STRINGS AND DRIBBLES

This book is a work of fiction. Names, places, incidents are produced by the author’s imagination and are used fictitiously. Any resemblance to persons, living or dead, events and locales are extremely coincidental.

All rights reserved. No part of this story may be reproduced or transmitted in any form or by any means electronic or mechanical, including, photocopying, recording, or by any information storage and retrieval system, without the written permission of the author, except where permitted by law.

© AMoRe2024

Date Posted : May 6, 2024

Reposted : July 19, 2025

Ended : December 15, 2025

PROLOGUE

--------------*

Prologue

“Ahh! Apolloo!”

“Ang gwapo mo, Apollooo!”

“Apollo buntisin mo ako!”

“Apollo kahit sperm mo lang!”

Nagusot ang mukha ko nang makalabas ako sa kotse ng kaibigan kong si Winston at sumalubong kaagad sa akin ang matatalis na boses ng mga babae. Nagtatalon-talon pa iyong iba at may dala-dala pang banner. Napailing ako nang may makita akong ilang babae na may headband pa at may desinyong mukha no’ng Apollo na kanilang pinagsisigawan.

Tumingin ako sa stage at nakita ko iyong Apollo na naka-gray t-shirt at tattered jeans. Suot nito ang sling ng kanyang electric guitar at nasa harap ng bibig ang microphone stand.

“Good afternoon!” Ang bati no’ng Apollo sa malalim at magaspang na boses. Kaagad naman iyong sinagot ng tili ng mga kababaehan.

“Ahhhh!”

“Tanginang boses ’yan, Apollo parang handa akong buntisin!”

“Apollo!!!”

“Euphoria! Euphoria!” Chant naman ng ibang mga kababaehan.

Nalunod ang aking tenga sa mga samut-saring mga tili at sigaw ng mga babae. Though may mga lalaki naman sa ground pero kalmado lang sila. Iyong mga babaw lang talaga, ang lalakas tumili at makasigaw. Masyadong OA for me.

“Pre! Kilala mo sila?” Ang isang tapik sa akin balikat ang nagpaputol ng tingin ko sa stage.

Nang nilingon ko kung sino ang tumapik sa aking balikat, kita ko ang ngisi sa labi ni Andrada, Leo Andrada, isa sa mga ka-teammate ko sa varsity. Kagaya ko, Leo is already sporting our maroon varsity uniform.

Tumalikod ako sa stage at sinilid ko ang aking kamay sa magkabilang bulsa ng aming varsity jacket na kulay maroon din, sa likod ng aming uniform ay nakatatak ang aming surname.

“Not really,” I shrugged.

Hindi ko naman talaga kilala iyang si Apollo o iyong mga kasama niya. Naririnig ko lang ang pangalan nila kasi matunog sa buong campus dahil may banda sila, ang Euphoria. Si Apollo ang vocalist at lead guitarist. Tingin ko rin siya ang pinakasikat, pinagkakaguluhan eh.

“Grabe ka kasi makatingin.”

Sumama ang timpla ng mukha ko sa tinuran ni Leo. “Nakakairita lang kasi ang mga tili ng fans niya.” Punto ko.

“Weh? Baka bothered ka d’yan dahil nababawasan na ang fans mo dahil kay Apollo?”

“Tsk!” I tsked and slapped his hands boyishly away from my shoulder.

“Tara na!” Aya ni Winston sa amin ni Leo.

Tumango ako, inayos ng pagkakasukbit ng aking duffel bag sa aking balikat. Isang beses na lumingon sa likod, kung saan nagp-perform si Apollo. Hindi ko alam kung ilusyon ko lang o dala lang ng init pero kita ko ang pagtitig ni Apollo sa aking kinaroroon. Nagtagpo ang mga mata namin at naningkit ang mga mata nito. Sinamaan ko naman ito ng tingin bago tumalikod. Sino ba siya sa inaakala niya?

Pagpasok namin sa gym akala ko wala nang manonood sa laro namin dahil may banda sa labas pero puno pa rin ang gym ng campus. Sa kabilang side ng gym ang kulay maroon at sa kabila naman ay ang kulay blue. Akupado ang buong gym. Championship nga naman ngayon.

“Ali!”

“Ali!”

“Go red roaring dragons!!!”

Napangiti naman ako roon sa kabila ng pagkabog ng aking dibdib nang makita ko ang fans ko. Yeah, kung iyong Apollo may fans, may fans din ako.

Malakas ang kalaban namin ngayon, ang Blue Tamaraw. Kaya dumagdag iyon sa kaba ko. Ngayon ang first game for championship at kung sino ang mananalo ay posibleng mapili ng mga scouts na nandirito to represent Philippines.

Hindi rin papahuli ang mga chant ng Blue Tamaraw na siyang sinagot ng Red Dragons. Kahit na sa amin ang home court, may dala ring drums at trumpet iyong mga blue tamaraw.

Nag-announce na ang announcer na ilang minuto na lang ay magsisimula na ang game.

Kami ni Leo at Winston ay tumungo sa aming lounge at iniwan ang aming mga gamit bago kami lumabas. Habang naglalakad ako tungo sa aming bleachers ay nagtanggal ako sa aking suot na maroon varsity jacket.

“Alii!”

“Manalo, matalo panalo ka na sa puso namin, Ali!”

“I-shoot mo na lang sa kiffy ko ang bola, Ali!” That shout earned a laugh from my teammates.

“Shit!” Mura ko.

“Hahaha! Sa kiffy daw, pre!” Si Winston sabay tulak sa aking balikat.

“Tumahimik kayo!” ani ko sabay bato ng bola kay Winston.

“Ayaw mo ba, pre? Kasi ako handa akong tumira sa kiffy-”

Mahina kong sinuntok ang balikat ni Leo dahilan para siya matigil.

“Winston! Nasa kiffy ko ang bola!”

I laughed hard!

Tiningnan ko si Winston at kita ko ang pamumula sa tenga nito. Karma is a damn bitch! Kitang-kita ko ang pamumula ng tenga ni Winston dahil maputi ito. Kapag nahihiya o tinutukso itong si Winston, ang tenga niya talaga ang unang nagr-react kahit anong poker face niya!

“Kunin mo na ang bola sa kiffy niya, pre!” Tukso ko kay Winston na mas kinapula ng kanyang tenga.

“Tungeks ka, Desiderio! Wala kang libreng sakay sa akin mamaya!” Pikong untag ni Winston at tinapunan ng bola.

Napailing na lang ako rito at saka nag-milo dribble, isang atras ang ginawa ko bago tumalon sabay kawala ng bola para tumira. Pumasok naman iyon sa ring, ringless pa!

“Huwag masyadong pasikat, pre! Nanginginsay na ang mga babae!”

Napailing na lang ako. Ilang saglit ay pormal na ring nagsimula ang game.

“Good evening, ladies and gentlemen, and welcome to this afternoon’s thrilling basketball match between the Red Dragons and the Blue Tamaraw! Without further ado, let’s introduce the starting lineup for both teams.”

“First up, for the Red Dragons: At point guard, standing at 6 feet 3 inches, wearing number 5, we have the dynamic playmaker, Alex ‘Lightning’ Rodriguez!” Si Alex ay ang amin ring captain ball.

“At the shooting guard, a sharpshooter from beyond the arc, standing at 5 feet 9 inches, wearing number 10, let’s hear it for Ali ‘Sniper’ Desiderio!” Pagkatawag no’ng announcer sa akin ay nag-jog ako at naghigh-fived sa mga kasama ako. Minsan ang tawag sa akin small but terrible since ako ang pinakamaliit sa aming grupo. Ako ang pinakamaliit pero sa akin naman pinagkakatiwala ng mga kasama ko ang bola.

“In the small forward position, a defensive stalwart and scoring threat, standing at 6 feet 2 inches, wearing number 23, it’s Winston ‘The Wall’ Sanchez! Taking the power forward spot, a rebounding machine and interior presence, standing at 6 feet 3 inches, wearing number 32, give it up for Leo ‘The Beast’ Andrada! And finally, at center, a towering force in the paint, standing at 6’6 feet tall, wearing number 50, let’s welcome Mark ‘The Tower’ Williams!”

Matapos kaming tawagin ay nagwala kaagad ang mga supporters ng red dragons na sinundan ng pagtugtog nila sa kanilang sariling drums.

“And wow, onto the Blue Tamaraw’s lineup: starting at point guard, a crafty ball-handler and floor general, standing at 6 feet 3 inch, wearing number 3, it’s Tony ‘The Magician’ Martinez! At the shooting guard, a versatile scorer and defensive specialist, standing at 6 feet 4 inches, wearing number 13, put your hands together for Levi ‘Silent Assassin’ Lee! In the forward position, a high-flying dunker and perimeter threat, standing at 6 feet 5 inches, wearing number 21, it’s Eyrold ‘Airborne’ Nguyen! Taking the power forward spot, a tenacious rebounder and hustle player, standing at 6 feet 4 inches, wearing number 34, let’s hear it for Dave ‘The Enforcer’ Davis! And finally, at center, a dominant force in the paint and shot blocker, standing at 6’6 feet tall, wearing number 55, it’s James ‘The Wall’ Thompson!”

Hindi ko maiwasang hindi mamangha sa player ng mga Tamaraw. No wonder kung bakit sila ang laging nadadala para sa national game. Tangina! Parang mga higante ang kanilang mga players! Siguro ba silang college pa ang mga ’to? Parang ang tigas din kasi nila tingnan.

Tiningnan ko iyong magiging opponent ko, si Levi Lee. Fuck! Ang tangkad at ang laki!

“Let’s give a round of applause for these incredible athletes as they take the court this afternoon!”

Sa jump ball si Thompson at Williams ang nagharap. Pumito ang referee sabay hagis ng bola sa ere. Tila nag-slow motion ang bola sa ere at kita kong pantay lang ang kamay nina Thompson at Williams. Kaso sa huli si Thompson ang nakatapik noong bola sa mga kamasa niya.

“Is the dragon coach for real na ikaw ang sniper ng varsity ninyo? Shooting guard, huh!” May pang-iinsultong turan ni Levi na siyang nasa likod ko.

Pumanting ang tenga ko doon sa sinabi niya.

“Anong gusto mong sabihin?” Maangas kong wika kahit na hindi ko nakikita ang mukha nito.

“Sa liit mong ’to? Ikaw pa talaga ang ginawang shooting guard? Is your team underestimating our team?”

“Wala ’yan sa height, Levi Lee. Nasa laro ’yan.” Untag ko at mas tinindihan pa ang pagbantay sa kanya dahil sisusundot ako.

Mabilis ang naging kilos ng mata ko nang ipinasa ng ni number 21, Nguyen, ang bola kay Levi Lee.

I tried to catch the ball pero naunahan na ako ng mahabang kamay ni Levi.

Agad kong hinarap si Levi and spread my arms, guarding him.

Levi smirked.

“Catch the ball, Desiderio!”

Tangina! Hindi yata ako siniseryoso ng Levi Lee na ito!

“Tssk!”

Levi dribbled the ball faster and took a step back, attempting to make a fadeaway shoot. I exerted a force from my feet and jumped as Levi made a position of throwing the ball on air. But to my dismay, Levi didn’t fire a shoot and instead, ginawa niya iyong illusion sa akin. Isang beses itong humakbang sa likod ko at tumira.

Nanlalaki ang mga mata ko at nilingon ito, huli na para ma-block ko ang kanyang pagtira nang lumipad na sa ere ang kanyang bola.

“Tamaraw’s silent assassin attempting for two! Bang!!!”

Humigpit ang panga ko. Dammit!

“That’s how you play, Desiderio.” anang nito sa akin at tumakbo sa kabilang side ng court.

Kumuyom ang mga kamay ko.

“Relax, pre, first quarter palang.” si Alex at tinapik ang balikat ko. “Huwag kang magpapadala sa mga sinasabi ni Lee, magaling talagang magpa-init ng ulo ang mga Tamaraw.”

“Thanks, cap!”

Tumango lang si Alex.

Habang tumatagal ay mas naf-frustrate ako. Ang daming sinasabi ni Levi. Akala mo babae kung makapagsalita. Though magaling talaga siyang player, ang smooth ng mga tira.

Five minutes and lumipas bago nagpatawag ng timeout si Coach. Tumingala ko upang tingnan ng score. 5 : 10, leading ang Tamaraw. Sobrang hirap nila kalaban at ang gagaling. Kahit iyong mga kasama ko na nagagalingan ako walang-wala sa kanila.

“Huwag masyadong ma-pressure, unang quarter palang ito. Alex, kapag hawak mo na ang bola pasa kaagad kay Ali, Ali kung hindi kayang tumira, huwag pakawalan ang bola. Ang daming nasayang kanina. Williams sa layup at rebound, bawi tayo. Winston, Leo, defense! Higpitan ninyo!”

“Yes, coach!” sabay namin saad.

“Red roaring dragons! Soar high!” sabay naming sigaw bago bumalik sa court.

Habang tumatagal ang laro, painit nang painit ang aming bawat opensa at depensa. Nang mag-4th quarter, halos lahat kami may tigta-tatlong foul na. At ang leading, ang Tamaraw, laging kami ang humahabo sa kanila kaya hingal na hingal kami.

Last half a minute at lamang ng isa ang Tamaraw 77- 78, pero sa amin ang bola.

“Walang sasayangin, walang papakawalang bola!” Tumatak sa isip ko ang laging sinasabi ni coach sa amin kapag naglalaro kami.

“Ali!” sigaw ni Winston sa akin sabay hagis ng bola sa akin.

I jumped and caught the ball.

Pinilig ni Levi ang ulo sabay ngisi.

“You’re not bad for a shortie at all.” anito.

“Show them who’s Ali Desiderio, the sniper, Desiderio!”

Sa kabila ng mga defense-offense chant nangibabaw pa rin ang isang boses galing sa crowd. Kahit si Levi ay napalingon doon. And it’s no other than, Apollo Contaleone, he is still wearing his gray shirt pero pinatungan na niya iyon ngayon ng isang denim jacket. Kita kong basa rin ang kanyang undercut style na buhok.

“Your brother?” si Levi.

“Tsk!” asik ko lang dito.

At nagdribble sa bola, kita kong 10 seconds na lang ang natitirang oras.

I grinned. Ginawa ko ang ginawa ni Levi kanina. I took a jump backwards and attempted to throw the ball on air. Kinagat naman ni Levi ang ginawana kong iyon.

Nang tumalon si Levi ay hindi ko pinakawalan ang bola. And instead, I leave Levi in the air and step aside and take a set shot.

“Last straw for red dragons, Desiderio taking the risk for red dragons! Ipapanalo ba ni Desiderio ang red dragons o ibibigay ng red dragons ang first win sa Tamaraw!”

The ball went straight to the ring and bounced two times on the ring before it went in!

“Desiderioo, taking a set shot! Bang! What a play for red dragons!”

And the first game for the championship, concluded na kami ang nanalo!

“That’s how you play, Levi Lee!” Asar ko rin kay Levi.

Nagdiwang ang buong team at kahit nang makabalik na kami sa aming lounge daldal pa rin nang daldal ang aking mga kasama. Tungkol sa laro, tuwang-tuwa sa panalo namin.

“Ali sa sasakyan na lang kita hihintayin! May celebration daw sa malapit na resto bar!” Sigaw Winston mula sa labas habang naliligo ako.

“Yeah!” sigaw ko naman kay Winston pabalik.

Matapos kong maligo at nakapagbihis ay lumabas ako ng lounge. Inaayos ko ang white tshirt ko at t-in-uck ko ng konti ang white tshirt ko sa aking maroon na varsity shorts nang may marinig akong ungol!

Puta! Alam kong may horror stories itong campus pero tangina akala ko kwentong bayan lang iyon!

At dahil kuryoso akong nilalang, dahan-dahan kong sinundan ang ungol! Tangina, gusto ko rin kasing makita ng multo.

Pero putangina, imbes na multo ang makita ko sa likod ng gym, sa may liblib na parte, dalawang tao ang nakita ko at naglalaplapan. Ang ungol ay galing pala sa babaeng hinahalkan.

Umatras ako at aalis na sana nang masagi ng paa ko ang isang sanga ng kahoy.

“Shit!” napamura ako.

Handa na sana akong magmarathon kaso lumabas na sa lungga nila si Apollo.

“It was so rude of you, Desiderio. Someone’s doing private things-.”

“Doing private things in public places? Oh, it was so gentleman of you, Apollo?” My sarcastic remarked.

Apollo grinned.

“Apollo, let’s go. I’m ready!” Biglang sulpot ng babae sa tabi niya. The girl hooked her arms around Apollo’s veiny arms.

Nagulat ako pero mabuti’t naitago ko ang pagkagulat ko. Ang kasama kasing babae ni Apollo ay ang SSG president ng campus! Sweet Jesus!

“Pre, Ali! Anong ginagawa mo d’yan! Tara na!” Nilingon ko si Winston at tumango rito.

While walking towards Winston’s direction, hindi mapigilan ng ulo ko ang lingunin sina Apollo at ang SSG president.

I saw how Apollo put away the SSG’s hand from him and when he looked at me, nando’n na naman ang tingin niya na parang may nagawa akong masama sa kanya. The heck is wrong with this man!

Dahil sa sama ng tingin ni Apollo sa akin, maangas kong itinaas ang aking isang kamay at saka ipinakita ko sa kanya ang aking gitnang daliri.

Ngunit napangiwi ako nang humalakhak lang ito! The fck is wrong with that fckboy?!

CHAPTER 1

Chapter 1

Ali’s POV

Ang championship ay best of three pero pinatikim lang pala kami ng panalo ng mga Tamaraw dahil sunod-sunod iyong panalo nila sa laro. Kaya sila pa rin ang nag-champion. Mahirap silang kalaban, maganda maglaro, at magagaling humawak ng bola. Pwera na lang pala don sa isa na banas na banas ako, iyong Levi Lee na parang chinese, singkit kasi tapos parang labanos ang balat sa kaputian.

Aaminin kong magaling din si Levi at minsan lang pumipintis ang tira pero, ewan ko ba doon. Siguro tama talaga sila na first impression lasts. Banas na banas kasi ako sa kanya nung first game namin kaya ayon, hanggang sa last game namin banas ako sa pagmumukha niya. Lagi kasi nitong pinapamukha na mas magaling siya sa akin na shooter. Tsk! Kapag nagkaharap kami no’n sa susunod na mga games ilalampaso ko na siya sa court!

“Ano ba ’yang mukha na ’yan, pre, parang mangangagat ka na!” si Leo sabay hampas ng basang towel nito sa balikat ko.

Ay gago!

May practice kasi kami at nag-water break muna kami saglit.

“Gago, pre, h’wag mo ngang ihahampas sa akin iyang ginamit mong towel! Ambaho!” wika ko.

Kinuha ko ang aking water bottle sa aking medyo luma na na duffle bag at tinungga iyon hanggang sa manglahati.

“Kung alam mo lang Ali Desiderio na maraming gustong maka-amoy ng pawis ko!” Hambog nitong wika.

Nginiwian ko itong si Leo. Minsan talaga umaabot na sa sukdulan itong pagkahangin niya.

“Pwes ako, pre, ayaw ko sa amoy mo. Huwag mo akong igaya sa mga fans mo, ha! Ipagmalaki mo ’yang mabaho mong pawis don sa CAS building.”

Humalakhak ito at napailing. Alam ko kaya na lagi siyang dumaan doon sa building ng CAS kahit malayo naman ang building ng Engineering.

“Pahinging tubig, pre!” Biglang dating ni Winston sabay kuha sa hawak kong water bottle at walang paalam na tinungga.

Aba’y gago rin itong si Winston.

“Mayaman ka ba talaga, Winston? Dalawang taon na tayong magkasama at kaibigan pero hindi ka pa rin makabili ng sarili mong water jug!”

“Pinapasakay kita ng libre, pre, at least man lang sa tubig ay mabigyan mo ako.” Katwiran naman ni Winston at binalik sa akin ang wala nang laman kong water bottle.

“May tagpi-pisong hulogan ng tubig d’yan sa labas ng campus, pre. D’yan ko ito nilalagyan ng tubig at sampung piso ang nagagasto ko araw-araw sa tubig tapos ikaw ang umiinom ng kalahati sa tubig ko.”

“Anong gusto mong sabihin?” si Winston at baliwalang kinuha ang towel nito sa sariling duffel bag na mamahalin.

“Bigyan mo ako ng limang piso araw-araw para painumin kita sa water bottle ko.”

Sabay na natawa si Winston at Leo.

“Basta talaga pera ang pag-uusapan ang galing mo!” si Leo.

“Ganyan ako kamukhang pera, Leo.” ani ko.

“Bigyan kita later, pang isang taon ko nang bayad ang ibibigay ko sa’yo.” si Winston.

“Papaano iyong sa mga nagdaang taon?” saad ko.

“Tama ’yan, Ali, huthutan mo nang huthutan ang isang ’yan!” Biglng singit ni Danny mula doon sa gitna ng court, narinig din pala nito ang pinag-uusapan namin.

“Para namang mauubos pera ng isang ’yan, eh, iba-iba nga ang kotse kada buwan!” Bunyag naman ni Alex.

Napailing ako. Tama sila papalit-palit lang ng kotse itong si Winston. Aminado akong mayayaman ang mga kasama ko rito sa varsity at sa katunayan ako lang ang naghihirap pero hindi ko naramdaman mula sa kanila na may boundary sa aming pagsasama. Sa lahat ng bagay lagi nila akong sinasama. Minsan ako na nga ang nahihiya dahil lagi na lang libre. Oo masarap malibre pero kapag lagi na nakakahiya na rin naman. Kaya nga iyang si Winston minsan ako na ang naghuhugas sa kotse niya para man lang makabawi ako sa libreng sakay ko sa kanya araw-araw. Ayaw sana no’n ni Winston kasi magkaibigan kami pero boluntaryo ko iyong ginagawa. Nagmamahal na kaya ang mga bilihin at services ngayon. Golden era ng mga goods at services.

Hindi ako nahihiya na pumunta sa bahay ng mga kaibigan ko upang magtrabaho. Kahit na ayaw nila wala silang magagawa. Gusto nila akong bigyan ng pera pero hindi naman sa lahat ng pagkakataon ay tanggap lang ako nang tanggap mula sa kanila.

Biglang umakbay sa akin si Mark. “Mamaya sama ka sa amin, Ali. Night out lang.” bulong nito sa akin.

Naglalakad kami palabas ng gym.

“’Di pwede, pre. May trabaho pa ako, eh.”

“Ngayon lang naman saka hindi ka ba stress sa exam kanina sa major natin?” Pilit pa nito.

Stress din naman ako sa exam namin kanina pero wala akong panahon at mas lalong wala akong pera panggala.

“Sa susunod na lang. Kayo na lang muna ngayon.” ani ko sabay kuha sa mabigat nitong braso sa balikat ko.

Ako na nga ang pinakamaliit sa amin, ako pa ang mahilig nilang akbayan.

“Winston, Leo, cap, pilitin naman natin si Desiderio magbar.” Tawag ni Mark sa mga kasama namin.

“Forever bad influence ka, Mark. Tigilan mo na si Desiderio. Pamilyadong tao ’yan!” Pasiring na untag ng kasama namin.

“Maaga kasing naki-join sa teenage pregnancy!” Pagsakay namin ni Leo.

“Gago! Anong teenage pregnancy! Baka maniwala ang nga nakarinig!” Awat ko.

“Ayie! Takot marinig ng crush mo? May iniingatan ka na pala ngayong reputasyon, Ali?” si Winston.

Ako pa talaga ang napili nilang asarin.

“Kayo na lang muna ngayon, kailangan ko kasing magtrabaho ngayon dahil absent ang isang ka-workmate ko. Walang magsasara ng shop kung ’di ako magd-duty. Saka kailangan kong bilhan ng bagong sapatos ang kapatid ko.” Pag iba ko na lang sa topic namin dahil alam kong uulanin ako ng mga asar nito.

Wala silang nagawa kung hindi ang tumango na lang. Nagkanya-kanya kaming tapik ng balikat bago naghiwa-hiwalay dahil may sari-sarili kasi silang kotse.

“Ihahatid na kita sa shop.” si Winston.

“Hindi na, pre.”

“I insist, pre.”

“Out of way na ang shop sa bar na pupuntahan ninyo. Maglalakad na lang ako tungo roon.”

“Ihahatid na kita. Pareho tayong pagod ngayon dahil bugbog tayo sa exams at practice.”

“Salamat, pre. Libre kita bukas ng tubig.” Tubig lang kasi ang kaya kong ilibre sa galenteng ito.

Napailing si Winston saka tumungo kami sa kanyang kulay blue na Ferrari. Iba na naman ang kotse.

Pagkarating ko sa shop ay nagpasalamat lang ako kay Winston at kaagad naman itong umalis.

Nagbihis lang ako sa kulay itim naming polo uniform dito sa shop nang magring ang telepono ko.

“Yenz?” sagot ko sa tawag ng aking kapatid.

“Kuya wala na po tayong ulam.”

Naitungkod ko ang isang kamay ko sa aking locker.

“Si Papa ba wala pa?”

“Wala pa kuya. Nagugutom na si Ynez.”

“May tinapay sa ref. Iyon muna ang ipakain mo kay Ynez at ipagtimpla mo ng gatas. Pag-uwi ko magdadala na lang ako ng ulam.”

Tiningnan ko ang aking wallet at may two hundred pa naman ako.

“Sige, kuya! Salamat! Manok sana ang ulam kuya. Nakakasawa na kasi ang isda at gulay.”

“H-hmm. Sige na, magtatrabaho na ako.”

Pinatay din ni Yenz ang tawag. Humingang malalim muna bago nagpaskil ng ngiti sa labi at lumabas sa aming locker room.

Kailan kaya matatapos ang paghihirap namin? Kailan kaya ako makakahinga ng maluwag sa dami ng kailangan kong gawin at gampanan? Kailan kaya ako makakatulog ng hindi inaalala kung may makakain ba ang mga kapatid ko sa susunod na araw?

“Ali ikaw na ang bahala dito, ah.” Paalam ng isang ka-workmate ko, si Yumi.

“Walang problema, Yumi. Mag-ingat ka.” ani ko naman rito at nilinis ang isang mesa.

“Linyahan mo, Ali, pa-fall!”

Napabaling ako rito. “Huh?”

Ngumisi lang ito at kumaway sa akin bago tinulak ang pintuan. “Wala! Kako aalis na ako!”

Tinaguan ko lang ito.

Matapos kong linisin ang mga mesa, tumungo ako sa counter at doon umupo. Dahil wala pa namang customer, kinuha ko ang aking cellphone sa bulsa. Naghahanap ako ng maaaring pagkitaan online na kayang kong i-juggle sa aking pag-aaral at pagiging varsity player.

Kaka-scroll ko sa Facebook ay umabot ako sa isang reels kung saan tumutugtog ang bandang Euphoria, nga lang ’di ko alam kung kinuha ba iyong reels at the same hour. Hindi ko nga lang masyadong narinig ang kanta dahil sa ingay ng background na puro naman sigaw at tili.

Mula doon sa reels ay kita kong gamay na gamay na ni Apollo ang bawat kumpas ng kanyang daliri doon sa strings ng kanyang electric guitar. His Adam’s apple was evident as he brought the microphone close to his mouth and sang. From the screen, I could see his wet shirt and damp undercut hair.

Nang tumunog ang chime ng pintuan, hudyat na may pumasok, ay mabilis kong sinilid sa bulsa ng aming apron ang aking telepono.

“Good evening-” Naputol ang aking pagbati sa grupo ng customer nang makita kong sina Apollo ang pumasok. Apollo is wearing a white long sleeves at nakabukas ang tatlong butones no’n. Tapos naka black pants ito at stiletto shoes. Mukhang galing pa itong campus.

“Magkakape tayo, tol?” anas ng kasama nito na nasa likuran ni Apollo. Hindi mawala ang mata nito sa akin. Sarap tusukin ng mata niya, ah! Hindi pa ba nito nakakalimutan ang nangyari last week?

“Ang creepy mo doon sa labas, Apollo. Silip nang silip dito-”

Lumagapak ang palad ni Apollo doon sa balikat ng kasama niya kaya ito naputol.

“Humanap kayo ng pwesto, ako na ang mag-oorder.” Presenta ni Apollo at saglit na binalingan ang apat na kasama, base sa mga hitsura nito.

Umikot ako sa counter upang ma-cater ang order nila.

“Good evening, sir! What’s your order?” Nakayuko kong saad at hinihintay ang orders nito.

“What’s your bestseller?”

“Our shop, sir, not only offers hot and cold coffee, but we also have fruit shakes, tea, milk tea, and pastries, as you can see on our menu!”

“Is this how you treat your customers?”

Tumaas ang kilay ko rito. Inangat ko ang aking tingin sa kanya habang nakataas pa rin ang isang kilay ko.

Bumuntong hininga ako at ngumiti ng malapad rito.

“Sir-”

“Don’t give me that kind of smile, Desiderio. A fake smile doesn’t suit you well.”

My mouth dropped open. Kahit sa mga kasamahan ko sa varsity ay hindi nila kailanman napuna ang mga pekeng ngiti at tawa ako. And now this, ape… how can he say that?

Hindi ako nakapagsalita kaagad hanggang sa isaysay nani ni Apollo ang orders nila.

“Can we have two iced americano, one iced caramel macchiato, one caramel frappuccino, and one green jasmine for me.”

“Tall or grande, sir?”

“Grande.”

Mabilis kong pinanso ang orders nito. At binigay ang total amount sa kanya. Hindi ko sinasadyang makita ang wallet nito pero puno iyon sa blue bills at cards!

“Pakihintay na lang ng orders ninyo.” saad ko rito sabay bigay sa kanya ng kanyang sukli.

My hand brushed his palms.

He smiled. “Okay,”

While preparing their orders, I feel the fierce eyes piercing through my back! It’s very uncomfortable pero hindi ko na lang iyon pinansin.

At nang humarap nga ako ay nakita ko si Apollo na nakatitig sa akin. Nagk-kwentuhan ang mga kasama niya tapos siya tango lang nang tango habang ang mga mata ay nasa akin.

Anong problema nito? Binabantayan niya ba ang drinks nila, takot ba itong lagyan ko ng lason?

“Here’s your orders.” Dala ko sa orders nila sa kanilang table.

“Pwedeng makahingi ng sugar… Ali?”

Nanlaki ang mata ko sa isang kasama ni Apollo na kilala niya ako.

“Oh, don’t be so surprised. You are quite famous around the campus.” Agap nito.

Isang yuko lang ang binigay ko rito at tumalikod.

“Ouch, tol! Ang sakit naman no’n!” rinig kong reklamo ng kasama ni Apollo pero hindi ko na iyon nilingon pa. Kumuha na lang ako ng syrup sugar para dito.

Ilang minuto ay may mga ibang customer na ring pumasok kaya nawala ang atensyon ko sa grupo ni Apollo. Hanggang sa maubos na rin ang mga customers at nang magawi ang tingin ko sa mesa nila Apollo ito na lang ang natira.

“Malapit na kaming magclose, sir.” saad ko kay Apollo nang dumaan ako malapit sa table niya.

“Hindi ko pa tapos ang tea ko.”

Naibaba ko ang tingin sa kanyang jasmine tea, nangangalahati pa lang iyon.

“By 11:30pm magc-close na ako.”

“Wala kang kasama rito ngayon? Workmate?” Tanong nito na mukhang alam na alam ang trabaho ko.

“Meron,”

“Bakit mag-isa ka?”

“Absent.”

“Desiderio,” Tatalikod na sana ako rito nang tawagin niya ako.

I swiftly turned around. I raised my eyebrows.

“I… I want to apologize about the thing you saw last week.”

“There’s no need to apologize.”

Saglit na kumunot ang noo ko pero nakuha ko naman kalaunan ang ibig nitong sabihin.

“I think, I should. You shouldn’t have seen those.”

“I don’t really mind it. That’s your life.”

Naningkit ang mga mata nito at napasuklay sa kanyang undercut na buhok.

“Ganito ka ba talaga?”

“Ang alin?”

“Pabalang kung sumagot.”

“Paki mo?”

Kita ko ang pagkagat niya sa kanyang labi at ngumisi.

“Nothing. I just… like the thrill. The whole thing… shit!” Nakangiti itong nagmura. “This excites me.”

“Huh?” Ngayon naman ay ako na ang naguluhan rito. Hindi ko na alam ang mga pinagsasabi niya.

“Anyways, I should head home. I’m satisfied now.” ani Apollo at tumayo.

Satisfied? Saan? Sa jasmine tea na hindi niya naubos?

Ngayon na nagkalapit kami ni Apollo, ngayon ko napagtanto na ang tangkad niya pala. Parang sing-tangkad sila ni Mark at ang lapad ng balikat nito. What an ape!

“Ang tea mo.”

“Oh, right-” Naputol si Apollo nang tumunog ang chime. Pareho kaming napatingin doon sa pumasok na tao. It was Levi who is sporting his blue jersey short and a gray under armor shirt.

Kumunot ang noo ko.

“Hey! Ali Desiderio!” Feeling close na tawag sa akin ni Levi.

Windang ako dahil ito ang unang beses na napadpad dito sa Titanium Chill Shop si Levi at maging itong si Apollo.

“You work here?” anito.

“Malapit na kaming magclose.”

“But not yet. I’m a customer.” Ngising untag ni Levi.

Napailing ako. “What’s your order?” Tanong ko para makapagclose na rin mamaya.

“Oh, later na pala ako aalis.” Untag ni Apollo at maingay na umupo sa silya.

“Akala ko aalis ka na.” ani ko.

Ngumiti si Apollo sa akin, showing his complete set of pearly white teeth.

“Change of mind.” saad nito at napainom sa kanyang jasmine tea.

CHAPTER 2

Chapter 2

Ali’s POV

Naglalakad na ako pauwi sa bahay bitbit ang kalahating letchong manok na aking binili. Ito lang ang kaya ng pera ko ngayon, eh. Nagtira din ako ng pamasahe ko back and forth para bukas, in case ’di ako maka-hitch ng sakay kay Winstion o Leo, at pangtubig. Kaya ngayon lalakarin ko na lang ang bahay. Exercise na rin kumbaga.

Kinuha ko ang akong headset sa bag upang makinig ng music nang may biglang bumusina galing sa likuran ko. It was a black mazda at tumigil sa tapat ko. Naalarma ako roon at handa na sanang tumakbo nang bumaba ang bintana no’ng kotse.

A smiling Apollo is revealed as the owner of the car.

Akala ko nakauwi na ito since nang magsasara na ako sa shop ay lumabas siya kasunod ni Levi.

Napabuntong hininga ako. Akala ko kung sino na. Nagtuloy ako sa paglalakad.

“Hey!” It was Apollo, sinasabayan ng nyang kotse ang aking hakbang.

Thankfully hindi naman madilim sa dinadaan ko kasi may mga light posts naman.

“Hop on, Desiderio.”

Tumigil ako sa paglalakad at tumigil din ang kotse nito. Humarap ako ay Apollo. Kita kong nakatungkod ang isang kamay niya sa passenger seat tapos ang isa naman ay nasa steering wheel ng kotse.

“What!?” Inis kong wika.

“Hatid na kita.”

“Huh?”

“I said, hatid na kita. I’ll drive you home.” He explained further.

Napakamot ako sa akong batok. Naintindihan ko naman ito sa kanyang sinasabi, ang akin lang, bakit niya ako ihahatid? For the record, we’re not friends, hindi nga kami pormal na magkakilala. We just knew each other because his famous and I’m quite known too dahil varsity player. Aside from that hindi na naman kilala ni Apollo ang isa’t isa.

“Why would you take me home?” I fired a question.

He pursed his lips together. “So that you can save your energy by going home early. It’s already 12 am, Desiderio.”

“Lagi naman akong 12 am nakakauwi sa bahay.”

“I know.” Tila baliwala nitong untag pero kinawindang ko iyon.

My forehead crumpled. “What?”

“I mean, yeah, siguro you’re used to that pero, now, nag-offer na ako to take you home. Come on!” Kaagad naman nitong bawi.

“Why the hell are you doing this, Apollo?”

Natahimik ito. Ilang saglit na nakatitig lang siya sa akin at wari’y hinahanap ang tamang sagot sa aking mukha.

Kumuyom ang panga nito, mas humulma ang kanyang panga dahil roon. Ito ba ang nagustuhan ng mga babae dito kay Apollo? Dahil umiigting ang panga?

“Apology.”

“Again?” Kunot noo kong bulaslas.

There’s really no need for him to apologize to me. I was just a curious cat at that time when I caught him kissing our SSG president. He is a horny ape at kumagat naman doon ang SSG president namin. I understand him since he’s a guy too.

“Yeah, please, Desiderio allow me to take you home just this one.”

Tinaasan ko siya sa aking kilay.

“Just this one?”

Para itong isang aso na kaagad na tumango. Kulang na lang ang bundot nito at magiging aso na.

“Yes! Just this one and we’re good!”

I sighed in defeat. Pagod din kasi talaga ako ngayon. “Fine!”

Kaya ko namang pagbuksan ang sarili ko pero inabot na ni Apollo ang pintuan sa passenger seat at saka iyon tinulak.

He cold air coming from his car greeted me. Umalingasaw ang panlalaking amoy na galing sa kanyang kotse.

I was about to climb on his car when I remembered na bitbit ko pala ang letchong manok na uulamin namin.

“May dala akong letchong manok. Baka mangamoy ang kotse mo.”

Bumaba ang mata nito sa dala kong supot.

“That’s fine. Buksan lang natin ang windows ng kotse.” wika ni Apollo.

The trip home our way home was fucking awkward! I don’t know what to say. I don’t know how to open a conversation with Apollo! Mabuti sana kung mga kaibigan ko ito dahil pwede ko silang tarantaduhin, kaso ito? Baka mabalibag pa ako kapag nagkataon.

“You want to play some music? I-connect mo lang ang phone mo.” Ilang saglit ay nagsalita na rin si Apollo.

“Pwede?”

“Of course! Anong mga music ang usually mong pinapakinggan?” tanong nito.

Kinapa ko naman ang aking telepono sa bulsa ng aking duffel bag.

“Cigarettes after sex, The Weeknd, minsan trip ko rin ang mga kanta ni TJ Monterde if you know his music.” sagot ko at sumulyap rito.

Our eyes locked for a moment when he turned his eyes on me. He stifles a smile before turning his head towards the road.

“Nice, yeah, I know some TJ Monterde songs.”

Tumango ako rito. Ic-connect ko na sana ang aking telepono sa Bluetooth ng kanyang kotse nang biglang nagpop-up ang mensahe ni Yenz sa akin.

Yenz: kuya matagal ka pa?

Nagtipa kaagad ako ng reply.

Ako: pauwi na, yenz. pahintay ako, may dala akong ulam. manok.

Yenz: talaga, kuya? sige po!

Kahit sa text lang batid ko ang excitement ng kapatid ko dahil sa manok. Matagal na rin kasi simula no’ng isda at gulay na lang ang lagi naming ulam. ’Di na nga sila nagbabaon no’n sa school dahil nagsasawa na sa isda.

Alam kong bata palang ang mga kapatid ko at wala pa silang alam sa hirap ng buhay na meron kami, kaao minsan gusto ko na ring magreklamo. Minsan gusto ko na ring mawala saglit. Minsan gusto ko ring itigil na lang ang lahat dahil sa pagod. Kaso sa t’wing naiisip ko ang mga kapatid ko na gutom at naghihintay sa akin pauwi, naawa ako.

Si Mama kasi sumama sa ibang lalaki, iniwan kami. Si Papa naman minsan lang makauwi sa bahay tapos kapag umuwi lasing naman. Nauubos lang ang pera niya sa sugalan at pag-inom. Nagkanda litse-litse na ang buhay namin simula nang magtaksil si Mama kay Papa. Kaya ako na lang ang tumutingin sa mga kapatid ko. Pilit akong nagpapakatatag ngayon dahil sa kanila.

“Your girlfriend?” Nagising ako sa aking pag-iisip dahil sa boses ni Apollo.

Tumingin ako kay Apollo na parang nawala sa mood habang nagd-drive.

“Ah, hindi. Kapatid ko lang.” sagot ko.

A loopsided smile appeared on his lips.

“Okay,” he uttered in a singsong way.

Nagpatugtog ako sa Bluetooth speaker ng kanyang kotse, the Cigarettes after sex song filled the car.

Before I climbed on his car, amoy na amoy ko ng panlalaki at mamahalin nitong amoy. Ngunit nang tumagal parang sinakop na ng amoy ng letchong manok ang kotse ni Apollo.

I bang my head together with song and Apollo seems to enjoy the music as well as I can see how he tapped his fingers on the steering wheel.

“Teka alam mo ba ang daan tungo sa bahay namin…” Napatigil ako dahil nahihiya akong tawagin siya sa kanyang pangalan.

“You know my name right?”

Tumango ako.

“Call me by my name.”

“We’re not friends.” Pero sumakay ako sa kanya- sa kanyang kotse.

Tumawa siya. “Yeah, but I’m giving you a free pass to call me by my name.”

“Okay… Apollo.”

“Anyways,” he took a glance at my direction. “Yes, I know where your house is.”

May pagdududa ko itong tingnan.

“How did you know?”

“I… I just happened to see you walking one time tapos natandaan ko na.” turan nito.

“Papaano ka nakakasiguro na bahay ko iyong pinasukan ko?”

“May dalawang bata na sumalubong sa’yo, a boy and a girl they call you ‘kuya’.”

Si Yenz at Ynez iyon.

Gusto ko pa sanang nagkomento doon sa sinagot dahil nakakaduda siya. Isang beses lang niya ako nakitang umuwi sa bahay pero tanda na niya. I want to give him a benefit of the doubt pero kasi nakakaduda siya.

Alam nga nito ang bahay namin dahil sa mismong tapat ng bahay namin tumigil ang kotse. Pinatay nito ang makina ng kotse at pinatay ko na rin ang music ko. Bubuksan ko na sana ang pintuan ng kotse nito nang magtanong ito.

“Pwedeng i-share mo ang Spotify playlist mo sa akin? I like your music.”

“’Di ako gumagamit ng Spotify.” Wala na nga kaming halos maulam tapos mags-spotify pa ako?

“How is that possible?” Lito nitong tanong sa akin.

“Download from YT.”

“It is pwede?”

Shungang pagkaconyo ’yan!

“Pwede para sa aking naghihikahos sa buhay. Ikaw… galante ka naman kaya mag-spotify ka na lang.” Maangas kong untag.

He chuckled boyishly.

Tuluyan na akong bumaba.

“Salamat ulit sa paghatid, kapag nadayo ka ulit sa Titanium Chill libre kita ng tea.” saad ko sabay tapik sa roof ng kotse niya.

Ewan ko ba kung pagod lang ako o dala lang nang antok iyong nakita ko. Pero parang lumiwanag talaga ang mukha ni Apollo saglit.

He bit down his lips. “Sure.”

Tumango ako sa kanya.

“Wait!” Pigil nito sa akma kong pagtalikod.

“Can… I have your number?”

Tinaasan ko siya sa aking kilay.

“Of course! Pupunta ako sa Titanium Chill, I will text you kapag pupunta ako roon. Baka kasi wala ka… just in case?” Mabilis nitong agap bago pa ako makapag-react.

Inabot niya ang telepono niya sa akin, pinaka-latest na Iphone. Alam ko ito since pareho iyon sa cellphone ni Winston. Tinipa ko na ang numero ko doon at binalik sa kanya.

“Alis na!” Taboy ko rito nang mabalik ko sa kanya ang telepono.

“Wala bang ‘mag-ingat ka, Apollo’ d’yan.” Biro nito.

Bigla akong ginapangan ng masamang hangin sa t’yan dahil sa sinabi nito.

“Tsk! D’yan may poste ibangga mo ang kotse mo d’yan!”

Matunog itong napatawa. “So feisty! Anyways,” he smiled together with his eyes. “Good night, Desiderio.”

I nodded.

---

Humiga na ako sa tabi ni Yenz matapos kong maghugas ng pinggan nang umilaw ang cellphone ko. Kinuha ko ito at tiningnan.

Unknown: Desiderio, it’s Apollo, save my number;)) g’night!

Pataob ko lang na binalik ang aking cellphone sa drawer at natulog.

Kahit na ala una nang madaling araw akong nakatulog. Nagising pa rin ako ng maaga dahil kailangan ko pang lutuan ang mga kapatid ko. Marunong nang magsaing si Yenz pero hindi ko pa rin ito iniiwan mag-isa sa kusina dahil baka mapaano.

Pinaksiw ko lang ang tirang letchong manok namin kagabi at nagsaing ng kanin.

“Kuya?” Napalingon ako kay Yenz, kusot-kusot pa nito ang mata.

“Bakit?”

“Kuya, iyong sapatos ko? May game kami sa lunes.” saad nito.

“Bukas, Yenz, makukuha ko na ang suweldo ko. Dadaan ako sa palengke o sa mall titingin ako, ha.” Sabi ko at ginulo ang buhok nito.

“Si Papa, Kuya? Pwede naman siguro na humingi tayo sa kanya.”

Hindi na naman umuwi si Papa kagabi dito sa bahay.

“Ubos na naman pera no’n.”

“Lagi na lang ganito. Ikaw lagi nahihirapan, kuya. Parang ikaw na ang Papa namin ni Ynez imbes na siya! Nakakainis!”

“Okay lang, kaya pa naman ni Kuya.”

“Salamat, kuya! Gagalingan ko po sa game namin para makabawi ako sa’yo! Tapos ako na mag-iimbak ng tubig sa CR!”

Ngumisi ako.

“Basta ang pag-aral huwag ding pababayaan.”

“Opo!”

“Gisingin mo na si Ynez sa kwarto niya. Mali-late na kayo n’yan.” Utos ko rito.

Hiwalay kasi ang kwarto ni Ynez sa amin since lumalaki na ito at babae. Kami ni Yenz ay iisa lang ang kwarto.

---

“Ako ang matatapos bago matapos ang sem na ’to! Gustong-gusto ko nang mag-Japan at Korea!” Reklamo ni Winston at tinapon nito ang bag sa bakanteng silya. Nandito kami ngayon sa canteen for lunch. Si Winston kasi parang kabilang bahay niya lang iyang Japan at Korea.

“Saan pala ang lakad nina Leo at Mark, pre?” tanong ko sa mga kasama namin ngayon dito sa canteen.

“Bibisita daw sa CAS building si Leo, dadalawin ang nurse niya.” sagot naman ni Winston.

“Si Mark naman may sisilipin daw sa COB department.” ani naman ni Alex.

“Hunting na naman ng chix!” sabat ni Jimian, si Jimian ay kasama rin namin sa varsity.

Marami kami sa varsity kaso hindi namin nakakasama ang iba kasi complex sa schedule nila ng mga break namin. Nagkakasama lang kami sa practice o ’di kaya’y kapag may celebration ang team.

“Tara, Ali, sundan natin si Leo sa CAS. I need distraction!” Mabilis na aya ni Winston sa akin.

“Nandito ako sa canteen para kumain, pre. Ikaw na lang.” saad ko.

“KJ!” ani Winston sabay bagsak nito pabalik sa upuan.

Sabay na kaming apat na pumila upang bumili ng lunch. Bumili lang ako ng sandwich dahil may tubig naman ako sa bag.

“’Yan lang kakainin mo, Ali?” si Winston na nasa likod ko pala.

“Oh, oo, busog pa naman ako.”

“Tsk! No. Miss isang rice, chicken-”

“Nagmanok kami kanina.” Pigil ko kay Winston.

“It’s on me, pre.” anito at bumaling sa babaeng nags-serve. “Gawin mong dalawa ang rice, miss, tapos isang adobo, vegetable salad, and cola for drinks.” si Winston sabay bigay ng membership card niya sa babae.

Dito sa BIS (Buencamino International School) kapag kaya mo o pwede kang kumuha ng membership card. Pero mahal iyon at dapat hulogan mo every quarter ng taon. All around use na iyon sa school.

“Salamat, Winston, libre kita ng tubig mamaya sa practice game.”

Tumawa lang ito at tinapik ang balikat ko.

“Oi! Kami rin Sanchez i-libre mo!” Rinig kong Jimian kay Winston.

“Ayaw! ’Di n’yo kasi ako nililibre ng tubig.” si Winston.

Habang kumain kami ay biglang nagvibrate ang telepono ko na nasa bulsa ng aking pants. Kinuha ko ito at tiningnan kung ano.

Unknown: Desiderio

Ako: Oh

Unknown: It’s me. Apollo.

Boluntaryong tumaas ang isang kilay ko at kumunot ang noo. Oo nga pala ’di ko na-save ang number nito.

Ako: K

Unknown: So cold. Btw, can’t come to Titanium Chill mamaya, I have gigs.

Bakit niya ito tinitext sa akin? Anong paki ko sa gigs niya? Wala naman akong paki kung makakapunta ba siya o hindi.

Unknown: Hmm

Reply ko dahil hindi ko naman alam kung bakit niya ito tinitext sa akin. Respeto na lang din kumbaga.

Unknown: The offer still stands right?

Ako: Yes.

Sumubo ako habang ang mata ay nasa cellphone ko pa rin, naghihintay kung may reply.

Unknown: Okay, can’t wait to see you!

Naubo ako sa kanyang reply.

Muntik ko nang mahulog ang cellphone ko nang mabasa ko ang text nito. What the fuck?! Anong trip ng lalaking ito?

“Okay ka lang, pre?” si Alex na siyang nasa tabi ko.

Tumango ako rito at uminom ng tubig.

Hindi ako nagreply dito at sinave ko na lang ang number niya into SMARTLoad. Nabwesit kasi ako sa text niya sa akin.

CHAPTER 3

Chapter 3

Apollo’s POV

I almost flipped when I accidentally pressed the send button. I tossed my phone in the air, and it dramatically landed on the bean bag here inside our practice room.

“What the fuck, Apollo?!” Mura ni Drexel sa akin nang muntik nang sumentro ang telepono ko sa kanyang mukha!

I ran to every corner of our practice room while clutching onto my hair. I know na kahit ano pa ang gawin ko hindi ko na mababawi iyong text ko kay Ali. Mabuti sana kung sa messenger iyon kasi pwede namang i-unsend iyon o i-edit kaso text! Fucking text! Imagine how foolish I was!

‘Okay, can’t wait to see you!’

I was just so happy that Ali was replying to my texts at habang naghihintay ako sa kanyang reply. Naisipan kong magtipa-tipa ng message kaso aksidente ko rin iyong nasend sa kanya!

“Holy fuck!” I cursed, crunching down my body and problematically clutching my hair.

I heard the door open and then close.

“What happened?” Kilian voice echoed in my head, yet I was so lost because of my text to Ali.

Magagalit kaya iyon? Ano kaya ang iisipin kapag nabasa niya ang text ko?

“Shit!” mura ko na naman. Babalik na naman ba ako sa zero nito? Ngayon na pinapansin na ako nito ng konti- ngayon pa talaga na may progress nang relationship namin ngayon pa ako gumawa ng katangahan!

Habang pumapasok sa isipan ko ang mga hindi kaaya-ayang reaksyon ni Ali sa text ko, parang gusto ko nang gumulong-gulong sa sahig at magwala. Gusto ko nang umiyak at mawala!

Damn it! I never knew I would be so whipped for someone until… Desiderio!

Man! Sa una palang… putanginang isang beses ko lang natitigan si Desiderio pero iba na ang impact niya sa akin. Magaling siyang basketball player. Magaling na shooter. Magaling na magaling para sa akin. The way he handled the ball, his tricks inside the court, his moves-wow! He is the best!

Desiderio is my sweetest karma. I mean… yeah… I’ve been linked to a lot of girls. At iyong mga kumakalat na mga infos about me one-third of them was true. I’m really a horny bastard-a fuckboy, then. But the change of wind happened because of Desiderio.

Hindi ko nga aakalain na aabot ako sa punto na hihintayin ko siyang matapos sa kanyang trabaho tapos titingnan kung nakakauwi ba ito ng safe sa gabi. The more I admired him because of his love for his siblings.

“Arghh!!!” Impit kong sigaw at sinabunutan ang sarili.

“The hell, Apollo!” suway sa akin ni Drexel.

Tiningnan ko ito. “May nagtext sa akin? May message ba? Tingnan mo ang phone ko. Tell me if may message.” I hysterically asked Drexel.

Dinampot ni Drexel ang phone ko sa kanyang tabi.

“Why are you so frustrated over text, Apollo?” untag ni Drexel. “Walang message!”

Napatayo ako at inilang hakbang ang layo namin ni Drexel at saka ko hinablot ang phone ko sa kanya.

I punched my pincode and went straight to my messages. Shit! Wala ngang reply. Naka-ilang scroll down na ako ngunit wala talagang new message!

“Maghanda na tayo para kung dumating sina Fabian at Flavian. Deretso na tayo sa Veganz. “ saad ni Kilian na siyang parang tumatayong leader ng banda. Ang Veganz ay ang isang resto kung saan kami laging tumutugtog. Pero hindi ko ito pinansin kasi naiiyak na ako! Walang reply!

“Tol!”

I jumped, tiningnan si Kilian sa siyang tumapik sa aking balikat.

“What!” Inis kong untag dahil walang reply!

“Maghanda ka na, tol.”

Tatalikod na sana ito kaso hinawakan ko ang leather jacket niya.

“Ano ’yon?”

“Anong gagawin kung hindi nagreply ang isang tao sa’yo?” tanong ko rito.

Kinuha nito ang kamay ko sa kanyang jacket.

“Wala! Wala kang gagawin, Apollo! Baka busy lang ’yan, saka kung kukulitin mo iyan baka mas lalong hindi ’yan magreply.”

“Really?” Clueless kong untag.

“Yes!” Tamad na sagot ni Kilian.

Kinuha ko na lang ang electric guitar ko at inayos ko ang timpla ng tono no’n. Mahilig kasing makialam itong mga kasama ko. Panay ang sulyap ko sa aking cellphone dahil nagbabakasakaling may reply si Ali pero wala talaga.

Naputol ang tingin ko sa aking cellphone nang marahas na bumukas ang pintuan ng aming practice room. Pumasok si Fabian na hinihingal!

“Tol! Apollo! Shit! Shit ka!” Nanlilisik ang mga mata nitong untag sa akin at mariin akong dinuduro.

Walang gana ko itong pinukol ng tingin.

“What is it this time, Fabian?” Bland kong tanong rito dahil wala talagang reply si Ali.

I really get pissed whenever I think of Ali and I are going back to square one. Dammit! Tatalon talaga ako sa building ng COB kapag binlock ni Ali ang number ko!

“Shit ka, tol! Si Sheena hinahanap ka! Gago ka! Hinahabol ako para lang malaman kung saan ka raw nagsusuot.” Anas nito at tinapon ang katawan sa sofa.

“Sheena? Sino ’yan?”

Frustrated na napa-face palm si Fabian sa kanyang mukha.

“Sa pagiging babaero mo, Apollo talagang hindi mo na natandaan ang mga naging kalandian mo! Si Sheena iyong SSG president! Shota mo na ba iyon?”

“What the fuck! No!” Halos sapawan ko si Fabian doon.

“Gago ka, alam mo bang hindi lang din si Sheena ang naghahanap sa’yo? Do’n sa CAS department ang dami ding naghahanap sa’yo! Shit ka, Apollo! Tinikman mo na yata ang lahat ng babae dito sa BIS!”

Hands up! That was like a week ago! Iyong SSG na si Shine? Shenie? Ah, basta iyong SSG president ang huling na-make out at… shit nakita pa iyon ni Ali. Tinigil ko na nga dahil baka karmahin pa ako lalo banas kasi ako nung panahon na ’yon.

Liking a man or liking someone with the same gender as you wasn’t really easy. Going through the stages from confusion to acceptance wasn’t really easy. I’ve never been into a guy before. I have crushes, but they’re all girls. I’ve been in multiple relationships, but they were all with the opposite gender. I identified as straight as Dr. Jose Rizal’s monument in Luneta Park until I met Ali. Isang titig lang, isang sama lang ng tingin niya sa akin, isang sulyap lang parang binaliktad na niya ang buong pagkatao ko.

Sa pagr-research ko nalaman ko na ang tulad kong nagkakagusto sa babae at lalaki ay Bi pala. I was nineteen when I knew what my gender expression is. At hanggang ngayon nililihim ko ito sa mga kaibigan ko. Ang nag-iisang kapatid ko lang na babae ang may alam tungkol sa tunay kong kasarian.

Hindi ko nga matanggap itong feelings ko kay Ali pero the more I denied my feelings the most it hunt me down. And just a week ago, napagpasyahan kong mapalapit kay Ali sa kahit na anong paraan.

Nang dumating si Flavian, ang kakambal ni Fabian, ay umalis na rin kami pero para akong ninja palabas ng campus dahil sabi ni Fabian at Flavian sa akin may mga babae daw na naghahanap sa akin. Shit!

Sasakyan ko na ang ginamit tungo sa Veganz dahil tinamad daw silang magdrive. From 7pm-10pm ang gig namin sa Veganz at nang matapos kami doon. Hinatid ko pa sa school ang mga kasama ko dahil doon nila iniwan ang kanilang mga kotse.

It was 11pm nang marakating ako sa Titanium Chill Shop kaso hindi ako lumabas sa kotse ko at nanatili lang sa loob. Inabot ko ang isang sigarilyo sa dashboard. Binuksan ko ang bintana ng kotse at saka ako nagsindi.

I puffed some smoke through my mouth and nose. A cigarette is one of my stress relievers.

Ganito ang lagi kong ginagawa para lang kay Ali. Binabantayan siya sa trabaho hanggang sa makauwi siya ng safe.

Napapikit ako habang humihithit sa sigarilyo ngunit sa muling pagbukas ng mga mata ko ay nakita ko na si Ali na palabas ng Titanium Chill… k-kasabay si Levi!

Naubo ako sa usok ng sigarilyo kaya naitapon ko iyon at padabog na bumaba sa kotse upang sugurin sana si Ali at Levi na naglalakad side by side. Ngunit hindi na ako tumuloy sa binabalak ko nang mapagtanto kong… wala pala akong karapatan. Wala pala ako sa lugar para sumugod. And for Ali, I’m just a pest- a stranger to him.

Tumalikod ako at humingang malalim. Ikakamatay ko pa yata ang pagseselos, naninikip kasi ng husto ang dibdib ko.

Inapakan ko ang sigarilyo kong tinapon kanina at umakyat sa kotse at saka pinaharurot ang sasakyan palayo sa lugar. Uuwi na lang ako at doon magmukmok sa bahay.

Masama ang loob ko nang makarating sa bahay at dahil naubo na ako sa sigarilyo kanina ang ice cream na lang ang nilantakan ko pagkarating ko sa bahay.

Inakyat ko sa aking kwarto ang isang gallon ng ice cream at nasa lap ko ang malaking stuffed na Pokemon. Magma-marathon yata nang Pokemon nito ngayon dahil sa pagka-frustrate ko sa araw na ’to!

Kinabukasan ay nagising nalang ako na parang nililindol ang aking kinahihigaan.

“Uncle! Uncle!”

Nang buksan ko ang aking mga mata bumungad sa akin si Harry, ang pamangkin ko na nagtatalon sa kama ko.

“Harry stop it!”

“You told me you’ll buy me a new toy! Where is it? Where is it?”

“Ngayon. Ngayon ako bibili, pupunta akong mall today.”

“Really?”

“Really.” Kompirma ko rito.

“Good!” ani lang nito at bumaba sa kama ko at lumabas.

Ayaw ko sanang lumabas dahil masama pa rin ang loob ko kaso kailangan kong tuparin ang pinangako ko sa aking pamangkin. Matagal ko nang pingako, eh.

I dragged myself out of my bed and took a quick bath.

Pumunta akong mall upang makabili ng laruan na gusto ni Harry at nang nakabili ako ay dumaan na rin ako sa shoe store upang tumingin kung may bago ba silang stocks.

Ngunit hindi pa ako nakapasok sa store ay nakita ko na si Ali! Shit! Si Ali! Nasa loob ng store si Ali at tumitingin sa ng shoes! Napatalikod ako at lihim na napangiti at inayos ang buhok. Nagwawala naman ang puso ko pero pilit ko iyong pinapakalma. Tingnan mo na kagabi halos ’di makatulog sa selos pero ngayon parang wala lang nangyari. Tsk!

“Relax, Apollo! Relax!” Pagkakausap ko sa aking sarili bago humarap at kunyari ay wala akong ganang pumasok sa store.

Sinadya kong lumapit kay Ali at ibangga ng konti ang aking balikat sa kanya. Syempre hindi ko nilakasan dahil baka masaktan ko siya.

“Ano ba!” anito pero nagitilan din ito nang makita ako. Nanlalaki ang mga mata niya.

“H-hey! Ali fancy seeing you here!” Kunyari ay gulat kong sambit, kunyari doon ko palang siya napansin.

Ali’s POV

Kumuyom ang palad ko nang makita ko si Apollo. Bakit ba para itong kabute na kung saan-saan na lang sumusulpot!?

“Buying shoes?”

Iniwas ko ang tingin ko rito at namili ng sapatos para kay Yenz.

“Oh,”

“For you? Maliliit ang size dito.”

“Para sa kapatid ko.”

“Anong size ng feet niya?”

Mariin akong napapikit. Tang ina talaga ’yang pananalita nito pinupukaw ang inis ko.

“35 or 9 inches,,”

“Okay,” ani lang nito pero hindi ko siya pinansin.

“Miss-” Tatawag na sana ako upang makahingi ng assistance ngunit nabitin ako nang ipakita ni Apollo ang ilang sapatos.

“Here they’re all size 9 inches.”

Tiningnan ko iyong mga napili nitong mga sapatos since magaganda ang mga napili nito. Kinuha ko ang pinakanagustuhan ko doon, kulay pula.

“’Yan ang napili mo?” Usisa ni Apollo.

Tumango ako.

Gusto ko iyong sapatos ngunit nang makita ko ang price no’n ay nanlumo ako. Kukulangain ang suweldo ko sa sapatos palang tapos bibili pa akong tumbler para kay Ynez para ’di iyon mainggit kay Yenz.

Binalik ko iyon sa kinalalagyan no’n.

“Oh, i thought you like it for your brother?”

Umiling ako.

“Sa ibang store na lang ako-”

“Hindi ba kasya ang money mo?”

Tiningala ko si Apollo.

“Wala ka na roon.”

“It’s on me.”

“What?”

“Ako na bibili nito for your brother.”

“Why would you do that?”

“Well… I sponsor some shoes sa mga kids in some school. K-kaya nga rin ako nandito para mamili ng shoes para sa mga batang bibigyan ko.”

Namangha ako doon.

“T-totoo?”

“Yes!” Masigla niyang untag.

“Eh, mahal iyong pang sports na sapatos.”

“It’s fine. It’s on me.” saad nito at kinuha ang sapatos na pula.

“S-salamat.” ako. Makakatipid na kasi ako nito. Makakabili pa ako nito ng bigas at mauulam namin.

“Hindi ka bibili ng sapatos para sa’yo?” tanong ni Apollo habang hinihintay na makwenta ang lahat ng sapatos na kanyang pinamili. Nasa benteng pares din kasi iyon.

“Hindi. Okay pa naman ang sapatos ko.”

“Okay,”

Gusto ko siyang kumprontahin doon sa text niya sa akin kaso mukhang wala naman iyon sa kanya. Natural na natural lang naman siya. Baka wrong sent lang iyon.

“Kami na po ang magd-deliver sa mga sapatos sa address na binigay ninyo, sir.” anang no’ng babae kay Apollo.

Isang tango lang ang binigay ni Apollo rito.

Sabay kami ni Apollo na lumabas ng store at bitbit ko na ang libre niyang sapatos.

“S-salamat ulit dito.” Wika ko sabay taas sa paperbag na may lamang sapatos.

Ngiting-ngiti ito sa akin.

“It’s my pleasure to help you-”

“Apollo!?”

Nabitin si Apollo dahil sa sigaw ng isang babae. Napabaling ako doon sa sumigaw, it was the SSG president.

“Fuck!” mura ni Apollo at saka ako itinulak sa pinakamalapit na dingding.

“A-Apollo.”

“Apollo!?” sigaw na naman ng babae.

“I’m so sorry, Desiderio.” he weakly murmured before dropping his head towards me.

Nagpanic ako dahil hindi ko alam ang gagawin nito hanggang sa bumagsak ang labi nito sa gilid ng aking labi.

Gago! Kung titingnan sa malayo ay para ako nitong hinalkan sa labi. Sa lapit ng labi nito sa lips ko.

Ilang segundo lang ang tinagal ng labi nito sa akin bago ko ito tinulak at sinuntok! Tumama ang kamao ko sa ilong niya at dahil sa adrenaline rush napalakas iyon. At ’di na ako nagtaka nang makita kong tumulo ang dugo mula sa ilong nito.

Tumakbo na ako palayo rito.

Hingal akong tumigil sa labas ng mall.

“Gago siya, ah!” Nasipa ko ang plant box sa labas ng mall.

Nagvibrate ang phone ko sa bulsa ng aking shorts kaya kinuha ko ito, text galing kay SMARTLoad.

SMARTLoad: I’m sorry, Desiderio.

CHAPTER 4

Chapter 4

Ali’s POV

“Ang galing naman, kuya! Ang ganda nitong sapatos at ang gaan pa. Original ito, kuya?” tanong ni Yenz at tumalon-talon pa. Tuwang-tuwa siya sa bagong sapatos na sponsor ni SMARTLoad.

Inignora ko ang mga text niya kanina. Hindi ko nagreply sa mga messages niya dahil banas na banas ako sa kanyang ginawa. Hindi naman ako maarte at hindi naman tumama ang labi niya sa labi ko, sa gilid lang ng labi ko pero naiirita ako. That damn SMARTLoad used me to shove his flings away!

Ginulo ko ang aking buhok at padarag na sumandal sa sofa namin na gawa sa kahoy at binuka ang mahabang paa.

“Kuya, ayos ka lang?”

Napapitlag ako sa tampal ni Yenz sa aking tuhod.

“Huh? May tanong ka, Yenz?”

Nagtagpo ang kilay ng kapatid ko.

“Kako, ayos ka lang ba? Kanina pa kasi ako nagsasalita, Kuya, pero parang may kaaway ka naman sa isip mo dahil sa sama ng tingin mo.”

Napahilamos ako sa aking palad at inabot at balikat ni Yenz para tapikin ito. Umupo naman siya sa tabi ko.

“Sorry, kuya, ha. Mahal ba itong sapatos? Wala na tayong pang-ulam at bigas? Iyon ba ang iniisip mo?” May himig ng lungkot na saad ng aking kapatid at binaba ang tingin sa bagong sapatos.

I sneered and ruffled his hair. “Hindi. Hindi iyan ang inaalala ko. Saka… s-sponsor iyang sapatos mo, kaya may natira pa akong pera para dito sa bahay.”

“Sponsor, kuya?”

Tahimik akong tumango.

“Sinong nag-sponsor, Kuya?”

‘Si SMARTLoad.’ Nais ko sana iyong isagot sa akong kapatid pero mas pinili ko na lang na itikom ang aking bibig.

“Teka, nasaan ba si Ynez?” Pag-iiba ko sa aming usapan at may binili rin kasi akong para kay Ynez. Ayaw kong mainggit iyon kay Yenz.

“D’yan lang sa kapitbahay, Kuya. Naglalaro kasama ang mga kaibigan niya.” si Yenz at nginuso nito ang bahay ng aming kapitbahay.

Tumayo ako at pumunta sa kusina.

“Iiwan ko ang binili ko para kay Ynez dito sa mesa, Yenz. May lakad lang ako.” Paalam ko rito.

“May lakad ka ulit, Kuya?”

“Hmm! D’yan lang ako sa palengke mamimili ng kailangan para dito sa bahay.”

Sumakay ako ng pedicab papuntang palengke at nang makarating ako sa lagi kong binibilhan ng mga gulay ay nakita kong marami itong bubuhatin.

“Tulungan ko po kayo, Aleng Nene.” Pagboluntaryo ko nang makita ko si Aleng Nene na nahihirapan sa pag-usog ng mga sako. Nakilala ko na rin itong si Aleng Nene dahil sa dalas kong bumili sa kanya. Minsan rin ay ako ang kargador niya kapag may mga bagong dating na gulay at prutas.

“Oh, Ali! Bibili ka?” Pagbaling nito sa akin.

“Oo po. Tulungan ko muna po kayo.”

“Sige, Ali. Naku sumakit na itong balakang ko, eh.” Aniya. Nasa sixties na rin kasi siya.

Natawa naman ako kay Aleng Nene at binuhat ko na ang isang sako ng talong. Sa huli ay ako na ang nagbubuhat sa mga sakong gulay na pinakyaw nito.

Nang matapos ay pinagpawisan ko kaya naman ginamit ko na rin ang tshirt ko bilang pamunas. Itinaas ko ang laylayan ng aking t-shirt upang punasan ang aking mukha.

Nakarinig ako ng ilang mga tili kaya napatingin ako sa paligid. May mga babae palang nakatingin sa akin.

Nahihiya naman akong yumuko ng konti sa mga ito bago inayos ang damit.

“Naku, Ali, ang daming babae na pumupunta sa akin dito at tinatanong ang pangalan at number mo. Akala ko nung una ay bibili, iyon pala ikaw ang gustong bilhin!” Tawang saad ni Aleng Nene.

Napakamot ako sa aking batok.

“Ito, hijo, sa’yo na iyan.” si Aleng Nene sabay abot sa akin nung isang malaking plastic na puno ng iba’t ibang gulay.

“Aleng Nene magkano po ito,” saad ko sabay kuha sa aking wallet.

Umiling ito. “Sa’yo na ’yan, hijo. Naabala pa kasi kita rito sa tindahan ko.”

“Hindi po. Ayos lang po, ako naman po ang nagboluntaryo sa inyo na tumulong.”

“Huwag nang matigas ang ulo, Ali. Ilaan mo na lang iyang pera mo sa ibang bagay. O ’di kaya’y sa nobya mo!” May panunuksong wika ni Aleng Nene. Matandang dalaga itong si Aleng Nene pero kung makatukso sa akin ay akala mo talaga may nilalandi rin!

“W-wala po akong nobya, Aleng Nene!” Untag ko.

Nakalibre nga ako ng gulay, may pa freebie namang tukso! Saka wala pa talaga sa isip ko iyang nobya nobya na iyan. Hirap na nga akong igapang itong pang araw-araw ng mga kapatid ko tapos magn-nobya pa ako?

Hindi naman sa sinasabi kong magastos ang mag-girlfriend o ang pumasok sa isang relasyon. Ang akin lang. Papaano iyong pang date? Iyong mga pambili ng bulaklak, tsokolate, at mga regalo sa monthsary, sa birthday, o sa valentines? Kahit na sabihin nating pwede namang hindi magarbo o hindi mamahalin ang ibibigay. Gagastos pa rin. At saka kung papasok ka naman lang din sa isang relasyon dapat handa ka. Dapat handa, ang utak mo, ang puso mo, ang katawan, at ang bulsa mo.

Kumunot ang noo ko nang lumapit si Aleng Nene sa akin at pasimpleng bumulong.

“Wala ring nobyo?”

Nasamid ako sa sariling laway at kamuntikan nang mahulog mula sa aking kamay ang plastic sa sinabi ni Aleng Nene.

Nanlalaki ang mga mata kong tiningnan si Aleng Nene pero naging naabala na ito sa mga dumating na mamimimili.

I clicked my tongue. Tumingin sa ibang direksyon. Ano ba itong pinagsasabi ni Aleng Nene? Dulot ba ito ng pagkamatandang dalaga niya? Hindi ako natuwa sa biro nito. Though I don’t feel offended and disgusted by the idea.

“Pa-load po ako. Smart, regular po.” Dinig kong saad ng isang babae sa aking likuran.

Tila may nagring sa tenga ko nang marinig ko ang katagang ‘smart’ at saka biglang pumasok sa isip ko ang ngumingising mukha ni Apollo! Puta!

Marahas kong iniling ang aking ulo ngunit nahilo na lang ako pero akupado pa rin ng mukha ni Apollo ang aking isip! Tang ina!

“A-aalis na ako, Aleng Nene. Salamat sa gulay!” Walang lingon kong saad at kaagad na pumara ng pedicab.

Kinagabihan nang matapos kami sa aming hapunan ay matutulog na sana ako nang biglang tumawag sa akin si Yumi, ang aking ka-workmate sa Titanium Chill. Tumawag siya dahil may emergency daw sa kanilang apartment at walang papalit sa kanya.

Ayaw ko sana dahil gusto ko munang magpahinga kaso hindi rin naman ako makatulog kaya nagbihis ako at pumunta sa Titanium Chill.

“Sorry talaga, Ali. May sunog kasi malapit sa aming apartment at pinapalabas ng landlord namin ang mga gamit dahil malaki ang sunog at maaaring umabot sa amin.” anas ni Yumi sa akin nang makarating ako sa shop.

“Ayos lang, Yumie. Mag-ingat ka.”

“Babawi ako sa’yo, Ali. Promise!”

Tinanguan ko na lang ito at umikot sa counter dahil may customer na naghihintay.

“One salted caramel cheesecake, please.”

I immediately punched her order at binigay sa kanya ang kanyang number. Mabilis kong inihanda ang order nito.

“Here’s your order, ma’am! Enjoy!” Ako nang maihatid ko ang order nito.

Naglakad ko patungo sa counter nang marinig ko ang tunog ng chime kaya napalingon ako roon.

My eyes widened in fraction when I saw Apollo suavely tread into the shop. Apollo was alone, sporting his black leather jacket with a white shirt underneath. Naka-tattered jeans siya at itim rin na sapatos. Naka-cross ang sling ng kanyang electric guitar sa kanyang katawan.

Nakasilid sa bulsa ng kanyang jeans ang isang kamay ngunit nang makita niya ako ay nailabas niya iyon. Tila gulat rin siyang nakita ako doon sa shop.

Apollo opened his mouth, but before he could utter a single word, I had already torn my eyes from him and gone to the counter.

Nagkunwari akong nagpupunas sa counter kahit malinis naman iyon. Walang dumi doon pero nagpupuas ako para lang may pagkaabalahan.

Ilang saglit pa ay napatigil din ako sa pagpupunas nang may ma-realized.

Wait! Why am I acting like this? Dapat si Apollo itong mahiya dahil sa ginawa niya sa akin! Dapat ito ang maging awkward sa aming dalawa dahil ito ang may atraso sa akin.

I compose myself together and stand straight.

Gulat ako nang makita si Apollo sa harap ng counter pero kaagad ko rin namang nabawi ang pagkagulat at ngumiti rito.

“What’s your order, sir?” Magalang kong tanong rito. Handa na rin ang kamay ko na i-punch ang kanyang order.

“I have something to tell you, Ali.” aniya.

Ngumiti lang ako ng peke dito. Kunwari wala akong narinig dito.

“Your order, sir?”

“I need to clarify something for you, Ali. I don’t want you to think that-”

The smile on lips faded.

“Kung wala kang bibilhin, umalis ka.” Seryosong saad ko na rito.

He wet his lips with his tongue.

Apollo sighed. “Your offer…”

Napatango ako sa kanya. Oo nga pala. Muntik ko nang makalimutan ang pinangako kong jasmine tea sa kanya.

“Your jasmine tea is coming up, sir.” Mataman kong wika sa kanya.

Hindi ko na siya pinansin kaya naman umalis na ito.

Labag man sa loob ay hinatid ko rito ang kanyang order. At nang mailapag ko ang kanyang order ay aalis na sana ako nang hawakan niya ang aking palapulsuhan upang pigilan ako sa pag-alis.

“May sasabihin ako.” Nakikiusap na niyang saad.

“Kung tungkol iyan sa nangyari doon sa mall. Wala na iyon.”

Wala na iyon kahit banas na banas ako roon.

There’s no need for us to talk man to man since handa naman ako ibaon na iyon sa limot.

“You don’t understand, Ali.”

“I fully understand, Apollo.” Nagtagpo ang kilay niya sa sinabi ko. “I fully understand that you’re a damn flirt and you used me to shoo your fling away.”

An unamused snicker came from Apollo.

“I understand where your sentiments are coming from, Ali, because I have an illaudable reputation. I was surprised too. It was an impulsive act on my part, and I’m guilty. That’s why I’m sorry. I’m so sorry.”

“It’s fine. Hindi mo na naman iyon maibabalik pa. Just get out of my sight from now on, Apollo.”

“But I can’t.” Deretsong wika niya.

My mouth twitched, and I wanted to say something, yet not a single word came out.

“The hell, man!” Inis kong wika sa kanya.

“I want you to be my fake boyfriend, Ali.” Determinado at walang bakas ng pagbibiro nitong untag.

On impulse, I smack the plastic tray I’m holding against Apollo’s forehead, eliciting a loud groan from him.

“Putang ina mo, Apollo! Lumayas ka rito!” Bulyaw ko rito at pati ang ibang customer sa loob ng shop ay napatalon sa gulat.

Tinuro ko ang pintuan ng shop. Kahit na sapo pa ni Apollo ang kanyang noo dulot ng pagkahampas ko doon sa tray. Dumadaing ito sa sakit. Hindi pa nga magaling ang ilong niya may nadagdag pa sa noo.

“Lumayas ka bago ko dagdagan ang pasa d’yan sa ilong mo, Apollo!” Hostility was lingering on my words.

Bitbit ang sakit sa noo at ang kanyang electric guitar, lumabas si Apollo sa shop ng walang imik.

Nanginginig ang kamay ko sa galit kay Apollo.

The fuck was he saying? Nag-iisip ba talaga ang lalaking iyon? Saan niya nilalagay ang utak niya? Saan niya nakukuha ang lakas ng loob na sabihin sa aking na gusto niya akong maging f-fake boyfriend niya? Damn him! Bagay lang sa kanya ang alog sa utak na binigay ko sa kanya.

I inhaled deeply and exhaled through my mouth and nose, calming my shaking system. At saka pa ako humarap sa mga customer na laglag ang mga pangang nakatingin sa akin.

Sa mga sumunod na araw, dala-dala ko pa rin ang pagkainis ko kay Apollo. Pumasok ako sa mga klase ko pero wala ako sa mood. Pasalamat talaga ako na hindi ako natatawag sa mga recitations!

“Hoy, pre!” I jumped in my seat when Mark’s palm heavily landed on my shoulder.

Nagtatagpo ang kilay nang binalingan ko ito sa aking tabi. Ang bigat ng kamay nito!

“Ano!?” Iritado kong anas dito.

“Woah! Hold up, bakit ba ang init ng ulo mo at bakit kung makatingin ka ay may pinapatay ka na d’yan sa isip mo?” Sunod na saad ni Mark.

Malamang din siguro ay patay na si Apollo nung isang araw kung ganoon.

Kinuha ko ang kamay niya sa aking balikat sabay sabing, “Wala!”

Isa-isa kong tiningnan ang aking kasama rito sa garden. Nandito kami sa ilalim ng malaking puno at naupo sa bench. Sa likod namin ang malaking oval at soccer field. Si Mark may pang-aasar sa mukha niya habang nakatingin sa akin. Si Winston naman ay nagc-cellphone, adik sa Call of Duty itong banker ko na kalaro si Leo. Ang nakaayos na natural side part layered na buhok ni Winston ay ginugulo ng hangin. Walang problema itong si Leo dahil naka- military cut ang buhok niya at nagpakulay pa ito ng pula sa buhok. Inggit kasi itong si Leo kay Winston dahil si Winston may natural na ginger-blonde hair kaya nagpakulay ito ng pula. Ayaw niya magpalamang.

Naibaba ko ang aking mata kay captain Alex na nakaunan sa hita ni Mark. Nakatakip ang isang libro sa mukha nito. Dahil maliit lang itong bench nasa damuhan ang paa ni Alex.

I was about to stand and go to the comfort room when Belinda appeared.

“Belinda.” Tuwang untag ni Mark na siyang unang nakapagsalita dahil wala itong pinagkakaabalahan.

Napabalik ako sa aking kinauupuang bench.

Belinda is a third year mass communication student na matagal nang may gusto sa akin. Yeah, alam ko kasi bulgar naman ito sa pagpapahayag ng kanyang feelings towards me. Belinda is pretty and has long, wavy black hair. Whenever I see her, she always has that red ribbon in her hair. She’s hard to miss when she’s this pretty.

“Hi, Ali!” Bati niya sa akin na para bang hindi niya napansin si Mark sa tabi ko.

“Hey!” sambit ko lang.

“For you!” anito sabay lahad ng kanyang dalang bulaklak at cake.

This is what I’m referring to when I say she’s vulgar. Alam nga ng lahat ng varsity player na may gusto siya sa akin dahil minsan na niya ring nilibre ang buong team, kumain lang kami ng sabay. Yeah, she’s rich!

“Belinda.” Angal ko.

“Take them, please.” Tukoy niya sa mga dala niya.

Tumayo ako at hindi kinuha ang dala nitong bulakak at cake.

I grabbed his wrist and pulled her somewhere. Nadaanan namin ang grupo nina Apollo pero hindi ko sila binalingan.

Dinala ko si Belinda sa likod ng gym.

Yumuko siya at kita kong namumula ang mukha.

“What are you thinking?” tanong ko rito.

“A-ahm… you could have brought me somewhere nice.” Mahinhin nitong wika.

Napapikit ako sa aking mga mata.

“Somewhere nice?” I asked as I opened my eyes.

She nodded timidly.

“Hmm. There’s a nice hotel nearby-”

“Stop this already, Belinda.” I cut her off. Iba yata ang tumatakbo sa utak niya.

Doon siya napatingin sa akin.

“H-huh?”

“Stop giving me flowers, cakes, chocolates, and letters. Hindi dapat ikaw ang gumagawa ng ganito.”

“Kasi dapat ikaw?” Inosente niyang tanong.

Umawang ang labi ko. Napailing.

“Hindi mo pa rin ba nakukuha ang ibig kong sabihin, Belinda? Hindi ako nagr-respond sa mga letters mo. Hindi ko tinatanggap ang mga bigay mo. Hindi ko binigay ang number ko sa’yo. Do you get my signals?”

Laging may laman ang locker ko dahil sa mga bigay niya. Kahit na hindi niya sabihin alam ko naman, kasi siya lang naman ang laging nagbibigay sa akin na may initial na letter B.

“Signals?”

“That I’m-”

“That you’re shy?”

“No, it’s not, Belinda.”

“I like you, Ali. I’ve told you many times before. I really, really like you. Please, don’t give me the cold shoulder.”

“Belinda, I don’t feel the same way. I’ve already told you that many times as well.”

“No! Hindi ako naniniwala sa’yo, Ali! I’ve never seen you with other girls. Ako lang ang lumalapit na girl sa’yo. Ako lang ang hinahayaan mo ng ganito. Kaya hindi ako naniniwala na wala kang feelings for me. Maybe you’re just scared kasi general ang daddy ko at dean ng BIS si mommy. Don’t worry, Ali. My parents will accept whoever I like.”

Yes, kaya hindi ko nga siya dere-deretsong nahihindian dahil sa katayuan ng mommy niya dito sa school. Malakas ang connection ni Belinda rito sa BIS. Isang kumpas lang ng daliri ng kanyang mga magulang baka mawala na ako rito sa BIS.

“Belinda!”

“I know you’re poor but I don’t care-.”

“Stop it already, Belinda!”

“I like you, Ali and I don’t care about your family status. Hindi ako maarte na babae, Ali. Hindi rin ako demanding. It’s okay for me na magdate tayo sa street and-”

“Stop it!” I hollered. She jumped in shock. “I already have someone, Belinda.” I have no choice but to lie to her so she’ll stop.

“I… I don’t believe you.” Matigas niyang wika at binitiwan ang dalang cake at bulaklak.

Lumapit siya at kumapit sa uniform ko.

“Hindi totoo ’yan! You’re just lying, Ali. You’re just lying para tumigil ako. I know wala kang babae o girlfriend, Ali. Don’t lie in front of my face!” Natatawa ngunit bakas sa mga mata niya ang galit.

“I don’t have a girlfriend because I have… a boyfriend.” Thankfully, naitawid ko ang linyang iyon na hindi nauutal.

“What?!” Humigpit ang pagkakakapit niya sa uniform ko.

“I have a boyfriend.” Ulit ko.

“Y-you… y-you’re lying! You’re lying, again!” She lamented while slapping my chest.

“Belinda believe me. I have a boyfriend!”

“No!” Pagmamatigas niya.

“Hey! I’m the boyfriend.”

Sabay kaming napatingin ni Belinda doon sa pinanggalingan ng boses. Laglag ang panga ko nang makita ko si Apollo na tamad na nakasandal sa dingding ng gym at naka-cross arms. He was lazily watching us; however, the amusement in his eyes was dancing with glee!

“A-Apollo Contaleone?” Belinda stuttered.

CHAPTER 5

Chapter 5

Apollo’s POV

I’m really disappointed in myself. Hindi pa nga ako nakakabawi kay Ali doon sa biglaang paghalik ko sa gilid ng labi niya ay nadagdagan pa iyon nang bigla kong isambit sa kanya na gusto ko siyang maging fake boyfriend.

What the actual fuck!? Am I even thinking before I blurted out those words? Of course not! Walang matinong tao ang sasabihin bigla na gusto niyang maging fake boyfriend ang kanyang… Wait! Magkaibigan ba kami ni Ali? Fucking shit, kakalampas lang namin ni Ali sa stranger stage relationship, but, I already fuckup so bad!

Actually, my tongue was itching so badly to ask Ali about his relationship with Levi. I wanted to bury that memory six feet beneath the ground, but my stupid mind can’t seem to let go of it. Just wow! However, no matter how much I want to ask Ali, I have no right to do that. Baka imbes na lumusaw ang inis at galit no’n sa akin, baka mas lalo akong hindi no’n pansinin.

Days have passed, and I’m still overthinking how to approach Ali without acting too harshly and rushing. I may like him a lot, but i still need to consider his feelings. Hindi porket gusto ko siya at gusto na niya rin ako. Lalaki si Ali at straight, sobrang hirap. Idagdag pa na hindi kami magkaibigan. Maybe this time I will take it slow for us, atat ako pero dapat I should measure my actions toward him.

Pero natatanga kasi ako kapag kaharap ko na siya. Parang laging nauuna ang bibig ko bago ko pa pinag-iisipan ang mga sasabihin ko dahil sa lakas ng tibok ng puso ko kapag magkalapit kami at kahit nag-uusap. I’ve never been this stupid and foolish until Ali Desiderio!

Unan ko ang isang braso ko at marahas akong bumuga ng hangin sa aking ilong at tumingin sa malinaw na ulap na dahan-dahan ang galaw. Nandito kami ngayon sa ground, wala kasing klase dahil wala ang prof namin. Nagja-jamming kami dito sa ilalim ng puno pero wala ako mood dahil nag-iisip pa ako ng next move ko kay Ali. Move na hindi marahas at atat. Slowly but surely kumbaga.

“Whoa!”

Tumaas ang kilay ko sa iskandalusong boses ni Fabian at saka tumingin dito. Kumpleto kaming lima ngayon at sa aming lima ako lang ang nakahiga sa damo, sila nakaupo lang.

“Oh, di ba varsity player ’yan?” Usisa rin naman ni Drexel at inilapit pa ang mukha kay Fabian. Parehong mabilis makasagap ng mga balita itong mga ’to. Walang nakakalagpas na tsismis sa kanila. Dinaig pa ang mga girls.

“Ulit nga tayo ng practice sa chorus nitong-”

Hindi natapos si Kilian nang lamunin ng boses ni Fabian ang kanyang sasabihin.

“Oo, iyon ang sharp shooter ng varsity.” si Fabian.

“Ah, oo nga, si Desiderio!” si Drexel na siyang kinabalikwas ko mula sa pagkakahiga mula sa damuhan.

“Iba talaga ang hatak kapag varsity player ka. Babae ng unang nagm-move para sa’yo!” gatong pa ni Fabian.

Napatayo ako at sinundan ang direksyon kung saan sila nakatingin. Nanlaki ang mata ko nang makita kong lantaran ang pagbigay ng babae kay Desiderio ng bulaklak at cake.

I crossed my finger at my back and murmured, ‘Sana hindi tanggapin ni Desiderio ang dala ng babae.’

Ngunit ang susunod na ginawa ni Desiderio ay kinalumo ko nang makita kong tinanggap niya ang dala ng babae at hinila pa ang babae kung saan. Patungo sila sa direksyon namin.

Tumayo ang mga kaibigan ko at manghang sinundan ng tingin si Desiderio hila-hila ang babae. Nagkatinginan kaming dalawa, sandali pero alam kong nagtagpo talaga ang mga mata naming dalawa.

Parang hangin silang dumaan sa aharap namin at dere-deretso ang lakad.

“Tara na sa classroom, baka dumating na ang susunod na prof natin.” Aya ni Kilian at tinapik ang balikat ko dahil sa sgalit na pagkawala sa sarili.

“U-una na kayo, just bring my guitar and bag with you. Call of nature.” saad ko bago tinapik ang balikat ni Kilian.

Hindi ko na hinintay ang sagot pa ni Alfonz at saka ako sumunod kina Desiderio. Alam kong mali, alm kong wala ako sa lugar para gawin ito pero tang ina kasi! Tang ina nitong puso ko! Kinakabahan ako!

Malapit na ako sa likod ng gym nang marinig ko ang boses nina Desiderio at nung babae. Umatras ako at nagtago sa dingding.

I know it’s bad to eavesdrop at someone’s conversation but their argument escalated which caught my attentions! Ali was turning down the girl!

It doesn’t feel right because the girl was brutally rejected by Ali but right now I’m happy!

You idiot, Apollo! Ngayon ka pa talaga nahing masaya matapos mong makinig sa usapan ng ibang tao!

Hindi ko na natiis ang kanilang usapan at umeksena na ako kahit hindi naman dapat!

“Hey! I’m the boyfriend!” Taas noo kong saad at lumabas para makita nila.

I saw how the girl’s jaw dropped on the ground upon seeing me.

“A-Apollo Contaleone?” The girl even stammered can’t recover from the shock!

A wide smile crossing my lips and eyes were so proud as if I saved someone else’s life. But when my eyes landed on Ali’s dark eyes throwing daggers at me. My arrogance shrink down to the pit!

Ayan, Apollo, deserve mo iyan! Pakielamero ka kasi!

“A-Ali… is this t-true?” The girl’s shaky voice cut the thickening atmosphere that was slowly building up in between me and Ali’s fierce eyes!

I know that after this, Ali will definitely loathe me to death.

“Belinda,” Ali uttered, his stray away from me and looked at the girl in front of him wearing a red ribbon on her hair!

“I know that Apollo is just kidding. He is a playboy and almost dated all the girl’s population here in BIS. I know you won’t make patol sa kanya, Ali!”

I balled my fist. This girl was spitting facts about me. It’s my fault for being that kind of guy but it really hurts sometimes, especially when you’re in front of the person you are admiring!

“Belin-”

“Deny it, Ali!” Pilit ni Belinda kay Ali at hinawakan ang kamay nito. Halos lumuhod na siya.

Damn! She’s obsessed!

Mariing pumikit si Ali sa kanyang mata at diniin ang kamay sa kanyang mata.

“I’m… I’m sorry, Belinda.” Ali said in the most low and throaty tone he can.

My eyes widen a fraction. My fist loosen on my sides.

Fuck! He didn’t deny it! He fucking didn’t me!

“A-Ali, no…”

Pilit na kinuha ni Ali ang kamay ni Belinda na nakahawak sa kanya.

When I regained my composture, I waltz’s through Ali and held his hand! Oh, shit! What a fucking dream is this?! Am I winning? Lord, thank you! From now on, I’ll be a good boy!

I pulled Ali with me and start to drag him out of the place when Belinda scream at our back. We both stop on our tracks.

“No!”

Nilingon namin ni Ali si Belinda na kahit na umiiyak ay matapang kaming tinatapunan ng tingin.

“You’re both lying it. I know how straight of a man you are, Apollo.” she said before turning her eyes to Ali. “And I know you too, Ali. You’re just dling this right para hindi ako sumunod at para tumigil na ako? Don’t underestimate me, Ali, Apollo,” she added and her eyes were menacing!

I was about to counter her when Ali pulled me.

Hindi ko alam kung saan ako dadalhin ni Ali. Basta ako, sumusunod lang ako kahit saan niya ako dalhin. Nakatingin lang ako sa kamay namin na magkahawak!

Hindi ko kasi ito inaasahan lalo na’t ang sama ng huli naming pagtatagpo!

Napatingin ako sa paligid nang mapagtanto kong patungo kami sa loob ng banyo ng gym!

Ali pushed me inside the comfort room before kicking the door closed and locked it behind him.

“What was that all about, Apollo?!” He fired, his eyes were still dark and pure of hostility!

“I just help you out right there, Ali!”

His sarcastic laughed echoed the whole room.

Ali is shorter than I am. He has a sporty body and beautiful face but when is angry. It seems like he became another person. Dark brows furrowing and eyes darken even more.

“Nakikinig ka sa usapan namin?”

“I…” Napatigil ako. I can’t tell him, dude! I can’t tell him that I stalked them! He will become more berserk! “I’m just getting a basketball ball inside the gym when I hear your commotion.”

“Nice try, Apollo!”

I clenched my jaws.

“It’s true! Inutusan ako ni Mr. Avila na kumuha ng bola sa gym. For his P.E class.”

“You’re in your 3rd year.”

“It’s for his first year students in P.E. I know you’re doubting me, Desiderdio, because of what I did to you and what I said last time. But I’m serious when I ask for an apology. I’m sorry. I didn’t mean it. I’m… I’m just kidding that time. I thought that would lift youe mood.” Bahala na! Bahala na talaga!

Natahimik siya. Sumandal siya sa dingding at sinilid ang dalawang kamay sa aming black slacks uniform.

What a fine you are, dude! Kaya gustong-gusto ko, eh.

“Fine! Let’s call it quits since you helped me out there.”

“Cool.” Maangas kong wika.

Huwag ka talagang papahalata, Apollo, kung hindi mababalian ka na ng buto!

“Ahm, matagal mo na ba iyong admirer?” tanong ko sa kanya.

Matagal pa sa akin?

Tumango siya. “Matagal na.”

“Hindi… mo nagustuhan? Hindi ka na-fall sa kanya? She’s pretty.”

Sige lang, Apollo! Galingan mo pa!

He sneered and puff a heavy sigh thriugh his mouth before tilting his head back, showing off his Adam’s apple!

Damn!

“Wala akong panahon sa kanya.”

“Why?”

“Ayaw ko lang.”

“So hindi mo siya gusto?” usisa ko. Hindi niya kasi ako sinagot!

“You are right that she’s beautiful but I’m not only looking after the looks, Contaleone. I’m not like you okay?”

My eyebrows raised. “Hey, what do you mean by that?”

“That you would date anyone basta’t nagpapalda!”

Fuck! That hurt my ego!

“You mean, I don’t have a taste on women?”

He shrugged his shoulders.

“I’m sorry to burst tour bubbles but I have a high standard, Desiderio!” At ikaw ang standard ko!

Umiling lang siya at tumayo ng maayos. “Salamat ulit. Sibat na ako.”

Aalis na sana siya nang pigilan ko siya.

“Wait!”

“What?” Bagot niyang tanong sa akin.

“What will you do about, Belinda? Nasabi… nasabi ko kanina na… m-magboyfriend tayo.”

Bumuntong hininga siya. “Ako na bahala doon. Huwag mo na iyong isipin.”

Ang bilis naman bawiin ni Lord ang saya ko.

“Ako nang bahala kay Belinda. Sapat na uyong ginawa mo kanina.” With that Ali tapped my shoulders and take his exit.

I followed his trails behind while looking at his wide shoulders.

Malapit na kami sa sa exit nang gym nang lingunin ako ni Ali. Mabilis na lumiwanag ang mukha ko dahil sa kanyang ginawa.

“Ang bola?”

“Bola?”

“Ang bola mo.”

“Ang bola ko?”

Ali’s face turned sour!

“Akala ko ba kukuha ka ng bola kaya mo kami narinig ni Belinda sa likod!” Inis niyang wika sa akin.

“Oh, y-yeah!”

I closed my eyes tightly before jogging towards the left part of the court to get one of the basketball balls!

Hindi ko na naabutan si Ali pero dumeretso na ako sa room namin.

“Where the hell did you go?” Paasik na tanong ni Drexel sa akin.

“Nagbanyo ako.”

Tinaasan ako ni Drexel sa kanyang kilay.

