CHAPTER 1

STEP SERIES: THE MISTRESS

Synopsis/Overview

by EscaperX

(c) 2025 of June

HINDI ko magawang maipakali ang sarili pagkat ngayon ang uwi ni Mama. Labis ang pangungulila ko rito, sa loob kasi ng labing-anim na taon kung pamumuhay ay ngayon ko lang ulit ito masisilayan.

Ito ang tagpong pinakahihintay kung pagkakataon.

“ Apo, umupo kana muna dyan. “ natatawang anas ni Lola sa aking kinikilos. Nginitian ko lang ’to ng malaki bilang pagsagot rito.

Kung dati ay pangarap ko lang na masilayan ang aking ina ngayo’y abot kamay ko na ’to. Kailangan nalang mag-abang ng kunting minuto.

Habang nakatingin sa trangkahan ng paliparan ng mga eroplano ay nahagip ng paningin ko si Lolo. Tahimik lamang ’tong nakamasid saakin.

“ Lo, May problema po? “

“ Nakakatuwa lang na makita kang ganyan. “ anito ng nakangiti pero kasalungat ang sinasabi ng kanyang mata, malungkot ’to.

“ Bakit nga po Lo? Anong problema? “ ulit kung tanong rito. Alam ko naman madaling bumigay si Lolo lalo na kung paulit-ulit ang ’yong pagtatanong.

“ Napaisip lang ako. “ Tinaas ko ang magkabilaang kilay ko rito bilang sensyales na nag-aabang ako sa sagot nito. “ Kung sakali mang kunin ka ng mama mo saamin. Sasama ka ba Apo? “

Natigilan ako ng ilang segundo sa tanong nito pero agad ring nakarekober. “ Aba’y syempre hindi. Ano ba namang tanong ’yan Lo. Kayo po ang prayoridad ko. Syaka diba nga po, nangako tayo na walang iwanan. “

Hangang sa sila’y humihinga ay hindi ko sila iiwan. Sila ang kayamanan ko. Sa unang hakbang ng aking paglalakad ay sila ang gumabay kaya natural lang na ibalik ko ang mga mabuting ginawa nila saakin. Responsibilidad ko sila.

“ Apo, huwag mong tanawing utang na loob ang pangangalaga at pagmamahal sayo. “ turan ni Lola na nakikinig pala sa usapan namin.

Nginitian ko naman ’to ng sinsero. “ La, hindi ko iniisip ’yong utang na loob. Mahal ko po kayo kaya natural lang na kayo ang piliin ko. Syaka isa pa po hindi naman siguro ako kukunin ni mama. “

Niyapos ko sila ng mainit at mahigpit na yakap. Gusto kung maramdaman nila ang pagmamahal ko sa kanila. Sa’ming pagkayapan ay biglang may isinambit si Lolo.

“ Veronica. “

Napadikit naman ang mga kilay ko. Naguluhan ako sa sinabi nito. Hindi ko siya maintindihan.

“ Si Veronica nga! “ ulit nitong sambit ngunit ngayon ay tila nakumpirma na nito ang tinatawag. Sabay kaming napalingon ni Lola sa tinatawag nito.

Kahit kalayuan ay masasabi kung maganda ’to. Napapansin ko pa ang panaka-nakang tingin ng mga madadaanan nito. Nangingibabaw ang anyo nito na sinabayan pa ng kremang kulay ng buhok.

Siya ba ang mama ko? ’yan agad ang pumasok sa isipan ko nang tuluyan nitong maputol ang distansya sa pagitan namin. Wala akong nakuhang kahit isa sa kanyang pisikal na istura.

“ Anak! “ masayang bati ng kanyang Lola at ginawaran ng mainit na yakap.

Nang sa mga sandaling ’to ay hindi ko alam kung ano ang aking gagawin. Makikisama ba ako sa yakapan o kaya batiin at ipakilala ang sarili. Nakatayo lamang ako sa may sulok, pinapanood ang kanilang yakapan.

Ilang saglit pa’y naputol na ang kanilang yakapan at kamustahan. “ Hindi mo ba yayakapin ang mama mo, Peetoy? “ baling nito saakin.

Hindi ko alam ang sasabihin kaya hinayaan ko nalang na ang aking katawan ang magsalita para sa pangungulila ko rito. “ Mama! “

“ Mamaya na natin ituloy ang kamustahan pag-uwi nating bahay. “ anito bago pinutol ang yakap ko rito.

Hindi ko matukoy ang mararamdaman ko para rito, habang niyayakap ko kasi ’to ay hindi ko naramdaman ang kanyang kasabikan na makita o kaya’y makilala ako bagkus walang lakas na yapos ang sinagot nito sa pangungulila kung yakap.

“ Mabuti pa nga. “ segunda ni Lolo rito.

Pinagsawalang bahala ko na lamang ang napansin. Baka’y pagod lamang ’to sa byahe. Binaling ko na lanang ang atensyon sa iba at sakto namang nahagip ko ang lalaking nakatayo sa likuran ni mama na tila nag-aabang lamang saamin.

Siguro’y napansin nito ang aking pagtingin kaya sinalubong nito ang aking mga titig. Masyadong madilim ang kulay ng kanyang mata kaya nahihirapan akong makitaan ’yon ng emosyon. Hinihigop lamang ako nito sa kawalan.

“ Oo nga pala. Nay, Tay, si Lucas. Asawa ko. “

Gulat naman agad ang unang ekspresyon na lumabas saamin. May asawa na si mama? Bakit hindi namin alam? Sabagay, wala naman kami masyadong koneksyon rito pagkat busy daw ’to sa trabaho.

“ Nice to meet you po. “ anito at nilahad ang palad kila Lola na tila pino-proseso pa ang sinabi ni mama.

Ineksamina ko naman ang postura ng lalaki at base sa tindig nito ay masasabi kung galing ’to sa marangyang buhay. Masyado pormal ang kanyang kilos. Isama pa ang kanyang mga tindig na nagsasabing may kaya talaga ’to.

“ Kailan pa? “

“ Nay, ’wag na muna kayo maraming tanong. Pagod kami sa byahe, mamaya nalang ’yan pag-uwing bahay. “ sinang-ayunan na lamang ’yon ni Lola kahit na marami pa siyang gustong itanong kay mama.

Bago pa makakuha ng sasakyang trisekel si Lolo ay agad na tanong si mama, “ Wala bang taxi rito, Tay? Ano bang aasahan ko sa lugar na ’to. “

Medyo naiilang ako sa mga kilos at sinasabi ni mama. Parang hindi siya nababagay sa lugar namin. Nangangamba na nga akong mahihirapan ’tong makatulog mamaya dahil walang kutson sa bahay at tanging karton lang ang higaan namin.

“ Pwede naman tayong kumuha ng taxi, ’yon nga lang masyadong mahal ang kanilang singgil. Mas malaki ang matitipid natin kung mag-tri-trisekel nalang tayo. “ anas ni Lola rito.

“ Wala akong pake kahit bayaran ko pa sila ng triple. Basta hindi ako sasakay sa maputik na trisekel na ’yan. Tignan mo nga Hon, siguradong mapuputikan tayo mamaya kung sasakayan dyaan. “

Napag-desisyunan nalang naming kumuha ng taxi pero dahil nga’t tatlo lang pwedeng isakay roon ay nagpresenta akong mag-tri-trisekel nalang. Sanay naman ako sa transportasyong ’to.

Nagpaiwan rin ang asawa ni mama dahil nga’y lima kami ay nag-paiwan na lamang ’to at binigay ang upuan kila Lolo. Akala ko nga’y magta-taxi rin ’to dahil nga medyo may kaputikan ang aming babaybaying daanan.

“ Sigurado ka bang hindi ka mag-tataxi, Hon? “

“ Oo. “

“ Sige, ikaw bahala. Mag-iingat ka. “

Lihim akong napangiti ng payak sa kanilang usapan. Kung si Papa ay nabubuhay siguro ganyan rin sila, pero iba ang gusto ng tadhana e.

Nang magsimula ng tumakbo ang sasakyan ay kinaway ko ang aking kamay. Binalik naman ’yon nila Lolo at Lola. Napangiti ako habang pinagmamasdang silang mawala sa paningin ko.

“ Magkano ba ang pamasahe sa trisekel rito? “

Napabaling ang atensyon ko rito, “bente po. Tapos kung taxi po naman ay limang daan.”

“ Laki pala ng deperensya. “ bulong nito.

Sinabihan ko muna ’tong mag-antay ng unti habang nag-aabang kami ng bakanteng trisekel.

“ Hoy bakla ka! Saan mo nakuha iyang Dadde mo?Kaya naman pala minsan nalang kitang makita sa palayan, may Dadde kana pala. “

Mahina kung natapal ang aking noo. Bakit sa dinami-dami ng pagkakataong makakasalubong ’to ay ngayon pa talaga?

“ Nagkakamali—. “

“ Shhh! Wag kang mag-deny, gaga. “ anito at lumapit sa aking tabi. “ Hi handsome Dadde, I am Marites of Homeland, daughter of Ricardo, the accused Drug lord and Maricar, the accurate Chismosa. How are you dade? Tsarot langs! “ yumuko pa ’to na tila isang prinsesa o kung ano na namang napanood nito.

“ Lucas. “

Bago pa ’to pagpatuloy ang kanilang usapan ay sumabat na ako rito, “ Oy Marites! Mag toothbrush ka nga kung ano-ano ’yang naiisip mo. Asawa ’yan ni Mama, ’wag kang ano dyan. “

“ Hala talaga?! Umuwi ang mother dear mo? ’Di ko alam na may plano pa palang umuwi ’yon rito. Naku, beke nemen mey pe tsekelet keye dyen. “

Siya lamang ang kaibigan kung bakla na ganito umasta. Kaya nga minsan nahihiya akong kasama ’to wala kasi ’tong preno kung magsalita.

“ Oo, bibigyan kita kung meron. “

“ Thank you agad, ghorl. Sige una na ako, babye Dadde Lucas, enjoy your stay here. Ikaw rin ghorl, enjoy your new Dadde, tsarot! Sana oll talaga may Dadde. “ anito at rumampa na papalayo saamin.

Nahihiya akong tumingin sa kasama ko. Gaya ng inaasahan ay wala na naman akong makitang emosyon sa mukha o mata nito.

“ Pasenya po sa kaibigan ko. “

“ No, it’s fine. Nakakatuwa nga. “ anito.

Hindi ako kumbinsido sa sagot niya, wala kasi ako mababakasang emosyon roon. Masyadong pormal ang kanyang boses kaya nahihirapan akong maka-rinig ng emosyon roon.

Ilang sandali pa’y nakahanap na ako ng bakanteng trisekel. Agad naman kaming sumakay roon. Nasa harapang pwesto kami umupo, magkatabi. Naiilang man ay pinagsawalang bahala ko ito.

Sa kalagitnaan ng aming byahe ay may tanong ’tong binato saakin na nagpagulo ng sistema ko. “ Ayos lang ba sayong maging Daddy mo ako? “

Hindi agad maproseso saakin ang naging tanong nito. Napaurong ang bawat salita sa utak ko. Ano ba kasi klaseng tanong ’yon? Doble ang ibig sabihin n’on sakin.

“ Ayaw mo ba? “

—~—

Hindi ako mapakali.

Ngayon ang araw na uuwi si Mama. Ilang taon ko itong hinintay, inasam at halos isumpa sa tuwing walang dumarating na liham ni tawag o balita mula sa kanya. Labing-siyam na taon akong lumaki sa piling nina Lola at Lolo at sa buong panahong iyon, siya ay isang pangalang binibigkas lang tuwing may bisita o tuwing tahimik ang gabi at hindi ko mapigilang magtanong kung bakit wala akong katulad ng iba.

Ngayon, wala na akong kailangang tanungin. Nandito na siya. Uuwi na si Mama.

“Apo, umupo ka na riyan,” natatawang wika ni Lola habang nilalambing ang aking braso. Ramdam kong pinipigilan niya ang kanyang emosyon. Hindi man niya sabihin ay alam kong may kaba rin siyang nararamdaman. Hindi lang ako ang nangangapa ngayon.

Ngumiti ako sa kanya. Hindi ko na sinagot pa. Ang totoo, baka mapaluha lang ako kung magsasalita ako.

Tumingin ako sa bungad ng arrival area ng paliparan, habang sinisikap kong pigilan ang mabilis na pintig ng puso ko. Sa gitna ng dami ng tao ay nahagip ng mata ko si Lolo na tahimik lang din sa isang sulok.

“Lo, may problema po ba?” tanong ko habang nilalapitan siya.

Napangiti siya pero may lungkot sa likod ng kanyang tingin. “Nakakatuwa lang na makita kang ganyan,” aniya.

“Bakit po? Ano pong ibig ninyong sabihin?” balik kong tanong, bahagyang kinunot ang noo.

Nagtagal muna siya bago muling nagsalita. “Kung sakaling kunin ka ng Mama mo… sasama ka ba, Apo?”

Parang may bumara sa lalamunan ko. Ilang segundo akong hindi nakakibo.

“Lo naman, ano bang tanong ’yan? Syempre hindi. Kayo po ni Lola ang tahanan ko. Kayo ang pamilya ko. Nangako po tayo, ’di ba? Walang iwanan.”

Hanggang humihinga sila, hanggang andito ako, mananatili akong kasama nila. Hindi ko sila kayang talikuran. Sila ang umalalay sa akin mula pagkabata. Sila ang dahilan kung bakit ako nakatayo ngayon.

“Apo, huwag mong tanawing utang na loob ang pagmamahal at pagkalinga namin sa iyo,” sabat ni Lola, na kanina pa pala nakikinig sa amin.

Umiling ako sabay ngiti. “Hindi ko po ’yon iniisip na utang. Mahal ko po kayo, kaya natural lang na kayo ang pipiliin ko. At saka… hindi naman siguro ako kukunin ni Mama, ’di ba?”

Ni yakap ko silang dalawa. Mahigpit, mainit. Gusto kong ipadama sa kanila na kahit anong mangyari, hindi nagbago ang puso ko. Sila pa rin ang una.

“Veronica.”

Nagtaas ako ng kilay. Napalingon kay Lolo.

“Si Veronica nga,” ulit niya, pero ngayon ay may kumpirmadong ngiti sa labi.

Sabay kaming napalingon ni Lola. At doon ko siya nakita.

Sa dami ng taong naglalabasan sa paliparan, agad siyang namukod-tangi. Ang kilos niya ay matikas, maayos ang bihis, at ang kanyang buhok ay kulay krema, alon-alon, tila modelong bumaba mula sa magasin. Maputi ang kutis at mabango kahit mula sa malayo. Halos hindi siya tumitingin sa paligid, diretso lang ang lakad. Pero kahit ganoon, hindi maikakailang sinusundan siya ng mga mata ng mga tao.

Siya ba ang Mama ko?

Ang tanong ay agad lumitaw sa isip ko. Hindi ako sigurado. Wala akong nakuha kahit kaunting detalye ng mukha niya. Wala sa kanya ang ilong ko, ang hugis ng mata ko, kahit ang kulay ng balat. Parang ibang tao.

“Anak!” Masayang sigaw ni Lola, at agad siyang niyakap.

Nanatili akong nakatayo. Hindi ko alam kung lalapit ba ako o mananatili lang sa kinatatayuan ko. Pakiramdam ko, nanliliit ako. Nagtatalo ang emosyon ko—tuwa, kaba, lungkot, takot.

“Peetoy,” tawag ni Lola, “hindi mo ba yayakapin ang Mama mo?”

Lumapit ako nang mabagal. Para akong bata ulit. At nang nasa harapan ko na siya, bigla kong naramdaman ang matagal kong kinikimkim.

“Mama…” bulong ko, sabay yakap.

Pero malamig ang sagot niya. Hindi ko naramdaman ang pangungulila niya. Walang lakas ang balik ng yakap niya. Parang pinilit lang. Parang wala lang.

“Mamaya na lang ang kamustahan. Pag-uwi natin sa bahay,” sabi niya, sabay tapik sa likod ko.

“Mabuti pa nga,” segunda ni Lolo. Hindi ko alam kung sarkastiko siya o seryoso.

Ayokong isipin agad na masama. Baka pagod lang siya. Baka hindi lang siya expressive. Pero masakit. Hindi ko mapigilang mapansin.

Paglingon ko, doon ko siya nakita — ang lalaking nasa likuran ni Mama. Matangkad, maayos manamit, at may presensyang hindi mo puwedeng balewalain. Tahimik lang siya, pero parang pinapanood niya ang lahat. Nang magtagpo ang mga mata namin, hindi ko maintindihan kung ano ang ibig sabihin ng titig niya. Madilim ang kulay ng mata niya. Parang walang dulo. Parang… nakakain.

“Oo nga pala,” sabi ni Mama. “Nay, Tay, si Emilio. Asawa ko.”

Napalingon kaming lahat. Si Mama… may asawa na?

“Nice to meet you po,” sabi ni Emilio at inilahad ang kamay kina Lola. Nagkatinginan si Lolo at Lola, halatang nagulat.

Inobserbahan ko si Emilio. May tindig, may kompiyansa. Halatang galing sa ibang mundo. Masyadong pormal. Masyadong tahimik.

“Kailan pa?” tanong ni Lola, nagpipigil ng damdamin.

“Pagod kami, Nay. Mamaya na lang tayo mag-usap,” sagot ni Mama. Tumango na lang si Lola, bagama’t halatang marami pa siyang gustong itanong.

Bago pa makahanap ng tricycle si Lolo ay nagsalita ulit si Mama. “Wala bang taxi rito, Tay? Diyos ko, ano ba namang lugar ito.”

Napayuko ako sa hiya.

“Meron, pero mahal. Mas makakatipid kung tricycle,” sagot ni Lola.

“Eh di bayaran ko sila ng triple. Basta hindi ako sasakay sa putikan. Tignan mo nga, Hon. Mapuputikan pa tayo.”

Napagdesisyunan na lang naming kumuha ng taxi. Ako na lang ang sumakay ng tricycle. Sanay naman ako, at wala rin akong reklamo. Sanay na ako sa lupa, sa alikabok, sa simpleng buhay.

Nagpaiwan rin si Emilio. Ibinigay niya ang upuan kina Lolo at Lola.

“Sigurado ka bang hindi ka sasabay sa taxi, Hon?” tanong ni Mama.

“Oo.”

“Sige. Ingat ka.”

Lihim akong napangiti. Kung si Papa ay nabubuhay pa, ganito rin kaya ang magiging eksena? O mas masaya?

Nang umalis ang taxi, kumaway ako sa kanila. Kumaway rin sila pabalik. Napangiti ako.

“Magkano pamasahe sa tricycle?” tanong ni Emilio.

“Bente po. Taxi, limang daan.”

“Malaki pala ang diperensya,” bulong niya.

Tahimik kaming naghintay hanggang sa may lumapit sa aming pamilyar na boses.

“Hoy bakla! Saan mo nakuha ’yang Daddy mo? May Dadde ka na pala!”

Napakamot ako ng noo. Si Marites. Bakit ngayon pa?

“Nagkakamali ka—”

“Shhh! Huwag kang mag-deny, gaga!” aniya, sabay yuko kay Emilio. “Hi, Handsome Dadde. I am Marites of Homeland. How are you, Dade? Tsarot langs!”

“Emilio,” sagot ni Emilio, walang emosyon.

“Oy, Marites! Tumigil ka nga diyan. Asawa ’yan ni Mama!”

“Ha? Umuwi si Mother dear? Wow. Sana ol may tsekelet keye dyan.”

“Oo na. Bibigyan kita kung meron.”

“Thanks agad, ghorl! Babye, Dade Emilio. Sana ol may bagong Daddy!”

At rumampa na siyang paalis, may kasamang palakpak ng tsinelas sa semento.

“Pasensya na po sa kaibigan ko.”

“Okay lang. Nakakatuwa naman siya,” sagot ni Emilio.

Pero wala akong narinig sa boses niya. Walang kahit anong kulay. Puro puti’t itim lang.

Dumating na ang tricycle. Sumakay kami. Magkatabi kami sa harapan. Tahimik.

At sa gitna ng biyahe, nagsalita siya.

“Okay lang ba sa’yo… na maging Daddy mo ako?”

Napasinghap ako. Para akong naputol sa hininga.

Ano ’yon? Tanong ba ’yon o pahayag?

“Ayaw mo ba?”

At doon tuluyang gumulo ang buong sistema ko.

Itutuloy…

Let me know if you want the next part, or if you’d like to develop this into a longer novella or series. We can continue building each chapter in your exact writing voice.

CHAPTER 2

STEP SERIES: THE MISTRESS

Chapter T

WO

EscaperX

MABILISANG kilos ang aking ginagawang pagluluto. Nagsimula na kasing mag-aburido si Mama sa pagka-gutom. Ayaw naman kasi nito sa nakahandang pagkain sa kadahilanang gulay ’yon.

“ Peetoy, ayos ka lang ba diyan? “

Ngiti kung nilingon si Lolo. “ Ako pa! “

Napansin ko ang pagkurba ng ngiti sa labi nito na nagpadoble ng ngiti ko. Itong mga ngiti na ’to ang dahilan kung bakit ako nagsisikap na makatapos ng pag-aaral, na kahit mahirap ay kakayanin ko.

