PREVIEW: Maxim is Back!

PREVIEW: Maxim is Back! 

Third Person POV

“Sir Max? It’s already 11:30 in the morning sir.” Turan ng secretary ni Maxim sa kaniya. Agad naman siyang tumango at ngumiti dito.

“Okay, thank you. Please take over, Kim.” Nakangiti niya pang balik kay Kim sabay tayo. Ngumiti lang si Kim sa kaniya at tumango.

“Yes, sir.” Turan pa ni Kim na kinangiti ni Maxim. Mabilis niyang inaayos ang gamit niya sa table.

Pitong taon na ang nakalipas nang mangyari ang trahedyang bumago sa buong buhay niya. Tila sariwa pa din sa kaniya ang sakit at lungkot na dinulot ng trahedyang yon. Wala na siyang gaanong balita kay Trevor. Pinigilan na din niya ang sarili niyang habulin si Trevor dahil kahit si Trevor ay hindi man lang siya hinahanap.

Matapos ang aksidente, agad siyang inilipad nila Maxus at Maximus papunta sa California kung saan na siya namuhay sa loob ng pitong taon. Dito siya tinuruan kung paano maging isang presidente sa sarili nilang kumpanya. Isang matapang at wais na presidente pero hindi maipagkaila ng lahat na mabait si Maxim. Hindi niya rin alam kung bakit umabot siya rito. Ang alam niya lang ay ang Dyos ang nagplano ng lahat.

“I’ll get going.” Nakangiting turan niya kay Kim nang matapos niya nang ayusin ang mga gamit niya.

“Drive safe, sir!” Paalala pa ni Kim kay Maxim na tinanguan at nginitian lang ni Maxim bago kuhanin ang coat niya at mabilis na naglakad palabas ng office niya.

Kim Agel, his secretary. Si Kim ang secretary ni Maxim sa loob ng anim na taon. Lalaki si Kim at siya mismo ang pumili kay Kim. Maswerte si Kim at siya ang pinagkatiwalaan ni Maxim.

Taas-noo naglalakad si Maxim. Bawat empleyado ay yumuyuko sa kaniya nang bahagya bilang pagbibigay respeto at sinusuklian din niya ng pagyuko at pagngiti.

Nang makarating siya sa elevator, pinili niyang sumakay sa public elevator. Agad nagbigay ng daan ang mga emplayado sa kaniya na kinangiti niya. They respect Maxim very much. Agad naman nagpasalamat si Maxim. Habang nakasakay sa elevator, kitang-kita ni Maxim ang repleksyon niya sa salamin sa loob ng elevator. Hindi pa rin niya pinapagupitan ang buhok niya. Ang buhok niya ang pinakagusto ni Trevor. Kaya kahit kailan hindi niya pinagupitan ito ng maikli. Ang singsing na bigay ni Trevor ay hindi pa din niya inaalis sa daliri niya. Pero ang kwintas, wala na sa leeg niya.

Nang makarating na siya sa ground floor, agad siyang humakbang palabas at nagsimulang maglakad papunta sa entrance ng sarili niyang building. Still the same. Nginingitian siya ng bawat makasalubong niya at nginingitian niya naman pabalik.

“Drive safe, sir!” Turan pa ng guard nila na nginitian niya lang.

Muli siyang naglakad papunta sa parking lot at inilabas ang susi ng kotse niya. Agad siyang sumakay sa kotse niya at pinaharurot ito paalis. Meron mas mahalagang bagay kesa sa trabaho niya para sa kaniya. At walang katumabas na kahit anong bagay yon.

PAGKARATING niya sa lugar, pinapasok siya agad ng guard. Kotse pa lang niya ay kilala na siya ng mga ito.

Tumango lang siya sa guard at ngumiti. Agad niyang pinark ang sasakyan niya at mabilis na bumaba. Naglakad siya ng taas-noo at walang pakialam sa paligid. Peoples stare is not bothering him just like the old times.

Agad siyang napangiti nang makita agad ang munting pakay niya sa lugar na ito. “Mommy!” Sigaw ng bata at mabilis na tumatakbo papunta kay Maxim. Lalong lumaki ang ngiti ni Maxim at mabilis na sinalubong ang bata at kinarga.

“Baby!” Maxim happily said bago niya ito halikan.

Wala siyang pakialam sa titig ng ibang tao sa kaniya. Alam ni Maxim kung bakit sila nakatitig. Because his son called him mommy. Hindi iyon kinakahiya ni Maxim. Ang anak niya ay galing sa kaniya at mahal na mahal niya ang anak niya. Wala man si Trevor sa tabi niya, meron naman naiwan na mas lalong magmamahal sa kaniya.

“I mish you mommy!” May kahinaang turan ng bata habang nakayakap kay Maxim at nakanguso.

Hindi naman maiwasang mapangiti ni Maxim at panggigilan ang matatabang pisngi ng anak. “Really?” Bulong ni Maxim bago nagsimulang maglakad pabalik sa kotse niya.

“Yes mommy! Mom? Someone asked me what my name is!” Bibo pang pagkwekwento nito kay Maxim.

“Who? A transferee?” Tanong naman ni Maxim. Paulit-ulit naman tumango ang bata.

“I said ’My name is Trevis Maxrill Enriquez Smith! ’” Sagot ng anak habang nakangiti. Napatawa na lang si Maxim kung gaanon kadaldal at kabibo ang anak.

“Very good baby! I love you.” Papuri nito sa anak niya sabay halik muli sa pisngi ng bata.

“You know what mom? He is very cute!” Hindi mapigilang mapatawa ni Maxim sa anak.

“Really? Can I see him?” Patuloy nitong tanong at pakikipagkwentuhan sa anak habang naglalakad.

“Yes of course mom! But I still need to be friend with him. He is so cute. He’s like a tiny kitten.” Kwento pa ni Trevis habang tumatawa.

Nang marating sila sa kotse, Maxim make sure his son is safe and comfortable before he sits.

“Baby?” Tawag ni Maxim sa anak niya ng mapansin-pansin niya itong tahimik.

Agad niyang sinulyapan ang anak at nakitang himbing na himbing ito sa pagkakatulog na kinatawa niya. Masyado yatang napagod sa school niya. Napatitig nalang si Maxim kay Trevis. Kuhang-kuha lahat ni Trevis ang lahat sa ama niya. Mula sa ilong, mata, bibig pati ugali.

Sa loob ng anim na taon, kay Trevis lang ang atensyon ni Maxim at wala ng iba. Wala siyang balak palitan si Trevor. Pero wala naman siyang magagawa. Nag-iisa lang si Trevor.

Ang kwintas na binigay ni Trevor sa kaniya, ay suot-suot na ngayon ng anak nila. Hindi din pinagkait ni Maxim makilala ng anak niya ang tatay niya. Pinapakita nito ang picture nito sa bata, telling him about his father personality, favorites, hobbies, attitude, all things about him, kwinekwento ni Maxim sa anak nila.

Parehas na parehas sila ng ama niya. Trevis at a young age projecting attitude of his father. And that is what Maxim thanks for. Alam ni Maxim na magiging mabuting tao si Trevis paglaki niya. The way how he raised Trevis with love, care, and respect. Hindi siya bibiguin nito.

Naging alerto ang mata ni Maxim ng makita niya ang itim na rider na sumusunod sa kanila. Hindi alam ni Maxim ang dahilan. Wala pa naman nakakaalam na siya ang presidente ng Maxx Corporation. He is still working under his lolo Maximus name. Ngayong taon pa lang siya magpapakilala. At hindi niya alam kung bakit may nagtatangka na sa buhay niya ngayon.

