A/N:

Dear wawex, 

Hindi ako kagalingan sa english kaya pagpasensyahan ang aking grahams. Nga pala sa mga taong nakabasa na nito noon may binago po ako pagkat hindi ko na gustohan ang plot. so ayon po salamat sa magbabasa.

SYPNOSIS

STEP SERIES: COUSIN’S OBSESSION

SYPNOSIS

Leo San Gabriel , 28 na taong gulang. Kilala noon bilang mapagpatawa, maharot at puno ng buhay. Ngunit ang likod ng ngiti niya ay isang lihim na matagal nang kumakain sa kanyang kaluluwa. Inampon siya ng mayamang— isang pagpapakupkop na akala niya noong una ay biyaya pero isa palang bitag. Sa murang edad ay ginamit at inangkin siya ng kinikilala niyang ama.

Sa bawat gabi ng pananahimik ay natutong maging mapaglaro si Leo. Sa kawalang-laban ay natutong gumanti sa pamamagitan ng pag-akit. At sa init ng kabataan ay nadamay ang taong hindi dapat—

ang kanyang pinsan.

Nadamay ang batang noon pa man ay palihim nang humahanga sa kanya.

Draven Drake Ilustre , anim na taon ang nakakabata nito sa kanya. Tahimik. Matalim ang mata at may likas na karismang nakakatakot. Noong una ay inosente pero sa unang tikim ng laman ay natutunan niyang gusto niya ang bawal. Hinayaan niya si Leo at sinabayan sa kasalanang hindi nila alam kung sino ang totoong may sala.

Hanggang isang araw, nahuli ang ginagawa nila ng kaniyang demonyong ama. Isang malakas na sampal ang naging simula ng pagbagsak ni Leo. Napabaliktad nito ang totoong storya.

Pinalayas siya ng kanyang ina. Tinanggalan ng tahanan, ng pangalan at ng dignidad. Nagsimula siyang muli sa lansangan. Kinain siya ng hirap at binura ang dating pagkatao. Hanggang sa nakapagtapos siya ng pag-aaral at naging guro.

Naging tahimik, propesyonal at sinisikap limutin ang init ng kahapon. Ngunit sa pagbubukas ng klase ay muling nagbalik ang multo ng kanyang nakaraan.

Ang kanyang pinsan na ngayong binatang mag-aaral sa sa paaralan kung saan siya nagtra-trabaho. Mas matangkad na ngayon si Draven. Mas tahimik. Mas mapanganib ang titig. At ang dating bagets na siya ang nagturo kung paanong humawak ng laman na ngayo’y gusto siyang angkinin muli.

Hindi na siya ang batang pumapayag. Gusto niyang makuha si Leo pero sa sarili niyang paraan. Mas marahas. Mas mapusok. Mas mapanira.

© 2025

Escaperx

. All rights reserved.

Readears kung Hakdogens,

Shuta AHAHAAHA hindi ko talaga trip ang english. Ewan ko ba, pero medyo may kabobohan ako rito kaya pagpasensyahan niyo na. Trip ko lang talaga gamitin ang wikang english kahit unti. ’Yon lang thank you mga hakdogens.☺️

-Santiago (excaperX)

CHAPTER 1

STEP SERIES: COUSIN’S OBSESSION

Chapter ONE

HE REALLY HATES Mondays. Ito ang simula ng panibagong linggo at panibagong gawain na naman. Ayaw niya ang mga iyon. He’s smart pero ayaw niya mag-aral. Mas gusto niyang paglaanan ang mga bagay na gusto niya.

Inis niyang kinamot ang kaniyang kilay nang mapansin ang orasan sa harap niya. Its been an hour pero wala parin ang kanilang guro. Late na ito, kaya hindi na siya nag hintay gaya ng ginagawa ng kaniyang mga kaklase. He’s not like them.

He hates waiting.

“Where you goin’ bro?” ani ng mga kaibigan niya na sumunod sa kaniya palabas ng room.

He faced him. “Saan pa?” he said while grinning. Mukang nakuha naman iyon ng kaniyang mga kaibigan kaya sinabayan nito ang paglalakad niya.

There are going to party. Last subject na kasi nila ’yon and he wants to release some stress. Makakapaglabas lang siya non through drink and sex. Yes, sex . He’s been active to this kind of thing. He loves it.

Malaki ang kompyansa niya na hindi siya mahahawan ng sakit pagkat exclusive naman ang bar na pinupuntahan nila. Hindi basta basta ang mga pokpok doon. And one more thing, he’s always using protection.

Better safe than sorry.

“Ilang rounds ka kaya ngayon, bro?” biro ng kaniyang kaibigan na nagpangisi sa kaniya. He’s known for his endurance.

“Good enough to knock the bitch out.” malakas sa sarili niyang sabi. Napailing na lamang ang kaniyang kasama kasi for sure kawawa na naman ang matitipuhan nito.

He won’t stop until he’s satisfied enough. And minsan para sa kaniya, 6 rounds is not good enough. Gusto rin naman niyang sulitin ang perang binayad niya. It should be worth the price.

Pag pasok nilang bar ay agad silang napansin ng server at sinabayan sa kanilang magiging room. They are considered loyal customers in this establishment kasi na nga walang linggo na hindi napapadpad ang mga ito rito. He’s 18 pa siguro ng una niyang pasok rito.

Ngumiti ang server sa kanila bago tanungin kung anong gusto nilang drinks. “Just the usual. And please bring me brunette.”

tumango sa kaniya ang server at lumisan na ngunit bago pa nito tuluyang masara ang pintuan ay may nahagip siya labas.

Its his type. Yung mga tipo niya.

Gusto niya sana itong puntahan pero his friend stops him. “Saan ka?”

napatiligil na lang siya at napailing. It’s not like him. Hindi siya iyong tipong naghahabol. Siya ang hinahabol, that’s more like him.

Bumalik na lamang siya sa pag-upo at maya maya pa ay dumating na ang kanilang order kasama ang mga pokpok. At first glance, hindi mo masasabi na pokpok ang mga ito. They have the face and body, but looks like they are out of luck.

Desperate for money.

Hindi na sila nagsalita nang magsimula ng maghubad ang mga ito. Ito ang gusto nila ang hindi na mag-utos, nagkukusa na ang mga ito. It’s their job anyway. Lumakad ito papalit sa kanila at kumandong ang mga ito. Dancing their body to them.

Hinawakan niya ang babaeng kumandong sa kaniya at nilaro ang utong ito. Mahigpit ang kaniyang hawak sa suso nito kaya minsan ay napaparaing ang babae, but he don’t mind it. Mas gusto niya ang ganito. He like it rough.

“Ahhhh…. Masakit…” hindi niya parin ito pinansin.

He paid her, kaya wala itong magagawa. Kung ano ang gusto niya iyon ang masusunod. Biglaan niyang pinasok ang kaniyang alaga sa butas nito kaya mas lalong napadaing ang babae. Hindi niya ito binigyan ng pagkakataon pagkat sinimulan na niyang bumayo. It was fast.

The room was filled with moans. Some were in pain, and others are in pleasure. Pero isang babae ang namumukod tangi sa lahat, because she is crying for help. She’s tired pero hindi parin tumitigil ang lalaki sa pagbayo sa kaniya.

Its been their fifth round and hindi na niya kaya. Bukod kasi sa malaki ang pumapasok sa kaniyang butas ay marahas din iyon kaya nahihirapan siya. Its tearing her apart. Wala siyang naramdamang libido sa mga sandaling ito.

It was pain instead of pleasure.

Nang matapos ay hindi na maitsura ang mga mukha ng babae kanina. Two of them were okay, but the other one passed out. Hindi na niya nakayanan.

Muling bumalik ang mga binata sa pag-iinom. They were chatting like nothing happened. They don’t care about the girls. In fact, para sa kanila it was their fault. Kung hindi sila pumasok sa ganitong trabaho then hindi nila iyon mararanasan.

“Grabe ka talaga, bro.”

biro ng kaniyang kaibigan. Tinutukoy nito ang ginawa niya sa babae. Napangiti na lamang siya ng demonyo.

Sumabat pa ang isa, “Exactly. She was begging kanina.”

Tawanan.

They are not an ordinary students. They are demons hiding in the dark. Mga demonyo silang nakakubli sa inosenting mukha.

———

Nakatingin siya sa labas habang tinitignan ang mga taong dumadaan. They look ordinary. He’s actually looking for a prospect girl na pwede niyang maging girlfriend. He’s actually known as playboy in their school but no action was taken kasi nga malakas ang kapit.

His lips formed smile when he saw a beauty.

Target lock.

Ngunit napawi ang kaniyang ngiti nang may dumaan sa kaniyang tingin. He’s blocking the view. Nagsalubong ang kaniyang kilay nang huminto ito mukang nagkikipag-usap sa mga studyanteng nakasulod.

He’s hoping na tignan siya nito, nang makita nito ang kaniyang inis. He want him out of the way pero hindi niya magawang sigawan pagkat suot nito ang teacher’s uniform. Although he has connection inside school wala siyang kawala sa disciplinary action.

Nang tumingin ito sa kaniyang direksyon ay muntik siyang mahulog sa kinauupuan. It was brief but he’s certain, it was his ex-cousin . He wasn’t expecting that. Anong ginagawa nito rito?

“ Dude, what seems to be your problem? “ napalingon siya sa kaibigan.

“Nothing, just some bad memories.” aniya.

It was indeed bad memories. Ayaw na niyang mabalikan ang memoryang iyon, but he just can’t. He hate his cousin. He despise him. For him, he’s the reason why he’s like this. A shithead.

Its been a years since they last saw each other. But the pain stays the same. Other might say time heals all wounds, well fúck that. Not for him. Hindi hangat may ngiti ito sa labi.

He want him to feel his pain. His anger.

Hindi na niya napigilan ang sarili, lumabas siya upang hanapin ito. But he can’t see him, like he disappear in thin air. Napatanong na lamang siya sa sarili if its just his imagination or what. Pero he’s sure. It was him.

Papasok na sana siya nang marinig ang usapan nang babaeng dumaan sa kaniyang harapan. “Mabuti nalang considerate si Sir Leo.” her friends agree.

It was his cousin’s name kaya sigurado siya na ito ang tinutukoy ng mga ito. Agaran niyang nilapitan ang mga ito at ngumiti. And by that, he knows they already fall to his charm.

“B-bakit po, Kuya?” naiilang na tanong ng isa sa kanila.

His smile widen. Tama nga siya, the girls was trapped by his charm. They might be freshmen kaya hindi siya kilala ng mga ito. He’s known kasi sa school not for good reason.

He asked them about his cousin. His schedule. Anything that he could use. And all of it was given without hesitation. He says, “thank you.” bago muling pumasok sa kanilang silid.

“Kakaiba ’ata ang ngiti mo ngayon?” salubong sa kaniya ng kaibigan.

“Who’s the unlucky girl?” segunda pa ng isa.

He did not answer any of them. Nginitian niya lang ang mga ito ng makahulugan.

“Kung sinu-swerte ka nga naman oh!” he whispered.

Ang kaninay galit ay napalitan ng saya sa mga naiisip na plano para rito. He will make sure that he will beg for his life. He’ll make sure of it.

Ito ang puno’t dulo ng lahat. He’s the reason, so it’s natural to return it to him. He will show him what demon he become.

Itutuloy…..

CHAPTER 2

STEP SERIES: COUSIN’S OBSESSION

Chapter TWO

I SMILED WICKEDLY as I waited patiently. I hate waiting, but for this? It’s worth the wait. Inaantay ko na lamang na maubos ang mga tao sa loob ng silid. And after that, I’m good to go.

Nang mapansin kung wala ng tao sa loob ay pumasok na ako. I locked the door as I enter. I don’t want anyone to mess with my plan. Baka kasi may ibang dumating. It would be better kung kami lang dalawa ang narito. Me and him.

Mukang hindi ako nito napansin dahil abala ito sa kakatipa sa laptop nito. Habang papalapit ako rito ay napansin ko ang itsura nito. Same as before. Walang pinagbago.

I still hate him.

He’s the reason why I became like this. At hindi ko siya mapapatawad. I’ll make sure that he’s going to suffer just like I did. Yes, kagaya sakin. Nang makalapit ako rito ay marahas kung sinara ang kaniyang laptop na nagpahiyaw sa kaniya.

Gulat itong napalingon sa akin. And as expected, he’s shocked. Nakita ko ang pag galaw ng mata niya. Maybe he’s trying to assess the situation. Galit kung naikuyom ang kamao.

“D-drake. H-how are you?”

naiilang nitong bati sa akin.

Is he serious? After all those years of suffering nagawa niya pa akong batiin? Fuck him!