Gusto kung mabigyan sila ng maginhawang buhay. ’Yung buhay na wala na kaming iisipin tungkol sa pera. Gusto kung ibigay ’yon sa kanila. Pagsisikapan kung ibigay ’yon sa kanila.

“ Nakauwi na po ba si Lola? “ pag-iiba ko sa usapan.

Pumunta kasing sentro si Lola upang bumili ng bagong unan at sapin. Gaya kasi ng inaasahan ay hindi nga komportable si Mama sa aming nakagawian, ang pagtulog sa sahig.

May plano pa nga ’tong magpalipas nalang ng gabi sa Hotel pero dahil nga sa kahirapan ng Lugar ay wala kaming ganon. May kalayuan pa ang tatahakin kung magho-hotel pa talaga sila.

“ Hindi pa nga e, nahihirapan siguro makahanap ng masasakyan. “ Napatango nalang ako sa sagot nito.

Ako kasi dapat yung pumuntang sentro pero dahil nga nagpumilit si Lola ay wala na akong magawa. Gusto daw kasi nitong masulit ko ang mga oras na kasama si Mama na parang malabong mangyari.

“ Pagpasensyahan mo na ang mama mo a, ganon lang talaga ’yon. “ Napalingon ulit ako kay Lolo at ngumiti na nagsasabing okay lang.

“ Alam mo kasi Apo, nong bata pa ’yang mama mo ang rami ng mga pangarap non. Yumaman, makapunta sa ibang bansa, kuminis, pumuti, yung mga typical na gusto ng mga taga sa’tin. Nakakalungkot lang isipin na hindi tayo kasama sa pag-abot niya ng mga ’yon. “ malungkot na dagdag nito.

Lumapit naman ako rito upang bigyan ng mainit na yakap. “ Ano kaba Lo, ’wag kang malungkot dyan. Andito naman ako, ako? Naku isasama ko kayo sa bawat pangarap ko. At diba nga pupunta tayong palawan? Dadalhin ko po kayo don. “

“ Kahit ’wag na sa Palawan. Alam mo naman kwento namin ng Lola mo doon diba? “ natatawa nitong anas saakin na nagpatawa rin saakin ng payak.

“ Gabi-gabi ’yung kwento saakin ni Lola dati kaya pano ko po ’yon makakalimutan? “ bungisngis kung sabi rito. “ Nakasimangot nga ’yon tuwing nagkwe-kwento. Bakit ba kasi bumagyo ng oras na ’yon ano?Malas niyo naman kasi Lo e. “ natatawa kung dagdag rito.

No’ng bagong kasal palang kasi sila Lolo ay plano nilang sa Palawan mag-anohan pero dahil nga ayaw makisama ng panahon ayon nagpabagyo ’to at napursunada ang kanilang plano.

Napatigil lamang ako sa payak na pagtawa ng biglang sumingit si Mama saamin. “ Matagal pa ba? “

“ Malapit na po ’to, Ma. Pinapakuluan ko nalang po. “

“ Mabuti naman. Sana naman masarap ’yan. “ anito at agarang lumisan.

Nasaktan man ako sa kanyang inasal ay hindi ko ’yon pinahalata at hindi gaanong binigyang pansin. Andito si Lolo kaya ayaw kung mag-alala ’to.

“ Ap—. “

“ Lo, ayos lang po. Ganon lang siguro makitungo ang mga taga Maynila. Natural lang po ’ata sa kanila ’yon. Masasanay rin tayo, Lo. “

Sigurado akong masasanay kami rito lalo pa’t isang buwan silang mamamalagi rito. Kahit ganon ang kanyang asta ay mahal ko patin ’to. Siya ang Mama ko, ang nagsilang sakin sa mundong ito.

“ Tay, asaan po cr niyo rito? “

Napalingon naman ako sa may bukana ng kusina. Nakatayo roon ang kabiyak ni Mama, si Sir Lucas. Naiilang parin ako rito dahil nga sa naging tanong nito sakin kanina. Iniwas ko na lamang ang tingin.

“ Dumiritsyo ka lang sa— pakisamahan mo nga lang Peetoy. Ako na bahala rito, kapagod ipaliwanag e. “

Nai-ilang man rito ay wala akong nagawa kundi samaan ’to sa palikuran namin. Nakabuklod ito sa bahay namin at may kalayuan ang pinaglagyan nito. Siguro nasa mga sampung metro ang layo mula sa bahay namin.

“ Dito po Sir. “ Paglalahad ko rito sa daan. Tahimik lang ’tong nakasunod sa akin.

Nang marating namin ang palikuran ay agad akong pumasok rito upang buksan ang ilaw. Tanging loob lang ng banyo ang may ilaw kaya balot kami ng kadiliman sa labas.

“ Sir, ’yong tabo po ang gamitin niyong pang-flush sa inidoro po. At may sabon po dyaan sa may gilid. “ pag-eeksplina ko rito.

“ Sige, Salamat. “ Hindi ko na ’yon sinagot at nginitian na lamang. Ilang parin ako rito.

Sa pagsara nito sa pintuan ay siya ring pagdilim ng paligid. Mabuti at nasanay na ako sa dilim kaya hindi ako takot sa nangyayari.

“ Ilang taon ka na ulit, Peetoy? “ anito habang asa loob parin ng palikuran.

Sinusubukan niya lang basagin ang pag-kailang ko sakanya, sigurado ako doon. “ Dese-nueve po. “

“ Malapit ka na palang magbente? I see. So, college kana? “ muling tanong nito saakin.

“ Magco-college palang po ngayong pasukan. Kayo po, ano pong trabaho niyo, Sir? “ ewan ko ba, pero nagawa kong magbato rito ng tanong.

“ Isa akong pulis. “ Gulat naman ako sa naging sagot nito. Akala ko isa ’tong abugado o kaya’y doktor. Hindi ko naisip na isa ’tong pulis. “ Gulat ka no? “ segunda nito.

“ Opo, hindi ko akalaing pulis po pala kayo. Saan naman po kayo nagkakilala ni mama? “ Ito talaga ang gusto kung itanong.

Nagdaan ang ilang segundo ay hindi ’to sumagot. Naguluhan naman ako kung anong mali sa naging tanong ko o ano. Lugar lang naman kasi ang tina-tanong ko kaya hindi ko maisip ng lubos kung asaan ang mali sa naging tanong ko.

“ Sir? Ayos lang po kayo? “

“ Ayos lang, may naalala lang. S’ya nga pala Tito Lucas nalang itawag mo saakin kung hindi ka komportable tawagin akong Papa. “

Kahit ramdam kung may mali sa naging tanong ko ay hindi ko na ’yon masyadong diniing itanong.

“ Sige po, Tito Lucas. “

Paglabas nitong banyo ay agad kaming naglakad pabalik sa bahay. Masyado maraming lamok rito. Kanina pa nga ako kina-kagat, iniinda ko lang.

Nang marating namin ang pintuan ng bahay ay nahagip ko ang suot nitong pangbaba, bukas ang zipper non kaya natigilan ako. Kita ko pa ang umbok roon na tila nagpapatuyo sa lalamuanan ko.

“ Si— Tito Lucas pala. “

Napatitig naman ’to sakin na tila inaabangan ang sasabihin ko. “ Hmmm? “

“ Ano po.. ’yong ano niyo po.. “ Hindi ko magawang sabihin ang gustong sabihin. Baka masabi nitong binubusuhan ko siya o ano.

Kita ko ang pagkunot ng noo nito. “ Hindi kita maintindihan. Linawin mo nga. “

“ Yung zipper niyo po bukas. “ mabilisan kung lahad rito habang nasa ibang direksyon ang tingin. Ayaw kung makasalubong ang tingin nito pagkat bumabalik lamang ang ilang ko para rito.

“ Shookt! “ agaran naman nitong tinaas ang zipper pero parang kumagat ’yon sa kanyang panloob kaya napa-ungot ’to. “ Fvck! Hindi ko maangat. “

Nanatili lamang akong nakatayo at pinagmamasdan siyang pilit tinataas ang kanyang zipper. Hindi ko naman kasi maatim na tulungan siya.

“ Patulong nga, Peetoy. “

Napantig naman ang pandinig ko sa pakiusap nito. Hindi ko alam ang isasagot ko.

“ Peetoy. “ ulit nitong tawag sakin.

Madahan kung nalunok ang laway ko. Hindi ako kumportable sa utos nito. Naiilang ako pero dahil nga mukang wala naman itong malisya sa kanya at parang ako lang ang ginagawa ’yong isyu.

Niyuko ko ang sarili upang mapantay ’yon sa kanyang pangbaba. Nanginginig pa ang kamay ko nang dinampi ko ang kamay sa may zipper nito.

Sinimulan ko ’tong inangat at pilid iniwawaksi ang bumubukol nitong ari sa kanyang pangloob. Medyo nahirapan akong masirado ’yon dahil nga kinagat nito ang tela sa kanyang panloob.

“ Hmmm.. “

Napatigil naman ako sa ginagawa at napaangat ang tingin. Nakasalubong ko ang maitim nitong pares ng mata na may kakaibang binibigay na emosyon. Hindi ko parin ’yon matukoy.

“ Tito? “

Garalgal naman ’tong sumagot. “ Wala, ’wag mo na lang akong pansinin. “

Sinubukan ko ulit ’tong inangat ng hindi na masyadong naiilang sa nangyayari. Pokus lang ako sa ginagawa at nawala na sa isip ang pagkailang.

Ilang sandali pa ang ginugol ko bago ’to tuluyang naangat at nasirado. “ Yes! “

May galak akong tumayo at ngumiti rito. Naguluhan naman ako sa itsura nito. Pawisan ’to na ewan.

“ Ayos ka lang, Tito Lucas? “

Bago pa ’to tuluyang makasagot ay naunahan na ’to ni Lola na kakadating lang. Halata sa mukha nito ang kapaguran kaya agad ko naman ’tong sinalubong at kinuha ang pinamili.

“ Anong ginagawa niyo sa labas, gabi na ah? “ takang tanong nito saamin.

—~—

CHAPTER 3

STEP SERIES: THE MISTRESS

Chapter T

HREE

EscaperX

DINOMINA ng katahimikan ang munti naming hapag. Mga kubyertos lamang ang gumagawa ng ingay sa paligid. Hindi ko naman alam kung paano ’to basagin. Baka nga’y nakasanayan nila ’to.

“ Sino pong nagluto nito? “

Napatigil ako sa pagkain at napaangat ang tingin kay Tito Lucas. Tinuro nito ang niluto kung adobo.

“ Naku, sino pa ba? Si Peetoy, ijo. Magaling ’yang magluto. Baka nga sa mga susunod na araw ay makalimutan mo na ang pangalan mo. “

Mahina kung sinaway si Lolo kahit pa’y ilang ulit na ako nitong pinagmalaki sa kakilala, hindi parin ako nasanay. Nahihiya ako dahil nga’y ramdam ko na parang maglalagay lamang sila ng ekspektasyon sakin. At baka hindi ko ’yon maabot at mapahiya lang si Lolo. Ayaw kung mangyari ’yon.

“ Sarap mo naman palang magluto, Peetoy. “ Nahiya naman ako sa biglaang puri nito saakin. At dahil nga nahihiya ay wala akong nasagot rito kundi ngiti.

Bumalik ang pagdo-domina ng katahimikan sa hapag. Madahan kung pinasadahan ng tingin si Mama at nakita kung tahimik lamang ’tong kumakain. Sobrang lapit lamang ng distansya namin ngunit hirap akong abutin ang kinalalagyan nito.

“ Ano nga palang trabaho mo, Anak? “

Muling napaangat ang tingin ko. Nag-aabang ako sa sagot ni Mama dahil nga’t sabik ako sa kwento ng buhay nito sa Maynila. Siguro nga isa na ’tong modelo sa isang kompanya.

“ Wala. “ simple nitong saad na nasa pagkain parin ang atensyon na tila ba ayaw nito sa diskusyon.

“ Wala? bakit naman, Anak? Teka, ikaw Lucas. Ano namang trabaho mo, Iho? “ baling ni Lola sa kumakain na si Tito Lucas.

Tumigil ’to sa pagsubo. “ Isa po akong pulis, Nay. “

Gaya ng reaksyon ko kanina ay ganon rin ang kay Lola at Lolo. Unang tingin pa lamang kasi ay hindi mo agad aakalain na isa ’tong pulis. Sobrang yaman niya lang tignan para sa isang pulis.

“ May nakakagulat po ba doon, Nay? “ takang tanong nito ng mapansin ang reaksyon nila Lola.

“ Wala naman, iho. Nagulat lang ako, hindi ko kasi inaasahang pulis ka pala. “ Sagot ni Lola rito.

Nagpatuloy ang usapan at minsan ay napapasali ako pero si Mama ay hindi nakikisama. Tango lamang ang kalimitang sagot nito saamin. Ewan ko ba pero parang may iniiwasan si Mama sa usapan namin.

“ Nga pala, Peetoy. Ano ang kurso mong kukunin ngayong pasukan? Gusto mo bang maging guro? “

“ Hindi po ako magaling mag-eksplina ng mga bagay bagay, Tito Lucas. Mas gusto ko po yung pagbebenta kaya po ang balak kung kunin ay BSBA. “ magalang kung sagot rito.

Kahit nakasanayan ko ng makipag-usap rito ay limit ko parin ’tong nakitaan ng emosyon. Masyado siyang magaling tumago ng emosyon.

“ I see. Nga pala, meron po bang ilog rito? “

Ngumiti naman ako ng napaka-laki pagkat ’yon ang paborito kung tambayan tuwing tanghali at walang ginagawa. “ Meron po, Tito. May kalayuan lamang po pero ang ganda po doon. Sobrang linis ng tubig syaka po tahimik tapos nakaka-relaks. “ lahad ko rito.

Nong may kaliitan pa ako ay madalas na akong tumambay roon kaya nga panay sermon sakin ni Lola tuwing nalalaman na pumupunta ako roon. Delekado daw kasi roon lalo pa’t malayang gumagapang ang mga ahas doon.

Dito samin ay natural lang na makakita ng mga ahas. Payapa kaming namumuhay kasama sila. Pinag-babawal ang pang-gagambala sa mga ito para daw hindi rin kami nito gambalain, ’yon ang paniniwala ng mga nakakatanda na naipasa saamin.

At salamat sa Diyos, wala pa namang namamatay saamin sanhi ng kagat ng ahas. Dahilan ’yon upang mas tumibay ang paniniwala namin na dapat hindi gambalain ang mga ahas.

“ Gaano ba kalayo? “

“ Hindi po aabot ng kalahating oras ang lalakarin. Medyo masukal lang po ang dadaanan kaya po medyo may katagalan makapunta doon. “ eksplina ko rito.

“ Pwede kang samahan ni Veronica, Iho. Doon rin ’yan palaging naliligo rati. “ ngiting sambit ni Lola na nagpabaling sa atensyon namin kay Mama.

Ngumiti ’to ng tipid bago sumagot. “ May katagalan na kasi ’yon, Nay. Si Peetoy nalang po ang sasama kay Lucas. Marami pa kasi akong balak bilhin bukas. “

“ Ako nalang bibili para sayo, Nak. “

“ Nay, hindi niyo po alam kung iba sa bibilhin ko. Ako nalang po. “ giit ni Mama rito na nagpatango na lamang kay Lola.

Alam kung nasasaktan si Lola sa inaasal ni Mama pero gaya ko ay hindi nito pinapahalata. Iba si Mama sa inaasahan ko. Akala ko malambing ’to gaya ng tipikal na ina dito saming lugar.

“ Tapos na po ako. Hon, higa na ako. “ agaran ’tong tumayo sa upuan at diritsyong umalis.

Ilang minuto kaming muling binalot ng katahimikan. Mabuti nalang at binasag ulit ’yon ni Lolo. “ Iho, kung gusto mong pumunta sa may ilog bukas ay magpasama ka nalang kay Peetoy. Wala rin naman ’yang gagawin bukas. “

Umapela naman agad ako dahil nga sasamahan ko ang mga ’to sa saka. “ Pero Lo, Diba nga sasamahan ko kayo bukas sa sakahan? “

“ Naku, ikaw bata ka! Kaya ka hindi pumuti e, ’wag ka na sumama saamin bukas nagiging uling ka pa lalo nyan. Ipasyal mo na muna ’tong si Lucas. “ Napasimangot naman ako sa pagsagot ni Lola sa apela ko.

“ La naman e. Hindi ako uling. “ ungot ko rito sa pagtawag nito sakin ng uling.

Hindi nga ako kaputian dahil na nga rin sa hilig kung samahan ang mga ’to sa sakahan. Pero sobrang itim ng uling upang ikumpara ’yon saakin.

“ Kayong mag-Lola, pareho kayong mga uling. “ sabay naman kaming napalingon ni Lola kay Lolo. Nakangiti ’to ng malaki sa sinabi.

May kaputian nga si Lolo kumpara saamin ni Lola. May dugong banyaga kasi ’to kaya kahit ibilad ng ilang dekada sa sakahan ay nanatili parin ang kulay.

“ Laurente, manahilik ka nga! Hindi ka kasali sa usapan. Busalan ko ’yang bibig mo e. “ busangot na bulalas ni Lola rito na mas lalong nagpalawak sa ngiti nito.

Mahina akong napatapal sa noo kasi alam kung nagsisimula pa lang si Lolo na inisin si Lola. Sigurado na naman akong bukas ay may manunuyo.

“ Ano naman ’yung gagamitin mong pangbusal s—. Naku, itong si Felenda hindi naman mabiro. “

Tumayo kasi si Lola at tangkang pumunta sa pwesto ni Lolo. Ganito ang tipikal na gabi namin rito, magulo pero masaya.

Mahina na lang akong napatawa kay Lolo. Dumako ang tingin ko kay Tito Lucas na nakikitaan ko ng ngiti sa labi. Ang gwapo niyang tignan sa kanyang ngiti. Sigurado akong pagkakaguluhan ’to sa sentro namin kung pupunta ito doon.

“ Pagpasensyahan mo na ’yang baliw na matanda, Iho. May sayad lang talaga ’yan. “

“ Felenda naman—. “

“ Shhhh.. Kinakausap ba kita? “ napailing naman si Lolo. “ Hindi naman pala! Kaya ’wag kang sumingit. Tusukin ko ’yang bunganga mo ng kutsara e. “ tila tupa namang napatahimik si Lolo.

Tumingin sakin si Lolo kaya binigyan ko ’to ng ngiti. Ano ka ngayon, Lo?

“ La, sama po ako sainyo bukas ah? “

“ Isa ka pang bata ka! Sinabi ng sasamahan mo ’tong si Lucas doon sa ilog e. “ narinig ko ang pigil na mga tawa ni Lolo kaya tinignan ko ’to at bakas sa itsura nito ang pangungutya saakin.

“ Anong tinatawa-tawa mo dyan? “ agad namang napatigil sa pagtawa si Lolo dahilan upang mapangiti ulit ako rito ng malawak.

“ Pagpasensyahan mo na ’tong dalawang bugok na ’to, Iho. Nakulangan kasi ang mga ’to sa vitamins kaya nagkaganyan. “

“ Ayos lang po, nakakatuwa nga. “ anito at nagpaka wala ng barakong tawa.

Hindi ko maintindihan ang sarili kung bakit tila nagblangko ang pandinig ko at ’yung tawa lang nito ang naririnig ko. Masyado ’yong nakakaakit.

Nagkasalubong ang tingin namin at sa pinaka unang pagkakataon ay nasilayan ko ang buong ngiti nito. Tila dumoble naman ang tibok ng puso ko dahil doon. Hindi ko alam kung bakit pero nakaramdam ako ng kakaibang kiliti dahil sa ngiti nito.

—~—

CHAPTER 4

STEP SERIES: THE MISTRESS

Chapter F

OUR

EscaperX

TAHIMIK kung hinuhugasan ang mga pinag-gamitan namin kanina sa hapunan. Gusto ko ang nagyayari dahil nga’y hilig ko ang mag-imagine ng bagay-bagay. Napatigil lamang ako nang mapansin ang isang presensya sa likuran.

“ Kayo po pala, Tito Lucas. “ ani ko nang malingon ’to. Suot na nito ang pantulog nito kaya medyo nakikitaan bakat ang kanyang ari.

Lumapit ’to saakin bago sumagot. “ Hindi pa ako inaantok. “ anito habang ine-eksamina ang palagid. “ Ang tahimik pala rito ano. “ dagdag nito.

Napangiti nalang ako sa puna nito. “ Malayo po kasi sa kabihasnan. “ magalang kung sagot rito.

At dahil nga malayo sa kabihasnan ay pahirapan ang pagkakaroon ng pera rito. Maliit lang kasi ang rate ng mga sahod rito samin, naglalaro lamang sa tatlong daan o kaya’y mas mababa pa rito. Nakadepende kasi ’to sa demand ng mga sinasaka namin.

“ Sasamahan mo naman ako bukas sa Ilog, diba? “

“ Opo. “ agaran kung sagot rito.

Muli ko namang nasilayan ang mapuputi nitong ngipin. Nakakadala ang ngiti nito, tila dinodoble ang kanyang kagwapohan. Hindi na ako magtataka kung bantay sarado ’to ni Mama.