He looks at his son. He is peacefully sleeping. Inilagay ni Maxim ang earphone sa tenga ng anak while playing some lovely and calm music.

Binilisan niya ang takbo ng sasakyan. Habang nagdridrive siya, he dials Maxwell number. His cousin.

“Hello?” His cousin answered.

“Someone following us.” Tipid na turan ni Maxim habang naka-focus sa pagmamaneho.

“Okay. We will be there, give us a minute.” His cousin ended up the call. Alam niya nang trinatrack na siya ng pinsan niya. Although he can fight with these two bastards, he cannot risk his son’s life.

Dahan-dahan niyang kinuha ang baril sa ilalim ng upuan ng sasakyan niya. He is confident, alam niyang parating na sila Maxwell.

Dahan-dahan niyang inihinto ang sasakyan niya. Tinago niya sa likod niya ang baril. Sumulyap siya sa mga rider na sumusunod sakanila. Mabilis silang nakalapit kay Maxim at mabilis silang bumaba at tinutukan ng baril ang kotse ni Maxim. Sumenyas pa ito na bumaba na si Maxim.

Mabilis niyang binuksan ang pinto. Agad siyang bumaba ng nakataas ang kamay at hinarang ang katawan para hindi nila makita ang natutulog niyang anak. Sinipa niya ang pintuan ng kotse para maisara ito agad.

Nakatutok lang ang baril ng dalawa sa kaniya. Agad niyang pinagmasdan ang dalawa. Alam niyang pipitchugin lang ang dalawang ito. Hindi man lang tinignan kung may baril ba siya o kasama sa loob ng kotse.

Agad nagpakawala ng sipa si Maxim sa kamay ng isang lalaki dahilan para tumilapon ang hawak nitong baril at mabilis na hinugot ang baril sa bewang niya at pinatamaan ang braso ng isa pang lalaking may hawak na baril. Sa bilis ng galaw ni Maxim, hindi man lang nailagan o nasangga ng dalawa ang galaw niya.

Hindi naman siya nag-aalala na magising ang anak. Dahil naka-earphones ito. Magigising lang ang anak niya kung gutom o naiinitan. Mabilis naman tumayo ang isa sa kanila at sinubukan sipain din si Maxim pero nahawakan lang ni Maxim ang paa niya at mabilis na inikot ito. Napasigaw nalang ang lalaki sa sakit dahil sa pagkabali ng paa niya.

Sinubukan pa siyang barilin ng lalaking binaril niya sa braso pero binaril lang muli ni Maxim ito sa kabilang braso niya. Halata ang sakit sa mga mukha nila.

Paika-ika pang tumayo ang lalaking binalian niya ng paa at pinilit tumakbo pabalik sa motor nila pero pinaputukan lang ito ni Maxim sa parehong hita. Parehas silang gumagapang sa sakit. Napangisi nalang si Maxim habang nakatitig sa dalawa.

Napatingin siya sa mabilis na kotseng papunta sa kinaroroonan niya. Mabilis itong huminto sa tapat ni Maxim at mabilis na bumaba si Maxwell. Ang pinsan niya.

“You’re late.” Natatawang sabi nito sa pinsan niyang si Maxwell.

“We’re not! You are just fast!” Balik naman ni Maxwell habang nakatingin kay Maxim.

“Yeah. Whatever.” Sagot nalang ni Maxim at inikutan ito ng mata bago muling naglakad pabalik sa kotse niya. Hindi man lang siya pinagpawisan.

Agad siyang pumasok sa loob at tinago ang baril sa dating pwesto nito bago tumingin kay Trevis na mahimbing ang tulog. Mabilis na hinalikan ni Maxim si Trevis sa noo bago magmaneho paalis.

Ends of Preview

CHAPTER 1: Forget Me Not

CHAPTER 1: Forget Me Not

Third Person POV

Nang makatakas si Maxim gamit ang kotse nila ni Trevor, sinubukan labanan ni Trevor ang mga lalaking papatayin ang kanyang asawa. Alam niyang hindi siya papatayin ng mga ito. Hindi siya ang habol ng mga ito kundi si Maxim, ang asawa niya. Mabilis siyang tumayo kahit sobrang sakit na ng mga tama sa katawan niya. Nakipag-agawan pa ng baril pero isang malakas na palo lang sa batok ang tuluyang nagpawala sa kaniya ng malay.

“Dalhin niyo ang walang kwentang yan! Sundan niyo yung bwisit na baklang asawa! Patayin niyo!” Isang malakas na sigaw at nakakatakot na utos ng ama ni Trevor pagkatapos nitong hampasin ang batok ng sariling anak.

Agad tumalima ang mga tauhan at mabilis na lumabas para sundan si Maxim. Ang iba naman ay naiwan para dalhin ang walang malay na Trevor. Agad nilang sinakay si Trevor sa sasakayan at mabilis na pinaandar paalis.

“ BAKIT mo siya binaril Roderick?! Nababaliw ka na ba?!“ Malakas na sigaw ng ina ni Trevor nang makita niya itong walang malay at duguan nang makarating sila sa mansyon ng mga Smith.

Agad naman siyang sinamaan ng tingin ni Roderick. “Pwede ba?! Hindi ko siya binaril! Tawagin mo na yung doctor kesa dada ka nang dada dyan!” Umalingaw-ngaw ang sigaw ng ama ni Trevor. Mabilis naman tumalima ang ina ni Trevor at tumawag ng doctor.

Nakatitig lang ang ama ni Trevor sa kaniya habang wala siyang malay at duguan na nakahiga sa couch nila. Dahil na rin sa kapangyarihan ng mga Smith, lalo na si Roderick, hindi lumipas ang kalahating oras ay nakarating agad ang doctor para gumamot kay Trevor. Agad ginamot ng doctor si Trevor nang makarating siya para na rin maagapan ang pagkawala ng maraming dugo.

Nakatitig lang ang ina at ama ni Trevor habang ginagamot siya ng doctor. Napangisi nalang at napailing si Roderick habang nakatingin sa walang kalaban-laban niyang anak. Ang anak na gagamitin niya sa madudumi niyang plano. Mabilis na tumalikod si Roderick at mabilis na umalis kung saan ginagamot si Trevor at mabilis na inilabas ang phone niya.

“Danny.” Nakangising turan ni Roderick nang sagutin ang tawag niya ng tinawagan niya.

“Yes? Who is this?” Nagtataka naman na tanong ng nasa kabilang linya.

He is Danny Hanes. A sciencetist. Kilalang-kilala siya sa mga ginagawa niyang gamot. Wala yata siyang hindi kayang gawin pagdating sa mga gamot. Illegal man o hindi.

“Roderick Smith.” Tipid na sagot ni Roderick at hindi pa din nawawala ang ngisi sa labi niya.

“Meron ka na ba ng gamot na hinihingi ko?” Seryosong dugtong ni Roderick matapos nitong magpakilala.

“Of course, Smith! I am not Danny Hanes for nothing!” Tumatawang sagot ni Danny na kinatawa din ni Rodrigo.

“Good. I need it tommorow.” Turan pa ni Roderick.

“No problem, Smith. I’ll be there before seven.” Pangako naman ni Danny na kinangisi ni Roderick.

Pinatay na ni Roderick ang tawag at bumalik kung saan ginagamot si Trevor. Si Trevor na walang kalaban-laban at walang kaalam-alam sa kung anong gagawin at mangyayari sa kaniya paggising niya. Napangisi nalang si Roderick habang nakatitig sa anak na magdadala ng tagumpay sa kaniya.

