hala, ma’am, akala namin artista baga!” Salubong sa kanya ng mga ito.

“Opo. Rivka po.”

“First time mo didi?” Tanong ng isa.

It wasn’t so hard to understand the dialect yet because they mixed the words with Tagalog.

“Hindi po. Nakapunta na ako dati at tumira rin po ng ilang taon pero bata pa ako no’n.”

“Marunong ka magsalita ng Masbate?”

Magalang siyang umiling. “Hindi ko po natutunan.”

“Ah sige, okay lang. Ang ganda mo, Ma’am. Nakaka star struck. Hehehe!”

“Akin na, dalhin ko na ’yang bag mo, Ma’am.”

“Rivka na lang po ang itawag n’yo sa akin.”

Napahinto ang dalawa. Sabay tiningnan ulit siya mula ulo hanggang paa. Tiningala ulit ang mukha niya. Dahil nga likas na matangkad siya kumpara sa average height ng mga pinay, kaya talagang pansinin ang taas niya.

“Apo ka ni Tatay Pering, di ba?”

“Opo.”

“Alam mo, Rivka, akala namin artista o modelo ka kanina habang naglalakad sa airport. Ang ganda mo at ang tangkad! Sexy pa!”

Panay ang papuri sa kanya ng dalawa habang palabas sila sa airport. Puting hi-ace ang naghihintay sa kanila sa parking area. Sa gilid ng van ay nakasulat ang pangalan ng kompanya ng minahan. May driver na naka-uniporme pa nagbukas ng pinto para sa kanila.

Bumabyahe na sila papunta sa minahan pero patuloy pa rin sa pagtatanong at pagkamangha sa kanya ang dalawang babae.

“Mag-aaral ka dito? Dito ka na titira?”

“Iyon po ang plano ko. Magtatrabaho habang nag-aaral.”

“Sakto! Hiring sa opisina. Kailangan ng mag-aayos ng mga files. Banggitin mo mamaya kay Ma’am Nadia para ipasok ka.”

That news suddenly excite her. Tamang-tama ang dating niya at nangangailangan ng tao ang kompanya! Sana ay puwede siya!

“Hindi po ba mahigpit sa requirements?”

“Dili! As long as maayos ka magtrabaho, wara kang marinig na kuskos balungos galing sa mga del Rio.”

“Isa pa, mas gusto ni Don Fausto mag-hire ng mga estudyante kapag ganitong bakasyon nang makaipon sila ng kuwarta para sa susunod na pasukan.”

Kulang-kulang isang oras din ang naging byahe nila bago sila nakarating sa isang malawak na gusali.

Malayo pa lang kanina ay natanaw niya na ang ilang nakakalbong bulubundukin dahil sa on-going na paghuhukay. Malalaki rin ang trucks na makikita sa ilang bahagi ng lugar. Sa bandang dulo ay siguro ang production ng mga ginto. Medyo abala ang mga naroon.

Rivka can now feel the extreme excitement to see her grandfather after a few years. Minsan lang din sila magkausap sa pamamagitan ng tawag noong nasa Solandis siya. Medyo may ideya na naman siya sa nangyayari sa buhay ng lolo niya.

“Welcome home, Rivka!” The people inside the room said in unison.

Kasabay nang pagbati sa kanya ay ang paglaganap ng mga confetti sa buong paligid. Ang tarpaulin ay may mukha at pangalan niya rin! Para bang surprise party ang nangyayari na hindi niya inaaasahan!

Napahawak siya sa dibdib sa sobrang galak. At nang biglang lumabas kung saan ang lolo niya, hindi niya na napigilan pa ang emosyon. Tumakbo siya palapit dito at niyakap ito nang mahigpit.

“Lolo!” She cried like a little girl.

Tumawa ang lolo niya at hinagod ang likod niya bilang pagpapatahan sa kanya.

“Akala ko ay hindi na kita makikita pang muli, apo. Masaya ako na nandito ka na.”

“Masaya rin po ako, lo!”

Nang humiwalay siya mula sa pagkakayakap, nakita niya na nagpupunas ng luha ang lolo niya. Mas tumanda na ito kumpara noong huli niya itong nakita. Kulay abo na ang buhok, kulubot na ang balat at tila nasunog din sa matinding sikat ng araw. Kahit pa gano’n, halata na malakas pa rin ito. Malaking tao rin kaya hindi na siya magtataka kung bakit mataas din siya. Bukod siguro sa matangkad din ang tunay niyang ama.