“ Ayos lang ba talaga sayo? “ paninigurado nito, buhat siguro ’to sa naging usapan namin kanina nila Lola sa hapag.

“ Ayos lang po. Ayaw naman talaga akong isama ni Lola roon, nagpupumilit lang ako. “

“ Pansin ko nga. “ anito na tumatawa ng payak.

Ilang sandali pa’y tumigil ’to sa pagtawa at nagbato ng tanong saakin na nagpa-ilang ng unti saakin. “ May naging boyfriend ka na ba, Peetoy? “

Bata pa lang ay alam ko na ang sekswalidad ko pero kaibahan sa kaibigan kung si Marites ay hindi ako ganoon kaladlad. Ewan ko ba doon kung bakit Marites ang gustong palayaw gayong kay layo naman non sa kayang tunay na ngalan, Mauricio.

Minsan nga ay inaaya ako nitong magbooking daw ng lalaki doon sa sentro. Sa halagang limang daan ay matitikman ko na daw ang banal na punyal. Kaya nga minsan ay hindi ko ’to sinasamahan sa sentro kasi kung saan saan kami napupunta.

“ Wala po ’yan sa isip ko, Tito Lucas. Nakapokus po ako sa pag-aaral. “ Ito nalang ang panghahawakan ko upang maangat ko sa kahirapan sila Lola.

“ Mabuti naman kung ganon. “

Nginitian ko ’to bago ulit binalik ang buong atensyon sa hinuhugasan. At nang matapos ko ’yon ay madahan akong tumayo, buhat-buhat ang pinaglagyan ng mga hinugasang plato.

Akma naman itong kukunin ni Tito Lucas mula saakin. “ Naku ’wag na po, Tito. Magaan lang naman. “ tangi ko rito pero dahil nga nagpumilit ’to kaya wala akong nagawa kung hindi ibigay na lamang ’to sa kanya.

Nakasunod lamang ako sa likuran nito papasok sa may kusina. Katapat lang kasi nito ang pinaglayan ng poso namin kaya hindi na kailangan umikot.

Pagkapasok namin sa kusina ay agad ko na ’tong sinarado. “ Dyan nalang po sa mesa, Tito Lucas. “ ani ko rito nang mapansin buhat parin nito ang pinaglagyan ng pinaghugasan ko.

Agaran ko naman ’tong nilapitan at sinimulang ilagay sa mga lalagyan. Medyo tinatamaan na ako ng antok pero mukang kailangan ko pang pigilan ’to dahil nga mukang hindi pa inaantok ang kasama ko.

“ Inaantok ka na ba? “

Nginitian ko ito bago sumagot. “ Ayos pa naman po. Mamaya nalang po siguro. “ Kabastosan naman kung iiwanan ko ’to rito.

“ Tulog ka na. Inaantok na rin naman ako. “

Sinigurado ko naman iyon kasi nga hindi ko ito makitaan ng antok sa mata o kahit sa kanyang kilos. “ Sigurado po kayo? “ Tumango naman ito.

Hindi ko na ’to masyadong kinulit dahil nga rin ay tinatamaan na talaga ako ng antok. “ Sige po. Goodnight, Tito Lucas. “

“ Goodnight rin, Peetoy. “ anito.

Nilingon ko ’to at nginitian bago tuluyang pumasok sa aking silid. Mabuti kahit hindi gaanong kaganda ang bahay ay mayroon ’tong tatlong silid kaya hindi namin kailangan magsiksikan.

Tahimik akong humiga sa may sahig kung saan nakalatag ang makapal na kumot. Hindi parin ako makapaniwalang nakauwi na si Mama. Ilang taon ko ’tong inaasam na mangyari at ngayon ay natupad na.

Kahit pa’y limit lamang ang naging interaksyon namin kanina ay hindi ako panghihinaan ng loob. Isang buwan sila rito kaya sigurado akong hindi pa sila nakakauwi ay maabot ko na ang puso nito.

Napangiti naman ako nang sumagi sa isip ko si Tito Lucas. Masaya ako na siya ang napili ni Mama. Kung sa pagdating nito kanina’y hindi ako kumportable kaibahan na iyon ngayon sa nararadaman ko.

Kailangan ko lang isipin na Papa ko ito at hindi kung sinong lalaking pwedeng pagpantasyahan.

Muli akong ngumiti at pinaubaya na sa Maykapal ang mangyayari sa susunod na araw. Hinayaan ko ang sariling namunin at higupin ng kadiliman.

KINAUMAGAHAN , gaya ng aking nakasanayan ay maaga akong gumising upang maghanda ng makakain. Maaga rin kasi ang alis nila Lolo ngayon papuntang saka kaya kailangan ko na ’tong mahanda bago pa sila magising.

“ Morning. “

Gulat akong napalingon kay Tito Lucas. Wala pang ika-sais ng umaga kaya nagulat ako rito. Sobrang aga pa kaya hindi ko inaasahang magigising ’to o baka nama’y hindi talaga ’to nakatulog.

“ Hindi po ba kayo nakatulog, Tito Lucas? “

Ngumiti naman ’to payak. Kahit na magulo ang buhok nito ngayon ay hindi nababawasan ang kanyang kagwapohang taglay.

“ Maaga talaga akong nagigising. “ anito.

Napatango na lamang ako at inaya ’to ng kape. Wala kasi kaming gatas rito dahil bukod nga sa may kamahalan ang presyo ay walang may hilig non dito samin. Mas gusto namin ang kape.

Sumagot naman ’to kaya iniwan ko muna ang niluluto at pinagtimpla ’to ng kape. At dahil nga hindi ko alam kung anong gustong lasa nito ay tinanong ko ’to kung lalagyan ko ba ng asukal.

“ Mas gusto ko ’yung puro. “

Tumango ulit ako bago nilagay ang kape sa kanyang harapan. Nasa mesa kasi ’to nakaupo at tila binabantayan ang bawat kilos ko.

“ Nakakain na po ba kayo ng pastel, Tito Lucas? “ tanong ko rito.

Humigop muna ’to sa kape bago ako sagutin. “ Oo, nong nagbakasyon kami ng Mama mo sa Camiguin. Masarap nga ’yon. Bakit po pala natanong? “

Camiguin. Narinig ko na ’yon sa kapit bahay namin dati. Maganda raw roon, napakaganda ng kulay ng dagat tapos ang puti daw ng buhangin.

“ Yon po kasi ang babaunin natin sa ilog mamaya. “

“ I see. “

Binalik ko ulit ang atensyon sa niluluto. Kailangan kong sarapan ’to ng hindi ako mapahiya rito. Pinag malaki pa naman ako ni Lolo rito.

Napabaling lamang ang atensyon ko nang biglaang may kumatok sa aming pintuan. Madahan lamang ’yon kaya napakunot ang noo ko. Sino naman kaya ang kakatok sa ganito kaaga?

Nilingon ko si Tito at maging ’to ay nasa pintuan rin ang atensyon. Sa ikalawang pagkakataon ay iniwanan ko ulit ang niluluto upang buksan ang pintuan.

“ Bakit ang tagal mo naman buksan! “ bungad sakin ni Marites pagkabukas kung pintuan.

Gulat naman akong nakatingin rito. “ Anong meron at ang aga mong gumambala, Marites? “

“ Hoy ’wag kang baliw baliwan dyan! Sinabi ko kaya kahapon na pupunta ako rito para sa tsokoleyt. Asan na? “ aniya at tuluyang pumasok sa loob ng kusina.

“ Ayt, gising na pala kayo Sir. Magandang buhay po sainyo. “ agaran ’tong napalingon sakin at hinampas ako sa braso. “ Powtik mo ghorl! Bakit hindi mo sinabing gising na pala ’yang Dadde mo? “ Mahina naman akong napatawa sa naging reaksyon nito.

“ E kasalan ko bang pumasok ka bigla? “ tawa kong anas rito na mas lalong nagpasimangot rito.

Napatigil lamang ako sa tawa nang biglaang tumayo si Tito Lucas mula sa upuan at diritsyo’ng pumasok sa kanilang silid. Gusto ko sanang itanong rito kung anong problema pero hindi ko nagawa.

“ Shokt! Bakit ’di mo kasi sinabing gising na ’yon? Tignan mo, napahiya pa ako ng bongga. “

Ako pa talaga ang sinisi sa ginawa nito. “ Marites, ’wag kang magugulat sa sasabihin ko ah? “

“ Ano? “

“ Feel ko walang tsokolayt na dala si Mama. “ seryoso kung lahad rito. Hindi naman kasi ’to nagsabing may dala ’tong tsokolayt syaka asa Maynila lang naman ’to at wala sa ibang bansa.

“ Powta?! Seryoso ka? Naku, alam mo bang limang beses akong nagpa-alarm dae? Sheetlings ’yon pala waley. Awit sa Mama mo ghorl. Dito nga lang ako kakain.

Ano nga pala ’yang niluluto mo? “

Kahit ganito ’to umasta ay tunay at maasahan ko ’to na kaibigan. Kaya nga malaki ang tiwala kung masasanay rin ako kay Mama.

Maya pa’y bumalik si Tito Lucas na may dalang itim na supot. Hindi ko matukoy kung ano ’yon.

“ Here. “ Inabot nito kay Marites ang dala.

Kinakabahan naman ’tong inabot ni Marites. “ Thank you po Sir. “ anito at ngumiti. At dahil nga kalapit lamang kami ay bumulong ’to saakin. “ Ghorl hindi naman siguro ’to bomba ano? “

“ Ewan, buksan mo nga. “ Binuksan niya naman ’yon at sabay na nagliwanag ang mata namin sa laman ng supot.

“ Tsokolayt! “ sabay naming sigaw.

—~—

CHAPTER 5

STEP SERIES: THE MISTRESS

Chapter F

IVE

EscaperX

NARATING namin ang ilog ng may malaking ngiti sa labi. Nakakapawi rin kasi ng kapaguran ang sasalubong sayo rito. Asul na tubig at malamig na temperatura. Malinis rin ang lugar na ’to kasi nga minementina namin iyon.

“ Gaano ba kalalim ’yan? “ anito na turo ang ilog.

“ Hindi ko po sigurado pero sa tansya ko po nasa pitong pulgada. Dyan lang naman po ang parteng malalim dahil doon po. “ Tinuro ko ang puting tubig sa unahan. “ Hangang bewang nalang po doon. “

“ I see. Pwede namang tumalon rito ano? “

Napaiwas ako ng tingin nang makitang nagsisimula ’tong maghubad ng sinusuot. “ Opo, ’wag lang po kayo masyadong sumigaw. “

Agarang napabalik ang atensyon ko rito nang marinig ko ang pagtalon nito sa tubig. Nagbigay ’yon ng ingay sa paligid pero hindi ko iyon kinabahala dahil nga sigaw lamang ang pinagbabawal rito. Baka raw kasi may madisturbo kaming mga diwata.

Nakita ko ang pang-angat nito sa tubig. Nakahinga naman ako ng maluwag nang mapansin na magaling ’tong lumangoy.

“ Ang lamig. “ rinig kung anas nito.

Pansin ko ang pagkasabik nito sa ilog kaya naman hinayaan ko na muna ’tong maligo. “ Tito, ihahanda ko po muna pagkain natin. “ bigay alam ko rito. Baka kasi magtaka ’to pag hindi ako makita sa ibabaw.

Nilapitan ko ang pinaghubaran nito at gulat ako nang makitang naroon ang kanyang boxer. Ibig sabihin lamang ay wala ’tong saplot ngayon. Dinampot ko na lamang ’yon at tinupi sa tabi.

Pagkatapos ay nilatag ko ang dalang kumot sa lupa. Kinuha ang dala kung supot at nilabas ang pastel na ginawa. Sampung piraso ’ata ang nagawa kung ganito. Sinadya ko talagang ramihan para kung sakaling matagalan kami ay hindi ’to magutom.

Nang matapos ko ’yong mahanda ay binalikan ko si Tito Lucas dala ang tuwalya. Kampante parin ’tong lumalangoy sa ilalim ng ilog habang ako naman ay nakamasid lang sa kanya.

“ Hindi ka maliligo? “ anito nang makaahon ’to.

“ Hindi po. Sinamahan ko lang kayo rito, Tito. Syaka po wala po akong pamalit. “

“ I have some extra shirt sa bag. Sige na, samahan mo na ako rito. “ Kaya naman pala ang laki ng dalang bag nito kanina.

Nagdalawang isip ako pero mas lamang ’yong isiping samahan ko ’tong maligo. Tila inaakit rin kasi ako ng kulay krystal na tubig. “ Hiramin ko nalang po ’yong damit niyo Tito. “ Tumango naman ’to.

Sinimulan ko ng hubarin ang saplot at iniwan lang ang maikling suot na pangbaba. At kaibihan sa ginawa kanina ni Tito Lucas ay hindi ako tumalon, madahan lamang akong lumubog sa malamig na tubig. Dinadama ko ang lamig na binibigay nito.

“ Lam—. “ Bilog mata akong napatitig kay Tito Lucas. Maging ’to ay gulat rin sa nangyari.

Biglaan kasi akong lumingon sa likuran na sa hindi inaasahang pangyayari ay nakapwesto si Tito Lucas dahilan upang magkasalubong ang aming mga labi.

“ P-pasensya na Tito. Hindi ko sinasadya. “ ani ko nang marekober ang sarili sa nangyari.

Agaran akong napalayo sa posisyon namin. Nanatili lamang ’tong walang imik kaya nakakadama ako ng kaba sa kalooban. Pano kung pandirian ako nito? Pano kung akala niya’y sinadya ko ’yon? Maraming tanong ang bumubuo sa isipan ko.

Bumabalik ang pagka-ilang na nararamdaman ko para rito. Hindi ko ’to magawang tignan.

Ilang minuto rin ang pinalipas ko bago nagkaroon ng lakas na loob upang makapagsalita. “ T-tito. “

Napalunok naman ako ng laway nang makita ang itsura nito. Hindi ko matukoy kung anong emosyon ’yon pero kinakabahan ako. Nakatingin lamang ’to saakin at inabangan ang kasunod kung sasabihin.

“ K-kain po muna tayo. “ Sumagot ’to at sinabing susunod na lamang siya.

Napangiti na lamang ako ng pilit bago inangat ang sarili sa ilog. Nahihiya ako sa nangyari. Nakayuko akong naglakad papunta sa pwesto kung saan ko nilatag ang kumot.

“ Bakit ka kasi lumingon agad?! “ Naiinis ako sa sarili sa katangahang nagawa. Hindi ko naman masisi si Tito Lucas dahil nga ako ’yung nakahalik.

Paano nalang kung sasabihin nito kay Mama ang nangyari? Sigurado akong kakamuhian ako nito kung sakali mang mangyari ’yon.

Nilukob ang buo kung pagkatao ng takot sa mga senaryong naglalaro sa isipan. Lahat ’yon ay purong negatibo kaya hindi ko talaga mapigilan ang sariling hindi makadama ng takot. Bakit naman kasi nangyari ang bagay na ’yon?

“ You okay? “

Gulat na napaangat ang tingin ko rito. “ A-ayos lang po, Tito Lucas. “ sagot ko rito. “ Kain po muna kayo ng magkalaman po ang tiyan niyo. “ Pinilit ko maging kaswal ang pakikitungo ko rito.

Hindi ’to sumagot at umupo na lamang sa harapan ko. Suot nito ang dinala kung tuwalya rito kanina. ’Yon lamang ang bumabalot sa kanyang kahubaran kaya naman mas lalong hindi ko magawang tumingin rito ng may katagalan.

“ Ito ’yung pastel niyo rito? Bakit nakabalot ’to sa dahon? “ anito nang mapansin ang pagkaing nasa harap. Iba siguro ang pamamaraan nila doon.

Sumagot ako rito pero ’asa pagkain ang tingin. “ Para po ’yan mabango. Syaka po mas masarap kung sa dahon ilagay. “

Mas maganda siguro kung hindi ko ’to tignan tuwing magsasalita kasi nabibigkas ko ng tama yung mga salita. Kabaliktaran naman kung nakatingin ako rito na tila inuurong ang bawat bigkas ko ng salita.

“ I see. “ Kumuha ’to ng isang piraso at inumpisahan ’yong buksan. “ Kanin? Akala ko ba pastel? “

Naguluhan ako sa tanong nito kaya napatingin ako rito. “ Po? “ Wala akong kaide-ideya sa ibig nitong sabihin. Ano bang akala nito sa Pastel?

“ Bakit kanin ’yung pastel niyo, ika ko. “

Mas lalo lang akong naguluhan sa sinabi nito. Hindi ko parin kuha ang gusto nitong iparating. “ Ano po ba ’yung patel sainyo, Tito? “

“ ’Yung parang palndesal na may yema sa loob. “

Napagtagpi ko naman ang punto nito. “ Baka po magkaiba ’yung pastel natin. ’Yong samin po kasi ay Kanin na may giniling na manok sa ibabaw tapos nakabalot sa dahon ng saging. “

Napatango naman ’to at sinumulan na iyong kainin. Maya pa’y sunod-sunod na ang naging subo nito ng Pastel kaya naman masasabi kung nagustuhan nito ang ginawa ko. Kahit papaano naibsan ang takot ko.

“ Sarap. “

Tago naman akong napangiti sa sinabi nito. Sana nama’y sa pagkain niya ng niluto ko ay makakalimutan niya ang aksidenti naming halikan.

Tahimik lamang akong kumakain, pilit binabaling ang atensyon sa kinakain. Nakakatuwa kasing panoorin si Tito Lucas na maganang kumakain kaya minsan hindi ko mapigilan ang sarili at mabigyan ’to ng sulyap.

Nang matapos ko ang isang piraso ay gulat ako nang makitang tatlo na lamang ang ’asa harapan ko gayong mahigit sampu naman ’yung ginawa ko.

Binigyan ko ng tingin si Tito Lucas at muli naman akong nagulat nang makitang nakatingin rin pala ’to saakin dahilan upang magkasalubong ang mga tingin namin. Meron akong nakikitaang kakaiba sa mga titig nito kaya naman mahina akong napayuko.

“ Sayo nalang po ’yung dalawa, Tito. Okay na po ako sa nakain ko. “ anas ko nang mapansin kung nakatingin parin ’to saakin.

“ Sayo na. Magsa-sampu na rin ’ata nakain ko. “

Nilakasan ko ang loob ko at tinignan ’to. “ Sigurado po kayo, Tito Lucas? “

Napakunot naman ng unti ang noo ko nang hindi ’to sumagot. Nakatingin lamang ’to saakin. Agad ko namang nilinis ang labi baka’y may dumi o ano.

“ Tito Lucas? “

Muntik naman akong atakihin nang sinimulan nitong putulin ang distansya namin. Para namang nakadena ako sa kinauupan, hindi ko magawang igalaw ang sarili.

“ Wrong side. “ anito at pinahiran ang kaliwang bahagi ng labi ko.

—~—

CHAPTER 6

STEP SERIES: THE MISTRESS

Chapter S

IX

EscaperX

NAPAMULAT ako nang maramdaman ang kung anong bagay na dumadampi sa leeg ko. Ramdam ko rin ang tila dumobleng bigat sa katawan ko.

“ Tulo—. “ Sisigaw na sana ako nang mapagtanto ang nangyayari pero bago ko pa buong malabas ang salita ay may kamay ng tumakip sa bibig ko.

“ Magugustuhan mo rin ’to. “ agaran ko namang nakilala kung sino ’to, si Tito Lucas.

Napapikit na lamang ako habang ito ay patuloy parin sa paghahalik sa leeg ko. Ayaw ko mang aminin ay nakakaramdam ako ng kakaibang sensenasyon rito. Kinikiliti ako ng bagong tubo nitong balbas.

“ Hmmm. “ Gusto ko namang masapak ang sarili nang mapagtanto ang ungol na kumawala sa labi. ’Di iyon magandang senyales.

Tumigil ’to ng ilang segundo at nilebel ang mukha namin. Hindi ko maman alam ang gagawin dahil na nga rin wala akong kaideya-ideya rito. At tila ba hinihipnotismo lamang ako ng kanyang mata.

“ Pwede ba? “

Tila wala sa sistema ang sarili ko nang biglaan ’tong tumango. Hindi ko na ’to kontrolado. Lumayo ’to saakin at pumuwesto sa may paanan ko dahilan upang mapagtanto ko ang gusto nitong mangyari.

Dumoble naman ang bilog ng mata ko nang makita na wala na kaming suot na saplot. Kasabay non ang tuluyang paglukob ng kaba sa sistema ko.

“ Tito Lucas. “ kinakabahan kung tawag rito.

“ Hmm? “

“ T— Tito! “ ’Di ko natuloy ang gusto kung sabihin pagkat biglaan nitong inangat ang magkabilaan kung binti at sinampa ’yon sa balikat niya.

“ Masakit ’to sa simula pero sasarap rin. “ anito.

Naipikit ko na lamang ang sarili bago nakadama ng magaspang na bagay na biglaan dumapo sa pisnge, isa ’yung sampal. Minulat ko ang sarili at agarang bumungad saakin si Marites.

“ Marites? “ naguguluhan kung tawag rito.

“ The one and only! Ano bang trip mo at kanina ka pa dyan umuungol? Ayaw pa sana kitang abalahin pero ghorl, gutom na ako. “

Dahil sa sinabi nito ay agaran kung natampal ang sarili. Bakit ba ganoon ang panaginip ko?! Hindi ko naman gaanong pinagpapantasyahan si Tito Lucas at wala sa plano ko ang maging kabet.