“Itali niyo. Baka maulol yan paggising.” Natatawang utos niya sa mga tao niya bago tuluyang umalis.

Gusto man pigilan ng ina ni Trevor ang ginagawang pagtali sa anak niya, hindi niya magawa. Tiyak na siya ang malilintikan kay Roderick. Kaya mabilis nalang siyang nag-iwas ng tingin at sumunod kay Roderick.

“What’s your plan?” Tanong agad ng ina ni Trevor nang makita si Roderick sa kwarto nila.

“Nothing. Just wait until the day after tommorow.” Tipid na sagot ni Roderick habang hinuhubad nito ang damit niya. Kahit naman naguguluhan, pinili nalang manahimik ng ina ni Trevor at hindi na magsalita pa.

Habang si Trevor ay walang malay na nakahiga at nakatali, nakikipaglaban naman si Maxim sa kamatayan.

“Oh shit! No! Maxim! Fight for your life!” Sigaw ng lolo ni Maxim habang tumatakbo kasabay ang mga doctor na tulak-tulak ang stretcher kung saan nakahiga ang walang malay at duguan na Maxim.

Pilit na hinawakan ng lolo nito ang kamay niya at hindi binitawan hanggang makarating sa tapat ng operating room. Agad niyang dinampian ng halik ang palad nito kasabay ng pagtulo ng mga luha niya.

“Lumaban ka apo. Naghihintay kami.” Huling bulong niya kay Maxim kasabay ng pagtulo ng luha nito bago ito ipasok sa operating room.

Wala siyang magawa kundi panoorin at tanawin ang apo bago tuluyang isara ang pintuan sa operating room. Hindi tumigil sa pagtulo ang luha niya. Wala nalang itong nagawa kundi mapaupo sa katabing upuan ng operating room at magdasal para sa kaligtasan ng apo. Ngayon niya palang makakasama ito. Pinagkait na sa kaniya ang labin-walong taong hindi niya kasama ang apo.

“Dad?! Where is my son?!” Humahangos na tanong ni Maxus, ang tunay na ama ni Maxim. Tinignan lang siya si Maximus, lolo ni Maxim.

Napahilamos nalang ng mukha si Maxus kasabay ng patulo ng mga luha niya.

“H-hindi ko dapat siya iniwan!” Malakas na turan ni Maxus habang patuloy ang pagtulo ng mga luha niya dahil sa sakit na nararamdaman.

Hinagod ni Maximus ang likod nang anak niya para kahit papano ay mabawasan ang bigat na nararamdaman nito.

“Wala kang kasalanan, hindi mo kasalan. Hindi mo ginusto ang nangyari, lalaban siya. Lalaban magtiwala ka lang. Lalaban ang apo ko.” Pagpapalakas ng loob ni Maximus sa anak na si Maxus.

Ilang minuto silang nakaupo bago mabilis na tumayo si Maximus at mabilis na kuhanin ang phone niya at may tawagan. “Ikulong niyo ang mga yan. Wait me there.” Mahinang turan ni Maximus bago patayin ang tawag at muling ilagay sa bulsa ang phone niya.

Halos lahat ng humabol kay Maxim ay napatay nila Maxus at Maximus pero may isang nakaligtas at sinisigurado ni Maximus na sa impyerno rin ang bagsak niya. Muli siyang bumalik sa upuan katabi ng anak. Naghintay sila ng matiyaga sa labas ng operating room sa loob ng anim na oras. Wala silang nagawa kundi mapadasal nang wala sa oras para sa kaligtasan ni Maxim.

Sabay silang napatayo ng lumabas ang doctor. “How’s my son?” Agad na tanong ni Maxus sa doctor.

“The patient was okay. Walang damage ang ulo niya which is good. But he is on a state of coma.” The doctor explained quickly na nagdulot ng takot sa dalawa.

“K-kailan siya magigising?” Sunod naman na tanong ni Maximus.

“Hindi ko masasabi. But I can assure to you na hindi siya magtatagal sa pagkakatulog.” Nakangiting paliwanag pa ng doctor na kinahinga nila ng maluwag.

Agad nilang pinalipat sa isang private room si Maxim. Lahat inasikaso nila. Hindi sila umalis sa tabi nito ng magdamag. Nakatitig lang sila sa Maxim na puro sugat at walang malay habang awang-awa sila.

“Maxus?” Tawag ni Maximus sa anak na si Maxus.

Tinignan naman siya ni Maxus.

“Bantayan mong maigi ang anak mo. I have something do deal with.” Turan ni Maximus bago tumayo at tapikin ang likod ng anak at muling sulyapan si Maxim bago tuluyang lumabas ng kwarto ng apo.

Agad lumabas ng ospital ang matandang Maximus. Sumakay ito sa kotse niya at pinaharurot paalis. Malamang ay pupunta siya sa Motisi Dungeon. Doon nila kinukulong, pinapahirapan at pinapatay ang mga kalaban at gustong sumira sa kanila.

Sa bilis ng patakbo ni Maximus, at kating-kati na din ang kamay niya para malaman kung sino ang may gawa sa apo niya nito, mabilis siyang nakarating sa Motisi Dungeon na nasa loob ng Motisi.

Kanina pa nanginginig ang katawan niya sa galit. Galit sa sarili niya. Kung sanang alam niya lang na mangyayari ang ganito. Dapat noon palang ay kinuha niya na ito kay Trevor but seeing his grandson happy is his priority. His number one priority and happiness.

“Underground dungeon, sir.” Bulong sa kaniya ng isa sa mga Motisi nang makapasok siya sa loob.

Agad siyang sumakay ng elevator pababa ng underground. Agad siyang pumasok sa silid kung saan ang lalaking nagtangka sa apo niya. Ang lalaking kaisa-isang nakaligtas.

Nakita niya itong nakatali at nakapiring ang mata.

“Sino ka?! Fuck you! Pakawalan niyo ako!” Malakas na sigaw ng lalaki habang pilit kumakawala sa tali niya sa upuan.

Lumapit si Maximus sa kaniya at tinanggal ang piring nito. Ilang segundo siyang tumutig sa mukha ng lalaki dahil alam niya sa sarili niyang nakita niya na ang lalaking ito. Pinunit niya ang damit ng lalaki at tinignan kung may tattoo ba ito sa kanang dibdib. Hindi siya nagkamali. Meron itong tattoo na Cactus.

Isang malakas na suntok ang ibinigay ni Maximus sa lalaki dahil sa galit nito. Sa sobrang lakas ng suntok niya ay agad pumutok ang labi nito at natumba ang upuan. Napadaing nalang ang lalaki sa sakit. Hinatak niya ito patayo at hinawakan ng mahigpit sa mukha.

“Sino?! Sinong nag-utos?!” Galit na galit na bulong ni Maximus habang mahigpit ang hawak sa mukha ng lalaki.

Imbis na matakot, tinawanan lang siya ng lalaki. Mahaba ang pasensya ni Maximus, pero pagdating sa pamilya niya, wala siyang pasensya na extra. Muli niyang sinuntok ang lalaki sabay sipa sa sikmura nito at kuha ng baril sa bewang niya.

“Hindi ka magsasalita?” Tanong ni Maximus habang nakatutok sa lalaki ang baril.

Kahit kita ang sakit sa mukha ng lalaki ay tinitigan lang nito si Maximus na lalong kinagalit ni Maximus. Senyas lang ang ginawa ni Maximus sa tauhan niya at bigla nalang pumasok ang mga tauhan niya dala-dala ang ibat-ibang klase ng kutsilyo. Lumabas din sila agad pagkatapos nila itong ipasok.