“Ka-ganda ng apo mo tatay Pering. Artistahin!”

“Mana sa akin,” biro ng lolo niya kaya nagtawanan ang mga naroon.

“O siya, kumain na tayo at baka nagugutom na ang dalaga natin.”

Naging abala ang mga naroon sa pagkuha ng kanya-kanyang pagkain. Ilang lamesa rin ang naroon na para bang pinaghandaan talaga ang pagdating niya.

“Lo, ikaw ba ang naghanda ng mga ito?”

“Hindi. Tinawag lang nila ako sa minahan at sinabing may munting pagtitipon. Akala ko ay bukas pa ang dating mo, apo. Sana ay ako na ang nagsundo sa ’yo sa airport.”

“E, sino po ang naghanda nang mga ’to? Ang daming pagkain! Parang fiesta!”

“Baka si sir Thiago. Mahilig kasi ’yon sa mga ganitong pagtitipon, nagpapakain ng mga empleyado. Baka isinabay na lang nila sa pagdating mo.”

“Sino po si Sir Thiago?”

“Ah! Nakalimutan mo na. Bata ka palang pala noong nagkukwento ako sa ’yo. Si Thiago ay anak ni Don Fausto. Madalas na ’yon siya maglagi dito sa minahan. Baka ilang taon pa ay siya na ang mamamahala dito.”

They are already eating when the door suddenly opened. Sabay-sabay din tuloy silang napatingin sa bandang ’yon.

Rivka almost choked on her juice when she saw a beautiful man came in.

At hindi niya alam kung bakit sa dinamirami nilang naroon, sa kanya pa talaga tumama agad ang malalim na mga mata nito. Wala man dahilan para kabahan, ngunit hindi niya maiwasan.

CHAPTER SIX

ILANG taon din siyang nanatili sa loob ng Solandis. Ilan taon siyang hindi nakakita ng lalaki. Hindi niya tuloy napaghandaan ang magiging reaksiyon kung makakakita siya ng isa na hindi pangkaraniwan ang itsura, hindi ordinaryo ang mukha, at tila nabubuhay lang para may pagpantasyahan ang kababaihan.

“Sir Thiago, halika, sumabay ka na sa amin!” The staff are very welcoming and hospitable.

“Dumating na po pala si Rivka, Sir.” Sabay turo sa kanya ng babaeng nagsundo sa airport.

Thiago walked towards her. His air is very strong. And it feels like she couldn’t handle it. She wasn’t that ready to interact with the likes of Thiago del Rio. But she can’t just back out just because she wasn’t ready to take his powerful aura.

Napatayo siya nang wala sa oras.

Ang lalaking ito ang susunod na mamamahala sa delRio Minings. Isang karangalan sa kanya na makadaupang palad ito.

His eyes were like a hawk the way he stares at her. It made her heart beat wildly.

“Rivka, po, Sir.” Magalang na pakilala niya.

“Thiago,” he said coldly and lifted his hand for a handshake.

Nataranta pa siya sa pagkuha sa kamay nito dahil hindi niya inaasahan na makikipagkamay pa ito sa kanya. Isa lang naman siyang dayo roon at apo ng empleyado, kaya hindi rin importante ang tingin niya sa sarili para makipagkilala sa taong literal na mas nakakaangat sa kanya.

His large palm is warm despite of his cold aura. The handshake was firm and quick. Ito ang unang kumalas.

Ikinahihiya niya pati ang panginginig ng mga kamay niya.

“Parang bagay sila…” sa talas ng pandinig niya, umabot ang bulungan sa kanyang tenga.

“Sir, naghahanap ng summer job si Rivka. Hiring pa po ba sa accounting department? O kahit saan daw, sir. Ayos lang daw po sa kanya.”

Hindi niya alam kung magpapasalamat siya sa empleyado dahil naisip pang buksan ang topic na ’yon o mas kakabahan lang lalo.

Thiago never leave his eyes on her. His thick luscious brow shot up a bit, like he’s confirming if she really looking for a sideline.