Galit kung inabot ang buhok nito. “Are you fucking serious right now?” galit kung wika. Narinig ko ang angal niya sa pagkakahawak ko pero mas lalo ko pa iyong hinigpitan. He’s in pain but that makes me happy.

His pain and suffering will be my victory.

“D-drake n-nasasaktan ako.” his voice is begging, but please babe that won’t work.

I know him. Kilala ko ito, he’s good at taking advantage. Nagawa na niya iyon sa akin dati, but this time, hindi na ako mahuhulog sa paawa nito. He’s a monster. A home-wrecker.

“Don’t you know na kaibigan ni Dad ang Director ng school? Which basically means matatangal ka sa if ever man na sabihin ko na nandito ka.” nakangisi kung pananakot dito. I see him pale.

Ganyan nga matakot ka.

Nakatulala lang ito sa akin. “Kung ako sayo magresi—.” I wasn’t able to finish my sentence nang nagmamadali itong lumapit saakin.

He’s hugging my leg, crying.

“—Please ’wag mo akong isumbong. Please. Nagmamakaawa ako.”

Seeing him like that was my plan, but something’s not right. I felt something was crushing my heart. And I hate it.

I shrugged off this unnamed feeling. This is not me. I will not fall the second time to him. His tricks won’t work anymore.

I smiled in bitterness. “Suck my cock then.”

Napaawang naman ang kaniyang bibig sa sinabi ko. Acting innocent are we? I’m sure ilang beses na nitong napagamit ang katawan sa iba.

Nakita ko ang pagdadalawang isip nito kaya mas lalo ko pa siyang sinagad. “Suck it or I’ll tell Dad about you working here. You choose.”

He slowly touch me and fuck it. I’m reacting to his touch. Mabilis nitong napatayo ang alaga ko. He’s good.

Looks like ganon lang ang gagawin nito kaya inis kung nilabas ang ari. I’m already at my limit. Ayaw ko ng binibitin.

Madahas kung sinampal ang kaniyang pisnge gamit ang pagkalalaki ko. He wasn’t expecting that kaya nagulat siya at hindi naka-react.

“What? Gusto mo bang ako pa ang magpapasubo sayo?”

Dahan dahan siyang humarap sa galit kong pagkalalaki. Suwabe niya iyong naisubo kaya napaungol agad ako. Fuck… When was the last time I felt like this?

“Fuckk.. thats it…”

As expected ganito lamang ito kadali mapaikot sa mga palad ko. His work is his top priority anyway. And one more thing, sa oras na malaman ng school ang scandal niya ay mahihirapan na siyang makahanap ng bagong malilipatan. His reputation will be shattered, kung umayaw siya.

I took my phone from my blazer and opened the camera to capture this moment. This one should be captured. Remembrance, kumbaga. Napatawa nalang ako sa isip.

“Look at me.” I commanded.

I remember before, he hold the command pero ngayon? Things changed and table turned, he don’t have that kind of power anymore.

“Yeah… Fuck.. Look at the camera… make that face..”

I grabbed his head the moment I felt it building up. “Fuck you.” I growled, thrusting my hips while keeping a firm grip. Wala siyang kawala. “I’m cumming, bitch. F*ck!” I exploded in his mouth.

Habil hininga itong napalayo sa akin. Nadura niya ang tamod ko kaya nag-igting ang panga kung nakatingin sa kaniya. How dare him?

“Clean that mess.” utos ko rito at tinuro ang tamod kung nadura niya. “Wag kang magtira ng kahit ano.”

Nakita ko ang pagyuko nito at dinilaan ang tamod kung nasa sahig. Thats it, matuto kang sumunod. Nakangisi ko itong pinagmamasdan.

Nang matapos niyang dilaan iyon ay tumayo ito at humarap sa akin. “Ginawa ko ang gusto mo, sana naman hindi mo na sabihin kila Tito.”

“Say’s who?” ngisi kung tanong rito. “I did not make such agreement.”

Umapela naman agad ito, “Please.. Huwag naman sana tayong umabot sa ganito. Let’s just forget what happened before. Pagkakamali lang ’yon—.”

I slapped him. Real hard. Napaupo ito sa lakas ng sampal ko. Did I heard it right? Did he really see it as a mistake? Yung pagpatol niya sa akin wala lang pala iyon? Fuck him!

Pagkakamali? Then be it. It will be his greatest mistake.

“You started this. Kaya hindi mo ako masisisi. Bumabawi lang ako sa mga napirwisyo mo. And trust me, I’m just getting started.”

“P-please, D-drake—.”

I gave him my sweetest smile. “—Undress or I’ll share this video.” pinakita ko sa kaniya ang video na nagpa-awang sa kaniyang labi. What does he expect? I’ll get every chances to make him suffer.

He followed me. He don’t a choice anyway. It will be his pride or reputation. And by the looks of it, he’s choosing his reputation.

He’s gorgeous. Kahit pa sabihin nating ilang lalaki na ang nagamit sa kaniya, he’s perfect. My type. Nag-iwas siya nang tingin sa akin. Inis kung hinawakan ang magkabilaan niyang pisnge. I want him to look at me.

“Don’t you ever look away from me.” tumango ito kaya binitawan ko ito. “Humiga ka sa mesa.” I like him when he’s like this. Obedient. Dama ko ang pagiging dominante ko.

Lumapit ako sa puwesto niya at tinutok ang aking sandata. Hindi ko naman siguro siya kailangang sanayin. I’m sure he’s loose already. Sinampa ko ang kaniyang bente sa mag kabilaan kung balikat. Napaiwas ulit ang tingin niya

For the second time around, I grabbed his face. “I said look at me.” I growled.

Pagkatapos kung maisentro ang batuta ay agad akong umulos. It’s rough. Damang dama ko ang kaniyang kaluoban. Napahiyaw siya dahil don.

“Fuck…” Ang sikip…

I was expecting he’s loose, but I’m mistaken. Fuck! Napaka sikip parin ng butas niya, na para bang bina-vacuum ang alaga ko. I looked at him at nakita ko ang sunod sunod na paglandas ng kaniyang luha. He’s in pain, again .

This is what I’m up to, but I hate him seeing like that. Iwinaksi ko ang nararamdaman kung simpatya sa kaniya. I almost forget how he broke our family.

I move faster and faster. Fuck! Ang sikip talaga.

“Fuck…. Ang sarap…”

Hinawakan ko ang kaniyang leeg ng mahigpit habang gumagalaw sa ibabaw nito. I wish I could bring him to hell, where he belong. But I’m not a murderer. Nang mapansin ko ang pagkapos nito ng hangin ay binitawan ko rin.

“Aaraw-arawin ko ito.” I firmly said. It was not a promise but rather declaration.

Nang maramdaman na malapit na akong labasan ay mas naging mabilis ang galaw ko. Faster. Para akong asong ulol nito, but do I care? no.

“Fuck… Sayo lahat yan… Ah….” I cum inside him.

Hindi siya nagsalita at nanatili lang nakahiga sa mesa. Not fun at all. Gusto ko pa sanang umisa nang marinig ko ang aking cellphone. Inis ko iyong kinuha sa blazer. It was mom.

“Yes, ma. Napatawag ka?”

“Where are you, young man?” galit nitong bungad sa akin kaya naman napamura ako.

I almost forgot na may family dinner pala kami ngayon. They are expecting me. Binalingan ko ulit ng tingin ang nasa mesa, tahimik lang ito. Tulala. Umiiyak. Like I care. Inayos ko ang sarili at iniwan siya. But before that nag-iwan muna ako rito.

“It was nice seeing you again, pinsan .”

Itutuloy….

CHAPTER 3

STEP SERIES: COUSIN’S OBSESSION

CHAPTER THREE

AS THE SUN went down, I jumped out of bed with excitement. It was Wednesday night, and I drove fast toward the school, not for class. I had no reason to be there academically. I was going there for something else entirely… something exciting.

I was going there for him .

Yesterday was not enough to satisfy me. I need more. I want more. And there’s nothing he could do about it. Ayaw niya man o gusto.

The more I think about him, the more I crave. I can’t wait na makantot ulit ito, and this time no one will stop me. I already reserved hotel room for this. Gagamitin ko siya hangang sa gusto ko.

“Where you going?” I stopped when I heard my dad. Unlike mom, mas naiintindihan nito ang bisyo ko siguro dahil lalaki rin siya.

I smiled. “Nothing dad. Just night fun.” tumango ito sa akin.

See, he don’t have any problem.

“Enjoy then. Sana naman hindi ako maagang magkakaapo niyan.” pabiro nitong sabi kaya napatawa ako ng kaunti. Hindi naman talaga iyon mabubuntis, kahit pa ilang beses ko itong putukan sa loob.

I drove fast. I couldn’t wait anymore.

And ayaw ko pang makasalubong si mom dahil baka mapigilan lang ako nito. She’s strict compared to dad. And I can’t afford to lose this opportunity. My plan was perfectly laid.

“Hmm.. room 208.” ani ko nang matignan ang schedule nito. It’s actually really easy to get this. Binayaran ko lang ang mga Student Assistant then here I have it. His schedule for the whole week.

Hinanap ko ang room na ’yon at nakita ko naman iyon sa last part ng building. I slowly knocked the door kaya narinig ko ang pagtigil nito sa pagsasalita. At nang mabuksan niya nag pintuan ay agad ko naman siyang binati, “Good evening, Sir.”

I make it sound as gentle as I can. Napakurba ang labi ko nang makita ang pagkagulat nito. It was fast, mabilis rin kasi siyang naka recover. Hindi ko na siya hinintay sumagot at tuluyan nang pumasok sa loob.

“Good evening, makiki-seat in lang ako.” I said.

They did not respond. Nakitaan ko ang iba na parang kinikilig sa pagdating ko. I smiled to myself. Iba rin talaga ang kompyansa mo sarili kung alam mong may ipagmamalaki ka.

Nagdaan ang ilang segundo ay bumalik na siya at nagsimula ulit magturo. He’s acting like I am not in the room, and that make angry. I want him to be scared. I want him to notice me.

Inis na inis kung inaantay na matapos ang kanyang klase. Mas lalong lumabas ang panga ko nang makita itong tumatawa at nakikipag biruan sa mga studyante. I really hate seeing him smile or laugh.

Hindi pwedeng ako lang ang nagdudusa.

During his class, hindi ako nito binalingan nang pansin kaya gusto ko itong sugurin. But I can’t, nandito pa ang isang studyante na tila inaantay rin na umalis ang mga kaaklase niya.

“Sir.” anito.

He’s wearing this ugly eyeglass. I know for a fact na matalino ito base narin sa mga suot niya. He look like a typical nerd. But there is something weird about him. Hindi ko alam kung ano.

Napaangat nito ang kanyang mukha. “Yes, Gab?”

“I was just wondering baka pwede magpa tutor sayo, Sir?” napasalubong naman ang kilay ko sa sinabi nito. I though he was smart, and I know that for a fact. Kaya ano tong pinagsasabi nito?

And then suddenly, it made sense to me.

He smiled, and I growled. “Matagal pa ba yan? Kanina pa ako nag-aantay.” I can’t help myself na hindi sumabat. Masyadong halata ang galawan nito. I know this kind of tactic kasi ginagamit ko rin ito paminsan minsan. And that actually worked.

“Sorry, Gab ah. Pero yes, pwede kitang i-tutor. Pag-usapan na lang natin bukas.” he said and show a faint smile.

Nakiusap siya rito na pwede ba kaming iwan muna. Napatingin naman sa akin ang gago, he’s looking sharp at me kaya ginantihan ko iyon nang malokong ngisi. He don’t need to compete to me kasi una palang ako na ang panabo. Nakayuko na lamang itong umalis.

“B-bakit ka andito, D-drake?”

“Didn’t you read my texts?” napailing ito.

Agaran ko itong nilapitan at kinuwelyohan. “Nananadya ka ba? o gusto mo lang talaga akong inisin?”

“D-drake. Binenta ko kasi yung phone ko. Nasira kasi yung laptop ko kaya need ko ng pera para mapaayos.” he said na nagpakunot sa akin.

“The hell I care about that?” he did not answer.

Nakayuko lang ito na tila ba ilang sandali pa ay iiyak na. Such a cry baby for a fucker like him. It doesn’t suit him. Mas bagay sa kaniya yung mala- sly fox gaya nong dati. Yeah, that sound more like him.

Hinila ko ito papalabas ng school at agarang sinakay sa kotse. Ayaw ko ng makipag-usap mas maganda kung diretsyo na kami sa exciting part. Umaangal pa siya kesyo need niya pang mag log out kuno. I didn’t let him baka kasi paandar na naman niya yon para makatakas.

I’m done with his excuses.