Lumapit si Maximus sa mga patalim at sinuri ito. He picked the smallest but the sharpest one.

“Hindi ka ba talaga magsasalita?” The man just laughs louder.

Sinira ni Maximus ang damit ng lalaki at wala siyang tinira kahit isa.

“You’re quite big huh?” He said to the man.

“Kahit sugatan mo ang buong katawan ko! Wala kang makukuha sa’kin!” Sigaw pa ng lalaki. Maximus smirked.

“Sino ba ang nagsabing susugatan kita?” Bulong naman ni Maximus habang nilalaro ang kutsilyo sa palad niya.

Sumenyas lang ulit siya at muling pumasok ang mga kalalakihan.

Napangisi nalang si Maximus sa takot na itsura ng lalaki.

“Ayokong madumihan ang kamay ko. I wish you good luck. See you in hell.” Nakangising turan ni Maximus.

SERYOSO lang nakatingin si Maximus habang pinapahirapan ang lalaki. Napupuno ng sigaw ang buong kwarto. Sigaw ng sakit. Pero wala siyang pakialam. Kailangan niyang malaman kung sino ang may pakana ng lahat ng ito para maipaghiganti niya ang apo.

“M-MAGSASALITA NA A-AKO!!” Hirap na hirap na sigaw ng lalaki na kinangisi ni Maximus.

“Speak.” Utos ni Maximus.

“R-roderick. R-roderick Smith.” Nahihirapang bulong ng lalaki.

Hindi mapigilang manggigil sa galit ni Maximus. Pangalan palang ay nanggigil na siya.

“Kill him. Send his body back to Cactus.” Huling utos niya bago mabilis na lumabas sa kwartong yon.

“N-NO… NO! Please!” Umiiyak na pagmamakaawa ng lalaki.

Pero walang awa si Maximus. Rinig na rinig ang malalakas na sigaw ng lalaki sa loob pero parang wala lang kay Roderick yon at mabilis na sumakay muli sa elevator.

“Search everything about Roderick Smith.” Utos niya agad sa tauhan niya.

“Yes sir! Right away, sir!”

“ F-FUCK !“ Trevor hissed as soon he wakes up. Ramdam na ramdam niya pa rin sa katawan niya ang mga natamo niyang tama ng baril. Hindi niya rin magalaw ang kamay at paa niya dahil nakatali ito sa kama.

“Fuck!” Sigaw niya ng malakas. Nagpumiglas siya na aasahang makakaalis siya sa pagkakatali. Hindi siya tumigil kahit kumikirot ang mga sugat niya. Ang tanging nasa isip niya lang ay kailangan niyang makita si Maxim, ang asawa niya. Kailangan niyang masigurado na ligtas ito, na wala itong kahit anong sugat o gasgas man lang sa katawan.

“Fuck all of you! Pakawalan niyo ako dito!” Malakas niya pang sigaw at mas nagpumiglas pa sa pagkakali sa kaniya kahit anong higpit nito. Nagdudugo na din ang ilang sugat niya dahil sa walang sawang kakagalaw nito pero hindi siya tumigil at hindi iniinda ang sakit.

Kasalukuyan naman nagkwekwentuhan si Roderick at Hanes sa ibaba nang marinig ang malalakas na sigaw ni Trevor na nagpangisi sa demonyo niyang ama.

“Siguro siya yon?” Natatawang ni Hanes.

Mahinang tawa naman ang isinagot ni Roderick. “You’re right!” Tipid na sagot nito bago tuluyang tumayo at mabilis na naglakad paakyat sa kwarto kung saan nakatali si Trevor. Nakasunod naman si Hanes sa kaniya.

Sigaw lang nang sigaw si Trevor hanggang sa mapatigil ito nang buksan ni Roderick ang pintuan.

Agad sinamaan ng tingin ni Trevor si Roderick. “Fuck you! Anong ginawa mo sa asawa ko?! Nasaan ang asawa ko?! Pakawalan niyo ko! Papatayin kita!” Sunod-sunod at galit na galit na sigaw ni Trevor at hindi pa din tumitigil sa pagpupumiglas.

Tinitigan lang siya ni Roderick habang blanko ang mukha nito sabay hinga ng malalim.

“WHERE IS MY HUSBAND?! Where is my Maxim?! Nasaan ang asawa ko?!” Sigaw nito sa ama.

Ngumisi naman si Roderick at inilagay ang kamay nito sa bulsa bago dahan-dahan naglakad papunta sa anak. Yumuko siya at tinapatan ang mukha ni Trevor.

“He’s dead.” Turan nito sabay tawa nang mahina.

Nagsimulang magsiunahan ang luha ni Trevor sa mata niya habang nanlilisik ang titig sa ama.

No! This cannot be true! Hindi pwede! Hindi ’to totoo! Paulit-ulit pang sigaw ni Trevor sa utak niya habang paulit-ulit nitong pinapatay ang ama sa isip niya.

“No! Buhay si Maxim! B-buhay ang asawa ko! Naririnig mo ba?! Buhay ang asawa ko! Pakawalan mo ako dito! Ako ang magbabaon sayo sa hukay!” Sigaw ni Trevor habang patuloy pa din sa pagtulo ang luha niya.

“You are so pathetic, son. Kailan ka pa natutong umiyak?” Natatawa pang bulong ni Roderick.

Tinignan naman siya ni Trevor habang may ngisi sa labi. “Noong natutunan ko kung paano magmahal nang totoo.” Sagot niya sa ama na naging dahilan ng pagtahimik nito. “I swear to God, I will kill you! I will fucking kill you.” Umiiyak pang turan ni Trevor habang pinipilit kumawala sa tali. Hindi iniinda ang pagtulo ng dugo sa pulsuhan niya.

Inismiran nalang siya ni Roderick at mabilis na sinenyasan si Hanes. Agad lumapit si Hanes dala-dala ang syringe na may lamang gamot. Ang gamot na siya at si Roderick lamang ang tanging nakakaalam kung anong epekto nito sa tao at kung paano ito mapawalang-bisa.

“D-don’t touch me! You old freak!” Sigaw ni Trevor nang makitang lumalapit sa kaniya si Hanes. Hindi naman siya pinansin ni Hanes at tuluyan nang nakalapit kay Trevor.

“No! F-fucking no! I will kill you old man! D-dont you dare! Wha——ARRRGH!” Naputol ang pagsigaw ni Trevor nang itusok na sa kaniya ang syringe. Ramdam na ramdam niya ang pagpasok ng gamit sa ugat niya na nagdudulot sa kaniya ng sakit.

“N-no!” Huling bulong niya pa bago siya mawalan ng malay makalipas ang ilang segundo pagkatapos itusok sa kaniya ang gamot.

Nakangisi lang si Roderick habang nakatitig sa walang kalaban-laban na anak.

“This pill will keep his selected amnesia active.” Turan ni Hanes habang may hawak na lalagyan ng gamot. Mabilis niyang inabot ito kay Roderick na tinanggap naman niya.

“Kapag naubos yan, just call me.” Bilin pa ni Hanes kay Roderick.

“Thank you so much, Hanes. You are a big help to my empire.” Nakangiting turan ni Roderick kay Hanes bago niya ito igaya palabas ng kwarto leaving Trevor alone.

“It’s nothing. You are a big help too!” Balik ni Hanes at sabay pa sialng tumawa.

“I heard you are developing a new drug. What is it again?” Tanong ni Roderick.

“Oh, I never thought you’ll be interested. It’s FAD-3000.” Nakangiting turan ni Hanes at patuloy lang sila sa kwentuhan. Hanes is truly a big help to Smith’s empire. The empire that soon to be Trevor’s.