“Nagbanyo ka?” tanong niya at bumaba ang mata sa hawak kong bola. “Bakit may dala kang bola?”

Without me knowing, I’m already smiling while looking at the ball in my hands. I almost forget the feeling of holding a ball. I miss the adrenaline rush inside the court and the sweat during the tournament.

“Tara na, puntahan natin sina Flavian. Vacant hours nila.”

“Sa engineering department?”

Sumama ang mukha ni Drexel.

“Sa tatlong taon natin sa college, tol. Tinatanong mo ’yan?”

Pinaikot ko lang ang bola sa aking isang daliri at lumabas ng classroom.

“We have an assignment in Pricing Strategy.”

“Hmm.”

“You’ll answer it. I forge your signature earlier for a grading attendance.”

“I got you, Drexel.”

Dadaanan na lang din namin ni Drexel si Kilian sa room nila since nasa parehong department naman kami kaso nga lang nasa katabing building. Unlike kina Flavian at Fabian na engineering department na kailangan pang sadyain at tawirin.

Drexel just walk inside the room freely and went to Kilian that was surrounded by his classmates.

“Si Apollo!”

“Oo, nga!”

“May pinopormahan ba siya sa Accounting majors?”

“I’m sure ako na ’yan.”

I just leaning against the doorframe and I don’t want to step inside but I hear there murmurs.

“Wala rin kayong klase?”

Napatayo ako nang marinig ko ang boses ni Kilian na papalapit.

“Hmm, sina Flavian wala rin kayo tambay muna tayo. May bagong lyrics akong nagawa. Lagyan natin ng tono.”

“Cool-” nakalabas na si Kilian at Drexel nang mabitin ang sinasabi ni Kilian nang makita ako.

“What?” Litong kong tanong.

“What’s with the ball, Apollo?”

“Oh, wala lang.”

“You don’t play basketball anymore.”

“Tsk. Trip nga lang.” Disma ko kay Kilian at inakbayan ko na ito bago kami tumungo sa elevator.

Pagkarating namin sa engineering department marami ang nakapila sa elevator.

“Let’s take the stairs.” I suggest, seeing the long queue of engineering students.

“You’ve got to be kidding us, Apollo! Flavian and Fabian classroom is on the fifth floor!” Kilian grimace in between his shaky smile.

Si Drexel naman ay nanatiling seryoso na nakatingin sa mga estudyante na nakalinya.

“Drex, stairs na lang tayo.”

“Hmm!”

Yes! Pagbunyi ng puso ko! Madadaanan namin ang floor ng mga civil engineering!

“What?! Drexel no!” Padabog na awat ni Kilian pero nauna nang maglakad si Drexel tungo sa hagdan!

Sa aming grupo si Drexel talaga ang laging seryoso at laging nasusunod. Kaya nga siya ang tumayong leader namin dahil siya ang laging maasahan namin.

Dala ko pa rin ng bola at pinaglalaruan habang paakyat kami sa fifth floor nang makasalubong namin ang grupo nina Ali.

I’m already wearing my usual smile on my lips but Ali just passed me like a wind! Like we didn’t have a serious talk earlier!

“Ali!”

Parehong napatigil ang grupo niya at ang kasama ko.

Nasa kalagitnaan na ako ng hagdan at siya naman ay nasa huling baitang.

“Ang bola,”

Kumunot lang ang noo niya.

Binaba ko siya. Kapag nagkakaharap kami ng ganito mas nadedepina talaga ang height difference namin. Mas maliit siya sa akin.

“Sa gym kayo?”

He over his friends before nodding.

“Pwede bang ikaw na magdala nito sa gym?” sabi ko sabay baba ng tingin sa bola.

“Tapos na ang klase ni Mr. Avila?”

“Ah, yeah!”

“Okay,” he said and took the ball on my hands. The light touch of our skin contact makes my heart kicked in an erratic manner!

‘Relax you fucking idiot heart. Ikaw ang dahilan kung bakit lagi tayong napapahamak!’

---

This story is already at

chapter 12

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 6

Chapter 6

Ali’s POV

“Bar hopping mamaya! Sama ka, Ali!” aya ni Mark.

“Another day, another chix na naman!” Walang hiyang anunsyo ni Leo matapos ang aming training. Ang ibang kasama namin ay nasa bleachers at ang iba naman ay ginawang upuan ang bola.

Kanina lang puyat na puyat sa training pero ngayon narinig lang ang salitang bar hopping at mukhang nagka-energy na sila.

“Pahinging tubig, Ali.”

Napatalon ako sa gulat nang biglang may bumulong sa tenga ko! Muntik pa akong atakihin sa puso dahil dito kay Winston!

“Ininuman ko na ang water bottle ko!” sabi ko kay Winston.

“It’s fine.” Giit niya naman. “Don’t worry about the money, okay? Bibigyan kita ng pangtubig kahit magkano!”

Pinanliitan ko sa aking mata si Winston. Sa ibang mga kasama namin hinid nakiki-inom may sari-sariling tubig pero itong si Winston ay hindi ko maintindihan ang trip sa buhay! Gustong-gusto ang panghihingi ng tubig sa akin! Kayang bumili ng kotse kahit kailan gusto pero water bottle hindi mabili-bili!

Kahit na nagdadalawang isip ay binigay ko pa rin kay Winston ang aking water jug.

Isang ngiting tagumpay ang binigay ni Winston sa akin bago tinanggap ang tubig at madaling binuksan ang takip bago uminom.

“Putek!” Bulaslas ko nang may bumato ng bola sa aking tiyan!

Masama kong tiningnan si Leo na siyang bumato ng bola sa akin.

“Ali, sama ka?” si Leo naman

“Huh? Saan nga ulit?”

“Bar hopping!” sagot ni Mark.

“Ulirang anak nga iyan, hindi iyan sasama!” singit naman bigla ni Winston. Sarap talagang upakan nito minsan!

Hindi ko nagsalita.

“Cap pilitin mo naman si Ali! Please!” si Mark at nagpuppy eyes kay Captain Alex na nagpupunas sa kanyang buhok.

Kami ni Capt. Alex at Winston ay nakaupo sa bleachers habang sina Mark, Leo at ang ibang varsity players naman ay nasa sahig. Nagkanya-kanyang cellphone naman ang iba lalo na ang lower years sa amin. Kami lang itong hindi naglabas ng telepono.

“Sama ka, Ali. Minsan lang naman.”

Napaungol ako sa sagot ni Alex. Hindi niya ba talaga kayang hindi-an itong si Mark? Akala ko sa lahat itong si Captain Alex talaga ang mas makakaintindi sa akin.

Si Leo kasi, ito ang pinakamaingay, madaldal, at palabiro. Ewan ko kung kailan ito titino. Si Winston naman dikit lang ito ng dikit sa akin dahil sa tubig kahit sobrang yaman naman. Si Winston din ang personal driver ko minsan. Itong si Mark, walang laman ang isip nito kung hindi ang basketball, alak, at chix! Si Captain Alex naman ang sasabi kong seryoso talaga at matalino. Kasi kaming lahat nasa engineering department pero si Captain Alex, Chemical Engineering ang kinuha at si Mark naman ay Mechanical Engineering at kaming tatlo ni Leo at Winston ay Civil Engineering.

“Cap,”

“Ngayon lang naman, Ali, saka ihahatid ka ni Winston! Di ba, pre?” Pilit ni Leo sa akin.

“Ah, oh, sure!” si Winston naman.

Napailing ako sa kanila. Nitong mga nakaraan ay puro lang talaga eskwela, basketball, bahay, kargador sa palengke, tapos sa Titanium Chill ang mukha ko. Maybe this won’t hurt naman siguro. Minsan lang at sabi nga ni Leo ‘ngayon lang’ daw!

“Sige na nga!” ungot ko.

Sayang ang suweldo ko ngayon!

Bumaling ako kay Winston sa tabi ko. “Huwag mo na ako ihatid.”

“Are you sure?”

“Tsk!” Kumamot ako sa aking tenga. “Oo nga!”

Inimbitahan ni Mark ang lahat ng varsity players at sumama naman ang lahat! Naligo kami bago umalis ng gym.

Ako: Matatagalan ako, Yenz. Kumain kayo ni Ynez d’yan ha.

Sent ko ng mensahe kay Yenz.

Yenz: oo kuya! kuya si papa umuwi! May dalang manok!

Kumunot ang noo ko sa reply ni Yenz.

Ako: hindi ba lasing? hindi kayo sinigawan at sinaktan ni Ynez?

Yenz: hindi naman, kuya.

Ako: text ka kapag may ginawa si papa o kapag may emergency, ha. ibalik mo na ang phone kwarto at gawin ang assignment mo kung meron. bantayan mo si Ynez.

Yenz: yes, bossing!

Kahit sa birong reply ni Yenz sa text ko sa kanya ay hindi ako maka-tawa. Minsan lang kasi umuwi sa bahay namin si Papa tapos lasing pa. Himala yata ngayon na umuwi at may dalang ulam. Mabuti at tanda niya pa rin ng paboritong ulam ng mga kapatid ko.

“May problema, Ali?”

Napatingin ako kay Winston, sa kanya na kasi ako sumabay dahil ang ibang kasamahan namin ay may kanya-kanya namang service.

“Wala, nag-text lang ako sa kapatid ko.”

“Oh, kumusta ka pala sila Yenz at Ynez? I miss those cuties!”

Ngumiti ako at tumingin sa labas.

“Si Yenz mahilig pa rin sa basketball at nanalo nga sila no’ng nakaraan sa tournament nila sa school. Ayos naman si Ynez.” Though minsan nahihirapan ako sa mga hilig at gusto ni Ynez. Kaya nga hinahayaan ko na lang si Ynez na maglaro kasama iyong mga bata sa kapitbahay namin kasi minsan hindi ko siya masabayan at napapabayaan ko rin dahil sa mga trabaho na pinapasok ko.

“May kailangan ba si Yenz sa school? What about his shoes for basketball?”

I cleared my throat upon hearing Winston’s statement. Bigla ko kasing naalala ang araw na bumili ako ng sapatos ni Yenz at iyong… ginawa ni SMARTLoad- ni Apollo sa akin.

Nakuyom ko ang aking palad.

That bastard! Ewan ko ba, kapag pumapasok sa isip ko si Apollo ay biglang umiinit ang dugo ko. Ang dami na ng atraso ng lalaking iyon sa akin pero… iyong ginawa niya kanina… iyong pagtulong niya sa akin upang maitaboy si Belinda ay mukhang naremedyuhan naman ang inis ko sa kanya.

Ewan ko, hindi talaga maganda ang kutob d’yan kay Apollo! Sa magtatatlong taon ko sa BIS ngayon niya ako ginambala ng ganito. Kinikilabutan talaga ako sa lalaking iyon! Though useful naman siya kagaya kanina! Huwag lang talaga siyang magpapakita ulit sa akin dahil quits na kami ngayon!

“Ali?”

“Oh?”

“I said, may kailangan ba si Yenz sa school niya? Natulala ka d’yan.” Wika ni Winston.

Tingnan mo na, hindi talaga maganda ang epekto ng lalaking iyon sa akin! Geez!

“W-wala naman, Winston.”

Iyon ang maging huli naming pag-uusap ni Winston hanggang sa makarating kami sa unang bar na gusto nilang puntahan! Para talagang walang klase kinabukasan ang mga ’to!

“Wohow!”

Ngumiwi ako kay Mark na ang laki ng ngiti. Bigla itong lumapit sa akin at umakbay!

“Inom tayo tonight, ha, Ali! Ako bahala sa alak mo!”

“Gago, sabi mo sasama lang ako!” sabi ko kay Mark.

“What? Hindi ka iinom? Ano ka namin? Chaperone?”

“Oo, dahil alam ko mamaya gagapang na kayo tungo sa kotse ninyo. Akin na mga susi ninyo!” anunsyo ko sa kanilang lahat.

“KJ! Hindi iinom si Ali! Cap, help!”

Napapikit ako! Ito na naman si Mark! Tawag nang tawag dito kay Captain!

“Don’t be a party pooper, Ali! Hayaan mo kaming gumapang sa sasakyan namin, basta uminom ka lang!” ani naman ni Leo.

Ang galing! Minsan talaga napapatanong na lang ako kung papaano ko naging kaibigan ang mga lasinggong ito!

“Fine! Isang bote lang uuwi na ako!”

“Huh?”

“What? Isa lang?”

Sabay na daing nina Leo at Mark! Mga lalaking ito ginagawang tubig ng alak. Nakalimutan ba nilang mababa lang ang alcohol tolerance ko?

“That’s enough! Importante sumama si Ali ngayon at iinom siya ng isang bote!” suway naman ni Capt. Alex.

Salamat naman!

“Isang boteng Bacardi!”

“Putang ina mo, Williams!” Mura ko kay Mark!

“Tara na.” singit naman ni Winston at kinuha ang braso ni Mark na naka-akbay sa akin.

Napailing ako at saka sinabayan ang barkada na pumasok sa bar. The crowd inside the bar was surprisingly subdued, perhaps due to the early hour - it was only 7 pm, and the night was still young!

Ilang shot lang ang ininom nila doon at lumipat naman kami ng ibang bar. Hindi raw kasi nila gusto ang ambiance ng lugar. Alas dies ng habi at muli kaming lumipat ng ibang bar. At nang sumapit ang alas dose ay lumipat na naman kami.

Pang limang bar at doon kami nagtagal. May tama na ng alak ang mga kasama ko pero nakakalakad pa naman at nakakausap ng matino. Siguro dahil sanay na sila sa ganito kaya yakang-yaka na nila.

Sa totoo lang hindi ako nalasing sa mga shot na tinanggap ko sa kanila dahil palipat-lipat kami eh. At tag-iisang baso lang talaga ang ininom ko.

“Am I seeing things, or are those Apollo’s friends?” Leo mumbled, his words slurred from drinking.

Patapos na ang gabi at narinig ko pa talaga ang pangalan na iyon! Tang ina! ’Di ba talaga ako tatan-tanan ng pangalan na iyan kahit ngayon lang?

“Oh, that’s right! It’s the twin; Fabian and Flavian!” Anunsyo naman ni Mark.

“Oh, nand’yan din sina Drexel at Ian. Kompleto yata sila?” ani ng kasama namin. Nasa iisang table lang kami kaya naman hindi talaga nakakatakas sa tenga ko ang mga pinag-uusapan nila.

“No, it looks like Apollo’s isn’t around.” It was Danny.

Napasilip ako sa direksyon na kanilang tinitingnan at nakita ko ang mga barkada ni Apollo pero wala ang lalaki!

“Mukhang wala nga! Kahit sa dance floor kanina ay wala!” This time it was Mark.

“Baka nasa banyo?” Natatawang saad ng kasama namin.

Bumuntong hininga na lang ako. Baka nga nasa banyo! Wala pa namang pinipiling lugar ang lalaking iyon!

“Oy, pre nakita ko iyong pagkausap ni Ali sa’yo kanina no’ng pababa tayo ng building. Close kayo?”

I cast a wary glance at Leo, who sat to my left. Sinamaan ko ito ng tingin. Lihim nga akong nagpasalamat na hindi ako inusisa ni Winston doon, tapos itong Leo Andrada na ito… tsk!

“Hindi,” pormal kong sagot sa kanya.

“Talaga? Mukhang close kayo.”

“Tsk! Guni-guni mo lang iyon, ugok!”

“He cheered you up no’ng last season no’ng kalabam natin ang Blue Tamaraw.”

“Nakikiagaw lang iyon ng atensyon!” Pagputol ko na sa usapan namin ni Leo. Mabuti at abala sa mga babae at kanya-kanyang topic ang ibang kasama namin.

Napapikit ako sa mata ko. Paki ko at malay ko ba? Ni hindi ko nga iniisip iyon! Itong si Leo talaga ay nagmamalabis na ang daming napapansin!

That night ended well kaso ako at si Capt. Alex ang nagpasakay ng taxi sa mga kasama naming lagong-lago na.

Kinabukasan sa klase, pagod at inaantok ang mga gago! Kahit si Winston ay may hang over tapos may quiz pa kami!

“You’re such a bad friend, Ali! Bakit hindi mo ako pinakopya kanina?” Reklamo ni Leo sa akin pagkarating namin sa canteen!

“Binuklat ko na nga ang papel ko hindi mo pa ma-kopya ang answer ko?”

“Ang pangit kasi ng penmanship mo!” Leo ranted.

“Aba’y gago ka, pre! Ako na nga itong nagmamagandang loob sa’yo, ikaw pa ang may ganang manlait sa penmanship ko! Hindi ka na makakakopya sa akin, Alex Andrada!” I fired back!

“Ugh! Ali, I’m exhausted from last night and famished! Can you please grab us some lunch?” Biglang sabad ni Winston sa tabi ko.

Sumama ang mukha ko. “Kaya mo ngang magmaneho, tumayo ka d’yan, Winston!”

Winston pouted and I almost puke!

“Gago, akin na nga ang card mo!”

Ngumiting tagumpay si Winston at kaagad na binigay ang wallet niya sa akin. Tsk! Ako na nga ang bibili ng pagkain ako pa talaga ang gusto niyang pahalughugin sa kanyang wallet!

“I love you, Ali!”

I raised my middle finger at Winston. “I love you, my ass!”

Pagkatapos ng araw na iyon sa school daretso akong Titanium Chill para sa duty ko roon. Nakapag-absent ako last day, kaya babawi ako sa aking absent. Sayang kasi ang pera.

“Iniwan mo akong mag-isa kahapon dito, Ali! Kapagod!” Panghihimutok ni Yumi sa akin.

“Sorry, lumabas lang ko kasama ang mga barkada ko.”

Nagliwanag naman ang mukha nito. “Kasama mo iyong mga varsity players?”

“Hmm!” Tango ko sa kanya at hinanda iyong order ng isang customer.

“Ehh, close kayo ni Danny?”

“Oo, don’t tell me gusto mo iyon, Yumi.”

Humaba ang nguso niya.

Pinunasan ang counter matapos ibigay sa kanya ang isang order.

“Magka-crush ka na lang ng iba, Yumi. Huwag sa mga varsity players dahil masasaktan ka lang!”

“Hmp!” Talikod niya sa akin.

Tumunog ang chime ng shop kaya awtomatik akong napatingin doon pero ibang kustomer naman ang pumasok.

Ewan ko ba, para akong napaparanoid na ewan dahil kapag tumutunog ang chime akala ko iyong SMARTLoad ang dumating. Shutek! Simula nang mahampas ko siya ng tray hindi na siya bumalik dito sa shop.

Pagod akong umuwi galing sa duty at inaantok na nga dahil dis oras na rin ng gabi kaso naalerto ako nang marinig ko ang mga kalabog sa loob ng bahay!

“Papa! T-tama na po! Papa h-huwag mong saktan si Kuya Yenz!”

Nanlaki ang mata ko at halos liparin ko na ang konting distansya sa bahay!

“Pa!” buong sigaw ko at binagsak ang duffel bag sa sahig bago sinagod si Papa na bitbit ang isang monoblock chair. Akmang ihahampas niya iyon kay Yenz!

“Tang ina mo!” sigaw ko at niyakap ang katawan ni Papa bago siya hinila palayo kay Yenz na nakaluko na sa isang sulok at umiiyak!

May mga nabasag nang ihampas ni Papa ang silya sa isang direksyon! Kaagad akong lumapit kay Papa ay saka ko siya binuweltahan ng suntok sa mukha!

“Gago ka!” Duro ko sa ama na lasing at bumagsak sa sahig! “Hindi ka na nga nagpaka-ama sa mga anak mo! Sinasaktan mo pa, gago!”

Pumutok ang kanyang labi at umagos ang dugo.

Kinuha ko si Yenz at Ynez bago tinago sa likod ko.

“Aba nagmamagaling ka na ngayon, Ali? Bakit ano ang gusto mong patunayan? Anong gusto mo?!” Galit na saad ni Papaa at tumayo. Nanlilisik sa galit ang kanyang mga mukha.

Naggitgit ang mga ngipin ko. “Tang ina, Pa! Wala akong gustong patunayan sa’yo! Ang akin lang huwag mong sasaktan ang mga kapatid ko!”

“Huh! Kasalanan ng mga batang iyan kasi makukulit at bobo! Tanong nang tanong tungkol sa kanilang lintek na ina! Sinabi ko ng hindi iyon uuwi pero nagpupumilit na-”

“Tama na!” sigaw ko muli at sinugod ng suntok si Papa sa mukha!

This time hindi siya matumba at nakaganti na ng suntok sa akin! Natamaan ako ni Papa sa kilay at sa labi. Malakas at mabigat ang kanyang suntok kaya halos mawalan din ako ng ulirat.

Umalis din siya matapos kong bugbugin. Hindi ko alam kung saan siya pupunta. Bahala na siya.

“Ayos lang kayo? I-ikaw, Yenz? Saan ang masakit? Sabihin mo sa akin.” Pagkakausap ko sa mga kapatid ko.

“P-pinalo at sinampal lang ako ni Papa, Kuya, pero ayos lang ako!” Matapang na sagot ni Yenz at may galit sa matang nagpunas ng kanyang luha.

Niyakap ko silang dalawa ni Ynez. Kung kaya ko lang mangupahan sa ibang bahay o kahit kwarto, ililipat ko itong mga kapatid. Pero wala akong sapat na pera. Nabili kasi nina Mama at Papa itong bahay namin ngayon kaya walang upa.

“Sorry, sorry!” bulong ko sa mga kapatid ko.

Nakiusap ako sa aming kapitbahay na patulugin muna sila Yenz sa kanila. Magulo kasi ang bahay at kailangan kong maglinis.

Matapos kong maglinis sa bahay ay tinapon iyong mga basag na gamit na pinaghahagis yata ni Papa. Lumabas ako at tinapon ang basura. Iyong antok ko ay nawala dahil sa nangyari. Kaya naman naisipan kong maglakad-lakad hanggang sa nakaabot ako sa isang convenience store. Pumasok na rin ako roon para makabili ng gamot sa sugat at pasa ko.

Labas ako ng convenience store bitbit ang supot na may lamang gamot at isang can beer nang magkasalubong kami ni Apollo! Papasok siya at ako naman ay kakalabas lang galing sa loob ng convenience store!

“A-Ali…” he stammered, his eyes wide with wonder as they fixed on my face. “What… happened to your face?”

His soft stare slowly hardened, descending into darkness.

Gusto ko sanang takpan ang mukha ko kaso useless na iyon dahil nakita na niya ang sugat at pasa ko.

“Nag-sparring kami ni Papa, eh.” pabiro kong saad sa kanya kaso nagulat na lang ako nang hilahin niya ako tungo sa kanyang kotse!

---

This story is already at

chapter 14

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 7

Chapter 7

Ali’s POV

Tiningnan ko si Apollo na seryoso ang mukha habang nagmamaneho. Deretso lang ang titig niya sa daan. Ang isang kamay niya nasa steering wheel habang ang isa naman ay nakatungkod doon sa salamin ng bintana. Hindi ko na alam kung saan itong tinatahak namin ngayon. Lumayo na kasi kami sa amin.

Tumingin ako sa harap namin at napansin ko na parang papa-akyat na ang kotse sa maatas na parte ng lugar. Sa tabi ko nakikita ko ang city lights.

Hanggang ngayon ay bitbit ko pa rin iyong supot na galing convenience store, sa 7/11 na pinasukan ko kanina. Ni hindi ko nagamot ang sugat ko at hindi ko nainom ang alak na aking binili. Minsan na nga ako uminom dahil sa alcohol tolerance ko, mukhang mapupurnada pa.

What am I gonna do right now? Magreklamo rito kay Apollo, eh, sumama naman ako sa kanya! I remained silent when he grabbed me earlier, offering no resistance as he pulled me into his car, my thoughts swirling in a haze of confusion.

Ngayon pa ba ako magrereklamo na malayo na kami?

“We’re here, Ali.”

Tumingin ako sa labas bago bumaba ng sasakyan bitbit ang supot.

Umawang ang labi ko nang makita ko ang tanawin sa harap. May mga light post sa gilid ng daan at iyong ilaw ng kotse ni Apollo na nasa likod namin ay hindi rin niya pinatay. May isang puno sa tabi at itong kinatatayuan ko ngayon ay may mga mababang damo.

Mula rito sa taas, ang linaw tingnan ng syudad sa baba. Iyong mga ilaw lang ang nakikita mula rito, mga ilaw mula sa buildings at ibang establishments. Sa itaas naman ay ang bilog na buwan na napapalibutan ng mga kumikisap na bituin.

Napatitig ako sa mga bituin. From a distance, the stars appear to be twinkling gems scattered across the night sky, their light seemingly soft and eternal. However, from a scientific perspective, these celestial bodies are not just points of light but massive spheres of intensely hot gases. Para lang silang kumikisap dahil sa layo. Maganda lang silang tingnan mula sa malayo. Countless people have marveled at the mesmerizing beauty of the stars from afar, captivated by their distant glow. Yet, I highly doubt that many would willingly venture close to these celestial giants-those immense balls of searing hot gases-if they truly understood the danger, for the heat and radiation would incinerate them in an instant.

Nakuyom ko ang panga ko sabay pikit sa aking mata at lumanghap ng hangin. My chest tightened as the events from earlier in the house replayed in my mind, like a haunting movie that I couldn’t escape. Every breath I took felt deep and heavy. Perhaps it was the late hour that made the air feel so biting and cold. Yet, there was something oddly comforting about the chill, as it seemed to ease the tension in my body, calming my frayed nerves.

I heard footsteps approaching from behind, and instinctively, I knew it was Apollo. Moments later, his scent filled the air-masculine, but subtle, not overpowering, yet undeniably present. Apollo settled beside me, close enough for me to feel his presence, yet not so near that our bodies brushed. There was a careful distance between us, an invisible line neither of us want to crossed, though it felt as though we were on the edge of something unspoken.

“Gamutin natin ang sugat mo.” Mayamaya ay wika ni Apollo na ngayon ay nakatayo sa tabi ko.

Lumingon ako sa kanya. Apollo was dressed in his usual casual attire, effortlessly exuding a rugged charm. He wore a black leather jacket that seemed to mold perfectly to his broad shoulders, paired with well-fitted jeans that highlighted his stature. Underneath, a simple white shirt peeked out, its brightness contrasting against the dark layers, yet somehow completing the look with a touch of understated ease. Mukhang galing pa yata siya sa kanilang gig. Whereas ako naka-jersey short namin sa varsity at navy blue na shirt.

“Ako na lang mamaya pag-uwi-”

Naputol ako nang kinuha niya sa kamay ko ang plastic na bitbit ko at hinalungkat iyon.

Umupo siya doon sa damuhan. He gazed at me for a moment before tapping the space in front of him, a silent invitation to sit.

“Kung ayaw mong mas lumala iyang sugat mo. Upo ka na. Gagamutin kita.”

I don’t have much energy to argue with him. Bumuntong hininga ako at isang iling ang ginawa bago sinalampak ang sarili sa harap ni Apollo.

Ang puno ng kahoy sa likod ni Apollo ay hinampas ng hangin at may iilang dahon ang lumipad doon. Ginulo rin ng hangin ang buhok ni Apollo pero ang lakas pa rin ng dating. Kaya hindi ako nagtataka sa mga babaeng baliw na baliw rito.

Naputol ang titig ko sa mukha ni Apollo at napapangiwi sa pagdampi niya sa bulak sa aking labi. No matter how gently his hand rested, the sting still cut through, sharp and relentless. All I could do was brace myself against the pain, my face contorting in a silent wince, trying to hide the ache that surged through me.

“Your lips are cut,” he stated.

Hindi ako nagsalita hanggang sa ginamot niya rin iyong sugat ko sa kilay. Sa huli ay nilagyan niya ng band aid ang kilay ko na tingin ko may putok din.

Akmang lalagyan niya ng ointment ang aking labi pero sinangga ko ang kanyang kamay bago pa ito lumapat sa aking labi.

“Ako na,” pigil ko sa kanya.

“Let me, hindi mo naman makikita ang sugat.” Katwiran niya at hinila ang kamay.

Nibagsak ko na lang ang kamay ko at hinayaan siya sa kanyang ginagawa. Nakakunot ang noo niya habang nagpapahid ng ointment doon sa labi ko.

I really don’t understand myself right now. Just the other day, I despised this man so much, and now I’m letting him tend to my wounds.

Nagugulumihanan ako dahil kahit ayaw ko, napapatitig ako sa kanyang mukha. Apollo’s handsome face was not new to me. My friends were handsome too, yet I still found myself mesmerized by Apollo’s features. His undercut hair danced in the wind, and his amber eyes glowed under the starry night.

Halos masuntok ko na ang sarili dahil sa aking naiisip. When did I become this poetic and appreciative when it comes to someone else’s face?

Boploks ka talaga, Ali

Nang matapos niyang gamutin ang sugat ko, we both face the magnificent scenery in front of us. It seems so big, but my fate is always entangled with this man in my most unfortunate times.

“Kumusta na… I mean, the girl… your stalker.” Putol-putol niyang saad.

He means Belinda.

“Hindi na naman niya ako ginagambala. I think what you did was actually, helpful.” I started and mimicked his position, placing my hands behind me and admiring the beautiful horizon before us.

I heard him chuckle.

“So your problem with her is already solved?”

I don’t see Belinda’s nagging as one of my problems. I can easily brush off her nagging, but now that Belinda has been silent, it’s different. Mas naging magaan nga ang araw ko sa school.

“Sort of,” came my short reply.

“Can I… ask you something?”

My eye balls turned to him.

“Shoot,”

Wala naman sigurong masama? Punong-puno ang utak ko ngayon sa mga nangyayari sa buhay ko. Sa hirap nitong buhay ko, siguro kailangan ko rin ng diversion. Kaya rin siguro ako sumama rito kay Apollo dahil doon.

“Are you, perhaps, close with Levi?”

Kumunot ang noo ko.

“Levi?”

“Yeah, the tall guy who was your opponent’s last championship,”

“Oh,” sambit ko. Ibig niya palang sabihin ay si Levi Lee ng Blue Tamaraw.

“I’m not. I hate the guts of that man. Why did you ask?”

Apollo smiled sheepishly. “Nothing, I just happened to… saw you going out to Titanium Chill with him.”

Mas malala pa ba itong si Apollo kay Leo? Mukhang masyado na rin siyang maraming nalalaman!

“Nagkasabay lang siguro kami no’n. I’m not particularly close to that guy. He is my rival on the court, but when he swings by the shop, he sometimes talks a lot.” Yeah, inaasar lang ako no’n lagi, eh! Parang pumupunta lang sa shop para asarin ako!

Saka mukhang malapit lang si Levi sa Titanium Chill kasi napapagawi siya sa shop na nakapambahay lang.

Tsk! Ewan ko rin sa hambog na iyon. Hindi ko naman iyon iniintindi. Kumbaga langaw lang siya sa buhay ko.

“Ohh,” tango-tango naman ni Apollo.

“Yeah, bakit mo ba natanong?”

“Ah, nothing, nothing!” Disma niya naman sa akin.

Hirap namang basahin ng lalaking ito! Talagang hindi ko alam kung ano ang lumalabas sa bibig! Kaya ko siya nasusuntok at natataman ng tray dahil d’yan sa bibig niya! Mas makapal pa ang mukha kaysa kay Mark at Leo!

“By the way, anong ginagawa mo roon sa 7/11?” balik kong tanong sa kanya.

“That,” ngumiti siya at timingala ang langit na napapalamutian ng bituin. “I was just about to grab a drink when I saw you.”

Naibaba ko ang tingin ko sa can beer na binili ko. Kinuha ko ito at tinapik sa kanyang pisngi.

Napkislot siya at lumingon sa akin.

“Sa’yo na ’yan,”

“How about you?”

“Nawalan na ako ng gana na uminom.”

“Because?”

“Because of you!”

“Hey!” suway niya sa akin pero muli ko lang binaling ang aking atensyon sa harap.

Ilang sandali rin kaming natahimik. Iyong ihip ng hangin at ang mga kuskos ng dahon sa bawat hampas ng hangin lang ang pumupuno sa aking tenga.

Nararamdaman ko na ang ginaw at nanginginig na nang ilagay bigla ni Apollo ang kanyang leather jacket sa aking balikat.

I was about to protest when he asked a question that stopped me from speaking, as if it took away my ability to talk for a moment.

“I don’t have the right to ask you about this, Ali, since… I’ve been an ass towards you. But… if you need someone to listen to, I’m here. I’ll listen to you.”

When my friends are around, I always act goofy and naughty. In matters like this… I don’t tell them. It’s not that I’m not a true friend or that I don’t trust them. I just don’t want to burden them with my problems, and I don’t want them to pity me.“

“Apollo,”

Umiling siya. Iniwas ang tingin sa akin.

“Nevermind, Ali. Don’t mind me, pero salamat dito sa beer.”

Pangiti niyang binuksan ang beer na parang bata na nabigyan ng candy.

“Why are you doing this, Apollo? We’re strangers.”

Nabitin sa ere ang kanyang pag-inom, tila saglit na naparalisa bago uminom ng isang lagok.

His Adam’s apple bobbed noticeably as he swallowed the beer.

“I just… want to be close with you.”

Not friends, but close talaga?

“Marami ka ng mga kaibigan.”

He pouted, his gaze fixed on the can of beer, beads of condensation sliding down its surface.

“But you’re different. I admire you…, I m-mean, in basketball.”

“Hindi ka ba naglalaro ng basketball?”

“Dati,”

“Why did you stop?”

Lumingon siya sa akin. “Let’s not talk about me. If you can’t share your burden with me right now, I can go inside the car and vent out all your frustrations. Whatever burdens you, shout it out.” Apollo dismissed me.

Ilang sandali kaming nagkatitigan. For a moment, I think I was hypnotized, unable to tear my eyes away from Apollo’s gaze, as if there were a magnet in it pulling me in.

Si Apollo ang unang nag-iwas ng tingin at akmang tatayo na siya nang magsalita ako.

“It was just my father,” I started. Really, I don’t know what I am doing right now. Hindi ko alam kung tama bang sabihin ko sa ugok na SMARTLoad na ito ang problema ko. “Iyong kapatid ko na inisponsor-an mo ng sapatos… sinaktan ni Papa. My brother is merely a grade 3 student…”

“The fuck!” he cussed.

“Mabuti’t naabutan ko at ayon nagkainitan kami ni Papa at nagkasuntukan. Lasing kasi siya.”

Kahit naman hindi lasing si Papa palagi siyang galit at parang sa amin niya binabaling ang kanyang mga hinanakit na hindi masabi kay Mama. Like a displacement type of mechanisms, kasi hindi niya ma-vent out ang mga frustrations at galit niya kay Mama kaya sa amin ng mga kapatid ko nabunton ang lahat!

“Is he always, like that?”

Umiling ako. “Simula no’ng… sumama sa iba si Mama. Sumama sa lalaki niya. Sarap siguro no’ng lalaki niya para talikuran niya ang mga kapatid ko.” Ismid ko.

“But at least your father is supporting you financially, right?”

Umismid ulit ako. “Sana nga may suporta galing sa kanya, kaso wala. Nauubos lang ang pera no’n sa inom at sugal.”

“So… that’s why you’re working your ass off that much because… because you’re supporting your siblings too?”

I remained silent. I know he already got the answer from my silence.

“I’m sorry to hear about that, Ali.”

“It’s fine, dude,” sabi ko sabay lingon sa kanya. Nagtaka naman ako dahil mukhang hindi niya yata ang gusto ang sinabi ko. Sumimangot kasi siya!

May nasabi ba akong masama?

Tumayo ako. May trabaho pa ako bukas sa palengke.

“Thank you for tonight, Apollo.”

Sunod siyang tumayo.

“You’re doing great, Ali. In everything you do, you’re doing a wonderful job. You’re a great son, a supportive brother to your siblings, a good friend, a varsity player, and a dedicated student. You may not have noticed it, but above all your sacrifices for your siblings, it is the strong, determined, and lovable Ali Desiderio that many admire.”

Malimit akong ngumiti kay Apollo. “I doubt that, Apollo.”

I’ve been neglecting my siblings because I have tons of work to do. Matagal akong umuwi sa bahay tapos sa umaga maaga rin kaming pumapasok sa kanya-kanyang eskwela.

Nasasabi lang din ito ni Apollo kasi hindi niya naman alam ang lahat. If only he knew how nasty and messy my life was. I doubt he could say those beautiful words. Because, just like the stars in the sky, it is only beautiful when viewed from a distance. However, once you know its true nature, you would run for your life, because it might burn you and could lead to your death.

“Tara na. May trabaho pa ako bukas.” Aya ko sa kanya at nauna na ako sa sasakyan niya.

For some reason, gumaan ang pakiramdam ko. Sana hindi ako nag-overshare sa kanya. I hope he won’t go around spreading my story to others like an open book for everyone to read.

Dahil alam na naman ni Apollo ang bahay namin. Hindi ko na siya kailangang turuan sa daan. Alas dos ng madaling araw ng makarating kami sa amin.

“Salamat,” sabi ko at binalik ko ang jacket niya.

Kinalas ko ang seatbelt at saka baba na sana nang magsalita ito.

“Good morning, Ali.”

Natawa ako. “Yeah, good morning, dude.”

Sumimangot ulit siya. “Don’t call me ‘dude’, Ali. I’m fine with you calling me by my name.”

Umiling lang ako sa kanya at bumaba sa kanyang sasakyan. Magtuloy-tuloy na sana ako tungo sa bahay nang muli akong tawagin ni Apollo.

“Ali!”

Lumingon ako sa kanya. Nakasilip si Apollo sa nakababa na salamin ng kotse.

“Ano?!” Banas ko nang saad. Uminit na naman ang dugo ko sa kanya!

“J’espère qu’un jour tu te verras comme je te regarde.” And he smiled, his eyes lighting up with warmth!

What the… hell?

** *

This story is already at

chapter 15

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 8

Chapter 8

Apollo’s POV

“J’espère qu’un jour tu te verras comme je te regarde.”

I blurted those words to Ali, and I pray to all the gods and saints in heaven that Ali doesn’t understand French. Or at least, that he didn’t hear it clearly. Because if he did, I’d be done for good!

I’m in my room, surrounded by darkness, with only the glow of the huge TV screen illuminating the space. I’m sitting cross-legged, watching Pokémon, while cradling a one-liter tub of ice cream.

Nakailang balik na ba ako sa panonood nito? Well, nakalimutan ko na pero gustong-gusto ko pa rin na inuulit ito. Kaso ngayon lutang akong nakatingin sa screen. Ang utak ko ay naiwan pa yata doon sa bahay ni Ali. I mean… sa labas sa ng bahay nila.

Gabi-gabi ko namang hinahatid ng palihim si Ali sa kanilang bahay, every time he went home after his shift at the Titanium Chill. Well, ginagawa ko lang naman ito just this year. Maybe I’d already had enough of my discreet glances at him at school, and I thought I somehow knew him from watching him from afar. However, what I saw was just the tip of the iceberg. If I thought I knew him, I was undoubtedly wrong.

I didn’t know he carried such a huge responsibility on his shoulders. He works so he can put food on the table. He works so they can survive another day in this cruel world. He carries the responsibilities of both his father and mother for his siblings.

My heart aches thinking about him working so hard, wearing himself out, only to be punched by his father.

I always thought Ali was a happy-go-lucky guy. He always has a goofy aura and a tough attitude. He seems nonchalant but also mischievous, especially around his friends. However, I really don’t know what’s within him-what he’s thinking and feeling.

Naibaba ko ang kumot na nakatulakbong sa aking ulo at inilagay sa maliit na mesa ang isang litro ng ice.

I really did admire the right man. I fell for the right man. Hindi ko alam kung saan ako dadalhin nitong nararamdaman ko for Ali. But I’ll cradle him, for sure. I’ll cradle those things that make his life hard, and I’ll stand with him to carry those heavy burdens on his shoulders. I don’t care if he only sees me as his friend, at least.

Dammit! Hirap magkagusto sa lalaki lalong mahirap dahil panganay pa at masungit!

I picked up the tub of ice cream from the mini glass table in front of me and finished it before climbing into bed. Ice cream and watching Pokemon always work for me, no matter what I’m going through.

---

“Uncle!”

My eyes shot open at the sound of my nephew’s sharp voice. How good this boy was! Parang kakapikit ko palang sa mata ko!

I turned toward him and shot my not-so-good nephew a weary stare. “How did you get in, Harry?” I groaned.

Nasaan na ba si Ate?

“Through the door, Uncle!” Harry pointed at the slightly open door, as if I was a fool for not knowing how he got in.

Wow.

“Your door wasn’t locked at all, Uncle.”

“So that’s why you’re crashing in my room?”

“No! I’m here to capture you!” Harry said, forming his little fingers into a gun and pointing them at me.

Bumangon naman kaagad ako at ginaya ko siya.

“Bang! Bang!” Harry shouted as he rolled on the floor, acting like he was shooting at me.

Dumapa rin ako sa kama at umaaktong binabaril din siya. Sometimes, being with Harry makes me feel like a kid again.

“I already hit you, Uncle! You should be dead now!” Harry complained, his little nose flaring.

“Oh, really?” I said, feigning cluelessness.

“Yes!”

Madali akong kausap ngayon, Harry, dahil nakasama ko si Desiderdio kagabi! Hindi kita aasarin ngayon dahil maganda ang araw ko! Maganda ang naging simula ng araw ko!

“Okay!” I said, dropping my body onto my bed, smiling like an idiot who’d seen something funny on the ceiling.

Ali opened up to me just a few hours ago. That’s a small improvement, thanks to my persistence with him. Bawing-bawi ang mga text ko na walang reply at mga masasamang titig niya sa akin.

I’m not saying I’m happy that Ali got punched by his father. I’m just grateful that I showed up at the right time.. Bibili lang naman sana ako ng sigarilyo at alak no’n. Medyo matagal kasi natapos ang gig namin sa Veganz at hindi ko na naabutan si Ali sa Titanium Chill. Kaso nakita ko siya sa convenience store with his face smeared of bruise.

Now that I know Ali’s situation, I’ll do whatever it takes to be his friend. Yeah, friends muna. Hirap kapag dinaan ko sa dahas, eh.

For now, I’ll be fine being his venting outlet, even his punching bag if necessary. I’ll accept anything, as long as it’s from him-even if it’s just friendship…

Yeah. Pansamantala lang iyang friends dahil magiging boyfriend ko rin iyon! Crossed my heart! Kung hindi mamatay na lang ak-

“Ack!” I groaned in pain when Harry suddenly landed on my stomach!

Fuck!

“Harry!”

My evil nephew laughed devilishly! “K.O!”

Kanina lang nagbabarilan kami, ngayon wrestling na pala!

“Where’s your mother, Harry?” tanong ko sa kanya. I’m referring to my older sister.

“Work!”

“Your father?”

“He is far away. Working!”

Wow! Ako na naman ang naiwan para sa batang ito? Ang kulit!

“So you’re crashing in my room because your mom is working and your dad is away?”

“Uh-huh!”

Sumakay si Harry sa aking tiyan.

Natatawa niyang pinipisil ang aking matigas na tiyan at ang braso ko na umiigting ang muscles.

“Uncle, why is your stomach so hard?” He even gave my abs a little punch.

Ngumisi ako sa kanya ang inunan ko ang dalawang braso.

“Because of working out,” I replied simply to my curious nephew.

“I want to be like that too, Uncle Apollo! I want big arms, a hard tummy, and a flat chest like yours!”

Ngumisi lang ako sa kanya. “When you grow up.”

“But I love eating, Uncle. Is that okay?”

“You have to discipline yourself.”

Harry wrinkled his nose. “But you’re a big eater too! You love ice cream so much!”

“Basta kapag malaki ka na. You will understand!”

Harry just patted my abs.

“Uncle?”

“Hmm?”

“What are those?” Harry asked, pointing to a corner of my room.

I followed his gaze and nearly laughed when I saw where he was pointing. He was pointing at my boxes of shoes. Ang mga sapatos na iyon ay kasama pa sa sapatos na binigay ko kay Ali. Iyong para sa kapatid niya!

Fuck! Napasubo kasi ako sa oras na iyon. Kaya ayan ang nasa benteng pares ng sapatos na binili ko. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko sa mga sapatos!

“Uncle?”

“Oh, those are shoe boxes, Harry. Do you want one? Go ahead and pick one.” Though I doubted if any would fit him.

“Nah, don’t wanna. I have tons of shoes.”

Kahit ako meron kaso napasubo kasi ako no’ng gusto kong bilhin iyong sapatos na gusto ni Ali para sa kanyang kapatid. Gusto ko lang namang magpabango at magpa-impres sa kanya kaso napunta pa ako sa puntong iyon!

---

Iniwan ko si Harry sa kanyang mga nanny. Harry has two nannies in the house, but he always chooses to pester me. He loves to pester and play with me, dahil nagagawa niya kasi ang lahat. Magbaril-barilan man kami, gumulong sa bakuran namin, at kahit masira namin ang mga display sa bahay. Ayos lang iyon.

Tsk!

I slipped into a fitted black shirt that hugged my frame, paired it with sleek black shorts, and completed the look with my favorite sneakers. Just my casual look for today. Pupunta ako sa studio ng Euphoria dahil may practice pala kami ngayon. Nakalimutan ko lang dahil kay Harry at dahil may hangover pa rin ako sa nangyari!

Euphoria is our small band group. We play at parties, birthdays, and sometimes bars. But we usually perform at Veganz.

We love music and instruments, which is why we created Euphoria. Drexel, or Exel, and the Idrissi twins (Fabian and Flavian) were part of a school club, but they left to join us, and together we built Euphoria from scratch.

It was Kilian, or Ian, who posted on our school’s website back in freshman year that he was looking for band members. We didn’t expect anyone to respond, but Exel and the twins did. Exel is the most mature and serious among us, so he took on the role of band leader-and the rest was history.

Ang studio namin ay bahay naman talaga siya that we turned into a studio. Ang perang kinikita namin sa aming gig ay siyang ginamit namin dito. Pwede naman kaming makabili kahit kailan pero dahil hindi namin inaasahan na kikita kami ng pera through our band. Iyon na rin ang ginamit namin. Some of our earnings go to charity for children with disabilities. Tumutugtog nga rin kami for a cause.

I know my friends (or bandmates) are well-off, but they’re just too thrifty! Akala mo talaga naghihirap sa pera! Mahal pa nga ang sinusuot na damit kaysa sa kinikita namin sa bawat gig namin. Pero ito kasi ang hilig namin. Walang bumibitiw sa grupo kahit na sobrang busy namin dahil hilig namin siya.

“Ang tagal mo naman, Apollo-”

Ian’s voice trailed off when he saw the paper bags in my hands. In a flash, his annoyance turned into a huge smile.

Ian waltzed over and grabbed the bags from me. Iniwan ni Fabian ang paghahampas doon sa drum niya. Pinaikot-ikot niya sa ere ang dalawang drumsticks habang naglalakad palapit sa amin ni Ian.

“Mga sapatos? Akala ko pagkain ang tinake out mo!” Ian groaned.

“Sa inyo na ’yan.” I announced.

“Namimigay ka na ngayon ng sapatos, tol?” Fabian asked, napatigil sa paglalaro sa kanyang drumsticks.

I dropped onto the bean bag.

“Napasobra ang bili ko.” Dahilan ko. I won’t fucking tell them the truth!

“Napasobra ba talaga?” May dudang wika ni Flavian.

“Yeah!” I said, shrugging my shoulders for Flavian.

Kaya ayaw ko sanang ibigay ang mga ito sa kanila, eh. Alam kung may magdududa!

“Where’s Exel, by the way?”

“May naiwan sa bahay nila. Binalikan lang.” si Flavian na rin ang sumagot sa akin. Kasi si Ian at Fabian ay abala na doon sa mga sapatos na dala ko.

“Kung ayaw ninyo d’yan, sa iba ko ibibigay!”

“No!” Protesta kaagad ni Ian.

“Mga original naman pala ’to. Kahit akin na lahat ito, Apollo! Salamat sa pagiging good Samaritan mo.” si Ian.

Napailing na lang ako kay Fabian at Ian na sinusukat iyong mga sapatos na dala ko. Kaso biglang nagsalita si Flavian sa tabi ko.

“Nakita kita, Apollo.”

My head turned to Flavian, who was tuning his guitar.

“Saw me?”

“Hmm?”

“Where?”

“In the mall with-”

Flavian’s words trailed off as the doorbell rang.

“Oh, baka ang chicken at pizza na iyon. Kunin mo, tol!” Pagsipa ni Ian sa paa ni Fabian na naghuhubad sa sapatos na sinusukat.

“What? Why me, Ian? Ikaw na!”

“Nagsusukat pa ako!”

“Ako, hindi?”

At nagtalo pa ang dalawa. Lumingon silang dalawa sa amin ni Flavian. Tsk!

“I’m just adjusting my guitar strings.” Pagtaas pa ni Flavian sa kanyang gitara.

All eyes went to me. I raised my both hands and show them my middle finger.

“Kararating ko lang,” saad ko.

“Aish!” Inis na sambit ni Ian. “Kung hindi lang talaga ako gutom!”

Tumayo si Ian at saka padabog na tumungo sa pinto kaso bumukas na iyon at pumasok si Exel. Bitbit na ni Exel ang boxes ng pizza at chiken.

“Ito na. Nagtatalo pa kayo.”

Bumaling ako kay Flavian. “Ano nga iyong sinasabi mo? Saan mo ako nakita?”

Dammit! Tatahimik lang si Flavian pero mapagmasid din ito!

“Nothing. Gutom na ako,” saad niya at saka ako iniwan, with my curiosity skyrocketed to the roof!

Dang! Why do I feel like Flavian knows something about me? Does he know about my obsession with Desiderio?

Hindi ko na rin natanong si Flavian doon sa kanyang sinabi sa akin na nakita niya raw ako sa mall dahil nagpractice na rin kami at nilalagyan ng tono ang gawang song lyrics ni Exel.

Around 6 PM, we decided to go home, but I didn’t head straight back; instead, I went to Titanium Chill.

Tiningnan ko muna ang sarili ko sa salamin. Inayos ko ang itim kong t-shirt. Kumuha rin ako ng pabango at naglagay na rin. May nakita akong puting cap sa compartment ng kotse ko kaya kinuha ko na ito at sinuot ng pabaliktad.

With my phone and wallet in hand, I got out of my car and headed to the entrance of Titanium Chill. My mood brightened even more when I spotted Ali through the glass wall, pacing behind the counter.

Pumasok ako sa Titanium Chill na may ngiti sa labi but it quickly soured when Levi entered my line of vision.

Sumunod ako sa linya niya para makapag-order pero ang gusto ko lang talaga ay makalapit kay Ali.

“I’ll have bavarian and another mango shake.”

Rinig kong order ni Levi.

“Anything to add?” Ali asked politely.

“Nothing,” sagot naman ni Levi pero hindi umalis sa queue kahit tapos nang magbayad!

“Alis na may kustomer sa likod mo,” saad ni Ali. He was referring to me.

Nilingon lang ako ni Levi at ngumisi bago tumingin muli kay Ali.

The fuck?!

“Don’t you want to?”

My eyebrows shot up as curiosity gripped me! Gusto ko nang itulak papalayo itong si Levi. He just ruined my day without even knowing it.

“Ayaw ko nga,” may inis na sagot ni Ali dito.

“Just one match. D’yan lang sa court.” Levi had the nerve to tilt his head toward the door.

“Ayaw ko, hindi dahil ayaw kitang maka-one on one, Levi Lee. I’m busy, unlike you. Now, if you don’t have any other orders, please excuse yourself, as there are other customers.”

Levi chuckled, picked up his card from the counter, and went back to his table.

“What was that?” My first sentence to Ali instead of blurting out my order.

“Wala iyon. Anong gusto mo?”

“Tea,”

“Jasmine, again?”

“Yeah,” sagot ko sa kanya at hindi ko tinatanggal ang mata ko sa kanya. “So, what was that? Is Levi bothering you?”

“Hindi. Nag-aaya lang ng laro.”

“Basketball?” I asked him, handling a blue bill.

Desiderio nodded.

“Smaller bill, please.”

“Ahh, just keep the change.”

“Apollo,” Ali uttered.

Dang, man, I really like how he says my name. A simple call of a name shouldn’t make your heart pulse in an erratic manner, but unfortunately, mine does.

“Apollo, hindi ko sinabi sa’yo ang nangyari sa buhay ko para kaawaan mo ako.”

“I’m not, Desiderio.”

“Anong tawag mo rito?”

My lips curved. “It’s because you’re a good boy today.”

Ali’s face contorted with an annoyed expression.

“Don’t start with me, Apollo,” he muttered, gritting his teeth.

“Kidding,” bawi ko na dahil baka mainis na talaga siya. “What’s the best item on the menu, in your opinion?”

He sighed. “Belgian black chocolate.”

“Okay, I’ll have that,” I said.

Nagtagal ang tingin ni Ali sa akin bago bumuntong hininga.

“Here’s your change,” he said.

I took the coins from the counter and replied, “Merci, mon beau.”

“What?” Ali grumbled, but I just smirked. I’ve never been so grateful to know how to speak, write, and read French until recently!

---

This story is already at

chapter 16

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 9

Chapter 9

Ali’s POV

It’s always Apollo-his unusual attitude, his smug face, and now… his way of disturbing my mind with his words. I mean, he was speaking in French, if I’m not wrong. Mabilis siyang magsalita, parang fluent na talaga siya sa lengguwahe na iyon. Nais ko mang i-search kung ano ang ibig sabihin no’n kaso hindi ko kasi nakukuha ang mga sinasabi niya.

Tang ina nitong Apollo na ’to. Baka pinagmumura na niya ako in French way! Tatamaan talaga sa akin ang lalaking iyon!

Bobong-bobo ako sa French at kapag na tsyimpuhan ko talaga siya sa mga French-French niya sa akin. Ipapakain ko talaga sa kanya itong kamao ko.

Pagsulyap-sulyap lang ako kay Apollo na abala sa kanyang telepono. Nang biglang mahagip ng mata ko ang pwesto ni Levi at ng mga kasama niya.

I scowled at Levi.

Talagang paborito ng lalaking ito ang gambalain ako rito sa trabaho ko. Porket malapit lang ang kanyang bahay dito sa Titanium, araw-araw na niya akong diniditurbo. All because he wants a one-on-one basketball match with me. Marami siyang oras sa mga luho niya at mukhang walang ibang ginagawa sa buhay. At mukhang naisipan na ako ang pagtripan.

“Hay, perks na nasa sentro ang ating shop ay sobrang daming gwapo na nagagawi. Busog na busog lagi ang araw at gabi ko dahil sa mga kustomer. Keber sa mga babaeng maasim pa ang mukha kaysa sa suka.” Biglang saad ni Yumi sa tabi ko.

“Ihatid mo na itong orders sa mga gwapo mong customer bago pa tayo ang mareklamo kay boss.” Wika ko naman.

“Ikaw sa mga orders ng babae at ako sa mga lalaki!”

“Ikaw sa lahat kasi nagd-daydream ka lang d’yan. Ang tagal mo naman sa stock room.” Angil ko sa kanya.

“Oi, gumagawa ako ng inventory.” Katwiran pa niya.

Inilingan ko na lang siya at inilagay ko na ang mga orders sa iba’t ibang tray. Isa-isa naman iyong hinatid ni Yumi sa mga tables.

“Maaga akong mag-a-out ngayon. Ikaw magsasara ng shop.” sabi ko kay Yumi pagkabalik niya.

“Wookiiee, po! Kung hindi ka lang din talaga gwapo!”

“Buti ’di ka na-fall!” Biro ko. Sa mga babaeng kilala ko, dito lang ako kay Yumi komportableng nakikipagbiruan. Siguro dahil alam kong kaibigan lang talaga ang tingin niya sa akin. Dahil alam ko rin na ang crush niya ay si Danny.

“Maf-fall sana kaso iba kasi minsan ang tabas ng dila mo! Tagos hanggang sa kaluluwa ko ang pagiging prangka mo!”

Natawa ako.

“Kung makapagsalita ka sa akin ay parang hindi ako babae!” Madrama niyang tinampal ang dibdib. “Babae ako, Ali. Babae! May bubuka-sisira ang bulakak ako!”

Dahil sa bibig ni Yumi nasubo ko ang tissue na hawak sa kanyang malaking bibig! Nagre-refill kasi ako ng tissue dito!

Mabilis ding naluwa ni Yumi ang tissue at sinapak ang kamay ko. Mapait ang mukha niyang tumingin sa akin pero ako ay aliw na aliw pa rin sa kanya.

“Hindi ka talaga gentleman! Ang dugyot mo, Ali Desiderio! Gaganti talaga ako sa’yo!”

Tinaasan ko siya sa kilay ko.

“Gaganti ka? What if siraan kita kay Danny?”

Umamba siyang susuntukin ako pero binawi niya rin ang nasa ere niyang kamao. Ang liit nito pero parang nakalunok ng limang speaker sa ingay. Mabuti ngayon at maraming customer at may nags-study na mga estudyante kaya medyo nako-kontrol niya ang volume ng kanyang bibig.

Inayos ko ang tissue holder bago binalik sa harap ng counter at muling nagpunas sa counter nang may maingay na grupo ng babae na pumasok sa Titanium Chill. Napatingin ako roon dahil baka may maisturbo silang mga customer kaso natigalgal ako nang makita kong si Belinda at ang kanyang mga kaibigan ang bagong dating!

Nakuyom ko ang aking panga. Hindi naman ito ang unang beses na napadpad si Belinda at ang kanyang mga kaibigan dito sa shop kaso mula nung engkwintro namin doon sa likod ng gym ay ngayon lang yata kami magkakaharap!

Nilinga ko ang aking mata sa buong shop upang hagilapin ang katawang tao ni Yumi upang pumalit sa akin dito sa counter kaso hindi ko siya nakita! Ngayon pa talaga Yumie!

Sa paglinga ko ay nahagip ng mata ko si Apollo sa kanyang pwesto na nakakunot ang noo habang nakatingin dito sa direksyon ko. No! He wasn’t looking at me or even in my direction; instead, his eyes were fixed on Belinda, glaring at her as if she were nothing more than an irritating pest intruding on his line of sight.

Kalmado pa rin ako habang tumatanggap ng orders sa mga naunang estudyante na dumating hanggang sa si Belinda na lang ang naiwan dahil ito ang huling nasa queue!

“Girl, we’ll get ourselves a seat.” Paalam ng isang kaibigan ni Belinda sa kanya at mahinang tumapik sa balikat ni Belinda.

“Your order, ma’am?” Formal kong tanong kay Belinda. Binigyan ko rin siya nang ngiti na kadalasan kong ginagawa sa mga customers.

Belinda arched her eyebrows, folded her arms firmly across her chest, and cast a scrutinizing glance at the menu pasted to my back. Doon kasi naka-paskil ang aming menu.

“I’ll have red velvet cake and a black coffee.” Nakataas kilay niyang sabi.

Tumango ako sa kanya. “Anything to add-”

“Ali,” pagputol ni Belinda sa akin. “If you think I believe that little stunt you and Apollo pulled behind the gymnasium that day, think again. Sorry to burst your bubble, Ali, but I’m not buying it.”

“Belinda,” nagpipigil kong wika sa kanya. Ang tigas din talaga nito.

Ngayon ko lang nakuha ang mga babala ng mga teammates ko tungkol kay Belinda. Schoolmate raw kasi nila itong si Belinda no’ng highschool at iba raw talaga magkagusto! Iba ang obsession kapag nagkagusto!

Hindi ko sineryoso ang mga kaibigan ko at ang mga teammates ko no’ng sinabi nila iyon sa akin kasi mukhang maayos naman itong si Belinda kaso mukhang ito na yata ang sinasabi nila. Sa bulgar kasi ng actions ni Belinda pagdating sa akin, malabong hindi malaman ng buong varsity ang kanyang mga kapangahasan sa akin. Oo kapangahasan talaga dahil nga nilibre nito ang buong basketball team dahil sa akin!

Dapat pala no’ng bago pa ito ay iniwasan at hindi ko na pinansin. Ngayon nahihirapan na akong walisin siya sa aking landas!

“Akala mo ba talaga maniniwala akong boyfriend mo ang fuckboy at playboy na Apollo’ng iyon, Ali? Maybe, maniniwala pa ako kung hindi si Apollo Contaleone ang ginamit mo. Pero si Apollo,” natawa pa siya. “Not even a million times would that guy fall in love with someone else, especially someone like you.”

Humasa ang ngipin ko sa isa’t isa. “There’s really nothing impossible when it comes to love, Belinda.” ani ko kay Belinda at binigay ko sa kanyang ang kanyang resibo.

Shit! Saan ko nakuha ang linyang iyon?

“Come on, Ali. I’ve been stalking and admiring you for a long time, and I haven’t seen you interact with Apollo. Then, all of a sudden, he shows up and ruins everything?”

“Belinda, wala kaming dapat patunayan sa’yo!” Diing sabi ko sa kanya at napalinga sa paligid dahil baka narinig iyon ng iba!

“You like me, Ali,” she concluded, and I almost punched the monitor in front of me out of frustration.

“Belinda, how many times do I have to tell you that I don’t…” I paused, taking a deep breath as it felt like the air was trapped in my throat. “I don’t like you, Belinda.”

Ano ba ang gagawin ko sa kanya para maintindihan niyang hindi ko talaga siya gusto? Do I need to pull those red ribbons on her hair?

Na misunderstood niya talaga ako dahil lang hinahayaan ko siyang lumapit sa akin. Iniisip niyang may feelings ako sa kanya dahil doon! Hindi ba niya naisip na takot lang din ako at baka mawalan ako ng scholarship? Dean ang ina niya at baka tupakin siya! Masisira pa ang future ko!

Tang ina!

Napailing na lang ako. Akala ko talaga abswelto na ang problema ko rito kay Belinda. Ngunit heto’t bumalik na naman!

“Is something wrong here, honey?” Apollo suddenly appeared. Muntik na akong masamid sa sarili kong laway dahil sa pag-eksena ni Apollo.

Biglang sumulpot si Apollo at humilig doon sa counter at tiningnan si Belinda from head to toe! Iyong paraan mang titig na manliliit talaga kung sino man ang kanyang titigan!

However, Belinda was as shameless and audacious as Apollo himself. With an air of indifference, she raised an eyebrow at him and shrugged her shoulders, as though his very presence was of nothing to her.

“Si… si Belinda lang.”

Putek naman! Magpapanggap na naman ba kami rito ngayon? Tang ina! Nilinaw ko pa naman na ito kay Apollo!

“You’re bothering my boyfriend, young miss,” Apollo said boyishly.

“Don’t ‘young miss’ me, Apollo. We’re in the same year level. I’m also a third-year student!”

Apollo scoffed. “Oh, really? I thought you were a senior high school student-”

“What?!” Inis na putol ni Belinda kay Apollo!

Tang ina! Kapag ako naipit sa dalawang ’to, pag-uuntugin ko ang ulo nila!

Tumayo nang maayos si Apollo.

“By the way you acted in front of and around my boyfriend, miss, it seems like you’re a spoiled brat. Did you hear him? My boyfriend didn’t like you. So shut up and don’t bother him! Leave my boyfriend alone!” Apollo hissed.

Tang ina! Naka-ilang boyfriend na itong Apollo na ’to? Feel na feel niya ang pagpapanggap niya ah! Magaling na artista! Kung hindi lang ito magaling kumanta at tumugtog. May chance siya sa pagda-drama!

“Apollo Contaleone, the campus man and playboy. Do you think I will believe the two of you that you have a relationship? If I’m not mistaken, I have more interactions with Ali than with you! And if you’re in a relationship, I don’t see you posting about Ali. I don’t see any photos of you together. I don’t feel the attraction or romance between the two of you!”

Nalaglag ang panga ko.

“Our relationship is private, and we don’t post about each other on social media just for everyone to know that we’re in a relationship. What’s ours will always be ours. What’s between us will always be for us!” Katwiran naman ni Apollo at halos palakpakan ko na siya sa husay niya!

Belinda threw down a challenge to look at me and Apollo.

“Really? A private relationship, or are you just acting to shoo me away? Tsk! Try harder, please!” Belinda winked at me before placing the exact amount of cash on the countertop. “I’ll see you around, Ali! It was so nice having a conversation with you!”

“Fuck! What’s wrong with that woman?!” Apollo groaned as he watched Belinda walk away toward her friends.

“Huwag mo na lang iyong intindihin. Bumalik ka na sa mesa mo.” sabi ko kay Apollo pero dahil matigas din ang ulo ng ugok. Hindi niya sinunod ang sinabi ko.

“Let’s do something about it.” aniya.

“Huh?”

Apollo grinned. “Operation Shoo Miss Belinda away from you!”

Tamad ko siyang pinukol ng tingin. “Ano na naman?”

“Let’s talk later, after your shift here.” ani Apollo at saka bumalik sa kanyang mesa.

I was so thankful when Belinda’s friend went home first so as Levi’s. Ang mga personal na piste ng buhay ko this past few weeks ay lumisan na!

“Let’s go?”

Nilingon ko si Apollo na biglang sumulpot! Putek nandito pa pala ang isang ugok. Parang kabute naman siya!

“Let’s use my car para mabilis tayong makarating sa bahay ninyo.”

Tiningnan ko ang itim niyang mazda sa parking area ng shop.

“Bibili pa ako ng ulam para sa hapunan namin.”

“What ulam?”

“Iyong bbq.” Gusot ang mukha kong sagot sa kanya.

“Let’s buy it then go to your house.” At talagang c-in-areer na niya itong pagpapanggap namin, ha. Ang friendly niya!

Sa huli ay tinaggap ko na rin ang offer ni Apollo sa akin.

May nadaanan kami ni Apollo na nagtitinda ng bbq at saglit akong dumaan doon. Kagaya no’ng una kong sakay sa kotse niya na may dalang manok, binuksan rin niya ang mga salamin ng kotse.

Na-surpresa pa ako nang marinig ko ang kanta ni TJ Monterde sa speaker ng kanyang kotse.

“Akala ko… pag-uusapan natin ang pwede nating gawin para lumayo si Belinda sa akin?” sabi ko sa gitna nang pakikinig sa kanta ni TJ Monterde na Palagi.

“Hmm, I don’t know if you’re going to agree with my plan, but I want to give it a shot.”

Tumango ako at hindi nagsalita,.hudyat na iyon upang magpatuloy siya.

“Earlier, she said na wala tayong photos together. We don’t post each other on social media at… wala tayong interactions together…”

“So?” Tinaasan ko siya sa kilay ko.

“So, why do we go on a date.”

“Ano?!” Malakas kong sambit, sumapaw pa ang boses ko sa kanta ni TJ Monterde.

“Hey, calm down, honey- I mean, Ali. It’s just a suggestion if you… r-really want to shoo Belinda away. Magpapanggap lang naman tayong lumabas at kukuha ng mga photos. Then update our status on Facebook! But of course, it’s for the show!” Apollo elaborated.

Natahimik naman ako doon.

“D-do you think that will work?” Pagod na kasi talaga rin ako kay Belinda. Tang ina! Bakit pa kasi sa lahat ng tutulong sa akin ay si Apollo pa!

“Hmm!”

Bahala na! Sana gumana ang plano niyang ito! Finger crossed!

“Sige.” Sang-ayon ko sa kanyang plano. Kita ko naman ang pagguhit ng ngiti sa labi niya.

Nang makarating kami sa bahay ay lumabas pa talaga siya sa kanyang sasakyan.

“Salamat sa paghatid kahit na hindi na naman kailangan.” sabi ko.

Tumawa naman si Apollo.

“All for you, Ali.”

“What?!”

Mabilis siyang umiling. “Nothing, nothing!” Disma niya sa akin.

Itataboy ko na sana si Apollo paalis nang may marinig akong sigaw ni Yenz mula sa loob nang bahay.

“Ali!” tawag ni Apollo sa akin pero kumaripas na ako ng takbo papasok ng bahay namin.

Hinihingal ako pagkapasok ko ng bahay ngunit mabilis ding bumilog ang mata ko ang makita ko si Yenz na pilit na hinihila ang damit ni Papa!

“Papa, pera po iyan ni Kuya Ali! Ibalik niyo po ang pera ni Kuya sa alkansya niya!” sigaw ni Yenz.

“Tumigil kang bata ka-” si Papa at saka siniko si Yenz!

Binagsak ko ang aking bag at dalang ulam.

“Pa!” hiyaw ko naman at mabilis na sinalo si Yenz mula sa pagkakatumba nito. “Pa, sinasaktan n’yo na po so Yenz!” Halos pumutok na ang ugat ko sa leeg sa kakasigaw!

“Ha! Ang tigas kasi ng ulo. Manghihiram lang naman ako sa pera mo!”

Tiningnan ko ang kamay ni Papa na may hawak ang pera at sa paanan niya ay ang alkansya ko na sira na.

“Pa, pera ko ’yan. Inipon ko po iyan para sa-”

“Hihiramin ko lang, Ali. Pati ba naman ikaw?”

Tinago ko si Yenz na nanginginig sa likod ko at nakipagtagisan ako ng titig kay Papa.

Naamoy ko ang masangsang na amoy mula kay Papa at ang mga mata niya ay pagod at namumula. Nakainom na naman. Kailan ba ito uuwi nang hindi lasing? Kailan ba uuwi si Papa na hindi nanggugulo rito sa bahay?

Tang ina! Ito ba talaga ang nagagawa ng pag-ibig? Hindi naman kasi ganito si Papa nung nandito pa si Mama. Pero nang sumama si Mama sa ibang lalaki. Naging ganito na siya. Putang pag-ibig!

“Pa, nagtatrabaho naman po kayo. Nasaan na po ang pera ninyo? Ako na nga po ang bumibili ng makakain at kailangan sa bahay. Kukunin n’yo pa ang ipon ko? Tang ina naman, Pa!”

Ngunit tamang pagkatapos ko iyong sabihin ay tumama naman sa mukha ko ang kamao ni Papa! Sumadsad ako at halos matumba! Hindi ko ito nakitang paparating kaya hindi ko nasangga ang suntok niya. P-in-rotektahan ko rin si Yenz sa likuran ko.

Nag-iyakan si Yenz at Ynez sa likod ko. Tumayo ako at galit na pinukol ng tingin si Papa. Susugod na sana ako rito nang may humila na kay Papa palayo sa akin at halos sumubsob si Papa sa pinto ng bahay! At walang ibang gumawa no’n kung hindi si Apollo!

Putek!

“Putangina, sino kang bata ka!” Galit na bwelta ni Papa at susugurin na sana si Apollo.

Mabilis akong tumakbo tungo kay Apollo at itutulak na sana siya para hindi matamaan ng suntok ni Papa kaso pareho kaming napatigil ni Papa nang magtapon si Apollo ng ilang libo sa mukha ni Papa.

“You want money, right? Get that damn money and leave them alone, sir!” Matigas na saad ni Apollo kay Papa.

Parang baliw si Papa na pinulot ang mga pera sa sahig.

Napaiwas ako ng tingin doon at nag-init ang mga mata ko.

“Bakit ang tagal mo, hijo? Nasuntok ko na tuloy ang walang kwenta kong anak dahil sa damot niya sa kanyang pera! Isang libo lang naman!” si Papa at ngumingising naglakad palabas. Pinaypay niya pa sa mukha niya ang tag-iisang libo na pinulot niya na galing kay Apollo!

---

This story is already at

chapter 19

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 10

Chapter 10

Ali’s POV

Nakatingin lang ako sa pintuan na nilabasan ni Papa at hindi makagalaw ng ilang minuto. Natauhan lang ako nang yumakap sa hita ko si Ynez at si Yenz naman ay kumapit sa t-shirt ko.

Tumingin ako kay Apollo na isa-isang pinupulot ang bbq na tinapon ko pala kanina sa sahig nang basta’t basta. Gusto kong pigilan doon si Apollo kaso walang ginawa ang katawan ko kung hindi ang panoorin siya.

Malakas ang kabog ng dibdib ko at gulat pa rin. Gulat na ganon-ganon lang magtapon si Apollo ng pera. Parang basura lang kung makatapos niya roon. Basura na parang baliw na pinulot ni Papa kanina.

“The barbecues are dirty. Hindi n’yo na ito makakain. May ulam pa kayo?” tanong ni Apollo sa akin. Nilagay niya rin ang bag ko sa isang silya.

Tahimik kong kinuha sa kanya ang supot kung saan niya muling sinilid ang mga barbecue at tiningnan ang mga nasayang na bbq. Nasayang ang pera ko at kinuha pa ni Papa ang ibon ko.

“K-kuya, gutom na ako.”

Nagbaba ako nang tingin kay Ynez. Nanunubig na ang mata ng kapatid ko at ramdam ko ang panginginig niya. Siguro dahil sa kanyang kasaksihan kanina.

“M-magluluto lang ako…”

“Sumama kayo sa akin.” sapaw ni Apollo sa akin.

“Apollo,”

“Doon tayo sa seven-eleven. Huwag ka nang magluto, Ali. Gabing-gabi na at gutom ang sister mo.”

Tinitigan ko lang si Apollo at kalaunan ay tahimik tumango na sa kanya. Pagod akong nakipag-argumento ngayon.

Dinala kami ni Apollo sa seven-eleven at siya na rin ang bumili ng mga makakain namin. Naghintay lang kami ng mga kapatid ko sa kanya sa labas.

“Kuya, paano na iyong pera mo na tinangay ni Papa?” tanong ni Yenz sa akin.

“Hindi ko alam, Yenz.” Sa totoo lang nakakapagod din kasi ang ganito. Kaso kapag napagod ako at tumigil. Ano na lang ang kakainin ng mga kapatid ko? Saan na lang kami pupulutin? Hindi naman kasi namin maasahan si Papa. At kung titigil din ako sa pag-aaral, sayang din kasi nasa third year na ako.

“May baon pa kami, Kuya?”

Malimit akong ngumiti kay Yenz. “Gagawa ako ng paraan.” Sa huli ay sabi ko.

“Sino siya, Kuya? Iyong kuya na gwapo?” usisa naman ni Ynez at tumingin sa loob ng seven-eleven. Dahil transparent ang dingding ng seven-eleven alam kong si Apollo ang tinitingnan ni Ynez doon. Wala rin kasing ibang tao sa loob maliban sa dalawang trabahante. Malalim na rin kasi ang gabi.

“Mayaman ba siya, Kuya? Nakita ko kanina tinapunan niya ng pera si Papa at may malaki at magandang sasakyan.” sabi naman ni Yenz at mangha-mangha!

“S-school mate ko siya,” sagot ko.

“Bakit nando’n siya kanina, Kuya? Magkasama po kayo?” Kuryosong tanong ni Yenz.

Tumikhim ako.

“Nagmagandang loob lang siya.”

“Close kayo, Kuya?” sunang tanong ni Yenz.

Siya ang SMARTLoad na nag-sponsor sa sapatos mo.

“Hindi.” sagot ko kay Yenz.

“May girlfriend siya, Kuya?” tanong ni Ynez at nakita ko ang pamumula sa kanyang pisngi.

Gusto ko sanang suwayin ang aking kapatid kaso pinigilan ko na ang sarili ko dahil nakita kong ngumingiti na siya. Kanina kasi ay takot ang nasa mata ng kapatid ko.

Para sa akin, ayos lang naman na ako ang saktan na ni Papa at pagsalitaan. Huwag lang sa harap ng mga kapatid ko kasi nat-trauma sila. Nanginginig na sila sa sigaw ni Papa.

“Hindi ko alam, Ynez.”

“Siguro meron dahil gwapo siya, Kuya. Iyong kuya ni Coco may girlfriend na.” Kwento ni Ynez.

Kaysa suwayin ang kapatid ko hinayaan ko na lang siya.

“Hindi porket gwapo ay may girlfriend na, Ynez. Ako gwapo ako pero walang girlfriend!” Pagsuway naman ni Yenz kay Ynez at nagawa pang magbuhat ng sariling bangko!

Natawa naman ako sa sinabi ni Yenz.  Talagang naisingit niya iyon!

Kilala ko si Coco, isa siya sa kapitbahay namin at kalaro ni Ynez. Doon ko rin minsan iniiwan si Ynez sa bahay ni Coco dahil mabait ang ina ni Coco at natitingnan din si Ynez lalo na kapag pumasok sa daycare. 

Sumama ang mukha ni Ynez kay Yenz.

“Bata ka pa, Yenz. Bawal ka pa mag-girlfriend. Si Kuya Ali muna bago ikaw!” ani naman ni Ynez.

Sabay na tumingin ang mga kapatid ko sa akin. Si Ynez ay ngumingisi at sabik habang si Yenz naman ay titig na titig rin sa akin.

“Wala.” Suway ko sa kanilang dalawa! Bumuntong hininga si Yenz, si Ynez naman ay sumimangot at saka nag-cross arms. “Ayaw ko pa… sa ganyan. Kayo muna ang priority ko at ang pag-aaral ko.”

“Pwede naman sila isabay, Kuya. Iyong Kuya ni Coco nakita ko nga po na sabay pumapasok sa school nila! Tsaka bata pa nga iyong kuya ni Coco kaysa sa’yo, Kuya Ali!”

“Tumigil ka, Yenz. Baka hindi na pag-aaral ang ginagawa mo sa eskwela ha. Hayaan mo na ang ibang tao sa ganyan. Magfocus ka sa sarili mo.” Supi ko naman kay Yenz.

Hinabaan lang niya ako sa nguso niya.

“Pero, Kuya, mag-girlfriend ka rin po ha!” sabat naman bigla ni Ynez.

Tsk! Hindi ko talaga alam kung ano ang mga naririnig ni Ynez doon sa bahay ni Coco.

Susupihin ko na sana si Ynez doon nang bigla namang sumingit si SMARTLoad— I mean si Apollo.

“Sinong maggi-girlfriend?” anito sabay upo sa upuan na nasa tabi ko.

Isa-isang nilabas ni Apollo ang mga ready to eat na na mga pagkain na kanyang nabili sa 7/11.

Kita kong natigilan si Ynez at umayos sa kanyang pagkakaupo. Hindi matanggal ang mga manghang titig niya kay Apollo. Si Yenz naman ay sa pagkain na ang buong atensyon. Siguro gutom na gutom na siya. Malakas pa naman siyang kumain.

“Si Kuya Ali lang, k-kuya. Gusto na namin siyang magka-girlfriend.” sagot ni Yenz sa tanong ni Apollo at kumuha ng pagkain. Umuusok pa iyon.

My attention was suddenly drawn to Apollo as I felt his intense gaze piercing through me. I turned to him, meeting his stare with one of disinterest.

Apollo raised an eyebrow, clearly intrigued.

“Ano?” banas kong tanong sa kanya. Anong problema nito sa akin? Maayos naman kami kanina ah.

“Maggi-girlfriend ka?”

Pinatid ko ang paa niya sa ilalim ng mesa.

“Hindi!”

Masama ang tingin niya sa akin pero binigay niya pa rin ang isang box ng ready to eat meal kay Ynez.

“Thank you po!” Mahinhin na wika ng kapatid ko.

Malapad ang naging ngisi ni Apollo kay Ynez. “You’re welcome, Ynez.”

“Thank you rin po, kuya, at saka… doon din po sa pagtaboy ninyo kay Papa kanina. Salamat po.”

Bumaling si Apollo kay Yenz. Sa bilog na mesa ay may apat na silya kasi. Nasa tabi ko si Ynez, tapos sa isang tabi ko si Apollo at sunod ni Apollo ay si Yenz.

Binigay ni Apollo ang isang box ng pagkain sa akin at sa kanya naman ay energy drink lang. Tatanggihan ko na sana ang pagkain dahil ayos lang naman ako kaso maunahan na niya naman ako.

“Don’t think about it, Yenz… but I’m just curious. Bakit gusto ninyong mag-girlfriend ang kuya ninyo?” sabi niya at isa-isang binalingan ang mga kapatid ko na abala sa pagkain. Pagtapos ay tumagal ang titig niya sa akin.

Pinaningkitan ko si Apollo sa mata ko. Binuksan lang ni Apollo ang energy drink niya at saka uminom doon.

“Hindi pa po kasi namin nakita na may babaeng kasama si Kuya. Matanda na po siya pero walang girlfriend!”

“Yenz!” suway ko sa aking kapatid.

“Oh, that’s so sad. Kung ako ang may kuya… hindi ko gustong magka-girlfriend siya.” saad naman ni Apollo!

Sumama ang timpla ng mukha ko kay Apollo. Anong paandar ito?

“Bakit po?” Kuryosong tanong ni Yenz kay Apollo.

“Ayaw kong may kaagaw ako sa kuya ko. Kaya ayaw kong mag-girlfriend siya.” tugon naman ni Apollo sa kapatid ko.

Napakurap-kurap si Yenz habang nakatitig kay Apollo.

“Gusto niyo bang may kahati kayo sa Kuya Ali ninyo?”

Mabilis namang umiling ang mga kapatid ko.

“Ayaw po namin!”

“Then, don’t pressure your brother to have a girlfriend.”

Umiling ako kay Apollo.

“Kuya, what’s your name po?” Biglang tanong naman ni Ynez.

Nakinig na lang ako sa kanila at binuksan ko ang pagkain saka sumubo. Gutom na rin pala ako. Saka lang kasi kumalam ang sikmura ko nang makita ko ang laman ng lunch box ko.

“Didn’t your Kuya Ali tell you my name?”

Napatigil ako sa pagnguya ng baboy.

“Hindi po. Hindi ka po kasi closed friends ni Kuya. Schoolmates lang po kayo!” si Ynez.

Napasulyap ako kay Apollo at nakita kong nanliit ang mata niya sa akin. Totoo naman! Nito lang kaya kami medyo nagkaka-unawaan. I mean, nagkaka-intindihan. Badtrip kasi ako sa kanya. Kilala ko lang siya dati sa pangalan niya pero nababantutan na ako sa kanya.

Well, mabantut naman talaga siya. Childish minsan at saka ang hirap hulaan ng mga tumatakbo sa isip niya. Hindi ko mahulaan ang susunod nuyang atake!

“Just call me ‘Kuya Apollo’, okay?”

“Okay po, Kuya Apollo! Nakakatuwa po, parang dalawa ang kuya ko! Kuya Ali at Kuya Apollo! Same pa ng initials ng name!” Tuwang sabi naman ni Ynez.

“Kuya mo na rin ako, Ynez.” Apollo’s sweet response to my sister.

“Salamat po! Kuya Apollo, malaki po ba ang house ninyo?”

Hindi ko naubos ang aking pagkain at inabot ko ang isang bottled water. Nabusog na kasi ako.

Akala ko kung ano na ang kukunin ni Apollo nang abutim niya ang sobra kong pagkain. Pinanood ko lang siya at nanlaki ang mata ko nang kinain niya ang sobra kong pagkain at ang ginamit niyang kutsara ay iyong ginamit ko na rin!

Tang ina! Hindi ba alam ng Apollo na ’to ang hygiene? Uminit ang batok ko sa hiya! Putek! Ako pa ang nahiya sa ginawa niya!

“Hmm!” tango naman ni Apollo, puno ang bibig sa pagkain! Ni hindi ko siya nasuway doon!

“May swimming pool po? Iyong kagaya sa TV na malaki at may ilaw?” Atat na tanong ni Ynez kay Apollo.

Nilunok muna ni Apollo ang kanyang kinain. Ayaw ko sanang ibigay sa kanya itong tubig ko pero baka konsensyahin ako kapag nabulunan ito. Pera niya pa naman ang pinambili niya.

Ngumiti siya sa akin, iyong ngiti niyang nawawala ang mata! Parang baliw naman ito!

“Yes, Ynez.” sagot niya sa kapatid ko matapos makainom.

“Wow! Pwedeng maligo roon, kuya Apollo?”

“Ynez, tama na—”

“Of course! Whenever you’re free!” Pagputol naman ni Apollo sa akin.

Napapalakpak naman si Ynez sa kamay niya dahil sa tuwa.

“Pwede pong sa linggo kasi walang klase si Kuya Ali at Yenz!”

“Sure!”

“Promise?”

Ngumiti si Apollo. “Promise!”

Bumuntong hininga na lang ako.

Matapos naming kumain ay hinatid din kami ni Apollo sa bahay. Pinaba ko ang aking mga kapatid sa sasakyan ni Apollo.

“Salamat kanina at sa pagkain. Magkano iyong lahat? Pati na iyong binigay mo kay Papa.” ani ko kay Apollo nang makita kong nakapasok na ang mga kapatid ko sa bahay.

“Wala iyon, Ali.”

“Hindi.” Pagmamatigas ko. “Malaking pera iyon, Apollo. At kahit na magkano iyon ay unti-untiin ko ang pagbabayad.  Saka, huwag mong seryosohin ang sinabi ni Ynez kanina. Bata lang siya kaya kung ano-ano ang sinasabi.”

“Hindi ko alam kung ilan iyong pera. Hindi ako nagbibilang ng pera ko. Kaya hindi ko alam.”

“Apollo!”

“It’s true. Hindi ko nga alam kung ilan ang laman ng wallet ko at ng cards ko. That’s why don’t ask me kung magkano iyong tinapon ko sa father mo. Anyways, totohanin ko iyong pangako ko kay Ynez. Sa bahay lang naman.”

Mariin akong napapikit sa aking mata. Putek! Ano ba ang gagawin ko sa taong ’to? Sino ba siya sa akala niya?

“Masyado ng abala.”

“It’s fine. Besides, we still need to erase Belinda from your life, right? Let’s use this opportunity to convince her that we’re really in a relationship, that we’re boyfriends. Let’s date, but only at home for now, with your brother and sister.”

Ang dami talagang alam ng lalaking ito! Nakakagago ha!

---

This story is already at

chapter 20

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 11

Chapter 11

Ali’s POV

“Bakit magkasama kayo ni Apollo Contaleone?” Bungad ni Winston sa akin nang makaupo ako sa aking silya. Maaga pa kaya hindi pa ganon ka-dami ang mga estudyante sa loob ng room. Pati si Leo Andrada ay ’di pa rin dumarating.

“What?” Ang tanong ko kay Winston. Nanatiling seryoso ang kanyang mukha at nagsasalubong ang mga kilay niya sa akin.

It’s been days since that night-since the night Apollo saved us from my egotistic and selfish father. Problemado pa ako dahil wala na iyong konti kong ipon. Hindi talaga pinalampas ni Papa iyon.

Naghihirap ako sa pera. Aminado ako roon kaya nga rin kahit saan-saan na ako nagtatrabaho kapag may bakanteng oras pa ako.

“May narinig ako, tumatambay raw si Apollo sa Titanium tea at ginugulo ka. At may nakakita sa inyo na magkasama, sumakay ka sa kotse ni Apollo.” The way Winston said those things made it seem like he was accusing me and had caught me red-handed.

“Huh?!”

Mali yatang tsismis ang narinig nitong si Winston eh. Kaya siguro hindi bagay sa kanya pagiging tsismiso. Tama nang hanggang driver ko ito. Tsk!

“Yeah, so tell me.”

“Wala naman akong dapat na i-kwento, Winston. N-nagiging…” Ano nga ba ang tawag sa amin ni Apollo? Pwede bang kaibigan ko na siya? Sa mga interactions namin. Pwede na ba iyong tawaging pagkakaibigan? “… close lang kami n-nitong mga nakaraan.”

“Nagtatrabaho ka rin ba sa bahay nila? Ali, don’t overdo yourself. I already told you, if you need money, I can lend you some.”

I waved my hand at him, smiling.

“Hindi na, pre. Ayos pa naman ako.”

Dumiin ang titig niya sa akin kaya biro kong sinuntok ang kanyang dibdib! Ano bang problema ng kaibigan kong ito? Bakit parang iba siya ngayon?!

Tsk! Ayaw ko sabihin sa kanila ang plano namin ni Apollo, the operation erase Belinda from my life! Putek! Kung hindi talaga dahil kay Belinda hindi na magk-krus itong landas namin ni Apollo. Kaso langya, kailangan pa namin ngayon ni Apollo magkunwari na nagd-date!

Ang gago ko rin kasi, bakit ba kasi sa lahat ng mga lalaki ay si Apollo pa? Tsaka pwede naman sanang si Yumi na lang.

I sighed. Hindi naman siguro masama kong… maging kaibigan ko si Apollo? Malaki na ang circle of friends ko at wala naman sigurong mawawala kong kakaibiganin ko rin si Apollo. Ang laki na rin ng utang na loob ko roon kahit parang may saltik ang isang iyon.

“I don’t like you hanging out with Apollo, Ali.” Winston got my full attention because of what he just said. Sinalungat ko ang mga tingin niya sa akin. Tiningnan ko ang mga mata niya na para bang doon ko mahahanap ang kasagutan sa mga kalituhan ko sa mga sinasabi niya ngayon.

Man, I knew Apollo’s reputation with women-practically every girl in school has had some kind of history with him. But based on my past encounters with the guy… he’s actually decent. Sure, he pisses me off sometimes and stirs up these strange, unfamiliar feelings, but overall, Apollo’s not so bad. Babaero lang talaga siguro iyon at minsan kakaiba ang ikot ng utak kaya nababadtrip ako.

“Relax, Winston. Nakikipagkaibigan lang ang tao sa ’kin.”

Kumuyom lang ang panga ni Winston sa akin.

“Ali, we’re friends-we’re your friends, and we know how tight your situation is. That’s why, just tell me-tell us-whatever you need, Ali. We’d be glad to help you. We’re not your friends for nothing, okay? Our friendship goes beyond the four walls of the court.”

I nodded, smiling. “Thank you, Winston.”

“Anytime. Also, let me drop you off at Titanium after our practice game.”

“Winston…” I started to protest, but he raised his eyebrows at me.

“Fine, fine, fine!”

Hindi nagtagal ay maingay na pumasok sa room namin si Leo kasama ang iba naming mga classmates. Nakasunod lang din sa kanila ang aming prof. Umayos na rin kami sa aming mga upuan.

Nilagay lang ni prof. Gerona ang kanyang dalang laptop at saka kaagad na nagsulat sa white board. ‘Construction Methods - Formwork and Scheduling’, sulat ni prof sa board. Nasanay na kami kay prof na walang prayer bago magsimula ang klase.

Sumandal ai Prof. Gerona sa white.

“Okay class, before we dive into scheduling using the Critical Path Method, let’s first review something basic but essential-formwork. Can anyone remind me what formwork is used for?” saysay ni prof sabay turo sa kanyang sinulat.

“Sir, it’s the temporary mold used to hold concrete in place until it sets?” One of my classmates answered.

Ngumiti sa kanya si prof at tumango. “Correct! It’s temporary, but it plays a critical role. If the formwork fails, what happens to the concrete pour?”

“It could collapse or deform, sir.” Most of us answered.

“Exactly. Kaya sa planning stage pa lang, kasama na sa construction method statement ang details ng formwork materials, duration, and even manpower involved. Now, speaking of duration, let’s move on to project scheduling.” said prof. Gerona.

Tumalikod sa amin si Prof. Gerona at nagsulat muli sa board ‘CPM - Critical Path Method’. He, then, turned towards us.

“Sa project management, we use CPM to determine which activities are critical to avoid project delay. Let’s say you’re building a two-story residential building. What comes first-excavation or structural framing?”

“Excavation, prof.” We answered.

“Right. Then structural works, including columns and beams. Now, suppose excavation takes 5 days, formwork 3 days, rebar installation 2 days, and concrete pouring another 2 days. With the total duration for twelve days.”

“If any of these tasks are delayed, the entire project is affected. Kaya mahalaga ang tamang scheduling at monitoring. In real life, we use tools like Primavera or MS Project to track this.” Prof. Gerona continued.

“Sir, paano kapag umuulan and na-delay ang concrete pour?” May nagtanong sa klase namin.

Prof. Gerona smiled.

“Great question. That’s where ‘contingency planning’ comes in. Part of project management is forecasting possible delays-like weather-and adjusting your schedule with float time or alternative tasks. Always expect the unexpected.”

The discussion continues as time stretches on, and our professor only stops when one of our classmates points out that our time is already up.

“Oh, sorry. Thank you for reminding us about our time. For the next meeting, I want you to create a basic work breakdown structure for a one-story commercial building. Group yourselves into four, and I’ll give you a sample template on our GC. Dismissed!”

We only had two subjects in the morning that day, so when our second class ended, we headed to the canteen. But when we arrived, there were already a lot of students hovering around. That’s why we decided to go out for lunch instead.

“I got your lunch,” Winston whispered in my ear as we entered one of the expensive restaurants near our campus.

“There’s no need to, Winston.” Magtutubig na lang ako rito.

“Libre mo na lang ako ng tubig later.” He smirked.

Bumuntong hininga ako. Para sa libong halaga ng pagkain tapos ang kapalit ay tubig lang! Ang galing naman talaga nitong kaibigan ko. Things seem unfairly in my favor, but clearly at a disadvantage for him.

My friends won’t let me feel out of place whenever we’re together. Kahit na magkalayo ang estado ng buhay namin. Hindi nila pinaparamdam sa akin ang kaibahan sa buhay nila. admire and treasure our friendship even more because it’s the kind of bond I wouldn’t trade for anything.

The days flew by faster than I could’ve imagined, and then Sunday came-the day Apollo promised we’d go to his house. Well… technically, it was a promise he made to my sister. Hindi naman sana kailangan kasi kung ano-ano lang talaga itong lumalabas sa bibig ni Ynez pero sinabayan naman ni Apollo.

Last night, he texted me that he was going to fetch us, and I didn’t bother protesting his text since I didn’t know where he lived.

“Kuya Ali anong oras po darating si Kuya Apollo?” Nakangiting tanong ni Ynez sa akin habang hinahanda ko na ang gamit nila. Kung maka-Kuya itong kapatid ko ay parang close na close na sila ni Apollo.

“Mamaya siguro.”

“Astig ni Kuya Apollo, tayo pa pupunta sa bahay nila siya pa susundo sa atin!”

“Mayaman ba sila, Kuya Ali?”

“I guess he is, Ynez.”

Other than what I’ve heard about him on our campus, I really don’t know much about Apollo. But based on his lifestyle, the way he dresses, and how he carries himself, I know-and I guess everyone would agree-that he’s really, really rich!

“Mayaman iyon, Ynez! Nakita mo naman tinapon niya lang ang pera kay Papa na parang basura.”

“Tama ka, Kuya Yenz!”

Napailing na lang ako sa usapan nilang dalawa. Pareho silang humaling na humaling kay Apollo samantalang ang unang impresyon ko roon kay Apollo ay hambog, arogante, at masungit! Magaling din talaga si Apollo pagdating sa pang-iinis sa akin.

SMARTLoad: Malapit na ako sa house ninyo, Ali.

Ako: Ge

At ilang sandali nga ay may bumusena na sa labas ng bahay. Sasakyan pa lang nito ang nakita ko pero kilala ko na kung sino ang nagmamay-ari ng Mazda na iyon.

“Si Kuya Apollo na ’yan!” si Yenz.

Mabilis na nakalabas ng bahay namin ang mga kapatid ko. Ni-lock ko ang bahay at sumunod sa kanila. Kaagad silang pinapasok ni Apollo sa sasakyan nito. He wore a crisp white Prada shirt, paired with casual cotton shorts and simple slippers. His YSL sunglasses rested effortlessly on the tip of his sharp, pointed nose, adding a touch of understated elegance to his laid-back look.

Napaismid naman ako nang mapagtanto ko ang halaga ng tsinelas niyang iyon. It was a Dior slipper, and I know it’s not a counterfeit one.

Naasiwa ako sa nakangisi niyang pagmumukha sa akin. Ewan ko ba, no’ng may mga sinabi si Winston tungkol sa kanya kino-kontra ko si Winston. Pero ngayon na nandito si Apollo sa harap ko ang sarap batukan! Badtrip ako rito lagi eh.

Tingin ko kasi parang ako ang ginagago ng lalaki!

“Good morning, mon beau.”

Tingnan mo na, konting-konti lang ang sinabi niya, binati niya lang ako kaso kumukulo na ang inis ko rito. Ugok na rin siguro ako dahil natitiis ko ang shungang ito!

“Iyang pagsasalita mo nang hindi ko naiintindihan. Tigilan mo ’yan, Apollo!” Banta ko sa kanya.

Kinuha niya sa akin ang bag na dala ko.

“I’m just greeting you, Ali.”

Tinaasan ko siya sa kilay ko. Wala akong tiwala roon sa sinabi niya.

“Eh, ano iyong huli mong sinabi.”

“It’s my pet name for you!” He said it casually, but it still ignites a spark of annoyance in my system.