Nilibot ko ang paningin sa palagid at nakitang nasa tambayan ako sa may sakahan. Tama nga pala, pinayagan akong sumama rito ni Lolo dahil nga rin wala namang tao sa bahay. Namasyal kasi sila Mama sa sentro kaya naman hindi na tumutol si Lola na sumama ako rito.

“ Powta ka ghorl, may pa hilo ka pang nalalaman ’yon pala mag-iimagine ka lang ng kung ano-ano dito. Ano nga pala ’yung napaginipan mo? I-share mo na saakin. Hindi kita huhusgahan promise. “

Napabalik naman ang tingin ko kay Marites. “ Wala akong alam sa mga pinagsasabi mo dyan. Gutom lang ’ata iyan kaya kung anong ano ang naiisip mo. Kumain ka naman kasi ng tama. “

“ Dai, ’wag ako. Kanina pa kaya ako rito kaya ’wag ka ng magkaila. Syaka, ikaw ’ata ang gutom kaya kung ano anong napapaginipan mo dyan. “ anito at inabot saakin ang isang supot. “ Kain na nga tayo. Dahil sayo ginawa pa akong utusan ni Tay Laurente. “

Mabuti na nga lang at ito ang nakita saakin rito kaya hindi ako gaanong makadama ng hiya. Pero papaano kung iba ’yon? Sigurado akong hihilingin ko sa kalangitan na magpaulan ng bulalakaw at direkta akong matamaan.

Tumayo ako mula sa pagkakahiga at inayos ang sarili. Pinasadahan ko ng tingin ang luma kung relo. Medyo may gulat naman ako sa nakita, may kahabaan nga pala talaga ang naging idlip ko.

“ Doon na kakain sila Tay Laurente. Kalayo naman kasi rito ghorl. Bakit ba kasi dito ang trip mong tambayan? Ang iskery kaya rito. “

Nginitian ko ’to ng kakaiba. “ Oo talaga. Minsan nga may biglang bubulong sa tenga m—. “

“ POWTANG INA MO KA! ’Wag ka ngang ganyan! Tatadyakan talaga kita pag nagkataon. Kung sana hindi ka umidlip-idlip kuno edi sana kasama ko ngayong kumain si Isagani. “

Mahina naman akong napatawa dahil rito. Medyo may pagkamatakutin kasi talaga ’to. Kaya nga mas gusto kung tumambay rito kasi takot ’to rito. Hindi ako nito magagambala.

“ Crush mo parin si Isagani?

Gaga, alam mo bang asawa na non si Maricar? Gusto mo pa ’ata maging kabit e. Mag-toothbrush ka nga dyan, Marites. “

Hindi ko talaga maintindihan ang gagang ’to dahil nga mas gusto nito ang mga taong doble ang agwat sa pagitan nila. Mga “ Daddy type“ daw kuno.

Napaisip naman ako bigla. Pano kung maging kami ni Tito Lucas? Ilang segundo ’yung nasa isip ko bago mapagtanto ang iniisip. Agaran ko iyong winaksi sa isipan. Ano ba ’yung naiisip ko?! Dahil ba ’to sa napaginipan ko kanina?

“ Hoy ’wag ka ngang panira ng trip, Dai. Bili ka rin kaya ng creamstick para imagination mo ang limit. “

Ilang minuto pa’y nagsimula na kaming kumain. Natural na saamin ang magkwentuhan ng kung ano-ano kaya kung saan saan nararating ang usapan. May kadaldalan rin talaga kasi ako lalo na kung komportable ako sa kausap.

“ Sheet, kung hindi lang talaga ’yon asawa ng Mama mo lalandiin ko talaga ’yon ng bonga!

Ang gwapo naman kasi talaga ni Dadde Lucas. “

Agad ko naman siyang sinaway. “ Gaga, mapapatay ka talaga ni Lolo dyan sa mga plano mo. “

Tumawa naman ’to na parang baliw at maya maya’y ngumisi saakin. “ Si Tay Laurente ba talaga ang papatay saakin? o ikaw? Ayieeeut ka! “

“ Ewan ko sayo, Marites. Nga pala, asaan na pala si Carlo? Ilang araw ko na ’yung hindi nakikita ah? “

“ Dai, ’wag ka namang ganyan. Hindi maganda ang magkagusto ng sabay. “ pang-uuyam nito saakin dahilan upang masapak ko ’to sa braso.

Magsasalita pa sana ’to pero naunahan ’to ng isang sigaw sa kalayuan. “ Peeetoy! “ Sabay naman kaming napalingon dahil doon. ’Di namin ’yon marekognisa dahil nga may kalayuan pa ang agwat ng distansyasa pagitan namin.

“ Hoy bakla ka! Wala ka naman sigurong nakaaway ano? Naku! Sinasabi ko talaga sayo, kung tayo ay tangkaing patayin rito wala talaga tayong kalaban-laban dai! Bukod sa ganda ay wala na akong maiimbag sa labanan. “ anito habang dinidiinan ang pagkakahawak sa braso ko dahilan upang mapatawa ako ng mahina.

Kung ano-ano na lang talaga ang naiisip ng isang ’to. Sigurado akong sa kaka-creamstick niya ’to.

Nang tuluyang maputol ang distansya sa pagitan namin ay nagulat ako, pagkat kasama ni Carlo ay walang iba kundi si Tito Lucas.

“ Tito Lucas. “ kusa ’tong lumabas sa bibig ko.

Kahit pawisan ang itsura nito ay hindi ’yon nakaka bawas sa kagwapohan nitong taglay. Idagdag pa ang nakakadala nitong ngiti.

—~—

CHAPTER 7

STEP SERIES: THE MISTRESS

Chapter S

EVEN

EscaperX

SUMILAY ang ngiti nito nang tawagin ko ang ngalan nito. Hindi ko alam ang gustong palabasin ng kanyang ngiti kaya naisipan ko na lamang na tanungin ’to kung bakit narito.

“ Bakit po pala kayo naparito, Tito? “

Buo parin ang ngiti nito habang sinasagot ang naging tanong ko. “ Nainip kasi ako sa bahay, wala akong magawa. Maaga kasi kaming umuwi ng Mama mo galing sentro dahil nga nahihilo ’to. “ anito na nagapatango saakin.

Napa-segunda naman ako ng tanong nang maalala na wala ’tong alam sa daan patungo rito. “ Papaano po pala kayo nakapunta rito? “

Pumagitna naman si Carlo sa usapan namin na tila siya ang dapat sumagot. “ Syempre, dahil sakin! “

Nagkasalubong naman ang kilay ko rito. Papaano naman nito nakilala si Tito Lucas? Nadagdagan lamang ang tanong ko sa isipan dahil rito.

“ At saan naman kayo nagkita, aber? Naku Sir! Hindi ka dapat sumasama sa mga may ganyang itsura baka mapahamak lang po kayo ng wala sa oras. “ puna ni Marites sa may gilid.

“ Nahiya naman ako sa itsura mo, dai. “ Napalingon naman ’to saakin at mabilisan akong sinapak ako sa may braso. Hindi ko ’yon magawang mailagan kaya nakadama ko ang katigasan ng kamay nito.

“ Powta mo! Magkakampi tayo, gaga! “ Napatawa na lamang ako at ngiting humi-hinge ng pasensya.

“ Mamaya na muna kayo sumingit. Let me explain muna—. “

“— Let me explain pa ang powtik. “ natatawang puna muli ni Marites sa pag-eenglish nito.

“ Makinig na muna kayo, okay? Happy ka na? “ Tumango naman si Marites at binigyan ng thumbs up si Carlos. “ So ganon na nga, pumunta kasi ako sainyo Peetoy upang—. “

“ —Sinabi ko na nga ba! Liligawan mo na si Peetoy ano? Ayieeut ka Carlos. Pero sana naman gabi ka pumunta doon para medyo sweet. Pero anyway, ikaw Peetoy, sasagutin mo na ba si Carlos? “ anito na tila nangingisay pa sa kilig.

Napaikot ko na lamang ang mata. Sanay na ako sa mga gusto nitong mangyari. Pangarap kasi nitong magkatuluyan kami ni Carlos. Malabo ’yong mangayari pero dahil nasobrahan ’tong si Marites sa Creamstick ay wala na akong magagawa.

Natatandaan ko pa dati nong naglalaro sa isang liga ng basketball si Carlos saaming lugar ay biglaan niyang sinigaw ang pangalan nito at sinabing, “ Caarlooss! Sasagutin ka raw ni Peetoy kung mai-shoot mo ’yang bola at maipanalo ang laro. “

Grabing hiya talaga ang naramdaman ko nang mga oras na ’yon dahil nga napalingon saakin ang ilan. Kilala kasi talaga ako sa lugar namin dahil nga rin sa pangunguna ko sa paaralan at hindi rin naman kasi gaanong kalakihan ang lugar namin.

Simula nang araw na ’yon ay sinumpa ko si Marites na hindi magkaka-nobyo. Pero may katigasan ang mukha nito at hindi tinatablan ng kahit anong salamangka, sa katunayan ay mayroon na ’tong apat na nobyo ngayong taon, at kalahati sa mga ’to ay masasabi kung may istura.

“ Kain lang ’yan, Marites. Kain kang marami. Ayon nga, pumunta ako sainyo Peetoy pero wala ka pala roon at si Sir Lucas ang sumalubong saakin. At ’yon tinanong niya ako kung alam ko ba raw ang daan papuntang sakahan kaya ito, andito kami. “

Napatango naman ako ng mahina, napagdikit ko kasi ang mga tanong sa isipan ko. “ Ano nga palang sadya mo saakin? “

“ Balak sana kitang haranahin. “

Sabay naman kami na napaubo ni Marites, kaibahan lang ay agaran ’tong nakarekober at sinimulan nitong sundutin ang tagiliran ko.

“ Ayieut, grab na dai! Hindi ka kagandahan, tandaan mo ’yan kaya ’wag kang choosy. “

“ Gaga, ’wag kana kasing umasa saamin ni Carlos. Kasing labo ng mata ng Mama mo ang gusto mong mangyari. Asa ka namang may seryosong lalabas dyan sa bunganga ni Carlos. “

Sumimangot naman si Marites. “ Manhid ka kasi. “

“ At bakit naman aber? “ baling ko rito.

“ Naku Peetoy, hindi na naman siguro ’yan nakakain ng wasto. ’Wag mo na masyadong pansinin ’yan. Andoon talaga ako upang iparating na pinapatawag ka ni Sir Michael. Tungkol daw don sa iskolarsyep. “ muling singit ni Carlos sa usapan dahilan upang mapatango na lang ako.

“ Isa pang bobo. Torpe na bobo. Ewan ko na talaga naii-stress na pussy ko sainyo. “

Umupo ’to kalapit ng inuupan ni Tito Lucas dahilan upang mapansin ko ulit ’to. Walang emosyon sa mga mata nito at ang ngiti na kanina na tila ayaw mabura ay nawala at humugis linya.

“ Kumain na ba kayo Tito Lucas? “ tumango lamang ’to at muling binalik ang tingin sa hawak nitong selpon. Mukang wala na ’tong gana.

Nagulat na lamang ako ng bumulong si Marites sa tenga ko. “ Malandi ka kasi. Malandi na nga, manhid pa. Ewan ko na lang sayo kung madidiligan ka pa dyan sa mga awrahan mo. “

Kumunot man ay noo dahil sa sinabi nito ay hindi ko ’to magawang tanungin pagkat sobrang lapit lang ng distansya namin ni Carlos.

“ Carlos, alis na tayo. Nang makapaghinga naman ’tong si Sir Lucas. At dai, dito ka na lang. Ako na bahala magpaliwanag kila Lolo. “

Nababakasan ko sa itsura nito ang disgusto ngunit wala ’tong nagawa nang hilain ni Marites ang kanyang suot na damit. Mahihirapan ka talagang makakaapela kung si Marites ang kausap mo.

“ Una na kami, Sir Lucas. “ Inangat nito ang sarili at tumango. “ Ikaw rin Peetoy. Ingat kayo rito. Enjoy “

Pinanliitan ko na lamang ’to ng mata dahil sa mga uri ng ngiti na binibigay nito saakin. May kung ano na namang bagay ang naglalaro sa isipan nito.

“ Peetoy ingat kayo. Kita kits nalang bukas. “ nginitian ko ’to at sinabihan na mag-iingat rin.

Nakatayo lamang ako habang pinagmamasdan ang mga anyo nilang nagtutulakan. Mahina akong napangiti dahil doon. ’Di na talaga ako magtataka kung isang araw magkakatuluyan ang mga ’yon.

Nang tuluyan ng lumiit ang kanilang anyo ay binalik ko ang tingin sa kasama. ’Asa selpong hawak parin nito ang atensyon kaya naman umupo na lamang ako. May kalayuan distansya ’yon sa kanya.

Inaliw ko na lamang ang sarili kakatingin sa mga palay na nagsisimula ng tumubo. Ilang buwan simula ngayon ay mauu-kyupa na ng palay ang buong lupa.

“ Pahiga. “

Gulat akong nakatingin kay Tito Lucas na ngayon ay nakahiga nasa binti ko. Hindi ko kita ang itsura nito dahil nga hawak parin nito ang gadyet.

Maya-maya pa’y humikab ’to. “ Matulog na po muna kayo, Tito Lucas. Maaga pa naman po. “

Hindi ’to sumagot at nagpatugtog na lamang ng isang malamyang musika bago tuluyang bitawan ang naturang gadyet sa may gilid. Tinakip nito ang kanyang braso sa kanyang mata, at dahil nga ay may kalakihan ang braso nito ay halos matakpan ang kanyang buong mukha.

Ilang minuto ang dumaan ay hindi ko na mapigilan ang sariling laruin ang kanyang itim na buhok. Ganito talaga ginagawa ko tuwing may nakahiga sa binti ko, humihiga rin kasi si Carlos sa binti ko.

Nag-iisip lamang ako ng kung ano-ano nang biglaang sumagi sa isipan ko ang napaginipan kanina. Madiin kung kinagat ang labi. Bakit ko ba naisip ulit ’yon?! Ayaw ko ng maalala ’yon.

“ Alam mo ba, may kakaiba akong panaginip. “

—~—

CHAPTER 8

STEP SERIES: THE MISTRESS

Chapter E

IGHT

EscaperX

PANIBAGONG araw ang dumating. Mag-iisang lingo narin sila Mama rito samin, at masasabi ko namang medyo nakakasanayan na nila ang buhay na meron dito. Gumaan narin ng unti ang pakikitungo saakin ni Mama, labis ko ’yung kinatuwa.

Kahit pa sabihin nating hindi ’yon ang inaasahan ko ay ayos na ’yon saakin, keysa naman hindi nito ako kibuin. Mas ayos na ’to.

“ Ma, sasama po ba kayo saamin? “

Pupunta kasi kami ulit sa palayan upang tapusin ang pagtatanim. Sakatunayan ngayon ang huling araw namin roon. At basi sa tansya ko ay hindi kami aabot ng alas tres ng hapon.

“ Masyadong mainit doon. Sayang ang gamit kung skin care kung sasama ako sainyo. “ Nginitian ko na lamang ’to. Ekspekted ko na ’yong sagot sa kanya.

’Di ko naman kasi ’to masisisi pagkat ang init naman talaga doon. At aabot pa ng ilang minuto ang paglalakad patungo sa sakahan.

Tahimik ko na lamang binalik ang atensyon sa mga bulaklak na dinidiligan. Pinalitan ko muna si Lola dahil nga gusto niya raw ipagluto si Mama ng paborito nito noon, ang adobo.

Pinasadahan ko muli ng tingin si Mama at nakitang busy ’to sa kakakulikot ng kanyang selpon, dahil don ay nabigyan ako ng pagkakataong titigan ’tong mabuti. Habang ine-eksamina ko ang itsura nito ay napagtanto kung wala kaming pagkakahawig. Siguro nga kay Papa ako nagmana.

“ Anong problema? Bakit ganyan ka makatingin? “

Agaran ko namang naiwas ang tingin at sinabing nagagandahan lang ako sa kanya. Hindi ’to kumibo at muling binalik ang tingin sa selpon.

Mahina akong napangiti. Kahit pa siguro ilang beses kung sabihin na okay lang ako sa pakikitungo nito saakin ay hindi ko maloloko ang sarili.

“ Hon! “ Madahan akong napalingon sa tinawag ni Mama. Bakas sa itsura nito ang bagong gising pero hindi ’yon nakakabawas sa pagka-gwapo nito.

Ngumiti ’to saakin bago sumagot sa pagtawag ni Mama. “ Himala at ang aga mo ’atang nagising? “

“ Hindi na kasi ako makabalik sa pagtulog, kaya naman napagpasyahan kung tumambay na lang rito. Ikaw rin ah, ’aga mong nagising. Teka, ’wag mong sabihin sasama ka ulit sa sakahan? “

Minsan talaga nakakadama ako ng ingit kay Tito Lucas. Kaibahan kasi sakin ay tila walang gana si Mama tuwing ako ang kausap, at minsan lang balingan ng atensyon.

“ Anong bang meron kung sasama ako? “ takang tanong ni Tito rito. Mahihimigan kasi sa boses ni Mama ang pagka-irita.

“ Ewan ko sayo. “ ikot mata nitong anas bago tumayo mula sa kinauupan at padabog na pumasok sa loob ng bahay. Kabit-balikat lamang si Tito Lucas rito.

Tago akong napailing sa kinilos ni Tito. Gusto lang naman kasi ’atang magpalambing rito, pero mukang walang ideya si Tito Lucas rito.

“ Tulungan na kita. “ anito nang makita ang dala kung baldeng puno ng tubig. Agad ko naman ’yung tinanggihan. Kaya ko naman kasi ’to. “ Ako na kasi. Patpatin ka pa naman. “

Napantig naman ang tenga ko sa sinabi nito. “ Ah ganon? “ Hinayaan kung kumilos ng kusa ang kamay at binuhusan ’to ng tabong puno ng tubig.

Napangiti ako ng makita ang paglaki ng mga mata nito. “ Sino ngayong patpatin? “

Lumapit ulit ’to sa pwesto ko at biglaang inaagaw ang hawak kung tabo. “ Ikaw parin. “ aniya at biglaan rin akong bunuhasan ng tubig.

Ako naman ngayon ang nagulat. Bago ko pa muli ’tong mabuhusan ay mabilis na ’tong lumayo saakin kaya naman wala akong nagawa kundi habulin ’to. Wala sa bokabularyo ko ang pagsuko.

Habang habol ko ’to ay merong ideya ang pumasok sa isipan ko kaya naman agaran akong tumigil sa pagtakbo at um-akting na tila hinihingal. At gaya ng inaasahan ay napatigil rin ’to.

“ Hina mo namang tumakbo, Peetoy. “ anito at nag simulang putulin ang distansya sa pagitan namin.

Nang tuluyan na nitong maputol ang distansya ay agad ko naman ’yung ginamit upang mabuhos rito ang dala kung baldeng tubig. Hindi niya ’yun inaasahan kaya ’di niya nagawang makailag. Anong akala niya magpapatalo ako ng ganon-ganon lang?

Ngisi akong nakatingin sa itsura nito, parang basang sisiw. Pero agad ’yung napawi nang makita ko ang pilyo nitong ngiti. Alam ko ang ibig sabihin ng ngiting ’yon kaya naman bago pa ’to makatayo ay inunahan ko na ’to sa pagtakbo.

Para kasing sinasabi ng ngiti niya na lagot ka saakin. Mukang wala pa naman sa itsura nito ang gustong malamangan at sumuko.

Nilingon ko ang likuran at gaya ng inaasahan ay nakasunod nga saakin si Tito Lucas. Mas lalo ko pang binilisan ang pagtakbo pero mukang wala ’yung kwenta sa resistensyang meron siya.

Hinihingal lamang ako sa pagtakbo pero siya ay nasa ganoong ritmo parin ng pagtakbo. Kailangan ko na nga sigurong mag-ehersisyo.

Napatigil lamang ako sa pagtakbo nang mahuli ako ng magkabilaan nitong braso. Pumulupot ’yon sakin kaya naman sigurado ako na wala akong takas.

Rinig ko ang tawa ni Tito Lucas sa likuran. “ Wala kang takas kung ako ang hahabol sayo. “ anito.

Natigilan kami nang biglaang sumigaw si Lolo sa may ’di gaano kalayong distansya. “ Peetoy, anong ginagawa niyo dyan? Kanina ko pa kayo tinatawag. “ sabay kaming napalingon rito.

Niluwagan nito ang pagkakahawak saakin kaya naman tuluyan akong nawala. Nakangiti na lamang akong tumakbo muli kahit hinihingal.

Nang mapatol ko ang distansya sa pagitan namin ni Lolo ay siya ring pagdating ni Tito Lucas. Ano pa nga bang inaasahan ko? Kahit siguro doblehin ko ang pagtakbo ay mahahabol ako nito.

“ Anon nangyari sainyo at basang basa kayo? “

Sumagot naman agad ang katabi ko rito, “ Si Peetoy po kasi Tay binuhusan ako bigla ng tubig kaya naman po binuhusan ko rin. “ anito na tila isang paslit na nagsusumbong sa magulang.

