PAHINA PARA SA KADALDALAN NG AUTHOR.

This novel focuses on the life of Aubrielle outside the Law Series. The sequel of Kill Me, Attorney and prequel of Game Over, Attorney : )

Book cover by Heinz Gonzales

♡

DISCLAIMER

This is a work of fiction.

Names, characters, businesses, places, events, locales, and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

PROLOGUE

“The Death Chasers won.”

Pa-ulit-ulit kong naririnig ang mga katagang iyon na para bang naka-ukit na sila sa isip ko. Matapos ang mga karumaldumal na nangyari sa amin noon, hindi man namin aminin ay may mga trauma kami na hindi pa namin handang pag-usapan. Nanalo nga kami, pero hindi namin iyon maramdaman.

Isa’t kalahating taon na ang nakararaan nang ma-frame up kami ng pinsan kong si Neska kasama ang kilalang Judge na ka-batchmate namin na si Cliford Andrius Blake. We were in a party wherein drugs were secretly involved. At dahil alagad kami ng batas pero wala kaming alam sa nangyayari sa paligid namin, we were blamed by the netizens and were labelled as ‘incompetent’.

A hate train was made against us. They wanted to dismiss us. They wanted to cancel us. At dahil wala kaming choice, we were thrown away in a far city. We were then scouted by Newt Dahmer, thus the second generation of the Death Chasers were born.

Ang Death Chasers ay ang grupong binuo ni Prosecutor Tyler Scott kasama sila Public Defender Newt Dahmer, Prosecutor Avery Heimsworth and Attorney Heinz Nixon Byers.

The Death Chaser was a secret legion at first. Ginawa iyon para imbestigahan ang kaliwa’t kanang pagpatay sa isang malayo at liblib na lugar sa bansa. To cut the story short, it turned out that Heinz, their own member, was the real culprit. He died, Tyler did too.

Hindi naniniwala si Newt na tapos na nga ang lahat. Kaya naman binuo niya ang second generation ng Death Chasers kasama ako, ang pinsan kong si Neska, si Judge Andrius, at ang taong hindi ko inaakalang magugustuhan ko—ang kaibigan at kababata ng pinsan kong si Neska—si Casper Harrington.

It was chaotic, not to mention our complicated loveline. Mahal ni Andrius at Neska ang isa’t isa. Si Casper naman ay mahal na mahal ang pinsan ko, at ako, mahal na mahal din siya pero anong magagawa ko? Casper needed love, but my love wasn’t the one that he wanted.

There were ups and downs. There were twists after twists. We found out that Tyler was alive, and Heinz too. I was poisoned. Neska was emotionally wrecked. Casper was traumatized. Andrius almost lost his ability to walk. And Newt…he sacrificed himself for me—for us. Na kapalit ng kapayapaan na natatamasa namin ngayon, kinailangan niyang isakripisyo ang sarili niya.

Na-m-miss namin si Newt. Parati. Maya’t maya. Kulang na kulang kami kapag wala ang presensiya niya. Marami kami pero ramdam namin ang kakulangan.

Newt sacrificed his life for me. Noong gabing nakaharap namin ang mga agila at nakipagbuno sa kanila, ako ang naging patibong ng grupo. I was poisoned and nearly died. They needed to bring me to the hospital but Casper and Newt were caught by the cult.

Hindi sila pinaalis ng kulto. Kailangan daw na may mamatay sa aming tatlo bago sila pumayag na may makaalis namin. Newt sacrificed his life just for me to stay alive.

And that’s why we did a pact. Whatever happens, for the sake of what we went through and for the sake of Newt, we need to STAY ALIVE.

Kaya hindi ako magpapatalo. Hindi ako magpapatakot. Hindi lang ako member ng Death Chasers. Hindi lang ako isang Prosecutor. Si Aubrielle Baxter ako. I need no kingdom to call myself a queen.

Kaya binilisan ko pa lalo ang pagtakbo. Madilim na ang paligid at wala nang mga tao. Hindi nila ako puwedeng mahuli. Hindi nila ako puwedeng mabiktima. Hindi ako puwedeng mamatay!

Sinubukan kong tawagan si Neska pero hindi siya sumasagot. Ganoon din si Andrius, malamang ay magkasama sila. I tried to call Courtney, Traise, Avery, or even Tyler only to no avail. Mas lalo akong naluha.

Sa mga pagkakataong kailangan ko ng taong tutulong sa ’kin, sino ang magkukusa?

Sa pagkakataong ako naman ang nasa alanganin, sino ang nandiyan para sa ’kin?

I kept on helping them but at times like this, who will help me?

Isang tao ang pumasok sa isip ko.

Kahit kinakapos na ang hininga at nauubusan na ng lakas, sinubukan kong tawagan siya. Nag-ring iyon.

“Please….” pagmamakaawa ko sa hangin. “Please Casper…”

Tuluyang namuo ang luha sa mga mata ko. Kung dahil ba sa takot o awa sa sarili, hindi ko na masabi.

“Kahit ngayon lang…” bulong ko. “Save me… please… save me….”

Hindi siya sumagot.

Tuluyan akong nanghina.

Pinunasan ko ang luha sa mga mata ko.

If no one can help me, I will help myself then. I will save myself.

Huminto ako at naghanap ng pu-puwedeng taguan.  Napukaw ang atensiyon ko ng tatlong malalaking trashbin. Dali-dali akong nagtago sa likod ng basurahan. Tinakpan ko ang bibig ko at habul-habol pa rin ang hininga. Naluluha na ako sa sobrang kaba. Pilitin ko mang huwag matakot ay hindi ko naman maiwasan. One wrong move and I’d be added to the statistics of their victims.

“Yooohoooo,” pang-iinis ng mga humahabol sa akin. “Nasaan ka na, Aubrielle? Kahit saan ka pumunta o magtago, mahahanap ka namin. Kilala ka namin.”

Pinigil ko ang paghinga ko at sumilip sa munting uwang sa pagitan ng dalawang trash bin. Tatlong lalaki ang naroroon at lahat sila ay naka-itim. Ngunit wala sa kanila ang marka na hinahanap ko—ang marka ng isang agila.

“Doon kayo, dito ako,” rinig kong utos ng isa. Tumakbo ang dalawa sa kanan at ang isa ay sa kaliwa.

I sighed out of relief. Ngayon ay iisipin ko na lang kung paano ako tatakas. Malayu-layo na sila at akmang tatayo na ako nang walang biglang nag-ring ang phone ko. Napasinghap ako.

Casper was calling!

Huminto ang tatlo at tumingin sa direksiyon ko. They knew where I was at. Lumiliwanag ang phone ko sa madilim na lugar na ’to.

Nakarinig ako ng tawanan. Naglalakad na sila papalapit sa direksiyon ko. Pumikit akong muli nang mariin. Rinig na rinig ko ang mga yabag papalapit sa akin.

Wala na akong choice. Sa pagdilat ko ay desidido na ako. Lalaban ako.

Saktong paghawi ng lalaki sa trashbin na pinagtataguan ko ay kinuryente ko siya gamit ang taser na matagal ko nang itinatago sa coat ko.

Nangisay siya at nagulat ang dalawa niyang kasama. Itinulak ko siya at mabilis na tumakbo. Rinig ko ang pagmumura ng dalawa niyang kasama. Nagpaputok ng baril ang isa at napatili ako.

“Barilin n’yo ako kung gusto n’yo,” sigaw ko. “Pero hindi ako papayag na hindi ako lalaban. Mamamatay akong lumaban!”

I just kept on running with nowhere to go exactly. Desperada na ako. Kailangan kong mabuhay.

Nag-ring ulit ang phone ko at si Casper pa rin iyon. Marami na rin siyang missed calls sa akin.

“CASPER!” Bungad ko at napalunok. “I LOVE YOU!”

Bahagya siyang natahimik. “What? Tumawag ka sa ’kin para lang sabihin ’yan?”

Mapait akong napangiti. Siguro, kung si Neska ang nagsabi niyon, malamang ay tuwang-tuwa siya.

“That… that might be the last time you’d hear that from me,” sabi ko at malungkot na ngumiti.

“Bakit?” tanong niya. “Hindi mo na ’ko gusto?”

If this would be my last memory, I have no regrets at all.

Someone fired a gun at me again. It almost hit me. I screamed.

“ANO ’YON?!” Tumaas na ang boses ni Casper. “Aubrielle… w-what’s going on?”

Binilisan ko pa ang pagtakbo. Kaunti na lang. Please, Aubrielle… kayanin mo.

“AUBRIELLE BAXTER!” Singhal ni Casper. Nag-aalala na ito. “Nasaan ka? Anong nangyayari bakit may… bakit may tunog ng baril diyan—”

“I’m being chased…” I whispered, in pain. “They’re back Casper… the Eagles… they’re back…”

Natahimik si Casper.

“At ako… ako na ang biktima nila. Hindi ko alam kung paano at bakit, pero ang alam ko ay nagbalik na sila. Kung siya man ang may pakana nito, hindi ko rin alam. Casper natatakot na ’ko. Gusto ko pang mabuhay pero—”

“Nasaan ka?” Putol niya sa akin. Rinig ko ang pagmamadali niya at ang tunog ng car keys niya. “Pupuntahan kita. Aubrielle, walang puwedeng mangyari sa ’yo, naiintindihan mo ba?”

Hindi ako kumibo. I bit my lower lip.

“Aubrielle, promise me you’ll be safe. I already lost Newt. Hindi puwedeng pati ikaw, mawawala rin sa ’kin. Hindi ako papayag. So tell me, where are you?”

“Hindi ko alam…” Sabi ko at lalong nangilid ang mg luha. “Hindi ko na alam. Takbo lang ako nang takbo—”

“Tumingin ka sa paligid mo, anong nakikita mo?!”

“Ewan ko—mga tindahan… tapos… tapos amoy… amoy isda. Maybe a fish market? A closed fish market—ewan ko, Casper,” nag-crack ang boses ko. “Sabihin mo kay mama mahal na mahal ko siya.  Ikaw na ang bahala sa kanila—”

“No, no, you listen. You will tell that to your mom, okay?!”

Hindi ako kumibo. Rinig ko ang pagtakbo niya sa hagdan.

“Aubrielle, ’wag na ’wag mong ibababa ang tawag. Open your GPS, mas madali kitang matutunton. Then—”

Hindi na ako nagsalita. Ramdam ko na ang pagbigay ng tuhod ko. Ilang hakbang na lang… tutumba na ako.

“Aubrielle, I know you’re listening. May tatlong fish market na malapit. Lahat ’yon pupuntahan ko. Promise me you’ll keep yourself safe. Remember the pact, Aubrielle!”

Sa isang putok pang muli mula sa baril, nadaplisan na ako sa balikat at halos tumumba na sa sahig. Nabitawan ko ang cellphone ko at namilipit sa sakit. Sobrang hapdi.

Nakarinig ako ng halakhak. Hindi puwedeng sa ganitong kalagayan ako mawawala sa mundo. Hindi rin puwedeng sa kamay nila mismo. I will never give them the satisfaction.

Kaya kahit na hirap na hirap ay pinili kong bumangon at kahit tumatagaktak ang dugo mula sa balikat ko, sinubukan kong tumakbo ulit.

Lumiko ako sa isang eskinita at maya-maya’y napahinto. Isang lalaki ang nakatayo sa kabilang dulo at pinagmamasdan lang ako.

Nakasuot siya ng itim na pantalon at puting hoodie. Suot niya rin ang bilog at manipis niyang salamin. Bagsak rin ang itim niyang buhok na bahagyang natatakpan ang mga mata niya. He was just standing there, staring at me with an emotionless face.

“Heinz…” bulong ko nang makilala ko siya.

Suddenly, everything flashed back on my mind. Kung paano ko siya nakilala, kung ilang beses na kaming nag-usap, at kung paano niya ginulong muli ang buhay namin.

“Aubrielle, kilala ko siya. I once loved him and I’m telling you, Heinz is cunning. Hindi mo alam kung kailan siya totoo o hindi,” sabi ni Avery.

“I talked to him before,” sabi ni Courtney. “The way he talk and move, alam mong matalino siya, at iyon mismo ang nakakatakot. Hindi mo alam ang tumatakbo sa isip niya.”

“Heinz is unpredictable. Hindi ako judgemental na tao pero hindi ako makikipag-reconnect sa kaniya dahil lang nagbago na siya. I will never take that risk,” ani Traise.

“My history with Heinz was traumatic. I forgive but I do not forget,” said by Tyler.

“You almost died. I almost lost my ability to walk. What should we lose next to know that Heinz is dangerous?” rason ni Andrius.

“He killed my mom, Aubrielle. Ang daming nangyari, at may part sa akin na naiintindihan siya pero hindi ba sapat na pinatawad na natin siya? Kailangan ba… magtiwala pa ulit tayo sa kaniya?” tugon ni Neska.

“He killed Newt. Hindi man siya ’yong directly na gumawa, pero siya ang puno’t dulo ng lahat,” sabi ni Casper. “Dahil sa kaniya, maraming nawalan ng ina, ama, kapatid, at kaibigan. Sapat na rason na ’yon para hindi na magtiwala pa ulit sa kaniya. Heinz is unpredictable, he’s a ticking bomb. ’Wag mong hintayin na ikaw na ang isunod niya.”

When everyone was against him, I sided with him. Naniniwala akong nagbago na siya. Pero tama nga ba ang desisyon kong iyon? O gaya ng sinasabi ni Casper, siya na ang katapusan ko?

Wala pa ring emosyon ang mukha ni Heinz. Nakatitig lang siya sa mga mata ko at hindi kumikibo.

“H-Heinz…” sabi ko at muling naluluha. “Did you… set me up?”

Hindi pa rin siya nagsasalita. Nakatingin lang siya sa akin.

“Hindi, ’di ba?” tanong ko. “Heinz… nagkataon lang na nandito ka, tama ba?”

I saw him gulped.

“Alam kong tama ang desisyon ko na pagkatiwalaan ka. I can see it in your eyes, Heinz. I can feel it,” sabi ko.

Tumingin sa ibaba si Heinz.

“Save me, please…” pagmamakaawa ko. “Heinz, kahit ngayon lang, please…”

At sa pagkakataong iyon, nakita kong tumaas ang sulok ng labi niya.

“What did I tell you before?” he asked while looking at the ground still.

Suddenly, it echoed in my mind.

“You will regret trusting me…” he once told me. “I promise you will.”

He moved his eyeglasses upward through his finger and met my eyes.

“Do you regret it now?” he asked.

Tears finally fell from my eyes. “Heinz…”

Nanlamig ako nang may binunot siya mula sa bulsa niya—isa iyong baril.

My eyes widened. “No, Heinz…”

Walang anu-ano’y itinutok niya iyon sa akin at ngumisi.

“You broke your group pact to stay alive, I guess?”

Lalong tumulo ang luha sa mga mata ko. Hindi ko akalaing ganito ang kahahantungan ko.

“Let’s see what this bullet does,” Heinz said calmly yet playfully. “If it hits you, you die and break the pact. If it misses you, it’s a death-chaser-thing miracle that I wouldn’t understand, I reckon.”

“Heinz…” sabi ko. “I know you didn’t mean that—”

Ikinasa ni Heinz ang baril at hindi inaalis ang pagkakatutok sa akin.

Ngumisi siyang muli at sumeryoso.

Before he fired the gun, I heard him mutterred something.

“Stay Alive, Attorney…”

Gunshots followed and everything went black…

PART ONE: WHERE ARE WE NOW?

TRAISE AND COURTNEY.

Nasa bahay ako.

After she received such message where most of the people were at work, Courtney Spencer sighed.

Kasalukuyan siyang nasa loob ng supermarket at namimili ng mga pagkain. Inihinto niya ang hawak na push cart at napa-pout habang tinitingnan ang text message ng asawa niyang si Traise Stevens, isang doktor.

“Ok,” reply niya rito.

Nagpatuloy siya sa pamimili ngunit sa pagkakataong ito, hindi na siya ngiting-ngiti tulad kanina.

“Bakit ba kasi ang aga niyang umuwi?” bulong ni Courtney sa sarili habang namimili ng mga prutas. “Ayaw ba niyang ako ang nagluluto?”

Huminto lang siya sa pagkuha ng mga pagkain nang mapansing puno na ang push cart niya. Umismid siya lalo at napahimas sa tiyan niya. Ito ang dahilan kung bakit siya naka-leave sa trabaho niya bilang abogado. She’s eight-month pregnant at ayon pa sa doktor niya, maselan ang pagbubuntis niya.

No wonder why Traise were mostly at home too. Ayaw na ayaw nitong napapagod siya. Noong nagpakasal sila ay napagkasunduan nilang hindi sila kukuha ng kasambahay. Kaya nang malaman nilang buntis siya at naging maselan pa, they both agreed that she needed a break from work. In return, naging full time housewife siya at nai-try muli ang dati niyang passion—ang pagsusulat ng mystery-thriller novels.

Pero habang tumatagal, ang responsibilidad na dapat sa kaniya ay napunta na rin kay Traise. Tuwing may day off nito sa ospital ay ito ang namimili ng pagkain at naglalaba. Araw-araw, ito rin ang nagluluto at naglilinis ng bahay. If hindi mabigat ang loads sa ospital, umuuwi pa ito para lang ipagluto siya.

They talked about it and Courtney refused to be a freeloader. Pero hindi pa rin pumayag si Traise dahil nga maselan ang pagbubuntis niya. Pero siyempre, Courtney was Courtney. She sneaked out most of the time, kagaya ngayon. She was supposed to surprise Traise with a dinner but he came home before her. Siya pa ang na-surprise nito.

“Kainis…” bulong ni Courtney at naglakad na papalapit sa counter.

“Ganda!”

“Ano naman kung buntis?” bulong ni Courtney sa sarili.

“Ganda, bili ka na!”

“Eh kung—”

“Ganda!”

Napahinto si Courtney at napalingon. May babaeng kanina pa sumisigaw ng ‘ganda’.

Napalingon siya sa likuran niya pero siya lang naman ang tao sa bahaging iyon. Itinuro niya ang sarili niya.

“Ako po?”

“Oo, ikaw,” sabi nito at nilapitan siya. “Bagay na bagay sa ’yo ’tong prutas na ’to. Ang ganda-ganda mo na, lalo ka pang gaganda.”

“Talaga?” Tanong ni Courtney at hindi maitago ang ngiti. She tucked her hair behind her ear. “Ako po, maganda?”

“Aba, oo naman,” tugon nito. “Kapag binili mo ’tong mga prutas namin, lalong gaganahan si mister mo. Baka masundan agad si baby!”

Namula si Courtney sa hiya. Thinking about how they made the baby, Courtney still couldn’t believe that Traise was that wild and caring at the same time. She didn’t know that there was a living beast within Traise’s timid facade.

“Tara na,” niyakag siya ng tindera. “Tsak, magkakaroon agad ng kapatid ’yang si baby. Bilhin mo na!”

“Sige po,” sabi ni Courtney at hinawakan ang push cart na dala niya. “Papakyawin ko na!”

Almost an hour later, Traise can be seen sitting in front of Courtney. Ayaw na ayaw ni Traise na napapagod ang asawa, lalo na sa kalagayan nito ngayon. Doktor siya, alam niya ang mga risks para sa asawa at sa magiging anak nila. Hindi niya maiwasang maging paranoid at overprotective kung minsan.

Nagkasundo naman sila at naunawaan nito ang pag-aalala niya. He didn’t want her to feel like a freeloader. Knowing Courtney, ayaw na ayaw nito na walang ginagawa. Kaya hinayaan niya itong gawin ang light chores—kagaya ng pagsasaing. He wanted her to feel that she’s needed too.

“Bakit ba kasi ayaw mo rin mag-file ng leave?” tanong ni Courtney sa kaniya. “Para hindi ka na mapagod. May operations ka, consulting, tapos umuuwi ka pa para magluto. May sapat na ipon naman tayo, it can cover the months of our leave.”

“Hindi puwede,” sagot ni Traise at hinawakan ang kamay ni Courtney. “’Yong ipon ko… para sa anak natin ’yon. I want us to grow old without worrying about our bills. I want our child to pursue his passion without financial constraints and the need to be practical as hindrances. Hanggang kaya ko, gagawin ko. I vowed to give you and our family a life worth living, haven’t I?”

Courtney sighed. “Pero baka katawan mo naman ang bumigay sa sobrang pagod.”

“Lumaki akong binubugbog ng tatay ko at nagtratrabaho habang nag-aaral at nag-t-tutor pa sa ’yo. Sanay na ako,” sabi ni Traise at ngumiti.

Traise knew that Courtney felt worried.

Lumaki si Traise na binubugbog ng ama. Maging ang mama niya ay inaabuso rin nito. Dumating pa sa punto na tinangkang lasunin ng tatay niya ang mama niya para lang makuha ang insurance money nito. Nalaman niya iyon at doon nagkagulo ang lahat.

It was a chaotic night. His mom killed his dad. Sa sobrang awa niya sa ina ay inako niya ang krimen at doon siya nakulong at muntik nang mabigyan ng parusang kamatayan. Courtney tried to prove his innocence. He found out later on na kaya ganoon ang trato sa kaniya ng ama ay dahil anak siya sa labas ng mama niya. And the rest was history.

“Okay lang ba sa ’yong pag-usapan ’yon?” tanong ni Courtney.

Tumango siya. “Tapos na ’yon. Traumatic ang nakaraan ko kaya alam ko na ang iiwasan at mga dapat gawin. Hinding-hindi ko ’yon ipaparanas sa pamilya natin. Kaya alagaan mo ang sarili mo pati si baby, hmm?”

“Paano ka?” tanong ni Courtney. “Paano ’pag sa sobrang busy mo, katawan mo naman ang bumigay?”

“Siyempre, aalagaan mo ’ko,” sagot ni Traise. “You will give me lots of hugs and kisses ’till we fall asleep.”

They smiled at each other. But this time, there were no regrets. No what-ifs. They will never let the ghost of the past to hold them back.

“Luto na ’yong kanin?” Tanong ni Traise.

Natawa si Courtney dahil ang out of the blue niyon. “Two minutes. Gutom ka na?”

Tumango si Traise. “Kanina pa ako naglalaway.”

“Sa akin o sa food?” biro ni Courtney.

“Hmmm,” nag-isip kunwari si Traise. “Puwede namang sa ’yo habang wala pa ’yong food.”

Natawa silang pareho. Unti-unting nawala ang tawa nila hanggang sa maging ngiti na lang iyon habang nakatitig sila sa mata ng isa’t isa.

“Sing for me,” Courtney said.

“Right now?” Traise asked.

She nodded. “Habang naghihintay sa kanin.”

They laughed a bit.

“Which song?” Traise asked.

“Anything under the sun,” she said.

Traise gulped and met her eyes. Iisang kanta lang ang naiisip niya habang nakatingin sa mga mata ng asawa. It was You’re Still The One by Shania Twain.

“Looks like we made it Look how far we’ve come, my baby.”

They both smiled again when Courtney recognized the song.

“We mighta took the long way We knew we’d get there someday…”

Every traumatic things that happened in their past flashed back as if they just happened yesterday.

“They said, “I bet they’ll never make it” But just look at us holding on We’re still together, still going strong~“

Naaalala nila pareho ’yong panahong against ang mundo sa kanila. Ilang beses silang tinangkang paghiwalayin pero heto sila, magkakaroon na ng sariling pamilya.

“You’re still the one I run to The one that I belong to You’re still the one I want for life~”

Courtney felt the tears in her eyes. Parang ginawa ang kanta para mismo sa kanila.

“You’re still the one that I love The only one I dream of You’re still the one I kiss goodnight…”

Courtney let out a melancholic smile.

“We made it, Courtney…” Traise said and smiled preciously at her with a heart full of contentment. “We  finally made it…”

Halos patulo na ang luha ni Courtney nang bigla itong tumigil at napatayo. She looked shocked.

“Why?” Traise asked since it was so sudden. “May sinabi ba ’kong mali?”

“Nothing. It’s just that… ang gandang line n’on. Bagay na bagay sa novel ko!” sabi nito. “Diyaan ka lang, kukuhanin ko lang ’yong notes ko sa itaas. Diyaan ka lang!”

Courtney started walking upstairs and Traise was left dumbfounded yet amused.

“Hindi ba puwedeng mamaya na lang ’yan?” Pahabol na sigaw ni Traise.

“Noooo, malilimutan ko. Sign of aging,” sigaw pabalik ni Courtney. “I love you, doc!”

Traise laughed while watching her. “I love you too, attorney.”

When he was left alone, Traise felt like his heart would explode. Napatingin siya sa wall na kung nasaan naroroon ang wedding pictures nila.

After all their sacrifices, they finally made it. Kahit na ano mang ibato sa kanila ng mundo, paninindigan nilang sila ang endgame. They were written in the stars and no one can ever change that—no one can even erase that.

Traise was happy. He felt blessed. He was contented and he couldn’t ask for more.

———

TYLER AND AVERY.

“You’re my Honeybunch Sugarplum

Pumpy-umpy-umpkin

You’re my Sweetie Pie~“

Hindi maiwasang mapangiti ni Avery nang mag-play ang The Cuppycake Song sa radyo. Mag-isa siya sa loob ng kotse at hinihintay si Tyler sa parking lot ng isang mall.

“You’re my Cuppycake

Gumdrop Snoogums-Boogums

You’re the Apple of my Eye~“

Napailing na lang siya habang pinakikinggan ang kanta. Nakakahiyang isipin na itong kantang ito ang kinakanta ng buong siyudad noon kada-alas singko ng hapon bilang pag-ala-ala kay Tyler na buhay naman pala.

Not too long ago, matapos makulong ang daddy niya dahil sa graft, nawala ang lahat kay Avery. Money, friends, influence, even the job that she worked really diligently for—they all vanished. In her desperate attempt to redeem her life, she went to a far city to start a new life. Sadly, she ended up as a nobody.

Dahil sa misteryosong pagkamatay ng mga kababaihan sa lugar na iyon, she met Tyler Scott again along with Newt Dahmer. Dati na niya silang kakilala. Together with Heinz Nixon Byers, who’s said to be a gifted guy because he could foresee the future through his dreams, they all gave birth to the secret legion named The Death Chasers.

Together, they tried to unravel all the mysteries and managed to crack the root of the crimes—the Eagle Cult. Turned out, si Heinz pala ang mastermind ng lahat. Tyler died while trying to stop Heinz. The twist, he came back a year later—alive and kicking. The rest was history. Nasa kulungan na si Heinz at sinusulit naman nila ngayon ni Tyler ang panahon na nawala sa kanila. In fact, kauuwi lang nila ni Tyler galing Britain.

Maya-maya’y natigil si Avery sa pagmumuni-muning iyon nang may marinig siyang kumakatok mula sa bintana ng kotse. She smiled when she recognized him. It was Tyler Scott.

Pinagbuksan niya ito at dali-dali itong pumasok. Isinara nito ang pinto at hapung-hapong umupo. Tagaktak din ang pawis nito.

Inihawi ni Avery ang buhok niya at tiningnan ang sarili sa rear-view mirror.

“Yes?” Avery asked calmly when she noticed Tyler wad just staring at her. “Any good news?”

She opened her lipstick and applied some on her lips.

“Wow, madam?” Tyler asked sarcastically. “Kumusta sa loob ng kotse ko at chill lang na nagpapahangin habang ako na may ari nito—at boyfriend mo pa—tagaktak ang pawis at nangangalay na dahil halos dalawang oras akong nakapila mabili ko lang ’to?”

Tumaas ang sulok ng labi ni Avery nang makita ang dalang shopping bag ni Tyler. Kinuha niya iyon at binuksan. Hindi niya maipaliwanag ang sayang nararamdaman niya nang makita ang bag na buong linggong laman ng pantasiya niya.

“Suportado kita sa kahit na anong gusto mo, Avery, you know that. But don’t you think you should reconsider buying bags?”

Tiningnan niya ito nang masama at naalarma ito.

“No, no, don’t get me wrong. If these make you happy, then I’m cool with it. It’s just that… baby, you’re not even using them. Kapag nabili mo na, itatambak mo na lang kung saan and that makes me worry.”

Kung hindi sila na-develop ni Tyler romantically, baka binili na niya ang kotse nito para lang mapalayas ito mula roon.

Ni-hindi alam ni Avery ang isasagot, sa totoo lang. Ang totoo, hindi niya rin alam kung paano nagsimula ang obsession niya sa designer bag collections. All she knew was it all started when they went to Britain.

“Sabi mo you will do everything for me, ’di ba?” tanong ni Avery at muling sumandal sa head rest. “Then why are you complaining, lover boy?”

“When I said I will give you the world and will do everything you want, what I meant is in a healthy way,” Tyler answered.

“So unhealthy ’tong habit ko?” Avery snapped.

“’Pag sinabi kong oo, baka sampalin mo ’ko sa Keine Ahnung.”

They laughed. Ang ibig sabihin ng Keine Ahnung ay ‘No idea’ or ‘I don’t know’. They learned a bit of German language when they visited Germany.

“Sprichst du Deutsch?” Avery asked, playing around. She was jokingly asking if Tyler speaks German.

“Ja,” Tyler answered. “Ich spreche Tagalog, Englisch und ein bisschen Deutsch.”

Humalakhak silang dalawa. Tyler said he can speak Tagalog, English and a little bit of German.

“Your pronunciation sucks,” Avery said in between her laughs.

Their travel together was really therapeutic.

“Avery…” Tyler uttered after. “I know, nasa phase ka ng excessive buying for a reason. If that will make you feel good, then I’ll support you. BUT, if I see it as something  alarming rather than therapeutic, expect me to meddle, okay?”

Avery didn’t answer. She just met Tyler’s eyes.

“Basta, kapag may gusto kang bilhin, we’ll buy it together. Hindi ’yong pinapila mo ako kanina sa women section para lang mabili ’tong limited edition na bag na gusto mo. I’m not complaining na pinapila mo ako, I am complaining dahil iniwan mo ako sa pila kasi mainit kamo.”

Nangisi si Avery. Tyler sounded cute.

“Avery, lahat ng nakapila kanina kasama partner nila. Ako lang ang mag-isa!” reklamo ni Tyler.

“So nainggit ka?”

“Oo!” agad na sagot ni Tyler. “Sobra. Hindi ka ba naaawa sa ’kin?”

Natawa silang muli ni Tyler.

“Kanina pa nga nag-k-kiss ’yong dalawa sa harap ko. Akala mo ba hindi ako naiinggit? Ni-hindi mo nga ako hinalikan ngayong araw. I kissed your neck to wake you up early in the morning and what did you say in return? You’re not in the mood???”

Lalong natawa si Avery.

“You didn’t even give me a chance to bring you into that mood,” Tyler sounded sulky. “You know that’s my forte.”

“Tsk, tsk, tsk,” Avery said jokingly. “Until now, Tyler the fuckboi ka pa rin?”

“Uh-oh, scratch that,” sabi ni Tyler. “Sa ’yo lang ako attracted.”

Umirap si Avery na ikinatawa ni Tyler. “How was Jax?”

“Hmm?” tanong ni Tyler. “What about him?”

“Noong umalis tayo, may case siya, ’di ba?” tanong ni Avery at sinusuri ang bag. “I heard adviser nila Lyle ’yong involved. How was it?”

“Katatanggap pa lang niya ng kaso noong umalis tayo. I heard he dropped the charges. Inosente raw si Hale Parker, ’yong primary suspect.”

“Edi hindi nahuli ’yong may gawa?” tanong ni Avery.

Tumango si Tyler.

“Another cold case,” Avery sighed.

Natahimik silang pareho.

“Tyler… do you think… it’s the perfect time for me to come back?” She asked, worry in her eyes. “Do you think I should go back and be a prosecutor again?”

“And you’ll take the West Carson High case?”

“Kaya ko ba?” tanong ni Avery.

“Kaya mo. Pero ito ba ang tamang panahon?”

Hindi nakakibo si Avery. Simula nang mangyari ang kay Heinz at Tyler, at inakala niyang patay na ang dalawa, Avery felt lost. Nawalan siya ng interes sa lahat at pakiramdam niya ay hindi na siya magaling sa mga bagay na proud na proud siyang gawin noon.

Nang bumalik sa ayos ang lahat, hindi pa rin siya fully healed. Takot siyang subukan muli ’yong mga bagay na dati niyang ginagawa dahil baka hindi na siya magaling.

“Avery, listen,” Tyler held her hand. “Take your time, okay? Don’t feel pressured. Besides, I trust Jax. We should trust Jax. Hindi niya bibitawan ang kaso na ’yon kung mayroon talagang suspect.”

Avery rerouted her eyes at the window and sighed.

“Si Lyle ba, susunduin pa natin?” Tyler asked, trying to divert the topic elsewhere.

“Yes. Walang dalang bike, nag-inom daw kila Levi. Kung hindi pa nagsumbong sa akin si Brent, ’yong kuya ni Levi, hindi ko pa malalaman.”

“Hinahanap pa rin ba niya ’yong babaeng gusto n’ya?” Tyler asked.

Avery nodded. “Yes. Mukhang patay na patay si Lyle roon. May ipinakilala nga si mommy para man lang maka-move on siya but he’s not interested. Ayon ang mahirap kay Lyle. Everyone is boring for him that’s why when someone interests him, it’s hard for him to detach.”

“Parang ikaw,” sagot ni Tyler.

Tiningnan niya si Tyler. Ngumiti ito sa kaniya.

“That’s a compliment,” he said.

“I know,” Avery said jokingly. “I’m too perfect. Wala kang mapipintas sa ’kin.”

They laughed. No one talked after that until Avery broke the ice.

“Tyler.”

“Hmm?”

“Dahil good boy ka, I have a gift for you,” Avery said in a seductive voice.

Tyler looked at her again, alarmed. “What’s with that voice?”

“Safe place ’tong parking area, right? This is a blind spot,” Avery asked again while looking at Tyler’s lips, her eyes were playful and Tyler could feel the heat.

“I-I think so,” Tyler lost it when Avery touched his leg. Para siyang lalagnatin sa sobrang init sa pakiramdam.

Avery slowly unzipped his pants while looking at his eyes alluringly. When she gave him a smirk, Tyler knew that he would, for sure, go insane.

The next thing he knew, she did her move…

PART TWO: HERE WE ARE NOW

A/N:

Finally, an update! Thank you for being patient with me, unveilers. Dating gawi. To share your thoughts, use our tagline, “ STAY ALIVE 02 “ on Twitter. Na-miss kong magbasa!

Happy reading! :’)

———

Neska & Andrius.

“MR. CLIFORD ANDRIUS BLAKE?”

Lahat ng mga mata ay awtomatikong napalingon sa lalaking nakaupo sa gitnang bahagi ng kuwarto. Ang mga mata nila ay nanunuri, kung nangungutya ba sila o na-a-amaze sa presensya niya, hindi rin niya mawari.

“Yes, Sir,” Andrius said calmly. Hindi niya ininda ang mga kaklase niyang halos tunawin na siya sa sobrang titig. “Present.”

Kumunot ang noo ng professor nila at nagsimula ang bulungan. Kung mayroong ayaw si Andrius, ’yon ay ang maging sentro ng atensiyon. Ayaw na ayaw niyang napag-uusapan, nahihiya siya at nag-p-panic internally.

Siguro, dahil iyon sa sanay siyang mag-isa at lumaking malayo sa mga tao. Na para bang ayaw niyang mapaligiran ng mga tao dahil takot siya sa kung ano mang iisipin ng mga ito sa kaniya at sa pamilya niyang puro public figures.

He hated the idea that they might blame him for being the hole of the family. He was still struggling to cope with his childhood traumas, ayaw na niyang dagdagan pa ang mga iyon.

“Your name rings some sort of bell, hijo,” sabi ng professor sa kaniya. Bagama’t may edad na ay kapansin-pansin ang mga mata nitong matulis kung tumingin. “Kakaunti lang ang Blake na kilala ko and majority of them are either politicians or businessmen. Are you, perhaps, connected with them?”

Andrius felt uncomfortable. He loathed the idea that after fighting tooth and nail for his dream, he would still be recognized by his surname and not by his hard work. Pero ano bang magagawa niya? Pamilya niya iyon.

Nang maramdaman ni Andrius na para bang ang lahat ay naghihintay sa isasagot niya, unti-unti siyang tumango at kita niya ang curiosity sa mukha ng lahat.

“Which clan, hijo?” tanong muli nito at halata ang labis na interes. “That largest company in—”

Nahinto ito nang agad siyang tumango. Ayaw niyang marinig ang susunod na sasabihin nito. Hiyang-hiya na siya at ramdam na niya ang pamumula ng tainga niya.

“Then why are you here?” takang tanong nito sa kaniya na may bahid pa rin ng labis na interes. “Most of the Blakes I know are lawyers too—”

“I was a lawyer, sir,” Andrius cut him off politely. “I used to be a prosecutor too.”

Umugong ang ingay sa buong kuwarto. Maging ang mga kaklase niya ay na-amaze. Ang ilan pa nga’y unti-unti na siyang nakikilala.

“Hijo…” the professor utterred. “Why are you in med school now, then? Hindi mo ba pinangarap na maging judge?”

“I’m done being a judge, too, sir,” Andrius answered.

Muli, umingay sa buong kuwarto. Kahit ang professor na mismo niya ay nalula sa credentials niya. Sino ba namang mag-aakala na ’yong lalaking nasa gitnang bahagi ng kuwarto, tahimik lang at sa papel lang ang tingin ay may ganoon kabigat na educational background?

“W-Well then,” sagot ng professor at pilit na ngumiti. Halata pa rin dito ang pagkabigla. “Welcome to the field of medicine.”

“Thank you, sir,” mahinang bulong ni Andrius at tipid na ngumiti.

For the whole day, Andrius felt exhausted. Hindi dahil sa mga lessons, kung hindi dahil sa tingin sa kaniya ng mga tao. May ilan pang sinusubukan siyang kausapin.

Hindi naman sa ayaw niya sa kanila. Although he appreciated it, he preferred to be alone this day. Pakiramdam niya ay drained ang social meter niya at ayaw niyang magsalita buong araw.

Pinipilit na lang niya ang sarili niyang huwag ma-pressure sa atensiyon na nakukuha niya. Ang akala niya ay hindi siya papansinin ng mga tao sa eskwelahan. He thought, he could live a peaceful med life only to be proven wrong. Nakilala siya dahil miyembro siya ng isang maimpluwensiyang pamilya at siyempre, bilang miyembro rin ng The Death Chasers.

Kapag sinabi kasing Death Chasers, ang unang papasok sa isip ng mga tao ay sila Courtney, Traise, Tyler, Avery at Newt. Andrius never felt that he was as popular as them not until now—not until today.

Soon as the last class got dismissed, mabilis na lumabas si Andrius ng room. He thought matatapos na sa wakas ang nakapapagod na araw niya pero nagkamali siya. Maraming estudyante ang gumagamit ng elevator dahil uwian na rin nila. Nang hindi makatiis ay bumaba na lang siya gamit ang hagdan mula 13th floor.

Pagod na pagod si Andrius nang makababa. Tagaktak pa nga ang pawis niya.

“Mr. Blake, right?”

Natigil siya sa paglalakad papuntang school gate nang palibutan siya ng mga estudyanteng hula niya ay seniors niya sa school dahil sa lanyards ng mga ito.

“The Cliford Andrius Blake?” tanong muli sa kaniya ng babaeng humarang sa kaniya. May katangkaran ito at mahaba ang itim at tuwid na buhok.

“Jerriemay,” pagpapakilala nito. “Same field tayo but I’m two years ahead.”

Hindi kumikibo si Andrius. Nakatingin lang siya sa mga mata nito pero ang mukha ay walang bahid ng kahit na anong emosyon. Kanina pa ito tingin nang tingin sa kaniya sa cafeteria. He tried to shrug her off but she was persistent.

“Are you single?” she asked without beating around the bush. Andrius wasn’t even caught off guard. He expected her to be this straightforward.

“Interesado ako sa ’yo,” she added. “Are you seeing someone?”

Naghiyawan ang mga kasama nito pero si Andrius ay ganoon pa rin ang hitsura. Hindi siya kumibo.

“If not, maybe…” she started to be flirty. “…we can get a drink or…?”

“I’m not seeing anyone,” diretsang sagot ni Andrius. Bakas sa mukha ng babae ang pagkagalak.

“Really?” tanong nito at lalong lumapad ang ngiti.

“Yes, bawal e,” dagdag niya at tipid na ngumiti. “Magagalit girlfriend ko.”

Unti-unting nawala ang ngiti sa labi ng babae at bakas ang pagkalito sa mukha nito.

“You mean…” pakikisali ng kaibigan nito na naguguluhan na rin.

Doon nag-ring ang phone ni Andrius at nang makita niya kung sino ang tumatawag, sa unang pagkakataon sa araw na iyon, ay matamis siyang ngumiti.

Neska

Ellinor

Harriett is calling…

Nagtinginan ang mga ito sa phone niya. Lumawak lalo ang ngiti ni Andrius at muling tiningnan ang babae sa harap niya.

“Now, if you will excuse me…”

Hindi na niya hinintay pa ang sasabihin nito at nagsimula na siyang maglakad papalayo. Pakiramdam ni Andrius ay halos patakbo na ang lakad niya sa sobrang galak na makita si Neska. Sinagot niya agad ang tawag.

“Kumusta ang doktor namin?” Bungad nito sa kaniya.

Ngumiti lalo si Andrius. “Ito, na-m-miss ka.”

Rinig niya ang tawa ni Neska, lalo siyang napangiti.

“Nagpa-general check up pa ako kahapon, sa pagka-miss ko lang pala sa ’yo ako magkakasakit.”

“Weak naman,” pang-aasar ni Neska mula sa kabilang linya. “Hug lang? Kiss ayaw mo? Tapos

higa

tayo sa bed together then—“

Tumaas ang isang kilay ni Andrius at pilyong ngumiti. “Judge Harriett, watch your language.”

Humalakhak si Neska. “Ano ’to, sensitive?”

Natawa na rin si Andrius. Lumaki siyang seryoso sa maraming bagay kaya pormal din ang pakikitungo sa kaniya ng karamihan, not until he met her. Neska meddled with his system and turned his world upside down. She made him feel things—even those that words alone can’t describe.

Kaklase niya si Neska noong College. Alam ng buong school na patay na patay ito sa kaniya. Parati nitong sinasabi na ito ang unang nagkagusto sa kanilang dalawa. But he knew, deep within him, she was wrong.