“Sa oras na ’di ka pa tumigil dyan. I’ll fuck you here.” I firmly said.

Napatahimik naman siya. He stops complaining. That’s make me smile. I still hold the authority in our relationship right now. I officially declared him as my sex toy. Yes, he’ll be my parausan.

Itutuloy…

CHAPTER 4

STEP SERIES: COUSIN’S OBSESSION

Chapter FOUR

I COULDN’T STOP grinning as I watched him slowly strip his clothes off. Sunod lang siya nang sunod sa mga inuutos ko kaya lalo akong nanggigil. I totally win him over. Hawak ko na ito sa leeg.

I like this. I love this version of him— iyong submissive, takot at sunod-sunuran. Alam niyang isang maling galaw lang ay siguradong pagsisisihan niya. That might be the reason, but I don’t really care.

“P-pwede b-bang maging m-madahan ka ngayon?” mahinang pakiusap nito habang hawak ang kanyang uniporme. “Meron p-pa kasi akong klase mamaya…”

Look at that face.

Yung mata niyang tila ba umaapela ng awa. I hate it. I fucking hate that look. Gusto kong makitang ang mga matang niya na punong-puno ng sakit, ng takot, ng pagkawasak.

“Inuutusan mo ba ako?”

I see him panic. Napaluhod agad sa harapan ko. “H-hindi! Y-you misunderstood it.. D-drake nakikiusap ako.”

Alam ko ang pinagkaiba ng pakiusap sa utos. Pero masyadong masarap siyang paglaruan. I want him broken, not just physically but also mentally. I want to drained him.

“Fine,” sabay yuko ko sa kanya, sinabayan ng pilyong ngiti. “Kung masarapan ako sa performance mo ngayon baka pagbigyan kita.”

He believes it, but that’s a lie.

Kahit pa baliwin niya ako sa bibig niya ngayon, I will not go easy on him. Para saan pa? Wala na siyang karapatang humiling ng kabaitan mula sa akin. That part of me already died.

“Are you just going to stare at it?” I asked, tinutukoy ang bukol sa loob ng slacks ko.

Nagising siya sa tanong kong iyon at agad gumalaw. Pinagapang niya ang kamay niya sa alaga ko at marahang pinisil. I can say his foing his job like a pro. Tangina, sanay na sanay. Dinidilaan pa niya kahit nasa loob pa ng pantalon ko. He’s so eager.

Nang mailabas niya ang burat ko ay agad niya yong isinubo. Deep throat. Napaliyad ako. Púta. Ang init ng bibig niya. Ang sikip. Para akong mawawala sa sarili. Pero kahit anong sarap, pinigilan ko ang sarili kong magpakita ng reaksyon. I tried myself to stop moaning.

Pero nung binilisan niya, nung naramdaman ko ’yung dila niya na umiikot sa ulo habang sinasagad niya yon sa lalamunan niya… I fucking lost it.

“Ahhh fúck! Ganyan nga…”

Ayoko sanang umungol pero fúck, ang hirap. Masarap siyang sumubo. Masarap siyang gamitin. Kaya ilang saglit pa ay hindi ko na napigilan. Hinawakan ko ang ulo niya, I stop him from moving, at ilang madidilim na ulos pa ay pumutok ako sa mukha niya.

Napapikit siya. I smiled when I notice that almost half of his face was covered by my semen. Sumirit iyon sa kaniyang pisngi, ilong at labi. Pucha. Ang ganda niyang tingnan na ginanyan.

“That semen will make you look better.” I whispered to his eyes as I lowered myself. “Rare ’yan. You’re welcome.”

Pero nang nakita kong pinunasan niya yung pisngi niya gamit ang kamay niya ay nag-init ang ulo ko. I grabbed his face.

“Sino may sabi sa’yo na puwede mong alisin ’yon?!”

Nanginig siya. “S-sorry… ’Di lang ako k-komportable…”

I snapped.

Pinalo ko ang pisngi niya, it was hard slap. Napasubsob siya sa sahig. Hindi na siya nagsalita. Tahimik lang siyang binangon ang sarili. I grabbed his face again. Dinuraan ko siya bago bitawan.

“Next time, wag mong gagalawin ’yan. I don’t care if it’s sticky or it stinks. You don’t fúcking get to decide what stays on your face. Get it?“Dahan-dahan siyang tumango. I smiled.

“Good. Now bend yourself.”

Hindi siya nagtanong. Hindi siya nagreklamo. Lumuhod lang siya sa gilid at iniharap ang puwet niya sa akin. Tangina. That view. His entrance, mamasa-masa na agad. I feel like its waiting for me to devour.

Mabilis ko siyang nilapitan at ipinasok ang burat ko nang walang babala.

“Ah…. D-Drake! ’Yung usapan natin—.”

Napangisi ako. “—I said, it depends on your performance but that was disappointing. You did not even reach my expectation. Mataas ang expectation ko sayo dahil bihasa kana sa ganito, right? But no. You disappoint me. Now.. let’s get started, shall we?” I said firmly.

Nakita ko pa ang panginginig sa tanong ko. What I said was a lie. But I want him to feel filthy. I want him to believe na basura siyang parausan lang.

“P-please naman D-drake… m-may klase pa ako m-mamaya…”

“You agree to my condition.”

Umupo ako sa sirang upuan. Tinapik ko ang bente ko. “Ride me.”

Tumingin siya sa akin, he’s hesitant. Pero sumunod din naman. Kumandong ito sa akin. I can feel his shaking body. Hinawakan niya ang alaga ko at isenentro niya iyon sa kaniyang butas. Dahan-dahan niya yong ipinasok sa sarili niya kaya nadama ko na naman ang init niya.

Napakagat siya ng labi. Nahagip ko pa ang pigil niyang ungol. Púta. Ang sikip. Ang sarap. I want to move but I stop myself, mas mabuti na siya na muna. Then, after this ako naman.

“Fuck…”

“Ugh… D-drake…”

He started moving. It was slow and weak, but I enjoyed it. I love every second of it. Pinanood ko lang siya. Pinagmasdan ang mga halinghing niya, ang mga patak ng pawis sa leeg niya.

Fuck this! I couldn’t help it anymore. Sinalubong ko ang galaw niya. Napasigaw naman siya dahil sa biglaan kung pag-galaw. Hinawakan ko ang bewang niya at ako na mismo ang gumawa ng ritmo.

“Ahh! D-drake..!”

Yes, just like that. Scream my name at the top of your lungs. Mas lalo akong ginaganahan tuwing sinisigaw nito ang pangalan ko. Fuck. I feel like I own him. Bakit hindi ba? Muntik ko ng makalimutan.

Napatingin ako sa labi nitong naka-awang. Fuck those lips. Agad ko iyong inabot at hinalikan. Sinupsop ko nang marahas. He moaned into my mouth.

“Malapit na…”

And for the million times, I exploded inside him. Hindi naman ako takot dahil hindi ko naman ito mabubuntis. Hindi ako nag-abiso. Sinabayan ko pa ng paghalik habang nilalabasan ako sa loob ng butas niya.

He gasped. Nahulog ang labi niya sa akin, hingal na hingal. Napayakap siya sa balikat ko at napahiga sa ibabaw ko. Pagod. Lupaypay.

I stared at him.

“Done already? One round pa lang ’yon…”

Hinaplos ko ang likod niya, pero napatingin ako sa sahig. Tumunog ang lumang cellphone sa sahig kalapitan sa puwesto namin. I thought wala itong cellphone? E, ano to?

I reached for it. Hinawakan ko yon kahit alam kong hindi ko dapat pakialaman. Pero fúck it. I opened it. It don’t have password kaya mabilis lang mabuksan. I wasn’t expecting that this kind of phone is still alive in the market.

At nang mabasa ko ang pangalan ng nag-text, nagdilim paningin ko. My smile faded. My blood starts to boil. And in any seconds I fell like I’ll explode. Fuck this!

Salamat kagabi Sir. Iyo na muna yang luma kung phone.

Ingat po palagi, Sir.

Fúck. It was from a contact named Gab. I know this fucker, iyong nagpapatutor dito. The nerve of that nerd. Napasigaw ang utak ko. Wala na akong pake. Tinulak ko siya palayo. Binato ko ang cellphone sa pader. What do I expect from him? Once a whore always a whore.

“GET OFF ME, YOU WHORE!”

Napamulat ito sa sigaw ko. “S-sorry… S-sobrang pagod kasi ako kagabi. May t-tinapos akong report kagab—.”

“Shut the fúck up.”

Nagngangalit na ang panga ko. I almost fall for his trap again. And fuck myself for that!

“TURN AROUND!”

Nang hindi siya kumilos, ako na ang gumawa. Pinatalikod ko siya at mapuwersang dinikit sa pader. Mabilis. Marahas. Napasigaw siya nang pumasok ulit ang burat ko.

“A-Ahh..! D-drake….! Masakit!”

GOOD. Dapat lang.

Pinagdiinan ko pa. Ginawa ko siyang punching bag ng libog ko. Narinig ko pa ang hikbi niya. Pero wala akong pake.

Sinunggaban ko ang batok niya at kinagat ’yon. Nag-iwan ako ng marka. Gusto kong makita ng lahat na akin siya. Na pag-aari ko siya. He’s my toy. Ayaw ko ng may kahati.

“Say it…” I growled sa tenga niya. “Tell me. Kanino ka lang?”

Tahimik.

Kinagat ko ang tenga niya nang mas madiin. “Answer me!”

“S-sayo lang… Sayo lang, D-drake..”

I let go.

At habang dumadaloy ang dugo mula sa tenga niya, dinilaan ko iyon. Tamang parusa. Tamang marka. “Good boy.”

Hinugot ko ang sarili ko at napatingin sa lagusan niya.

May dugo.

I smirked. Deserve niya ito.

“Tomorrow again. Same time. Huwga mong subukan hindi sumipot dahil malilintikan ka talaga sa akin. You don’t liek it when I mad kaya sumunod ka nalang. Got it?”

Tumango siya, mahina. Hindi makatingin sa akin. Umiiyak ba siya? Hindi ko alam. At hindi ko na kailangang alamin. I don’t fucking care anyway.

I walked out the room.

Itutuloy…

CHAPTER 5

STEP SERIES: COUSIN’S OBSESSION

Chapter FIVE

FRIDAY NIGHT MEANS party night.

Automatic na ’yon. Wala ng tanong-tanong. Alam ng lahat na ito na ’yung gabi kung saan walang rules, walang limitasyon at walang dapat alalahanin. Especially for someone like me. Kilala ako sa mga ganitong party. It was the usual place.

Hindi muna ako uuwi sa’min. I have my own place.

A secret condo unit na kahit sila mom and dad, wala silang kaalam-alam. Ayoko ng may humihila sa akin pababa. Ayoko ng kontrolado. So I made sure na may lugar ako na ako lang ang may access. Dito ako tumatakas. Dito ako nagiging ako.

Puno ng tao ang buong lugar. Music blasting. Ilang bote ng alak ang nakakalat na parang basahan lang. May nagsasayawan sa gitna, may naglalaplapan sa gilid at may nagda-drugs sa sulok. It’s a scene I’ve seen a hundred times but never get tired of.

“Bro.” sabay tapik sa balikat ko ng isa kong kabarkada. “Bakit ’ata pa minsan ka nalang makasabay samin? You’re nowhere to be found. What’s up? Do you have problems ba?”

I smirked. “Busy lang.” sagot ko habang umiinom sa baso.

Pero kita kong hindi kumbinsido ang mga mukha nila.

“Sus!” sabay sabat ng isa pa, “Baka may nililigawan. Ano sino na naman target mo? Business Department na naman ba?”

Sabay-sabay silang natawa. I just grinned. Kung alam lang nila. I don’t need na manligaw don dahil ito na mismo ang kusang lalapit sa’kin. I have something that could bring him down kaya takot niya lang.

The music got louder. May pumasok na tatlong babae sa room nila, mga pokpok. Party’s highlight. I didn’t requested one kaya nagtaka ako bakit tatlo ang pumasok. I’m not in the mood. Gusto ko lang uminom muna. Celebrate my success for bringing down my cousin.

One of the girls sat beside me. I didn’t even ask. Sanay na sila. Nakangiti, seductive ang galaw. She placed her hand on my thigh and whispered, “You want to go inside me?”

I looked at her. Maganda. Sexy. Pero hindi ako tinigasan. Not even a bit. Wala ako sa mood. There’s only one person na kaya akong patigasin sa isang tingin lang and he’s not here.

Tangina. Sabado bukas. Wala akong pasok. I won’t see him.

Ayaw kong mamatay sa libog kaya kahit wala ako sa mood ay tumango na lang ako. I need release. Kahit pakunwari.