“Uh, hmm, k-kung puwede pa po akong humabol. Gusto ko po sanang m-magtrabaho…” she’s literally struggling to speak straight and clear!

“You can bring your resume directly to my office.”

Nagpalakpakan ang mga empleyado na para bang nagagalak dahil magkakatrabaho na siya kahit wala pa naman talagang kompirmasyon na tanggap siya. They are just very supportive and she appreciates it so much.

“Sige po, S-sir.”

“Tomorrow.”

Nanlaki ang mga mata niya sa pagkamangha. Ngunit mabilis din na nakabawi dahil ayaw niyang magmukhang tanga sa harap ng magiging boss niya.

“Okay, Sir! D-dadalhin ko po bukas.”

Nagtagal ang titig nito sa kanya bago siya tinalikuran para kumuha ng pagkain at makisalo sa mga empleyado.

Paminsan-minsan ay sumusulyap siya sa gawi kung nasaan sila Thiago. Kasama niya sa lamesa ay ang mas may matataas pa na posisyon sa kompanya. Natutuwa siyang pagmasdan na kahit na tagapagmana ito at nakakataas, kaya pa rin nitong makipagsalamuha sa mga empleyado.

“Lo, lumipat ka na po ba ng bahay? O doon pa rin sa dati?”

“Lumipat na ako. Binenta ko na ang bahay namin ng lola mo.”

Napasinghap siya.

“Bakit? Naghiwalay po ba kayo?”

Uminom muna ito ng tubig. Pinag-isipan sandali ang mga sasabihin.

Simula nang dumating siya sa Solandis, tuluyan na rin siyang nawalan ng komonikasyon sa kahit sinong kamag-anak niya. Kasama na ro’n ang lola niya. Wala siyang balita talaga.

“Hindi na siya bumalik pa dito, Rivka. Hindi na siya nagparamdam.”

“Hindi mo po ba siya sinubukang hanapin?”

“Lumuwas ako ng Maynila para hanapin siya sa mga kaibigan o malayong pamilya niya, pero wala akong nahita. Hindi ko siya nakita. Ni anino niya, wala.”

Rivka holds her grandfather’s hand. Kulubot na ’yon. He’s really getting older.

“Hayaan mo, lo, mag-i-ipon po ako tapos ay hahanapin natin si Lola.”

Umiling ito. “’Mag focus ka sa ’yong pag-aaral.”

“Pero lo…”

“Matagal na akong walang balita sa lola mo, Rivka. Nandito lang naman ako, kung gusto niya talagang bumalik, babalik siya. Kung gusto niyang magparamdam, maraming paraan. Katulad nang ginawa mo, tinawagan mo itong minahan para ipaalam sa akin kung ano na ang kalagayan mo. Gano’n ang taong tunay na may malasakit sa mahal nila sa buhay. Kung gusto niya palang makalaya mula sa akin, sana ay naging tapat na lang siya. Hindi ’yong mawawala na lang siyang parang bula.”

Ramdam niya na may pait sa dibdib ng lolo niya. Sa tagal na panahon na nagsama ang dalawa, masakit nga talagang bigla ka na lang iwan ng mahal mo. Walang paalam. Walang kahit na ano.

Ang bahay ng lolo niya ay gawa sa pawid at bato. Isa lang ang kuwarto roon na ipinagamit sa kanya. Ito naman ay sa sala na lang matutulog. May mga kapit-bahay din sila na ang ilan ay sa minahan din nagtatrabaho kaya magkakakilala na ang mga tao roon.

“Lo, saan po ba pwedeng magpa-print? Magpapasa po ako ng resume bukas sa opisina ni sir Thiago.”

“Magpasama ka kay Rona do’n sa labasan. Para na rin maging pamilyar ka sa lugar na ito.”

Kapit bahay lang nila si Rona—ang isa sa mga sumundo sa kanya sa airport.

“Sige lo. May ipapabili ka po ba? Para almusal bukas?”

“Ikaw na ang bahala. O, ito na ang ipangbili mo,” kumuha ito ng pera sa lumang wallet at ibinigay sa kanya.

Pinuntahan niya si Rona sa bahay ng mga ito. Masigasig itong sinamahan siya sa mga tindahan.