The moment Andrius went outside the school gate, napahinto siya nang makita ang isang babaeng nakatayo sa ’di kalayuan. Maikli na ang dati nitong mahabang buhok at kulay medium brown na. Araw-araw itong nag-c-complain na na-m-miss na nito ang mahaba nitong buhok pero sa totoo lang ay bagay na bagay sa kaniya ang bagong hairstyle niya.

Tumaas nang bahagya ang kamay niya para pukawin ang atensiyon nito pero kusang bumaba ang kamay niya. Andrius was too stunned to speak. Sobrang dreamy tingnan ni Neska.

“Ang ganda ng girlfriend ko…” bulong niya sa sarili.

“Maliit na bagay,” sagot ni Neska sa kabilang linya. Bahagya siyang nagulat na narinig nito iyon kahit pabulong lang ang boses niya. Marites talaga ito. “Araw-araw naman akong maganda, hindi ka pa sanay?”

Bahagyang natawa si Andrius. “Can’t you be a little modest?”

“Stop using highfalutin words on me, Andrius,” sabi ni Neska. “Ang alam ko lang na modest ay napkin.”

Pareho silang natawa.

“Besides, normal na sa akin ang pagiging maganda. Ang sakit na nga ng likod ko

kabubuhat

sa

magandang

genes ng pamilya.“

Andrius smiled widely. It felt so good to watch her smiling about her own jokes from afar.

“Nasaan ka pala?” tanong bigla ni Neska. “Nasa labas lang ako ng—”

She stopped when their eyes met. Kumaway ito at ganoon din siya.

“There you are, big boy,” sabi ni Neska at malapad na ngumiti.

“There you are, baby,” Andrius whispered on the phone.

They remained standing there and Andrius realized something. Marami man siyang makilala, makita o makausap sa buong araw pero si Neska pa rin ang hahanap-hanapin niya.

What a great life it is—to love and be loved.

Lumapit sa kaniya si Neska at agad siyang hinawakan sa braso.

“Ang pogi mo today, ah?” pang-aasar nito sa kaniya.

“Mas pogi pa kay Casper?” tanong niya pabalik.

Tiningnan siya ni Neska nang masama na agad naman niyang ikinangiti. Noong isang araw kasi, sabay silang nag-post ni Casper ng picture sa Instagram pero unang nakita ni Neska ang picture ni Casper at nag-comment pa ng ‘pogi’.

Andrius tried to shrug it off but his face can’t lie. Buong araw siyang nakasimangot at masungit.

“Mas pogi ka,” sabi ni Neska at kinurot siya sa pisngi. “Boyfriend kaya kita.”

“Muntik mo na rin siyang maging boyfriend,” sabi ni Andrius. “Siya nga pinuntahan mo sa airport at hindi ako, ’di ba?”

“E, sino bang nakipag-break noon kahit wala naman tayong label?” biro ni Neska at umirap.

Itinuro ni Andrius ang sarili niya at pareho silang natawa. Unti-unting nawala ang pagtawa nila hanggang ang mga labi nila’y nakangiti na lamang. At sa pagkakataong iyon, Andrius didn’t feel exhausted anymore. He was at peace.

“Girlfriend na kita pero araw-araw pa rin akong na-f-fall sa ’yo,” sabi niya kay Neska at nagsimula na silang maglakad.

“E, paano, araw-araw din kitang ginagayuma,” sagot ni Neska.

Muli silang natawa.

“Nag-uusap pa kayo ni Casper?” tanong niya kay Neska.

“Madalang. Kung hindi pa ako mangungumusta, hindi rin mangungumusta. Mailap siya.”

“And we both know why,” sagot niya. “Hindi ka ba nagsisisi?”

“Saan?” tanong pabalik ni Neska.

“Na ako ang pinili mo,” sabi niya.

Umiling si Neska. “Not even a bit. That night, naguguluhan ako. Hindi ko pa rin alam kung sino ’yong superior love sa inyong dalawa ni Casper. Dumating pa nga sa punto na ayaw ko nang pumili. Bahala na, mag-so-solo na lang sana ako.”

Bahagya siyang ngumiti. “How did you know that I was the superior love?”

“Hmmm, simple,” sagot ni Neska. “Noong nakaharap ko si Casper, ikaw ang hinahanap ko.”

Mula sa pagkakahawak sa braso niya ay bumaba ang hawak ni Neska sa kamay niya. Ngumiti sila sa isa’t isa.

The moment their hands met, Andrius finally felt at home. She was his face space—his comfort zone.

———

CASPER & AUBRIELLE.

FIRST PERSON POV.

“Magjowa ka na kaya? Parang ang kunat mo na. Kulang sa kagat, kulang sa dilig.”

Awtomatikong tumaas ang isang kilay ko nang tingnan ang katrabaho kong si Ai. Nasa loob kami ng Cafeteria at nag-m-merienda.

“Mukha bang kailangan ko ng jowa?” sagot ko at uminom ng lemon juice. “Jowa ang may kailangan sa ’kin.”

Nagtawanan ang dalawa kong kasama na nasa harapan ko.

“Kunwari ka pa. Wala lang nagkakagusto sa ’yo, e,” biro naman ni Creselyn.

“True,” pagsang-ayon ni Ai. “Halos lahat ng ka-batch natin ay either may anak na, may asawa na, engaged, or in a relationship. Ikaw na lang ata ang single, Aubrielle.”

“May nakalimutan ka. May anak sila, married, engaged, in a relationship AND being cheated on,” depensa ko sa sarili.

“Grabe ka naman!” reaksiyon ni Ai.

“Oh, hindi ba?” I asked. “Last month lang nag-cheat boyfriend mo sa ’yo, a? Sinong nakinig sa pag-iyak mo? Ako na kaibigan mong single. E paano kung may boyfriend ako? Edi wala nang nakinig sa inyong mga tino-tolerate ang ka-toxic-an ng mga jowa.”

“Grabe ka talaga,” sabi ni Creselyn at bahagyang natawa. “Wala talagang preno ang bibig mo, ano? Aubrielle, just a piece of advice lang. Baka naman kaya aloof sa ’yo ang mga lalaki dahil sa… you know… ugali—I mean, personality mo.”

Napatigil ako sa pagkain at napatingin kay Creselyn. “What do you mean?”

“’Wag kang ma-o-offend, ha,” dagdag ni Creselyn. “Baka ganoon nga? Remember, noong College, hinahabol-habol ka ng mga lalaki pero ngayon… kahit ni-isa…”

Napalunok ako. Hindi ko malaman ang mararamdaman ko kasi kahit papaano, na-realize ko na rin iyon.

“Why don’t you just… lower your standards a bit?” suhestiyon ni Ai in a very careful way.

Muli akong uminom ng lemon juice. “Bakit ko kailangang i-lower ang standards ko? Bakit hindi nila kayang itaas ang sa kanila to match mine?”

Napabuntong-hininga ang dalawa.

“Ayun na nga, Aubrielle. Hindi naman kasi lahat kayang gawin ’yon,” sagot ni Creselyn. “Maybe because they lack the resources and opportunities to do so. Kaya kahit gusto ka nila, pero intimidated sila sa ’yo, wala rin.”

“Kasalanan ko bang intimidating ako o kasalanan nila kasi intimidated sila?” tanong ko. “Why would I settle for less?”

“Hindi naman sa—ewan, bahala ka na nga,” sabi ni Ai at frustrated na kumain na lang. “Concern lang kami sa ’yo lalo na kapag may night-outs. Ikaw lang ang parating walang kasama.”

Hindi na rin kumibo si Creselyn at tahimik na lang na kumain.

Hindi ko maiwasang hindi mapabuntong-hininga. Nasa edad na ako na kung saan kaliwa’t kanan na ang pressure na nakukuha ko patungkol sa pag-aasawa. Hanggang ngayon kasi, kahit na kamabutihan ay wala ako.

Totoo rin ang sinabi ng dalawa kong katrabaho. Noon ay habulin ako ng mga lalaki pero ngayon, ni-isa’y walang nagpaparamdam sa ’kin.

Hindi ko masabing hindi ko gusto ang magka-boyfriend o mag-asawa. Who doesn’t want to be loved? It’s just that, naging focus ko ang pag-aaral at pagtratrabaho noon.

Ngayong naging well-established na ’ko, na-realize ko na hindi lang pala sapat na successful ka. At the end of the day, gugustuhin mo ring may mauuwian at mamahalin. That’s how powerful love is, I guess.

Minsan, naiisip ko na baka nga ang role ko lang talaga ay maging successful na tao. ’Yong intimidating pero favorite na tita ng mga pamangkin na bida tuwing may family gathering.

Pero sa tuwing nakikita ko kung paano magmahalan sila Traise at Courtney, kung paano mag-away-bati sila Tyler at Avery, at kung paano gumagawa ng time si Andrius at Neska kahit sobrang busy nila pareho, I can’t help but to feel bad for myself. Gusto ko rin ng ganoon. Gusto ko rin ng may magmamahal sa akin. Gusto ko ng mag-aalaga sa akin. Na kahit na gaano kapagod ang araw ko, someone can make me feel excited.

That’s when I realized that I don’t need love. I wanted to be loved.

Of course, I tried blind dates too. Pero ni-isa ay walang nag-work. I wanted to know them better but I was bored with every single guy that I met.

“Pogi talaga ni Casper.”

Mabilis kong nabitawan ang hawak kong kutsara. Napatingin ako kay Creselyn na ibinulong iyon.

“Why?” takang tanong ni Ai.

“Nandito si Casper?” gulat kong tanong.

Tumango si Creselyn at si Ai.

“Asaan?” tanong ko.

“Papalapit na,” sabi ni Ai at palipat-lipat ang tingin sa akin at sa likuran ko. “Dadaan siya rito, ’wag ka lilingon!”

At dahil matigas ang ulo ko, lumingon ako at ayon naman ang saktong pagdaan ni Casper. My lips parted when I was about to greet him, pero hindi niya ako pinansin. Kahit lingunin man lang ay hindi niya ginawa. He walked passed me as if hindi kami magkakilala.

“Awww,” pang-aasar ni Creselyn. “Awkwaaaard.”

Hindi ako kumibo at pinanood lang si Casper na lumabas ng Cafeteria. Huminto ito sa tapat ng glass door at may kausap sa cellphone. Tanaw ko siya mula sa kinauupuan ko.

Maikli na ang buhok nito at naka-clean cut. Nakasuot na rin ito ng salamin at hindi gaya noon na parating nakangiti, blangko na ang mukha nito at aloof na sa mga tao.

Simula nang piliin ni Neska si Andrius at muling nagkamabutihan ang dalawa, nag-iba na si Casper. Noong nag-apply siya as a public defender dito, akala ko mas magiging close kami pero doon ako nagkamali.

Hindi siya nakikipag-usap unless importante. Madalang lang siyang lumabas ng opisina at masungit sa lahat. Ilang buwan na siyang nagtatrabaho rito pero wala pa siyang nagiging kaibigan. Kahit ako na ka-close naman niya ay hindi rin nginingitian ’pag nasasalubong sa daan.

Dumating pa nga sa punto na sa sobrang init ng ulo niya ay nasigawan n’ya ’yong isang empleyado at panay ang iyak sa hagdan. Lahat ng tao sa office ay takot na siyang makatrabaho. I tried to talk to him pero maging ako, hindi nakaligtas. We argued. Doon ko na-realize na nagbago na talaga siya. Hindi na siya ’yong Casper na masiyahin at parating nakangiti.

“Casper, kahit na hindi siya ang

pinakamagaling

na

empleyado

na mayroon ka, tao pa rin ’yon. Do you think

ma-m-motivate

siya ng

pagsigaw-sigaw

mo?“ tanong ko sa kaniya nang kausapin ko siya nang araw na ’yon.

“I know how to handle my subordinates, Aubrielle,” sagot niya sa akin. “Hindi ko kailangan ng

pinakamagaling

na

empleyado

. I need someone who can do his job properly. Hindi tayo puwedeng

magkamali

. One wrong move at ilang

inosenteng

buhay nanaman ang

makukulong

sa loob ng

rehas

. Between the two of us, you should know it better.“

“Ang akin lang, puwede mo namang kausapin nang maayos,”

ganti

ko. “Hindi ’yong—”

Natigil ako nang bigla niya akong

talikuran

at

nagsimulang

maglakad papalayo.

“Ang

bastos

…“ bulong ko sa hangin at

pinanood

siyang maglakad papalayo na para bang wala lang ako sa kaniya.

Nang hindi na

makapagtimpi

ay lumabas na sa bibig ko ang

nag-iisang

rason kung bakit siya naging ganito.

“Si Neska ba?” bigla kong tanong.

Mabilis siyang napahinto nang marinig iyon. Iba pa rin talaga ang epekto ni Neska sa kaniya.

“Si Neska ba ang rason kung ba’t ka

nagkakaganito

?“ tanong kong muli. “Just because hindi ka pinili?”

Hindi siya

lumilingon

. Hindi siya kumikibo.

Naalala ko noong umuwi siya galing ibang bansa, he asked for my help para sa ring size ni Neska. Kahit na masakit sa akin that time na tulungan ’yong lalaking mahal ko na

mag-propose

sa pinsan ko pa talaga, I helped him with no bad feelings at all. Gusto ko silang maging masaya.

Nang

i-reject

siya ni Neska, I was there for him too. Ako at ako lang ang

naglilibang

sa kaniya noon sa

probinsiya

nang

bisitahin

namin si Newt dahil death anniversary nito. Nang umuwi kami sa

Maynila

, doon na kami nawalan ng communication. And now, kung

tratuhin

niya ako, e, para bang wala kaming

pinagsamahan

.

“I get it. You’re hurting,” I added. “Pero dapat bang

saktan

mo rin ’yong iba dahil

nasasaktan

ka?“

I gulped. I knew I was getting emotional.

“Hindi ganiyan ’yong Casper na nakilala ko.

Masayahin

ka,

makulit

,

matulungin

at

mabuting

tao. Your sense of humor is a plus, kaya nga kita nagustuhan, ’di ba? Dahil lang hindi ka pinili ni Neska, it doesn’t mean that your happiness ends there. Casper…

ibang-iba

ka na ngayon.“

Huminto ako. Hindi ko alam kung paano ko

i-s-sugarcoat

ang lahat in a way na hindi siya masiyadong

masasaktan

.

“Hindi na ikaw ’yong Casper na

nagustuhan

ko noon,“ I added with my heart pounding wildly inside my chest.

Ilang segundo kaming natahimik. Hanggang bahagya akong

nilingon

ni Casper.

“Hindi ako nagbago. Hindi mo lang talaga ako kilala,” I remembered him telling me that.

That line pierced my heart. Enough na ’yon para malaman kong hindi nga siya okay.

“Don’t expect anything from me from now on. I might just disappoint you.”

My lips parted but nothing came out from it. Nang alam niyang hindi na ako

kikibo

ay nagsimula siyang maglakad papalayo. I watched him vanish from my sight.

Since then, hindi ko na rin siya kinausap. Mahirap pilitin ang ayaw. Besides, ano bang laban ko kay Neska? Ano bang laban ko sa first love?

Tinanggap ko na lang na hanggang doon na lang siguro ’yong nararamdaman ko para kay Casper. It will forever remain as one of the saddest unrequited love poetries, I guess. Sawa na akong magmahal. Gusto ko namang mahalin pabalik.

Napangisi ako sa sarili ko. Ito nanaman ’yong sudden burst na gusto kong magka-boyfriend tapos mamaya tinatamad na ako.

Napa-iling ako sa sarili ko habang nangingiti. Sinubukan kong tingnan ulit si Casper at awtomatikong nawala ang pagkakangiti ko nang magtama ang paningin naming dalawa. May kausap pa rin siya sa cellphone pero ang mga mata ay nasa akin.

He swiftly rerouted his eyes somewhere else as if he was caught red-handed, leaving me puzzled.

Ako ba ’yong tinitingnan niya kanina?

Lumingon ako para tingnan ang mga tao sa gawi ko na pu-puwede niyang tingnan pero alam kong hindi naman niya ka-close ang mga iyon.

Tiningnan ko siyang muli at kumalabog ang dibdib ko nang nahuli ko siyang nakatingin ulit sa akin. Blangko ang mukha niya at nakikinig lang sa kausap niya sa cellphone pero nakatitig sa akin.

It wasn’t even just a few seconds of stare. He was looking at me as if he was examining my face. I was expecting him to look away but he surely did not.

“W-Why?” I mouthed at him.

Naguluhan sila Creselyn at Ai at tumingin din kay Casper. Doon naman siya nag-iwas ng tingin at naglakad papalayo.

Kumunot ang noo ko. Weird.

For the next hours, I found myself inside a detention room. May kaibigan akong journalist at may gusto siyang makausap na preso pero ang presong ’yon ay mailap sa publiko. Kahit na karumaldumal ang mga nagawa niyang krimen, sikat pa rin siya sa publiko at marami pang nagkakagusto sa kaniya. Balita pa nga ay may nagbibigay pa sa kaniya ng mga regalo, as if he was some sort of a celebrity.

It was sick. Terrible. Horrible.

He killed people and yet, may sumusuporta pa rin sa kaniya? It seemed like they were tolerating him and it was awful. Tingin pa ng mga ito ay inosente siya. Nakakatakot na hitsura ang batayan ng ilan para malaman kung guilty ka ba sa isang krimen o hindi. That was probably the dumbest thing that I have ever heard of.

Kahit na ayaw ko ay napilitan naman akong sumama sa kaibigan ko, dahil na rin may utang na loob ako sa kaniya. During that time na nasangkot kami nila Neska at Andrius sa isang drug party na dahilan ng pagkakatapon sa amin sa malayong probinsiya, isa ang journalist friend ko na iyon sa mga tumulong sa amin para bumango ulit ang image namin sa publiko.

Kaya naman wala na akong nagawa nang gamitin niyang trap ang pangalan ko para magpakita ang preso na iyon. She thought that he would be curious of about me, causing him to bite the trap pero pareho kaming bigo. Kalahating oras na’y hindi pa rin nagpapakita ang presong iyon.

“Umuwi na tayo,” sabi ko sa kaibigan ko habang tinitingnan ang mga pulis. “Hindi ’yon lalabas.”

“Saglit lang Aubrielle, please, I’m sure kakagat ’yon,” pagpupumilit niya sa akin. “Sige na, alam mo namang high profile ’yon. For sure, papatok coverage ko nito. Please kahit tonight lang.”

I sighed. “Half an hour na tayong nandito. Wala na ’yan. Tsaka, ayaw ko siyang makita, tara na kasi!”

“Saglit na lang, please, kahit half an hour lang ulit!”

“May i-r-review akong case. Sorry, wala na talaga akong time. Pasensya na talaga.

Tumayo ako at kinuha ang bag ko. Pinigil naman niya ako at pilit na hinaharang.

“Aub, kahit tonight lang!”

“We tried naman e, baka mailap lang talaga siya. Sorry, may prior commitment pa ako. Bawi na lang ako.”

“Aub naman!”

Nagmamakaawa siya habang ako naman ay tinatawagan na ng police officer na dapat ay kikitain ko ngayong gabi para sa isang kasong hahawakan ko.

“Aubrielle, please!”

“Sorry, late na talaga ako.”

“Sige na, saglit na lang!”

“Next time na lang—”

Natigil kaming pareho nang bumukas ang pintuan. Tatlong lalaki ang bumungad sa amin. Dalawang pulis ang nasa gilid ng isang lalaking nakasuot ng ‘Detainee’ shirt. Nang tingnan ko ang mukha ng lalaki ay literal na nanigas ako sa kinatatayuan ko.

Bukod sa naging maikli ang dati niyang mahabang bangs, wala masiyadong nagbago sa hitsura niya. Kung dati ay mukha siyang soft, ngayon he looked fitter—manlier—tougher.

I heard my journalist friend gasped. I gulped. He was only looking at nothing but me.

“You wanted to see me?” he asked. His voice was as cold as ice.

Hindi ako sumagot. Hindi rin ako tumango. I was too stunned to speak. I felt a mixture of emotions filling me up but above them was anger.

“Y-Yes, Sir,” sagot ng journalist friend ko. “Are you up for an interview—”

“Hi, Aubrielle Baxter,” the man said with his eyes fixated at me. Inilahad niya ang kamay niya at interesadong-interesado na nakatingin sa mga mata ko. “Nice meeting you.”

Tiningnan ko kamay niyang nakalahad sa harap ko. Hindi ko alam kung anong gagawin ko. I just saw myself taking his hand.

“Nice meeting you too,” sabi ko at mahigpit na hinawakan ang kamay niya. “Heinz Nixon Byers…”

Naramdaman niya ang sakit mula sa mahigpit kong pagkakahawak pero hindi niya iyon ininda.

We were looking at each other’s eyes fiercely without knowing that this man right in front me was the same man who would later endanger my life.

That behind his curious eyes was a cunning plan that would flip our worlds once again.

I need to kill him otherwise he will kill us. There’s nothing in between. Welcome… to the final round.

PART THREE: The Chaos Begins

NESKA.

Madilim ang buong kuwarto at ang ilaw na tumatagos sa bintana lamang ang nagbibigay ng kagarampot na liwanag sa buong kuwarto.

Malakas din ang ulan at gayon din ang hangin. Kumikidlat pa nang madalas. Iyon ang hinihintay ng karamihan—ang ulan. Napakatagal na simula nang umulan sa buong siyudad at naging problema na ang napakainit na panahon.

To be honest, that was the perfect night to fall asleep and cuddle your pillows all night—except for Neska Ellinor Harriett.

Neska was standing near the window. Lumuluha ito at sapo-sapo ang noo. She was breaking down—malayong-malayo sa Neska na kilala ng lahat bilang masiyahin.

“Andrius… ayaw ko na…” Bulong niya sa kausap sa cellphone. “Ayaw ko na… please…”

Hindi kumikibo si Andrius sa kabilang linya. Para itong  natameme sa narinig.

“That’s the only way, Andrius…” Neska followed. “T-Tapusin na natin—”

“Sandali, Neska,” Andrius cut her off. “Anong sinasabi mo? Hindi kita maintindihan. Noong… noong isang araw lang okay tayo. Sinundo mo pa ’ko sa first day ko sa med school. We even went out that very night. Tapos… hindi lang tayo nagkita kahapon at ngayong araw… all of a sudden you no longer want me?”

Andrius sounded hurt and confused.

“After everything that we went through just to be in each other’s arms now, ngayon ka pa ba bibitaw?”

Neska closed her eyes. Tuluyang umagos ang luha sa mga mata niya.

“Hindi mo maiintindihan sa ngayon. Pero… pero ’pag dumating ang tamang panahon… pasasalamatan mo ako. Ito lang ang tanging paraan, Andrius.”

“Hindi mo na ba ako mahal?” Andrius’ voice was enough to let her know that he has started crying too. “Ako, mahal na mahal kita kaya please… please Neska, pag-usapan natin ’to…”

Sumandal si Neska sa dingding at tumingin sa ibaba. Tumulo ang luha niya roon.

“I’m sorry, Andrius…” She said. “I’m so sorry…”

“Ipaliwanag mo sa ’kin kung ano ang nangyayari para magawan natin ng paraan, hmm?” Pagmamakaawa ni Andrius. “We will overlook for possibilities, my love, ’wag lang tayong maghiwalay. I can’t imagine my future with someone else—I can’t even imagine my future without you in it.”

Sana nga ay ganoon lang kadali ipaliwanag ang lahat. Sana nga ay kaya niya iyong ipaliwanag, pero hindi. It was too heavy for someone else to handle. Neska knew pretty well how they fought for their lives just to be alive this day and she can’t put anyone at risk again. Not anymore, not even this time.

“Sorry…” Neska muttered. “M-Mag… mag-cool off muna tayo…”

Ilang segundong hindi nakapagsalita si Andrius. Magsalita man ay nauutal ito, hindi nito malaman ang sasabihin o mararamdaman.

“Ganoon na lang kadali sa ’yo na iwan ako, ano?”

Those words pierced her heart. He was hurting because of her.

“Being with me is tiring, ain’t it?”

“Andrius… hindi naman sa ganoon,” Neska said and sighed.

“Then what?” Andrius asked. “I love you so much, Neska, I love you to the point that I can give up everything that I have for you. Pero ano ako sa ’yo? Someone that you can drop when things don’t seem well?”

Napatakip si Neska ng bibig at humikbi. Alam niyang hindi iyon totoo.

“Hindi ko ba naparamdam sa ’yo na mahal na mahal kita? You are the reason why I am motivated to live everyday, you make me feel excited about what would every morning bring because I know you are in it. Paano ako ’pag wala ka na? Neska, please naman… ’wag mo ’kong iwan. Please, baby… please…”

Lalong lumakas ang paghikbi ni Neska. Hindi niya kaya pero kailangan niyang gawin.

“Nasa apartment ka ba?” Tanong ni Andrius. “Pupuntahan kita. Ayusin natin ’to, mahal ko. Parang awa mo na.”

“No need, Andrius,” sagot ni Neska at tiningnan ang mga maleta sa gilid ng kama niya. “Hindi mo na ako madadatnan dito.

“Neska, hindi ko maintindihan ang nangyayari. One moment we’re kissing and now you’re calling for a cool off? At least make me understand what I did wrong. Kaya kong magbago para sa ’yo.”

“I’m sorry—”

“Do you like someone else?” putol sa kaniya ni Andrius.

Napakagat si Neska ng labi.

“Is that it?” Andrius sounded hurt and bitter. “Si Casper ba?”

Her eyes widened. “Andrius… papatayin ko na ang tawag—”

“Neska… why are you doing this? Listen to me… come on, things are just—just—that won’t solve it! Hindi ko alam kung bakit ka nagkakaganyan, kung bakit ka—bakit ganito na lang kadali sa ’yo na bitawan ako at kung anong mayroon tayo but please don’t break up with me. Give me a chance to prove myself. We can still fix this… please…”

“I’m sorry, Andrius…” Neska whispered as her voice once again broke. “I’m sorry…”

Bago pa man makasagot si Andrius ay pinatay na niya ang tawag. Nawalan siya ng lakas at napaupo siya sa sahig at doon humagulgol. Nakisabay pa ang panahon at umulan lalo nang malakas.

Nang mahimasmasan ay napatingin si Neska sa sobre na nasa lapag. Iyon ang dahilan ng lahat. Iyon ang dahilan kung bakit siya nagkakaganito—kung bakit niya dapat na talikuran ang lahat. Wala siyang laban.

Nakarinig siya ng busina mula sa labas ng apartment. Naroroon na ang itim na kotse at nagtama ang tingin nila ng taong nagmamaneho niyon.

It wasn’t Andrius. It wasn’t someone from The Death Chasers either. It wasn’t even someone she knows.

Tumayo si Neska at dali-daling hinawakan ang maleta niya. Bago tuluyang lumiban ay dinampot niya ang sobre at buong galit na tiningnan ang nakasulat sa labas niyon.

‘Es freut mich, dich zu sehen…’

At sa pagkakataong iyon, tuluyang lumabas si Neska sa kuwarto niya at ang pagsara ng pinto ang susunod na maririnig…

———

AUBRIELLE

(First Person POV).

“Nag-file si Neska ng Immediate Resignation?!” rinig kong tanong ng isang babae mula sa kabilang upuan.

“Oo, hindi man lang nagsabi. Biglang umalis pero ’yong mga gamit, nasa office pa rin niya. Ayaw nga tanggapin resignation niya e, pero hindi naman siya ma-contact. Ewan ko ba!” sagot naman ng kasama nito.

Napahawak naman ako sa sentido ko. Tiningnan ko ang screen ng phone ko at sa hindi ko na mabilang na pagkakataon, hindi sumasagot si Neska sa mga tawag ko.

Literal na niyanig ng resignation niya ang buong office. Sobrang busy namin lahat at kulang na kulang sa work force. Bukod doon, walang maliwanag na explanation ang resignation niya. Ang sabi niya lang ay mag-r-resign na siya.

Pag-uwi ko kagabi sa Apartment namin ay wala na siya. Akala ko late lang na uuwi dahil baka lumabas sila ni Andrius. Pero nang dumating si Andrius sa Apartment namin na mugto ang mata at hinahanap si Neska, I knew something was off.

Akala ko, nag-away lang sila kaya I texted her na hinahanap siya ni Andrius. Not until this morning na nalaman kong nag-resign siya. I know mabigat ang nangyayari at may hindi siya sinasabi.

The way Andrius said that Neska got tired of him, I knew that wasn’t even close to the real score. Alam kong may mas mabigat pa na rason. Lalo na nang nag-usap kami kahapon bago siya umuwi.

“NESKA, LUTANG!”

sigaw

ko kahapon.

Doon pa lang huminto ang babaeng kanina ko pa tinatawag sa hallway. Tulala itong naglalakad na para bang wala sa sarili. Katatapos ko lang mag-review ng mga

papeles

at agad akong natigil sa trabaho nang tawagan ako ni Andrius.

According to him, Neska called him saying she wanted to quit from her job. Pagod na raw siya at sobrang drained na. Parang kahapon lang, e, sobrang saya niya nang umalis para sunduin si Andrius dahil first day nito sa medical school. Ngayon, parang end of the world na para sa kaniya.

Lumingon si Neska at mukha itong pagod na pagod na. Ngumiti ito nang pilit nang ma-realize na ako ang tumawag sa kaniya.

“Oh, Aubrielle,” sabi niya. “Ang lakas ng boses mo. Nakalunok ka ba ng speaker?”

“Hindi ka naman eroplano pero bakit tanghaling tapat, lumulutang ka?” tanong ko nang lapitan siya. “I can’t tell if you’re tired or just ugly.”

Bahagya siyang natawa. “Bibili ako ng drinks sa labas, sasabay ka ba?”

“Ikaw lang mag-isa?” tanong ko.

Tumango siya. “Niyaya ko si Casper kaso hindi naman nag-reply. Gusto ko lang… mag-unwind.”

“About?” I asked.

Hindi siya kumibo.

“About kay Andrius ba?” biro ko. “Nanlalamig ka na?”

“Gago ka ba?” gulat na tanong ni Neska. Sa sobrang lakas niyon ay narinig kami ng mga empleyado na dumaraan. Agad siyang napatakip ng bibig at ako naman ay bahagyang natawa.

“So it’s not about him? You seem depleted, girl,” I said.

“Mapapagod ako sa mundo, pero sa kaniya, hindi,” sabi ni Neska.

Masaya ako para sa kaniya but I can’t help but to feel envious.

“What is it, then?” I asked. “What’s draining your energy?”

Neska bit her lower lip.

“You know you can be honest with me,” I said, encouraging her. “After everything that we went through… may worst pa ba sa muntikan nating pagkamatay dahil sa kulto ni Heinz at ni… ni…”

“Ni papa,” putol niya sa akin.

Mabilis na

nanlaki

ang mga mata ko. I did not expect that at all. We were not ready for that fact yet and I guess, we will never be ready.

“Sige, Aubrielle, una na ako,” paalam ni Neska. Magsasalita pa sana ako pero bigla na lang siyang umalis at naglakad papalayo. Ni-hindi siya lumingon.

Who have thought that was the last time that I would see her before she goes missing?

Ang malala, hindi namin alam kung mag-f-file na ba kami ng missing person report o ano. Una, wala pang 24 hours at ikalawa, there were a lot of evidence that would prove that she ran away on her own and not really missing. Kahit sila Tyler, Avery, Courtney at Traise ay nag-aalala na.

Nakaka-stress!

Tumayo na ako para bumalik sa opisina ko. May bago akong kasong hahawakan pero hindi ako makapag-focus kaiisip kung ano na ang nangyari kay Neska. Kahit ang pagkain ko hindi ko man lang nagalaw.

Kinuha ko na ang phone ko at tumayo. Sakto namang pagharap ko sa may exit ng cafeteria, nakita ko ang mukha ni Heinz sa TV. Ibinabalita ang dumaragsang mga tao sa kulungan para bigyan ito ng mga letters at regalo. Para sa kanila, inosente si Heinz at hindi nito ginusto ang mga nangyari.

Parang gusto kong masuka. Kung hindi lang guwapo si Heinz, ganito rin kaya ang treatment nila?

Napailing na lang ako at lumabas na ng Cafeteria. Kailan pa naging basehan ang hitsura para tukuyin kung inosente o hindi ang isang tao? In history, ang daming serial killers ang hindi agad nahuli dahil masiyadong guwapo o maganda para sa image nila ng mamamatay-tao.

Bigla ko tuloy naalala noong pumunta kami ng kaibigan kong Journalist sa kulungan dahil i-interview-hin namin siya. Ayaw daw magpa-interview ni Heinz unless kasama ako.

Naaalala ko kung paano niya ako tinitigan. Iyong mga mata niya na para bang interesadong-interesado sa akin but not in a romantic way. He was, as if, seeking for something in my eyes.

The way he held my hand and utterred his ‘It’s nice meeting you…’ I felt the creep. He was a freak.

Dahil sa kaniya maraming buhay ang nawala. Dahil sa kaniya, maraming pamilya ang nawalan ng anak. Maybe, hindi niya kasalanan dahil that was out of his will. Dahil nga ang other personality niya ang gumawa niyon.

But the fact that he kept his silence about it and lived with fear all his life, that made him guilty. His silence made him accountable of the all crimes.

May mga balita pa ngang mayroon siyang first love at hindi si Avery. ‘Daurey’ daw ang pangalan. Pero ni-isa ay walang nakakilala rito. May mga usapan na ngang hindi raw iyon totoo. Ewan ko nga sa mga writers na ’to, bakit pa binibigyan ng platform ang story niya.

Tuwing nakikita ko siya o naririnig man lang ang pangalan niya, si Newt ang naaalala ko. Newt was a really hardworking guy. He was the breadwinner of his family and our guardian. Throughout his life, he was working hard for his family. Ngayong panahon na para piliin naman niya ang sarili niyang kaligayan kasama si Ateng Kahera sa convenience store noon, doon naman naging malupit sa kaniya ang mundo.

I blame Heinz for that. Siya ang puno’t dulo ng lahat. Kaya nang ’di ako makatiis, tiningnan ko si Heinz nang masama at nag-walk out ako. I can’t be nice to him.

Kailan pa kami naging close ni Heinz? Wala man lang akong maalala na any interaction namin. Muntik pa nga akong maging biktima ng kulto niya.

Pero isang bagay ang hindi na naalis sa isip ko. Bago ako makalabas ng kuwarto nang gabing iyon, narinig ko siyang may ibinulong. I looked back at him and Heinz gave me a small smile.

Hindi ko naintindihan kung ano ang ibinulong niya. Ni-hindi ko nga alam kung anong language ’yon. Something that I was sure of, he whispered something. Heinz Byers was a total freak.

Nagpatuloy ako sa paglalakad nang bigla akong matigil. Naka-receive ako ng text mula sa katrabaho ko at parang binuhusan ako ng malamig na tubig sa kinatatayuan ko dahil sa nabasa ko.

’Si Attorney Harrington ang defense ng kasong hahawakan mo. ’Di ba kaibigan mo ‘yon?’

Of all the Public Attorneys here, why him?

Hindi naman sa takot ako. Hindi lang ako comfortable.

Mag-r-reply pa lang ako nang marinig ko ang boses ni Casper at paakyat ito ng hagdan. Kausap nito ang isang pulis officer at nang tuluyang makaakyat sa palapag namin ay doon na sila naghiwalay ng daan.

Lumiko ang pulis at kumanan naman si Casper at akmang dadaanan lang ako nang bigla akong magsalita.

“You took the case?” I asked.

Huminto siya. Ilang segundo lang ay muli itong hahakbang na para bang hindi niya ako narinig. Na para bang hindi ako nag-e-exist para sa kaniya kaya humarap ako.

“I-ignore mo na lang ako?” tanong ko. “Casper, if you took the case, you know we need to negotiate to meet a mutual agreement.”

Doon siya huminto.

I heaved a sigh. “Kung ayaw mo akong kausapin for some reason, go on. I respect that. But you must know that I am not talking to you now as a colleague. I am approaching you as the prosecutor of the case that you took. Let’s be professional once and for all. For the sake of the possible suspects and possible victims.”

Casper looked back at me. His eyes weren’t telling me if he agrees or not. He slid his hands inside his pocket.

“Have you reviewed the case?” He asked coldly.

Kumunot ang noo ko. “Huh?”

“Kilala ka bilang prosecutor na hindi mahilig makipag-negotiate sa kahit na sinong defense attorney. Looking at you now, you must’ve reviewed the case for you to be this invested.”

“No,” defensive kong sabi. “Kaka-receive ko pa lang ng reports and—”

“Is this because of me?” He asked.

My lips parted but nothing came out from my mouth.

“You seem excited about it, Aubrielle,” Casper said with a smirk. “Chill.”

I scoffed. “What’s so special about you, Casper? Just because I used to like you doesn’t mean I wouldn’t be able to move on.”

“I wasn’t referring to your feelings for me. I was referring to my winning rate and your competitiveness to beat me. Why talk about your feelings for me?”

Literal na natameme ako.

“Still has it?” He continued.

“Ang kapal mo rin, ano?” Tanong ko at hindi makapaniwala. “FYI, ang Casper na nagustuhan ko ay funny at may humor. Ikaw, malamig pa sa ex ko. Ang kapal ng mukha mo.”

Inis na dinaanan ko lang siya at iniwanan mag-isa. I admit, medyo crush ko pa rin siya pero seeing how worse he had become, nakaka-turn off nang malala! Bahala siya sa buhay niya.

Pake ko sa kaniya? Por que crush ko siya noon, tingin niya enough reason na ’yon to look down on me? Ano iniisip niya, gusto ko siyang talunin kasi hindi na-reciprocate ’yong love ko sa kaniya? Na excited ako kasi siya makakaharap ko?

If he thinks my life revolves around men, pwes, bad news for him. I don’t need a man to complete my womanhood.

Binilisan ko pa lalo ang paglalakad ko at agad akong natigil nang muli siyang magsalita.

“About Neska…”

Mabilis akong napalingon.

“Kung… kung may balita na tungkol sa kaniya…” Casper took a pause. I saw him gulped. “Please inform me. I’d… I’d appreciate that.”

As expected. Si Neska nga lang talaga ang makakapagpalambot sa kaniya.

I crossed my hands. “Wala ba siyang sinabi sa ’yo kung saan siya pupunta o kung anong problema niya?”

Umiling si Casper. “Hindi na kami nag-uusap.”

Tumango ako. “Akala ko may alam ka. Among anyone else, ikaw ang unang lalapitan ni Neska—not even me or Andrius.”

“That’s why I feel bad,” Casper said.

“About what? Tungkol ba sa umalis siyang walang pasabi o may problema na siya pero hindi mo matulungan kasi nilalayuan mo?”

Casper opened his mouth to say something but chose not to speak anymore.

“Sure, Casper. I’ll tell you ’pag may balita na sa kaniya,” I said to break the awkward atmosphere.

“Thank you,” tipid niyang sagot. “I’ll beep you up.”

Tumalikod na siya at iniwanan akong mag-isa. Nang mag-sink in sa akin ang sinabi niya, bigla akong natulala.

‘I’ll beep you up’

He will call me. Does it mean… he has my number?!

Pero nagpalit na ako ng number last month. Wala rin akong maalalang may pinagbigyan ako ng number ko. Paano niya alam?

Walang anu-ano’y bigla akong napangiti nang maluwag.

Casper, Casper, Casper—you sneaky freak. Crush mo na rin ba ako?

Hindi ko mapigilan ang hindi matawa. Ramdam ko pa nga na namumula ng pisngi ko. Napailing na lang ako at nangingiting bumalik sa opisina ko.

Sobrang aloof ni Casper sa Death Chasers kaya imposibleng sa kanila niya hiningi ang number ko. Mas lalo namang hindi siya humingi sa officemates niya dahil ’di naman niya kinakausap ang lahat. So how did you know?

“Haaaay, buhay,” sabi ko at natatawa sa sarili nang tuluyan na akong makapasok sa opisina ko. Umupo agad ako sa swivel chair at muling umiling. “Kung kailan hindi mo na sila gusto, tsaka naman sila magkaka-interes sa ’yo. Whyket naman ganoon?”

Lalo tuloy akong na-motivate na i-review at ipanalo ang kaso. I want to ruin his ego so that he can’t forget me.

Binuksan ko ang folder at magsisimula na sanang magbasa ng narrative reports nang pumukaw sa atensyon ko ang isang e-mail notification sa laptop ko.

Tiningnan ko iyon at napakunot ang noo ko.

‘DARK RAVEN’ ang subject ng E-Mail.

Wait.

Dark Raven?

My eyes widened.

“Neska?!” Agad kong tanong sa sarili.

Tiningnan ko ang paligid at ako lang ang tao roon. Kahit kumakabog ang dibdib ay binuksan ko ang E-Mail at isang letter ang tumambad.

Confirmed. It was Neska. Napalunok ako at kumakabog ang dibdib. Nagsimula akong magbasa.

Aubrielle,

Kapag natanggap mo ’to, malamang ay umalis na ako. ’Wag n’yo akong hahanapin dahil hindi ninyo ako makikita. Ayaw kong magpakita. Hindi ngayon na wala pa akong solusyon para sa lahat—hindi ngayon na baka dahil sakin ay

manganib

muli ang lahat.

Matagal ko itong pinag-isipan. Gabi-gabi akong hindi pinatutulog ng takot at kaba. Pero hindi ko ’to kayang isa-walang-bahala na lang. Hindi ko na ito kayang iwasan. Mas nagiging marahas na siya—mas matapang—mas nakakagimbal. Hindi ko alam kung kanino ako hihingi ng tulong. Hindi ko alam kung kaya ko bang magsabi kahit na kanino. Pero ngayong isinusulat ko ito, isa lang ang taong naiisip ko na maiintindihan ang sitwasyon ko—at ikaw ’yon.

Few months ago, umuwi ako sa apartment nang madaling araw dahil sa trabaho. Hindi ka pa umuuwi noon dahil may night out kayo ng mga kaibigan mo. Nadatnan kong bukas ang pinto pero patay lahat ng ilaw. Bukas din ang bintana at may isang uwak na nakadapo roon at tinititigan ako.

Ang naisip ko, baka umuwi ka at nagmamadaling lumabas. Pero pagbukas ko ng ilaw, nagimbal ako sa nakita ko. Sa dingding ay nakasulat ang katagang,

‘Hello, Murderer’

gamit ang dugo.

Wala akong pinagsabihan kahit na sino. Akala ko, isa lang iyon sa mga pamilya ng mga taong nahatulan ko ng guilty. Mag-isa akong naglinis at kahit na natatakot ay inilihim ko na lang.