She undressed quickly, alam niyang wala na akong gana sa pa-cute. Tumuwad agad sa harapan ko. I positioned myself and started fucking her. No emotions. No excitement. Mechanical. Parang trabaho lang.

But in my head… it wasn’t her.

It was him.

’Yung katawan niya, ’yung malambot niyang ungol, ’yung mukha niyang puno ng luha habang nilalapastangan ko, ’yun ang laman ng isip ko. Tangina talaga. Even during sex, siya pa rin ang hinahanap ng katawan ko.

“Aaahhh…” ungol ng babae sa ilalim ko.

I don’t care.

Pagkatapos kong labasan ay bumagsak ako sa upuan. Hingal. Walang saysay. Parang walang nangyari. I was about to close my eyes when I heard a knock at the door. ’Di ko pinansin at first pero bumukas ’yon. I was ready to curse whoever it was… pero nang makita ko kung sino ’yon, nanlaki mata ko.

“Leo?”

Pareho kaming natigilan. Nakatingin siya sa akin. Pero hindi sa mata ko. Sa babaeng nakahandusay sa tabi ko. Hubad. May tamod pa sa hita.

Bigla kong nakita ’yung itsura ng mukha niya.

Disgust.

Parang nadiri siya sa nakita niya. And that made my blood boil. How dare him look at me like that?

Wala siyang karapatan na tignan ako ng ganon. He don’t have the rights lalo pa at mag katulad lang kami. Bumangon ako at mabilis siyang nilapitan. Sabunot. Nilakasan ko pa para marinig ng lahat ang pag-ungol niya sa sakit.

“Anong tingin mo sakin ha?” I spat. “Na ikaw lang ang may karapatang makipaglandian sa iba? Na ako lang ang madumi at ikaw ang malinis?”

“D-drake…”

Napatingin ang pokpok sa amin. Nakatakip sa katawan. “Ano bang problema niyo?”

“GET OUT!” sigaw ko. Tumakbo agad ’yung mga babae palabas ng kwarto. Hindi na nagbihis. Wala akong pake.

Hinarap ko ulit si Leo.

“Wala kang karapatang pandirian ako!” sabay hila sa kaniya papunta sa sofa. He struggled. Weakly. Pero I was stronger. Mas malakas. Mas determinado. He’s no match for me.

Hinubad ko ang polo niya kahit nagpupumiglas siya. Sinira ko pa ’yung butones sa sobrang gigil.

“D-drake! Tama na… may mga tao—.”

“—Exactly. Let them watch. Para alam nila kung sino talaga ang puta dito.”

Nanghubad ako sa harap niya. He looked shocked. Humihikbi na siya pero hindi ko siya pinansin. Tinulak ko siya pinatungan at walang sabi-sabing pinasok siya. It was rough.

“Ahhh! Drake—!”

“Shut the fúck up!”

Lahat ng kasama ko ay gulat na napatingin sa inasta ko. They know that I am cruel, but not to this point na papatusin kahit server. Hindi naman talaga but after I see that look in his eyes, I snapped. Hindi ko na napigilan pa. I look at them and smile. “Mga gago, enjoy the live show.”

Tinira ko siya nang madiin. Marahas. Walang pagdadalawang-isip. “You think you’re better than me? We’re the same.”

Kada ulos ko ay umuungol siya. Kahit ayaw niyang aminin ay alam kung nasasarapan siya. Nakapikit siya, nanginginig. Gusto ko siyang sirain.

Gusto ko silang lahat na makita kung gaano ito kababa.

I gripped his chin and forced him to look at me. “Tingnan mo ako habang kinakantot kita. Para matandaan mo kung sino talaga ang nagmamay-ari sa’yo.”

He cried.

And I smiled.

Ramdam ko ang bawat pag-uga ng malaking sofas habang binabarurot ko siya. Malalalim, madiin at masakit. Gusto kong masaktan siya. Gusto kong maalala niya ’to habang buhay. Para sa tuwing mapapikit siya, ako ang nasa isip niya.

Ako lang.

“Ugh… fúck…” I groaned habang mas lalo kong diniin ang balakang ko sa kaniya.

His sobs filled the room. Pero hindi ’yon sapat para pigilan ako. In fact, mas lalo akong nalilibugan sa bawat pag-iyak niya. I’m sick. Alam ko. Pero tangina, ganito talaga ang epekto niya sa akin.

I pulled his hair, harshly. “Ano, ha? Ganyan ka ba ka-dumi para magmakaawa habang tumitirik mata mo sa sarap?”

“D-drake… please…” he’s begging.

Napalunok ako. His voice cracked. Buong katawan niya nanginginig. Pero hindi ko ’yon pinansin. He’s mine now. Gamit na gamit na. Punong-puno ng tamod. My fucking sex toy.

Pagkatapos kong iputok sa loob niya, nanatili lang ako sa ibabaw niya. Walang imik. Ramdam kong lumalamig ang paligid. Tahimik ang lahat. Pero hindi sapat ’yon para burahin ang bigat ng ginawa ko.

Then I heard it. A sniffle.

Tumingin ako sa paligid at doon ko naalala na may mga kasama pala ako sa loob. Nandun sila si Rico at Enzo. Nakatingin silang sa’kin. Parang nanigas sa kinauupuan. Gulat. Tahimik. Wala sa sarili.

’Yung hawak nila sa pantalon. ’Yung umbok sa harap. Tangina.

They’re hard.

Even after witnessing everything. ’Yung kantutang puno ng sakit, pagluha at galit, nalibugan pa rin sila. Napatawa ako. That’s why we’re friends until now. “Well, shit.”

Dahan-dahan akong tumayo mula sa ibabaw niya. Siya naman ay nanatili. Umiiyak. Tapos ang katawan ay parang tuod na lang. Wala ng lakas. Para bang kahit isang galaw, hindi na niya kaya.

Napatingin ako sa kanila.

“What?” I asked smirking. “Nagulat kayo?”

Walang sumagot.

Dahan-dahan kong hinawakan ang buhok ni Leo sabay sabunot ulit. Itinaas ko ang ulo niya para makita nila lahat ang mukha niya. He was messy, but hot. I can’t deny that.

“This is my sex toy.” I said without blinking. Walang pag-aalinlangan. “So don’t look at me like I’m the crazy one.”

Binitawan ko siya. Agad siyang napahiga ulit. I stood up and pulled on my boxers, hindi parin tumitinag si Leo.

“Get out.” I said coldly. “Umuwi ka na. Baka gusto mong magtago sa lungga mo habang iniiyak ang kahihiyan mo.”

Nanginginig itong bumangon. Dahan-dahang dinampot ang polo at pantalon niya. Hindi siya makatingin kahit kanino. Bawat hakbang niya ay punong-puno ng hiya. And I loved that.

Sa bawat pagtulo ng luha niya ay parang may parte sa akin na nakakaganti.

Nasa may pintuan na siya nang magsalita ulit ako, “Huwag mong kalimutang linisin ’yang sarili mo. Ang baho mo na.”

Hindi siya tumingin. Hindi siya sumagot. Tuluyan na lang siyang lumabas ng kwarto.

Tahimik ang paligid. Walang nagsalita kahit isa. Pero alam ko, gusto nila ’yung nakita kanina. They want to devour him. The way they looked at him, its like a predator lurking for its prey.

“One more?” tanong ko habang inaabot ang bote ng alak. “O lalambot na kayo sa nakita?”

Tahimik pa rin sila.

Napangisi ako. “Gusto niyo rin ba siyang kantutin?”

Si Enzo, palingon-lingon. “Tangina, bro…” sabay iwas ng tingin. “Ang wild mo.”

Tumawa lang ako.

“Get used to it. If you want, I can lend him to you.”

This is only the beginning.

Itutuloy…

CHAPTER 6

STEP SERIES: COUSIN’S OBSESSION

Chapter SIX

MONDAY BUT NO Leo around. Gumapang ang inis sa leeg ko habang nakaupo ako sa upuan niya sa faculty. Walang kahit anong note, walang message at walang tawag. Gusto ko siyang murahin. Pero alam ko na kung nasaan siya. I already had his address, matagal na.

I was waiting for him to replied to my texts but to no avail. And for the last time, I called him again and the same response. Out of service. Galit kung naikuyom ang kamao.

That’s it! I can’t help it anymore.

Kaya heto ako ngayon, andito sa harap ng nirerentahan niya. It was small at by the looks of it mukang luma na ito. Nakita ko siya mula sa gate nakayuko at may sinasampay. Basa pa ang buhok. Mukhang bagong ligo. Fúck! Tinigasan ako sa mga naiisip.

I opened the gate. Walang paalam. Hindi ako kailangan ng permiso sa kanya. He’s mine anyway. What he owns is also mine.

“Look what we have here.” I said.

Napalingon siya sa’kin and I can say he’s shocked. Tila nanigas sa kinatatayuan. Biglang lumiit ang kilos nito na parang batang nahuli ng magulang. Lumapit ito sa’kin. Now he’s scared.

“Bakit hindi ka marunong sumagot ng tawag o kahit text?” I directly asked.

“Nasira…” mahina ang boses niya. “’Yung cellphone ko. Nasira nong binato mo sa pader… Hindi na ma-open.”

Napangisi ako. “Well, that’s fair.” I replied. I remembered, that phone was given by this nerd fúck. “But actually that’s not the reason why I’m here. Where’s your room?”

Hindi siya gumalaw. Tahimik lang siyang nakatingin sa lupa. Nahahalata ko ang panginginig ng kanyang balikat. Nasa gilid ng mata niya ang kaba. ’Yung takot na baka may gawin na naman akong masama.

Hinakbang ko ang paa ko papasok sa room na bukas. I’m sure its his. Agad siyang lumingon.

“W-wait… D-drake—”

“I’m already here.” Nilampasan ko siya. Tuloy-tuloy akong pumasok sa loob ng inuupahan niyang kwarto.

It was shit.

Maliit. Masikip. Isang kama. Isang mesa. Isang cabinet. Walang maayos na bintana. ’Yung banyo? Sa labas. Common bathroom. Shared.

“The fúck.” I whispered. “You live like this?”

Hindi siya sumagot. Ni hindi ito makatingin sa akin. “I got sick kahapon.” mahinang sambit niya. “Kaya ’di ako nakapasok. Nilagnat ako…”

“Lame excuse.” I snapped.

Tahimik siya.

Nakita kong nililigpit niya ang hinugasan. Mukhang nahihiya siya sa itsura ng kwarto niya. But actually it was fine, it was tolerable. It’s neat but looks old. Get me? I can’t imagine him living in this place.

It’s really hard to imagine. I thought he’s in better place. Kasi na nga rin hindi mo naman mahahalata sa itsura niya ang kahirapan. He looks rich. Even his clothes, looks limited.

Saan ba niya ginagamit ang sweldo niya? I’m not exactly sure about the salary grade of teacher in our school but I know for sure it’s enough to get yourself a better place. Not like this.

Nagtagis ang panga ko nang maisip na, maybe he’s spending his money sa mga lalaki nito.

Lumapit ako sa kaniya habang tahimik siyang nag-aayos ng lamesa. Kitang-kita ko ang kaba sa bawat galaw niya. Gusto kong durugin ’yon.

Hinawakan ko siya sa batok at agad siyang napaigtad.

“D-drake…”

“Shhh.” I pressed my lips against his neck. “You owe me something.”

Wala siyang naisagot. Tahimik lang. Pero ramdam ko ang mabilis na tibok ng puso niya habang dahan-dahan kong hinila pababa ang suot niyang shorts.

“T-tama na muna… Please…”

Ngumiti ako. “Bakit? Ayaw mo na?”

Hindi siya sumagot.

Pinatalikod ko siya at hindi naman siya pumalag. Tumuwid lang siya at mahigpit na pumikit. Tila ba sinasabi sa sarili niyang kayanin ulit. I pulled down his boxers and revealed his trembling bare ass. It was heaven.

“Fúcking shit…” I whispered.

I was already hard.

Binaba ko lang ang zipper ko at pinakawalan ang galit na galit kong burat. Wala akong pasabi. Sinagad ko agad ang pasok. Malakas ang ungol niya pero pilit niya ’yong tinatago sa kamay niya.

He’s maybe doing that para hindi marinig ng katabing kwarto. Napangisi naman ako sa naisip. Let’s see how long you can endure this. Binilisan ko ang pag-galaw rito. Faster than I could ever make.

“F-fuck… D-drake… ahhh!”

Hinawakan ko siya sa balakang at kinantot nang madiin. Mabilis. Walang salitang palubag-loob. I fucked him like trash. Gusto kong maramdaman niya na ’di na siya tao. Isa lang siyang butas. A receptacle.