Trevor will be his successor. Hanggat nandito ang anak niya magtatagumpay siya. Si Trevor ang magiging tulay sa tagumpay niya. Si Trevor ang magiging daan sa mga kasamaan niya.

“ ANY good news?“ Sagot ni Roderick sa tawag sa kaniya habang tahimik siyang umiinom ng alak at nakaupo sa upuan niya.

“Sir, hindi po namin nahanap yung katawan ni Maxim Enriquez sa sumabog na kotse.” Agad na sagot ng nasa kabilang linya na kinainit ng ulo ni Roderick.

“Nasaan ba sila Kelson?!” Hindi niya mapigilang mapasigaw dahil sa galit.

“Hindi rin po namin alam. Si Kelson lang po ang wala maliban sa ibang namatay na.” Mahinang sagot ng tauhan na halatang takot sa galit ni Roderick.

“Mga walang kwenta!” Sigaw niya at mabilis na pinatay ang tawag at tinungga ang bote ng alak dahil sa galit.

Hindi pwedeng mabuhay si Maxim. Ang bulong niya pa sa sarili niya. Dahil sa oras na makaligtas si Maxim, maaaring masira ang plano niya.

“ MAXIM ?!“ Hindi mapigilang sigaw ni Maximus nang makita ang maliit na pagbuka ng mga mata ni Maxim.

“Maxim?!” Tinawag pa niya ito ng ilang ulit. Bago nito tuluyang buksan ang mga mata nito.

“Finally, you’re awake my son!” Napayakap nalang si Maximus dahil sa sobrang tuwa. Agad naman lumapit si Maxus at pinaghiwalay silang dalawa.

“Dad?! Dahan-dahan lang!” Singhal ng ama ni Maxim.

Ang nanlalabo pang paningin ni Maxim ay agad dumapo kay Maxus. Agad niyang mabosesan ang ama niya.

“P-pa?” Bulong ni Maxim kasabay ng pagtulo ng luha niya.

Sa tagal niyang hindi nakita ang ama. Wala naman siyang galit dito dahil alam niyang hindi siya iiwan nito ng walang dahilan.

Napangiti nalang si Maxus at mahigpit na hinawakan ang kamay ng anak at hindi na din napigilang mapaiyak. “Stop crying my son.” Bulong niya kay Maxim. Humagulgol sa iyak si Maxim nang yakapin siya ng ama.

“P-pa.” Bulong pa ni Maxim. Niyakap lang ni Maxus ang umiiyak niyang anghel. Hinayaan niya itong umiyak sa bisig niya na para bang batang nadapa habang naglalaro.

Ilang minuto siyang umiiyak at sobrang higpit ng hawak sa ama niya bago ito tuluyang huminto at namamaga ang mga mata.

“Ayos ka na ba?” Tanong ng ama nang tumigil si Maxim sa pag-iyak. Umiling lang si Maxim habang nakatulala.

“Papa? Si Trevor? Yung asawa ko.” Naluluhang turan ni Maxim habang mahigpit ang hawak sa kamay ng ama niya.

“Son?” Tawag ni Maximus kay Maxim dahil kahit si Maxus ay hindi alam ang gagawin at sasabihin kay Maxim.

“Hindi ka na pwedeng bumalik doon.” Turan ni Maximus. Napangiti ng mapait si Maxim sabay sa pagtulo ng luha niya.

“I-im so sorry, son.” Malungkot na turan ni Maximus bago yakapin si Maxim.

“Wala ka namang kasalanan dad eh! A-alam ko nang mangyayari ’to.” Natatawang turan ni Maxim kasabay ng pagluha niya. Pilit lang siyang ngumiti at pinunasan ang luha niya.

“S-siguro, ito na talaga yung katapusan sa amin dalawa. Kung s-sanang hinayaan niya lang akong umalis noon pa, edi sana hindi na umabot sa ganito.” Turan pa ni Maxim.

“I miss you apo ko.” Turan ni Maximus. Maxim hugged his lolo tighter.Kilalang-kilala niya ang lolo Maximus niya. Kinekwento ito ng papa niya at pinapakita nito ang picture niya sa kaniya.

“I miss you too dad.” Nakangiting turan ni Maxim. Mabilis na hinalikan ni Maximus ang noo ng apo niya habang hinahagod-hagod ang likod nito.

“Nakakatampo ka! Hindi mo man lang ako na-miss?” Sabat naman ni Maxus. Napatawa nalang si Maxim dahil sa pagkaisip bata ng ama niya.

“Syempre po na-miss kita! Ikaw kaya ang p-papa ko!” Maxim proudly said and chuckles. Kahit papaano ay nabawasan ang bigat ng puso niya. May isa man nawala, may dalawang pumalit.

Nakipag-kwentuhan pa sila kay Maxim habang gising pa ito dahil ilang sandali lang ay nakatulog din ito pagkatapos kumain at uminom ng gamot.

“ DAD ?“ Tawag ni Maxus sa amang si Maximus.

“Ano na ang balita?” Maxus asked his dad.

“Roderick Smith” Maximus simply said.

“So, what’s your plan?” Tanong ulit ni Maxus.

“Pabagsakin ang Cactus.” Nakangising bulong ni Maximus habang nakatitig sa tulog niyang apo.

Lingid sa kaalaman ni Maxim, na ang lolo niya ay isang Mafia Lord. Pero nitong nakaraan lang ay ipinasa na ni Maximus ang lahat ng hawak niya sa anak. Pero, pag pamilya niya ang usapan, hindi siya pwedeng hindi gumalaw.

“Dont worry son. I can handle this.” Maximus said.

“I trust you dad.” Sagot naman ni Maxus.

Tiyak na namamatay na takot ngayon ang Cactus dahil sa ginawa ni Maximus. Pinadala lang naman niya ang katawan ng ni Kelson Selby, kanang kamay ni Roderick Smith pabalik sa pinanggalingan nito.

Cactus is also Mafia Clan of mostly highly profile rich people. Sila ang pangalawa sa pinaka makapangyarihan at pinaka mayaman na mafia clan. Sila ang pumapangalawa sa Motisi.

Binubuo ito ng limang makapangyarihang pamilya. Nangunguna dito ang pamilyang Smith at Moore. Smith, Moore, Myles, Dionne, at Selby. Isa lang ang paraan para malaman kung kabilang sila sa mafia na Cactus. Pare-parehas silang may tattoo na cactus sa kanang dibdib. A heart of cactus. Pero, merong mas makapangyarihan pa sa cactus. Ang Motisi Mafia Clan.

Ang Motisi Mafia Clan ay pinangungunahan lang ng iisang pamilya. Ang pamilya ni Maxim. Pangalawa si Maximus sa humawak ng Motisi, pangatlo naman si Maxus. Ang Motisi ang pinaka-mayaman at makapangyarihang mafia clan sa buong mundo.

Sinubukan din ng Cactus na pabagsakin ang Motisi pero hindi sila nagtagumpay. Mas malakas pa rin ang Motisi sa Cactus na isa din dahilan kung bakit walang nagtatangkang lumaban sa Motisi.

Pero maling-mali si Roderick na si Maxim ang ginalaw niya. Hinding-hindi ito palalagpasin ni Maximus. Ang apo niya ang kinanti, hinding-hindi siya mananahimik lang. Papabagsakin niya ang Cactus kahit ano pa ang mangyari.

“ FUCK ! What is that?! It so beautiful!“ Sigaw ni Roderick sa tuwa. Umagang-umaga pinatawag siya sa headquarter ng Cactus dahil meron daw nagpadala sa kaniya ng isang malaking itim na kahon.