Pero hindi roon natapos ang lahat. It continued. At bawat pangyayari ay palala na nang palala. Maraming dugo na ang ipinadadala. Minsan, may kotseng pumaparada sa tapat ng kuwarto ko at tinititigan lang ako mula roon.

Dumarami na rin ang mga itim na

ibon

at

karamihan

ay sa bintana ko

nakadapo

at sa akin ang tingin. Minsan, nararamdaman kong nasa paligid lang sila kahit na may mga kasama ako.

Ramdam ko sila in public places kapag kasama ko si Andrius. Ramdam ko sila sa courtroom kapag nagta-trabaho ako. Ramdam ko sila sa Apartment lalo na kapag late kang

umuuwi

at ako na lang ang mag-isa. Ramdam ko ang mga kalabog, ang mga titig—ang presensya nila.

Nagigising ako every 3AM nang walang dahilan. Minsan may itim na uwak sa bintana at pinanood lang ako. Minsan may nakatayo sa labas at pinanonood ang buong Apartment. Minsan may naririnig akong umaakyat ng hagdan. Takot na takot ako parati. Naiiyak na lang ako.

Hindi ko alam kung bakit nila ’yon ginagawa. Hindi iyon basta tungkol lang sa mga naging hatol ko sa korte. I know something’s bigger than that and it took me months before I figured it out.

Sinadya nila ang lahat. Sinadya nilang baliwin ako sa takot. Gusto nilang magkaroon ako ng anxiety para unti-unti akong mawala sa sarili at nagtagumpay sila. I am weak as fuck now, Aubrielle. I can’t face them that’s why I ran away. Hindi ko hahayaang makita nilang unti-unti akong nasisira.

Sinubukan kong alamin kung bakit nila ’yon ginagawa at kung anong pakay nila. And why of all people, ako pa ang naging target nila. Pero sa ilang buwan ng pag-iimbestiga ko, wala akong nakuha na kahit na ano. Not until one night, things came to as clear as ice.

It was about Dad.

Alam ng taong tumatakot sa akin ang lahat ng tungkol kay Papa. Alam niya na si Papa ang isa sa mga humawak ng Eagle Cult. Alam niyang isa rin si Papa sa mga pumapatay noon—at alam niyang anak niya ako—at itinago natin, ng Death Chasers, ang katotohanang iyon.

May mga pruheba siya, Aubrielle. From photos, to documents, to recordings. One blow at sira lahat ng career na pinaghirapan natin. Masisira ang buong Death Chasers sa publiko. At baka si Reign ay madawit pa.

Gabi-gabi akong nakakatanggap ng mga bagay-bagay tungkol kay Papa. Gabi-gabi nilang ipina-aalala sa akin na anak ako ng isang kriminal at wala akong ipinagkaiba dahil inilihim ko ang lahat sa

publiko

—na ang tingin sa atin ay mga

bayani

pero isa rin tayong

oportunista

at takot sa

sariling

multo.

Habang tumatagal, mas lalong naaapektuhan ang mental health ko to the point na naaapektuhan na pati ang trabaho ko. Hindi ko alam kung bakit nila ’yon ginagawa. Hanggang ngayon na isinusulat ko ’to ay wala akong ideya kung bakit nila ’yon ginagawa sa akin. Ang alam ko lang ay

makapangyarihan

na tao ang nasa likod nito dahil sa mga hawak niyang impormasyon.

Araw-araw akong natatakot at kinakabahan. Na baka isang araw, bigla na lang lumantad ang lahat at masira ang lahat ng bagay na pinaghirapan natin, maging ang mga buhay na hanggang ngayon ay pinipilit nating ibalik sa normal.

Hindi ko na kaya, Aubrielle. Pagod na ako. Takot na ako. Mahinang-mahina na ako.

Kagabi, sa unang pagkakataon, hindi na sila nagpadala ng mga ebidensya. Tapos na sila manakot—kikilos na sila.

Nagpadala sila sa akin ng isang mensahe. Isang mensahe na alam kong yayanig muli sa atin.

‘Es freut mich, dich zu sehen…’

(I am happy to see you…)

Be ready, Aubrielle. Guard yourself.

The Chaos Begins… now.

Ilang segundo akong natulala sa screen ng laptop ko. Naintindihan ko ang laman ng E-Mail ni Neska pero ayaw iyon tanggapin ng sistema ko.

Nanginginig ang kamay ko maging ang mga labi ko. Ang mga mata ko naman ay nanlalaki sa sobrang galit at takot.

Mayroong nakakaalam ng sikreto namin—na si Tito ang isa sa mga naging lider ng kulto. Kaming Death Chasers lang ang nakakaalam niyon. Kami ang nagdesisyon na isekreto ’yon para sa safety ng lahat.

Ngayon… sino ang gumagawa niyo kay Neska? Sino ang tumatakot sa kaniya?

Tumayo ako pero mabilis akong napahawak sa table dahil halos matumba ako. My roots were about to disown me. Sobra ang kalabog ng dibdib ko at wala na akong ibang naririnig. Pakiramdam ko ay hihimatayin ako sa niyerbiyos.

I tried to call Neska but she wasn’t answering. I was tempted to call the Death Chasers pero ayaw kong pangunahan si Neska. May rason kung bakit ako lang ang sinabihan niya at may tiwala ako sa pinsan kong iyon.

Pero hindi ako mapanatag. Dapat may gawin ako. Pero ano? Paano? Bahala na!

Kinuha ko ang coat ko at tumayo. Bahala na kung saan ako pupunta. Hahanapin ko muna si Neska.

Saktong paglakad ko ay mabilis akong napahinto. May kung anong pumasok sa isip ko.

‘Es freut mich, dich zu sehen…’

Parang narinig ko na ’yon. Parang may nagsabi na sa akin n’on noon.

Nakikita ko pa ang pagbuka ng labi niya. Nakikita ko pa ang ngisi sa labi niya matapos sabihin ’yon. Naririnig ko pa hanggang ngayon kung paano niya ibinulong ang katagang iyon habang nakatitig sa mga mata ko. Tuluyan akong nanghina nang maalala kung sino siya.

The next moment I knew, I was walking aggressively towards his room. Lahat ay nakatingin sa akin, hinihintay ang aking gagawin.

Pagliko ko ay nakita ko siya roon na para bang hinihintay ang pagkakataong ito. Naka-upo siya at agad na tumayo nang makita ako.

Wala akong pinalagpas na pagkakataon. Nang marating ko siya ay isang napakalakas na sampal ang dumapo sa pisngi niya.

Gulat ang makikita sa mukha niya ngunit nawalan din siya ng emosyon matapos niyon.

“Hayup ka…” Bulong ko at matalim ang tingin sa mga mata niya. “Ikaw ’yon, ano?”

Hindi siya nagsalita. Hindi siya kumibo.

“Ang kapal ng mukha mo…” mariin kong sabi. “Kung ang iba maloloko mo, ako hindi. Kilalang-kilala kita!”

Tinitingnan niya lang ako. Wala pa rin siyang emosyon.

“Heinz Nixon Byers…” I said and smirked. “Tama na ang pagpapanggap. Hinding-hindi mo maitatago kung gaano ka ka-demonyo.”

Pinanonood lang kami ng mga pulis sa paligid namin. Si Heinz naman na nakaposas at nakatayo sa interrogation room ay bahagyang natakot at nagulat.

“Akala mo hindi kita mahuhuli?” Tanong ko. “Tanong mo hindi ko malalaman na ikaw ang nananakot kay Neska?!”

Tumaas ang boses ko dahil sa galit at kita ang pagkagimbal sa mukha ni Heinz.

“I got you, you piece of shit,” mariin kong sabi. “Wala ka nang kawala.”

A long pause of silence swallowed the both of us. Heinz was caught off guard at first until he finally looked down.

Just when I thought he was about to cry, I witnessed something that brought chills down my spine.

HE SMIRKED. “What took you so long to find out?”

My lips parted. Hindi ako makapaniwala.

“Why are you doing this?” Tanong ko. “Heinz… akala ko mabait ka?!”

“Simple. Palayain n’yo ako o sama-sama tayong babagsak…” he said.

My eyes widened. “What the hell are you talking about?”

“Do you think… si Neska ang target ko?” he asked while looking at the floor still. “Ginagawa ko ang lahat ng ’to para mapalapit sa ’yo.”

Kumunot ang noo ko.

Heinz finally looked at me and met my eyes.

“Es freut mich, dich zu sehen…” he said and smiled at me. “My Daurey…”

PART FOUR: BRINGING BACK THE PAIN

A/N: Double Update! Use our tagline, “

STAY ALIVE 04

“ on Twitter to share your thoughts. I miss you, Unveilers!

---

AUBRIELLE.

A YEAR AGO.

“Court is adjourned!”

Napahinto ako nang makarinig ko iyon sa loob ng court room. Papasok na sana ako sa loob para manood ng trial na kung saan si Neska ang Judge pero na-late ako. Ngayon namang papasok na ako, parang may nag-aaway sa loob. Nakarinig ako ng mga yabag papalapit sa pinto.

Alam ko na ang nangyayari kaya gumilid ako. Saktong ginawa ko ’yon ay biglang

bumukas

ang pinto. Galit na galit na lumabas si Neska at

sinundan

siya ng ibang tao. Wala nang magawa ang mga ito. Galit talaga si Neska at kahit isa ay walang ibang nililingon.

I can’t help but to envy her. Nakakatuwang tingnan na ang layo na ng narating ng pinsan ko.

Left with no choice, the people let her walk away. Walang ibang maririnig sa buong corridor kung hindi ang tunog na

nanggagaling

sa heels niya habang naglalakad siya papalayo.

Maya-maya lang ay

nasapo

niya ang noo niya.

“Mga buang,” rinig kong sabi niya at umiling.

Napangiti ako. Hindi pa rin pala talaga siya nagbabago.

Isang taon na rin halos simula nang bumalik kami ng Maynila mula sa probinsiya. Isang taon na ang lumipas simula nang makipaglaban kami laban sa mga kulto at napakarami nang nangyari matapos niyon.

Ilang buwan lang matapos naming bumalik ni Neska sa opisina bilang mga prosecutor ay nagkaroon ng vacancy para sa judge position. Pareho kaming nagsumite ni Neska at matapos ang ilang buwan ay siya ang

napili

.

Akala ko ako ang

mapipili

based on experience and credential. Lahat ay ako rin ang

inaakalang

mapipili pero hindi pala. Sa totoo lang, umasa ako. Siguro, masiyado rin kasi akong naging confident at mapagmataas sa sarili. That’s why the Creator above humbled me.

Sinundan ko si Neska habang naglalakad ito. Hindi ko na ito

tinawag

dahil mukhang badtrip talaga siya.

“Good morning, Judge,” bati sa kaniya ng isang empleyado na nadaanan niya.

“Good morning,” ganti nito bago lumiko sa isang pasilyo.

Lumiko rin ako. Sinong mag-aakala na iyong dating pumasok na lasing sa korte ay isa nang judge ngayon?

Binuksan ni Neska ang pinto ng opisina niya at bumungad sa kaniya ang secretary niya.

“Judge Harriett, tapos na po ang trial?” tanong nito sa kaniya.

Huminto ako sa pinto at nakita kong naghubad si Neska ng coat.

“Nag-walk out ako. Ang gulo ng courtroom, akala mo may sabong,” she complained.

Natatawa siya habang inaayos ang mga

papeles

sa table niya. I can’t help but to watch her with envy.

“Judge, nasa loob na po pala iyong ibang kaso na dapat ninyong i-review. Mayroong isa na need daw po ma-review as soon as possible dahil kailangan daw po

ninyong

maglabas

ng warrant.“

Hindi na siya

sumagot

at tuluyang pumasok sa loob ng kuwarto niya. Isinara ng secretary niya ang pinto habang nakatingin sa papeles at hindi man lang ako napansin.

Bigla kong nanliit sa sarili ko.

Nang umuwi kami sa Maynila, napagdesisyunan namin ni Neska na tumira muna sa iisang bahay. Sa totoo lang, pareho kasi kaming na-paranoid at na-trauma sa mga nangyari. Si Reign naman ay hindi

sumama

sa amin. Doon siya

tumira

sa ate niya at hanggang ngayon ay hindi namin makita. Gising na rin ang biological mom ko at kasama namin siyang nakatira sa iisang bahay dati. Pero mas gusto niyang umuwi sa mga kapatid ko sa probinsiya kaya pinabayaan ko na lang.

Nang maendorso si Neska bilang judge, hindi ko iyon agad natanggap at ilang buwan ko ’yong dinamdam. Siguro kasi I felt superior than Neska and that was so wrong of me. Hanggang isang araw ay naging okay na rin ako.

For the first time in my life, nagpa-short hair ako. Nag-date kami ni Brent, ’yong doktor na nakilala namin sa Ospital kung saan kami na-admit nila Casper at Andrius. Hanggang sa ilang buwan lang ay pareho kaming nag-decide na itigil na namin. Kung bakit ay ’wag n’yo nang alamin.

Si Courtney at Traise naman ay happily married. Sa katunayan, pregnant na si Courtney at ang lahat ay excited sa magiging anak nila.

Kung gaano ka-chill ang lovelife ni Courtney ay ganoon naman ka-komplikado ang kay Avery. Avery and Tyler officially became together. ’Yoon nga lang, ayaw pa ni Avery na ma-engage dahil daw minor pa ang kapatid niyang si Lyle at ayaw niyang iwanan mag-isa. Sad boy ulit si Tyler.

Si Heinz naman ay nakakulong pa rin. May mga usap-usapan pa nga na baka makalaya ito dahil nagiging role model sa loob. Nang minsang bisitahin namin siya ni Neska ay nakita naming maraming nagpapadala sa kaniya ng regalo.

“Kriminal po ako hindi artista,” rinig kong minsan na pagdaing niya.

Lahat kami ay maayos ang buhay. Dati, iniisip namin kung makaka-move forward pa ba kami sa dami ng nangyari. Pero makalipas ang isang taon ay patuloy lang kami sa buhay at pilit na pinagagaling ang sarili mula sa bangungot ng kahapon.

Tiningnan ko ang orasan ko at hapon na rin. Kailangan ko nang gawin ang dapat kong gawin.

Kumatok ako sa pinto ng office ni Neska at hindi na

naghintay

pa na

pagbuksan

ako ng pinto. Naroroon ang secretary niya habang si Neska naman ay nasa loob pa ng isang kuwarto, ang private office mismo niya.

“Good Afternoon, Prosecutor Baxter. How can I help you?” bungad ng secretary niya.

“I need to talk to Neska,” I said.

“Si Judge Neska po?”

“Yes,” I said. “Where is she?”

“Nasa loob lang po ng office niya. Tawagan ko lang po siya to know if tumatanggap po siya ng visitor ngayon. Medyo mainit po kasi ang ulo dahil sa trial niya.”

Kinuha nito ang telepono at nag-dial. Maya-maya lang ay nag-ring na iyon

“Judge Harriett,”

bungad

ng secretary niya. “Nandito po si-”

Agad kong kinuha ang telepono mula sa Secretary.

“Hello, Neska? Si Aubrielle ’to. Puwedeng

papasukin

mo ’ko sa loob kasi I have something important to say“ I asked.

“I’m busy,” Neska replied.

“Thanks. Papasok na ako,” I said, shrugging her off.

Inabot

ko ang telepono sa secretary.

“Here’s the telephone.”

“J-Judge, I’m sorry…” the secretary said. “Bigla po kasi niyang

hinablot

-“

“It’s okay,” rinig kong tugon ni Neska. “Let her in.”

Ngumiti lang ako sa secretary at pumasok na sa loob ng private office ni Neska.

“Yes?” tanong ni Neska nang saktong pumasok ako.

Nakaupo siya at sa tapat niya ay ang mga

tambak

na

papeles

. Nagbabasa siya roon at hindi man lang ako tinitingnan.

“Anong yes?” tanong ko at lumapit sa kaniya. “Pupunta ka na ba?”

Doon lang natigil si Neska at tiningnan ako. “Saan?”

“Are you serious?!” I asked with disbelief in my eyes.

“Anong mayroon?” tanong niya.

“Neska, nakalimutan mo talaga?” I asked. “Death Anniversary ni Newt bukas.”

Hindi kumibo si Neska. Halatang maging siya ay na-guilty.

“I’m sorry. Sa sobrang busy nakalimutan ko na,” sabi ni Neska. Guilt was on her voice. “Kailan kayo pupunta?”

“Bukas pa ang punta ni Courtney at Traise. Si Tyler at Avery naman ay mamayang gabi ang alis,” sagot ko.

“Eh ikaw?” tanong ni Neska sa akin.

“Depende sa kung anong oras matatapos trial ko today,” sagot ko. “Ikaw ba?”

Bumuntong-hininga si Neska. Naiintindihan ko siya.

Sa totoo lang ay hindi ko rin alam kung dapat pa ba kaming bumalik sa lugar na ’yom. Neska’s dad died there, and Newt too. Napakaraming bagay na dapat nang kalimutan. Paano kung sa pagbabalik namin doon ay bumalik din ang lahat ng sakit? We can’t go back to zero.

Neska looked at me and shrugged. “Ewan ko. Hindi ko alam kung ready ba akong bumalik doon.”

“I understand,” sagot ko. “Pero hindi ba’t mas maganda kung naroroon tayong lahat? For sure, matutuwa si Newt. At para na rin mabisita natin si tito…”

Nakagat ni Neska ang labi niya. Kahit ako ay hindi ko alam ang mararamdaman ko sa tuwing maiisip ko na si Tito ang pumapatay sa lugar na ’yon. Na si Tito rin ang lumason sa akin at siya ang matagal na naming hinuhuli.

“Besides…” sabi ko at huminto. Nang tingnan ako ni Neska ay hindi ko alam kung dapat ko ba ’yon ituloy.

“Besides what?” tanong ni Neska sa akin.

Tiningnan ko ulit si Neska, tinatantiya ko kung dapat ko ba talaga iyon sabihin o hindi. Nang makapagdesisyon ako ay agad akong bumuntong-hininga.

“Casper’s coming home tonight.”

Beat.

Biglang natigil si Neska. Halata ang gulat sa mukha niya at naroroon din ang lungkot.

“It’s been almost a year since he left after Traise and Courtney’s wedding. Ngayon nalang siya ulit uuwi at hindi na natin alam kung kailan pa ulit ang susunod.”

Naglikot ang mga mata ni Neska. Alam kong sari-sari na ang nararamdaman niya.

“Neska…” I said and gulped. She looked at me with mixture of emotions in her eyes.

“This is the perfect time to see him again, don’t you think?”

Hindi makakibo si Neska. Alam kong hindi niya alam ang gagawin.

“Think about it,” sabi ko at

tumalikod

na. “Think about it as a take it or lose it opportunity.”

Naglakad na ako papalayo. Nang buksan ko ang pinto ay muli akong huminto.

“About Andrius…”

Agad na napatingin si Neska sa akin at mas lalo siyang namanhid nang marinig ang pangalang iyon.

“Sinubukan namin siyang contact-in sa lahat ng posibleng paraan pero wala kaming natanggap na response kahit na ano. Mahirap hanapin ang ayaw magpakita. ’Wag na lang sigurong umasa.”

“Why are you telling me that?” Neska asked.

“Just wanna set your expectation in case you are expecting to see him in Newt’s Death Anniversary,” sabi ko at binigyan siya ng tipid na ngiti. “I’ll go.”

Maya-maya’y

sumara

na ang pinto ng

kwarto

. Paglabas ko ay nagpatuloy lang ako sa paglalakad. Nang marating ko ang hagdan ay kinuha ko ang cellphone ko at may tinawagan. Sumagot din ito agad.

“Nagawa ko na ang sinasabi mo. Sinabi ko nang a-attend ka bukas sa Death Anniversary ni Newt. Okay na, Casper? Masaya ka na?” I asked, pretending to be bored.

“Thank you,

Aubrielle

,“ Casper said. He sounded really happy. “I appreciate it.”

Kaninang umaga ay nagulat na lang ako na may unknown number na tumatawag sa akin. I kept on ignoring it. Until lunch time came at tawag pa rin ito nang tawag. Sa sobrang inis ko ay sinagot ko na, only to know na si Casper pala iyon.

Kauuwi niya lang ng Pilipinas para sa Death Anniversary ni Newt. Umalis siya ng bansa noon para puntahan ang pamilya niya sa ibang bansa. Casper was adopted and he started seeking for his family last year, only to find out that they were already out of the country and was seeking for him too.

At the same time, gusto niya ring makita si Neska. Ayon kay Casper, the last time they met, they promised to each other that if they meet again, maybe they can try things again. Ngayong magkikita na sila ulit, sobrang excited niya.

Hindi nga lang niya mapuntahan si Neska sa office dahil nahihiya siya. Gusto sana niyang mag-ipon ng lakas ng loob kaya gusto ni Casper na sa probinsiya na lang sila magkita.

“Bakit ba ako ang ginagawa mong utusan dito?” tanong ko. “Nasasaktan na ako, ha. Alam mo namang type kita, ’di ba?”

I heard Casper scoffed. “Still? It’s been a year, Aub.”

“Biro lang. ’Di ka ganoon kagwapo para mahalin ko ng isang buong taon, ’no. Ang daming lalaki sa mundo.”

“Pero iisa lang ang Casper,” sagot niya.

“Dami n’yo kaya. May Casper na ghost, may Casper akong kaklase noong high school, may Casper na back up dancer, may Casper na

tanod

-“

“Magpinsan nga talaga kayo ni Neska,” biro ni Casper. Pareho kaming natawa. He knew I was joking.

“Do you like me still?” he asked over the phone.

“I don’t know. Tagal kitang hindi nakita. So baka wala na. Depende rin, baka marupok ako at maging type ulit kita ’pag nakita kita. Who knows?”

We laughed.

“Aub… may isa pa sana akong request sa ’yo, kung puwede lang,” Casper said.

“Hmm… I got it,” sabi ko at tiningnan ang gamit na nasa bulsa ko. “’Yong singsing ba na binili mo?”

“Yes, yes, ayon. Have you picked it up?”

“Yup. Nagkita kami ng ate mo sa office. She dropped by, hoping she’d see you here. Sabi mo raw kasi dito na lang ipadala dahil dito ka pupunta.”

“Nahiya akong makita si Neska. Pasensiya na,” sabi ni Casper at bahagyang natawa. “Ito lang ako, shy boy.”

Napangiti rin ako. “No worries, I got it. Malapit na umuwi si Neska sa bahay. Text kita then punta ka rito, iiwan ko na lang sa lobby. I can’t give it to you directly, may hearing ako.”

“Sure. Kakasya kaya iyon kay Neska?”

“Not sure,” sabi ko at

isinukat

iyon at saktong-saktong sa daliri ko. “Pero sa akin kasya. May meaning kaya ito?”

He laughed. “Ewan ko sa ’yo.”

“I just realize, you’re a bit sensitive, Casper.”

“Why?” Casper asked. “What did I do?”

“How dare you asking me to take care of this ring when you know I like you?” Pang-aasar ko. “Mag-p-propose ka na ba?”

“Kung ako pa ang gusto niya,” Casper said and laughed a bit.

“And if not?” I asked. “What if… unconsciously, si Andrius ang hinihintay niya? Paano ka?”

Sandali siyang natahimik.

“Ayaw kong isipin. Ayaw kong i-manifest,” Casper said with fear in his voice.

“You can’t just ignore that possibility. Dapat kapag ganoon ang nangyari, prepared ka. Hayaan mo, kapag ’di ka niya pinili, ako sasalo sa ’yo.”

Biglang natawa si Casper.

“If Neska dumps me… baka hindi na ako ulit magmahal ng iba. Ang hirap, hindi ko ma-imagine.”

Ako naman ang natahimik. Ganoon ba talaga ka-nice si Neska as a person? Nangiti ako sa sarili ko.

Why do I suddenly feel insecure?

“Thank you, Aub,” Casper said. “You’re the best.”

“I know,” I answered and faked a laugh.

Matapos ang usapan namin ay napaupo ako sa gilid ng upuan.

Ako ang may magandang credentials at track records pero bakit ako ang hindi natanggap bilang Judge?

Maraming nagsasabi na sa amin ni Neska, ako ang mas maganda. Pero bakit siya ang pinag-aagawan, habang ako iniiwan at hindi pinipili?

What made Neska a lot better than me?

Lalo akong nanliit sa sarili ko.

Bigla ko tuloy naalala kung bakit ako na-late sa trial ngayong araw. Inimpake ko na ang gamit ni Neska para siguradong makaalis siya ngayong gabi at hindi ma-late sa biyahe para lang magkita sila ni Casper.

Nag-iwan pa ako ng sticky note sa ibabaw ng maleta niya.

‘Ako na nagligpit so don’t you dare not to come. See you!’

Napailing ako sa sarili ko.

Inggitera tayo pero hindi tayo masamang tao.

Pumasok na ako sa trabaho at maghapong nag-review ng mga papeles. Nang gabi na ay nagpahinga muna ako. Maya-maya lang ay nag-ring ang cellphone ko. Nakikipag-video call si Courtney at Avery.

Sa katunayan, may grupo na nga kaming apat na tinatawag naming ‘The Avengirls’.

Sa totoo lang, hindi sa amin nanggaling iyon. Na-feature kasi kami sa isang international news outlet bilang apat na babaeng humarap sa kulto ni Heinz. Para raw kaming The Avengers.

Sumali ako at parang nahiya ako dahil sobrang ganda ng dalawa.

“Hi, Aubrielle. Kumusta?” bati ni Courtney. Blooming na blooming ito kahit buntis.

“Okay lang,” sabi ko. “Bakit kayo napatawag?”

“Okay lang daw pero sad girl ang boses,” sagot ni Avery na sobrang hot tingnan dahil nakasando lang na puti at nakahiga sa kama.

“Sobrang busy, ’no? Walang time magdrama. Hindi afford ng schedule ko, walang masisingitan.”

Natawa silang dalawa.

“How can you guys keep your skin as young as hell?” I asked. “Look at you, girls. Pare-pareho tayong stressed pero bakit kayo lang ang ganiyan kaganda?”

“Do you really wanna know the secret?” Avery asked and smirked.

“Yeah, tell me,” I said.

“Courtney, you tell her,” Avery said.

“Lapit ka,” sabi ni Courtney at inilapit ko naman ang tainga ko sa screen.

“Ang secret skin care ay…” pabitin niya.

Inilapit ko lalo ang tainga ko.

“… dilig.”

My eyes widened.

“MRS. STEVENS!” I exclaimed.

Humalakhak ang dalawa.

“Ang yabang ng mga may partners ha,” sabi ko at bahagya na ring natawa. “’Pag ako nagkaroon, nako. Sa food pyramid ko, siya ang nasa tuktok.”

Lalo silang natawa.

Natigilang kami nang bigla nang sumali si Neska.

“Ayan na siya,” sabi ni Courtney. “Behave. Baka tanungin tayo niyan ng, ’Ano ‘to, tawag?’”

Natawa kami ulit.

“Bakit?” tanong ni Neska nang tuluyan nang maka-connect sa amin.

“Ay, ’wag na natin siyang pag-usapan, nandito na siya,” biro ni Avery na ikinatawa namin.

“Excuse me?!” sagot ni Neska. “Bakit nga?”

“Wala, nanghihingi lang kami ng update,” sabi ko kunwari. “Sa’n na ba kayo? I’m still at work.”

“Sa bahay,” sabay na sagot nina Avery at Courtney.

“Ako on my way na,” sagot ni Neska at base sa background niya, mukhang nasa train na siya.

Napangiti ako. Tuloy na tuloy na ang pagkikita nila ni Casper.

“Ba’t ba need ng video call? Ba’t ’di nalang mag-chat sa group chat?” tanong ni Neska.

“Nakakatamad,” sagot naming tatlo nila Courtney at Avery.

Maya-maya’y natawa si Avery. “Sorry, Courtney, pero I just can’t help it. Ang laki na ng tiyan mo, kamukha mo na si cannon bolt!”

“CANNON BOLT??? ’YUNG SA BEN TEN??? EXCUSE ME???” reaksyon ni Courtney.

Natawa naman ako at nakisali. “Akala ko ako lang ang nakapansin. Ang sarap i-dribble ng tiyan mo, girl.”

Nagkatawanan kami lalo pero natigil kami nang may pumasok sa kwarto ni Courtney nang nakatapis lamang ng tuwalya at bagsak na bagsak ang itim nitong basa na buhok.

“Sino kaaway mo?” tanong nito kay Courtney at tumingin sa camera. “Oh hi, girls! Kumusta?”

Namula ang mukha namin ni Neska dahil napakaganda ng hubog ng katawan nito at medyo basa-basa pa.

“Traise, don’t show your naked body!” sigaw dito ni Courtney.

“Anong naked e, nakatapis naman ako?” sagot ni Traise.

“Ah, ganon?” sagot ni Avery. “Akala niyo ba naiinggit ako? Tyler, gising!”

Maya-maya’y ang nakadapa at natutulog sa kama na mukha ni Tyler ang makikita sa screen ni Avery. Wala itong ibang suot kung hindi itim na boxers lang.

“Natutulog akoooo,” reklamo nito at nagtalukbong ng kumot.

“Akala niyo maiinggit niyo ’ko?” pakikisali ko at pinakita si manong guard na katabi ko ngayon. “Kuya, finger heart ka dali!”

Nag-finger heart ito at kumindat pa kaya nagkatawanan kami.

“Akala niyo ba kayo lang?” pakikisali ni Neska at pasimpleng pinakita sa screen iyong katabi niya sa tren. Nang makita ni kuya na nasa screen siya ay umusog siya papalayo at pinandirian si Neska.

Nagkatawanan kami.

Matapos ang tawag ay nag-text ako kay Casper.

‘Nasa biyahe na si Neska.’

Napangiti ako sa sarili ko. Grabe, parang deserve ko ng award para rito.

Imagine, ako pa talaga gumagawa ng paraan para sa happy ending ng pinsan ko at ng taong gusto ko.

Imagine watching someone you love, loving someone else.

Pero anong magagawa natin? Hindi tayo ang gusto.

Kahit anong gawin natin, hindi tayo ang

hahanap-hanapin

.

Bawi

na lang siguro sa next life.

PART FIVE: DAUREY…

After my work ay ako naman ang umuwi ng probinsiya. I used my car kaya late na rin akong

nakarating

. Umaga pa ang dating nila

Traise

, Courtney, Avery at Tyler. Sinabihan nila akong

sumabay

na pero mas gugustuhin kong mag-isa kaysa maging fifth wheel sa kanila.

It took me almost two hours. Nang marating ko ang lugar namin ay bumaba agad ako ng kotse at tiningnan ang bahay namin.

Kandado

ang gate niyon pero bukas ang ilaw sa loob. It means wala si Neska.

“Malamang

nakila

Casper na ’yon,“ bulong ko sa sarili.

At dahil sa tapat lang ang bahay nila Casper ay

tumawid

lang ako mula sa gate namin. Bahagyang bukas ang gate nila at

akmang

papasok na ako nang makita ko si Neska na nakaupo sa mini garden nila Casper. In few seconds,

lumitaw

si Casper mula sa loob ng bahay at lumapit kay Neska at umupo sa tabi nito.

Napatanggal

ako ng pagkakahawak sa gate. I felt something inside me. I felt jealous, if that’s the best word to describe it.

“Still up?” tanong ni Casper kay Neska.

“Oo, e,” sagot ni Neska. “Hindi ako makatulog.”

“Same,” sagot ni Casper

There was a long pause of silence between them.

So dito matutulog si Neska? Have they talked already?

“Kumusta ka na?” tanong ni Neska.

“Same old,” sagot ni Casper. “Ikaw ba?”

“Ganoon pa rin,” sagot ni Neska na

ikinatawa

nila nang mahina.

They looked good. They looked really, really good.

“

Na-aalala

mo ba iyong

huli

nating pinag-usapan?“ tanong ni Casper kay Neska.

Nanatili

ako sa gate at

pinakikinggan

sila.

“Alin doon?” tanong ni Neska.

“Na kapag nagkita tayo ulit at pareho pa rin tayo ng nararamdaman, siguro, pwede nating

subukan

?“

Tumango si Neska.

Alam ko namang hindi ako gusto ni Casper at never niya akong

magugustuhan

. Pero bakit somehow…

hiniling

ko na ako na lang ang sinabihan niya non?

Ngumiti si Casper kay Neska.

“Neska, look at the sky,” he said calmly yet lovingly.

Neska looked at the sky and I did too. There were billions of stars sparkling along with the moon unveiling the beauty of the dark.

“When I went to Japan, they have this other words of saying I love you.”

Napatingin ako ulit kay Casper. Nakatingin pa rin siya sa langit. Bigla akong

naawa

sa sarili ko. Bakit ko ba sila pinanonood at bakit ako

nakikinig

? I wanted to walk away but I can’t.

“Ano ’yon?” tanong ni Neska.

“Instead of saying I love you, they say ‘The moon is beautiful, isn’t it?’ because they think, it’s more poetic. If you feel the same way, you should say ‘I can die happy.’”

Tumangu-tango

si Neska. “That’s indeed, poetic.”

“Neska…” Casper uttered.

Suddenly, Casper looked at Neska. He was looking at her as if she was the only girl in the world.

“The moon is beautiful, isn’t it?”

Ngumiti si Neska. “Yes, it is—”

Natigil si Neska nang ma-realize niya ang gustong sabihin ni Casper. Nag-sink in din sa akin iyon.

Did he just… confess?!

Maang

na napatingin si Neska kay Casper.

“Casper…”

“I’ll ask it again,” he said and he smiled painfully. “The moon is beautiful, isn’t it?”

Hindi siya

makasagot

. Ako na ang nahihiya at nasasaktan para kay Casper.

“Grabe, ang sakit…” bulong ko habang pinanonood si Casper na unti-unting

nanlulumo

.

Neska bit her lower lip and looked down.

“I’m…I’m sorry…”

I heard Casper gulped.

Napatakip

naman ako ng bibig.

Gosh! Grabe ang nangyayari! Nakakahiya

makinig

pero ang sakit ng mga nangyayari. Nasasaktan ako para kay Casper at ako ang nahihirapan sa

sitwasyon

ni Neska. Bakit ba sobrang

komplikadong

magmahal?!

“You told me last time that you love me,” Casper said. His voice was stuttering. “Did it change?”

Napapikit

ako nang mariin.

Casper, aaaaah, ’wag ka nang

maghabol

, please? Give love to yourself.

“Hindi ko alam, Casper,” sagot ni Neska at ramdam ko ang

kirot

ng dibdib ko. Kitang-kita ko na nahihirapan na rin ang pinsan ko.

“

Naguguluhan

ka hanggang ngayon?“ tanong ni Casper.

Tumango si Neska.

“If a love stays, we call it love. If it is a love that ends, we call it a love story. If it’s a love that never had the chance to begin, we call it a poetry.”

He sighed and smiled painfully.

“I guess, what we have is a love story that didn’t stay and never had the chance to begin. How do I move on from that?”

“I’m sorry, Casper…” sagot ni Neska. “Hindi ko malaman ang gagawin. It’s just that… I love you with the same intensity and-”

“You’re wrong,”

pagputol

niya. “We can’t love people with the same intensity, Neska. Mayroon at mayroong

hihigit

, and that’s what we call the dominant love. And guess what?“

Tears started to build up in my eyes. Imagine someone you love breaking your hurt in two.

“I may be the love you were unaware of but he was the dominant love that your heart was so aware of,” Casper said. “That’s why you are torn, Neska.”

“You can be the dominant love, Casper,”

pagrarason

ni Neska.

“No. I just…realized it now. You met me before you met Andrius. You won’t fall for him if your love for me was the dominant one.”

She couldn’t answer. Casper was making sense. Bull’s eye iyon.

“There, you got the answer, I guess,”

nakangiting

sabi ni Casper pero ramdam ko ang lungkot sa ngiti niya. Mukha na nga siyang

iiyak

.

“Is this… the end of us?” tanong ni Neska.

“It doesn’t matter how our love ends. What matters is in this vast universe where billions of people live, the heaven allowed us to meet. Thankful na ko roon, Neska.”

“Casper…” bulong ko nang makita ko ang unti-unting

pangingilid

ng luha sa mga mata ni Casper. Gusto kong pumunta sa kanila at yakapin siya nang mahigpit. Sobrang

tapang

niyang tao.

“Hindi man tayo sa dulo pero salamat kasi kahit papaano,

minahal

mo rin ako.“

“Casper, promise me you’ll be happy…”

pakikiusap

ni Neska. “We have to let go of each other even if our hearts ache against it. It’s…for the better.”

“I know, Neska, I know…” sabi niya at hinawakan ang kamay ni Neska.

I felt my heart aching too but I felt proud for the both of them. Finally, nasabi na nila ang mga

bumabagabag

sa kanila.

Kitang-kita ang

pagpigil

ni Casper ng luha. He deserved a big tight hug. I know marami siyang dapat

iiyak

.

“Now is the time to drop me from your choices, Neska. You don’t have to feel torn anymore,” Casper said. “With the memories that we shared even in the short span of time that you chose me, I have no regrets. Thanks for being my once upon a time but not my happily ever after. I lost you but I found myself and I guess, that’s the happy ending for me.”

He smiled and tears finally fell from his eyes.

“Farewell, my first and last love. If I’ll have another life, I’ll fall for you twice,” he said and he smiled painfully.

“’Till our hearts beat the same again…”

It was a really gloomy night. Matapos ang nangyari at

nagpasya

akong

manalagi

na lang muna sa kotse ko. Ilang oras din ang

lumipas

at naroroon lang ako at hindi na

naalis

sa isip ko ang lahat ng nangyari. Nahihiya akong pumasok sa loob dahil baka makita kong may umiiyak pa sa

kanilang

dalawa.

Hindi pa

naman

ako marunong mag-comfort. Paano ’pag umiyak din ako?

Muntik na akong makatulog nang biglang may nag-text sa akin. When I looked at my phone’s screen, it was Casper.

‘Saan ka na?’

I texted, “Sa highway, traffic. Miss mo na ako?”

Napangiti ako. I need to make him laugh, at least. Iyon na lang ang tulong na magagawa ko.

Maya-maya lang ay nag-reply na siya.

“Ang laking highway naman ng tapat ng bahay namin.”

My eyes widened. Nakikita niya ako?

Nagpalinga-linga

ako pero wala namang tao sa buong

daanan

bukod sa akin.

“Nakikita mo ’ko?” I texted him.

My phone beeped after a minute.

“Nag-send ng picture si mama. Kita ka sa CCTV sa gate, mukha ka raw

kawatan

.“

Bigla akong natawa.

“Pumasok ka sa loob. Dito ka na rin matulog, sarado ang sa inyo. Pasok ka lang, bukas ang gate,” he followed.

Napangiti ako. Kinuha ko ang

maleta

ko at pumasok na nga sa loob.

Nadatnan

ko si Casper na nakaupo muli sa mini garden nila at para bang

malalim

ang iniisip.

“So, nag-let go ka na?” tanong ko habang papalapit ako sa kaniya.

Tiningnan ako ni Casper na para bang

inoobserbahan

niya ang mukha mo.

“Obvious naman sa

pamamaga

ng mata ko, ’di ba?“

sarkastikong

sagot niya.

“Malay ko ba?” sagot ko sa kaniya at huminto sa tapat mismo niya. “Baka high ka lang.”

Nagkatawanan

kaming pareho. Nang matigil ay muli siyang natahimik.

“Si Neska?” tanong ko.

“Nasa loob. Tulog na ata,” sagot niya.

As I observed him, he really looked liked he just cried. ’Yong iyak na para bang kani-kanina lang at hindi noong after nila mag-usap ni Neska. It seemed like he had been crying for hours at lately lang tumigil.

“Doesn’t it hurt you?” I asked.

“What?” he asked back.

“Knowing that someone can sleep tight after breaking your heart?”

Hindi nakapagsalita si Casper. Hindi rin niya malaman ang sasabihin. I know, somehow, deep in his heart, he was agreeing with me.

“Hayaan mo na,” sabi niya. “Ganoon talaga ang buhay. Hindi lahat kayang i-reciprocate ang nararamdaman mo.

Minahal

naman natin sila kasi mahal natin sila, hindi para

mahalin

din nila tayo pabalik.“

“Tama naman, pero hindi ba masakit?”

“Sobra,” sagot ni Casper at mapait na ngumiti. “Pero ano bang magagawa ko? Ayaw ko siyang

pilitin

.“

“So you didn’t tell her?” I asked him.

Kumunot ang noo ni Casper.

“Tell her what?” tanong niya.

“Tell her that you came back to ask for her heart,” sagot ko. “That you even bought a ring for her, didn’t you?”

Lalong

lumungkot

ang mukha ni Casper. Tiningnan niya ang singsing na nasa palad niya at mapait na ngumiti.

“What for?” sagot ni Casper. “I don’t want to confuse her…”

I felt a bang inside me. I could feel his pain.

“

Haaaay

,“ sagot ko na lang at nag-cross arms, trying to lift up his mood. “Ba’t ’di

nalang

kasi ako?“

Tiningnan ako ni Casper nang masama. “Seriously? You like me ’till now?”

Tumango ako na

ikinangiwi

naman ni Casper.

“’Di ba you were dating a doctor?”

“We broke up,” sagot ko. “See? Single tayo pareho. Why not give it a try? Kiss me and you’ll know why should we give it a shot.”

“Hindi ako

nananakit

pero baka gusto mong ma-upper cut?“ biro ni Casper.

“Kung ayaw mo ng kiss, then let’s date!” biro ko.

“You want a date?” tanong ni Casper.

Tumango ako. “Yeah, with you.”

“Give me your phone,” sagot ni Casper.

“What for?” sagot ko.

“Just give me your phone.”

Naguguluhan

man ay ibinigay ko na lang sa kaniya ang phone ko.

“Ayusin mo ha, baka kung ano makita mo,” biro ko sa kaniya.

Binuksan ni Casper ang Phone Calendar ko at

iniharap

sa akin ang phone ko.

“Oh, ayan,

kalendaryo

.

Maghanap

ka ng date mo.“

Inirapan

ko siya. “Kaya ka hindi

pinipili

, e.

Napaka-corny

mo.“

Casper smiled at me. It felt good to make him smile.

“Kumain ka na?” tanong sa akin ni Casper.

Umiling ako. “Nagmamadali ako pumunta rito, e. Nalimutan ko na kumain. Bakit?”

“Sayang. Tapos na ang kainan, ubos na ang ulam namin. Ba’t kasi nag-c-camping ka sa kotse mo?”

“Bakit ba? Okay lang. ’Di naman ako gutom,” sabi ko.

“Kaya ang payat-payat mo, e,” puna ni Casper.