“Masarap ba, Leo?” I hissed habang binibilisan ang bawat ulos.

“H-hindi ko na… kaya—”

“—Shut the fuck up.” I pulled his hair back at siniil siya ng halik. Hindi siya lumaban. Hindi rin siya tumanggi. Tumutulo ang luha niya habang nakabuka ang bibig niya para tanggapin ang dila ko.

And when I finally came, pinutok ko lahat sa loob niya. Puno. Mainit.

Humihingal ako nang bumulong ako sa tenga niya, “Nandito lang ako to tell you something…”

“You’re still useful.” I whispered. “That’s why I came.”

Tumayo ito ng tuwid at kinakabahang humarap sa’kin. “A-ano?”

“I’m lending you to one of my friends. Gusto ka niyang tikman. Don’t disappoint me.”

Bigla siyang napaangat ng mukha. Puno ng gulat ang mata. Nanginginig ang mga labi. “D-drake, p-please… everything.. but not that… Please… Ikaw nalang ’wag na iba.” I admit I was touched but no.

I already made promise.

“No.” I cut him off. “Don’t embarrass me. Make sure masarapan siya. Galingan mo. Alam ko namang kaya mo ’yan.” Sabay ngisi. “Nag-enjoy ka nga kahit sa harap ng mga kaibigan ko, ’di ba?”

Bigla siyang napaiyak. Hindi na siya sumagot. Umiiyak lang. Tahimik. ’Yung luha, tuloy-tuloy pero walang ingay. Mas lalong nakakagigil.

Wala akong konsensya. I know.

I don’t want to share what’s mine but things like this is different. He was touched by many so why would I act possessive? Bakit ko siya ipagdadamot? And one thing, isang beses lang ’to.

I turned around at lumakad na palabas. Gusto kong maramdaman niyang wala siyang laban. Paglabas ko, saka ko lang narinig ’yung hikbi niya. ’Yung pagsabog ng iyak na kanina pa niya pinipigilan. Napangisi ako. He’s broken again and that’s because of me.

Leo’s a masochist.

He’ll take everything, the pain, the shame and the disgust basta ’wag ko lang sirain ang reputasyon niya. His work is his everything lalo pa nakita ko ang inuupahan nito. And I’ll use that weakness against him.

Again and again.

Pagkalabas ko ng barung-barong na inuupahan niya, agad akong nagsindi ng yosi. Humigop ako ng malalim, nilasahan ang init sa lalamunan. Masarap. Parang tagumpay. Tiningnan ko ulit ang bahay bago ako sumakay sa kotse. Hindi ko mapigilan ang ngisi ko.

Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang isa sa pinaka-close kong tropa. “Yo, Enzo. Kamusta?”

“Bro? Napatawag ka.” Sagot niya agad. Medyo pa-hingal pa. Siguro galing sa gym.

“Game na. Pwede mo na siyang tikman.”

Sandaling katahimikan sa linya. “Sino?”

“Si Leo. ’Yung asa bar last time.”

Tumawa ako. ’Yung mababang tawa na may kasamang pananabik.

“Tangina, seryoso ka? Akala ko biro mo lang ’yon last time.”

“I don’t joke about my toys.” I leaned back sa upuan ng kotse. “Consider it as my early birthday gift sa’yo. Sagot ko na lahat. Place, drinks and of course, the body.” I said.

Tumawa si Enzo. Malalim.

May halong pananabik. “Tangina mo. You’re the best.”

“I know.” Nilagok ko ang natirang sigarilyo bago ito tinapon palabas. “Just one thing, pre…”

“Ano?”

“Wag mo siyang basagin ng husto. I still need him in one piece.” Ngisi ko habang ini-start ang kotse.

“Copy, bro.”

Naputol ang tawag. I stepped on the gas habang umaalingawngaw sa utak ko ang mga susunod na mangyayari.

Leo won’t leave. Kahit anong iyak, kahit ilang beses siyang magmakaawa… He’ll stay.

And now, he’ll serve someone else because I said so.

Itutuloy…

CHAPTER 7

STEP SERIES: COUSIN’S OBSESSION

Chapter SEVEN

TUMINGALA AKO SA matayog na gusali sa harap ko. Ang taas. Parang langit na hindi ko maabot. Hindi ako sanay sa ganitong klaseng lugar. Sa ganitong katahimik na paligid sa ganitong malamig na simoy ng hangin kahit tirik ang araw. Kailangan kung gawin ’to.

Nakatitig lang ako sa maliit na papel na ibinigay sa akin ni Drake. Walang pangalan. Walang direksyon. Tanging numero lang ng unit at pangalan ng condominium. Iyon lang ang iniabot niya sa akin bago siya umalis. Ayaw ko namang magtanong pa baka masamain niya.

Labag ito sa kaluoban ko pero kailangan. ’Yung trabaho nalang ang nagbibigay ng pag-asa sa’kin na hindi pa huli ang lahat. Matagal ko rin iyong inasam kaya nang maabot ko ito ay hindi na bibitawan pa.

kahit masakit.

Sa edad na bente siyete lamang ako nakapagtapos ng pag-aaral dahil ako lang ang bumubuhay sa aking sarili. Kaya’t kinailangan kong huminto-hinto sa pag-aaral. Mabuti na lamang at nakakuha ako ng rekomendasyon mula sa aming dean kung kaya’t nakapasok ako bilang part-time teacher sa isang marangyang paaralan.

Kahit papaano ay masasabi kung natupad ko ang pangarap ko, kahit mahirap. Kaya hindi ako susuko lalaban ako.

Nagpakawala ako ng malalim na buntong hininga bago tuluyang pumasok. Nakadama ako ng hiya ng mapansin ang mga taong nasa paligid ko. Halata sa mga ito na may kaya.

Napangiti ako ng mapait.

Kung siguro may kaya rin ako ay hindi na ako mahihirapan mabuhay. Kapagod rin lumaban pero wala akong pagpipilian. Gusto ko pang mabuhay. Kahit mahirap kakayanin ko.

“What can I do for you, Sir?” bati sa’kin ng nasa front desk nang lumapit ako rito. Ngumiti ako rito. Nagpatulong kung saan mahahanap ang room 408. “Wait for a moment, Sir.”

May tinipa ito sa telepono at nakipag-usap doon. Nang maibaba niya nag tawag ay bumaling ulit ito sa’kin. “Nasa 4th floor, Sir.”

Pilit pinalalakas ang loob habang pinupunasan ang luhang pumatak sa pisngi ko. Marami na akong pinagdaanan. Napahiya. Nagsimula muli. Nawalan. Tinapakan. Pero nakatayo pa rin ako. Kaya sigurado ako kaya ko ’to. Hindi rin naman ako babae para mag inarte.

Alas-dos pa lang. May ilang oras pa bago ang klase ko mamayang alas-singko. 5 to 9 PM ang schedule ko don. Gano’n lang ang oras na binigay sa akin ng paaralan. Sapat lang naman iyon para sa’kin.

Ang mahalaga ay masasabi kung isa na akong guro.

Habang nasa elevator ay napansin ko ang batang may dalang mamahaling tablet. Kasama niya ang kaniyang ina. Nakadama ako ng ingit habang naka tingin sa bagay na iyon.

Siguro sa unang sahod ko ay ipapaayos ko ’yong selpon ko. Kung kaya pa sa budget. Napapikit na lamang ako ng maalala ang iniwan kung lumang laptop doon sa repair shop. Siguro ayos na ’yon pero hindi ko magawang balikan pagkat wala pa akong sapat na pera.

Mahirap para sa’kin ang walang laptop. Kailangan ko pa kasing humiram sa mga kasamahan ko sa trabaho para lang maki-encode sa mga attendance at output ng mga studyante ko. Ramdam ko rin na parang napapagod na ang ilan sa kanilang magpahiram kaya minsan sa computer shop nalang ako pumupunta.

Nakakapagod iyon isipin pero nakaya ko naman.

Dumating ako sa 4th floor ng building. Tahimik. Malinis. Mabango. Ang layo sa inuupahan kong masikip na kwarto na may common CR sa labas. Parang ibang mundo ’tong lugar na ’to.

Huminga ako ng malalim. Kumatok ako sa pintuan ng unit 408.

Ilang segundo lang bumukas ang pinto. Isang binata ang sumalubong sa akin. Matangkad. Malaki ang katawan. Maputi. May suot na simpleng itim na sando pero halatang batak. Parang model o artista.

Nakita ko ang gulat sa mukha niya nang makita ako. “Ah… g-good afternoon. I’m Leo.” mahina kong sabi. “S-sinabi po sa akin ni Drake na… ahm… dito po ako pupunta.”

Tinitigan niya ako. Napakamot siya sa batok. “I’m Enzo. Pasok ka.”

Dahan-dahan akong pumasok. Malaki ang unit. Moderno. Maayos. May aroma ng kape sa ere. At ang linis. Parang hindi ko kayang tapakan ang sahig sa sobrang kinis. Nahihiya kung pinasok ang sarili sa loob.

Nanatili akong tumayo habang nakatayo sa gilid. Mukang napansin ako nito kaya pinaupo ako nito sa sofa. Mahigpit ang naging kapit ko sa backpack kung may laman ng susuotin kung uniform mamaya. Didiretso na kasi ako sa school pagkatapos nito.

“E-enzo. K-kung pu-pwede lang naman pwede bang ’wag niyo akong rahasin? Papasok pa kasi mamaya. N-nagbabasakali lang naman. Hindi na rin kasi ako pwede umabsent dahil absent ako nong nakaraan.”

Nagbabasakali ako na baka may kunti itong awa para sa’kin. Palihim akong napadasal na sana naman ay pumayag siya. Binalaan kasi ako ni Drake na ihanda ang sarili para rito dahil kagaya niya ito.

Bumuntong hininga siya. Tila nabigla. Umiwas ng tingin. “Wala akong balak. Hindi kita pipilitin kung ayaw mo.”

Napatingin ako sa kanya. Iba ’yung tono niya. Hindi siya katulad ni Drake. Hindi siya galit. Hindi siya mapanghamak. Tila siya pa ang nahihiya sa nangyayari.

“Pero… si Drake…” mahina kong sabi.

“Sasabihin ko sa kanya na it was good. Hindi niya malalaman.”

Umiling ako. Tumingin sa sahig. Ramdam ko ang pagtulo ng luha sa mata ko. “Lagot ako sa kaniya. Magagalit ’yon.”

Totoo iyon. Hanga’t maari ay ayaw kung galitin ’yon. Takot ako sa mga pu-pwede niyang gawin na maaring ikasira ko. Ayaw kung mangyari iyon. Malayo na ang narating ko kaya hindi ito ang panahon para sumuko.

Pumikit ako. Huminga ng malalim. “Ayos lang. Ituloy natin ’to.”

Tahimik lang si Enzo.

Hindi ko alam kung anong iniisip niya. Akala ko pipilitin niya ako, akala ko susunggaban niya ako kagaya ng ginagawa ni Drake. Pero ang ginawa lang niya… ay umupo sa tabi ko at marahang hinawakan ang kamay ko.

Mainit. Parang ligtas.

“Leo…” bulong niya, mahina. “Pwede naman nating huwag ituloy kung ayaw mo.”

Napatingin ako sa kaniya. Seryoso ang mata niya. Walang galit. Walang gutom. Walang libog na kinatatakutan ko. Hindi siya kagaya ng iba.

Ngumiti ako, kahit nanginginig.

“Okay lang po…” mahinang tugon ko. “Basta… huwag lang masyado. May klase pa ako mamaya.”

Tumango siya.

“Sige. Dahan dahan lang tayo. Ayokong masaktan ka.”

Hindi ko alam kung bakit pero biglang namuo ang luha sa mata ko. Sobrang lambing ng boses niya. Sobrang gaan ng hawak niya. Parang hindi ako parausan. Parang tao ako.

Pinunasan niya ang luha ko gamit ang daliri.

“Pwede ba kitang halikan?” tanong niya. Hindi ako agad sumagot. Pero nang makita ko ang pag-aalala sa mga mata niya, tumango ako.

Lumapit siya. Dahan dahan. At nang maglapat ang mga labi namin ay para akong nalusaw. Hindi iyon kagaya ng mga halik na kinailangan kong tanggapin. Iyon ay halik na marahan, maalaga at puno ng pag-unawa.

Hiniga niya ako sa kama. Dahan-dahan siyang gumalaw. Walang pagmamadali. Wala ring pilit. Hinubad niya ang damit ko habang hinahalikan ang balikat ko, leeg ko at noo ko.

“Ang ganda mo.” bulong niya sa pagitan ng halik. “Sana alam mo ’yon.”