“Do’n ka rin ba nagtatrabaho?” Tanong niya habang naglalakad sila.

“Oo. Sa accounting department ako nilagay ni Ma’am Nadia.”

“Ano lang ang ginagawa mo do’n?”

“Nag-aayos lang ng mga dokumento. Madali lang! Palagi pang nanglilibre si Sir Thiago ng merienda o lunch. Ang bait niya talaga! Crush ko nga ’yon e! Hehehe! ’Wag kang maingay! Secret lang ’yon!”

Natawa siya at tumango-tango. “Okay.”

“Halos lahat ng kasing edad natin may crush yata kay Sir Thiago. Grabe naman kasi! Kapag nakikita ko ’yun, buo na agad ang araw ko!”

“Gano’n?”

“Bakit? Hindi ka ba nagagwapuhan sa kanya?” Nakakunot ang noo ni Rona na para bang ang weird niya dahil hindi siya attracted kay Thiago.

Well, to be honest, she doesn’t know yet what is her ideal man. She can’t say yet if she found Thiago del Rio handsome or not. If he’s her type, she can’t tell yet. Iba-iba naman kasi ang opinyon ng mga tao pagdating sa paglalarawan ng guwapo o maganda.

“Hindi ka kinikilig man lang, Rivka?”

“Bakit naman ako kikiligin sa kanya?” Balik tanong niya, nagtataka.

Huminto ito sa paglalakad at idinamay pa siya. Hinawakan nito ang mga braso niya at hinarap.

“Sa bagay, kung ganyan ako ka-ganda sa ’yo, baka hindi rin ako mabilis kiligin,” tapos bumaba ang tingin sa braso niya. “Naku, ilang buwan lang mangingitim ka dito kung hindi ka palagi magpapayong.”

“Okay lang. Bumabalik naman ang kulay ko.”

“Sana all na lang talaga pinagpala ng lubos!”

Pagkatapos nilang magpaprint ng resume niya, naglakad na ulit sila pabalik. She is very aware about the people who’s staring at her. Minsan pa nga ay napapalingon pa ang iba para lang mahabol siya ng tingin ng mga ito.

“Ang ganda pala ng real name mo. Rivka Asena Portalez. Yayamanin!”

“Salamat. Pero mahirap lang ako.” Tipid siyang ngumiti.

“Gusto mo ba sumabay sa akin bukas? Mag motor lang tayo.”

“Ah, hindi ko pa alam. Baka kay lolo ako sumabay.”

“Huh? Dapat maaga ka sa opisina ni Sir Thiago. Maaga lagi ’yon dumadating baka maunahan ka pa niya. Nakakahiya pa naman kapag nali-late kami kasi nga morning person siya, eh.”

“Gano’n ba? Anong oras ka ba aalis?”

“Six thirty. Kapag sasabay ka, punta ka na lang sa bahay huh?”

Nagpaalam na sa kanya si Rona at siya naman ay pumasok na rin sa bahay nila. Nakapagluto na ang lolo niya para sa hapunan nila. Kasalukuyan itong nagsisibak ng panggatong.

Inihanda ni Rivka ang susuotin kinabukasan. Wala siyang masyadong dalang damit. Ang lahat ng mayro’n siya ay regalo lang galing kay Visha o kaya sa mga sponsor.

Hindi naman siya nahirapang matulog sa unang gabi niya sa Masbate. Kahit maliit ang bahay ng lolo niya, komportable naman siya. Alas singko palang ay narinig niya nang nagluluto ito. Kaya bumangon na rin siya, naligo at nag-ayos.

“Nagluto ako ng almusal at pambaon mo sa pananghalian. Nakatulog ka ba nang maayos, apo?”

“Opo, lo. Puwede po ba tayong sabay mag-lunch?”

Tinimplahan siya nito ng mainit na tsokolate na may gatas.

“Kung do’n ka sa mga opisina, may cafeteria doon. ’Wag ka nang magpunta sa akin dahil mainit at madumi sa minahan.”

“Sige po. Paano po kapag uwian sa hapon?”

Tinapos nito ang pagluluto. Naghain din para sa kanilang dalawa. Siya naman ay parang senyorita na nakaupo lang at naghihintay.