“’Di por que payat, ’di na kumakain. Malay mo nasa genes lang talaga namin. Grabe, Casper. Na-t-turn off ako, ha. Ganiyan ka pala,” biro ko sa kaniya.

“I was just joking,” bahagya siyang natawa.

Tumayo si Casper at

nagpagpag

ng shorts.

“Tara,” yaya nito.

“Saan ka pupunta?” tanong ko.

“Tara na nga,” sabi niya.

“E, bakit nga?” tanong ko ulit.

“Ang kulit-kulit mo,” sagot ni Casper. “

Sumama

ka na lang.“

“Pagod ako,” sagot ko. “Gusto ko matulog.”

“May malapit na fast food chain dito, kaya naman

lakarin

. Sabi mo ’di ka pa kumakain, ’di ba? Wala na kaming ulam kaya tara.“

“Ayoko nga,

nakakatamad

,“

reklamo

ko.

“Ayaw mo?” tanong ni Casper.

I nodded. “Oo. Ayaw ko.”

“I’ll eat with you, ayaw mo?”

Agad na akong tumayo nang wala nang

patumpik-tumpik

pa. “Siyempre, gusto.”

“Tss,”

nakangising

reaksyon

ni Casper at

hinarap

ako. “Consider this as our first date.”

Bigla akong natigil at

maang

na napatingin kay Casper.

“A-Ano ’yon?”

“Wala,” sabi ni Casper at naglakad na papalayo, iniwan akong mag-isa. “Ang ganda-ganda,

bingi

.“

“Naririnig kaya kita!” habol ko sa kaniya at nagulat

sko

nang biglang

tumakbo

si Casper.

Nang makalabas kami ng gate nila ay sabay kaming naglalakad. Gabi na pero marami pang naglalakad pauwi ng bahay. Hindi ko

maiwasang

hindi

mapangiti

.

“Doesn’t it make you proud?” tanong ko bigla.

Nilingon

ako ni Casper. “About what?”

“This,” sabi ko at nag-cross arms habang naglalakad dahil unti-unti na akong

niyayakap

ng malamig na hangin.

“What about it?” Casper asked again.

“Na dati, walang babae na lumalabas ng gantong oras dahil natatakot na maging biktima ng kulto. Na lahat ay takot

magpatay

ng ilaw sa gabi at takot maglakad mag-isa kasi natatakot na baka sila ang

isunod

ng kulto. Now… look at them.“

Tiningnan ni Casper ang ilang mga babae na ngayon pa lang

umuuwi

mula sa trabaho. Tiningnan ko siya pero

ni-katiting

na ngiti ay wala sa labi niya.

“Hindi ka ba

natutuwa

?“ taka kong tanong.

“

Natutuwa

pero… I feel sad,“ sagot niya. “Sa tuwing naaalala ko ang dati… si Newt ang naaalala ko.”

Bigla rin akong natahimik. Naalala ko ang nangyari noong gabing ’yon. Noong gabing

kinalaban

namin ang kulto at ako ang naging trap nila. They poisoned me and I almost died.

Ang akala nila ay wala na akong malay pero

namamanhid

lang ako at unti-unting

kinakapos

ng

hininga

. Ramdam ko rin ang unti-unting pag-shut down ng katawan ko.

Tinangka

akong dalhin ni Casper at Newt sa

Ospital

pero na-corner kami ng mga

miyembro

ng kulto. Hindi man ako

makapagsalita

o

makagalaw

, pero naririnig ko ang lahat at bahagya ko pang

nabubuksan

ang mga mata ko.

“

PAALISIN

NIYO

NA KAMI…“ rinig kong

pagmamakaawa

ni Newt. “Sige na… Kailangan lang talaga ng kasama namin

madala

sa

ospital

, please…“

Nagtawanan

ang mga

miyembro

ng kulto na para bang

napakababa

ng tingin nila sa amin.

“Hindi kami tanga,” sabi ng isa. “Pumunta kami rito para

patayin

siya. Bakit kami

tutulong

para dalhin siya sa

ospital

at

buhayin

?“

“Sige na nanaman,”

pagmamaka-awa

ni Casper.

Nakikita ko siya. Sobrang

emosyonal

ng mukha ni Casper.

“Kahit… kahit dalhin

niyo

nalang

siya sa

ospital

. Tapos… tapos sasama kami sa inyo. Kahit ano, please lang…“

The guy scoffed. “

Fretzberg

—na Harrington pala,“ sabi ng lalaki at ngumiti. “May utang ka pa sa ’min. Article 1 of the contract, quitting equates dying. Hindi ka lang

tumakas

, Casper.

Itinakas

mo pa ang

alay

na matagal na naming

minamatyagan

.“

Ramdam ko na ang

pagkapos

ng

hininga

ko. Parang maya-maya lang ay

babawian

na ako ng buhay.

“Gusto mo ba

lumuhod

ako?“ tanong ni Casper at

lumuhod

habang

bitbit

pa rin ako. “Ayan. Gusto mo bang

halikan

ko pa ang paa mo? Gagawin ko dalhin

niyo

lang siya sa

ospital

. Tatanggapin ko ano mang

parusa

niyo

sa ’kin but please…please bring her to the hospital, she’s barely breathing, please…“

Rinig ko na ang pag-iyak ni Casper. I felt so sorry.

Tumawa lamang ang lalaki.

“You know we can’t disobey the lord’s words, Casper,” sagot ng lalaki at

ngumisi

. “Pero may isang

utos

sa amin. Ang

misyon

namin ay

patayin

kayong lahat pero nagbago iyon ilang

minuto

lang ang

nakararaan

. Ang sabi sa amin, hindi ka namin muna

papatayin

maliban

sa mga kasama mo.“

“Anong

ibig

mong sabihin?“  tanong ni Casper.

“

Hahayaan

ka naming

mabuhay

,“ sabi ng lalaki. “Pero kailangan namin pumatay ng isa sa

inyong

tatlo.“

Hindi ko alam ang mararamdaman ko. Gusto kong biglang gumising at

lumaban

pero parang

naparalisa

ang buong katawan ko.

“Anong

ibig

sabihin mong

papatayin

?“ tanong ni Casper at nanginginig ang boses. “Hindi puwedeng may

mamatay

sa ’min!“

“That’s the rule, Casper,” sabi ng lalaki. “

Mabubuhay

ka at ang isa mong kaibigan pero ang isa ay

papatayin

namin. Take it or leave it.“

Casper started crying. Newt did too.

Naaninag

kong tiningnan ako ni Casper bago tingnan si Newt at muli itong

humagulgol

. “Ayoko

mamili

… Ako

nalang

patayin

n’yo…“

“No, Casper,” sagot ng lalaki. “You have to live. You’re not supposed to die yet.”

Umiyak lalo si Casper at halatang hindi niya malaman ang gagawin.

“Halos hindi na

humihinga

ang babae,“ sabi ng isang lalaki nang

pulsuan

ako.

S-Sinungaling

! Nahihirapan man ako pero alam kong buhay pa ako. Sinasabi lang nila ’yon para

linlangin

si Casper at i-push siyang

magdesisyon

na kailangang pumatay.

Casper, no, please!

“See, Casper?”

nakangising

tanong ng lalaki. “Choose or you’ll have both of your friend dead.”

Tinakpan

ni Casper ang mukha at

humagulgol

. “Hindi ko kaya

pumili

…

patayin

n’yo na lang ako…“

“Sacrifice me, Casper.”

Nanlambot

ako nang marinig ko iyon.

It was Newt…

Mariing

umiling si Casper habang umiiyak. “Ayoko! Hindi ako

pipili

!“

“Casper…” Newt said and his voice cracked. “

Aubrielle

is running out of time. We promised we’ll save her, remember?“

No! Kaya ko pa! Kaya ko pang

magtiis

. Please, no, please,

pulsuan

n’yo ako. ’Wag kayo maniwala sa kanila

“Ayoko sabi!” sigaw ni Casper at

humagulgol

. “Hindi ako

pipili

Newt…sama-sama

nalang

tayong

mamatay

. Ayoko

pumili

…you don’t have to die…“

Natuluan

na ako ng laway ni Casper. I felt bad. I wanted to cry. Gusto ko silang tulungan pero hindi ako

makagalaw

. I felt useless.

“Casper, mas okay nang dalawa sa ’ting tatlo ang

maligtas

kaysa wala,“ sabi ni Newt at pinilit na ngumiti kahit

tumutulo

ang luha. “

Isakripisyo

mo na ’ko. Okay lang…“

“Ano akala mo rito, Newt,

laro

?“ sabi ni Casper at

sinisinok

na sa sobrang iyak. “Hindi kita

isasakripisyo

, Newt. We promised to save

Aubrielle

but we also promised we’ll be safe. Newt, ’wag ka namang ganyan.“

Humagulgol

na rin si Newt at hindi malaman ang gagawin. Kahit ako ay

naluluha

na rin pero wala akong magawa. Bahagya lang na

nakabukas

ang mata ko pero para akong

paralisado

.

Tumingin si Newt sa lalaki.

“Kill me now.”

“No! No!” sigaw ni Casper. “Tumigil ka, Newt!”

Humagulgol

lalo si Newt at hindi tiningnan si Casper.

“

Barilin

mo na ’ko,“

utos

niya sa lalaki.

“NEWT ANO BA!” sigaw ni Casper.

“I’ll take the bullet,” sabi ni Newt at

ipinikit

niya nang mariin ang mga mata niya.

I can’t wait it. Please… tulungan n’yo kami… please…

“

Barilin

niyo

na ’ko!“

“SHUT UP!” sigaw ni Casper. “Ano ba, Newt? Tumigil ka na!”

“We have no choice, Casper,” sabi ni Newt at

tumulo

muli ang luha. “You have to live.

Aubrielle

as well has to live.“

“And you don’t?!” sigaw pabalik ni Casper. “Newt, hinihintay ka pa ng mama mo.

Pinauuwi

ka na nga last year, ’di ba? Pero hindi ka

umuuwi

dahil hindi pa tayo tapos dito. Ngayon naman, may babaeng naghihintay

pakasalan

mo. It was the first time I saw how genuinely happy you were. Kaya hindi ka puwedeng

mamatay

, Newt…tumigil ka na…“

Newt looked up and sighed hardly. He continued crying.

“

Barilin

niyo

na ’ko, sige na…“ sabi

uli

ni Newt.

“Hindi ka ba

nakikinig

?!“ sigaw ni Casper at muling

humagulgol

. “Newt, all your life you were minding other people’s business! From

Traise’s

case, Tyler’s death chasers, to this new battle with us. Ngayon ka lang naging masaya para sa sarili mo! You’ve been selfless for a long time. It’s okay to be selfish this time, Newt. You don’t have to die…“

“Casper, tingin mo ba

pakakawalan

nila tayo dahil lang sa

ganyang

rason?“ tanong ni Newt at halata sa boses ang sakit. “Someone between the three of us has to die so we can win this war. Among us, it has to be me, Casper. Ngayon palang kayo

sumasaya

ni

Aubrielle

. Hindi mo pa nga

nahahanap

ang nanay at kapatid mo, at hindi pa

gumigising

ang nanay ni

Aubrielle

.“

Patuloy

lang sa

paghagulgol

si Casper.

“Ako, I lived my life with no regrets, Casper.

Naiahon

ko sa hirap ang pamilya ko,

napag-aral

ko ang kuya at mga kapatid ko.

Nabilhan

ko ng

sariling

bahay ang mga

magulang

ko. At

higit

sa lahat, nakilala ko kayo at kahit sa

sandaling

pagkakataon ay

nagmahal

ako.“

Pinipilit

kong

galawin

ang mga daliri ko para

ipakitang

kaya ko pa, na puwede pa kaming

lumaban

pero hindi ko magawa.

“Wala akong takot

mamatay

,“ sabi ni Newt. “Kung

makakaharap

ko man ang

Diyos

pagkatapos

nito, hindi ako

mahihiyang

harapin

Siya dahil alam kong

nagamit

ko nang tama ang buhay na

ipinahiram

Niya.“

“Tama na…” pag-iyak lalo ni Casper.

“Kaya kailangan natin ’tong gawin,” sabi ni Newt. “

Isakripisyo

mo na ’ko, Casper. Kailangan na

maipadala

ni

Aubrielle

sa

ospital

.“

“Ayoko!” pag-ayaw ni Casper at muling umiyak. “Hindi puwede!”

“Casper, sige na,”

pagpupumilit

ni Newt. “Sabihin mo na sa kanila…”

“Hindi ako

pipili

…“

paghagulgol

ni Casper. “Ayoko…”

“Hindi ko na

maramdaman

ang

pulso

ng babae,“ sabi ng isang lalaking naka-itim.

“See?” sabi ni Newt. “Sige na, Casper. It’s okay.”

Umiling si Casper at

tinakpan

ang mukha at muling

humagulgol

.

“It’s okay…” sabi ni Newt at pinilit ngumiti habang

tumutulo

ang mga luha sa mga mata niya. “It’s fine…”

Hindi ko na kaya…

“Trust me, it’s okay. Masaya akong nakilala ko kayong lahat.

Maikli

man ang naging buhay ko ay masaya naman akong naging parte ako ng buhay ninyo. Okay na sa ’kin ’yun.“

Umiyak lalo si Casper.

“Do it now Casper…” sabi ni Newt. “Say our final salute.”

Umiling nang mariin si Casper habang umiiyak.

“You have to say our final salute, Casper. So I could die in peace.”

“Ayoko…” pag-iyak lalo ni Casper. “Ayoko sabihin…”

“Something bad might happen to

Aubrielle

,“ sabi nito. “Do it now. NOW, CASPER.”

Casper looked at him and his eyes were swelling.

“Thank you for your service…” sabi nito at huminto.

Humagulgol

itong muli. “Hindi ko kaya Newt, hindi ko kaya…”

“You have to, Casper,” sabi nito. “I want to die with dignity. Please…”

Umiyak muli nang malakas si Casper. Ramdam ko na rin ang luha sa mga mata ko at ang unti-unting

pagdilim

ng paningin ko.

“It’s okay…”

panghihikayat

ni Newt. “It’s okay, Casper…”

Tinapatan

na ng

baril

si Newt. Lalong

humagulgol

si Casper.

“Thank you for your service…”

sabing

muli ni Casper at umiyak nang malakas. “You will never be forgotten, Newt Dahmer…”

Ngumiti si Newt at nagsimula nang

umambon

.

“Death Chasers,”

nakangiting

sabi ni Newt habang

tunutulo

ang luha mula sa

kaniyang

mga mata. “Salamat. Mahal ko kayo.”

Kasabay

ng malakas na

dagundong

ng

kidlat

ay ang

sunud-sunod

na paglabas ng mga bala mula sa

napakaraming

baril

.

Hindi lamang isa.

Hindi lamang dalawa.

At hindi lamang tatlo.

Kung hindi marami.

Napakarami

.

Sigaw ni Casper ang

humalo

sa tunog ng

kidlat

at tunog ng

baril

.

Nakaharap

na bumagsak si Newt sa

lupa

.

Kalunos-lunos

man ang

sinapit

ay

nakangiti

ito sa langit.

Bago

bawian

ng buhay ay tumingin siya kay Casper at sa akin. Doon niya napansing bahagya akong

nakadilat

. We looked at each other’s eyes in few seconds. Doon na tuluyang

tumulo

ang luha ko.

At sa

pagkakataong

iyon, ang

ambon

ay naging isang malakas na ulan na

animo’y

maging ang langit ay

ipinagluluksa

ang

sinapit

niya.

Ilang segundo lang ang

lumipas

ay unti-unti nang nawawala ang

pagkakangiti

ni Newt at siya’y nagsimula nang

pumikit

… habang buhay.

Sa

puntong

iyon,

dumilim

na rin ang lahat…

“OKAY KA LANG?”

Mabilis akong napatingin kay Casper. Pakiramdam ko’y para akong binuhusan ng malamig na tubig sa

pagbabalik-alala

na ’yon.

“Syempre,” sabi ko. “Ako pa ba?”

“Bigla kang natahimik.

Nakakapanibago

,“ sabi niya at bigla akong

hinarang

gamit ang kamay niya.

Narating

. na pala namin ang

kalsada

. Ang dami na talagang nagbago sa lugar namin.

“

Tatawid

tayo,“ sabi ni Casper.

Tumingin ako sa tapat at isang Fast Food restaurant nga iyon.

“Kailan pa nagkaroon ng ganiyan dito?” tanong ko.

“Exactly my thought.

Nadaanan

ko lang kanina, nagulat din ako.“

Nag-go signal na ang traffic light kaya

tumawid

na kami sa pedestrian lane.

Napakarami

ring tao ang

kasabayan

naming

tumatawid

.

Nag-uusap

lang kami ni Casper nang bigla kaming

magkahiwalay

dahil sa dami ng

tumatawid

na

nakakasalubong

namin.

“Casper?” tanong ko. “Casper?”

Isang lalaki ang biglang dumaan sa gilid ko. Matangkad ito at maputi ang balat. Naka-mask itong itim at bilog na salamin. Ang buhok naman nitong itim ay bagsak na bagsak.

Saktong pagdaan niya sa akin ay may

ibinulong

siya sa akin.

“Daurey…”

Agad akong napalingon. Hinanap siya ng mga mata ko pero parang

naglaho

siya bigla.

“

Aubrielle

!

Aubrielle

!“

Rinig ko ang pagtawag sa akin ni Casper pero hindi ko siya

nililingon

.

Desidido

akong hanapin ang lalaki.

Hanggang sa biglang nag-red signal na ang traffic lights.

Nagsimulang

umandar ang mga kotse at

bumisina

ang lahat sa akin. Ako na lang ang naiwan sa

gitna

at

patuloy

na hinahanap ang lalaki.

“

AUBRIELLE

!“ sigaw muli ni Casper.

Doon na ako tumingin sa kaniya at

nanlaki

ang mga mata ko. Maraming

nakapaligid

kay Casper at lahat sila ay

nakaitim

na Hoodie. Ang lalaking kanina ko pa hinahanap ay nasa likuran lamang niya.

“Welcome back, Daurey…” he mouthed.

At ngayon, matapos ang ilang buwan, narinig kong muli ang katagang iyon sa isang lalaki na hindi ko inaasahan.

“Ich freue mich, dich zu sehen. My Daurey…” Heinz said with a smirk on his face.

It made sense now. Daurey was his first love. How did I become his first love?

Bakit ngayon ko lang iyon naalala? Matagal nang hinahanap ng mga tao si Daurey dahil ito raw ang first love ni Heinz. They wanted to interview her, if she was one of the reasons why he turned into this.

I knew that name sounded familiar, pero bakit ngayon ko lang naalala?

We were looking at each other’s eyes fiercely. Walang nagpapatinag sa amin ni Heinz. Sumugod ako sa kulungan dahil napagtanto kong siya ang tumatakot kay Neska kaya nagtatago si Neska ngayon. Hindi naman ’yon itinanggi ni Heinz. He was even proud of it.

“I will stop everything in one condition,” Heinz said. “Palayain ninyo ako at titigilan ko kayong lahat. Maging ikaw, Daurey.”

“D-Daurey?” a voice said.

Paglingon ko ay naroroon na ang ilang journalist at narinig nilang lahat iyon.

“Ikaw si Daurey? Ang first love ni Heinz?” tanong ng isa pang reporter. Doon ko napansing naka-play ang camera at nakunan nila ang sinabing iyon ni Heinz. Nakunan nila ang pagtawag niya sa akin ng Daurey.

My eyes widened.

“Ma’am, puwede ka bang ma-interview?”

“Ma’am, ano po ang relasyon n’yo kay Heinz?”

“Totoo nga bang ikaw ang first love niya?”

“Totoo bang ikaw ang isa sa dahilan kung bakit naging ganito siya?”

“Ma’am kahit isang sagot lang!”

Nagsimula akong pagkaguluhan ng mga reporter at sinubukan silang pigilan ng mga pulis.

Everything made sense now. Sinabi ni Heinz ’yon para ipahamak ako. Alam niyang desidido ang mga ito na hanapin ang nagngangalang Daurey and he wanted to make my life a living hell by telling them that I am Daurey.

Tiningnan ko si Heinz. Sa kabila ng napaka amo niyang mukha ay isang ngisi ang nasa labi niya.

It finally started. Something happened in the past that made me his first love, his beloved Daurey.

The only thing I’m sure of is that…right now, right of this moment…

I am is target.

PART SIX: FINDING NESKA

A/N: To share your thoughts/opinions about this chapter, use our tagline STAY ALIVE 06 on Twitter. Happy reading!

———

THIRD PERSON POV.

“PASENSYA KA NA, ANDRIUS.”

Nang marinig ang mga katagang iyon ay parang pinagsakluban ng langit at lupa ang balikat ni Andrius. He felt like he lost lope.

“Hindi namin nakita si Neska,” dagdag ng kaibigan ni Neska noong college. Andrius went to her house just to ask about Neska’s whereabouts. “Hindi na rin siya sumasama sa mga hang-outs namin lately.”

Neska was missing the whole damn day. Ang naalala niya lang ay sinundo siya nito sa med school para i- congratulate siya sa successful first day niya bilang medicine student. They even dated, photographed each other, went to an old museum and had one of the best days of his life.

But few days later, Neska became aloof. Ayaw nitong makipagkita at ayaw lumabas ng bahay. Ayaw pa nga nitong pumasok sa trabaho at ang dahilan ay masakit daw ang tiyan.

Just when Andrius called her to ask what was going on, instead of getting answers, he received a completely different response. For absolutely vague reasons, she wanted to break up with him.

She was crying. She sounded scared more than hurt. Alam ni Andrius na hindi tama ang nangyayari. Neska was breaking up with him not because she no longer loved him, but because she was terrified of something. He could feel it.

Kaya naman pinuntahan niya ito sa bahay nito. Pero pagdating niya pa lang ay kinilabutan na siya agad sa nasaksikhan. Masiyadong magulo ang bahay at patay lahat ng ilaw. Umuulan sa labas at nakabukas ang bintana. Malakas ang hangin kaya naman ang mga kurtina ay animo’y sumasayaw. Ang liwanag lang mula sa sunud-sunod na kidlat ang nagbibigay liwanag sa loob ng kuwarto.

She looked for her everywhere but Neska wasn’t there. He immediately got alarmed. Something odd was definitely going on.

Buong araw niya itong pilit tinatawagan pero hindi ito sumasagot. Kung sinu-sino na ang pinuntahan niya pero ni-isa ay walang may alam kung nasaan si Neska. Not even Traise, Courtney, Tyler or Avery. Not even her cousin, Aubrielle.

“I’m sorry,” sagot ni Tyler nang magpatulong siya rito. Buong araw din itong naghahanap pero hindi rin nito nakita si Neska. “I did my best pero… wala talaga. We’ll try again, Andrius.

Balitaan

ka na lang namin.“

“Mahirap ’tong ganto,” sagot ni Avery. “She ran away. Mahirap hanapin ang taong ayaw

magpakita

. Maybe… she needed some space to breathe, just like what I did before. Search for her all you want pero hindi n’yo siya makikita. She will show up once she’s ready.“

“Pasensya na, hindi kami

masiyadong

makakatulong ni Courtney,“ sabi ni Traise. “I have surgeries to do all day at hindi advisable si Courtney na lumabas-labas, since

maselan

ang

pagbubuntis

niya. I will help once I’m done with my tasks, Andrius. For sure

nandiyaan

lang si Neska.“

Andrius felt like he was facing this problem alone. Ayaw niyang isipin iyon pero ganoon ang nararamdaman niya.

Tiningnan ni Andrius ang mga kaibigan ni Neska nang malungkot ang mga mata.

“Sige, salamat ha. Balitaan n’yo na lang ako ’pag nakita n’yo siya.”

Nagpaalam na siya sa mga ito at sumakay na sa kotse niya. Habang nasa biyahe ay kung anu-ano na ang pumapasok sa isip niya at alam niyang hindi iyon makakatulong sa sitwasyon niya.

“Andrius, you’re overthinking again…” bulong niya sa sarili.

Pero anong magagawa niya? He can’t think of any reason why Neska would do this. All he could do for now is to formulate answers to his own questions.

Dere-deretso lang siya sa pag d-drive at hindi alam kung saan mismo pupunta. Kahit si Aubrielle ay hindi alam kung saan hahanapin si Neska.

“Wherever you are, please be safe…” bulong ni Andrius sa hangin. “Kahit ayon na lang…”

Hindi na niya namalayan na nanlalabo na ang paningin niya dahil sa luha. In the blink of an eye, tears immediately fell from his eyes.

Hindi napigilan ni Andrius ang nararamdaman kaya naman he pulled over his car to the side. Ipinatong niya ang ulo niya sa steering wheel at doon pumikit nang mariin.

Sari-sari na ang nararamdaman niya—takot, kaba, pag-aalala, lungkot.

“Where are you, baby?” he whispered in the air.

Mahal na mahal niya si Neska at ayaw niya itong mapahamak o mawala sa kaniya.

Nasa ganoon siyang sitwasyon nang biglang nag-beep ang phone niya. He checked it as fast as he could, hoping that it would be Neska.

He felt disappointed after seeing the message. It wasn’t from her or from anyone he knew. It was, actually, from an unknown number. He was about to ignore it but a certain language captured his attention.

’Es

freut

mich, dich zu sehen…’

“I am happy to see you?” tanong ni Andrius sa sarili. He used to live in the Netherlands and had few colleagues who could speak German, that’s why he adapted the language somehow.

At sa baba niyon ay isang mensahe.

‘Hotel 143. Search for every doors and you’ll see what you’re looking for .’

Kumunot ang noo ni Andrius. Alam na alam niyang tungkol iyon kay Neska. It may be real or it could be a trap.

Pero sino ang mag-s-send niyon sa kaniya? Posibleng si Neska mismo o ang taong may hawak kay Neska.

He was torn. Hindi n’ya alam kung dapat ba ’yong puntahan. Pero halos mag-i-isang buong araw nang nawawala si Neska at kapag tumagal pa, baka hindi na niya ito makita pa.

He wanted to ask for help, pero kanino? Lahat ay busy sa kani-kanilang buhay. Siya na lang ang pag-asa ng kasintahan.

Left with no choice, Andrius started the engine of his car and went to that place, unsure if he could stay alive after it…

———

AUBRIELLE.

“Es freut mich, dich zu sehen, my Daurey…”

Hindi ko alam ang dapat kong maramdaman. After all this time, he was targeting me.

Alam ng buong bansa na may first love siya at Daurey ang pangalan niyon. Everyone was interested to that narrative, knowing that she could be one of the reasons why he turned into this.

Umalis si Neska dahil sa mga nakakakilabot na nangyayari sa kaniya lately at alam niyang pagbabanta na ang mga iyon. The suspect left a note, causing her to hide for her life.

At iyon. Iyon mismong mga katagang sinabi ni Heinz. Iyon mismo ang nasa cryptic messsage na pinapadala kay Neska.

Confirmed.

Siya nga iyon. Siya ang nananakot kay Neska.

At hindi pa siya nakuntento. Tinawag niya pa akong Daurey sa harap ng maraming journalists. Gusto niyang sirain ang buhay ko!

Kaliwa’t kanang camera ang nag-flash. I knew I would be the talk of the town after this. Pero hindi ako aalis nang ako lang ang bumabagsak.

“Daurey?” tanong ko. “Ako si Daurey?”

Hindi sumagot si Heinz. Nakatingin lang siya sa akin at bahagyang nakangisi ang mga labi. I admit, there’s no angle of him na pangit tingnan. Napakaamo nitong pagmasdan.

“Sa dami ng mga babaeng nabiktima at pinatay ng kulto mo, mukhang na-m-mix up mo na ang hitsura at pangalan nila, a?” sambit ko.

Unti-unting nawala ang pagkakangisi ni Heinz.

“Hindi ako si Daurey, Heinz. Baka nga hindi totoo ’yang Daurey na ’yan. Who knows, baka ginawa mo lang ’yang kwentong ’yan to show us that a monster within you is still capable of love—na alam nating lahat na hindi naman totoo.”

Heinz gulped. He was just staring at me—mukha siyang maamong tupa.

Maya-maya ay tumingin siya sa lupa at ngumiti.

“You’ve never changed, Daurey…”

My lips immediately parted. Lumakas ang bulungan ng mga journalist.

“Ganoon ka pa rin. Palaban, parating gusto na siya ang tama. No wonder he fell for you. No wonder why the monster in me fell for you…”

“Ano bang sinasabi mo—”

Natigil ako nang tingnan niya ako. He was smiling at me innocently. Kung hindi ko lang talaga siya kilala at hindi ko alam na kriminal siya, maybe those eyes would make my heart flutter too.

“It’s been a while, Daurey,” he said. “Masaya akong makita ka ulit… kahit sa ganitong sitwasyon.”

Lumakas lalo ang bulungan at ako naman ang hindi makapagsalita. Para akong lalamunin ng lupa sa sobrang kaba.

Akmang magsasalita na ako nang bigla siyang yakagin ng mga pulis. Dadalhin na raw nila si Heinz sa selda nito.

Heinz smirked after seeing the frustration on my face. Inilabas siya ng mga pulis at naiwan ako sa loob kasama ang ilang journalist. Something suddenly came up on my mind.

Dali-dali akong lumabas ng kuwarto, sinundan siya at hinarang.

Heinz stopped and wasn’t even shocked, as if he was expecting it.

“What do you want?” matalim kong tanong.

“Hmm?” he asked innocently.

“Bakit mo ’to ginagawa? Anong gusto mo?” tanong ko.

“Ikaw, Daurey,” he answered nonchalantly.

“Alam mong hindi ako nakikipagbiruan. Drop the act, Heinz. Wala na ang media.”

“Sino nagsabing nakikipag biruan ako?” Heinz asked with a bit of amusement in his eyes and lips.

“Bakit mo ’to ginagawa?” I asked fiercely.

“Anong ginagawa ko exactly?” tanong niya.

“Ang pananakot mo kay Neska. ’Yong pagtawag mo sa ’kin ng Daurey sa harap ng Press, knowing na ’yon ang  storyline na hinahanap nila. Why are you doing this, Heinz? I thought… I thought mabait ka.”

“Sino nagsabing mabait ako?” he asked.

“Si Avery,” sagot ko.

Bigla siyang natahimik. Biglang naglikot ang mga mata niya.

“Kahit na anong pang-j-judge ang ginagawa sa ’yo ng mga tao, she was there to defend you. Pero mukhang mali nga talaga siya. Why are you doing this to us, Heinz?” I asked. “Why are you harming us again?”

“Harming you?” Heinz asked and scoffed. “I can’t harm you, beautiful girl.”

“Coming from someone who killed hundreds of women?”

Siya naman ang biglang natahimik at hindi makakibo. Maya-maya ay tiningnan niya akong muli sa mga mata.

“I’m not harming you. I’m giving you options.”

“Options?” tanong ko. “What do you mean?”

“Sinabi ko na kanina. Gusto kong… makalaya,” sagot niya.

I scoffed. “In your dreams.”

“Kung hindi n’yo magagawa, habang-buhay kayong matatakot sa mga susunod na mangyayari.”

“You son of a bitch…” I uttered. “Tingin mo takot kami sa ’yo?”

“Bakit, hindi ba?” sagot ni Heinz. “Magtatago ba si Neska kung hindi? Susugod ka ba rito kung hindi?”

“So it’s you…” I said. “Ikaw nga talaga ang—”

“Paano kung hindi ako?” tanong ni Heinz. “Paano kung nasa labas ang totoong gumagawa sa inyo nito?”

I felt chills down my spine.

“At… at sino naman ’yon bukod sa ’yo?” I asked.

He shrugged. “See? You’re scared, too. That’s why I need to get out of here, Aubrielle,” Heinz said with determination in his eyes. “Ako lang ang makakatulong sa inyo. Ako lang ang makakatapos sa lahat.”

Heinz sounded sincere. Hindi ko alam kung dapat ko ba siyang paniwalaan o hindi.

Heinz took a step closer to me and whispered something in my ears.

“The death chasers can’t solve this, Aubrielle. Ako lang,” he started. “Nagsisimula pa lang ang lahat at ako lang ang posibleng makatapos nito.”

“You forgot something, Heinz,” sagot ko. “We are the Death Chasers. Nagawa naming tapusin ka noon—”

“You did. But this new mess? You can’t.”

“Bakit ikaw lang?” tanong ko. “What makes you better than us? Bakit ka namin kailangang palayain kung kaya naman naming solusyonan ’to nang kami-kami lang?”

“Because I am the angel of death, Aubrielle,” Heinz answered with confidence. “Death is always inevitable but I can control it. Only I, can stop it…”

“Give me a sign to believe you,” I said. “Give me a sign to know you’re sincere.”

Heinz smiled at me, as if he found the fear in my eyes fascinating.

“At the times of absolute fear, the darkness will sing, and the chaos begins…”

———

THIRD PERSON POV.

Narating ni Andrius ang lugar na sinasabi sa text. Malayo ito at walang katabi na mga buildings. Madilim din ang kapaligiran at malamig ang hangin.

Nakakatakot, kung tutuusin. Luma na rin ang building at namamatay-matay na ang ilaw sa pangalan mismo ng building.

Akmang papasok na si Andrius sa loob nang bigla niyang mapansin ang kotse na papalapit sa kaniya. Huminto ito maya-maya at isang lalaki ang lumabas.

“Casper?” he asked, partly shocked.

“Hi,” bati nito sa kaniya. They looked awkward together.

They used to be so close before but after Neska chose him over Casper, naging mailap si Casper sa lahat maging sa kaniya. Andrius was never the type of person who will constantly check on someone. Kaya noong hindi na siya pinapansin ni Casper, hindi na rin niya ito pinapansin.

Hindi sumagot si Andrius. Nakatingin lang siya kay Casper at hinihintay itong magsalita. Casper noticed that his eyes were inquiring, that’s why he cleared his throat and talked.

“I received a text,” paliwanag nito. “Na nandito raw si Neska.”

Ipinakita nito sa kaniya ang message at pareho nga sila ng text na na-receive.

“Hindi ka ba busy?” tanong ni Andrius.

“Kanina. Marami akong trabaho kaya hindi agad ako nakasama sa paghahanap kay Neska. Ngayon lang ako ulit nagka-oras, pasensya na.”

“It’s okay. At least you’re here,” Andrius answered. “Tara sa loob.”

Sabay silang pumasok at saktong pagpunta nila sa loob ay may ibang couple na nasa sofa, naghihintay na mag-check in.

Pinagbubulungan sila ng iba, ang iba pa nga’y natatawa pa.

“Bakit?” tanong ni Andrius sa sarili.

Sabay silang pumunta sa front desk ni Casper at humarap sa babaeng naroroon. Maging ito ay malapad ang ngiti.

“Ilang hours, Sir?” tanong nito.

“Huh?” sabay na tanong ni Casper at Andrius.

“Ilang hours po kayo mag l-loving-loving—este stay, Sir?”

‘That’s it,’ Andrius thought. Tiningnan niya ang iba pang tao at pinagkakatuwaan sila ng mga ito.

“May 2 hours kami, Sir. Pang quick time,” sabi ng babae.

Nagtaasan ang balahibo ni Andrius. “N-No, you’ve got it wrong—”

“We’ll take it,” sabi bigla ni Casper. “Magkano?”

“288, Sir,” sabi ng babae at ngiting-ngiti.

Tiningnan ni Andrius si Casper. He was asking for help. Umiling si Casper, a sign telling him to let her be.

Pagkatapos magbayad ay ibinigay sa kanila ng babae ang susi at ang resibo.

“Kapote, Sir, need n’yo?” dagdag ng babae.

“Kapote?” tanong ni Andrius. “Umuulan po ba rito?”

“Mamaya, sa kwarto n’yo po,” dagdag ng babae at itinuro ang condom.

Pakiramdam ni Andrius ay namumula na ang pisngi at tainga niya. Si Casper naman ay nakikingiti lang sa babae.

“May dala po ako,” pakikisali ni Casper. “’Wag ka mag-alala ate, gagalingan ko.”

Nagtawanan ang dalawa habang si Andrius ay lulubog na sa kinatatayuan niya.

Matapos magbayad ay sumakay na sila sa Elevator. Nang sumasara ay tiningnan ni Andrius nang masama si Casper.

“Why?” tanong ni Casper.

“Ba’t kailangan nating mag-check in?” tanong ni Andrius.

“Ano gusto mo mangyari? Mang-trespass tayo rito habang hinahanap si Neska? May okay ito. Para hindi tayo mapalabas.”

Natahimik na silang dalawa. Casper made sense to him.

“At bakit gagalingan mo, sabi mo?” tanong ni Andrius. “Ako ang top. Sabi nga ni Aubrielle dati, Casper bottom donut.”

Nagtawanan silang dalawa, reminiscing their old good times.

Nang makarating sa second floor ay tsaka sila naghiwalay.

“Text me kapag nahanap mo siya,” sabi ni Andrius kay Casper.

“Likewise,” Casper answered.

For the next hour, they were only seeking for Neska. From 2nd floor to 7th floor ay nangangatok sila ng mga kuwarto but Neska wasn’t there.

Nagtagpo si Casper at Andrius sa 8th floor, ang huling palapag ng building na ’yon at kapwa sila pawis na pawis at pagod na pagod.

“Any news?” Andrius asked.

“Wala. Hindi ko siya makita. Wala siya sa bawat kuwartong kinakatok ko. Baka gino-good time lang tayo ng text message?”

“No. Alam kong totoo iyon,” Andrius answered.

“Then nasaan siya?” tanong ni Casper. “I know we’re desperate to find her but…”

“But what?” Andrius asked. “Habang tumatagal na wala siya, hindi ako mapanatag.”

“Ako rin naman,” sagot ni Casper. “Best friend ko ’yon, e.”

Hindi nakasagot si Andrius. Ayaw pa niyang pagtalunan pa iyon.

They were about to lose hope but then the elevator opened. Si Aubrielle ang lumabas at lahat sila ay nagulat sa isa’t isa.

“Casper? Andrius?” tanong ni Aubrielle. “Anong ginagawa n’yo rito?”

“We received a text message,” sagot ni Casper.

“We’re looking for Neska,” Andrius then answered. “And you?”

“Hinahanap din siya. Naka-receive rin ako ng text message,” sagot ni Aubrielle at ipinakita sa kanila ang text message at iyon din ang text message na na-receive nila.

“Suspicious. Sino ang nag-send nito?” tanong ni Casper.

“’Wag muna natin siyang problemahin. Si Neska ang isipin natin,” sagot ni Aubrielle.

“The text seems like a prank. Mula second floor to this floor, lahat ng kuwarto kinatok na namin pero wala si Neska. Hindi namin alam kung saan siya hahanapin,” Casper said.

“No, it seems real for me. I checked her credit card details. Nag-book siya for a week stay sa hotel na ’to. I was able to get the room number,” Aubrielle answered.

“Really?” Andrius asked. “Which room?”

Itinuro ni Aubrielle ang room na nasa harap lang mismo nila.

“There.”

Tiningnan nila iyon nang sabay-sabay. Sinubukan ni Casper buksan pero naka-lock iyon. Kinatok naman ni Andrius pero wala pa ring sumasagot.

“It’s the only way,” sabi bigla ni Aubrielle at kinuha ang hair pin niya mula sa buhok niya.

“Anong gagawin mo?” tanong ni Casper.

“Watch me,” sagot niya at kumindat.

Itinuwid ni Aubrielle ang hair pin gamit ang ngipin niya. Maya-maya lang ay itinusok na niya iyon sa door knob at pilit kinakalikot ang pinto.

“Ang tigas,” bulong niya sa sarili. Tiningnan niya ang paligid at may CCTV sa bandang dulo at tanaw ang ginagawa niya.

“Pakitakpan ako, please,” sabi niya sa dalawa at pilit na itinuwid muli ang hairpin gamit ang bibig niya. “Ayaw ko mag-viral bilang magnanakaw.”

Tinakpan naman siya ng dalawa at pilit niyang binubuksan ang pinto mula sa pagkaka-lock.

“Dati ka bang magnanakaw?” biro ni Casper sa kaniya.

“Now lang. Kung magnanakaw ako dati pa, edi sana ninakaw ko na ang puso mo.”

The smile on Casper’s lips faded. Si Andrius naman ang natawa.

Nasa ganoon silang kalagayan nang biglang tumunog ang door knob.

“It opened!” sabi ni Aubrielle.

Agad na binuksan ni Casper ang pinto at sabay-sabay silang pumasok. Sa loob ng kwarto ay naroroon ang mga maleta ni Neska. Agad iyong namukhaan ni Andrius at Aubrielle.

Napansin din nilang nakabukas ang TV at ang bintana. Malakas ang hangin at napakalamig nito.

“Neska…?” hanap ni Andrius. Nag-aalala na ito.

“Look,” turo ni Casper sa lapag. May mga rosas doon na para bang nagtuturo sa isang lugar. Sinundan nila iyon at dinala sila sa tapat ng isang cabinet.

Hinanap nila Casper at Andrius kung nasaan si Neska. Napansin naman ni Aubrielle ang kabinet na kanina pa umaalog. Itinuro niya iyon sa dalawa. Kahit nanginginig ang kamay ay binuksan ni Andrius iyon.

Unti-unti iyong bumukas at isang babae ang nasa pinaka sulok. Umiiyak ito, madungis at nakabusal ang bibig.

Their eyes widened.

“NESKA!”

The moment Neska looked at them, she was terrified. Nakatali siya sa loob niyon. Tumili ito at itinuro ang nasa harap nila.

The moment they looked what’s in front of them, napansin nila ang ilang mga itim na uwak na nasa bintana. Hindi kumukurap ang mga ito at parang pinanonood lang sila.

“Look…” Casper pointed something at the ceiling.

 Something was inside of a big plastic and was attached on the ceiling. In a snap, nahulog ito at nabutas mismo ang plastic. It was a decomposing human body. Ang mga mata nito ay dilat pa at nakatingin sa kanila.

Before they could even react, the lights went off. Napahawak sila sa isa’t isa dahil wala na silang makita

They heard the doors get locked.

Someone else was inside the room.

They heard footsteps coming near them.

Humagikgik ang matinis na boses at kinilabutan sila. 

Doon naalala ni Aubrielle ang sinabi ni Heinz.

“At the times of absolute fear, the darkness will sing, and the chaos begins…”

Umingay ang mga uwak na nasa bintana, na para bang nagbubunyi sila.

HEINZ WAS RIGHT.

IT WAS A TRAP!

PART SEVEN: THE NEW LEADER

AUBRIELLE.