Hindi ko alam kung paano ko tatanggapin ang mga salitang iyon. Pero ang katawan ko… tila siya lang ang nakakaintindi. Napapikit ako. Napakapit ako sa braso niya. Pinikit ko ang mga mata ko para hindi na muli pang lumuha.

At nang pumasok siya sa akin ay ginawa niya iyon ng buong ingat. Hindi masakit. Hindi marahas. Maingat. Para bang takot siyang masira ako. Para bang alam niya kung gaano karupok ang puso ko.

“Leo…” bulong niya habang magkadikit ang noo namin. “Ang sarap mo..”

Hindi ko alam kung bakit pero nakakadama ako ng kakaiba sa kan’ya. May kung anong kiliti sa’king tiyan tuwing tinitignan niya ako. Gusto kong maniwala sa tingin na ’yon. Kahit ngayon lang. Gusto kong maramdaman na may nagmamahal sa’kin. Kahit pa man peke.

Yumakap ako sa kanya. Mahigpit. Hindi dahil sa libog. Kundi dahil sa pangungulila. Sa pagod. Sa takot. Sa sakit.

“Salamat…” bulong ko habang ninanamnam ang bawat ulos niya at bawat halik.

Noong matapos kami ay hindi niya ako iniwan.

“Baka pwedeng paisa pa.”

Itutuloy…

CHAPTER 8

STEP SERIES: COUSIN’S OBSESSION

Chapter EIGHT

NAKAHIGA PA AKO sa kama habang siya ay nag-aayos na ng suot sa harap ng salamin. Kulang na lang ay usalin kong “salamat” dahil sa ginawa niyang madahan pero hindi ko maitulak ang sariling sabihin ’yon.

Lumilingon si Enzo paminsan-minsan sa gawi ko. Napapangiti pa nga. Gano’n lang sa kan’ya kadali na para bang walang nangyari sa’min habang ako ay kabado pa rin kahit tapos na.

“Hindi ka ba tatayo diyan?” tanong niya habang inaayos ang buhok niya gamit ang daliri. “Baka pwedeng pa-isa pa bago kita ihatid.”

Pinamulahan naman ako sa banat nito. “B-baliw.”

“Sus! Nahihiya pa siya.”

Hindi ko lang siya pinansin at nagtungo nang banyo upang magbihis. Iba ang nararamdaman ko ng mga sandaling ito. ’Yung tipong wala akong takot sa mga kilos ko. ’Yung tipong isang maling gawa ko lang ay maka amba agad na panganib pero ngayon wala akong naramdaman ganon. Siguro nga dahil iba si Enzo.

Nang makapasok ako sa banyo ay agad kung nakita ang repleksyon ko sa malaking salamin. Maraming bakas na iniwan si Enzo sa iba’t ibang parte ng katawan ko. Nang gi-gigil raw kasi siya sa’kin.

Hinawakan ko ’yon, hindi ako nakadama ng pagkadiri sa sarili. Napangiti na lang ako sa ire.

Nawala lang ’yon nang mapansin ang pasa sa braso ko.

Gawa ’to ni Drake nong nakaraang araw. Gusto ko mang lumaban ay hindi pwede. Ayaw ko namang maglaho sa’kin ang ilang taon kung pinaghirapan. Kahit mabasag ako hindi ako susuko.

“Tulala ka d’yan? Sorry ah. Mukang napasobra ’ata ako.” aniya habang pinulupot sa’kin ang kan’yang braso.

Napangiti na lang ako ng mapait. Ni minsan pa ay naramdaman ko ’to kay Drake? Mukang hindi pa. Masyado siyang mapuwersa at minsan naman bayolente. Iniiwan lang ako non pagkatapos gamitin. Hindi naman ako makapalag.

Alam niya ang lihim ko, at ikakasira ko ’yon sa oras na lumabas.

“A-ayos lang. Teka nga, do’n ka na nga muna sa labas.” ani ko rito nang mapansin ang matigas na umbok sa kaniyang harap.

Sa ilang oras naming magkasama ay napansin ko ang pagkapilyo nito, kaya mas mabuti pa na lumayo muna rito ngayon. Baka kasi humirit na naman ito ng isa pang round.

Sumimangot ito. “Ayaw mo lang maka-iskor ako e.”

“E-ewan ko sayo.” ani ko.

Mas lalong humigpit ang hawak niya sa’kin. “Isang round lang. Hahatid naman kita e, syaka maaga pa naman. ’Di ka malalate promise. Isa lang talaga, pagkatapos hahatid na kita.” pilit nito.

Napapikit na lamang ako nang magsimula nang gumalaw ang mga kamay nito. Ito na nga ba ’yung sinasabi ko.

———

Nasa loob na kami ngayon ng kotse. Tahimik ako sa unang mga minuto pero dahil nga lumalabas na ang kapilyuhan nito sa’kin ay nakampante narin ako. Kahit anong pilit kong itanggi, may parte sa akin na humuhugot ng saya sa presensiya niya. Parang mas ligtas, mas magaan.

“Leo.”

Napalingon ako sa kaniya. “Ano na naman?”

“Mas mukha ka nang tao ngayon. Hindi bagay sayo ang umiiyak para kang batang tabatchoy.”

Napasimangot ako. “Eh ikaw nga d’yan, hindi ka na rin mukhang manyak.”

“Hoy, hindi ako manyak.” kunwari niyang reklamo pero sabay halakhak din. “With consent naman ’yon kanina, ’di ba? Syaka nasarapan ka nga e.”

“Tumigil ka na nga.” sabi ko sabay hampas sa balikat niya. Pero magaan lang. Parang gusto kong ganito lang. Walang sigawan. Walang pilitan. Walang takutan. Ang saya niyang kasama.

Hindi ko ’to mararamdaman kung si Drake ang kasama ko. Kaya kahit papaano ay masaya ako kahit na sa maikling oras naming pagsasama. Nailabas ko ang tunay na ako ng walang takot.

Habang papalapit kami sa school ay palagi itong humihirit na baka pwede daw siyang i-blowjob habang nagmamaneho. Hindi ko na lang pinansin ang mga biro niya at inismiran.

Kung suguro si Drake ’to ay hindi ko magagawa ’yon pagkat sigurado akong bogbog ang aabutin ko don pagnagkataon. Gusto pa naman non na masunod sa lahat ng oras. Ayaw non ang hini-hindian.

Napangiti nalang ako ng mapait sa mga naisip. Sigurado naman akong magsasawa rin ’yon sa’kin, aantayin ko na lang ’yon.At pag nangyari ’yon ay tuluyan na akong makakalaya.

“Salamat sa paghahatid ah. Kahit papaano nakatipid ako sa pamasahe. Ke mahal pa naman ng singil ng taxi doon.” sabi ko nang huminto na ang kaniyang kotse sa gilid.

“Walang ano man. E diba nga pinagbigyan mo ako ng isang round kaya ito hinatid kita. Kung gusto mo araw-araw pa kitang ihatid e.” sagot niya. Kahit kailan talaga hindi ito marunong mag seryoso. “Pero dapat may bayad.”

Napakunot ang noo ko. “Anong bayad?”

“Isang halik tuwing sakay. At isa pa bago bumaba.”

“B-baliw ka.”

Tumawa lang siya. Pero hindi na ako nagalit. Hindi ko na rin binawi ’yung ngiti ko.

Bigla siyang sumeryoso. “Bigay mo nga number mo sa’kin.”

Doon ako napatigil. Hindi agad ako nakasagot. Napakamot ako sa batok, saka ako mahina at may pag-aalangan na nagsalita. “Wala akong cellphone ngayon eh…”

“Ha? Bakit?”

“Nasira. Nabato kasi ni Drake minsan nong nagalit siya sa’kin. Hindi pa ako sumasahod tapos mukang short ako sa budget ngayon para pang-ayos. Kulang rin kasi yung binayad ko sa repair shop para sa laptop ko. Baka sa susunod na buwan ko pa ’yon mapaayos.”

Tahimik siya. Tumingin siya sa kalsada, pero ramdam ko ’yung pagbabago ng mood sa loob ng kotse. Para bang bigla siyang nag-isip ng kung ano.

Agad akong ngumiti at sinubukang gawing magaan. “Okay lang naman. Sanay na rin ako. Hindi naman din ako laging may load no, kaya ayos lang.”

Pero hindi siya tumawa. Sa gilid ng mata ko ay nakita kong binuksan niya ang wallet niya. May kinuha. Tapos… iniabot sa akin.

Limang libo.

Para akong napaso doon. “Hoy… ano ’to?”

“Pang-ayos ng cellphone mo,” sagot niya na parang kaswal lang. “Para makapag-text ka na sa akin.”

“Enzo…” umiling ako. “Ang laki nito. Hindi ko ’to matatanggap.”

“Kung hindi mo matanggap ’yan isipin mo nalang na utang ’yan. At syempre may interest ’yan, limang round kada linggo. So kung ’di mo pa mabayaran ’yan ngayong buwan may bente na rounds ako sa’yong sisingilin—.”

“—B-baliw. Ayaw kong tanggapin ’yan.”

Napatawa naman siya at binawi ang sinabi. “Biro lang e. Pero kung gusto— Oo na. Biro nga lang e.” hindi na niya naipagpatuloy ang malaswang biro nang hamapasin ko ulit ’to sa braso.

“Salamat ah. Bakit mo ba ’to ginagawa? Baka magalit si Drake kapag nalaman niya ’to.”

Napatingin siya sa akin. Diretso. Walang ngiti. Kinabahan naman ako ng kaunti rito.

“Kapag kasama mo ako ’wag mo munang isipin si Drake. Ako na muna. At para syempre para may textmate ako. And pwede rin tayong mag phone sex kung gusto mo.” natatawa nitong sabi mukang napansin niya ang kaba ko kanina.

Naiinis ko s’yang nahampas. Kahit kailan talaga ang isang ’to, ang bastos ng bunganga.

“E suggestion ko lang naman ’yung phone sex. Pero yung textmate? Seryoso ’yon. Teka, sigurado ka bang dito ka lang? Malayo layo pa ang gate ah. Ayaw mo bang malaman ng studyante mo na may boyfriend kana?” ngising wika nito.

Napaawang naman ang bibig ko. “Anong boyfriend pinagsasabi mo d’yan?”

“Syempre ako. Boyfriend mo. ’Di ko na kailangan manligaw kasi alam ko naman sasagutin mo ako.” presko nitong sabi napasabi na lamang ako ng baliw habang natatawa.

Tinanggap ko ang pera kahit pa labag sa kaluoban. Malaking tulong narin kasi ’yon sa pang araw araw ko lalo pa at nahihirapan akong sumide-line kasi napapadalas ang pag-gamit sa’kin ni Drake.

“Sure ka ba ayaw mo akong i-blowj—.” hindi niya natapos ang kaniyang sasabihin nang lumapat ang labi ko sa kan’ya.

Hindi ko na inaantay na maka reak siya agaran na akong bumaba sa kotse at tumakbo palayo. Nakanagiti kung tinatahak ang daan papuntang gate pero napawi rin ’yon nang makita kung nag-aabang doon si Drake. Nakapamulsa at madilim ang ekspresyong nakatingin sa’kin.

Itutuloy…

CHAPTER 9

STEP SERIES: COUSIN’S OBSESSION

Chapter NINE

KINAKABAHAN AKONG LUMAPIT kay Drake. Natatakot ako sa mga tingin niya na binibigay sa’kin na para bang may mali na naman akong nagawa. Napaisip ako kung meron ba, pero wala naman talaga.

“D-drak—.” hindi ako nito pinatapos.

“—Masarap bang kumantot ang kaibigan ko?”

Tumigil ako sa paghinga. Napalunok ng ilang beses. Ramdam ang tensyon sa pagitan naming dalawa. Ano ba dapat nag isagot ko na hindi siya magagalit? “A-ayos… ayos lang.” mahinang sagot ko.

Lumapit siya. Mabilis. Parang hayop na naamoy ang karibal. Hinawakan niya ang braso ko ng mahigpit. Gusto kong kumawala, pero ayokong palalain pa ang sitwasyon.

“You enjoy it, right?” bulong niya sa tenga ko.

Isang sampal ang sumalubong sa akin. Hindi ’yon ang unang beses. Pero ngayon… mas masakit. Mas punong-puno ng galit. Napaiyak akong napahawak sa pisnge dahil sa sakit.

Tumingin ako sa mga guward’ya na asa gilid. Alam kung nakikita nila ang sitwasyon ko. Gusto kung humingi ng tulong pero nag-iwas lang sila ng tingin nang makitang nakatingin ako sa gawi nila.

Ano nga bang aasahan ko?

“Ngayon, ako naman pagsisilbihan mo.” mariin niyang bulong.