Sa itsura nito ay hindi mo aakalain na may ganito ’tong perosnalidad, ’yung mapilyo, masiyahin at may pagkabata. Iba naman kasi ang sinasabi ng kanyang itsura, kabaliktaran ’yon sa mga nabangit.

“ E kasi Lo, tinawag ba naman ako nitong patpatin. Tawagin na akong maitim pero ’wag lang patpatin. “ depensa ko naman sa sarili.

Napatawa na lang ’to saamin. “ Naku, ewan ko na lang talaga sainyong mga bata kayo. O siya, maligo na kayo. Patapos na ’yung Lola mo sa pagluluto. “

Pumasok ’to sa loob ng bahay kaya dumiritsyo na lang ako sa may poso. At dahil nga may kahirapan ang pamumuhay namin ay tanging manipis lang na kurtina ang nagtatakip sa poso namin.

Sinadya talaga ’tong gawin ni Lolo dahil nga kitang kita sa labas ang poso namin, at dito paman rin naliligo si Lola. Hasel naman kasi kung doon pa maliligo sa palikuran namin. Kina-kailangan pang mag-igib ng tubig.

“ Sabay ba tayo? “

“ Malaman— malamang! Ma-malamang ’yung ibig kung sabihin. Hehehe. “ Kagat labi kung iniwas ang tingin rito. Gusto ko pa sanang masampal ang sarili dahil sa kahihiyang nagawa.

Bakit ba kasi ’yon ang lumabas sa bibig ko?! At bakit ba kasi nakahubad ’to? Paglingon ko kasi tanging manipis na underwear nalang ang tumatakip sa kahubaran nito.

Alam ko namang pareho kaming lalaki pero sheet ’di ako puro ’gaya niya. Lumiko ako ng landas.

Buong durasyon ng pagligo namin ay pinigilan ko ang sariling kumibo. Ayaw kuna munang paganahin ang sistema baka kung anong namakahihiyan na naman ang magawa. Pansin ko pa naman ang pagguhit ng tila ngiti sa labi ni Tito kanina.

“ Pwedeng bang paabot ng sabon? “ walang lingon ko ’yung inabot sa kanya.

Mabuti nalang talaga at medyo may kalahikan ang espasyo ng poso namin kaya naman hindi ko na kailangan makipagsiksikan.

Pero dahil nga mukang may galit sakin ang sabon kaya tumalon ’to kamay ko. Wala naman akong nagawa kundi lingunin ’to at pulutin.

Nang mapulot ko ’to ay tinayo ko ang sarili upang ibigay ’to sa kanya. Mabilisan niya ’yung inabot pero mukang galit rin ’to sa kanya kaya tumalon sa kanyang palad. Mabilisan namang gumalaw ang kamay ko upang hulihin ’yon kasi nga didikit ang maliliit na bato kung muli ’yung mahulog.

Ngunit ’yon na ’ata ang pinaka-pinagsisihan kung ginawa dahil nahuli ko nga ang sabon pero kasama non ang pangharap na natutulog ni Tito Lucas.

“ Hmmm. “

Naestatwa akong nakatingin sa kamay. Masyadong madiin ang pagkakahawak ko doon kaya naman naramdaman ko ang paglaki nito sa palad. Doon lamang ako nabigyan ng lakas upang mailayo ang demonyo kung kamay at ang sabong kulay pink.

Mabilisan akong tumalikod dahil ’di kaya ng lakas kung tumingin rito. Ilang kahihiyan pa ba ang kailangan kung abutin rito?

Gigil kung binalingan ang sabong hawak. Madiin ko ’tong hinawakan. Dahil sayo ay nahawakan ko ang ’di dapat hawakan!

—~—

CHAPTER 9

STEP SERIES: THE MISTRESS

Chapter N

INE

EscaperX

TAHIMIK akong nakamasid sa payapang langit. Linggo ngayon kaya wala kaming trabaho sa saka. Ganito talaga ang ginagawa ko tuwing walang trabaho nakahiga lang sa duyan at pinagmamasdan ang kalangitan. Ang payapa lang kasing tignan.

“ Peetoy. “

Nalingon ko ang upuan sa tabi na ngayo’y inuukyupa na ni Tito Lucas. Hindi ko man lang siya mapansin umupo doon. Ganoon siguro ako kalutang.

“ Po? “

“ Ganito kasi, gusto ko sanang pumunta sa sentro pero masakit kasi ulo ng Mama mo kaya pwede bang ikaw nalang sumama saakin? Madali lang naman tayo doon may bibilhin lang ako. “ anito sa mahinang boses. Sinang-ayunan ko ’yon, matagal narin naman kasi akong ’di nakapunta doon.

“ Pero Peetoy, ’di kasi alam ng Mama mo. ’Di talaga ’yon magpapaawat sumama pagnalaman niyang pupunta akong sentro kahit may dinadamdam. Kaya pwede bang satin nalang ’to? “ segunda nito.

Naintindihan ko ang gusto nitong iparating kaya naman tinatango ko muli ang ulo. Gusto niya lang pagpahingahin si Mama.

“ Ligo muna ako. Sabay nalang tayo, “

Garalgal naman akong humindi rito. Hindi ko pa nakakalimutan ’yung nangyari nong nakaraang araw. Pilit ko mang alisin sa memorya ay hindi ko ’yon magawa. ’Di nga ako nakatulog pagkagabi non.

“ Sumunod ka nalang saakin. “ anito at nagpakawala ng pilyong mga tawa.

Para naman akong kinakain ng hiya sa mga tawa nito. Kabaliktaran ko kasi ay tila wala lamang ’yon sa kanya at tila natural lang ’yung pangyayari. Hindi ’yon ganon saakin. Isa ’yung kahihiyan. (slight)

Binalik ko muli ang atensyon sa himpapawid at napagtantong isang linggo na lang pala ang pamamalagi nila saamin. Sa isiping ’yon ay nagdulot ’yon ng unting kurot sa puso ko.

Nakasanayan ko na ang presensya ng dalawa kahit pa ilang linggo lamang ang pamamalagi nila saamin. Ito na nga bang sinasabi ko! Dapat hindi ko masyadong sinasanay ang sarili sa kanila.

Mahina akong napabuntong hininga. Dapat hindi ko muna iniisip ang mga ganitong bagay. At dapat sa kasalukuyan ko ipokus ang sarili.

“ Ayos ka lang? “ Napalingon muli ako sa upuang katabi ng duyan. Prenteng nakaupo doon si Tito Lucas habang pinapatuyo ang buhok nito.

Wala ’tong suot pang-itaas kaya naman kita ko ang brusko nitong katawan. Sinasabayan pa ng kanyang ginagawang paggalaw sa pinapatuyong buhok kaya tila mistulang sumasayaw ang masel nito.

Teka, ganoon ba talaga ako katagal natulala? At ’di ko man lang napansin ang pagdaan at pag-upo nito sa tabi o sadyang mabilis lang ang kilos ni Tito.

“ Ayos lang po, Tito. May naiisip lang po ako. “ anas ko rito habang iniwas ang tingin. Parang sinisipsip kasi ng mga masel nito ang tubig na nasa akin, kaya nakakadama ako ng pagtuyo ng lalamunan.

“ Ano naman ’yun? “ muling tanong nito.

Hangat maari ay hindi ko ’to lilingunin dahil nga nagdudulot ’yon ng pagkailang, at pagtuyo ng lalamunan ko. Tinuon ko ang atensyon sa langit.

“ Maliit na bagay lang po, Tito. Sige po, maliligo po muna ako. Nang maaga tayong makauwi mamaya. “ tumango na lamang ’to kaya tumayo na ako mula sa pagkakahiga. “ Higa po muna kayo sa duyan Tito. “

Mabilis akong naglakad papalayo rito at nagtungo sa poso namin. Pagpasok ko dito ay gumuhit agad ang ngiti sa labi ko. May laman na kasi lahat ng balde at mukang wala namang ibang nag-igib nito.

Agaran ko naman ’yung ginamit. Pagbuhos ko ng tabong tubig ay dinama ko ang lamig ng tubig.

Ilang minuto rin ang pinamalagi ko bago tuluyang matapos sa pagligo. Gusto ko pa sanang umulit sa pagligo pero naalala kung may pupuntahan kami.

Aabutin ko na sana ang tuwalya nang wala akong makapa roon. Mabilis kung naidilat ang mata nang maalalang dumiritsyo ako rito at walang dala na tuwalya. Madiin kung pinikit ang mata.

Sino na ngayon ang kukuha non sa kwarto ko? Basang basa pa naman ako kaya hindi ako pwedeng pumasok sa loob ng bahay. Gusto ko mang isigaw ang ngalan ni Lolo at Lola ay wala rin ’yung kwenta dahil nga wala ito sa bahay. Dumayo ’yon sa kapit bahay naming may tv upang makinood, at si Lola naman ay nakikipag-tsismisan na naman ’yon.

Mukang wala ng iba pa ang pwede kung hingan ng tulong. Inilabas ko ang ulo sa bakuran ng poso at nakitang andoon parin si Tito, nakangiti habang nakatitig sa kanyang selpon.

“ Tito Lucas. “ ’di gaanong kalakasan kung tawag.

Narinig naman niya agad ’yon at napalingon sa pwesto ko. Bakas sa mata nito ang pagtataka kaya sinabing kung pwede ba niyang kunin ang tuwalya kung ’asa kwarto.

Hindi ’to nagsalita at ngumiti na lamang. Nakahinga naman ako ng maluwag kahit papaano. ’Di naman siguro makalat ’yung kwarto ko.

Habang inaantay si Tito Lucas ay napansin ko ang pinaghubaran ni Tito Lucas sa isang balde. Tinitigan ko ’yung mabuti bago napagpasyahang labhan ’yon. ’Di naman ’yun gaanong marami.

Pagkatapos kung malabhan ang gamit ni Tito Lucas ay siya ring pagdating niya. “ Sa susunod kasi ’wag mong kakalimutan ’yung tuwalya mo. “ anito.

Nakatayo lamang ’to at pinapanood ang ginagawa ko. Nang matapos ko ’yung lagyan ng downy ay agad ko ’yung binigay sa kanya. Nakatingin lamang ’to sa nilalahad ko na tila hindi alam ang gagawin.

“ Kayo na po magsablay, Tito. Lalabhan ko pa po ’yung sakin. “ anas ko rito.

Bumilog ang mata nito kaya naman naguluhan ako. Wala akong ideya kung ano ang problema nito.

“ N-nilabhan mo pa talaga. “ anito habang kinakamot ang kanyang leeg. Indications ’yun ng nahihiya kaya napangiti naman ako. “ Sige, sablay ko na muna. “

Nang makalabas ’to sa bakod ay agad kung pinaikot ang tuwalya sa bewang. ’Yung damit ko naman ang sunod kung nilabhan. ’Di gaya sa paglalaba ko sa gamit ni Tito Lucas ay mabilisan ’yung saakin. Baka kasi sensitibo ang balat nito.

Pumasok na ako sa loob ng bahay nang matapos ang ginagawa. Pagkapasok ko ay nahagip ng mata ko si Mama na kakalabas lang rin sa kanilang kwarto.

“ Nakita mo ba ’yung Tito mo, Peetoy? “

“ Asa labas po Ma. “

Hindi na ’to nagsalita kaya pumasok na lamang ako sa kwarto upang magbihis. Dumiritsyo ako sa kabinet na pinaglalagyan ko ng damit at kumuha ng maisusuot. Hindi naman ako nahirapan sa pagpili kasi nga hindi naman ako ’yung tipong maporma. Kung ano ’yung una sa damit ay ’yon ang isusuot ko.

Tinignan ko sa salamin ang itsura at ngumiti. Hindi man kami magkahawig ni Mama ay masasabi kung kaaya-aya naman ako. May sarili akong ganda.

Napansin ko ang lumang kabinet kalapit sa higaan habang nakatingin sa repleksyon nito sa salamin. Nakabuka ’to kaya nagtaka ako. Sigurado akong nakasirado ’yon nong lumabas ako.

Inangat ko ang magkabilaang balikat. Wala naman sigurong mawawala doon kasi saakin lang naman may halaga ang mga nakalagay doon, gaya ng mga diploma, album namin, at mga iba pang papeles.

Pagkalapit ko sa pintuan ay narinig kung nag-uusap sila Mama at Tito. Hindi naman sa pagiging tsimoso pero kasi ’di soundproof ang bahay kaya rinig ko talaga ang usapan nila.

“ Ayaw mo bang sumama? “

Si Tito ’yun, pero akala ko ba ayaw nyang isama si Mama kasi nga may sakit? Naguluhan ako kaya nakinig pa ako lalo.

“ Ang init naman kasi doon, Lucas. Bakit ba palagi ka nalang pumupunta doon sa palayan? Pwede namang sa sentro nalang. “

“ Gusto ko nga kasi don. “

“ Ewan ko sayo! “ rinig ko ang pagdabog ni mama bago sumirado ng malakas ang pintuan.

Tuluyan na akong lumabas sa pintuan. Nakita ko agad si Tito Lucas sa may upuan. Prente parin ’tong nakaupo sa upuan. Suot nito ang kulay blue nitong polo shirt nasa kasamaang palad ay suot ko rin.

Magkahawig ’yung suot namin, kaya sigurado akong pagkukumpulan kami ng tingin mamaya sa sentro. Parang couple shirt kasi ang porma namin.

“ Tito Lucas, “ naagaw ko naman ang atensyon nito at napatitig saakin, maya-maya pa’y lumabas ang malaking ngiti sa labi. “ Palit na po muna ako. “

“ No. Ayos na ’yan. Ayaw mo non para tayong magjowa? “ pilyo nitong anas na nagpabaga ng hiya na nararamdaman. “ Lumapit ka nga saakin. “

Nagdadalawang isip akong lumapit rito kaya naman ito na lamang ang lumapit saakin. Pinagdikit nito ang aming katawan at ang kanyang kaliwang braso ay sumablay sa leeg ko, ’yung isa naman niyang kamay ay hawak ang kanyang selpon.

“ Say cheesecake. “ Napangiti na lamang akong nakatingin sa camera.

—~—

CHAPTER 10

STEP SERIES: THE MISTRESS

Chapter Ten

EscaperX

NAKANGITI kung pinagmamasdan si Tito Lucas na masayang kumakain ng isaw. Gaya ko ay paborito niya rin daw ’to, ’yon nga raw ang miryenda niya dati pagkatapos ng klase.

At gaya ng inaasahan ay nakakuha nga talaga kami ng atensyon sa mga taong nasa sentro. Bawat dumadaan ay napapalingon talaga sa direksyon namin, at ’yung iba pa ay simpleng kinukuhanan ng litrato si Tito Lucas.

At gaya ng inaasahan ko ay nakakakuha nga kami ng atensyon. Hindi lamang dahil sa mukang couple shirt naming suot kundi maging sa tindig barako nitong anyo.

Napapalingon talaga saamin ang bawat dumadaan. ’Yung iba pa’y pasimple ’tong kinukuhanan ng litrato.

Tuwing may dumadaan saamin ay napapa

Kahit sinong dumadaan saamin ay napapalingon

Kahit sinong dadaan saamin ay napapalingon.

sinusubuan ng dinuguan si Tito Lucas. Ayaw niya kasi nito at kaibahan ko, ’yon ang paborito ko. Dahil rito ay may unting argumento ang nangyari sa pagitan namin, na kalaunan ay naipanalo ko kaya naman wala ’tong nagawa.

“ Masarap po diba? “ mabilisan nitong nilunok ang sinubo kung dinuguan.

mahina ’tong umiling kaya napasimangot ako.

“ Mas masarap parin ’tong kalderetang kambing. “ anito at tinuro ang putahing nasa kanyang harap. Nabigyan ko ’to ng kadiri kung reaksyon.

Hindi ko gusto ang karne ng kambing. Naamoy lo lang ’to ay ng malapitan ay babaliktad ang sikmura ko. Ewan ko ba pero hindi ko talaga ’to gusto.

“

Parang naamoy ko lang

ang

]DET-DET]

—~—

CHAPTER 11

STEP SERIES: THE MISTRESS

Chapter E

LEVEN

EscaperX

MABILIS na nagdaan ang mga araw. Gusto ko mang hilain ’yon pabalik ay napaka-imposible nong mangyari. Wala akong kakayahang pahintuin ang takbo ng oras o kaya’y mapabagal ’to.

Mahina akong napabuga ng hangin. Sa sabado na ang uwi nila Mama sa Maynila, At sigurado akong maninibago kami kung aalis ang mga ’to.

“ Problema? “

Isa ’to sa nakasanayan ko, ang maaga nitong pag gising. At dahil nga alam ko naman ang timpla ng kapeng gusto nito ay ginawa ko na lang ’yon.

“ Wala naman po, Tito. “

Ang bilis talaga ng mga araw, parang nong nakaraan linggo lang ay dumating ang mga ’to saamin. Mahina akong napangiti nang maglaro sa isipan ang mga memoryang nangyari sa nagdaang mga araw.

Hindi man kami gaanong nabigyan ng interaksyon ni Mama ay binawi naman ’yon ni Tito Lucas. Nakakatawa ngang isipin parang si Tito pa yata ’yung mami-miss ko at ’di si mama.

Pagkatapos ko ’yung magawa ay nilapag ko iyon sa kanyang harap. “ Kape po muna kayo, Tito Lucas. “

Humikab ’to bago nagpasalamat. Nginitian ko ’yon bilang ganti at binalik ang atensyon sa niluluto. Malapit na rin namang ’tong matapos.

“ Ano nga pala ’yang niluluto mo? “ anito.

“ Tinola po, Tito. “ sagot ko naman.

Tumawa naman ’to ng payak at sinabing, “ Gusto mo ’atang tumaba ako ah. Isa siguro ’to sa mami-miss ko rito, ’yang mga luto mo. “

Mapait na lamang akong napangiti sa niluluto. Ilang araw na lang ay aalis na talaga ang mga ’to. Babalik pa naman siguro ang mga ’to rito saamin. Hindi naman siguro ang una at huli nilang bisita saamin.

Ilang minuto rin kaming binalot ng katahimikan bago niya ’to tuluyang putulin. “ Punta tayong ilog mamaya. Sakto magagamit natin ’tong binili kung duyan nong nakaraan sa sentro. “

“ Sige po. “

“ Ano naman ’yang pinag-uusapan niyo? “ Sabay kaming napalingon kay Lolo na kakagising lamang.

“ Tay, magandang umaga po. “

“ Lo, magandang umaga po. “

Tumango ’to saamin bago dumiritsyo sa may poso upang maghilamos. Ganon talaga palagi nitong ginagawa tuwing umaga.

Nang mapansing ayos na ang nilunod kung gulay ay agad ko ’yung pinatayan ng apoy. At dahil nga ’di ko naman hilig ang tumikim ng sariling niluluto ay hininge ko ang tulong ni Tito Lucas.

“ Tito, tikman mo nga ’to. “ Tumayo naman agad ’to sa upuan at lumapit saakin.

“ Uminom nga ako ng kape diba? Pero titikman ko na para sayo. “ Mahina naman akong napatawa sa linyang binitawan nito.

Nasanay na siguro ako sa mga pafall nitong linyahan kaya naman wala na ’to saakin ngayon. Syaka sabi ni Mama, ganito lamang daw talaga ’to kaya nga minsan ay marami daw ’tong nabibihag.

“ Ewan ko sayo, Tito. “

Nilapit ko sa bunganga nito ang kutsaritang sinadok sa niluluto kung tinola. Habang binubuka nito ang kanyang bunganga ay nakatitig ’to saakin.

“ Swerte siguro ng mapapangasawa mo. “ Komento nito nang tuluyang mahigop ang sabaw sa kutsara.

“ Naku! Kung meron pong magtatangka, Tito Lucas. “ natatawa kung hayag rito. Wala naman akong napapansing pumuporma saakin.

“ Bakit naman wala? Baka nga isa ako doon. “

Dahil sa nasabi nito ay hindi ko napigilan ang sarili magpakawala ng sunod-sunod na ubo. Ewan ko ba kung bakit ’to ganito, kaya nga ’di na ako magtataka kung maraming nakaaway si Mama dahil rito.

“ Ayos ka lang? “

Nang makarekober ay agad ko ’yung sinagot. “ Ewan ko nalang talaga sayo, Tito Lucas. “

Tinuon ko na lamang ang atensyon sa gagamiting kagamitan, mga plato at kutsara. Pagkatapos kung malagyan ang bawat pwesto ay umupo na ako.

Sakto naman non ang paglabas ni Lola, bitbit ang kanyang arinola. ’Yon ang gamit naming pangpataba ng mga alaga naming bulaklak.

“ La, kain na po tayo. “

“ Magdidilig lang ako ng mga bulaklak. “ anito at tinaas ang kanyang bitbit na nagpatango saakin.

Sinadya talaga nitong dumaan sa may sala dahil nga dala nito ang kanyang mahiwagang arinola. Gusto ’yon ng mga bulaklak tuwing hinahalo ’yon sa tubig kasi nga masagana ang kanilang pamumulaklak.