Kaliwa’t kanang mga camera ang nasa paligid. Naroroon din ang ilang media at ang kapulisan. Sa gilid ko ay si Neska at sa tabi ko naman ay si Casper. Si Andrius naman ay pilit na pinakakalma si Neska, mukha itong traumatized.

Sa harap namin ay naroroon ang isang bangkay na nakabalot sa isang malaking plastik. Pinalilibutan na ito ng forensics at ng kapulisan.

“Neska, please…” rinig kong bulong ni Andrius kay Neska. “Kailangan mo lang magsabi kung anong nangyari. Nandito kami, kaya ka naming protektahan.”

Hindi kumikibo si Neska. Nakatingin lang ito sa lapag at pilit na kinukutkot ang mga daliri. Ang pulis naman na nasa harapan nito ay mukhang naiinip na. Kanina pa kasi nito hinihingi ang testimony niya.

“Neska…” pagmamakaawa ni Andrius.

“Miss,” sabi na ng pulis. “Testimony lang ang kailangan namin. Ikaw ang naka-check in dito, dito natagpuan ang katawan.”

“So what are you trying to say?” Neska snappped. “That I killed her?!”

Her voice raised. Kahit ako ay bahagyang nagulat.

“Hindi ganoon, miss. Ang amin lang, isa ka sa posibleng witness o posibleng may sala. Hindi namin malalaman kung hindi namin iimbestigahan. Kaya nanghihingi kami ng testimonya.”

“Sir—”

“Let him,” putol ko kay Andrius na sasagot pa sana para kay Neska. “Ginagawa niya lang ang trabaho niya.”

Tiningnan ko naman si Neska.

“Tell them. Narrate your story, Neska. Alam nating inosente ka pero hindi ma-p-prove ng pananahimik mo ang innocence mo. Sabihin mo kung anong nangyari.”

Neska met my eyes, as if she was desperately asking for help.

“Go on,” I said. “Kaya mo ’yan…”

Tiningnan kami isa-isa ni Neska. Nagsimulang maluha ang mga mata niya.

“Handa ba kayo sa maririnig n’yo?” tanong niya sa amin. Her voice was filled with fear.

“We believe in you, baby,” panghihikayat ni Andrius.

Naglikot ang mga mata ni Neska. Lalong dumami ang mga luha roon.

“T-They’re back…” she whispered.

“Huh?” tanong ng pulis.

“They’re back… they’re… they’re everywhere…”

Kumunot ang noo ng pulis. “Sino, miss?”

Sa pagkakataong iyon, pare-pareho kaming nakaramdam ng kaba. Alam namin ang sinasabi niya. Kilala namin ang tinutukoy niya.

“Are you sure?” tanong ni Casper. It was the first time that he talked. He sounded scared, too.

Tumango si Neska at tumulo ang luha sa mga mata niya.

“They want something from us…” bulong ni Neska. “Hindi sila titigil hangga’t hindi nila ’yon nakukuha. They will kill us… they want to kill us…”

My jaw dropped. The first time I saw Casper and Neska this scared was when we fought against the Eagles.

“How sure are you?” tanong ni Casper. “Napakarami mong kaso na hinawakan, Neska. Marami sa kanila controversial pa. How sure are you na hindi ito pananakot ng isa sa mga naipakulong mo?”

“I just know, Casper!” ganti ni Neska. She sounded frustrated.

“You just know?” tanong ni Casper. “Hindi puwedeng you just know lang. Hindi puwedeng kutob-kutob lang, Neska.”

Sasabat sana ang pulis na mukha nang gulong-gulo sa nangyayari pero sinenyasan ko ito na ’wag na at hayaan sila.

“I’m sorry, Casper,” Andrius said. “You can’t just invalidate her feelings like that. Tingin mo ba aalis siya  nang wala lang? Kababata ka niya—you’re her bestfriend. Sa aming lahat dito, ikaw ang mas nakakakilala sa kaniya. How… how can say things like that?”

“We’re not just bestfriends, Andrius,” Casper snapped. “We are Lawyer and Judge by job. Hindi sapat na rason ang friendship para hindi mo na paghinalaan ang tao.”

“Paghinalaan?” pakikisali ko na. “So suspect mo si Neska?”

Biglang nagulat ang pulis at nag-iba ang tingin kay Neska. He was looking at her as if she was suspicious.

“We all know that Neska is not capable of anything like this,” sabi ko. “Umayos ka. Why does it seem like nilalaglag mo siya sa harap pa mismo ng pulis?”

“Am I?” tanong ni Casper. “Ginagawa ko lang ang trabaho ko.”

“As far as I know hindi mo case ’to,” sagot ko.“Before you became a lawyer, you were her safe haven first.”

“Don’t get me wrong,” sabi ni Casper. “Hindi ko siya nilalaglag. Sinasabi ko lang na it’s a bit shallow to think na nagbalik na sila dahil lang dito.”

“Dahil lang dito?” Andrius asked, his voice sounded mad. “You saw the situation. May bangkay. May ibang tao. Nasa loob ng cabinet si Neska—nakatali. She was being harassed days prior it. Yet, tingin mo shallow ’to?”

“Don’t misunderstand me. Sinasabi ko lang na maraming kasong hinawakan si Neska at baka mayroong gumaganti. Sinasabi ko lang ang iba pang possibility.”

To Them. Ni-hindi niya masabi ang pangalan ng kulto.

“You sounded off, huh?” pakikisali ko. “Sino pa bang gagawa ng ganito ka-eery na bagay? We experienced it, we know exactly the fear. Kaya hindi mo masisisi si Neska kung sila agad ang naisip niya.”

“It’s not healthy to blame and bring them up all the time,” Casper reasoned out. “Hindi tayo makaka-move on kung kaunting inconvenience lang sila na ang sinisisi natin.”

“Kaunting inconvenience?!” I asked. “Casper, may bangkay! Neska was handcuffed and locked inside a fuxking cabinet! Anong kaunting inconvenience roon?”

“You misunderstood me…” Casper whispered.

“Anong misunderstood?” tanong ko. “Inulit ko lang ang sinabi mo. Ang hirap kasi sa ’yo, you are too sensitive about what happened before. Hindi lang ikaw ang nawalan, Casper. But guess what? Breaking news, traumatized din kami pero pinipilit naming magpatuloy. Kaya kapag may ganitong pangyayari—na minor inconvenience lang sa ’yo—sila na ang naiisip namin dahil takot din kami. Dahil ayaw na naming maulit.”

“Aubrielle—”

“Believe me…”  natigil kami nang biglang nagsalita si Neska.

“Sila ’yon. Kilalang-kilala ko sila…” dugtong niya.

Tiningnan kami ni Neska isa-isa. Her eyes were sad, terrified, desperate.

“Maniwala kayo sa ’kin. They’re back and they’re ready to destroy us all. Step by step. Little by little. H’wag  n’yong hintayin na dumating ang panahon na nasa panganib na kayo bago ninyo ako paniwalaan.”

She gulped and her eyes were still teary.

“Na nasa loob kayo ng cabinet, gustong gumalaw pero hindi n’yo magawa kasi nakatali na kayo,” Neska added. “Gusto n’hong sumigaw at humingi ng tulong pero hindi n’yo magawa dahil nakabusal ang bibig n’yo. Kaya wala kayong magawa kung hindi ang umiyak at isipin kung bukas ba ay buhay ka pa.”

Walang makapagsalita sa amin. Lahat kami ay biglang  natakot at na-guilty.

“I will tell my story pero hindi po rito,” sabi ni Neska sa pulis.

In a snap, she walked away, leaving all of us behind. Sumunod naman ang pulis sa kaniya.

Kilala ko si Neska. Matapang ito at hindi sumusuko sa kahit na anong problema. Seeing her state now, I’m convinced. They’re really back and it will be bloody than before.

Kinabukasan ay naging usap-usapan ang nangyari. Kahit sila Courtney, Traise, Tyler at Avery ay pinuntahan kami sa apartment para kumustahin si Neska pero hindi sila hinarap ni Neska. Hindi ito lumalabas ng kuwarto. Si Andrius nga lang ang nakakapasok sa loob.

“Kumusta siya?” tanong ni Traise sa akin.

“Ayon, sad girl,” sagot ko at pinipilit i-brighten ang mood ng lahat. “Hayaan n’yo, sasabihan ko kayo kapag okay na siya para makabalik kayo. Sa ngayon… the best siguro kung hahayaan muna natin siya.”

“I also think so,” sagot ni Avery. “By the way, may… gusto sana kaming sabihin.”

“What, then?” tanong ko.

Nagtinginan si Tyler at Avery.

“What?” tanong ko.

“Hindi ko alam kung ngayon ba dapat sabihin o ano…” dagdag ni Avery.

Ngumiti ako. “What is it? Let’s see.”

Ngumiti si Tyler at tiningnan ako. Hinawakan naman niya ang kamay ni Avery at ngumiti nang tipid.

“We’re planning to go overseas,” Tyler said. “Gusto sana naming i-explore pa ang mundo and… who knows, to possibly get engaged there.”

“Engage?!” gulat kong tanong.

Natawa ang apat.

“Hindi pa naman,” sabi ni Tyler. “Planning pa lang.”

“That’s a good news!” reaksyon ko. “Ba’t parang takot kayo?”

“Alam mo na, about Neska,” Avery answered. “It kinda feel weird. Nagsasaya kami tapos si Neska… kayo rito… I don’t know. May maitutulong ba kami?”

“Don’t worry about us,” sagot ko at pilit na ngumiti. “Kaya namin ang mga sarili namin. Neska has Andrius. Nandito rin ako and of course, Casper. Kaya na namin itong apat kung ano man ito. Nothing to worry, it’s nothing big.”

“Sure?” Avery asked.

Tumango ako at napalunok. “Syempre. Ang tagal ninyong nag-suffer ni Tyler. It’s the perfect time para magsaya kayong dalawa. Oo nga pala, bakit planning pa lang ang engagement? Ba’t ’di kayo magpakasal na at mag-honey moon sa every city na pupuntahan ninyo abroad?”

Nagkatawanan kaming lahat.

“Ayaw pa ni Avery,” sagot naman ni Courtney. “Masiyadong maarte.”

“Anong maarte? Buhay ko ’to, gusto ko makasigurado.”

“You could’ve asked me,” sabi ni Courtney. “Puwede kita bigyan ng tips.”

“Why would I?” Avery asked. “Noong ginawa n’yo ba ni Traise ’yang baby n’yo, nanghingi ka ng advice sa ’kin?”

Nagtawanan kami ulit pero si Traise ay namula lang.

“So bakit nga?” tanong ko. “Hindi ka pa sure kay Tyler?”

“Sure ’yan sa ’kin, syempre,” sabi ni Tyler. “Subukan n’yang hindi, sasabunutan ko ’yan.”

Muli kaming nagtawanan.

“Gusto kong i-retain ang surname ko,” Avery finally explained.

“And I want her to use mine,” Tyler added.

“It’s a long discussion kaya we need time to think about it,” Avery explained.

Nag-usap pa kami hanggang sa maya-maya ay nagpaalam nang umalis sila Tyler at Avery. Sasabay na rin sila Traise at Courtney kaya hinatid ko na sila sa pintuan.

“Aubrielle…”

Napatingin ako sa nagsalita. It was Courtney.

“Hmm?” tanong ko. “Do you need anything?”

“Oo sana,” sabi niya. “Puwede ba tayo mag-usap?”

“Hindi ba’t aalis na kayo?” tanong ko at itinuro sila Avery na lumabas na.

“They can surely wait,” sabi niya.

“Okay,” sabi ko at awkward na ngumiti. “We can talk here. What is it?”

“No, not here. Somewhere safe, maybe.”

Doon ko napansin na parang ang uneasy ni Courtney. Parang hindi siya mapakali.

“Sure,” sabi ko. “Tara sa kitchen.”

Nang makarating sa Kitchen ay doon ko napansing ang laki na nga talaga ng tiyan ni Courtney. She noticed that I was looking at it kaya bigla siyang ngumiti.

“Kabuwanan ko na next month,” sabi niya at hinawakan ang tiyan niya.

Ngumiti ako pabalik. “Baby boy, right?”

Tumango siya.

“May name na?”

“Sage,” sabi niya. “Sage Amiel.”

“Wow, ang expensive ng name,” biro ko at natawa. “Sana magmana kay Traise, hindi kay Tyler. We had enough womanizers, tama na.”

Natawa rin si Courtney at maya-maya ay pareho na kaming natahimik.

“Aubrielle…” she uttered. “May tanong lang ako. About… about Neska.”

“Ano ’yon?” tanong ko.

“May napapansin ka ba sa kaniya?” tanong niya pabalik sa akin.

“Paanong napapansin?” tanong ko pabalik.

“Kahit ano. Anything… dark or weird. Kahit na ano.”

“Wala naman. Why?”

“Sure?” tanong niya ulit. “Wala ka bang napapansing kakaiba? Dito kaya sa bahay ninyo, wala?”

“What exactly?” curious kong tanong.

“Mga ibon. Mga uwak. Mga nakaitim. Mga nanonood o nakikinig, lalong-lalo na kapag gabi at mag-isa lang kayo. Kotse na nakaparada sa labas ng apartment n’yo at pinanonood kayo ng driver mula sa bintana. Mga random calls, random na katok o door bell, mga notes in foreign language na puro pagbabanta. Sudden disappearances. Masasamang panaginip.”

I gulped. Pamilyar na pamilyar ang mga iyon. Iyon na iyon ang laman ng letter sa akin ni Neska, noong umalis siya at nagtago dahil sa takot.

“Minsan bukas ang pinto pero wala namang lumabas o pumasok. Minsan bukas ang TV sa sala kahit pinatay mo naman na. Mga matiting na boses na humahagikgik at tunog ng paglalakad kahit alam mong ikaw lang ang tao…”

Bumilis ang tibok ng puso ko. Ganoong-ganoon ang lahat. Bigla akong nangatog dahil sa takot.

“F-Familiar ba?” tanong ni Courtney. “Naranasan n’yo na ba?”

Bumuka ang bibig ko pero hindi ko alam ang sasabihin. I felt scared and weird.

“’Yong kay Neska…” she added. “Nasa loob ba siya ng cabinet at nakatali ang kamay, paa, at bibig ng pulang tela? May mga pula ba sa lapag ng kuwarto nang gabing ’yon, bukas ang bintana at may mga ibon na nanonood?”

My eyes widened. Sa pulis pa lang namin nai-k-kuwento iyon at hindi pa sa kanila. Paano niya alam?

“I know it’s weird…” Courtney said. “But in case na ganoon nga ang nangyayari, promise me that you will inform me, Aubrielle. Please…”

Bago pa ako makasagot ay narinig naming tinatawag na siya ni Traise.

“Please, Aubrielle…” pagmamakaawa ni Courtney.

My lips parted. I was about to say something but Traise  called her again.

“Love , tara na. Aalis na,” sabi ni Traise habang papalapit sa amin ni Courtney.

Courtney looked at me with desperation in her eyes. Suddenly, she whispered something that made my heart stop.

“At the times of absolute fear, the darkness will sing, and the chaos begins…”

My eyes widened.

SHE KNEW SOMETHING!

Hindi ako mapakali sa trabaho kahit na anong focus ko. Sari-sari ang naiisip ko at lahat ay walang kasagutan kaya hindi ako mapanatag.

Anong nangyayari kay Neska?

Anong alam ni Courtney?

Totoo nga bang nagbalik na sila?

Pa-ulit-ulit na ako sa binabasa kong mga papeles kasi bigla na lang akong natutulala at hindi na-a-absorb ang nakalagay doon.

I decided to take a break. Paglabas ko ng office, halos lahat ay nagtitinginan sa akin sa hindi maipaliwanag na dahilan. Sa bawat taong madaraanan ko ay walang hindi liingon. Ang iba pa nga, e, magbubulungan pa.

Nang makarating ako sa break room, literal na lahat ng nandoon ay tiningnan ako nang pumasok ako. Hindi ko na lang sila pinansin at pumunta sa bandang timplahan ng kape. Naroroon si Casper at nagtitimpla rin.

“Black?” tanong niya sa akin bigla.

“No, Red,” sagot ko.

Maang na tiningnan niya ako.

“Underwear ko today, red. Pampa swerte raw, hoping na swerte ako sa kasong maitatapat sa akin. ’Yon ba tinatanong mo?”

“No,” kaswal na sagot niya. “I was asking about your preferred Coffee.*

My mouth literally dropped. “N-No. Coffee with Creamer, please. But no sugar.”

Tahimik na ginawa niya iyon. Tiningnan ko ang mga tao at tingin pa rin sila nang tingin sa akin.

“Wondering why people are looking at you?” tanong ni Casper habang ginagawa ang kape ko.

“Kanina ko pa nga napapansin, e. Ano bang mayroon?” tanong ko.

“Well…” he started. “Hindi ka pa ba nag-c-check ng phone mo?”

“’Di pa, too busy. Why? May issue ba ako or anything? Mapapatapon nanaman ba ako sa malayong lugar?” biro ko.

“Not sure,” he said. “But yes, may issue ka.”

My eyes grew bigger. Dali-dali kong binuksan ang phone ko at tadtad na missed calls from my journalist friend, E-Mails from medias, and private messages ang natanggap ko. I was being flooded. Tunog nang tunog ang phone ko!

Tiningnan ko agad ang trending articles at ayon nga, nangunguna ako.

AKO RAW SI DAUREY!

“Enjoy your coffee,” Casper said sarcastically and handed me my drink before walking away with his mug.

Tiningnan ko ulit ang article.

SHIT!

After work ay dali-dali akong umalis para puntahan si Heinz. Tama nga ang hinala ko. Kumalat ang video na tinawag ako ni Heinz bilang Daurey, kaya akala ng lahat ay ako si Daurey—ang first love ng pinakasikat na serial killer sa bansa.

Ang lakas maka-telenovela.

Nang makarating ako roon ay pinayagan naman nila akong bisitahin ko siya. I only waited for few minutes and right after it, he showed up.

Tiningnan niya muna akong mabuti at hindi lumalapit.

“Wala tayo sa museum, hindi mo need magpaka-estatwa riyan,” sabi ko.

He understood it and slowly walked towards me. He sat infront of me and met my eyes.

“Bakit ka nandito?” tanong niya sa akin. Malumanay ang boses niya st masarap pakinggan. Napaka amo rin ng mukha. Kaya kung titingnan kaming dalawa, parang ako pa ang kriminal.

Tiningnan ko lang siya sa mga mata at hindi nagsalita.

“W-Why?” Heinz asked. Nagsimula siyang hawakan ang mukha niya. “M-Marumi ba akong tingnan?”

I didn’t answer. Instead, I looked at his eyes, down to the bridge of his nose, to his lips.

He noticed it and he gulped.

“W-What’s going on?” he asked, his voice was a bit nervous. “W-What do you want?”

I smirked.

Ipinatong ko ang kamay ko sa table sa pagitan namin at lalong ngumisi.

“What do you I want?” I asked with a flirty voice.

Lalo akong ngumisi.

“You, Heinz,” I said.

He gulped once more.

Tiningnan ko siya sa mga mata at binigyan ng matamis na ngiti.

“I want to kiss you. Now.”

“S-Stop fooling around…” he said.

“Who told you I’m fooling around?” I asked. “Ask me to kiss you and I’ll do it in a heartbeat.”

Namula ang pisngi ni Heinz at ayon ang gusto kong makita.

“Kumusta sa pakiramdam?” tanong ko.

“Huh?” he asked.

“Kumusta sa pakiramdam ang mapag-tripan?”

He was left dumbstruck.

“Ganyang-ganyan ang ginagawa mo sa ’kin—sa ’min, Heinz. Does it make you feel good?”

Anger was on my voice.

“Hindi kita naiintindihan—”

“Of course, naiintindihan mo ’ko. Stop treating me like a damn kid, Heinz,” I argued. “Ikaw ang may pakana ng lahat ng nangyayari sa amin ngayon.”

“Nangyayari?” takamg tanong ni Heinz na para bang maging siya ay naguguluhan. Hanggang sa para bang may na-realize siya. Nagsimulang maglikot ang mga mata niya.

“Totoo nga…” bulong niya sa sarili.

“Anong totoo?” tanong ko bigla.

Heinz looked at me. He was no longer as soft as he was few minutes ago.

“If I tell you, maniniwala ka ba?”

“Let me hear it,” sagot ko. “Let’s see.”

Heinz heaved a sigh. “The eagle cult… they’re back.”

Para akong pinagsakluban ng langit at lupa. Naaalala ko kung paano nagmakaawa si Neska na paniwalaan namin siya. Na nagbalik na nga talaga sila at handa na silang guluhin muli ang buhay namin.

“P-Paano nangyari ’yon?” tanong ko. “You are here. Ikaw ang lider nila, so bakit sila kikilos nang hindi mo alam—”

“They’re not as dense and as stupid as you think,” he answered. “Hindi lang kulto ang Eagles, Aubrielle. Source of power din sila, there are also money and connections involved. Maraming  mga politicians, oligarchs, and influential figures ang parte ng kulto at hindi nila hahayaang mawala na lang ang samahan basta-basta.”

I felt chills down my spine.

“S-So, paano ka?” tanong ko. “Did they just… abandon you?”

“Kaya nila akong palabasin rito sa kulungan kung gusto nila. Pero hindi nila ’yon ginawa dahil alam nilang babagsak ang kulto dahil sa ’kin. Kaya… kaya gumawa sila ng ibang paraan para magpatuloy ang kulto…”

“W-What is it, then?” I asked, scared.

“May bago silang lider, Aubrielle…” Heinz said, fear in his voice. “At siya mismo ang gumugulo sa inyo ngayon.”

My lips parted. Ramdam na ramdam ko ang takot na naramdaman ko noong nilason ako ng kulto na halls ikamatay ko.

“And I’m afraid, Aubrielle. Too afraid…”

“About what?” I asked.

He met my eyes and he said something that made me put my guards up.

“The new leader… it might be one of the Death Chasers…”

PART EIGHT: THE MASTERMIND

“The new leader… it might be one of the death chasers…”

Bahagya akong natulala sa mukha ni Heinz. I didn’t zoom out or anything, I was looking at his face as if I was expecting him to laugh after saying it.

“Isa siya sa inyo, Aubrielle…” seryosong sabi ni Heinz. Nag-iigting ang panga niya habang sinasabi iyon. Mukha siyang takot, mukha siyang galit.

Hindi ako nagsasalita. Tinitingnan ko lang siya at inoobserbahan.

“Kaya habang may panahon pa… habang kaya pa silang labanan…” Heinz stopped and gulped. He was meeting my eyes with so much emotion, as if he was begging me through looks. “Dapat… dapat—”

“Dapat, ano?” Putol ko sa kaniya. “Dapat palayain ka namin?”

Biglang tumikom ang bibig ni Heinz. Tumingin siya sa ibaba at hindi nagsalita muna. Ilang segundo lang ay muli niya akong tiningnan. Namumuo na ang luha sa mga mata niya.

“I know… I know that’s… that’s absurd but—”

“But what exactly, Heinz?” I snapped back. “Gusto mo palayain ka namin just for this petty situation? Matapos lahat ng ginawa mo at ng kulto mo sa amin?”

“Petty reason?” tanong ni Heinz. He sounded really hurt yet frustrated. “Ginugulo na nila kayo. Binabalikan nila kayo at ng bago nilang lider. Hihintayin mo pa bang marami pa sa inyo ang maging biktima gaya ng nangyari kay Neska kagabi?”

My eyes widened. How did he know?

“I have my ways, Aubrielle,” Heinz said. “At alam kong hindi ordinaryong tao ang gumugulo sa inyo. They’re here—all here. They’re just… waiting for the perfect time to kill you all.”

“Ich freue mich, dich zu sehen…” mariin kong tugon. “Hindi ba’t ikaw ang nagpapadala n’un kay Neska?!”

“It wasn’t me…” Heinz said. “I just… made it look like I did para balik-balikan mo ako rito.”

“Why did you do that?” I asked, partly furious.

“I need you,” Heinz said with burning ears.

“For what?”

“Alam kong ikaw lang ang makakaintindi sa akin at sa sitwasyon ko.”

“We’re not the same, Heinz,” I said. “Kailan man hindi ko ginustong mapahamak ang tao sa paligid ko. You remained silent about your alter’s wrong deeds kaya nagsimula itong gulong ito. If you were brave enough, marami sanang buhay ang hindi nasayang.”

“I admit my mistakes,” Heinz said, he sounded sad. “But… I’m not that bad at all. Siguro nga, masama akong tao pero may awa pa rin ako. I… I want to help people around me kahit na parati akong na-m-misunderstand. That makes us similar, Aubrielle. Kaya… kaya sa ’yo ako lumalapit.”

Hindi ko alam ang sasabihin ko. For a second, I wanted to believe him. Pero siya si Heinz at marami na siyang naloko. Ang pagtitiwala nila sa kaniya ang nagpahamak sa kanila. Should I really believe him?

“Marami pang dugo ang dadanak. Hindi lang si Neska ang biglang mawawala at hindi natin sigurado kung mahahanap pa ba sila. Sa susunod na araw, iisa-isahin nila kayo. If they can’t hurt you physically, they will destroy you mentally hanggang sa masiraan na kayo lahat ng ulo. This war will be bloody, Aubrielle.”

He gulped. Nanginginig na ang labi niya at mukha na siyang iiyak.

“Kung iniisip mong ginugulo ko kayo, nagkakamali ka. The Wild Bear… he’s gone. I can decide on my own now and this time… I’m sincere. Gusto ko kayong tulungan para makabawi man lang ako sa lahat ng kasalanang nagawa ko. Lalong-lalo na kay Avery…”

If he was lying, no doubt, he’s a fuxckin good actor.

“Kung iniisip mong sini-set up lang kita at gusto ko lang makalaya, the cult is way too powerful. They can easily bend the law for me. Kayang-kaya nila akong ilabas dito. The fact that I am here for more than a year, that proves that I’m no longer their leader. They abandoned me and there were… countless attempts of murdering me here.”

I felt chills down my spine.

Marami nang attempt ng pagpatay sa kaniya rito?

Tiningnan ko ang ilang parte ng mukha, leeg, at kamay niya. Kaya pala maraming sugat doon.

“Kung mamamatay man ako, gusto kong wakasan ang lahat. Kaya nagmamakaawa ako, Aubrielle, help me. Tulungan mo akong makalaya at sisiguraduhin kong proprotektahan kita. Tatapusin ko ang lahat… even if that costs me my life. Kung mabubuhay man ako, you can… you can put me back in jail, I don’t mind. Ang mahalaga tapos na ang lahat. Ang mahalaga safe ang lahat, pati ikaw,” he gulped. “Lalong-lalo na ikaw.”

Ilang minuto kaming natahimik. Ni-hindi ko alam ang dapat kong maramdaman sa sinasabi niya. Alam kong hindi ko dapat siya paniwalaan, pero mahirap na hindi siya paniwalaan sa ngayon. He sounded genuine, he looked sincere.

“Hindi madali ang sinasabi mo,” sagot ko. “Kahit na maniwala ako sa ’yo, do you think the Death Chasers will trust you? Tingin mo makikinig sila sa akin? Mali ka ng taong ginagamit, Byers. Wala akong significant role sa Death Chasers. Tagasunod lang ako at wala akong kapangyarihan to control them.”

“I don’t need them to trust me. Not now,” Heinz said. “Sabi ko nga sa ’yo,  baka isa sa kanila ang bagong lider ng kulto. Ikaw lang ang pinagkakatiwalaan ko ngayon, kaya opinion mo lang ang mahalaga sa akin. I only need your trust, Aubrielle. Just… yours.”

I felt torn. I wanted to believe him but I knew he was the most dangerous man living on this planet.

“Bakit ako?” tanong ko. “Bakit ako lang?”

“I told you, I have my ways,” sagot niya. “Alam kong mahirap akong paniwalaan sa ngayon pero we’re running out of time. Habang tumatagal, mas lalo silang lumalakas. At kapag dumating ang panahon na maging ako ay hindi na sila kayang labanan, we’re doomed. That’s gonna be the end of us.”

Nang dahil sa pag-uusap namin ni Heinz ay hindi ako nakapag-focus sa trabaho. Sa sobrang lutang ko pa nga ay naiwan ko ang phone ko sa kung saan. Hanap ako nang hanap pero hindi ko makita. Nang pinatawagan ko sa kaibigan ko ay biglang may nag-ring sa break room.

Naiwan ko pala ang phone ko sa loob ng refrigerator.

Nang hapon ay nabuhayan lang ako ulit ng loob nang makarinig ako sa isang empleyado ng isang pamilyar na sigaw.

“Guys, MSN!”

Dali-dali akong napa-check sa online banking ko. Ang meaning ng MSN ay May Sahod Na. Ang lawak ng ngiti ko nang makita ko ang sahod ko.

“Ay ganon?”  sabi ng ka-trabaho ko sa akin. “Sa trabaho maldita pero sa sahod maligalig?”

Bigla akong natawa at tiningnan siya. “May ganon? Mag-r-resign na raw kasi pagod na pagod na pero nag-apply pa for promotion?”

Nagtawanan kaming lahat. Lumabas ako ng break room at itinext mama ko na magpapadala ako ng pera ngayong araw.

I was adopted at last year ko lang nahanap ang tunay kong mga magulang. Awkward nga lang kaai nahanap ko ang tunay kong nanay sa isang sitwasyon na hindi ko alam ang gagawin—she was shoplifting something.

For over a year, sinusuportahan ko ang biological parent ko at ang mga kapatid ko. It turned out na sobrang hirap namin noon kaya wala silang chance kung hindi ipaampon ako noon.

Sa ngayon, sinusuportahan ko ang pag-aaral ng dalawa ko pang nakakabatang kapatid, ang bills nila sa bahay at ang monthly expenses nila. Kinuha ko si mama para sa akin na tumira pero wala pang dalawang buwan ay ginusto niyang umuwi sa mga kapatid ko. Hinayaan ko na lang.

A lot of people thought that I earn a lot by this job. Totoo naman. But do I save a lot?

Ngumiti ako nang malungkot.

Mahirap paniwalaan pero may mga buwan na kinakapos din ako. Ako lang ang nag-iisang nakatapos sa aming magkakapatid at ako lang ang tumutulong. Hindi naman ako nagrereklamo pero may mga pagkakataon lang na ramdam ko ang hirap.

Pero hindi ko naman sila kayang tiiisin na nagugutom, kaya mas okay na siguro na ako lang ang nag-s-suffer.

I sighed.

Lumabas ako ng building para bumili ng maiinom. Deserve ko naman siguro ang iced coffee or milk tea kahit ngayong araw lang, ano?

Punung-puno ang Starbucks nang pumunta ako kaya lumabas na lang ako. Sarado naman ang paborito kong bilihan ng inumin.

Tumayo na lang ako sa kalsada at bagsak ang balikat.

“Gusto ko lang naman uminom,” malungkot kong bulong ko sa hangin. “Bakit parang ayaw naman ata ako mag-enjoy ng panahon ngayon?”

I heaved a sigh.

Buong araw ako kahapon nag-alala kay Neska. Buong araw ako ngayong nag-o-overthink dahil sa usapan namin ni Heinz. Kahit na nag-z-zoom out ako buong araw, nagtrabaho pa rin ako at tinapos kahit na ang mga bagay na dapat ay bukas ko pa gagawin. I felt so worn out. Ngayon pa lang ako mag-e-enjoy, pero ganito agad ang nangyayari.

Naglakad-lakad na lang ako at tiningnan ang mga tindahan sa paligid. May mga sikat na kainan at mayroon ding mga tindahan sa gilid-gilid.

Bigla akong napangiti. Last year, sa ganitong lugar ko nakikita si Neska at Casper. Masayang pinanonood ko lang sila mula sa malayo.

Bakit parang ang nostalgic ng mga bagay-bagay lately? Ganito na ba talaga ako ka-lonely?

Lumapit ako sa isang tindahan at nakita ang bagong luto na kwek-kwek, lumpiang toge at turon.

If I were my old self, hinding-hindi ako kakain dito. Bakit ba nuknukan ako ng arte noon?

“Ano ’yon, miss?” tanong sa akin ng tindera.

“Turon po,” sagot ko. “Apat.”

“Apat?” tanong ulit niya pabalik at parang bahagya pang nagulat. Sa payat kong ’to, akala n’ya yata mahina akong kumain.

“Opo, apat,” sagot ko. “Ate, ano laman niyan? May langka ba ’yan?”

“Wala, ’neng,” sagot nito.

“Buti na lang,” sabi ko at bahagyang nangiti. “Lasang red horse kasi last time ’yong langka sa turon n’yo noong lumamig—”

I closed my mouth immediately. Sumama ang tingin sa akin ni ate.

“Itong kwek-kwek ate, magkano?” tanong ko na lang kunwari.

“Pabasa na lang,” bigla itong nagsungit nang iabot sa akin ang apat na turon na binili ko at itinuro sa akin ang papel na nakadikit sa gilid. Doon nakasulat ang presyo ng paninda nila.

“Thank you po…” bulong ko sa hangin at awkward na ngumiti.

Tiningnan ko ang kwek-kwek at para akong maglalaway sa gutom. Kumuha ako ng stick at tumusok ng tatlo. Agad ko iyong sinawsaw at sumubo ng isa.

“ASWSWSWSWWSWS,” I started chewing it aggressively.

ANG INET!

Isasawsaw ko sana ulit ang isa nang biglang may pumigil ng kamay ko. When I looked up, it was Casper.

“Hmm?” tanong ko at ramdam ko ang paso ko sa dila.

“Hugasan ng sandok ’yang sinasawsawan mo,” sabi niya bigla sa akin.

My eyes widened.

KAYA PALA ANG TABANG!

Tiningnan ko agad ang tindera at inismidan niya lang ako.

“Ito ang suka, ito ang gravy. Hugasan ng sandok ’yong katabi,” pagpapaliwanag ni Casper.

Gusto kong iluwa ’yong kwek-kwek pero nalunok ko na lahat. Gusto kong magpalamon sa lupa!

He offered me a canned drink. Kinuha ko naman ’yon at agad na ininom. Feeling ko masusuka ako.

When I looked at Casper, I saw how his lips curved a sudden smile.

“You find it amusing, huh?”

Lalong lumapad ang ngiti ng labi niya. “May naalala lang ako.”

“Iba na “yan, Harrington. Napapangiti na kita. Baka ma-in love ka sa ’kin, ha? Sorry, work first ako. Kaya mo bang maghintay?” biro ko.

Tumawa nang bahagya si Casper. I suddenly felt good. Si Casper na naging seryoso, ngayon ay napapangiti ko na. I’m one step away from my competitors, I guess.

“Naalala ko lang, you also did that last time,” Casper said. “Sa probinsya dati.”

Kumunot ang noo ko. “Noong napatapon tayo sa probinsiya and worked there? Anong naaalala mo? May nangyari na bang ganito”

Casper smirked. “Try to remember. When was the last time you tasted something like that?”

Hapon iyon. Nakita kong

nagme-merienda

sila Casper at Neska sa bilihan ng kwek-kwek sa tapat ng office kaya lumapit ako para mang-asar.

“Ang ingay ninyo,

nabili

n’yo na ba ’tong lugar?“ tanong ko nang lumapit at nagsimulang

tumusok

.

“Neska, may naririnig ka?” pang-aasar ni Casper. “Parang may

bubwit

na

bumubulong

o ako lang?“

“Naririnig ko rin,” sabi ni Neska. “Parang iyong tunog, galing sa

kanal

?“

Pareho ko silang tiningnan nang masama at pareho rin silang natawa.

“Anyway, hindi ako

sasabay

sa inyo,“ sabi ko at ang

tinutukoy

ay ang inuman kasama ang workmates namin.

“Bakit?” tanong ni Neska.

“I’ll go with Andrius,” sabi ko kay Neska kahit na hindi naman ’yon totoo. Gusto ko lang siyang

asarin

dahil kahit papaano, I felt insecure that he was too close with Casper. Was I jealous?

Her eyes widened.

“He said he may be an hour late dahil may trial pa s’ya,” sagot sa akin ni Neska.

“Yes,” I answered. “I’ll wait for him. Walang problema.”

The smile on her face literally faded.

“Did he… let you?” she asked.

“Of course,”

pagsisinungaling

ko. “He likes being with me than being with you. That’s our difference.”

She opened her mouth but nothing was coming out. Sa totoo lang, para siyang

nabuhusan

ng malamig na tubig.

“Quit,” I said and smirked. “If you can’t put up a good fight, don’t waste our time. Andrius deserves better. And that better is me.”

She bit her lower lip.

“I’m only being good at you because we are cousins,” I said. “But that doesn’t change the fact that I’m miles ahead of you. Do yourself a favor, Neska. Stop putting your hopes high. The higher you set it, the deeper you’d fall. Andrius won’t even there to catch you because he’s busy holding my hand.”

I looked in her eyes and handed her my stick.

“

Pakisawsaw

,“ I said.

She didn’t dodge her eyes.

Until she finally took it at

isinawsaw

sa

sawsawan

malapit sa kaniya and handed it back to me.

“Thanks,” I said. “See you at the party, then.”

I then looked at Casper.

“Your hair is as messy as your life. Fix that, you stinky old rag.”

Just then, I walked away.

“Fighting fighting pang nalalaman, ’pag

sinuntok

mo ’yan

lubog

mukha n’yan,“ rinig kong bulong ni Casper.

Napalingon pa ako pero hindi na nila ako napansin.

“Bakit?” tanong ni Casper kay Neska. “Shouldn’t you be mad or something?”

Neska grinned more widely and in a sudden they started laughing like a dying sea lion.

I shrugged and walked away…

Nanlaki ang mga mata ko nang ma-realize kung ano ang nangyari. ’Yong weird na lasa ng kwek-kwek that day, ganoong-ganoon ang lasa ngayon!

“Isinawsaw n’yo ’yong kwek-kwek ko sa hugasan?!” galit kong tanong.

Casper nodded. “Ang attitude mo kasi. Deserve naman.”

I scoffed. “Plano ko pa namang bilhan si Neska ng masarap na ulam tonight dahil bagong sahod. Bahala siya sa buhay niya!”

Kinuha ko ang isang plastic ng turon at mag-w-walk nang bigla akong sitsitan ng tindera.

“HOY, HOY, HOY, ’neng, bayad mo?”

Nagtinginan sa akin lahat ng customer at hiyang-hiya ako kay Casper. KAASAR!

Nagbayad ako at dali-daling na sanang aalis ng biglang magsalita si Casper.

“Wait for me,” he said. “Bibili lang ako ng turon. Sabay na tayong bumalik ng office, kung okay lang sa ’yo.”

“S-Sure,” sabi ko at biglang nataranta.

Anong mayroon ngayon? Bakit hindi snob si Casper?

Habang naglalakad ay tahimik lang kami. Walang kumikibo pero ramdam na ramdam ko ang pagkiskis ng mga braso namin.

Papalubog ang araw at kasama kong maglakad ang crush ko after mag-merienda.

That thought made me smile inside.

“About Neska…” Casper started.

Mabilis na nawala ang saya ko nang marinig ’yon. It all made sense. Kaya siya ganito ay para may mapagtanungan siya about Neska. He can’t personally ask Neska or Andrius dahil sa sagutan nila. He’s no longer that close with Traise, Courtney, Tyler and Avery after ghosting them a lot of times.

Ako na lang ang way niya kay Neska. Bigla akong nanliit sa sarili ko. Ginagamit lang ako.

“Kumusta siya?” tanong niya.

I cleared my throat. “Okay lang. She has Andrius, she will be okay.”

Tumangu-tango si Casper. “She has to.”

Hindi na ulit kami nag-usap dahil nawalan na rin ako ng gana. Sabay kaming sumakay ng elevator pero hindi pa rin ako kumikibo. Nang bumukas ang sixth floor ay lumabas na ako.

“Una na ’ko,” sabi ko na lang at tumalikod na. Mukhang aakyat pa ata siya.

Ano bang mayroon ang araw na ’to? Ba’t parang galit na galit sa akin ang mundo. Baw ba akong sumaya? Why do I need to suffer all the time?

Nakakailang hakbang pa lang ako nang bigla niya ulit tawagin ang pangalan ko. Nang lingunin ko siya ay nakatingin lang siya sa mga mata ko.

“It’s just a bad day, not a bad life.”

My lips parted.

“I just… thought I needed to tell you that.”

I wanted to say something but I had no idea how to express them. Ang alam ko lang, those were the words that spoke direct to my heart.

We were just looking at each other’s eyes until the elevator’s door closed and he vanished from my sight…

Nang makauwi sa bahay ay nagsimula akong hindi mapanatag. Hindi ako mapalagay habang hinihintay kung magkakatotoo ba ang sinasabi ni Heinz.

“They will attack tonight,” I remember him saying that.

Of course, ayaw kong may umatake sa amin. Sino ba ang may gustong masaktan? Pero kailangan ko ng sign para paniwalaan. Kailangan ko ng something na magsasabi sa akin na dapat akong makipagtulungan sa kaniya para matapos na ’tong lahat.

Nasa sala lang ako at yakap-yakap ang isang unan nang makarinig ako ng mga yabag mula sa hagdan. Bumungad si Andrius.

Tumayo ako at nangangambang tiningnan siya. “Uuwi ka na?”

Tumango siya. “Tumawag si ate, may kailangang asikasuhin.”

“Kumusta si Neska?” tanong ko.

“Ayon, traumatized pa rin but she’s getting better than yesterday,” Andrius answered.

“Did she tell you what really happened?” I asked.

Umiling si Andrius. “She’s not ready.”

Tumangu-tango ako.

“Sige, Aubrielle. Uwi na muna ako. Call me if you guys need anything,” he said and took his jacket from the sofa.

Akmang lalabas na si Andrius nang bigla ko siyang tawagin. Lumingon naman siya agad.

Should I let him stay? Kung may aatake man, better na nandito siya para tumulong.

Pero baka naman hindi sila tumuloy dahil nandito si Andrius.

“Yes?” Andrius asked.

Mabilis akong umiling. “Nothing. Ingat ka.”

“Thank you,” sagot niya at tipid na ngumiti. “Una na ako.”

Tumango lang ako at pinanood siya. Saktong pagsara ng pinto ay biglang nag-ring ang phone ko. It was Courtney.

Naaalala ko pa kung pas o nahulaan ni Courtney ang lahat ng kababalaghang nangyari sa amin. She was really suspicious. I answered her call.

“Where are you?” bungad niya.

“Why?” tanong ko.

“Just answer me!”

Kumunot ang noo. She yelled at me!

“Sa bahay. Bakit ba galit ka?”