Hinila niya ako papunta sa bakanteng building. Dumaan kami sa Dito niya ako palaging dinadala kung tinatamaan siya ng libog. Tago kasi ang bahaging ito ng school at walang napupunta rito lalo pa’t ganitong oras. Hunted kasi kung ituring ang building na ’to. Pero ako?

Mas nakakatakot ang kasama ko.

“Drake, w-wag muna ngayon… please…” pakiusap ko rito.

Pero parang wala na siyang naririnig. Wala na siyang pakialam kung nasasaktan ako o kung umiiyak ako. Basta ang nasa kan’ya ay magawa ang gusto niya. Ganito ba talaga ang pagkamuhi niya sa’kin?

Nang marating namin ang huling classroom ng building ay agad niya akong itinulak papasok. Masyadong mapuwersa ang pagkakatulak niya kaya natumba ako sa matigas na sahig. At sa mga oras na ’to ay hindi ko na mapigilan ang luha kung kumawala.

Bago pa man ako makatayo ay dinaganan na niya ako. Hinanap ng mga kamay niya ang bawat bahagi ng katawan ko, hindi para haplusin kundi para angkinin. Para sirain. Para ipaalala sa’kin na kahit kailan, hindi ako makakatakas sa kaniya.

Hinubaran niya ako ng wala man lang paalam. Parang wala akong karapatan. Para lang akong laruan na ayaw niyang ipahiram kahit kanino. Ginamit niya ang sarili niyang lakas para pilitin ang katawan ko. Ayaw ko na ng ganito pero wala akong magagawa. Nakaukit na sa kapalaran ko sa kan’yang palad.

“Did you like it the way he touch you?” bulong niya ulit sa tenga ko.

Hindi ako nakasagot. Nanginginig ang bibig ko pero mas lalo lang siyang nagalit. Mas naging agresibo. Galit.

Lumipad ang mga upuan sa gilid nang itulak niya ’yon. Gumawa iyon ng ingay kaya mas lalo akong natakot. Pinikit ko na lamang ang mata at iniisip na sana may tumulong sa’kin ngayon.

Ilang beses ko na ngang hiniling ’yon? ’yung may tumulong sa’kin, pero ni isa wala. Walang dumarating tuwing nilalapastangan niya ako. Sino nga bang tutulong sa kagaya ko?

“Fvck you!” galit na sabi nito bago ipasok ang alaga niya sa akin.

Isang hiyaw ang napakawalan ko dahil doon. Ang sakit. Parang napunit niya ang pagkatao ko. Ang hapdi.

“Oh, mukang sa loob ka pa pinutukan nang gago.” anito habang binibilisan ang pag ulos. “Naka ilang rounds kayo?”

Gaya kanina ay hindi ko siya sinagot. Pagod na ako. Wala ring saysay kung manlaban pa ako. Gusto ko ng matapos ’to. Madiin akong napapikit nang sampalin niya ulit ako. Madiin ang pagkakahawak niya sa pisnge ko.

“Drake… please… masakit na…” pakiusap ko ulit na halos pabulong.

“I am asking you!”

“L-lima.”

Tumigil ito sa pag-galaw at tinitigan ako ng masama. “Lima? Fuck! Tibay mo rin ah. Then make it Ten. Lima sa kan’ya and lima rin sa’kin ngayon.” aniya bago ulit gumalaw ng mas marahas at mas mabilis.

Napapikit na lamang ako habang humihikbi. Kilala ko s’ya, hindi siya nagbibiro. Kung ano sinabi niya, ’yon ang gagawin niya.

Naramdaman kong nanginginig na ang mga kamay ko. Wala akong kontrol sa katawan ko. Ang bawat galaw niya, parang blade na tumatama sa kaluluwa ko. At sa bawat sagot ko ay tila mali lahat ng ’yon para sa kan’ya.

“Know your place.”

’Yun lang ang lagi niyang sinasabi. Paulit-ulit. Para bang wala akong karapatang tumanggi. Wala akong sariling buhay. Wala akong sariling kagustuhan.

Tumulo ang luha ko sa matigas sa semento. Mabilis at tuloy-tuloy. Nanginginig ang mga balikat ko sa paghikbi, pero wala akong lakas para lumaban. Kasi ilang ulit na akong nilamon ng ganitong klaseng gabi.

Akala ko sanay na ako pero ang sakit parin pala. Hindi lang sa katawan ko maging sa kalooban ko.

Sobrang sakit na.

Hindi ko na alam kung ilang minuto o oras ang lumipas. Hindi ko na rin alam kung ilang beses akong nagmakaawa. Ang alam ko lang, para akong pinipilas ng buhay habang siya ay abala sa pagkokompirmang hindi ako pag-aari ng iba.

Nangingitim na ang gilid ng paningin ko. Umiikot ang paligid. Sumisikip ang dibdib ko. Wala nang lakas ang mga braso ko para itulak siya.

“D-Drake… hindi na ko makahinga… Ahh…” bulong ko.

Pero wala siyang narinig. Wala siyang pakealam sa’kin.

“Ah… Drake… tama na…”

At doon ko na naramdaman ’yon.

Ang paghina ng pandinig ko. Ang paghigpit ng dibdib. Ang unti-unting pagkawala ng damdamin sa mga daliri ko. Parang nalulunod ako. Parang nilulubog ako sa malamig na tubig at walang kumakaladkad sa’kin pataas.

“Leo?” narinig kong tawag niya, pero malayo na. Paos na. Gumulong lang sa hangin.

Isang segundo pa.

Dalawa.

Tatlo.

At biglang… Nanlamig ang katawan ko. Nanghina. Tuluyan nang bumigay. Hindi ko na narinig kung tinawag niya ulit ang pangalan ko. Hindi ko na rin alam kung lumuhod siya sa tabi ko o tinignan man lang ako.

Wala na akong naramdaman.

Ang huling nasambit ng isip ko bago tuluyang magdilim ang mundo ko, “Ayoko na… kahit minsan, ayoko nang maramdaman to ulit.”

Itutuloy…

CHAPTER 10

STEP SERIES: COUSIN’S OBSESSION

Chapter TEN

MAAGA AKONG NAGISING. Pagmulat ko ay puting paligid agad ang tumambad sa’kin. Hindi ko alam kung nasaan ako. Tumingin ako sa kisame pilit inaalala kung anong nangyari. Mabigat ang ulo ko at parang binuhusan ng tingga. Pinilit kung bumangon pero nakadama lang ako nang hapdi ng katawan lalo na sa bandang balakang.

Inilibot ko ang tingin sa paligid. Maaliwalas. Malinis. May sariling aircon. May couch pa sa gilid. Napagtanto ko na kung nasaan ako at naalala ko na rin kung bakit ako nandito, kasabay non ang pagbagsak ng luha ko.

Hangang kailan ko ba kailangan pagbayaran ang kasalan ko? Oo, alam kung nagkamali ako pero sobra naman ’ata ang mga parusa sa’kin. Hindi pa ba sapat lahat ng mga dinanas ko habang inaangat ang sarili?

Tiniis ko lahat ng sakit at walang sinabi pero sobra naman ’ata to.

Napatigil lamang ako sa pag-iyak nang bumukas ang pintuan. Lumabas doon ang isang nurse, may dalang tray ng pagkain at tubig may kasama narin iyon mga gamot. Ngumiti ito sa’kin ng malumay ng makita ang itsura ko. Siguro nakita niya ang pag-iyak ko.

“Good morning, Sir. Gising kana pala.” sabi niya sabay lapit sa akin.

Nang malapit na ito sa’kin ay tinanong ko ito kung sino ang nagdala sa’kin. “Hindi kasi nagpakilala, Sir. Sabi niya lang gamutin ka lang daw tapos umalis narin po siya pagkatapos mag bayad.”

Napatango nalang ako. Hindi ko akalaing may awa pa palang nararamdaman sa’kin si Drake. Siguro kinain na siya ng konsensya niya. Sana nga ng tigilan na niya ang pang-gugulo sa’kin.

“Saka nga pala, Sir.” patuloy ng nurse. “Mamayang alas diyes, puwede ka nang umuwi, pero sabi ni Doc dapat iwasan mong gumalaw masyado. Pahinga ka na lang po muna.”

Tumango ulit ako.

Pag-alis ng nurse ay napatingin muli ako sa paligid. Private room ’to dahil ako lang mag-isa. Malaki rin ang espasyo sa loob. Hindi ko akalain dito ako mapupunta. Akala ko sa common ward lang ako pupulutin kung sakaling mapadpad man sa ospital.

Habang nasa ganoon ay hindi ko alam ang iisipin, dapat ko bang pasalamatan si Drake o ano? Kahit papaano ay dinala niya ako rito at sinagot ang gastos, pero kung iisiping mabuti dapat naman talaga niyang gawin ’yon. Siya ang dahilan kung bakit ako andito ngayon.

Napabuntong hininga nalang ako. Ayaw ko na muna mag-isip ng mga kung ano ano. Ipahinga ko na lang ’to.

Pagkatapos kung maubos at mainom ang gamot ay natulog ulit ako. Masyado pa naman kasing maaga, at wala naman akong ibang pagkaka-abalahan. Maliban na lang sa malaking tv na nasa pader pero ayaw ko manood.

Pinikit ko ang mata at nagpakain sa kadiliman.

Napamulat lamang ako ng mata nang marinig ang pagbukas ng pintuan. Lumabas ulit roon ang nurse kanina. Binati niyaa ako kaya bumati rin ako. May dala itong paper bag napansin niya atang nakatingin ako doon kaya inabot niya ’yon sa’kin.

Nagtaka man ay kinuha ko. “Ano po ’to?”

“Bumalik ’yong binatang nagdala sayo rito at pinabibigay sa’yo. Inaya ko nga siyang pumunta rito pero nagmamadali lang siyang lumabas. Alam mo ba hindi ’yon makausap ng maayos kahapon? Ewan, parang wala sa sarili.” wika ng nurse habang tinatangal ang nakakabit sa’kin.

Napakunot naman ang noo ko. Siguro nga natamaan ’yon ng konsensya niya. Sana nga.

Binuksan ko ang laman ng paper bag at tumanbad sa’kin ang mamahaling brand ng damit. May kasama narin itong underwear at gamit na panligo. May tuwalya rin ’yon.

“Sige, Sir. Iwan ko na muna kayo. Paki-off nalang po ng aircon pag lumabas kayo salamat.” tumango lang ako.

Mabilis kung nilinis ang katawan. Dinala ko rin ang mga gamit na binigay sa’kin ni Drake. Tatlong piraso kasi ang boxer na binili at yung shampoo naman ay isang bote. Ayaw ko namang iwan ang maga ’to dito, sayang rin kung ganon.

Pumara agad ako ng masasakyan paglabas ko, marami namang nakaabang doon na trike kaya mabilis lang akong nakasakay. ’yon nga lang double ang kanilang singil pero ayos narin to kesa mag taxi.

Pag-uwi ko sa inuupahan kong unit ay tirik pa ang araw pero pakiramdam ko gabi pa rin. Pakiramdam ko na sa bawat hakbang ay hinihigop ang natitirang lakas ko. Kahit nahihilo ay pinilit ko ang sarili.

Paglapit ko sa gate ay biglang may nagsalita sa gilid. “O, Leo! Saan ka galing? Kanina ka pa inaabangan nung gwapong binata,” ani Aling Cora isa sa mga matandang kapitbahay. “Hindi nga umaalis sa pwesto baka mag-ugat na diyan.”

Napalingon ako sa direksyong tinuro niya. At doon ko nakita si Enzo . Nakapamulsa ito habang may tinitipa sa selpon. Mukhang ilang oras nang naroon. Parang hindi niya ako napansin kaya naglalakad ako papalapit sa kan’ya.

Nang magkatinginan kami ay agad siyang lumapit sa’kin. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, tapos dahan-dahang gumuhit sa mukha niya ang isang ekspresyon. May kung anong humaplos sa puso ko nang makita ko ang pag-alala ng itsura nito.

“Okay ka lang ba?” tanong niya.

Ngumiti ako kahit pilit. “Oo… okay na ako kahit pa’no.”

Napansin niya ’ata ang panghihina ko kaya inalalayan niya ako papasok. At nang makapasok na kami sa nirerentahan ko ay nakadama ako ng hiya. Masyadong maliit kasi ’yung inuupahan ko.

Inalalayan niya akong maupo sa higaan, nang makaupo ako ay tumabi siya sa’kin. Hinawakan niya ang kamay ko na para bang manunuyo na ewan. “Anong… anong nangyari sayo?” tanong niya sa’kin.

Napayuko ako, at sa mababang boses ay sinabi, “Napasobra si Drake.”