“May mga sasakyan na ipinapagamit ang mga del Rio para sa mga empleyado nila. Puwede kang sumabay do’n. Umaangkas lang ako sa kumpare ko kapag uwian na.”

“Hihintayin na lang po kita rito kapag nauna akong umuwi.”

“Kapag may nag aya sa ’yo na i-angkas ka, ’huwag kang pumayag.”

“Pero, inaya po ako ni Rona. May motor siya, lo. Sabay kami mamaya papunta sa minahan.”

“Kung kay Rona at babae, ayos lang. ’Wag sa mga lalaki. Mabibilis magmotor ang mga tao rito.”

Pagkatapos nilang kumain, siya naman ang naghugas ng mga pinggan. Mauuna rin siyang umalis sa lolo niya dahil alas otso pa ang umpisa ng trabaho nito.

Wearing a brown fitted long sleeves, high waisted straight pants, and pair it with sneakers, Rivka hurriedly ran towards Rona’s house when she heard her called her from there.

“Ay! Napaka ganda mo naman!” Napahawak pa ito sa dibdib sa pagkakamangha sa kanya. “Tara na! Ito helmet.”

Pagkatapos niyang suotin ang helmet, umangkas na siya sa motorsiklo. Ilang minuto lang ang byahe papunta sa minahan. Pasado alas siete ay nasa harap na siya ng opisina ni Thiago. May upuan do’n para sa mga naghihintay.

Rivka is feeling anxious for some reason. Maaga naman siya pero kapag iniisip niyang makikita niya si Thiago na parating, wala pa man ay kumakabog na ang dibdib niya. She waited for ten minutes, and decided to go to the nearest restroom to fix her hair and face.

She tied her long hair into a half ponytails, revealing more of her face. She also put some light powder and pink lipgloss. Naglagay din siya ng cologne dahil naubos na yata ang amoy niya sa byahe palang papunta.

When she came back in front of his office, she jumped on her feet when a girl on the desk near there, told her to go straight Thiago’s office. Malamang ay kadarating lang din nito dahil mukha pang natataranta. Nahawa tuloy siya! Kinuha niya ang bag niya at folder. Halos yakapin niya ’yon nang buksan niya ang malaking pinto.

The interior of the office is modern. The paints are combination of earth colors. The wide window behind the large table is the greenery surrounding. Spacious ang opisina, malinis, at ang bango ay naiiwan sa ilong niya. Halatang mamahalin ’yon.

On the side part of the large window, there is Thiago. He’s standing there, watching the sun touches the top of the hills. His one hand is on his pocket, while the other one is holding a cup of tea.

“Good morning, Sir,” her voice was soft.

Nilingon siya nito. Napalunok siya. Hindi alam kung bakit gano’n na lang ang kaba sa dibdib niya.

“Mornin’,” he pointed the chair in front of his large shiny narra table. “Have a seat.”

Nagmadali siyang maglakad at naupo.

Habang hindi ito nakatingin, ilan beses din siyang humugot ng hangin sa dibdib. Dapat ay normal lang siya at confident. Kapag pumalpak siya, baka mawala pa sa kanya ang opportunity na makapagtrabaho.

Kahit ang paraan nang paghila nito sa swivel at ang pag-upo ay talagang umaagaw ng atensyon niya. He moves were precise and very manly.

“Let me see,” he urged her to give him her resume.

She handed it to him and just watch him reading whatever she puts there.

“You’re turning eighteen in two months…” He sounded like he’s thinking if she’s qualify for the job because she’s not yet eighteen!

“Uh, kahit po seventeen pa lang ako, masipag po ako at madali matuto.”

She needs to prove herself! Para hindi na nito gawin dahilan ang edad niya.

“Hindi po ako mapili sa trabaho, Sir. Kahit janitress po, okay lang sa akin.”

Nakuha niya ang atensyon nito mula sa pagbabasa ng resume niya. Parang gustong manliit ng mga mata. Hindi niya alam kung bakit.

Sumimsim ito sa tsaa. Pagkatapos ay kalmadong sumandal sa inuupuan. Inilapag ang hawak na papel. His action made her think that they are done! Hindi puwede! Kailangan niyang makuha ang trabaho kung anuman ’yon.

“You are homeschooled for two years…” he trails. “Why?”