“Answer me,” she said. “Umalis ba si Andrius ngayon-ngayon lang?”

Confusion swallowed me.

“How did you know?” I asked. “Are you watching us?”

“Gosh…” I heard Courtney whispered. She sounded terrified.

“What’s going on?” I asked, confused.

“Listen to me, Aubrielle. Three minutes from now, something terrible will happen.”

My eyes widened. “W-What do you mean?”

“Close the doors,” she commanded me. “All doors!”

“Bakit?” tanong ko. “Anong mayroon?”

“NOW, AUBRIELLE!” she said.

“Courtney, sabihin mo muna sa akin kung para saan para—”

“THEY WILL ATTACK TONIGHT!”

Para akong naturete nang marinig iyon.

“Umuwi si Andrius at 10:02 in the evening. Nasa kuwarto si Neska at naiwang mag-isa. At 10:05… the they will arrive and the terror starts. I-lock n’yo lahat ng pinto at magsama kayo ni Neska sa kwarto. That’s the only way you can survive. Do it now!”

It finally made sense. Biglang nawala si Courtney sa linya. Mabilis na ni-lock ko ang lahat ng pinto at isinara ang bawat bintana. Kinuha ko ang licensed kong baril sa pinagtataguan ko at dinala iyon bilang proteksyon.

10:05.

Biglang nawalan ng ilaw sa buong bahay. Nakaramdam ako ng matinding takot.

Napatingin ako sa bintana at may mga anino nang dumadaan mula roon.

Napabilis ako ng takbo paitaas para puntahan si Neska. Pumasok ako roon at mabilis na ini-lock iyon. Pagtingin ko sa kwarto ni Neska ay natagpuan ko siyang nakadungaw sa bintana at malayo ang tingin.

“They’re here…” she whispered in the air. Tanging ang ilaw lang mula sa buwan na tumatagos sa bintana ang nagbibigay liwanag sa madilim na kuwarto.

“Sino sila, Neska?” tanong ko at unti-unting nilalapitan siya. “Kilala mo ba sila?”

Hindi siya sumagot, lumingon lang siya sa akin at may luha ang mga mata. Bigla akong napahinto nang may nakita akong kulay pula na laser sa noo niya.

Nanlaki ang mga mata ko nang ma-realize kung ano ’yon.

“NESKA!” Sigaw ko at mabilis na tumakbo papunta sa kaniya. Niyakap ko siya at sabay ng pagtumba namin sa sahig ay ang sunud-sunod na pagbaril.

Napatili kaming dalawa at gumapang papunta sa kasuluk-sulukan ng kwarto. Sunud-sunod ang pagbaril mula sa bintana at wala kaming magawa kung hindi hilingin na sana ay hindi kami matamaan.

Niyakap ko si Neska at ibinaon ang mukha niya sa dibdib ko habang ang isang kamay ko na may hawak ng baril ay nakatutok sa bintana.

Nakita ko ring may pilit bumubukas ng pinto at kasabay ng tunog ng mga baril ang matitinis niyang mga hagikgik.

“TAMA NA!” sigaw ni Neska. “TAMA NAAAAAAA!”

Sa pagtili niyang iyon ay tumigil ang lahat. Nawala ang pagbaril, ang matitinis na hagikgik at ang pilit na bumubukas ng kuwarto. Sa isang iglap, isang papel ang lumipad mula sa bintana papunta sa amin. Huminto iyon sa harapan mismo namin.

Isang papel iyon kung saan may nakasulat gamit ang dugo.

“In the middle of life and death, the friendships cease, and betrayal begins…”

Suddenly, I remembered Heinz.

“An attack will happen tonight. The guilt from the real mastermind will save you that night.”

The mastermind… is it Courtney?

PART NINE: THAT NIGHT

A/N:

You may join Law Series by

Veilofthedark Facebook Group to read and share theories.

Happy reading, unveilers!

———

COURTNEY

.

Malamig at mahangin sa buong paligid. Tanging ang ilaw lang mula sa bintana ang nagbibigay-liwanag sa madilim na kuwarto.

Nakatayo roon si Courtney at malayo ang tingin. Tinitingnan niya ang buwan at sari-sari ang iniisip.

Natigil lang siya nang marinig niya ang notification na nanggaling sa nakabukas niyang laptop. Lumapit siya roon at ang sinusulat niyang nobela ang naroroon at sa taas niyon, sa isa pang tab, ay isang E-Mail notification.

Kinakabahan man ay gusto pa rin niyang mabasa kung ano ang naging tugon ng taong matagal na niyang patagong kinakausap.

Nang pindutin niya ang tab ay hindi nga siya nagkakamali. Isang E-Mail iyon mula sa taong ayaw niyang pangalanan. Akmang bubuksan na niya ang response nito para basahin nang walang anu-ano’y bumukas ang pinto. Mabilis na napatingin si Courtney doon, gulat at ninenerbiyos.

“Are you okay?” Bungad ni Traise. “May… masakit ba sa ’yo or anything?”

Umiling si Courtney at pilit na ngumiti. “Wala, of course. How was… it?”

“Are you sure?” Traise asked at nilapitan siya. Kauuwi lang nito sa trabaho. Hinapit siya nito sa baywang at hinalikan sa noo, pababa sa ilong, at sa labi. He looked worried. “You look so tense, love. What’s going on?”

“Wala, nagulat lang ako,” pagsisinungaling niya at niyakap ang asawa. “Nararamdaman ko si baby. Parang… sumisipa.”

“Really?” tanong ni Traise at halata sa boses ang excitement. “I can’t wait to see him, our Sage Amiel.”

Ngumiti rin si Courtney. Ramdam niya ang saya ng asawa.

“Oo nga pala,” sabi ni Traise at tiningnan siya sa mga mata habang yakap-yakap pa rin siya. “Pumunta ako kila Aubrielle at Neska gaya ng sabi mo, dinaanan ko sila bago ako umuwi dahil alalang-alala ka.”

“And?” tanong ni Courtney. Bakas sa boses niya ang pangamba. “K-Kumusta sila?”

“They’re… fine,” sabi ni Traise at nababahala na sa inaasal ng asawa. “Pagpunta ko roon, okay naman ang lahat. Natutulog lang sila sa kuwarto nila. Hindi ko na nga ginising kasi nakakahiya.”

“What?!” Courtney asked. “Walang—”

“Yes,” putol ni Traise. “Walang ibang tao, sila lang. Walang mga baril, walang masasamang lalaki, walang dugo—wala lahat ng sinabi mo sa ’kin.”

“What do you mean wala?” tanong ni Courtney at bakas sa boses ang frustration. “Imposible ’yan, Traise. Something terrible was bound to happen and—”

“Bound to happen?” Traise asked, confused. “Were you hoping that something bad would happen to them?

“Hindi sa ganoon,” Courtney defended herself. Umalis siya sa pagkakayakap ni Traise. “May mangyayari ngayong gabi and—”

“Love…” putol sa kaniya ni Traise. “It’s… getting weird.”

“What do you mean?” Courtney asked.

“Paano mo nalalaman ang mga nangyayari?” tanong ni Traise. “Noong una, nalaman mo kung saan mahahanap si Neska. You even used a different number to text Aubrielle, Casper and Andrius to give them an idea where Neska could be. Ikaw ang nag-text sa kanila about the hotel and room number when you could’ve told them personally. Tapos ngayon… ito. What are you up to?”

Hindi nakakibo si Courtney. She opened her mouth to say something but she can’t find the right words to explain the situation.

“Go on, love. Maiintindihan ko,” panghihikayat ni Traise. “Mag-asawa tayo. Problema ko ang problema mo. Nandito ako parati para unawain ka, kaya please be honest with me. Anong nangyayari lately?”

Nanginig ang labi ni Courtney. Parang hindi niya iyon kayang sabihin sa asawa.

“Courtney…” Hinawakan ni Traise ang kamay niya at hinagkan iyon. “I’m not here to judge you, but to understand you so I can help you better. I’m all ears.”

Courtney hesitated at first. Nagsimula siyang maluha. Ang tagal na siyang pinahihiraan ng sitwasyon niya.

“Sshhh,” sabi ni Traise at pinunasan ang luha niya. “Tell me.”

“Hindi ba magbabago ang tingin mo sa ’kin?” tanong ni Courtney.

“Not even an inch. Mahal na mahal kita, even your flaws,” sabi ni Traise. “Maiintindihan ko.”

“Traise…” bungad ni Courtney. “Remember the novel I wrote four months ago?”

“Four months ago?” tanong ni Traise. “’Yong… inspired sa Death Chasers?”

Tumango si Courtney. “Natapos ko siya pero hindi ko pinublish, and you know why…”

“Because you deleted it unconsciously,” Traise answered. “Naaalala ko pa kung gaano ka ka-frustrated that time. Ilang araw mong pinagpuyatan pero biglang nawala sa files mo after mo matapos. You thought you deleted it nang hindi sinasadya. Ni-hindi mo nga napabasa sa ’kin. What about it?”

Courtney took a deep breath. “That novel…that monstrous novel…”

She stopped and met her husband’s eyes. “Will you believe me when I say… I caused this mess?”

“What do you mean?” Traise asked. “Ganoon ba talaga siya kabigat para akuin mo ang lahat?”

“Traise…” Courtney started. “I caused all of these. Kung hindi ko lang ’yon isinulat, kung tumigil na sana ako, edi sana… edi sana hindi nila nararanasan ang—”

“Love, hindi kita maintindihan. Bakit kasalanan mo ang nangyayari?” Traise asked with a soft tone to calm his wife. “What exactly did you cause?”

“Everyone’s misery,” Courtney said. “The novel I wrote… that mystery-shit that vanished…”

She stopped and tears fell from her eyes.

“Nagkakatotoo siya…”

Traise was confused at first until in the blink of an eye, things struck him like a thunder in a pitch-dark night.

“Lahat ng isinulat ko, nagkakatotoo. ’Yong mga attacks kila Neska, ’yong mga krimen sa ibang lugar—lahat. Ginagawa nilang totoo kung ano man ang isinulat ko doon,” tumulo lalo ang luha sa mga mata ni Courtney.

“M-May pinagsabihan ka na ba nito?” tanong ni Traise.

Umiling si Courtney. “I was scared. Really… scared.”

“Good,” tugon ni Traise at pinunasan ang luha sa pisngi ng asawa. “Listen to me. Sa atin lang ito muna, wala tayong dapat pagsabihan.”

“But why?” She asked. “They deserve to know so they can defend themselves better!”

“No, kung alam ng gumagawa nito na alam natin ang ginagawa niya, baka hindi na natin ma-predict ang gagawin niya. Hangga’t kabisado mo ang plot, ang mga nangyari, kaya pa nating lumaban. Kaya nating ibahin ang takbo ng istorya.”

“Traise… I understand but we should really tell them—”

“Trust me, love. For now… they shouldn’t. Iilang tao lang ang may access sa bahay natin. Sila-sila lang din ang unang nakaalam na nagsusulat ka ng perfect plot to destroy a secret legion,” Traise reasoned out.

“Don’t tell me pinagsususpetyahan mo ang Death Chasers?” Courtney asked.

“For now, I trust no one but you. Maraming nagbago for over a year and maybe, that includes loyalty. Kung totoo ang hinala natin, kailangan nating mag-ingat. I can’t lose you and our Sage. I must protect the both of you at all cost, above anyone else.”

Hinagkan ni Traise ang noo niya at niyakap siya. Pumikit si Courtney at hinayaang tumulo ang luha mula sa mga mata niya. Natigil siya nang may maramdaman sa coat ng asawa.

Nang pasimple niyang kapain ang nasa bulsa ng coat ni Traise ay nanlaki ang mga mata niya.

Bala iyon ng baril.

———

Makikita si Heinz na tulala at ang isip ay nasa kawalan. Madilim ang silid ng kulungan niya at siya na lamang ang gising.

Ramdam pa rin niya ang hapdi mula sa ibang sugat niya sa katawan. Mayroon pa nga siyang pasa sa tagiliran at mga kalmot. Marami ang gusto siyang patayin sa loob. Hindi na niya matukoy kung sino ang dapat niyang pagkatiwalaan kaya kung maaari ay ayaw niyang lumabas ng selda.

Sa gilid naman ay naroroon ang mga regalong natatanggap niya mula sa iba’t ibang tao. Kahit na kilala siya bilang mamamatay-tao, a lot still find him attractive. Kahit si Heinz mismo ay naaalarma roon.

Sa katabi niyon ay isang newspaper. Sa unang pahina ay ang balita tungkol sa nangyari kay Neska at iba’t ibang krimen na nangyayari sa bansa—mga bagay na sigurado siya na gawa ng kulto.

At hindi nga siya nagkakamali.

Someone visited him tonight. Hindi nagpakita ang tao. Kinausap lang siya nito gamit ang telepono at ito’y nagbabanta. Sa una ay hindi makilala ni Heinz ang boses nito dahil gumamit ito ng voice modulator. Pero sa paraan nito ng pagsasalita at mga words na ginagamit, he caught the culprit.

“You bit the trap…” bulong ni Heinz sa sarili.

Hindi siya makapaniwala sa napag-alaman.

“Nasa Death Chasers nga ang lider…”

———

AUBRIELLE.

Tulala akong nagkakape at pinagmamasdan ang bagay-bagay. I had a dream last night na may nanloob daw sa bahay namin at pinagtangkaan kami ni Neska.

Nagising na lang ako at nasa kuwarto na ako. Sobrang totoo sa pakiramdam kaya hindi ko malaman kung panaginip lang ba talaga ’yon.

Sa sobrang curious ko ay tinignan ko pa kung nasa cabinet ba ang baril ko, naroroon naman siya at mukhang hindi nagalaw. When I checked Neska, locked ang kuwarto niya. Andrius texted me, saying he was with her. Gustong mag-unwind ng dalawa.

The fact that Andrius didn’t panic, it means nothing really happened last night. Pero bakit parang totoo? Bakit naaalala ko ang lahat? Ang hindi ko lang maalala ay bakit nasa kuwarto ako at natutulog lang.

I also checked my phone, remembering the conversation I had with Courtney. Wala rin siya sa Call History ko.

What’s going on? Panaginip lang ba talaga ang lahat?

Kahit sa trabaho ay hindi ako makapag-focus. Sobrang nahalata iyon ng mga katrabaho ko to the point na ’yong ballpen ko na ang nagamit kong panghalo sa kape ko.

Hapon na nang matapos ako sa lahat ng trabaho. May ilang oras pa bago mag-out kaya umakyat muna ako sa rooftop at umupo sa gilid para magpahangin.

“Bakit ba ang weird ng mga nangyayari lately?” tanong ko sa sarili.

Biglang nag-beep ang phone ko. Nag-chat si Avery sa Group Chat namin ng Avengirls. Litrato iyon ng Pregnancy Test at negative naman siya.

Tyler and Avery has been love-making actively, lalong-lalo na lately. Kaya naman nangamba si Avery kasi delayed ang period niya. She thought that maybe, buntis siya. Only to find out na hindi.

“Makakahinga na ako ng maluwag,” sabi niya sa GC. “Si Courtney lang dapat ang cannonbolt.”

Natawa ako at nag-haha react doon. “Congrats, Avery. Expert talaga.”

She haha-reacted on it. “Hindi pa ako ready magka-baby. Okay na munang si Tyler lang ang sakit ko sa ulo.”

Napangiti ako. Akmang mag-r-reply ako nang maramdaman ko ang presensya na may papalapit sa akin.

“Alone?” he asked.

It was Casper. Nakasoot ito ng puting polo at itim na slacks. Kumapara sa dating Casper, I would say that the Casper now is way too attractive, but the Casper before was a lot funnier and comfy to be with.

I nodded. “Tapos na ang work?”

He nodded too. “Puwedeng maki-upo?”

“Sure,” sagot ko at bahagyang umusog. “Feel free.”

Umupo naman siya sa tabi ko at bumuntong-hininga. Tiningnan ko siya at bahagyang natawa.

“Ang haggard mo na, wala na ’yong freshness,” biro ko. “Mukha ka nang tatay ng tatlo.”

Casper grinned. “It’s fine, as long as ikaw ang nanay.”

Bigla akong napatingin sa kaniya. How can he nonchalantly say that?!

Nangiti siya dahil sa reaksyon ko. “Awkward na ba akong mag-joke?”

“Hindi naman. Lalo na kung seseryosohin mo,” sagot ko.

“Na?” he asked and met my eyes.

“Na ako magiging nanay ng tatlo mong anak. We can do more, kaya ’yan ng matres ko.”

Biglang nasamid si Casper sa sarili niyang laway at inubo nang todo. Tawang-tawa naman ako habang hinihimas ang likod niya.

“O, edi kinarma ka sa sarili mong biro,” sabi ko habang natatawa. “Okay ka lang?”

Tawang-tawa naman si Casper dahil doon. Nang mahimasmasan ay tiningnan niya ako.

“Oh, bakit?” tanong ko. “Crush mo na ’ko?”

“Ikaw?” tanong nya. He scoffed jokingly. “Marami na akong problema sa buhay. ’Wag mo nang dagdagan.”

“Behave ako, promise!” sabi ko.

“Sus,” sabi ni Casper. “Sa probinsiya nga dati, napainom mo ako ng gamot sa sakit sa ulo instead of Vitamin C. Baka madisgrasya lang ako sa ’yo.”

“Kaya nga noong na-realize nating gamot sa sakit sa ulo ang napainom ko, binigyan na lang kita ng sakit sa ulo para hindi sayang.”

Nagtawanan kaming dalawa. It felt like I was speaking with the old Casper.

Maya-maya lang ay pareho kaming natahimik.

“Casper…” I started.

“Hmm?” he asked.

“Bakit bigla kang… naging ganito?” tanong ko. “Last time, sobrang sungit mo sa akin. Ni-hindi mo ako pinapansin. Now… all of a sudden, parang ikaw ulit ’yong Casper na nakilala ko noon. Nakaka-confuse lang kasi hindi ko alam kung paano kita patutunguhan.”

“Is it… really that confusing?” he asked.

“Sobra,” I said. “One moment, I feel like we’re friends again then a moment after, we’re just… workmates.”

“Sorry,” sabi ni Casper at ngumiti nang malungkot. “I’ve long decided na lalayo na ako sa grupo. Kada makikita ko kayo o makakasama… hindi ko malimutan ang nangyari noon. Pinipilit ko namang mag-move on but there are certain days where the trauma just haunts me.”

I opened my mouth to say something but nothing came out from it. Hindi ko alam kung tama ba ang mga sasabihin ko. Ayaw ko rin namang ma-invalidate ang nararamdaman niya kaya pinili ko na lang manahimik.

“But lately…” he started. “Parang nakakapagod na pala.”

“Ngayon mo lang na-realize?” I joked, trying to lift the atmosphere up. “Sa totoo lang, we missed you. We miss the old you.”

“Napanaginipan ko siya,” Casper said out of the blue.

“Sinong siya?” tanong ko.

Ngumiti siya nang malungkot at tumingin sa ibaba. “Si Newt.”

I gulped. Kahit sino siguro sa amin ay hindi handang pag-usapan ang tungkol kay Newt.

“He talked to me. He told me to be happy, deserve ko raw,” Casper narrated and smiled weakly.

“And?” I asked softly. “Pati si Newt nakikitang hindi ka okay.”

“That’s why… I’m trying,” sabi niya. “I’m trying to be the same person I was before. Kaya pasensya na kung minsan friendly ako tapos minsan hindi. I’m trying, pero deserve mo naman minsan.”

Hinampas ko siya sa braso at pareho kaming natawa.

“Aray ha!” reklamo niya. “Kaya kayo ’di nagtagal ni Brent e, lalaki ka kung humampas.”

“Don’t mention him!” I hissed jokingly.

Ang tinutukoy niya ay ang ex kong doktor.

Casper laughed and in a sudden, his laugh faded. “What’s this?”

Kumunot ang noo ko. “Huh?”

“May I touch you?” he asked.

Tumango ako.

Hinawakan niya ang leeg ko at kitang-kita ko ang confusion sa mukha niya.

“Bakit?” tanong ko. “Anong mayroon?”

“Aubrielle…” he started. “Did something strange happen to you lately?”

Tiningnan ko siya. “Wala akong maalala—”

Natigil ako nang maalala ko ang panaginip ko ngayong araw.

“May weird kasi na nangyari,” sabi ko. “Naranasan mo na ba ’yon, ’yong sobrang totoo ng panaginip mo to the point na hindi mo na ma-identify kung ano ang panaginip at kung ano ang reality?”

“What about it?” Casper asked curiously.

“Like…” huminto ako at tiningnan siya. “Maniniwala ka ba?”

“Let’s try,” sabi niya. Casper was obviously examining me. Bigla kong naalala na psychologist nga pala siya.

“Kagabi… may… may umatake raw sa bahay. May dala silang mga baril at pinagbabaril ang kuwarto ni Neska. Mayroon ding mga pumasok sa bahay at gaya ng sa hotel, may humahagikgik. Then… huminto ang lahat. May papel na huminto sa tapat ko. Tapos… nagdilim na ang lahat. Wala akong maalala.”

Wala akong makitang ibang emosyon sa mukha ni Casper. Hindi ko tuloy malaman kung dapat na ba akong matakot o ano.

“What do you think?” I asked, partly nervous. “How do you interpret my dream?”

“Aubrielle, I’m afraid…” Casper started. He looked tensed, yet uneasy.

“W-Why?” tanong ko. “Is it… that bad?”

Hinawakan niya ang gilid ng leeg ko. “Does it hurt?”

“Kaninang umaga, nakamot ko ata,” sabi ko.

“No, I know this pretty well,” Casper said. “Hindi ito basta-basta kamot. You were injected of something.”

“Injected?” Gulat kong tanong.

“Yes,” sabi ni Casper. He looked really worried. “Alam ko ang ganitong hitsura. I used to be part of the Eagle Cult, I know this exactly.”

Nagsimula akong matakot nang banggitin niya ang pangalan ng kulto. The fact that Casper finally uttered their name, it must’ve been so bad.

“Aubrielle, you were shot with tranquilizer…” Casper said.

My eyes widened.

“A high dosage, to be exact,” Casper told me. “Kaya when you woke up, you were too confused. Tranquilizer is a drug, Aubrielle. It can cause a sudden memory gap.”

My lips parted. Biglang nangatog ang tuhod ko.

“That dream… that event that you told me…” he started. “Hindi ’yon panaginip.”

He met my eyes, fear in those too.

“Nangyari talaga ’yon…”

And just like that, everything flashed on my mind as if I’ve just unlocked a deep-hidden dark memory.

“TAMA NA!” sigaw ni Neska. “TAMA NAAAAAAA!”

Sa

pagtili

niyang iyon ay tumigil ang lahat. Nawala ang pagbaril, ang

matitinis

na

hagikgik

at ang pilit na

bumubukas

ng kuwarto. Sa isang

iglap

, isang papel ang

lumipad

mula sa bintana papunta sa amin. Huminto iyon sa harapan mismo namin.

Isang papel iyon kung saan may nakasulat gamit ang

dugo

.

“In the middle of life and death,

the friendships cease,

and betrayal begins…“

Suddenly, I remembered Heinz.

“An attack will happen tonight. The guilt from the real mastermind will save you that night.”

The mastermind… is it Courtney?

Nagsimula akong mag-overthink. Halo-halong emosyon ang sabay-sabay kong naramdaman—kasama na roon ang galit.

Paano niya nalaman ang lahat ng mangyayari? Tama ba si Heinz? Na isa sa Death Chasers ang bagong leader at siya nga iyon? And na-guilty ba siya kaya niya ako tinawagan?

Why the hell do I believe Heinz now? I must’ve gone crazy!

“Aubrielle…” rinig kong bulong ni Neska. Her eyes were full of tears. “Sila ’yan… ang mga agila ’yan…”

“What do they need from us?” tanong ko.

“Hindi ko alam… pero noong inatake nila ako sa hotel, they were looking for someone.”

“Sino?” tanong ko.

“Daurey…” she said. “They won’t stop until they get her. Baliw na sila!”

Ginugulo nila kami dahil lang sa isang babaeng hindi namin kilala? Doon na tuluyang nag-init ang ulo ko.

“Stay here,” sabi ko. “Ako na ang tatapos ng lahat.”

Tumayo ako habang hawak-hawak ang baril ko.

“Aubrielle!” sigaw ni Neska. “No, papatayin ka nila!”

“If gusto nila tayong patayin, matagal na sana nilang ginawa. They are looking for someone and they think alam natin kung nasaan man ’yang Daurey na ’yan. As long as they don’t have her, they won’t kill us because they need something from us. Tinatakot nila tayo ngayon at hinding-hindi ako papayag.”

Ikinasa ko ang baril ko. Dahan-dahan akong lumapit papunta sa bintana. May nakita akong tatlong kotse. Tuluyan na akong dumungaw para paulanan din sila ng putok ng baril nang biglang may biglang tumama sa leeg ko.

Sobrang bilis ng mga pangyayari at tili ni Neska ang susunod kong narinigo. Nahawakan ko pa ang bagay at naialis ko pa sa leeg ko.

It was… a tranquilizer?

Tumakbo si Neska para tulungan ako pero siya rin ay biglang tinamaan ng tranquilizer. In a blink, pareho kaming nakahiga sa sahig. Nanghihina kami, umiikot ang buong paligid, blurry ang lahat at pakiramdam ko’y mababaliw ako sa nararamdaman ko.

In a snap, Neska closed her eyes. Pilit ko pa ring nilalabanan ang nararamdaman ko. In a sudden, the foor finally opened. Someone came in.

Rinig na rinig ko ang mga hakbang niya papunta sa amin. Isang tao ang huminto sa tapat ko. Ngumisi siya at may ibinulong.

“Ich freue mich, dich zu sehen… (I am glad to see you)”

Tiningnan ko ang mukha niya, pilit siyang kinikilala habang pumipikit na ang mga mata ko.

Ngumisi ang lalaki.

At bago pa tuluyang pumikit at magdilim ang paningin ko, namukhaan ko siya.

“Newt…”

PART TEN: THE MOMENT THEIR WORLDS MET

“BUHAY SI NEWT?”

Hindi makapaniwalang sambit ko sa sarili. Kasalukuyan akong naglalakad-takbo papunta sa parking lot at hindi malaman ang mararamdaman.

Matapos ang pag-uusap namin ni Casper, na kung saan sinabi niya sa akin na hindi panaginip ’yong nangyaring pamamaril sa bahay namin kagabi, ay bigla akong natuliro at hindi malaman ang dapat na gawin.

After that talk, umalis agad ako at iniwan si Casper. Rinig na rinig ko pa ang pagtawag niya sa pangalan ko pero hindi ko na siya nilingon.

Gusto kong umuwi para suriin ang apartment ko. Ramdam na ramdam ko na totoo ang nangyari pero wala akong ebidensya para patunayan iyon. When I checked my apartment this morning, everything was neat and organized. There was no sign of any disturbances or attacks at all.

Akmang bubuksan ko na ang kotse ko nang biglang may pumigil sa kamay ko. When I looked at the guy who did it, it was Casper. Humihingal ito at puro pawis.

“Kanina pa kita tinatawag pero hindi ka lumilingon,” sabi niya sa akin. Halata sa boses niya ang inis. “Paano kung may mangyari sa ’yo?”

“I can handle myself, Casper,” depensa ko.

“Really, can you?” he asked sarcastically while looking at my neck.

Madali kong tinakpan iyon.

“Kung hindi ko kaya, may choice ba ako?” tanong ko sa kaniya. “Ako lang ang may kakayahang magtanggol sa sarili ko kasi ako lang naman ang may pakialam sa sarili ko.”

Kumunot ang noo niya. “Ganyan ba ang tingin mo?”

“Hindi ba?” tanong ko pabalik. “Every time may nangyayari kay Courtney, Avery or Neska, nandiyaan ang mga partners nila para i-rescue sila. Pero ako, when something happens to me… wala. All because they thought… they thought I’m strong and independent enough to handle myself. No one’s really there for me.”

“What about me?” Casper suddenly asked.

“Huh?” I asked back.

“Do you think wala akong pakialam sa ’yo? Tingin mo hindi ako nag-aalala?” he added.

“Why would you?” I asked.

“Why wouldn’t I?” he answered back

Ilang segundo kaming natahimik. Nang walang anu-ano’y kinuha niya ang susi ng kotse ko mula sa kamay ko.

“You were shot with a tranquilizer, Aubrielle,” sabi niya habang binubuksan ang kotse ko. “Kung gusto ka nilang saktan last night, they could and they would.”

“Panaginip lang ’yon, Casper,” pagmamatigas ko. “Walang ebidensya na nangyari ’yon-”

“I expected a lot from you,” he said after finally opening the door, cutting me off. “Dahil lang sa takot, you’d start feeding yourself with delusion?”

Pumasok siya sa loob at naiwan ako sa labas.

“I’m not!” I insisted.

“Yes, you are!” he snapped back. “Get in the car.”

Nanatili ako sa labas at matalim ang tingin sa kaniya.

“’Wag mong hintaying buhatin pa kita papasok,” he said, warning me. “Get in.”

I heaved a sigh and went inside.

“Seatbelt mo,” sabi niya.

Hindi ako kumibo at deretso lang ang tingin. I heard him sigh and in a snap, he moved towards me. Inabot niya ang seatbelt para ikabit ’yon sa akin at dumaplis ang labi ko sa leeg niya.

Sobrang bango ni Casper. Ako ’yong tipo ng taong madaling ma-attract sa mababangong lalaki and I can’t deny the fact that Casper has this certain smell na hahanap-hanapin mo.

Matapos niya ilagay ang seatbelt ay umandar na ang kotse.

“Where to?” tanong ko.

“Sa apartment mo. You said you want evidences, now we’ll look for them.”

Habang nag-d-drive si Casper ay tinitingnan ko lang siya sa rearview mirror. Ilang beses na niya akong nahuhuli kaya hindi na rin siya nakatiis at nagsalita na.

“Kung may gusto kang sabihin, say it,” he said.

“Who are you to be disappointed in me?” I asked frankly.

“What do you mean?” he asked.

“You said you didn’t expect me to think and act like this.”

“Aubrielle-”

“Your expectations of me are no longer my fault,” I said.

“Hindi sa ganoon,” depensa niya. “I know you know that something is off. And your defense mechanism is what? To turn a blind eye? They had the chance to hurt you.”

“And they didn’t hurt me,” I said.

“Because they wanted something from you,” Casper said. “This is a chilling effect, Prosecutor Baxter. They want you to spread the word…”

“What word?” I asked, curious yet tensed.

Casper’s expression changed. He turned blank and cold.

“That they are back…” he uttered.

I gulped. I felt the chills.

“And this time, the war… the moon will shed blood…”

“Casper…” I mumbled. Naglikot ang mga mata ko. “Ang hirap paniwalaan… It feels like it happened pero… wala akong makitang ebidensiya na magsasabing nangyari nga talaga ’yon. Even this shot…”

Hinawakan kong muli ang leeg ko.

“Wala tayong ebidensiya na tranquilizer nga ’yon,” dagdag ko. “All we have… are speculations, assumptions-nothing factual.”

“Aubrielle-”

“No, listen to me,” putol ko sa kaniya. “Kung totoo mang nagbalik na sila at warning ang nangyari, kailangan natin ng proof. Solid proof. Hindi natin puwedeng i-bring up lang ’to sa Death Chasers na ang dala natin ay theories lang. Masiyadong malalim ang mga sugat natin dahil sa nangyari sa nakaraan natin. Lahat tayo hanggang ngayon ay ibinabalik pa lang sa normal ang buhay natin. It’s… it’s unfair to bring their progress back to zero.”

Natahimik si Casper. Tumingin siya sa sahig at bumuntong-hininga.

“I hope you understand,” I said.

“Solid proofs,” biglang sabi ni Casper.

“Huh?” I asked.

“Ayon lang ba ang kailangan para maniwala kang totoo ang nangyari?” Casper asked, determined. “We will search for them all night.”

“Casper…” I started. “Why does it seem like you are so eager to prove that the Eagles are back?”

“Because I know they never left at all,” Casper snapped back. “Nagsimula sila kay Neska at sa ’yo na ngayon. We must fight back before they become stronger.”

“Last time ini-invalidate mo lang ang feelings ni Neska. Sabi mo hindi na babalik ang Eagles at kinokontra mo pa siya. Casper, what’s with the sudden change of mind?”

He opened his mouth to say something but then he closed it. He seemed tense and uncomfortable.

“May… hindi ka ba sinasabi sa amin?” tanong ko. “Did something awful happen?”

“I saw him…” he said, fear in his voice.

“Sino?” tanong ko bia.

Naglikot ang mga mata ni Casper.

“Sino, Casper?” ulit ko.

“Newt…” he hardly uttered.

My lips parted. I was literally dumbfounded.

“Kagabi,” dagdag niya. “May… may nakatayo sa labas ng bintana ko. At first, hindi ko makilala. Nakatayo ito sa dilim at ang kamay niya… may hawak siyang tranquilizer gun. Alam ko kung ano ang hitsura dahil naging murder weapon na ’yon sa case na hinawakan ko noon.”

Bigla kong naalala ang kagabi.

Rinig na rinig ko ang mga

hakbang

niya papunta sa amin. Isang tao ang huminto sa tapat ko. Ngumisi siya at may

ibinulong

habang tuluyang

nilalamon

ng dilim ang paningin ko.

“Ich freue mich, dich zu sehen… (I am glad to see you)”

Tiningnan ko ang mukha niya, pilit siyang

kinikilala

habang

pumipikit

na ang mga mata ko.

Ngumisi ang lalaki.

At bago pa

tuluyang

pumikit at

magdilim

ang paningin ko,

namukhaan

ko siya.

“Newt…”

Ayaw kong sabihin kay Casper ’yon. Ayaw kong dagdagan ang takot niya at sa totoo lang, hindi ko alam kung sino ba ang dapat kong paniwalaan sa pagkakataong iyon. Lalong-lalo na ngayong alam kong ang Death Chasers ang tinutukoy ng note na iyon.

“In the middle of life and death,

the friendships cease,

and betrayal begins…“

Napapikit ako. Nananakit ang dibdib ko sa sobrang kaba.

“Hindi ko malaman kung si Newt ba talaga ’yon. I mean… with those gunshots… there’s no guarantee that he would… he would stay alive.”

“I know,” sagot ko, inaalala ang gabing iyon. “Nakita rin natin siyang inilibing. Kaya… kaya imposibleng buhay siya at sinasaktan tayo ngayon.”

“Pero kagabi…” Casper said. “Siya iyon, Aubrielle. Siyang-siya…”

I felt the chills down my spine.

“Hindi ako puwedeng magkamali. Matagal kaming nagkasama ni Newt sa trabaho kaya alam ko ang tindig niya, ang porma niya, they way he stare and all-I know him. Kaya dali-dali akong lumabas para tingnan siya roon pero…”

“Pero?”

“He vanished. Nawala siya roon. Wala ring kotse na umalis o ano man. Literal na nawala siya. Do you know what I saw instead?”

“What?”

May kinuha si Casper sa bulsa ng coat niya. Isa siyang papel na itinupi niya para magkasiya roon. Inabot niya iyon sa akin at agad ko namang binuksan.

Isang pamilyar na marka ng tumambad sa akin. Ang marka… ng isang agila.

“W-What does it mean?” tanong ko.

Itinaas ni Casper ang coat at polo niya at tumambad sa akin ang marka ng agila sa katawan niya. Nagkaroon siya niyon dahil naging undercover siya sa kulto noon.

“They are… telling me they’re back.”

Pakiramdam ko ay natigil sa pagtibok ang puso ko.

“Ang tingin ko, iniisa-isa nilang i-recruit muli sng mga dating miyembro. Para… para ipaalam na lumalakas na sila at handa na sila sa kung ano man ang binabalak nila. To be honest… hindi ko na alam, Aubrielle. I feel scared too.”

“The question is… si Newt ba talaga ’yon?” tanong ko.

“I don’t know. Para na rin akong masisiraan ng bait kakaisip. Ang akin lang… everything happened that night. Pareho tayong may na-experience at hindi basta-bastang coincidence iyon. Something’s off, Aubrielle.”

Tiningnan ko si Casper. Sa hindi maipaliwanag na dahilan, a part of me didn’t want to believe him. No, it wasn’t just him. I didn’t want to believe anyone other than myself.

Ilang minuto lang ay narating na namin ang apartment ko. Lumalabas na kami ni Casper sa kotse ko.

Pinagmasdan namin ang labas niyon.

“No sign of anything, right?” tanong ko kay Casper. “Kaya hindi ko rin alam kung ano ang iisipin o paniniwalaan ko. Kung panaginip ba ’yon o hindi dahil walang ibang ebidensiya bukod sa kung ano man itong nasa leeg ko.”

“Let’s go inside,” sabi ni Casper at sumunod naman ako.

Pagpasok sa loob ay kitang-kita ang kalungkutan sa buong apartment. Ngayon ko lang napansin na sobrang plain na pala nitong tingnan at dull ang atmosphere.

“Anong nangyari ng gabing ’yon?” tanong ni Casper.

“Umalis na si Andrius that night after alagaan si Neska the whole day,” simula ko. “Then saktong pag-alis niya, tumawag si Courtney. Ito ’yong weird for me…”

“What is it?” he asked.

“Sinabihan niya akong i-lock ang lahat ng pinto namin. After that shit happened. It started.”

Mukhang nag-iisip si Casper.

“Na-sense mo rin ba?” tanong ko. “Parang may something kay Courtney.”

“Hindi natin alam,” sabi niya. “Who knows, baka may nangyari rin sa kaniya nang gabing ’yon gaya natin, kaya alam niyang may mangyayari.”

“Possible but do you know what the catch is?” tanong ko habang naglalakad kami sa loob.

“Ano?” tanong niya.

“When I checked my phone call history… wala si Courtney doon,” I said.

“Paanong wala?” tanong ni Casper at inoobserbahan ang bawat gamit na madaraanan namin at ang dingding namin.

“As if may nag-delete,” I said. “I don’t want to point my finger but… in case na tama ka at hindi nga ’yon panaginip, ma-g-gets mo naman kung bakit pati si Courtney, paghihinalaan ko, right?”

“You have all the rights to be suspicious but come to think of it. They tried to erase all the evidences and that includes your phone call with Courtney. Gusto ng taong ’yon na guluhin ang isip mo at palabasin na panaginip lang ang nangyari. Hindi ko masasabing kasabwat si Courtney but… if she is, why would she warn you?”

“I don’t know,” I said and shrugged. “Maybe because of the guilt? I don’t know, really.”

Napahinto kami nang madaanan namin ang pinaglalagyan ng baril ko.

“Isa pa ito,” sabi ko at binuksan iyon.

“That’s whete you hide your gun?” tanong niya.

Tumango ako. “Kahit itong baril na ’to ay nasa lagayan lang kaninang umaga. Kung totoo mang nangyari ang kagabi, how did they able to put my gun in the cabinet? Ako lang ang nakakaalam ng lagayan na ’to. Seeing your reaction, this is not something you would easily find unless…”

“Unless kilala ka ng mastermind o matagal nang minamanmanan…” dugtong niya sa akin.

My lips parted. Now that’s creepy.

“Aubrielle…” Casper said, looking deeply in my eyes. “Show me Neska’s room.”

In a snap, I found myself inside Neska’s room along with Casper. Tinitingnan namin ang lahat ng naroroon, nagbabakasakaling may mahahanap na kung ano man.

Pagtingin ko kay Casper ay may tinitingnan siyang litrato na naka-frame. Nasa ibabaw ito ng bedside table ni Neska.

Nang tingnan ko ang litrato ay napangiti ako. Group photo namin iyon nina Neska, Casper, at Newt. Kuha ang litrato nang minsan kaming kumain sa cafeteria sa probinsiya, noong napatapon kami roon at doon nagtrabaho.

“Naaalala mo ba ’yan?” tanong ko sa kaniya.

Umiling si Casper. “I can’t recall.”

Lumapit ako sa kaniya at itinuro ang labi. Then everything flashed back like they only happened yesterday.

It was a usual day. Nasa Cafeteria kami at kumakain. Ito ang panahon na kung saan alam ko sa sarili kong attracted na sko kay Casper. Alam ko sa sarili kong gusto ko na siya pero hindi ko lang alam kung gaano n iyon kalalim.

Kada titingnan ko siya, nahuhuli ko rin siyang tumitingin sa akin. I admit, ramdam ko ang

kilig

pero hindi ko ’yon puwedeng ipahalata. Alam kong si Neska ang gusto niya at hindi na ’yon magbabago pa. Okay na ako sa happy crush stage.

Inilabas

ko ang

liptint

ko at nag-apply niyon para man lang maganda akong tingnan sa paningin niya. Pero kahit sa ganoon ay tinitingnan pa rin niya ako.

“Ayaw ko ng ganyang tingin, Casper ha,” reklamo ko kunwari habang

naglalagay

pa rin ng

liptint

sa labi ko.

“Bakit?” tanong ni Casper. “Anong ginawa ko?

“Paanong tingin ba?”

pakikisali

ni Newt.

“Parang gustong i-try

liptint

ko, eh,“

dudang

sabi ko,

inaasar

siya. “

Baccla

, ayusin mo lang.“

Napa-iling

na lang si Neska na kasama rin naming kumakain. I was teasing Casper to have an opportunity to talk to him.

“Haaaay,” rinig kong sabi bigla ni Neska. ’What a petty thing we can do for love.“

Nagtinginan

kaming tatlo kay Neska.

“Huh?” tanong ni Casper.

I gave her a sharp look. Mukhang ibubuking pa ata ako nito. Sinabi ko na kasi sa kaniya na type ko si Casper

“Wala,” sabi ni Neska at kumain ng

tinapay

.

“Ganda ba ’yan?” biglang tanong ni Casper sa akon. “Mayroon ba riyan ’yong hindi halata?”

“Barbie ka?”

sabat

ko at bahagyang natawa. Alam kong

nakikisakay

lang si Casper. “’Wag kang mag

li-liptint

. Ang moreno mo tapos

maglalagay

ka ng over

pula

. Brats ka

ghorl

?“

“Bakit hindi?” sabi ni Casper. “Ang

lamya

kaya ng

kulay

ng labi ko.“

Natawa ako. “Sabi ko na eh, barbie ka.”

“Barbie

agad

?“ tanong ni Casper.

“Bakit hindi?” tanong ko pabalik. “Una, loyal ka kay Newt.

Ikalawa

,

nakisabay

maligo

sa naked na si

Andrius

. Tapos ngayon,

pinagdidiskitahan

mo

liptint

ko.