Papaano kaya kami magiging close nito kagaya ng gusto niya kung sa simpleng pag-uusap namin ay gusto ko siyang suntukin?!

“Pet name? Ano tayo? Mag-jowa?” Sarkastiko kong wika sa kanya.

His thick eyebrows almost connected to one another as he pinned me with a serious gaze. He was watching me as if I had said something horrible to him!

“Gusto mong mag-jowa na?”

“Pakyu! Hindi! Tara na, masama yata ang epekto na init sa’yo eh!” Disma ko sa kanya at malakas na tinampal ang kanyang balikat!

“But… we’re basically boyfriends though… but of course, it’s for the show!”

Saglit akong napatigil doon pero hindi ko siya nilingon.

Sa byahe namin sila lang ang nag-uusap. Nakikinig lang ako sa mga kuryoso kong kapatid at mabuti na lang din mahaba ang pasensya ni Apollo at sinasagot niya ang mga kapatid ko!

“Kuya, baka po magalit ang mama ninyo kapag nakita kami sa bahay ninyo!” si Yenz.

“They’re not at home, Yenz.”

Ngumiti ang kapatid ko sa sagot ni Apollo.

Tumigil kami sa tapat ng isang magarbong gate at ilang sandali ay kusa iyong bumukas! Censored yata! Habang papasok ang kotse ay sumilip ako sa labas at halos malula ako sa laki ng bahay at sa ganda nito!

Nang makababa kami ay sinalubong kami ng kasambahay at kinuha ang gamit na dala ko.

“Salamat po.” Magalang kong untag. Parang pati lakas ng loob ko ay nanliit sa bahay ni Apollo!

I roamed my eyes around the house, and I could tell that Apollo wasn’t just a millionaire-he was a billionaire, a son of a billionaire! The wide front yard, the huge pillars of the house, and the two-story mansion screamed opulence!

“Let’s get inside.”

Apollo snapped me out of my wandering thoughts. I saw my little brother and sister being escorted inside the house by the servants!

Puta! Parang langaw lang naman kami na nakadapo rito sa bahay na ’to! Nakakapanliit naman itong kayamanan nila! Baka totoo talaga iyong sinabi ni Apollo na hindi niya alam ang pera sa wallet at bangko niya! Hindi na siguro sila nagbibilang ng pera!

“A-Apollo,” I tugged his shirt, preventing him from walking away.

“Yes?”

“Sigurado ka bang okay lang kami rito sa inyo?”

I knew and I heard him earlier na wala ang parents niya kaso…

“Of course, sinabi ko na ito Yenz kanina. My visitors are welcome in our house.”

“Hindi magagalit ang mga magulang mo?” Nagsimula na kaong tubuan ng kaba.

“They won’t!” He assured.

With Apollo’s assurance, he walked with me inside their house. It’s breathtaking how huge their house is. Parang isang piraso lang ng kurtina sa bahay nila kaya nang tabunan no’n ang bahay namin. Kahit saan ako tumingin nakakasilaw ang lahat ng display sa bahay!

Patuloy ako sa pagmamasid sa paligid at sa mga nadadaanan namin ni Apollo nang biglang may humawak sa kamay ko. It was warm, huge, and a very comfy palm against my calloused hand.

My eyes fell on Apollo’s hands as they held mine. The striking contrast in our skin color was evident as my gaze focused on our hands. Apollo’s hands were veiny and pale, while mine were slightly tan.

I can’t explain why I can’t pull my hand away from Apollo’s grip. He wasn’t holding it with pressure, yet I couldn’t yank my hand away from him. It felt like I had surrendered to his touch.

“A-Apollo,” my voice was stern, but it cracked, as if something was building in my throat.

“Let’s take a photo of our hands. We’ll upload it on Instagram.”

I lifted my eyes to meet his.

“Operation erase Belinda from your life,” he stated, squeezing my hand before taking a picture. Looking at our intertwined hands, an uninvited emotion consumes my system.

---

This story is already at

chapter 22

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 12

Chapter 12

Ali’s POV

Hinayaan ko siya sa kanyang gusto. I don’t want this pero kailangan kong tanggalin na sa buhay ko si Belinda kaya sasakyan ko ang mga paandar ng Contaleone na ’to. I’m not sure if this will work pero susubukan. Saka baka rin ini-istalk kami ni Belinda since in-announce ng walang hiyang Contaleone kay Belinda na boyfriend ko siya. Not believable nga iyon since… wala nga kaming interaction ni Apollo sa isa’t isa. Hindi nga kami naka-follow sa IG o kahit anong social media accounts. I often saw their band page on FB only— their performances since maraming nags-share doon.

Medyo nailang na ako kakatingin sa kamay namin ni Apollo at lumipat ang mata ko sa kanyang mukha. Nagdikit na halos ang kanyang kilay at pilit kumukuha ng maayos na angle sa kamay namin na naka-intertwine sa isa’t isa.

Maputi si Apollo, bumagay sa kanya ang kanyang undercut na buhok at matangos talaga ang ilong niya. Dahil sa ilaw, ang kanyang kulay amber na mata ay mas luminaw. Kahit sa kanyang t-shirt, shorts, at tsinelas—ang lakas ng dating niya. Nakasabit na ngayon ang salamin niya sa collar ng kanyang t-shirt.

“Matagal ba ’yang pagkuha mo ng larawan?” Kunot-noo kong tanong sa kanya kasi mukhang ayaw na niyang pakawalan ang kamay ko!

“A minute, mon beau,” He muttered, lifting his head toward me.

Pinanlisikan ko siya sa mata ko pero umangat lang ang sulok ng labi nita at tila natutuwa sa pagkabanas ko sa kanya.

Lintik na ‘mon beau’ iyan pakiramdam ko kinukulam niya ako.

Ibang-iba si Apollo. Ewan ko kung ganito rin ba siya sa kanyang mga kaibigan pero base lang sa interaksyon namin nitong mga nakaraan at sa mga napapanood ko sa mga performance nila. Parang ibang Apollo itong kaharap ko. Mukha siyang childish ngayon kumpara sa mga nakikita ko online na mukhang misteryoso at seryoso. Malimit lang din siya ngumiti kaso humaling na humaling na sa kanya ang mga girls. Muklang suplado rin ang lalaking ito pero hindi ko alam kung bakit ang daming naghahabol sa kanya. Kung sa hitsura lang naman ay marami rin namang gwapo d’yan.

Nakahinga naman ako ng maluwag nang pakawalan niya ang kamay ko. Lihim kong pinisil ang aking kamay sa likod nang kanya itong pakawalan. For some undecipherable reason, I felt something hot on my hand. It seemed like Apollo’s warmth had cut through my skin.

“Did you have your phone with you?” he asked, throwing a stare at me.

I nodded.

“I follow you on IG. You should follow me back—and react to my post.” Utos niya sa akin.

Kinuha ko naman ang telepono ko sa aking bulsa at in-on ang data kaso wala na pala akong load.

“Wala akong load.” ani ko at ibabalik ko na sana sa bulsa ko ang aking telepono nang pigilan niya ako.

“Connect to our Wi-Fi. Contaleone Residence, ang pangalan ng WiFi.”

C-in-onnect ko ang aking phone sa wifi nila.

“May password!”

“I love you!”

Saglit na nanlaki ang mata ko. “Huh? I-I love you?”

He licked his lips slowly, a flicker of anticipation in his eyes, before they curled into a sly, knowing smile. “I love you too!”

“Ugok!” singhal ko sa kanya at muntik ko pang ihampas sa kanya ang telepono ko ngunit naalala ko na wala na akong pambili ng bago kung masira ito sa kakapalan ng mukha ni Apollo!

“Ang password ‘143Apollo’.”

“Ginagago mo ba ako?!”

Mabilis siyang umiling. “No!”

Sinamaan ko siya ng tingin. “Kapag ako ginagago mo, Apollo, makakatikim ka talaga sa akin!” Banta ko sa kanya.

At totoo naman talaga na ang password nila ng wifi nila ay 143Apollo! Ang childish ng password nila. Mukhang hindi pinag-isipan ang daling mahulaan o ma-crack ng gantong combination ng password!

Una talagang nagpop-up sa notification ng IG ko ang kanyang pagfollow sa akin. Pinindot ko iyon.

apolloctl started following you……………Follow back

C-in-lick ko ang kanyang profile na black and white photo ng electric guitar.

86 posts ………. 67K followers ………… 6 following

“Living between notes & night drives.” I read his bio in my head.

Ang dami na niyang followers. Curious, I scrolled down to see what he had post. Ang organized ng kanyang mga post, ang linis tingnan at parang naka-theme siya. Nag-scroll up naman ako sa account niya at ganon na lang ang gulat ko nang pinost niya ako!

Putangina niya!

Kahit na nakalikod at half lang ng katawan ko ang kita sa post niya—alam kong ako iyon! Half body lang din siya kaso alam kong katawan ko iyon! At dahil palabas kami ng pool kita no’n ang kanilang malaking outdoor pool at malaking backyard.

“My view,” basa ko sa caption niya.

Binalingan ko siya. “Apollo, ano ’to?!”

Pabiro niya pang kinunot ang noo. “Ang pool ang kinukunan ko ng larawan n’yan.”

“Bakit may katawan ko?” Kailan niya ito kinuha? Iyong bang nakasunod niya sa akin? Puta, distracted kasi ako dahil sa bahay niya.

“Hindi nila iyan mahahalata.”

“Apollo, you’re posting something that might cause speculation!”

“Then let them speculate. Let them assume.”

Ay gago rin talaga!

“Just follow me na lang.”

“Delete your post! Kung hindi i-crop mo ako!”

“Ikaw ang main view d’yan. It will be a useless kung tatanggalin kita. Remember, we have an operation to erase Belinda in your life?”

Labag man sa loob ko ngunit may punto naman siya. Hindi naman siguro mapapansin ng mga followers niya ito.

F-in-ollow ko na lang din siya kahit na ayaw ko naman. Hindi rin naman ako active sa IG eh. I looked at my IG. Hindi ko maiwasang hindi siya i-compare sa IG ng ugok.

ali.in.motion ……… 4 post ……… 3.4K followers ………. 15 following. ‘just me, the court, and the grind’

Walang mga ganap sa IG account ko pero may puma-follow pa rin. Aakalain mo talagang dump acc lang siya dahil walang ka-buhay-buhay kahit stories na lang walang napo-post!

“You should change your profile picture on IG.”

“Ayoko.” Wala namang masama sa icon ko ah. Spalding siya na basketball ball.

Inirapan ko siya.

Iniwan ko na siya roon at pinuntahan ang mga kapatid ko. May kasama silang dalawang maid na siyang nag-aasikaso sa kanila.

“Kuya!” Masayang kumaway sa akin si Ynez.

Lumapit ako sa kanila. Nakapagbihis na kaagad sila sa kanilang panligo na damit.

“Siya ang kuya namin, Harry!” Pakilala pa ni Ynez sa akin sa isang bata.

Tumingala sa akin ang batang si Harry. Tumaas pa ang kilau nito at hindi ki maiwasang hindi makita sa mukha ng bata si Apollo.

“Are you my uncle’s boyfriend?”

Nasamid ako sa sariling laway dahil sa sinabi ng bata. Umubo ako.

“Hindi!” sambit ko pero mukhang mas malakas ang boses ng kapatid ko. Kaya nalamon lang ng boses niya ang sinabi ko.

“Harry, schoolmates sila ni Kuya Apollo.” Si Yenz.

“Harry!” Tawag ni Apollo sa pamangkin niya.

“Uncle,” sinalubong ni Harry si Apollo.

Kita ko namang may pinag-uusapan ang dalawa. Tinuonan ko ng pansin ang sarili kong kapatid.

“Kayo, hindi kayo pwedeng maglikot-likot dito, ha. Hindi natin bahay ito.” Paalala ko sa dalawa.

“Alam namin, Kuya!” si Yenz.

“Harry, halika na maligo na tayo!” Kamay ni Ynez kay Harry.

Walang pagdadalawang isip naman na iniwan ni Harry si Apollo na mukhang hindi pa tapos kausapin ang kanyang pamangkin.

Saglit kong binantayan ang mga kapatid ko. Ilang sandali ay naisipan ko ring umupo dahil maliban sa mababa ang pool ng mga bata, may dalawang maid din na nakabantay sa kanila. May division ang pool, may baba at mas malalim.

Paupo na ako sa isang lounger na nasa poolside nang biglang nag-vibrate ang telepono ko. Tiningnan ko siya. Nagsend lang naman ng picture sa akin si Apollo. Picture ng mga kapatid ko na naliligo sa pool kasama si Harry.

Nilagay ko lang sa telepono ko sa malapit na table at humiga sa lounger. Tsk! Ang sarap pala ng ganito. Iyong wala kang iniisip at nagpapahinga lang. Ang lagi lang kasing alam ng utak ko ay trabaho, pera, at kung papaano ko itataguyod itong mga kapatid ko.

Minsan lang akong maka-liwaliw ng ganito at nagpapasalamat ako sa pag-giit ni Apollo sa maliit na break na ’to. Kahit para lang ito sa mga kapatid ko. Masaya ako. Hindi ko na rin kasi sila nalalabas dahil sa gipit namin sa pera.

Ang pamamahinga ay nadisturbo dahil sa bayolenteng paggulo ng tubig sa pool. Inalis ko ang aking braso na nakatabon sa akin mata at sumilip kung sino iyon. Of course, it was Apollo!

Naka-jammer swimsuits lang siya roon sa pool. Maingay ang kanyang paglangoy kaya naman bumangon na lang ako at kunot-noo ko siyang pinagmamasdan.

Matapos ang ilang laps niya sa mahaba nilang pool ay umahon siya sa harap ko. Kahit na malayo siya sa akin ay napa-atras ako. Ewan ko kung bakit! Puta!

He ran a hand through his hair, sweeping it back before pulling out a smile. My forehead creased instinctively at the gesture.

“Ayaw mong maligo?”

“Mamaya na.” Maangas kong sabi sa kanya.

Litaw sa ibabaw ng tubig ang kanyang dibdib kaya hindi ko mapigilang hindi iyon husgahan! Malaki din naman ang katawan ko. I have a lean build, though Apollo’s physique is undeniably more masculine than mine. Mas malaki rin ang kanyang balikat kaysa sa akin pero di naman kami nagkakalayo. Kung siya barbell ang binubuhat ako naman sako-sakong gulay ang inaalsa sa palengke.

He smirked at me, a glint of mischief in his eyes, like he was plotting something wicked in his head. May sira talaga ang tuktok ng ugok na ’to. Kinikilabutan ako sa mga pinapakita niya.

“Come here,” kinumpas niya pa sa akin ang kanyang hintuturo.

“Bakit ba?” Tamad kong tanong sa kanya.

“You have something on your face.”

“Huh? Saan?”

“Tsk! Just come here, ako na ang kukuha for you.”

“May kamay ako.”

“Alam ko pero ako na kukuha para sa’yo.”

“Apollo,”

“Ali,”

Bumuntong hininga ako. Hindi talaga ako nito nilulubayan!

Tumayo ako at lumapit sa kanya na gusot ang mukha. Brusko akong umupo sa harap niya at nilapit ko ang mukha sa kanya.

Ako lang din ang nagulat sa ginawa ko dahil hindi umatras si Apollo at halos magdikit na ang mukha namin dalawa. Nanlaki ang mata ko pero siya ay seryosong nakatingin sa aking mukha.

Tugdug.

Umurong ako at bumilog ang mata nang bigla akong nakarinig ng kung ano-ano.

Kumulog ba?

Napalunok ako ng malalim at para akong na-engkanto dahil bigla-bigla na lang nags-slow motion ng mga galaw ni Apollo sa mga mata ko. Kahit sa simpleng pagkurap niya ay nagslow motion na sa paningin ko!

Pinilig ko ang aking ulo at mariin na pumikit!

“Putangina!” Mahinang mura ko at umalpas ang alon sa aking lalamunan nang bumalik sa dati ang aking paningin!

Over fatigue na ba ako nito?

Ngunit bago pa ako tuluyang makarecover sa aking sarili bigla akong hinila ni Apollo patungo sa pool.

“P-putang…” Mabilis kong kinampay ang kamay ko sa tubig at umahon sa malalim na pool! “… putangina!”

Inis kong pinukol ng tingin ang ugok na Contaleone! Ngumingisi pa siya sa akin. Papaano kung hindi ako marunong lumangoy? Papatayin pa ako nito!

“Gago ka ba talaga, ha!” Singhal ko sa kanya pero matigas talaga siya. He wet his lips slowly, his gaze never leaving mine, before he stepped closer.

“Huwag kang lalapit sa aking ugok ka kung hindi sasamain ka talaga!”

“I just want us to swim!”

“Swim mo mukha mo!” Inis kong sabi sa kanya at naghilamos! “Papaano kung hindi ako marunog lumangoy? Papatayin mo pa ako ng maaga?”

“I won’t let that happen.” He said in serious tone.

Sinamaan ko siya ng tingin. I tugged at the fabric of my shirt, pulling it from the back before slipping it over my head. Piniga ko ang basa kong damit. Masama kong tiningnan si Apollo pero ganon na lang din ang pagtataka sa mukha ko nang makita ko siyang namumula ang dulo ng kanyang tenga! Puta, parang hinog na kamatis na ang kulay no’n!

Bakit nangangamatis na itong tenga ng ugok?

“Hoy, ayos ka lang?” Pasimple ko siyang sinabuyan ng tubig bago tinapon ang tshirt ko sa gilid ng pool.

Nakatulalaa lang siya sa akin.

“Hoy!” This time, tinama ko na sa mukha niya ang pagsaboy ko sa kanya ng tubig.

“W-what?”

Ngumiwi ako. May pagka-slow din pala ito. Wala ngang perfect na ginoo ang dios sa mundo. Ito gwapo, talented, mayaman, hindi rin naman siguro ito bobo, pero may pagka-slow lang. Childish din minsan at moody!

“Ika ko, ayos ka lang ba d’yan? Bigla-bigla kang nababato d’yan eh.”

At nagsisisi tuloy ako nang bumalik ang nakakalokong ngisi sa kanyang labi.

Tsk! May saltik talaga!

“Why? Concern ka sa akin?”

“Ha, malamang!”

“So you care?”

“Ugok! Iba ang concern sa care, oi! At saka nasa pamamahay mo kami kaya malamang concern ako. Baka kasi bigla kaming ipatapon kapag naestatwa ka na d’yan.”

“Ah,” umarte pa siyang humawak sa kanyang dibdib gamit ang dalawa niyang kamay at pumikit, tila nasasaktan siya.

Sinabuyan ko siya ng tubig! “Gago ka talaga!” Natatawa kong sambit sa kanya.

Nagmulat siya at umiling sa akin. “You’re really different, Desiderio.”

“Huh?”

He sighed. “Nothing.” At bigla siya akong sinugod. Puta! Dahil doon para kaming mga bata na naghahabulan sa pool nila.

---

This story is already at

chapter 24

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 13

Chapter 13

Apollo’s POV

I watched Ali as he busied himself with Yenz and Ynez. We were having our lunch in the garden, but instead of eating, I was indulging myself by watching Ali Desiderio get food for his sister and brother. Malaki na si Yenz pero inaasikaso pa rin siya ni Ali. Ynez could eat on her own, but Ali was feeding her. He was such a doting and loving brother to them.

“Kuya Ali, why are you feeding Ynez? She can do it on her own!” my shameless nephew interrupted, ruining my peaceful view.

Look at this brat! For a kid, he was acting like a grown man.

“Ganito si Kuya sa amin, Harry. Minsan lang din kasi kami nagkakasama kumain kasi busy ang kuya namin. Ikaw ba hindi ka nagpapasubo?” Yenz said to my nephew.

I saw how Harry’s shoulders sagged, along with the sadness in his eyes. Just like me. Harry grew up distant from his parents. Ate and her husband love him, but because of their jobs, they hardly had time for him. I understand that they have work and businesses that demand their attention—but what about their child? They always say ‘I love you’ to each other, but the kid didn’t feel it.

My heart bled for Harry. Hindi niya dapat nararanasan kung anuman ang narasan ko noon… at pati na ngayon. Material things cannot replace the time and attention that parents should give their children. Especially for kids—they’re so vulnerable. They need a lot of guidance.

“I’m a big boy already,” Harry uttered after a brief pause, but his voice shook

Yayaain ko na sana si Ali na kumain kasi hindi ko pa siya nakikitang sumusubo. Ngunit nagulat na lang ako nang lumapit siya kay Harry.

“Gusto mo ba nito,… Harry?”  Despite the hesitation in Ali’s voice, he was smiling and trying to attend to my nephew.

My eyes fell on Harry. There was surprise in his eyes as he looked up at Ali beside him, smiling.

I set my utensils aside and watched them. I didn’t know that a scene like this could make my heart thump. My world seemed to slow down

“Gusto mo ba nito?” Turo ni Ali sa paella.

My nephew absent-mindedly bobbed his head as he looked at Ali with awe in his eyes.

“Alin pa ang gusto mo?” tanong ni Ali kay Harry matapos niya itong hainan.

“C-can you pour some juice on my glass too?” Harry said, almost a whisper.

“Oo naman.” Masayang tugon naman Ali.

“Thank you!”

My eyes followed Ali’s every single move. He tapped Harry’s head before returning to his chair.

I shook my head, smiling like a total idiot.

How can I not fall for a man like him? Is he really this oblivious—not knowing he’s making me fall for him this much? He makes people around him fall without even lifting a finger! How am I supposed to escape this pitfall when he’s like this?

Damn, Ali Desiderio. Damn, man!

“Ouch!” I yelped when someone kicked my feet under the table!

“Uncle?”

“Kuya Apollo?”

“Ayos ka lang, kuya Apollo?”

The kids asked me in unison. I just gave them a tight smile, swallowing the pain from Ali’s kick! Of course, walang ibang sisipa sa akin kung hindi siya. Siya lang ang may lakas loob na apihin ako. Siya lang din naman ang hinahayaan kong umapi sa akin.

“I-I’m fine. Yeah!” I heaved. Malakas kasi talaga ang sipa! Or maybe he’s just really this strong.

Tumingin ako kay Ali at nginunguso niya si Harry. Sa una ay nalito ako ngunit nakuha ko rin ang nais niyang iparating sa akin.

I finally nodded at him.

He made a fake cough. “Kumain na… tayo,” saad ni Ali.

Tiningnan ko ang mga bata na masayang kumakain.

Umiling ako. Bakit ba hindi niya na lang sabihin na kumain ka na o ayain ako? Ako na lang kasi ang hindi pa sumusubo.

Ali wanted to go home when the kids got worn out from the pool. But it was still too early, so I offered them a room to stay in. I could also see the sleepiness in Ynez’s tired eyes.

“You can rest here. And if you want to stay in a different room, I can offer you another one. There are still a lot of vacant rooms available,” I said as I twisted the doorknob and pushed the door open wider for them.

I leaned against the doorframe and folded my arms over my chest.

Ynez and Yenz went in first. Yenz helped his younger sister onto the bed.

What a good boy! He clearly takes after his brother—Ali.

“Salamat. Pwede naman sana kaming umuwi.” Inayos niya ang sling ng kanyang bag.

“It’s fine and I know. But just for a while, hayaan mo munang makapagpahinga ang mga kapatid mo. Also, ihahatid ko rin naman kayo later.” sabi ko.

“’Kay. Salamat ulit!” His brief response came just before he shut the door right in front of my face.

I sighed as I stared at the closed door. I was frozen for a moment before placing my hands on my waist. My head dropped, and then I laughed.

What was I expecting from Ali?

Umiling ako bago umalis doon.

I went to my room not to rest, but to change my clothes. I picked out a pair of white cotton shorts and a black sleeveless shirt that framed my muscles, then headed downstairs.

I was halfway down the stairs when my phone rang inside my pocket. I pulled it out and slid the screen to answer the call from my sister.

“Apollo,”

“Ate,”

“You brought someone into our house?”

Napatigil ako sa pagbaba.

“Saan mo nalaman?” Eyebrows knitted.

I heard my sister grumbled.

“Harry,”

Napairap naman ako. That brat!

“They’re my friends.”

“Really, huh? For what I remember you don’t usually bring friends in our house.” Ate pondered.

“And what are you insinuating,  Ate?”

“Nothing. Naalala ko lang na sina Kilian, Drexel, Fabian at Flavian lang ang dinala mo sa bahay. I know you have a lot of friends, Apollo, but there are only a few who are truly close to you.”

I hated to admit it, but my sister was really hitting a point here. She was right. Hindi nga ako nag-iimbita ng kung sino-sino lang dito sa bahay. Because in the first place… Ali was already different from the rest.

“If you have nothing else to say, Ate. Ibababa ko na ’to.”

“Wait! I just called because… I feel so sorry for Harry,” her voice suddenly turned mournful. “He told me what that friend of yours did. And honestly, Harry was so touched by it—to the point where he couldn’t stop talking about it.”

“Bumawi ka kay Harry. I know you don’t want him to grow up like me… distant from our parents.”

“Send my hugs and gratitude to that friend of yours, okay?”

“I will.”

Ali’s POV

Pagkatapos kong magbihis ng shorts at tshirt ay humiga ako sa tabi ng mga kapatid ko. Deretso ang mata ko sa kisame ng bahay. Ang sarap sa pakiramdam ng kutson. Ang lambot. Kaya siguro sarap na sarap sa tulog nila ang mga kapatid ko.

Iyong ugok kahit na laging pinupukaw ang inis ko sa katawan ay napagtyagaan ko naman. But honestly, I’m really thankful to him for doing this. My brother and sister needed this after everything that happened at home. Sana lang talaga huwag na ulit iyong mangyari. Kung mapipigilan ko lang sana si Papa.

Gusto ko sanang mag-scroll sa Facebook ko kasi may libreng WiFi rito kaso na-lowbat ako. Ch-in-arge ko pa ang cellphone ko.

After tossing and turning in bed for a while, I couldn’t sleep a wink. I was wide awake, so I decided to head out. Kinumutan ko ng mabuti ang mga kapatid ko. Langya ang lamig ng room tapos hindi pa sanay ang mga kapatid ko. Baka kabagin.

Nang makalabas ako sa silid ay luminga ako. Ang laki talaga ng bahay. Sa hallway ay may nadaanan akong mga frames na nakasabit sa dingding kaya inaliw ko na rin ang sarili ko doon. Pampatay oras.

May nakita akong family picture nila. Dalawa lang pala sila Apollo at babae iyong kapatid niya. Halata rin sa hitsura nila na may lahi dahil sa ganda ng genes at kulay nila.

Naputol ang aking titig doon sa family picture nila nang may marinig akong tunog ng paino. Drawn by the music, I followed the sound until I reached the ground floor. And there, in one quiet corner, I saw Apollo—seated at the piano, his fingers dancing across the keys.

Familiar sa akin ang tinutugtog niya ngunit hindi ko lang maalala kung ano ang pangalan no’n. Hindi ko namalayan na nakalapit na pala ako sa kanya.

I watched as his fingers moved gracefully across the piano keys, but the moment my shadow fell over him, he stopped. He looked up.

“Ali,” usal niya.

Umupo ako sa tabi niya. Umusog siya upang magkasya kami.

“I thought you’re resting.”

“Akala ko rin makakapagpahinga ako.” Pambababra ko sa kanya.

Nakatitig lang ako sa keyboard ng paino pero ramdam ko ang mga titig niya sa pisngi ko. Bigla tuloy dinaga ang dibdib ko.

I really don’t understand myself. Apollo’s very presence irritates me, yet I can’t seem to stay away. There’s a part of me that wants to keep my distance, but I just can’t bring myself to push him away.

“You’re not comfortable in the room? May ibang vacant room pa naman sa—”

“Sanay lang talaga ang katawan ko na may ginagawa kaya ganon.” Inunahan ko na siya.

“Oh,” tanging usal niya.

Namayani ang katahimikan sa aming dalawa. Pakiramdam ko may gusto siyang sabihin kaso hindi niya naisasatinig. May gusto rin akong sabihin sa kanya kaso lang di ko rin masabi. Parang mga baliw lang.

“Ano ang pangalan ng tinutugtog mo kanina? Familiar siya.” Pagputol ko sa katahimikan namin. Ang awkward na kasi.

“It was River Flows In You.”

Right! Naalala ko na. Madalas ko kasi iyong naririnig.

“May iba ka pa bang alam na itugtog?”

Nilagay niya ang kamay sa keyboards. Pinalandas niya iyon at lumikha ng isang malamyos na tugtog.

“Mmm,” he nodded. “One Direction’s Night Changes, I know that one.”

“May iba pa ba?”

Tumango siya ulit. Nagsimula naman siyang pumindot doon sa keyboard at kinambyo ang paa sa baba.

“Try to guess the song,” sabi niya at nagsimulang tumugtog.

Kumunot ang noo ko. Nais ko sana siyang pabulaanan kaso lang nagpatuloy siya sa pagtugtog. The melody sounded so familiar, but I couldn’t quite place the title. I closed my eyes, trying to focus as I listened to the music.

Nakaka-relax siya sa totoo lang. Ang sarap niya sa tenga at para akong hinahalina. Para akong dinadala ng musika sa kung saan. Parang may nagring na bell sa tenga ko nang maalala ko ang title ng tinutugtog niya.

I opened my eyes. “Rewrite The Stars ito, ’di ba?”

Tumigil si Apollo sa pagtugtog at ngiti-ngiting bumaling sa akin.

“You guess it right.”

Pumindot ako doon sa keyboard. “Marami ka bang alam na musical instruments?”

“I play guitars, violin, and piano. Mostly, mga string instruments ang alam ko.”

Ang galing!

Pero syempre hindi ko iyon sinabi sa kanya. Lalaki na naman kasi ulo nito. Feeling pa naman din ito.

“What about you, Ali? Any instruments na alam mong patugtugin?”

I shook my head.

“Wala. Sa bola lang ako medyo may alam.” Pa-humble ko.

“You’re definitely good at it.”

Alam ko!

Syempre biro lang!

“Hindi naman.”

“You wouldn’t have earned the title of sharpshooter of the Red Roaring Dragon if you weren’t that good.” He argued.

Pero mas magaling iyong Levi Lee.

“Sa dribble lang.” Natatawa kong saad.

Tumingin ako sa kanya na malaki ang ngiti.  Ngunit kaagad ko itong nabawi nang makita ko siyang titig na titig sa akin.

Tugdug!

I froze. What the hell? Anong kabaliwan itong naririnig ko? Kulang ba ako sa kain? Nakapag-lunch na ako ah.

Halos kapain ko ang aking dibdib dahil hindi na normal ang tibok nito. Mukhang kinakapusan na ako ng hangin!

Puta! Anong nangyayari sa akin? Overfatigue ba ito? Do I need to see a doctor?

“Ali?”

I flinched when Apollo touched my arm. I yanked his hand away as if I’d been electrocuted. However, nakuryente talaga ako! Kung hindi ako nababaliw ay parang nakuryente talaga ako nang hawakan niya ako! O baka dahil nanibago lang ako sa lamig ng bahay nila!

Tang ina naman nito!

“Huh?”

“Are you okay? You appear to be a bit off today.”

Putol-putol akong tumawa. Ha. Ha!

“O-oo naman. May naalala lang.”

“What is it?”

“Wala iyon.” Disma ko sa kanya. Syempre nagsisinungaling ako eh. Ano bang masasabi ko? “May sinasabi ka ba kanina?”

Tumango siya. Shit! Wala akong narinig ah.

“Sorry, pero pwede mo bang ulitin?”

He smiled. “My sister just want to thank you.”

“Huh?”

He shrugged his shoulders. “May sinabi lang si Harry sa kanya at kanina… tumawag siya para magpasalamat.”

Naguguluhan man ako ay tumango na lang. Ang dami na rin kasing gumugulo sa isip ko. Idagdag ko pa ba iyon? Puta! Hindi na!

Ngunit nagulat na lang ako nang bigla akong kabigin ni Apollo at niyakap! Para akong nalasing tapos nahilo. Kinumbulsyon pa kasabay ng pagwawala ng puso kong may sakit yata!

“A-Apollo!” I pushed him but he remained unfazed.

“Sinabi rin ni Ate ito.”

Huh? Nanggagago ba ito?! Sinabi ng ate niya na yakapin ako? Maniniwala ba ako rito?

---

This story is already at

chapter 27

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 14

Chapter 14

Ali’s POV

Hinatid kami ni Apollo sa bahay. Panay naman ang pasalamat ng mga kapatid ko at parang kakandito naman ang ngiti ni Apollo. Hindi mabura-bura. Ewan ko kung anong nainom nito. Kakahatid lang ni Apollo sa mga kapatid ko pero ang mga walang hiya ay gusto na namang masundan ang pagbisita namin sa bahay ni Apollo!

“Of course, there will be a next time,” ani pa ng ugok sa mga kapatid.

At alam kong aasa na naman ang mga batang ito.

Napapabuntonghininga ako. Ganito ba talaga kabait si Apollo? Mukhang hindi naman. Kapag nakikita ko kasi siya sa eskwelahan ay hindi naman siya ganito. Lagi siyang seryoso at mukhang hindi marunong ngumiti. Parang ang hirap no’ng kunin sa kanya. Kaso kabaliktaran no’n ang pinapakita niya sa amin ng kapatid ko.

In their house—err, should I say in their mansion—he was very welcoming to us. He was all smiles and laughed with us like we had been hanging out together for a long time. O baka pakitang tao niya lang iyon?

Pero papaano naman ang pagtulong niya sa akin? Iyong pagtaboy niya kay Papa (sinabuyan pa ng ilang libo). Iyong pagdala niya sa akin sa favorite place niya. Iyong pagbulontaryo niya upang maging fake boyfriend ko na ewan ko kung gagana ba talaga. Tapos ngayon, itong ginagawa niya sa amin ng kapatid ko.

Was he bored? Bored lang ba siya kaya niya ito ginagawa lahat? Nito lang talaga kami nagkakaroon ng sunod-sunod na encounter ni Apollo. Though he’s already known at our school, we haven’t had much interaction. Lahat ng nalalaman ko sa kanya ay base lang sa mga naririnig ko. At ngayon na nakakaasama ko na siya… parang iba naman.  Ibang Apollo ang nakikita ko.

Humiga ako at inunan ang aking kamay sa ulo. Unlike doon sa bahay ni Apollo, dito sa amin kapag humiga ka deretso na talaga ang mata sa bubong na gawa sa kahoy, mababa lang din at kinakalawang na. Tapos ang kama matigas.

Tang ina. Nakatungtong lang ako sa bahay ng gago ay kinukumpara ko na itong bahay namin. Akala mo naman first ko sa ganong klaseng kwarto, eh gindi namaan kasi mayayaman din ang barkada ko. Kailanman hindi ko naikumpara itong silid ko sa kwarto ng mga kaibigan ko.

Hindi ako dinadalaw ng antok kaya naman nagdecide ako na mag-open ng cellphone. Gusto ko sanang i-open iyong kinakalawang kong IG ngunit wala pala akong load. Putang buhay ito.

I was tempted to change my profile because Apollo pointed it out earlier, but I didn’t have an internet connection. Bukas na lang siguro. Pwede naman akong makipag-hotspot kay Winston o kay Leo. Ang mga cellphone no’n hindi nauubusan ng load!

SMARTLoad: good evening! still awake?

Tumaas naman ang kilay ko nang makatanggap ako ng mensahe galing kay Apollo.

Nag-balance inquire ako sa aking load ngunit piso na lang ang balance ko.

Nagtipa ako ng reply para kay Apollo. Kahit na masakit sa akin na gamitin itong pisong load ko. Nagreply pa rin talaga ako kay Apollo. Bwesit ito!

Ako: uh, wag kang magti-text sa akin. wala akong pang-reply. ito na lang ang pisong load ko. ge!

Pagkasend ko nung reply ko ay nilagay ko sa desk ang aking cellphone. Hindi ako nag-aassume na may reply pa ang ugok dahil sa reply ko sa kanya ngunit tumunog ang aking cellphone.

Pilit ko itong inabot. Putek! Papatulog na ang tao ah.

Napaahon naman ako mula sa pagkakahiga ko nang makita ko ang dumating na load sa akin! Putang ina!

Gago! Tatlong libong halaga ng load ang dumating!

1* October 21:40: P3000 loaded to 639265781**** from XXXXXXXX7618. Ref:EUCGL9S2BFNI. Use the Smart App for the best promos & deals!

SMARTLoad: will that be enough for a week? or two?

Ngiwi kong binasa ang kanyang message sa akin. Amputa! Kung ano-ano na lang talaga ang ginagawa sa buhay. Hindi niya ba alam na may 100 naman na load? Gigasurf o surfsaya na iyon at may unlicalls at texts ka na.

Nagdadalawang isip tuloy ako kung gagamitin ko ba ang load na binigay niya o hindi. Kanina namumublema ako sa load at ngayon naman na may dumating ayaw ko namang gamitin. Gago rin, Ali!

Puta! Maka-register na nga!

Nagtatagpo ang kilay ko habang nagda-dial. Nang makapagregister ako ay kaagad akong nagreply sa kanya.

Ako: hoy anong klaseng load ito?

SMARTLoad: Smart. Regular.

Nanggagago siya. Nangagago siya sa akin!

Ako: ugok ka. ibig kong sabihin bakit 3k?

Pinapapak ko ang aking kuko habang naghihintay sa reply niya.

SMARTLoad: why? what’s wrong with that? dapat ba mas malaki? five thousand perhaps?

Ako: wala. ang sarap mong ka-text.

Reply ko ngunit sarcastic na iyon.

“Aissh! Nakakabobo ka ka-text!” Singhal ko sa aking cellphone. S-in-ilent ko ito at saka binalik sa desk ko. Muli akong humiga na nagtatagpo ang kilay dahil sa kabadtripan ko kay Apollo. Ang gago parang first time niyang magsend ng load ah. Parang ’di nag-iisip ang isang ’to!  Matutulog na nga sinusundan pa ng kabadtripan.

Kinaumagahan ay nagluto pa ako at inasikaso ang mga kapatid ko para maghanda sa klase nila. Si Ynez ay ipapasabay ko na lang sa kapitbahay namin, sila Coco.

Sumakay ako ng jeep. Iyon kasi ang unang dumaan sa sakayan pero pwede rin naman magtricycle. Habang nasa jeep ako ay binuksan ko ang aking cellphone, in-on ko kaagad ang data.

Sarap talaga sa pakiramdam ng may load.

My eyes widened when I saw eight unread messages. I opened them and was greeted by Apollo’s text. Nagulat pa ako dahil ang daming message ng smart sa akin.

SMARTLoad: im not really into this.

SMARTLoad: can i add you on facebook?

SMARTLoad: on the contrary, i don’t know which one is your personal account.

SMARTLoad: ali?

SMARTLoad: are you asleep already? well, it’s already late.

SMARTLoad: anyways, goodnight, ali.

SMARTLoad: see you in school?

SMARTLoad: btw, i hope you open your ig account. i sent you the photos i took earlier. it might help if you post something on your ig so belinda won’t have doubts about us.

It felt like a cold breeze enveloped my body as every strand of hair stood on end.

Us?

Gago!

Kahit labag sa loob ko, tulad kagabi, nagreply pa rin ako. Inaalala ko pa rin kasi iyong 3K niya na ni-load sa akin. It felt like it was his way of saying, ‘You have no excuse to ignore my message, dude.’

Ako: magandang umaga. salamat sa mga pictures.

Reply ko sa kanya at pumunta ako sa IG.  Nando’n daw kasi ang pinasa niyang mga pictures.

Tumaas naman ang kilay ko nang makita ko ang mga larawan na sinend niya. Marami iyon at may mga stolen shots din siya sa akin. I’m not complaining though kasi maganda naman ang kuha nila. Parang alam niya kung saan ang pogi kung anggulo. Tulad na lang nitong isang larawan na kuha niya na naka-side view ako. Nasa pool ako at nakatalikod sa kanyang gawi at litaw lang ang aking balikat na bumabakat ang muscles. Gwapong gwapo ako rito at nagmumukhang malaki ang katawan dahil nag-flex ang muscles sa likod.

I saved the photos on my gallery. May mga pictures din kasi ng mga kapatid ko. Nais ko itong ipakita sa kanila.

I shook my head. Kung hindi suswertehin si Apollo d’yan sa pagbabanda niya. Pwede siyang maging photographer na lang. Pwede ring mag-artista. Ang galing umacting eh.

Nang makarating ako sa BIS ay deretso lang ang lakad ko papasok. Lumiko na ako tungo sa engineering department nang may biglang humarang sa aking harapan. I stepped back.

My eyes widened when I saw Belinda grinning at me. What the fuck! Kailan ba ako titigilan nitong babaeng ito?

“Hi, Ali!”

I gave her a court nod.

“Zup!” Maikling saad ko.

She touched the ribbon on her head and tucked her hair behind her ears. Akala niya siguro naku-kyutan ako sa ganon.

“How was your weekend?”

“Okay lang,” sagot ko sa kanya at lalampasan na sana siya nang harangan niya ang dinadaanan ko!

“Pwede ba tayong maglunch later—”

Nabitin sa ere ang pagsasalita ni Belinda nang may biglang sumabat sa kanya.

“Hindi pwede!”

Sabay kami ni Belinda na napatingin sa likod ko. My eyebrows arched even more when I saw Apollo sauntering toward us like he was on a runway. One hand was in the pocket of his slacks, and slung over his shoulder was his backpack.

“You’re bothering my boyfriend again?”

Masakit akong napapikit. Lintek talaga ang bagay na ito!

Lumapit si Apollo sa tabi ko at hinapit ang aking baywang. Apollo’s move was quite bold and possessive… for me! Belinda’s eyes almost popped out of their sockets.

The other students passing by were turning and craning their necks toward Apollo and me. I think they couldn’t believe what they were seeing either. Two big, handsome, and well-known men on campus, together and blatantly displaying PDA? If this even counts as one!

“What’s… what’s that? What’s with the waist grabbing, Apollo? Don’t you have any shame? Ali… s-seems uncomfortable,” Belinda stammered, her eyes filled with panic.

I laughed at it inwardly. I think mukhang effective itong ginagawa ni Apollo.

“Why? Is there something wrong with grabbing my boyfriend’s waist?”

Napapasulyap ako kay Apollo dahil parang ang natural ng mga lumalabas na salita sa bibig niya. Or maybe he was just really a good actor?

Tang ina ha. Ang daming talent ng isang ito. Kaya siguro ako namumulubi sa talento, sinalo niya kasi lahat!

“The heck?! Stop saying you’re Ali’s boyfriend, Apollo. Do you really think a playboy and a fuckboy like you knows how to be in a serious relationship?”

Ramdam ko ang pagbigat ng hininga ni Apollo. Mukhang nauubusan na rin siya ng irarason kay Belinda. Just how persistent this woman can be? Mukhang una pa kaming sumuko ni Apollo’s nito ah.

Apollo’s hand tightened on my waist.

“Ali’s my boyfriend… and definitely he will be the last.”

Tugdug!

Ang sakit ko. Umandar na naman?

I swallowed. Bakit iba ang dating ng mga pinagsasabi niya sa akin? Fake lang naman ang lahat ng ito ah.

“Really?” May panghahamong untag ni Belinda. “If you’re just acting like this to stop me from going to Ali, then you’ll have to try harder. My feelings for Ali won’t change overnight. And definitely hindi magbabago ang feelings ko dahil magboyfriend kayo?” Talagang patanong pa iyon! Nagdududa pa talaga ang bababeng ito! “You’ll break up soon. And I’ll be there for Ali. Bye, Ali! It’s nice to see you. See you… around and everywhere!”

My shoulders almost dropped to the ground. Siniko ko ang braso ni Apollo sa aking baywang.

“Tama na. Bitiwan mo na ako. Umalis na siya.”

“Oh, sorry,” aniya. “She’s really into you, huh!”

Pinanood ko ang papalayong si Belinda.

“I told you this won’t work.” Nawawalan ng pag-asa kong untag.

“We will work this out. Kakasimula palang natin.” Disedido niya namang sadd.

Tumingin ako sa kanya. Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa. Bagay pala sa kanya ang uniform ng BIS eh. Winaksi ko kaagad iyon sa aking isipan.

‘Kilabutan ka nga, Ali Desiderio!’ Supi ko sa aking sarili.

Ano ba itong nangyayari sa akin? Kailan pa ako naging ganito ka-observant kay Apollo? Gago ah.

“First you should post something on your social media. I will do that as well.”

Nangunot ang noo ko.

“Talaga bang gagana ito?”

“It will. Kapag maraming nakakakita. Mas madaling… paniwalaan.”

“Ang dami mong followers. Medyo may kasikatan ka.” Punto ko. Talaga naman! Ilang thousand din kaya ang followers niya.

“Even better.”

“Baka masira ang image mo. Ang mga admirers—supporters mo. Baka bumaba sila.”

’Di ba? May ganon naman? Kapag nalaman ng mga tagahanga na in a relationship o may rumored partner na ang kanilang idol biglang huhupa ang kasikatan?

Pero hindi pa naman sila gaanong sikat? Dito pa naman siguro sila kilala sa BIS?

Amputek! Puro patanong!

“A real supporter will be there for us no matter what, if they truly like our band. They should support us not just for our looks, but for our talent. They should appreciate our talent, not worship our appearance.”

Tibay ah. Baka sa susunod isisi na nito sa akin ang pagbaba ng fans club nila!

“I know having good looks really has a huge impact. However, if they truly support us—if they’re really our fans—they’ll be there for us no matter what.”

Masama ang mukha kong tumango sa kanya. Tinaboy ko na siya paalis.

“Sige na nga. Magpo-post ako mamaya. Alis ka na. Salamat sa tulong mo kahit malabo pa itong ginagawa natin.”

Pabalik-balik na lang talaga kami sa simula dahil dito kay Belinda.

“See you around, Ali. I’ll text or drop a message on your IG.”

“Hmm!” Kinumpas ko na ang kamay ko upang umalis siya.

“What about your Facebook? Do you have one? Can I add you?”

Ang daming alam ng lalaking ito! Banas kong kinuha ang aking cellphone at saka binuksan ang aking Facebook account. I showed him my personal account.

Ngumisi siya. “Thank you, Ali!”

“Ge! Alis na.”

Apollo shook his head before running away!

“Apollo Contaleone added you on Facebook.” Basa ko sa notification ng Facebook.

I clicked the confirmation button and shoved my phone back into my pocket. I took a deep breath before walking to the engineering department.

Kakasimula palang ng Lunes pero pagod na ako! Ewan ko ba. Sa lahat ng araw itong Lunes yata ang pinaka-hate ko!

I was climbing the stairs when my phone vibrated inside my pocket. I took it out again and swiped up to unlock it. Apollo’s messages on Facebook flooded my screen.

“Thank you for accepting my friend request.”

“Anyway, are you free this weekend? Let’s have a date!”

Muntik ko nang maibato ang cellphone ko.

“Ang galing talaga manggago ng ugok na ’to!” Asik ko.

Bago pa ako makapagreply ay nasundan na kaagad iyon.

“Of course, we need to be seen in public together if we want them—especially Belinda—to believe that we’re really together. Let’s take this to another level.”

With Belinda’s boldness, siguro tama nga itong si Apollo. Siguro kapag ginawa namin ito ay mas mapapabilis naming ilihis si Belinda sa akin.

“Sa Linggo na lang ulit? Busy ako sa Sabado.”

Kailangan ko pa ring kumayod para sa mga kapatid ko. Baka wala na kaming makain nito kakalabas ko. Kinuha pa naman ni Papa ang konting ipon ko.

“Cool!” Reply nito sa akin.

---

This story is already at

chapter 29

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 15

Chapter 15

Ali’s POV

Tiningnan ko ang aking sarili sa harap ng salamin. Ewan ko. Tao na naman ako sa histura ko ngayon ah. Pero bakit parang may kulang?

Pilit kong inaayos ang aking buhok na hindi na nagugupitan. Hindi na mukhang mullet hairstyle itong buhok ko dahil humaba na sila. Lagi naman ako sa palengke ngunit nakakalimutan ko na lang talaga magpagupit. Kapag nagpagupit naman ako gusto ko na lang siguro ng clean cut. Ang bilis kasing humaba nitong mullet eh. Gastos na naman.

Teka nga. Bakit ba pilit kong inaayusan itong sarili ko ngayon? Lalabas lang naman kami ni Apollo ah. Lalabas kami para sa aming kunwari date! Kunwari lang naman.

Pero kung hindi naman ako mag-aayos ay magmumukha akong pulubi kasama si Apollo! Bwesit! Ang isang ’yon kasi kahit yata basahan ang ipapsuot mo babagay sa kanya. Ang unfair, di ba?

Kung hindi lang dahil kay Belinda ay hindi ako magkakaroon ng ganitong problema. Hindi nga ako pumapasok sa relasyon-relasyon na iyan para iwas gastos at sa ganito. Pero ano itong ginagawa ko ngayon?

Puta lang talaga!

Muli kong pinasadahan ang aking sarili ng tingin. Okay na naman siguro itong faded jeans, sneakers, at plain white tshirt ko. Suot ko rin itong silver necklace na napulot ko sa daan. Pinalinisan ko ito kaya nagmumukhang bago.

Actually, I’m not like this. Kung mag-aya man ang barkada ko ng lakad sa akin ay hindi naman ako ganito kung mag-ayos. Hindi rin ako naco-conscious sa hitsura ko kasi… confident naman ako. From my chinky, chocolate-brown eyes to my angular face, sculpted physique, naturally pink lips, and sun-kissed tan skin — I carry a look that’s ready for any fight.

Pero ngayon halos hindi na ako ma-ungkat dito sa harap ng salamin kaka-ayos sa aking buhok, pagpalit ng tshirt, at ikot na naman sa harap ng lumang full body mirror namin. And it’s tiring din pala! Tang ina!

I was about to pick up the black bull cap hanging on the side of the mirror when my brother barged into my room. Nilingon ko ang aking kapatid. Napapantastikuhan siyang lumapit sa akin at sinuri ako mula ulo hanggang sa paa. Nag-cross arms siya bago tinapik-tapik ang baba habang hindi nilalayo ang mata sa akin.

Humakbang siya papalapit sa akin. “May lakad ka, kuya? Kayo ni Kuya Apollo?” tanong niya na may malaking ngisi sa labi.

Tinaasan ko ito sa aking kilay. Kung maka-Kuya Apollo siya kay SMARTLoad ay parang matagal na silang magkakilala.

“Bakit mo naman natanong? Tapos mo na bang ligpitin ang pinagkainan ninyo ni Ynez?” Balik kong tanong sa kapatid ko.

Lumapit pa siya sa akin at dumukwang upang amoyin ako. Napa-atras tuloy ako.

“Oo naman, kuya, tapos na nga akong maghugas ng pinggan, eh!” sagot niya. “Pero ang bango mo, Kuya. May lakad kayo ni Kuya Apollo, noh?” May tukso sa tono niya.

Kung hindi ko lang ito kapatid ay baka nasapak ko na ito. He waggled his eyebrows at me when I fell into silence.

“Ang tsismoso mo!” Disma ko sa kanya.

“May lakad ka nga kasama si Kuya Apollo?” At hindi pa nga siya matigil-tigil.

Inabot ko ang bull cap at pinagpag ko ito.

“Oo, saglit lang.” Tamad kong sagot rito.

“Sabi ko na!” aniya na para bang inaasahan na niya ang sagot ko.

“Oh, bakit ba nagtatanong ka?” tanong ko rito.

“Hindi ka kasi nag-aayos ng ganito kapag sila Kuya Winston at iyong mga ka-teammates mo ang mag-aaya sa’yo, Kuya.” Tawa niya. “Ngayon ang tagal mong matanggal dito sa kwarto.”

Tang ina! Napansin niya iyon?

Sinuot ko pa-baliktad iyong cap at saka inayos ang buhok ko sa likod. Naalala ko tuloy si Apollo na pabaliktad din kung magsuot ng cap.

“Ang dami mong alam.” Ginulo ko ang buhok ni Yenz.

“Matatagalan kayo, kuya?”

Tiningnan ko ang oras sa alarm clock na nasa desk ko. Alas dos pa naman nang hapon.

“Hindi siguro. Saglit lang ito. Pero kung magutom kayo may tinapay pa naman akong binili sa labas. Kumain kayo ha. Magdadala na lang din ako ng ulam para sa hapunan. At kapag dumating si Papa kunin mo ang cellphone sa drawer. Tumawag ka sa akin.”

Tumuwid siya ng tayo at saka sumaludo sa akin na parang sundalo.

“Sir, yes, sir!”

Isang beses akong lumingon sa salamin bago lumabas ng kwarto kasama si Yenz. Naabutan ko naman si Ynez na sinisilid sa kanyang maliit na bag ang kanyang mga lumang laruan. Dinadala niya kasi ang mga laruan niya sa bahay nila Coco.

“Alis ka na, kuya?” Iniwan ni Ynez ang ginagawa at yumakap sa akin.

“Mmm, kaya huwag kang malikot sa bahay ni Coco, ha.”

“Opo!”

Muli akong nagbilin kay Yenz bago lumabas ng bahay. Binilin ko rin ang mga kapatid ko sa kapatid ni Coco. Maglalakad pa ako sa 7/11. Doon ang tinext ko kay Apollo kung saan kami magkikita.

Hindi pa man ako nakakarating sa 7/11 ay kita ko ang isang kotse na parang nagtatawag ng attention. It was a black sports car parked just across the convenience store, and I noticed people twisting and craning their necks just to catch a glimpse, even from a distance. And of course, the man leaning against the car was a total head-turner as well — the one and only Apollo Contaleone.

Pasikat! Ang unang salita na pumasok sa isip ko. Umiling ako at nang malapitan ko siya ay natanaw ko ang suot nitong kulay itim na slacks, a white long-sleeved polo, the sleeves intentionally rolled up to his elbows, paired with sleek black leather shoes. His slightly blond undercut hair was brushed back, making him look extra formal and composed.

Apollo wasn’t smiling in the slightest. His jaw was ticking, his face devoid of emotion, and his lips pressed firmly together — making him appear every bit the strict and stiff man.

Napatigil tuloy ako at pinasadahan nang tingin ang aking suot.

Tang ina! Halata talagang hindi kami nag-usap kung saan kami pupunta. Sana man lang nagsabi siya ng dress code. Pero kung nagsabi naman siya ay mukhang hindi ko rin ito masusunod.

This ape! Kairita!

Uuwi ba ako nito at magbibihis? Puta! Nakailang bihis na kaya ako kanina bago ma-satisfy sa look ko ngayon.

Gago!

“Ali!” Tawag ng ugok sa akin. Ang kanyang seryosong mukha kanina na para bang papatay na ito ng tao ay napalitan ng tuwa. The tension on his face was gone, and now he looked lively. It was surprising how quickly his expression could shift from grim to cheerful.

Tumayo siya ng maayos. Gago! Para talaga siyang aso na nawala tapos nakita niya ang kanyang owner. Kulang na lang makakita ako ng buntot sa likod niya.

“Ugok, bakit ang formal mo. Date lang naman ito.” sabi ko kaagad sa kanya.

Napatingin siya sa kanyang suot bago tumuon ang kanyang mata sa akin.

Pumalatak ito. “You look great, actually.”

Inirapan ko siya. Binunggo ko ang kanyang balikat.

“Anong great? Tingnan mo nga iyang suot mo! Para kang dadalo ng formal meeting at ako naman ay d’yan lang sa kalye, tambay.”

Nagkamot siya sa kanyang batok.

“Parang pinaghandaan mo talaga ito ah,” patutsada ko pa.

“Because I really am.”

“Ha?”

“Nothing,” supi niya at winiwasiwas ang kamay. “Get in the car already. Nag-snack ka lang, di ba?”

Sinamaan ko siya ng tingin. “Iyon ang tinext mo.”

“Good.”

Umikot siya at saka pinagbuksan ako ng pinto. Aalma sana ako kasi hindi naman kailangan kasi wala naman si Belinda sa paligid pero mabilis gumalaw ang ugok.

Lihim kong nilibot ang tingin sa kanyang sport’s car. Hindi ko talaga alam kung sino ang mas mayaman si Winston ba o itong si Apollo. Usually, nakikita kong dala ni Apollo ang itim niyang mazda pero ngayon sport’s car na. Sa bagay malalaking pangalan ang Contaleone at Sanchez.

Nang buhayin ni Apollo ang makina ng kotse ay sinuot ko ang seat belt.

“Saan tayo pupunta?” tanong ko.

Grabe na talaga ang effort namin dito sa fake relationship namin ah.

“Kakain muna tayo.” aniya.

Habang nasa daan ang mata ni Apollo ay hindi ko mapigilang hindi mapuna ang kanyang side profile. He was just too handsome. His pointed nose was perfect, even after my fist had already landed on it. His angular jaw was incredibly appealing, becoming even more defined whenever he clenched and unclenched it.

Muntik na akong mapa-sign of the cross.

Ano ba itong nangyayari sa akin? Bakit bigla-bigla na lang ako natutula sa mukha ng gagong ito! Mga gwapo ang barkada ko pero hindi ako nagkakaganito. I wasn’t that observant when it came to them and how they looked — not that they weren’t important.

“Ali?”

“Oh!” Gulat akong sambit.

Idinaiti ko ang aking kamay sa aking dibdib nang bigla itong kumabog. Shit! Bakit ba nanggugulat itong lalaking ito?

“I said, may gusto ka bang puntahan after our lunch date.”

Late lunch na to be specific!

Kiniskis ko ang aking braso dahil kinikilabutan talaga ako sa date-date naming ito. Kahit kunwari lang ito ay kakaiba ang aking nararamdaman. Mahirap siyang ipaliwanag. Parang gago lang!

“Ah, hindi ko pa alam eh. Baka mamaya may maisip ako. Sabihin ko na lang sa’yo.” ani ko. Gutom na rin ako kaya siguro natutulala ako at hindi makapag-isip ng mabuti.

Nalula ako sa tinigilan namin ni Apollo na isang kilalang hotel housing the high-end restaurant to the top. Binigay ni Apollo ang susi ng kotse niya sa valet.

Apollo’s smooth hand moved to my waist before he guided me toward the entrance.

“T-teka, ang mahal naman yata rito.” Reklamo ko sa lalaki pero hindi kami tumitigil sa paglalakad.

“It’s my treat. No need to think about anything else.”

“P-pero, Apollo, grabe naman yata ito.”

“Just this one, Ali. Ngayon lang naman.”

Napapikit na lang ako at nagpatangay sa lalaki. Nawawalan ako ng lakas. Nahihilo na ako kahit iniisip ko pa ang babayaran ng lalaking ito.

Sumakay kami ng elevator at hindi niya pinapakawalan ang baywang ko. Wala na rin akong lakas makipagtalo sa kanya dahil iniisip ko ang gastos.

As we stepped out of the elevator, we were greeted by a cityscape that stretched into eternity beyond the glass walls.

“Reservation for two under the name Apollo Contaleone.”“

Tumango ang headwaiter yata na lalaki kay Apollo na parang kilala na niya si Apollo at minuwestra ang kamay tungo sa table namin.

“Apollo Contaleone, this way, sir.”

The whole time, Apollo kept his hand on my waist, holding me as if I were a porcelain cradled in his arms. He was gentle, guiding me through everything. Our table was tucked into a corner, offering a perfect view of the skyline while keeping us hidden from sight.

Hindi ko tuloy mapigilang hindi ikumpara ang aking hitsura sa mga taong nandirito sa loob. Kung titingnan ay nagmumukha akong naliligaw sa malaking lugar na ito. Kahit sa mga tawa nila ay parang tunog mayaman. Totoo pala iyon!

The restaurant was all elegance—white tablecloths, soft golden lighting, and the quiet murmur of well-dressed guests. A live pianist played somewhere near the bar, filling the air with a gentle melody that wrapped around us like silk.

Tsk!

“What do you want for your appetizer?”

“Ano? May ganyan pa? Wala akong alam.” Panghihimutok ko kahit nasa harap ang menu.

“Ako na ang oorder sa’yo.”

“Hmm!” Ikaw rin naman ang gagastus. Puta itong five hundred ko hanggang tubig lang yata sa lugar na ’to!

“We have seared foie gras and grilled scallops with caviar?” The man speaking to Apollo nodded in response. I just listened quietly, unwilling to open the menu, I might faint if I did.

“Then, lobster bisque, burrata salad, wagyu ribeye steak, make it two, macaron and mango pavlova for our dessert, and then lychee martini and chamomile tea for our drinks,” Apollo recited without even glancing at the menu, as if he had already mastered it by heart.

I was beyond amazed by everything. Nakakasama ko naman ang mga barkada pero siguro ito ang bagay na hindi ko nakikita sa kanila. Usually kasi kapag lumalabas kami ay sa mga eat all you can na mga kainan lang. Tapos inuman.

I can’t imagine na ang kita ko ng isang buwan ay parang barya lang kay Apollo. Halos magpakamatay na ako sa trabaho n’yan. Ito ang bagay na hindi maiintindihan ng isang tulad kong mahirap.

Our food was served eventually hanggang sa main course na namin. Tahimik lang ako at masasabi ko namang masarap talaga ang mga pagkain. This was a once-in-a-lifetime experience for me. How I wished I could bring my sister and brother here and treat them without worrying about whether we’d have money for food the next day. How I wished I could spoil them without fearing that my pocket might run dry.

“Ali,” tawag ni Apollo sa akin.

“Huh?”

“Are you… mad?” Dahan-dahan niyang tanong sa akin.

“Ha? Anong mad pinagsasabi mo?” taka ko namang tanong sa kanya.

“Your silence is killing me. I’m sorry if I didn’t tell you ahead of time that I wanted to bring you here. Please, don’t worry about the money, Ali. It’s all on me.”

I exhaled sharply through my nose. “Iniisip ko nga ang pera pero hindi naman tulad ng sinasabi mo. All of this isn’t my thing, Apollo. You know I’m poor, and this just inspires me to work hard so I can bring Ynez and Yenz here.”

Apollo smiled.

“Kumain ka na. May naisip na ako kung saan tayo pupunta after dito.” Ngisi ko sa kanya.

Somehow, the atmosphere between us lightened.

“Ali,” tawag niya sa akin nang susubo na sana ako. “I know this isn’t your thing at all, and I understand you’re thinking of your siblings. But I wanted to bring you here so you could experience life at a slower pace — to focus on yourself.”

“Apollo,”

He swallowed hard. “Mon beau, I know how you work your ass off every day just to survive. You treat each day like a competition you have to win, rushing through life to the point that you almost forget how to live. I understand you… but just for this moment, can you let yourself be spoiled by me?”

My heart suddenly tightened.

Who the heck is this man? How dare he? How dare he say those things? How dare his words cut through my flesh like a knife?

Kanina naisip kong ipa-experience sa kanya ang kumain sa food stall sa labas pero nagbago ang isip ko.

“Hindi ka… magrereklamo?”

His eyes sparkled with sudden light before a warm chuckle escaped his lips. “I won’t, Ali.” May assurance n’yang saad.

---

This story is already at

chapter 32

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :) )

CHAPTER 16

Chapter 16

Ali’s POV

“Are you sure you’re full?” tanong ni Apollo sa akin habang nandito kami sa lobby ng hotel. Hanggang ngayon tinatanong niya pa rin ako kung busog ba ako sa mga kinain namin.

Ang kulit! Kanina ko ba sinasabing busog nga ako. Parang gusto niya pang magka-round two kami sa aming late lunch!

“Oo nga. Ang kulit!” Iritado kong sagot sa kanya.

“It seems like you’re not.” Giit niya pa.

Tiningnan ko siya at kita kong nakamasid lang din pala siya sa akin.

“Paano mo naman nasabi?” Pabalang kong untag.

“Because you’re grumpier than the usual.”

Nalaglag ang panga ako sa kanyang sinabi.

“Ugok! Di ba pwedeng ganito na talaga ako?”

He shrugged his shoulders before inserting both his hands into his pockets. “It’s fine. Ayaw ko lang na dinala kita rito para kumain pero hindi ka nabusog.”

“Busog nga!” At saka ang sarap kaya ng mga kinain namin kanina. Although they’re new to my taste buds, I actually like them.

Nang dumating ang sasakyan niya ay nagbigay siya ng tip doon sa valet. Ewan ko kung pwede iyon ha. Pinagbuksan niya ulit ako ng pinto at muli ay hindi na naman ako nakapag-protesta sa ginawa niya.

Nang makapasok ako sa sasakyan nito ay hindi ko mapigilang punain kung gaano kabango itong sasakyan niya.

I really don’t know what’s so special about this kind of car, though. Sobrang mahal niya tapos pang-dalawahan lang ang pwedeng magkasya. Mga bagay na naman na hindi maintindihan ng tulad kong dukha!

“By the way, I took some photos earlier and already sent them to your IG and Facebook. Check them out,” Apollo said with a small smile before starting the engine.

“Talaga? Di ko alam.” Saad ko at pilit kinu-kuha ang cellphone ko na naipit sa aking bulsa.

Shit!

“Don’t worry, I know your angles — those photos are great.” Kampante niya pang saad.

Hindi ko siya pinansin at nang mabunot ko na ang cellphone ko ay mabilis kong in-on ang data ko.

Damn! Naalala ko na naman ang three thousand niyang ni-load sa akin. Ni hindi pa ako nakakapagpasalamat sa kanya sa load na iyon. Nakapagpasalamat ako sa kanya sa mga pictures na sinend niya sa akin pero doon sa load ay hindi kasi minura ko na siya. Parang bobo kasi!

Mabilis kong kinaykay ang aking IG at doon ko nakita ang mga pictures na sinend nga niya. Iyong messenger ko naman ay panay ang pasok ng message galing sa kanya. I disregarded my Messenger and scrolled through the pictures he had sent me.

The photos were actually good. When he said he knew my angles, he really meant it. I liked them, even though they were candid shots of me. May isang naka-side view pa ako at litaw na litaw ang matangos kong ilong at humuhulma ang panga.

“I told you last Monday to post something. I was waiting na magpost ka.” Saad naman ni Apollo mayamaya.

I diverted my eyes from my phone and shot him a death glare. Kaya nga iniiwasan siya sa linggong ito dahil d’yan! Wala akong mapost. Gumagapang ako sa pagkukunwari naming ito.

“Hindi kasi ako mahilig sa ganyan. Kita mo naman ang timeline ko sa Facebook at ang laman ng IG ko. At saka nahihirapan ako kung alin ang ipo-post.” Ani ko sa kanya.

At sa totoo lang kinakabahan din kasi ako. Kasi naka-follow ang mga barkada ko sa akin. Yes, hindi man halata pero pina-follow rin nila ang tulad ko. Okay na rin kasi tina-tag nila ako sa gala namin eh.

What if usisain nila ako? Papaano ko sila haharapin? At ano na lang ang sasabihin nila na out of all people, si Apollo pa talaga ang napili ko.

That sounded so wrong. Hindi ko naman pinili si Apollo. The guy volunteered himself. Hindi ko alam kung ano ang makukuha niya sa ginagawang ito pero parang nag-ienjoy naman ang ugok sa fake relationship at date namin.

“Iyong nasa pool ka na nakatalikod. Iyon ang ipost mo.”

“Okay lang iyon?”

“Hmm!”

Hinanap ko sa aking gallery iyong picture na tinutukoy niya.

“Anong ica-caption ko rito?”

Like I said, this is not my thing.

“You’re the main view in that photo. No caption needed,” he said with a wink.

I snorted and shook my head at him. I don’t even know what got into me when I ended up writing a caption that was so out of character. Pagkatapos ko iyong ma-post ay kaagad kong pinatay ang data. Isinandal ko ang aking ulo sa windshield at saka dinama ang malakas na kabog ng puso ko.

Puta! Mukhang magkakasakit yata ako nito ah. Lately, I’ve noticed my heartbeat in an unusual way.

“Saan nga tayo?” tanong niya.

Bumangon ako mula sa pagkakasandal.

“May alam ka bang malapit na dagat dito?”

“Gusto mong maligo?”

“Hindi naman. Gusto ko lang magpahangin.”

Tumango siya. “I know a place.”

Pagkatapos no’n ay pinaharurot na ni Apollo ang kanyang sasakyan. Pansin kong lumabas na kami ng syudad hanggang sa binaybay na namin ang kahabaan ng coastal road. The sea beside me cast a warm glow under the setting sun, as if it were dancing in the light. On the other side, the hillsides were draped in lush green, while the road curved gracefully along the cliff’s edge.

Binaba naman ni Apollo ang retractable roof ng sasakyan kaya sumabog ang buhok ko sa hangin. Muntik nang liparin ng hangin ang aking sombrero. Buti na lang at mabilis ang kamay ko.

“Tang ina!” Mura ko sabay huli sa aking sombrero. Binaba ko ito at dinama ang hangin. The fresh, heated air slammed into us.

“Shit! Saan na tayo? Parang ang layo na ng binyahe natin ah. Malayo pa ba tayo? Sabi ko malapit lang!” Puna ko pero sa kaloob-looban ko naman ay masaya ako.

Binalingan ko si Apollo na nakangiti lang.

“We’re almost there.” Ngisi niya pa sa akin.

Matapos ang ilang minutong byahe namin ni Apollo ay tumigil na rin kami. Bumaba kami ni Apollo at hindi ko mapigilang mapatanga.

My lips parted as my eyes wandered. Pino ang puting buhangin ng dagat. Ang panaka-nakanang hampas ng alon ang nagsisilbing ingay sa paligid maliban sa iilang kotse na humaharurot. May ilang puno rin ng palm tree sa tabi.

“Come on!” Tawag ni Apollo sa akin na nakatalon na pala doon sa w-beam guardrails ng daan.

“Hoy! Hindi ba tayo trespassing dito? Baka habulin tayo rito!” Satsat ko pero sumunod naman sa kanya.

“You’re a varsity player. I’m sure mahaba ang hangin mo.”

“Gago ka!” Asik ko sa kanya sabay suntok sa dibdib niya.

Humalakhak lang siya.

“Take off your shoes and roll up your jeans.” Utos niya sa akin nang makababa kami sa buhangin. Bumabaon ang aming paa sa pinong buhangin ng dalampasigan.

Hindi na ako umangal sa kanya. Bumuntonghininga ako bago hinubad ang aking sapatos at medyas. Pinatong namin ni Apollo ang hinubad na sapatos sa isang bato.

I took a deep breath and exhaled through my mouth and nose. Napaka-ganda ng lugar at tahimik pa. Walang usok ng mga kotse, walang maingay mula sa busina ng mha sasakyan, at walang magulong kapaligiran. It seems like this is a different side of the world that everyone would love.

Napatingin ako sa paa namin ni Apollo na hinahambalos ng alon. Pansin kong tahimik lang siya sa tabi ko. Parang hinahayaan niya lang ako ngayon. Parang pinaparating niya na sa kabila ng katahimikan at kalmadong panahon hindi ako nag-iisa. Para siyang multo na hindi ko man makita pero nand’yan lang sa tabi ko. Nakakakilabot!

“Kung kukuha ka ng larawan sabihin mo ako.” Wika ko sabay angat ng tingin ko sa kanya.

Partida! Kahit ako itong nandito sa mataas na parte ay nag-aangat pa rin ako ng tingin sa kanya!

“Can I?”

Iningusan ko siya. “Ngayon ka pa talaga maghihingi ng permiso eh kanina nagnanakaw ka ng kuha sa akin.”

Natawa siya. “I I thought you weren’t in the mood earlier. Ayaw ko lang bugahan mo ng apoy. Kakasimula lang ng date natin.”

Muntik na akong masuka. Date natin daw! Tang ina!

“Sige na. Kumuha ka ng larawan!” Mando ko sa kanya.

He smiled and then took out his phone. May pasensya kong sinusunod ang kanyang mga utos sa akin na posisyon.

Amputek! Ang corny ng mga pinaggagawa naming dalawa. We took a picture of the silhouettes of our hands intertwined, our feet submerged in the seawater. We also took selfies and solo photos of each other.

Habang kinukunan ko ng larawan si Apollo ay nagiging bitter ako. Whenever I took a picture of him, he looked like a model. Any angle, any pose, and every facial expression he made was breathtaking.

Apollo ran his light blond hair back with his fingers. Pinindot ko ang shutter ng camera. Ang gwapo niya sa kanyang puting long sleeves na nirolyo hanggang sa siko niya at sa kanyang itim na slacks na nakataas hanggang sa tuhod.

“Tama na ’to!” Sabi ko sabay bato sa kanya ng kanyang cellphone. Walang hirap niya naman itong nasalo.

Nang mapagod kami ay umupo kami sa dalampasigan.

“Lagi ka ba rito?” tanong ko sa kanya.

Tinuko ko ang aking kamay sa likod at tumingin sa araw na malapit nang mawala sa unahan. Siya naman ay nakapatong ang magkabilang siko sa tuhod. Pinaglalaruan ng kanyang isang kamay ang cellphone niya. The soft, orange-hued glow gently painted the surroundings.

“Sometimes,”

“Isa rin ba ito sa favorite place mo aside doon sa bundok na pinuntahan natin last time?”

“Mmm, kung gusto kong mag-isip isip doon ako pupunta pero kapag gusto ko lang ding magpahangin at lumayo muna sa bahay dito ang go to place ko.”

Napatango lang ako. Hindi ko na sinasapo ang buhok kong ginugulo ng hangin.

“Wala ba… lagi ang mga magulang mo sa bahay ninyo?”

I heard him chuckled. “Yeah,”

Gago ka rin, Ali! Malamang!

I was about to say something when he continued.

“Just like my nephew Harry, I also grew up without my parents around. Umuuwi lang siguro sila kapag nakakagawa o nasasangkot ako sa malalaking gulo.”

Napatingin ako sa kanya. Deretso lang din ang mata siya sa harapan, malayo ang tingin. Parang tumatagos hanggang sa outer space!

“I almost forgot. Umuwi rin para sila no’ng nabali ang balikat ko.”

“Huh?”

Tumingin siya sa akin. “Did I mention to you that I quit basketball?”

Kumunot ang noo ko sa kanya. Pilit kong kinakalkal sa aking isipan ang kanyang sinabi.

“I think you mentioned it once, but I never heard your reason.”

Muli siyang tumingin sa aming harapan. Ang kulay kahel na kapaligiran ay unti-unti nanag nagkukulay pula.

“I also played basketball when I was in high school, but sadly, I got into an accident that resulted in a broken shoulder. Dahil doon umuwi sila Mom at Dad tapos pinagbawalan na nila akong humawak ng bola. After that, I was forced to learn to play instruments because of it.”

Hindi ako makapagsalita. Nakikinig lang ako sa kanya habang nilalabas ang mga iyon.

“They hired tutors and musicians for me to learn piano, violin, and other string instruments, though I fell in love with the guitar.”

Music became a replacement for basketball, and he was really good at it. Sabi ko nga kung hindi siya papalarin sa banda-banda nila ay magiging maging siyang artista!

“Kaya nagkaroon ng banda ninyo? Iyong…”

“Euphoria,” pagtatapos niya sa akin.

Sabi ko nga!

“College na tayo nang mabuo ang Euphoria. Kilian and I have been friends since high school, but we only met the Idrissi twins and Drexel when we got to college. Do you know them?

Umiling ako sa kanya. Nagulat nga ako nang pumunta sila sa T.C. tapos kilala daw nila ako.

“Si Drexel ang tumatayong leader ng grupo namin. Siya rin kasi ang seryoso at mas mature. Siya rin ang keyboardist at composer namin.” Tumikhim siya. “Then, si Kilian… Ian rather—siya naman ang lyricist at bassist namin.”

“Magaling pa si Drexel mag-piano sa’yo?” Sabat ko.

“Yes, mas magaling iyon.”

I doubt that. Magaling din kaya siya sa paino! Pa-humble pa!

“Si Fabian naman iyong may dimples sa kambal ang drummer at iyong medyo mahiyaan at misteryoso ay si Flavian, lead guitarist. And of course, ako… guitarist at lead vocalist ng grupo. Minsan tumutulong din ako sa pagcompose ng kanta namin.”

Namangha ako sa aking nalaman. Marami pa palang pasikot-sikot iyang banda nila. Akala ko hanggang porma lang sila. Kidding aside.

“Nakikita mo ba ang sarili mo d’yan sa banda ninyo in the future? Do you think tutugtog pa kayo in the future?”

He shrugged. “It’s hard to say, Ali.”

“But it’s your passion.”

“It is. Pero sa akin… nakadepende lagi sa mga magulang ko ang gagawin ko. Right now, I have my freedom pero sa susunod na mga taon ay kokontrolin na naman nila ako.” Natatawa niyang saad. Natatawa siya na para bang joke iyong sinabi niya. “Kahit nga sa kurso ko sila ang nagdedesisyon.”

Tumingin siya sa akin.

“How about you, Ali? Do you see yourself on the court, playing basketball, in the future?”

Sinalungat ko ang mga titig niya. Mata sa mata ko siyang sinagot.

“Oo. Kapag na-recruit ako. Oo maglalaro ako. Sa PBA o sa Gilas, ’yan ang pangarap ko. Pero kung hindi naman papalarin dahil sa liit ko, magiging engineer. At kung hindi makapasa sa board exam magiging construction worker na lang!” Pagbibiro ko sa kanya sabay tingin sa unahan.

Natawa naman si Apollo. Nakahinga ako ng maluwag nang makita kong ngumingiti na siya. Hindi ako sanay na malungkot ang ugok na ’to. Sanay ako na nakangisi siya. Sanay akong iritado sa kanya for some unknown reasons!

“I’ll look forward to it,” he said, like an oath.

Dahil maliit lang naman ang distansya namin ni Apollo sa isa’t isa binuggo ko ang balikat niya.

“Ikaw rin. Gawin mo ang gusto mo at kung saan ka sasaya. Huwag mong hayaang diktahan ka nino man. Mahirap iyang para kang puppet na sumusunod lanag sa mando ng iba.” Seryoso kong saad sa kanya.

Nararamdaman ko ang nanunusok niyang titig sa aking pisngi kaya naman bumaling ako sa kanya.

“What?” Banas kong wika nang matagpuan ko siyang titig na titig sa akin.

Bigla niyang ginulo ang buhok ko.

“Putek! Huwag mo ngang guluhin lalo! Lalo akong pumapangit n’yan eh!” Suway ko sa kanya.

“You’re handsome!”

“Handsome, your face!”

“Really!” Tawa niya. “Your medium length hair suits you.”

“Nagmumukha na lang meduim-length iyan.”

Iyong mullet haircut kong humaba na nang humaba!

“Guluhin mo iyang blond mong buhok.”

“Hey!” suway niya naman sa akin.

“Oh, bakit blond ka naman talaga ah! Naalala ko nga iyong sa bata sa Alaska sa’yo eh!” Hagalpak ko ng tawa.

“What!”

Napahiga ako sa buhangin habang tumawa! Halos sumakit ang t’yan ko sa kakatawa dahil sa expressions niya. Parang iiyak na siya na ewan!

“My hair was originally brunet! I dyed it kaya naging ganito!” Pakikipagtalo niya sa akin.

Tinatawanan ko lang siya. Ang sarap pala nitong asarin eh. Mukhang iiyak na! Pikon masyado!

But my happiness were short-lived, when Apollo suddenly hovered above me!

What the fuck!

“I complimented your hair, but you criticized mine!”

“I… I don’t care. Papagupit naman ako. Magpapa-clean cut!” Asik ko sa kanya, binalewala na nasa ibabaw ko siya.

“No!” He argued and leaned his face toward me. My breath caught in my throat, my lips left ajar. I gulped. “I like your medium-length hair better,” he said, his breath fanning my parted lips.

Amputa! Kinilabutan ako!

---

This story is already at

chapter 35

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 17

Chapter 17

Ali’s POV

I was stoned and couldn’t even lift a finger, as if I were paralyzed because of our position. The pounding of my heart went wild, like I had run for miles. My mind was perfectly fine, but I didn’t know what happened at that moment. There were a lot of things in my head that I couldn’t fully grasp.

My heart was racing. My head was spinning. My body froze.

In front of us was the dark orange-hued sky. The occasional waves of the seawater on the shore filled my ears, aside from my heartbeat. Apollo, above me, was swallowing hard as his amber eyes scrutinized my face.

My eyes caught his wandering gaze. I swallowed the lump that had started to form in my throat. His amber eyes seemed to pull me towards him like a strong magnet.

It was crazy! I was definitely going mad with these things! The more I thought, the more I couldn’t understand even a single thing.

Bigla akong sininok kaya naman napakurap-kurap si Apollo sa ibabaw ko. Ako ang sininok pero siya ang umubo. Napatingin ako sa kamay niya na dumampi sa aking mahabang buhok.

“I… I was just trying to get something out of your hair.” Ang sabi niya bago umalis sa ibabaw ko at bumalik sa kanyang pwesto kanina.

Bumangon ako at saka pinagpag ang buhok. For some reason, I felt something between us after that incident. The atmosphere suddenly changed, and I couldn’t bring myself to look straight into his eyes.

What the hell? What the hell was wrong with me?

“Gago, dapat sinabi mo na lang sa akin para ako na ang kumuha.” Palatak ko naman. Tingnan mo na nabaliw na itong damdamin ko. Ni hindi naman ako mahilig magkape o ano. Oo nagtatrabaho ako sa TC (Titanium Chill) pero hindi ako ganon ka-hilig sa mga iyon. O baka dahil nagsawa na rin ako sa amoy no’n dahil araw-araw ko na itong naaamoy.

After a while ay nagawa ko na siyang lingunin. Kumunot naman ang noo ko nang makita ko siyang nakatitig sa harapan namin pero mukhang natatae na ewan. Panay ang lunok niya tapos kinakagat ang labi! Nagka-diarrhea kaya ito? Kinabag?

Tang ina ha. Walang banyo dito sa malapit. Ang layo pa ng huling gas station na nadaanan namin.

“I-ipasa mo iyong mga pictures natin mamaya. Para… para makapagpost na naman ako.” Untag ko para lang maputol ang mahabang katahimikan na lumukob sa aming dalawa.

He turned his head toward me. Nanlaki ang mata ko nang magtama ang mga mata namin dahil sa sumipa sa kakaibang ritmo ang damdamin ko.

Nagago na! Bakit ako ganito?

“Sure. I’ll send it to you later. I haven’t connected to the internet since we departed from the hotel.”

Maangas ko siyang tinanguan.

“S-salamat.”

Nang lumabas iyon sa bibig ko ay bigla kong naalala iyong mga bagay na hindi ko pa siya napapasalamatan.

Puta! Napakamot ako sa aking batok ng wala sa oras. Parang nangalay ang aking batok nang maalala ko ang mga iyon.

Tumayo ako at inis-stretch ang aking braso at f-in-lex ko pa ang aking leeg. Ginalaw-galaw ko rin ang aking paa at saka nagbaba ng tingin kay Apollo na nanatiling nakaupo sa buhangin. Napaiwas ako ng tingin nang pinagmamasdan niya pala ang ginawa ko.

“What are you doing? Muscles aches?” aniya.

‘Brain ache at lintik-ache ito!’ Pamimiloso ko sana sa kanya kaso seryoso ang gago.

Tumayo naman siya at pinagpag ang kanyang slacks.

“Ah, ano pala.” Simula ko pero parang may bumabara sa aking lalamunan. Tang ina! Parang gago naman, Ali!

Kanina ang dali ko namang nabanggit iyon pero ngayon parang iba na. Para akong bata na nagsisimula palang magsalita at nagkasamid-samid na ang dila!

“Hmm?” Apollo hummed before facing me.

Ah! Sumakit na naman ang batok ko ah. Sign ba ’to na highblood ako?

“A-ano kasi… ’di ba… nitong mga nakaraan marami kang naitulong sa akin.” Pasimple akong humarap sa kanya. Nakatitig lang siya sa akin. Ayan na naman ang mga matang iyan.  Para akong kinikilatis!

“What about it?”

I clicked my tongue.

“Gusto ko lang… sabihin na hindi mo naman dapat iyon ginagawa. Iyong paghatid mo sa akin. Iyong pagdala mo sa akin sa bundok—sa favorite place mo. Atsaka, iyong pakikinig mo sa drama ng buhay ko. Sa pagtaboy mo roon sa Papa ko. Tapos dinala mo pa ang mga kapatid ko—ako sa bahay ninyo. Pati na rin doon sa pa-load mo, gago ka.” Pahayag ko. Nakatitig lang siya sa akin na para akong kandilang unti-unting nauubos. “Sa totoo lang… hindi mo naman dapat sila ginagawa. Hindi ko rin alam kung bakit mo ginagawa ang lahat ng ito. Naiinis ako sa’yo. Nakakairita ka most of the time pero ewan ko rin. Hindi ko rin alam kung bakit kita hinayaan. Where in fact, mabilis kong tinatanggihan ang mga tulong na inaalok ng nga barkada ko.”

Siguro nga if stranger pa sa’yo ang tao ay mas matatanggap mo ang tulong nito nunka sa kilala mo na. Nahihiya ka na eh at parang kinakawawaan ka.

Humugot muna ako ng isang malalim na hininga. I looked straight into his eyes. I gave him the most sincere stare I had.

“Salamat, Apollo. Salamat sa lahat ng tulong mo sa akin. K-kaibigan naman tayo, di ba?”

One corner of his lips tugged upward. “We are.”

Tumango ako. Mabuti nang klaro. “Salamat… pare?” Patanong kung saad sa kanya.

He chuckled. “I think it’s better if you just call me by my name. Mas gusto ko na tinatawag mo akong Apollo kaysa sa Pare.”

Natawa naman ako. Tinanguan ko siya.

“Copy. Copy. Pero… tanggap mo na ang pasasalamat ko sa’yo ha.”

Magiliw siyang tumango. “Kahit mag-thank you ka pa sa akin o hindi, Ali. Walang kaso iyon sa akin. I have already accepted you.”

Napangiwi naman ako. “Huh?”

Tumikhim siya. “I mean, tinatanggap ko ang pasasalamat mo sa akin.”

Umiwas naman siya ng tingin sa akin.

“Oo nga pala,” tawag ko na naman sa kanya. Bumaling siya sa akin. “Itong fake relationship natin… bakit nag-insist ka na gawin ito? Bakit tinutulungan mo ako? Anong makukuha mo rito? Kung meron man…” saysay ko naman at unti-unting nawala ang boses.

He ran a hand through his undercut blonde hair. I almost laughed when I remembered his reaction earlier. So, originally brunet pala ang buhok niya. Pinakulayan niya lang din into blond.

“I just want to help you… because I can see that you’re struggling to push Belinda away. And… this will also help me para… hindi na sundan o habulin ng mga ex… e-ex-flings ko.”

Napatango-tango ako sa kanya. Puta! Naalala ko na naman iyong nangyari sa mall. Tang ina! Ginawa niya rin kaya akong pantaboy doon sa babae niya. But this time, maliwanag na sa akin na gagamitin namin ang isa’t isa. May mutual benefits kami pareho. And it’s to shoo those girl/s away.

I never knew that night would be wonderful with Apollo. I never thought I would get to talk to him in a serious manner and learn a little about him. That night ended way better than I thought.

Akala ko kasi awkward kapag lumabas kami tapos parehong lalaki. Akala ko maiilang ako kay Apollo. Akala ko hindi ako sasaya sa fake date namin.

Medyo natagalan ako sa pagpasok kasi nagtantrums pa si Ynez. Kinailangan ko pa siyang amuin para tumahan at mapapunta sa Daycare kasama si Coco.

Nang makarating nga ako sa classroom namin ay nasa harap na si Prof. Gerona at mukhang nagpa-follow-up na naman siya sa project namin. Tapos na naman kami no’n kaya walang problema.

I felt weird the whole class because something seemed off with Winston. I turned to Leo and gave him a look, as if asking what was wrong with Winston. However, Leo just shrugged his shoulders at me.

Tang ina. Next week break na namin tapos sinumpong pa si Winston. Ayaw ko kayang may iisipin sa bakasyon. Tahimik si Winston at hindi ako tinatapunan ng tingin.

What the heck? Anong ginawa ko?

Nang matapos ang klase ay deretso kaming canteen. Matao ang canteen pero hindi naman punuan dahil wala pa namang lunch.

Winston threw his bag on the table at mabuti kaming dalawa lang ni Leo ang kasama niya.

“Damn, Winston Sanchez! What’s wrong with you, pre?” Si Leo na gulat na gulat. Naputol ang kanyang paglalaro. Mabuti at hindi na ito nagagawi sa CAS department.

“Shut up, Andrada!”

“Pare, ano ba anag problema mo? Kanina ka pa ah. Bakit ang init ng ulo mo ngayon? Malapit na ang December, tag-lamig na pero ang ulo mo pang-summer pa!” Untag ni Leo.

Dinisma ko na lang si Leo dahil baka lumaki pa ito.

Umupo ako sa tabi ni Winston.

“May problema ka ba?” Mahinang tanong ko sa kanya.

Umurong naman ako nang inis siyang bumaling sa akin.

“Wala… hindi lang maayos ang tulog ko kagabi.” Pabalang niyang sagot.

“G-ganon ba. Ah, bibili ako ng lunch. Hindi ka ba magpapabili sa akin?” Alok ko naman.

Tinaasan ko si Winston sa aking kilay nang tumitig lang siya sa akin. Mistulang wala siyang narinig mula sa akin.

Akmang tatayo ako upang makabili ng lunch dahil wala pa masyadong pila nang magsalita naman ito.

“Saan ka kahapon? Hindi kita ma-contact ah.” Anito.

Hilaw akong ngumiti sa kanya, naantala ang pagtayo ko.

“Ah, iyon ba. Naka-off ang phone ko eh. Hindi ko pa nga nao-open till now.” Saad ko. “Bakit? Nagtext ka ba? Tumawag ka sa akin kahapon?”

Umismid siya. “May announcement lang sa GC ng Dragons. May tune up game tayo sa Friday.”

“Oh, talaga? Putek naman! Hindi ko alam. Hindi kasi ako nag-open ng phone ko kahapon.” Sabi ko at kinuha ang cellphone ko sa loob ng aking bag.

Kahit kagabi ay hindi na ako nag-open pa ng cellphone dahil pagod na rin ako nang makauwi sa bahay tapos inasikaso ko pa ang mga kapatid ko.

Binuhay ko ang aking cellphone. Habang hinihintay ko itong magbukas ay dumating naman si Capt. Alex at Mark. Bagot ang mukha ni Capt. pero si Mark sa tabi niya ay malaki ang ngisi at nakaakbay rito.

Inakupa nila ang bakanteng pwesto sa upuan namin.

“Bitiw na.” Tamad na wika ni Captain kay Mark.

Ngumisi lang itong si Mark bago inalis ang kamay sa balikat ni Captain. Magkatabi silang umupo. Hindi nakatakas sa mata ko ang panlilisik ng mata ni Captian kay Mark.

At nang bumaling si Mark sa akin ay may nakakaloko na itong tingin.

“What?” Asik ko rito dahil kakaiba ang ngiti niya. Parang nanunukso na ewan.

He playfully smiled. “Ano iyong bago mong post sa IG, pre?”

My eyes widened.

“Huh?”

“Ows, don’t tell me hindi ikaw ang nagpost no’n sa IG mo? Nasa pool ka pa nga no’n with a caption ‘his point of view’.” Minuwestra pa ni Mark ang kamay sa ere.

Sumiklab ang kakaibang tibok sa aking dibdib. Puta! Nakita niya?

“Oo nga, pre! Shit! Nakita ko rin iyon.” si Leo.

“Saan iyon, Ali?” si Captain.

Naghintay akong magsalita si Winston sa tabi ko pero tahimik lang siya. Mukhang walang alam? Hindi niya nakita?

“I-it was nothing, okay!” Suway ko sa kanila.

“Really? Hindi ako pamilyar sa pool na iyon.” si Mark na mukhang may balak pa talagang ungkatin ang post ko.

“Ako nga rin.” si Leo.

“Mukhang hindi naman iyon pool ng isa sa barkada natin since nakapunta na naman ako sa bahay ng mga kasama natin.” si Mark ulit.

“Oo, kasi wala kang pinapalampas na inuman.” Asik ni Captain kay Mark.

Ngumisi lang naman ito.

’Tang inang mga bibig ‘yan, Andrada, Williams!’ sigaw ng utak ko sa dalawang asungot. Kung makapag-usap ay parang wala ako sa harapan nila!

Nanggigil na ako sa kanila!

Binuksan ko ang cellphone ko at in-on ang aking data. Doon ko nakita ang pagpasok ng mga message at notification sa aking cellphone.

Kumurap ang mata ko sa dami ng notifications sa aking IG. Nakakapanibago! Panay rin ang pasok ng message ni Apollo sa akin.

Nang tingnan ko ang mga notifications ko sa IG ay dahil pala iyon sa recent post ko. Iyong kahapon. Hindi ko pa kasi iyon nasusundan ng post sa pinuntahan naming lugar ni Apollo kahapon.

Napatalon naman ako nang dumungaw si Winston upang maki-usyoso sa aking cellphone. Mabilis kong pinindot ang off and on button!

“Are you close to Apollo Contaleone now?” tanong niya sa akin.

“Huh?” Pagmamaang-maangan ko sa kanya.

“I saw his messages on your phone,” I said, pointing at my phone. “Ang dami niyang message sa’yo at may mga pictures pa yatang sinend.”

“Ah, wala iyon.” Disma ko kay Winston.

“Are you friends with him?”

“Oo,” sagot ko sa kanya.

“And you went to his house, am I right?”

Nanlaki ang mata ko kay Winston.

“And the picture you posted on your IG was actually at their house—by their pool.”

Nalaglag ang aking panga kay Winston.

“Pre, hindi ito kagaya ng iniisip mo.” Tiningnan ko sila isa-isa. “Fine!” Suko ko rin. “Iyong larawan ay sa… sa bahay nga iyon nila Apollo. Inimbetahan lang niya kami roon sa bahay nila. Tapos nagpicture-picture ganon.”

Ngumiwi si Winston. “But what’s with the caption? Most of the comments on your post were curious about the reason behind it. Why ‘his’?”

“What’s wrong with it? Apollo took the photo!” Katwiran  ko.

Nakatitig lang sila sa akin.

“Post lang naman iyon. There’s nothing to be curious or concerned about…”

“So the ‘his’ in your caption means Apollo? You were referring to him?” Usisa pa ni Winston. Siya itong ang daming tanong ngayon.

Damn! Ito na nga ba ang sinasabi ko! Pero gago rin ako kasi bakit nga ba iyon ang c-in-aption?

Bumuntonghininga ako. “Actually, it’s a long story, but to make it short… Apollo and I are dating…”

“Dating!” Sabay-sabay nilang sigaw na nakaagaw ng pansin sa mga kumakain at tumatambay sa canteen. Si Winston lang yata ang hindi nakapagsalita sa kanila.

“No, no!” Alma ko kaagad. “What I mean is… fake dating. Fake relationship.” Klaro ko.

They fell silent. Tang ina! Sana naman kaya ng mga ito ang itikom ang bibig nila. Baka mabuko kaagad ni Belinda itong fake relationship namin ni Apollo.

“Ali,” napabaling ako kay Winston nang mahina niya akong tawagan.

“Hmm?”

“Why not me?” Usal niya sa boses na kami lang ang nakakarinig.

Tumaas ang kilay ko kay Winston. “W-what?” Bulaslas ko naman.

---

This story is already at

chapter 38

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 18

Chapter 18

Ali’s POV

I’m literally out of words after blurting out those four letters right after Winston whispered that question. I honestly don’t know what to say. As much as I want to respond and answer him instead of firing another question, my brain just won’t cooperate with me right now.

The canteen isn’t that crowded or noisy, yet I still can’t form any words to say. Nakatitig lang ako kay Winston na seryoso ang mukha at di nakikitaan ng kapilyuhan.

I have known Winston since I joined the varsity during our first year here in BIS. Back then, I was so awkward around the other players because I felt so small and out of their league. However, Winston came up to me and introduced himself.

Laking pasasalamat ko na nakilala ko siya kasi dahil sa kanya hindi na ako nahihiya kasama ang mga seniors namin. Idagdag pa na pareho ang kinuha naming kurso kaya naging close kaming dalawa.

I was so shock nga no’ng nalaman ko kung gaano siya kayaman. Kung hindi nabanggit ni Leo ay hindi ko malalaman kung gaano siya kayaman. Nang hihingi kasi ng tubig sa akin na para bang hindi niya ito afford. At hindi rin kasi halata sa kanya. Magaling siyang makipaghalubilo at makibagay sa mga tao kaya siguro ganon.