Rivka bite the the inside of her cheek. Dapat ba talagang inilagay niya ’yon? Paano niya ipapaliwanag?

While she was in Paraíso de Solandis, she was also studying. Kahit pa may mabigat na pinagdadaanan, nakayanan niya naman ipagsabay. According to their policy, girls should continue their study no matter. Hindi dapat hadlang ang kahit na ano. They provided a private teacher for them.

“Opo. May tumulong po sa akin para makapag-aral.”

“Where is this?”

“Cagayan.”

“Hmm, interesting.”

Rivka didn’t say anything. She’s secretly hoping he would change their topic. Pinaglaruan niya ang mga darili na nasa kanyang kandungan. She’s very tensed!

“What do you wanna do?”

Tiningnan niya ito nang may tanong sa kanyang mga mata.

Thiago sipped on his tea again without breaking their eye contact.

“What do you mean, Sir?”

“Where do you want me to assign you?”

“Uh…” she can’t answer that question. Puwede siya kahit saan.

“Do you like paper works?”

Mabilis siyang tumango. “Yes, po. Opo!”

“One more thing…” he rested his back again. “Tell me more ’bout yourself. Your family… and so on…”

Sa lahat nang prinaktis niya kagabi, ang tanong na ’yon ang talagang pinaghandaan niyang mabuti. She wanted to be honest. But she can’t also say everything. Just the basic truth about herself and her family.

“I was raised by my grandparents. My mother was ofw and got pregnant by a Moroccan. I never met my father. I never saw my mother again. I was abandoned by my own parents. But I wasn’t angry. Instead, I was grateful because I have my Lola and Lolo,” she paused and looked at him if those enough.

“Continue, please.”

He seems really interested to know more about her. He was listening.

“I have discovered my talent in drawing two years ago. Drawing makes me feel calm. I like it very much. I do have friends too. What else… hmm…”

“Tell me your dreams.”

“Oh, one of my dreams is to be with my friends again one day.”

Dahil alam niya na kapag nagkasama-sama ulit sila, nakakasiguro siyang naghilom na ang mga sugat. Iyon lang naman ang isa sa maraming hiling niya para sa mga kaibigan niya.

“Where are they?”

“Somewhere far away from here.”

Tumango ito. “Anything else you wanna share?”

Hindi na siya mahihiya. Baka isa ito sa test para matanggap siya sa trabaho.

“Gusto ko pong matapos ko nang maayos ang pag-aaral ko at makahanap ng trabaho. Tumatanda na si lolo. Gusto ko sana ay magpahinga na siya.”

“I understand.”

Tumagal ang katahimikan sa pagitan nila. Nakatitig ito sa kanya na para bang pinag-iisipan kung papauwiin na ba siya o bibigyan ng trabaho.

Rivka is silenty praying that Thiago will give her a job. Kahit ano pa ’yan. Tatanggapin niya talaga.

“Do you wanna start today?” He breaks the silence.

Nanlalaki ang mga mata niya! Hindi siya makapaniwala na tanggap na siya? Tanggap ba talaga?

“Po? Tanggap na po ako? Puwede na akong magtrabaho?”

“Uh-huh.”

Rivka can’t help but celebrate by clapping her hands. Saglit lang ’yon dahil nahiya siya kay Thiago, na pinapanood ang selebrasyon niya.

“Thank you, Sir Thiago!” There was a genuine smile on her lips.

He pushed the intercom button on his desk and spoke. “Kindly assist Rivka here and give her the files.”

CHAPTER SEVEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER EIGHT

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER NINE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER ELEVEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWELVE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER THIRTEEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER FOURTEEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER FIFTEEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER SIXTEEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER SEVENTEEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER EIGHTEEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER NINETEEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWENTY

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWENTY-ONE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWENTY-TWO

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWENTY-THREE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWENTY-FOUR

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWENTY-FIVE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWENTY-SIX

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWENTY-SEVEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWENTY-EIGHT

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER TWENTY-NINE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER THIRTY

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER THIRTY-ONE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER THIRTY-TWO

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER THIRTY-THREE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER THIRY-FOUR

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER THIRTY-FIVE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER THIRTY-SIX

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER THIRTY-SEVEN

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER THIRTY-EIGHT

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Epilogue

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.