Umamin

ka na.“

I saw Newt and Neska exchanged looks and were laughing while eating.

“

Lah

, judgemental ka?“

“

’Di

ah,“ sabi ko. “Just stating the obvious.”

“What’s obvious? That you like me?”

Halos

nasamid

si Neska sa

kinakain

niya. My mood immediately changed.

“W-What?”

depensa

ko.

“If you like me, you tell me, instead of questioning my sexuality.”

I scoffed. That was strong!

“Wow!” sabi ko. “Alam ko iyong

bagyo

papasok pa lang sa bansa pero ba’t nasa office na? Ang

hangin

mo ha?

Bakla

!“

Nagtinginan

sa amin ang mga tao.

Casper stopped eating.

“

Kailangan

talaga

isigaw

?“

“Casper

bakla

!“

“

’Di

ka

titigil

?“

“

Bakla

!

Bakla

!

Bakla

-“

Natigil ako nang biglang tumayo si Casper at

hinigit

ang

pagitan

naming

dalawa

. Ang mga kamay nito’y nasa mesa habang

inilapit

ang mukha sa akin at bahagya akong

nagulat

. Sa sobrang

pagkalapit

ng mukha namin ay

nagdidikit

na iyong ilong namin.

Nagtilian

ang iba sa cafeteria habang si Newt at si Neska ay hindi malaman ang

gagawin

.

“Say it one more time and you’ll get what you want,” Casper fiercely said, his eyes were looking deeply in mine.

I remained emotionless until a smirk curved on my lips.

“Like what?”

mahinang

tugon ko. “Like kissing me?”

Hindi

kumibo

si Casper pero ramdam na ramdam ko ang

tensiyon

.

“Go on, Casper,”

pang-iinis

ko. “Do it if you’re brave.”

We remained like that for a couple of seconds. No one between

them us was

moving.

“You’ll regret it,” tugon niya at ngumisi.

“That’s for me to decide,” sagot ko.

“Fine,” Casper uttered.

In the blink of an eye, Casper looked at my lips and just then, he kissed me.

My eyes literally widened.

HE KISSED ME.

It felt like my world literally stopped.

Newt’s jaw literally dropped at

naglabasan

ang

tubig

na

iniinom

niya mula

roon

.

I didn’t move at first, until slowly yet fiercely, I returned his kisses.

People inside the cafeteria cheered.

Few

moments later, Casper stopped and stood up. Tiningnan niya ako at si Neska. I can’t tell if he really liked it or not.

“

Overbreak

na tayo,“ sabi niya at naglakad

papalayo

.

I was left there, didn’t know how to react.

When I looked at Neska, I gave her a small smile. A smile of triumph…

“N-Naalala mo pa ’yon?” biglang tanong sa akin ni Casper.

Ngumiti ako. “Siyempre, ’no. Hinalikan ako ng crush ko at pareho pang mutual ’yong desire, kaya sinong makakalimot noon?”

“I’m sorry,” he said. “That time… I… uh…”

“You did that para pagselosin si Neska?” tanong ko at mapait na ngumiti. “I know.”

He looked at me, worried.

“And it’s fine. Hindi rin naman ako umasa,” I added, remembering how he rejected me…

We were in the office. Hinila ko siya papunta sa fire exit dahil hindi ko na makontrol ang nararamdaman ko. I confessed and he said I should shrug my feelings off.

“I LIKE YOU AS A MAN, CASPER, NOT JUST AS A COLLEAGUE. What part of that is too hard to understand?!” inis kong sabi.

“’Wag natin ’to pag-usapan,” sabi niya. “I’ll pretend that I didn’t hear that, okay? Go to back to your office.”

“

BINGI

KA BA?!“ sigaw ko. “I like you Casper, won’t you even acknowledge it?”

“Ahhh, bakit kasi ako?!” singhal ni Casper. “Aubrielle…you’re a great woman, okay? Pero… Pero please…please don’t like me. I’m not worth it.”

“Why not?” tanong ko. “Single tayo pareho. So bakit hindi?”

“It’s hard for me to decline you, okay? I mean, among anyone, maiintindihan kita. I’m saying I’m not worthy of your love

dahil

I can’t love you the same way you love me. I love you, yes, but as a colleague. Nothing special, Aubrielle. Kaya please… give your love to someone who deserves it and that’s not me.“

“Hindi mo

manlang

ba ako bibigyan ng chance?“ tanong ko. “I mean,

desperada

na sige but give me a chance to prove myself, at least. If not, a valid reason will do!’

“I like someone else.”

That stopped me.

“Oh,” I just uttered. “Okay…”

“And I’ll confess to her today.”

My eyes widened.

“So please, Aubrielle. Don’t love me. I don’t deserve you.”

He then turned his back and started to walk but I him.

“I’m not asking you to love me back, I’m only asking you to give me a chance.”

Casper looked back at me.

“Aubrielle, I-”

“If I won’t have you then might as well kill me, attorney…”

“AUBRIELLE!” singhal ni Casper. “C-Can you hear yourself?”

“Yes,” I said, tears in my eyes. “Loud and clear.”

“Aubrielle, please don’t do this…”

“Call her,” I said. “Otherwise you’re making up stories just to reject me.”

Casper can’t move.

“Do it now,” I said. “Or else you’re lying.”

Casper was hesitant at first until finally, he took his phone out, dialled something and it rang.

He called my cousin. He called Neska.

“Sigurado ka ba sa sinabi mo noon?” tanong ko sa kaniya matapos alalahanin iyon. “Na you love me but only as a colleague?”

“Do you wanna know a secret?” tanong niya sa akin pabalik.

Tumango ako. “Fire away.”

“I lied,” sabi niya. “That kiss… hindi lang ’yon dahil gusto kong tingnan ang reaction ni Neska.”

Kumunot ang noo ko. “What’s the reason, then?”

“Inaasar mo ako kasi nakatingin ako sa liptint mo. But… that’s not really the case,” sabi niya at bumuntong-hininga. “I was staring at your lips.”

I was dumbfounded. “Huh? B-Bakit?”

“Napanaginipan kita kinagabihan bago ’yon. You were… kissing me.”

I scoffed. “You had a small crush on me, hadn’t you?”

Ngumiti si Casper. “Hindi ko alam, hindi ko rin naman in-explore.”

“Kasi kay Neska ka naka-focus,” sabi ko at ngumiti.

Pareho kaming natahimik. We were just looking at each other until I felt the awkward tension.

“Casper…” panimula ko.

“Hmm?” he asked.

“Do you wanna… do it again?” I asked and gulped.

“Do what?” tanong niya. Maya-maya lang ay nanlaki ang mga mata niya nang ma-realize iyon. “Aub…”

“Why?” I asked. “We are adults, consensual naman at pareho nating gusto. Let’s just see kung may feelings pa ba ako sa ’yo or… or you might like it.”

Hindi sumagot si Casper. Blangko na ang mukha niya. Nakaramdam ako bigla ng hiya.

“You know what, forget it,” sabi ko at naramdaman na ang pamumula ng pisngi ko. “Sorry, hindi ko alam kung ba’t ko ba naisip ’yon-”

“Sure,” putol niya sa akin. “Let’s try.”

My eyes widened. “Casper…”

“A kiss to confirm things,” sabi niya. “Halik lang naman, wala namang mawawala.”

My lips parted. “P-Pero… pero ano… uhm…”

In a snap, Casper walked towards me. Umabante naman ako hanggang sa marating ng likod ng binti ko ang kanto ng kama ko. Casper stood right in front of me.

“You asked for this,” he whispered. “Lie down.”

Umupo ako sa kama habang hindi inaalis ang tingin naming dalawa.

Hinubad ni Casper ang coat niya at niluwagan ang tie niya. Nang lumapit ang katawan niya sa akin ay awtomatiko na akong napahiga sa kama. Without breaking his eye contact with me, Casper went on top of me gently.

Ramdam na ramdam ko ang init ng katawan niya sa katawan ko. Ang kamay naman niya ay nasa magkabilaan ng ulo.

“If anything happens…” he said in an airy yet seductive voice. “Pigilin mo ’ko.”

Tumango ako.

Casper smirked and that’s when I lost it.

He tilted his head and his lips were coming closer to mine. I closed my eyes and in a snap, I felt it.

He kissed me…

PART ELEVEN: THE KISS

WARNING: R-18.

This chapter contains scenes that are not appropriate for young readers. Reader discretion is advised.

———

“You asked for this. Lie down.”

Umupo ako sa kama habang hindi inaalis ang tinginan naming dalawa.

Hinubad ni Casper ang coat niya at niluwagan ang tie niya. Nang lumapit ang katawan niya sa akin ay awtomatiko na akong napahiga sa kama. Without breaking his eye contact with me, Casper went on top of me gently.

Ramdam na ramdam ko ang init ng katawan niya sa katawan ko. Ang kamay naman niya ay nasa magkabilaan ng ulo ko.

“If anything happens…” he said in an airy yet seductive voice. “Pigilan mo ’ko.”

Tumango ako kahit na pakiramdam ko ay unti-unti akong nawawala sa sarili dahil sa hindi maipaliwanag na sexual tension.

Pigilan ko siya? What will he do? Was he planning to do something other than kissing?

I was tensed and he noticed it. Casper smirked and that’s when I lost it.

He tilted his head and his lips were coming closer to mine. I closed my eyes and in a snap, I felt it.

He kissed me…

It felt like the sun and the moon just collided while the stars lit up the darkness of the night. Words alone can’t express how addictive yet cunning it felt.

When I attempted to move to cup his face, biglang niyang hinawakan ang magkabila kong kamay para hindi ako makapalag sa ginagawa niya. He was holding me carefully, even just his hands were turning the shit in me on.

Lumalim ang halikan namin. I can feel how his tongue was playing with mine, it was out of this world. Napapikit na lang ako at pakiramdam ko ay lalagnatin ako. When Casper gently bit my lower lip while kissing me still, that’s when I opened my eyes and he was looking deeply at me.

“Now what?” he said in an airy voice while his lips were still on mine. “Kiss to confirm. Have you confirmed anything, Prosecutor Baxter—”

Hindi na niya natapos ang sasabihin niya nang muli ko siyang halikan. He was shocked at first until he finally adjusted and gave in.

In a snap, hinayaan niyang makaalis ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya. I cupped his face while we were kissing intensely, as if we were seeking something within each other. As if we were thirsty and craving that very moment.

Without breaking whatever we were doing, pumaibabaw ako sa kaniya. I sat on top of his fly at ramdam na ramdam ko ang reaksyon niyon. Casper was really rock hard and it turned me on once again.

I lost my control when he sat back and kissed me wildly this time. His lips went from my lips, down to my jaw, and went to explore the warmth of my neck.

Nakaramdam ako ng kakaibang init. I moaned and he heard it. That drove him to start kissing my neck more playful. Napapapikit na lang ako dahil sa nararamdaman ako. Indeed, Casper was a good kisser.

“Shit…” bulong kong muli.

Hee smiled while kissing me.

“Ask me to stop now,” bulong niya sa tainga ko. Even his warm breath was enough to mess my entire system. “Or else…”

“Or else what?” tanong ko at sinimulang i-unbutton ang butones ng polo niya.

“Aubrielle…” bulong ni Casper. His voice sounded like he was giving me a warning, but it was too fragile.

Nang matanggal ko ang huling butones ay tumambad sa ’kin ang katawan niya. Itinulak ko siya pahiga mula sa pagkakaupo sa kama habang ako naman ang nakaupo sa ibabaw niya.

I literally his body with appreciative eyes. Mayroon siyang masculine chest at abs. Napakalinis nito tingnan at napaka-healthy. At dahil moreno siya, lalong napakanganda niyon tingnan. Filipinong-filipino.

Nang hawakan ko ang sinturon niya ay ramdam na ramdam ko ang pagkalalaki niya. Casper felt a bit shy. yet proud. May ipagmamalaki naman kasi talaga ang loko.

“Aubrielle…” he said again. “I’m telling you…”

Ngumisi ako at pinagpatuloy ang pagtanggal ng sinturon niya. Casper gulped when I successfully took it off.

From sitting on top of his fly, I laid myself on his body. I broke our eye contact as I started tasting his neck. Napaliyad si Casper at rinig na rinig ko ang malalim niyang hininga.

“Aub…” he uttered in between his moans. “Ask me to stop…”

Hindi ako kumikibo. Pinagpapatuloy ko lang ang ginagawa ko at maya-maya lang ay naramdaman ko na ang kamay niya sa dibdib ko. Casper cupped my breast and he started caressing it gently yet longingly.

“Stop or else we’re fucking,” sabi niya. Bakas sa boses niya na iyon na ang huli niyang pagtitimpi.

I put my hands on his shoulder. Ngumisi ako at binulungan siya.

“Fuck Me, Attorney…”

Casper looked at me and I met his eyes. Ngumiti siya at ganoon din ako. Napakagwapo niyang tingnan. Bagsak ang buhok niya at bahagyang namumula ang pisngi dahil sa tensiyon. Sobrang ganda rin niyang ngumiti at puting-puti ang mga ngipin.

He looked so damn hot. He was a whole damn meal.

“Get my wallet,” sabi niya.

“Hmm?” tanong ko, gulong-gulo. “Mukha ba akong nagpapabayad? I’m priceless, Harrington. I’m about to give you the best sex experience of your life, and it’s for free.”

Ngumisi siya. “The condom is there, sweetheart.”

Maang na napatingin ako sa kaniya. Bahagya naman siyang natawa.

“Why? You like it raw?” tabong niya. “Skin-to-skin, e?”

“No, not that,” sabi ko. “Mas mabuti nang may protection, ano?”

“Exactly,” he said as he took his wallet in his coat beside us.

“Ilan na body count mo?” tanong ko sa kaniya.

“What’s with the sudden question?” tanong niya.

“Wala lang. I just… got curious. You seem professional and your first instinct is to get a condom. Takot sa responsbilidad ’yan?”

He smiled. “Responsable lang po.”

I laughed swiftly, agreeing with him.

“And no, I don’t do this often. Bilang nga lang sa daliri ang body count ko. I only do this if I’m attracted to someone. I hate doing it just for mere pleasure.”

Maang na napanganga ako. Does it… attracted siya sa akin?

“Stop with your talk show,” he said jokingly.

Without wasting any time, Casper started kissing me again. Mas mapusok na iyon at mas wild kaysa kanina. Wala nang boundary, wala nang limitation. Casper was giving all his might and I could feel he was an expert in this field. The way his tongue was moving along with his lips, the feeling was incomparable.

Hinayaan ko siyang gumalaw. Naramdaman ko na lang na ako na ang nasa ilalim. Casper started unzipping my top. He started caressing my chest again softly. Napapikit na lang ako dahil parang lalagnatin talaga ako dahil sa pakiramdam.

“Shit…” I moaned.

Casper smirked. “You like that?”

Tumango lang ako at bahagya siyang natawa. I placed my hand inside his pants, holding and groping his rock-hard fly. It was too warm.

“You like that?” tanong ko rin sa kaniya at nagsimula iyong paglaruan.

He smiled. “Nakakakiliti.”

I rolled my eyes jokingly. I liked holding it. It was undeniably one of the biggest, if not really the biggest, one that I have ever touched.

Ako naman ang pumaibabaw at binuksan na ang zipper niya. Inilabas ko iyon at bahagya akong napalunok.

“Buti kinakaya mo ’tong itago?” biro ko sa kaniya.

I started giving him a head. Ilang ungol ang narinig ko mula kay Casper. In no time, his hand was already at the back of my head, guiding me.

“Ready?” tanong ko sa kaniya at hawak-hawak na ang condom.

“If you’re ready,” sagot niya.

“Yes but not here,” sabi ko. “Kuwarto ’to ni Neska. If you want… we can go to the other side. That’s my room.”

In a blink of an eye, buhat-buhat ako ni Casper at naghahalikan kaming lumabas ng kuwarto. That was one of the hottest kisses that I have ever experienced.

Habang papalapit kami sa kuwarto ko ay nakarinig kami ng mga yabag. Natigil kami bigla ni Casper at napatingin sa may hagdanan. Our eyes widened when we saw two people—Andrius and Neska.

SHIT.

PART TWELVE: AUBRIELLE AS DAUREY

In a blink of an eye, buhat-buhat ako ni Casper at naghahalikan kaming lumabas ng kuwarto. That was one of the hottest kisses that I have ever experienced.

Habang papalapit kami sa kuwarto ko ay nakarinig kami ng mga yabag. Natigil kami bigla ni Casper at napatingin sa may hagdanan. Our eyes widened when we saw two people looking at us shockingly-Andrius and Neska.

SHIT.

Paakyat sila sa itaas at gulat nang makita kami sa ganoong kalagayan. Naka-topless si Casper at tanging ang slacks lang niya ang suot. Ako naman ay naka-unbutton ang suot.

“Casper? Aubrielle?” tanong ni Neska. Gulat ito at gulong-gulo. Maging si Andrius ay hindi maipinta ang mukha.

“What’s… going on?” reaksyon ni Andrius.

Hindi namin malaman kung ano ang isasagot o gagawin namin ni Casper. Parang gusto ko biglang mag-evaporate sa sobrang kahihiyan.

“N-na-hurt si Aubrielle,” biglang sabi ni Casper.

Kumunot ang noo ni Neska at Andrius. Maging ako ay ganoon din ang naging reaksyon.

“Na-hurt?” tanong ni Andrius. “What hurt?”

“Nalaglag sa kama. N-Ni-rescue ko lang,” pagdadahilan ni Casper.

He really sounded stupid, lalo akong nahiya.

“’D-Di ba?” tanong sa akin ni Casper.

“O-Oo, yes,” pagkukunwari ko rin. Hinawakan ko kunwari ang paa ko at kunwaring na-hurt. “Ouch?”

Gusto kong tumakbo sa sobrang hiya!

“Nang almost naked kayong dalawa?” tanong pabalik ni Andrius.

“Ano ’to, porn?” tanong ni Neska.

Few minutes later, nasa kuwarto kami ni Neska. Nakadamit na si Casper at ako naman ay gustong maiyak dahil sa kahihiyan. Nasa harap namin si Neska at masama ang tingin sa aming dalawa. Nang dumating si Andrius galing sa kitchen, may dala itong tea para sa amin.

“Thank you,” nahihiyang sabi ni Casper at uminom.

Nang kinuha ko ang akin ay masama pa rin ang tingin ng dalawa.

“Why?” tanong ko sa kanila.

“Mind to explain?” tanong ni Neska.

“Anong i-e-explain namin?” tanong ko.

“Ano bang need i-explain?” tanong ni Neska.

“I don’t know, you tell me,” I said defensively.

“Bakit nakahubad si Casper? Bakit buhat-buhat ka niya? Bakit kayo galing sa kuwarto ko?” sunud-sunod na tanong ni Neska.

“Section 17, Article III of the 1987 Constitution. No person shall be compelled to be a witness against himself. I refuse to answer. I invoke my right against self-incrimination.”

Mabilis na napatingin sa akin ang tatlo.

“Aubrielle!” reaksyon ni Neska.

“Why?” tanong ko.

“We were making out,” biglang sabat ni Casper.

My eyes widened. Inamin niya!

Napatakip ng bibig si Andrius habang si Neska ay napanganga.

“Lilipat sana kami ng kuwarto kaso… dumating kayo,” dagdag ni Casper.

“Ba’t parang kasalanan pa namin?” tanong ni Neska at halata sa mukha niya na ’di siya makapaniwala. “I mean… really? Casper and Aubrielle… oh my… hindi ko ma-imagine. Saglit!”

“Hindi mo naman need i-imagine,” sagot ni Andrius. “Buhay nila ’yan. Consensual naman at pareho silang adult. Kung gusto nilang gawin ’yon… they can do that.”

“Pero kasi…” rason ni Neska. Masama itong tumingin kay Casper. “Kapag ba nabuntis si Aubrielle, paninindigan mo?!”

My eyes widened. Ako na ang nahiya dahil sa tanong niya. “Buntis agad?!”

“Bakit? Anong malay natin?” tanong ni Neska.

“Make out lang ginawa nila, walang intercourse kaya safe,” Andrius said.

Kahit si Casper ay biglang nahiya sa tanong ni Neska pero hindi ito nagpatalo. “Ikaw ba, nabuntis ka sa mga make out n’yo ni Andrius?”

Biglang nanlaki ang mata ng dalawa.

“Ba’t kami na ang topic ngayon?” tanong ni Andrius.

“Oo nga,” pakikisali ko. “Ilang beses ba kayong nagkulong sa storage room sa office sa probinsya?”

Namula si Andrius. “Wala kaming ginawa…”

“Asus,” sabi ko. “Neska pa ba?”

“I wish meron pero wala talaga,” sagot naman ni Neska. “E kayo… geez… sa room ko talaga?!”

“Sorry…” sabi bigla ni Casper. “Naghahanap lang kami ng ebidensiya tapos nauwi sa ganoon. Nawala kami sa focus, nadala ng emosyon. I’m sorry, I take all the blame.”

“Hindi bagay sa ’yo,” sabi ni Neska. “Kailan ka pa natuto ng ganito, Casper? Dati lang kahit kiss sa pisngi, diring-diri ka!”

“You kissed him?!” tanong ni Andrius kay Neska.

“Huh?” tanong ni Neska. “Hindi sa ganoon-”

“Ew,” sabi ni Casper. “Araw-araw ako nag-l-lip balm tapos i-k-kiss ko lang ’yan?”

“Grabe ka!” sabi ni Neska at binato siya ng unan. “Hindi ka lang marunong, e.”

“Hindi ka sure,” gatong ko.

“Sige, kanya ka na, sige!” tulak ni Andrius kay Neska kunwari.

We all laughed, knowing that everything was just a joke. When was the last time we all had fun?

Nang humupa ang tawanan ay sumeryoso na ang lahat. They started ignoring the fact that Casper and I did make out and I was really thankful.

“You said you were looking for evidence,” panimula ni Andrius. “Evidence for what exactly?”

Nagkatinginan kami ni Casper.

“Say it,” sabi niya sa akin.

I sighed heavily. “For something creepy.”

“Like what?” tanong ni Neska. “Gaya ng attack sa atin kagabi?”

Nanlaki ang mga mata ko. “Alam mo rin?”

Tumango si Neska. “Paggising ko… alam kong hindi panaginip ang lahat. Alam kong totoo ang nangyari.”

“Bakit hindi mo sinabi sa ’kin?” tanong ko.

“I don’t want you to panic, Aubrielle,” sabi niya sa akin. “I wanted to gather more evidence. Totoong nangyari ang kagabi. They attacked us.”

“Bakit hindi nila tayo pinatay?” tanong ko. “T-They had the chance.”

“Because it’s not our time yet. Gusto nilang tayo ang magpakalat na bumalik na sila. Tayo, na mga taong tumalo sa kanila, ang gusto nilang mag-announce na bumalik na sila. They wanted to scare us and to die down the public’s trust in us. Masiyado silang… demonyo!”

“Sila…” sabi ko. “Sinong sila?”

“The Eagles. That demonic cult,” sagot ni Andrius.

“Anong gusto nila sa atin ngayon?” Casper asked.

“I honestly don’t have an idea,” Neska answered. “Ang nakikita ko lang na rason ay para maghiganti at makabalik sa kapangyarihan.”

“Wala tayong ebidensiya,” Casper suddenly said. “If we will warn the public and the Death Chasers, wala tayong hawak na kahit na ano para maniwa sila, especially Avery. She’s hard to convince unless we have a solid proof.”

“And we have a solid proof,” confident na sabi ni Neska. “That they really attacked us last night. Aside sa turok ng tranquilizer, they left something else.”

“What is it?” I asked.

Andrius and Neska made an eye contact. Sinenyasan ni Neska si Andrius at agad itong tumayo.

“Nakikita n’yo ’yang malaki kong book shelf?” tanong ni Neska sa amin.

Tiningnan namin iyon. Sa dingding iyon nakatayo, sa tapat mismo ng malaking bintana.

Kumunot ang noo ko. It looked strange.

“Yes, Aubrielle,” Neska said. “It looks off. Hindi naman kasi ’yan nakalagay diyan dati. Doon ’yan.”

Itinuro ni Neska ang dati nitong lagayan.

“They moved it dahil may gusto silang takpan,” Neska added.

When Andrius moved the shelf, my eyes grew bigger. May mga butas iyon. GUN SHOTS!

Napatayo ako at ganoon din si Casper.

“Shit…” bulong ni Casper. “Mukhang malaki ang baril na ginamit.”

“’Paggising ko… alam kong hindi panaginip ’yon kaya tinawagan ko agad si Andrius para pumunta. Sa shot pa lang sa leeg ko, alam na agad niyang tranquilizer iyon. No doubt, kung bakit para tayong nag-h-hallucinate.”

“Napansin ko rin agad na parang nabago ’yong set up ng shelf kaya tinanong ko kay Neska kung ginalaw n’ya ba. Alam ko ang set up ng kuwarto niya kasi ako ang nag-ayos before. Then when we moved it… we saw those. Totoong nangyari ang lahat at hindi lang panaginip,” kuwento ni Andrius.

“Anong trip nila?” hindi makapaniwalang tanong ko. “Noong nagising kami ni Neska, nasa kuwarto namin kami. Does it mean… kilala kami personally ng mga gumawa nito?”

“Kilala o matagal nang minamanmanan, gaya ng sabi ko,” Casper then said. “Nagawa nilang makapasok rito, alam nila kung ano ang kuwarto ninyo. Alam din nila kung saan mo tinatago ang baril mo.”

“I have a theory,” Andrius said.

“What is it?” I asked.

“Baka lang… isa sa atin ang kasabwat nila,” Andrius said and looked at Casper.

“Pinagbibintangan mo ba ako?” tanong ni Casper.

“Of course, no. You were a former member so baka lang… may idea ka sa kung paano sila gumalaw,” Andrius added.

“I can confirm na sila ’to,” Casper said.

Biglang pumasok sa isip ko si Heinz. Matagal na niya akong binabantaan, pero hindi ako naniniwala. If I would believe him, would I make it ’till the end? Totoo bang nagbago na siya? Ally na ba talaga siya?

“Noong umalis ako…” panimula ni Neska.

“Naglayas,” putol ni Andrius sa kaniya.

“Okay, naglayas,” sabi ni Neska. “Parang hinihintay lang nila na gawin ko ’yon. They wanted me to leave, so they can… abduct me.”

“Abduct?” tanong ko.

“Yes. Ang naaalala ko, nasa kuwarto ako ng isang hotel, na kung saan n’yo ako na-rescue, para magtago. Nag-CR ako at doon ko napansin ang usok sa paligid. Nakarinig din akong matinis na boses sa loob ng aparador. Humahagikgik ito. Unti-unti akong nanghina at nawalan ng malay. Ang naalala ko lang…isang tao ang lumabas mula sa aparador. Nang magising ako, nasa loob na ako noon at nakatali.”

“You mean…” Casper said and stopped. “Nandoon na sila bago ka pa makapasok?”

“Exactly,” sagot ni Andrius. “They knew Neska will go to that hotel. They set her up kaya ang tingin namin… kilalang-kilala siya-tayo-ng gumagawa nito.”

“Naaalala mo ’yong E-Mail ko sa ’yo?” tanong ni Neska sa akin.

Inalala ko ang E-Mail na ipinadala ni Neska ilang oras bago siya mawala.

Aubrielle,

Kapag natanggap mo ’to,

malamang

ay umalis na ako. ’Wag n’yo akong hahanapin dahil hindi ninyo ako makikita. Ayaw kong

magpakita

. Hindi ngayon na wala pa akong solusyon para sa lahat-hindi ngayon na baka dahil sakin ay

manganib

muli ang lahat.

Matagal ko itong pinag-isipan. Gabi-gabi akong hindi

pinatutulog

ng takot at kaba. Pero hindi ko ’to kayang isa-walang-bahala na lang. Hindi ko na ito kayang

iwasan

. Mas

nagiging

marahas

na siya-mas

matapang

-mas

nakakagimbal

. Hindi ko alam kung kanino ako

hihingi

ng tulong. Hindi ko alam kung kaya ko bang magsabi kahit na kanino. Pero ngayong

isinusulat

ko ito, isa lang ang taong naiisip ko na maiintindihan ang sitwasyon ko-at ikaw ’yon.

A few months ago, umuwi ako sa apartment nang madaling araw dahil sa trabaho. Hindi ka pa

umuuwi

noon dahil may night out kayo ng mga kaibigan mo.

Nadatnan

kong bukas ang pinto pero patay lahat ng ilaw. Bukas din ang bintana at may isang uwak na

nakadapo

roon at

tinititigan

ako.

Ang naisip ko, baka umuwi ka at

nagmamadaling

lumabas. Pero

pagbukas

ko ng ilaw,

nagimbal

ako sa nakita ko. Sa

dingding

ay nakasulat ang katagang,

‘Hello, Murderer’

gamit ang

dugo

.

Wala akong

pinagsabihan

kahit na sino. Akala ko, isa lang iyon sa mga pamilya ng mga taong

nahatulan

ko ng guilty. Mag-isa akong

naglinis

at kahit na natatakot ay

inilihim

ko na lang.

Pero hindi roon natapos ang lahat. It continued. At bawat

pangyayari

ay

palala

na nang

palala

. Maraming

dugo

na ang

ipinadadala

. Minsan, may

kotseng

pumaparada

sa tapat ng kuwarto ko at

tinititigan

lang ako mula roon.

Dumarami

na rin ang mga itim na

ibon

at

karamihan

ay sa bintana ko

nakadapo

at sa akin ang tingin. Minsan, nararamdaman kong nasa paligid lang sila kahit na may mga kasama ako.

Ramdam ko sila in public places kapag kasama ko si Andrius. Ramdam ko sila sa courtroom kapag

nagta-trabaho

ako. Ramdam ko sila sa Apartment lalo na kapag late kang

umuuwi

at ako na lang ang mag-isa. Ramdam ko ang mga

kalabog

, ang mga titig-ang

presensya

nila.

Nagigising

ako every 3AM nang walang dahilan. Minsan may itim na uwak sa bintana at pinanood lang ako. Minsan may nakatayo sa labas at pinanonood ang buong Apartment. Minsan may

naririnig

akong

umaakyat

ng

hagdan

. Takot na takot ako parati.

Naiiyak

na lang ako.

Hindi ko alam kung bakit nila ’yon ginagawa. Hindi iyon basta tungkol lang sa mga naging

hatol

ko sa korte. I know something’s bigger than that and it took me months before I figured it out.

Sinadya

nila ang lahat.

Sinadya

nilang

baliwin

ako sa takot. Gusto nilang magkaroon ako ng anxiety para unti-unti akong mawala sa sarili at

nagtagumpay

sila. I am weak as fuck now, Aubrielle. I can’t face them that’s why I ran away. Hindi ko

hahayaang

makita nilang unti-unti akong

nasisira

.

Sinubukan kong

alamin

kung bakit nila ’yon ginagawa at kung anong

pakay

nila. And why of all people, ako pa ang naging target nila. Pero sa ilang buwan ng

pag-iimbestiga

ko, wala akong nakuha na kahit na ano. Not until one night, things came to me as clear as ice.

It was about Dad.

Alam ng taong

tumatakot

sa akin ang lahat ng tungkol kay Papa. Alam niya na si Papa ang isa sa mga

humawak

ng Eagle Cult. Alam niyang isa rin si Papa sa mga

pumapatay

noon-at alam niyang anak niya ako-at

itinago

natin, ng Death Chasers, ang

katotohanang

iyon.

May mga

pruheba

siya, Aubrielle. From photos, to documents, to recordings. One blow at sira lahat ng career na

pinaghirapan

natin.

Masisira

ang buong Death Chasers sa

publiko

. At baka si Reign ay

madawit

pa.

Gabi-gabi akong

nakakatanggap

ng mga bagay-bagay tungkol kay Papa. Gabi-gabi nilang

ipina-aalala

sa akin na anak ako ng isang

kriminal

at wala akong

ipinagkaiba

dahil

inilihim

ko ang lahat sa

publiko

-na ang tingin sa atin ay mga

bayani

pero isa rin tayong

oportunista

at takot sa

sariling

multo.

Habang tumatagal, mas lalong

naaapektuhan

ang mental health ko to the point na

naaapektuhan

na pati ang trabaho ko. Hindi ko alam kung bakit nila ’yon ginagawa. Hanggang ngayon na

isinusulat

ko ’to ay wala akong

ideya

kung bakit nila ’yon ginagawa sa akin. Ang alam ko lang ay

makapangyarihan

na tao ang nasa likod nito dahil sa mga hawak niyang

impormasyon

.

Araw-araw akong natatakot at kinakabahan. Na baka isang araw, bigla na lang

lumantad

ang lahat at

masira

ang lahat ng bagay na

pinaghirapan

natin, maging ang mga buhay na hanggang ngayon ay pinipilit nating

ibalik

sa normal.

Hindi ko na kaya, Aubrielle. Pagod na ako. Takot na ako.

Mahinang-mahina

na ako.

Kagabi, sa unang

pagkakataon

, hindi na sila

nagpadala

ng mga ebidensya. Tapos na sila

manakot

kikilos

na sila.

Nagpadala

sila sa akin ng isang

mensahe

. Isang

mensahe

na alam kong

yayanig

muli sa atin.

’Es

freut

mich, dich zu sehen…’

(I am happy to see you…)

Be ready, Aubrielle. Guard yourself.

The Chaos Begins… now.

I can still remember how it brought chills down my spine.

“Aubrielle…” Neska started and he gulped. “Hindi ako ang nagsulat non…”

My jaw dropped. “P-Paanong… paanong hindi ikaw? Dark Raven ang pangalan ng E-Mail, at tayo-tayo lang ang nakakaalam niyon!”

“Nakita ko na lang nang i-forward iyon sa akin ng nag-send sa ’yo. It only means na kilalang-kilala niya ako kaya nagagaya niya kung paano ako magsalita. At ’yong mga sikreto ko… ’yong kay Papa at pagiging Dark Raven ko… alam niya…”

Hindi ako makapaniwala. Nagtaasan ang lahat ng balahibo ko dahil sa takot.

“Dinescribe pa niya lahat ng ginagawa niya at ang reaksyon ko…” dagdag ni Neska

“Kaya umalis kami ngayon. Hinanapan namin ng sagot ang lahat,” Andrius said.

“May nakuha ba kayong ebidensya?” Casper asked.

“Yes,” Andrius said. “Hinanap namin ang may-ari ng nakaparadang kotse sa tapat ng apartment kagabi. May footage sa dash cam niya, ma-r-receive namin mamaya.”

“Noong gabing ’yon, naririnig kong nag-uusap sila tungkol kay Daurey at ngayon ko lang naintindihan ang lahat. Ang lahat ng tungkol kay Daurey,” Neska said.

“What about it?” I asked, tensed.

“Mali ng hinala ang publiko. Hindi kababata o first love ni Heinz si Daurey. Hindi rin literal na tao si Daurey.”

“What do you mean?” I asked again.

“Nagiging si Daurey ang isang tao kapag siya ang nag-iisang taong pinagkakatiwalaan ng lider ng kulto, ang nag-iisang pinagkakatiwalaan ni Heinz. There was a Daurey before, back when Heinz was still a teenager. For some vague reason, she vanished. Years later, a new Daurey came in.”

Things were making sense.

“May bagong pinagkakatiwalaan si Heinz more than anything and anyone. Someone that he might even risk his life for.”

Neska met my eyes and said something that made my heart skip a beat.

“And it’s you, Aubrielle…”

PART THIRTEEN: FREEDOM

“AVERY! SAGLIT!”

Humihingal si Tyler nang sundan si Avery pero hindi man lang ito lumilingon sa kaniya. Kasalukuyan silang nasa airport at hinihintay lang ang flight nila.

“AVERY!” sigaw niyang muli pero tuloy-tuloy lang ito. Nakasuot ito ng puting pur jacket, itim na sunglasses at high-heels.

Doon huminto si Tyler sa paglalakad habang  hatak-hatak ang dalawa nilang maleta. He had enough. Pagod na pagod siya at simula pa kanina ay sinusuyo niya si Avery pero hindi siya nito pinapansin. He heaved a deep sigh before shouting her name again.

“QUEEN AVERY!”

Doon huminto si Avery at lumingon. Nang magtama ang paningin nila ay ngumiti ito nang tipid.

“Oh, nandiyan ka pala?” she said sarcastically.

“Nandito pala?” inis na sabi ni Tyler at nilapitan siya. Huminto si Tyler sa harap mismo ni Avery at hindi man lang ito nagpatinag. She just looked up at him, as if she wasn’t intimidated at all.

“Kanina pa kita hinahabol,” reklamo ni Tyler. “Bakit ka ba nagtatampo?”

“Ako? Magtatampo?” Avery scoffed and took her sunglasses off. “Wake up, boy. Kaya ko sarili ko.”

“Ayan ka nanaman,” Tyler said. “Tell me honestly, why are you acting this way?”

“Hmmm, kasi may ginawa kang mali?” Avery asked.

“Why did I do wrong?” Tyler asked. “You could’ve told me directly, hindi ’yong ini-snob mo ako.”

“Why can’t you read my mind? Did you become dumb or something?” Avery said.

“How can I read your mind?!” Tyler asked with a slight raise of voice.

Tumaas ang kilay ni Avery. “Uh-oh, your voice, Scott!”

Parang maamong tupa na kumalma si Tyler. “I wasn’t mad, but I found your response utterly ridiculous. How am I suppose to read your mind? Ano ako, si Scarlet Witch?!”

“You don’t have to be Scarlet Witch to know that I am upset, Tyler,” sagot ni Avery. “Especially with your patriarchal mindset.”

“Ah, so that’s your reason?” tanong ni Tyler at ang tinutukoy ay ’yong nakausap nilang Amerikano kanina.

Dahil delayed and flight, they stayed at the airport for too long. May kumausap bigla sa kanilang Amerikano at napasarap ang usapan nila. Bigla silang tinanong kung mag-asawa ba sila at sabi ni Tyler ay hindi pa dahil hindi pa sila nagkakasundo if whether or not Avery will retain her surname or use Tyler’s.

The man then said Avery should use Tyler’s surname. Ganoon daw ang pag-aasawa, two souls become one. Avery clapped back and asked why couldn’t she retain her surname. She reasoned that it was too patriarchal when a woman is required to use her husband’s surname just to call it a marriage.

Nagtalo sila at siya lang ang inawat ni Tyler. Avery felt betrayed.

“I’m sorry if you feel like siya ang kinampihan ko,” rason ni Tyler. “Hindi kita pinahinto hindi dahil siya ang kinakampihan ko or I agree with him. Ikaw ang pinahinto ko kasi alam kong kawawa ’yon sa ’yo.”

Avery rolled her eyes.

“Seryoso,” sabi ni Tyler at bahagyang natawa. “Kung hindi pa ako umawat, baka may napaiyak ka nanaman.”

Binitawan niya ang mga maleta at hinawakan ang kamay ni Avery.

“Don’t you trust me?” he asked, eyes still worried. “Do you really think mas kakampihan ko ang ibang tao kaysa sa ’yo na super love ko?”

Avery looked at him and sighed. “I made up my mind and I stand by it loud and clear. Papayag akong magpakasal tayo but I will use my surname.”

“And I respect that,” Tyler said. “Hindi naman parating dapat na sundin ng mga babae ang surname ng asawa nila. That’s totally fine with me, baby.”

“Good,” Avery said and fixed his hair. “Mag-ayos ka, masiyado kang haggard.”

Tyler laughed. “Ang yabang, por que hindi na bulaklakin ang underwear.”

Natawa rin si Avery. “Ang sabi ng kikiam?”

“Kikiam daw pero laging nabubulunan…” biro ni Tyler at pinanliitan si Avery ng mata.

“Train me, Attorney,” Avery joked.

Nang humupa ang tawa nila ay kapwa sila naging seryoso. Ngayong araw ang flight nila papuntang ibang bansa. They will finally start their one-year-tour to explore the world.

“Are you still… worried?” tanong ni Avery kay Tyler.

Alam ni Tyler na iba na ang tinutukoy nito. He gulped.

“Sobra…” sabi niya at malungkot ang mga mata. “What if mali ang choice natin? What if hindi maganda ang maging resulta ng desisyon natin?”

“Alam mong ’yon na lang ang tanging paraan para matapos ang lahat. Kung hindi natin gagawin… baka…  baka maulit ang lahat,” Avery said. “Kaya please don’t overthink about it. Kaya natin ’to.”

“Ni-hindi natin sinabi kila Aubrielle, Casper, Neska at Andrius… maging si Courtney, hindi niya alam. Kilalang-kilala ko sila, they will… definitely… get mad,” sagot ni Tyler at malungkot ang boses.

“Si Traise na ang bahala sa kanila. Wala tayong ibang choice kung hindi gawin ’yon. If we won’t do that… we won’t know anything,” Avery said. “Everything will be alright.”

“I hope so. Sana nga tama ka, sana nga’t mali ako. Dahil kung tama ang nakikita ko… everything will be wasted. Even Newt’s sacrifice… hindi ko na alam.”

“Sssh, we made it once, we can do it again,” Avery said, trying to motivate him.

“Avery…” Tyler then said. “Something terrible will happen, I know it. Tapos ang response natin… is to go abroad? I don’t wanna sound mean but… are we running away from it?”

“Of course, no,” Avery then answered. “It’s just that—”

Natigil silang dalawa nang may marinig mula sa malaking TV sa Airport. Pareho silang napatingin doon.

“FLASH REPORT: Isang kontrobersyal na bilanggo, nahatungan ng special parole at makakalaya na. Kung sino siya, kilalanin sa news report.”

Nakaramdam si Tyler at Avery ng magkahalong kaba at takot. Hindi nila alam ang gagawin.

“It has started…” bulong ni Tyler.

Kapwa sila nakatingin lang sa TV at parang lalagnatin sa sobrang pangangamba. Lahat na ng tao sa airport ay nakikinig sa balita. Marami ang umangal at puro batikos ang maririnig.

“Are you okay?” tanong ni Tyler kay Avery. Tulala lang ito sa screen ng TV at nakikinig sa balita.

“I have to…” sagot ni Avery at tiningnan si Tyler. “We have to…”

Sasagot pa sana si Tyler nang bigla siyang maka-receive ng isang tawag. It was from Traise. Tyler’s eyes widened after hearing everything.

“Avery…”

“Hmm?” Avery asked, partly terrified.

“The decision is now irreversible,” Tyler said. “Makakalaya na siya…”

“When?” Avery asked.