Alam nila na kailangan ko talaga ng pera at hindi ko sila nasasabayan sa ibang bagay kaya binibigyan nila ako ng trabaho kapag weekend dati at ngayon din naman pero hindi na ganon kadalas. At itong si Winston ang numero unong nag-ooffer ng trabaho sa akin. I even brought my siblings to their house back then. Kaya kilala siya ng mga kapatid ko.

At sa tinagal-tagal ng pagkakaibigan namin ni Winston ay ngayon lang ako na-speechless sa harapan niya. Aminado naman akong makapal na ang mukha ko sa kanila pero ngayon hindi ko magawang biruin siya o tuksuhin. Para kaksing sasapak na siya ng tao sa paraan ng kanyang titig sa akin.

“W-Winston, pre.” Usal ko matapos ng ilang saglit na pagkatulala.

Nautal pa talaga ang gago!

“Out of all the people and students here in BIS, Ali, why that guy?” he asked, his eyebrows furrowing.

Napalunok ako ng wala sa oras. Pasalamat na lang ako na may iba’t ibang pinag-uusapan ang ibang tropa namin kaya hindi kami napapansin dito sa tabi nila. Ang tatlo kasi ay pinagkakaguluhan pa iyong post ko. They’re still not over it. Even though I heard them talking shit, my attention is still on Winston.

Puta! Seryoso nga siya sa tanong niya sa akin kanina! Akala ko pinagkakaisahan lang ako.

“Is”Is it because you don’t have any experience when it comes to relationships, so you chose Apollo Contaleone?“ he added.

Napailing na ako. Tang ina naman nito!

“Hindi ito ganyan, pre.” ani ko.

Akala ko magiging problema ko ang pagpapaliwanag kung bakit lalaki ang pinili kong maging ka-fake relationship. Kaso ang magiging isyu pala ay kung bakit si Apollo Contaleone!

“Listen,” kuha ko sa atensyon ng tatlo. Ngumingiting aso sa akin si Mark. Si Captain naman ay mukhang wala lang. Pero si Leo ay malokong nakangiti. Ang sarap talagang pagbungguin ng ulo ni Leo at Mark! “Alam n’yo naman na matagal na akong ginugulo ni Belinda, di ba?”

Tumango sila. Instead of explaining it just to Winston, I opted to explain everything to them. Para hindi na ako umulit nang umulit sa pagpapaliwanag.

Hindi ko rin naman kasi gusto ang bagay na ito. Para lang ito lumayo na si Belinda at tumigil na sa kanyang ginagawa. Baka umabot pa kasi kami nito sa dean niyang ina.

“One time kasi nahuli kami ni Apollo na nagtatalo. Nagsinungaling ako kay Belinda na may karelasyon na ako, nadulas ang bibig ko at sinabi ko sa kanya na may boyfriend na ako. Pero hindi siya naniniwala sa akin and that’s when Apollo meddled and acted as my… b-boyfriend,” I continued, eyeing each of them without blinking. Para talaga makumbinse sila sa akin.

“Pero, bakit hanggang ngayon nagpapanggap kayo, pre?” ani Mark.

“What with the post?” Dagdag pa ni Capt. Alex.

Bumuntong-hininga ako. Problema rin namin ni Apollo ito. Gustuhin man naming itigil ito kaso ang restless nitong si Belinda eh.

“Ayaw pa ring tumigil ni Belinda. Hindi pa rin siya kumbinsido sa na may relasyon kami ni Apollo. Wala raw kaming picture. We don’t post each other daw. Kaya ganyan… kaya nagpost ako—k-kami.”

“Dang! I saw Apollo’s recent post too, even the one from last night. The one with the caption ‘my view,’ and then last night he posted with the caption ‘the person who made my day.’ Pero silhouettes lang ang pinost. Ikaw din ba iyon, pre?” Si Leo na mukhang may na-realize na at tuwang-tuwa. Kinalikot niya ang cellphone at pinakita sa akin ang post ni Apollo.

Hindi ko na na-stalk ang account ni Apollo kaya nagulat ako roon sa post.

“A-ako nga iyan,” pag-amin ko rin. Wala na rin naman akong kawala rito eh.

“So you’re with him yesterday?” tanong ni Captain.

Tumango ako. “Hmm…”

“Shit! May post ulit si Apollo!” si Leo.

Mabilis kong binuksan ang aking IG at unang lumabas ang bagong post ni Apollo. Ako ang nasa post niya. Though hindi naman ganon ka-obvious na ako iyon kasi natatakpan ng kamay ko ang aking mukha. Pero sa restaurant, tshirt na suot at bull cap na nakabaliktad ay alam ko ng ako iyon.

Marami kaagad ang nagreact doon pero tingin ko naka-off ang comment section niya kasi wala pang comment sa post niya.

“Hanggang kailan ang fake relationship o dating ninyo?” si Winston sa akin tabi.

Lahat sila ay bumaling sa akin. “H-hindi ko pa rin alam. Baka… kapag nakumbinsi na namin si Belinda.”

“Papaano kung hindi pa rin maniwala si Belinda? Do you think it still worth the try, Ali?” Muling bato ng tanong ni Winston sa akin.

“At… least sinubukan namin ni Apollo?” Patanong sagot sa kanya.

“Baka kasi hindi naniniwala si Belinda kasi out of all people si Apollo pa!” Winston said bitterly, his voice low enough for only the two of us to hear.

I faced him. “Winston, hindi ikaw ang pinili ko at hindi rin si Yumi ang pinili ko kasi mas magdududa lang si Belinda. She knows our relationship—how tight our bond is, how strong our friendship has always been. Lalo na kung gagamitin ko si Yumi. Ayoko lang mandamay ng iba—”

“Pero hinayaan mo ang Contaleone na iyon!”

I almost pulled my hair out in frustration. I don’t understand why Winston keeps asking such questions—I don’t find them relevant anymore.

“Because he volunteered. He volunteered himself right there!” I said, gesturing with my hand.

“Ali,” tawag naman ni Leo sa akin kaya naputol ang titigan namin ni Winston. “Why not bring Apollo to one of our practice games?”

“Ano? Para saan?”

Nagkibit siya ng balikat. “Nothing. Total naman alam na namin ang secret ninyo. Why don’t we make friends with him?”

Putang ina! Mas lalo ko tuloy’ng naramdaman ang madidilim na titig ni Winston sa aking tabi!

Apollo’s POV

“You’re fucking insane!” Flavian elbowed me as we walked toward the practice room. Usually, when we don’t have classes, it’s either we’re on the field or in our practice room. We’re so glad that the school heads allowed us to use the abandoned room as our practice space.

Nagulat ako sa kanyang ginawa kaya binaba ko ang aking cellphone at mariin siyang tiningnan. The hell is wrong with Flavian? As days pass by, I think there’s really something definitely off with him.

I’m not being paranoid or anything, but I definitely caught him staring at me like I’m some sort of specimen he wanted to study. And it creeps me out!

“What the hell is wrong with you, Flavian?”

“I should be the one asking you that, Apollo.”

My eyebrows almost formed a line.

“Huh?”

“I saw your post on IG. It was a guy, right? Was it Ali Desiderio?”

Mabilis kong inakbayan si Flavian at tinakpan ang kanyang bibig. Tumingin ako sa likod kung saan si Ian, Exel, at Fabian. Abala sila doon sa lyrics na ginawa ni Ian kaya naman hindi nila kami napansin ni Flavian.

Nang makapasok sa amin practice room ay tinabihan ko si Flavian.

“What the hell do you know?”

“I don’t know.” Walang emosyon niyang sabi.

Damn! He definitely knows something, but he’s acting as if he doesn’t!

“Flavian.”

“It’s your life, Apollo. You get to decide what you want to do. And what you like.”

I sighed, letting my full weight drop onto the sofa’s armrest. My eyes followed Flavian as he picked up his guitar and started adjusting the cords.

“You know about what Ali and I have?”

“It’s definitely not a relationship, right? But you actually like him.”

May alam nga siya. Flavian may act like a total nonchalant and cold person, but hell, he’s observant.

“Do they know?” Isa-isa kong tiningnan ang mga ka-banda at kaibigan ko.

“I don’t know.” He plucked a string lazily, not even looking at me, but I felt the weight of his words pressing harder than the sound of his guitar.

Huminga ako ng malalim. Sa mga nagdaang araw ay halos si Ali lang ang iniisip ko. I’m so happy with our little interactions to the point that I almost forget the reality—the reality that we’re in a fake relationship. That I’m only his boyfriend when Belinda is around. That we only did all those things… because of her.

Tapos ngayon, ang mga kaibigan ko. Nakita na nga siguro nila ang post ko. Pero mas pinili nilang manahimik. Ayaw nilang manghimasok. Maybe they’re just waiting for me to open up.

It’s really hard—I feel like I’ve been carrying something heavy on my shoulders that I can’t put down. There’s always this weight pulling me down. I’ve pictured this situation in my head countless times, yet there are always questions that drag my courage back to the ground.

What if magbago sila kapag umamin ako? What if hindi na sila ngingiti ng ganito sa akin? What if mag-iba ang trato nila sa akin?

Paano kung ma-weirduhan sila? Papaano kong magbago itong samahan namin ngayon?

Pikit mata akong bumangon. I placed my elbows on my knees and clasped my hands together. Nakakakaba pa itong mag-out ka sa kaibigan ko kaysa mag-confess! Mas madali pa sigurong umamin na may gusto ako sa isang tao kaysa… mag-out sa barkada ko.

“Tol,” nang iangat ko ang aking tingin ay nakita kong nakatitig sila sa akin. Tumigil sila sa kanaikang ginagawa.

Si Fabian nando’n sa drum set sa kaliwa niya si Ian, at si Excel naman naka-akbay sa kanya sa kanan. Lahat sila may katanungan sa kanilang mga titig.

“I-I have something to say.”

“Ano? Na-scout pa tayo?” Ngisi ni Kilian (Ian). Minsan talaga gusto ko na ring bigwasan itong kaibigan ko.

Damn! Nagiging brutal na ako dahil kay Ali ah!

“Ano iyon, tol?” tanong naman ni Fabian.

“May problema ba sa bahay ninyo? Is this… about your parents?” si Exel naman.

Umiling ako.

I closed my eyes. “I… I’m actually Bi!” I blurted out, my voice just loud enough for them to hear.

After a few seconds, I slowly opened my eyes, one by one, when I heard nothing from them.

“Ay gago!” si Ian.

“Really, Apollo?” si Fabian.

“Congratulations!” si Exel.

May pagtataka ko silang tiningnan. Nilingon ko rin si Flavian pero nagkibit lang siya sa balikat niya. Wala talagang pakialam ang isang ito!

“A-ano? Hindi ba kayo nagulat? What’s with the reactions guys!” I wondered.

Umalis si Exel sa pagkaka-akbay kay Fabian at umupo sa katapat na sofa. Sumunod naman sa kanya si Ian at Fabian.

“You’re quite obvious for someone who wanted to keep his sexual orientation a secret, Apollo,” Exel explained.

“Besides, you’ve been posting hints on your IG recently,” Ian added.

“I was actually… no, we were actually waiting for you to come out,” Fabian said.

“Y-you’re not surprised? Disgusted or…” I trailed off, lost for words in so much shock.

“Apollo, we’re not that close-minded or narrow-minded. Tol, twenty first century na. Anong akala mo? Sasabihin namin sa’yo na phase lang iyang nararamdaman mo? O confused ka lang?” Natatawang untag ni Kilian. “Pero sa totoo lang, natutuwa ako sa courage mo, Apollo. I know it’s not easy ha. Salamat at may tiwala ka sa amin at nasasabi mo ito sa amin.”

“Thank you for telling us, Apollo.” Fabian inserted.

Napabuntong-hininga ako. Tumingin naman ako kay Flavian at nginitian niya lang ako.

“However,” my head immediately snapped toward Kilian. He waggled his eyebrows at me. “Sino iyong pinopost mo sa IG?”

“Ito ba iyong pinagkakaabalahan mo ngayon? O ito iyong nagpapa-aligaga sa’yo dati over a text?” Exel implied.

“The curiosity is actually killing me as well. Sino iyon, Apollo?” si Fabian.

Ngayon invested na sila sa mga post ko.

“T-that was…” I ran my hand through my hair in frustration. “It was Ali…”

“Desiderio?”

“Iyong barista at waiter sa Titanium Chill?”

“Iyong sinisilip mo sa T.C?!”

Sunod-sunod nilang untag.

“But it’s not what you think, guys!” I emphasized. “What Ali and I have right now is all just for show!”

Halos lahat sila ay nagkunutan ang noo sa pagkalito.

“Ginagamit ka lang ni Ali Desiderio?” sabi ni Exel.

“No, it’s more on… we’re using each other.” Klaro ko naman kay Exel.

“What the hell!” Ian exclaimed.

“But do you… actually like this guy, or is that all just for show as well?”

Yumuko ako. They took my silence as confirmation.

“You’re not like this, Apollo. Nasaan na ang Apollo na matinik sa chix?” ani naman ni Fabian.

“Tinamaan na kasi ng lintek!” sabad ni Ian.

“Not to mention, Ali Desiderio is a straight guy. It’s all over for you now, Apollo.”

Mas nalugmok ako sa sinabi ni Exel. I thought they were going to comfort me, but instead, they just shattered my heart even more! Damn it! My chest tightened as if the air was suddenly sucked out of the room.

I jolted from my seat when my phone buzzed inside my pocket. With trembling hands, I pulled it out and saw Ali’s name flashing on the screen. A text.

Ali: gusto kang ma-meet ng mga kaibigan ko. kung kailan ka libre punta ka rito sa gym after ng klase mo. ge. text ka nalang. bye.

---

This story is already at

chapter 41

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 19

Chapter 19

Ali’s POV

Kakahiga ko lang sa kama matapos kong puntahan si Ynez sa silid nito upang makasiguro na patay ang ilaw at nakasabit na ang kulambo niya. Ang dami kasing lamok ngayon. Si Yenz naman dito sa tabi ko ay humihilik na. Pasado alas dose na rin.

Dahil hindi pa naman ako dinadalaw ng antok ay kinuha ko ang aking cellphone at nagscroll sa Facebook. Nang mapagod sa Facebook ay lumipat ako sa IG ko. Iyong post ko may iilang nag-comment pero hindi ko ito magawang reply-an! It’s not that I’m obliged to reply to them all.

‘his pov?’ is this what im thinking?

congratulations, desiderio!

pvta sinong his yan?

gago, may love life si desiderio?

sekretong malupit..!

the cat got out of the box…,

plot twist guy ang jowa…

baka maling pronoun lang(?)

til now naghihintay ako kung i-iedit ang caption.. >.<

mukhang tama naman ata ang caption..

All because of that caption binaha ng samo’t saring comment ang post ko. Ang aking followers na dating nasa 3.4k ay naging 4.1k na.

Ewan ko rin kung ano ang sumapi sa akin nang maisipan kong magpost na naman. Naka-save na kasi sa gallery ko iyong mga s-in-end na mga pictures ni Apollo sa akin kaya hindi ko na kailangang pumunta pa sa convo namin.

Nag-scroll ako sa aking gallery hanggang sa makita ko ang isa sa mga na-save kong larawan. It was a photo of a sunset, where the sun was about to bid farewell for the day and the moon was about to take over. The sky was painted in a dark hue of orange, with white bubbles scattered along the shoreline.

Iyon ang napili kong i-post.

“Thank you, A.” Basa ko sa aking caption. Ilang sandali ko munang tinitigan ang caption ko at pinag-isipan kung dapat ko ba itong palitan o hindi. I know this post will add to the speculation that has been spreading since my last one. However, I still find myself posting it.

Nang posted na ito papatayin ko na sana ang data ko nang maisipan kong silipin ang wall ni Apollo. Hindi na ako nagulat nang makita kong lumubo ang followers nito kaysa dati. Inusisa ko ang wall niya at pansin kong nasira yata ang pagka-aesthetic no’ng wall niya dahil sa sunod-sunod niyang post tungkol sa ’kin— err… sa fake relationship namin. Talagang c-in-areer na rin talaga namin ito eh.

Unang post niya sa akin iyong nasa bahay nila, tapos nasundan no’ng nasa restaurant, doon sa dagat (anino naming dalawa), tapos ngayon may recent post na naman siya. Kaka-post lang!

Nahigit ko ang aking hininga dahil sa post niya gago siya! It was obviously my back in the photo—we were walking out of the hotel, and I was wearing my black Chicago Bulls cap backwards.

This time, his caption was just a basketball emoji and a guitar at may close and open parenthesis pa at ang nasa loob no’n ay Strings and Dribbles.

And I don’t know if I was just sleepy or what, but I found myself biting back a smile just by reading his caption!Heck! Walang nakakatawa roon pero ngumingiti ako! Parang gago lang!

Pero mukhang natatawa lang ako kasi walang ka-connect connect iyong caption niya sa picture na kanyang pinost!

J-in-ustify ko pa talaga ang kabobohan ko.

I was about to turn my phone off dahil mukhang ako pa ang unang mababaliw sa ginagawa ko ngayon nang pumasok ang text ni Apollo.

SMARTLoad: Sorry for texting you at this hour, Ali, but I don’t think I can make it to your practice game tomorrow.

Kumunot naman ang noo ko sa kanyang text. Hindi ako nag-open ng messages ko ngayon dahil pagkatapos ko sa practice namin ay dumeretso akong T.C. Ngayon ko lang nakita na may replyl pala siya kanina sa text ko. Pagkatapos ko kasi siyang i-text kanina ay nilagay ko na sa bag ang aking cellphone.

SMARTLoad: I can come tomorrow. Wala kaming tugtog sa Veganz.

Ang reply niya sa akin kanina na nakaligtaan ko.

Hindi naman talaga siya oblige na pumunta eh. Labas na kasi ito sa fake relationship namin. Kaso itong mga kaibigan ko ay gustong makasama at makilala si Apollo! Nakakahiya na tuloy sa tao na mukhang busy.

Ako: k lang. alam ko namang bz ka. sasabihin ko na lang sa mga kaibigan ko.

Sa ikalawang pagkakataon ay papatayin ko na sana ang cellphone ko kaso mabilis na pumasok ang mensahe niya.

SMARTLoad: No!

It sounds abrupt, huh!

Ilusyon mo, Desiderio!

Tumaas ang kilay ko sa reply niya. Inalis ko ang aking isang kamay sa pagkakaunan ko roon. Hinawakan ko ang cellphone gamit ang dalawang kamay ko kasi magtitipa ako ng reply. Kaso hindi pa ako tapos sa pagtype ng reply nang may pumasok na namang bagong text.

SMARTLoad: I don’t think I can come to school tomorrow. I’m not feeling well, so I might skip. I’ll text you when I’m able to come.

Binagsak ko ang aking cellphone sa aking t’yan at tumingin sa bubong ng bahay namin. Ang sipag naman nito magreply. Akala ko not feeling well siya, pero bakit gising pa ito?

Huminga ako ng malalim at saka dinampot ang cellphone ko.

Ako: ge. salamat.

Send ko ng text sa kanya. Hindi ko muna pinatay ang cellphone ko kasi parang ang cold ng dating no’ng reply ko para sa taong may sakit? Patanong talaga kasi nagdududa ako sa not feeling well niya.

I was arguing with myself about whether to text again or just leave my message as it was. But then Apollo’s message came.

SMARTLoad: Goodnight, Ali!

Puta! Sign na ito na mag-text pa ako sa kanya.

Ako: g nyt.

At mas naging cold pa yata ang reply ko.

Kinabukasan ay maaga akong nagising upang makapagluto. Hinanda ko na rin ang baon ng mga kapatid ko. I went to my room to get my wallet para bigyan sila ng baong pera nang makita kong limang daan na lang ang pera ko.

I sighed. I just need to survive this week, because next week is already my siblings’ semester break. Hindi na talaga ako maglalakwatsa sa weekend para makatrabaho ako. Sapat lang kasi talaga ang kita ko sa T.C. pang-groceries namin.

Binigyan ko na ng baon niya si Yenz hanggang sa Friday at si Ynez naman ay doon ko binigay sa Mama ni Coco ang pera. Baka kasi kung ano-ano na ang bilhin.

Pumasok ako sa school na iniisip kung saan naman ako magsa-sideline. Lutang ako sa buong klase at idagdag pa itong si Winston na kahapon pa masama ang araw. However, even if he wasn’t in the mood, he still drove me to Titanium Chill (TC) after our practice game yesterday. I badly want to ask him if may problema ba sa bahay nila o ano kaso natatakot akong magtanong.

“What’s wrong with your credit card slash wallet slash driver mo?” tanong ni Leo sa akin habang naglalakad kami dito sa field. D’on sana kami sa canteen tatambay habang hinihintay ang alas kuatro para sa practice namin, kaso ang dami ng estudyante. Vacant hours kasi namin at ang isang subject naman namin sa hapon ay wala. Nag-iwan lang ng gagawin sa teams. Tapos iyong ibang kasama namin nagchat na nasa field daw sila, sa may Narra kung saan malapit sa building ng COB. Kaya ito pupuntahan namin.

I side-eyed Leo, who was on my right with his arm around my shoulder.

“I don’t know,” I lazily respond.

“He seems out of himself since yesterday. Mukhang ang daming iniisip!” sabi ni Leo habang nakatingin sa malapad na likod ni Winston. Nauuna kasi ito sa aming dalawa.

“Hayaan na muna natin. Baka may problema sa bahay nila.”

Leo just shrugged his shoulders. He pulled away from me and jogged toward Winston. Leo playfully hooked his arm around Winston’s neck, but he only got a strong elbow to the stomach in return.

“Puta k-ka, Sanchez!” Leo grunted in pain.

I couldn’t tell if he was overreacting or if it was really a hard hit

“Just shut up, Andrada!” Winston hissed.

Sa ilalim ng malaking puno ng Narra ay nando’n ang ibang barkada namin. Ngunit hindi pa kami nakakarating doon ay nakita ko iyong dalawang meyembro ng Euphoria. Isa lang ang napansin ko, wala si Apollo sa kanila!

Iyong Drexel at Killian ay nakita kong may dini-discuss sa isa’t isa habang naglalakad palabas ng COB. Namumukhaan ko sila kasi napapadpad din sila sa T.C tuwing closing hours namin. Tapos dumadaan pa ang videos nila sa feed ko kaya alam ko ang pangalan nila.

Nag-abot kami sa pathway at sa hindi ko malamang kadahilanan ay napatigil sila at tumitig sa akin. Na-estatwa na rin ako at naiwan nina Winston at Leo.

“Ali Desiderio,” tawag no’ng lalaking palangiti.

Napatanga lang ako sa kanila. Ngumisi iyong lalaking may hawak na notebook. Siya itong tumawag sa akin.

“I’m Kilian Achilli, Ian for short. Napapadpad kami lagi sa T.C.” Pakilala nito sa akin.

Tumaas ang kilay ko sa pagtataka.

“Drexel Arranguez, Exel na lang,” ani naman ng isang lalaki. Siniko nito si Ian. Itong isang ito ay mukhang seryoso.

“May hinahanap ka ba?” Usisa ni Ian sa akin.

“Ah… wala naman,” sagot ko.

“Oh, akala ko kasi hinahanap mo si Apollo,” si Ian na napa-ahw dahil sa siko ni Exel.

“Um, wala si… Apollo?” tanong ko.

“Nilagnat, Ali. Kaya absent ngayon,” si Exel ang sumagot sa akin.

“G-ganon ba…” mahina kong untag.

“Hmm. Matigas kasi ulo no’n, ayaw uminom ng gamot,” singit naman ni Ian.

Tinakpan na ni Exel ang bibig ni Ian.

“Sige na, Ali. We gotta go. May tatapusin ka kasi kami,” sabi ni Exel at hinila si Ian na nasa bibig pa rin nito ang kamay ni Exel.

Bigla akong nakaramdam ng kakaibang konsensya. Ewan ko kung bakit… o baka hindi na siya konsensya!

Nilalagnat pa rin si Apollo? Seryoso pala talaga iyong not feeling well niya?

Hindi ko na alam kung ano itong sumapi sa ’kin pero nakita ko na lang ang aking sarili na lumapit sa mga kasama ko at nagpaalam sa kanila.

“Aalis lang ako,” anunsyo ko sa kanila.

Nag-angat ng tingin sa akin ni Winston mula sa pagkakayuko niya doon sa cellphone. Si Mark ay nagbabasa ng libro (himala) ay nagtaas ng kilay sa akin. Si Captain Alex naman ay nakasandal kay Mark, mukhang pagod ito.

“May biglaang e-emergency kasi.” Dagdag ko nang makita ang lito sa kanilang mukha.

“Ihahatid na kita,” ani Winston sabay tayo kaso pinigilan ko siya.

“Hindi na. Hindi na, Winston. K-kaya ko naman. Sige na. Sibat na ako. Baka babalik ako mamaya sa practice game.”

Si Leo na mukhang may sasabihin pa sa akin ay hindi na nakapagsalita dahil nag-jog na ako palayo sa kanila.

Bago ako pumara ng masasakyan tungo sa bahay ni Apollo ay bumili pa talaga ako ng sopas para sa ugok na may sakit. Nag-taxi pa ako patungo sa bahay nito.

I think it was my adrenaline that put me in this situation. I was standing like an idiot in front of the Contaleone mansion, not knowing what to do. My bag hung lifelessly from one shoulder, and in my hand was a plastic bag carrying two servings of sopas.

The adrenaline that had pushed me to come here had already evaporated, and now all I wanted was to vanish. I couldn’t even bring myself to press the doorbell.

What if hindi ako papasukin?

What if magtanong ang SMARTLoad na iyon kung bakit ako nandito?

Tang ina! Baka mag-assume iyon na concern ako!

Eh, hindi ba ako concern sa lagay na ’to? Kung hindi ako concern, bakit ako dali-daling pumunta rito?

I stopped pacing, my steps faltering, and let out a rough, weary sigh! Pikit mata akong nag-doorbell. Ilang sandali lang ay pinagbuksan naman ako. Lumabas iyong isang babaeng katulong.

“Ano po ang atin, sir?”

I swallowed the lump that threatened to rise in my throat.

“A-ah, pakiabot naman po ito kay Apollo Contaleone. Kaibigan niya po… ako… at nabalitaan kong may lagnat siya kaya–”

“Ay naku, sir!” Pagputol niya sa akin at kinamot ang pisngi. “Hindi nga po kumakain si Young Master.”

“Ganon po ba.”

Ang papansin iyong talaga!

“Pasok kayo, sir. Kaibigan naman kayo ni Young Master. Kayo na po ang magdala ng sopas sa kanya. Baka kumain iyon at pagbuksan ka.”

Hinila na ako ng ateng katulong na nagbukas sa aking ng pinto. Siya na rin ang naglagay sa bowl no’ng dala kong sopas at tinikman pa niya ito. Sinisiguro na walang lason!

“Sa pinakadulong silid ang kwarto ni Young Master. Good luck, sir! Aja!” Kwela nitong untag.

I forced a smile at her.

May sakit nga siguro ako dahil ang lakas ng kabog ng puso ko habang umakyat sa taas. Papa-check up na ba ako nito? Nevertheless, halos di pa rin talaga nagsi-sink sa aking isip ang laki nitong mansyon nila. Para kang nasa maze!

Nang matanaw ko na ang pinto ng kwarto ni Apollo ay mas lalo pang lumakas ang kabog ng dibdib ko.

I mentally uttered a string of curses as I stood in front of the door. I sniffed, then filled my chest with air. Goddammit.

I knocked on the hardwood door three times.

“A-Apollo…”

“Yaya, please! I don’t  accept visitors or—”

I winced and cut him off from whatever he was trying to say. Nagmamabuting loob na nga ako eh.

“Sige kang gago ka. Iiwan ko itong sopas dito sa labas ng kwarto mo. Gumapang ka rito—”

My words sank back into my throat when the door flew open. A musky yet citrusy scent slammed into my face as it swung wide. Nanlaki ang mata ko nang makita ko si Apollo, who stood there in a plain gray T-shirt and white cotton shorts.

Magulo ang buhok niya, pagod ang mga mata, and he looked so defenseless in that moment. Though he was weak, he still managed to smile at me.

“Mon beau.”

Gago! ’Yan na naman siya pero pagbibigyan ko kasi may lagnat.

“Kumain ka at uminom ng gamot. Ito oh,” offer ko sa kanya sa sopas.

“Come in first.”

Tumikhim ako at humakbang papasok sa loob ng kanyang kwarto. Ngunit ganon na lang ang kinalaglag ng panga ko nang makita ko na kabuoan ng kanyang silid! Halos malula ako sa daming Pikachu na plush toy! May iilang Pokemon plush toys ngunit bumaba talaga sa Pikachu na plush toy na iba-iba ang laki!

Nang lingunin ko si Apollo ay namula pa ng husto ang kanyang mukha! He was damn shy! Ha… hahahaha!

---

This story is already at

chapter 42

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 20

Chapter 20

Apollo’s POV

I felt my cheeks burn as if they had been placed on a hot stove when I saw Ali’s teasing grin while his eyes wandered around my room. I still couldn’t believe it, Ali was in my room! He was really here in the flesh, and even though I knew I had a fever, I was certain I wasn’t daydreaming or, worse, delirious.

I carefully closed the door behind me, afraid of drawing his attention. After smirking at me, he began surveying my Pokémon plush toys arranged in one corner.

Pokémon is my kind of therapy and comfort. Iba ang kanyang dalang saya sa akin kapag nakakakita ako ng alinman sa kanila especially Pikachu. Kaya sobrang makulay itong neutral theme kong kwarto dahil kay Pikachu. Halos umilaw na ito sa sobrang daming dilaw na kulay!

“Putang ina!” Ali’s amused voice as he stepped forward on my collections.

I inwardly muttered a prayer of gratitude that I had already disposed of the shoes I bought together with his brother, Yenz. Mabuti na lang talaga at binigay ko na ang mga iyon kina Ian. Dahil kung hindi ay baka… shit! Baka maabutan pa iyon ni Ali rito.

“Ang dami naman nito! Sa’yo ba talaga lahat ng ito?” Umikot siya at malaki pa rin ang ngisi sa labi niya, may panunukso pa rin sa kanyang labi.

Hanggang ngayon ay bitbit niya pa rin ang tray ng sopas that he said na sa akin daw. Ewan ko kung inutusan siya ng mga maids sa baba na iakyat ito. Well, gumawa naman at pinapasok ko nga si Ali rito sa silid ko.

Umupo ako sa kama dahil mainit pa rin talaga ang pakiramdam ko. Wala pa akong masyadong lakas.

“Y-yeah. They’re all mine.”

Does he thinks I’m so silly for collecting Pokémon plush toys?

“Putek!” Malakas niya mura. “Akalain mo iyon…” napatigil siya at tumalikod sa akin. Umalon ang kanyang balikat. “Ang angas-angas mo tingnan sa school at ang cold at mysterious ng datingan mo pero… haha! Collector ka pala ng Pokémon!”

Hanggang ngayon ay bitbit niya pa rin ang tray ng sopas at mukhang nakalimutan na niya itong ibaba where in fact meron namang table sa loob ng room ko. He was really enlivened by the fact that I’m a Pokémon collector. He couldn’t seem to pull himself away from the tons of plush toys in front of him.

“Wala ka bang hilig i-kolekta?”

I heard him sneered. “Halos hindi na nga magkasya ang kita ko, mangolekta pa kaya? Saka saan ko naman ilalagay sa bahay namin? Itong kwarto mo nga ay sasakupin na nito ang buong bahay namin!”

I felt my heart literally drop as he let go of those words. This man has to work his ass off to make ends meet for his siblings. He goes to school, practices, and then goes to work. When he gets home, he still needs to look after his siblings. I can’t imagine how he’s managed to do all those things all this time. At his age, he became a father, a provider to his siblings, and a mother to them as well. And all the time we were together, I never heard him complain. Instead, he was motivated to work even harder for his siblings.

That’s why… how can I not fall for his man this much? He had it all. But I can’t say it to him… ayokong dumagdag sa iisipin niya ngayon sa buhay. Ayokong guluhin siya. Hanggang kaya ko, magtitiis ako sa ganito. Even if it means lying to him that all of this was fake, just for show, when in fact, I want it to become real!

While I lived lavishly, he has to work every penny for them to survive. The every day living for him was a fight.

“I… I think lalamig na ang sopas na dala mo. That’s for me am I right?”

“Oh, putek! Oo nga pala!” He snapped, he gazed around until he spot the round table on the corner.

Mabilis niyang binaba ang tray sa kama. Akala ko kung ano na ang gagawin niya nang buhatin niya ang round table at nilapit sa akin. Nilipat niya naman ang sopas sa mesa.

While he was doing it, I was in awe. It feels like I see my life flashing before me. He will make a good… partner and husband in the future!

“Kumain ka na,” he said, smiling.

Kinuha niya ang isang silya at saka umupo sa harap ko. Binaba niya ang duffel bag niya sa sahig.

“Ilagay mo rito sa kama ang bag mo.”

Umiling siya. “Huwag na, marumi iyan. Hindi na nalalabhan.” Ngisi pa niya bago birong sinipa ang bag niya sa sahig. “Kain ka na.”

I bobbed my head. “I know. I know!”

I can’t taste anything from it. Siguro dahil nilalagnat ako kaya nawala itong panlasa ko ngayon pero pilit kong nilulunok ang sopas. Pipilitin ko rin talagang lumunok dahil nasa tapat ko si Ali.

Maangas siyang nakaupo sa tapat ko. Nakahilig sa sandalan ng silya, nakabuka ang binti niya at naka-cross arms. The intensity the way he stares at me feels like dagger. Tingin ko kapag hindi ko susubo ay ibubuhos niya ng deretso itong mainit na sopas sa lalamunan ko. Wala pa naman itong awa sa akin.

“Bilisan mo naman!” He said with eagerness in his tone. His feet stomping the floor.

“It’s hot!”

“Hipan mo!”

See? May lagnat na ako pero walang gentleness, though… i really appreciate this kind of gesture from him.

Pwede kayang nagkalagnat na lang ako isang araw sa isang linggo para pumunta siya rito sa bahay?

“Ubusin mo ’yan ha. Ako pa bumili n’yan sa labas ng BIS tapos nag-taxi pa ako papunta rito. Just imagine my effort and the money I wasted for you!”

What? He bought this? Akala ko ginawa ito ng maid?

“Y-you really bought this? You’re not kidding me, are you?”

Dumukwang siya sa mesa at tinungkod ang dalawang siko. “Pre, wala na nga akong baon eh. Kaya ubusin mo ’yan kung hindi ibubuhos ko iyan sa’yo!”

My conscience crawled into my chest. My eyes dropped to the sopas in front of me, his hard-earned money. He really spent money on me.

“Y-you don’t really have to do this,” I said gravely.

“Huli na!” pabagsak niyang sabi. “Teka, hubarin ko muna itong polo ko, ha.” Patuloy niya at hindi man lang ako hinintay na makasagot at isa-isa na niyang tinanggal ang butones ng kanyang polo.

Dammit! I’m not complaining about him stripping in front of me, but it’s not good for my eyes! May lagnat kaya ako!

I tore my eyes away from him as unbotton his polo. Halos magkasamid-samid pa ako habang humihigop sa sopas!

Binaba niya ang polo sa bag na nasa sahig at iniwan ang kanyang itim na sleeveless. I saw his muscles flex as he placed his elbow on the table and clasped his hands. The veins on his biceps and hands protruded as if they were about to burst!

This man really doesn’t know how much he stirs my mind just by sitting across from me. Wearing only our school slacks and a black sleeveless shirt, he looked… sinfully handsome and attractive. I can’t blame his fans. Kung babae lang ako ay baka naglumpasay na rin ako ngayon dito sa harapan niya.

“Kain na nang makainom ka na ng gamot!” Pagputol niya sa imahinasyon ko sabay tampal ng kanyang mabibigat na kamay sa braso ko!

Naubo ko ang sopas!

“Puta! Sorry, sorry!” Kaagad niyang bawi.

Itinaas ko ang kamay ko sa kanya at inabot ang tubig.

“Gusto mo bang pagawan kita ng tea sa mga maid ninyo? Jasmine ang gusto mo, di ba?”

I waved a hand at him. “There’s no need to, Ali.” Just you being with me right now feels right. I think everything that happened these past few days was really worth it. It seems like my relationship with Ali has, somehow, stepped into the next level.

“Ikaw sabi mo eh.”

At hindi niya talaga ako pinilit.

“By the way, pumunta ka ba rito ngayon… kasi nagtext ako sa’yo na may lagnat ako?” tanong ko sa kanya.

“Hindi. Hindi nga ako naniwala roon sa text mo.”

“Then why are you here?”

Nag-iwas siya ng tingin. “Sinabi ng mga… kaibigan mo—si Exel at Ian.”

“Pumunta ka sa classroom namin? You look for me?”

“Ugok, hindi! Sino ka ba? Doon lang sana kami sa may Narra malapit sa COB at nagkasalubong kami tapos… nagpakilala sila sa akin at sinabi na absent ka kasi may lagnat.”

“And you went straight here?”

He snickered. “Hindi, noh!” Pagkukumahog niyang sagot.

Napatango na lang ako sa kanya.

“Ali, I’m sorry.”

Sumeryoso ang kanyang mukha. “Anong sorry? Sorry kasi napagastos ako sa’yo? Tsk! Wala nga ito sa mga ginawa mo sa akin, eh. Sobra-sobra na ang tulong mo sa akin!”

“No, I’m not talking about that. Uhm, it’s just that… I mentioned about you to my friends, to my band mates.”

“Care to elaborate, please. I don’t get you.”

I sighed before placing the spoon beside the bowl. Uminom ako ng tubig.

“Sinabi ko sa kanila ang tungkol sa atin… I mean about our setup, our fake relationship. Kaya siguro in-approach ka nina Exel at Ian because of it. I’m sorry I didn’t tell you.”

Sumandal siya sa silya. His wide chest bobbed up and down. A boyish grinned crossed his lips.

“It’s only fair. Nasabi ko na rin sa mga kaibigan ko ang tungkol sa’yo. Kaya nga gusto ka nilang makilala…? Kaya kita inimbita kung kailan ka pwede.” Hindi siguro niyang untag.

“I’m sorry. I got sick.”

“Tigilan mo nga ’yang kaka-sorry mo. As if naman ginusto mo itong masakit ka, di ba?”

“Y-yeah,”

Bumuntong-hininga siya at tinungkod ang kamay sa hita niya. Tumitig siya sa akin at ilang sandali na nagtagpo ang mga mata namin. Walang magsalita at kumurap sa amin. Nakatitig lang kami sa isa’t isa at pakiramdam ko huminto ang oras sa mga sandaling iyon.

I saw how his face hardened and his jaw ticked. His dark eyes turned into their darkest shade, and I found myself drowning even more. It felt like I had fallen into nothingness, and all I could see were his eyes, illuminated by the white light coming from the bulb above us.

“Ay putang ina!” Biglang sambit niya.

I was pulled from my reverie.

“Aalis na a-ako. Dinalhan lang naman talaga kita ng sopas dito. At saka may practice game pa ako eh.” Mabilis niyang dugtong.

“Ali, ipapahatid kita sa driver namin. You said binili mo itong sopas baka—”

“Ayos lang, pre!” Sapaw niya sa akin. Tumayo siya at sinapak ang balikat ko. “Pagaling ka.”

“It’s Apollo, Ali. Not dude, not pre.”

Ali grimace as he picked up his bag. “Arte! Oo na, Apollo Contaleone!”

Ali’s POV

“Hoy, Ali!”

Napangiwi ako nang biglang kumulampit sa aking balikat si Yumi mula sa likod. Wala masyadong tao ngayong gabi sa TC kaya may lakas siya ngayong maglikot.

“Bitiw, Yumi!” Galit kong saad sa kanya dahil masakit ang balikat ko ngayon. Bugbog kami sa practice eh.

Patulak siyang bumitiw mula sa likod ko.

Tumabi siya sa akin at sumandal sa counter. “Tawag ako nang tawag sa’yo pero parang di mo ako naririnig! Kanina ka pa kaya nakatulala!”

“Ako? Natulala?”

“Eh, sino pa bang kausap ko?” Pabalang niyang sagot sa akin.

Itong babaeng ito, pasalamat talaga siya’t mahaba-haba ang pasensya ko sa kanya.

Pero… laman kasi ng isip ko ang nangyari kanina sa kwarto ni Apollo! Putek! Para akong namaligno kanina nang magtagpo ang aming mga mata! Iyong pakiramdam na wala akong ibang nakikita kung hindi siya lang. Iyong kulay amber niyang mata ay parang nightmare na hindi ko malimot-limutan!

And again, for the nth time since I noticed how my heart rumbles abnormally. My heart droned again in an undecipherable manner.

Hanggang sa makauwi ako at makahiga sa kama ko nang gabing iyon ay dala-dala ko ang problemang iyon. This is the first time na pino-problema ko itong damdamin ko. Hindi ako sanay.

Pera lang naman kasi ang gusto ko at problema ko eh. Aside kay Papa na lasinggo at sa Mama namin na hindi na namin alam kung saan— wala na. Kaso dumagdag ito sa iisipan ko.

Kinabukasan ay para akong zombie na naglalakad tungo sa sakayan ng tricycle halos wala nang jeep eh. Walang maayos na tulog at masakit ang katawan. Nakihati lang ako sa gatas kanina ni Yenz dahil nagmamadali na rin ako.

Ngunit hindi pa man ako nakaabot sa sakayan ay may bumusina na sa tabi ko!

“Tang ina naman!” Bulaslas ko dahil sa gulat. Inayos ko ang pagkakasabit ng sling ng aking bag sa aking balikat.

“Ali!”

Mabilis na umikot ang ulo ko sa tumawag sa akin. Nang ibaba ko ang aking ulo sa nagmamaneho ng kotse ay laking gulat ko nang makita ko si Apollo. Ang gago malaki ang ngiti na parang nanalo sa lotto!

“Good morning!” he beamed.

I nodded at him. “Magandang umaga sa’yo!” Sa’yo  lang kasi sa akin masama ang umaga!

“Hop in. Papunta rin naman ako sa BIS.”

Umiling ako. “Wag na.”

“I insist. Wala ka ng pamasahe because you bought me sopas yesterday at nagcommute ka pa kahapon.”

Banas kong kinamot ang aking batok. Balak ko pa namang iwasan ang ugok na ’to dahil kahapon! At saka ginawa ko lang naman iyong kahapon para makabawi sana kahit papaano sa mga nagawa niya sa amin ng mga kapatid ko. Pero… nakaka-tempt naman kasi ang offer niya.

Bahala na nga!

“Okay. Mapilit ka eh!” Kibit balikat ko.

Ngumisi naman ang gago at binuksan ang pinto ng shotgun seat. Nang makasakay ako ay sinuot ko kaagad ang seatbelt.

“Anyways, I’m free this afternoon. Makakapunta na ako sa practice ninyo later,” saad niya at binuhay na ang makina ng sasakyan.

“Magaling ka na ba?”

I heard his shameless chuckle. “Yeah! Dinalaw mo ako eh.”

“What!” I punctuated, eyes widened and jaw dropped on the car’s floor!

“Kidding! Uminom ako ng gamot. Magaling na talaga ako.” Bawi niya naman.

And truth to behold, Apollo really shows up in our practice. Together with him are his bandmates, and they’re all really attention seekers.

Mostly sa mga babaeng nanonood ng practice namin ay nagsinghapan nang pumasok ang limang lalaki.

“Oh my god!”

“What the hell!”

“Shocks! Anong ginagawa rito ng Euphoria?”

“Gosh! I’ve never been this thankful na nanood ako ng practice.”

Mga eksaherada ng mga babae. Masama ang tingin ko sa mga babaeng nakatingin sa pagpasok nina Apollo. Kulang na lang maghugis puso ang lalamunan at mata nila!

Ang pagsiko ni Mark sa aking tagiliran ang nagputol sa aking matatalim na tingin sa mga babae!

“Ang boyfriend mo!” Mark teased!

Tinulak ko siya. “Gago!”

I jogged towards Apollo and his company. All of them gave me a curt smile except for one, and if I’m not mistaken, he’s Flavian—the coldest and most mysterious in their clique.

“Nakarating ka,”

Apollo grinned sexily!

Sexily? No freakin’ way I thought of Apollo’s grin was sexy! I must be crazy!

“I told you earlier, right?”

Rinig ko na may sumipol mula sa likod niya.

Kinagat ko ang aking labi at yayayain ko na sana sila upang lumapit sa mga kapwa ko player nang may bumulusok na bola sa pagitan ng mukha namin ni Apollo!

Napakurap-kurap at tiningnan ang bolang dumaan sa harap namin ni Apollo! Kung hindi lang sa tamang distansya namin ni Apollo isa’t isa ay baka sumapol na ’yon sa mukha namin.

“Sino ang…”

Kusang nawala ang boses ko sa aking lalamunan nang makita ko kung sino ang bumato no’n. Si Winston na nakatiim ang mga bagang.

---

This story is already at

chapter 46

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 21

Chapter 21

Ali’s POV

“What the hell was that!?” Exel exclaimed.

“Damn! It almost hit Apollo’s face!” Ian seconded.

“And Ali’s face too!” Fabian whispered.

For a moment, I thought I had lost my voice along with my limbs.  Dahil sa gulat ko hindi ako nakagalaw sa aking kinatatayuan. Nakatitig lang ako kay Winston na diretsong nakatanaw sa akin at kay Apollo.

I don’t know what happened, but the atmosphere inside the gym suddenly shifted into something else. It felt heavy, as if the world were losing its gravity.

What the hell was wrong with Winston? Siya ang bumato ng bola! Sinadya niya ba iyon? For what? He’s not this violent! Kung meron mang bayolente sa barkada ko, iyon ay si Mark. Sa aming lahat siya ang mas may chance na manakit.

“Ali—” Apollo spat, but I didn’t bother turning to him. Instead, I marched toward Winston.

Tumataas-baba ang balikat ni Winston. Ewan ko kung dahil ba ito sa puspusan naming practice ngayon o ano. Maski ako ay hinihingal naman pero iba ang bawat buga at higit niya ng hangin.

Nang makarating ako sa harapan niya ay mas lalo kong nakita ang pagtiim ng mga bagang niya. It felt like he was gnashing his teeth inside his mouth.

“Ano iyong ginawa mo, Winston?” I asked, my teeth grating against each other. I was holding myself back from shouting in front of him. Tang ina! Ito yata ang unang beses na nainis ako kay Winston ah.

What the fuck!?

Putang ina! Why am I so worked up about it?

Of course, dahil muntik na rin akong matamaan?

“I’m just passing the ball to Mark,” he answered, brows knitting!

“What?” I grits!

Nilingon ko si Mark. Malayo ang pwesto nito sa amin ni Apollo kanina. Ginagawa ba akong bobo nitong si Winston?

I clicked my tongue. “Pinasa mo ang bola kay Mark? Eh ang layo niya naman sa pwesto namin. Bakit muntik na iyong sumapol sa mukha ko?”

“It wasn’t intentional, Ali! My hand slipped! It happened on the court—you know that!” he reasoned.

Fuck reason! Ang layo naman kung na ‘slip’ lang sa kamay niya ang bola! Napapansin ko rin talaga ang pagbabago sa ugali ni Winston nitong mga nakaraang araw. Naging mainitin na ang ulo niya at minsan nakikita ko siyang nakatulala sa kawalan pero parang may kaaway sa kanyang isip.

As much as I want to ask him about it, I don’t want to pry into his personal life. Baka may pinagdadaanan lang siya. Saka kung grabe na rin itong mga napapansin ko sa kanya, siguro mapapansin din naman iyon ng iba naming kaibigan. So far, everyone is still cool.

Mukhang ako lang ang ovethinker sa amin! Gago ito!

“Let’s say that it slipped from your hands, Winston. Pero hindi mo ba naisip na ang layo naman namin ni Apollo sa pwesto ni Mark?” I even motioned my hand to where Mark was.

Nang ituro ko kay Mark ang kamay ko ay tiningnan niya ako nang may katanungan sa kanyang mukha. Umiling ako sa kanya bago muling tumingin kay Winston.

Pinakita niya ang kamay sa akin. Basa iyon.

“Basa ang kamay ko. Hindi ko sinasadya iyon. Besides, bakit naman kita babatuin ng bola, di ba?” Walang gana niyang untag pero parang may displeasure sa boses niya.

Puta!

“I didn’t meant it that way, Winston.”

“Yeah,”

“Winston,”

“We’re fine, Ali.”

Tinitigan ko siya ng mabuti. “Are we?”

“Mmm! But I won’t apologize, even if the ball went straight to Apollo’s face.”

“Ano?”

He slapped my shoulder. “Biro lang iyon. Pakilala mo na kami sa mga… bago mong kaibigan.”

Ewan ko lang kung judgemental lang ba talaga ako o ano, pero may nahihimigan talaga akong bitterness doon sa boses ni Winston. O baka naman guni-gini ko na lang iyon.

Actually, si Apollo lang naman ang dapat kong ipakilala sa kanila eh. At naisip ko na hindi na naman dapat namin ito ginagawa kasi matunog na ang pangalang Euphoria sa buong campus. Sa foundation day, university day, intramurals, at iba pang okasyon ay tumutugtog na naman talaga sila. Kaso lang mapilit din ang mga kasama ko eh. Iyong mga kasama namin sa varsity na hindi alam itong meet and greet na ito ay nagtataka.

Meet and greet! Psh!

Simpleng sabi lang sa pangalan at kindat ang mga nangyari kaya mabilis na natapos. Kaso napansin ko na iba ang titigan ni Captain Alex at Drexel, iyong band leader nila Apollo.

Shit! Ito na naman ako sa aking mga napapansin.

“Grabe, ang down to earth pala ni Apollo Contaleone, ’no? Iyong papa ko operator sa isa nilang construction company. Ang generous nila sa mga employees nila.”

“Oh, iyong ate ko nagta-trabaho rin sa isa nilang hotel. Mga mababait daw talaga ang mga Contaleone. Kahit sa mga proletariat pantay-pantay ang trato nila.”

“Mga mayayaman din kaya iyang mga kasama niya!”

“Oo nga iyang kambal narinig ko na may-ari daw ng airline ang mga magulang!”

“No wonder nasa aero engineering.”

Mga samo’t sari ang narinig kong bulong-bulungan mula sa mga kaibigan ko. Part of me was shocked because I knew little about Apollo’s friends or bandmates. It’s not like it was required.

Pero… ganon sila kayayaman? Hindi na naman bago sa akin na mayayaman itong kaibigan ko pero iyong mga kaibigan ni Apollo. Para silang mga crazy rich! Nagbibilang pa kaya sila ng pera nila sa bangko?

Pinilig ko ang aking ulo. Ano namang paki kung mayayaman sila? As if naman bibigyan nila ako ng yaman nila!

“Kausapin ko lang sila. Baka kasi may tugtog pa sila at kailangan nang umalis.” Paalam ko sa aking mga kasama.

“Sige—” mabilis na sabi ni Captain Alex kaso nawala ang boses niya nang magsalita si Winston.

“Let’s play for a bit. Tayo laban sa kanila.”

“Ah, hindi na kailangan n’yan, Winston. Gusto lang naman natin s-silang makilala, di ba. Dahil sa… sitwasyon ni Ali at Apollo?”

Napatango-tango ako bilang suporta sa sinabi ni Captain Alex.

Magaling, Capt. Magaling!

“No, saglit lang naman. Anong masama roon?” Biglang sabat naman ni Mark na kinasama ng mukha ko. Umakbay siya kay Captain Alex pero siniko ito ni Capt. Tumalim ang titig ni Mark kay Capt. pero binalewala lang ito ni Capt.

“No, tayo ang may laban sa Friday kaya tayo ang magpa-practice. Wag nga kayong…”

“Bakit ba ayaw mo?”

Naalarma naman ang mga kasama namin dahil  kinabig ni Mark si Captain paharap sa kanya. Tamad na tumingala si Captain kay Mark.

“Ikaw ang may problema rito, Mark!”

Mark smirked sarcastically. “Am I?”

“Yes, you are!”

My eyes shifted to Apollo’s side when Drexel tried to get involved with Mark and Alex. However, Apollo stopped him and shook his head at Drexel.

“It’s fine. Maglalaro kami.” Singit ni Apollo.

Hindi nakatakas sa mata ko ang pagtaas ng kilay ni Flavian kay Apollo.

“Iyon naman pala eh,” si Winston.

Fuck!

“Apollo!” Tawag ko sa kanya.

Malalaki ang hakbang kong lumapit sa kanya.

Kaasar kasi mataas siya at kailangan kong tumingala.

“Anong maglalaro kayo? Bali ang balikat mo.”

“You remember?” Bulaslas niya.

“Oo naman!” Anong akala niya sa akin? Kinakalawang na ang utak? I mean, sa klase bobo ako pero hindi sa lahat ng pagkakataon! “Umalis na lang kayo. Ako na ang bahala sa kanila. Atsaka wala ba kayong tugtog ngayon?”

“Wala kaming tugtog ngayon, Ali,” ani Exel sa akin.

“Mag-warm up na kayo…”

I snapped at Mark. Pareho lang sila ni Winston na parang mga manok na handa nang makipagsabong!

Ano ba ang nalaklak ng mga ito ngayon. Tang ina ha!

“Hindi. Hindi ka maglalaro,” pigil ko kay Apollo.

“Ali,”

“Tumigil ka.” Banta ko sa kanya.

“Ali, I know you’re concern—”

“Anong concern?” Putol ko sa kanya. Grabe rin ang utak niya. Hindi naman ako concern sa kanya. Inaalala ko lang na kapag sumakit iyang bali niyang balikat ay isisi niya sa akin! “Hindi ako concern, okay? Iniisip ko lang na baka mabali ka na naman dito. Kargo pa kita?”

“Ali, halika na!” Tawag sa akin ni Winston.

Tang ina talaga! Tang ina! Tang ina!

Banas akong humarap sa mga kasama ko. Si Leo may amuse sa mukha, si Captain Alex hindi komportable, si Mark may smug sa mukha at si Winston naman ay seryosong-seryoso.

What the heck?

“Ako ang maglalaro para kay Apollo,” anunsyo ko. “Si Danny na ang pumalit sa akin dahil kina ni Drexel ako maglalaro.”

“Ha?” si Mark.

“I’m afraid that won’t do.” ani Winston.

A hand pulled my wrist, tiningnan ko ang may-ari ng kamay– si Apollo. Humarap ako sa kanya.

“Can I barrow your varsity jersey?”

“Para saan?”

“Maglalaro ako. Magpahinga ka dahil may duty ka pa mamaya sa T.C. Don’t worry I won’t  strain my shoulder.”

In the end, sila Apollo talaga ang naglaro. Hindi ako naglaro sa aming grupo at ako na lang ang naging referee sa laro nila. Best of 10 lang ang score, bawat shot ng bola sa ring ay one point lang.

Hinubad nina Ian, Exel, Fabian at Flavian ang kanilang uniform, iniwan lang nila ang kanilang sleeveless shirt. May mga bayolenteng singhap at tili akong narinig mula sa mga babaeng nakaupo sa benchers.

I bit my lip when I saw Apollo wearing my varsity jersey with my number and surname on the back. He wore it over his sleeveless top, revealing his muscular, rounded shoulders.

Dammit! Why does he look so sexy in my varsity jersey?

Ay puta! Ano ba itong pumapasok sa isip ko? Pasmado na yata ako eh!

“Can you take a picture of me?” Apollo asked, handing me his phone.

Makakahindi ba ako eh nasa akin na ang cellphone niya? Ang galing din eh!

Bumuntong-hininga ako bago itinaas ang cellphone at tinapat sa kanya ang camera. Tumalikod siya at bahagyang inangat ang jersey shirt na suot. Parang pinapakita niya talaga ang apilyedo ko roon.

I took a couple of photos of him before returning his phone.

“Can I post these?” he mumbled while inspecting the pictures.

“Anong binabalak mo?”

His amber eyes found me. I felt like I was being pulled in the longer I looked at them. They were like a curse I couldn’t escape.

I closed my eyes tightly. Anong nangyayari sa sarili ko? Anong sakit ito?

Muntik ko nang makapa ang dibdib ko dahil biglang lumakas ang kabog nito. Para bang galing siya sa marathon!

Lord. Huwag naman sanang sakit ito.

“Soft launching you on my IG,”

“H-ha? Soft launch?”

A manly chuckled slipped from his mouth.

Apollo was about to say something, but his friends called him. Parang magdi-discuss na rin sila tungkol sa laro. Nilapitan ko rin ang aking mga kaibigan at pinaalala sa kanila na hindi mga basketball players ang mga kalaban nila.

Yet, when the game started, it felt like they were on fire! Tingin ko nga ganado pa silang maglaro ngayon kaysa noong kalaban namin ang Blue Tamaraw. Unang nakapuntos ang mga kaibigan ko, of course, nasa kanila kaya ang pinakamalaki at pinakamatangkad.

Nakapuntos naman sila Apollo pero hirap dahil ang higpit ng defense ng mga kaibigan ko. Parang totoong laro! Mga gago talaga! Nakailang pito din ako kay Mark kasi sobrang toxic ng laro niya ngayon. Binabangga niya ng sadya si Drexel!

Sa huli nanalo ang mga kaibigan ko, nakasampung shot sila habang sila Apollo naman ay naka-anim lang. Not bad, sa totoo lang.

“Ang jersey ko,” lahad ko sa aking kamay kay Apollo. Halos wala nang tao sa gym kasi nagsi-uwian na matapos ang laro. Si Winston bumulong na sa akin kanina na sa labas niya ako hihintayin.

“Lalabhan ko muna.”

“Huwag na.”

“Ibabalik ko siya sa’yo kapag na-labhan na.” Pilit niya.

“Bahala ka nga!” Iritado kong saad.

“I’ll see you around.” Paalam niya at sumunod kina Exel.

Huminga ako ng malalim. Niligpit ko muna ang mga bola bago pumunta sa locker room namin upang magbihis at maligo. Matapos kong maligo, nagbihis ako at lumabas kaso may narinig akong boses na nagtatalo sa dulo ng hallway palabas ng locker room. Mukhang galing ang boses sa equipment room. Dahil sa pagiging kuryoso ko ay lumapit ako roon.

“Is there something going on between you and that man?”

Nanlaki ang mata ko. Umatras ng konti mula sa pinto dahil nakikila ko ang boses, si Mark!

“Ano ba ang sinasabi mo?!” This time si Captain Alex naman.

“Akala mo ba talaga hindi ko mahahalata?”

“Pwede ba, Mark, huwag ka ngang praning d’yan! At kung meron man, ano naman sa’yo!”

Kumurap ako nang may marinig akong lumapagak!

“You’re really testing me, huh?” Mark growled.

“Oh, bakit ganyan ka, Mark? Kung ikaw pwedeng lumandi ng sino-sino pero ako? Hindi? Ang gago mo rin!”

“For God’s sake!”

“Ano ba, mark!? Bitiwan mo nga ako—ugh!”

Napasilip ako sa maliit na siwang ng bintana. Tinakpan ko ang aking bibig upang pigilan ang sarili sa pagsinghap nang makita kong diniin ni Mark si Captain sa dingding!

Pilit na tinutulak ni Captain si Mark pero talagang malakas ang gagong Mark. Ilang sandali lang ay hinagkan na ni Mark si Captain sa labi! Maharas at walang awang halik!

Nagtaka si Winston nang makarating ako sa kotse niya. Para akong nakakita ng multo. Namumutla at nanlamig.

Ano iyong nakita ko?

Hanggang sa trabaho ko ay tulala ako at parang wala sa sarili. Pauwi ako ng bahay nang makita ko ang text ni Yenz.

Yenz: kuya, tapos na kaming kumain ni ynez. may maliit na handa sila coco, pinakain kami. tulog na rin si ynez, kuya. at syempre humingi na rin ako ng ulam at kanin para sa’yo, kuya. ingats!

Tumigil ako sa paglalakad. Tama naman na nasa tapat ako ng 7/11. Gusto ko sanang uminom kahit beer kaso wala na akong pera.

“Puta!” sambit ko sa gulat nang may bumusina sa tabi ko.

Itim na mazda. Wait! Kay Apollo ba ito? Nang silipin ko ito ay tama namang bumaba ang salamin ng bintana.

“Uuwi ka na?” tanong ni Apollo sa akin.

Ang fresh na niya at bagong bihis. Parang ang sarap amoyin!

Nagago na ka na, Ali Desiderio!

“Ah, ayoko ko pa.” Hinahabol pa ako ng nakita ko kanina sa utility room.

“Hop in,” aniya.

I sighed. Sumakay ako sa kotse niya. Nilanghap ko ang amoy ng kotse nito na kagaya sa amoy niya.

Nang bumaling ako kay Apollo ay nakita kong nakatitig siya sa akin. Tumingin ako sa mata niya, sa labi niya, at balik sa kanyang mata. Pero bumababa talaga ang mata ko sa labi niya.

Makintab, medyo makapal, at mapula. Biglang gusto kong ilapit ang mukha ko at amoyin ito.

I jerked on my seat.

What the…

“Ali?”

Nanlalaki ang mata kong tumingin kay Apollo.

Gago! Gago, ano iyon?

Puta! Hindi ako bakla!

Straight ako!

Straight ako. Straight si Apollo. Hindi kami talo. Hindi kami bakla!

---

This story is already at

chapter 50

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 22

Chapter 22

Apollo’s POV

My shoulder hurts, but it’s bearable. It’s been a long time since I played basketball, but the enthusiasm and desire are still there. I thought I didn’t know how to hold a basketball anymore. I thought I couldn’t dribble the ball anymore.

A rush of excitement filled me as I jogged, ran, and shot inside the court. The court and hoop still overwhelm me, though I can’t strain myself too much in the game.

Old habits die hard.

My friends and I didn’t play to win; we just wanted to have fun and play with Ali’s friends. However, it seems like they’re getting serious and becoming too competitive over a friendly game.

“Seriously, ano ba ang problema ng kaibigan ni Ali sa atin?” Ian groaned as he wiped his arms with a tissue. Hindi ko alam kung saan galing ang tissue niya.

Sino ba ang tinutukoy niyang kaibigan ni Ali?

Nandito na kami sa parking lot matapos ang game. Lahat kami pawis na pawis pa at medyo hinihingal mula sa ilang minutong laro. Except sa akin, sila naglalaro talaga ng basketball for fun pero hindi naman araw-araw. Kapag may oras lang kami o di kaya’y after ng rehearsals  at nagkakayayaan. Hindi man varsity players pero marunong sila. Kaso lang iba ang intense ng laro kanina.

I shot Exel a glare. Tahimik niyang pinupunasan ang pawis gamit ang uniform namin. I don’t know what’s going on with Exel, but I’ve never seen him this serious. He was deadly serious earlier, and it felt like he wanted to lunge at Mark and Alex, who were arguing. Hindi naman ito ususiro o ano pero kanina, muntik na talaga siyang mawala sa tino.

“Pakiramdam ko tuloy may lihim silang galit sa atin.” saad muli ni Ian.

“Parang ayaw nga nilang makapuntos tayo,” si Fabian.

“Shit! Thankfully walang gig ngayon.” si Ian at naghilot sa kanyang braso.

Hindi ko rin aakalain na magiging ganon ang laro namin. Nagkanya-kanyang reklamo si Ian at Fabian. Si Exel naman ay tamihik at mukhang malayo ang iniisip.

Tiningnan ko sa kamay ko ang jersey ni Ali. I stifled a smile as I stared at it like it was the most prized possession I’d ever had. Pero naputol din ang titig ko doon sa jersey nang bigla akong batuin ni Flavian ng tissue. It landed on my cheek.

I snapped at him, giving him a confused look.

Sumandal siya sa kotse ko. Nasa driver’s seat na kasi ako pero bukas ang pinto kasi nagpapahinga pa kami mula sa laro.

“What was that?” he queried.

“What?” I responded, confused.

“About Ali’s best friend?”

“His best friend? Which one?”

“The one who almost hit your face with the ball,” Flavian lazily elaborated.

I nodded. Naiintindihan ko na siya. It was Winston Sanchez.

“I don’t know what’s wrong with him. Si Ali din naman ay muntik na niyang matamaan.”

“Tsk!” Iling niya sa akin.

What? Ano ba ang gusto nitong malaman? Eh, hindi ko naman talaga alam kung bakit bigla na lang may bumulusok na bola sa pagitan ng mukha namin ni Ali.

I was also stunned when the ball almost hit my face. Hindi nga kaagad ako nakapagsalita after that. But I think Ali has already talked about it with Winston.

“And what about Exel?”

Tiningnan naming pareho ni Flavian si Exel na mukhang wala pa rin sa sarili. Panay lang ang punas niya sa braso kahit wala na namang pawis. Pabalik-balik lang siya.

“Do you think there’s something going on between him and that Alex Rodriguez?”

What’s with the Red Dragons’ captain? Mukha naman iyong masungit.

“I don’t know if he knew Alex beforehand,” I deadpanned.

“Exel has always been composed, calm, and virtuous, but what I saw earlier wasn’t like him at all,” Flavian pondered, like a prodigy judge.

Pero tama naman si Flavian sa mga sinabi niya. Kaming lahat magulo at madaling madala sa init ng ulo pero itong si Exel ay nanatiling laid back. Kung kami lang siguro, we just jump into trouble and fights, but Exel has always had a way out of trouble. Maayos ang Euphoria at palaging organized dahil sa kanya.

Yet, kung anuman ang naging dahilan kanina ni Exel para mawala ang cool niya. Siguro may malalim siyang dahilan.

Madilim na nang magka-ayaan kaming umuwi. Nagulat ako nang pagkarating ko sa bahay, sinalubong kaagad ako ni Java, ang pinakabatang katulong dito sa bahay namin. May bangs siya at dalawang pigtails na nakataas.

“Young master pasok po kaagad kayo! Kanina pa po kayo hinihintay nina Ma’am Gabriella at Sir Hegel!” Aligaga niyang saad sa akin.

Yumuko siya sa akin. Binigay ko kay Java ang bag ko bago pumasok sa bahay. Hindi ko suot ang aking uniform at naka-sleeveless lang ako. Naabutan ko si Mom at Dad sa dining area namin. Kasama nila si Ate Anver at Harry.

“Uncle!” si Harry lang ang bumaba sa kanyang silya at lumapit sa akin.

Ginulo ko ang buhok niya at lumapit sa dining table. Tiningnan ko ang nakahilerang maid sa gilid na naka-taas ang ulo pero ramdam ko ang nervous nila. And it’s because of my mother’s presence. I know how strict and cruel she is when it comes to our maids. She doesn’t tolerate mistakes in this household. She’s the head of this family — her words are the laws and rules in this house!

I gulped when I saw her peer at her wristwatch before lifting her head to look at me.

“Mom, dad,”

“Anak, halika na.” Aya ni Dad sa akin.

“Why are you late? You’re supposed to be here around five-thirty. Anong oras na ngayon?”

She hasn’t been around for months, but this is how she greets her son. Great! Walang tawag. Walang kumusta sa akin pero ito ang kanyang bungad. Thankful na nga ako noon no’ng nabali ang balikat ko dahil tumagal sila ni Dad dito sa bahay ng ilang linggo.

“I had practice,” I said, my tone coming out bored and sarcastic.

“Practice?”

“I was with my friends, and I didn’t know you were coming home,” I swallowed.

Harry tugged on my shirt, pulling me toward the vacant chair beside him. I cast my eyes away from my mother and glanced at Ate Anver. She gave me a tight-lipped smile before motioning for me to sit down.

“Don’t use that tone with me, young man — not in my house!” my mother fumed.

“Gabriella,” awat ni Dad. “Kararating lang ni Apollo.”

Mommy snickered at dad.

Si Ate naman ay tinapik ako at sumenyas na pa-upuin ako.

“You’d better discipline that son of yours, Hegel.”

“Gabriella,” my dad growled.

“Let’s eat, mom. Nandito na naman si Apollo.” Awat na ni Ate dahil baka wala nang hapunan na maganap sa amin ngayon.

Habang kumakain ay sumusulyap ako kay Mommy pero hindi niya ako tinitingnan.

Shit! Bakit ba kasi sila umuwi kung kailan naglaro kami? Mabuti na lang at naniwala yata siyang nagpractice lang kami nina Exel. Hindi na ako inusisa pa dahil kapag nalaman nitong naglaro ako ng basketball, hindi lang sermon ang aabutin ko. Baka grounded na ako.

Nang matapos ang hapunan ay dumeretso ako sa taas. Naligo ako at halos isang oras din ako nagpailalim sa shower. Simula pa lang noon malayo na naman ang loob ko sa magulang ko. Maliit palang ako sanay na ako sa away nila. Nagpapasalamat nga ako kapag wala sila sa bahay dahil nagiging malinaw. Walang ingay sa tenga ko na nagpapagising sa akin sa gitna ng gabi.

Ang palaging pinag-aawayan nila ay tungkol sa pambabae ni Dad. Where in fact… si Mommy ang unang nagkaroon ng lalaki. My family may look perfect, righteous, and harmonious from others’ perspectives, but it has holes and imperfections behind those splendid words.

At ngayon na nandito sila… parang bumalik iyong mga ingay na naririnig ko sa aking tenga. Ngayon, alam kong hindi ako makakatulog ulit. Papasok na naman ako bukas na walang tulog.

Umupo ako sa kama at tiningnan ang naka-hang na jersey ni Ali malapit sa mga Pokémon collections ko. Para siyang naligaw doon sa mga dilaw na plush toys dahil maroon ang kulay no’ng jersey.

Ang katok mula sa labas ang nagputol ng tingin ko roon sa jersey ni Ali.

“Can I come in?” It was Ate Anver.

“Yeah,” I croaked.

Binaba ko ang towel sa balikat ko. Pumasok si Ate sa kwarto ko at inimbita ang sarili sa kama.

“Nangongolekta ka pa rin ng mga laruang iyan?”

“They’re my source of dopamine, Ate.”

Natahimik siya.

“Nasaan ang asawa mo?” tanong ko sa kanya.

“Nasa Cambodia siya ngayon,” aniya. Tumikhim. “Pasensyahan mo na si Mommy, Apollo.”

I sneered.

“Umayos ka nga d’yan.” Suway niya sa akin.

“Maayos naman ako, ate.”

“Intindihin mo na lang si Mommy.”

“I have no choice. Ganon na naman talaga siya sa akin simula pa noon!” Matabang kong saad.

“Sa atin, Apollo. Gano’n siya sa atin.” She emphasized. “Gano’n lang siya kasi nakikita niyang hindi ka niya makokontrol. Unlike me, na sunod-sunoran sa kanya.”

“Psh!”

“Minsan na nga silang umuwi, eh. Tapos ganon pa. I feel like I just exist in this world and am nothing but a puppet they can control, a pawn they use when the time is right.”

“You’re not, Apollo. Hindi ka magiging puppet ng pamilyang ito kasi matigas ang ulo mo. You’re a little rebel, you know!”

I rolled my eyes at Ate.

“You’re strong enough to defy this family, Apollo. You’re not like me, so find your own happiness. I’m just here to support you. Hindi ako perfect na kapatid sa’yo at ina kay Harry. Pero nandito ako. Mmm?”

“Thank you, Ate!”

Umusog siya sa akin at humalik at ulo ko. Bigla siyang tumawa.

“Ang laki-laki mo na. Mas malaki ka pa sa akin!” Komento niya. Sinamaan ko lang sisya ng tingin. “So how are you and your friend?”

Nagtagpo ang kilay ko. “Sina Ian ba? Iyon pa rin pagba-banda pa rin ang inaatupag—”

“No!” She meddled. “The one that your brought here!”

“Uh, si Ali?”

Ngumisi siya sa akin. “Ohh, he’s name is Ali.”

“So, is he your boyfriend already?”

“What?” I flinched at her question. She’s too straightforward. Muntik na akong nasamid sa laway ko.

“Come on, Apollo!” Pangungulit niya sa akin.

“Ate, we’re just friends!”

“Still friends? You’re a damn playboy and a fuckboy, brother. Why can’t you make a move on that guy?”

My ears burned. “H-he’s different!”

“God! Sayang naman iyong pagtabon ko sa’yo kay Mommy!”

“Huh?”

Huminga siya ng malalim.

“Nalaman niyang may dinala kang kaibigan dito sa bahay. Sinabi ko lang sa kanya na kaibigan ni Harry iyong mga bata at… chaperon si Ali.”

Napakurap-kurap ako roon. Biglang lumakas ang tibok ng puso ko sa kaba!

“I know that you’re not ready to come out yet, Apollo. That’s why I advise you to be extra careful. Kilala mo naman si Mom.”

“Ate,”

“You can do whatever you want, Apollo. I can still cover for you with our parents for now, but be careful, okay? My connections are limited; theirs are limitless.”

“Thank you, ate!”

“Pambawi ko lang ’yan sa’yo kasi binabantayan mo si Harry!”

Hindi ako makatulog pagkaalis ni Ate kaya naman bumunot ako ng hoodie jacket na kulay black tulad sa cotton shorts ko mula sa closet. Bumaba ako pagkatapos at umalis ng bahay. Wala akong paki kung sermonan na naman ako pagkatapos nito.

I decided to head over to Ali’s house, but before I even got there, I spotted him standing in front of a 7-Eleven. I pressed the brake and gave a quick honk of the horn.

Ali’s POV

Tang ina mo Captain Alex!

Pero mas tang ina kay Mark!

Gago! Kung hindi dahil sa kanila, wala ako ngayon dito sa bundok kasama itong si Apollo! Nandito na naman kami sa tabi ng highway kung saan overlooking siya sa syudad. Mag-aalas dose na kaya malamig na rito at wala na ring dumadaang sasakyan masyado. Ang dilaw na ilaw sa light post at ang ilaw na lang ng kotse ni Apollo ang nagpapaliwanag ngayon dito sa amin.

Kung may magtangka mang gawan kami ng masama ngayon, naku! Walang makakaalam dahil walang tao sa paligid. Pero… maganda nga rito ngayon kasi peaceful at makakapag-isip-isip ka.

Ngunit! Ngunit, ang pumapasok sa isip ko ay ang nakita ko sa equipment room! Karma ko na siguro ito. Last time ay si Apollo ang nahuli kung may kahalikan. Ngayon si Captain at Mark na talaga. At bumagabag siya sa akin kasi… puta! Bakit naisip ko nang amoyin ang labi ni Apollo? Bakit parang nahahalina na ako roon? Dahil ba sa nakita ko?

Gago! Hindi nga ako bakla!

Gulong-gulo ako ang isip ko at naiinis kaso nang lingunin ko si Apollo, napalitan ito ng pagtataka.

Hambog, walang hiya, makapal ang mukha, at makulit, iyan ang tingin ko sa lalaking ito. Also, he usually wears that smug look on his face, and he’s kind of intimidating (to other kasi sa akin hindi na). However, iba ang nakikita ko ngayon. Parang malalim ang iniisip niya at mukhang may bumabagabag din sa isip. Parang beyond the earth’s atmosphere na iyong tingin niya eh. Lagpas nasa exosphere.

Pareho kaming naka-upo sa damuhan, siya yakap ang binti pero ako naka-flat lang sa damo ang mahabang binti at nakatuko ang kamay sa likod.

I nudged his shoulder. Doon lang siya tumingin sa akin.

“Ano…” ano ba ang sasabihin mo Ali? Gago ka rin eh. Dini-disturbo mo ang taong nagmumuni-muni! “Bakit ka pala napadaan doon?”

Nice palusot, Ali.

“Hindi ako makatulog… kaya naisipan ko sanang pumunta sa bahay ninyo.”

Oh, bakit sa bahay namin? Anong akala niya roon? Hotel?

I scoffed. “Kapag ba pumunta ka sa bahay makakatulog ka?”

Apollo’s eyes locked onto mine. I couldn’t understand the way he scrutinized me, as if I were a mystery he was trying to solve. The longer he stared, the more my heart raced inside my chest.

Shit!

“I don’t know, but I do know… I feel at peace when I’m with you.”

N-nanggagago na siya sa akin!

The organ in my chest, about the size of my fist, hammered painfully. And it’s all completely new to me! I think I’m having a heart problem!

“G-gago ka! Mas maingay sa bahay namin. May mga bata. Sa inyo ang peaceful, gago “to!” Nauutal kong saad dahil sa kabog ng puso ko.

“I strongly disagree with that notion of yours, Ali.”

Nagsasabi lang naman ako ng totoo! Nagmamarunong pa sa may-ari ng bahay!

“Ewan ko sa’yo. Duda akong makakatulog ka ba roon. Manipis ang kama, mainit, at maliit ang espasyo.”

Ngumiti si Apollo na kinabaliw ng husto ng puso ko.

I’m… really… sick, aren’t I?

“That’s fine with me… as long as you’re near.”

I tried to tear my eyes away from his amber orbs, but it felt like there was a vacuum pulling me closer to his face. And before I realized what the hell was happening, my face was just inches away from his.

Na-litse na nang bumagsak ang mata ko sa kanyang labi. Dinilaan pa ito ni Apollo kaya mas lalong kumintab! Apollo advanced toward me slowly, like a snail, and I felt paralyzed and hypnotized at the same time! I couldn’t move away from him, and I couldn’t push him back. It was as if I was unconsciously waiting for him to kiss me.

And just as only an inch, or a tiny strand of hair, separated our lips, when a huge truck honked on the road beside us, leaving a thick cloud of smoke that made me cough.

Pikit mata akong naubo dahil sa litseng sasakyan! Naglayo ang mukha namin ni Apollo at parehong umuubo dahil sa usok ng sasakyan!

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :)

)

CHAPTER 23

Chapter 23

Ali’s POV

Putang inang sasakyan iyon! Tingin ko napuno ang baga ko sa usok dahil kanyang tambutso. Kung hindi lang siguro gabi ngayon kitang-kita siguro kung gaano kaitim ang usok no’n! Pero salamat din sa sasakyang iyon dahil kung hindi dahil doon. Baka… may nangyari nang ikakabaliw ko.

Just what the hell was I thinking? Why the hell did I act like that earlier? Kagubatan ang nasa kabilang daan kaya siguro para akong namaligno sa mga mata ni Apollo. Kaya siguro para akong hinihila ng kanyang mga mata kanina.

Ngayon lang ako magpapasalamat sa usok ng sasakyan. Usually, kasi nakaka-bwesit sila. Nakaka-bwesit lang kasi na binabaha na nga tayo kapag umuulan, sobrang usok naman kapag mainit dahil sa mga sirang exhaust pipe ng mga sasakyan.

Lumingon ako at nakita kong inaayos pa ni Apollo ang pagkaka-park sa kotse. Sabi niya rin kukuha siya ng wipes at tissue dahil literal na naligo kami sa usok kanina.

Sa minutong naiwan ako ni Apollo rito, pilit kong kinakalma ang sarili ko. Nababaliw na kasi itong puso ko. Siguro kaba lang naman ito.

Inis kong ginulo ang mahaba kong buhok dahil sa pagkairita ko sa sarili.

Urgh, Ali! Ano ba ang ginawa mong lalaki ka? Talagang inaasahan mo kanina na hahalikan ka ni Apollo? Talagang naghihintay ka na maghahalikan kayo?

Isa kang malaking tanga, Ali! Straight ka, di ba? Kailan pa sumagi sa isip mo na makipaghalikan sa iisang lalaki? 

But then, these kinds of thoughts wouldn’t haunt me if I hadn’t witnessed Alex and Mark kissing in the equipment room! Siguro curiosity ko lang iyon kanina dahil sa nakita ko.

Putragis! Kahit sabihin kong curiosity ko lang iyon, kailangan bang umabot sa puntong magpapahalik din ako?

Ang kupal ko naman kapag ganon!

Nang mamatay ang makina ng kotse, lumingon ako. Maayos nang p-in-ark ni Apollo ang kotse niya. Binuksan niya ang likod no’n. Umupo siya doon. Kinamay niya ako at lumapit naman ako sa kanya.

“Wipes or tissue?” tanong niya habang nakalahad ang dalawang kamay na may tissue at sa kabila naman ang wipes.

Walang imik kong kinuha ang wipes at umupo sa tabi niya. But of course, may malaking distansya sa pagitan namin. Tingin ko kasi delikado ako kapag malapit sa kanya. May nangyayari kasing unusual sa sarili ko.

Sinapo ang mahabang buhok dahil hindi pa ako nagpapagupit! Nagpunas ako sa mukha ko at leeg.

“Your hair suits you. Mabuti at hindi ka nagpagupit.” Share n’ya lang bigla.

Tumingin ako sa kanya. Nakatingin siya sa kamay ko na sapo ang buhok ko.

I cleared my throat. “Walang oras. Puspusan ang practice namin.”

“Oh, malapit na pala ang ISAFIL,” he muttered to himself.

(ISAFIL— Inter-Scholastic Athletic Foundation, Inc. League.)

“Hmm. May tugtog kayo no’n?”

Tumango siya. “Yes. Sa opening may intermission number kami at closing ng league nando’n din kami.”

“Sa dati pa rin ba ang opening?”

“Aurora Coliseum? I think doon pa rin. Iyon ang pinakamalaking indoor arena rito.”

Tama siya sa ISAFIL kasi marami ang college na kasali na mula sa iba’t ibang lugar na sakop ng syudad. Lahat ng mga bigating college nag-abot abot para sa malaking sports  event na iyon. Hindi lang din kasi basketball ang competition— may men and women’s volleyball din, beach volleyball, archery, badminton, takraw, taekwondo at iba pa. Unlike, no’ng nakaraan na basketball tournament lang— Aurora Cup.

Tinungkod ko ang kamay sa lapag ng kotse. Tiningnan ko si Apollo kasi napaka-unsual ng pagkatahimik niya ngayon. Mukhang malalim ang iniisip. Nahulog ang hoodie niya kaya nakita ko ang kanyang undercut hairstyle at blonde na buhok. Unti-unti nang nakikita ang original na kulay no’n na brunet.

Bumuntong-hininga ako at pinutol ang titig sa kanya.

“Wala ka bang klase bukas? Bakit naisipan mong pumunta sa bahay? Imbes na sa bahay n’yo lang?” Pagbukas ko muli sa topic namin kanina na naputol.

I get that he can’t sleep, but does he really need to come to our house? He’s welcome here, but not at this hour.

I start to relax as I feel my heart settle from its frantic rhythm earlier. Tama talaga ako na kaba lang iyon.

“Have you ever experienced being in a place where you couldn’t stand the people around you, Ali?”

“Huh?” Lumingon ako sa kanya. Malayo na naman ang kanyang tingin.

His jaw hardened. “My mom and dad are in our house.”

“Edi, mabuti iyon kasi umuwi sila?”

He sneered. “Not in my case, Ali.”

“Apollo.” I uttered his name.

“Mon beau,” simula niya palang pero parang gusto ko nang takpan ang bibig niya. Ayan na naman siya. “Whenever my mom and dad are around, my head is always in chaos. My mind becomes relentless when they’re in our house, because it keeps remembering the things that happened back then. I was still a child at that time, yet it still lingers in my mind like a plague.”

“Apollo, I’m so sorry.”

He turned to me. I couldn’t distinguish his amber eyes anymore, they were so dark and misty now.

Apollo shook his head. “Don’t be, Ali. It’s just nice to have someone who listens.”

“You have your friends, Apollo.”

Tumango siya.

“Of course, I know. Kilian knows my situation really well… I think all of them do. And I’m glad that I have them. However, each of us has our own dysphoria too, Ali.”

“Euphoria ang pangalan ng band ninyo pero may sari-sarili kayong dysphoria?” I wanted to laugh to make it sound like a joke, but my voice came out serious.

A humorless laugh escaped his mouth. “Yes, Ali. Ian laughs and goofs around us because his home feels like a graveyard every day. Exel needs to be perfect in the eyes of his perfectionist parents, which is why he wants to excel in everything he does. Flavian and Fabian work hand in hand to prove themselves worthy of their names because of their strict and diplomatic parents.”

He smiled, as if remembering his friends — his bandmates.

“Being one with our instruments makes us feel euphoric. As we pour our minds and hearts into writing lyrics, composing songs, and playing… that’s the moment we feel euphoria, a feeling we’ve never experienced in our own homes.”

So, their hobby became their drug, one that could make them happy, ecstatic. Euphoria isn’t just a simple band for them; it’s a lifeline that holds them together. Their music and instruments are their escape from their troubled lives.

Malapit na rin mag-ala una kaya napagdesisyonan namin ni Apollo na bumaba na. Somehow, nakikita ko na siyang ngumingiti while we talked about music. Sh-in-are niya sa akin na gumawa raw siya ng Spotify playlist na pwede kong pakinggan.

Spotify-spotify pa siya sa akin, eh wala nga akong pang-subscription doon. Biniro ko na lang siya na makikihiram ako sa account niya. Kaagad siyang pumayag pero may hiya naman ako. Kahit papaano.

“I’ll message you my song list. Let me know which ones you like.”

“Pwedeng iyong mga kantang gawa n’yo rin? Rock and ballad ang tinutugtog ninyo, di ba?”

“We play purely rock, too.”

“Nice! Send mo ang SS sa akin.”

Nagtagpo ang kilay niya, tumingin sa daan. “What’s SS?”

“Prft! SS, screenshot. Hindi mo alam iyon? O baka naman ang alam mong meaning ng SS ay stay strong?”

“What?” Sumabog ang tawa niya sa buong kotse. “Hindi ko alam ang mga iyan.”

Maangas akong ngumisi sa kanya. “Now you know, dude—”

“Apollo, Ali. Don’t dude, pre, or tol me.”

Umingos lang ako sa kanya. Nakailang supi na siya sa akin ukol d’yan.

Nang makarating kami sa bahay ay parang dumikit na sa suot kong jersey shorts na maroon at puting tshirt ang bango ni Apollo. Ilang oras ba naman kaming magkasama.

Iyong jersey ko kaya nalabhan na niya?

“Salamat sa paghatid. Sa susunod dapat may alak na.” Parinig ko sa kanya.

“I should be the one thanking you, Ali. And definitely, may alak na sa susunod.” He grinned.

Tang ina nito. Ang pog— pota!

“Tsk! Basta salamat pa rin. Atsaka… kung kailangan mo pa ng makakausap, again, nandito ako.” Mukhang pilit pa ang pagkakasabi ko no’n.

Malapad ang kanyang naging ngiti sa akin. Ano bang nginingiti ng kupal na ’to? Kitang problemado rin ako.

“I’ll keep that in mind. Again and again, thank you for listening to me, Ali. If only you knew how much it helps ease the burden I invisibly carry on my shoulders.”

Bumalik ako sa pagkakasandal ko sa upuan. “Lahat naman yata tayo may sari-sariling issue, Apollo. Ang mali ko lang ay masyado kitang minata. Akala ko kasi dahil meron ka na lahat… wala ka ng problema. Pati rin iyong mga kaibigan mo. Hambog na hambog pa naman ako sa inyo no’ng una.”

“That’s understandable. Mostly ng mga taong nasa paligid namin, iyan naman ang tingin. Akala nila perpekto na ang buhay namin porket may pera at medyo… kilala.”

Pa-humble pa! Amputek! Sikat kaya talaga sila kahit sa ibang lugar at schools. Kaya nga dinudumog iyong Veganz kapag sila ang may tugtog.

“And before I forget, salamat pala sa pagpunta mo kanina doon sa practice game namin at pasensya na rin sa mga kaibigan ko. Pinaglaro pa kayo ng wala sa oras.”

“Anything for you, Ali.”

“Ha?”

“I mean, it’s nothing.”

Inirapan ko siya. “Pero ikaw, nagpumilit ka talagang maglaro kahit bali iyang balikat mo.”

“Matagal na naman iyon.”

“Kahit na, ’no!”

Kinuha niya ang cellphone sa dashboard at may kinalikot dito bago hinarap sa akin. It was the photo I took of him earlier in the gym. Iyong nakalikod siya suot ang varsity jersey ko pero cropped na siya at hindi kita ang apilyedo ko sa likod. Pero kita ang logo ng school at ng red dragons.

“Ano ’yan? Bakit mo pinapakita iyan sa akin?”

“I’ll post this on my IG, mon beau. Can I?”

“Tigilan mo nga kaka-mon beau mo sa akin! Masasapak na kitang ugok ka!”

Ngumiti lang kasi kahit lukot na lukot na itong mukha ko sa kanya.

His wide smile didn’t left his lips. “So, pwede kong i-post? Pang-soft launch lang bago kita i-hard launch sa IG ko.” Ngayon may gana na siyang angasan ako unlike kanina na ang gloomy ng kupal! Hindi ako sanay. Hindi ko siya mabiro kapag ganon!

Kinamot ko ang batok ko.

“Tskk! Oo na. Sige na. Bababa na ako. Ingat ka sa byahe mo.” Banas kong wika at binuksan ang pinto ng kotse. Tiningnan ko muna siya ng ilang segundo. Nagdadalawang isip akong imbitahan ito sa tune-up game namin sa Friday. Bahala na nga! “Oo nga pala… sa friday may tune-up game kami. Baka trip mong… pumunta.”

His lips curved into a smile once again. “Sure!Goodnight, Ali!” aniya bago ako makalabas ng tuluyan sa kotse.

Tinaas ko lang ang kamay ko sa kanya. “Ge!” At tinapik ang bubong ng kotse niya.

At totoo talagang pinost iyon ni Apollo. Inulan iyon ng iba’t ibang reactions mula sa mga followers niya. Ang iba inakalang sasali si Apollo sa red dragons. Wala rin naman siyang naging reply sa mga comments doon sa post niya.

Dahil din sa post na iyon ay tinukso ako ng mga gago kong barkada! Si Leo panay ang parinig sa akin pero hindi ko na sinusuway kasi ako ang mapapagod sa isang ’to. Si Winston naman walang imik. Wala na naman sa mood.

And I kept my mouth shut about what I saw in the equipment room. I know that Mark and Alex don’t realize I saw them there, yet I can’t look them straight in the eyes without remembering their kiss.

Bakla… ba sila? Or baka may isang bakla sa kanila? Pero pwede rin namang maghalikan ang lalaki kung komportable lang sila? Kaso magkaibigan kami eh. Matagal na kaming magkasama simula no’ng freshmen pa lang kami. And then ngayon ko pa talaga ito nalaman when we’re a year and a half away from graduation (kung papalarin na walang bagsak). Magsusummer class din ako para makahabol sa kanila.

Sumulyap ako kay Mark at Alex sa tabi na parang may sariling mundo habang nagwa-warm up.

Umiling ako. Matagal na kaming nagkakasama at magkaibigan pero wala man lang akong napapansin sa kanila. Maliban sa medyo close talaga sila kasi papansin si Mark kay Captain, wala na.

“Ali, tapos na sa lateral lunges. Sprints na ulit,” ang tapik ni Winston sa hita ko.

Tang ina! Sa sobrang pagkalutang ko hindi ko man lang namalayan iyon.

“Sorry,” I murmured.

Dumating ang aming tune-up game laban sa isang school. Ewan ko ba kung bakit tinanggap ito ni Coach. Alam niya namang may finals kami next week before the semestral break.

Hinubad ko ang varsity jacket namin at pinatong ko ito sa duffel bag ko. Nilibot ko ang mata sa buong gym. Hindi naman jam-pack ang gym at makikita ko talaga kaagad si Apollo dahil sa blond niyang buhok. Kaso wala siya.

Nagkanya-kanya na kaming warm-up nang biglang bumuka ang talampakan ng sapatos ko habang nags-stretch ako sa binti.

“Puta!” mura ko.

Umupo ako at sinilip ang sapatos ko.

“Uh, nasira, Ali?” si Leo na unang lumapit sa akin.

“Mmm! Mukhang di ako makakalaro ngayon, Leo.”

Tinawag ni Leo si Coach upang ibalita rito na nasira ang sapatos ko. Shit! Ilang game na ba ang pinagdaanan nitong sapatos ko? Inanunsyo ni Coach sa team kung sino ang may extra na sapatos.

“Okay lang, coach. Tune-up game pa lang naman ito.”

Umiling si Coach Marasigan. “Hindi, Desiderio. Importante ka lagi sa game lalo na ngayon na kayo na ang susunod sa mga seniors ninyo na ga-graduate.”

Lumapit si Winston. “Ali can barrow my shoes, coach.”

Tiningnan ni Coach ang paa ni Winston.

“Malaki ang paa ko, Sanchez.”

May iba pang teammates na nag-alok ng kanilang sapatos kaso hindi naman kasya sa akin. Kung hindi kasya ang iba naman ay maluwag lang. Uncomfortable siya lalo na kapag naglalaro.

“Ali,” boses ni Apollo.

Napalingon ako sa pinanggalingan ng boses nito. Dumating siya!

My heart suddenly throbbed.

“What’s wrong?” si Apollo.

Kuryoso siyang tiningnan si Coach. Ngayon niya lang yata nakita rito sa court si Apollo. Lagi siyang wala sa practice namin at hinalili lang kay Captain Alex ang practice namin.

“Sino ito, Desiderio?” ani Coach.

“A-ah, si Apollo, Coach…” my heart swelled. What the heck? “Kaibigan… ko po.”

“Nasira kasi ang sapatos ko. Mukhang hindi ako makakapaglaro,” sabi ko kay Apollo. Wala na rin kasi akong extra kasi sira na rin.

Tumingin si Apollo sa sapatos ko. Nakangisi na ang sapatos ko.

“Wait, here.” si Apollo. “Maglalaro ka.”

“Huh?”

Tinapik niya lang ang balikat ko at saka tumakbo palabas ng gym. Umupo ako. Malapit nang magsimula ang laro.

“I’ll buy a new pair of shoes for you. Sana sinabi mo sa akin.” si Winston.

Umiling ako kay Winston.

“Hindi na, Winston. Akala ko kasi okay pa ’to. Next week wala naman tayong practice dahil finals week.”

“Kahit na.” Pagmamatigas niya.

Ilang sandali ay bumalik na si Apollo bitbit ang isang pares ng sapatos. Inabot niya sa akin ang Kobe 8 Protro ‘University Red’ na sapatos.

“It’s your size. Wear this instead,” wika niya.

“Apollo, kanino ’to?” Taka kong untag.

“It’s mine.”

“Mas laki ang size ng paa mo sa akin.” Argumento ko.

“What I mean is… binili ko siya kasi gusto ko… ang kulay, but it’s small for me.” Putol-putol niyang sagot.

Dumating bigla si Coach Marasigan.

“O, ayan naman pala. Isuot mo na, Desiderio. Magsisimula na.” Tiningnan naman ni Coach si Apollo. “Kaibigan ka nitong si Desiderio, diba?”

Tumango si Apollo.

“Umupo ka na lang dito.” Turo pa ni Coach sa mga teammates ko na bangko pa ngayon.

“Thank you, Coach!” Masayang saad ni Apollo pero kinasama naman ng mukha ni Winston sa tabi ko.

Sinampal ni Coach ang likod ni Apollo at ngumisi.

“Good luck, Ali!” Apollo smiled and squeezed my rounded shoulders.

Maybe I’m sick, because I really felt electricity travel from his palm to my skin until it reached my heart, making it beat wildly.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 24

Chapter 24

Ali’s POV

The gym was filled with an undecipherable buzz coming from the students on the elevated benches around the court. The sound of the players’ shoe spikes mixed with the students’ incomprehensible grumbles. Nakabukas ang aircon ng gym ngayon! Psh! Pasikat sila kasi may dayong mga estudyante. Minsan pinapatayan kaya nila kami ng aircon.

Malamig ang aircon pero ramdam ko ang pawis na dumadaloy mula sentido ko. Ewan ko kung bakit. I’m not nervous either, but I’m sweating profusely.

As I dribbled the ball in my hand, my eyes accidentally landed on my shoes. Pulang-pula siya halatang bago tapos saktong-sakto sa paa ko. Ang ganda din niya at ang gaan. Dahil doon lumipad ang mata ko kay Apollo. His eyes were on the court, as if he were deep in thought. Akala mo naman talaga spectator ang kupal!

Umikot ang bola sa kamay ko habang nagwa-warm up; bawat sampal ko bola sa sahig, parang sinasalamin no’n ang bilis ng tibok ng puso ko.

Putang kaba ito!

I didn’t take my eyes off Apollo as I dribbled the ball harder. I saw how he dropped his huge body onto the bench, his eyes intently fixed on the court. Kung saan-saan tumitingin ang kanyang mata sa gitna ng court nang bigla itong dumapo sa akin.

My heart pounded harder, and I tore my eyes away from him.

My relationship with Apollo just started this year—months ago, to be more specific. I’d heard his name around campus, but I was never curious about him. And now, he’s here watching our game, even if it’s just a tune-up match. We never started our relationship as friends. In fact, I hated his guts. I hated his face. He embodied everything I despised. However, he became my fake boyfriend.