Kung titignan mo ang kahon, halatang pinagkagastusan ito. Ang matte finished na black color at gold lining nito halatang-halata na hindi ito tinipid. Sa harap ng kahon na ito may nakaukit na kutsilyo na nakatusok sa rosas at may nakapulupot din na ahas dito.

“Saan galing yan?” Tanong niya sa mga tauhan nito. Halos kumpleto ang limang pamilya sa headquarter na ito.

“Hindi po namin alam sir” Sagot ng isa sa mga tauhan niya. Napakibit balikat nalang si Roderick.

“Buksan niyo na!” Mabilis na utos niya at excited pa. Hindi naman nagkanda-ugaga ang mga tauhan na sundin siyam

“What the hell?!” Agad na sigaw ni Roderick nang tuluyan nang mabuksan ang kahon.

“K-kelson?!” Sigaw ni Kevin Selby. Ama ni Kelson.

Puno ng makamandag na ahas ang kahon kasama ang bugbog sarado, at walang habas na pinahirapang katawan ni Kelson Selby. Halos hindi na makilala ang katawan. Nakasaksak din sa dibdib nito ang kutsilyong kagayang-kagaya ng nakaukit sa kahon. Meron din nakapalibot ditong pulang mga rosas.

Hindi makapaniwala si Roderick sa nakikita. Nagsimula na ding umiyak ang ina ni Kelson.

Agad pinakuha ni Roderick ang itim na papel na nakapaloob dito. Nahirapan sila sa pagkuha nito dahil masyadong matapang ang mga ahas na nasa loob ng kahon.

‘Be ready, Cactus. See you all in hell .’ Tanging nakasulat sa papel at nakasulat ito sa gintong ink.

“WHAT THE HELL?!” Sigaw ni Roderick ng mabasa ang mensahe na nakapaloob sa sulat.

Hindi niya maisip kung sino ang magtatangkang lumaban sakanila. Wala naman silang atraso. Wala siyang alam na nakabanggaan niya. Nakaukit din sa sulat ang kutsilyong nakatusok sa rosas na pinalibutan ng ahas.

“This is all your fault!” Kelson father shouted at Roderick. Nag-init ang ulo ni Roderick sa narinig.

“Hindi ko kasalanan kung mahina ang anak mo!” Sigaw niya pabalik at tumalikod na para umalis.

Agad niyang minaneho ang kotse pauwi. Hindi pa rin maalis sa isip niya kung sino ang balak lumaban sakanila.

Pagkarating niya sa mansyon nila agad siyang kumuha ng alak at uminom. Hindi-hindi pa din maalis-alis sa isip niya ang nangyari kanina. It keeps his mind alive. He’s scared.

“What is with you dad?!” Nagulat nalang siya ng agawin ng anak niyang si Trevor ang basong iniinuman niya.

Panandalian siyang nagtaka dahil sa nangyayari pero agad din naman niya itong naintindihan. His plan works, thanks to Hanes. “Papatayin mo ba ang sarili mo sa alak?!” Kahit gulat ay napangisi nalang si Roderick. Gumana ang gamot na itinurok sa kaniya.

“Just a problem anak.” Turan naman ni Roderick na sinamahan niya pa ng arte.

“What is it? Tell me.” Sagot naman ni Trevor.

Si Trevor na malayong-malayo na sa kung ano siya kasama si Maxim. He seems like a new realized person right now. Maybe the old Trevor, or maybe be the same Trevor before he met Maxim.

“Not a big problem. I can handle this.” Nakangiting balik ni Roderick sabay tapik sa likod ng anak.

Hanggang buhay ang business ni Trevor hinding-hindi mamamatay ang Cactus. As of now, Trevor does all the clean jobs. Half of the Smith’s assets, hotels, restaurant franchises, and investments, napupunta sa Cactus.

Balak niya ding gawing tagapagmana ng Cactus si Trevor..Kaya pinapatay niya ang sagabal sa plano nito. Hindi niya na inisip ang hindi makitang bangkay ni Maxim. Alam niya namang kahit makaligtas ang baklang yon ay hindi niya kayang lumaban lalo na’t hindi na siya kilala ng taong mahal niya. Hindi siya makikilala ni Trevor.

“ SO , napag-isipan mo na ba ang kasal?“ Trevor just shrugged his shoulder.

“Pinalitan ko lahat ng empleyado mong malapit sayo kasama na doon ang secretary mo.” Turan ni Roderick na kinakunot ng noo ni Trevor.

“Why?” Trevor asked.

“Just for your safety.” Roderick said. Walang nagawa si Trevor kundi tumango. “I really don’t know them anyways.” Bulong pa ni Trevor.

Napangisi nalang si Roderick dahil sa anak. Bumalik na ang dati niyang anak na masunurin. Plano din niyang sarilihin ang Cactus at ipasa kay Trevor ang pamamahala nito. Hinihintay niya lang ang tamang panahon para maisagawa ang plano niya.

“I’ll get going, I need to work.”

Sa kilos ni Trevor, bumalik talaga ito sa dating siya. Ang seryoso, walang pakialam sa tao at nakapaligid sa kaniya. Ang alam lang ni Trevor, magtrabaho, magtrabaho, magtrabaho, at sumunod sa tatay niya.

Roderick just nodded. His success in on the way. He will succeed because of his son. His evilness lasts. And his empire, the Cactus, is far from its downfall.

Ends of Chapter 1

CHAPTER 2: Codename, Red Rose

CHAPTER 2: Codename, Red Rose

Maximus Enriquez

“Trevor Smith and the Irene Moore is dating…” Confusion hits me as soon as my lips let the words out when I read this online article heading.

‘They are seen together, strolling in the street of Golden Avenue. They are rumors that they are going to be married this year. Coming from the rumored stylist of the family Moore.’ As the article says.

What happened to him? Hindi siya ganito noon. I saw his sincerity, faithfulness, and love to my grandson with my very own eyes. This picture of them both him and this Moore girl, holding hands while walking seems too odd. Hindi ganito ang aura ni Trevor. Or, maybe he’s just playing his game so well? I will keep my eye on you, Smith.

It’s been only a month since we moved in here in California. For Maxim’s good. Hindi namann tumutol ang aking apo. I see it, he’s still drowning on his taught. That’s why we are doing everything to keep him on the right track.

I closed the article after a couple of minutes staring at it. Hindi ko pa rin maintindihan. Kung bakit ganito kabilis magbago si Trevor. Saksi ako sa pagmahahalan nilang dalawa. I can’t forgive myself if he’s really just faking it to take an advantage on us, Motisi. Hindi ko mapapatawad ang sarili ko to not knowing his true motive early. Bago niya pa masaktan ang apo ko.

“Maxwell, my apo! So glad you picked up ’nak…” I said while smiling then making myself comfortable in my seat.

“Of course, lolo dad. What’s the matter? Is there a problem lolo dad that I can help you with?” My sweet and caring Maxwell. I’m just so blessed to have them.

He’s Maxwell Enriquez Joules. One of the sons of my youngest, my lady, my Maxie. Ang sakit sa ulo ko noon. Natatawa na lang ako everytime I remember how naughty Maxie was. He’s really a pain to my ass but look now, I have a grandsons to him.

“I have sent you the article I am reading just now…” Turan ko as I send the article to him. “I just want you to look at it and take a close inspection of it. Then look these new pictures I’ll be sending to you, okay son?” I said as I send the pictures of Maxim and Trevor together.

“Okay, lolo dad. I’m on it.” Turan niya na kinangiti ko.