“Today…”

Sa apartment naman nila Neska ay makikita si Casper, Neska at Casper na nasa harap ng isang laptop. May isinaksak na flash drive si Andrius sa laptop at may hinahanap na video para i-play.

“Sure ba kayo rito?” tanong ni Casper.

“Yes,” sagot ni Andrius. Kagabi pa nila hinihintay na dumating ang flash drive pero hindi ito dumating. Ang laman ng flash drive ay ang kuha ng dash cam mula sa nakaparadang kotse sa tapat ng apartment nila Neska nang mangyari ang pang-aatake sa kanila nang gabing iyon.

Masiyadong mahalaga ang dokumento kaya hindi na umuwi si Casper at hinintay itong dumating. Nakatulog na lang siya at wala pa rin not until the person finally dropped by nang umaga na.

“Si Aubrielle?” Casper asked.

“Asus, na-miss n’ya agad,” biro ni Neska at naglagay ng kape sa tapat ni Casper. “Hindi ko na nilagyan ng asukal ’yang kape mo, ha. Sobrang tamis ng mga halik ni Aubrielle sa ’yo kagabi, doon ka na lang kumuha ng sweetener.”

“Buhos ko kaya sa ’yo ’to?” biro ni Casper.

“’Wag na, baka ma-fall ka ulit sa ’kin.”

Parehong napatingin si Andrius at Casper sa kaniya.

“Char lang, oy,” sabi ni Neska at natawa. “Ano ’to awkward?”

“Kakaalis lang ni Aubrielle, may pupuntahan,” sagot ni Andrius sa tanong ni Casper. “’Wag mo nang pansinin ’tong babaeng ’to, lutang lang ’yan.”

“Paanong ’di ako lulutang e adik ako sa ’yo, yieee,” pang-aasar ni Neska kay Andrius.

Natawa bigla si Andrius habang si Casper naman ay napailing na lang.

“Gaano kaadik?” Andrius asked.

“Ganto.”

Neska then kissed Andrius’ cheek. Biglang namula si Andrius.

“Kilig ’yan?” biro ni Neska at tumawa nang malakas.

“You…” Andrius uttered, flabbergasted. “Don’t… kiss me without a warning or anything—”

Natigil nanaman si Andrius nang bigla siyang hagkan ni Neska sa kabilang pisngi.

“ELLINOR!” saway ni Andrius. “I said stop—”

Natigil ulit siya nang bigla siyang hagkan ni Neska sa labi.

“Isa pa, hindi lang kiss ang mangyayari,” banta ni Andrius. “Mapapalipat tayo sa guest room nang wala sa oras, sinasabi ko sa ’yo. Not in the morning.”

“Napaka sensitive mo naman,” reklamo ni Neska. “Si Casper nga lunod na lunod sa kiss ni Aubrielle kagabi, hindi naman nang-aaway.”

“Ba’t ako nadamay?” Casper asked. “Kiss all you want, wala naman akong pake.”

“Asus, bitin ka lang sa kiss n’yo kagabi,” pang-aasar ni Neska. “Why naman kasi may pagbuhat? Honeymoon yarn?”

Tiningnan ni Casper nang masama si Neska. Gumanti rin si Neska at tiningnan siya nang masama.

“Wait, may kukuhanin lang ako sa ibaba,” paalam ni Andrius.

When Andrius went down, nag-iwas ng tingin si Casper nang tingnan siya ni Neska. Nagkunwari siyang may ginagalaw sa laptop. Nang mapansing nakatingin pa rin ito sa kaniya ay nagsalita na siya.

“Stop looking at me,” sabi niya. “Kapag iba gumawa niyan, ang cute. ’Pag ikaw, scary. Mukha tayong nasa horror film instead of a romance film.”

Neska smiled. “Ume-english ka na, dati lang nalilito ka pa sa ‘your’ at ‘you’re’.”

Bahagyang natawa si Casper. “Ikaw nga, sophisticated na. Ang layo na sa Neska ng probinsya natin.”

“Ikaw naman snob na,” reklamo ni Neska. “Never man lang nag-heart sa mga pictures ko sa Instagram. Ang pangit ng ugali.”

“Hindi naman ’yon ang batayan ng friendship.”

“Batayan din ba ng friendship ’yong hindi mo ’ko kinakausap at isang buong taon na iniiwasan kahit approach ako nang approach sa ’yo?” Neska asked bitterly.

Natigil si Casper sa paglilikot kunwari sa laptop at tiningnan si Neska.

“I miss you, Casper the friendly ghost,” she said and smiled. “Na-miss kita nang sobra.”

Hindi malaman ni Casper ang mararamdaman. Tumingin siyang muli sa laptop.

“Thank you…” sagot niya.

“Thank you?!” reklamo ni Neska. “Sabi ko ‘I miss you’ tapos ang sagot ‘Thank you’?!”

“Ano ba dapat?” tanong ni Casper. “Dapat ko bang sabihin na kaya kita iniiwasan kasi nahihirapan akong mag-move on sa ’yo?”

Biglang natigil si Neska.

“Na parati kong binibisita dati ang account mo at ini-stalk ka to the point na updated ako parati sa kung ano ang mga bago mong biniling damit, kung saan ka nagbakasyon o anong bagong paborito mong kanta. Na hindi ko magawang i-heart dahil ayaw kong isipin mong gustong-gusto pa rin kita, kasi nahihiya ako lalo na’t masaya ka na. Ayaw kong makaramdam ka ng guilt.”

“Casper…” Neska said, worried.

“For that one year… nag-focus ako sa career ko. I kept myself busy, my mind was always pre-occupied with work para wala akong rason para maalala kita. Pero sa tuwing nakikita kita sa office, sa tuwing hinahatid ka o sinusundo ni Andrius… sa tuwing makikita ko siya sa mga IG Pictures mo at inilalagay ka niya sa IG Stories niya… I can’t help but to feel envious and insecure.”

Casper smiled weakly.

“That somehow… in an alternate ending… ako sana ang kasama mo sa mga litrato na ’yon. Ako sana ang naghahatid-sundo sa ’yo, ako sana ’yong naglalagay ng litrato mo sa IG Stories ko at ako sana ang hinahagkan mo…”

The atmosphere was sad.

“Okay na ako ngayon, don’t worry,” habol ni Casper at tiningnan si Neska. “I’ve moved on. It took me a year to get over you, ganoon ka kahirap kalimutan. I can’t say na I’ve moved on completely. I’ve loved you since we were kids, how can I just unlove you for a year? But the thing is… I’ve accepted our fate.”

“That we are the ‘most painful almost’?” Neska asked sadly yet genuinely.

“That you are my most painful yet memorable almost…” Casper answered with a weak smile.

Ngumiti si Neska

“Parati akong nag-aalala sa ’yo. I always check on you kahit hindi ka nag-r-reply, kasi gusto rin kitang maging masaya,” Neska said. “Nami-miss ko na ’yong dati kong kaibigan, sa totoo lang. You are still my soulmate in the form of friendship, Casper. Hinding-hindi na magbabago ’yon.”

PART FOURTEEN: THE PACT

Neska and Casper smiled at each other once more until Andrius came back.

Casper and Neska felt good. To be honest, marami pa silang gustong pag-usapan pero alam nilang hindi ito ang tamang lugar at panahon. Masaya sila na kahit papaano ay napag-usapan nila ang nakaraan—ang rason kung bakit hindi na sila nagpapansinan.

At least, pareho na silang nabunutan ng tinik sa lalamunan.

“Ba’t ganito ang atmosphere?” tanong ni Andrius nang dumating at inilapag sa table ang drinks na in-order nila.

Nang makita ni Neska iyon ay mabilis siyang natawa.

“Why?” Andrius asked while sipping his drink.

Itinuro nito ang nakalagay na sugar level sa isa.

“Naalala n’yo pa?” tanong niya sa dalawa.

Nangyari iyon nang magtrabaho sila sa probinsya.

Napagkamalan

sila Neska at Andrius na mga bagong helpers instead of the new Judge and Prosecutor.

Inutusan

silang bumili sa tapat ng drinks ng tinatawag nilang ‘Miss Superior’.

Soon enough, they reached the shop and they ordered the ‘usual drinks’ along with their drinks. Casper and Neska were just kept on laughing while Andrius was reading something through his phone. They were doing fine only to get halted by a question.

“Sugar level po?” tanong ng cashier.

“Ha?” tanong ni Neska at Andrius pareho.

“Sugar level po ng milk tea,” ulit nito.

“Ano ’yun?” Neska asked Casper.

Casper shrugged.

“Ewan. ’Di ako pala bili n’yan.”

Pareho silang tumingin sa cashier na halatang bwisit na sa kanila.

“Anong level ba?” tanong ni Casper kay Neska“Ikaw na magsabi.”

“Ikaw na. Alam mo namang na me-mental block ako parati ’pag nasa counter na,” bulong ni Neska.

Casper cleared his throat.

“Sugar level?” he asked himself as if he was thinking. When he noticed the cashier was looking at us impatiently, he faked a smile.

“Level 2, miss.”

But the cashier was looking at them

uninterestedly

.

“Ay hinde, hinde!” he said. “Level 3!”

But the cashier wasn’t really pleased.

“

Enggggk

!“ sabi ni Neska. “Mali! Baka Level 1?”

Pinalobo

lang ng cashier ang bubble gum n’ya.

Ano ba kasi ’yun?

“

Engggk

! Steal!“ sabi ni Casper. “Level 4?”

“

Enggggk

! Steal!“ sabi ni Neska. “Level 10! Todo na ’yan!”

But the cashier dialled something. “Hello, guard?”

“70 per cent sugar level, miss.”

They looked at the one who spoke⁠ and it was Andrius.

The cashier looked at him. She dropped the call and finally moved.

Andrius looked at them with disbelief and walked away to occupy the nearest seat.

“

Talino

n’un

, ah,“ sabi ni Casper habang pinanonood si Andrius.

“Ano kaya iniisip sa ’tin

n’un

?“ tanong ni Neska.

“Hula ko

ginawan

na tayo ng

pelikula

,“ sabi ni Casper.

“Anong title?” Neska asked.

He grinned as he looked at her.

“THE DUMB AND DUMBER.”

Masaya nilang binalikan ang ala-ala na ’yon nang matigil dahil nahanap na ni Andrius ang footage. Kaya naman umayos na sila at pinanood iyon.

Nagulantang sila sa nalaman.

Totoo nga ang nangyari. Nang umalis si Andrius na sakay ng kotse nito, may mga kotse na dumating na para bang hinihintay lang na umalis si Andrius mismo. Doon pumasok ang ilang tao at maya-maya lang ay nagsimula ang barilan.

“Mask?” tanong ni Casper.

“Hmm?” Neska asked.

“Ito, dito banda,” sabi ni Casper at ini-stop ang Video. “Naka-mask itong lalaki nang pumasok sa loob. Ito kaya ang leader nila?”

Ang suot ng lalaki ay full face-mask kaya hindi ito mamukhaan.

“Wala ka bang ibang maalala, Neska?” tanong ni Andrius.

“Wala. Ang alam ko lang pinaulanan kami ni Aubrielle ng pamamaril tapos… naging blangko na lahat.”

Natapos ang video at parang wala namang gaanong nangyari.

“’Yun na ’yon?” tanong ni Neska. “Wala man lang silang bitbit na kahit na ano paglabas.”

“It only seems like they went there and threatened you…” Andrius said.

“Weird,” Neska added. “Sobrang brave ng move.”

Wala silang ibang nakuha dahil umalis na rin agad ang mga lalaki.

“Nanakot lang talaga sila?” reklamo ni Neska at tumayo. “Anong trip nila?!”

Nag-uusap si Neska at Andrius but Casper wasn’t pleased. Parang may hinahanap pa siya na hindi niya maintindihan.

Pinakialaman niya ang laptop at nag-fast forward. Ten minutes forward, may napansin siyang kotseng paparating sa apartment based on the video.

“Look,” sabi ni Casper at itinuro ang laptop. Mabilis na tiningnan iyon ni Neska at Andrius.

“Someone else came…” bulong ni Andrius.

Pumara ang kotse sa harap mismo ng apartment at bumukas ang pinto niyon. Isang lalaki ang lumabas.

“PAUSE IT!” sabi ni Neska.

Casper paused the footage.

“Now, zoom.”

He did it. Their eyes grew bigger ehen they recognized who it was.

“Traise…?” tanong nilang tatlo.

“He dropped by that night and didn’t say a thing?” reklamo ni Andrius.

“Tinawagan din ni Aubrielle si Courtney,” Casper said. “Naalala n’ya na tinawagan siya ni Courtney minutes before the attack but when she checked the call history tomorrow morning, she wasn’t there.”

“Pumunta ba siya rito para lang i-delete ang pangalan ni Courtney sa search history ng phone ni Aubrielle?” Andrius asked.

“Maybe that’s why we woke up lying on our bed. Baka… si Doctor Traise ang naghatid sa amin sa kuwarto namin?” Neska asked, confused.

“Pero bakit wala silang sinabi? Are they hiding something?” asked by Andrius with pain in his voice.

“Or… they’re covering something…” Casper added.

Just like that, the trust they have for Tyler, Avery, Courtney and Traise was slowly fading into thin air…

———

AUBRIELLE.

Maaga akong umalis ng bahay para puntahan si Heinz. Hindi ako pinatulog ng mga sinabi niya kaya pinuntahan ko agad siya. For some reason, I wanted to hear some things from him.

Ngayon ay kaharap ko siya sa isang kuwarto. Mas lalong dumami ang mga kalmot at pasa niya kaysa nang huli ko siyang makita.

“Tititigan mo na lang ba ako buong araw?” tanong ni Heinz sa ’kin. He really both looked cute and manly at the same time. “May gusto ka bang sabihin?”

“Okay ka lang ba?” tanong ko sa kaniya. “Bakit… napakarami mong sugat at pasa?”

“Don’t ask me. Kahit sabihin ko, hindi ka rin naman maniniwala sa ’kin. Iisipin mo nagpapaawa lang ako sa ’yo,” Heinz said.

“May… nagtatangka pa bang… manakit sa ’yo?” tanong ko.

“Parati,” sabi ni Heinz. “Bakit ka pala pumunta rito?”

“About that…” sabi ko at napalunok. “I… uh… Neska and I were attacked last last night. I’m convinced na ang kulto mo ’yon. Pero hindi nila kami oinatay or what. Hindi nila kami sinaktan or ninakawan.”

“Of course, they wouldn’t,” Heinz said. “Kasi gusto pa nila kayong gamitin. Alam ko kung paano sila kumilos.”

“Gamitin saan?” tanong ko.

“Habang nandirito kayo… habang malinis ang tingin sa inyo ng publiko… hindi sila makakakilos nang maayos. Hindi sila makakapag-recruit habang ang tingin ng publiko ay mabuti kayo at sila naman ang masama.”

“So?” I asked.

“So I figured….” Heinz started. “They will use your dirty little secrets against you all. Gaya ng role ng tatay ni Neska sa kulto na itinago ninyo. Pupuwersahin nila kayong aminin sa publiko na nagbabalik na sila, na hindi totoo na payapa na ang lahat. Kapag nagkagulo na, they will drop everything… and you, The Death Chasers, will be the villain in everyone’s eyes.”

I felt my knees shaking.

“Kaya hindi nila kayo pinapatay o sinasaktan. In order for that to happen, you need to be alive…”

“Why are you telling me this?” tanong ko at bahagyang naluha dahil sa galit at takot.

“Hindi na ako ang lider ng kulto,” mapait na sabi ni Heinz. “They have already abandoned me. Pero mayroon pa ring mga ilan na tapat sa akin at binibisita ako. Sinasabihan nila ako ng mga plano nila, kaya alam ko kung ano ang nangyayari—”

“WHY ARE YOU TELLING ME THIS?” I reiterated.

Heinz stopped and met my eyes.

“Because you are my Daurey.”

“How come?” I asked, anger in my voice. “Bakit ako ang pinagkakatiwalaan mo?!”

“Because I see myself in you…” Heinz said. “Lonely. Sad. Pagod nang maki-fit in…”

I opened my mouth to say something but nothing came out from it.

“Nabisita na ako ng lahat ng Death Chasers, Aubrielle. Marami na ring mga sikat na personalidad ang pumunta para makausap ako but… they all have the same soul in their eyes. Kahit si Avery na dati kong minahal… she looked… so strange. Pero ikaw…”

Heinz stopped and looked at ground.

“You looked and felt so familiar. That’s why I know I can trust you.”

I scoffed. “Familiar? Do you feel like mirroring yourself when you look at me? Heinz, hindi ako kriminal.”

“I know,” sabi niya. “I just can’t help myself but to feel that way. Parang ikaw na lang ang gusto kong pagkatiwalaan.”

“Gaya ng ano?” tanong ko sa kaniya. “Prove it. Tell me something so controversial, something so huge that only you and I know.”

Naglikot ang mga mata niya.

“See?” tanong ko. “Puro ka salita, Heinz. Hindi mo kayang—”

“Someone contacted me…” sabi bigla ni Heinz. “Inamin niyang siya na ang lider ng kulto at ang boses niya… sobrang familiar.”

“Kilala mo?” tanong ko.

Tiningnan niya ako at tumango.

“Sino?” I asked, fear in me.

“Newt…” Heinz said. “Newt Dahmer.”

Bigla kong naalala ang nangyari nang gabing ’yon. Nakita ko siya, nakita rin siya ni Casper, at narinig ni Heinz. Isa lang ang ibig sabihin niyon.

Buhay nga ba talaga siya? Nagbabalik ba siya? Pero paano? Hindi iyon kapani-paniwala.

“And there’s… something I wanted to tell you…” he added.

Tiningnan ko siya at hindi nagsalita.

“Makakalabas na ako rito,” sabi niya. “Makakalaya na ako.”

My eyes grew bigger. Gulat na gulat ako at hindi ko alam kung ano ang magiging reaksyon ko.

“P-Paano?!” tanong ko.

“Halos lahat ng officials ay either miyembro na ng kulto o may koneksiyon. Gaya ng sabi ko sa ’yo, pinaplano nilang palabasin na kayo ang masama at sila ang mabuti. Pero hindi nila ’yon magagawa hangga’t buhay ako.”

“What do you mean?” I asked, confused.

“Itong pagpapalaya nila sa akin… it’s a trap. They are planning to kill me the moment I get freed. Kung dito nila ako ipapapatay, puwede silang maimbestigahan. Pero kung sa labas… walang makakaalam. They are planning to dispose me because they know… marami pa ring miyembro ang naniniwala sa akin. Natatakot silang magkaroon ng division and the only solution to it is to have me gone.”

“W-What are you… planning to do now?” tanong ko.

“Aubrielle… ang tingin ko, ngayon nila ako palalayain. Wala akong plano, wala rin akong sapat na koneksiyon o kapangyarihan para—”

“Sssh,” putol ko sa kaniya. “What if… we help each other?”

Kumunot ang noo niya.

“Tulungan mo akong hulihin ang bagong lider, at tutulungan kitang magtago. What do you think?”

“Hindi ba delikado para sa ’yo?” tanong niya.

“Once they kill you, kami na ang susunod,” sabi ko. “Kailangan nating mabuhay, Heinz.”

“And the Death Chasers? They won’t agree—”

“They don’t need to know,” putol ko sa kaniya. “Usapan lang natin ’tong dalawa, okay?”

Inilabas ko ang calling card ko at inilagay sa table sa paligid namin, sa mismong harap niya.

“Tawagan mo ako agad ’pag nakalabas ka na,” sabi ko.

Tinitigan niya muna iyon at hindi kinuha. Nang biglang bumukas ang pinto at may pumasok na mga pulis para sunduin siya ay mabilis niyang kinuha ang papel.

We threw each other a final glance until he finally stood up and started walking away.

Maya-maya ay bigla rin akong tumayo at mabilis siyang sinundan.

“HEINZ!” sigaw ko.

Mabilis silang huminto at tiningnan niya ako. Bakas sa mukha niya ang takot, lungkot at pagod. I can’t believe that I just did a pact with someone who almost killed me before. Pero wala akong choice, kailan kong sumugal.

“Don’t disappoint me,” habol ko sa kaniya. “Kung ako si Daurey mo, ikaw naman ang Angel of Death ko, and I will be an exception to your rule.”

His lips parted.

“What I’m saying… is I trust you…” sabi ko. Napansin ko ang namumuong kuha sa mga mata niya. “Let’s end this mess once and for all, shall we?”

Tumango siya. “Be safe, Daurey.”

“Stay Alive, Heinz…” I uttered.

PART FIFTEEN: STAY ALIVE

“The Death Chasers won.”

Pa-ulit-ulit kong naririnig ang mga katagang iyon na para bang naka-ukit na sila sa isip ko. Matapos ang mga karumaldumal na nangyari sa amin noon, hindi man namin aminin ay may mga trauma kami na hindi pa namin handang pag-usapan. Nanalo nga kami, pero hindi namin iyon maramdaman.

Isa’t kalahating taon na ang nakararaan nang ma-frame up kami ng pinsan kong si Neska kasama ang kilalang Judge na ka-batchmate namin na si Cliford Andrius Blake. We were in a party wherein drugs were secretly involved. At dahil alagad kami ng batas pero wala kaming alam sa nangyayari sa paligid namin, we were blamed by the netizens and were labelled as ‘incompetent’.

A hate train was made against us. They wanted to dismiss us. They wanted to cancel us. At dahil wala kaming choice, we were thrown away in a far city. We were then scouted by Newt Dahmer, thus the second generation of the Death Chasers were born.

Ang Death Chasers ay ang grupong binuo ni Prosecutor Tyler Scott kasama sila Public Defender Newt Dahmer, Prosecutor Avery Heimsworth and Attorney Heinz Nixon Byers.

The Death Chaser was a secret legion at first. Ginawa iyon para imbestigahan ang kaliwa’t kanang pagpatay sa isang malayo at liblib na lugar sa bansa. To cut the story short, it turned out that Heinz, their own member, was the real culprit. He died, Tyler did too.

Hindi naniniwala si Newt na tapos na nga ang lahat. Kaya naman binuo niya ang second generation ng Death Chasers kasama ako, ang pinsan kong si Neska, si Judge Andrius, at ang taong hindi ko inaakalang magugustuhan ko-ang kaibigan at kababata ng pinsan kong si Neska-si Casper Harrington.

It was chaotic, not to mention our complicated loveline. Mahal ni Andrius at Neska ang isa’t isa. Si Casper naman ay mahal na mahal ang pinsan ko, at ako, mahal na mahal din siya pero anong magagawa ko? Casper needed love, but my love wasn’t the one that he wanted.

There were ups and downs. There were twists after twists. We found out that Tyler was alive, and Heinz too. I was poisoned. Neska was emotionally wrecked. Casper was traumatized. Andrius almost lost his ability to walk. And Newt…he sacrificed himself for me-for us. Na kapalit ng kapayapaan na natatamasa namin ngayon, kinailangan niyang isakripisyo ang sarili niya.

Na-m-miss namin si Newt. Parati. Maya’t maya. Kulang na kulang kami kapag wala ang presensiya niya. Marami kami pero ramdam namin ang kakulangan.

Newt sacrificed his life for me. Noong gabing nakaharap namin ang mga agila at nakipagbuno sa kanila, ako ang naging patibong ng grupo. I was poisoned and nearly died. They needed to bring me to the hospital but Casper and Newt were caught by the cult.

Hindi sila pinaalis ng kulto. Kailangan daw na may mamatay sa aming tatlo bago sila pumayag na may makaalis namin. Newt sacrificed his life just for me to stay alive.

And that’s why we did a pact. Whatever happens, for the sake of what we went through and for the sake of Newt, we need to STAY ALIVE.

Pero mukhang nagbago ang lahat. Matapos ang pagbisita ko kay Heinz, nagpatawag ng Emergency Meeting ang Death Chasers at isang anunsyo ang sinabi nila sa amin.

They agreed to free Heinz.

Galit na galit si Neska, Andrius at Casper. Todo paliwanag naman sila Avery at Tyler. Naririto kanina sila Traise at Courtney pero sa sobrang heated ng argument ay nasugod sa ospital si Courtney dahil biglang nanakit ang tiyan. Maging siya kasi ay pinaglihiman nila.

“I’m… so disappointed,” sabi ni Casper bago nag-walk out. Galit na galit ito dahil tingin niya ay nabalewala ang lahat.

Ang rason nila ay iyon lang ang nag-iisang paraan para malaman kung totoong kakampi si Heinz. Alam nila ang nangyayari sa amin and they were investigating too. Freeing Heinz would answer all the wuestions in their minds.

“You know that’s too selfish,” sabi ni Andrius. “Sarili n’yo lang ang iniisip n’yo. Para saan pa ’tong grupo na ’to kung opinyon n’yo lang pala ang valid?”

“Mataas ang tingin ko sa inyo pero ngayon…” Neska stopped and was teary-eyed. “I can’t describe how mad I am.”

Umalis ang dalawa. Pilit silang tinatawag nila Avery at Tyler pero desidido na silang umalis. Tatlo na lang kaming naiwan sa loob at kapwa mga balisa.

“I’m sorry, Aubrielle…” sabi ni Avery. “But we only did what we have to do.”

“I understand but I don’t tolerate it,” sabi ko. “Sana naiintindihan n’yo rin ang pinanggagalingan nila. Group tayo rito, we should act as one but you put everything in your hands. Kayo ang nagde-desisyon pero lahat tayo damay sa consequences. I’m sorry, but that’s really way too selfish.”

“I understand your anger but this is the best choice,” Tyler said.

“Alin? Ang hindi sabihin sa amin na may mga plano pala kayo?” tanong ko.

“Yes. Dahil kutob namin… nasa inyo ang traydor,” sabi ni Avery.

Kumunot ang noo ko. “Totoo ba ’yang naririnig ko? How dare you to blame us?”

“I am not blaming you,” sabi ni Avery. “But our evidences say so.”

“Paniwalaan n’yo ang gusto n’yong paniwalaan. I’m done!”

Nag-walk out na rin ako at umalis. Sobrang disappointed ako sa mga actions nila. Matapos ang lahat ng pinagdaanan namin, kami ang sisisihin nila? Kami ang paghihinalaan nila?

Naging maingay ang nalalabing pagpapalaya kay Heinz. Usap-usapan iyon kahit saan. Pumunta muna ako ng office dahil ayaw ko sa Apartment namin, tsak pupuntahan ako nila Traise para mag-sorry.

Maghapon kong hinintay ang tawag ni Heinz pero wala akong na-receive. Nakatulog na nga ako at nagising nang alas diyes ng gabi.

Mabilis akong bumangon dahil sobrang dilim na at fir sure, ako na lang ang naiwan sa loob. Kinuha ko ang bag ko at lumabas na ng office. Hindi nga ako nagkakamali, sobrang dilim na ng buong paligid at tanging ang tunog lang ng heels ko ang maririnig.

Sa bawat hakbang ko ay parang may sumusunod sa akin kaya maya’t maya ako lingon, pero wala naman. Malamig ang hangin kaya nayakap ko ang sarili ko.

Creepy.

I took the elevator at bawat palapag ay bumubukas iyon pero wala namang tao. Nakaramdam ako na hindi na tama ang nangyayari.

Nang makalabas ako ng building ay wala ang mga guards. Kahit ang mga nasa reception desk ay wala rin. Patay din ang ilaw sa labas kaya napakadilim at parang gumuho na ang mundo.

Paghakbang ko pa lang ay may napansin na akong grupo ng mga lalaki mula sa malayo at papalapit sila sa akin. My eyes widened.

“The Eagles…” bulong ko.

Doon umilaw ang ilang kotse mula sa malayo.

NAPAPALIGIRAN NILA AKO!

“Shit…” bulong ko.

“Aubrielle Baxter…” sabi ng isa mula sa dilim. “It’s time…”

“What do you want?” tanong ko.

“Hindi ka namin napatay noon…”

Bigla kong naalala ang panglalason sa akin ng mga Agila dati.

“At hindikami pumapayag na hindi natatapos ang trabaho namin. You will die tonight, just like how you were destined to die that night…”

“No…” bulong ko. “NO!”

Tumakbo ako at nakarinig ako ng tawanan.

Hindi ako magpapatalo. Hindi ako magpapatakot. Hindi lang ako member ng Death Chasers. Hindi lang ako isang Prosecutor. Si Aubrielle Baxter ako. I need no kingdom to call myself a queen.

Binilisan ko pa lalo ang pagtakbo. Madilim na ang paligid at wala nang mga tao. Hindi nila ako puwedeng mahuli. Hindi nila ako puwedeng mabiktima.

Hindi ako puwedeng mamatay!

Dumami na ang mga lalaking humahabol sa akin pero patuloy lang ako sa pagtakbo. Kailan ko silang iligaw, may pag-asa pa. Come on, Aubrielle, kaya mo ’yan!

Sinubukan kong tawagan si Neska pero hindi siya sumasagot. Ganoon din si Andrius, malamang ay magkasama sila. I tried to call Courtney, Traise, Avery, or even Tyler only to no avail. Mas lalo akong naluha.

Sa mga pagkakataong kailangan ko ng taong tutulong sa ’kin, sino ang magkukusa?

Sa pagkakataong ako naman ang nasa alanganin, sino ang nandiyan para sa ’kin?

I kept on helping them but at times like this, who will help me?

Isang tao ang pumasok sa isip ko.

Kahit kinakapos na ang hininga at nauubusan na ng lakas, sinubukan kong tawagan siya. Nag-ring iyon.

“Please….” pagmamakaawa ko sa hangin. “Please Casper…”

Tuluyang namuo ang luha sa mga mata ko. Kung dahil ba sa takot o awa sa sarili, hindi ko na masabi.

“Kahit ngayon lang…” bulong ko. “Save me… please… save me….”

Hindi siya sumagot.

Tuluyan akong nanghina.

Pinunasan ko ang luha sa mga mata ko.

If no one can help me, I will help myself then. I will save myself.

Huminto ako at naghanap ng pu-puwedeng taguan. Napukaw ang atensiyon ko ng tatlong malalaking trashbin. Dali-dali akong nagtago sa likod ng basurahan. Tinakpan ko ang bibig ko at habul-habol pa rin ang hininga. Naluluha na ako sa sobrang kaba. Pilitin ko mang huwag matakot ay hindi ko naman maiwasan. One wrong move and I’d be added to the statistics of their victims.

“Yooohoooo,” pang-iinis ng mga humahabol sa akin. “Nasaan ka na, Aubrielle? Kahit saan ka pumunta o magtago, mahahanap ka namin. Kilala ka namin.”

Pinigil ko ang paghinga ko at sumilip sa munting uwang sa pagitan ng dalawang trash bin. Tatlong lalaki ang naroroon at lahat sila ay naka-itim. Ngunit wala sa kanila ang marka na hinahanap ko-ang marka ng isang agila.

“Doon kayo, dito ako,” rinig kong utos ng isa. Tumakbo ang dalawa sa kanan at ang isa ay sa kaliwa.

I sighed out of relief. Ngayon ay iisipin ko na lang kung paano ako tatakas. Malayu-layo na sila at akmang tatayo na ako nang walang biglang nag-ring ang phone ko. Napasinghap ako.

Casper was calling!

Huminto ang tatlo at tumingin sa direksiyon ko. They knew where I was at. Lumiliwanag ang phone ko sa madilim na lugar na ’to.

Nakarinig ako ng tawanan. Naglalakad na sila papalapit sa direksiyon ko. Pumikit akong muli nang mariin. Rinig na rinig ko ang mga yabag papalapit sa akin.

Wala na akong choice. Sa pagdilat ko ay desidido na ako. Lalaban ako.

Saktong paghawi ng lalaki sa trashbin na pinagtataguan ko ay kinuryente ko siya gamit ang taser na matagal ko nang itinatago sa coat ko.

Nangisay siya at nagulat ang dalawa niyang kasama. Itinulak ko siya at mabilis na tumakbo. Rinig ko ang pagmumura ng dalawa niyang kasama. Nagpaputok ng baril ang isa at napatili ako.

“Barilin n’yo ako kung gusto n’yo,” sigaw ko. “Pero hindi ako papayag na hindi ako lalaban. Mamamatay akong lumaban!”

I just kept on running with nowhere to go exactly. Desperada na ako. Kailangan kong mabuhay.

Nag-ring ulit ang phone ko at si Casper pa rin iyon. Marami na rin siyang missed calls sa akin.

“CASPER!” Bungad ko at napalunok. “I LOVE YOU!”

Bahagya siyang natahimik. “What? Tumawag ka sa ’kin para lang sabihin ’yan?”

Mapait akong napangiti. Siguro, kung si Neska ang nagsabi niyon, malamang ay tuwang-tuwa siya.

“That… that might be the last time you’d hear that from me,” sabi ko at malungkot na ngumiti.

“Bakit?” tanong niya. “Hindi mo na ’ko gusto?”

If this would be my last memory, I have no regrets at all.

Someone fired a gun at me again. It almost hit me. I screamed.

“ANO ’YON?!” Tumaas na ang boses ni Casper. “Aubrielle… w-what’s going on?”

Binilisan ko pa ang pagtakbo. Kaunti na lang. Please, Aubrielle… kayanin mo.

“AUBRIELLE BAXTER!” Singhal ni Casper. Nag-aalala na ito. “Nasaan ka? Anong nangyayari bakit may… bakit may tunog ng baril diyan-”

“I’m being chased…” I whispered, in pain. “They’re back Casper… the Eagles… they’re back…”

Natahimik si Casper.

“At ako… ako na ang biktima nila. Hindi ko alam kung paano at bakit, pero ang alam ko ay nagbalik na sila. Kung siya man ang may pakana nito, hindi ko rin alam. Casper natatakot na ’ko. Gusto ko pang mabuhay pero-”

“Nasaan ka?” Putol niya sa akin. Rinig ko ang pagmamadali niya at ang tunog ng car keys niya. “Pupuntahan kita. Aubrielle, walang puwedeng mangyari sa ’yo, naiintindihan mo ba?”

Hindi ako kumibo. I bit my lower lip.

“Aubrielle, promise me you’ll be safe. I already lost Newt. Hindi puwedeng pati ikaw, mawawala rin sa ’kin. Hindi ako papayag. So tell me, where are you?”

“Hindi ko alam…” Sabi ko at lalong nangilid ang mg luha. “Hindi ko na alam. Takbo lang ako nang takbo-”

“Tumingin ka sa paligid mo, anong nakikita mo?!”

“Ewan ko-mga tindahan… tapos… tapos amoy… amoy isda. Maybe a fish market? A closed fish market-ewan ko, Casper,” nag-crack ang boses ko. “Sabihin mo kay mama mahal na mahal ko siya. Ikaw na ang bahala sa kanila-”

“No, no, you listen. You will tell that to your mom, okay?!”

Hindi ako kumibo. Rinig ko ang pagtakbo niya sa hagdan.

“Aubrielle, ’wag na ’wag mong ibababa ang tawag. Open your GPS, mas madali kitang matutunton. Then-”

Hindi na ako nagsalita. Ramdam ko na ang pagbigay ng tuhod ko. Ilang hakbang na lang… tutumba na ako.

“Aubrielle, I know you’re listening. May tatlong fish market na malapit. Lahat ’yon pupuntahan ko. Promise me you’ll keep yourself safe. Remember the pact, Aubrielle!”

Sa isang putok pang muli mula sa baril, nadaplisan na ako sa balikat at halos tumumba na sa sahig. Nabitawan ko ang cellphone ko at namilipit sa sakit. Sobrang hapdi.

Nakarinig ako ng halakhak. Hindi puwedeng sa ganitong kalagayan ako mawawala sa mundo. Hindi rin puwedeng sa kamay nila mismo. I will never give them the satisfaction.

Kaya kahit na hirap na hirap ay pinili kong bumangon at kahit tumatagaktak ang dugo mula sa balikat ko, sinubukan kong tumakbo ulit.

Lumiko ako sa isang eskinita at maya-maya’y napahinto. Isang lalaki ang nakatayo sa kabilang dulo at pinagmamasdan lang ako.

Nakasuot siya ng itim na pantalon at puting hoodie. Suot niya rin ang bilog at manipis niyang salamin. Bagsak rin ang itim niyang buhok na bahagyang natatakpan ang mga mata niya. He was just standing there, staring at me with an emotionless face.

“Heinz…” bulong ko nang makilala ko siya.

Suddenly, everything flashed back on my mind. Kung paano ko siya nakilala, kung ilang beses na kaming nag-usap, at kung paano niya ginulong muli ang buhay namin.

“Aubrielle, kilala ko siya. I once loved him and I’m telling you, Heinz is cunning. Hindi mo alam kung kailan siya totoo o hindi,” sabi ni Avery.

“I talked to him before,” sabi ni Courtney. “The way he talks and moves, alam mong matalino siya, at iyon mismo ang nakakatakot. Hindi mo alam ang tumatakbo sa isip niya.”

“Heinz is unpredictable. Hindi ako judgemental na tao pero hindi ako makikipag-reconnect sa kaniya dahil lang nagbago na siya. I will never take that risk,” ani Traise.

“My history with Heinz was traumatic. I forgive but I do not forget,” said by Tyler.

“You almost died. I almost lost my ability to walk. What should we lose next to know that Heinz is dangerous?” rason ni Andrius.

“He killed my mom, Aubrielle. Ang daming nangyari, at may part sa akin na naiintindihan siya pero hindi ba sapat na

pinatawad

na natin siya? Kailangan ba…

magtiwala

pa ulit tayo sa kaniya?“ tugon ni Neska.

“He killed Newt. Hindi man siya ’yong directly na gumawa, pero siya ang puno’t dulo ng lahat,” sabi ni Casper. “Dahil sa kaniya, maraming nawalan ng ina, ama, kapatid, at kaibigan. Sapat na

rason

na ’yon para hindi na

magtiwala

pa ulit sa kaniya. Heinz is unpredictable, he’s a ticking bomb. ’Wag mong hintayin na ikaw na ang

isunod

niya.“

When everyone was against him, I sided with him. Naniniwala akong nagbago na siya. Pero tama nga ba ang desisyon kong iyon? O gaya ng sinasabi ni Casper, siya na ang katapusan ko?

Wala pa ring emosyon ang mukha ni Heinz. Nakatitig lang siya sa mga mata ko at hindi kumikibo.

“H-Heinz…” sabi ko at muling naluluha. “Did you… set me up?”

Hindi pa rin siya nagsasalita. Nakatingin lang siya sa akin.

“Hindi, ’di ba?” tanong ko. “Heinz… nagkataon lang na nandito ka, tama ba?”

I saw him gulped.

“Alam kong tama ang desisyon ko na pagkatiwalaan ka. I can see it in your eyes, Heinz. I can feel it,” sabi ko.

Tumingin sa ibaba si Heinz.

“Save me, please…” pagmamakaawa ko. “Heinz, kahit ngayon lang, please…”

At sa pagkakataong iyon, nakita kong tumaas ang sulok ng labi niya.

“What did I tell you before?” he asked while looking at the ground still.

Suddenly, it echoed in my mind.

“You will regret trusting me…” he once told me. “I promise you will.”

He moved his eyeglasses upward through his finger and met my eyes.

“Do you regret it now?” he asked.

Tears finally fell from my eyes. “Heinz…”

Nanlamig ako nang may binunot siya mula sa bulsa niya-isa iyong baril.

My eyes widened. “No, Heinz…”

Walang anu-ano’y itinutok niya iyon sa akin at ngumisi.

“You broke your group pact to stay alive, I guess?”

Lalong tumulo ang luha sa mga mata ko. Hindi ko akalaing ganito ang kahahantungan ko.

“Let’s see what this bullet does,” Heinz said calmly yet playfully. “If it hits you, you die and break the pact. If it misses you, it’s a death-chaser-thing miracle that I wouldn’t understand, I reckon.”

“Heinz…” sabi ko. “I know you didn’t mean that-”

Ikinasa ni Heinz ang baril at hindi inaalis ang pagkakatutok sa akin.

Ngumisi siyang muli at sumeryoso.

Before he fired the gun, I heard him mutterred something.

“Stay Alive, Attorney…”

Gunshots followed. Napatili ako at napa-upo. Nang tingnan ko ang likuran ko ay tatlong lalaki na humahabol sa akin ang binaril ni Heinz.

“Close your eyes,” utos niya sa akin habang kinakasa ang baril niya.

I did and I heard countless gunshots. Nang tumigil ang lahat ay iminulat ko ang mga mata ko at napakaraming katawan ang nasa sahig at kapwa namimilipit.

Nang tingnan ko si Heinz ay may tama siya sa braso at dumudugo iyon.

“Heinz…” I uttered.

Tiningnan niya ako at tipid na ngumiti. “Are you okay?”

“Y-You saved me…” bulong ko at nagsimulang maluha.

“Of course, I did,” sabi niya at ngumiting muli. “I promised.”

Tumulo ang luha sa mga mata ko at tumayo. Patakbo akong lumapit sa kaniya at niyakap siya at humagulgol.

He caressed my back. “It’s okay. I’m here…”

Patuloy lang ako sa pag-iyak. Kung dahil ba sa takot kanina o dahil ba sa realization na ’yong taong masama ang tingin ko ang nagsalba sa akin imbis na ’yong mga taong matagal ko nang pinoprotektahan, ay hindi ko na alam.

“We did it,” Heinz said. “We stayed alive, Aubrielle.”

I met his eyes and smiled back. “We did…”

“Now that I’m here, tapusin na natin ang lahat,” he said, encouraging me. “Welcome to the final stage, it’s game over, Attorney…”

I opened my mouth to say something but then I felt dizzy. Parang umiikot ang mundo ko. Bigla akong natumba at nawalan ng lakas.

Narinig ko ang pagtawag ni Heinz sa pangalan ko pero wala akong magawa.

“Newt?!” rinig kong sigaw ni Heinz.

When I looked in the other direction, I saw a man walking towards us with a gun in his hand and just like that, everything went black…

STAY ALIVE BOOK IS UP!

📌STAY ALIVE (Kill Me, Attorney sequel and Game Over, Attorney prequel) BOOK IS FINALLY HERE!

For 10% discount from December 8-22: 389Php Original Price: 429.00

Inclusions: • Photocards of ALL Law Series characters: Aubrielle, Neska, Casper, Heinz, Andrius, Traise, Courtney, Tyler, Avery, Newt. • Letter from Josh Gonzales WITH SPECIAL CHAPTER

Book Details: • 5.25“ x 8“ • 240 pages • Imported bulky paper • Matte laminated cover and emboss • Colored flyleaf and flap bookmark • Letter from the Author • With Digital Sign

Send Precious Negosyo Precious Pages Bookstore to order and save your copy, unveilers!