Ni hindi kami dumaan sa pagiging magkaibigan. Dumeretso kami sa fake relationship. Na hindi ko naman inaasahan naaabot at tatagal ng ganito.

We have a fake relationship, but when we’re together, we never really talk about it. Inaalala lang namin (especially ako) kung papaano namin mapapaniwala si Belinda. That woman! Kung hindi talaga dahil sa kanya. Hindi ako magiging malapit kay Apollo. (Kung malapit na kami sa lagay na ’to ng relasyon namin.)

“Desiderio! Ready ka na?” sigaw ni coach Marasigan habang tinuturo ang clipboard. “Ikaw ang starting shooting guard.”

Nagtaas ako ng kamay bilang sagot, pero mabilis na lumiko ang mata ko sa pwesto ni Apollo. He’s watching us— me! Nakasuot siya ng grey hoodie at ang pants ay uniform ng BIS (maroon), nakakunot ang noo at mahinang pinapadyak ang Oxford shoes sa sahig. Kung titingnang mabuti bagay talaga sa kanya maglaro ng basketball. Matangkad, toned body, at may karisma rin. Habang nakaupo nga siya sa bench, ang haba pa rin tingnan ng kanyang paa.

Our eyes locked. My eyes blinked.

‘Bakit ba kailangan niyang tumitig nang ganyan?’ inis kong sermon sa sarili habang nilalaro ang bola.

Focus ka nga, Ali. May laro ka pang, gago ka!

Tumunog ang buzzer. Jump ball. Nasa harap ako, nakatuon ang mata sa bola at handang tumanggap ng pasa mula kay Mark na siyang nasa jump ball. Nang bumaba ang bola mula sa ere, natapik ng malaking kamsy ni Mark ang bola sa direksyon ko. Mabilis ko itong nakuha, sabay crossover at drive papunta sa lane.

“Push!” sigaw ni Captain.  Halimaw din talaga ito pagdating sa laro. I felt something stir deep inside me as I gripped the ball in my hands, a surge of adrenaline coursing through my veins. Nag-step back ako para sa mid-range jumper—bang! First two points namin game.

“Nice one, Desiderio!” sigaw ni Andrada—Leo.

Winston slapped me on the back.

My eyes unconsciously trailed to Apollo on the bench. Our gazes met halfway, and he gave me a wide smile. I don’t know what it was about that smile, but it only added fuel to the passion burning inside me.

Habang umiikot ang oras, lalong umiinit ang laban. Ang kalaban namin ay naghihigpit na rin sa kanilang coverage.

I grinned when I saw my opponent try to steal the ball from me on a fast break. Too bad for him—I’d already sensed it coming; I knew it was a trap. I spun around, and when I saw Mark under the net, I passed him the ball in one swift motion. Mark caught it easily—an effortless layup by Mark Williams.

Set aside muna ang issue ko sa kanila ni Captain ngayon. Tsk!

“Assist!” sigaw ng announcer sa mesa.

Nagpunas ako sa pawis gamit ang jersey ko at ngumiti kay Mark kaso tinapik niya ang pwet ko! Umalog tuloy iyon!

Nanlaki ang mata ko sa kanya.

“Nice pass, pre. Iba yata ang epekto ng bagong sapatos mo ngayon!” Tukso niya pa sa akin.

Aba’y ang tarantado, inuudyok talaga akong inisin!

“Gago ka talaga, Mark!”

Ngumisi lang siya at tumakbo sa kabilang lane. Sumulyap ako kay Apollo pero nandilim ang mukha nito. Mabuti’t hindi sa akin nakatingin, sa kabilang lane ang tingin niya.

What the fuck? Anong problema ng ugok na iyon?

Tumawag ng timeout si Coach. Hinihingal akong umupo sa bench, sa tabi ni Apollo. Nagpanas ako sa pawis ko nang lagyan niya ako ng towel sa balikat.

Siguro dahil sa laro, malakas ang tibok ng puso ko. My thigh grazed Apollo’s, and I felt uneasy in my seat as my skin brushed against his pants.

Putragis!

“Good drive kanina,” bulong ni Apollo, mababa ang boses. I looked at him. Puta ang lapit pala ng mukha namin! I recoiled a little away from his face. “Pero parang masyado kang nagmamadali sa wing play. Chill.”

Iningusan ko siya.

“Scouting ka ba o nanonood lang?” biro ko, kahit may asim sa tono.

He laughed a little. “Just saying, mon beau.”

Umamba akong susuntukin siya kaso hinawakan niya ang nakaamba kong kamao, binaba ito.

Sa third quarter, nag-shift ng depensa ang kalaban namin sa man-to-man, mahigpit nila akong binabantayan. I need to run a pick-and-roll to break free from their suffocating defense. Ilang beses na namin itong na-encounter sa mga laro namin kaya hindi siya mahirap.

Last two minutes. Tabla ang score.

“Control the tempo, team,” wika ni coach habang humihingi ng timeout.

Pagbalik namin sa court hawak ni Captain Alex ang bola. Naririnig ko ang echo ng sigaw ni Coach sa gilid. Alam ko nang sa akin pa rin nila ibibigay ang bola. Pero ang tindi ng depensa.

Tune-up game palang ito!

Gumamit si Captain ng high screen, nag-crossover at umatake sa gitna. Dalawa ang sumabay na humarang sa kanya. Dahil nawaglit ang atensyon ng bumabantay sa akin. He swung the ball out to the wing for an open three. Captain Alex, realizing he didn’t have a clear shot, quickly fed it to Leo, who then fired a sharp pass to Winston. Alanganin din kay Winston.

“Winston!” Tawag ko sa kanya.

Pinasa niya ang bola sa akin. The ball slapped into my hands. I stepped back to secure the three points before shooting the ball— splash! Pumasok ang bola! Lumamang kami.

In the end of two minutes, we won by 71 : 68.

Sa aming locker ay diniscuss muna ni Coach sa amin ang strength namin sa court at ang dapat pa naming i-improve sa susunod na laro at pagtuonan sa practice. Nang matapos ay naligo na ako at naunang lumabas sa mga kaibigan ko.

Bitbit ko ang sapatos na pinahiram ni Apollo sa akin, sa balikat ko naman ang sling ng duffel bag ko. I wore a simple black shirt, white jersey shorts, and slippers.

Nang makita ako ni Apollo, kaagad siyang tumayo at ngumiti sa akin. Sinamaan ko lang ito nang tingin sabay iwas sa mata niya.

Habang naglalakad kaming dalawa palabas ng gym, may awkward na katahimikan sa amin.

Puta naman! Bakit ako nahihiyang makipag-usap dito? Kaibigan ko na ito eh.

“Ah, salamat pala rito sa sapatos. Ito na,” sabi ko, sabay abot sa kanya no’ng sapatos.

Apollo pushed my hand down. “It’s yours now.”

“Ha? Akala ko ba binili mo ito kasi gusto mo?”

Ano na namang paandar ito ngayon?

I saw how his ears reddened.

“Kasya siya sa’yo and it looks like comfy ka naman d’yan. Hindi ko rin naman iyan masusuot.”

“Pero, Apollo.” Apila ko.

“Just think of it as my… thank you sa pagsama mo sa akin no’ng nakaraan.”

Tuluyan kong binaba ang kamay ko. Winaksi ko ang kamay niya kasi parang nasasanay na siyang hawak ako.

Inayos ko ang pagkakaksukbit ng sling ng bag ko at nagpatuloy sa paglalakad.

“Salamat na lang sa panonood… kahit tune-up lang iyong laro kanina.” Pag-iiba ko sa usapan namin.

Sinasabayan niya ang hakbang ko at nilagay ang dalawang kamay sa bulsa ng hoodie jacket niya. He’s really cool from every angle and in everything he wears. Kahit siguro plastic at sako, gwapo pa rin ito at cool tingnan.

Pinilig ko ang ulo ko. Kung ano-ano na naman ang pumapasok sa isip ko.

“It’s the first time na inimbita mo ako sa laro mo. Kaya gusto ko talagang manood,” sagot niya, nakangiti nang malapad sa akin. “Also, gusto kong makita ka kung paano ka maglaro kapag walang pressure.”

Pinakiramdaman ko ang aking sarili. May mga estudyanteng dumadaan sa gilid namin pero parang saglit na nag-off ang ang lahat sa buong paligid at ang tanging naririnig ko na lang ay ang kanyang paghinga at kabog ng dibdib ko.

Namaligno na naman ba ako? Putchang gala! Ano nang nangyayari sa katawang tao ko? Umayos ka, Ali Desiderio!

Tumango ako, kunwari chill, pero sa loob, nagdudumali ang tibok ng puso ko. Ano? Itong puso ko na naman ang naglalaro ng basketball  sa loob ng ribcage ko? Inatake na naman ba ako ng sakit ko sa puso…?

Nang inalok ako ni Apollo na ihahatid niya ako sa TC, hindi ko na siya tinanggihan doon. Pagod ang paa ko at katawan. 

“Hi, Ali! Congratulations sa inyo ni Danny!”

“Bangko ang Danny mo kanina!” Biro ko sa kanya. Naglaro naman si Danny at Jimian pero sa 2nd quarter na.

“Oi, nakita ko kaya sa live ng kaibigan ko. Naglaro ang bebelabs ko!” Kinikilig niyang sambit. Halos yumakap na siya sa countertops.

“Kailan ka ba aamin doon?”

Ngumuso siya sa akin. “Okay na akong pagmasdan iyon sa malayo, Ali. Mukhang mataas ang standard no’n eh. Di nga yata ako aabot sa cut ng standard no’n!” Medyo tumamlay ang boses niya.

Kumuha ako ng basahan at saka lumapit sa mesa na iniwan ng kustomer.

“How do you say so? Tingin ko nga kahit sinong nakapalda papatulan ng isang ’yon! Kahit poste pa ’yan!” Pagbibiro ko para ngumiti siya.

“Tse! Panira ka talaga, Ali!” Angil niya. “Syempre, alam ko iyon kasi sa mga babaeng umaaligid kay Danny, kita kong mga alta ang mga iyon. Eh ako? Pareho lang tayong nasa laylayan.”

“Ikaw ba, Ali. Wala kang girlfriend? Iyong post mo sa IG? Ano iyon?”

“Back to work, Yumi!” Supi ko sa kanya. Mabilis akong pumunta sa sink para hindi na niya usisain pa.

Wala pa sa isip ko ang mga ganyan. Kaya nga ako nasa fake relationship kay Apollo ngayon para itaboy itong si Belinda.

Ayaw ko pa sa relasyon-relasyon na iyan dahil dagdag lang ’yan sa iisipin ko. Ang buong pagkatao ko ay hindi pa handa sa ganyan!

Alas onse na nang magsara kami ni Yumi. Naghiwalay na rin kami ng daan. Hindi pa ako nakakalayo sa TC nang may bumusina sa likod ko.

Naaninag ko ang nagmamaneho ng kotse. Si Apollo!

“Apollo?”

“Hatid na kita,”

Umiling ako. “Hindi na.”

Ano ba ang ginagawa ng lalaking ito rito? Gabing-gabi na ah. May kinikita ba siya? Babae niya?

O paki ko naman kung may kinikita siya?

“Sige na. Para makapagpahinga ka ng maaga.”

Tsk! Mapilit ang gago.

Sige na nga!

“Iyong sapatos kanina. Sabi mo sa akin na iyon… salamat doon,” sabi ko nang umusad na ang kotse.

“You are always welcome, Ali. By the way, ano ang gagawin mo sa semestral break?”

Tanong pa ba iyan? Edi, magtatrabaho ako! Kailangan kung mag-ipon ng pera. Saka may finals pa. Sembreak kaagad iniisip nito eh.

“Magtatrabaho ako. Sa TC at sa palengke.”

“Hindi ka pa magpapahinga?”

Inikutan ko siya sa mata ko.

“Hindi ’yan uso sa isang tulad kong dukha.”

“Wala ka bang libre na araw? I wanna invite you to the beach.”

“Wala,” dismisa ko sa kanya.

Medyo malayo pa kami sa bahay nang maaninang ko ang isang tao na nakaupo sa harap ng bahay namin. Papalapit nang papalapit ang kotse, doon ko nakilala ang tao. Si Papa Fernan iyon!

“Apollo, dito na lang ako,” tapik ko sa kanyang kamay.

“What? Doon pa ang bahay ninyo.” Lito man ay tinigil niya pa rin ang sasakyan. “Ali, what’s wrong?”

“Tigil na. Dito na lang ako. Salamat sa paghatid at sa sapatos!”

Kaagad akong lumabas ng kotse. Tinaboy ko kaagad si Apollo paalis. Ayaw kong magkita sila ni Papa. Baka perahan na naman siya nito eh. Nakakahiya na sa tao!

Pinakidlap niya ang ilaw ng kotse sa likod bago siya tuluyang umalis. Nang mawala na siya, mabilis kong nilapitan si Papa.

“Pa!” pasigaw kong untag. Tumingin ako sa pinto ng bahay. Nakahinga ako nang maluwag nang makitang sarado iyon.

Nag-angat ng tingin si Papa. Namumula ang mata niya at amoy alak na naman. Gusto ko siyang suntukin at sumbatan kaso naawa naman ako. Kahit na anong kasamaan niya atnakawalamng kwentang ama sa amin… hindi ko siya magawang saktan ngayon!

Puta!

“Anong ginagawa mo rito, Pa? Wala akong pera. Wala akong maibibigay sa’yo. Wala na rin akong ipon.” Mapait kong saad.

Yumuko si Papa. Tinapik niya ang pwesto sa tabi niya.

“Umupo ka,” aniya.

“Papaano kung ayaw ko?”

“Ang tigas talaga ng ulo mo.”

“Alam mo pala iyan? Akala ko kasi nakalimutan mo na. Akala ko nakalimutan mo nang may anak ka rito!”

Hindi siya umimik. Yumuko lang siya. Sa totoo lang. Gwapo itong si Papa. Kung hindi lang lasenggo at sugarol. Maraming papatol sa kanya kahit hiwalay sa asawa!

“Ali, babalik na ako sa trabaho ko,” wika niya mayamaya.

“Sa construction? Mabuti naman.”

“Hindi. Sa pagiging driver,”

Kumunot  ang noo ko. And so? Bakit niya ito sinasabi ngayon?

“Sana sumostento ka rin dito sa bahay. Hindi ko kaya…, Pa.” My voice shook.

“Patawarin mo ako, Ali. Susubukan kong bumawi,” nakayuko niya pa ring saad.

Nagpunas siya sa mukha niya. “Iyong mama ninyo… hindi na talaga siguro iyon babalik sa atin. Kahit na ano pang gawin kong inom. Hindi na talaga. Noon kasi ayaw na ayaw no’n na naglalasing at nagsusugal ako. Akala ko kapag ginawa ko iyon, uuwi siya at pagagalitan ako.”

Tang inang pagmamahal naman iyan!

“Pa, isipin mo na lang na nandito pa si Ynez at Yenz. Kailangan na kailangan ka pa nila. Hayaan mo na si Mama. Wala iyong paki sa amin.” Kumuyom ang kamay ko.

I don’t know what made my father change his mind, but I’m thankful for his realizations. It’s not too late for him to recover. Losing his wife doesn’t mean losing everything he has. We’re still here, and he can still redeem himself.

“Iyong pagkakamali mo, Pa. Mababawi mo pa naman iyon. Handa akong kalimutan iyong mga nagawa mo. Basta bumawi ka sa mga kapatid ko…”

Nag-angat siya ng tingin sa akin. Kumurap-kurap ang mga namumulang mata ni Papa. Malapit na siyang humiga sa semento.

“Pa, sa sofa ka sa loob… matulog.”

Kahit na anong galit ko sa kanya… may parte pa rin talaga sa puso ko na hindi siya kayang kaawaan.

“Ali, may mga pagkakamali na hindi na mababawi o maibabalik pa,” my father slurred.

Kumunot ang noo ko kay Papa.

“Pa, akyat na sa loob—”

“Ikaw, Ali… pagkakamali ka ng mama mo.”

Ayan na naman siya sa nakaraan nila!

“Pa, tama na.”

“Patawarin mo ako, Ali,” usal niya bago bumagsak sa semento.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 25

Chapter 25

Ali’s POV

I was a bit hesitant to leave my siblings alone with my father, given the fact that he didn’t hesitate to hit Yenz a few weeks ago. But he was sober, he wasn’t drunk, and that gave me a reason to leave Yenz and Ynez with him at our house. I could also feel my father’s sincerity when he said he would look after them, especially since he’ll be leaving on Monday for his new job.

Akala ko nga biro niya lang iyong bago niyang trabaho. Akala ko dahil lasing siya kung ano-ano na ang kanyang sinabi. He wants to make it up to us; that’s why I allow him. In the end, he’s still our father.

Pero kahit na ganon, nagbilin pa rin ako sa ina ani Coco na tingnan ang mga kapatid ko sa bahay just in case may gawing masama si Papa sa mga kapatid.

Hindi ko rin makalimutan iyong sinabi ni Papa sa akin. Pagkakamali raw ako ni Mama. Baka naman ang ibig niyang sabihin no’n pagkakamali nila ako ni Mama? Lasing siya no’n kaya baka nagkamali siya.

Ewan ko ba kung bakit ko iyon iniisip. I tried to brush it off, but it burrowed deeper into my mind, clinging like a leech on my skin, draining every ounce of calm I had. Kahit ngayon na may karga akong sako ng talong iyon ang iniisip ko!

“Ali, magpahinga ka muna!” Bungisngis ni Aleng Nene sa akin nang mailapag ko ang sako. Tinapik niya ang likod ko. “May trabaho ka pa mamaya doon sa pinagpapa-part time-an mo, di ba?”

Marahan akong itinango ang ulo bilang sagot kay Aleng Nene.

“Hay, pagkabait-bait mo talagang bata, Ali,” aniya.

Umupo ako sa sako ng kalabasang hinakot ko rin kanina. Hinubad ko ang short sleeve shirt kong suot at nagpunas ng pawis. Mainit ngayon kaya pinagpapawisan ako ng todo.

May narinig naman akong singhap kaya nag-angat ako ng tingin. Nakita ko ang mga katabing nagtitinda kay Aleng Nene na napapasulyap sa gawi ko. May iilang babae na nagtitinda na tingin ko kasing edad ko lang din. Iyong mga napaparaang mamimili naman ay nagsisikuhan din.

“Aba’y ikaw na naman ang magiging paksa ng mga dalaga rito sa palengke, Ali!” Kantiyaw ni Aleng Nene.

I turned to her, and a sly grin tugged at her lips. I shook my head playfully at her.

“Ikaw naman kasi—pogi na, mabait pa. Masipag, maalaga sa mga kapatid, at atleta pa! Lahat yata ng kailangan ng isang babae ay na sa’yo na, Ali!” ani Aleng Nene, pasimple siyang lumapit sa akin. Aleng Nene nudged my shoulder before she whispered, intrigued. “May nobya ka na ba?”

I laughed huskily. “Aleng Nene, may kustomer po.” Turo ko sa isang babae na lumapit, tumingin-tingin ito sa mga saging na nasa display sa harap.

Aleng Nene’s lips twitched. “Ikaw iniiwasan mo lang ang tanong ko. Nung huli kitang tinatanong wala rin. Aba’y maglove life ka rin, Ali. Baka tumanda kang binata!”

Bumuntong-hininga ako. Tumayo ako at nagpunas sa t’yan ko. Rinig ko naman ang mga pag-ahh ng ilang nasa paligid namin!

Nag-iexaggerate talaga ang mga ito.

“Isang kilo po ng lakatan,” saad no’ng babae medyo may katandaan na at ngumiti sa akin.

Ako na ang kumuha ng lakatan at kinilo ko. Binalot ko ang saging at binigay sa babae. Sakto lang ang binayad niya. Ngumiti ako sa kanya at kukunin ko na sana ang kamay ko nang hawakan niya ang kamay ko.

“Ah, Ate iyong kamay ko po.” Nahihiya kong saad.

Tang ina. Hindi kasali sa binayaran niya ang kamay ko!

Baliwala lang sa kanya ang sinabi ko. “Hijo, may nobya ka na ba?” tanong niya.

“Oh, wala pa po.”

“May dalaga akong anak, hijo. Graduating na iyon ng kolehiyo. Baka gusto mong makilala. Ibigay ko sa’yo ang number at pesbok niya!”

Pilit kong binawi ang kamay sa kanya.

“Pasensya ka na, Ate, pero… may partner na po ako.”

“Huh?” Lito niyang usal.

“Ay, naku, mare! Hindi na available itong si Ali. Sa iba mo na lang ireto ang anak mo!” Singit ni Aleng Nene. “Balik-balik ka rito ha!”

Nang umalis ang babae at mariin akong tiningnan ni Aleng Nene. Ngumisi siya bigla kaya kinalabutan ako!

Putek!

“May partner ka na, Ali?”

“Wala, Aleng Nene. Sinabi ko lang iyon para umalis na siya.” Dismisa ko kay Aleng Nene.

Dammit! Kung hindi lang talaga mabait at generous sumuhol itong si Aleng Nene ay hindi ako maghahakot sa mga gulay niya. Kaso lang ang bait niya kasi sa akin eh. Pati sa mga kapatid ko. Binibigyan pa ako ng gulay!

“Don’t worry, Aleng Nene. Kapag may totoong girlfriend ako. Ikaw ang unang makakaalam!” Kindat ko sa kanya!

Pumalakpak siya. “Ayan! Tatandaan ko iyan!”

Iling-iling natawa kay Aleng Nene.

Really, Ali? Girlfriend? Eh tinataboy mo nga si Belinda?

Nakahinga ako ng maluwag nang makaabutan ko sa bahay si Papa na inaayos ang dingding namin na nasira. Pati raw iyong bubong namin na sira ay aayusin niya bago siya umalis. 

Matapos kong ilagay sa ref ang mga karne, isda, manok na pinamili at gulay na binigay ni Aleng Nene. Naghanda na rin ako para pumunta sa TC.

“Kuya, dalhan mo naman kami ni Ynez no’ng milktea. Iyong may maraming itim na bilog!” si Yenz habang nagsisintas ako sa sapatos ko. Hindi ito iyong binigay ni Apollo. Masyadong mahal ang isang iyon para gamitin ko sa trabaho ko.

“Hmm,” tango ko. “Tapioca pearls ang tawag doon sa bilog.”

“Uh, iyon nga ang sabi ko!”

Mahina kong tinapik ang balikat ni Yenz.

“Alis na ako, ha. Si Ynez na kina Coco tawagin mo iyon sa hapunan at si Papa rin. Kapag may ginawa si Papa na labag sa inyo, tumawag ka sa akin. Nasa drawer pa rin ang cellphone.”

“Klaro, boss! Ingat ka!” May biro niyang untag.

Nang makarating ako sa TC, naabutan ko si Yumi na nagmo-mop. At nando’n din ang aming amo.

“Good afternoon, sir!” Bati ko naman sa aming amo. Every Saturday pumupunta si Sir sa TC pero kapag may prior engagement naman siya pinapadala niya ang sahud namin sa aming bank account.

“Ang aga mo, Ali,” ani sir sabay silip sa kanyang wrist watch.

“Naisipan kong dito na lang din mag-review para sa finals namin, sir.” Tugon ko naman.

“You should have told me or texted me ahead of time. Para hindi ka na pumasok at makapagreview.”

I shook my head. “Hindi na, sir. Gusto ko rin pong pumasok.”

“Oh, if that’s what you want.”

Inakupa ko ang isang bakanteng mesa sa sulok, malayo sa pinto at medyo tago na bahagi ng TC. I took out my books and yellow pad. Ilang minuto akong nagbabasa nang may naglapag ng inumin sa table ko.

I looked up and saw Yumi wearing a tight-lipped smile.

“Wala akong inorder,” ani ko.

She motioned with her head toward the counter, where our boss was. Our boss smiled at me.

“Bigay ni boss. Aral ka ng mabuti, Ali.”

“Thank you, Yumi.”

Yumi jerked her head before walking away.

Bumalik ako sa pag-aaral ko. Ayaw kong bumagsak sa exams dahil gusto kong kasama ko ang barkada ko na grumaduate. Also, I can’t afford another semester if I fail; I’m already struggling so much right now.

Hindi ko na namalayan ang kung ilang oras akong tutok sa libro at papel ko nang may umakupa sa katapat kong upuan.

With my brows furrowed, I peered up and was slightly taken aback when I saw Levi Lee. The wrinkles on my forehead deepened as I stared at him across from me.

A teasing grin spread across his face as Levi crossed his arms.

“What are you doing here?” I asked sternly, glancing around at the many empty tables.

Bakit dito pa talaga? Don’t tell me he’s going to nag me again. Akala ko nakalimutan na niya iyon. Also, I haven’t seen him around TC these past few weeks.

He pointed to his drink. “Coffee,” he replied shortly.

I rolled my eyes and closed my book.

“And out of all tables available around, dito ka talaga umupo? What do you want, Levi? Nag-aaral ako.”

He smirked.

“I can’t hang out at Titanium Chill because it’s far from my school. But that doesn’t mean na nakalimutan ko na ang laro natin.”

Hindi nga ako nagkamali!

I grimaced. “Anong laro natin? Ikaw ang may gawa-gawa no’n. When did I say na pumapayag ako sa one on one na hamon mo?”

Sumama ang mukha niya sa akin. “You’re so stubborn!” Annoyed niyang saad.

Aba! Tang ina nito! Siya pa ang annoyed ngayon eh siya itong nang-iisturbo sa akin! Ang lakas ng loob!

“Tumigil ka na, Levi. Kung ikaw walang finals, ako meron. Kung marami kang libreng oras, ako wala. So stop it.” I announced.

Levi leaned on the table, his eyes shutting tightly as his jaw clenched.

“Just one game, Ali.”

Ngumiwi ako sa kanya. “Bakit ba mapilit ka?”

“Just one match with you. Hindi ko lang kasi matanggap na natalo ninyo kami ng isang laro no’ng Aurora Cup.”

My jaw dropped. Dahil lang doon?

“Dahil lang doon? Hindi mo ba naisip na tsamba lang namin iyon?”

Matigas niyang kiniling ang ulo.

“I was amazed by your play. I’ve never encountered a player like you before, that’s why I want a match with you!” Pamimilit niya sa akin.

Bumuntong-hininga ako. Sinandal ko ang katawan ko sa silya at pagod siyang tiningnan. Ngayon ko lang napagtanto na masakit na pala itong ulo ko ngayon. Kaka-aral siguro.

“Ayoko!”

“Just one match!”

“Ayoko pa rin!”

Levi ran a palm over his face.

“Ano ang gagawin ko para mapapayag ka?” He desperately asked.

Putcha naman ng lalaking ito! Nasaktan ba talaga ng laro naming iyon ang ego niya?

“Wala!”

“I’ll pay you!”

Naalerto ako nang marinig ko iyon. He noticed the way my face lit up when he mentioned it, and a slow grin spread across his lips.

“Twenty thousand for one match!”

“H-ha?” Ganon kalaki?

“If you win, I’ll double the money. If I win, twenty thousand lang ang ibibigay ko sa’yo!”

I licked my lips. Unti-unti nang bumibigay sa kanya.

“Papaano ako makakasiguro na bibigyan ako ng pera?”

Tumawa siya. “Ibibigay ko sa’yo ang pera before the match. The additional twenty thousand will follow if you win!”

Gago! Ganito ba magwaldas ng pera ang lalaking lintik na ’to?

“Hindi mo ba naisip na may laro tayo sa upcoming ISAFIL.”

Hindi pa namin alam kung sino-sino ang makakalaban namin sa play-offs pero may chance na makalaban namin ang isa’t isa.

“That’s different.”

Mariin ko siyang tiningnan. I thought he would take his words back, but I heard nothing from him.

“Fine!”

Lumaki ang ngiti niya. “I thought so.” Kinuha niya ang ballpen ko at notebook. He scribbled something down before placing it in front of me.

Tiningnan ko kung ano ang sinulat niya. It’s  his number.

“Text me kung kailan matatapos ang finals ninyo. It’s our finals week this week. We’ll schedule our game after the finals.” Saaad niya at tumayo bitbit ang kanyang hindi nainuman na kape.

Parang wala siyang tumalikod  sa akin pero natigilan din siya nang may bumunggo sa kanya!

“Ouch!”  A girl squeaked!

Gago! Pamilyar ang tili na iyon!

“Shit!” Levi hissed.

“Oh my gosh! Will you watch where you’re going?!”

I couldn’t be wrong, it was Belinda’s voice! Pa-tili at maliit na boses! It’s definitely her!

“Ikaw ang bumunggo sa akin, miss!” Levi chuckled, humorlessly, his tone firm and cold.

“Argh! Just get out of my way. Be thankful na lang na hindi natapon ang drinks ko!”

“You’re so noisy!” Asik naman ni Levi.

Kumuyom ang kamay ko nang makita kong si Belinda nga ang nabunggo ni Levi. Natabunan kasi ito ng katawan ni Levi kanina.

“Gosh! Hindi man lang nag-sorry! What a rude man!” Inis niyang wika at nagusot ang mukha. Pero ngumiti siya nang malaki nang makita ako!

“Oh my!” Gulat niya pang saad. “Ali!”

Siya ang umupo sa iniwan na silya ni Levi.

Putangina! Maaga nga akong pumunta rito sa TC dahil akala ko makaka-focus ako rito! Bakit isa-isang dumarating ang mga salot sa buhay ko?

Binuklat ko muli ang libro sa harapan. I’m trying to concentrate and process the words I’m reading, but no matter how much I read and analyze the paragraph, I can’t understand a thing! Kahit paulit-ulit ko mang basahin wala talaga!

Nawi-weirduhan ako sa mga matatalim na titig ni Belinda sa ’kin. She doesn’t hesitate to show her interest in me! Her eyes are glued to me like a magnet.

Hindi ako feelingero o hambog. I don’t even find myself that handsome. But then, here’s Belinda!

“Go away, Belinda. I’m studying.” Hindi na nga ako nakakapag-aral sa bahay pati ba naman dito?

I leered at her.

“I’m not disturbing you, Ali.”

“But you’re watching me like a predator!” I uttered, pissed.

Naka-ponytail ngayon ang mahaba niyang buhok pero may naka-attach pa ring red ribbon sa gilid.

“Lumipat ka ng ibang table. I can’t concentrate when someone is ogling at me,” I said harshly and arrogantly.

But she only beamed.

Puta!

“Why, Ali? May effect pa rin ako sa’yo?”

Oh, Lord! Saan pinupulot ng bababeng ito ang kompyansa niya sa sarili? Akala ko wala nang lalala sa kakapalan ng mukha ni Apollo at Leo.

“Do you hear yourself, Belinda? Why are you so persistent? I already told you I have—”

“A boyfriend? Come on, Ali. I feel like bago pa lang kayo ni Apollo. You can’t even post each other on social media unless it was a cropped photo!”

Putek! So nakikita niya ang mga post namin ni Apollo? Pero hindi pa rin siya naniniwala? Kulang pa ba ang pagpapanggap namin ni Apollo?

“W-we don’t need to post about each other on social media. We’re… we’re content with what we have!” Pwe! Anong ka-kornihan itong sinasabi ko?

She rolled eyes. May panunuya sa kanyang mga titig sa akin.

Tang ina! Ang tibay naman ng babaeng  ito!

I gathered my things and slipped them into my bag all at once. Ayaw ko nang kausap ang babaeng ito. Ako ang mababaliw dito eh!

“Ali, where are you going?” she asked, panicking as she saw me clearing the table with my things.

Tumayo ako at tumayo rin siya. Hinarang niya ang maliit na katawan sa harapan ko. Kung pwede ko lang talagang ibalibag ay ginawa ko na.

No’ng una naman hindi ako naiirita sa ginawa niya. Pero ngayon, kinikilabutan na ako!

Kinikilabutan, because?

Putcha! Ayaw kong i-entertain ang ganong tanong.

“It’s almost my shift. Magtatrabaho na ako,” tamad kong saad sa kanya.

May panghahamon sa kanyang mata.

“Really? Or maybe you’re just avoiding me? Afraid I might ask about your not-so-existent relationship with Apollo?”

What the hell? She’s really not convinced about my relationship with Apollo? I mean, our fake relationship?

“What are you talking about? Do you think what Apollo and I have isn’t real?” I deadpanned.

“Why? Hindi ba?” Belinda challenged me, raising an eyebrow.

“Apollo’s my boyfriend. End of discussion!” Matigas kong sabi sa kanya.

Humakbang ako paabante nang salubungin niya ako! Shit!

Binaba mo ko ang tingin sa kanya. Sa liit niyang ito, sobrang lakas ng loob niya!

“When is your monthsary?”

“H-huh?”

“Your monthsary date with Apollo!”

Amputek! Monthsary? Kailangan pa ba namin ni Apollo no’n sa peke naming relasyon?

“Will you shut—”

Naputol ako sa gulat nang mabilis siyang lumapit sa akin tumingkayad siya at hinawakan ang pisngi ko.

I freezed!

Belinda was about to kiss me when someone grabbed her from behind, pulling her away. She stumbled backward, off balance.

“O-ouch!” Daing ni Belinda.

Nalaglag ang panga ko nang makita kong si Apollo pala ang humila kay Belinda palayo. Hinila niya ang ponytail ni Belinda upang hindi ako nito mahalikan!

“Are you disturbing my boyfriend?” Apollo grunted, his face dark and expressionless.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 26

Chapter 26

Apollo’s POV

I think my parents have serious business in the country because they are staying longer than I expected. Akala ko aalis din kaagad sila kinabukasan kaso hindi. Kapag umuuwi ako galing sa BIS, nasa sala na si Mom at Dad. I’m wondering why they’re still here when, in fact, even before, they were always traveling from one place to another.

We’re not the kind of family who has a tight family bond. Magkakasama lang naman kami kapag kailangan ng appearance o kapag may mga gatherings. It’s their way of showing off their children. I’m just like a decoration in this house, picked up when needed and discarded when I’m not of use.

I don’t ask money from them, but they flood my bank account monthly, especially Dad. I don’t like spending their money because it feels like compensation, but sometimes my impulsiveness kicks in. Kagaya lang no’ng napabili ako ng maraming sapatos para lang pumayag si Ali na bilhin ko ang shoes for his brother.

I’m already thankful for the things I have because of my parents, and I worked a lot for our band. Though most of our income goes to charity, I never asked for anything material in this world, yet my parents give it to me as if it’s it can make me feel good. Para bang binibinigay nila ang mga mamahaling gamit sa akin para hindi magmukhang kawawa o nasa baba ang kanilang anak. Para sa sariling image pa rin nila.

“You’re going out?”

I sighed and tried my best to walk silently without making a single sound; however, my mother still noticed me. She was in the living area, sitting cross-legged with her laptop and some folders in front of her. She wore a casual floral dress and light makeup. Despite her age, my mother still looked gorgeous.

Binaba niya ang isang folder na hawak. She looked at me through her glasses.

“Going out. We have band practice, and I have to study for our finals too.”

“Can you just let go of that band of yours, Apollo? Do you really think you have a future in that? “she said, placing her hands on her knees.

Inauos ko ang pagkakasukbit ng bag ko. My eyes were still heavy because I couldn’t sleep last night. I’ve been enduring this for several nights. I was already tempted to take sleeping pills just to get a good night’s sleep.

“It’s what I like, Mom. Just… don’t take this away from me.”

Mommy scoffed.

“You didn’t take Business Management for nothing, Apollo.”

Bahagya akong tumango. “I know, mom. I gotta go.”

She didn’t answer me.

“Just tell Dad… just in case he asks about me. I’m with my friends.”

She shook her head before picking up the folder she’d set down.

---

I entered our studio and the the smell of left over pizza, varnished wood, and a hint of coffee that someone left half-finished on the amp. Our studio is kind of mess today. There are crumpled paper on the floor, plastic cups, and boxes of pizza on the small round table. This was our haven, our messy, imperfect cave where music drowned out everything else. Or at least, that’s what it was supposed to be.

But today, everything felt heavy. Siguro nadala ko rito ang bumungad sa akin kanina sa bahay.

“Apollo,” si Ian ang unang nakapansin sa ’kin.

“Hey! Kanina pa kayo?” Siniglahan ko ang boses ko para kay Ian.

“Not so, kakatapos lang namin kumain.”

“Tol, kain ka muna,” aya ni Fabian sa akin.

Exel also motioned for me to eat, but I declined. I don’t have an appetite today. Nilapag ko ang bag sa isang bean bag.

“Apollo, is there something wrong?” tanong ni Exel sa akin, ito kasi ang malapit sa bean bag.

Tumingin ako sa kanila. Nasa ako sa ibang mga kasama, nasa akin ang mga mata nila. Umiling ako.

“Nothing. I just woke up on the wrong side of the bed,” I answered, but they seemed doubtful.

I sat in front of the mic stand with my guitar resting on my lap. My eyes were stinging, my head pounding. Dammit! Kailan ba kasi aalis sila Mom at Dad sa bahay?

My parents’ voices kept replaying in my head like a broken record— telling me music was a waste, that I should be smarter, more practical, more like… whoever it was they wanted me to be. Mga sigawan nila ni Dad noon sa hallway.

I strummed a chord. It buzzed sour. My hand felt clumsy, my timing off. Damn it.

“You good?” Flavian’s voice cut through my thoughts. He was crouched over his pedalboard, adjusting the distortion like it was some delicate ritual. He looked up at me, eyes sharp. “You looked mess today. Kahit ayaw mo pang aminin halata na sa’yo, Apollo.”

I gave him a weak half-smile. “Don’t mind me, Flavian. I just didn’t catch a good sleep this past few days.”

Fabian, behind his drum kit, stopped tapping his sticks. “You sure you’re okay? Kung gusto mong matulog. Matulog ka muna rito.”

“I’m fine,” I lied, waving him off. “Let’s just start.”

Exel played the intro on the keyboard, his fingers moving smooth and precise. Flavian followed with a riff, Fabian set the tempo, and Kilian finally picked up his bass, humming as he played.

It should’ve clicked. It always clicked when we played together. But when I opened my mouth, my voice cracked on the second line. My guitar dragged behind. I was a step late, then two. Everything slipped.

“Cut,” Flavian said sharply, raising his hand. “Apollo, tol, you’re drifting. Timing’s all over.”

I shut my eyes, frustration burning. “Yeah, I know. Sorry.”

“Don’t be sorry, be in rhythm,” Fabian grunted. He was trying to lighten it up, but his eyes betrayed the concern. “Seriously, what’s up? You’re usually the one dragging us back when we lose focus.”

My fingers tightened around the guitar neck. Huminga ako ng malalim. Bumagsak anag balikat ko. Hindi ko talaga matatakasan ang mga ’to.

“Didn’t get sleep. My parents—” I halted, throat tight. “Forget it. Let’s just go again.”

“No.” Exel leaned against his keyboard stand, arms crossed. His voice was calm but firm. Umandar na ang pagiging leader niya. “You can’t just say ‘forget it.’ We can tell you’re not in good shape today.”

“Yeah,” Ian chimed in. His bass was still in his lap, but he wasn’t playing anymore. “Music doesn’t lie. You’re off, which means something’s off.”

Humugot ulit ako ng hangin. Bumaba ang mata ko sa strings ng guitar ko. I hated that they were right. Hated that I couldn’t hide it, not here.

“It’s nothing I can’t handle.” Hindi naman ito ang unang beses na nangyari. It will pass just like before.

“Bullshit,” Flavian muttered. He was always the silent but blunt one. “If it was nothing, you wouldn’t look like you’ve been awake for seventy-two hours straight.”

The silence that followed pressed against my chest. I hated this part. I didn’t want to be the weak link, the problem. But lying was useless.

Fabian asked gently, “Is it your parents again?”

The words made my gut twist. I strummed a muted chord, the dull sound like a sigh that I can’t let go. “…Yeah,” I admitted finally, voice low. “They’ve been on my case. About music, about life. Same old.”

Kilian frowned. “They still don’t get it, huh?”

“They don’t want to get it,” I muttered. “Every time they got a chance to lecture me it’s always the same. They think I’m wasting my time. That I should quit all this, find a ‘real path.’” I made air quotes, bitterness leaking out. “And every time I try to explain, it just… goes nowhere. So yeah. And you know what happened to me when they’re around. I can’t sleep at night.

Exel’s face softened. “Man…”

“Look, I don’t want to drag this into practice,” I cut in quickly, almost defensive. “We’ve got songs to nail. Gigs to prep for. I can’t let this mess with us.”

“Too late,” Flavian said bluntly. “It already is. And pretending it’s not there? That’s worse.”

I clenched my jaw. My hands shook slightly as I adjusted my guitar strap. They weren’t wrong. But I hated being this exposed.

Fabian’s voice cut through, steady and certain. “Then let’s not pretend. Let’s use it.”

I blinked at him. “What?”

“Use the frustration, the lack of sleep, the anger at your parents— lahat,” he said, serious now. “Channel it into the music. Isn’t that what you always tell us? That songs should bleed with truth?”

Kilian nodded, plucking a lazy line on his bass. “He’s right. The best lyrics I’ve written came from shit I didn’t want to talk about. Maybe this is yours.”

I let out a bitter laugh. “Easier said than done.”

Flavian smirked faintly. “Good thing we’re stubborn assholes who won’t let you off the hook.”

Exel added quietly, “We don’t need perfection right now, Apollo. We need honesty.”

Their words hit me harder than I wanted to admit. These guys weren’t just pushing me, they were catching me. Holding me up. I stared at each of them, then nodded once.

“Alright,” I said, my voice rough. “Let’s run it again. From the top.”

My heart feels lighter nang nasabi ko iyon sa kanila. Minsan talaga mabuti ring may mga kaibigan na matitigas ang ulo. Gumaan din ang pakiramdam ko nang tumugtog na kami. Music really makes me forget the baggage I carry at home.

“I think this is enough for today. May finals pa tayo next week.” Exel said.

Flavian and Fabian nodded their heads in agreement with Exel.

“Dito kayo mags-study?” I asked.

“Masyadong magulo rito sa studio. Hanap na lang tayo ng ibang lugar.”

“Titanium Chill?” I suggested it, so abruptly that I almost interrupted Ian.

They gave me a teasing look.

“Gusto mo roon tayo mag-aral o may gusto kang masulyapan sa TC?” Ian said in a sing-song tone, the corner of his mouth quirking up.

I felt my ears burn!

“Ano ’to? Susulyap na lang sa malayo? Come on, man.” Gatong pa talaga ni Fabian kay Ian.

Para na akong umuusok ngayon dito. Dumapo ang mata ko kay Flavian at nakita ko siyang natatawang umiling!

Oh, look at this nonchalant, indifferent man. Ang lakas na ng loob na pagtawanan ako.

“Shut it!” I brushed them off. “Kapag kayo rin talaga nagkaganito… gaganti ako!”

Ian hung his arms around my shoulders. “Saka mo na isipin ang revenge-revenge mo sa amin. Unahin mo munang makapag-confess d’yan sa varsity player mo!”

Kung hindi kami lumabas ng bahay o studio namin, hindi nila ako titigilan kakatukso! Sabi nila namatay na raw iyong playboy at matinik sa chicks na Apollo.

Dammit! Kung alam lang talaga nila! Sobrang hirap magkagusto sa isang straight!

Pumasok kaminsa TC. Si Exel na ang nag-volunteer na umorder para sa aming lahat. Alam naman nilang tea lang ako.

But then, as we wandered around TC looking for an available table, I heard someone arguing. I’m not tsismoso, but I recognized Ali’s voice.

“Excuse me for a bit,” sabi ko, sabay tapik sa balikat ni Flavian.

Nahanap ko ang pinanggalingan ng boses at parang may sumabog sa loob ng katawan nang makita si Belinda at Ali! I could tell it was Belinda, even if I only saw her back, because of the red ribbon in her hair.

Belinda tiptoed to plant a kiss on Ali, who looked frozen, but I was fast enough to grab Belinda’s ponytail.

‘No!’ my inner self screamed.

Ali’s POV

“Tang ina mo naman!” ang unang sinabi ko kay Apollo nang makaupo kami sa table na katabi lang ng table na inaakupa nina Exel. Hinihinaan ko ang boses ko dahil baka akalain ng mga kaibigan niya na inaaway ko itong ugok nilang kaibigan!

I’m kind of relieved that Belinda’s attempt to kiss me failed because of him. Pero tama bang hinalain niya ang buhok nito? Parang iiyak na si Belinda kanina eh! Sana huwag iyong magsumbong sa mga parents niya dahil lagot talaga ako!

I felt many pairs of eyes watching us from his friends’ table, but I didn’t bother to give them a single glance— I didn’t want to be distracted.

“Why? Do you want that girl to kiss you?” Apollo whispered, but something was off in his voice. I didn’t know if I was just being sensitive, but it sounded displeased.

“No!” sagot ko sa kanya. “What I just want to say is, hindi mo naman dapat sana hinila ang buhok no’n. What if magsumbong iyon? Puta! General at dean ang magulang no’n!”

He just smirked but still looked upset. His amber eyes struck me as if they were searching my soul.

“I’m thankful na dumating ka. Natatakot lang ako na magsumbong iyon. Dean nga kasi ang mama no’n sa BIS!” Dugtong kasi pakiramdam ko kailangan ko siyang gawin para dito sa gago na ’to!

“Hindi ka pa rin n’ya tinitigilan?” tanong nito.

My shoulders dropped. “Yes. Pero nakikita niya iyong mga post natin. Hindi lang talaga siya satisfied sa mga larawan na post natin kasi cropped daw!”

Putangina! Ginawa na namin ni Apollo ang lahat ah. Naiirita na ako rito!

“At least… nakikita niyang nagpopost na tayo.”

Pairap akong tumingin kay Apollo. “Really? Hanggang kailan natin ’to gagawin? Hindi ka ba napapagod? Saka nagtatanong pa sa monthsary date raw natin.”

“I’m not yet tired… let’s give our all to this relationship.”

I flinched at his words.

“Fake,” I corrected him. “Fake relationship!”

“And about the monthsary date… I’ve been thinking about it too. You have a number on the back of your varsity jersey, right?”

“Uh, tapos?” Tinaasan ko siya sa kilay ko. Pinagkrus ko ang braso ko.

I saw how Apollo swallow hard. “Iyon na lang ang gawin nating monthsary date. Para… madali ring matandaan.”

“It’s number 10… so—”

“Let’s just say our relationship started on September 10,” putol niya sa akin.

Umiwas naman siya nang tingin sa akin, tumingin siya sa kanyang mga kaibigan. Dahil nagtagal ang titig niya roon. Kunot noo rin akong bumaling sa mga kaibigan niya.

Ay, gago! Bakit nakangisi ang mga ito? They all looked at Apollo with teasing grin display on their lips.

Putek! Sige na nga! September 10 naging kami…

“Anyway,” dahil sa boses ni Apollo naputol ang titig ko sa kanyang mga kaibigan. Taas kilay akong tumitig sa kanya. “Let’s hang out once finals are over. You can bring Ynez and Yenz with you. I miss those two.”

My lips twitched. “Hindi pwede.”

He frowned. “Why?”

“May one on one game kami ni Levi.”

“Levi?”

Tumango ako.

“The one who was pestering you before?”

“Mmm!” Tamad kong tugon sa kanya. Ang daming tanong ng kupal na na ’to ha.

“When? I want to watch.”

I waved a hand at him. “Hindi na.”

“No. I want to.” Desidido niyang untag.

“Ano bang gagawin mo roon? Laro-laro lang iyon!” Though magkakapera ako. Paldo kapag nanalo ako.

Mmm! Ang sarap talaga ng pera!

“I want to be your cheerleader!” he announced, his voice loud enough to reach the nearby people sitting around us.

I wanted to protest at what he said, but nothing came out of my mouth, like I had swallowed my tongue. No resistance escaped my lips, when in fact, in other situations, I could easily trash him. Usually, there are lots of words rushing to my brain, yet right now, I felt like a complete fool!

Punyeta! Nagago ka na, Ali Desiderio!

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 27

Comment your thoughts and / or reactions about Apollo & Ali’s story guys! Aywabyu!

---

Chapter 27

Ali’s POV

Tinamaan nga naman ng lintek! Kailangan pa ako naging ganito? Bakit hindi ako mapakali nang sabihin ni Apollo na manood siya sa game ko? Bakit ako kinakabahan? Katuwaan na laro lang iyon eh.Pero… bakit ako excited at the same time? Why am I looking forward to it? Bakit gusto kong mag-Sabado kaagad para dumating iyong match namin ni Levi?

Kung maka-excite naman ang katawan ko, akala mo talaga kayang ilampaso si Levi Lee sa court. I have skills and talent on the court. I have a toned body. Yet, that Levi Lee was built differently.

Napi-feel ko na naman eh. Na talo ako. Pero excited nga kasi ako! Amputa parang tanga! Excited na kinakabahan.

And I am conflicted because of a certain man named Apollo Contaleone! Nasiraan kaagad ako ng bait dahil lang sinabi nito na gusto niyang manood sa laro namin ni Levi! Apollo may seem oblivious and as if he doesn’t care about what I feel, but he’s really, really good at stirring my mind. He doesn’t even need to lift a finger for my thoughts to go on edge.

And I know… I shouldn’t. I shouldn’t feel this way. It feels so wrong. It feels alien to me. Yet, I’m slowly getting there. My body is starting to embrace the alien I’m becoming.

Alam ko namang hindi ako katalinuhan. Alam ko naman na hindi ako ganon ka-manhid sa sarili ko para hindi mapansin itong pagbabago sa sarili ko… lalo na sa damdamin ko. However, I’m afraid. I’m afraid of where it will take me.

Nang dumating ang araw ng Sabado, sa hindi ko malaman na kadahilanan. Siglang-sigla ang katawang lupa ko kahit di ako halos makatulog kagabi. Ganado pa akong nagsisintas sa sapatos ko.

’Nak ng putcha!

“Kuya Ali!” sigaw ni Yenz.

Sa gulat ko nang tawagin ako ni Yenz, napatalon ako sa aking kinauupuan. Sa lalim ng pag-iisip ko hindi ko man lang namalayan na natapos ko nang isintas ang shoe lace ng sapatos ko. Sapatos na bigay no’ng ugok na Apollo!

“Ano?” Inis kong tugon sa kapatid.

Bitbit ni Yenz ang extra cellphone namin dito sa bahay. Basag na ang screen no’ng cellphone at lumang model na rin iyon.

Taas noo siyang lumapit sa akin. Nilagay niya ang magkabilang kamay sa likod at yumukod para suriin ang mukha ko. I moved my head back. What’s wrong with this brother of mine?

“Kuya, may sakit ka po ba?” aniya, sinipat ang noo ko.

Mabilis kong sinuway ang kamay nito.

“Wala,” saad ko. “May kailangan ka ba? Sa school mo? Sembreak na ah.”

Tumayo siya ng maayos at pinakita sa akin ang cellphone.

“Nag-text si Papa. Magpapadala raw siya ng pera sa atin. 5k daw, kaya hinihingi niya ang bank account mo.”

Hinablot ko ang cellphone sa kamay ni Yenz at tiningnan ang text ni Papa. Totoo ang sinasabi niya. Nanghihingi nga si Papa sa bank account ko para ihulog ang pera. Pero no’ng monday lang siya umalis ah. Ang bilis niya namang nakasahod!

“Bigay mo na ang account mo, kuya. Para naman hindi ka magkandakuba sa pagtatrabaho para sa amin ni Ynez.”

Sinulyapan ko si Yenz. Tinipa ko ang bank account ko. Wala naman sigurong masama rito. Besides, it’s really his responsibility to feed us… at the very least.

“Kuya!”

Pareho kami ni Yenz na lumingon kay Ynez. Malaki ang ngiti niyang tungo sa amin. Mas lumapad ang ngiti nito bago ako niyakap.

“Bakit tuwang-tuwa ka, ha? May kalokohan na naman ba kayong ginawa ni Coco?” saad ko, piningot ang maliit niyang ilong. Namula iyon kaagad. Pareho kasi sila ni Yenz, mestiso at mestisa. Samantalang ako di kaputian.

“Wala, kuya! Nakita ko kasi si Kuya Pogi sa labas, si Kuya Apollo, po. Kaya pinapasok ko rin!” Magiliw niyang wika.

Bilog ang mata kong napatingin sa pintuan at tama namang umeksena ang malaking katawan ni Apollo. Sumabog ang bango niya. Musky and citrusy. He’s wearing a navy blue hoodie, nude chino shorts, and white sneakers. His hair is brushed back neatly, making him look so good!

Putragis! Anong look so good?

Nababaliw ka na ba, Ali Desiderio?

“Apollo,” usal ko.

Tumakbo si Yenz kay Apollo at walang alingan na yumakap sa lalaki.

“Buddy, how are you, huh?” si Apollo, sabay gulo sa buhok ni Yenz.

“Oks na oks lang, kuya Apollo!”

Si Ynez ay kumalas sa pagkakayakap sa akin at lumipat din sa boploks!

Anong meron ang Apollo na ’to at ganito ang mga kapatid ko? Gustong-gusto talaga nila ang ugok na ’to? Gwapo ito pero mas gwapo ako (for me). Macho si Apollo pero macho rin ako. Matangkad lang ito ng konti at makapal ang bulsa.

Tumayo ako. I crossed my arms arrogantly before raising an eyebrow at him. Apollo flashed a warm smile that made my stomach flip.

Putang ina! Kinakabag na ako sa ngiti ng gago!

I need to bite my lip to stop myself from smirking! Kinabag na nga masaya pa! Anong sakit ko?

“Let’s go?” he beamed. His voice was its usual deep and husky tone, but why does it sound so sweet?

This is madness! The longer I’m with this man, the less I know myself.

“Sinabi ko bang sunduin mo ako?” I replied smugly.

Kita ko ang paglukot ng mukha ni Yenz at Ynez sa akin. Parang sila ang nahihiya sa inakto ko kay Apollo.

Hinaplos ni Apollo buhok ni Yenz at Ynez. Wow! Sila na ang magkakampi ngayon? Nakalimutan na ba ng mga bubwit na ’to na ako ang kapatid nila?

“You didn’t say no either.” He boldly said.

Binilin ko si Ynez at Yenz kina Coco. Ang kuya ni Coco at ang girlfriend lang nito ang nasa bahay. Ayaw ko sanang iwan ang mga kapatid ko kasi… baka nakakaisturbo iyon sa kanila. Kaso pinigilan naman ako nito, ayos kang daw na nando’n ang mga kapatid ko para may kalaro si Coco.

Nagtext si Levi na wala siya sa bahay nila na malapit sa TC. Nando’n daw siya sa tinutuluyang condo at dahil may basketball court ang condo’ng tinutuluyan nito. Doon na lang din daw kami maglalaro.

Talagang piniperwiso pa ako ng gago. Pasalamat siya na may driver ako ngayon, kaya less hassle.

“You came,” salubong ni Levi sa akin. Malaki ang ngiti niyang nag-jog sa akin kaso nabura iyon nang makita niyang may nakasunod sa akin na ape—si Apollo.

With his furrowed brows, he asked, “What are you doing here?” He was talking to Apollo.

I felt Apollo’s body bump against my back. It was intentional.

“Why? Am I not allowed to be here? I’m here for Ali.” Apollo’s tone was full of arrogance.

Cheerleader ko ’yan!

Tumingin si Levi sa akin.

“Kasama ko siya. Siya ang nagmaneho sa ’kin… I mean nagdrive sa akin papunta rito.”

“You should have texted me so I could fetch you,” said Levi.

My lips jerked.

“Ang dami mo namang sinasabi. Pumayag na nga ako sa larong ito. Ang pera?” saad ko, nilahad ng kamay.

Walang nagawa si Levi kung hindi ang tumalikod at kumuha ng pera. Sa isang puting sobre niya nilagay ang pera at binilang ko talaga ito sa harap niya. Mas mabuti nang sigurado.

I’m wearing a black short-sleeve shirt, blue jersey shorts, and the shoes Apollo gave me. The rules were simple: the first to reach 30 points would be declared the winner, and each shot would count as two points.

After a brief chat about the rules of the game, we started right away. Since nasa isang residential basketball court kami may katabi rin itong court kung saan may naglalaro ng tennis. May iilan ding nanood sa laro namin.

Pinahid ko ang noo gamit ang laylayan ng t-shirt, pilit pinapakalma ang dibdib na parang gusto nang kumawala. Hindi lang dahil sa laro. Mas mabigat ang bigat ng titig na ramdam ko mula sa gilid ng court. Nandoon si Apollo, nakaupo sa bench kasama ang bag ko.

“Ready ka na?” tanong ni Levi, bahagyang ngisi sa labi. Piniga niya ang bola gamit ang dalawang kamay.

“Kanina pa,” matabang kong sagot sa kanya.

Mabilis ang galaw ni Levi. Crossover, sabay drive papunta sa kanan ko. Nakisabay ako, idinikit ang katawan sa kanya. Ramdam ko ang init at pawis namin. Pumihit si Levi, fake sa kaliwa, sabay step back. Tumalon ito para sa jumper. Swish. Diretso sa net.

I curled my hand into a fist.

“Eight, two,” ngisi ni Levi, mayabang niyang tinapik ang bola bago binato sa akin.

Hindi ko alam kung bakit iba ang dating ng ngisi nitong gago na ’to. But I don’t care anymore. I’m here for money. Nahahambugan lang naman ako sa gagong ito. Tapos hindi pa matanggap ng ego na natalo namin sila minsan.

Huminga ako nang malalim at sinimulang i-dribble ang bola. Malakas, mabilis. Sinalubong ko ang titig ni Levi, walang kurap. Drive sa kanan, crossover, sabay spin. I grinned when he staggered back. Nagkaroon ng puwang. My chance. Pull-up jumper. Tumama sa board ang bola bago pumasok sa net.

“Four, eight,” malamig kong sabi, pero sa loob ko masaya na ako roon.

Tumagal ang titigan namin ni Levi.

Someone coughed, which made me tear my eyes away from Levi. Tumingin ako sa direksyon kung saan galing iyong tikhim at tumama ang mata ko kay Apollo. Umiigting ang panga niya at naka-cross ang braso. Parang boss. Biglang nagwala ang puso ko, dahilan para kabagin na naman ako.

The game lasted a long time, but in the end, I lost to Levi. The score was 18–30. Lamang na lamang ang gago.

“See you at ISAFIL, Ali Desiderio. It was nice playing with you,” Levi said with a grin on his lips.

Tumango ako sa kanya. Tinapik ko rin ang balikat. “Salamat… pati na sa pera na bigay mo.”

A smile broke through his closed lips.

I jogged toward the bench where my bag and Apollo were. But my feet gradually slowed when I saw Apollo stand up with a towel in his hand. Sinalubong niya ako at nilagay ang towel sa balikat ko.

Talo ako. Natalo ako at hindi ko nakuha ang additional twenty thousand kay Levi pero, bakit parang nagpa-party ang puso ko ngayon?

“It was a nice game. You are good,” sabi niya na para bang kino-comfort niya ako mula sa pagkatalo. Hinayaan ko siyang punasan ang buhok ko. Hindi ako umimik dahil baka tumigil siya kakapunas.

When did it start? From what I remember, I hated this man. I hated everything about him. Yet why am I letting him wipe my sweat? Why don’t I want him to stop?

Naguguluhan ako—lito. Masakit at mahirap tanggapin pero… nagkakagusto na ako kay Apollo.

Putcha! Straight ako eh. Straight ako… bago dumating at ginulo ng lalaking ito ang buong pagkatao ko! My hatred turned into something I can’t resist or deny. The more I try to ignore it, the more I feel it. The more I try to push it aside, the stronger it becomes. The more I hate Apollo, the more my heart longs for him.

Bigo kong binagsak ang ulo ko sa kanyang dibdib. Ramdam ko ang malakas na kabog ng kanyang puso. Did I make him nervous?

Gusto ko siyang suntukin. Gusto ko siyang bungangaan.

“A-Ali,” he uttered, too low—too faint that I almost didn’t hear it.

“I lose…” to you.

But of course, I didn’t voice out those two words. They never left my mouth, and I’m thankful for it. I admitted defeat—not because of the game, but because I finally surrendered to myself. I can finally admit that I like this brute.

Losing should be painful, unpleasant, but why do I feel content? It’s as if something heavy in my chest has finally been lifted.

“You’re still good,” he said, rubbing my back.

I inhaled his scent. Amputek! Kailan pa siya ganito kabango? Bakit gusto kong langhapin ang lahat ng amoy niya?

---

Dahil malaki ang kinita kong pera kay Levi, nilibre ko ang pamilya ni Coco ng dinner. Pasasalamat ko na rin sa pagbabantay nila sa kapatid ko. Right after our dinner, pinatulog ko lang ang mga kapatid ko bago ako lumabas ng kwarto. Lumabas ako ng bahay at sinampal naman ako sa lamig ng gabi. Jersey shorts sa varsity na kulay maroon ang suot ko at puting tshirt. Oo nga pala, hindi pa binabalik ni Apollo ang pares nitong shorts ko.

Alas otso pa naman kaya may bukas pang tindahan malapit sa amin.

“Isang case nga po ng redhorse,” saad ko sa kay Manang na naka-glasses pero tutok na tutok sa kanyang cellphone.

“Isang case?” Gulat niyang sambit.

“Opo, manang.”

Gulat man ay sumunod si Manang sa akin.

“Iyong malamig po ha.”

Iyong malamig na kayang burahin ang init na nararamdaman ko para kay Apollo Contaleone. Gago na ’yon. Kididing aside. Hindi lang ang buhay ko ang ginulo niya. Pati sexuality ko!

Bumili na rin ako ng plastic cups. Binitbit ko ang isang case ng redhorse pauwi. Umupo ako sa gilid ng daan at nagbukas ng isang bote ng RH gamit ang ngipin ko.

Ang sarap pala magwalwal kapag may pera ka. Salamat kay Levi. Nangalahati ako sa isang bote ng RH nang maisipan kong i-chat ang mga asungot kong barkada. Hindi ko rin mauubos itong isang case.

Kinunan ko ng larawan ang alak. Kinuha ko ang bote ng RH at nagselfie kasama ito.

Ako: gusto nyo ba ng pampalamig?

Chat ko sa gc namin. Iyong wala si coach Marasigan. Tapos sinend ang ang selfie ko kasama ang RH. Mabilis na nagulo ang tahimik na group chat.

Leo: gago, ikaw ba talaga to, pre @Ali Desiderio?

Mark: ogag, saan ka?

Alex: anong nangyari sa’yo, ali? bakit may pa-inom?

Winston: are you alone? nasa labas ka ng bahay ninyo?

Mark: nasa bahay ka lang? otw na ako. tulungan kita dyan, pre

Leo: otw na rin ako. postponed muna ang clubbing

Winston: I’ll be right there.

Alex: hintayin mo kami, ali.

Akala ko biro lang nila iyon kaso tamang naubos ko ang isang bote ng RH, dumating si Leo at Winston gamit ang kani-kanilang sasakyan. Ilang sandali rin sunod na dumating si Mark at angkas niya si Captain Alex.

Wait. Pinuntahan ba ni Mark si Captain Alex sa bahay nito? Bakit magkasama sila? Tang ina ng mga ’to! Isa pa sila sa nagpadagdag sa iisipin ko. Dahil pa sa halik nila muntik ko na ring halikan si Apollo!

“Redhorse lang ba?” Natatawang saad ni Mark. “Wala bang Jack Daniels? Black Label?” Ngisi niya at hinubad ang suot na black pleather jacket. Simple niyang pinatong sa balikat ni Captain Alex ang jacket.

Binato ko si Mark sa Halo-halo na kinakain nang makabawi.

“Tingin mo ba talaga may nagtitinda ng JD at Black Label dito sa amin?” Inis kong saad kay Mark.

Si Leo naman nagbukas na rin ng RH at isa-isang binigyan ng plastic si Captain, Mark at Winston.

“Tama na ’yan. Inom ang pinunta natin dito. Pasalamat ka na lang Mark na nagpapainom si Ali ngayon. May himala!” Galak na untag ni Leo, animo’y uhaw na uhaw sa alak. “Inom na, Mark. Baka maghanap ka pa d’yan ng Smirnoff at Jim Beam!”

Kailan ba no’ng huli kaming lumabas lahat para uminom? Medyo matagal-tagal na iyon.

Mabilis na tinungga ni Winston ang kanyang alak.

“So… why are you drinking by yourself?” tanong ni Winston, nagpunas sa labi niya. Nagsalin din kaagad siya ng alak sa plastic cup niya.

Binaba ko ang tingin sa baso ko. Tiningnan ko ang bola ng RH bago ito inisang lagok. Pumikit ako nang dumaan ang pait at init no’n sa lalagukan ko.

“I… I like someone.” I croaked.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 28

Chapter 28

Ali’s POV

I tried to shrug it off. I tried to deny it. I tried to ignore it as much as possible. But I feel like I’m pushing against something I can’t control with ease. Everything fell apart. Everything I tried was futile.

Liking someone, I never knew it would strike me that hard, especially at just 21 years old. I had some crushes back then, but the feelings faded away like smoke. They didn’t last long; they were all short-lived. And most especially, my crushes back then were all girls. I didn’t feel any attraction toward men.

That’s why when I started to have feelings for Apollo… I ignored, denied, and brushed them off. I thought, like my past crushes, it would just pass, another short-lived feeling. But the more I ignored it, the more it chased after me. The more I denied it, the more my feelings grew intense. And when I tried to brush it off, the more it clung to me like a strong drug that hypnotized me.

Ang akala kong sakit sa puso, sakit sa t’yan— kabag, at mga kilabot ay iba na pala. Nakaiwas nga ako kay Belinda, hindi naman ako nakailag kay Apollo. Parang gago lang! Amputek! Hindi nga ako na-fall sa mga antics ni Belinda pero sa mga bola, pang-aasar, at birong banat ni Apollo naman ako kumalampag! Tang ina!

It’s a hard and bitter pill for me to swallow. Having feelings for the same sex was so difficult when all my life I thought I would only fall for the opposite sex. I spent countless nights debating with myself. I spent sleepless nights thinking about it. But whenever I saw Apollo, everything crumbled down. My confusion only led me to the conclusion that I had this kind of romantic feeling for a man, specifically, for Apollo Contaleone.

Tapos idagdag pa ang nangyari sa pamilya namin. Broken family kami. Si Mama Chena nanglalaki— sumama sa lalaki niya. Si Papa Fernan, ayon naging lasinggo at nalulong sa sugal. Though, sabi niya babawi raw siya sa amin.

Hirap na nga akong tanggapin na nagkagusto ako sa isang lalaki. Idagdag pa ang trust issue ko sa gusto-gusto na iyan. Iyong pamilya nga na nabuo sa pagmamahalan natitibag. Ano pa itong feelings ko?

At si Apollo Contaleone pa talaga. Ang kupal na fuckboy at playboy ng Buencamino International School pa talaga! Doon pa talaga ako nagka-feelings sa walanghiyang iyon!

“Ali?”

Lumingon ako nang may tumawag sa akin. Si Captain Alex pala.

“Cap, hindi ka ba makatulog sa loob?” tanong ko sa kanya. Aba, syempre mayayaman ang mga ’to! Hindi ito sanay matulog sa papag at sahig!

He shook his head and sat down beside me. Ngayon ay pareho kaming nakaupo sa hagdan papasok ng bahay. Sina Mark, Leo, at Winston ay bagsak na sa sala.

Putcha. Ito yata ang unang beses na matutulog sila sa sahig. Sanay naman silang malasing kaso nakakauwi pa sa bahay nila. Ako kasi nagpapasakay sa kanila pauwi. Pero ngayon bagsak talaga at hindi na kinaya. Redhorse lang pala ang makapagbagsak sa kanila ng ganito. Naghahanap pa ng Jim Beam at Smirnoff.

“Mabuti at hindi ka tinamaan ng RH,” ngisi ko sa kanya.

Sinuntok niya ang balikat ko.

“Nahihilo nga ako. Ang lakas pala talaga ng sipa ng Redhorse,” hagikhik niya.

Sobrang lakas talaga kasi ang isang case ko naging tatlong case tapos lima lang kaming umiinom.

“Pero salamat dahil pumunta kayo rito,” seryoso kong wika at tinuko ang siko sa isang baitang ng hagdanan bago tumingala sa madilim na kalangitan habang ang hita ko naman ay nakabuka. Si Captain Alex sa tabi ko, nakatuko ang siko sa kanyang magkabilang tuhod.

“Syempre, sinulit na naman kasi minsan ka lang mag-ayang uminom. Ayaw namin itong palampasin.”

“Sorry naman!”

“But, Ali,” biglang nagbaba ng boses si Captain Alex. Sumeryoso rin ang tono ng boses niya. “You said, you like someone. Pero bakit nagwalwal ka? Wala bang chance? Umamin ka na?” Sunod-sunod na pagpapaulan ng tanong ni Captain. Mukhang ngayon niya lang nailabas lahat ng gustong itanong niya sa akin kanina.

Nang sabihin ko sa kanila kanina na may nagugustuhan na ako. Wala silang tanong, instead parang nagcelebrate ang mga gago. First time ko raw kasing umamin sa kanila ng ganon. Sa sobrang secretive ko raw hindi aakalain na masasabi ko iyon sa kanila.

“Nagsi-celebrate ako kaya ako umiinom,” sagot ko sa kanya pero nanahimik si Captain. And when I turned my head to him, I was pierced by his sharp gaze. “Cap, ang hirap lang kasi.” Biglang lumambot ang boses ko.

“Wala namang madali kapag nagkakagusto ka na sa isang tao, Desiderio.” Sabi niya at mukhang may malalim na pinanghuhugutan ang kanyang mga sinasabi.

“Why, Cap? Do… do you like someone right now?” I asked curiously.

But I only earned a smack on my back.

“Ikaw ang tinatanong ko, Ali. Bakit binabalik mo sa akin ang tanong ha?”

Umirap ako at muling tumingin sa kalangitan. Kahit sa ilang bote ng alak na naubos hindi ako inaantok.

“I wasn’t able to tell you this earlier, Cap… but I like someone who’s the same sex as me,” I murmured nervously. I didn’t care if he heard it or not. I wouldn’t repeat myself again.

The silence stretched for about a minute or so before I heard Captain Alex cough.

“Kaya ka umiinom dahil nagkagusto ka sa isang lalaki?”

He heard what I said. It just took him a minute to decipher it. Siguro dahil gabi at tahimik kaya narinig niya ako kahit pabulong na iyon.

“Cap, alam mo namang straight ako.”

“And what about it? Hindi naman kabawasan sa isang lalaki kapag nagkagusto sa kapwa lalaki.”

“Pero ang hirap…” Captain Alex squeezed my shoulders. “Pero nang nasabi ko na at na amin ko na sa sarili ko na gusto ko siya. Nawala na iyong mga pag-aalala ko. Kaso napalitan ng takot at kaba.” I explained, anxious.

“Kaba? Kabadingan?”

“Puta!” Angil ko at humalakhak siya.

Masama ko itong binalingan. Pasalamat siya na nasa malayo ang tingin niya.

“I’m just kidding you, Desiderio. But you know what… I admire your courage. Nasasabi mo iyan sa akin. Ang tapang mo sa part na niyakap mo ang pagbabagong nararamdaman mo sa sarili mo. Because I know what you feel, Ali– the confusion, the turmoil, the trepidation, and everything else. I know how hard it is to embrace.”

“Cap,” usal ko.

Bumaling siya sa akin.

“I want to commend you for being brave, Ali,” he said with a warm smile. Then, a sly grin tugged at his lips. “But I can’t help but wonder, who’s the lucky guy?”

Nag-iwas ako ng tingin sa kanya.

“Wala ka namang ibang lalaki na nakakasama maliban sa amin.” He pondered. My heart raced wildly. I think I know where this conversation is going. “Hindi naman magiging si Winston.”

“Putangina mo naman, Cap! Hindi ako pumapatol sa kaibigan!” Nagusot na ang mukha ko.

He laughed. “I know. I know. Kaya nga isang lalaki lang nasa isip ko. It’s Apollo Contaleone, am I right?”

Nanahimik ako.

“Ang dami mong kaagaw roon. Gwapo, talented, mayaman, malakas ang appeal.”

I looked at him sharply, trying to mask the chaos inside me.

“Alex Rodriguez, kaibigan mo ba ako o hindi? Bakit tinatakot mo ako?” Siguro dahil sa alak kaya ako nagkakaroon ng lakas loob ngayon! Uminit bigla ang ulo ko dahil sa sinabi ni Captain Alex. Gusto ko tuloy siyang bangasan ngayon! Pero baka mukha ko ang masira kapag nalaman ni Mark Williams. Feeling ko pa naman may tinatago ang mga gagong ito!

“I’m just saying the truth, Ali. Kaya ka siguro uminom dahil doon. Tama ba ako?”

“Gago!” Siko ko sa kanya. “Alam ko naman na mataas standards no’n. Saka, gusto ko lang uminom ngayon. Nagkapera kasi ako.”

At kinuwento ko sa kanya ang naging laro ko with Levi Lee. Nainis siya sa akin kasi hindi ko raw sinasabi sa kanila. Gusto sana niyang manood pero concern din siya kasi parating ang ISAFIL.

“Pero balik tayo kay Apollo Contaleone… may plano kang umamin sa kanya?”

“Wala. Ayoko!”

“Pero may fake relationship kayo. Anong mangyayari doon?”

“Edi magpapatuloy iyon hanggang sa mawala sa landas si Belinda.”

“I think you fell for him because of this fake relationship of yours.”

Baka nga. Baka nga dahil sa paglalapit naming dalawa, na-fall ako. Nakita ko kasi siyang naging totoo, mahina, malakas, pala-tawa. Tingin ko sa loob ng maikling panahon kabisado ko na ang kupal na iyon.

Pumasok kami ni Captain sa loob ng bahay. Nagsindi ako ng Bagon para hindi maubos ng lamok ang dugo nila. Medyo masakit ang ulo ko naging maayos ang tulog ko. Wala akong masyadong iniisip at gumaan ang pakiramdam ko.

Nagising ako dahil sa tunog ng cellphone ko. Putcha! Inis ko itong hinagilap sa study table ko at pikit matang sinagot ang tawag.

“Tang ina, sino ito? Ang aga mo namang nambubulabog!” Sagot ko sa tawag.

“A-Ali,” naimulat ko ang mata ko. Mabilis akong bumangon nang marinig ko ang boses ni Apollo!

Putek! Umagang-umaga pa pero inaatake na ako ng nerbiyos! Kahit tawag lang ay napasuklay ako sa aking buhok at tumikhim.

Anong nangyayari sa’yo, Ali? Kailan ka pa na-bother sa isang tawag?

“Anong kailangan mo at ang aga mong dinidisturbo ang tulog ko?”

“Uh, good morning.”

I had to bite my tongue to keep myself from making any noise! My ears suddenly felt so hot!

Amputcha! Ang cringe naman nito! Para naman akong teenager na kinikilig!

“Walang good morning para sa’yo kasi naiinis akong marinig ang boses mo!”

Talaga, Ali? Naiinis ka pero bakit nakangiti kang hinayupak ka?

I bit back the smile that had been lingering on my lips.

A throaty laugh broke from Apollo’s lips. “I know. Iyong mura mo kanina sa akin. Alam kong iyon na ang way mo of saying hello and good morning to me!”

“Amfeeling mo naman! Ano nga? Anong tinawag-tawag mo ng ganitong oras?”

“Ali, it’s already ten a.m. I’m calling because I want to invite you and your siblings for a short vacation.”

“Huh?”

“I’m calling because I want to invite you and your siblings for a short vacation,” he repeated.

“Tang ina! Naiintindihan kita, okay? What I mean is, papayag ba ako d’yan sa short vacation mo na ’yan?” Pang-aalaska ko sa kanya.

“Kasama ko lang si Harry. He’ll get bore kapag kami lang dalawa.”

“And what it is to me? Problema mo na iyan, Contaleone!” Bara ko sa rito.

“Please, mon beau!”

Iyan na naman ang kupal. Ginagamitan na naman ako d’yan sa nanlalambing niyang boses! Putek!

“Bahala ka nga! Mapilit ka!” Tila labas sa loob kong saad pero kinakabag na ako.

“I know you can’t say no to me. And besides, we can use this vacation para mapaniwala si Belinda sa relationship natin.”

“Ge!” saad ko at binabaan siya ng tawag.

Can’t say no to me, my ass!

Nang lumabas ako ng kwarto, naabutan ko pa sa sahig si Leo na humihilik. Si Winston naman ay tulog mantika pa rin doon sa sofa. Sana lang hindi ito magka-stiff neck. At si Mark naman ay nakaunan sa isang braso ni Captain Alex. Ginawa pang kumot ni Captain Alex ang jacket ni Mark.

At dahil alam kong may mga hang over ang mga barkada ko kailangan ko silang asikasuhin. Oo may hang over naman ako pero parang energized pa rin ako. Ewan ko kung ano ang nangyayari sa akin.

Nang sumapit naman ang hapon, pumunta ako sa TC. Nagpasalamat ako kay Yumi na siya ang pumalit sa shift ko kahapon.

---

“May trabaho dapat ako ngayon eh. Naghahanap buhay sana ako ngayon pero mapilit ka!” bungad ko kay Apollo nang sunduin niya kami ng mga kapatid ko. Nasa loob na ng sasakyan niya si Ynez at Yenz kasama si Harry.

Inaayos ko na lang ang mga gamit ng kapatid ko pero itong si Apollo ay nakasandal gilid ko at naka-cross arms. Suot niya ang mamahaling aviator, kulay gray na Nike French terry hoodie, cotton twill shorts at sandals.

Malakas kong sinara ang pinto ng kotse at nilipad ng hangin ang buhok nito. I cocked a brow and gave him a half-smirk, my eyes lingering on his.

“Malayo ba tayo? Saan ba iyan? Nag-leave ako sa trabaho dahil dito sa paandar mong bakasyon.” Kunot-noong satsat ko kaso nakangisi lang ang kupal sa akin at mukhang hindi siniseryoso ang mga sinasabi ko!

Tang ina! Parang nanggagago lang ang isang ’to sa akin! One of this days, tatamaan talaga ng kamao ko iyong pagmumukha niya.

Apollo pushed himself away from his car and sauntered toward me. I don’t know what happened, but I couldn’t move an inch even when he stopped just centimeters away from me.

“Don’t stress yourself, mon beau. We’re not flying outside the country. Ate Anver knows a beautiful staycation house near the beach, that’s where we’re going,” he said smugly.

I sneered. “T-tayo lang… kasama ang mga bata?”

Damn you, Ali Desiderio. Why did you stammer?

I hated the way my heart faltered at the sight of his smile.

Gustong-gusto mo, Ali?

Anak ng putek!

“Yes!”

Apollo said that we would be the only people staying in that house he mentioned. And for some reason, I got excited at the idea of being there, just us. And the kids.

But the excitement and exhilaration I felt on the way to the staycation didn’t last long. The moment we arrived at the two-storey stone house facing the turquoise sea, my heart sank. Because there, in the parking lot, I saw one, two… three cars!

“What the fuck?!” Bulaslas ni Apollo. Mukhang hindi niya rin inaasahan na may tao!

Lumabas kami ni Apollo sa sasakyan at tama namang lumabas ang mga tao galing sa loob ng bahay. Nalaglag ang panga ko nang makita ang mga kaibigan ni Apollo. Ian was grinning from ear to ear as he waved enthusiastically at us. Exel stood with his arms crossed firmly over his chest, while Fabian hung lazily over him, draping an arm around his neck. Flavian, on the other hand, leaned against one of the four massive pillars, his drowsy eyes fixed intently on us.

“What the hell are you doing here!?” Pag-aalburuto ni Apollo.

“Vacation?” si Fabian, may mapang-asar na ngisi sa labi.

“Dammit!” si Apollo.

“Ang selfish mo na, Apollo. Ikaw lang ba ang gustong mag-enjoy?” ani naman ni Ian. “Hindi na ikaw ang dating Apollo na kilala ko!”

“Goddammit! How the hell did you know?”

“Ate Anver!” sabay na sagot no’ng apat!

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 29

This chapter is dedicated to: chesairely

zerahshs

maxxthecandy (haze) KayeHaruma , thank you so much for reading and waiting for my updates! Love ya!❤️

Chapter 29

Apollo’s POV

I was smiling widely on our way here. I was so delighted when Ate Anver texted me that she had rented a staycation house for me and Harry. She said I could invite whoever I wanted. That’s why I asked Ali.

Hindi ko masyadong pinaasa ang sarili ko na sasama sila ng mga kapatid noong tumawag ako sa kanya no’ng Saturday. I know that he has many side hustles even during weekends and semestral breaks. But of course, there’s a part of me hoping that, somehow, he would give a little consideration to my invitation.

And when he didn’t say no, I almost rolled on the ground! Kahit na sinigawan niya ako, okay lang sa ’kin. Okay na okay lang na sigaw-sigawan niya ako kasi magkakasama naman kami ng ilang araw.

Kahit ginawa kong excuse si Harry at itong fake relationship namin, I’m truly happy. That’s why when I fetched him and his siblings from their house, a huge smile was glued to my lips. It was the kind of smile that couldn’t be scratched off easily.

However, that smile didn’t last long when we arrived at the staycation house that Ate Anver had rented— because of my friends! Those fools looked so satisfied watching me frown. Tumulong pa sila sa pag-diskarga ng mga gamit.

Nagpakilala sila sa mga kapatid ni Ali at niyaya sa loob ng two-storey house. Pinanood ko lang sila na may irita sa mukha. Akala ko pa naman makakasama ko si Ali ng walang isturbo. Anong ginagawa ng mga ’to rito? Akala ko ba may kanya-kanya rin silang lakad?

“Pasok ka na,” tapik pa ni Ian sa akin balikat. Si Ali ay sumunod na rin kina Exel dahil tumulong ito sa pagbuhat mga gamit nila.

I locked my car before catching up with Ian.

“What’s up with all of you, Kilian?” I asked him, my voice deep and stern, when I finally caught up with him.

He just waggled his eyebrows at me. “Inimbita nga rin kasi kami ni Ate Anver. We thought na masaya kapag magkakasama tayo kaya naisipan naming i-postpone ang lahat ng lakad para magkasama tayo!”

I groaned. “Do you think I will believe you?”

“Tawagan mo pa si Ate.”

Dahil sa sinabi ni Ian. Naisipan kong tawagan si Ate Anver. Hindi muna ako pumasok at nanatili ako sa veranda. Humarap ako sa dagat na kulay asul. Mataas pa rin ang araw kahit alas tres na kaya naman parang kumikisap ang maliliit na alon ng dagat. Malayo mula sa ibang bahay nitong staycation na nakuha ni Ate, pero may iilang tao akong nakikita sa ’di kalayuan.

All in all, the place was perfect for relaxation and recreation, an ideal spot if you want to reconnect with nature. You wouldn’t have to worry about privacy when you need time alone, as it’s tucked away far from other residents.

Plakado ang kunot sa noo ko nang sinagot ni Ate ang tawag ko. Diniin ko sa tenga ang cellphone ko.

“Ate,”

“Apollo,” masiglang wika ni Ate. “Nakarating na ba kayo? Don’t forget to send photos, okay? Pero pictures lang ni Harry, ’di ko kailangan ang mukha mo.”

I grimaced at Ate Anver’s words.

“Ate, inimbita mo pala ang mga barkada ko rito?”

It’s not that I don’t want to spend time with my friends, but we see each other every day! The whole week lagi naming kasama ang isa’t isa.  Kaya nga this semestral break we decided to have vacation away from each other. Sawang-sawa na kami sa pagmumukha ng isa’t isa!

“Oh,” tanging sambit niya. “I’m sorry,  Apollo. Yes. Ako ang nagsabi sa kanila na pumunta d’yan. Actually, nasabi nila sa ’kin na may mga sari-sarili pala silang lakad. But then, nalaman kasi ni Mom ang tungkol dito bakasyon ninyo ni Harry, Apollo. And I know you would only invite Ali, knowing you. I’m just concerned, so I acted ahead. Ayokong lumabas ka sa closet mo ng hindi ka pa handa.”

Nakuyom ko ang cellphone. Bumaling ako sa loob ng bahay at nakita ko ang mga kaibigan ko na aliw na aliw sa mga kapatid ni Ali. Mukhang close kaagad sila.

“Okay. I got it, Ate. Thank you!”

“I’m sorry, Apollo.”

Iniling ko ang ulo. “No, Ate. Thank you for what you did. Hindi ko naisip iyan dahil… masyado kong iniisip si Ali at itong bakasyon.”

“Mmm! Enjoy kayo! I hope you find your courage soon, Apollo. You know you can’t hide this from Mom and Dad forever”

“I understand, Ate.”

Sumandal ako sa kahoy na barandilya ng veranda at tumingin sa loob. Sumasabog na ang tawa ni Ian at Fabian dahil kina Yenz at Harry. Si Ynez naman ay nakita kong inaaliw ni Exel sa cellphone niya. ’Wag n’ya lang talagang maisip na kidnapin si Ynez.

Pinilig ko ang ulo at pumasok sa loob. Napunta sa akin ang kanilang mga mata. Tinaasan ko lang sa kilay ang mga kaibigan ko. Pero ngumisi ako nang malaki nang balingan ko si Ali. Kaso ngumiwi lang siya sa ’kin. As if I care.

Despite Ali’s reaction, my heart still screams for him. Whenever I’m with him, my heart doesn’t know how to calm down. Parang palaging hyper at excited. Kaya nga laging kung ano-ano na ang lumalabas sa bibig ko. Natataranta kasi!

“Apollo, ihatid mo muna sila Ali sa room nila.” si Exel.

“Oo nga, tol. Tapos asikasuhin mo rin kami.” Panunukso pa ni Fabian at yumakap sa kanyang kambal. Siniko siya ni Flavian.

Dahil doon dinala ko si Ali sa taas. Nasa taas kasi ang mga rooms. Apat na kwarto ang narito at magkakatapat ito.

“May kailangan ba kayo? Just tell me,” wika ko nang makapasok sila sa loob.

“Kuya Ali, ang lambot ng kama! Kagaya no’ng  sa bahay ni kuya Apollo!” si Ynez at tumalon-talon sa kama.

“Ynez, ’wag kang malikot. Baka mahulog ka!” Suway naman ni Ali sa kanyang kapatid.

“Hehehe, malamig din at walang lamok! Hindi mo kailangan ng kulambo, Ynez!” wika naman ni Yenz.

Tumingin si Ali sa akin. “Wala na kaming kailangan. Asikasuhin mo muna sila Exel sa baba.”

My lips twitched. “They were just kidding earlier, Ali.”

“Kuya Apollo, pwede na po ba kaming maligo sa dagat?”

Sinilip ko si Ynez sa likod. “Of course, Ynez.”

“Magpapahinga pa kayo,” kontra naman ni Ali.

“Eh, kuya nakatulog na kami kanina sa kotse.” si Yenz naman na nakabusungot na ang mukha.

“Sige na. Bababa kami mamaya.”

“Magbihis kayo. Pwede na namang maligo ang mga bata.”

Tumango si Ali sa akin.

Bumalik ako sa baba at naabutan ko ang mga kaibigan na animated na nakikipag-usap kay Harry. Si Harry naman naka-cross ang maliit na kamay at kunot ang noo sa kanila.

“Sino nga ang best kuya sa amin, Harry?” Parang namimilit nang tanong ni Ian kay Harry.

“Kuya Ian, you’re so annoying! Wala ngang best sa inyo!” ani naman ng pamangkin ko.

“’Wag mo na kasing pilitin ang bata, Ian. Hindi ka lang pinili ni Ynez at Yenz ay pipilitin mo na itong si Harry!” Exel teased Ian.

“Ano ba itong pinag-uusapan ninyo?” Singit ko sa kanila. 

Mabilis ang pagbaling ni Harry sa akin.

“Uncle, where’s Ynez and Yenz. Can we go to the beach already?”

Tinabihan ko si Harry at ginulo ang buhok.

“Later, nag-aayos pa sila sa taas,” sabi ko.

Bumaba si Harry sa sofa.

“Can I go to their bedroom?”

“No, baka magpapahinga pa sila.”

Pinadyak ni Harry ang paa. “Uncle! Hindi naman ako makulit. Si Ynez ang makulit.”

“Harry.” Pangalan niya palang ang nasasabi ko nang tumakbo na siya patungong hagdanan. “Harry, don’t run! Baka madapa ka!”

Fuck! I’m already stressed with this brat! Harry clicked his tongue at me before climbing the stairs.

Puputi talaga ng maaga itong buhok ko dahil sa batang ito.

“Hayaan mo na, Apollo.” It was Exel.

I looked at them, then remembered what Ate Anver had said earlier. My heart softened when I realized they had set aside their itinerary for this.

“I’m sorry,” baling ko sa kanila.

Exaggerated na humawak si Fabian sa kanyang dibdib. Flavian only shook his head, though a smile threatened to curve on his lips. Since Exel was closest to me, he simply gave my shoulder a gentle squeeze. Meanwhile, Ian leaned back casually against the armrest.

“Thank you, and I’m sorry, because even if you had other things to do, you still came here because of me.”

“What are friends are for, Apollo?” Ian said.

“Pagtitiisan na lang talaga natin ang mukha ng isa’t isa!” Fabian chuckled.

Exel grinned. “We’re here for you, Apollo. You can use us as cover from your parents until you’re ready.”

“It’s still vacation, we can enjoy this, and besides, there are kids around.” Si Flavian na laging tahimik ay nagsalita rin.

I smiled at them. Friends like them are so rare to find. Even after I came out, they’re still here for me. At hanggang sa pagtatakip sa akin mula sa mga magulang ko, hindi nila ako iniiwan. Handa silang maging cover-up para sa ’kin.

Ali’s POV

All I can say is that Apollo’s friends are really cool and easy to be with. Magaling din silang makisama sa mga bata at kahit ngayon lang nila nakilala ang mga kapatid ko, nakikipaglaro sila na parang mga bata. Kahit nga ako na ito ang unang beses naming magkakasama, ang gaan ng loob ko. Parang matagal ng tropa. Isa lang talaga ang mahihirapan ako, kay Flavian. Masyado siyang tahimik kaya kinakabahan ako kahit walang ginagawa at ’di nagsasalita.

“Kuya Ali, tingnan mo gumawa kami ni kuya Exel ng sand castle!” Patiling tawag ni Ynez sa akin, ginamit niya pang pangkamay sa akin iyong plastic na shovel.

“Ang galing mo naman. Akala ko ba gusto mong mag-swimming?” tanong ko sa kapatid ko nang makalapit. Inayos ko ang buhok niya. Humahaba na rin ang buhok nito tulad sa akin.

“Naligo na ako kanina d’yan, kuya, oh!” Tinuro niya pa ang mababa na parte ng dagat. “Inaya ako ni Kuya Drexel gumawa ng castle, kaya mamaya na ako maliligo ulit! Kuya, kunan mo ng picture, ipapakita ko ito kay Coco!”

Tumango-tango ako rito.

Nagsandok ulit ng buhangin si Ynez kaya nagkaroon ako ng tiempo na makausap si Exel. Kagaya ni Exel, topless din ako. Actually, kaming mga boys ay parehong topless ngayon except sa mga bata at kay Ynez.

Akala ko hindi lalabas ang mga ito kaso nang makita kami kanina ng mga bata pababa, nagsibihisan din para maligo.

“Pasensya ka na sa kapatid ko, ha. May pagkamalikot pa naman ito,” saad ko kay Exel.

He shook his head lightly. “There’s no need to, Ali. I miss looking after the kids, too.”

“Oh, may kapatid ka?”

He pressed his lips together for a moment before giving a quiet nod. “Yeah, pero dinala siya sa ibang bansa.”

“Uhh,”

“Kaya natuwa ako nang may kasama kayong mga bata. Akala ko kasi kayo lang dalawa ni Apollo.”

Kumislot ang labi ko. “As if naman sasama ako kapag kami lang!”

Weh? Talaga ba, Ali? Eh, bakit kanina nag-dissipate ang tuwa mo nang makita na may kasama kayong iba? Gagohin mo pa sarili mo, Ali!

Exel snickered.

Putcha! Mukhang kagaya ng mga kaibigan ko, may tupak din itong kaibigan ni Apollo.

Nang dahil sa malakas na tili ni Harry naputol ang masamang tingin ko kay Exel at nabaling sa tilian. Bumilog ang mata ko nang makita ko si Yenz, Harry, Fabian, at Ian, nagwri-wrestling doon sa dagat. Karga ni Ian si Yenz habang si Harry naman kay Fabian! Nagtutulakan ang mga bata.

“Push, Harry! Lakasan mo!” Pagchi-cheer ni Fabian kay Harry.

“’Wag kang papatalo, Yenz. Itulak mo kahit bata pa ’yan sa’yo!” Udyok din naman ni Ian sa kapatid ko.

Pisteng ang mga kumag!

“Exel, ikaw muna bahala kay Ynez, ha?”

“No, prob, Ali.” anito.

Tumakbo ako tungo sa dagat pero napansin kong tatawa-tawa lang si Apollo kasama si Flavian sa dalampasigan. Marunong naman palang tumawa itong si Flavian.

Lumapit ako kina Ian at Fabian na buhat ang mga bata.

“Ano ba kayo? Baka magkasakitan ang mga bata sa ginawa ninyo!”

“It’s fine, Kuya Ali!” Nakangiting saad ni Harry.

“Oks lang naman, Kuya! Hindi naman kami nagkakasakitan ni Harry.” Si Yenz naman. Magkahawak pa rin ang kamay nila ni Harry sa taas.

“Baka masaktan kayo o mapaano.”

“Wala ka bang tiwala sa amin, Ali?” sabi ni Fabian, naghimalos.

“Oo nga, Ali. Hindi namin pababayaan ang mga bata.” si Ian naman, nakuha pang kumindat sa akin.

Ilang sandali lang, may nararamdaman akong presensya sa likod ko. Akala ko dugong na, si Apollo Contaleone pala! Putek!

“Let them be. Nag-ienjoy naman sila,” sabad ni Apollo.

Mabilis na nagkagulo ang sistema ko. What the heck, Ali? You’ve never been this bothered before! May distansya pa kami nito kaso kinakabag na ako!

Beneath the seawater, a strong hand suddenly grasped my wrist. The sea was already cold, with the sun dipping low on the horizon, yet that touch ignited a rush of heat that cut through my skin and spread swiftly across my nerves. Every spark of warmth it carried stirred a thrill within me, awakening every cell in my body.

When I turned to see whose hand it was, my eyes met Apollo’s. Before I could even protest, he was already pulling me away, leading me farther from Fabian and Ian.

“A-Apollo,” I stammered as my heart raced like crazy. “Lumalayo na tayo sa dalampasigan… kina Fabian at Ian!”

Nagago na.

“Don’t worry about it, Ali. Why? Don’t you know how to swim?”

Inungasan ko siya.

“That’s not my concern, okay?” I blurted.

Saka lang tumigil si Apollo nang hanggang sa dibdib na niya ang level ng dagat. Biglang humampas ang alon at hindi ko iyon napansin dahil nakatitig ako sa makapal (gwapo) niyang pagmumukha. Pero kinabig ako ni Apollo at niyakap.

A series of curses filled my mind, but none of them came out! My breath hitched as our bodies came into contact with each other.

“Apollo!” Tulak ko rito kaso hawak ng isang kamay niya ang baywang ko.

Matatalim ang tingin kong tumingala sa kanya. Handang-handa na akong bungangaan siya kaso nanlambot ako nang makita kong nakatitig siya sa mukha ko!

“Relax,” he spoke softly, pressing a gentle finger against the crease of my furrowed forehead. His gaze then drifted down to my slightly parted lips. With care, he brushed aside the strands of hair that had fallen across my eyes, tucking them neatly behind my ear.

I swallowed hard when my eyes inevitably fell on his lips. I swear, it was the first time I ever looked at someone else’s lips and felt the wild urge to claim them, to ravage them until they bled.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 30

This chapter is dedicated to: nelraz , lynraehl_ , & hey_itsclov3r thank you so much for reading my stories! Labyu❤️

Chapter 30

Ali’s POV

I couldn’t look at Apollo after what happened earlier. He was right next to me, bobbing his head to the music as Flavian strummed his guitar. Although Apollo was their lead vocalist, I just learned that all of them could actually sing as they performed together— Exel and Ian harmonizing with Apollo while Fabian used his phone for the drum sounds. I think there’s an app for something like that, and that’s what he was using.