Nanatili na lamang akong sa pagkaupo habang inaantay ang mga ’tong matapos. Dinidiligan rin kasi ni Lolo ang mga tanim naming gulay. At dahil nga may karamihan ’yon ay sigurado akong matatagalan ang mga ’to sa pagdidilig.

“ Paano kung isama ko kayo nila Tatay sa Maynila? “

Napatingin ako kay Tito, “ Sigurado po akong hindi sasang-ayon sila Lolo. “

Kita ko ang pagbuntong hininga nito. Pang-ilang beses na niya ’yung natanong saakin. Gustuhin ko mang sumama ay sigurado akong ’di sasama sila Lolo at Lola. Nandito ang kabuhayan namin, ayaw naman ng mga ’yon na magpabuhay kay Tito.

“ Bilis ng panahon. “ anito sa ire bago ulit ako muling binalingan ng tingin. “ Samahan moko mamaya ah, “ Tumango na lamang ako.

May sinabi pa ’to pero dahil sa sobrang hina ay ’di ko narinig. Kaya naman tinanong ko ’to kung ano ’yon pero sinabi lang nitong, “ Sabi ko kyut mo na sana kaso may pagka-binge ka lang ng unti. “

“ O mukang mag-aasaran na naman kayong mag-ama. “ komento ni Lola na kakarating lang.

Nakasanayan na kasi ’tong tagpo ni Lola. Tumatawa na nga lang ’to sa asaran namin kasi nga daw para raw kaming tunay na mag-ama.

“ Mabuti pa Nay kumain nalang tayo. Nagugutom na kasi ’yang Apo niyo kaya ako na naman ang pinag bubuntungan. “ Natatawa nitong anas. 

“ Edi wow. Ikaw na magdasal, Tito Lucas. “ ani ko nang makita ang papalit na si Lolo sa mesa.

Ngumiti ’to ng mapang-inis bago pinikit ang mata at nagdasal. Nang matapos ’to ay agad namin ’yung pinagsaluhan, at gaya ng tipikal na pamilya ay masaya kaming nagkwe-kwentuhan.

“ Nga pala Tay, magpapasama pala ako kay Peetoy mamaya sa ilog. Gusto ko ulit ’yung balikan. “

“ Naku! Walang problema iho. “

Puno ng tawang natapos ang aming kainan. At gaya ng parating nangyayari ay hindi na naman sumabay saamin si Mama na kumain, matagal na naman kasi ’tong nagising, at ayaw non ang ginigising.

“ O siya Peetoy, mag-iingat kayo doon. “ tinanguan ko si Lolo at binigyan ng thumbs up.

Nang maghiwalay na ang mga landas namin ay mabilis naming nilakad ang daan patungong ilog. At nang marating namin ’yon ay malamig na hangin ang bumungad saamin.

Nakapikit ako habang dinadama ang lamig na hangin nang biglaang may yumapos sa bewang ko. Gulat ako dahil don pero ’di ko pinahalata.

“ Ang lamig. “ anito at mas lalong binaon ang mukha sa leeg ko kaya naman dama ko ang kiliting hatid ng kanyang bagong tubong balbas.

Ito rin ang sinabi nito rati, at kasamaang palad ay dito pa, nong nagdikit ang aming mga labi. Hindi ko ’yon makakalimutan dahil ’yon ang una kung halik maliban kila Lolo at Lola.

Nakagat ko na lamang ang ibabang labi nang maramdaman ang isang matigas na bagay sa pang-upo ko. Hindi ako ganon ka inosente upang hindi ’yon matukoy. ’Yon ang kanyang alaga.

“ Tito.. “

“ Ganito muna tayo. “ Wala akong nagawa kundi ang hayaan na lamang ’to at binalewala ang matigas nitong alaga na kanina pa nakadikit saakin.

Ilang minuto kaming dinomina ng katahimikan bago nito muling pinutol.

“ Peetoy. “

“ Po? “

“ Ayos lang ba sayong maging kabit? “

—~—

CHAPTER 12

[WARNING! Sex scene may occur, tsarot!]

STEP SERIES: THE MISTRESS

Chapter T

WELVE

EscaperX

NAPAAWANG ang labi ko sa narinig. ’Di ko ’yon inaasahan na tanong. Agad akong kumawala sa yakap nito at umupo sa damuhan. Gusto ko mang itatak sa sa isipan na baka isa na naman ’to sa mga biro niya saakin ngunit hindi ’yon ganon.

“ Tito.. “

Umupo ’to sa tabi ko. Hindi ’to nagsalita at nanatili lamang nakatingin sa masaganang puno. Tanging agos lang ng ilog ang nagsisilbing ingay sa lugar.

“ Unang pagkikita namin ni Veron ay sa presento. “ biglaan nitong usal dahilan upang makuha nito ang buo kung atensyon. Bumuntong hininga ’to bago nagsalitang muli. “ Isa ang Mama mo sa nahuli at sabihin na lang natin dahil ’yon sa illegal nitong trabaho. “ anito.

Bumuo naman agad ng mga tanong ang isipan ko. Gusto ko sana ’yung itanong pero mukang mas nakakabuting makinig na lang muna ako.

“ Sa pitong nahuli ay ’yung Mama mo ang umangat. Maamo kasi ang itsura nito na tila ba napilitan lang sa nagawa dahil sa kahirapan, kaya naman nakuha niya agad ang atensyon ko. “

Tahimik lamang akong nakinig sa sinasabi nito. Sari saring mga reaksyon ang gustong kumuwala saakin pero isinantabi ko na muna ’yon.

“ Sorry, pero wala talaga akong balak na seryosohin ’yung Mama mo. Pinyensahan ko lang ’to para maka-iskor at nangyari nga naman ’yon. “

…

“ Pagkatapos nong nangyari saamin ng Mama mo ay iniwan ko na ’to sa hotel, oo alam kung gago ako. Tapos isang araw nagulat nalang ako nang makita ang Mama mo sa labas ng bahay ko. Malaki na ang tiyan nito at ginigiit saakin na ako raw ang ama ng dinadala nito. “ aniya at ngumiti ng mapait.

Napahiwalay ko ang magkadikit kung labi. Mayron akong kapatid . ’yon lamang ang pumasok sa isipan ko. May anak si Mama at Tito Lucas.

Humugot ’to ng malakas na hangin, “ Hindi ko ’yon pinaniwalaan pero dahil nga wala naman ibang pwedeng matuluyan ang Mama mo ay pinatira ko na lamang ’to sa bahay ko. Sinabi ko na lang na sa oras na lumabas ang bata ay ipa-DNA ’to agad. Gusto ko lamang ang maka sigurado. “

“ Tito Lucas… “ ’yon na lamang ang tanging nailabas kung salita mula sa bibig.

“ Makinig ka na muna saakin, Peetoy. ’yon na nga, nong lumabas na ’yung bata ay nasigurado ko agad na akin ’yon. Lukso ng dugo, ’yon ba ang tawag doon? Nang makahawakan ko ’to ay siya ring pag usbong ng excitement sa kalooban. Hindi na ako nagpasagawa ng DNA kasi nga nasigurado ko na. “

Lumabas sa labi nito ang ngiting may pait. Ngayon ko lamang nakita ang ganito nitong ngiti.

“ At dahil nga nagmulat akong walang magulang sa tabi, ayaw ko namang mangyari anak ko ang mga naranasan ko kaya inaya ko ang Mama muna magpakasal. Sumang-ayon naman ’to. “

’Di ko makuha ang tamang emosyon para sa sinabi nito dahil nga samot-samot emosyon ngayon ang naglalaro saakin. Wala na akong alam sa sasabihin.

“ Sinumpa ko sa harap ng Diyos na mamahalin ko ang Mama mo sa hirap at ginhawa. Akala ko madali lamang ’yung nabitawan kung pangako dahil nga mukang ’di naman mahirap mahalin ang Mama mo. Akala ko matuturuan ko ang puso. “

Tuluyan akong nagulantang sa kompisal nito. Ibig sabihin lamang non ay hindi niya talaga minahal si Mama. Pinanghahawakan niya lang ’to dahil sa binitawang sumpa sa harap ng altar.

Bumuntong hininga ’to. “ Akala ko lang pala lahat. Itinuon ko na lamang sa anak ang atensyon pero sobrang laki ’ata ng galit saakin ng tadhana upang kunin agad saakin ang anghel ko. “ tumawa ’to ng payak at bakas doon ang pangungulila.

Kusang gumalaw ang sarili ko at niyapos ko ’to ng yakap. Mahigpit ’yong yakap kaya nadama ko ang munti nitong hikbi. Palihim pala ’tong umiiyak.

“ Namatay ang kapatid mo sa Pneumonia. Isang taon pa lamang bago ’to makalabas sa tiyan ng Mama mo. Diba, ang aga lang? Putang kamatayan! “

Nababaguhan ako sa pag-iyak nito, nakasanayan ko kasi ang pilyo at palabirong Tito Lucas. Inayos nito ang sarili bago muling nagpatuloy.

“ Pinilit ko talagang mahalin ’yung Mama mo, pero ang hirap palang turuan ng puso lalo na kung wala kang nakikitang kamahal-mahal rito. Sa totoo lang, walang balak bumalik ang Mama mo rito. Ngunit dahil napag-alaman kung mayroon ’tong anak ay sinabiha ko ’tong ako na lamang ang pupunta kung ayaw niya kaya sumama na lang ’to. “

Tumigil ’to saglit. “ Hindi ko ugali ang manira ng tao pero hindi ko talaga gusto ang ugali ng Mama mo. Matapobre, maarte, mayabang, ’wag na nating isa-isahin. Sa loob ng mahigit isang taon naming pagsasama ay hindi ko siya nakitaan ng kahit isang bagay lang na pwede kung mahalin sa kanya. “

Purong imahinasyoan lamang pala ni Mama ’yung mga kwento niya saakin. Kesyo sinagot niya raw si  Tito kasi nga matagal rin ’tong nag-antay sakanya.

’Yung mga kwento niya pang baliw na baliw sakanya si Tito Lucas kaya hindi ’to maghahanap ng iba.

“ Kaya Peetoy, “ tumingin ’to saakin dahilan upang makasalubong ko ang itim nitong mata na nagpapa kawala ng iba’t ibang klaseng emosyon na hindi ko parin kayang mabasa. “ Masisisi mo ba ako kung sa iba ko naturuan ang pusong magmahal? “

“ Tito.. “

Imbes na salita ang isagot nito saakin ay labi nito ang ginamit. Dinikit niya ’yon sa mga labi ko. Swabe ang pagkakagalaw nito kaya nasagot rin ako doon.

Alam kung mali ang ginawa kung pagsagot sa halik nito pero hindi ko mapigilan ang sarili. Gusto ko ngayon ang nangyayari sa pagitan namin. Kinakain non ang katinuan ko sa mga bagay.

Napaawang ang labi ko nang pilit niyang ipasok ang kanyang dila roon. Tila ekspert ’to sa ganitong mga bagay at hindi gaya ko na hindi pa alam kung tama ba ’yung ginagawa ko basta ang alam ko lang ay sinasabayan ko lamang ’to.

Naputol ang halikan namin nang maubusan kami ng nakaimbak na hangin sa tiyan. Kung hindi lang siguro ako naubusan ng hangin ay hindi pa nito puputulin ang pagkakadikit ng mga labi namin.

Nagkatinginan lamang kami ng maibalik ko sa sarili ang katinuan. Ngunit wala akong makapang guilt sa sarili na tila ba ayos saakin ang nangyari.

“ I’m sorry. “

Akala ko na ang kina-hi-hinge nito ng sorry ay sa paghalik saakin pero ’yon pala ay para sa kasunod nitong paghalik saakin. ’Di ako handa doon pero nang muling makain ng kung anong Diyablo ang katinuan ko ay napansin ko na lamang na muli kung sinasagot ang paghalik nito saakin.

Wala akong ibang nasa isip at tanging kami lamang. At ang sarap na nadarama. Ito ba ang tinatawag nilang libog? Nakaka-adik.

“ Wala naman sigurong masama kung susundin ko kahit sa isang beses ang sigaw ng puso ko. “ aniya nang maputol muli ang aming halikan.

Tumayo ’to at hinubad ang suot na damit dahilan upang lumantad saakin ang katawan nitong puno sa masel. Dinadagdagan non ang init sa palagid.

At nang sunod nitong hubarin ang kanyang short kasama ang suot nitong underwear ay kumaway saakin ang mala sawa nitong ari.

Gulat ako sa laki ng ari nito pero mas lalo akong nagulat sa taba nito. Kung sakali mang ipasok ’yon saakin ay magkakasya ba ’yon? Mahina ko na lang nailing ang sarili. Ano ba ’tong naiisip ko.

“ Kahit sa isang pagkakataon, hayaan mong maging isa ang mga puso at katawan natin, Peetoy. “

—~—

CHAPTER 13

[WARNING! Sex scene will occur, ’tsar!]

STEP SERIES: THE MISTRESS

Chapter

THIRTEEN

EscaperX

NAPATULALA ako nang tulungan ako nitong maghubad. At nang tuluyan na ’yung mahubad ang lahat ng suot ko ay muli ’tong humalik saakin. Base sa mga pinakakawalan nitong halik ay masasabi mo talaga ang pagkasabik nito.

“ Hmmm. “ ungol ko nang muli nitong ipasok ang dila nito saakin at naglakbay doon.

Matapos ang mainit na halikan namin ay iginaya ako nito pababa, papantay sa kinalalagyan ng sawa nito. Nagulat pa ako nang tumama ’yon saakin.

“ Ang laki. “ wala sa katinuan kung komento.

“ Alam ko, isubo mo muna. “ anas niya gamit ang hinihingal nitong sabi.

Kahit wala mang kaalaman sa gagawin ay sinubo ko ’yon. Naalala ko pa rati sabi ni Marites para ka lang daw sumusubo ng lolipop. ’Di naman kasi ’to kasing laki ng lolipop. Dambuhalang lolipop ’to.

“ Arghh… G-ganyan nga, ituloy mo lang. Ahhh.. “

Dahil sa mga kumawalang ungol sa labi nito ay mas lalo kung pinag-igihan ang ginagawa. Mas lalo namang lumakas ang ungol nito kaya mas naging kampante ako sa ginagawa.

“ Fuck…. Ahhh. ..“

Ilang minuto rin ganoon ang ginagawa ko. At medyo nangangalay na ang bunganga ko sa kakasubo. Nabibilaukan nga ako pero pinagpatuloy ko parin.

“ Arckk.. Arckk… “

Inangat ko ang tingin ko at nakitang nakatitig pala ’to saakin kaya nahiya akong unti sa ginagawa. ’Di ko iyon tinigil kahit nahihiya.

“ Malapit na.. “ biglang anas nito kasabay ang paglaki lalo ng alaga nito sa bunganga ko. “ Itooo naa! “

Nagulat ako nang biglaang may lumabas sa ari nito mula sa bunganga ko. Dumiritsyo yon sa lalamunan dahil nga idiniin nito ang pagkakasubo ko rito.

Nang hugitin nito ang alaga sa bunganga ay hingal akong huminga. Ito ang unang beses kung sumubo ng ari kaya medyo ’di ako komportable. Hindi ko nga sigurado ang itsura ko ngayon,

“ Tito Lucas—. “

“ —’wag kang mag-alala. Magiging madahan ako. Kakasya ’to, akong bahala. “ aniya at tila nukuha ang tanong na naglalaro sa isipan.

Pinantay nito ang aming lebel at binigyan ng nakaka panatag na halik. Hinayaan ko na lang ’to at binigay ang tiwala rito. Hiniga ako nito sa damuhang may nakalatag na palang tela.

“ Ahhhh… “ sigaw ko nang may malamig na kung ano ang naglaro sa butas ko.

Napangiwi naman ako nang mapagtantong ano ’to, paano niya nakayanan dilaan ’yun gayong alam naman niyang labasan ko ’yon ng dumi.

“ Tito… “ hindi mapigilan kung ungol rito.

“ Ipapasok ko na ’tong daliri ko. “ bigay alam nito saakin. Napaiktad naman ako nang maramdaman ’yon. Medyo may unting sakit akong nadama dahil doon pero tiniis ko. “ Ipapasok ko pa ’yung isa. “

“ Ahhh.. Tito dahan-dahan lang po. “

Napatigil naman ’to sa pag-galaw. “ Pasensya na. “

Nang mukang nasanay na ako rito at sarap na lang ang nadarama ay dinagdag nito ang isa pa nitong daliri. Nakapagpakawala naman ako ng madiing ungol dahil doon.

“ Ahhhh.. Tito Lucas… “

“ Puta, ipapasok ko na ang burat ko. Tiisin mo lang ’yung sakit, sa una lang ’to. “ anito at inabot ang labi ko upang muling hagkan.

Hindi ko na mabilang kung ilang beses na kaming naghalikan. Nawala na ako sa bilang.

“ Tiisin mo lang. “ aniya nang pinagdikit ang aming mga noo. Kinilig ako sa boses na gamit nito ngayon. Ngunit hindi ko naman ’yon pinahalata.

Madiin kung nakagat ang labi nang maramdaman ang ulo ng alaga nito sa bukana ko. Ibayong sakit ang binibigay non kaya napikit ko muli ang sarili.

“ T-Tito, ang s-sakit po. “

“ Tiisin mo lang, Peetoy. Mawawala rin yan. “

Napatigil ako sa pagkagat ng labi nang idampi ni Tito Lucas ang kanyang labi saakin. “ Dumudugo na labi mo. Ituon mo saakin ang atensyon mo. “

Gaya nito ay sinunod ko ’to pero agad ding nabaling nang ibayong sakit na talaga ang naramdaman ko. Parang pinunit ang balat ko. Napaawang ko ang labi ko sa nadama. Nabigyan naman ’to ng pagkakataong maglakbay sa bunganga ko gamit ang dila nito.

“ Oohhh—Hmmmmp! “

“ Okay na, okay na Peetoy. Pasensya na. “ aniya at nilakbay ng halik ang dinaanan ng luha ko.

Minulat ko ang mga mata at nakitang pawisan sa ibabaw ko si Tito Lucas. Mabigat ang ginagawa nitong paghinga. Mas lalo akong nag-init sa nakita.

“ Mamaya na ako gagalaw. Sanayin mo muna ang sarili mo. Ayos ka lang? “ tumango ako rito.

Hindi ko akalaing mapapasok ng buo ang alaga nito saakin. Ganoon ba ka flexible ang butas ko? Siguro naman walang komplikadong mangyayari saakin dahil dito, maliban nalang doon sa kakaharapin namin lalo na kung malaman ’to ni Mama.

“ Ohhh.. Ang s-sikip. “ nabigla ako sa sinabi ni Tito Lucas maging ako ay nadama bigla ang paglaki ng alaga niya sa kalooban ko. “ Kailan ka natutung gumawa ng ganoon? “

“ P-po? “ walang ideya kung tanong rito.

“ Wala. Gagalaw na ako, mukang hindi ka na naman nasasaktan ano? “ muli ay tumango ako. “ Good— Fùck ang sikip talaga. “ aniya ng i-urong sulong ang malaki nitong alaga.

Kakaiba ang ginagawa nitong ritmo, madaan ngunit madiin. Parang may kung anong tinatamaan ’yon sa kalooban ko dahilan upang hindi ko mapigilan ang sariling magpakawala ng malalakas na ungol.

“ Titoo.. ang sarap po.. “ Hindi ko mapigilan sambit.

“ Mas sasarap pa ’yan. Bibilisan ko na. “

Napakapit ako sa likuran nito nang bumilis ng unti ang ritmo nito. Mas lalo rin nitong dinikit ang katawan saakin. Maya-maya pa’y sobrang bilis na ng pagbayo nito saakin.

“ Ohhh… Tito Lucas.. “

“ Pùta, peetoy! Bubuntisin kita! “

Tinutupok ako ng init at sarap na nadama. Ayaw ko ng matapos ’to, gusto ko ang ginagawa nitong pagbayo saakin. Nagiging isa ang katawan namin.

“ Ito na! “ mas lalong lumakas ang bayo nito saakin. “ Sayong-sayo ang lahat ng semilya ko! “

“Ahhhh— Titoo Lucas!. “ tirik mata ako nang labasan nito sa kalooban ko. Tila pinuno non ang espasyong natitira doon.

Nang bumalik sa orihinal na pwesto ng mata ko ay siya ring pagsalubong ko sa nakangiting mukha ni Tito Lucas. Nakakadala ’yon.

Binigyan ako nito ng isang mainit na halik sa labi bago tuluyang bumagsak sa tabi ko. “ I love you. “

Nabigla ako sa sinabi nito kaya hindi ko agad ’to makasagot. Nanatili lamang ako sa pagkagulat.

“ Sabi ko, I love you. “ aniya at muling binigyan ng mainit na halik. Nakatitig ’to saakin at hinantay ang sagot ko kaya nasagot ko na lamang ’to.

“ I-i Love y-you rin po, T-tito Lucas. “

“ Parang hindi naman sincero ’yang pagkakasabi mo e. Saakin ka kaya tumingin. “ puna nito.

Iginiya nito ang paningin ko paharap sa kanya. “ O ngayon mo ’yon sabihin. “ nababakasan ko sa itsura nito ang pagkapilyo kaya sigurado akong hindi ako nito titigilan hangat hindi sinusunod ang gusto nito.

“ I love you, Tito Lucas. “ tuwid kung sabi rito.