“Thank you, son.” Pagpapasalamat ko sa kany and I put down my phone. To get some freshly baked cookies and fresh milk.

“Lolo dad? Are you still there?” Rinig ko sa kabilang linya so kinuha ko agad ang telepono ko.

“Yes, ’nak…” I answered.

“Please look at your computer, lolo dad. I’ll have something to show.” Turan ng aking apo so I did. Then kusa nang may nag-pop up sa computer ko. Which is both pictures I sent to him a while ago.

“Here lolo dad, as you can see…” Turan niya then his presentation moves to zoom in Smith and Moore photo. “…He’s losing weight. Unlike with this picture…” He said the zoomed in Maxim and Trevors pictures. “Ilang months ang pagitan ng mga pictures na ’to, lolo dad?” Tanong niya pa. “Just a month, apo.” Mabilis kong sagot.

“Okay. So, with this recent picture, his weight loss is really evident. Then his skin is a little bit yellowish with his eyes.” Paliwanag pa ni Maxwell habang sinozoom in ang mga pictures. Ngayon ko lang din napansin ang pagpayat ni Trevor.

Hindi talaga ako nagkamali na si Maxwell ang nilapitan ko. On the Motisi’s team, Maxwell is one in-charge with analysis. He’s attention to little things and logic made him this intelligent and out of this world.

“He’s possibly sick, taking some drug or dying. I’ll take a close investigation to this one. Don’t worry, lolo dad.” Turan niya which made my mind calm.

“Thank you so much, apo.” Nakangiti kong turan.

“Basta you, lolo dad.” Sagot niya pa na kinangiti ko.

“Anyways apo, where is your papa Maxie?” Tanong ko habang kumakain ng cookies.

“He’s with daddy, lolo dad. Nasa company.” Sagot ni Maxwell.\

His daddy? He’s Hillary Joules, a mafia boss. My Maxie had one night stand with him, and he continues to pursue Maxie. Even I, walang nagawa on how tough and consistent Joules is. Kahit ako kakalabanin niya para lang makuha niya si Maxie.

Being gay is not really an issue to me or to the Enriquez Clan or even in the Motisi. I just want everybody to love each other. Whoever it is, whoever you are, you are loved. Maxie bares his sons on his own body. That one-night stand, Joules really made it sure na mabubuntis niya si Maxie. I thought ako lang ang makakaalam na carrier ang maxie ko. But Joules outsmarted me.

Which is the thing I am afraid for now. There is a huge possibility that Maxim is also a carrier just like Maxie.

“Eh your kuya Hilbert?” His older brother. Matagal na rin kasi kaming hindi nakakapagkwentuhan. I just want to catch up.

“At his girlfriend’s house, lolo dad. As usual.” May pagkasarcastic niyang sagot na kinatawa ko. “Do you want me to come over, lolo dad?” Tanong niya pa kasunod.

“That’s a good idea, son. Please entertain your cousin, Maxim. Baka nababagot na siya dito. Or better take him out.” I suggested. Lagi na lang kasing nakahiga at nakakulong sa kwarto si Maxim. And I don’t want that.

“Thanks sa idea, lolo dad. I’ll be there in couple of minutes. Bye!” He said bago niya patayin ang tawag.

After the call, kumain lang ako while looking with some papers, mostly reports and approvals of projects under Motisi. Then my son, Maxus came in.

“Dad, here it is.” Turan niya agad pagpasok. Agad niyang binigay ang dala niyang envelope sa akin then he sits in front of me.

“Don’t!” Turan ko agad nang balak niyang kumuha ng cookies. Inismiran niya lang ako at akmang kukuha pa rin. That’s when I pulled the gun inside my drawer.

“For a cookie?!” Hindi niya makapaniwalang tanong.

I read all the informations about Roderick. A father of Trevor Smith and a husband to Delia Sarasota Smith. A leader of Cactus. With a net worth of ten billion pesos. Marami pang mababasa sa papel tulad ng ibat-ibang illegal businesses na hawak niya, assets, tangible or intangible, liabilities, current or non-current.

Wala sa radar ng Motisi and Cactus because I underestimated it. Pailalim kung kumilos ang Cactus. They are grabbing every opportunity para sumabay sa mga illegal transaction without being accountable to it. And it’s my fault to not fact checking Trevor so much. I did give my whole trust to that man. And I failed. Hindi ko man lang nalaman sa lalong madaling panahon na isa ang ama ni Trevor sa leader ng Cactus.

“Did you already block all Maxim’s information?” Tanong ko bago tumingin sa kanya. “Why the fuck are you eating my cookies?” Naiinis kong tanong.

“Just one, dad! And I already did. Every informations, news, articles, I made sure na burado. Pinakuha ko na rin yung mga certificates at documents niya.” Sagot niya kinatango ko bago ko kunin yung cookies. We’ll block informations about him for good.

Napangisi naman ako habang natingin sa envelope na may picture nilang mga Smith. “Let us give them the taste of hell. Shall we?”

Third Person POV

Inside the extravagant, huge, and very expensive looking place with bustling set up, there is Roderick Smith. Sitting alone in an empty table inside a private room. Drinking whisky on the crystal-colored glass.

“Mr. Smith, may I have your attention for a second?” Bulong sa kanya ng isa sa mga tauhan niya matapos nitong makalapit kay Smith. He stopped drinking then he put down the glass he is holding. “The auction will start in ten minutes…” Simulang turan ng tauhan. “The place is very secured. We do have Cactus and Gun & Roses in every entrance and exits, also in the security room. Please enjoy the night and be comfortable on behalf of Guns & Roses’ Clan.” Huling turan ng lalaki bago siya sumenyas sa iba pang staff at isa-isang nilagay ng mga staff ang mahahaling pagkain sa mesa ni Smith bago pasimpleng ilagay ng isa pang staff ang isang attache case sa ibaba ng mesa kung saan nakaupo si Smith.

Gun & Roses’ Clan organized this illegal auction. Gun & Roses is a small black mafia clan who’s trying to make noise or name in this industry. Cactus supplied them the items, from stolen antique items from the museums to abducted young boys and girls all around the world. Not to mention, various varieties of drugs, guns, and explosives. Cactus did that. And this is mainly the Cactus field of ability. They provide, and they are out. They are like suppliers in this black market.

Cactus is also in-charge into driving more people in the auction. From politicians, business tycoons, elites, and people with mental issues to fulfill their fantasy or whatever they want. If there is no Cactus, this auction of Gun & Roses will not be possible.

It is given that, in the end of this night, Gun & Roses will benefit with this. It is also given that this kind of auction will never ever lose money or resources. These people are here for a reason. Ang ilan sa kanila are looking for a rare unique item, maybe antique statue, sculpture or diamonds, jewelries? To satisfy their pride, self, or maybe others. Some are looking for drugs, explosives, guns anything to harm or to cause chaos in this world. And the evillest of them all, the one who are looking for young boys and girls. Solely just for the purpose of fulfilling sexual needs at sex trafficking for the money.

This auction is masquerade themed. So, it is required for everybody to wear mask inside. After a couple of minutes, one of the Cactus came in, bringing Smith his mask and picking up the attaché case. Smith will for the rest of the night. Watching his success.

After he wore his mask, he left out the room. Sumakay siya sa elevator pababa sa main hall for the auction. And the hall is already full. From table to table. They made this masquerade themed because almost of the people inside are high profile. From famous artists, singers, movie stars, politicians and even the elites that is known to the world with their greatest stinky secrets.

Umupo na si Smith sa allotted table for him. Agad siyang pinagserve ng alak ng mga staff. And then this evilness begins.