Nakapalibot kami sa maliit na bonfire sa gitna, malapit lang kami sa entrada ng bahay na nasa harap sa dagat. Malalim na ang gabi kaya kami na lang ang gising. Ang mga bata tulog na sa taas. Sinigurado ko naman na maayos ang mga kapatid ko bago ko ito iniwan. Besides, dahil sa laro nila sa dagat kanina bagsak sila. Halos hindi na nga makapaghapunan dahil sa kapaguran.

Right now, as they’re jamming, I suddenly remember the song list Apollo sent me. I’ve already jotted down the songs I personally like from the playlist he shared, it’s saved in my phone’s notes.

Dahil dala ko naman ang cellphone ko, kinuha ko ito sa bulsa ko at tiningnan ang iilang kanta na nai-notes ko. I was constantly reminding myself to send it him but I always forget. I kept reminding myself to send it to him, but I always forgot. I listened to all the songs he sent me, and some of them became my favorites. Apollo also sent me their own songs, and when I looked them up on YouTube, that’s when I found out they had their own channel. Though nasa hundred thousand palang ang subscribers nila roon.

Napatingin ako kay Apollo. He can really sing, his voice is soft yet husky, deep but clear. Ang ganda sa tenga ng boses niya lalo na’t ang serene din ng kinakanta niya ngayon na sinasabayan nina Ian at Exel. Siguro may bias ako kasi parang boses lang ni Apollo naririnig ko.

Bias kasi may gusto, ulol ka!

My breath caught in my throat as Apollo looked at me too. I don’t know if it’s normal, but right now, I can’t seem to see anyone else but him.

The rhythm of my heart clashed with Apollo’s soft, perfectly chill, and steady tempo. My heart went wild, as if it wanted to burst out of my ribcage, while Apollo’s eyes lingered on me, like he was staring straight into my soul.

~ I don’t quite know How to say How I feel ~

Siguro nga tama sila na nakakatanga kapag nagkakagusto ka na. Kasi ganon ako ngayon. Delusional na kung delusional pero tingin ko ako ang kinakantahan ni Apollo!

Anak ng putek ito!

~ Those three words Are said too much They’re not enough ~

No matter how much I remind myself that Apollo is as straight as Rizal’s monument, there’s a part of me—somewhere in the back of my mind, that keeps telling me I might have a chance.

Tang ina patanong pa talaga!

Ganito ba ang nararamdaman ni Belinda para sa ’kin? Ganito ba ang nararamdaman niya kaya kahit na wala naman akong gusto sa kanya. Ini-insist niya na meron? Kahit out of respect and kindness lang ang ginagawa ko para sa kanya nilalagyan na niya ng malisya?

Nakakagago ito! Imbes na ilayo ko ang sarili ko kay Apollo at ’wag intindihin itong nararamdaman ko. Parang ini-invite ko pa ang sarili ko sa disaster. Disaster na mapanganib pero gusto kong suungin— subukan kasi… baka pwede at kaya?

My heart isn’t stable. My mind isn’t, either. Everything about me feels unsteady. That’s what I thought, but why do I want to drag Apollo into this with me? Why does my heart yearn for… him?

~ If I lay here If I just lay here Would you lie with me and just forget the world? ~

I can’t pull my eyes away from his amber gaze, glistening in the firelight before us. Right now, his eyes look like they’re burning, and somehow, I want to burn in that fire too.

It’s too much, but I can’t bring myself to complain.

~ Forget what we’re told Before we get too old Show me a garden that’s bursting into life ~

The longer I stared at Apollo, the more I felt myself drowning, yet I couldn’t stop myself. No objections. No resistance rose within me.

“Ali?”

“Putek!” Bulaslas ko nang may kumalabit sa aking balikat. Sa gulat ko ay basta na lang lumabas sa bibig ko ang mura.

Banas kong nilingon si Fabian na siyang kumalabit sa balikat ko.

“Easy, tol. Tinatawag kasi kita. You weren’t listening to me. Ito oh,” aniya sabay bigay sa akin no’ng isang can beer.

Hinablot ko iyon sa kanya at binuksan. Inabutan niya rin si Apollo no’n. Ayoko nang lumingon dahil baka mahalata na ako masyado!

Natatawa namang bumalik sa pwesto niya si Fabian.

Kailan pa natapos ang kanta nila? Bakit hindi ko nalaman? Ganon ba ako katulala kay Apollo?

Tuwang-tuwa ba, Ali? Gago ka! Naiinis ka sa kakapalan ng mukha ni Apollo pero ngayon natutulala ka na. Malala ka na. Baka mahigitan mo si Belinda! Kung dati banas na banas ako sa mukha ni Apollo, ngayon naman namamangha na ako.

Bigla naman akong kinalabutan. I don’t see myself like Belinda. Ayokong mabaliw sa isang tao na ganon.

Never!

“Ali, may gusto ka bang kanta? Baka kaya naming kantahin ngayon,” ani naman ni Exel.

“May alam kayong tagalog songs?” ani ko.

Nagtanguan sila.

“Ali, hindi ka ba marunong kumanta? Baka pwede ka namang sumaple d’yan,” saad naman ni Ian.

Muli akong tumungga sa inumin ko.

“Hindi. Hindi ako marunong.”

“Even a little?” sabad naman ni Flavian.

Wow! Nagsalita siya! Nagsalita siya!

“’Di nga ako marunong. Baka kapag pilitin ninyo ako biglang kumulog at kidlat! Maganda pa naman ang panahon ngayon!”

Natawa naman sila sa sinabi ko. Si Flavian umiling lang at binaba ang cellphone.

“Kayo na lang kumanta,” sabi ko.

“TJ Monterde’s song?” sabat ni Apollo.

Umayos ako sa pagkakaupo at tinuwid ang balikat. I shot him a side glance. Umiinom ito sa kanyang alak.

“Hindi.” Masyado akong sensitive ngayon sa mga kanta ni TJ. “Ngiti.”

“Huh?” sabay nilang sambit.

“Ngiti by Ronnie Liang. Alam n’yo iyon?”

Sabay naman sila napa-ahh.

“Alam mo ba iyon Apollo? I’m not familiar with it.” si Exel.

“I heard that song once while I was scrolling through my newsfeed. I think I can sing it, but I don’t have the lyrics memorized.”  Wika ni Apollo, kinapa niya ang cellphone sa bulsa.

Ilang minuto itong pinatugtog ni Apollo. Pinarinig niya sa kina Exel ang kanta. Mukhang nakuha na nila ang kanta. Then Flavian started strumming his guitar again.

Sanay na sanay sila sa eye signal nila na sila lang din ang nagkakaintindihan. Nasa cellphone ni Apollo ang mata kasi hindi niya saulo ang lyrics.

Dahil doon naisipan kong kumuha ng video sa kanila. I didn’t care if my phone’s camera was blurry, Apollo’s voice, along with his friends’, was enough.

~ Huwag ka lang titingin sa akin At baka matunaw ang puso kong sabik ~

~ Sa iyong ngiti ako’y nahuhumaling At sa tuwing ikaw ay gagalaw Ang mundo ko’y tumitigil Para lang sayo Ang awit ng aking puso Sana’y mapansin mo rin Ang lihim kong pagtingin ~

My hands trembled when Apollo turned toward the camera. I was looking at him through my phone, and he was staring directly into the lens, but it felt like his gaze was piercing beyond the screen, reaching straight to me.

~ Minamahal kita ng di mo alam Huwag ka sanang magagalit Tinamaan yata talaga ang aking puso Na dati akala ko’y manhid ~

~ Hindi pa rin makalapit Inuunahan ng kaba sa aking dibdib ~

Tang ina! Bumibilis lalo anag tibok ng puso ko habang tumatagal. Nilipat ko ang camera kay Flavian, Ian, Drexel, at Fabian. Akala ko kakalma na ang puso ko pero mas lumalakas ang kabog nito.

Hindi ko nga siya tinitingnan pero naririnig ko naman ang boses niya!

~ Sa iyong ngiti ako’y nahuhumaling At sa tuwing ikaw ay lalapit Ang mundo koy tumitigil Ang pangalan mo sinisigaw ng puso Sana’y madama mo rin Ang lihim kong pagtingin ~ 

I think I made a mistake choosing this song. It feels like Apollo is confessing to someone, as if he’s serenading someone with every word.

Iniiwasan ko nga ang kanta ni TJ Monterde pero nahulog naman sa kanta ni Ronnie Liang! I thought Apollo didn’t know the song. I didn’t expect him to sing it this beautifully. Parang nanghaharana talaga ang boses niya.

Tang ina ha! Iniisip ko palang na manghaharana si Apollo sa iba, gusto ko nang sakalin hanggang mag-violet ang hinaharana niya!

After nang jamming nila. Napag-uusapan nila ang tungkol sa ISAFIL. Hindi naman ako nali-left out sa kanilang mga topic. Nang lumalim na ang gabi, nalalasing na ang mga kaibigan ni Apollo dahil sa dami ng naubos na alak. Nagkayayaan na silang umakyat. Si Flavian akay ang kambal na si Fabian. Si Exel akay naman si Ian na nagsasalita na kahit pikit ang mata.

Naiwan kami ni Apollo. Medyo tinamaan na rin ako ng alak at si Apollo nakasandal ang ulo sa balikat ko. Because of the mere contact of our skin, my stomach began to churn—I was having my gastritis again.

I poked Apollo’s head with my forefinger, but he didn’t budge even a bit.

“Apollo, umakyat ka na.” Sabi ko dahil mukhang ako ang maglilinis dito.

“I don’t want to.” His voice sounded like a child having a tantrum, but in a soft and deep tone.

Lumala ang kabag ko.

“Lasing ka na,” malaya ko siyang tinitingnan kasi wala sa akin ang mata niya. Wala pa siyang ginagawa pero nanginginig na ako.

“I’m not. I’m just dizzy.”

“Pinaganda mo lang eh.”

He chuckled.

Magsasalita na sana ako nang biglang pumulupot sa katawan ko ang kamay niya.

“Apollo,”

“Nilalamig yata ako.”

Putang ina! Ginagawa pa akong tanga! Mainit kaya siya. Pareho kaming mainit dahil sa alak na ininom. Though medyo windy talaga ngayon. Naririnig ko nga ang hampas ng alon sa dalampasigan.

Mag-collapse ang kahoy sa aming bonfire dahil natupok na ito ng apoy.

Gumalaw ako pero nanantiling nakayakap sa katawan ko si Apollo. Ilang sandali lang. Naramdaman ko ang hininga niya sa leeg ko.

My muscles tensed!

Lumalim ang lunok ko nang maramdaman ko ang hininga niya sa leeg ko.

“You… smell so nice.”

“A-Apollo, bathsoap lang iyan sa banyo…” nawala ang boses ko nang diniin ni Apollo ang mukha sa leeg ko. Now I could feel the tip of his nose against my neck, his warm breath fanning my hair.

“I-I’ve always wondered about your scent, Ali,” he whispered against my neck, his voice dripping with temptation.

And I was tempted! I couldn’t move! Was I anticipating what he would do? Or was I taking advantage of his drunken state?

“Ali,”

“Apollo,”

“Mon beau,”

“Putang ina mo!”

He chortled again.

Gumalaw na ako. Tinulak ko na si Apollo. Nagtama ang tingin naming dalawa at ang una kong napansin ay ang kanyang namumungay na mata.

I’m afraid. I’m excited. I’m on edge. A flood of mixed emotions washes over me. I feel so weak right now, like I’d let Apollo do whatever he wanted with me.

When did I become like this? I never used to lose my composure in front of this man. When did I become so open about expressing myself around him?

“It’s really you. Walang ibang nagmumura sa ’kin just how you curse at me, Ali.”

You didn’t complain, asshole!

His hand trailed up to my ear and gently caressed its edge. I felt electricity course through my body, and my cheeks grew hot. Iba ang dalang kiliti ng kanyang kamay na humahaplos sa tenga ko!

My pulse quickened.

“Mon beau, can I… can I take a whiff of your scent?”

At ang tangang si ako. Bago ko pa man kumawala sa bibig ko ang salita hindi pwede, tumango na.

Putek na ’yan!

Before I knew it, Apollo’s face was buried in my neck, sniffing me like a wolf in heat. My hands landed on his shoulders, it felt as if he’d been waiting his whole life for this moment.

It was fucking ticklish. So ticklish that I wanted to push him away, but my hands lacked the strength. My attempts to push him were weak and useless.

Maingay ang pag-amoy ni Apollo sa leeg ko. Kaliwa, sa Adam’s apple ko, hanggang sa kanan. Napapatingala ako.

“Apollo!” I yelped when I felt his teeth graze against my neck. He was like a vampire searching for the perfect spot to sink his fangs into.

Sinampo niya ang mahaba kong buhok sa bahagi malapit sa tainga ko.

My eyes shut as Apollo’s tongue lickd under my right ear before sucking it like a thirsty baby.

“A-Apollo,” I let out a suppressed grunt as I feel his teeth buried on the skin in my neck!

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 31

Chapter 31

Ali’s POV

Hawak pa rin ng isang kamay ko leeg ko hanggang sa paghiga ko sa kama. Parang tanga na ayaw bitiwan. Even though the licking, sucking, and biting happened only minutes ago, Apollo’s warm lips still linger on my neck. I can still feel the way his tongue flattened against my skin, the way his lips sucked, and the way his teeth sank in. The sensations remain, vivid and raw, as if it all happened just seconds ago.

Hindi naman ako uhaw sa ganon. Hindi ko nga iyon iniisip pero nang gawin iyon ni Apollo kanina… ang sarap pala niya! What I’m  trying to say is, masarap sa pakiramdam. Hanggang halik lang kasi ako dati tapos ang mga nahalikan ko mga babae. I don’t know if there’s a difference when kissing a guy, but I don’t like kissing anyone else. And while thinking about kissing, one particular guy slipped into my mind.

Tumihaya ako at inunan ko ang isang braso. Deretso ang tingin ko sa kisame na kulay brown. Hindi ako makatulog dahil sa nangyari kanina at idagdag pa ang hilik ng mga kapatid ko. Ang binti ni Yenz ay nasa baywang ko na. Ang likot din ng batang ito ngayon.

After biting my neck, tinulugan ako ni Apollo. Ni hindi ko nasuntok. Talaga bang nakatulog siya o nagtulog-tulogan? Duda talaga ako sa galawan ng lalaking iyon.

Kaya ba niya iyon nagawa kasi lasing siya? Naduling na ba siya at akala niya babae ako? Mahaba-haba pa naman ang buhok ko.

Straight siya. Iyan ang alam ko. Kung hindi iyon lasing… baka hindi no’n magawa ang ginawa kanina!

Putek! Ako lang siguro itong nag-ooverthink ngayon. Ako lang itong hindi makalimutan ang ginawa niya.

Maalala niya iyong kanina? I doubt. Lasing siya eh. Nonetheless, ano naman ngayon? If he doesn’t remember it, will I tell him? Of course not!

Baka wala lang iyon sa kanya. Baka sanay siyang ginagawa iyon? He’s a damn playboy, he is Apollo Contaleone!

Bakit ko ba pinapahirapan ang sarili ko ngayon? Kung hindi niya maaala, mabuti na siguro iyon.

Pero kung straight talaga si Apollo, hindi naman siya magboboluntaryo na maging fake boyfriend ko?

Inis kong ginulo ang aking buhok! Pinapaasa ko ang sarili ko pero takot naman sa commitment!

Ang gulo mo, Ali Desiderio! Ikaw na ngayon ang natatanga!

Aside from the fact that Apollo might be truly straight, I’m afraid of these feelings. I’ve seen my parents fall in love, yet our family still shattered. Love alone isn’t enough in a relationship. It is one of the foundations, but when it stands by itself, it cannot support everything.

It’s like building a house or any infrastructure, you may have all the resources, but that alone isn’t enough. Construction requires the effort of everyone involved. It demands cooperation and collaboration among all the workers to create a strong, concrete structure, one that can withstand disasters, mishaps, and calamities.

Humampas ang maalat na hangin sa akin habang tinatanaw ang dagat na may maliliit na alon. Ngayon ko lang napansin na malalayo pala sa ibang bahay at resort itong bahay. Ang ganda lang dito kasi sobrang laki ng lugar. Kung ayaw mo pang maligo sa dagat may malawak itong lugar kung saan pwedeng maglaro ng kung ano-ano.

“Kuya, breakfast na raw po!”

Napalingon ako kay Yenz, nasa veranda ito. Nandito kasi sa may cottage sa labas ng bahay.

“Susunod ako!” Balik kong sigaw sa kapatid ko.

Pinisil ko ang ilong ko at napahagod sa batok. Kahit matagal akong nakatulog kagabi, maayos naman ang pakiramdam ko. Saka nakapag-relax na rin ako rito sa labas.

Tumayo na rin ako at inayos ko ang suot kong jersey at pinagpag ang shorts. Dalawa ang uniform namin sa varsity maroon at puti. Iyong maroon kong jersey na kay Apollo. Hindi pa niya ito sinasauli. Kaya ngayon itong puti ang suot ko.

“Ali, tol, halika na,” pagkamay ni Ian pagdating ko sa dining area.

Tinanguan ko si Ian at naghila ng upuan sa tabi ni Ynez. Mahaba naman ang mesa at kasya ang dose ka-tao.

“Ahh! Ang sakit pa rin ng ulo ko,” si Fabian. Sapo ng dalawang kamay niya ang ulo.

“I already told you to stop drinking after your fifth can, but you didn’t listen.” Ani naman ni Flavian sa kapatid.

“Ali, maayos ba ang tulog mo?” tanong ni Exel nang ilapag ang lutong buttered shrimps at inihaw na isda. Tumingin ako sa kanya. Tinanguan ko siya. “Naiwan ko si Apollo sa’yo kagabi. Ito kasing si Ian, nalasing din. Sana hindi ka pinahirapan.” Patuloy niya at umupo sa tabi ni Ian.

“Napasarap lang sa inom, Exel.” Si Ian.

Wala sa sarili akong napalunok. Ewan ko kung ano ang nangyari sa lalamunan ko pero biglang may bumara doon. Hindi ko na sana iyon iniisip, kaso nabanggit naman ni Exel ang tungkol sa jamming at inoman namin kagabi.

“A-ah, oo. Ayos lang naman.” Ayos lang kahit ako ang nagdala sa silid nito (Apollo) kasi nakatulog! Ang bigat pa naman. Inakay ko lang din si Apollo sa silid nila ni Harry kasi ang bigat niya. Parang hindi ko yata kayang buhatin ang katawan no’n.

“Kain na—”

“Kuya Ian, wala pa si Kuya Apollo,” singit naman ni Harry kay Ian.

“Nasan na pala iyon?” si Fabian.

“Good morning!”

My head instinctively turned toward Apollo. Nanlaki ang mata ko nang makita ko ito. Hindi dahil naalala ko ang ginawa niya kagabi pero dahil… pareho ang suot naming jersey. Suot niya ang jersey ko na hindi niya binalik sa akin! Ang kapal naman nito!

Kahit siya ay nanlaki ang mata nang magtagpo ang mga mata namin.

Sa una ay walang nakahalata roon o baka meron pero walang pumupuna. Gutom na gutom na rin ang mga tao. Pinaghihimay ko si Ynez ng shrimps pero sinusulyap talaga ng mata ko si Apollo! Nasa tapat ko ba naman!

Tang ina niya naman! Para kaming naka-couple jersey ngayon. Siya suot ang jersey ko na kulay maroon at ako kulay puti. May number 10 iyon at surname ko sa likod. Malabong hindi iyon makita ng mga kaibigan niya! Gago talaga ito.

Kumakain ako kaso parang hindi ko tuloy malasahan ang pagkain. At this moment, I’m more preoccupied with Apollo and what’s going on.

Akala ko may pupuna kaso wala! Natapos na lang ang breakfast kaso wala akong narinig na kahit ano mula sa mga kaibigan niya. Ako na ang nagbulontaryong maghugas pero biglang tumabi sa akin si Fabian.

“Ako na rito, Fabian.”

“No, let me. Ikaw na nga ang naglinis sa kalat natin kagabi.” Anito.

Hinayaan ko na si Fabian sa gusto nito. Mabuti at marunong ito.

“By the way, Ali, nice couple jersey with Apollo.”

Umawang ang labi ko rito! Couple jersey my ass!

Mag-a-island hopping daw kami sa hapon kaya naman after naming maghugas ng pinagkainan ni Fabian. Lumabas kami. Sa tabing dagat naglaro ng volleyball si Ian, Exel, Apollo, at Flavian.

“Ali, Fabian! Sali kayo!” Tawag ni Ian sa amin.

Umiling ako. “Later!” sigaw pabalik.

Tumakbo si Fabian doon sa kanila.

“Sali ako! Apollo tabi ka muna,” sita ni Fabian kay Apollo na siyang kakampi ni Flavian. “Bali ’yang balikat mo remember?”

Napailing ako.

Lumapit ako sa mga batang nasa dalampasigan. Si Yenz at Harry may sariling bola na siyang pinagpapatid nilang dalawa. Si Ynez naman ang buhangin ang pinaglalaruan, malalim na ang nahukay nito.

Medyo mainit kaya sumilong ako sa ilalim ng niyog. Umupo ako, nilagay ang magkabilang braso sa aking makahiwalay na tuhod.

“Harry, Yenz, ’wag pumunta sa malalim na parte!” sigaw ko sa dalawang bata.

“Okay, kuya Ali!” si Harry.

“Oks boss!” si Yenz.

I gazed at the clear, blue sea, its surface gently rippled by small waves. The rhythmic crash of water against the shore filled my ears, while the warm sea breeze caressed my skin. Nearby, the coconut trees swayed gracefully, dancing with the wind. Mayamaya lang ay may naramdaman akong tumabi sa akin. Ni hindi ko ito kailangang lingunin dahil bango pa lang niya kilala ko na.

My heart was calm— until Apollo arrived. He stirred something inside me, something that made my heart race uncontrollably. Bigla-bigla, nagka-stiff neck ako. Puta!

I caught him in my peripheral vision, sliding into the space beside me and stretching his long legs across the fine sand. His hands rested behind him, supporting his weight with effortless ease.

“How was your sleep?” Apollo asked, his first strike in our conversation.

Bakit ba ako kinakabahan ng ganito? Bakit ba hindi ako mapakali? It’s not even our first time talking alone. We’ve done this before! Minsan na kaming nasa ganitong sitwasyon no’ng may fake date kami! Ngayon pa talaga ako magiging aligaga?

“I-it was fine.”

Nautal pa ang putek!

“Ali,”

I bit my lower lip. My heart didn’t seem to know the meaning of calm down right now. Its pounding was so intense I could feel it in my throat, making it hard to speak. It was as if my heart was about to leap out of my chest.

“Ano?” Iritado kong wika para pagtakpan ang kaba ko.

“Thank you,” he said softly, so softly that it made me feel weak too.

I turned to him. His eyes were fixed on me.

“T-thank you… for what?”

Tumingin siya sa akin. And since when did his amber eyes look so beautiful? It feels as though they’re sparkling under the sunlight. His eyes reflect the clarity and light of the surroundings.

I feel so weak under his gaze. I feel like chocolate melting under the rays of the sun.

“For last night,” he said briefly, but it carried so much meaning for me. So many unspoken words lingered, because a lot happened last night. Yet I don’t want to revisit those things.

“I’m sorry, Ali.”

And suddenly, the excitement in my heart is replaced by pain. Nag-iwas ako ng tingin sa kanya.

Was he sorry for what he did? Tama ba ako?

“O-oh, I thought you were drunk—”

“I was. I was a bit drunk, but I remember it all.”

Tanging tango na lang sa ulo ang nagawa ko kasi dinaramdam ko ang mga tila karayom na tumutusok sa dibdib ko. Tang ina! Parang nakulam lang!

Sarap niya palang malasing hindi nakakalimot sa ginagawa.

“Ali,”

“I-it’s really fine, Apollo. Nothing to be sorry for at all.”

“No,” agap niya sa akin.

Umupo siya ng maayos at humarap sa akin.

My eyebrows furrowed in puzzlement.

“I remember what happened last night—”

“You don’t have to say it over and over again. Naalala mo nga. Tapos!” I cut him off.

I saw him swallow hard, yet he still had the guts to stare at me. His eyes darted around, but somehow, they always found mine.

“Ali,”

“You don’t know how nervous I was last night.”

A faint, empty laugh slipped out.

“You were?”

“I was! If I hadn’t been drunk, I wouldn’t have had the courage to ask for it. But because of the alcohol—”

“Ano ba ang saysay nitong pinagsasabi mo?” Inis kong putol sa kanya.

“Mon beau,”

Tang ina ’yan!

“Don’t call me that. Naiinis ako!”

“Ali,”

My eyes fluttered shut.

“Deretsuhin mo na ako! I get that you’re sorry about last night, but what I don’t get is this!” Kinumpas ko pa ang dalawang kamay ko!

Ayokong masira ang bakasyon naming ito. Pero ginugulo niya. Ayos na iyong sorry. Tanggap ko! Mahirap pero tatanggapin ko.

“Ali Desiderio…” dumiin ang titig naming dalawa. Para nang may kuryente sa aming titigan.

“Apollo Contaleone.” May riin ko ring sambit sa pangalan niya.

Puta! Gusto ko siya pero hindi ako magpapatalo sa kanya! Kung alam niya lang talaga kung ano na ang iniisip ko no’ng nakaraang gabi matapos ko siyang pa dilain at pagatin sa ’kin sa leeg ko!

“Je t’aime bien. Je suis attiré par toi,” he said it, eyes brimming with emotion. My brows furrowed in confusion as he drew a deep breath. “I’ve been carrying this for so long, Ali. Every time you’re around, I get nervous. You make me do stupid things—things I can’t explain. I feel like a fool whenever it comes to you. It’s as if my heart isn’t even mine anymore, you’ve taken it without asking. My heart keeps calling for you, Ali. I like you… mon beau.”

My mouth hung open in shock. What the… ano iyong una niyang sinabi? Biglang humampas ang malakas na hangin at ginulo no’n ang buhok namin ni Apollo. Ngunit sa gitna no’n hindi maputol-putol ang titigan naming dalawa. Para kaming nakikipagtagisan sa isa’t isa, walang gustong magpatalo, walang bumibitiw sa titig.

“Allow me to explain, okay?” he continued, as if he wasn’t done lamenting. “I’m sorry because I startled you last night. I mean, who wouldn’t be shocked if someone suddenly smelled their neck, right? I scared you, and for that, I’m sorry. But… I’m not sorry for doing it.” Pumikit siya ng mariin bago muling binuka ang mata at tumingin deretso sa mga mata ko.

My heartbeat raced wildly the moment his bloodshot eyes softened.

“Ali, I like it. Gustong-gusto ko ang ginawa ko na gusto ko ulit umulit.” Kinagat niya ang labi.

Humasa ang ngipin ko. Matapang ko siyang tiningnan. Nagwawala ang pulso ko at nararamdaman ko na ang tibok ng puso ko sa tainga ko.

Wala akong sabi. Kinuha ko ang kamay ni Apollo. Marahas ko siyang hinila patayo at kinaladkad ko siya kung saan.

“Kuya Ali!”

“Kuya Apollo!”

“Kuya!”

Ang mga tawag ng bata sa amin pero hindi ko sila nilingon. Mariin ang bawat hakbang ko kaya bumabaon ang paa ko sa buhangin. Mabilis din ang hakbang ko kaya parang naghahabol si Apollo sa likod ko.

“A-Ali,” there was a tremor in Apollo’s voice.

“Exel, patingin saglit sa mga bata,” sabi ko kay Exel nang maraanan namin sila sa pinaglalaruan nila.

Exel raised an eyebrow but eventually nodded. I didn’t bother glancing at Apollo’s friend, I didn’t care. All that mattered was that I was dragging Apollo with me right now!

Sa loob sana ng bahay ang destinasyon ko pero baka pumasok sila roon. Nagdere-deretso lang ako sa paglalakad ng mabilis.

“Ali, where are we going?” Muling tanong ni Apollo pero hindi ko siya sinagot.

May nakita akong malaking puno ng kahoy kaya doon ko dinala si Apollo. Nang makarating sa puno ng kahoy. Tinulak ko roon si Apollo.

Apollo staggered backward, his back slamming against the rough bark of the tree. Instinctively, I moved in, bracing my hands on either side of his head, trapping him between my arms.

My heart thundered in chaotic rhythm, my thoughts a tangled mess. Every rational impulse dissolved until only one thing filled my mind, kissing him. My gaze dropped to his lips, slightly parted as he panted for breath, and the world seemed to blur around us.

“I want to get even,” I said, catching my breath from the sprint.

“W-what?” Apollo’s eyes were restless.

I smirked and closed the distance between us, my hand sliding to the firm of his back as I angled for his lips. I kept my eyes open, wanting— no, needing, to see his reaction.

Apollo’s eyes widened in shock, and a rush of satisfaction curved my lips into a grin against his. Then I finally let my eyes flutter shut, tilting my head to deepen the kiss and claim the warmth of his mouth.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 32

Chapter 32

Ali’s POV

As I’ve said, I already had my fair share of kisses with women,  mostly dares from my friends whenever we were having fun at some clubs. And if I remember correctly, I liked rough kisses. However, I find my kiss gentle when it’s with Apollo!

Since when did I become this hyperaware of kissing someone? I’m so sensitive when kissing him. I picture his responses in my head. I imagine myself pinning him against the tree as he kisses me softly.

The sound of the nearby waves filled my ears, blending with the rumbling of my heart. Its beating almost masked the waves crashing on the shoreline.

Nakaramdam ako ng pangangalay sa aking paa at tama naman iyon nang yumakap ang bisig ni Apollo sa baywang ko at binaliktad ang aming posisyon. Ako na ngayon ang nakasandal sa puno ng kahoy at siya naman ang nasa harapan ko. Suportado niya naman ang katawan kong nanlalambot na yata. 

Apollo took the lead in our kiss, and this time, it became rough, fast, and more desperate. He lifted my chin before thrusting his tongue into my mouth roughly. He bit my lower lip, so I responded by biting his upper lip. My hands landed on his broad chest, he was burning under my palms!

We were like two hungry cavemen who had been starved for days, now devouring each other’s lips like there’s no tomorrow!

Putragis! Hindi ba alam ng Apollo na ’to ang gentleness? Ang gentle ko sa kanya kanina pero ngayon na ako na itong nakasandal sa puno, ang rahas niya!

Fuck! Ayaw kong makita ng mga kaibigan niya— namin ang labi naming namamaga. But I think that was too late right now. Gigil na ang bawat papak ni Apollo sa labi ko. Ang sipsip niya sa dila ko na para bang may minatamis doon ay mas lalong naging agresibo! Bawat sipsip may diin. Bawat kagat may gigil.

I nearly lost my breath, but he suddenly pulled away from our kiss. A thin strand of saliva stretched between us, sliding down my chin as I tried to catch my breath.

He pressed his forehead to mine, our breaths mingling as we tried to steady ourselves after that heated kiss. Sinusuntok ako ng maiinit na hininga ni Apollo pero hindi ako umangal. Ang bango talaga ng hininga ng gagong ito. Usually sa ganitong sitwasyon, nilalampaso ko na siya at binubungangaan kaso ngayon nawawalan ako ng lakas. Kung siguro hindi yakap ng isang bisig niya ang baywang ko, baka bumigay na itong tuhod ko!

Walang nagsalita sa aming dalawa. We allowed the sea breeze to wash over us, calming our thoughts and comforting our hearts.

Ginugulo ng hangin ang aming buhok. Sumasayaw ang maliliit na sanga nitong puno na kinasasandalan ko at umiihip sa amin ang maalat na hangin mula sa dagat. Mataas ang araw pero nakasilong kami sa anino ng dahon nitong puno.

Puta! B-bakla ba si Apollo? Tama naman ako, ’di ba? Tama naman iyong narinig ko sa kanya na gusto niya rin ako?

My toes curled as Apollo’s thumb brushed against my lips, tracing the tenderness left by our earlier kiss. Shivers of warmth rippled through me with every stroke of his touch.

“Your lips arel so red,” he murmured, his breath brushing softly against them.

Naibaba ko rin ang aking mata sa kanyang labi. Namumula rin ang paligid ng kanyang labi. Aba, dapat lang! Hindi pwede na bibig ko lang ang mamula. Kaya nga kinagat ko rin siya ng mariin kanina!

Namamaga ang labi niya at namumula. I bet ganon din ang hitsura ng bibig ko. But then, I don’t feel irritated or annoyed at all. Kanina inaalala ko ang mga kaibigan namin kaso ngayon nanaig ang satisfaction sa akin.

Nakakagago kasi masaya ako. Hindi man halata sa hitsura ko ngayon kasi nakakunot noo ako, pero masaya ako. On the contrary, Apollo was smiling so bright and wide, his face lighting up like he had just won a war.

“A-ano iyong sinabi mo kanina? P-pwede mo bang ulitin?” Humina anag boses ko na parang naging bulong. Lumambing din iyon.

Ramdam ko ang pag-akyat ng dugo ko sa mukha at pagkalat nito sa aking batok at tainga!

Gago ka, Ali! Ang baduy mo! Tungeks ka!

“Which part of it? The one where I said I liked you?”

Kumuyom ulit ang mga daliri ko sa paa. Nakuyom ko rin ang kamay ko na nakahawak sa kanyang dibdib. Kahit sa ilalim ng palad ko, ramdam na ramdam ko ang sipa ng kanyang puso. Kagaya lang din ng sa ’kin na gusto na yatang tumalon palabas sa ribcage ko.

Tuwang-tuwa ’yan siya? Puta lang!

“You like me?” Ulit ko na parang hindi narinig si Apollo.

Nakakabobo pala ito! Bobo na nga naging bobo pa lalo!

“Yeah,” sagot ni Apollo, nakangiti at malambing ang boses.

Halos manginsay ako rito sa harapan niya kaso tinatago ko lang. Nakakawala iyon sa angas ko! Putcha!

“Matagal na?”

Nakangising tango niya. Apollo then dropped a brief kiss on my lips. Muntik ko pang isunod ang labi ko nang putulin niya ang halik.

Apollo’s amber eyes were so bright that I felt like melting under his gaze. I was so close to asking him to hold me tight.

Pero hindi ko iyon sasabihin sa kanya kasi mawawala ang angas ko no’n!

“Ali, you dragged me here and kissed me. You kissed me back. You responded to my kisses. And now, you’re allowing me to be this close to you. Ali… am I thinking right? Tama ba ako ng inisiip ngayon?” Parang nahihirapan niyang saad. Nanatiling magkadikit ang noo namin habang nag-uusap. Na para bang magkakasakit kami kapag naghiwalay itong aming noo.

A naughty grin slowly curved my lips. “Depends kung ano ang inisiip mo.”

But then he grabbed my waist and pulled me close to him. I groaned inwardly as our bodies brushed against each other.

“Mon beau,” he grunted, though the smile on his lips faded away. He sounded both annoyed and amused at the same time.

Nakakatanga naman ang lalaking ito! Kaso kahit naman ako… hindi mawala sa sistema ko ang tuwa! May kaba at takot sa kalooban ko kaso natatabunan sila ng saya na nararamdaman ko ngayon.

Pwede naman siguro ito, ’di ba? Pwede naman sigurong lubusin ko muna ang pagkakataong ito?

“Why?” Natatawa kong wika sa kanya.

“Please, answer me, mon beau.” Wika nito na parang bata na namimilit.

“Huwag kang bobo!” Kagaya ko na nabo-bobo na. “Tingin mo ba hahayaan kitang yakapin ako, halikan ako, at haplusin ako na wala… na w-wala akong feelings  sa’yo?”

“Then, what?”

Ay, putragis! Gusto niya talagang marinig ang tatlong kataga na iyon!

Natatawa kong tinulak ang noo niya. “Ikaw’ng boploks ka. Oo na. I like… you too.”

Apollo bit his lip hard before sighing loudly. He dropped his forehead onto my shoulder, his arms snaking around me possessively.

“Does this mean we’re official now?” he asked, pulling himself slightly away from me.

Kumunot naman ang noo ko sa kanya.

“Tayo na? Agad-agad?”

He blinked, looking utterly confused. “W-why? Hindi pa? Then, can I make ligaw instead?”

Biro kong nasuntok ang kanyang dibdib. Tumingin ako sa dagat. Kumikisap ito sa ilalim ng araw.

“Apollo, gusto kita pero hindi ka ba natatakot? Ako broken family ako, ikaw naman may problema rin sa family mo. Hindi ka ba natatakot mag-commit? Hindi ba pumasok sa isip mo na baka… itong nararamdaman natin phase lang ng buhay natin?”

Apollo held my chin, turning my head toward him.

“Ali, you’re not just a phase for me. My feelings… like I told you before, they’ve been here for a long time. That’s why I can’t say you’re just a phase in my life.”

I clenched my jaws. Ang lakas ng loob kong magpahalik at humalik sa kanya pero natatakot naman ako sa commitment ngayon.

“What if… our feelings change? What if we wake up one day and they don’t feel the same anymore? What if one of us… fails along the way? Apollo, I’ve never been in a relationship before. Ngayon… ngayon lang din ako nagkaroon ng ganitong feelings. Nakakapanibago. Nakakatakot ang tindi ng nararamdaman ko.”

Apollo just hugged me. Hinayaan ko ang sarili ko na manghina sa kanyang mga bisig.

“It’s too soon to talk about our future, Ali. There are so many ‘what ifs’ and challenges that may come our way. But can you go easy on yourself? Can you… at least take a small risk for us? Just give us a chance, Ali. I’ll take care of the rest. Let’s walk together toward our future, slowly.”

From being annoyed and irritated by his face, I’m now pleased, so happy just watching Apollo. Pakiramdam ko, wala nang mas gugwapo pa sa kanya. Parang gago lang.

From a fake relationship to a real one. From fake dating to real dating. Dapat bang sisihin ko si Belinda rito? O dapat na magpasalamat ako sa kanya?

“No, hindi ganyan. Mahahaba ang daliri mo. This should be easy for you.”

“Putek naman! ’Wag na nga!” Iritado kong wika at binalik kay Apollo ang gitara niya.

May tugtog sila sa Veganz kanina at dumeretso siya ngayon sa T.C. He looked so hot in his fitted black shirt, ripped black jeans, and black boots. His denim jacket hung casually over one of the chairs. Pinagpipiyestahan na naman ito ng mga babae. Kaso for now, sa amin muna ang relasyon namin. Kahit nga kina Exel walang alam ang mga iyon. Baka nga iniisip ng mga iyon na nagtutukaan kami ni Apollo pero walang label!

Nagsara na ako sa shop at tapos na rin ako sa pagmo-mop kaya lumapit ako sa kanya. Nakuryoso ako sa gitara niya kaya nagpaturo ako kaso sumakit na itong daliri ko at ’di pa rin ako marunong. 

“Let’s try one more time.”

“Ayoko na.” Pagod akong umupo sa tabi niya.

“Tapos ka na rito? Let me drive you home. Doon ka na magpahinga.”

“Hindi pa kailangan ko pang i-arrange ang mga silya.” Pikit matang sagot ko sa kanya.

Pipikit lang sana ako nang marinig ko ang mga kalansing ng mga silya at ang pagsagi ng mga paa nito sahig. Nagmulat ako at laking gulat ko nang makita ko si Apollo na inaayos ang mga silya.

“Apollo, ano ba ang ginagawa mo?”

“Helping you. Just rest there. Ako na ang bahala—”

“No! Ako ang nagtatrabaho…”

“But I don’t what to see my boyfriend tired,” he pouted.

Ay tang ina nga naman ang ugok na ’to! Alam na alam kung paano ako palambutin! Gago! Ang angas niya tingnan sa kanyang hitsura tapos batak na batak kung lumambing.

Umismid ako upang itago ang kilig. Four days palang kaming mag-on kaso c-in-areer na niya! Nahihirapan pa rin akong i-express itong sarili ko kay Apollo. Minsan naku-caught off guard pa rin ako sa mga inaakto niya sa ’kin. But still we’re taking everything slow for now. Marami pa naman kaming oras. Ngayon masaya kami sa… relasyon namin.

Argh! Nakakainis kasi hanggang ngayon umiinit ang mukha ko at kinikilig kapag naiisip ko na boyfriend ko ang isang Apollo Contaleone, ang vocalist ng Euphoria at ang habulin ng babae sa buong Buencamino International School!

Sorry not sorry. Pero gwapo rin pala ang trip ni Apollo! I mean, hindi na siya lugi sa akin. Gwapo naman ako, varsity player, hardworking, masama lang ang ugali at lagi siyang minumura!

Imbes na umidlip tiningnan ko na lang itong nag-aayos ng silya. Ano ba naman ito!? Iyong nagpapainit ng ulo ko noon, happiness ko na ngayon!

’Nak ng putcha! Swerte mo, Ali Desiderio!

Pauwi na kami ni Apollo, ihahatid niya ako sa bahay nang tumugtog ang kanta na French. Bigla kong naalala ang mga sinasabi noon ni Apollo sa ’kin. Para kasing ganon ang mga salitang binibitiwan niya sa ’kin no’n!

“Oh yeah, I just remember. May mga ganitong lengguwahe kang sinasabi sa ’kin before. At iyong tawag mo sa akin, ganitong lengguwahe siya, ’di ba? French?”

Humarap ako sa kanya. Napasulyap-sulyap siya sa akin. For some reason, he couldn’t make eye contact with me. Usually, when he’s driving and I’m talking, he always spares me a glance from time to time.

“Oh, bakit hindi ka makatingin sa ’kin? Pinagmumura mo ba ako noon? Tell me!”

“N-no! Mon beau, I cannot do that to you!”

Umasim ang mukha ko.

“Psh! Okay lang murahin mo ako! Minumura nga kita eh. Para fair lang. Ayokong hindi tayo patas sa relasyong ito!”

“Mon beau,” his voice trembled.

I inwardly laugh.

Tang ina, tang ina, tang ina! Who would’ve thought this day would come? That I’d be able to make Apollo Contaleone nervous as hell?

“Let’s start with that m-mon beau of yours! Ano ang ibig n’yang sabihin?” Taas kilay kong tanong sa kanya.

I saw how he swallowed hard. Alam kong endearment na niya iyon sa ’kin. Ang akin lang gusto ko itong maintindihan!

“Ano na?” I asked bossily.

“A-Ali, I prefer not to say it.”

Sinamaan ko ito ng tingin.

“A-Ali,” para na siyang nadudumi.

Bumuntong-hininga ako.

“Okay, every question is worth one kiss from me. You decide where you want me to kiss you!” Pahayag ko at muntik nang masubsob nang bigla siyang pumpreno!

Ay, gago!

“Putang–”

“Ali, ’wag ka namang manggulat sa ’kin. You… you surprised me!”

Inirapan ko siya.

“Ano na nga—”

“Anywhere? You’ll kiss me anywhere I want you to?”

Hambog at maangas kong pinagkrus ang braso ko sa harap ng dibdib ko.

“Yes!”

“Then… to your first question…” putol-putol ang kanyang sinasabi na para bang natatae na ewan. Malalalim din ang kanyang hiningang pinapakawalan! “Mon beau means… my handsome.”

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 33

Chapter 33

Apollo’s POV

“What the hell, Gabriella!? Ano itong naririnig ko mula sa mga empleyado natin na may kasa-kasama kang lalaki?” My father’s voice was laced with accusations and bitterness.

“Oh my god! The God’s sake, Hegel! How many times do I have to tell you na wala akong lalaki! Mas paniniwalaan mo ba ang mga naririnig mo sa office? All of those are just mere heresies,” my mother shot back in a firm, thick voice.

“Don’t fool me, Gabriella! There’s no smoke without fire. Nauna ka ngang umuwi rito at hindi ako mahintay!” May pang-aakusang bwelta ni Dad.

“Gosh! Ang tanda-tanda na natin, Hegel! Pag-aawayan ba natin ito? Ano ba ang iniisip mo? That I have an affair? Oh come on! Ngayon alam mo na ang pakiramdam na para kang mababaliw kakaisip sa asawa mo!”

“Gabriella, ’wag mo akong sagarin! You started this mess! This forsaken family fell apart because of you, because of your mistake with your driver before!”

Muli akong lumangoy sa pool at nanatili sa ilalim ng tubig upang hindi marinig ang sigawan ng mga magulang ko.

I learned about their past from the maids, and I confirmed everything with Ate Anver. Noon pa man lagi ko nang naririnig ang pag-aaway nina Mom at Dad. Gabi sila nag-aaway kasi iyan lang din ang oras na nag-aabot silang dalawa sa bahay. Just like what’s happening right now.

Two days and three nights lang nga kami roon sa staycation house dahil nag-text si Ate sa ’kin na uuwi raw ang Mom at Dad sa bahay. Simula no’n hindi pa sila umaalis ng bahay. At simula din no’ng dumating sila, dalawang beses na silang nagsisigawan sa gabi. Thankfully, wala si Harry dito at hindi niya naririnig ang mga sigawan ng kanyang grandparents.

Sabi ni Ate… si Mom daw ang unang nangaliwa. Even before, my dad often traveled from one country to another because of his work, while my mom stayed at home taking care of Ate Anver and the house. However, my mom made a mistake, she had an affair with one of our drivers..

Hindi rin naman sinabi ni Ate Anver kung sino sa mga driver namin pero aniya, matagal na raw iyong wala. Dahil sa nangyari lagi nang sinasama ni Dad si Mom. Imbes na si Dad lang ang nag-aasikaso ng mga negosyo namin, binigay ni Dad kay Mom ang pamumuno sa chain of hotel and restaurant namin kay Mom. My dad manages our estate, commerce, and banking company, and as far as I know, our company is now venturing into the construction business.

Kaya naman hindi ko sila laging nakakasama sa bahay. Kung saan kasi sila naabutan ng gabi, doon na lang din sila natutulog. That’s why we have several properties scattered across the country and even some abroad. This is the main house, but they rarely come here.

Sa pag-ahon ko, akala ko tapos na silang dalawa ngunit narinig ko muli ang mga sigawan nila. Baliwala na rin siguro sa kanila na pinag-uusapan sila ng mga kasambahay.

“I’m already tired, Hegel! Kahit ilang beses ko nang sinabi sa’yo na isang beses lang iyong nangyari! Hindi ka naniniwala! You’ve always painted me as the evil one, when in fact, you also made a mistake! Pero nilunok ko at tinanggap ko ang pagkakamali mo! I even welcomed and accepted your mistake! Pero ikaw? Tinanggap mo ba iyong akin? Never! Hindi mo tinanggap! Pinatahimik mo nga! Pinapatay mo, you devil!” My mother’s voice grew strained and hoarse.

“You started this mess, Gabriella! I only did what you did to me!” my father’s tone turned sinister.

“How many times do I have to tell you, Hegel, I don’t have a man right now?! Hindi porket ginagawa mo na siyang habit ngayon, igagaya mo ako sa’yo! Tinanggap ko na ang pagkakamali ko. I’ve already repented for my sins. Pero ikaw, ginawa mong lifestyle!”

I don’t know what’s happening inside the house, but I can hear glass breaking and loud slams. Muli akong nag-dive at lumangoy nang lumangoy! Linggo naman bukas kaya ayos lang kung hindi ako makatulog.

Nang maramdaman ko ang pangangalay sa balikat ko. Saka lang ako umahon mula sa pool. Sinuot ko ang itim na roba na siyang hinubad ko kanina at pumasok sa loob.

When I went inside, Mommy and Daddy were no longer there. The broken center table, shattered vases, fallen lamps, and the messy living area were all that remained. I headed straight to the kitchen, pretending not to see anything. I saw a few maids walking out, cleaning equipment in their hands.

“Young master?”

I turned when someone called my name, it was Java. She was already in her sleepwear as she walked toward me.

“Young master, may kailangan po ba kayo?” tanong niya sa akin. Inaayos niya ang pagkakatali ng kanyang buhok at saka sinuklay ang bangs.

“Matulog ka na, Java. Ako na lang ang kukuha ng maiinom ko.”

“E-eh, maglilinis pa po kami sa labas, Young Master.”

“Then go ahead. I can handle myself here.”

Huminga siya ng malalim at yumuko ng bahagya sa akin bago ako iniwan. Naghanap ako ng makakain ko sa silid, ice cream sana kaso lata ng mga alak ang nakita ko. Kumuha ako ng tatlong can beer at dinala ko iyon sa silid ko. I have no choice, wala ang comfort food ko.

Inubos ko muna ang isang lata ng alak bago naligo. Suot ko ang maroon na hoodie jacket at gray sweatpants. Binuksan ko ang TV at nanood ng Pokémon. Tumingin ako sa oras. Malapit nang mag-alas dose  kaso hindi pa rin ako inaantok.

My phone vibrated beside me.

Ali❤️: nakauwi na ang gwapo mong boyfriend. wala lang. text lang kita para maubos ko na itong load mo.

A downward smile tugged at my lips as I read his text message.

Ako: Can I call?

Ali❤️: indi, pwede. 2log na ang mga kapatid ko. mag-iingay ka lang eh.

Ako: I just want to see you. I miss you so much!

Nang ma-send ko ang reply ko. Nai-imagine ko na ang mukha ni Ali. Nakabusungot na siguro iyon ngayon.

Ali❤️: putcha ka! ayoko ko sa boyfriend na clingy.

Ako: Mon, beau.🥹

Ali❤️: lintik ka! mag-online ka. may pinasa akong larawan sa’yo sa IG. maglalaway ka roon! 😎💪

Hindi talaga ako nito natitiis! I connected my phone to our Wi-Fi and went straight to my IG account. I had tons of unread messages, mostly from girls. Atat kong pinindot ang messages ni Ali sa ’kin.

Ali: miss mo na ito?

Message niya at may picture na nakasunod doon. It was a photo showing off his well-defined biceps. Mukhang nakahiga na rin siya sa kama.

He was online, which is why I replied to his message.

Ako: I want to see the man behind those biceps, this isn’t enough for me.

Ali: ang demanding mo naman. wala kayong gig ngayon di ba kasi may lagnat si Fabian?

Ako: Yeah.

Ali: patulog ka na?

Ako: I can’t sleep. Maybe if I see your face, I’ll finally be able to.

Ali: gago talaga. gusto mo talaga akong makita?

Ako: Desperately.

Isang larawan ang reply niya sa akin. He was topless, lounging against his bed, or at least, that’s what it looked like. Hindi pa kasi ako nakakapasok sa bedroom niya. May sumulpot na message from him.

Ali: kng d yan sapat, pwede mo naman akong puntahan.

Ali’s POV

Tinaob ko ang cellphone ko sa kama at deretsong tumitig sa bubong ng bahay. Nakakagago pala itong may boyfriend? Normal lang ba itong nararamdaman ko? Para kasi akong laging may kabag at parang tangang nakangiti kapag nagti-text kami ni SMARTLoad. What I mean ay si Apollo! Boyfriend ko na siya pero gano’n pa rin ang pangalan niya sa contacts ko. Natutuwa lang kasi ako roon, ’di ko na napapalitan. Siya mon beau nang mon beau sa ’kin kaso SMARTLoad lang siya sa contacts ko!

My teeth sank into my lip as I remembered what happened the night before last. Napasubo ako sa sarili kong sinabi sa kanya nang sabihin niya sa ’kin ang mga meaning no’ng mga French words na sinabi niya sa ’kin.

“Mon beau, it means my handsome in French.”

“J’espère qu’un jour tu te verras comme je te regarde. It means, I hope that one day you see yourself the way I look at you.”

“Merci, mon beau. Well, it just means ’thank you, my handsome.”

There’s something about Apollo when he speaks French, something deep within me stirs every time I hear him. The way his lips curl, flatten, and part with each word makes him look irresistibly attractive, so gallant and chivalrous.

And as if it were a reward, I couldn’t resist kissing him, on his neck, his ear, and down to his chest. Pasimpleng malandi rin siya.

Kinuha ko ulit ang cellphone ko at inaasahan kong may kakornihan na naman ang ugok kaso seen lang. Wala siyang reply. Ilang minuto na ang lumipas ah. Don’t tell nakatulog na siya matapos kong pasahan ng larawan ko?

Putek na ’yan! Naghintay pa ako sa reply niya! Sa banas ko ay pinatay ko na ang data ko. Hindi maiguhit ang mukha ko dahil sa pagkakabusungot. Tinakip ko ang braso sa mata ko. Alas dose na kaso banas na banas ako kasi hindi nagreply si Apollo.

Eh, ano naman ngayon? Noon nga ini-snob ko lang ang text messages niya. Ganito rin ba ang nararamdaman niya?

Napabalikwas naman ako nang biglang magwala ang cellphone ko. Dali-dali ko itong kinuha. Marupok!

SMARTLoad is calling…

I answered the call just to make it stop.

“Ano?” Wala sa mood kong wika.

“Nasa labas ako,” ani Apollo.

“H-huh? Labas? Saan?” Taka kong tanong. Ginulo ko ang buhok ko.

“Sa labas ng bahay mo. You told me kung hindi sapat ang picture mo, pwede kitang puntahan. Hindi siya enough kaya I’m here. I want to see you, Mon beau.”

Ako lang ba o parang nagpapa-baby itong boses ng ugok sa ’kin?

Tang ina! Parang nagkaroon ng kung ano enerhiya ang lahat ng cells ko sa katawan. Basta akong kumuha ng tshirt at sinuot iyon. Bitbit ko ang cellphone na lumabas. At nando’n nga sa tapat ng bahay ang itim na kotse ni Apollo.

Kaya pala wala siyang reply! Nasa byahe pala ang boploks na ’to!

Kumatok ako sa bintana ng kotse nang makalapit. Bumaba kaagad ang salamin no’n at bumungad sa akin ang preskong si Apollo. Binuksan niya ang pinto at pumasok ako sa may shotgun seat.

I was taken aback when Apollo suddenly grabbed the neckline of my shirt and claimed my lips. Shock coursed through me at first, but once I regained my senses, I found myself gripping his hoodie in return. The taste of alcohol lingered between us as I drew his tongue in, wanting to own the moment, own him.

We were like two wolves colliding, two alphas battling for dominance and control. Our kiss burned for several minutes before we finally pulled away, breathless and trembling.

We were both panting for air as our kisses came to an end.

“I missed you,” he murmured, wiping the blood from his lips.

“Psh! Miss ko rin ang kakapalan ng mukha mo.”

Natatawa siyang umiling. 

“But I think you miss me more,”

“What?”

Nginuso niya ang damit ko. Naibaba ko rin ang tingin ko sa suot ko. Malakas akong napamura nang makita kong baliktad siya! Gago!

Nilapag ko ang cellphone ko sa dashboard bago hinila ang likod ng damit ko at hinubad ito para baliktarin! Masama ang tingin ko kay Apollo dahil humalik muna siya bago ako punain. Kaso nalusaw ang pagkakagusot ng mukha nang makita ko siyang natulala sa katawan ko.

Para namang first time niya akong makitang naghubad. Pinitik ko muna ang tshirt ko sa kanya bago ko ito sinuot.

“Ang mata mo!”

“Ang sarap mo kasi tingnan!”

Ay, puta!

Humarap ako sa kanya. Ngayong nakatitig ako sa kanya ng mabuti. Ngayon ko lang din napansin ang malamlam at namumula niyang mata. Gusto ko sana siyang biruin na naligo pa talaga siya bago pumunta rito but I’m more worried because of his eyes.

“Nasa bahay n’yo pa rin ang mga magulang mo?” Maingat kong tanong sa kanya.

Inabot niya ang kamay ko at humalik doon. My palms were calloused, unlike his, which were smooth and soft.

“Yeah,”

“Gusto mo bang umidlip?” Because as dar as I know, hindi siya nakakatulog sa bahay kung nando’n ang parents niya.

“Here?” Tumingin siya sa kotse.

Sinulyapan ko ang backseat. Medyo spacious naman doon.

“Sa backseat.”

Dahil doon lumipat kaming dalawa sa backseat. Umupo ako at siya naman humiga at umunan sa kandungan ko. Sinusuklay ko ang buhok niya na unti-unti nang kinakain ng tunay na kulay nito. Ang bango niya.

Tiniis ko ang paghimas niya sa abs ko habang pikit siya. Pinipiga niya ang matigas kong abs.

I just know that he can’t sleep at their house whenever his parents are there. I don’t know the details, and even if I wanted to ask, Apollo is too sensitive about the topic right now. Ayoko ko muna siyang tanungin tungkol doon.

“Ali,”

Sumandal na rin sana ako sa headrest ng upuan kaso nagsalita siya.

“Ano?”

“My friends have already been asking me about us.”

“Anong sinabi mo?”

“Sinabi ko na kung ano ang nakikita nila… iyon na ’yon.”

Natawa ako.

“Pang showbiz naman ang sagot mo sa kanila.”

“Ayoko ko lang sabihin sa kanila na hindi nagpapaalam sa’yo. Baka hindi ka pa komportable.”

Tumigil ako sa pagsuklay sa buhok niya. Binaba ko ang tingin at nagtagpo ang mga mata namin ni Apollo.

“Wala akong balak ilihim itong relasyon n-natin, Apollo. Okay lang na dahan-dahan natin ang mga kaibigan natin.”

Windang na windang pa rin ako na boyfriend ko na siya. Siya ang first boyfriend ko at tingin ko… wala ng susunod sa kanya. Puta ang aga pa para mag-conclude sa relasyong ito pero gustong-gusto kasi ang tang inang ito!

Kinabukasan sa palengke naman ako upang maging kargador sa mga bagong dating na gulay ni Aleng Nene. Kakabagsak ko palang sa sako ng kalabasa nang salubungin ako ng ina ni Coco. Humahangos at naiiyak!

“A-Ali,” kinakapos sa hiningang tawag ng Mama ni Coco sa akin.

Hinawakan ko ito dahil parang mahihimatay na siya.

“Ate, bakit po?”

Humawak siya nang mahigpit sa braso ko.

“Ali, a-ang mga kapatid mo… umuwi ka muna. Dumating ang nanay mo at dadalhin niya raw ang mga bata!”

Putang ina!

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 34

Chapter 34

Ali’s POV

My mind shut down for a few seconds after hearing what Coco’s mother said. I felt my body freeze at the thought of my siblings being taken away from me. Those two are so precious to me. I love them so much that I can’t imagine a life without them. I’ve planned a future with them.

My muscles tensed as my pulse slammed against my throat. Every beat of my heart felt like a hammer pounding through my ribs.

“Ali! Ali, puntahan mo muna ang mga kapatid mo!” sigaw ni Aleng Nene sa ’kin. Doon lang ako nakabawi mula sa gulat.

In a split second, I sprinted toward the nearby tricycle stand. I recognized the driver immediately, I knew almost everyone around the market. Sinabi ko lang sa kanya na sa bahay ako. Siguro nakita na ni Manong na nagmamadali ako at balisa kaya naman umusad na siya kahit hindi pa puno ang tricycle niya. Usually kasi pinupuno pa ng mga tricycle drivers ang tricycle nila bago umalis.

“P-pwedeng paki bilisan, Manong?” ani ko kay Manong.

“Sige, Ali.” Tango ni Manong.

Ilang minuto lang at nakarating na kami ni Manong sa bahay. Basta na lang ako bumunot ng pera sa bulsa ng shorts ko at binigay kay Manong. Kahit na hindi pa tuluyang tumitigil ang tricycle, tumalon na ako at tumakbo papasok sa ’min. Iyong maliit na hagdan sa bahay namin ay inisang hakbang ko na lang sa pagmamadali.

Naabutan ko si Mama Chena na hila-hila niya ang dalawang kapatid ko! At akmang lalapit na ko sa mga kapatid ko at kay Mama nang may kamay na humawak sa akin at sapilitan akong pinaluhod.

Napadaing ako sa lakas ng sipa na lumagapak sa likod ng tuhod ko.

“Ma, anong ginagawa mo?!” Halos maputol ang ugat ko sa leeg.

Tiningala ko si Mama pero galit lang ang nakikita ko sa mukha niya. Pinasadahan ko siya ng tingin. Ibang-iba na siya. Mamahalin na ang suot niya at nagsusuot na rin siya ng makeup.

“Kuya!” sigaw ni Ynez.

“Kuya Ali, ayaw naming sumama kay Mama. Kuya!” Pagwawala naman ni Yenz kaso mahigpit ang pagkakahawak ni Mama sa kani-kanilang palapulsuhan. Namumutla na ang kamay nila.

“Ma, bakit n’yo naman po kailangan kunin ang mga kapatid ko!?” Nagtagis na ang bagang ko.

Nilibot ko ang aking mata sa maliit na sala ng bahay, doon ko lang nakita ang apat na lalaking naka-uniporme ng kulay itim.

Sino ang mga ’to? Kasama ba ito ni Mama? Kaano-ano ito ni Mama?

“Ma, inaalagaan ko sila rito. ’Wag n’yo naman pong kunin sa ’kin ang mga kapatid ko! Ma, maawa ka naman—”

“Tumigil ka, Ali! Kagaya ka lang sa ama mo! Magaling lang kayo sa salita. At anong sinasabi mong inaalagaan mo sila rito? Ni wala ka nga rito lagi sa bahay. Iniiwan mo nga lang ang mga kapatid mo sa kung sinong—”

“Ma, nasa palengke po ako! May trabaho ako kaya iniiwan ko sila kina Coco. Mabait po sila.”

Lintek! Hindi naman gala ang ginagawa ko ah. Naghahanap ako ng pera. May konting padala si Papa pero ayokong umasa lang doon. Dahil baka kagaya ni Mama hindi na rin iyon magpadala sa susunod!

Umismid lang si Mama.

“Kahit ano pa ang sabihin mo, Ali, kukunin si Yenz at Ynez dito. Ikaw maiwan ka sa ama mo. Isasama ko sila sa ’kin dahil alam ko… mabibigyan sila ng magandang kinabukasan sa tunay nilang ama!”

Nagulat ako sa sinabi ni Mama. Tunay na… ama?

“Ma, a-anong sinasabi mo? Sa tagal mong nawala… babalik ka lang para kunin sila dahil mabibigyan sila ng magandang kinabukasan sa tunay nilang ama?” Pagak akong natawa kay Mama.

Tiningnan ko si Ynez na pilit akong inaabot gamit iyong maliit niyang kamay. Umiiyak at pumipiglas sa hawak ni Mama. Si Yenz naman ay litong nakatingala kay Mama. Naguguluhan din siguro siya sa sinabi nito.

“Kuya Ali, ayokong sumama kay—”

“Tumigil ka, Ynez! Hindi mo kapatid iyan!” Singhal ni Mama kay Ynez.

Napatalon si Ynez. Rumehistro ang takot sa mukha ng kapatid ko at umiyak! Si Yenz naman ay biglang kinagat ang kamay ni Mama kaya nakawala sila rito. Mabilis silang tumakbo tungo sa ’kin at yumakap ng mahigpit.

Umiiyak silang yumakap sa akin. Ni hindi ko magawang yumakap sa kanila dahil hawak ng dalawang lalaki ang kamay ko sa likod.

“Kunin n’yo ang mga bata!” Utos ni Mama sa mga lalaki.

Sumigaw si Ynez at Yenz nang kunin sila ng mga lalaki.

“Umalis na tayo,” sunod naman wika ni Mama at dinaanan lang ako.

“Ma! Ma, umalis na lang kayo pero ’wag n’yo pong kunin ang mga kapatid ko!” My tears stream down to my cheeks. Tears streamed down my cheeks, and my voice grew hoarse from the strain of shouting. My mother turned to me, her eyes void of any emotion.

Bakit ganito? Kung kailan hindi ko na inaalala si Mama, susulpot siya at gustong kunin ang mga kapatid ko. At ano itong mga pinagsasabi niya? Anong iyong sinasabi niyang hindi ko kapatid sina Ynez at Yenz? Gawa-gawa lang ba niya iyon?

The thoughts inside my head twisted as I tried to decipher what my mother had said. There were so many questions in my mind, but I couldn’t voice them out. Every word she said seeped into my brain, but my mind refused to believe them.

Ano ’to? Anong drama itong ginawa ni Mama?

“Wala kang karapatan sa kanila, Ali. Hindi mo sila kapatid. Hindi mo sila kadugo! Kaya ayokong lumaki ang mga anak ko sa bahay na hindi man lang—”

“Ma!” Galit kong putol sa kanya. Nag-iinit na ang buong mukha ko. Nandidilim ang paningin ko. Pilit kong winawaksi ang mga hawak ng lalaki sa akin kaso ang lalakas nila! “Really, ma? Naririnig mo ba ang sinasabi mo? If you’re just saying these craziness para tumgil ako! I’m sorry but I won’t! Kapatid ko si Yenz at Ynez! No one can change that fact—”

Natampal ni Mama ang noo. Huminga siya ng malalim at sarkastikong tumawa kaya napatigil ako.

“Magaling talagang tumago ng baho iyong ama mo, Ali. Nagpapasalamat ako sa’yo dahil sa pag-aalaga mo kay Yenz at Ynez. Salamat kasi tinuring mo silang kapatid. Pero, Ali, hindi kita, anak! Tanungin mo pa iyong ama mo!”

Gusto kong hanapin sa mukha ni Mama na nagbibiro lang siya at nagsisinungaling siya kaso hindi. Deretso lang ang tingin niya sa ’kin at hindi nauutal!

“M-ma,” usal ko.

Para akong namanhid sa mga sinasabi ni Mama. No, my mother was just lying because she wants to take my siblings away from me. That can’t be true. Yenz and Ynez are my siblings.

“Patahimikin n’yo ’yan!” ani Mama.

Before I knew it, the man’s fist sank into my stomach, and I felt my insides twist before I could even scream. My stomach churned, a hollow ache settling deep inside me. Then another blow followed, landing squarely on my stomach.

Bumagsak ako sa sahig at namilipit sa sakit ng t’yan ko na unti-unting kumalat sa aking katawan. I clutched my stomach.

Tumingin ako sa nakabukas na pinto. Nanlalabo ang mata ko sa luha at namumula ang paningin ko. Mahina at nanginginig kong itinaas ang kamay ko. Kita kong nagwawala si Ynez at Yenz sa kamay no’ng mga lalaki. Sumisigaw sila kaso wala akong magawa dahil salitan akong sinisipa ng dalawang lalaki.

I couldn’t even fight back until my world started to spin, and it felt like I was being thrown into the darkest pit.

The world came back to me in fragments, white lights, muffled voices, a chill crawling up my arms. My eyelids felt heavy, as if they’d been glued shut. When I finally opened them, the ceiling above me was unfamiliar. I stared at it, listening to the quiet, trying to piece together who I was before everything went dark. The air smelled of medicine and metal. A dull ache pulsed through my body, each heartbeat echoing the pain. My body ached in places I didn’t even know could hurt. The bandages felt heavy against my skin, a constant reminder of what had happened.

I struggled to move, but I managed to turn my head and saw Apollo holding my hand. His head was bowed, eyes closed, and from that angle I could see how long and curved his thick lashes were.

“Apollo,” I murmured.

Apollo almost toppled over his chair when he saw me waking up.

“Mon beau, wait— I’ll  call the doctor…”

“’Wag na. Ayos lang ako.” Pigil ko sa kanyang akmang pagtayo.

Bumalik siya sa kanyang kinauupuan. Pain and worry flickered in his eyes as he scanned my body.

“Ali, you don’t know how scared I was when I saw you lying on the floor, covered in blood! Tell me, who did this to you?”

Muling bumuhos sa ’kin ang nangyari sa bahay. Tuluyang nakuha ni Mama Chena ang mga kapatid ko. Hindi ko alam kung saan ko hahanapin ang mga kapatid ko o kung mahahanap ko ba sila. Mukhang may nakilala si Mama na malaking tao.

“I didn’t see your siblings at your house. Your neighbor told me they were taken by your mother. I’m sorry, I wasn’t there to—”

Ang tuyo ng lalamunan ko kaya ang sakit tuloy lumunok.

“H-hindi mo kasalanan, Apollo. No need to be sorry. It was a family problem.” Pigil ko sa kanya.

“But you’re my boyfriend, Ali.”

Tumango ako. “I understand you… pero kung nando’n ka rin. Wala ka ring magagawa. Ipapahamak lang kita. Ayoko ko no’n.”

Sinuklay ni Apollo ang buhok ko.

“Ano pala ang ginagawa mo sa bahay?” tanong ko sa kanya.

“I wanted to take you on a date. But then I found you unconscious and covered with blood. It scared me.” Lumalabing saad niya. Ang laki ng katawan niya at ang angas tingnan kaso nagpapa-baby.

I was discharged from the hospital the next morning. Apollo kept nagging me to move out of our house because he was worried that the men who beat me might come back and pound me to death. Ni hindi pumasok sa eskwela ang gago!

Ano naman ang babalikan no’n sa ’kin? Nakuha na ni Mama sina Yenz at Ynez kaya sigurado akong hindi na iyon magpapakita.

“I’ll sleep here,” pagmamatigas ni Apollo. Pinagkrus ang braso at nagdidikit ang kilay habang nakatingin sa akin.

Binunggo ko ang binti niya sa binti ko. Magkatabi lang kasi kami ngayon dito sa sofa.

“Apollo, kaya ko naman. Ang t’yan ko lang at lubhang napuruhan kaya pwede ka nang umalis. Papasok na rin naman ako, bukas.” Sabi ko. Nag-absent ako ngayon kahit unang araw ng pasukan matapos ang isang linggong walang pasok!

“But, Ali.”

“I promise you. Kapag may pumunta rito sa bahay, ipapaalam ko sa’yo. Tatawagan kaagad kita,” ani ko para tumigil na siya.

“Fine!” Parang labag pa sa kalooban niyang saad. “But before I go, kiss me first!”

Nagusot ang mukha ko. “May putok ang labi ko. Hindi ko kaya ang French kissing ngayon.”

“Just smack!”

Umirap ako sa kanya at hinagkan ang labi niya. Apollo hugged me. I was so thankful for his presence since yesterday. He hadn’t left my side at the hospital until I was discharged. His presence somehow helped me stay sane after losing my siblings to my mother.

“Tatawag ako kapag nakarating na ako sa bahay,” aniya bago tumayo. Humalik pa siya sa buhok ko.

Kaso hindi pa nakakaalis si Apollo nang may kumatok sa labas ng pintuan. Nagkatinginan kaming dalawa ni Apollo.

“You’re expecting a visitor?” he asked.

I shook my head. “No. Wait, tiningnan ko kung sino.”

“Ako na,” apila niya nang tatayo na sana ako.

Tinungo ni Apollo ang pinto at binuksan niya ito.

“Apollo?”

“Apollo Contaleone?”

Sabay-sabay na sambit ng iba’t ibang boses sa labas ng bahay! Hindi ko pa man nakikita ang mga ’to, kilala ko na ang mga boses na iyon.

Ang mga kaibigan ko!

Hindi nakapagsalita si Apollo at pumasok na ang ang mga kaibigan ko sa loob ng bahay. Si Mark, Alex, Leo, at Winston.

Napatakbo sa pwesto ko si Winston nang makita ang hitsura ko. Sumunod naman sa kanya sina Capt. Alex. Isa isa silang nagbato ng tanong sa ’kin.

Anong nangyari sa ’kin?

Napano ang mukha ko?

Bakit ako absent?

Nasaan ang mga kapatid ko?

At bakit nandito si Apollo sa bahay.

“We haven’t heard from you these past few days, and then we see you like this? Who did this to you?” Galit ni saad ni Winston.

Nag-aalburuto siyang humarap kay Apollo.

“May alam ka ba rito? Anong ginagawa mo rito, Contaleone?” Ani Winston kay Apollo.

“Pre, relax lang naman.” Awat ni Leo kay Winston.

“No, Leo. Nakita mo naman ang lagay ni Ali. Papaano ako kakalma?” Bwelta naman ni Winston kay Leo.

Leo let out a sharp click of his tongue. “Para ka namang syota d’yan kung maka-react, Winston. Bakit ba hindi natin hayaan na magsalita si Ali?” Ganti rin ni Leo.

“Kalma, Leo, Winston. Hindi tayo pumunta rito para magtalo kayo.” Pumagit naman si Capt. Alex sa kanilang dalawa.

“Pre, ano ba talaga ang nangyari sa’yo?” si Mark.

Napapikit mata na lang ako. Apollo didn’t ask me what really happened. I’m sure he’s also curious about what happened, but he didn’t dare to ask me. He just knew that my siblings were taken by my mother and that I got beaten.

Hindi ko rin nakwento sa kanya detalye kasi preskong-presko pa sa isipan ko ang nangyari. Hindi ko pa rin lubos akalain na wala na ngayon dito sa bahay ang mga kapatid ko. And only God knows where they are.

“Wala na dito sa bahay ang mga kapatid ko.”

“What?” si Winston.

“Ano?” sambit naman ni Leo.

Si Mark at Capt. Alex ay nakatingin lang sa akin pero may gulat na gumuhit sa kanilang mga mata.

“Kinuha ni Mama ang mga kapatid ko kahapon.” Dagdag ko.

“Wait, ’di ba umalis si Tita, Ali? Bumalik siya… at kinuha si Ynez at Yenz?” ani Mark.

Tumango ako.

Napasinghap sila. Alam nila kung gaano ko kamahal ang mga kapatid ko. Alam nila ang mga ginagawa ko para lang sa mga kapatid ko.

“Then bakit may pasa ka at basag ang bibig mo?” si Captain.

Yumuko ako at muling sinaysay sa kanila ang buong nangyari kahapon. Naluluha ako nang matapos ko iyong sabihin sa kanila. Parang pinipiga ang puso ko habang iniisip ang iyak at tawag ni Ynez at Yenz sa ’kin. Ayaw nilang sumama kay Mama. Gusto nila sa ’kin kaso wala akong magawa. Hindi ko sila naipaglaban!

“Si Apollo… anong ginagawa n’ya rito?”

Dahil sa tanong ni Leo, napatingin silang lahat kay Apollo na malamlam ang mga matang nakatitig sa direksyon ko. Hindi nito alintana ang mga matatalim na titig ng mga kaibigan ko.

“Siya ang sumugod sa akin sa ospital dahil naabutan niya akong walang malay at duguan dito kahapon” sagot ko.

“Pumupunta na pala siya rito sa bahay mo?” Halos mag-isang linya ang kilay ni Winston.

Lumunok ako.

“Ahm… guys, si Apollo… partner ko siya.” Dugtong ko.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 35

Chapter 35

Ali’s POV

“Partner…?” Mabagal at mahinang usal ni Leo. Hindi mapirmi ang mga mata niya sa ’kin. Panay ang nakaw niya ng tingin kay Apollo.

I met Apollo’s gaze and noticed the hardness in his eyes soften as he looked at me. Kinamay ko si Apollo. Talagang naantala na ang pag-alis ng lalaking ito. Masunurin siyang lumapit sa ’kin, parang aso na sumusunod sa kanyang may-ari.

Bumalik si Apollo kung saan ang pwesto niya kanina sa sofa but this time nakadikit na siya sa ’kin.

“Are you really sure about this?” Pasimple niyang bulong sa tainga ko.

Nag-init naman ang buong mukha ko dahil sa kanyang ginawa! Putcha! I know Apollo is innocent and that his actions mean nothing more than they seem, yet I can’t help it, I find it irresistibly sensual!

Kita ko sa peripheral vision ko na nagbubulungan na si Capt. Alex at Mark kaya tumikhim ako. Itong dalawang ’to akala mo naman talaga wala ring tinatago!

“Oo naman. Ayaw mo ba?” sabi ko sa kanya.

“Of course not! Gusto ko rin pero inaalala lang kita. Wala naman kasing kaso sa ’kin because my friends know I swing this way. They know I’m bi, so it’s not surprising to them.”

Umasim ang mukha ko sa kanya. “Alam din naman nila na ikaw ang fake boyfriend ko. Wala naman silang negative reaction or any repulsive reaction no’ng sinabi ko iyon sa kanila.”

It’s funny how our fake relationship turned into something like this. I still remember how annoyed I was with him. Hambog na hambog pa ako rito kaya lagi akong banas sa kanya.

Pero ngayon, gustong-gusto ko na ito. Gwapong-gwapo na ako sa pagmumukha ng kupal at kinikilig kahit wala namang ginagawang espesyal si Apollo. Siguro ganito kasi first relationship ko ito at first boyfriend ko pa!

Putcha! Ang swerte niya sa ’kin!

“Eherm!” Malakas na tikhim ni Mark kaya napabaling kami ni Apollo sa kanila.

Nakaupo kami ni Apollo sa sofa at ang apat kong kaibigan ay nakatayo sa harap namin. Para nila kaming ini-interrogate!

Napa-ayos ako sa aking pagkakaupo. Si Apollo straight lang din ang tingin sa mga kaibigan ko.

“This is… your fake relationship right? Partner kayo dahil lang sa fake relationship na ginawa ninyo?” si Capt. Alex na parang hindi rin niya lubos maisip ang nangyayari.

Iniisip siguro ni Captain na parang kailan lang sinabi ko sa kanila na may gusto ako pero ngayon may boyfriend na. May hunch na naman siya pero parang naniniguro siya. Iba ang dating ng tanong niya sa ’kin, para sa ’kin tinanong niya iyon dahil gusto niya lang ikompirma na hindi na peke itong relasyon namin ni Apollo.

“No, Apollo’s my partner… my boyfriend… for real.” Parang may fireworks na sumabog sa loob ko nang masabi ko iyon sa kanila.

Si Leo nalaglag ang panga. Si Mark naman malaki ang ngisi pero pilit pinapapak ang labi upang huwag makangisi. ’Tapos si Captain naman napatango-tango siya at mukhang proud sa ’kin. Habang si Winston naman… hindi ko alam kung gulat ba siya o baka hindi nagsink-in sa utak niya ang sinabi ko.

“Putek ka, pre! Kaya ka ba inis na inis dito kay Apollo noon kasi crush mo na?” Panunukso naman ni Mark sa akin.

Pinitik ni Leo ang daliri sa ere. Parang may naisip ang gago.

“’Tsaka iba rin kaya ang titig ni Ali noon kay Apollo, no’ng Aurora Cup season? Naku! Ang intense ng titig niya kay Apollo!” Gatong pa talaga ni Leo.

“So, kailan naging kayo?” tanong ni Captain Alex.

“Just last week.” Si Apollo ang sumagot kay Capt.

“Uy, Contaleone, ang dami mong fans at admirers. Baka kuyugin no’ng mga fan mo itong kaibigan namin ha!” Maangas na saad ni Leo, feeling close itong tumabi kay Apollo at umakbay sa boyfriend ko. Nasobra naman ito sa pagka-social butterfly niya!

Natatawa namang umiling si Apollo sa kanya. “I won’t let that happen, man.”

“Hindi ka ba natatakot dito, Apollo? Para kang celebrity sa BIS at iba ang reputasyon mo sa mga babae ng BIS!” Natatawa namang wika ni Mark. Siniko ito si Capt. Alex.

“Oh, that,” nakamot ni Apollo ang batok!

Ang kupal walang masabi kasi guilty! Madaming babae! Kung sino-sino ang hinahalkan! Dapat sigurong magpa-HIV test ito!

“Apollo, ’wag kang makinig sa gago na ’to.” Sinamaan ng tingin ni Capt. Alex si Mark.

Kinagat lang ni Mark ang labi habang nakatitig kay Capt. Alex. Ewan ko kung judgmental lang ba akong tao pero tingin ko naglalandian itong dalawa sa mga titigan nila! Iba ang pakiramdam ko! O baka judgemental lang ako tapos overthinker pa!

“Pero seryoso, pre. Kapag sinaktan mo itong kaibigan namin buong Red Dragons ang bubugbog sa’yo!” Leo said, giving Apollo’s shoulder a firm squeeze.

“Tama na nga ’yan! May bali ’yan sa balikat!” Suway ko sa kamay ni Leo. Kanina pa ’yan akbay nang akbay kay Apollo!

Malokong ngumiti sa akin si Leo. “Putcha ka, pre! Ang seloso mo pala!”

Dumamba akong susugurin si Leo dahil naaasar na ’ko sa kanya kaso lang kumirot ang t’yan ko.

“’Wag kang malikot,” saway ni Apollo at inalalayan ako.

“How sweet. Sana kami rin— argh!” Naputol si Mark dahil sa sikmura ni Capt. Alex sa kanya.

Tiningnan ko si Winston na siyang tahimik lang. Si Leo, Capt. Alex at Mark nakikipagbiruan at nakikipagkwentuhan na kay Apollo pero siya umupo lang sa tapat na upuan at tahimik. Naninibago ako. Kanina alalang-alala siya sa ’kin pero ngayon para na siyang namatayan sa sobrang katahimikan!

I’ve been trying to call my father since yesterday, right after I woke up in the hospital. Gusto kong sabihin kay Papa na wala na rito sa bahay si Yenz at Ynez, kinuha na ni Mama. However, I can’t reach his phone. Hindi rin nagri-ring. Ewan ko kung ano na ang nangyari kay Papa, dahil ang last contact namin ay iyong nagpadala siya ng pera.

Hanggang sa bumalik na ako sa eskwela at bumalik sa training at nagpatuloy sa pag-aaral. Kapag may vacant ako tinatawagan ko si Papa kaso gano’n pa rin, hindi nagri-ring ang cellphone niya.

Waking up and going home without my siblings was incredibly hard. Whenever I’m alone, my thoughts always drift to them. Kumusta na kaya sila? Kumakain kaya sila ng maayos? Sinasakyan ba sila ni Mama?

Ang daming tanong na naglalaro sa isip ko at minsan nga gusto ko na lang magtrabaho magdamag sa Titanium Chill para hindi ko sila maisip. Pero nakabantay naman si Apollo sa ’kin, kahit may gig sila dederetso siyang Titanium Chill para ihatid ako pauwi.

“How was your day?” tanong niya sa ’kin nang maka-akyat ako sa kotse niya. Hinagkan niya ang pisngi, labi, at noo ko bilang pagbati.

It’s always been like that, so I’ve grown used to it. His greeting, however, feels new and uniquely different to me. Nilanghap ko ang amoy niya at pumikit. After a tiring day of school, training, and work, I can finally relax and be at ease with him. Kasi kung bahay naman nalulungkot ako.

Nakakahinga lang ako ng maluwag kapag kasama ko si Apollo.

“It’s tiring, but I’m used to it,” I replied, leaning my head against the window behind me.

“Then rest. I’ll get some food for you. Eat it after you rest, or you can eat it before resting.”

Ganito ba ang may relasyon? Pakiramdam ko pampered na pampered ako ni Apollo. He’s spoiling me so much that I get nervous, what if one day it all fades?

Our admiration for each other, our feelings, our closeness, what if all of these change?

“Hindi ka ba pagod? ’Di ba may practice din kayo dahil sa makalawa na ang opening ng ISAFIL? Tutugtog kayo, right?”

He gave a slow nod.

“I’m tired, but you look more tired than I am. Are you still thinking about your siblings? If you want to look for them, I will help you, mon beau.”

Nais ko talagang hanapin ang mga kapatid ko kaso hindi ko alam kung saan ako magsisimula nito. Ni hindi ko alam kung ano ang sasakyan na sinakyan nila mama. Hindi naman uso ang CCTV sa neighborhood namin.

“I know, Apollo. I just miss them so much… pero baka… baka nga mabigyan ni Mama ng magandang buhay ang mga kapatid ko. Dito kasi sa ’kin lagi ko silang naiiwan dahil sa trabaho ko, hindi ko sila natututukan.”

Apollo messed up my hair. “I witnessed how you look after your siblings, Ali. I know they mean the world to you. You work so hard for them. You’re the best brother they could have. Don’t say such things, okay?”

I just smiled at him.

“Apollo, ayaw ko pang umuwi.”

Dahil doon pumunta kami sa favorite place niya. Naging paboritong lugar ko na rin iyon dahil sa kanya. Para kasing kumikisap iyong city lights mula dito sa taas. Mahangin din siya at minsan lang may dumaan na kotse.

Kumain ako habang si Apollo naman umiinom ng beer. Pagkatapos kong kumain ay uminom din ako ng alak. Siya lang ba ang mag-ienjoy?

“Do you still need your jersey?” Bigla niyang tanong, nakatingin siya sa jersey ko.

“Lagi kong pinapaalala sa’yo ba isauli mo na. Lagi mo namang nakakalimutan!”

“Sorry,” he said it, but it didn’t sound sincere. A mischievous smile played at the corners of his lips.

“Sa’yo na ’yon!” ani ko sa kanya.

“What? Really?”

Umirap ako at uminom. “Oo nga! Kulit mo!”

“Thank you so much, mon beau!”

“Heh! Isuot mo ’yon kapag manonood ka ng game namin.”

“Of course,” mahina niyang saad.

Nilingon ko ito. Kumunot naman ang noo ko nang makita kong nilalaro ng daliri niya ang lata ng alak. Nakangiti siya ng malapad.

Anong sakit nito?

“Hoy! Anong nginingiti mo d’yan? Para ka namang sira d’yan!”

My heart thudded as he gazed at me, his amber eyes brimming with emotions. His stare was so tender, it felt like it could reach right into my soul.

“I’m happy, Ali.”

“Oh?” Tumaas ang kilay ko.

“I’m so happy that it’s really happening. I’m now really your boyfriend and you’re mine.”

Binunggo ko ang balikat niya. “Gago ka talaga! Pinakilala na nga kita sa mga kaibigan ko eh! Gusto mo bang i-announce ko na tayo na?” May pagmamayabang kong sabi.

“Can you really do that?”

Binatukan ko siya. “Tang ina mo! Ayoko! Hayaan mo na ’yang mga tao ang maka-diskubre!”

Ito naman ang bilis kumagat sa mga sinasabi ko!

“But can I post you on my social media?”

“Oo nga! Kahit ipa-billboard mo pa!” Biro ko rito. Bumilog ang mata niya kaya piningot ko ang tainga niya. “Kung ano-ano na naman ang iniisip mo!”

He smiled and laughed softly.

“Oh yeah, I remember something.” Tumayo siya at pumunta sa kotse niya.

Nagtataka ko lang siyang sinundan ng tingin. Pagkabalik niya. Pinatayo niya ako. Hindi na ako nagreklamo.

“Close your eyes!” Atat niyang wika.

I crossed my arms. Bumaba ang mata niya sa biceps ko.

“Ano ba itong pakulo mo? Ayoko kong pumikit!” Pagbasag ko sa trip niya.

Bumuntong-hininga siya. Itinaas na iyong isang kamay at pagbukas niya no’n, nakita ko ang isang box na kulay itim.

“Gago! Magpo-propose ka? Wala pa tayong buwan!” Bulaslas ko.

He howled with laughter. Thankfully, there’s no one around except for us and the insects.

“No, and it’s not a ring!” sabi niya sabay bukas sa box.

I stood there, mouth agape, staring at a silver necklace adorned with a plain basketball pendant.

“Apollo,” sambit ko.

“Nagpasama sa ’kin si Exel the other day because he wanted to buy a gift for his mother, and I happened to see this, I immediately thought of you. That’s why I bought it.”

“P-pero…”

Umabante siya sa akin at siya na ang nagsuot no’ng kwintas sa akin.

“It looks good on you.”

Hinawaan ko ang pendant ng kwintas. Sa walang ano-ano’y kinulong ko ang ulo ni Apollo gamit ang mga palad ko at siniil siya ng halik.

Lately, we’ve been busy with each other’s life. Hinahatid nga niya ako sa bahay however, we couldn’t find time to make out. Lagi na kasi akong pagod at tulog na lang kapag sinusundo niya.

I felt him wrap one arm around my body while his other hand cradled the base of my neck, supporting me as he deepened our kiss.

I sucked his tongue fiercely, tasting the sweetness of his saliva. Apollo responded to my kisses with equal passion. I felt his tongue brushing against mine, our tongues intertwining in a heated mingling.

Hindi ko alam kung saan kami patutungo ni Apollo nang magsimula siyang umabante at ako naman ay umaatras. Hanggang sa tumama ang likod ko sa hood ng kanyang kotse.

Mababasa at malalagkit ang halik namin sa isa’t isa. Kapwa uhaw na uhaw at sabik sa isa’t isa.

“A-Apollo,” I mumbled as his mouth traced my jaw, down to my neck, and he sensually bit my earlobe. Despite the cold air swirling around us, I could feel the heat of our bodies, the burning desire clouding our minds in this moment.

My head fell back as Apollo sucked my Adam’s apple, sending waves of heat through my body. His caresses made my hair stand on end. I was more sensitive than ever, aching for more whenever he touched me.

Pumasok ang kamay niya sa short ko. He palmed my stiffening manhood! Naimulat ko ang mata ko, nakita ko ang mga bituin na kumikisap sa kawalan.

Hinihingal ako at ramdam ko rin ang kabog ng dibdib ni Apollo kaso siya kinakagat pa rin ang leeg ko.

“Let’s continue inside the car?” His warm breath caressed my neck, sending shivers cascading through my body.“

Tumango ako. Sino ba ako para humindi? ’Tsaka tingin ko kahit usok, ulan o apoy, wala na yatang makakapigil pa sa amin ngayon!

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 36

⚠️ Slight R18

Chapter 36

Ali’s POV

Talagang minamalas kami ni Apollo dahil biglang umulan ng malakas! At dahil nga lasing na lasing pa kami mula sa halikan naming dalawa, hindi kaagad kami nakapag-react nang bumuhos ang malakas na ulan. Tiningala pa nga namin ang malalaking butil ng ulan at nang mapagtanto naming nababasa na kami nito, saka lang kami tumakbo papasok sa kotse.

Pumasok si Apollo sa driver’s seat at ako naman sa tabi— sa may shotgun seat. Dahil medyo nabasa nga ng ulan ang suot ko, walang pag-aatubili kong hinubad ang suot na jersey at pinunas ko iyon sa basa kong katawan.

Abala ako sa pagpupunas no’ng jersey ko sa aking katawan nang mapabaling ako kay Apollo. Nasa ulo ko ang puting jersey ko dahil nagpupunas na ako sa basa kong buhok kaso natigilan ako. My jaw ticked when I saw him pull his shirt off over his head. Using his shirt, he started wiping the rainwater from his arms, biceps, and neck.

I gulped as I watched his muscles flex and tighten while he dried his neck up to his undercut hair. The air conditioner inside the car was blasting, and the rain was pouring outside, yet for some reason, I felt so hot in my seat. It was as if something was boiling inside me.

Pusang gala ito! Nais kong putulin itong mata ko kakatitig kay Apollo kaso parang naparalisa ako. My mind was screaming at me to look away from Apollo, but my body refused to listen. I was completely mesmerized, watching my boyfriend effortlessly look hot and brutally handsome as he wiped the rainwater from his body.

My eyes traveled back to Apollo’s amber ones when I felt his gaze burning into my face. I saw the way his jawline tensed and how his eyes glowed with desire, the same desire that had been stirring within me.

For a few minutes, as our eyes locked, it felt like we understood each other’s hunger. It was as if we were thinking the same thing.

And without saying another word, we both struggled to get into the back seat of the car. As soon as we were both inside, we wasted no time and started kissing each other like we’d been forbidden to do so.

Our breaths and saliva mingled, and our bodies rubbed against each other. At nang maramdaman namin na hindi pa sapat ang pagdidikit ng aming katawan sa isa’t isa. Pumatong si Apollo sa kandungan ko at siniil ako ng mas malalim na halik.

“Give me your tongue,” he slurred between our kissing lips.

I opened my eyes and obeyed his command. I stuck my tongue out, and without a word, Apollo sucked on it. The sounds we made filled the car as he noisily sucked my tongue like a thirsty baby.

I’ve never been intimate with anyone else or touched another person’s body sensually. However, it felt like my hands had a mind of their own as they began roaming over Apollo’s body, as if searching for something.

Dinama ko ang init ng kanyang katawan gamit ang palad ko. Pagkuway pinipisil ko rin ang matigas niyang muscles. Sa abs niya sa balikat, dibdib, at likod. Lahat ng nahahawakan ko matigas at mainit!

Kapwa kami hinihingal nang pakawalan niya ang labi ko. Saglit kaming nagkatinginan ni Apollo. Our eyes were half-lidded, glazed with a dazed intensity. We were both overwhelmed with emotion and anticipation. In the faint glow of the car’s dome light, I caught a glimpse of Apollo’s flushed cheeks.

Hinawakan ni Apollo ang ulo ko bago niya dinilaan ang panga ko. Sobrang init ng kanyang dila o baka sobrang sensitive ko na lang ngayon.

“A-ah, Apollo!” I hissed as I felt my manhood slowly come to life, hard and heavy.

Hindi pa nakakatulong na ginigiling niya ang balakang sa kandungan ko! Putcha! Bakit ang galing niya pagdating sa ganito? Nagawa na niya ba ito? Kanino? Kanino ng magulpi ko!

“A-Ali,” nahihirapan niya ring usal. Bumaba ang kanyang bibig sa leeg ko at doon naman ako hinahalkan, dinidilaan, at kinakagat.

“D-don’t leave a mark.” I struggled.

Gago siya! Sa makalawa na ang ISAFIL! Wala akong balak dumalo na may mga pulang marka sa katawan!

“Aggh!” I gasped as I felt Apollo’s hand over my hard manhood.

Nawawala na ako sa aking sarili nang ikiskis niya ng todo ang palad sa aking naninigas na pagkalalaki! Ang tanging nagagawa ko lang dito sa ilalim niya ay ang umungol at kalmutin ang likod niya. Nararamdaman ko nga ang kuko ko na bumabaon sa balat niya pero hindi naman siya nagrereklamo.

I couldn’t help but jerk my hips as well. I hastily unfastened his belt and undid his jeans. Pinasok ko ang kamay ko sa kanyang pagkalalaki. Basa na siya nang hawakan ko.

“Ah, Ali!” he moaned, biting his lip in a way that made my heart race.

Tang ina! Ang sexy naman talaga nitong tao na ’to. Parang inaakit niya ako!

My lips quivered as his touch grew bolder, sending waves of heat through me. Apollo brought his hands inside my cotton shorts and tool out my steel-like cock, glistening with my pre-cum.

“Did you do this with others too?” I rasped, brushing a brief kiss against his parted lips.

I choke his manhood. Gago ang taba! Kailangan ko pang hawakan sa dalawang kamay ko.

“N-no, ahh, a-ahh, Ali!”

“You had such a healthy manhood, mmm!” I smirked before rocking my hands up and down roughly on his cock.

“H-healthy? How d-do you say so?” he asked biting the shell of my ears as he rubbed my dick with his hands.

“Mnmn, hngh! Because it’s so huge, so fat, so long!” I hummed.

“Ali!” he growled like a wounded wolf.

“I like it. I like it that you’re huge, fat, and long.” I riled him even more!

“Goddammit!” Apollo barked.

Apollo and I jack off each other’s manhood desperately. The movement of our hands becomes more needy and impatient. We watch our manhood played by each other’s hand. Tremendous bolts course through our body like we’ve been electrocuted.

We felt each other’s bodies vibrate as our climax approached. Both of us squirmed as we reached the peak.

Binagsak ni Apollo ang ulo sa balikat ko habang dinaramdam ko ang panginginig niya.

“Next time, I’ll eat you!” he murmured.

I grinned.

“Then I’ll eat you too.”

“I’ll be the top!” he proclaimed.

Tinulak ko siya.

“No, ako!”

He released my manhood. Pinakita niya sa ’kin ang basa niyang kamay dahil sa tamud ko.

“Do you even know how to prep?”

Nangunot naman ang noo ko. “Ano?”

Hindi ba pwedeng ipasok ko na lang deretso?

“I’ll do all the work. I’ll take care of you if I bottom for you!”

“Kupal ka talaga!”

---

Kinabukasan nagising ako dahil sa ingay ng cellphone ko! Wala pa akong ganang umalis sa higaa  dahil inaantok pa ako. Wala naman kaming pasok ngayon dahil maghahanda na kami para sa ISAFIL bukas.

Inis kong inabot ang cellphone ko. Inis kong hinagod ang nanlalabong mata dahil hindi ko masyadong nakita ang mga notifications na sumusulpot! Mga text lang naman sila!

Nangunot ang noo ko sa mga text messages na tanggap ko! Nasa bente sila!

Napabalikwas ako. Tiningnan ko ang mga message.

Alex: congratulations on your first ever billboard, pre!

Mark: iba ka talaga, repa! congratulations!

Leo: nyeta! ibang klase ka talaga, pre!

Teka! Anong billboard? Tiningnan ko ang ibang mensahe.

Mark: hindi pa nga nagsisimula ang isafil pero may nanalo!

Alex: pakiramdam ko magcha-champion ang red dragons this season. inspired ka eh.