Gulat naman ako ng dumagan ulit ’to saakin at walang sabing pinasok ang kanyang sawa na mukang hindi pa nakakaramdam ng kapaguran.

“ Oohh– T-tito… “

“ Paisa pa ako. “ Nahampas ko naman ’to sa may balikat. Katatapos nga lang namin. “ Pero ngayon ibang posisyon naman. Kumapit ka. “

Bumilog ang mata ko at napayapos sa leeg ni Tito Lucas. Biglaan kasi ’tong tumayo at sinama ako. Para akong batang nakayapos sa ama sa posisyon namin ngayon. May kaliitan pa naman ang pangangatawan ko kumpara rito na maskulado.

“ Kumapit ka lang. “ aniya at pinasadahan ng dila ang tenga ko. Tumayo naman ang bahibo ko doon.

“ Tito— ahhhh.. Titooo… “

Tinaas baba nito ako nito dahilan upang maglabas pasok ang burat nito saakin.

“ Para rin lang akong nag-eexercise. “ pilyo nitong biro saakin at binuhat pa ako ng mas mataas. Mahigpit akong napakapit rito.

“ Oohhhh. “

“ Pùta! “

“ Ahhhhh… “

Kagat labi akong napapikit. Nang ibaba kasi ako nito ay napadiin ’yon at kasabay non ang paglabas ulit ng semilya nito. Maging ’to ay hindi ’yon inaasahan.

“ Púta, napadiin masyado ang pagbaba ko sayo. “ nanghihina nitong sabi.

Napatumba kami sa nilatagan ng kumot. Pikit ang mata nitong hinahabol ang hininga. Napangiti na lamang ako sa nangyari dito.

“ Ayan kasi, masyadong pabibo. “

A/N: Ano ba ’tong pinagsusulat ko?! Omaygas ’di ako kagalingan sa ganitong scene kaya tiis-tiis na muna kayo mga hakdogens. Pag-aaralan ko pa ’yung paggawa ng mga ganito mamayang gabi.

—~—

CHAPTER 14

STEP SERIES: THE MISTRESS

Chapter F

OURTEEN

EscaperX

MASAYA kung minulat ang mata. Ilang araw na rin simula nang may mangyari saamin ni Tito at hindi na ’yon nasundan pa, pero mas lalo ’tong naging sweet at pilyo saakin.

Sigurado akong paglabas ko ay sasalubong na naman ’yon at magbibitaw ng mga pilyong biro.

Hindi ko muna inaalala ang pag-alis nila sa sabado. May dalawang araw pa naman ’yon, susulitin ko na lang muna ang sarili habang kasama ang mga ’to.

Lumabas akong silid at sumalubong saakin ang mga maleta sa may sala. Nagtaka naman ako dahil don. Baka gusto lang sigurong maglinis ni Mama.

“ Sakto at gising kana. Tulungan mo nga akong ilabas ang mga ’to, mamaya rin ay nadarating na ’yung nirentahan naming taxi. “

Para akong sinabugan ng bomba sa sinabi ni Mama. “ P-po? “ Ayaw ko ang naiisip ko.

“ Sabi ko, ilabas mo ’tong mga maleta namin. “

Walang tanong ko na ’yung ginawa. Gustong kung umiyak sa naiisip pero ayaw kung ipakita. Ito na siguro ang paraan ng Diyos upang matuwid ang kamalian naming nagawa.

Akala ko ba handa na ako dito? Pinagmamalaki kopa nga ’yon kay Tito Lucas. Sinabi kung kakayain ko kasi nga babalik rin naman sila rito.

“ Peetoy.. “ dahil sa boses na narinig ay hindi ko na mapigilan ang sariling humikbi. Ito na nga ’yon, ang huling araw nila dito saamin.

“ Sorry.. “

Humugot ako ng hininga at tinatagan ang loob. Ito talaga ang kapalaran namin. Pagsamantalang kung tinigil ang paghikbi at tinitigan ’to sa mata. Bakas rin doon ang kalungkutan.

“ Ayos lang po, Tito. Diba nga po, kakayanin ko ’to? Syaka babalik naman po kayo diba? “ Gusto ko man itanong kung bakit napaaga ang alis nila ay mukang ’di kuna kayang panatilihing pulido ang pagsasalita.

Niyapos ako nito ng yakap. “ Mas makakabuti kung kakalimutan mo na lang ako, Peetoy. “

Bakit naman ganito? Nong nakaraang araw lang ay panay ang sabi nito ng I love you saakin tapos ngayon sasabihin niyang mas nakakabuti kung kalimutan na lang daw siya? Naguguluhan ako!

Kung alam ko lang sanang ganito ang hahantungan edi sana hindi ko na binigay ang sarili ko rito. Sana wala ’tong sakit na nararamdaman ko ngayon.

Ano ba kasi ’tong pinasok ko?!

“ Mas makakabuti ’yon sayo. I-Focus mo ang sarili mo sa pag-aaral. Walang patutunguhan ’tong pag-ibig ko sayo. Ikakabagsak natin ’tong pareho. “

Pinikit ko ang mata at inakalang panaginip lang lahat ng ’to. Pero kahit anong gawin ko ay ito ang reyalidad. Aalis na sila, at iiwan na niya ako.

“ Sana hindi ko na sinabi sayo ’yung nararamdaman ko. Sana tinago ko nalang. Napaka-gagò ko rin kasi. Pùta! Kasasabi ko lang na ’di kita sasaktan e. “ aniya at mukang umiiyak rin ’to dahil napansin ko ang munting hikbi nito sa balikat ko.

“ Naku, naku, tignan mo ’tong dalawa Felecia. Para naman kayong hindi na magkikita. “ natatawang puna ni Lolo saaming yakapan.

Inayos naman agad ni Tito Lucas ang sarili bago pinutol ang yakap at humarap kila Lolo. “ Tong si Peetoy kasi Tay, “ mahina naman akong natawa don. Hangang ngayon ay mahilig parin ’tong manisi.

“ Tong mga batang ’to talaga. Nga pala iho, diba nga gusto mo ’yung andoon sa may sala? O sayo na. “ may inabot na kung ano si Lola rito na nagpangiti kay Tito Lucas. Sumilip kung ano ’yon pero tinago agad niya ’yong tinago kaya hindi ko nakita.

“ Maraming salamat, Nay. “

“ Teka muna, ano ’yon La? Dapat makita ko rin ’yon. Apaka unfair niyo naman e. “ tumawa lang ang mga ’to kaya napanguso ko ang labi.

Napatigil ako sa pagnguso nang makitang nakatitig doon si Tito Lucas. Naalala ko pa nong sinabi niya na ’wag daw akong ngumuso baka kamo hindi niya mapigilan ang sariling angkinin ang labi ko.

Mapait nalang akong napangiti dahil doon. Kahit papaano ay nasulit ko naman siguro ang sandaling kasama ’to rito saamin. Sobra pa nga ’ata.

Nang mapansin ang sasakyan sa kalayuan ay wala sa sarili ko ’yung tinuro. “ Yan na po ’ata ang nirenta niyong sasakyan, Tito Lucas. Tawagin ko lang po muna si Mama. “ Hindi ko na inantay ang sagot ng mga ’to at diretsyo naglakad papalayo.

Imbis na dumiritsyo papasok ng bahay ay dinala ako ng paa sa likuran ng palikuran namin. Tago ang bahaging ’to saamin kaya dito ko buong binuhos ang dinadamdam. Pùtik, ang sakit pala talaga.

Hindi ko akalaing ganito ang idudulot nito saakin. Parang hinihiwa ang puso ko. Gusto ko sanang isigaw ang sakit at baka sakaling mabawasan pero ayaw ko namang gumawa ng eksena.

“ Sabi ko na nga bang dito ka didiritsyo. “

Hindi ko ’to nilingon at nanatili lamang sa pwesto. Nadama ko ang paglapit nito saakin.

“ I’m sorry. Hindi ko gusto ang saktan ka, alam mo ’yan. Pero mukang kahit saang sulok kung tignan ang ugnayan natin ay puro ’to kamalian. “

“ Peeto—. “ pinutol ko ang sinabi nito at sinungaban ’to ng nagbabagang halik. Tumugon naman ’to kalaunan at mas lalong diniin ang katawan ko rito.

“ Pùta, mukang hindi ko ’to kaya. “ bulong nito matapos ang halikan namin.

“ Tangap ko na po na wala talaga patutunguhan ’tong ugnayan natin. Tangap ko po. Matatangap ko po. “ nagpakawala ako ng hikbi. “ Salamat po sa binigay niyong atensyon saakin. Salamat po sa pagmamahal, Tito Lucas. “

“ P-peetoy… “

Tinangka nitong aabutin ang kamay ko kaya iniwas ko ’to. Ayaw ko na. Suko na ako. Suko na ako sa labang walang tyansa akong mananalo. Tama siya, mas makakabuti ’to saamin.

Ngitian ko ’to. “ Tito, t-tama ka po. “

Nabalisa ’to ilang segundo bago muli ako bigyan ng mahigpit na yakap. “ Pùta, hindi… hindi.. “

“ Sige na po, Tito. Bitaw na po. Baka hanapin pa tayo ni Mama at maabutan tayong ganito. “

Hindi ’to nagpatinag at mas lalong hinigpitan ang yakap saakin. “ Please ’wag kana munang sumuko. Púta, akala ko kaya ko, Peetoy. Hindi ko kaya. Binabawi ko ’yung nasabi kanina. Nasabi ko lang ’yon kasi– kasi akala kung nakakabuti ’yon saatin a-at akala ko kaya ko. Ikakabaliw ko pala. Please. “

Madiin kung nakagat ang labi at napapikit. Tama ’yong sinabi niya kanina at hindi na dapat niya ’yon binawi kasi tama naman ’yon. Ikakabagsak namin ’tong pareho. Kasalan ang ugnayan namin.

Napagtanto ko mula sa sinabi nito kanina na dapat putulin na ang ugnayan na namamagitan saamin habang maaga pa. Pano nalang kung malaman ng ibang tao ang namamagitan saamin? nila Lolo.

Mas mabuti ng ganito. Tama na ang kahibangan ko. Tama na ang pagpipilit ibago ang nakatadhana.

“ P-peetoy.. “

“ Tito Lucas tama na po. Gagawin ko po ’yung sinabi niyo saakin kanina. At sana kayo rin po. “ kumawala ako sa pagkakaakap nito at naglakad papalayo rito.

Sa hindi gaano kalayuang distansya ay huminto ako upang isambit ang sinabi nito kanina.
“ Tito, mas makakabuti kung kakalimutan mo na lang ako. “

Diritsyo akong naglakad patungo sa pintuan ng kusina namin habang walang tigil na pumapatak ang mga luha sa mata. Ayaw ko na.

“ Saan kaba galing bata ka?! “

Inayos ko ang sarili bago hinarap si Mama. “ Doon lang po sa Cr. Umihe lang po ako, ma. “

“ Nakita mo ba ’yung Tito Lucas mo? “ madahan kung iniling ang ulo ko. Sigurado kasi akong hindi pa ’yon naayos ang sarili kaya mas mabuting ’di makita ni Mama ang ganoong wangis ni Tito pagkat magtataka ’to panigurado.

“ Asaan na ba ’yon? “

Pumasok na lamang akong bahay upang makapag pahinga. Ayaw ko ng nararamdaman. Ngayon lang ako nakaramdaman ng ganitong sakit.

Nang makahiga ako sa higaan ko ay nagsimula na naman bumagsak ang sariwa kung luha. Wala na akong kasama pumunta sa Ilog. At wala na ’yong nag-iisang pilyong kilala ko.

Pinikit ko ang mata at inalala ang mga memorya namin. Napangiti ako dahil doon. Purong kasiyahan naman kasi ’yon walang pait, ngayon lang.

Hindi ko nalang namalayan na nakatulog pala ako. Nagising nalang ako nang may mahinang tumapik saakin, “ Apo, kain ka na muna. “

“ S-sila M-mama po? “

“ Kanina pa sila nakaalis, Apo. Hindi kana namin ginising kasi iiyak ka na naman daw sabi ng Tito Lucas mo. Hali kana Peetoy, kumain ka muna. “

Pagsamantala akong nablangko sa sinabi ni Lola. Wala na talaga. Umalis na ng tuluyan si Tito Lucas. Balik na naman sa dati ang buhay ko.

—~—

CHAPTER 15

STEP SERIES: THE MISTRESS

Chapter FIFTEEN

EscaperX

BUNTONG hininga kung iniwas ang tingin sa upuang palaging inuupuan ni Tito Lucas. Dito ’yung palagi niyang pwesto tuwing kumakain kami. Tumatawa at nagbibitaw ng mga pilyong biro.

Ilang araw na ba silang wala? Pito? Walo? Ewan ko na. Hindi ko na rin bilang, at ayaw ko na ring bilangin pagkat nasasaktan lang ako.

Ganito pala ’yung sinasabi nilang heartbreak, ang sakit pala talaga. Kala ko drama lang ’to ng ilan. ’yung nagpapakalasing kasi gustong makalimutan ang sakit. Ngayon ko lang ’to nalaman. Kung hindi nga lang ako pinagbawalan uminom ay kanina pa ako bagsak at nalasing.

Ayaw ko ng ganitong pakiramdam. ’Yung parang may kulang. Parang may mali. Ano ba ’to? Masyado ba talaga akong napamahal kay Tito Lucas?

Sanay naman ako sa ganito dati, ’yung walang kulay kung buhay pero ngayon iba na. Gusto ko na ’tong may kulay. At sapalagay ko si Tito Lucas ang tanging alam kung papaano ito kulayan.

“ HOY BAKLA KA! “

Muntik akong mapatalon sa gulat nang biglaang sumigaw si Marites sa harapan ko.

“ Ano bang problema mo? Alam mo bang mayrong tyansa na mamatay ako sa gulat? “ inis kung anas rito. Wala akong gana na makipagbiruan.

“ Ay ang taray! Ganda ka ghorl? Nga pala pinapunta ako ni Tatay rito para ibigay ’to sayo. “ nagsalubong ang kilay ko nang inabot nito ang nakasirado nitong kamay sa harapan ko. Ano na naman kaya ’to?

“ Ano ’yan? “

“ Ito, pakyu ka! Ang drama mo. Kinaganda mo ’yan? Tadyakan kitang sampu dyan e. “ napairap ako rito. Ito lang ’ata ang hindi tinatablan ng kasungitan ko.

Ano nga bang aasahan ko rito? Ganito ’to simula nang mabagok ang ulo sa semento.

“ Actually, to tell you honestly, and frankly, I am here to be with you, tsar! Nasa grammar pa ba ako? Pero sheèt na malagkit wala akong pake sa grammar. Andito ako para gabayan ka sa tamang landas. “

Nagkasalubong muli ang kilay ko sa sinabi nito. Ano bang pinagsasabi ng isang ito? Hay naku, hindi na naman siguro ’to nakakain ng wasto.

“ Wag ka ngang tumingin na para akong baliw. ’Di mo kinaganda ’yan pramis. Anyways, iyon na nga. Gagabayan kita sa tamang landas. Lumiko ka na kasi ng tuluyan. Simula ngayon tawagin mo na akong Fairy Grandmother. Ayos ba? “

“ Ewan ko sayo. Huwag mo nga akong istorbuhin. Nagmumuni ako e. Panira ka ng moment. “

Akmang tatayo ako nang mapigilan nito ang balikat ko. Napatingin naman ako dito. “ Ano na naman. “

Hindi ’to sumagot bagkos may kinuha ’tong envelop sa kung saan at nilabas ang laman non. Muntik ng lumuwa ang mata ko sa mga laman non.

“ Choose one and pick. Huwag na pala. Ako nalang pipili para sayo. Ito, si Franco. Batch mate mo ’to. Siguro nasa 6.2 ’yung kanya. Ano game ka? “

Hindi naproseso ng utak ko ang tanong nito kaya nahirapan ako sa pagsagot. Wala parin akong ideya sa mga pinagsasabi ng isang ’to.

“ Okay, ayaw mo? Ito na lang. Jhon Dee Dimaslat. Pùta, ang sarap talaga ng isang ito. Tapos ang laki pa ng burat. Sigurado akong bet mo ’to. Ito nalang. Dapat sa first time mo masarap, sana oil virgen! “

“ Kung gusto mo naman ng gentleman itong para sayo. Dennis. Anak ’yan ni Mayor. ’Di pa ako naka-chupa sa isang ito, pero balita masarap daw ’to sa pag romansa kaya goorra my frenny. Susuin ang banal na sandata! Iangat ang bandera! “

Nang makuha ko ang gusto nitong iparating ay agaran ko itong pinagha-hampas. Saan naman siya galing ng mga larawan ng mga ’to? Bilib din ako sa kalibugan at kalandian ng isang ito.

Wala akong pake kung gaano man kapogi ang mga ito. Basta ayaw ko na ulit isuko ang sarili sa kahit sinong poncío pilato. Sapat na iyong isang pagkaka mali kung nagawa. Ayaw ko ng ulitin iyon.

“ Oo na! Lakas mo rin makahampas e! Samahan mo nalang ako sa sentro. Sususo lang aketch— powtik naman nito e! Alam mo bang yupi na ang balikat ko dahil dyan sa kakahampas mo? “

Inirapan ko ito. “ Iwan mo na nga akong mag-isa, Marites. Bakit ka ba talaga pumunta rito? “

“ Punta ka sa bahay. “ tipid nitong anas.

Napagdikit ko muli ang kilay sa boses nito. Aba’t siya pa talaga ang ganang maasiwa! E ako nga ’tong ginambala niya rito sa bahay namin.

“ At bakit naman aber? “

“ Potangine mo ka! Hindi kita tunay na friend! ’Di mo ba alam kung gaano ako nahurt— Oo na ito na! Isang hampas mo pa talaga dai at tangal iyang intestine mo dyan sa sikmura mo. Helloo, birthday ko po ngayong araw. Putik hindi man lang naalala. “

Napabilog naman ang mata ko dahil doon. Ganoon ba talaga ako kaukyupado? Hindi ko man lang naalala ang birthday nito gayong dati ay grabi kung ako’y makabati rito. Gusto ko pa nga ako ang maunang makabati rito bago ang iba.

Kailan nga ang birthday nito? Augusto ñuwebe, ibig sabihin lamang magpipitong araw na sila Mama at Tito Lucas simula nang umalis.

Bakit ko ba to palaging nakokonekta sa mga iniisip? Kalimutan mo na sila Peetoy!

Napabuntong hininga ako. “ Sorry nakalimutan ko. “

Ngumiti ito ng pilit saakin at sinabing, “ Sanay na sanay na ako sayo. Hindi mo naman talaga pinahalagahan ang pagkakaibigan natin, diba? “

Napaikot ko ang mata rito. Ano na naman siguro ang napanood nito? Ginagaya kasi nito ang ugali ng karakter na napapanood. Ewan ko ba, hindi siguro ito na immunization dati.

“ O siya, magbibihis na ako. “

Hindi ko na ito inantay sumagot at dumiritsyo nang pumasok sa silid. Alam ko na naman kasi ang tunay nitong pakay kung bakit narito, ang imbitahin ako.

Tuwing birthday kasi nito ay pinaghahandaan talaga ng magulang nito kaya naman grabe kung ito ay maka-invite ng mga tao. May kaya rin naman kasi talaga ang mga ito, ewan ko lang kay Marites kung bakit pa nagtratrabaho sa sakahan.

Nang matapos ako sa pagbibihis ay nahagip ko ang isang hugis puso sa may pader kaya nilapitan ko iyon. At muntik naman akong mapaluha ng makita iyon ng buo. Nakapaloob doon ang pangalan ko.

Lucas and Peetoy.

Ano ba ito? Tama na! Ayaw ko na. Pagod na akong masaktan tuwing naaalala ito. Ang sakit. Madiin ko iyong binura gamit ang kamay pero hindi iyon naalis at nanatili parin. Ano ba ang ginamit dito?

“ Powta ka Peetoy! Abusado kana ah?! Sinundo na nga kita rito may balak ka pa ’atang pag-antayin ako ng matagal. Ganda ka nyan ghorl? “

Mabilis kung naayos ang sarili nang marinig ang sigaw nito sa labas. Pinahid ko ang tuluyang luha na kumawala sa mata ko. Dapat hindi ko na ito isipin. Focus ka sa nangyayari sa kasaluyan, Peetoy.

Isang malakas na buntong hininga ang ginawa ko bago tuluyang lumabas ng silid. Ayos narin ang itsura ko, nakapaskil na doon ang ngiti.

Natago na ang tunay kung dinadamdam na dapat talagang makalimutan. Hindi pa siguro sa ngayon pero sigurado akong magiging maayos ako.

“ Pasensya na kasi. Tara na. Nag-iwan lang ako ng sulat kila Lola. Alam mo naman ang mga iyon ayaw pumunta sa mga madaming tao. “

BONGGA, iyan ang masasabi ko sa birthday party ni Marites. Maraming balloons ang nakasabit sa paligid at meron ding eleganteng ilaw sa ibabaw.

Ano bang inaasahan ko mula sa angkan ng isang ’to? Congressman ang ama tapos guro naman ang ina. Ewan ko lang talaga kung bakit ito nakulangan sa bakuna noong bata pa at nabaliw ng unti.