“Gun & Roses made history today. This is our biggest achievement so far.” Said the founder of the Gun & Roses.

Smith is just drinking in his table with a smirk in his lips. This is what they are paid for. Being the man behind the success.

The hall and everything inside it stop functioning for a second as soonnas the main event walked in. A wowan with a fitted black dress with a slit upto his thigh, wearing half masquerade mask with roses and snakes details on it. Her hair is straight blonde, she’s having a fair complexion, a bloody red lip. All the eyes are on her while she was walking inside the event. She’s really the main event.

One of the staff guided the wowan as the event continues. But Smith can’t take off his eyes on her. She’s a truly a new apple on his eye. This is the first time seeing this gorgeous wowan. Smith can’t help himself to call the attention of one of the staffs. Dali-dali naman lumapit sa kanya ito.

“I want that wowan to sit here in my table.” Turan niya na agad tinanguan ng staff then the staff started to communicate using his earphones.

Smith kept his eyes on that wowan until one of the staff talked to her and guided her to his table. Smith kept his eyes on her until the wowan finally sat down beside him.

Smith offered her a glass of wine as the staff pour it to their glasses. “May I know your code name?” Code name. They are using code name here. For the same reason.

“I’m Red Rose.” The lady said sweetly. Her voice is truly one of the Piece of Sky. As it so beautifully soft and beautiful to someone ears including Smith’s ear.

“A mafia?” Sunod na tanong ni Maxim while smiling. Not letting any seconds passed without staring this beautiful creature.

“No. I’m not.” Natatawang sagot ng babae then he sips gently in the glass of wine. “I’m an actress.” That’s what she said which made Smith surprised.

“Oh, what are you looking for?” Tanong ni Smith.

“Jewelries.” Tipid na sagot ng babae na kinatawa ni Smith.

“Typical wowan.” Bulong nito sabay iling.

As the auction goes on, people fighting for stupid sculptures and paintings. The silence between Red Rose and Smith can make the hot coffee cold. No one wants to break the silence or so I thought. Red Rose drinks the rest of the wine in her glass then she spoke. “Do you believe in good and evil?” Tanong niya na naging dahilan ng pagtingin ni Smith sa kanya.

“I don’t. I believe, there is no good or evil in this world. Just me.” Natatawang sagot ni Smith. Tumawa naman kasabay niya ang babae bago siya tignan nito.

“Then I guess, the end of that ‘me’ starts today. At this very moment.” Nakangising turan ng babae na kinatahimik ni Smith nang ilang segundo as he stares the wowan masquerade mask.

“Please excuse me, I’ll need to go the restroom.” The wowan said then she left Smith all alone drowned in his thoughts. That snakes and roses in the wowan’s mask, he seen in somewhere and he knows it.

One of the Cactus walked to him and lowered himself upto his ears. “There is bad news, sir. The car going to headquarters got ambushed. And the money, it’s all gone.” Bulong ng tauhan na kinausok ng ilong ni Smith. Sa galit, hindi niya napigilang ibagsak ang kamay sa table which resulted to a loud noise that catches everyone attention.

“Fuck it!” Galit na galit na bulong ni Roderick at mabilis siyang tumayo sa kinauupuan.

That’s when the things inside that hall, escalated so quickly. Nagkagulo ang mga tao as the smoke filled up the entire hall. Making everyone lose their consciousness. Gun shots are everywhere as Smith landed his eyes sa mga pagpasok ng NBI.

“Oh shit…” Mura niya habang ineescort siya palabas ng hall.

Suddenly the lady pops in Smith’s head. He ran to direction of the restroom. He can’t contain his anger. He knows that, that wowan knows something. Maybe behind of this everything. He reached the restroom.

“WHERE ARE YOU?!? GET THE FUCK OUT NOW!” Galit na galit na sigaw ni Smith.

He ran out of patience he pulled out his gun and fired several gunshots in each of the cubicle. And then when he’s done, that’s when he heard the closing and locking of door in the restroom.

“Surprise, surprise Mr. Smith.” Nakangiting turan ng babae habang nakatayo sa tapat ng pintuan.

“Who are you?” Tanong niya at tinutukan niya ng baril ang babae.

“Are you that dumb?” Natatawang tanong ni Red Rose.

Smith smirks then he lowered his gun. He underestimated Red Rose. Naglakad siya palapit kay Red Rose then he’s about to slap her. Red Rose caught his hands and twisted it resulting him to fall in the ground. That’s when Smith knew, she’s not ordinary.

Bubunutin na niya sana ang baril niya niya nang apakan ni Red Rose ang kamay niya then landing a kick to his chest which cause him a great pain. Nakaalis naman siya agad at nakatayo. That’s when kicks and punches started to blow.

Forceful slap landed at Red Rose place she fell down. Smith took that chance to pin her down. Pero mabilis na kumawala si Red Rose sa hawak niya then he grabs Smith’s hair at walang pagdadalawang isip niyang inuntog ito sa marble floor causing his dizziness. Hindi pa siya nakuntento, she successfully landed two full blown punches in his face.

“This is the start of your nightmare, Smith.” Bulong niya dito bago tumayo at sipain ang mukha ni Smith.

She’s about to leave nang hawakan ni Smith ang paa niya at hinatak which cause her to fall headfirst buti na lang nailagay niya agad ang kamay niya sa tapat ng mukha. Sinipa niya si Smith at mabilis na tumayo matakbo sa pintuan. Mabilis rin nakatayo si Smith hinawakan niya ang dress nito which caused the dress to be ripped.

Smith smirks na lalong nagpainit ng ulo ni Red Rose. She pulled one tiny needle inside her hair and flicking it to Smith’s neck straight away. Walang mintis. The Needle Technique. Then lumapit siya kay Smith. Sisipain niya dapat ito sa tyan but nahawakan nito ang paa niya. But Red Rose, twisted herself to the ground that caused Smith to groan in pain as he falls.

“I’m Red Rose. My petals are beauty, but my thorns are deadly.” Turan niya bago tumayo.

Smith tried to stand up but as soon as Red Rose leaves, nawalan na siya ng malay.

“You are late.” Bungad agad kay Red Rose ng isang lalaki as his eyes landed on her exposed thigh but his attention briefly caught by Red Rose red cheeks.

“I know, I just had some fun.” Nakangiting turan nito at agad inalis ang mask kasabay nang pagyakap nito sa lalaki at paghalik.

Agad naman binalot ng lalaki ang dalaga sa mga bisig niya at sumagot sa halik. It lasted for how many seconds bago nila putulin ang halik. Agad sinapo ng lalaki ang mga pisngi niya at niyakap nang mahigpit.

“Lagi ka na lang ganito sa tuwing may mission ako.” Natatawang turan ni Red Rose.

“This will be the last, Maxie.” Turan ng lalaki as he fired a shot sa dalawang Cactus na nakasunod kay Maxie. “Let’s go.” Turan pa ng lalaki at agad hinubad ang suot niyang coat at ibalot kay Maxie.

“Did you knock him down?” Tanong ng lalaki.

“I did. I’m Maxie Enriquez Joules for a reason.” Natatawang sagot ni Maxie bago niya buhatin ni Hillary.

“This will be your last mission, Maxie. No more missions.” He said and kissing Maxie. “If you are stubborn enough, lulumpuhin na lang kita.” Turan pa ni Hillary na kinatawa ni Maxie.

“I love you, my Red Rose.”

Ends of Chapter 2

Hi! Kalli here! Did you like the revised version? Nahirapan ako dyan. Hope you like it! 

Sa mga naghahanap ng Facebook ko, I’ll insert the screenshot of my account above!