Saglit siyang hindi gumalaw. Para siyang nagyeyelong estatwa habang dahan-dahang naninigas ang panga niya. Naramdaman ko ang tensyon sa paligid namin. Para ilang segundo na lang ay sasabog na siya.

Kinabahan ako pero maya maya ay madiin siyang napapikit at bumuntong hininga. “Leo…”

Tahimik.

Pareho kaming hindi alam kung saan magsisimula. Pero sa pagitan ng katahimikan, damang-dama ko ang pag-aalala niya. Alam ko may gusto siyang itanong pero pinipigilan niya lang ang sarili.

Bigla siyang tumayo.

“Leo,” sabi niya habang nililibot ang tingin sa loob. “Alam mo may apartment na pinarerentahan si mama pwede ka don. Gated ’yon, secured, may CCTV pa. Malapit lang din sa school. Mas makakapagpahinga ka ro’n.”

“Okay lang ako dito,” sagot ko. “Sanay na rin ako dito.”

“Pwes sa’kin hindi. Hindi ko alam if I am crossing the line but damn, you don’t deserve this. Hindi ko kayang makita ka na nakita rito. Masyadong masikip, lalo na ngayon na kailangan mo magpahinga.”

Hindi ko siya sinagot.

“Ako na bahala. Ako na rin maglilipat ng gamit mo kung gusto mo. Gusto ko lang na makita kang komportable. Leo, please. Isipin mo muna sarili mo. You can’t rest here.” dagdag niya.

Nahihiya man ay tumango na lang ako.

Ngumiti siya. Maluwag. Totoo. Para bang kahit papaano ay gumaan ang nilalaman ng dibdib niya. “Hindi mo pagsisisihan ang desisyon mo. Ano tara na?” ngiti niyang sabi.

Nagdikit naman ang kilay ko. “Saan”

“Ede, sa lilipatan mo.” magsasalita na sana ako nang pinigilan ako nito. “I’ll contact some people nalang para kunin mga gamit mo rito. Just give me your key. And just rest.”

Napangiti ulit ako sa kan’ya. Hindi ko aakalain na napaka-swerte ko na nakilala ko siya. Akala ko noon ay kagaya siya ni Drake pero hindi. Masyado silang magka-iba. Hindi ko naramdaman sa kan’ya na isa akong walang kwenta.

Pero paano kung malalaman niya ang sekreto ko? Magbabago ba ang pakikitungo niya sa’kin? ’Wag naman sana.

Kaya kahit anong gawin sa’kin ni Drake ay tatangapin ko ’wag niya lang ipaagkakalat ang sekreto ko, dahil doon nakasalalay ang lahat. Mag-iiba ang tingin sa’kin ng tao at masisira ang matagal ko ng pinaghihirapan na pangarap. Ayaw ko mangyari ’yon.

Kailangan ko lang tatagan ang sarili ko.

Itutuloy…

CHAPTER 11

STEP SERIES: COUSIN’S OBSESSION

Chapter ELEVEN

DALAWANG ARAW AKONG hindi nakapasok sa klase kaya hindi na ako nagtataka kung bakit pinatawag ako ng Dean. Nakakahiya nga dahil napasok lang ako rito ng dahil sa kapit pero may bad record na agad ako. Absent without prior notice at valid reason ay hindi talaga pinapalampas ng school.

“I’ll tell you frankly, I’m disappointed in you Mr. Gabriel.” napayuko na lang ako sa sinabi. Tinanggap ko iyon ng bukal sa loob pero masakit parin kahit papaano. Kailangan kung bumawi.

Maari nila akong mapalitan kung gugustuhin nila lalo na at mas marami ang nasa labas na mas qualified kesa sa akin. At ’yan ang hindi ko pu-pwedeng hayaang mangyari. Marami na akong nasakripisyo. Sarili ko. Dignidad. Halos lahat na lang ay inubos ko.

Ni wala na ngang natira sa akin.

Ito lang ang inaasahan kung makaka-angat sa buhay ko, kaya kailangan kung bumawi ng todo. Hindi ko na dapat sila bigyan ng isa pang rason para ma-question ang pagtra-trabaho ko.

Ilang segundo akong yumuko bago nagsalita. “I’m really sorry, Sir. I promise that this won’t happen again.” nakita ko ang mahinahong ekspresyon ng Dean kaya kahit papaano ay hindi ay nabuhayan ako ng loob.

“Sana nga. Okay you may go now.” tumayo ako mula sa pagkaka-upo at yumuko sa kanya upang magbigay galang.

“Makaka-asa po kayo, Sir. Maraming salamat Sir.” tumango ’to sa akin. Kahit hindi man siya ngumiti ay ayos na.

Nang makalabas ako ay saktong pagtunog ng bell sa school. Naglabas ako ng isang malaks na buntong hininga bago tinahak ang daan patungo sa room ng una kung klase.

Bawat hakbang ko ay nanga-ngamba ako na baka makasalubong ko si Drake. Pero huwag naman sana. Hindi pa ako handa na makaharap siya. Natatakot ako na baka ano na naman ang gagawin niya.

Ngunit nakarating na ako sa paroroonan ko pero hindi ko siya nakita kaya kahit papaano ay nakahinga ako ng maluwag.

Hindi naman niya siguro ako gagalawin ngayon.

“Sir, wala po kayo kahapon at nong nakaraan.” napangiti agad ako ng makita ang mukha ng mga estudyante ko. Maaga pa para sa klase namin kaya iilan lamang ang nandito.

“Sorry class may emergency lang na nangyari. But don’t worry, I’ll try my best to move our exam para narin ma cover natin yung dalawang araw na wala ako.” nakangiti kung sabi sa kanila at masaya naman ako at mukang naintindihan nila ako.

Malapit na rin kasi ang exam dito kaya kailangan ko talagang masigurado na ma turo ko ang lahat ng coverage sa syllabus nila. Dalawa kasi sa isang buwan ang exam nila rito, dahil narin siguro private school.

Ako rin ang kawawa kung marami sa kanila ang hindi makakapasa sa exam kasi isa ’yon sa pamantayan ng school kung effective ba akong guro. Sisiguraduhin ko na makakapasa silang lahat, at walang mababagsak.

Naging mahaba ang discussion namin kasi may dalawang topic kami na naisingit sa araw na ’to. Mabuti na lang at hindi sila mahirap turuan kaya hindi na ako nahirapan. Sa isang oras kasi ay mahigit tatlong na discussion ang nagawa namin. Sinabihan ko na lang sila na uulitin namin bukas ang mga hindi na-explore na mga ideas.

Napatingin ako sa pintuan. Nakita ko ang mga studyanteng sumisilip doon kaya naman nagpa-alam na ako. “Yon muna sa ngayon class. Bukas pagsikapan niyong dumating sa saktong oras para ma cover natin lahat ng kulang natin.” sabay sabay naman silang umuo.

Maya maya pa ay nagpa-alam na sila sa akin. Tinanguan ko sila isa isa hangang sa pumasok na ang panibagong studyante na tuturuan ko.

Gaya kanina ay nag tanong rin sila kung bakit wala ako sa mga nagdaang araw. Sinagot ko na lang sila at sinimulan na ulit ang pagtuturo. Magkatulad lang naman ang subject ng mga ’to sa nauna kung mga studyante kaya mabilis na akong nagturo.

Tatlong load lang naman kasi ang binigay sa akin sa school, at dalawa doon ay same subject. Hindi pa ako regular kaya kailangan ko talagang pag-igihan para magkaroon ako ng full load sa susunod na semester.

Paminsan minsan ay sinasakyan ko ang mga biruan ng mga studyante lalo na ’yung mga lalaki sa likuran, pero hindi gaya dati ay mabilis ko ring binabalik sa klase ang atensyon kasi nga limit lang ang oras na meron ako.

Kailan makapasa silang lahat.

Mabilis ang naging takbo ng oras at hindi ko namalayan na ito na pala ang huli kung tuturuan. Nakangiti silang nagpa-alam sa akin kaya ngumiti rin ako sa kanila at pina-alalahanan na walang a-absent kasi malapit na ang exam nila.

Nailibot ko ang tingin sa loob ng silid. Tahimik.

Wala ng tao, tanging ako na lang pero hindi ako nakaramdam ng takot o kaba. Siguro dahil na rin maraming ilaw sa labas at marami ang mga guwardiyang nag-iikot.

Hangang sa pumasok sa isipan ko si Drake.

Naninibago ako kasi hindi siya nagparamdam. Kahit takot ako sa kanya ay inaasahan kung magpapakita siya ngayon. Mas mabuti na rin siguro ’to.

Bumuntong hininga ako bago lumabas sa room. Hindi ko na pinatay ang mga ilaw at aircon kasi lilinisin pa nong mga utility ang room.

Habang tinatahak ko ang daan palabas ay nakaramdam ako ng pagka-ihe kaya agad kung iniba ang direksyon sa paglalakad. May mas malapit na CR rito, kaya doon na lang ako.

Tahimik kung nilalakad ang daan papunta doon pero bago pa man ako makarating ay nakuha agad ang atensyon ko sa isang silid na bukas ang ilaw. Nagtaka ako ng kaunti dahil ito lang ang room na naka sindi pa ang ilaw.

Napaisip na lang ako na baka may nagkaklase pa.

Pero parang ang tahimik naman ’ata, kaya dinala ako ng kuryusidad sa pintuan ng room at walang kung ano ano binuksan.

Halos mapaawang ang labi ko nang makita si Drake sa loob.

Kinakabahan ako nong magtagpo ang mata namin. Pero naibaba ko ang tingin, at nakita ko ang babaeng nakahiga sa table. Mukang hindi niya ako napansin.

Para akong naubusan ng hangin habang madahang gumagalaw si Drake sa ibabaw niya. Kinakantot niya ang studyante habang ang tingin ay nasa akin.

Ilang saglit akong napako sa kinatatayuan hangang sa magkaroon ulit ng lakas. Mabilis akong umalis sa lugar. Ni hindi ko na naisip ang dahilan kung bakit ako pumunta rito. Ang gusto ko lang umalis na.

Naging mabilis ang paglalakad ko habang sa makaabot ako sa lugar kung saan may mga studyante akong nakikita. Binagalan ko na lang ang paglalakad at ngitian ang mga bumabati sa akin.

“Good evening Sir.” ngitian ko ulit bilang sagot.

Nakadama ako ng kaunting kasiyahan nang maisip na baka nagsawa na sa akin si Drake at nag hanap na siya ng iba. Hindi ko mapigilan ang sarili na mapaiyak. Sa wakas ay makakawala na ako sa kamay niya. Hindi na niya ako guguluhin.

Ngunit napahawak ako sa bandang dibdib ko ng maramdaman ang kaunting kurot doon. Hinawakan ko ’yon at napapikit.

Isang ala-ala ang naglaro sa isipan ko. Iyong mainit na tagpo sa pagitan ni Drake at nong babae. Ayaw ko mang aminin ay nakakadama ako ng ingit doon sa babae. Napansin ko ang madahan at banayad na galaw ni Drake sa kanya na para bang ayaw niya’yong masaktan.

Pero ako?

Hindi na mabilang ang nangyari sa amin pero ni minsan ay hindi ko siya nakitaan ng kaunting pag-iingat. Wala siyang pakealam sa akin. Wala siyang pakealam kung masaktan man ako o mahimatay.

Napangiti na lang ako ng mapait sa ire. Mabuti na rin ’to kahit papaano, natutunan ko na mas maging malakas. Hindi man matapang pero naging malakas naman.

Kumurba ang isang malaking ngiti sa labi ko nang makita ang isang pamilyar na kotse sa labas ng gate. Masaya ko yung nilapitan.

Dahil nga komportable na ako sa kanya ay hindi na ako nahiyang buksan ang pintuan ng kotse niya. Pagpasok ko agad ay nakita ko agad matatamis niyang ngiti. Napangiti na rin lang ako sa ngiti niya. Nakakahawa ang mga ngiti niya.

“Asan ang kiss ko?” nakanguso niyang sabi. 

Itutuloy…

MY DAY :>

Dear sainyo,

Ngayong araw ang birthday ko at baka naman pwede makalimos. Tsarengg. Awit mga bhiw ke hirap mag hanap ng trabaho akala ko madali na lang kung may degree ka. Ubos na savings ko beke nemen may mga mabuting loob diyan na may pa birthday gift sa akin… Ito gcash o maya ko >> 09752643245 tsarenggg…

Anyways, mas ma-appreciate ko talaga if comment at votes ang iregalo niyo sakin. Beke naman mga bhie, napansin ko kasi kaunti lang ang nag vo-vote sa mga chapter. Pa vote na mga bhie para ganahan na akong mag-update. SALAMAT NG MARAMI!!