Hindi angkop sa galaw at mga kilos nito ang antas ng kanilang pamumuhay. Para kasing mahirap ito kung makaasta. At nagtrabaho pa sa sakahan.

“ Peetoy. “

Napalingon ako sa tumawag saakin at nakita si Dennis, iyong nasa larawan na pinakita ni Marites kanina. Suot nito ang pormal na kasuotan kaya naman nakadama ako ng unting ilang dahil nga kaswal lang ang suot ko.

“ Po? “ May katandaan naman kasi ito saakin kaya ginagalang ko ito. Bente quatro na ito samantalang ako ay dese nueve palang. Kaibahan ni Marites na tumuntong na ng debut ng kalalakihan.

“ You look good tonight. “

Bago ko pa mabalik ang magandang komento rito ay nauhanan na ako ni Marites na may hawak na microphone. “ BALAK MO BANG ASAHIN ITONG ASAWA KO, PEETOY?! HOW COULD YOU! “

Napatakip ako ng tenga dahil doon maging ang kausap ko ay ganon rin. At maya-maya pa’y napuno ng tawanan ang buong lugar. Sanay na naman kasi sila sa kabaliwan ng isang ito. Proud pa nga iyong nanay niya na ganito itong si Marites e.

“ Happy birthday Maricio. “ ani ni Dennis nang makarekober ito mula sa pagkakasigaw nito.

Munting naman akong mamatay sa kakatawa dahil sa ngalang tinawag nito. Ayaw na ayaw niya ng ngalan iyon kaya naman napatulala ito, at maya maya pa’y nilapit muli ang microphone sa bunganga kaya naman agap iyong binawi ni Dennis.

“ I mean Marites. Happiest Birthday Marites. “

“ Thank you pero, hmmp ekis kana para sa kaibigan kung manhid. Anyways, thank you for comming Dennis. Hope to see you later in my room naked, tsarot langs. Ito naman hindi mabiro. Sige una na kami nitong kaibigan ko. “

Hindi niya ito hinintay na makasagot at hinila na ako palayo sa pwesto nito. Saan na naman ako dadalhin ng isang ito? Wala akong ideya sa magulo nitong utak.

At wala akong balak alamin.

“ Peetoy! Mabuti nakita kita.. “ Napatigil kami sa paglalakad at sabay itong nilingon.

Si Mang Dante. Pawisan ito at hinihingal. Nagtaka man ay inantay ko nalang ang sunod nitong sasabihin. Ayaw ko namang madaliin ito pagkat ’di naman ako ganong klaseng tao.

“ Yung bahay niyo… “ humugot uli ’to ng malakas na ginhawa na tila ba isang kilometro ang tinakbo nito.

“ Yung bahay nila ano? “ takang sabat ni Marites.

“ Yung bahay niyo nasusunog! “

“ Nasusunog lang naman pala kung makaasta ka naman dyan parang may trahedyang nangyari o— OMAYGASH! NASUSUNOG DAW IYONG BAHAY NIYO DAI!! BILISAN MO DYAN!! “

—~—

A/N: ON HOLD ko po muna ’to. Tatapusin ko lang yung COUSIN’S OBSESSION. pwede niyo rin pong basahin ’yon. Salamat

CHAPTER 16

STEP SERIES: THE MISTRESS

Chapter SIXTEEN

ISANG malakas na iyak at sigaw ang pinakawalan ko habang tinatangkang makaalis sa mahigpit na pagkakahawak saakin. Kahit anong lakas ang ibigay ko ay wala akong laban sa humawak saakin.

“ Delekado na kung pumasok ka pa dyan, Peetoy. “

Delekado? Pùta! Wala akong pake kung buhay ko man ang kapalit sa pagligtas ko sa mga ito. Sila na lang ang meron ako kaya handa kung isugal ang lahat para sa kanila. Lahat ng meron ako.

Isang malakas na waksi pa ang ginawa ko pero mas lalong humigpit ang pagkakahawak nila saakin. Ano bang problema ng mga ito?! Gusto ko lang naman iligtas ang mga kayamanan ko.

Baka sakaling hindi pa huli ang lahat.

Umiiyak kung binalingan ang mga kapit-bahay naming nagtutulungan na tupukin ang apoy. Alam kung sa ginagawa nila ay napaka-imposibleng matalo ang higanteng apoy, pero pilit kung tinatatak sa sarili na kaya nila iyon. Matutupok nila ’yon.

“ Bakit ganito? “ wala sa sarili kung bulong sa ire.

Ganoon ba kalaki ang kasalanan ko sa Diyos upang wasakin nito ang pinagkukuhanan ko ng lakas? Isa lang naman iyong pagkakasala ko pero bakit ganito ang ganti? Parang doble ang balik?

Kung nawasak iyong puso ko sa nagraang araw ay naging triple iyon ngayon. Mas masakit at tila mas nawasak. Parang gusto ko na lang maglaho sa ire kasama ang mga ito.

Kaya ba dati hindi ako gaanong nasasaktan kasi nakareserba na iyon para sa araw na ito? Pùta, ang sakit. Sana pala hinati-hati ito dati para naman maibsan ang sakit na dinadamdam ko ngayon

“ Patawad Peetoy. ’Di na namin kaya pang tupukin ang apoy. Masyado na itong malaki. “

Hagulgul akong napabagsak sa lupa. Iniling ko ang ulo ko. Ayaw paniwalaan ang sinabi nito. Hindi. Nagkakamali lang siya. Pwede pa iyan.

Hindi ko kakayanin ang mabuhay na wala ang mga ito sa tabi. Paano ma iyong mga pangarap namin? Iyong mga pangako ko? Paano na ako?

“ H-hindi. Kaya pa y-yan. “ mahina kung sinabi sa sarili. Walang imposible. Tama, walang imposible.

Pinikit ko ang mata at madiing inisip na lahat ng ito ay pawang panaginip lamang. Gawa-gawa ng malikot kung isipan. Isang masamang panaginip.

Sa kalagitnaan ng pagkapikit ko ay biglang lumitaw ang ngiting nagpapagaan ng kalooban ko. Masarap ang mga ngiti nitong binibigay saakin. Nakakadala. Binalik ko sa kanila ang ngiti at masayang tinawag.

“ Lolo! Lola! “

“ Binabangungut ka na naman ano? Naku! Ikaw kasing bata ka, sinabi ko na sayo tigilan mo na ang kakapanood ng mga nakakatakot. “ bulyaw ni Lola saakin kaya naman mabilisan akong tumakbo sa kinaruruunan nila.

Nang maputol ang distansya sa pagitan namin ay agaran ko silang niyapos ng yakap. Akala ko tunay iyong panaginip ko. Mabuti na lang at hindi.

“ Samin ka na naman tatabi ngayon, ano? “ mahina akong napatango. Palagi naman kasi nila akong binibilinan na ’wag ng manood ng nakakatakot na palabas pero matigas talaga ako.

Gusto ko kasi iyung kabang nararamdaman tuwing nanonood ng mga ganong uri ng palabas. Ang saya lang. Impluwensya rin kasi ito saakin ni Marites.

Ano na nga ulit iyong managinip ko? Hindi ko na maalala. Dala siguro iyon ng kapaguran ko kanina. Galing kasi akong saka nong nanood kami ako ng nakakatakot na palabas kasama si Marites.

Pilit kung inalala ang bangungot pero kahit anong gawin ko ay hindi ko na iyon maalala. Mas nakaka mabuti na rin siguro iyon.

Siniksik ko pa lalo ang sarili sa pagitan nila Lolo at Lola kaya naman napatawa ang mga ito. Gusto ang nararamdaman tuwing nasa gitna nila ako.

“ Pahinga ka na muna. Ayan kasi kung ano-ano ang pinapanood. Ang laki mo na pero dito ka parin saamin tumatakbo tuwing binabangungot. “ puna ni Lolo saakin na nagpatawa ulit kay Lola.

’Di ko iyon sinagot at ngiting nakapikit na lamang. Sana ganito kami palagi. Iyung wala akong ibang inaalala. Iyung andito sila saakin palagi.

Nagmulat ako nang maramdaman ang pagtayo ng mga ito. Naguluhan ako kasi nga wala akong ideya kung saan sila pupunta. Gabi na rin kasi.

Ngunit pagmulat ng mata ko ay hindi ko na sila naabutan at nakalabas ng pintuan. Naguguluhan akong tumayo at sumunod palabas sa mga ito.

Parang may mali..

“ Bakit po kayo andito? Pasok na po tayo sa loob. “ tawag ko sa mga ito na nakatayo sa labas ng bahay. May dala silang mga gamit kaya mas lalo akong nagtaka sa nangyayari.

Ano ba kasing meron?

“ Apo, magpakakatatag ka ah? Isipin mo lahat ng mga bilin namin saiyo ng Lola mo. Alam naming kaya mo ito. Malalampasan mo rin ito. “

“ La, ano pong nangyayari? “ nagtataka kung baling kay Lola na mahinang ngumingiti saakin. Asaan na iyong nakakadala nilang ngiti?

“ Makakaya mo Apo. Naniniwala kami saiyo. Wag mo masyadong damdamin ang nangyari. Tuloy mo lang ang buhay. Naku, Malilintekan ka talaga saakin kung susunod ka saamin. Manatili ka lang dyaan sa pwesto mo at magpatuloy sa buhay. Gagabayan ka parin naman ng Lolo mo. Andito lang kami. “

“ P-po? “ wala akong ideya sa mga pinagsasabi nila.

“ Hawakan mo ang puso mo, Apo. “ biglang utos ni Lolo saakin. Walang boses ko iyong sinunod. “ Apo, andyan lang kami palagi. Kung namimiss mo kami hawakan mo lang yan, at mararamdaman mo kung gaano ka namin kamahal ng Lola mo. “

“ Paalam, pinakamamahal naming Apo. “

“ Mahal na mahal ka namin. “

Agap naman akong napatakbo sa distansya nila nang mapansin ang unti-unti nilang paglaho sa ire. Anong nangyayari? Bakit sila naglalaho?

“ Saan po kayo pupunta? Antayin niyo po ako! Wag niyo po akong iwan dito. “ sigaw ko sa pagitan ng pagtakbo. Bakit hindi ko sila mahabol? Parang mas lumalayo lang ang distansya nila saakin.

“ Wag niyo po akong iwan. “ bagsak ko sa lupa nang mawalan ng pag-asa sa paghabol sa mga ito. “ Di ko kaya.. Hindi ko kayang wala kayo. “ sigaw ko sa mga ito na kalahati na lamang ang natira sa katawan.

“

Kaya mo. Naniniwala kami sayo.

“

.. …

“ Asaan ako? “ anas ko sa bakanteng espasyo nang maimulat ko ang mata ko.

Hindi ako pamilyar sa lugar na ito. Paano ba ako napunta rito? Inalala ko ang nangyari pero mas mabuti na lang sana na hindi ko iyon ginawa. Pùta, ang sakit. Sobrang sakit.

Mahina akong napaiyak sa higaan. Ito na ba talaga ang reyalidad? Seryoso na ba talaga ito? o baka panaginip ulit ito. Masamang panaginip.

Napalingon ako sa pintuang bumukas at niluwa noon si Marites na may dalang tray. “ Peetoy, kain ka na muna. Kanina ka pa walang kain. “

Tinitigan ko lang ito ng ilang segundo. “ W-wala na sila L-lola at Lolo. W-wala na s-sila. “ tila bata kung sumbong rito. Agaran naman nitong tinabi ang dala at lumapit sa pwestong kinahihigaan ko.

“ Kaya mo iyan, Peetoy. Umiyak ka lang. Iiyak mo lahat ng sakit. Huwag kang magtira. Ibuhos mong lahat. Lahat ng luha. Sige lang.. “

Mas lalo akong napaiyak. Kakayanin ko ba talaga? Hindi ako sigurado dyan. ’Di ko na nga alam kung saan ako ngayon pupulutin. Tila wala ng direksyon ang buhay ko. Mas lalong nawasak.

Bakit ba kasi ito nangyari? Bakit sila pa? Pwede naman kasing ako nalang. Ako na lang sana.

—~—

PRINSESA NI DAMIAN

Prinsesa ni Damian

Chapter 1

PAKSHEET! ’Yan ang katagang gusto kung sabihin kay mama. Bakit sa dirami-rami ng lalaki ay mukang sa isang adik ito nabaliw. Ayaw ko namang mag-judge ah pero base sa mga tao na dinadaanan namin ay nakakatiyak ako lungga ’to ng sindikato.

Lumingon sa’kin si mama. “’Wag kang matakot. Malakas ang papa mo dito kayang walang gagalaw sa’tin.”

Gusto ko siyang sikmurahan pero very bad ’yon kaya hampas nalang sa batok. Tsareng. Kahit ano pang sabihin niya hindi talaga mapanatag ang loob ko sa baryo na ’to. Malay ko ba na baryo pala ’to ng mga aswang o kung ano mang maligno. Paksheet talaga.

Bakit ba ako sumama?

Mahigpit akong napahawak kay mama ng may isang lalaki na mukang adik ang lumapit sa’min. Para talaga akong nawalan ng hangin nang ngumiti ito sa’kin. Hindi dahil sa kilig kundi dahil sa kilabot.

Pinikit ko na lamang ang mata at tinanggap ang kapalaran. Ito na ang katapusan ko. Mamamatay akong virgin at hindi man lang nakatikim ng burat. Dapat sana pinatos ko na ’yung gwapong guard sa school e.

Kung dati takot ako sa burat ngayon ay gusto ko munang makatikim, kahit maliit ayos na. Hindi completo ang journey ko as representative ng gay community kung hindi pa ako nakahawak ng burat.

Napamulat ako nang maramdaman ko ang mahinang tapik ni mama. Tumingin ako sa kaniya pero napasigaw ako nang makita na duguan niyang itsura. Paksheet, sinasabi ko na nga ba na adik ang mga tao rito.

“BITAWAAN MO AKO! HAYOP KA!”

Isang may kalakasang sampal ang natangap ko kay mama. Napakusot naman ako sa mga mata ko nang makita na wala na ang dugo sa istura nito. “Anong problema mo, bakit ka sumisigaw? Ayos ka lang ba?” bakas ang pag-alala sa boses ni mama.

Paksheet, nag daydream ang gaga.

Napatingin ako sa paligid at nakita na sa’kin nasentro at atensyon ng mga tao. May mga tao rin na lumabas sa kaning bahay para makitingin. Mga tsismosa. Tangena, kung sana meron akong baril pinaulanan ko na sila. Tsareng, bawal ’yon..

Ngumiti ako ng sapilitan sa paligid at sinabing, “Nagsaulo lang po ako ng linya para sa role ko sa school. Baka kasi makalimutan ko.” palusot ko sabay tawa ng peke.

“Nakakahiya ka.” mahinang bulong sa’kin ni mama.

Hindi ko siya masisi, maging ako nga nahiya sa sarili ko e. Nga pala iyong lalaking adik kanina ay nagtanong lang pala kung saan kami paroroon. At nong sinabi ni mama ang pangalan ng kaniyang asawa ay tinulungan kami nito. Dinala niya rin ang may kabigatan kung maleta.

Disney princess ang atake ko ngayon habang naglalakad. May napapansin parin akong mga mata na nakasunod sa’min pero hindi ko na pinansin. Alam ko naman kasing maganda kami ni mama pero syempre lamang ako sa kagandahan. Pukelya lang ang lamang niya sa’kin. The rest? akin na.

“Andito na po tayo, Ma’am.” ani ng lalaking mukang adik sa bahay na hinintuan namin. Pangalan niya pala ay Kulas.

“Maraming salamat po, Mang Kulas.” magalang kung sabi rito sabay yoko. Japanese ka, girl? Hindi pero trip ko lang.

Maya maya pa ay lumabas ang isang lalaki na naka boxer lang. Hindi ko ito matignan sa mukha pagkat mas nakakataman tignan ang alaga nitong natutulog. Nakaumbok na iyon kahit hindi pa naman gising. Siguro malaki ’to. Napakagat nalang ako ng labi.

Dala narin siguro ’to ng experience ko kanina kaya naging desidedo akong harapin ang takot ko, ang matigas na burat.

’Yung guard sa school namin ay nagtangka ’yon na ligawan ako pero hindi ko sinagot ako paksheet masyado siyang maharot. Kalahati ata ng papulasyon ng babae at binabae sa school ay naligawan na niya.

Syaka may pagkamanyak rin ’yon kasi pinakita niya sa’kin ang alaga niya baka gusto ko daw laruin kaya syempre bilang virgin representative ng San Juanico Bridge ay nagulantang ako. Hindi ako ready kaya ayon, simula non natakot na ako sa burat. May kalakihan naman kasi ’yon kaya very scary. Pero ngayon?

Magdasal na lahat ng may burat kasi luluhuran ko sila. Walang maiiwan maliban sa mga hindi pumasa sa board of judges. Isa na don si Mang Kulas sa hindi papasa. Tsareeng…

Binalik ko ang tingin ila mama at nagulantang ako sa nakita. Naghahalikan ang mga ito habang nasa harapan ko mismo. Para bang hindi nila pansin ang presenya ko. Tumikhim ako pero paksheet patuloy lang sila sa paghahalikan na para bang wala ng bukas.

Gusto kung itulak si mama para ako naman ang halikan nito pero etchos lang no. Hindi ako papatol sa mga mas nakakatanda sa’kin. Syaka ang sagwa. 

Hindi ko na lamang sila pinansin at nilagpasan. Bahala sila sa buhay nila, magpaka buang sila. Wala akong pake. Pumasok ako nang gate at agad na dumiritsyo sa naka bukas na pintuan.

Bumilog ang mata ko sa nasaksihan. May tatlong lalaking nakaupo sa sahig at boxer rin lang ang mga suot nila, maliban sa isa na kaedad ko lang ata. Malaki ang katawan nila halatang nagbubuhat kaya naman natuyo ang lalamunan ko. Paksheet, ang gu-gwapo nilang tatlo.

Ready ba ako sa gang bang, if ever?

Napailing naman ako. Hindi. Sinusubukan ko pa nga lamang harapin ang takot ko sa burat kaya sigurado babalik ang takot ko pagna-gang bang ako. PAKSHEET! Ano ba ’tong mga pinag-iisip ko? Masyadong malaswa.

Habang pinagmamasdan ko ang kanilang katawan ay mas lalo akong natuyo na para bang ang init ng paligit. May mga umbok ang kanilang boxer kaya masasabi mo talagang may pinag mamalaki ang mga ’to. Mukang hindi parin nila pansin ang presensya ko.

Hindi ba talaga ako kapansin-pansin?

Namumuro na ako sa mga ’to ah. Ay teka, mabuti narin ’to nang malaya ko silang pagmasdan. Ang sasarap ng mga katawan nila. Sarap sigurong magpa headlock sa mga braso nila. Unti-unting bumaba ang tingin ko sa ginagawa nila….

Nanliit ang mata ko nang hindi ko malaman ang ginagawa nila. Ano ba ’yung ginagawa nila? At maya maya ay nagpagtanto kung nagre-repack sila ng asin. Nagtaka naman ako kasi ang liit naman ’ata ng repack nila siguro imported ’yon.

Nasa ganoon lang akong puwesto ng maproseso sa utak ko ang ginagawa nila. Paksheet! Nagre-repack sila ng shabu!

“ITAAS NIYO ANG KAMAY NIYO!”

Nagulantang naman sila sa pag sigaw ko. Maging ako ay nagulantang rin. Tinaas nga nila ang kanilang kamay at hindi gumalaw. Maya maya pa ay lumingon na ang mga ito sa’kin at para namang gulat sila na ano. Ano bang trip nila sa buhay?

Napasabi na lang ako ng, “Aym a prencess too.”

Napakunot ang mga noo nila at agaran akong nilapitan. Hindi agad ako nakareact nang makorner na nila akong tatlo. “Sino ka? At anong ginagawa mo rito.” galit na sabi ng isang lalaki.

Hindi ako makasagot at nagpanggap na lang na nahimatay. Mabuti nalang talaga at napasali ako sa acting acting sa school kaya may pagka-realistic ang pagkahimatay ko. Paksheet, may pagkatabil lang ang dila ko pero mabilis akong matakot no. Lalo na kung ganito ang katawan. Anong laban ng aking pretty face?

At isa pa ’yon si mama. Masyadong marupok. Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip niya at nakipag-asawa pa talaga ng adik. Paksheet, sinama sama pa ako. Sigurado akong mara-raid ang bahay na ’to.

At baka isa ako sa mahuli, hindi pwede!

Mabilis akong tumayo at tinignan sila ng matalim. “Ako si sangre Andrey, ang taga pagmana ng brilyanteng tubig… tsarenggg lang e,” inis kung sabi sa lalaking aambahan sana ako ng suntok. “Ako si Andrey. Anak ni Merna.”

Nagkatinginan naman ang tatlo na para bang nag-uusap. Ay taray mala Cassiopeia ang ganap nila. Tinignan nila ako ng pataas baba kaya napaangat ang kaunti ang kilay ko. Anong karapatan nila na i-judge ako?

—~—

Baka naman may marunong sainyo gumawa ng book cover? Pagawa naman po ako nito if meron. Iyong simple lang, ayos na. Salamat. RyanAlwaysLoseStreak