Leo: mahal naming ali! sinasamba ka namin. amen!

Alex: amen!

Mark: amen!!!

Amputek, ano ba itong tini-text nila sa akin? Tiningnan ko ang ibang mga mensahe na mula sa mga unknown numbers. Kinu-congratulate nila ako!

Huh? Anong napanalunan ko at Kinu-congratulate nila ako?

Teka, ano iyong tinext ni Captain Alex sa ’kin na billboard? Billboard saan? May inindorso pa ako? Wala naman ah!

Muli kong pinuntahan ang text ni Captain Alex. Nagreply ako sa kanya.

Ako: anong billboard, capt.?

Naghintay ako ng ilang minuto kaso wala naman siyang reply sa ’kin! Mga kupal. Baka pinagloloko lang ako ng mga ’to! Ang lakas pa namang mangtrip ng mga ’to.

Kumuha ako ng towel at naligo na lang. Nagtataka man ako pero hindi ko na lang iyon masyadong iniisip. Kung importante iyon nagreply na sana si Capt. Alex.

Nang matapos maligo, inayos ko ang mahaba kong buhok. I purposely didn’t cut my hair because of Apollo. I remembered what he said, that he likes my hair this way.

Suot ko ang itim na tshirt, jersey shorts na kulay puti, at sapatos at sumilip ako sa salamin upang tingnan sa panghuling beses ang mukha. Lately, nagiging conscious na ako sa histura ko dahil ang gwapo ng boyfriend ko. Nakakahiya naman kung para akong pulubi sa tabi niya.

Sinukbit ko na rin ang duffel bag ko sa balikat bago umalis nang bahay. Pagkalabas ko ay nakita ko sa Coco sa bakuran nila kaya naalala ko na naman ang mga kapatid ko.

Pinilig ko ang ulo.

Nakayuko ako habang nakasakay sa tricycle! Naisipan kong mag-cellphone at doon ko lang nakita ang reply ni Capt. Alex.

Alex: mag-online ka kasi! nando’n sa GC nating lima!

Hindi na ako nagreply sa kanya at in-on ko ang data ko. Halos mag-lag naman ang mumurahin kong android phone dahil sa notifications ng messenger ko.

“Putang ina!” Malakas kong mura na pati ang kasama kong pasahero ng tricycle ay napatingin sa ’kin.

Tiningnan ko ng mabuti ang s-in-end na picture ni Capt. Alex. Siya ang nagsend no’n. Kuha iyong sa isang billboard screen na nasa tapat ng BIS. Sa larawan ay nakasulat doon ang ‘I love you, Ali. I’ll always be your number one fan!’ Tapos sa background no’n ay ang katawan ko na nakatalikod, suot ang maroon ko na jersey. Napakalaki ng Desiderio doon at jersey number ko na number ten.

Inulan ako ng tukso sa GC namin sa red dragons at lalo na sa GC naming lima! Pero nakakapagtaka na seen lang ang ginagawa ni Winston. 

Hanggang sa makarating ako sa BIS ay halos hindi ko maitaas ang ulo ko dahil nahihiya ako. Hindi naman nakalagay roon kung kanino galing pero alam ko na kung sino ang may pakana no’n. Si Apollo ang gumawa no’n kasi siya rin naman ang kumuha no’ng larawan ko roon.

“Ali!”

Halos mapatalon ako nang sinalubong ako ni Belinda. Malapit na ako sa gym nang bigla siyang sumulpot. Napatingin tuloy ako sa paligid namin. Napahawak ako sa dibdib ko. Akala ko aatakehin na ako.

“So… kayo nga?” Lumalabi niyang saad.

“B-Belinda,” usal ko.

“You’re really in a relationship to that playboy? Why him, Ali? Why him? Nandito naman ako! I like you! I like you so much!”

Tang ina!

“Belinda, iba… k-kasi ang gusto ko. Iba ang tinitibok ng puso ko. I’m so sorry.” But I’m  also thankful to what happened. Kasi kung hindi dahil sa kanya, hindi ako mapapalapit kay Apollo. Hindi ko makikilala ang sinasabi nilang playboy at fuckboy na si Apollo.

Sila nakilala nila si Apollo bilang vocalist ng Euphoria, playboy, fuckboy, at tigasin na tao. Pero ako, ibang Apollo ang nakilala ko. I saw him beyond who he is at school. Kaya siguro nahulog ako. Kaya siguro nagustuhan ko siya higit pa sa inaakala ko.

“Hmp! I hate you both! You hurt me so much, Ali! Tandaan mo ito, Ali, sa oras na ito. Nawalan ka ng greatest admirer at supporter! Huhuhu!” Iyak niya pero walang luha. Tinulak niya pa ako at nagpahid sa kanyang pisngi na walang luha.

Tsk!

Papasok na akong gym nang may mabundol ako na papasok din sa loob. Kung minamalas nga naman.

“Sorry…” nawala ang boses ko nang makita ko kung sino iyong nabangga ko. Si Winston.

“Pre,” tawag ko sa kanya.

Tinanggal niya ang suot na airpods.

Simula no’ng sinabi ko sa kanila na kami na ni Apollo, pakiramdam ko lumayo sa akin si Winston.

“Sorry,” walang emosyon niyang saad at tutuloy na sana sa pagpasok nang hawakan ko ang palapulsuhan niya kaso winaksi niya ito.

“Winston, may problema ba tayo?”

Fuck! Ayokong magsimula ang ISAFIL na ganito kami ni Winston. Papaano kami makakapaglaro ng mabuti nito sa court?

“Wala!” Pabagsak niyang wika.

“’Wag mo naman akong gawing tanga, pre. Alam kong may problema ka sa ’kin eh. Dahil ba ito sa sinabi ko sa inyo? Dahil na ito sa relasyon ko kay Apollo? Hindi ka ba komportable sa ’kin kasi lalaki ang karelasyon—”

“No! Dammit! Hindi ito kagaya ng iniisip mo, Ali!”

Umabante siya sa akin. Hindi ako gumalaw at tiningnan lang siya. Halos bundulin na niya ang dibdib ko.

“Then care to elaborate, Winston! Hindi ako manghuhula o ano! Magsisimula na ang ISAFIL tapos ganito tayo? How can we communicate inside the court when we’re like this?”

“You won’t understand,  Ali!”

“Sabihin mo nga sa ’kin para maintindihan ko ang problema natin—”

“Ako ang may problema!” He snapped, his eyes flared.

“Winston,”

“I like you too, Ali! That’s why I’ve been cold and distant toward you—because I have feelings for you too! Fucking shit!”

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 37

Chapter 37

Ali’s POV

Binagsak ko ang ulo sa balikat ni Apollo pagkalapit nang pagkalapit ko sa kanya. Galing akong Titanium Chill at nagpaalam ako sa boss namin na hindi ako makakapasok bukas.

Apollo froze for a moment at my sudden move, but soon after, his arms found their way around my waist. Wala namang light post itong tinigilan ng sasakyan niya kaya kampante akong walang makakakita sa amin dito sa dilim. Kahit ilaw ng kotse niya ay nakapatay.

Hinapit niya ang katawan ko palapit pa sa kanya. Nagpaubaya naman ako na para bang wala na rin ako sa sarili. Naramdaman ko ang kamay niya na humaplos sa aking likod at ang isa naman ay sa kong buhok naglalaro. His fingers moved gently through my hair, massaging my scalp slowly.

May kailangan pang ipaliwanag ang lalaking ito sa ’kin tungkol sa billboard-billboard na ginawa niya. Kaso worn out na worn out ako ngayon. Inaalala ko rin ang ipinagtapat ni Winston kanina.

Hindi ako nag-ingay tungkol sa tinapat ni Winston sa ’kin. Ang hirap paniwalaan ng sinabi niya. I know that Winston and I share quite a close relationship. I’ve always seen him as the brother I never had—a soul brother.

Close talaga kaming dalawa sa isa’t isa at ngayon na inamin niya sa ’kin na gusto niya raw ako. Iba na ang dating sa ’kin no’ng mga interactions namin. Iyong mga paglibre niya, paghatid niya sa akin sa T.C., pag-alok n’ya ng trabaho sa ’kin. Ayaw ko mang lagyan iyon ng malisya kaso may parte sa loob ko na ginagawa niya iyon dahil… may gusto siya sa ’kin? Matagal na kaya niya akong… gusto?

Putcha! Ang feeling naman ng dating ko. Masyado naman siguro akong nagmamalabis doon?

Tsk! Kanina kasi ay natulala na lang ako sa harapan niya. Hindi na ako makapagsalita dahil sa pagkabigla ko.

“Mon beau?” Apollo murmured, giving me a gentle nudge. Nagbaba siya ng tingin sa mukha ko, sinuri ako. “Let’s go? You need to rest.”

Umirap ako sa kanya. “Ikaw rin naman!”

“You’re more tired than usual today. Is something bothering you? You know you can talk to me,” Apollo said gently.

My gaze flickered between his eyes and his lips, unable to keep steady, those lips were distracting, and I hated that they were. Gusto kong laspagin ang labi niya.

“Pasok muna tayo sa kotse,” sabi ko sa kanya bago ko pa man siya sunggaban dito sa tabing daan. Mahirap na, baka may kotse o sasakyan na dumaan.

Pagpasok namin sa kotse ay deretso kong kinabig ang leeg ni Apollo at pinuntirya ang kanyang labi. I smirked against his lips when I caught the brief widening of his eyes. Tilting my head to deepen the kiss, I closed my eyes, savoring the moment. A hint of triumph tugged at my mouth as his hand found my jaw, pulling me closer while he matched my intensity with his own.

I burned as Apollo took control of our kiss. His lips were anything but gentle, his tongue swept into my mouth while his hands began to massage my arms. His movements grew deeper, coaxing my tongue to follow, reaching places he’d never explored before.

I gasped, gripping his hair as I matched the rhythm of his expert tongue brushing against my gums, exploring every corner of my mouth. Fire erupted between us. Apollo’s kisses were intoxicatingly sweet, like fine sugar melting on my tongue.

“Stop!” I covered his lips with my palm just as he was about to lean in for another round of French kissing.

We were both panting for air as our lips parted. Apollo’s eyes were still hazy and glassy, he clearly wanted to kiss me again, but we had something we needed to talk about.

Saka na ako papahalik ulit kapag nakapag-usap na kami. Minsan talaga nagpapasalamat na lang ako na sa kotse kami laging naghahalikan. Kasi kung sa ibang lugar o mas secluded na lugar, baka matuloy na iyong sinasabi niyang ibu-bottom niya ako.

Hindi naman sa natatakot ako doon. Kinakabahan lang kasi ako dahil first time ko. ’Tapos halata pa masyado na malaki ang titi nitong kupal na ’to. Pag-aaralan ko muna ang bagay na ’yan para naman ma-bottom ko rin siya.

Nang mahimasmasan kami ni Apollo, nilingon ko siya. Nakatingin lang siya sa unahan at pinapapak ang labi at nakangiti ng malapad.

Ano na naman ang iniisip ng kupal na ’to?

“Nakita ko ang ginawa mong gago ka!” Wika ko. Nakita ko ang pagbaba niya ng kamay mula sa labi. May inosenteng ngiti sa kanyang labi nang lumingon siya sa akin.

“What?” Pagmamaang-maangan niya pa.

“Iyong billboard sa labas ng BIS!”

Napatango-tango siya. “I thought it was okay. Sinabi mo naman iyon…”

“Psh!” Napahilamos ako sa kanyang sinabi. “Biro ko lang naman iyon! Sineryoso mo naman!”

Ibang klase biruin ang mayayaman. Baka kung sinabi ko sa kanya na ipa-advertise niya sa TV ay gagawin niya! Tang ina!

“It was only my way of supporting you for ISAFIL. Sorry!”

Umirap ako. Thankfully, no’ng lumabas ako kanina sa school ay wala na iyon. Mukhang ilang oras lang iyong naka-display.

“I appreciate any kind of support you give me, Apollo. Pero ’wag na iyong billboard. Masyado nang OA!”

“So you’re not mad?” he asked, shifting his weight.

“Hahalikan ba kita kung galit ako? Pasalamat  ka talaga at tinantanan din ako ng mga kaibigan ko!”

He gave me a faint, sheepish smile.

“Oo nga pala. Si Belinda kinausap niya ako kanina.” Simula ko.

Sinaysay ko sa kanya ang nangyari kaninang umaga. Nagulat talaga ako sa biglaang pagsugod ni Belinda kanina. Akalain mo iyong umabot pa talaga na maging totoong boyfriend ko si Apollo bago siya titigil.

Tingin ko iyong pina-billboard ni Apollo ang nagpa-convince sa kanya. Nonetheless, hindi ko na rin naman siya iniisip. Sa dami ng mga nangyayari sa buhay ko ngayon, walang-wala ang panggagambala ni Belinda. Yet, knowing that she truly gave up lifts a small burden off my shoulders.

“She really told you that she’s giving up?” Suna niyang tanong pagkatapos ng pagkukwento ko sa kanya.

Tumango ako.

“Then why you seem so down if that’s the case? Kinakabahan ka ba para sa ISAFIL bukas?”

I gave him a small shake of my head. “Hindi naman.”

“Then you’re tired because of your trainings?”

Humarap ako ng mabuti kay Apollo. Ngayon na nasa harap ko na siya, hindi ko na masabi sa kanya ang pinagtapat ni Winston kanina. I think ayos lang naman kung hindi ko iyon sabihin sa kanya, but I don’t want to keep everything bottled up inside. Ni hindi ko nga ito mailabas sa mga kaibigan ko pati ba naman sa kanya?

“Hey!” Inabot ni Apollo ang ulo ko. Malagkit ang kanyang tingin sa ’kin.

“Apollo, someone… someone confessed to me earlier as well,” I blurted out.

I sucked in a sharp breath when I felt his fingers freeze on my head.

“Who? Your friend? Si Winston Sanchez?” Sunod-sunod niyang untag.

Napa-ayos ako sa aking kinauupuan. Kinuha ko ang kamay niya sa buhok at hinawakan ko iyon. Apollo intertwined our fingers, locking them together.

“How did you know?” I asked, astonished.

A smug smile curved on his lips.

“I just know. Gusto kita, Ali, kaya alam ko at nakikita ko kung sino ang may gusto sa’yo!” He replied.

“Ano?”

“Alam ko kung purely paghahanga lang iyong tingin ng isang tao sa’yo. Nararamdaman ko siya.” Pahayag niya.

Umasim naman ang mukha ko sa kanya. Sino ba siya? May psychic power ba siya?

“Ramdam ko kung gusto ka ba nila romantically or not. Take Winston Sanchez, for example. I could see it in the way he looked at you, there was a certain glint in his eyes every time he stared at you,” Apollo explained.

It felt as though Apollo was saying I was too numb and foolish to recognize my friend’s feelings for me.

“Also, when you announced our relationship to your friends, Winston’s silence spoke volumes about how he felt. But he’s a man, Ali. He knows when to accept defeat. Still, it’s hard, it’s difficult to move on. It’s never easy to simply stop liking someone. That kind of change doesn’t happen with a mere snap of the fingers; your heart needs time to adjust.”

And now I understand why Winston seemed distant over the past few days. He’s keeping his distance because that’s what he needs, time and space.

I thanked Apollo for what he said. I think that’s exactly what I needed to truly understand my friend. I don’t want to lose Winston. I treasure him deeply, like a brother. If he needs time and space, I’ll give him that, just to bring back the bond we once had.

Sumabog ang ingay sa loob ng coliseum. Pumasok kami at sinalubong kaagad kami ng ingay at jam-packed ang buong coliseum sa mga estudyante na iba’t ibang kulay ang kulay ng damit na siyang nagre-represent ng iba’t ibang university sa cuidad.

Bago officially na binuksan ang bagong season ng ISAFIL may tugtog pa ang Euphoria. Dumagundong at napuno ng ingay ang buong coliseum nang isa isang lumabas sa stage ang membro ng banda.

“Ahhh!”

“Oh my gosh!”

“Ang ga-gwapo!”

“Kung may competition lang talaga kung anong school ang may pinakamaraming gwapo! BIS na ang mananalo!”

“Gwapo ang isang Apollo Contaleone!”

“Grabe tao pa ba ’yang si Apollo?”

Napailing ako sa mga narinig ko mula sa estudyante ng ibang school.

“Naks, ngiting-ngiti ang isang gago kasi boyfriend niya ang vocalist!” Siko naman sa akin ni Leo.

“Walang kaalam-alam ang mga tumitili kay Apollo na gwapo rin pala ang tipo ng idol nila! At ang maswerteng gwapo ay ang isa d’yan!” Parinig naman sa ’kin ni Mark.

“Kung ako sa’yo kay Ali nito. Ia-announce ko na na boyfriend ko si Apollo! Mas okay nang maaga mabakuran na!” Sabat ulit ni Leo kay Mark.

Pinagsasapak ko ang braso ng dalawa. Pinaparinggan pa ako rito!

“Hello!” usal ni Apollo sa mic at inayos ang microphone stand.

Napaigtad ako sa lakas ng sigaw na umugong sa buong coliseum! Putang ina! Hindi ’yan SB19. Hindi ’yan TJ Monterde!

Dalawang kanta ang ginawa ng Euphoria bago ang official na opening ng ISAFIL. May mga inimbita rin silang mga alumni din ng ISAFIL na ngayon ay namamayagpag na sa iba’t ibang sports. Ang presidente ng ISAFIL ay nagsalita at binigyang pugay din ang mga alumni players na siyang nagbigay ng karangalan sa larangan ng sports.

Sa unang araw ginagawa ang cheerdance competition. Kinagabihan naman ay ang Mr. and Ms. ISAFIL.

Sa basketball naman nagsimula ang elimination round kinabukasan pero hindi naman kami ang unang maglalaro. Thankfully, ang kalaban namin ay hindi ang Blue Tamaraw, kung ang Black Panthers.

Dumating ang araw ng laro namin. May school bus naman na siyang maghahatid sa amin sa coliseum kaya sa school na kami nag-abot abot. Dahil maaga ako, ako ang nauna sa bus.

“Good morning,  coach!” Bati ko kay coach Marasigan.

“Morning, Desiderio! Iyang init ng ulo mo mamaya sa laro ha.” Paalala ni Coach.

“Yes, coach.”

Inasyos ko ang sling ng duffel bag ko sa balikat at naghanap na ng upuan ko sa likod. Nang makahanap ako ng upuan ay inayos ko muna saglit ang sapatos ko. They were the shoes Apollo gave me.

Kumuha ako ng larawan sa sarili ko at sinend ko iyon kay Apollo. Sabi niya hahabol daw siya sa coliseum after ng klase nila.

Sinend ko sa kanya ang larawan ko.

Ako: iyan oh, pampagana sa araw mo.

Humagikhik ako nang masend ko ang chat sa kanya. Kinagat ko ang labi ng makita kong umalon na ang tatlong tuldok, typing na ang kupal.

Apollo: I want more. One picture isn’t enough for me, mon beau.

My lips quirked up. Tang ina talaga ng lalaking ito! Pasalamat siya malakas siya sa ’kin ngayon.

I took more photos of myself and sent all of them to him. I was thankful that I arrived early, my teammates and friends weren’t around yet.

Apollo: Good luck in the elimination round, mon beau! I love you!

Ako: pakyu 🖕

Apollo: Hey! I was being nice here. I have a class, but I’m diligent enough to reply!

Ako: oki. salamat sa reply ha!

Apollo: Mon beau, are you mad?

Ako: indi

Apollo: I know you’re mad.

Ako: ’ge na. may klase ka pa.

Hindi na ito nagreply sa ’kin kaso may voice message na sinend. P-in-lay ko iyon. Salamat sa load niya kasi araw-araw akong may load!

“Don’t be mad. You still have a game later. I know the Red Dragons will win this one. I’ll shower you with kisses after your match, okay? Je t’aime!”

Mabilis kong binaba ang cellphone pagkatapos kong pakinggan ang voice message ng kupal sa ’kin. Lintek talaga ang gago na ’yon!

Pinikit ko ang mga mata at inipit ang labi para hindi magmukhang tanga na nakangisi kahit wala namang kasama. Malakas ang aircon ng bus kaso umuusok talaga ang pisngi ko!

Tang inang, Apollo! Humanda talaga sa ’kin ang labi niya!

“I’ll pray for your sanity, Ali.”

Naimulata ko ang mga mata nang marinig ko ang boses ni Winston.  Napaayos ako sa aking kinauupuan at nahihiyang tumingin sa kanya.

“I-ikaw pala ’yan, pre.”

Gago! Nahuli niya ba ako?

Malamang, Desiderio! Ungas ka!

“Wala bang nakaupo rito?” Pagtutukoy ni Winston sa katabing upuan ko.

Ang daming pwede niyang upuan kaso dito pa talaga sa tabi ko! Nice!

“Wala naman.”

“Good!” Tumango siya at umupo sa tabi ko. Tumingin siya sa akin at ngumiti.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 38

Chapter 38

Ali’s POV

Hindi ko alam kung napapansin ba ni Winston ang pamumula ko ngayon o hindi. Pero kasi ako ramdam na ramdam ko ang pagtaas ng temperatura sa aking mukha! Tang ina!

Nakita niya lang naman kasi akong parang tangang nakangiti sa kawalan. Anak ng putcha talaga! Kasalanan ito ni Apollo! Ang ungas na iyon ang may dahilan kung bakit ako nagkakaganito ngayon! Hiyang-hiya ako sa harapan ng kaibigan ko. Mabuti nga at hindi si Leo ang nakita sa ’kin. Dahil kung ang gagong iyon ang nakakita, malamang sa malamang inuulan na ako no’n ng tukso!

“How are you?” Winston asked instead, shifting his weight before he gazed at me.

Nagpatay malisya na rin ako nang hindi pansinin ni Winston ang aking pamumula. O baka hindi niya nahahalata kasi moreno ako? Lihim kong sinulyapan ang mukha ng repleksyon ko sa salamin sa tabi ko. Nagkukulay rosas nga ang pisngi ko. Parang tanga lang, Desiderio!

I bit my lips and cleared my throat.

“Ayos lang,” maikli kong sagot sa kanya. 

“How have you been coping about your siblings?”

Napatango ako sa tanong niyang iyon. Saglit akong natahimik. Nitong mga nakaraan, hirap talaga akong igapang ang sarili ko. The house feels so empty without them. My heart and mind are still searching for their presence. But thankfully, there’s Apollo. Somehow, he’s been able to fill the hollow space within me caused by my siblings’ sudden disappearance from my life.

Of course, aside from Apollo. I’m also thankful to my friends whenever I’m at school because they keep me entertained. Sa mga kalog nilang utak at maiingay na bibig gumagaan ang pakiramdam ko.

Mahirap kasi e. Hindi ko alam kung saan ko ihahantulad ang hirap at pait. Mahirap lang siya. Sina Yenz at Ynez na ang naging dahilan ko para magpatuloy sa araw-araw kahit hindi na kami sinusuportahan ng aming mga magulang. Pilit kong ginagapang ang buhay naming tatlo kahit nahihirapan na ako kasi kahit papaano may mauuwian pa ako.

Ngayon nga… hindi ko na alam kung saan pa patutungo itong buhay ko nang wala sila. Hinahayaan ko na lang ang araw na lumipas, kumbaga go with the flow na lang.

“I think… I’m doing well naman, Winston. I keep surviving everyday, I tried to keep going on without them.” Because there’s still part of me hoping that I will still see them someday. “Thanks to all of you… to Apollo because I still feel alive even without my brother and my sister.”

This time Winston went silent. I looked at his way and I saw him looking in front. After a while, he turned to me and this time there’s a faint smile curving his lips.

For the past days that we didn’t talked to each other, it was hard for me because Winston is the closest mate I’ve ever had. Then suddenly, he became stone cold and distant.

“I’m sorry, Ali.”

Kumunot naman ang noo ko sa kanya. I was relieved that we’re still the only person inside the school bus. Maaga pa rin naman kasi.

“Why are you sorry? You didn’t do anything wrong if my mind serves me right, pre.”

Ngumisi siya. “I don’t know if you’re just saying that to make me feel at ease or what, Ali. But whatever you think, I still feel sorry for my actions towards you. I still feel responsible of my attitudes towards you when you broke the news to us that you… and Apollo Contaleone is in a relationship.”

“Winston, ’wag mo iyong isipin. N-naiintindihan na kita. Ginulat ko rin kayo e,” sabi ko.

He nodded. “Mmm. Sorry din kasi…nagulat kita no’ng u-umahin ako sa’yo bigla.”

Napapak ko lang ang labi ko.

“Did you really mean that…?”

He silently nodded his head. “But don’t worry. It’s just a simple admiration towards you. I think my reaction to your relationship with Apollo was kind of exaggerated. Because… b-because I thought I was special to you just because we were close. I’m so sorry, Ali.”

Winiwasiwas ko ang kamay ko sa kanya. Nakahinga na ako ng maluwag, siguro iyong mga araw na lumipas na hindi kami nag-uusap ay sapat na sa kanya. Siguro napagtagpi-tagpi na niya ang isipan.

“It’s okay, Winston. Pasensya ka na rin kasi n-no’ng umamin ka natanga talaga ako. Nagulat lang din ako sa inamin mo.” Umurong-sulong ang ngisi sa labi ko. “’Tsaka sinong mag-aakala na type mo rin pala ang mga lalaki?”

Umismid siya. “How about you? Akala ko nga straight ka. Kung alam ko lang noon baka naunahan ko na si Apollo!”

Sinapak ko na ang braso niya. Tang ina nito! Akala ko ba simple admiration lang? Kidding! Naalala ko tuloy no’ng  time na inamin ko sa kanila na may fake relationship ako with Apollo tapos sabi niya why not hindi siya. Gago talaga ang isang ’to!

“Gago ka, pre! I-reto na lang kita sa roon sa nga kaibigan ni Apollo!”

“Fuck you, Desiderio!”

Nagtatawanan kaming dalawa ni Winston nang bigla namang sumulpot ang mga kaibigan namin at ang ibang varsity players ng Red Dragons. Nang makita nilang nagka-ayos na kami ni Winston. Sinugod nila kaming dalawa at inasar. Umuga-uga tuloy ang bus dahil sa kanila. Mga higante kasi.

The elimination round begins. Though I’m confident with my teammates but the Black Panthers were strong and good with tactics as well. The game just started but Danny already earned two fouls and so was Leo.

Masyadong mahigpit din ang kanilang depensa sa amin kaya nagkakainitan din talaga sa gitna ng court.

Kaya ako may kampante dahil sa trainings namin at dahil na rin nakalaban namin dati ang panthers. Hindi sila ganito ka-galing noon pero ngayon parang pinapakita rin nila ang kanilang improvements.

However in the end, we won the game and advances to the quarterfinals. It wasn’t an easy won but it was worth it. Siyam ang lamang namin sa kanila, 73 - 64 ang score.

“Yes!”

“Yohoo!”

“Oh, yeah!”

Sigaw ng mga teammates ko at ginugulo nila ang buhok ko.

“Galing mo talaga, Desiderio!”

“Hahaha! Inspired ’yan kasi pina-billboard ba naman!”

Mga gago, inaasar pa talaga ako! Bumuo kami ng bilog at saka nilagay ang kanang kamay sa gitna bago ito itinaas at sumigaw.

“Red dragons! Soar high!”

“Gago, sa Aurora Cup umabot tayo sa finals kaya sa ISAFIL dapat hanggang finals din!” Palatak ni Danny. Ang hambog muntik nang grumaduate kanina dahil sa dami ng fouls.

“That’s the goal, players!” said our coach, Coach Marasigan.

Pinagpapawisan pa ako ng todo nang may biglang bulong sa kanang tainga ko.

“You play so well earlier!”

Patalon akong umikot at ganon na lang ang kinalaki ng mga mata ko nang makita ko si Apollo.

“Gago ka! Huwag ka ngang manggulat!” Asik ko sa kanya. Dahil sa lakas ng boses ko nakuha ko naman ang atensyon ng ibang mga kasamahan ko lalo na ang mga maloloko kong kaibigan.

Sumipol kaagad si Mark.

“Ows! Nandito ka pala, Apollo!” si Mark at mapang-asar na tumingin sa ’kin.

“Ay, hindi ’yan si Apollo, Mark. Doppelganger n’ya ’yan!” Supo ko sa kanya.

Pinalo naman ni Mark ang pwet ko! Aba’t gago siya!

“Buti at nakarating ka, Apollo.” Lapit naman ni Leo at tinapik pa ang balikat nito. Feeling close talaga ito.

“Hmm, I’m with my friends too. Sayang kasi fourth quarter lang ang naabutan namin.” Apollo remarked, turning his head briefly towards his friends at his back.

Kumaway sila Exel, Fabian, Flavian, at Ian sa amin. Tinanguan ko naman sila. Tamamg paglingon ko naman sa mga kasama ay nahagip ng mata ko si Mark na nandidilim ang mga mata.

Oh? Ano’ng problema ng gagong ’to? Parang kanina lang hantaran kong makapang-asar sa ’kin.

“Mauna na kami sa dugout, Ali!” Tinapik ni Captain Alex ang balikat ko.

Kita ko namang hinawakan ni Captain ang braso ni Mark at hinila ito. Lito akong tumango kay Capt. Alex.

“Sumabay ka na sa amin. I brought my car with me. Kumain tayo sa labas.” Kuha naman ni Apollo sa atensyon ko.

“Huh? Edi, maliligo muna ako.”

“Take your time. Gusto ka ring makasama nina Exel.”

Tumango ako kay Apollo.

Pagkarating ko sa dugout namin ay nagpaalam din ako sa teammates ko na mauna na lang sila. Hindi ko sinabi na sasama ako kay Apollo since hindi naman lahat ng teammates ko alam ang relasyon ko sa lalaki. Oo, naging usap-usapan din iyong pina-billboard ni Apollo pero hindi nila alam kung sino talaga ang may pakana no’n. They just assumed that it was one of my admirers or one of my fans.

“Sumama kayo sa ’min,” aya ko naman kina Leo.

“Hindi na, erp. May sarili rin kaming lakad.” Si Leo ang sinabihan ko pero si Mark ang sumagot sa ’kin. “Nagpa-reserve na ako sa isang bar ng table.”

“Ah, gano’n ba.” Usal ko na lang.

“Ge, pre. Sumama ka muna doon sa lover mo ngayon. Pagbibigyan ka namin kasi sino ba naman kami? Kaibigan mo lang tapos iyon boyfriend mo!” Siko naman ni Leo sa ’kin.

Binatukan ko siya. “Gago ka talaga! Sige na. Maliligo na ako.”

“Una na lang kami sa’yo, loverboy!” ani Mark.

“Una na kami, Ali!” Tapik ni Winston sa balikat ko.

“Ge ingat kayo!”

Apollo’s POV

My friends bid their farewells to me when Ali went to their dugout to take a bath and get change. Mauuna silang umalis dahil bibili sila ng pagkain at maiinom namin. Naisipan kong dalhin si Ali sa aming studio since hindi pa siya napapadpad doon.

May volleyball na ginanap kaya naman naisipan kong sumunod kay Ali sa kanilang dugout. Nahanap ko rin naman ito since may nakapaskil sa mga pinto na mga pangalan ng iba’t ibang koponan.

I knocked the door but no one answers. I waited for a while before I decided to get inside. Iba ibang amoy ang sumalubong sa akin pagkapasok ko. Wala na ring natitirang players loob. Kaso may nakita ako duffel bag sa isang pahabang bangko. Ang itim na duffel bag ni Ali.

“Mon beau? Ali?” Wala akong narinig na response pero may narinig akong lagasak ng tubig galing sa shower room.

Umupo ako sa tabi ng bag ni Ali.

Naisipan ko namang i-chat ang mga kaibigan ko sa GC namin. Wala akong lihim na hindi nabubunyag sa mga ’to kaya naman alam na nila ang relasyon ko with Ali. Alam na nila ang totoong status namin ni Ali!

Ako: Magtagal kayo sa pamimili. Dapat mauna kami ni Ali sa studio natin.

I sent a message on our GC. I saw how Ian immediately seen my message.

Ian: Shit! Are you planning something freaky, huh, St. Apollo?

I shook my head.

Fabian: Oh shit! Please, no making out on our studio!

Flavian: 👍

Tingnan mo itong si Flavian oh ang bilis makakuha.

Exel: ’Kay, fine!

Ian: Apollo, may I just remind you that we have a CCTV installed inside the studio!

Fabian: It’s fine @Ian Achilli. Libre pørn!

Ako: You fuckers! Wala akong pinaplano na ganyan! Damn you!

And not too long, Ali come out from the shower room. Ali’s mouth fell open when he saw me, he stifled a gasp. Nakasimangot niya akong sinugod nang makabawi sa gulat.

Sinuklian ko ng ngiti ang kanyang simangot at tumayo.

“Gago ka ba! Ano’ng ginagawa mo rito? Akala ko kung sino na!” singhal niya sabay tulak sa akin.

Napa-atras ako dahil hindi ko inaasahan ang lakas na kanyang pinakawalan. Napasandal ako sa locker.

My eyes bulges out when he slapped his one hand on the locker next to my ears. He was heaving so hard that’s why I got to see his flat and wide chest moving up and down.

Goddammit! Does he know that he looks so hot? Kahit na moreno siya nakikita ko ang bahagyang pamumula ng kanyang dibdib.

Instead of fear, I feel something inside twisted because of the sheer space between us.

Tilting my head, I grabbed his waist with both my hands before pulling him towards me.

‘Ahh, Ali!’ Internally groaned as our sex rubbed each other. Wala naman akong iniisip na kung ano pero biglang pumasok sa isip ko iyong mga chat ng kaibigan ko. Fuck!

Siya naman ngayon ang nagulat sa ginawa ko.

“A-Apollo Contaleone!” he barked.

My eyes fell on his twitching lips. My throat rolled, something indecent played inside my head.

“I’m sorry if I shocked you. Nagsimula na kasi ang mens volleyball doon sa labas.”

Ali just scowled at me. “Gago ka ba? Papaano kung may ibang tao rito?”

“Edi, hindi ako papasok?”

Umirap siya. “Tang ina mo talaga! Bitiw na, magbibihis—”

“I want to kiss you, Mon beau.” I purred.

Umakyat ang tingin ni Ali sa aking mga mata.

“Apollo!” Mariing niyang saad. Pinikit niya ang mga mata at kumuyom ang mga panga. “Kung… kung gusto mong humalik bilisan mo bago pa tayo mahuli!”

Lumaki ang ngisi sa labi ko at inangat ang aking kamay bago ito niyakap sa kanyang leeg. Hinaplos ko ang aking mga hinlalaki sa kanyang tainga. I saw how his ears reddened. 

I angled my head before claiming his lips.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 39

Chapter 39

Ali’s POV

I clamped my arms around Apollo’s neck as he claimed my lips. Hindi naman ako dating ganito. Pera. Pera lang naman ang lagi kong iniisip until this brute came into my life and turned it upside down!

My world literally turned 360 degrees. I’ve never been addicted to someone else’s lips until him. Tang ina! Ang sarap at ang galing niyang humalik! Hinahanap-hanap ko na ang halik niya!

The world around us seemed to blur as I tilted my head for him and responded to his kisses. I don’t know if it was just in my head, but it felt like his lips were firm yet softened as I nibbled on them. They were warm — and the more I kissed him, the more I needed him.

Apollo’s fingers brushed against my ears, and I felt sparks course through me. Usually, our kisses were rough and hasty, but this time, I could sense that Apollo was taking his time. His kisses were gentle and warm.

My pulse and heartbeat quickened, and I felt like I was floating along with his gentle kisses. Despite the slow and tender kiss he gave me, I found myself gasping for air. Rough or gentle, his kisses were always breath-stealing.

We were both breathless when we pulled away from each other. Putek ’yan!

Kinulong kong muli ang mukha ni Apollo at pinupog ko ng halik ang labi niya.

“Tang ina! You’re slowly corrupting my mind with your kisses!” nanggigigil kong untag.

Apollo just grinned at my remark.

Nagbihis ako. Isang gray pants, puting t-shirt at slides. Wala akong ibang dalang damit since hindi naman nagcha-chat o nagte-text itong si Apollo.

Nilagay ko sa backseat ang bag ko at pumwesto ako sa passenger seat. Nakahinga ako ng maluwag nang maamoy ko ang kanyang pamilyar na bango. Sarap talaga nito… ng amoy niya.

“Saan pala tayo kakain?” tanong ko sa kanya habang binubuhay niya ang makina ng kotse.

Bumitiw ang isang kamay niya sa steering wheel at humawak ito sa kinauupuan ko bago tumingin sa likod at inabante ang sasakyan. Ang isang kamay niya lang ang naglalaro doon sa steering wheel.

I saw how his muscles flexed and how his veins protruded as he maneuvered the steering wheel with one hand.

“We are going to our studio,” he said after getting the car out of the parking lot.

“Studio ninyo? You mean kung saan kayo nagpa-practice?”

“Yes!”

“May pagkain ba kayo roon? Sila Exel pala? Hindi ko na sila napansin.”

“Namili sila ng maluluto natin kaya nauna nang umalis.”

“Magluluto pa tayo?”

He snickered. “I don’t know how to cook, mon beau, but Exel and Flavian do. Sila ang magluluto!”

“Si Ian at Fabian? Marunong din ba?”

Tumawa siya. “Tulad ko, hindi rin. Magaling lang ang mga iyon uminom.”

“Tulad mo rin, magaling uminom tapos ang bilis malasing!”

“At least, hindi ko nakakalimutan ang mga ginawa ko kahit lasing!”

My neck burned! Tang ina talaga nito! Kinonekta ko na lang ang cellphone ko sa kanyang speaker at nagpatugtog. Ito rin iyong playlist na binigay niya sa ’kin.

Tumaas naman ang kilay ko nang mapansin ko ang pamilyar na daan. Hanggang sa nakarating kami sa isang bahay! Pumasok nga ang sasakyan niya sa parking area ng bahay.

Bumaba ako ng sasakyan na may pagtataka. Iniwan ko lang din ang duffel bag ko sa kotse ni Apollo.

“Teka, akala ko ba studio ninyo? Eh bahay ito!” saad ko at tiningnan ang bahay.

“Let’s just get inside,” aya ni Apollo sa akin.

May konting baitang tungo sa main door ng bahay. Tahimik lang akong sumunod kay Apollo. Nauna siyang pumasok at nilakhan niya ang siwang ng pinto.

Napatanga ako nang tuluyan kaming makapasok. May drummer set, mga gitara sa gilid, piano, may dalawang bean bag, sofa, at center table. Tapos ang dingding naman ay may mga nakapaskil na posters ng mga boyband. Mabango rin ang buong bahay—studio, at malinis.

Sobrang laki ng bahay!

“Ang laki nito,” komento ko habang naglalakad.

“It is. Kaya nga ang ibang space ginawa naming mini kitchen at kwarto. May maliit din na pool sa likod.”

“Talaga?”

“Yeah!”

Tang ina! Gano’n ba kalaki ang kita nila sa pagbabanda? Oh well, mayayaman naman sila.

“Sa Veganz lang ba kayo tumutugtog aside sa mga school events?” tanong ko sa kanya at nilapitan ko ang mga instruments.

“No. Sometimes we get invited to parties, birthday parties, fiestas, malls, and we also play for a cause. May charity rin kasi kaming sinusuportahan, mga bata sila na may special gift (disabilities).”

Napatango-tango ako sa sinabi ni Apollo. The more I learned about him, the more he proved me wrong about my first impression of him. And because of that, I admired him even more.

It brought joy within me that I fell for a person with such a soft heart. Apollo may have rough physical features, but his heart was as soft as a child’s palm.

Nilapitan ko si Apollo at kinabig ang leeg niya para halikan kaso bigla namang bumukas ang pinto! Naitulak ko siya nang malakas!

“Fuck!” Apollo cursed, followed by other male voices.

“Shit!” si Ian.

“Wrong timing!” ani Fabian.

“Tskk!” si Flavian naman na may yakap na isang malaking brown paper bag.

“Kumatok ka naman, Ian!” saway ni Exel na siya ring may yakap na paper bag na nag-uumapaw sa gulay.

“Ows, sorry!” si Ian, kaso may malaking ngisi sa kanyang labi.

Dumamba si Apollo na susugod kay Ian pero mabilis kong hinuli ang suot nitong damit. Gago rin.

“Sige, ipagpatuloy niyo lang ang kalandian ninyo d’yan. Sa kusina na lang kami,” untag ni Fabian, parang sinusubukan nitong tumakas kay Apollo na nag-aalburuto.

“Putek! Alam ninyo?” saad ko.

“Alam ang alin?”

“Na?”

Tinuro ko ang sarili ko at si Apollo. “Kami. Ang tungkol sa amin ni Apollo!”

“Ahh!” Napatango sila. Si Flavian naman ay tamad lang na nakamasid sa ’kin.

“Tol, kahit utot ni Apollo na hindi namin nakikita, alam nga namin. Ang relasyon—”

“Fuck you, Kilian Achilli!” Apollo thundered beside me.

“Alam namin, tol!” Fabian said, a huge grin crossing his lips.

“Mmm, ikaw ba naman ipa-billboard!” satsat ni Ian, siniko naman ito ni Exel.

“Alam namin, Ali, even before the billboard thing,” paliwanag ni Exel.

“Para kasing baliw na laging nakangiti,” mahinang saad ni Flavian.

Alam nila, at cool lang sila rito. No other violent reactions from them. It was like they’d seen it coming. Is it because of the fake relationship thing before that’s why they’re fine with it?

Kaming lahat ay pumunta sa kusina. Ayaw nila akong tumulong kasi tinutulak nila ako sa ugok nilang kaibigan (Apollo). Ngunit gusto ko ring makakwentuhan ang mga kaibigan ni Apollo.

Si Apollo, bagot ang mukha habang nakasandal sa gilid ng countertop. May hawak siyang bote ng alak at pagkuway umiinom doon habang nanonood sa amin ng mga kaibigan niya na abala sa paghahanda ng makakain.

Sa totoo lang, si Ian at Fabian ay nakikigulo lang. Ultimo paghugas ng isda, pinag-aagawan nilang dalawa, masabi lang na may naitulong sila.

May tinapon na apron si Flavian sa ’kin, at nang isusuot ko na iyon, may kumuha no’n sa kamay ko. Tamad kong binalingan si Apollo. Para akong robot na kanyang pinaharap sa kanya at sinuot niya ang apron sa ’kin.

“Kaya ko naman,” wika ko.

“Of course, I know!”

“Wow! Hindi naman baldado si Ali, tol!” si Fabian.

“Kinikilabutan ako sa clingy side ni Apollo Contaleone,” sabat ni Ian, hinaplos ang braso na.

Sinamaan lang ni Apollo ng tingin ang mga kaibigan. “Masanay kayo!”

“Doon ka na nga. Nagluluto kami!” supi ko sa kanya.

Pero imbes na umalis ay yumakap si Apollo sa akin at humalik sa noo ko. Narinig ko ang kunwaring pagduwal ng mga kaibigan niya. Sinapak ko tuloy siya!

Tatlong putahe ang aming niluto. Tama naman — nang matapos kami ay hapunan na rin. Sa labas kami ng studio nila kumain, sa likod ng studio kung saan iyong sinasabi ni Apollo na may pool.

“Ali, sumama ka sa amin minsan kapag may gig kami. Ikaw manager namin!” wika ni Fabian habang puno ang bibig.

“You’re disgusting, Fabian. Where are your manners? Don’t speak when your mouth is full! Kahit bata alam ’yan!” saway ni Flavian sa kanya.

Kumibot lang ang labi ni Fabian at sumimangot sa kambal. Totally opposite silang dalawa. Si Flavian, tahimik, seryoso, at may pagka-mysterious. Si Fabian naman ay makulit, madaldal, at pala-ngiti.

“Mmm, next time kapag maluwag-luwag na ang schedule ko,” sagot ko kay Fabian.

Ang hirap kasi dahil nag-aaral, may part-time job, tapos varsity player pa. Kailangan ko ring ipasa ang lahat ng course ko para makapaglaro. Kaya doble-doble ang kayod ko.

Pagkatapos naming kumain, nakipagkwentuhan pa ako sa kanila. Natanong ni Exel ang mga kapatid ko, nangangamusta siya kay Ynez at Yenz. Kaya nakwento ko sa kanila ang nangyari at kung bakit hindi ko na kasama ang mga kapatid ko.

“Wala ka bang contacts sa mama mo?” usisa ni Exel sa ’kin.

Umiling ako. “Wala, eh.”

Dati may number naman ako ni Mama, kaya lang nang umalis siya sa bahay, hindi ko na ma-contact ang number na iyon. Hindi rin mahilig sa social media ang Mama ko kaya naman hindi ko rin siya mahagilap online.

“Ali, kung gusto mo ng tulong, tutulungan ka naming mahanap ang mga kapatid mo,” alok ni Fabian.

“Mmm!” tango ni Flavian.

I felt Apollo’s hand squeeze my thigh. Napatingin ako sa kanya.

“It’s fine,” usal ko sa kanya.

Bumaling ako kina Exel. “Hindi na. Baka kasi doon kay Mama mas maganda ang buhay ng mga kapatid ko. Dito sa ’kin, mahihirapan lang sila.”

Ngayon na nag-aaral pa ako, hindi ko talaga sila mabigyan ng maayos na buhay. Ako nga halos hindi na makakain.

“Tol,” si Exel.

“It’s really fine. Salamat sa alok ninyo,” ani ko.

Nagpatuloy ang aming usapan at inuman hanggang sa mag-ring ang cellphone ni Apollo sa table.

Siniko ko ito. “Sagutin mo.”

Bumuntong-hininga siya at tamad na pinulot ang cellphone. Nakaramdam naman ako ng pagtawag ng kalikasan kaya tumayo muna ako upang magbanyo.

Ilang minuto akong nanatili sa banyo dahil medyo tinamaan na rin ako ng alak. Inayos ko muna ang sarili bago lumabas ng banyo.

“Tang ina!” bulalas ko sa gulat nang pagkabukas ko ng pinto, bumungad sa akin si Flavian sa labas ng banyo. “Putek! Sorry, tol. Nagulat lang ako.”

Tumayo si Flavian. Sinilid niya sa magkabilang bulsa ang kamay. Tumingin siya sa paligid bago bumaling sa ’kin.

“M-may kailangan ka ba, Flavian?” tanong ko rito.

Saglit siyang nagkamot sa batok at tumingin sa ’kin.

“Ali, I’m not really a vocal person unlike my twin, but I just want to say that I’m happy for the both of you.”

Masaya siya kaso nakasimangot ang mukha! Putek! Papaano ako maniniwala sa kanya?

“H-ha?”

Mas sumama ang kanyang tingin sa ’kin. “Ang ibig ko lang sabihin, masaya ako para sa inyo ni Apollo. I saw how crazy that man is for you. Kaya masaya ako sa nangyayari sa inyo ngayon.”

“W-what do you mean by that?”

Huminga siya ng malalim. Hindi na maipinta ang mukha niya sa sama ng tingin niya sa ’kin.

“What a slowpoke!” he sighed. Aba’t…! “You don’t know what that man did just for you to notice him, Ali. He’s that crazy for you. He’s fucking down bad for you!”

Natulala lang ako kay Flavian. He may not be the most vocal person among them, yet he’s the most observant. Para siyang walang interes at pakialam sa mga bagay-bagay, pero ang dami niyang alam.

“Apollo is far from being an ideal man, Ali. But I just hope that whatever happens, and whatever you find out about him, please, give him a chance to speak for himself.”

“Flavian, why are you saying this to me?”

He brushed his hair and went back to leaning against the wall. Lumingon siya sa ’kin.

“Hindi man halata, Ali, pero importante sa ’kin ang mga kaibigan ko. Para ko na silang kapatid, at kapag nasaktan sila, masasaktan ako. Kapag masaya sila, masaya na rin ako.”

Napabuga ako ng malalim na hininga. What he was trying to say was, kapag sinaktan ko ang kaibigan niya, yari din ako.

“Makakaasa ka, Flavian. Mahal ko iyong ugok ninyong kaibigan.”

“Hmm,” tango niya.

Pareho kami ni Apollo na kinulang sa pagmamahal ng mga magulang, pero may mga kaibigan naman kaming malalapitan at maaasahan. Having friends like them,  ride or die friends, makes us feel better. It makes life bearable despite all the adversities we face.

May ngiti sa labi ko nang bumalik ako sa may poolside. Kaso napatigil ako nang marinig ko ang kanilang pinag-uusapan.

“Damn you, Apollo! Finally, nagbunga na rin ang fake relationship ninyong dalawa!”

“Gago rin kasi ito! Bakit hindi na lang totohanin kaagad? Gusto pa talaga ng fake relationship! Eh, alam natin na simula pa lang, gustong-gusto na nito ang nangyayari sa kanila ni Ali!”

Nang makabawi ako ay saka ako nagmartsa palapit sa kanila. Dumadagundong ang damdamin ko.

“What. The. Hell. Are. You. Talking. About?” mariin kong untag. I saw how Apollo’s face turned paper white as his head turned toward me.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 40

Chapter 40

Ali’s POV

Our night started with lots of teasing, laughter, and music. And I didn’t know that it would end this way. Ano ang ibig sabihin no’ng mga narinig ko? Ano ang pinagsasabi nina Ian at Fabian?

“What. The. Hell. Are. You. Talking. About?” I grumbled.

Namuti ang mukha ni Apollo at gano’n din ang kina Ian, Fabian, at Exel. Pero hindi ko sila masyadong pinagtuunan ng pansin.

“A-ahm, ewan m-muna namin kayo.” Si Exel, siniko niya si Fabian na malapit sa kanya at sumenyas siyang tumayo. Nanginginig naman sina Ian at Fabian nang tumayo. Iniwan nila kaming dalawa ni Apollo sa labas.

“Mon b-beau, please take a seat first. I’ll… I’ll explain everything to you, okay?” Apollo took my hand and guided me toward the chair next to him. Iyon ang upuang iniwan kami ni Exel.

Para lang robot ang katawan ko na sumunod kay Apollo, ngunit hindi lumalayo ang mga mata ko sa kanya.

Apollo had always had that kind of smugness and arrogance on his face. However, I can’t find any of it right now as I stared at him. What I saw were fear and nervousness. His breathing was quick and his eyes were restless, unsettled.

He caught both my hands and caged them between his palms. Nararamdaman ko ang kanyang panginginig at ang pamamasa ng kanyang mga palad.

“Explain, Apollo. Because, dammit, I don’t like the idea that’s spinning around my head right now,” I said, gritting my teeth.

I saw how his throat moved.

“I… I like you, Ali.”

I winced. “I fucking know that, Apollo. Kaya nga naging tayo, ’di ba?”

He shut his eyes tightly before he shot me with his bloodshot eyes.

“E-even before… I already admired you even before, Ali. Before our fake relationship, I already liked you… I like you a… lot!”

Napapikit lang ako sa kanyang sinabi. “You’re not really straight?”

“I was. But that’s before you caught my attention. However, I was too scared to confess to you because I knew that you were straight. You have a lot of girl admirers. You are surrounded by a lot of guys too. Hindi ko alam… kung sino ang mga kakompetensya ko sa mga taong umaaligid sa’yo.”

Huminga ako ng malalim. Tang ina!

“That’s why you were so into our fake relationship? Because you really liked me? Hindi ba totoo iyong rason mo noon sa ’kin?”

Umiling siya pero tumango rin. “Partly. Gusto ko rin talagang matigil na iyong mga ex-flings ko. Pero mas lamang talaga sa ’kin na gusto… kang makasama, makilala, at mapalapit sa’yo. Nais ko ring tulungan ka sa sitwasyon mo noon kay Belinda… at sa totoo lang… nagseselos at natatakot din ako. That’s why I volunteered myself to be your boyfriend way back then.”

“When we started our fake relationship, I was so happy. I felt like I took our relationship to the next level. I wanted to be friends with you, but I knew myself — I wouldn’t be satisfied with just being friends. I wanted you to be my boyfriend. My man. Only God knows how thankful I was when you finally fell for me. I may not know how it happened, but I was the happiest man alive when you kissed me! Made me your boyfriend.”

I puffed a heavy sigh before aligning my eyes with his.

“Apollo, ngayon pa lang sabihin mo na sa akin ang mga kagaguhan na ginagawa mo para sa ’kin kung meron man.” Napailing ako. Ang ungas na ’to. Patay na patay pala ito sa ’kin? Ang gwapo ko naman? “Pero sana wala kang ibang ginawa.”

His throat bobbed.

Tinaasan ko siya ng kilay. “May… iba ka pang ginawa?”

Walang ano-ano’y hinila niya ang silyang kinauupuan ko palapit sa kanya. Kaya napamura ako ng malakas!

“Gago!” sambit ko. Niyakap niya ako nang mahigpit. “Apollo!”

“Ali, I’m so sorry! Sorry!”

Pilit kong tinulak ang kanyang ulo palayo sa ’kin.

“Ano pa ba ang ginawa mo? Sabihin mo na.”

His eyes fluttered in nervousness, beads of sweat pricked on his forehead despite the cold wind of the night.

Nang magsimulang isaysay ni Apollo ang mga ginawa niya, nalaglag lang ang panga ko. Simula sa pag-aantay niya sa ’kin sa labas ng T.C., sa pagbili niya ng sapatos para kay Yenz, ang sadya niyang mga bisita sa Titanium Chill.

“I-iyong sapatos na binigay ko sa’yo… matagal ko na iyong binili. Kasama ko iyong binili sa sapatos ni Yenz. I just didn’t have the courage to give it to you. Because I didn’t want you to be weirded out by me.”

Nakuyom ko ang kanyang T-shirt na suot.

“Gago ka! Patay na patay ka pala sa ’kin, ha!”

Yumakap siya sa akin. “Please, don’t break up with me, Mon beau. Please!”

Napailing ako at tinapik ko lang ang likod niya.

---

Ang sunod naming laro, quarterfinals, ay tumama naman sa araw ng monthsary namin ni Apollo. October 28 nang maging official ang relasyon namin, tapos ngayon November 28. I wanted to take him on a date. Gusto kong lumabas kami kaso lang may laro naman ako! Punyeta!

SMARTLoad: Happy 1st Monthsary, Mon Beau! I love you so much! Always remember that I will always be here for you, to cheer you up, to stand with you amidst the storm, and to love you!

SMARTLoad: Let’s date later, okay? I will dine you!

SMARTLoad: *I miss dining with you! Sorry, Mon Beau, typographical error!

Napailing ako. Inaagawan pa talaga ako ng spotlight ng lalaking ito. Ako sana ang mag-aaya sa kanya kaso naunahan na ako! Ang ugok na ’to talaga!

Ako: happy 1st motmot! ILYT

Ako:bGe, puntahan mo ako sa coliseum after ng klase ninyo.

SMARTLoad: GOOD MORNING, MON BEAU!

SMARTLoad: ❤️❤️❤️

Ako: Uh, good morning din!

SMARTLoad: Manonood ako. Isasama ko sila Exel.

Ako: Gege! Ingat kayo :)

SMARTLoad: You too, Ali! Good luck sa game!

Ngayon ang makakalaban namin ay ang Green Hawks. Umabot din sila sa semi-finals no’ng nakaraang season ng ISAFIL at masasabi kong magagaling din ang players. Kaso natalo sila ng Blue Tamaraw — mga higante na kasi ang mga iyon.

So far, this season marami-rami nang nauwi na gold ang BIS. Last year sa ISAFIL, hindi ako masyadong kabado at tensyonado dahil may seniors at saglit lang kapag pinapapasok kami. Hindi rin ako kasali sa first five.

Before the game started, Coach Marasigan talked about our tactics, game plan, and reminded us of our temper. Isa-isa nang tinawag ang first five ng bawat koponan. At kahit dito sa hallway, rinig ko ang mga dagundong ng mga estudyanteng nanonood.

“Ali Desiderio!” the announcer announced. I jogged out and roamed my eyes around.

I was slightly stunned when I saw Apollo in the crowd. Together with him were Exel, Fabian, Flavian, and Ian! Apollo was standing and clapping his hands so hard. He really stood out from the rest because he’s tall and fair-skinned. Also, he was wearing my varsity jersey.

Tumaas naman ang kilay ko nang makita kong kasama nila si Yumi, iyong kasamahan ko na nagtatrabaho sa Titanium Chill!

The game commenced. The Green Hawks got the first score, but we eventually scored with Winston’s lay-up under the net. As the game progressed, nagiging pisikal na rin ang laro. Dikit na dikit lang din ang score namin. Sa bawat end ng quarter, laging nauuna ng dalawang puntos ang Green Hawks, but in the fourth quarter we were leading on the scoreboard by four points. And when the game ended, the Red Dragons won by 71–68.

“Ali, congratulations sa inyo!” bati ni Yumi sa ’kin kaso ang mata niya ay naglilikot. Sinusundan nito ng titig si Danny, ang crush niya.

“Mabuti at nakapunta ka rito. First time mong manood, ha,” sabi ko naman, nagpunas ng pawis sa braso.

“Mmm! Sayang din iyong ticket na bigay mo eh.”

Binigyan ko kasi siya ng ticket just in case gusto niyang manood ng laro namin.

“Mon… Ali,” sambit ni Apollo sa likod ni Yumi.

Ah, yeah! Hindi pa alam ni Yumi ang real score namin ni Apollo.

“Ay, Ali, itong si Apollo pala ang kasama kong pumasok dito. Nahihiya kasi akong pumasok mag-isa. Mabuti na lang dumating sila!”

I nodded, smiling at Apollo. He was now biting his lips, suppressing his smile.

“Ipakilala kita kay Danny,” saad ko kay Yumi, mabilis na namula ang kanyang pisngi.

Tinawag ko si Danny. Si Yumi naman ay kinukurot na ako. Matapos ko silang ipakilala sa isa’t isa, nilapitan ko si Apollo.

“I want to kiss you!” bungad niya sa ’kin.

“Gago ka talaga!” asik ko sa kanya. “Maliligo lang ako at magbibihis. Deretso na tayo sa date na sinasabi mo! Ida-dine mo ako, ’di ba?”

Apollo’s eyes widened.

“Ali!”

“Biro lang! Sige na!”

---

Tiningnan ko si Apollo na nakaunan sa aking hita. Kalamadong-kalmado siya at ang payapa tingnan ng kanyang mukha habang nakapikit. It was still two days before Christmas, but we’re celebrating it in advance. He said his parents are going to celebrate Christmas in their home, that’s why he can’t be with me.

Actually, wala namang kaso sa ’kin kung magkasama kami mag-celebrate ng Pasko o hindi. Sapat na sa ’kin ang tawag o simpleng text niya, kaso lang OA kasi ito.

That’s why we’re here at the vacation house where we had our short break last month. Ang kaibahan lang ngayon, kami lang dalawa rito sa bahay. Hindi na namin kasama ang kanyang mga kaibigan. Hindi na rin daw siya papayag na sumama pa ang mga kaibigan niya! Ulol talaga!

Nandito kami ni Apollo ngayon sa dalampasigan. Dumating kami rito kagabi at ngayon ay papanoorin namin ang sunrise. Sinuklay ko ang buhok niya habang nakatingin sa unahan. Kalmado ang dagat ngayon at ang dulo no’n ay parang unti-unti nang sumisibol ang araw.

Naramdaman ko ang kamay ni Apollo sa bandang gitnang dibdib ko. Hinawakan niya ang pendant no’ng necklace na bigay niya sa ’kin. Wala pa kaming monthsary nang ibigay niya ito sa ’kin pero ako wala pa ring naibigay sa kanya kahit na malapit na kaming magdalawang buwan!

Labi ko lang at leeg ang naibibigay ko sa kanya. Pasensya na lang kasi katawan ko lang ang maibibigay ko sa kanya. Kidding! May regalo talaga ako sa kanya, pero baka ibigay ko sa kanya sa monthsary na namin para isa lang ang regalo ko sa kanya. Though Apollo doesn’t mind if I have a gift for him or not. He’s not really particular when it comes to gifts. Maybe because he already has everything. However, I wanted to give something to him that will remind him of me.

“You didn’t take this off?” tanong niya at pinaglalaruan ng kanyang kamay ang pendant, iyong plain na basketball ball.

“Mmm. Burara kasi ako minsan, baka mawala ko pa,” ngisi ko naman. “Bumangon ka na nga. May araw na oh!” Tinuro ko ang araw na unti-unti nang tumaas.

Pinakawalan ni Apollo ang pendant at saka umupo siya sa buhangin tulad ko. Dumikit siya at ginaya niya ang posisyon ko. Nakatungkod ang dalawang kamay sa likod at nakaharap sa sunrise na nagkukulay kahel na.

Inaalon ng mahinang hangin ang aming suot na T-shirt at ang buhok namin. Ang undercut na buhok ni Apollo ay humahaba na rin kaso mas mahaba pa itong buhok ko. Balak ko siyang ipagupit bago ang laro namin sa semi-finals. Nanalo rin kasi kami sa quarterfinals kaya sa January semi-finals na, at kapag papalarin ang Red Dragons, finals na rin.

Sunrise will always remind me of a brand new day, a new day to start, to bounce back after how many setbacks, to rise after you fall.

My life wasn’t that good to me. Lumaki akong ang nasa utak ko ay magkapera. Ayaw kong mag-away si Mama at Papa dahil sa pera. Kaya gusto ko ng pera. Dahil para sa akin, pera ang solusyon sa lahat!

But no matter how much I tried to strive in life and survive every day, I was still left alone. The nothingness in my life changed when Apollo came.

Now, my empty sunrise has meaning because of him. Unbeknownst to him, he invisibly put direction into my directionless life. Sunrise became more meaningful to me because I have a man in my life who loves me, believes in me, and stays with me.

“Ali, I want to spend more sunrises and sunsets with you,” Apollo said, his hand caressing my jaw.

“Gusto ko rin iyan, Apollo. Kaya ’wag ka nang maglilihim sa ’kin o magsisinungaling.”

Malambing siyang tumango.

“Let’s celebrate more holidays and monthsaries together, mmm?”

“Mmm!” I nodded. “To more holidays and monthsaries with you, Contaleone.”

Kasabay ng pagtaas ng araw sa harapan namin ni Apollo ay ang paglapit ng mukha niya sa ’kin. He aimed for my lips and I just closed my eyes and waited for his lips to claim mine. I could already feel that his lips were nearing mine. However, before Apollo’s lips touched mine, I heard a couple of voices shouting at us.

“Tama na ’yan!”

“Ano ba ’yan?! Ganyan na pala ang almusal ngayon?”

Pumanting ang tainga ko nang marinig ko ang boses ni Ian at nasundan ng boses ni Leo!

Napamulat ako at sabay kami ni Apollo na napatingin sa pinanggalingan ng boses.

Gano’n na lang ang kinalaki ng mga mata ko nang makita ko ang circle of friends ko kasama ang mga kaibigan ni Apollo na naging kaibigan ko na rin!

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 41

Chapter 41

Ali’s POV

“Mga gago, paano ninyo nalaman na nandito kami?”

Kahit gustong-gusto kong masolo si Apollo at halikan siya hanggang sa magsawa ako ngayong araw, natuwa pa rin ako nang makita ko ang mga gago kong kaibigan. Malalawak ang ngisi nina Leo at Winston. Si Capt. Alex naman, parang naka-glue na si Mark sa gilid niya. Sanay akong maingay at hindi mapirmi si Mark, kaso iba yata ang aura niya ngayon.

“Kay Ian. Nagkita kami sa isang convenience store na aming tinigilan at nagkwentuhan ng konti,” tugon ni Winston sa ’kin.

Tumingin ako kay Ian na napapakamot sa ulo.

“‘Tapos nabanggit ni Ian na susunod daw sila sa inyo ni Apollo. Gusto ka rin naming makasama ngayon since hindi ka na namin nakaka-bonding lately. Kaya ayon, nagkaayaan at ayos naman ang lahat. Kaya nandito kami!” dagdag ni Leo.

“Makikigulo lang kami sa inyo ngayon ni Apollo, Ali. Pero mamayang gabi, uuwi rin kami,” si Exel.

“Sus! Bibigyan talaga natin ng oras ang dalawa na ’to na—” si Ian, kaso lang sumingit sa kanya si Fabian.

“Tama na ’yan, Ian!” pinutol na ni Fabian si Ian sa pamamagitan ng pagyakap sa braso at leeg nito.

Before we came here, Apollo and I had already bought our groceries. But of course, he insisted on paying for everything. Kahit pa saksakin ko siya, ayaw pa rin niyang tanggapin ang pera ko. So instead, I just bought some alcohol. Masarap naman talaga ang kain ’pag may alak!

’Tapos ngayon, may dala na namang groceries at alak ang mga gago. Dinala nila ang mga pinamili sa loob ng bahay.

“Why did you bring so many groceries and alcohol? I thought uuwi rin kayo by night?” saad ni Apollo nang makita ang mga bitbit nina Leo, Ian, Fabian, at Winston.

Winston just shrugged at Apollo. Leo and Ian went straight inside the house, following Winston. Fabian, who was behind them, turned his heels toward us and pouted his lips at Exel before resuming his track.

Maingay kami last month no’ng pumunta kami rito, pero dahil iyon sa mga bata naming kasama. Ngayon maingay kami dahil marami kami at pare-parehong maiingay sina Leo, Ian, at Fabian. Kahit nandito kami sa labas, naririnig ko na ang hagalpak ni Leo, na ewan ko kung ano na naman ang pinagtatawanan.

Lumingon ulit ako kay Exel, but this time, I caught him staring at Capt. Alex. However, Alex was oblivious to his sharp gaze. Magkasabay silang pumasok sa loob ng bahay.

“Is there something going on with Alex and Exel?” Apollo asked intriguingly.

Nilingon ko si Apollo. Lukot din ang kanyang mukha habang nakatingin sa kaibigan at kina Alex at Mark. Gano’n din ang iniisip ko.

“I don’t know.”

Matagal ko nang napapansin na may kakaiba talagang nangyayari kay Capt. Alex at Mark. Especially that afternoon sa storage rooom ng gym. Hindi ko lang pinakikialaman kasi alam kong magsasabi rin sila kapag komportable na sila. Just like what I did. It was my own will to come out to them. Thankfully, they were very open about queer relationships.

Yet, what’s with Exel? Napansin ko na rin ang tensyon nila simula noong nagkaroon ng friendly match sa gym.

“Exel has always been a cool, calm, and collected man, mon beau. I rarely saw him lose his demeanor over anything. Pero mukhang iba ito ngayon,” saad niyang muli. Yumakap ang isang braso niya sa baywang ko at ginabayan ako papasok ng bahay. Kung hindi niya iyon ginawa, baka mabato pa ako doon sa veranda.

“Matagal ko na rin naman iyang napapansin. Do you think there’s something going on between them?”

“We really don’t know, mon beau.”

Dumiretso kami ni Apollo sa kusina kung saan nagkakagulo na ang mga boys.

“Ang lamig na ng alak nila!”

“Wala pa tayong breakfast, Fabian. Tumigil ka d’yan!” saway ni Flavian sa kambal.

“Pre, ano bang matutulong namin? Magluto na tayo,” saad ni Winston kay Flavian. Nilapitan ni Winston si Flavian at doon ko lang napansin na mas matangkad pala si Winston ng konti.

“Pwedeng kape muna?” sabat ni Leo sa gilid.

“May coffee maker naman dito. Anong kape gusto mo, tol?” si Ian na ang sumagot kay Leo dahil naging abala na rin sina Winston at Flavian.

To be honest, the kitchen was really big; however, with these big boys inside, it seemed to shrink.

“Mukhang wala na naman tayong maitutulong dito,” saad ko at pinagkrus ang mga braso.

Si Winston nagpapainit na ng tubig, si Fabian inutusan ng kambal na maghugas ng mga gulay at sangkap, at sina Leo at Ian ay nakaupo sa high chair, nagkakape.

“What’s up! Anong maitutulong namin?”

Kapwa kami napatalon ni Apollo nang biglang akbayan ni Mark ang balikat namin.

Nilingon ko siya at siniko. Si Apollo naman ay ngumiti lang. Akmang hahabol pa ako ng isa pang siko sa tiyan ni Mark, kaso tinaas na niya ang kamay na parang sumusuko. Inayos niya ang suot niyang baseball cap.

“Gago ka talaga!” asik ko kay Mark.

“Tumulong na tayo sa kanila,” tulak ni Capt. Alex kay Mark papasok ng kitchen.

“Captain, hindi ako marunong sa kusina. Ikaw nga lang ang nagluluto sa condo—”

“Oo na! Deretso ka na lang kasi tutulong ako sa kanila. Ingay mo!” singit ni Capt. Alex.

Mark clumsily wound his arm around Capt. Alex’s neck. Hindi rin umangal si Captain, na para bang sanay na siya sa ginagawa ni Mark.

Lumingon ako upang tingnan kung nakasunod si Exel. Nakita kong papasok pa lang siya.

“Ahm, guys, magseset-up lang ako ng table sa labas. Doon tayo kumain since maganda naman ang panahon,” anunsyo ni Exel pagdating sa kusina.

Nagtanguan naman sila. Si Fabian ay nag-okay sign pa.

“Tutulong kami ni Apollo kay Exel sa labas. Kayo na ang bahala rito sa kitchen, ha!” sabi ko.

“Makakaasa ka, tol!” saad ni Ian, malaki ang ngisi.

Pero pinabulaanan siya ni Fabian. “Nagsalita pa talaga ang hindi marunong magluto!”

“Pareho tayong hindi marunong, Fabian. ’Wag kang KJ d’yan!” si Ian.

“Sige na, Ali, Apollo. Kami na rito,” ani Capt. Alex.

Talagang inuusig ako ng pagiging kuryoso ko sa nangyayari kina Exel at Capt. Alex. Tingin ko, iniiwasan ni Exel si Captain? The last time, siya pa yata ang umako sa kusina.

“How was the ride on the way here? Ang aga ninyong bumiyahe,” wika ni Apollo habang buhat namin ang mesa palabas.

Nilapag namin ang mesa sa buhangin. Yumuko si Exel upang ayusin ang mga paa nito.

“It was fine, Apollo. Sorry kung na-disturb namin ang outing n’yong dalawa.”

“Okay lang iyon, Exel. Masaya nga kasi ang dami natin,” sabi ko naman. Binalingan ko si Apollo. “Kunin mo iyong mga chairs sa loob.”

“Hm, and I’ll just get us some coffee.”

“Hot choco sa ’kin,” sabi ko.

“Okay.” Tiningnan ni Apollo si Exel na hanggang ngayon ay nakayuko pa rin. “Exel, how do you like your coffee?”

“No sugar, tol. Thanks!”

Sinundan ko ng tingin si Apollo hanggang sa makapasok siya sa bahay. Pagkawala niya sa paningin ko, binalingan ko si Exel. Tama nga, tumayo na siya.

Nagkatitigan kami at parang alam na niya ang iniisip ko.

“Ang halata mo, tol!” sabi niya, sumandal sa mesa. Humarap siya sa dagat at tinukod ang mga maugat niyang kamay sa mesa.

“I’m sorry. Masyado rin kayong… halata.” Nilapitan ko siya, tinuon ko ang mga mata ko sa kanya.

My eyes were already digging holes into his face, yet his eyes stayed fixed on the horizon before us. The sun was showering us with orange and yellow hues.

“Alex and I…”

“Kilala mo si Captain?” putol ko agad, atat.

Exel deliberately bobbed his head and released a heavy sigh, as though he was carrying the world on his shoulders.

“We were close… before.”

Nanlaki ang mga mata ko. Putang ina! What the fuck?!

Lahat na lang ng mura, Ali?

“But things changed between us when I transferred to another school.”

“Dahil nag-transfer ka kaya nagkalamat ang friendship ninyo?”

He wet his lips by running his tongue over them.

“No. Before I transferred to another school… he confessed something to me. And I didn’t get the chance to explain things. He just jumped to conclusions. At ngayon na lalapit ako sa kanya para magpaliwanag… there’s Mark. He’s guarding Alex like he’s his wall, his hero.”

Puta…

“What if mag-usap kayo ni Captain ngayon? Ako ang bahala kay Mark!”

Umiling si Exel. “Thank you, but there’s no need for you to get involved in this loop, Ali. I’ll handle this.”

Boodle fight ang naging set-up ng agahan namin. Nakahilera sa mesa ang mga pagkain: may grilled bangus, pork barbecue, kilawin, may iba-iba pang seafood, at mga prutas na nakapalibot doon.

“Ang galing mong mag-design, Leo, tol!” patalak ni Ian, halos magningning ang mga mata sa pagkain sa mesa.

“Pero parang may kulang?” si Mark.

“Alak! Alak ang kulang!” sigaw ni Fabian, na parang may nag-ring na bell sa tainga nito.

“Fabian, umagang-umaga pa. Always remember that we still need to go home tonight!” saway ni Flavian sa kapatid.

Habang kumakain kami ng breakfast, napapansin ko na sina Exel, Mark, at Captain Alex lang talaga ang tinitingnan ko.

Napaka-usisero mo talaga, Ali Desiderio! Tang ina ’yan!

“Eat,” sabi ni Apollo na nasa tabi ko.

Kusa ko nang binuka ang bibig ko dahil sinusubuan na niya ako.

Grabe itong si Mark! Bantay-sarado si Captain Alex! Mas maayos pa yata ang pagbabantay niya kay Captain kaysa sa mga laro namin!

“Hmp! Ano ba ’yan? Liitan mo naman ang subo!” reklamo ko kay Apollo dahil punong-puno na ang bibig ko.

“Maliit na ’yan,” natatawa niyang sabi.

“Gago, ang laki! Gusto mo bang mapunit ’tong bibig ko?”

Nilapit niya ang labi sa tainga ko. “Hindi ’yan mapupunit sa subo ko sa’yo ngayon. But may alam akong pwedeng isubo sa’yo na makakapunit ng bibig mo.”

Dinambahan ko siya! Ginapangan ako ng init sa buong katawan! Kahit wala siyang binanggit na ano… kusang pumasok sa isip ko ang titi! Ewan ko! Tingin ko talaga unti-unti na akong nilalason nitong lalaking ito.

“Gusto ko iyong matigas,” wika ko nang may makita kaming naglalako ng popsicle.

“Oh, I know something that’ll get hard when you stroke it,” hirit ni Apollo sa tabi ko.

Humagalpak ng tawa sina Leo at Fabian. Si Ian naman halos mabulunan, at ang iba naming kaibigan ay biglang inubo!

Pagkatapos ng breakfast, lumayo-layo muna ako kay Apollo dahil kung ano-ano na ang pinagsasabi niya sa ’kin! Para siyang sinapian ng kahayukan ngayon! Gusto sana naming mag-island hopping, kaso wala kaming masasakyan.

Kaya naman naisipan nilang mag-volleyball na lang daw kami.

“Okay, five versus five ito,” saad ni Fabian.

“Hindi,” apila ko. “Hindi maglalaro si Apollo. Bali na ang balikat niyan.”

“Uh, edi kulang kami,” reklamo ni Ian.

“Edi hindi na lang din ako maglalaro. Ako na lang ang scorer tapos si Apollo taga-kuha ng bola!” suhestiyon ko, kaso umangal si Apollo.

“What? Mon beau, pwede naman akong maglaro. Ayokong taga-pulot lang ng bola!”

“Sige, ikaw ang scorer nila at taga-pulot—”

“No. Sabi ko nga, ayos na.”

Nang maglaro na sila, sa una ay tatawa-tawa pa ang mga ungas. Pare-parehong hindi marunong mag-volleyball pero malalakas ang mga hampas nila. Basta lang makapasok sa net!

Ngunit makalipas ang ilang minuto, nagkainitan na ang laro. Si Mark, pinupunterya si Exel sa bawat hampas. Kaya naman si Exel, gumaganti rin.

“Puta, tama na! Hindi ito ISAFIL!” angal ni Leo, humandusay sa buhangin.

“Tang ina! Ang sakit ng kamay ko!” si Fabian, bagsak na rin sa buhangin.

Sa huli, umangal na ang ibang boys. Nag-aya na lang silang maligo sa dagat. Kaya ngayon, kami ni Apollo ay nasa medyo malalim na parte ng dagat. Si Apollo nasa ilalim pa ng tubig.

Hanggang dibdib ko na ang tubig. Tiningnan ko ang mga kaibigan namin na naglalaro pa rin sa dagat. Si Winston ang taya at kailangan niyang mahuli ang bola na pinagpapasa-pasahan nina Flavian. Oo, kahit ang nonchalant na si Flavian, naglaro rin!

Natatawa na ako habang nakatingin sa kanila, pero bigla kong naramdaman ang katawan na yumapos sa akin mula sa likuran.

I turned around. I lazily stared at Apollo, who was wearing a huge, bright smile on his lips. Behind him was the setting sun, painting the surroundings in pink and blue hues.

Apollo brushed my long hair to the back.

“Did I tell you that you look handsome with your long hair?”

“No. But you did compliment me for my long hair.”

Tiningnan ko rin ang buhok niya. Mataas na ang kulay brunet niyang buhok. Pwede na sigurong gupitin iyong blonde.

“What if you cut off that blonde hair? I think you’d look hotter with your brunet hair.”

“You think so?” he asked as he wrapped his arms around me.

I stumbled towards him. My ankle twisted under the water pero nasalo naman ako ni Apollo.

“Y-yeah?” I uttered. “I might also cut my hair. Masyado na siyang mahaba.”

“But I like it long.”

“Ina mo!”

“Mon beau,” he moaned.

Shit! His deep, throaty voice stirred something inside me. I felt like my stomach was about to flip!

“Ali.”

“What?”

“Have you ever kissed underwater?”

“Huh? Wala pa, gago!”

Apollo just smirked. Kumunot ang noo ko. But suddenly, he pulled me down into the sea. I tried to flail, but he immediately caged my face and captured my lips underwater.

My eyes widened in shock!

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 42

Chapter 42

Apollo’s POV

For as long as I can remember, my life had already been painted by my parents. They decided everything for me, what preschool I should attend, which elementary and high school I would go to, and even the college degree I was supposed to take. They curated my life perfectly, but only for their own vision of me.

And so, I lived it. I lived the life they built, followed the path they had laid out. But as I grew older, that carefully crafted life began to suffocate me. I watched people my age enjoy their lives to the fullest, while I remained trapped in the one my parents designed.

Why couldn’t I just be a normal boy? Why couldn’t I be a normal human being, free from the expectations they had engraved into my mind?

As the years passed, I started to feel like I was living someone else’s life, one that was never truly mine. When I broke my shoulder, I was forced to learn an instrument, and unexpectedly, I found peace in music. That’s how I discovered it, not as an obligation, but as a refuge. I wanted to cherish it, to nurture it, and to grow alongside it, because music stayed with me through the most difficult times of my life.

Kaya naman naisipan kong isugal ang lahat para sa musikang minahal ko. I traded my future as an heiress just to be with my guitar and my music. I promised my mother that after graduating from college, I would set aside music and enter the corporate world, the very world my parents had carefully designed for me from the beginning.

For a time, I managed to break free from the life they had painted for me. But as the years passed, fear slowly began to consume me. I’m now in my third year, and next year will be my last in college.

Can I truly leave music behind? Can I walk away from the band that has become my home? I don’t know.

Ngayon mas nararamdaman ko pa ang pressure dahil palagi nang umuuwi ang parents ko sa bahay. Our wealth could never mend my parents’ broken relationship. It could never fill the emptiness that lingers within me.

Yet, God created people who could heal the hollow space in my heart. He gave me my older sister, Anver, and my nephew, Harry. He blessed me with friends, Fabian, Kilian, Flavian, and Exel, who brought warmth and meaning back into my life.

And then, He showed me Ali Desiderio, the man who completes my heart, the one who found the missing piece I thought was lost forever. He is also the man who changed me, the man I deeply yearn for.

Kahit na ang lakas niyang magmura, gusto ko siya, mahal ko siya. Tingin ko nga iyon ang love language niya, ang murahin ako nang murahin.

“Mag-iingat kayo. Please! Kung hindi ninyo kayang magmaneho, may mga empty rooms sa taas. You can stay in those rooms.” Alok ko sa mga kaibigan ko.

“Don’t worry that much, Apollo. Nakainom kami but konti lang.” Exel answered.

“Exel’s right, Apollo. Tingnan mo na lang si Ali since lasing na lasing yata ’yan,” Winston looked at Ali in my arms.

I was already carrying Ali in a bridal style since he was so wasted. Bigla na lang siyang hindi makatayo kanina eh. Kaya binuhat ko na.

I nodded at Winston. He didn’t need to remind me of that, but I was grateful for his concern for Ali. Before, Winston was a huge threat to me because, just like me, I saw how he looked at Ali with admiration in his eyes. I saw emotions in his gaze that mirrored mine. But now, I don’t feel anything. It’s not because Ali is my partner now, but because all I can see in Winston’s eyes is the genuine concern of a friend for his drunk companion.

“Tol, we gotta go. Nasakay ko na sa kotse si Fabian. He’s really wasted. We might get another earful from our parents,” Flavian interjected.

Tumango ako sa kanila. Ayaw talaga nilang manatili rito since inaasahan daw ng parents nila na uuwi rin sila ngayon.

“Okay. Bukas din naman ay uuwi kami ni Ali.”

Hinatid ko lang ng tingin ang mga sasakyan ng mga kaibigan ko. Nang hindi ko na matanaw ang mga kotse nila, pumasok na rin ako sa loob. As I was climbing the stairs, Ali suddenly tightened his arms around my neck, almost choking me.

“A-Ali,” I gasped, my weak protest fading in my throat the moment I felt his lips brush against my neck.

“Why do you smell so good, mmm?” he murmured in his drunken voice.

Oh, dear Lord!

Binilisan ko ang aking hakbang tungo sa taas dahil nati-tempt na ako sa kanyang ginagawa. I knew that both of us were like two hungry animals when it comes to kissing, especially when we made out in my car.

But back then, we were both sober, unlike now, when we had been drinking, and he was completely wasted. I had also drunk, but just enough to keep myself from letting anything go too far.

“Jesus Christ, Ali!” I growled, my voice raw and animalistic as I felt him nipping at my skin.

“Hmm! Maalat-alat ha!” he said playfully and began nipping at my skin again.

When we finally reached our room, I immediately tucked him into bed. Kaagad ko siyang nilapag sa kama at kahit na nakapikit, patawa-tawa siya.

Lasing ba talaga ito o niloloko lang ako? Well, magpapaloko rin naman ako sa kanya. Tsk!

“Mon beau? Ali?” I tried to call out to him.

Hindi siya sumasagot. Kinumutan ko na lang siya. Pumunta akong banyo upang magtoothbrush at naglinis ng katawan. Nang matapos ay lumabas din ako suot ang isang puting T-shirt at gray sweatpants, kaso lang nagba-vibrate ang cellphone ko sa bedside table.

Kinuha ko ang cellphone ko. Tumatawag si Mommy sa akin. Pinatay ko muna ang ilaw ng kwarto, naiwan na nakabukas ang dalawang lampshade sa magkabilang  side ng kama.  Tumalikod sa kama bago sinagot ang tawag.

“Mom,” I answered, leaning against the nearest wall and slipping my free hand into the pocket of my gray sweatpants.

“Where are you? I tried calling your friends, and I couldn’t reach them either.”

Huminga muna ako ng malalim.

“Just a short break, Mom. Nasa byahe siguro sila since kakaalis lang nila rito.”

I wanted to take Ali with me tomorrow. I wanted him to meet my parents, but I couldn’t help wondering if he was ready. We’ve only been together for two months, yet I had no intention of keeping him a secret from my family. I didn’t want to post cropped photos of him on my socials or hide him in any way.

Ate Anver might not be surprised, but I had no idea how my parents would react. I didn’t know how they would respond once they realized that their son was in a relationship with a man.

“What? Hindi ka sumama sa kanila pauwi? Apollo, we’re celebrating Christmas together!”

Napatango-tango ako kahit na hindi ko naman kaharap si Mommy.

“Your dad may be so lenient to you this time, but to me, Apollo!”

“I… I understand, Mom. I just can’t drive right now, so I’ll stay here for the night. Don’t worry, I’ll be home tomorrow.”

“As you should, Apollo. Don’t make me repeat myself, got it?”

“Yes, mom.”

Napapikit na lang ako nang pinatay ni Mom ang tawag. Kinuyom ko ang cellphone sa palad ko. Kinalma ko muna ang sarili ko bago ako humarap. Kaso ganon na lang ang gulat ko nang makita ko si Ali na nakaupo sa kama.

“Was that your mom?” he asked.

I trotted over to the bed, sat down beside Ali, and nodded at him.

“Wait, you’re sober now? Do you need anything? Do you want me to get you some coffee?”

Umiling siya at kinuha ang kamay ko. He intertwined our fingers.

“Hindi na. Medyo naduduling lang ako pero… kilala pa rin naman kita.” At ngumisi siya.

Itinaas ko ang libre kong kamay, winalis ng kamay ko ang mahaba niyang buhok na nakatabon sa kanyang tainga at hinaplos ko ito. I find it strangely soothing and amusing to rub his ears. He would flush so quickly, and the color would spread across his cheeks. That little habit soon became my new obsession.

Dammit! I never imagined I could become so addicted to someone’s ears, so fixated on the simple act of brushing my fingers against them.

“Apollo,” Ali’s voice came out as a sultry whine.

I flinched as he pressed his cheek against my hand and looked at me with his drowsy eyes. His dark gaze pierced right through me, twisting my gut.

“A-Ali,”

“I feel so hot as fuck, Apollo.”

“S-should I get the water for you? Do you want to take a bath?” Ilalayo ko na sana ang kamay ko sa kanya kung saan niya kinikiskis ang kanyang pisngi nang pigilan niya ako. Pinisil niya ang magkahawak naming kamay.

“Can you just kiss me? Uuwi na tayo bukas, di ba? Tumatawag na ang mama mo.”

Right!

“Just kiss?”

“May balak ka pa bang gawin aside from that?” he asked, biting my lips and making them even redder than they already were.

I swallowed. This sly man, he’s teasing me! He’s tempting me!

“A… lot. A lot, mon beau,” a gravelly tone escaped from my throat.

Binitiwan niya ang kamay ko.

Umalon ang lalamunan ko nang ipasok niya ang kanyang kamay sa loob ng T-shirt ko. Sunod kong naramdaman ang kanyang palad na dinadama ang abs ko.

“Ali, you’re just drunk,” I warned him sternly, my voice coming out more like a growl.

“But I still know what I’m doing, though.”

Oh, God forbid! Please have mercy on me! Please tame these roaring temptations inside me. Baka kung ano na ang gawin ko kay Ali na hindi niya magustuhan kapag bumalik na ito sa tamang huwesto niya!

However, my prayer was short-lived when Ali Desiderio grabbed my neck, yanking my head down and crashing our lips together!

I grumbled against our locked lips, hoisting him up and settling him onto my lap. Ali immediately wrapped his legs around my waist, deepening the kiss with fervor.

I had no idea where I found the strength to lift him like a feather and place him on my lap. Our bodies pressed tightly against each other.

A shiver ran down my spine as I felt the heat of our closeness, our bodies barely able to pull apart.

“Mmm!”

“Ahmm!”

We hummed together as our lips locked, kissing each other as if there were no tomorrow. Our kisses were desperate, hurried, and rough, like two alpha males competing to see who was dominant.

Walang gustong magpatalo. Walang gustong tumigil. My eyeballs rolled back in my closed eyes as Ali’s hand began to roam over my body. Dinadama at dinadaanan ng kanyang palad ang bawat kurba at umbok ng aking katawan. Pinipisil niya ang muscles ko at may pagkakataon pang nakakalmot niya ito sa panggigigil!

Ali lifted my T-shirt and began to massage my chest.

Fuck! Where the hell did he learn this? Last time I checked, he didn’t even know the basics! And now, it seemed like he was an expert, exploring every inch of my body.

Nang pakawalan namin ni Ali ang labi ng isa’t isa. Kapwa kami hinihingal. Nagtagpo ang mga mata namin at pareho ang sinisigaw ng aming mga mata.

Thirsty and hungry. Passion and desire.

Our eyes both fell on our arousal. Bumakat ang kanyang pagkalalaki sa kanyang shorts samantalang bumubukol din ang sweatpants ko dahil sa aking arousal.

“A fist won’t satisfy this right now, am I right?” he uttered, still staring at me.

Shit! Dammit! The temperature inside the room suddenly shifted, nag-init bigla ang katawan ko kahit malakas ang aircon.

“Mon beau,” I gasped.

He lifted an eye and met my gaze with his intense, flaming eyes.

“Let’s fuck!”

Damn!

“Let’s make love, Ali,” I corrected. “Do you want to do it? Will you be the top, or me?”

“I…” Redness spread across his cheeks. “I still don’t know h-how to do it. So show me first.”

“Does that mean I’ll be the top for now?”

He nodded. “For now!” Ali smiled. “Wait, practice safe sex, Apollo.”

It was my turn to smirk. Thankfully, I was prepared. Well, it might sound defensive, but I had bought condoms and bottles of lube. It’s not that I was looking forward to it, I just wanted to be ready anytime, anywhere.

“Should I take a bath first?” he asked.

I nodded.

“Wait, didn’t you eat a lot earlier?” I queried.

“Kaninang hapon pa. Maybe that’s why I got drunk so easily.”

“That’s good.” I bobbed my head. “Take a bath. Clean yourself up especially your ass hole. Use the bidet, and if you need anything, just call me. I’ll have the condoms and lube ready. Alright?”

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 43

⚠️ R18

Chapter 43

Ali’s POV

Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. My muscles tensed as I planted both hands on the sink and surveyed my body through my lashes in the mirror.

Gago amputa! Kinakabahan ako! Akala mo naman talaga baboy na siyang susunod na kakatayin sa slaughter house. Tumigas ang bagang ko at tiningnan ko ang malapad kong dibdib. Sa ka-lalaking tao ko, ngayon lang ako kinabahan ng ganito. Kahit sa competition hindi ako nakaramdam ng ganito ka tinding kaba.

Hindi naman ito ang unang beses na magiging intimate kami ni Apollo kaso ngayon iba kasi eh. We will be having sex! Yeah! Kaya nga doble ang ginugol kong oras sa banyo. At habang nagtatagal ako rito kinakain ako ng takot. Parang nawala na iyong tapang ko kanina.

Should I back out? What if I disappoint him? Shit! Lalaki naman ako. Kung masakit, I’m sure kakayanin ko naman? Hindi rin naman siguro iyon ganon ka-sakit, ’di ba?

“Tang ina! You brought this on yourself, Ali! Be a man of your word, idiot!” Leksyon ko sa ’king sarili.

Tumayo ako at tiningnan ng maigi ang katawan ko. Tanging ang puting towel lang ang nakatapis sa baywang ko. My V-line cut through the fabric, bare beneath it, because I hadn’t bothered with anything underneath.

Hindi ko na talaga alam kung itong kaba ko ngayon ay sa excitement ba ito o sa takot. Puta! First ko ngayon tapos… ibo-bottom pa. Well… I guess there’s a first time for everything, right? I just really hope that quote applies to my situation right now, because I seriously fucked up.

After nearly half an hour hiding in the bathroom, I finally forced myself to twist the doorknob and push it open. My heart was pounding so hard it felt like it had climbed up my throat. The air conditioner was blasting, yet my palms were sweating like melting ice.

My heart nearly leapt out of my chest when my eyes landed on Apollo, sitting at the edge of the bed. His hands were clasped together, shoulders rising and falling in heavy breaths.

Mukhang hindi lang yata ako ang kinakabahan ngayon! Aba, dapat lang siguro!

Ayaw kong tawagin si Apollo dahil baka manginig ang boses ko. Kaya naman umubo ako upang makuha ko ang atensyon nito. At hindi naman ako nadisyama nang nag-angat nga ito ng tingin sa ’kin.

Apollo’s mouth fell open, his eyes tracing my body like a laser. He pushed himself up from the bed and slowly sauntered toward me.

“What took you so long? Akala ko napaano ka na sa loob. Gusto na kitang sundan.” May pag-aalala niyang saad. Sinuklay niya ang buhok ko na tumatabon sa mukha ko.

“I’m wet.” It slipped out of my mouth before I realized.

Nanlaki naman ang mga mata ni Apollo dahil doon.

“What… what I mean is my hair. B-basa kasi ang buhok ko.” Bawi ko rin kaagad.

Tiningnan niya ang buhok ko at muling sinuklay gamit ang kanyang daliri.

“Damn! You’re so fucking hot, Ali,” Apollo snarled softly, closing the distance between our bodies.

Bumaba ang kamay niya sa tainga ko at muntik na akong umungol nang haplusin niya ito! Apollo’s fingers trace along my ears, and the sensation ripples through my whole body.

Hindi ko alam kung alam ba niya na kahinaan ko na iyon o sadyang trip niya talaga ang tainga ko. Ilang sandali lang, tinapat na ni Apollo ang bibig sa tainga ko.

My eyes shut on their own accord as his warm breath fanned over my skin. I didn’t know if I was just this sensitive or if this was what boyfriends did to my body. I tilted my head to the side, giving him more access to my neck.

One of Apollo’s hands moved upward, groping my abs and tracing my defined spine, while the other raked through the hair at the back of my head.

“Are you sure about this, mon beau? This is your last chance to back out. Because once I start, you can never stop me. Even if you beg, even if you cry for mercy, I won’t be able to hold myself back anymore,” he purred, biting the shell of my ear. It earned a groan from me.

Nanginginig man, inangat ko pa rin ang mga kamay ko at humawak sa waist band ng kanyang sweat pants na naka-rolyo sa dalawa.

“Answer me, Ali,” he said, his voice almost like that of a wounded beast, ragged and breathless.

It took all my strength to push his body. It felt like I was pushing an entire wall. I flicked my eyes up at him and stared into his burning gaze with the same intensity and conviction.

There was no turning back now. Nandito na. Aatras pa ba ako? Saka, para naman akong hindi lalaki nito kung matatakot ako.

Lalaki ako!

“I… I want to do this with you, Apollo. Don’t stop even if I beg. Don’t stop even if I cry.” Matapang kong saad habang hindi nilalayo ang mga mata ko sa kanya.

“Baby,” he breathed, cupping my face again with both his hands. “I’m going to ruin that hole of yours down there.”

“Ruin it how you like it!”

Apollo’s jaw tightened, his eyes darkening with desire. Without hesitation, he lifted me effortlessly onto his shoulders before throwing me to the bed.

I groaned loudly, pushing up on my elbows against the bed, and watched Apollo peel off his clothes piece by piece. He left only his underwear on, and it was obvious that his length was already raging hard beneath it.

“How you like it, you said, right?” he gasped, climbing onto the bed on his knees.

I swallowed. “Yes!”

“You won’t be mad at me even if I go rough and hard?”

“I won’t!”

Sige lang, Ali! Tingnan natin kung hanggang saan natin puputulin ang sarili!

He smiled. “Do you want me to turn off the light?”

“No! Lights on. I want to see you. I want to watch you.”

Walang pag-aatubiling hinila ni Apollo ang paa ko pababa at isang pitik lang nawala na ang towel sa baywang ko. Lumipad ang kamay ko sa aking kaselanan upang takpan ito kaso bago ko pa ito matakpan, hinuli na ni Apollo ang kamay ko. Pinako niya ito sa kama.

“Don’t cover it. It’s mine to see.”

Putang ina! Wala na talaga itong atrasan, Ali! Sinagad mo na ang pasensya ng boyfriend mo!

Apollo kneeled between my legs, his knees keeping them apart. Dammit! I wanted to squeeze my legs shut, the way he looked at me.

I didn’t know what to feel. I was mortified, nervous, and giddy. The fact that a man, my boyfriend, was kneeling between my parted legs was truly horrifying for me. I had never been this exposed to someone. It was my first time being completely naked in front of anyone.

I’m not tired. I’m not tipsy anymore, but I can’t bring myself to speak. I opened my mouth, hoping a word would come out, but none did. I only gasped as Apollo’s hands ran along my legs, squeezing my calves, massaging my thighs like they were mashed potatoes.

“Ahh,” my voice came out more sensual than it should have as Apollo brought one of my legs to his lips, kissing my toes, moving up my leg, all the way to my groin!

My skin burned under his lips. My neck started to twist, but I didn’t want to blink. I wanted to see how Apollo Contaleone would worship me.

Pagkatapos niyang hagkan ang isa kong binti lumipat naman siya sa isa at binigyan din niya ito ng parehong atensyon.

“A-ah, Apollo!” Hapong untag ko nang umangat ang kanyang bibig sa aking pagkalalaki at inamoy ako roon!

Ah, tang ina! Para akong kinukumbulsyon sa mga ginagawa niya. Gusto kong magreklamo— magreklamo na bilisan niya. But it seemed like he had other plans.

Unti-unting umakyat paitaas ang mga halik niya mula sa pagkalalaki ko tungo sa abs ko, sa malapad kong dibdib, at magtagal ito sa aking utong.

My hips unknowingly jerked as Apollo groped my chest and sucked them like a thirsty baby. His lips flattened, circling around my areola before biting my nipples.

“Apollo!” I cried out as I felt his teeth sink into my skin. Napasabunot ako sa buhok niya sabay arko ng katawan ko. Ang isa kong kamay ay nakakuyom sa bedsheets kaso inabot niya ito at dinala sa kanyang balikat.

My nails scratched his back nang salitang niyang pinaglalaruan ang dibdib ko. Fuck! I didn’t know that even a man’s chest can be stimulated like this!

My eyes rolled back as he pressed himself against me, lips lifting from my chest while his fingers flicked over it. The sting was sharp, but I couldn’t stop it, couldn’t stop the heat it awakened inside me. My head was spinning, my senses alive with every touch.

Apollo pressed his mouth to my Adam’s apple and licked it.

“You don’t know how much I fantasize about doing this with you, Ali,” he murmured on my neck.

Kinulampit ko ang aking mga binti sa kanyang baywang at sinabayan ko ang pagkiskis niya sa aming pagkalalaki! I felt my precum leaking from the tip of my cock.

“Mmm, A-Apollo,” I hummed, my nails scraping his back.

I quivered beneath him, but he only hugged my body and moved his lips from my neck, to my ears, to my jaw, and finally found my lips. Niyakap ko ang aking braso sa leeg niya at mariin siyang hinalkan.

“Do you want to know what else I fantasize, mon beau?” he whispered breathlessly as our lips broke apart.

I nodded, dizzy from everything that had been happening.

“I fantasize about riding you till we come together. I fantasize about having you in my mouth. And… fuck! I want to ram my cock inside your hole,” he uttered, soon after I felt his hand on my dick, beginning to stroke my member.

It was a shame that I feel so nervous earlier and almost backing out but right now my brain and my body was fuse into one. They wanted to be fuck!

Yes, fuck me! Yes, eat the hell out of me. Yes, thrust, shove that cock into me.

Apollo’s lips went back to my ear and he muttered, “Do you want it too, Ali? Do you want me to make love with you? Do you fantasize about me as well?”

“Damn you, Apollo! Damn you!” In translation, yes, yes, yes!

He smiled, eyes dark with a hunger that could devour me.

Tinungkod niya ang isang kamay sa kama habang ang isa naman ay nanatili sa aking pagkalalaki at binati ito.

Without even thinking, I wrapped my other hand around his and stroked both our cocks together. Ang isa kong braso na nakakapit sa kanyang leeg ay nanginig.

“A-Apollo, mmm, nghh!”

“Ugh, Ali! Ahh, fucking shit! You don’t know how much I’ve dreamed of this. You don’t know how many times I’ve thought about this whenever we’re making out, brushing my cock against your cock, watching my hand get wet with your cum. Fuck! This is a fucking dream for me, Ali! And I love it! I love you!”

Naging marahas ang pagbati namin ni Apollo sa aming pagkalalaki. Halos mamutok na ang ugat ko sa leeg sa pagpipigil na huwag sumigaw.

Blinding streaks of white seared my vision as my body teetered on the edge of release!

“Mmm, hngh! Ha! Ahm!”

“Ali, shit! Ahh, fuck!” Apollo gasped. “L-look at that, mon beau. You’re soaking wet. We’re both soaking wet!”

Apollo forced our hands together, his strokes rough and urgent, like nothing else mattered.

Tang ina! My body burned from head to toe. Apollo and I convulsed together, our first release sending shivers through us both.

Hingal ako pagkatapos no’n pero parang wala lang kay Apollo. Nagawa niya pang abutin ang tissue at punasan ang aming katawan. At saka niya nilagyan ng unan ang ilalim pwet ko para umangat ito.

My dick came to life again, even though I just had my first orgasm, as if telling me it’s ready for another round. My insides throbbed.

I watched as he tore the condom sachet with his teeth and slipped his finger inside. Inabot niya ang isang bote ng lubricant at saka siya nagbumuhos no’n sa butas ko.

“A-aah, ahh!” My hips jerked as the coldness of the lubricant spread down there.

My hands fisted the bedsheets as I felt Apollo’s finger slide through me.

“Goddammit!”

“Apollo!” Tang ina! Ramdam ko ang sakit kumagat sa akin kahit daliri niya palang!

Umikot ang mundo ko nang biglang sinalampak ni Apollo ang buong daliri niya. I arched my back against the bed, letting out a sharp curse that echoed through me.

Tinakpan ko ang bibig dahil sa kung ano-anong lumalabas sa bibig ko. Hindi ko na nakikilala ang sarili ko dahil sa mga sinisigaw ko. And it’s all because of Apollo’s finger fucking me below like crazy! Like he was going absolutely mad.

“Apollo, argh! Fuck you!” sigaw ko. It was really painful. “Fuck you! Please, d-don’t stop! Shit! Yeah, yes! Yes! Yes!” Nagdedeliryo kong sambit, sumasabay na ang baywang ko sa bawat-hugot at baon ng kanyang daliri sa loob ko.

Ang dating isang daliri na nilalabas-pasok niya sa ’kin ay naging dalawa na hanggang sa naging tatlo.

Every inch of me feels exposed, opened, and wide under him.

“Do you like it, mon beau? Do you like how my fingers fuck you? Dammit! Look at your hole, it’s clenching my fingers. Your hole is loving my fingers!” Apollo’s voice tightened, as if he were gasping for air. The grasp of his other hand on my thigh tightened, keeping my legs apart, his fingers digging into my skin.

“Nghh, Apollo! Ahh!”

“Dammit, Ali! Shit!” his voice was low, shaking.

Nang mawala ang daliri ni Apollo sa loob ko, ramdam ko ang kakaibang nangyayari sa loob. It feels like they’re aching for more, aching and twitching for him.

Tuluyang hinubad ni Apollo ang kanyang underwear at tinapon sa sahig. Sinuklay niya ang buhok at ang isang kamay ay sinalsal ang pagkalalaki.

He tore another condom and slid it over his pinkish, veiny, hard, thick, and long cock. Damn! What a monstrous size he has!

My vision blurred as his tip pressed against my already-stretched hole. Apollo may have already stretched me, but his length was so big that I felt my hole tearing apart!

Yumamig ang mundo ko nang maramdam ko ang kanyang pagkalalaki na tuluyang pumasok sa akin!

“Arghh!”

Tang ina! Papaano nagkasya iyon? Gano’n  ba ka flexible ang ass hole ko? Puta!

“Ah, fuck!” Mura ni Apollo. “Look at his hole of yours, Ali. It’s fucking made for me. It perfectly accommodated me like it was made for your hole too!”

Apollo hovered over me, pressing his forehead to mine.

“I love you!”

I nodded. “I… I love… ha… you, too!”

Tang ina mo, Apollo!

I nearly lost my mind as Apollo set a relentless pace, my senses exploding under him! Humawak siya sa baywang ko at inangkin akong muli. Mabilis, marahas, at sinasagad ang pagkalalaki sa butas ko!

“A-Apollo, ahh, ahh, nghh!”

The bed creaked and shuddered beneath us, moving with his relentless rhythm as he drove himself inside me mercilessly.

“Damn! You’re so good, Ali! Ahh, you feel so good!” Apollo roared, brutally slamming his dick harder until I cried out as he hit a spot I didn’t know I had all this time.

I can hardly breathe due to his ruthless thrusts. I see white light again, and my vision becomes fuzzy.

It doesn’t help that he’s talking dirty to me, because I feel even more on edge with every word that comes out of his mouth.

I’m wriggling and restless beneath him; however, Apollo pinned me to the bed by choking my throat and fucking me harder.

Apollo was chanting, but it didn’t reach my ears as I was already drifting away from the present, until my vision turned pitch black!

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 44

Chapter 44

Ali’s POV

I buried my face against Apollo’s chest just as the morning sun slipped through the white curtains, warm and soft against our skin. My arms slid around his torso, pulling him closer.

Nakaunan na ako sa kanyang dibdib pero binaon ko pa rin ang mukha ko sa kanyang dibdib dahil inaantok pa talaga ako at masakit ang buong katawan ko. It feels like a damn truck ran through me. My hips feel like they’re tearing apart from my waist, and my ass feels like it’s burning.

Last night was wonderful, wonderfully painful. It surprises me that I managed to last for five rounds with Apollo, even though I lost consciousness for a moment. I didn’t expect that my poor ass can take an unworldly size of a dick!

Nakakahiya mang aminin pero talagang nawalan ako ng malay. Maybe it was due to so many sensations, and maybe I was overstimulated. However, I didn’t regret a thing, not even a bit. Making love with Apollo was amazing, and I can’t wait to fuck him as well.

Siya na naman ang mawawalan ng ulirat sa sarap! Sa sarap ko! Tsk!

I surprisingly feel refreshed despite being reeled nonstop last night. Even Apollo smells so good in the morning, that’s why I can’t stop myself from sneaking in his scent.

We’re both topless and only wearing boxers under the white sheets. The last thing I remember from last night was us taking a bath and him cleaning the semen out of me. After that, everything went blurry in my head.

“Morning, baby!” he grumbled, combing my hair with his fingers.

Baby? Tsk! Putek ’yan!

“Morning,” I murmured back without lifting my head.

Can we just stay like this? Can this thing last forever? Tang ina! Ang sarap pala ng ganito. Ang sarap pala sa pakiramdam na yakap mo ang taong mahal mo. Ang sarap pala sa pakiramdam na magising sa bisig ng taong mahal mo.

I usually hear from people that I have a handsome face. Maraming nagsasabi na gwapo raw sana ako kaso masungit lang tingnan at istrikto. Inaamin kong may hitsura nga ako pero nang dumating ang Apollo na ’to. Nanliit na ako sa sarili ko.

Yet right now, I don’t feel anything except happiness and satisfaction from what happened last night. Wala na nga akong paki sa hitsura ko ngayon habang nakadapa sa dibdib ni Apollo.

Posible pala siya ’no? Iyong kahit na anong hitsura mo, alam mong mahal ka pa rin ng partner mo. Iyong hindi ka nako-conscious kasi alam mong walang magbabago sa pagtingin ng partner mo sa’yo.

Ganyan ang security na binibigay ni Apollo sa ’kin. Grumpy man ako, sinisigawan siya, at minumura pero nginingitian niya lang ang ako. Parang hindi siya marunong mairita pagdating sa ’kin.

“We really should get out of bed right now, Apollo. Uuwi pa tayo,” sabi ko rito at nagmulat. Napangiti ako nang ang dibdib ni Apollo ang tumambad sa akin.

“Hindi na ba masakit ang katawan mo?” tanong niya.

My lips curled. “Ano ba sa tingin mo, sir?!” pagbibiro ko.

Apollo groaned in return. “Ali, don’t sir me!”

“What?” I said, laughing. Nag-angat ako ng tingin sa kanya. Umalis ako sa ibabaw niya at humiga sa tabi nito bago tumagilid tulad ng posisyon niya.

“I don’t like it!” he exhaled sharply, his features scrunching.

“Ano ba ang gusto mong itawag ko sa’yo?” Sadya kong pagbitin, ngumisi. “Daddy?”

“Fuck!”

“Oh, ano? Ayaw mo rin?”

“Ali, don’t you dare say that again dahil baka hindi na tayo makauwi mamaya!” Nagpipigil sa ngiti niyang saad. Namumula ang kanyang tainga.

“Ayaw mo ba no’n? Ikaw nga panay ang mon beau mo sa ’kin. You even talked dirty to me last night! Anong masama sa… daddy?”

Susugurin niya sana ako nang yakap kaso tinungkod ko na ang aking mga palad sa dibdib niya.

“Magpigil ka. Gago ka, ha. Joke lang iyon.” Natatawa kong saad.

“No, mon beau! You’re actually reeling me in!” Akusa niya pa, sinugod niya akong muli, kaso hindi ako bumigay. Our legs under the sheets tangled with each other.

“Joke nga lang! Oo na! Hindi na daddy! Uncle na lang?”

Para na siyang batang nagta-tantrums. Hindi na maiguhit ang mukha niya at ang kilay ay halos mag-isang linya. His lips were prodding like a baby’s.

Kinulong ko ang mukha niya at gigil kong pinupog ng halik ang labi niya.

“Mon beau, you’re bullying me. Parang hindi ka dumaing at umiyak sa pangalan ko last night!”

“Pakyu ka!” asik ko sa kanya at pinakita sa kanya ang gitnang daliri ko.

“But really, Ali, thank you so much for last night. This is the most memorable Christmas for me.”

Maangas akong ngumisi sa kanya. “Thank you too. Thank you for taking care of me before, during, and after our sex.”

Inalagaan niya rin kasi ako after no’ng sex namin. Tingin ko nga kung hindi niya ako inalagaan, hindi lang itong sakit ngayon ang nararamdaman ko.

“That’s very common and the bare minimum for a partner to do, Ali.”

“Kahit na. Hindi lahat pareho sa’yo.”

Humalik siya sa noo ko. “I’m a good boyfriend then?”

“Good but naughty and pervert! Saan mo natutunan iyong mga sinasabi mo kagabi, ha? Doon ba nadadala ang mga babae mo?” My voice turned flat and strict.

“What? Of course not! I don’t make love with my past girlfriends, Ali.”

“But you’re tagged as the campus fuckboy and playboy!”

Naglikot ang kanyang mga mata. “W-well, maybe that’s because…”

“Dahil halos lahat ng population sa Buencamino International School, d-in-ate mo na. At nakikipag-make out ka pa sa public place! Ang cheap mo!”

Bigla tuloy nag-flashback sa isip ko iyong nakita ko siyang may ka-make out sa likod ng gym.

“Mon beau, we’re not gonna talk about my past relationships and escapades. Besides, ikaw, wala ka ba talagang past partners? I saw how many women were lining up for you!”

Sinapak ko ang dibdib niya sa inis.

“Gago ka ba? Ano’ng magagawa no’ng mga babaeng iyon? You already cut the line. At saka, hanggang halik lang ako noon.” Syempre may mga barkada kasing mga siraulo at napapasubo ako! Tang ina!

Umusog siya at niyakap ako. Binaon niya pa ang mukha ko sa kanyang dibdib. And because of it, the thudding of his heart reverberated through my face.

Puta! Mas maganda pang pakinggang sa musika itong pintig ng puso niya.

“Ali.”

“Hmm?”

“I really want to introduce you to my parents.”

Natulak ko siya dahil roon.

“Hoy, Apollo, magtigil ka d’yan. Gago ka ba?”

Hinaplos niya ang noo kong malalalim ang pagkakakunot sa kanya.

“I’m really serious.”

Bumuntong-hininga ako. “Saka mo na ako ipakilala. Mas mabuti pa siguro… kung mag-out ka muna sa kanila about sa sexuality mo. Apollo, we can’t drop a bomb like that in front of your parents. Just think of them, okay? Puta! Let’s take this slow, mmm? Hindi naman ako nagmamadali eh. Idagdag mo pa na hindi maayos ang mga magulang ko.”

He sighed. “Okay. Let’s take this slow. I’m sorry, mon beau.”

Tumango ako sa kanya.

“And for you to do that, let’s get out of bed already. Babyahe pa tayong, ugok ka!”

Before we got off the bed, Apollo stole another kiss from me and carried me to the bathroom. Kaya ko namang maglakad pero mabait siya eh.

---

Malaki ang ngiti ko nang makita ko ang bunos na d-in-eposit ng boss namin. Tamang-tama dahil nasa mall ako. Plano kong bumili ng something na pwede sa amin ni Apollo. It’s the kind of thing that common couples have, like couple shirts, rings, and so on. Ang plano kong bilhin ngayon is hoodie jacket for the two of us, since napansin kong mahilig sa hoodie ang ugok.

Yumi: Ali, may bunos na. Tanggap mo na ba ang sa’yo? Merry Christmas!

Ako: mm. na-receive ko na rin. merry xmas, yumi.

Kanina kami nakarating ni Apollo. Saglit lang akong nagbihis sa bahay at tumungo kaagad dito sa mall. Balak na ring sa plaza na lang salubungin ang pasko since wala naman akong kasama sa bahay.

Bitbit ko ang dalawang paperbag na may lamang hoodie. I bought a black and white hoodie jacket, black for Apollo and white for me. Aside sa regalo ko sa kanya sa aming monthsary, meron pang hoodie. Pwede na siguro ’to.

Malalim na ang gabi nang makarating ako sa plaza, marami na ang tao roon na doon din sasalubungin ang pasko. Ang kaibahan lang namin, sila kompleto ang pamilya samantalang nag-iisa lang ako.

Umupo lang ako sa isang bakal na bench at nag-Facebook. Sumulpot ang mga chat ng mga gago kong kaibigan. Nagpost sila no’ng mga larawan namin doon sa staycation house at naka-tag sa ’kin. Balak ko sanang magreply sa kanila nang may biglang sumulpot sa friend request ko.

Yenz Desiderio. Bagong account siya! Kaagad ko itong in-accept at parang nag-aabang lang din ito sa akin dahil kaagad na tumawag sa ’kin.

“Yenz? Yenz!”

Tears pricked the corners of my eyes when I saw my little brother and my sister, Ynez. Kumakaway sila sa akin at si Ynez naman ay umiiyak na.

“Kuya! Kuya Ali!”

“Kuya Ali!”

My throat tightened at the sight of them, after so many weeks of praying and wishing to see and talk to them.

“Y-Ynez, Yenz!”

“Kuya,” tanging tawag lang sa pangalan ko ang nagagawa nila dahil bumabaha rin ang luha nila.

Nakita ko sa kanilang background ang magarbo at malalaking bintana. Maganda na rin ang damit nila at kita kong pumuti si Yenz. Gumanda ang kutis nila sa loob ng maliit na panahon na magkahiwalay kami.

“K-kumusta kayo d’yan? Miss na miss ko kayong dalawa. Si M-mama?” Nauutal kong wika dahil sa pagpipigil ko na huwag umiyak.

God! Salamat! Salamat dahil kahit papaano kausap ko ngayon ang mga kapatid ko. Hindi na malungkot ang pasko ko.

“Kuya, miss ka na namin! Namiss ko na ang luto mo! Gusto kita makita, kuya Ali!” Humihikbing wika ni Ynez.

“Kuya, inaalagaan ko si Ynez dito. Lumipat kami sa malaking eskwelahan pero mas gusto ko sa dati naming school!” Yenz took a paused, sniffing. “G-gusto ka sana naming makita, Kuya, kaso ayaw ni Mama. Mabuti… mabuti na lang pumayag siyang gumamit kami ng cellphone ngayon.” Lumalabing saad ni Yenz, mariing pinunasan ang basang mata. “Miss na miss na kita, Kuya. Miss ko nang magluto at maghakot ng tubig d’yan sa bahay.”

I blinked back my tears and sniffed. “Magpakabait kayo riyan. Huwag kayong mag-aalala. Gagawa ako ng paraan para magkita tayo. Basta ngayon, magpakabait kayo d’yan at mag-aral ng mabuti, hmm?”

“K-kuya, mag-isa ka lang sa bahay?” si Yenz.

Pinakita ko sa kanila ang malaking Christmas tree na gawa sa recycled materials na nasa gitna ng plaza.

“Nandito ako sa plaza, hindi ako nag-iisa.” Sabi ko pagharap ko sa camera sa mukha ko. “Merry Christmas, Ynez, Yenz!”

“M-merry Christmas, kuya Ali!”

“Merry Christmas, kuya! Puntahan mo kami rito ha!”

Tumango ako kay Ynez kahit wala pa iyong kasiguraduhan. Tumagal ng ilang minuto ang tawagan namin. Nag-aadjust pa sila sa bago nilang paaralan at may kotse raw na sumusundo-hatid sa kanila.

Sa buong video call namin hindi ko man lang nakita si Mama. Sabi nila naghahanda raw sa noche buena. Kahit na gano’n sapat na sa ’kin na makausap ang mga kapatid ko. Masaya na ang pasko ko dahil sa video call namin. Sapat na iyon.

I took a photo of the giant Christmas tree and sent it to Apollo via Messenger.

Ako: Merry Xmas, Apollo Contaleone.

Apollo’s POV

I thought Ate Anver’s family would be here with us, but I was wrong. It was just us—Mom, Dad, and me. Of course, there were also the servants who didn’t go home for Christmas and chose to stay.

“Where were you, and why did you just get home this afternoon?” Mommy asked, her tone flat and emotionless.

“I’m with… my friends, like I told you, Mom. I just got drunk and couldn’t drive, that’s why,” I deadpanned.

“Gabriella, Apollo, let’s save that for later. Let’s eat,” Daddy interrupted.

“If only you disciplined this son of yours, Hegel, none of this would have happened. Wala kaming pagtatalunan ni Apollo!”

“Gabriella!” Daddy hissed.

“I’m just tried of reprimanding this man. Ni wala nang ginawang mabuti.” Bumaling si Mommy sa ’kin at tumalim ang kanyang titig sa ’kin. “You think I wouldn’t know na gabing-gabi ka na umuuwi rito? Apollo, hindi ka pwedeng magrebelde ng ganito sa amin. You’re too old for that!”

Binaba ko ang aking kobyertos. Hindi ko na ginalaw ang aking pagkain dahil nawawalan na ako ng gana. Ito ba talaga ang inuwi ko? Sana pala sinamahan ko na lang si Ali.

“I’m… sorry.”

“Don’t just say sorry, Apollo. Show us that you’re really sorry.” ani Mommy.

“Apollo, kumain ka na. Let’s set up the fireworks after this for Christmas Eve,” ani naman ni Daddy.

“Yes, Dad.”

There’s nothing new in this situation, but every time they start ranting and lamenting, I find myself sinking into a dark pit. It’s Christmas, but I feel so empty, lonely, and sad.

My phone vibrated in my pocket, so I took it out discreetly under the table. My lips slowly curved into a smile when I saw Ali’s chat. The light in the darkest pit where I’d fallen. The light that gave me hope. The light that kept my soul burning. Without me realizing it, Ali had become the core of my life.

Ali: Merry Xmas, Apollo Contaleone.

Tumunog ang cellphone ni Mommy kaya mabilis siyang tumayo at sinagot ang tawag. Lumayo siya sa dining area upang sagutin iyong tumawag.

Nilagay ko sa hita ang cellphone ko bago ko tiningnan si Daddy. I was slightly taken aback when I found him looking at me intensely.

“Dad?”

“Yes?”

“Why do you think Mommy is like that? She’s been so strict with me, so uptight and a perfectionist,” I said, though I’m far from being their perfect son. I can’t live the life they wanted me to be.

Daddy’s eyes lingered on me for a second before he blinked.

“She just wants the best for you, Apollo.”

My face grimaced. “By being like this, Dad? She’s controlling my life!”

“It’s for the best. For the family, Apollo.”

Napapikit ako. Naramdaman ko ang muling vibrate ng cellphone ko.

Ali: enjoy ka dyan ha. dont think of me that much.

Dahil sa chat ni Ali, nagkaroon muli ako ng lakas ng loob para umamin sa kanila tungkol sa aking tunay na kasarian. I was already chickening out ever since my mother started criticizing me.

“Dad.”

“Hmm? What is it?”

“Dad, I… I have something to say.”

Tinuon ni Dad ang buong atensyon niya sa ’kin. Binaba niya ang kobyertos at nagpunas sa kanyang bibig gamit ang table napkin. Inayos niya rin ang kanyang salamin.

“Dad… I’m bi. I’m bisexual, Dad.” My pulse rattled under my skin, and my heart quickened as I waited for my father’s reaction.

“A-Apollo—”

“You’re… what, Apollo?!” Mommy choked out.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 45

Chapter 45

Apollo’s POV

“You should’ve told me, Apollo.” Ate Anver’s tone seemed like she was scolding me, but she sounded more concerned.

I told Ate what happened during dinner with Dad and Mom. I told her that I had already come out to Mom and Dad. And, of course, it didn’t turn out well. Mom got angry and more disappointed than she already was. Dad’s heavy sigh and silence said more than Mom, who was firing sharp words at me.

I lay on my bed, eyes fixed on my Pokémon collection and Ali’s jersey shirt hanging in one corner. I wasn’t able to catch even a bit of sleep. What happened last night kept repeating in my head, even though I had already anticipated my parents’ reaction.

The reality really hits different. It’s completely different when it’s actually happening to you. I didn’t call Ali because I didn’t want to add to his burdens. That’s why I called my sister instead.

We’re rich. My parents are wealthy, and I’m living an affluent life. Many people out there might wish to be in my place, but it’s so demanding to be a Contaleone. Our wealth hasn’t brought me comfort, it’s more like a weight on my shoulders that I’ve been carrying since I was little.

I’m not being ungrateful for the life I have. It’s just that everything that’s happening feels suffocating. It feels like I’m losing faith in everything, especially with my family. It’s so hard to live the life they curated for me. It’s so hard to live the life they want for me.

I’m not a robot. I have my own life, too. I have my own choices, too. I have feelings, too.

“It’s already done, Ate.”

“God! Nasaan ka ngayon? You can come to my house, you know?”

“Nasa bahay ako. Ate, you have a family too.”

“My God, Apollo. Just because I have a family doesn’t mean I’ll abandon you. I’m still your sister. You can still count on me. Kung sana sinabi mo ang plano mo, I could’ve come for you. At least you would’ve had me with you when you came out to our parents,” Ate Anver said, her voice leaking with agitation.

I folded my arm and placed it under my head, staring blankly at the ceiling.

“Ate, will I be forever a disappointment to Mom and Dad?”

“Christ, Apollo! You’re not! You’re just you, okay? You’re brave enough to stand your ground. Just because someone is disappointed in you doesn’t mean you’re a failure.” Ate’s voice softened from the other end, warming my heart. “Others may see you as a failure or a disappointment, but always remember, Apollo, that there are still people who believe in you and look up to you. With thousands of people admiring you—me, your friends, and Ali… you’re not alone. We see a different side of you. We see the brave, kind, and even the fatuous you.”

“Ate,” was the only word that came out of my mouth.

“Apollo, you did something I couldn’t do when I was your age. You fought for your passion in music and took a risk. That alone puts you far ahead of me. Kasi ako… kung ako ’yon, Apollo, susunod lang ako kina Mommy. So don’t look down on yourself that much. You’re better than anybody else. You’re Apollo Contaleone—the little rebel with boldness and grit!”

“Thank you so much, Ate!”

“You’re welcome, my baby brother! Merry Christmas!”

“Merry Christmas, Ate. Please tell Harry as well.”

Gusto ko nang puntahan ngayon si Ali kaso ayaw kong makita niya itong malalalim– ang mga mata kong wala pang tulog. After my call with Ate, binaba ko ang tawag namin at sinubukang ipikit ang mga mata.

Ali’s POV

Since last night, magaan ang dibdib ko dahil nakausap ko ang mga kapatid ko. Binati ko rin si Apollo kahit sa chat lang. Alam ko rin kasi na magkikita kami. Hindi ’yon nakakatiis eh.

“What are you all doing here!?” My face twisted when I saw my friends one by one strut into Titanium Chill. Their faces wore huge grins as they gazed at me.

“OMG! Mabuti na lang talaga pumasok ako ngayon!” Impit na tili ni Yumi sa gilid ko.

I shot her a quick look, only to find her discreetly slapping her face with pressed powder in hand. Puta! Saan niya nakuha iyan? Lagi ba siyang may dalang ganyan? Handang-handa!

Sinilip-silip niya pa ang mukha sa salamin at saka may kinuha pa sa bulsa ng apron namin, lipstick, lip gloss or whatever  it is. Basta parang ganon naman ang hitsura tapos naglagay niya sa labi.

Tiningnan ko ang mga barkada ko na nakaka-agaw na ng pansin sa mga customer namin. Sino ba naman kasi ang hindi makakapansin eh ang lalaki at ang tatangkad nilang mga lalaki. I saw Danny craning his neck, looking for Yumi.

Tsk! Nagbunga kaya iyong pagpapakilala ko sa kanila? Well, sana ’wag gaguhin ni Danny si Yumi.

Si Mark, Leo, at Winston ang lumapit para mag-order.

“Ano ang sa inyo? Saka bakit biglang trip ninyo ang T.C ngayon?”

“Pre, can’t you just be happy na marami ang customer?” Mark responded with a playful smile spreading across his lips.

Sarkastiko ko silang nginitian. “Siguraduhin n’yo lang na hindi kayo puro tambay at pa-aircon lang dito.”

“Order-in na namin lahat sa menu ng T.C, si Winston naman magbabayad eh!” sabat naman ni Leo kaso siniko siya ni Winston.

“Gago ka, Leo! Ayoko! Weak shit ka kanina sa COD, natalo tayo dahil sa’yo!”

“KJ ninyo pre, naglaro kayo? Dapat in-invite ninyo ako.” Kilabit naman ni Mark ni Leo.

“Psh! Busy ka naman!” Masamang tiningnan ni Leo si Mark.

“Busy ka!” Asik ni Winston kay Mark.

“Mag-oorder ba kayo o magtatalo sa harap ko?” sabat ko naman kaya napatingin sila sa ’kin.

“Ito na o-order na. Ang sama naman ng ugali ng staff. Saan ba pwede mag-iwan ng customer’s feedback dito?” si Leo na sinapak na ni Winston ang batuk.

Akmang gaganti si Leo nang magsalita ulit si Winston.

“Gumanti at hindi ko na lang itutuloy ang balak kong paglibre sa’yo.”

“Wow! Thank you, Sanchez!” May uyam na saad ni Leo.

Napailing na lang ako sa kanila. Ang gugulo talaga ng mga ’to!

Ewan ko kung ano ang nakain ng mga kaibigan ko sa noche buena nila at napadpad sila ngayon dito sa T.C. Akala siguro nila wala kaming customer since pasko. Pero iba na ang trip ng mga tao ngayon, sa kapehan na nagpapalipas ng oras.

Napapangiwi ako dahil sa lakas ng mga boses ng barkada ko. Akala naman talaga nila nasa kanto lang sila. Pinagtitinginan na sila ng ibang kustomer pero wala silang hiya!

“Ali, puntahan mo na kaya ang mga kaibigan mo.” Usig naman sa akin ni Yumi, nilapag ang tray sa counter. Halos maghugis puso ang mga mata niya habang nakatingin kay Danny.

Wala nang laman ang isip nito kundi Danny, Danny, Danny! Lintik na ’yan! Ano bang meron kay Danny? Bugnutin lang naman ’yan!

“Yumi, tama na ’yang kakatitig mo kay Danny. Masyado kang obvious!” Suway ko sa kanya.

Tinuko niya ang siko sa counter at nilagay ang baba sa palad.

“Alam na naman niya ang feelings ko!” Dreamy niyang untag.

“What?”

Bumaling siya sa ’kin at halos manindig ang balahibo ko dahil naghuhugis puso na yata ang mga mata niya.

“Umamin ka?!” mahina ngunit mariin kong saad.

“Oo, anong masama roon? Sabi niya like niya rin naman ako!” Namumula at impit niya saad.

Napailing ako. “Binabalaan kita, ha. Ingatan mo ’yang damdamin mo sa ulol na ’yon. Lapitin pa naman iyon ng chix.”

Malaya kaming nakakapag-usap ni Yumi since wala pa namang customer.

“Pero, ikaw…” tumuwid siya ng tayo at pinagkrus ang braso.

“Ano?”

“Narinig ko… sa table nila Danny. May… something sa inyo ni Apollo? Ni Apollo Contaleone!?”

“Shh!” I hushed her. Aligaga kong nilibot ang mata dahil baka may fans ni Apollo.

“Omg!” Madrama niyang tinakip ang kamay sa bibig. “As in? May something talaga sa inyo?”

“It’s a secret for now!”

“Putek ka, Ali Desiderio! Ikaw pala iyong mga pino-post niya sa IG?” Intriga niyang tanong.

I just smiled at her, and I think she already got it, the way she shrieked and squealed like a child!

“Official na kayo? Mag-ano na kayo?” Ngumingising tanong niya sabay abot niya sa kanyang index fingers.

“Yeah!” I answered lazily, but deep inside, I was screaming with the wildest joy!

“Paging Ali Desiderio halika ka rito, pre. Parang kinakahiya mo naman ang mga gwapo mong mga kaibigan!” Anunsyo bigla ni Leo at ginawa pang trumpet ang kamay.

Ang mga barkada ko na nasa mesa ay sabay na yumuko at ako naman ay nahihiyang tumingin sa ibang customer.

Gago talaga!

Kinikilig pa rin si Yumi sa inamin ko sa kanya at tinulak niya ako tungo sa mga kaibigan ko. I have no choice at lumapit na lang. Inalok nila ako ng drinks pero purgang-purga na ako sa inumin dito sa T.C.

“Merry Christmas, Ali! Ang saya natin ah!” Si Capt. Alex.

“Iba ang saya ng may lovelife! Sana all!” Hirit ni Leo.

“So wazzup? Saan ka nagpasko?” ani naman ni Mark, tinapik ang upuan sa tabi niya.

“Mga sira! D’yan lang ako sa plaza nagpasko. May pa-fireworks display ang mayor namin eh.” Tugon at umupo.

“Hindi ka sinama ni Apollo?” tanong ni Winston.

Si Danny ay nagpapapansin lang kay Yumi sa may counter. Si Danny minsan lang nasasama sa amin pero barkada rin talaga namin ito. Nalaman niya ang tungkol sa amin ni Apollo after no’ng quarterfinals.

“He wanted me to come. Pero ayoko ko muna. Closeted siya. Hindi pa iyon nag-a-out sa parents niya.” sagot ko naman kay Winston.

“Pero… anong nangyari after namin kayong iwan doon sa staycation house?” Biglang sabat ni Leo.

Napunta naman ang lahat ng mata nila sa ’kin, si Danny lang ang may pagtataka sa mata sa kanila. Ang mga gago, abang na abang sa sasabihin ko.

I suddenly felt like a rat cornered by big cats. Putang ina! Ito ba ang pinunta ng mga gagong ’to rito? To interrogate me about that night? Fuck them!

“Wala! W-walang nangyari!” padarag kong sagot. Nang magkaroon ako ng lakas ng loob, iniwas ko ang tingin ko sa kanila.

It feels like they’re seeing right through me, like I’m a damn transparent thing. I can’t look them in the eyes because I’m afraid they’ll get the answer they want!

“Shit ka, Leo! Huwag mong asarin si Ali. Baka magsumbong ’yan sa boyfriend, tayo pa ang mayayari!” si Capt. Alex.

Nagtagal ang mga gago at nang maglunch ay dinala nila ako sa labas. Kumain kami sa malapit na restaurant at nagkwentuhan tungkol sa upcoming na laro. Hanggang sa nag-asaran na tungkol sa love life.

Dumating ang hapon, tumunganga lang kami ni Yumi. Pa-isa isa na lang kasi ang kustomer na pumapasok sa T.C. Dumidilim na sa labas at ang mga light post sa labas ay umilaw na rin. Habang inaayos ko ang ibang silya na walang umaakupa, may napansin akong bulto ng tao na nakatayo sa labas ng T. C.

Tinitigan ko iyong mabuti at doon ko nakilala ang taong nasa labas. Si Apollo!

I raised my hand and gave him a wave. Apollo waved back, one hand resting casually in his pocket. He stood there as the late-afternoon shadow carved him like a masterpiece. The black knit shirt clung to him in clean, vertical lines, subtle ribs tracing the shape of his chest and the quiet strength of his arms. The collar lay sharp against his neck. This man really knew what looked good on him. Well, kahit naman basahan babagay rito eh.

A pair of glasses hung from the placket of his shirt, swaying slightly as he waved back at me. His trousers matched the darkness of his shirt, cinched by a sleek black belt.

Everything about him whispered elegance, effortless, unforced, and undeniably handsome.

Tang ina! Akin lahat ’to?

“Puntahan mo na. Ako na bahala rito. Yiiee!”

Naibaba ko ang kamay sabay lingon kay Yumi. A mischievous grin lingered at the corners of her mouth. Umiiling kong hinubad ang apron ko at nilagay ko lang iyon sa malapit na table.

I brushed my hair back and jogged toward Apollo, stopping just a step away from him. His musky, citrusy scent lingered in the air, and I inhaled it with a quiet sense of happiness.

The wide smile on my lips slowly thinned as I stared into his amber eyes. Those orbs spoke volumes without a single word. Judging by the way they looked, it seemed things weren’t going smoothly in his family.

“Shall we get inside your car? Do you want to talk about something?” I asked carefully.

He nodded.

Tumawid kami sa daan at pumasok sa likod ng kanyang kotse. Pagkasara ng pinto at kaagad niya akong niyakap. Nagulat ako pero kalaunan ay niyakap ko siya pabalik.

I rubbed his back, letting him be weak in my arms.

“It didn’t go well, Ali. It didn’t go well.” His voice quivered like a child’s, small and frustrated.

“It’s okay. There are things that just don’t go as we plan, or as we want. Don’t be disheartened. Hindi naman kita iiwan just because of that.”

Kumalas siya sa yakap namin pero nakatuko ang kanyang noo sa balikat ko. Tang ina naman! Buong hapon akong nagtrabaho, nag-aalala ako na baka kung ano na ang amoy ko.

“Hindi na nga nila tanggap ang sexuality ko, what more if I told them that I have a partner? That I’m in love with a man?”

“Hey,” I murmured to him. “Let’s just take this slow, Apollo. I can really wait. Besides, magdadalawang buwan pa lang tayo. Let’s give your parents time.”

I combed his hair, feeling a warmth in my chest. I was really glad to see Apollo like this, and I loved every side of him. I was grateful to embrace all of him: the tough, the childish, the soft, every part of Apollo.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 46

Chapter 46

Ali’s POV

Definitely, I haven’t seen Apollo’s mother in person, but being naturally curious about my boyfriend’s family, I ended up searching for them online. Nagulat pa rin talaga ako nang makita ko ang kanilang mga larawan online. Though nakita ko na naman ang family picture nila dati sa mansyon nila. Pero ’di nagbago ang unang impression ko sa mga magulang ni Apollo. Rigid, uptight, and fierce!

I know that Apollo has issues with his parents, which is why I don’t want to push him any further. I don’t want to add to his burdens. We can’t push our relationship to his parents for now, baka mas lalo lang lumaki ang hidwaan nila.

For now, we will be patient.

“Where are we going?” tanong ko kay Apollo pagkatapos kong isuot ang seatbelt.

“Sa isa sa mga orphan house na aming sinusuportahan. Ever since we started our band, we’ve always had a vision to help and extend our hand to those in need, and Smile Village is one of them.”

“Isa rin ba iyan sa dahilan kung bakit tumutugtog din kayo for as cause?” Because for what I remember tumutulong din sila sa mga batang may sakit at gifted.

Apollo’s smile lit up the space just before the car roared to life.

“Yeah!”

Tiningnan ko ang backpack na dala. Nandito sa loob ang regalo ko sa kanya para sa monthsary namin. Gusto ko sana itong ibigay sa kanya ngayon kaso nagdadalawa isip na ako. Mamaya ko na lang siguro ito ibibigay. Isa pa nahihiya ako. Hindi kasi siya ganon ka-mahal.

Well, it’s the thought that counts naman. Tsk!

“Nando’n na ba sila Exel?”

“Mmm, nauna na sila.”

“Anong pwede kong maitulong? Nakakahiya naman na katawan ko lang ang dalhin ko roon.”

Natawa siya at sumulyap sa ’kin.

“Don’t think of it that much. Pagkarating doon may mga gagawin tayong activities. Doon ka na lang tumulong.” Kumindat pa ang ugok sa ’kin.

Tang ina! Hindi kaya nakalimutan ng ugok na ’to ang monthsary namin? Hindi ba niya alam na twenty-eight ngayon? Hindi siya nagtext, nagchat, o tumawag sa akin para batiin ako. It’s not that it’s very crucial. However, the last time he greeted me, he was ecstatic about our monthsary.

What’s changed now? Don’t tell me sa una lang siya nag-ieffort?

Kumalma ka lang, Ali Desiderio! Pupunta kayo ngayon sa isang orphanage. ’Wag mong dalhin ang pagiging choleric mo sa lugar na ’yon!

Simple kong sinilip ang sasakyan ni Apollo. Wala akong ibang nakita kung hindi ang kanyang gitara sa likod.

After several hours of driving, we finally arrived at Smile Village. Situated ang orphanage sa mataas na lugar, kaya medyo overlooking siya sa baba na mga punong kahoy at ang malaking syudad.

Ang Smile Village ay may tatlong two storey na building na naka-U shape ’tapos sa gitna nando’n ang malaking field. May basketball court na nagfi-fade na ang pintura sa sahig. Naroon ang mga bata at sina Exel.

“Kuya Exel, picture po tayo!”

“Oh, sige ba!”

“Tayo naman po, Kuya Ian!”

“Sus! Ang dami namang nagpapa-picture sa ’kin! ’Di pa ako artista sa lagay na ’to, ha!”

“Dito naman kunan mo kami, bro!” si Fabian kay Flavian na siyang may dalang camera. Nakasablay sa kanyang leeg ang sling no’ng camera niya.

Kusang gumuhit sa mga labi ko ang ngiti nang makita ko ang mga bata. On the way here, Apollo told me that most of the kids here were abandoned by their parents. Some kids have actually grown up here since they were intentionally left by their parents, while others lost their parents due to accidents and had no one to take care of them.

I don’t know if it’s because I have Yenz and Ynez, but kids are really close to my heart. There’s something about them that makes my heart swell with joy. Maybe it’s because they’re innocent and pure. Or maybe I just really love them, plain and simple.

“Oh, nandito na si Apollo at Ali!” Ian shouted when he saw us, waving his hand.

I raised my hand and waved back. Apollo beside me just tsked before planting his hand on my back as we strode toward them.

“Apollo! Ali!” Fabian piped up, jogging toward us, but Flavian shoved him aside.

“Pause for a bit,” Flavian intoned, before aiming his camera lens at us.

I was frozen for a second as Apollo held my waist, pulling me closer to him than ever before. His other hand rested on the sling of his guitar case on his shoulder.

“One more,” Flavian announced, raising his fingers. “One, two, three,” he counted before clicking the shutter of his camera.

I straightened my back and smiled at the camera. For the first time since I got to know and hang out with Flavian, I saw him grinning.

“What’s wrong?”

“You’ll send our photos to me,” saad naman ni Apollo habang nasa likod ko pa rin ang isang palad nito.

And for some unknown reason, he felt secure and comfortable with Apollo’s gentle gestures. They weren’t hiding. They were free. No one was judging them, and definitely no malicious eyes hovered over them. All he could see were the innocent smiles of the kids, the genuine and kind smiles of the elders at the side, and the grins of our friends, Exel, Fabian, Ian, and Flavian.

It was so nice to have this kind of environment. It was so nice to have this kind of atmosphere, where a queer couple could be themselves and show their love freely. Because, as far as he knew, the world wasn’t that welcoming to queer people, even in this era. There may be open-minded people, but you can’t deny the judgmental eyes of others as well.

Nakalimutan ko ang tampo ko kay Apollo sa pagkakalimot niya sa aming monthsary. Naaliw na ako sa mga bata.

Naputol ang usapan namin ng isang batang babae nang may batang lalaki na pumagitna sa amin. Bitbit niya ang isang bola.

“Kuya, Kuya Ali! Sabi po ni Kuya Apollo magaling daw po kayo magbasketball?” Humahangos na saad ng bata, halos magningning ang kanyang mga mata habang nakatingala sa akin.

Yumukod ako, tinungkod ko ang isang kamay sa tuhod ko bago ginulo ang kanyang buhok gamit ang isang kamay ko. I gave him ny warmest smile.

“Hindi naman gano’n kagaling.”

“Pero iyon po ang sabi ni Kuya Apollo, oh!” Tinuro niya sa bandang likuran niya si Apollo.

Tinapunan ko ng matalim na tingin si Apollo. May atraso ka pa sa aking ugok ka! Kaso kindat lang ang binalik ni Apollo sa ’kin.

That made me almost puke!

Kinamay ni Apollo ang batang babae na kausap ko kanina. Winagayway pa ni Apollo ang isang teddy bear. May mga dala rin kasi silang mga laruan.

“Kuya turuan n’yo naman po akong magdribble at shooting. Ani pa ni Kuya Apollo, Kuya Ali, ikaw raw po ang sharpshooter sa basketball team ninyo!”

Napapailing ako.

“Ang ganda po ng kwintas ninyo, Kuya!” ani ng bata.

Kinapa ko ang kwintas na regalo ni Apollo sa akin.

“Mmm, it’s my love’s gift for me.” Sabi ko sa bata. “Anyways, ito ba’ng bola ang natanggap mo ngayon?” tanong ko sa kanya.

Napakurap-kurap siya. “Opo!”

“Pwede pahiram ako?”

“Sige po!”

I pressed the ball firmly between my palms before dribbling it a couple of times. Leaning forward, I burst toward the ring, guiding the ball up to my chest with a sharp slap. As soon as I reached beneath the net, I leapt, extending my arm for a clean layup. The ball kissed the backboard and slipped through the net in one smooth, effortless drop.

“Ang galing!” Pumalakpak ang batang lalaki.

I beckoned to him. Tumakbo naman siya palapit sa akin.

“Hindi mahirap iyong ginawa ko. Kaya mo rin iyon,” sabi ko sa kanya.

“Pero hindi pa po ako magaling mag-dribble kagaya no’ng sa’yo. Maliit po ang kamay ko, kuya.”

I smiled at him.

“Tuturuan kita ng basics, mmm?”

“Sige po!”

I stepped back.

“So this is the basic dribble, okay? First, you bend your knees and keep the ball at your waist, or even lower. Then, when you dribble the ball, use your fingertips, not this.” I pointed to my palm. “Then don’t look at the ball while you’re dribbling. Keep your eyes up.“ I added, demonstrating to him how to do the basic or control dribble.

Sunod ko itong pinasubok sa kanya. Pinakita ko rin sa kanya ang crossover dribble, speed dribble, at between-the-legs dribble.

Habang pinapanood ko ang batang lalaki na nagdri-dribble, bigla namang pumasok sa isip ko si Yenz. I used to play with him occasionally and teach him basketball.

I was jolted out of my reverie when I felt something cold against my sweaty cheek!

“Are you alright?”

I pivoted to him— it was Flavian. Binaba niya ang kanyang camera at binigay sa ’kin ang dalang malamig na tubig.

“Salamat,” untag ko at binuksan iyon.

Uminom ako saglit at nilingon sila Apollo na nakikipaglaro sa mga bata. I was drinking from the bottled water, and it seemed like Apollo felt someone looking at him, which was why he turned to me.

Ang ugok kinandatan naman ako. Muntik tuloy akong maubo sa tubig dahil pumasok ito sa ilong ko.

“He’s really down bad for you, isn’t he?” Flavian suddenly spoke.

Naibaba ko ang tubig. Tumingin na rin siya sa kinaroon nila Apollo. Si Ian parang bata na nakikipagbahulan sa mga bata. Si Fabian nagpapa-facepaint sa dalawang bata. Habang si Apollo naman nagsa-strum sa kanyang gitara sa harap ng mga bata.

“What do you mean, Flavian?”

“Sino pa ba ang tinutukoy ko?”

I chewed the insides of my mouth.

“May saltik din ’yang kaibigan ninyo minsan. Akala mo talaga bata,” anas ko pero nakangiti.

Parang gago ka rin, Ali Desiderio!

Para talaga hindi ito ang lalaking muntik nang lumumpo sa akin sa kama. Tang ina!

“Ganyan naman siguro tayo lalo na kapag komportable tayo sa isang tao. Sometimes we acted like children around them; sometimes we did things we thought we could do.”

Tiningnan ko si Flavian. Nakatuon lang ang mata niya kay Apollo.

“Apollo and I didn’t grow up together, since he and Kilian actually grew up together. But in our friendship, nothing is a secret. We know each other’s burdens at home and are aware of each other’s weaknesses at some point. Hindi rin kasi kami nakakatugtog ng maayos kapag distracted kami kaya nadi-discuss namin at nasi-share sa isa’t isa ang mga problema namin.”

“Flavian, why are you saying this to me?”

He glanced at me for a moment before lifting his camera and taking some photos.

“I’m just saying this because I’m thankful for you, Ali. Thank you for being with Apollo. Thank you for accepting him as he is, not because he’s ‘the’ Apollo Contaleone.”

Oh, I knew what he meant—the well-celebrated Apollo Contaleone of Buencamino International School.

“The more time I spend with him, the more I get to know him. I’ve discovered so much about your friend, Ali, and I fall in love with him over and over again each time. No need to thank me.”

“Ali, I know how crazy that man is for you. I know the lengths he went through just to be with you and get noticed by you.” He turned to me. “Ali, you’ve also noticed the changes in Apollo and how he acts, especially around you. As you said, sometimes he seems mischievous or like a child. And to tell you honestly, Ali, from what I’ve noticed, you’ve healed a part of Apollo. You’ve healed his inner child—the reason why he’s so goofy around you.”

“Flavian.”

“I’ll always be here for both of you, Ali. I’m saying this because I’m genuinely happy for you and my friend.”

“Thank you, Flavian!”

“Welcome!” sabi niya sabay tapik sa balikat ko. “Let’s go. Magsisimula na tayo sa games. Tutugtog pa kami mamaya para maaliw naman ang matatanda na nandito.” He chuckled softly. “It’s already too late, but Merry Christmas and advance Happy New Year, Ali!”

Dinala ko na ang batang lalaki na tinuruan ko’ng magbasketball dahil maglalaro na. Si Ian at Fabian ang naging host sa laro tapos kami naman ni Apollo at Exel ang nagbabantay sa laro. Si Flavian naman ay kumukuha ng larawan.

Ang unang laro ay Trip to Jerusalem, nasundan naman iyon ng Stop Dance, Bring Me, tapos Charades.

“Wow! Jollibee!” Hiyaw ng mga bata nang makita ang mga nilabas na Jollibee pack meals for them.

Ewan ko pero tingin ko ang laki ng budget ng Euphoria para dito. Kanina kasi may mga laruan silang binigay sa mga bata. Namigay din sila ng mga damit ’tapos ang mga prices pa sa laro. Ngayon Jollibee pa ang lunch ng mga bata.

“Mic test, mic test, one, two, three!”

Habang kumakain ako ay nilingon ko sa tabi si Apollo pero wala na ito sa tabi ko. Nasa harap na pala siya pati sina Exel ay nando’n sa mga instrument nila at nagti-test.

Nandito ako sa pinakalikod, may foldable table kasi na nilabas ang mga social worker ng Smile Village.

Hindi ko man lang namalayan na umalis si Apollo sa tabi ko.

Apollo cleared his throat before speaking. “While the kids are eating, we’d like to sing for all of you.”

Even from afar, I could feel the intensity of Apollo’s gaze locking onto me. My heart swelled as our eyes met somewhere in between.

“This song is for my partner. He was sulking earlier, thinking I’d forgotten our monthsary—but that’s impossible. So, this one’s for him.”

Napapailing na lang sila Exel sa tabi niya.

It feels like Heaven on the inside He’s calling my name, and oh, it sounds nice The way that you’re dancing in the moonlight I think I’m falling in love with all these big signs

Apollo sang up front, kids and other people blurring the space between us, yet as I locked my gaze on him and let his voice wash over me, I felt myself slowly hypnotized.

We’ve been together for two months, but the feelings still felt brand new. My heart leapt every time our eyes met, beating only for him.

~ And he walks down I noticed how he does it for real now And he talks loud He’s telling me what I wanna hear now Is it real now? How do I know for sure?~

It only took a single blink for the world around us to blur; the only thing sharp and vivid in my eyes was Apollo, and me. He was singing, and it felt like I was the only one truly listening.

The next song he sang was Heaven Knows by Rick Price, but the rock version. It wasn’t the first time I’d seen him perform, he sang when we went on vacation, and his gigs at Veganz always popped up on my feed, but I was still in awe. Maybe I was biased… after all, he is my boyfriend.

I was falling for his cold, low, husky voice all over again.

Nang matapos tumugtog pumunta ako sa sasakyan ni Apollo. Kinuha ko ang bag ko roon dahil nando’n ang regalo ko para sa ugok.

“Ali!”

Sinara ko ang pinto ng sasakyan niya at lumingon. Apollo’s hair bounced with each step as he trotted toward me.

“Apollo.”

“Akala ko kung saan ka na pumunta. May kinuha ka sa loob?”

I shrugged my backpack. “Bag ko lang. Tara na balik na tayo–”

“Come here, mon beau.”

Nagpatianod ako sa kanya hanggang sa makarating kami sa likod ng facility, doon may naka-linyang mga bench na gawa sa kahoy. Dahil medyo elevated itong lugar, kaya mahangin siya. Ginugulo ng hangin ang suot kung oversized tshirt at ang mahaba kong buhok. I paired my black oversized T-shirt with faded jorts and finished the look with a pair of Samba shoes.

Inaya akong umupo ni Apollo. Tumabi naman ako sa kanya.

“Ang sarap dito, ha,” wika ko.

“Mmm!”

“Gago ka talaga. Kailangan mo ba talagang i-announce iyon kanina?”

“What? Our monthsary?”

“Tsk!”

“You’re like a baby, huh? You were sulking kanina,” he snickered.

I elbowed him. “Gago! P-pero may late Christmas gift ako sa’yo.”

Kinuha ko sa bag ang black hoodie. Nilapag ko iyon sa kandungan niya tapos pinatong ko roon ang itim din na parihabang box ng bracelet.

“W-what…”

“It’s my gift for you. Kung ayaw, edi—” kukunin ko na sana iyon kaso mabilis niya itong nilayo sa kamay ko.

“No! It’s  mine!”

Tiningnan niya ang hoodie at parang naiiyak na ang tang ina! Parang first time makatanggap ng regalo! Anak ng putcha!

Lumingon siya sa akin na namamasa ang mga mata.

“Mon beau, thank you!” He pouted and pulled me into a hug.

My heart thundered in my chest as I wrapped my arms around him.

“No need to thank me, Apollo. You’ve saved me so many times. You don’t know how much you’ve done for me.”

Flavian said that I somehow healed a part of Apollo. But for me, Apollo saved my life. He saved me from misery. He saved me from being swallowed by my own demise.

Tang ina! Hindi ko alam kung hanggang saan kami dadalhin ng nararamdaman naming ito pero mahal na mahal ko si Apollo!

He may have fallen for me first, but I fell for him harder and deeper than I ever imagined. I have loved him more than I thought I was capable of.

“Je t’aime,” I murmured, hugging him even tighter.

I really memorized it for him.

“Moi aussi, je t’aime, Ali Desiderio.” Apollo spoke softly, making me jerk upright as an inexplicable force seized me.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 47

Chapter 47

Ali’s POV

I kept wondering if I could really love someone so dearly. I wondered what it feels like to be in love with someone. Because for all my life, I always looked after my siblings. Then I got older, and all I ever wanted was money. I didn’t think about myself that much. I didn’t think about my feelings.

The only thing on my mind before was to lift my family out of the mud. Because, let’s be real, money is everything in this world. This world is run by money.

However, I learned the magic of love. I have felt the ecstasy of being in love. Having someone you can lean on is something I didn’t know I needed until Apollo came.

Ang tang ina… ang ugok… siya ang nagpabaliktad ng mundo ko. Siya ang gumulo sa sistema ko. At hindi ko na ito maibabalik pa. ’Di ko na ito maibabalik pa sa kung ano ito dati.

I used to think I was only into women, yet I swayed in another direction. Ever since Apollo came into my life, he redirected my path, and I’m not complaining.

Apollo may have fallen for me first, but I love him harder than I ever thought I could. He gave me a kind of strength no one else ever has. And of course, he made me believe in the magic of love again, because I used to think love wasn’t for me, that it had already lost its sparkle.

Matagal nang sira ang pamilya namin. Nagkawatak-watak na kami ngayon. Life is so unpredictable. Just when I felt like I had lost everything, Apollo suddenly came into my life.

And I guess sometimes we lose something in exchange for something better. Sometimes losing someone isn’t really a bad thing, because there’s someone out there who is far better, and who will stay.

Both of us have hang-ups with our families, but in the midst of all that, we found love. We held on to the feelings we had for each other.

Binagsak niya ang ulo sa aking balikat. Naibaba ko ang tingin ko sa kanya. Nakahawak siya sa bracelet na regalo ko sa kanya. Kanina ko pa siya napapansin doon. Panay ang himas niya!

Nandito kasi kami ngayon sa aming favorite place kung saan tanaw namin ang city lights mula rito. Madilim na rin kasi nang matapos kami roon sa Smile Village. Nagdrive-thru lang kami ni Apollo at dumeretso dito. Malalim na ang gabi pero hindi naman ako giniginaw since suot ko ang puti kong hoodie— iyong kapareha sa hoodie ni Apollo, na suot niya rin ngayon.

“Para sabihin ko sa’yo, Apollo. Hindi mamahalin iyang bracelet na ’yan. Baka mapigtas ’yan kakahimas mo!” Puna ko sa kanya pero nakangiti naman.

But honestly, seeing him this happy over something so simple warmed my heart. I mean, he can buy anything, designer brands, limited editions, all of it. And still, he chose to treasure the small gift I gave him. Pero itong mumurahin na binili ko, sobra niyang na-appreciate.

Tiningnan ko ang bracelet na nasa wrist niya. It was a simple silver bracelet, adorned with a tiny guitar and a delicate music note that swayed everytime he move.

“I just love your gifts for me, mon beau. And it surprised me that you bought us matching hoodies. You should have told me para mabigyan kita ng pera.”

“Edi, hindi na iyon magiging surprise!” Padarag kong untag sa kanya.

He laughed under his breath.

“Anyway, did you have fun today?”

“Mmm. Hindi ko alam na ang dami n’yo palang natutulungan d’yan sa pagbabanda ninyo. Akala ko kasi pang-porma n’yo lang.” Nakangisi kong untag.

Humiga si Apollo at inunan ang ulo sa kandungan ko. He offered me a soft smile. Ako naman ay tinungkod ang dalawang palad sa trunk floor. Tiningala namin ang langit na napapalamutian ng mga bituin.

“Ali, do you really want to be a PBA player?” Bigla niyang tanong.

Naibaba ko ang tingin ko sa kanya kaso nakatingin lang siya sa taas.

“Oo. Tingin ko kasi sa basketball lang ako medyo may skills. Kaya kung papalarin gusto ko talagang makapasok. Ikaw ba? Ipagpapatuloy mo ang pagbabanda mo?”

Natahimik si Apollo kaya muli kong tinuon ang atensyon ko sa mukha niya.

“Ali,” usal niya.

“Mmm?”

Malalim na ang gabi pero may liwanag naman mula sa mga light post na nakakabot kahit papaano sa aming kinaroroonan. Kaya naman nakikita ko ang mukha ni Apollo ngayon. He looked conflicted and forlorn. Behind his sparkling eyes under the stars was a lonesome stare.

“Apollo, I’m always here for you, you know. I know I’m not really the sympathetic type of person, but I can lend you my ears,” I said.

Apollo brought his arms over his chest, his throat wavering.

“Ever since, you’ve always seen the good things in me that no one else can, Apollo. Nakita mo akong may pasa dahil nasuntok ni Papa, nakita mo kung papaano kami tratuhin ni Papa dati. Tingin ko nga nakita mo na ako sa lowest point ng buhay ko pero kahit na gano’n. “You’ve always had something good to say about me. You always look on the brighter side,” I stated, before swallowing. “However, we need to recognize the things that weigh us down, Apollo. We cannot hide from them or run away all the time. We have to face those monsters so we can move freely.”

Naramdaman ko ang pagyakap ng braso niya katawan ko. Binaon niya ang mukha sa t’yan ko.

“I want music, Ali. I love strumming the strings of my guitar. This is what I want—music and my instruments. But I have to let them go.”

“Ano?”

Diniin niya ang mukha sa aking t’yan. “I made an agreement with my mother. She allowed me to play music and be with my bandmates until fourth year, in exchange for learning our business and managing it properly afterward.”

“That’s so unfair! Hindi mo naman siya gusto. Ano ’yon? Wala kang own choice?” Humasa ang ngipin ko sa isa’t isa.

“My parents already built a life for me, Ali. They curated my life a long time ago.”

Inalis ko ang pagkakayakap niya sa akin at tiningnan ko siya sa kanyang mga mata.

“Apollo, gawin mo kung ano ang gusto mo, okay? Kung gusto mong i-pursue ang music. I will support you. Late man ako sa mga fandom mo, ako naman ang magiging number one fan mo.”

Apollo shifted slightly, propping himself up as he tugged my head down, claiming my lips with a hungry kiss. I couldn’t help but smile as our mouths collided.

---

I celebrated New Year with Apollo, his sister Anver, and his nephew Harry! Itong si Ate Anver pala ay alam na ang relasyon namin at kahit no’ng fake relationship pa namin ni Apollo, alam din niya. Si Ate Anver din pala ang unang nakaalam tungkol sa kanyang kasarian.

Masaya ako na kahit na hindi maayos ang relasyon ni Apollo sa kanyang mga magulang. May malalapitan pa rin siyang pamilya, si Ate Anver.

Niyakap ako ni Ate Anver. “Happy New Year, Ali!” bulong niya sa ’kin sa gitna ng aming yakapan. “Thank you. Thank you so much for making my baby brother happy!”

Nang kumalas ako sa yakapan namin ni Ate Anver. Nakita kong naluluha siya. For some reason, it felt like I was looking straight into my own eyes through hers.

“Thank you rin, Ate, kasi nand’yan ka sa tabi ni Apollo. Masaya ako na hindi pala siya nag-iisa.”

Ate Anver squeezed my shoulders. “Mmm! Pero nandito rin ako for you, okay?”

“Thank you, Ate!” Matamis akong ngumiti kay Ate Anver. I don’t know if I’m just being too emotional or what, but when Ate Anver said those words, a warmth spread through my heart.

“Kuya!”

Sabay kaming napalingon ni Ate Anver kay Harry na tumakbo tungo sa amin. He leapt toward me, and I caught him in my arms, lifting him effortlessly off the ground.

Nakasunod naman sa kanya si Apollo na nakangisi sa ’kin.

“Kuya Ali! I miss Yenz and Ynez.”

I smiled softly at Harry and pressed a gentle kiss to his temple. “Ako rin. Miss ko na rin sila.”

“Sana next time, we can bond together.”

Tumango ako kay Harry. I really want that too. I miss hanging our with my siblings. Kahit simpleng pillow fight namin at habulan sa bahay. Namiss ko iyon. Namiss ko ang munting pagtatalo nina Ynez at Yenz kapag nag-aagawan sila sa balat ng lechon.

Pinanliitan ko sa aking mata si Apollo nang makita kong may bulaklak sa passenger seat! It’s been a week since we got back to school and our semifinals game is fast approaching. At iyong plano kong magpagupit ay natuloy na rin. Kaso sinamahan ako ni Apollo. Inaya ko siyang magpagupit pero gusto niyang humaba pa ng konti ang buhok niya.

Sinamahan ako ni Apollo sa isang salon kung saan ako nagpagupit. Naghihintay lang siya kanina sa loob ng salon habang ginugupitan ako kaya sinabi ko sa kanya na lumabas siya at maglibot-libot muna sa mall. Matapos ang ilang pamimilit ko sa kanya ay lumabas nga siya at nakatanggap na lang ako ng text sa kanya na nasa parking lot na siya.

SMARTLoad: I’ll wait for you in the car, Mon beau. Take your time.

Akala ko nagalit o nagtampo siya since pinipilit ko siyang lumabas ng salon. Kaso ito ang naabutan ko. May pa bulaklak ang tang ina sa ’kin!

I had to bite my lips to stop myself from smiling like an idiot. But no matter how hard I tried to hold it back, the smile came out naturally.

“What the hell? Ano’ng kabaduyan ito, Apollo Contaleone?” anas ko at umakyat sa kotse. Kinuha ko ang bulaklak at nilagay sa kandungan ko.

“You told me to stroll around the mall. Wala naman akong nagustuhan, pero may nakita akong flowers and I thought of you!”

“Tsk! Mais mo, Contaleone, ha!” Tukso ko sa kanya.

“Hey, Ali. Pwede ba na kiligin ka na lang sa simpleng gestures ko for you? It’s my first time buying you a bouquet of irises.”

Inangat ko ng konti ang pungpong ng bulaklak. “For your information, ito rin ang unang beses na tumanggap ako ng bulaklak. Kahit iyong mga admirers ko no’n tinatanggihan ko. This, I will let it slide since you’re the one who bought it for me. Tsk! Kung ’di ka lang talaga kita mahal!”

I heard him stifle a chuckle, but he couldn’t hold it in.

“So, you accepted the flowers because you love me? Does that mean that when someone gives you flowers, you won’t accept them because you don’t love them?”

Napailing ako sa kanya. “Oo na lang!”

Kunwari ay napipilitan ako pero may cringe akong naramdaman. Cringe dahil kinilig! Amputa!

Sinilip ko ang sarili ko sa rearview mirror. Maikli na ang buhok ko kumpara sa dati. Side part mullet ang gupit ko ngayon.

“You look handsome.” Komento ni Apollo sa tabi ko, halos makita ko na ang mga mata niya na maghugis puso!

Puta!

Hambog akong bumaling sa kanya. “I always am!”

Pumalatak siya bago kinabig ang leeg ko at siniil ng halik ang labi ko. At dahil namiss ko rin ang labi niya, tinabi ko ang bulaklak. Tinawid ko ang distansya naming dalawa at kumandong ako sa kanya. Nauntog pa ang ulo ko sa bubong ng kanyang kotse.

I didn’t know I would be this shameless. Nasa parking lot kami, tirik na tirik ang araw pero iba ang pinatirik ko rito sa loob ng kotse!

“A-Ali!” Apollo suppressed a groan when I slid my hand inside his pants and stroked him.

Tang ina! Ang laki at ang tigas talaga!

---

Nang dumating ang semifinals namin, kalaban namin ang Yellow Jaguars. Last season ng ISAFIL umabot sila ng finals. Isa sila sa matitibay na koponan at inaasahan na talaga namin na mahihirapan kami sa kanila.

Apollo watched our game together with Exel, Ian, Fabian and Flavian. Nahirapan kami sa Jaguars, simula sa first quarter hanggang sa 4th quarter, naghahabol kami sa kanila. Ni hindi kami nakalamang sa kanila.

“It was a nice game!” ani ng captain ng Jaguars nang matapos ang laro at nauwi sa 73 : 68 ang score. Tinapik ko lang din ang balikat niya at ngumiti. Wala naman akong pagsisisi sa laro kasi binigay rin naman namin talaga ang lahat para dito.

Iba ang agility ng Jaguars at ang higpit nila mapa-opensa o depensa man.

“Minalas tayo. Nagpagupit ka kasi, pre!” saad ni Leo nang makalabas ako sa shower room na nasa loob ng dugout namin.

“Gago!” sabi ko sabay sapak sa braso niya.

“It was still a good game. Nahirapan din naman ang Jaguars.” Sabat naman ni Winston sa gilid, nakapagbihis na siya.

“Yeah!” Pagod na wika ni Mark. “Teka, Ali, hindi ka ba sasama sa amin? Iinom kami.”

“Talo na nga tayo, iinom pa kayo?” saad ko.

“Ano naman ngayon? Wala namang rules na kapag natalo bawal uminom!” Ungot ni Mark.

“Kakausapin ko si Apollo.”

“Eyy, iba talaga si lover boy!” Tukso pa ni Leo kaya binato ko siya sa towel ko.

Hindi naman humindi si Apollo kaya sa kanya na ako sumabay papunta sa bar na aming napag-usapan. No. Si Mark lang pala ang magdecide kung saang bar. Pangawalang tahanan na niya kasi ang mga bar dito.

Si Exel hindi na sumama sa amin, gano’n na rin sina Ian, Flavian at Fabian.

“Ahhh! Namiss ko ’to!” sigaw ni Mark sabay taas niya baso.

“Ano’ng namiss, gago ka? Bahay mo na ’to!” Puna ko at kumuha ng chips. Inalok ko rin si Apollo kaso ang margarita niya ang kanyang ininom. Dahil magkatabi kami ni Apollo ramdam ko ang kanyang isang kamay niya na namamalagi sa baywang ko.

Naku! Kapag talaga may kumalat na larawan namin sa website ng BIS! Nalilintikan ito sa ’kin.

“Pre, hindi na ’yan namamalagi sa mga bar! Niyayaya ko kaso marunong nang tumanggi. Ibang-iba na ’yan!” Buking naman ni Leo sa ’kin.

“Talaga?”

“Mmm!” Nilapit ni Leo ang mukha sa akin kaso may basong sumingit sa line of vision ko. Ang baso pala ni Apollo.

“You’re too close,” ani Apollo kay Leo.

Hilaw na ngumiti si Leo. “Sorry, tol!”

Pinandilatan ako ni Leo sa mga mata niya. “Ang seloso ha.”

“Ano ba iyong sasabihin mo?” Intriga kong sambit. Pilit kong tinutuon ang mata sa kanya dahil nahihilo ako sa mga strobe lights.

Seloso talaga ang ugok na ’to. Hindi na ako nagulat.

“Iyon nga, tingin ko… may ka-live in na si Mark!” May pa suspense na wika ni Leo.

“What?”

“Shh!”

“Papaano mo naman nasabi?”

“Feeling ko lang naman, kasi one time nag-uusap kami sa telepono kasi inaaya ko ngang magbar. Kaso may narinig akong ibang boses. Ungol siya ng isang tao!”

Tinulak ko na ang mukha ni Leo. Ang chismoso naman ng gago na ’to!

“Gago ka ba, pre! Sisirain mo pa itong gwapong mukha ko!” Reklamo ni Leo.

“Gago ka rin kasi. Pinagdududahan mo ang kaibigan natin. Bahala na siya mabuti nga ’yon dahil baka tumino ’yan!”

Hindi ko na lang inintindi pa ang sinabi ni Leo. Matanda na si Mark. Alam na no’n ang ginagawa niya.

Tiningnan ko si Captain na umiinom ng tahimik sa tabi. Tapos tumingin ako kay Mark. Napainom ako sa alak ko nang makita ko ang titigan nilang dalawa.

I would bet my fucking life, there’s really something going on between these two!

“Are you okay?” tanong ni Apollo nang isakay niya ako sa kanyang kotse!

Tang ina! Umiikot ang mundo ko. Tinaas ko ang kamay kay Apollo at nag-okay sign ako.

“Tell me if you feel like throwing up. May plastic akong dala.”

Tumango lang ako sa kanya.

Nang makarating kami sa bahay inakay niya ako tungo sa bahay. Hinatid niya ako hanggang sa loob ng bahay ngunit gano’n na lang ang kinalaki ang mga mata ko nang makita ko si Papa sa sala!

Na-estatwa kami ni Apollo.

Parang nawala ang kaantukan ko nang makita ko si Papa!

“P-pa,” nauutal kong untag. 

Tumayo si Papa at lumapit sa amin ni Apollo.

“Akin na ang anak ko, hijo. Umuwi ka na dahil gabi na rin. Salamat sa paghatid mo sa kanya.”

Akmang kukunin ni Papa ang braso ko na nakasampay sa balikat ni Apollo nang itulak ko siya gamit ang libre kong kamay.

Ano ’to? Basta-basta na lang siyang susulpot sa bahay? Pagkatapos niya kaming iwan para daw magtrabaho?

Tang ina ’yan!

“No! Hindi siya uuwi!” Matigas kong kontra kay Papa.

“Ali,” tawag ni Apollo sa ’kin.

“Ali, lasing ka na. Pumunta ka na sa silid mo.”

“Come on, Pa! Para namang ang buti ninyong ama! Iniwan n’yo nga ako rito eh. Mabuti pa ang taong ’to,” turo ko kay Apollo na akay-akay ako. “Mabuti pa ito kasi nasa tabi ko siya nang walang-wala ako! No’ng kailangan ko kayo, wala ka! Kaya huwag kang magkunwari na concern ka sa ’kin. And oh, by the way, this is Apollo Contaleone, my boyfriend!”

Lasing na nga siguro ako dahil basta ko na lang iyon sinabi kay Papa. Kita ko naman ang pagkagulantang sa mukha nito.

I understand him. Gulat siya na lalaki ang karelasyon ng anak niya.

Malalim ang lunok ni Papa at tumingin kay Apollo. Tila nakakita ng multo o ano.

“A-ano nga ang… pangalan mo, hijo?”

Punyeta! Nakalimutan niya talaga itong si Apollo? Ito lang naman ang lalaking bumato sa kanya ng libo-libong pera!

“Apollo Contaleone, sir!” sagot ni Apollo na siyang kinamutla ng pagmumukha ni Papa!

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 48

Chapter 48

Ali’s POV

Parang may pumukpok yata sa ulo ko kagabi dahil nang magising ako nando’n pa rin ang sakit. Namimigat na nga ang mga mata ko, para pang may nagmamartilyo sa ulo ko.

Mariin kong pinikit ang mga mata ko at tinakip ang aking braso. Gustong-gusto ko pang pumikit at ayaw ko munang bumangon dahil sa sakit ng ulo. It wasn’t my first time getting drunk, but it had been a while since I’d felt this kind of intoxication.

I’m definitely blaming my friends, and the alcohol, for this. I remember Apollo trying to stop me from drinking, but I was a stubborn boyfriend. The plan was supposed to be simple: just hang out with the lads, since it had been a long time since we’d all been together.

Simula kasi nang maging kami ni Apollo, medyo nalalayo na ako sa mga gala namin. Of course, I’m tied up with side hustles too.

I groaned as sunlight seeped into my skin, the blinding white glow slipping past my arms until I had no choice but to open my eyes.

I exhaled a ragged breath and massaged my temples, my veins pounding like a wild horse beneath my skin.

The longer I stared at our low ceiling, the events of last night flooded my mind like a dam bursting, pouring in relentless and unforgiving.

“Tang ina!” Napabalikwas ako mula sa pagkakahiga nang maalala ko si Papa.

Shit! Tang ina! It wasn’t dream! It wasn’t a dream, right? Sinabi ko talaga iyon kay Papa Fernan?

Putang ina! Paano ko iyon nagawa?

Sino’ng gago ang gagawa no’n? Pinakilala ang boyfriend na lasing!

Punyeta! Walang ibang gagawa no’n kundi ako lang! Winalis ko ang kumot at nakita kong nakapambahay na ako. Yeah, binihisan ako ni Apollo last night!

Aalis na sana ako sa kama nang magvibrate naman ang cellphone ko roon sa ibabaw ng study table ko. Inabot ko ito at tiningnan.

Bago ko binasa iyong text niya sa akin ngayong umaga una kong binasa ang text niya last night. Last night ba ’yon o madaling araw na? ’Di ko na maalala kung anong oras kami natapos doon sa Bar.

SMARTLoad: I’m already home. As much as I want to stay at your house, I think your father might skin me alive.

SMARTLoad: Sleep well, Mon beau.

Matapos kong basahin iyon ay nag-scroll down ako.

SMARTLoad: Good morning, mon beau? How’s your hang over? Not feeling good?

SMARTLoad: May iniwan akong Advil sa gilid ng kama mo. It might help with your hangover. It’s okay if you don’t reply. Just rest for today.

SMARTLoad: I love you! Good morning again.

Muli kong naibagsak ang sarili sa kama. Hindi nga panaginip na nandito si Papa. At totoo talaga ’yong pinakilala ko si Apollo sa kanya.

Putang ina! Inom pa, Ali Desiderio!

I dragged myself out of bed and headed out. I went to the kitchen to make something for breakfast, but I stopped in my tracks when I saw my father already there.

He was seated at the table, breakfast already prepared. He sensed my presence and looked up, then motioned for me to sit.

“Kumain ka na. Lasing na lasing ka kagabi,” aniya.

Lumapit ako sa mesa. Umupo ako pero hindi ako naghain para sa sarili ko. Gutom ako pero makakapaghintay ang gutom ko. Pero itong galit ko sa kanya, hindi!

“Bakit ngayon lang kayo umuwi? Hindi ka ba nagtataka kung bakit wala na rito si Yenz at Ynez, Pa? Nasaan ka no’ng umuwi si Mama Chena rito, Pa?”

Huminga siya ng malalim at tumingin sa mga mata ko. I hate to admit it, but the sadness and pain in his eyes are palpable. His jaw ticked tightly.

“Hindi ko hinanap ang mga kapatid mo kasi alam… alam ko, Ali!” Humasa ang ngipin niya.

Banas kong ginulo ang buhok ko. “Ano? Alam ninyo? Alam n’yo bang kukunin ni Mama ang mga kapatid ko rito, Pa?”

“Oo! Alam ko!” he hollered.

“At wala kayong ginawa?” I barked back, my eyes dilated!

“Ali, nakita kong nahihirapan ka na rito! Isa pa mapapabuti ang mga kapatid mo sa Mama mo! Doon mabibigyan ni Chena ng magandang kinabukasan si Ynez at Yenz–”

I broke in before he could finish. “Tang ina naman, Pa! Bakit dito hindi ba? Pa, malapit na akong grumaduate! I can provide—”

“Ali, ina ni Yenz at Ynez si Chena. Mas may karapatan siya kumpara sa’yo!” he roared.

Bigo kong tiningnan si Papa. Dismayado ako sa mga sinasabi niya. Gano’n na lang ba niya kadaling bitiwan ang mga anak niya?

“Tell me, Pa. Bago ka umalis para doon sa lintek na trabaho mo… alam mo na bang kukunin ni Mama ang mga kapatid ko rito?”

“Hindi… saka lang niya pinaalam nang nasa puder na niya sila.”

“At wala kang ginawa para bawiin sila, Pa?” Weariness colored my voice, but hatred laced every syllable.

“Mas mapapabuti nga ang lagay nila doon—”

“Dammit, Pa! Sabihin mo na lang na hindi mo kayang magpakaama sa kanila! Pa, anak mo rin sila! Bakit hinayaan mo itong mangyari?”

“Ali!” Namumula na si Papa sa sobrang galit. “Matagal nang sira ang pamilya na ’to! Kaysa magkasakitan pa kami ni Chena… papakawalan na lang namin ang isa’t isa!”

Tears formed in my father’s eyes. He was lying!

“Mahal mo pa si Mama, Papa.”

“Hindi na niya ako mahal, Ali… alam ko ’yon. Nararamdaman ko… kaya kaysa magkasakitan kami… pinili kong palayain siya.”

Napapikit na lang ako. Mas lalo lang sumakit ang ulo ko.

“What kind of love is that, Pa?”

What kind of sick love is that? That you would rather be forgotten? Which hurts the most— to be forgotten or to be replaced? Tang inang pagmamahal naman ’yan!

“Ali, kung may pagmamahal na pinaglalaban, may pagmamahal din na pinalapaya, pinapaubaya para sa ikakabuti ninyo. At pinili ko ang huli para sa amin ng Mama mo. Hindi naman porket hinayaan kong kunin ni Chena si Yenz at Ynez ay hindi ko na sila mahal. Hindi rin naman ipagkakait ni Chena si Ynez at Yenz kapag aayusin ko na itong buhay ko. Mahal at importante sila sa ’kin, kaya nga ngayon sinusubukan ko… sinusubukan kong i-tama na ang lahat ng ito. At sisimulan ko ito sa’yo, Ali.” Lumunok ng malalim si Papa.

“Pa.”

Nanunukat ang mga titig niya sa ’kin.

“Hinawalayan mo ang boyfriend mo, Ali. Hindi tama… hindi tama iyang ginagawa ninyo.”

At ngayon napunta na sa ’kin ang problema!

“Sa tingin n’yo ba, Pa, makikinig ako sa inyo?”

Marahas niyang hinilamos ang palad sa mukha.

“Ali, kahit hindi ko maintindihan na nagkakagusto ka sa… s-sa isang lalaki… malulunok ko siya. Pero ’wag ang Contaleone na iyon! Ikakapahamak mo siya!”

I slammed both of my hands on the table. “Ayoko! Ayoko, Pa! Iyang tao na sinasabi mong ikakapamahak ko? Iyan ang taong nasa tabi ko nang walang-wala ako! I love him! I love that man!” Sabi ko at kinumpas ang kamay.

“Ali,” malalim at mariing sambit ni Papa. Nakita kong marami siyang nais sabihin pero hindi niya maisatinig. Kitang-kita ko sa mga mata niya ang frustrations, pero anong nagpipigil sa kanya?

“Pa, ngayon lang ako makikiusap sa’yo… please, ’wag ito. ’Wag mo akong ilayo kay Apollo!”

“Pero hindi nga kayo, pwede!”

Bumuga ako ng marahas na hininga. “Paano’ng hindi pwede, Pa? What’s wrong with love a man—loving Apollo?”

Padarag siyang tumayo at iniwan akong maraming katanungan sa aking isipan!

Pumasok ako sa T.C. Ayokong humilata na lang sa bahay at isipin ang mga sinabi ni Papa sa ’kin. Unti-unti ko nang naiintindihan na pinalaya niya si Mama kasi hindi na siya mahal nito. He loved her enough that he would rather set her free than keep her tied to him and watch Mama suffer. And from what I understand, they’ll be co-parenting from now on.

However, I don’t get why the hell he wanted me to break up with Apollo. He was not against me loving a man, just not Apollo!

Why?

Tang ina!

Ako: May sinabi ba si Papa sa’yo kagabi?

Text ko kay Apollo habang nakasandal sa locker. Nasa staff room ako ng T.C.

SMARTLoad: No. He just wanted me to leave you alone. Why? Is something wrong? Can I call?

Ako: wala namn. short break lng ako. babalik na rin ako sa trabaho.

SMARTLoad: Okay. We have a gig later, kaya gabi na ako makakapunta d’yan. I’ll drive you home, okay?

Ako: G. ingat ka.

SMARTLoad: Je t’aime, Mon beau.

Ako: mahal din kitang, ugok ka!

May ngiti na ulit akong lumabas ng staff room at nagpatuloy sa trabaho. What kind of sorcery is this? Ganito ba talaga kapag nagmamahal? Pwedeng siya ang lakas mo and at the same time ang weakness mo.

Ngunit nang sumapit ang hapon, biglang dumating si Mama Chena kasama si Ynez at Yenz!

“Kuya Ali!”

“Kuya!”

Niyakap ko si Ynez at Yenz. Kaagad silang humikbi sa balikat ko.

“Miss na miss ko kayo!”

“Miss ka rin namin, kuya!”

Tiningnan ko sila na naluluha. “Kumusta na kayo?”

Pagkatapos ng yakapan namin nakipagkwentuhan ako sa kanila. Sinuri ko ang katawan nila kung may pasa ba o ano. At nakahinga ako ng maluwag nang makita na wala naman. Malusog nga sila at kuminis na ang balat.

Pinanood ko si Yenz at Ynez na naglalaro sa court. May dalawang lalaki nang nakabantay sa kanila at si Mama Chena naman ay nakaupo lang sa gilid. Hindi ito lumapit sa amin kanina kaya ako na ang lumapit sa kanya.

Umupo ako sa tabi niya.

“Ma,” saad ko. Tumambol ang puso ko. Mula pa man noon medyo may gap na talaga sa pagitan namin ni Mama. Hindi ko lang matukoy kung ano iyon.

“S-salamat dahil hinayaan n’yo pong makita at makasama ko ngayon ang mga kapatid ko.”

“Pinagbutihan nila ang pag-aaral dahil gusto ka nilang makita. Wala silang ibang bukam-bibig kundi ikaw, Ali.”

Pinaglaruan ko ang kamay ko. “Ngayon lang po kasi… kami nagkahiwalay ng ganito, Ma.”

“Mmm,”

“Ahm, Ma, magko-co-parenting na lang po kayo ni Papa?” Tiningnan ko siya.

“Iyan ang nakakabuti sa amin, Ali. Dahil hindi rin matatahimik ang bahay kapag magkasama kami ng Papa mo.”

Yumuko ako. Uminit ang sulok ng mga mata ko. It’s always about my siblings, but how about me? Why do I always feel like I’m neglected and unimportant? Why do I feel like I don’t matter at all? Why do I feel like I’m just air to them? Why does it feel like none of them care about me?

“Ali, gusto kong humingi ng tawad sa’yo dahil doon sa huli nating pagkikita. Hindi naging mabuti at maayos iyon at nasaktan ka pa. Kaya gusto kong humingi ng tawad doon.”

Tumango ako.

“Isa pa… gusto ko rin talagang… magpasalamat sa’yo kasi habang wala ako inalagaan mo si Ynez at Yenz. You stepped up sa mga panahon na wala kaming silbi ni Fernan sa buhay ninyo.”

“Wala iyon, Ma. Mahal na mahal ko po ang mga kapatid kong iyan…”

“Ali,” isturbo ni Mama sa pagsasalita ko kaya napatigil ako. “Hindi mo pa ba kinausap ang Papa mo tungkol sa sinabi ko sa’yo?”

My eyes were drawn to my mom. “A-Alin doon…”

“Ali, batid kong totoo ang pag-aalala mo sa mga anak ko. Alam kong mahal mo sila pero… p-pero, Ali, hindi mo nga kapatid sina Ynez at Yenz.”

I didn’t entertain such notion. No’ng sinabi iyan ni Mama sa akin last year hindi ko ’yan inisip masyado. Iniisip ko lang no’n na dala lang iyon sa bugso ng damdamin ni Mama at gusto niya lang na ibigay ko sa kanya ang mga kapatid ko.

Kinalimutan ko na siya. But now…

“Ma.”

Hinawakan ni Mama ang braso ko. “Ali, wala akong karapatan sabihin sa’yo ito kasi kahit si Fernan ayaw niya. Ayaw niya itong sabihin sa’yo.”

“Ma, hindi kita maintindihan.” Nanginig ang boses ko.

Kinagat ni Mama ang labi. Her eyes watered. “Ali, bago pa man naging kami ni Fernan. Nauna ka na sa buhay niya. Dala-dala ka na n’ya bago pa man kami bumuo ng p-pamilya.”

“A-Ang i-ibig n’yo pong sabihin…”

Tumango si Mama Chena bago pa man ako matapos.

“Hindi ako ang ina mo, Ali.”

---

Hindi ko alam kung papaano ako nakabalik sa T.C na hindi nasasagaan ng sasakyan. Pilit kong inintindi ang mga sinabi ni Mama Chena kaso nalilito ako. Kung hindi niya ako anak at anak ako sa ibang babae ni Papa Fernan… that means half-sister at half-brother ko si Ynez at Yenz. Kaso ang sinabi ni Mama hindi ko sila kapatid.

How?

“Ali!” Hinaklit ni Yumi ang braso ko.

Napakurap-kurap ako roon, doon lang ako tuluyang bumalik sa huwesto. “H-ha?”

“Bakit ba ang tagal mo? May naghahanap sa’yo!” aniya sabay nguso sa isang direksyon.

Sinundan ko ang direksyon ng kanyang nginunguso at gano’n na lang ang kilabot na naramdaman ko nang makita ko ang mama ni Apollo sa isang sulok.

Ito man ang unang beses na makikita ko siya sa personal ngunit hindi strange sa ’kin ang mukha niya.

“Kanina pa ’yan rito. Ikaw ang hinahanap! Puntahan mo na. Kanina pa ako kinakabahan d’yan dahil ang istrikta niya tingnan!”

I’m completely drained today. All the things I heard from Mama have sapped every bit of energy I had, I’ve had more than enough.

Brushing my hair back, I gave Yumi a slow, tired nod before walking over to Apollo’s mother. Ngayon na papalapit ako sa kanya, nakatuon sa ’kin ang mga mata niya.

Tumigil ako sa harap niya. Do I really need to introduce myself to her? By now, I’m sure she already knows every little thing about me.

I hadn’t tried to be funny, after all, I’d already learned plenty about her through Apollo. Yet, I couldn’t understand why she was staring at me with those gloomy, unreadable eyes.

“What do you want, Ma’am?” No need for formalities. Ayaw ko na ring papaikutin pa ako!

“Ali… Ali Desiderio, right?”

“Yes, Ma’am!” Formal na formal ang tono ng boses ko.

I watched her throat move as she swallowed. “T-take a seat!” Tumayo siya at giniya ang kamay niya sa katapat na upuan.

“Ma’am, mawalang galang na po pero trabahante po ako rito. Kung may sasabihin po kayo sa ’kin, sabihin n’yo na.”

She balled her hand into a fist. “Ali… I have something important to say.”

“Ma’am, I don’t know you.” I lied. Well, hindi naman talaga kami magkakilala sa personal naming buhay. I don’t feel anything for her, but hatred!

“But… but you’re A-Apollo’s boyfriend…?”

Kumuyom ang panga ko.

“Yes, Ma’am!”

“Ali.” Umiling siya. “You need to break-up with Apollo.”

Pagak akong natawa. Ano pa ba ang pinunta nito dito? Matatawa siguro ako kung pumunta siya rito para lang makipag-usap sa ’kin tungkol sa buhay ko.

“I’m sorry, Ma’am. I can’t!” I stressed out.

Wala silang ibang makukuhang sagot sa ’kin. Kung ano ang sagot ko kay Papa kanina, iyon lang din ang sagot ko sa mama ni Apollo ngayon.

“But, Ali, you can’t be together!” she emphasized.

I looked at her straight to her eyes— her soul. “Ma’am, I’m sorry for being disrespectful, but you can’t force me to break up with your son. What if we’re both men and in love? Why can’t we be together?!”

“Because that is incest!” she argued, shutting her eyes tightly. “Ali, you’re my son…” she whispered, her voice trembling.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 49

Chapter 49

Ali’s POV

When it rains, it fucking pours! And I can’t swallow it all at once! Everything just happened in one snap of a finger. From one revelation to another. From one problem to another problem. One thing after another!

It was like a goddamn snowball effect, from a single problem that grows into a larger and more serious one. Just like a snowball rolling down a hill, gathering more snow and becoming bigger.

Tang ina! Life fucks me hard enough that I found myself standing in my newfound favorite place. I don’t know how I ended up here. The familiar breeze of the wind reminded me of the place and the scenery in front of me. This is our favorite place — Apollo and I.

“Aahhhh! Fuck! Putang ina ninyong lahat!” malakas kong sigaw. Tingin ko kung hindi ako sisigaw sasabog na ang puso ko!

Inis kong hinilamos ang palad sa mukha ko at tumingala upang pigilan ang luha ko sa pag-ayos ngunit mapipigilan pa ang bagyo kaysa sa mga luha kong nagbabadyang umayos.

In one blink, they all pour down like heavy rain, harsh and cruel! So… all this time… everything about me was untrue? What a joke!

This isn’t a fucking show that I’m supposed to laugh at, but I find myself laughing like an idiot while my tears keep falling.

Diniin ko ang daliri ko sa aking mga mata, akala ko mapipigilan ko pa ang mga luha ko kaso hindi eh. Umaagos sila ng kusa kahit anong pigil ko. Binagsak ko ang sarili ko sa damuhan. Muli akong dinala ng isip ko sa nangyari kanina sa bahay.

“Tang ina, ano ito, Pa? Naghanap ka talaga ng kakampi? Kilala mo ’to?”

Wala na nga siguro akong modo pero basta ko na lang dinuro ang ina ni Apollo. Wala akong paki kung magustuhan niya man ako para sa anak niya o hindi. Wala na akong paki kung ano ang tingin niya sa ’kin.

Ano ’to? Basta-basta na lang sila darating sa buhay ko at guguluhin ang maayos kong buhay? Okay na. Masaya na ako. Bakit kailangan nilang umeksena? Punyeta!

“Hindi ako humanap ng kakampi, Ali! Ayaw ko rin nito! Tang ina! Nangako ako na dadalhin ko hanggang sa kabaong ko itong sekreto na ’to. Ngunit ang tigas ng ulo mo! Sinabi ko na sa’yo na makipaghiwalay ka sa Contaleone na ’yon!” Galit namang bwelta ni Papa!

Umalis kami sa T.C. nang biglang sumugod doon si Papa. It turned out that he really knows Mrs. Contaleone. They didn’t want to make a scene there, that’s why we left the shop quietly, and now we’re here in our house!

Umalma si Mrs. Contaleone pero tumalim lang ang tingin ko sa kanya. She recoiled like a scaredy-cat! Kung si Apollo hindi siya kayang labanan, pwes ako, kaya ko!

At sino ba siya? Anak niya raw ako? Tang ina n’yan!

“Nagtext si Chena sa ’kin, nagkita rin daw kayo ngayon? Ano’ng sinabi niya sa’yo?” ani Papa.

Ni hindi ko magawang umupo kasi nanginginig ako sa galit! What kind of mess is this?

Akmang lalapit si Papa sa ’kin pero binantaan ko siya.

“’Wag kang lumapit, Pa! Kahit hindi ka nagpakaama sa ’kin nirerespeto pa rin kita kahit papaano!”

“May sinabi ba si Chena—”

Pinutol ko siya. “Puta! Oo, oo may sinabi si Mama, Pa! Sinabi niyang hindi k-ko kapatid s-sina Ynez at Yenz! Ano may iba pa ba? May dapat pa ba akong malaman?” Galit kong tinginan si Mrs. Contaleone. I saw that she was trying hard to mask her fear, but she unfortunately failed. “At kayo po? Ano iyong sinabi ninyong kapatid ko si Apollo? Are you conspiring with each other just to break us up? Ganito kaya ka-desperado at ka-desperada? What kind of hypocrisy is this!?” I lashed out, feeling blood rushing to my head. The base of my neck started to feel hot!

Mrs. Contaleone gulped. “Ali, calm down. Please, t-take a seat and let’s talk this out!”

“Calm down?! How? Papaano po ako kakalma sa mga pinagsasabi ninyo?”

Mariin siyang pumikit at napatango-tango. “Sit down and I will tell you, Ali! Yes, I hate the fact that Apollo came out as bi. But I’m not here for that! I’m here because I want to tell you the truth!”

“Tang inang katotohanan ’yan! Bakit ngayon!? Bakit ngayon niyo lang ito sinabi sa akin? Ginawa ninyo akong tanga! Putang buhay ’to!” Galit kong sinipa ang sofa! Kumalpag ang dingding ng bahay nang tumama ang sofa doon.

“Ali, nang mawala ako rito… si Gabriella ang sinusubukan kong lapitan. Nagtatrabaho ako at kapag may oras ako, hinahanap ko siya para makausap. Gusto kong tulungan ka niya kasi batid kong nahihirapan ka na. Lalo na ngayong magpo-fourth year ka!”

“But I was heavily guarded by Hegel’s men. Hindi siya makalapit sa ’kin,” Mrs. Contaleone supported my father’s claim.

Tumalikod ako at malakas kong binagsak ang dalawang kamay sa dingding. Gusto ko nang ipukpok ang ulo ko. Ang sakit-sakit na ng lahat ng ’to!

“Ali, hindi ako ang tunay mong ama,” saad ni Papa.

Kumuyom ang mga kamao ko at pinikit ko ang aking mga mata.

“Ang tunay mong ama ay ang malapit kong kaibigan. Kaming dalawa no’n ang driver ni Gabriella.”

I heard Mrs. Contaleone sobbing. “And I made a mistake, Ali. Hegel was so busy with our family businesses before that point that he almost forgot he had a wife at home. Then that’s when I started to get close to Ali.”

Nilingon ko sila. Nanlalabo at mahapdi ang mga mata ko sa luha. Si Papa napapapikit at si Mrs. Contaleone  naman ay umiiyak habang nagsasaysay!

“Nahulog ako kay Ali! It was wrong… I know that what we had was wrong. Pero nagpadala ako sa damdamin ko no’n. Ang loneliness na nararamdaman ko habang wala si Hegel sa tabi ko ay pinawi ni Ali.”

Nangatal ang mga labi ko.

“A-Ali?” salitan ko silang tiningnan.

“S-siya ang tunay mong a-ama, Ali,” sagot ni Papa sa ’kin.

“W-what?”

“Si Ali at Fernan ang lagi kong kasama noon. Kasi sila ang driver ko.”

“Y-you’re a cheater! Y-you…!” I pinned Mrs. Contaleone with a scornful glare.

Hindi ko matapos-tapos ang nais kong sabihin dahil parang may bumara na sa lalamunan ko.

“Sinubukan ko silang pigilan noon ng Papa mo, Ali. Ayaw kong madamay noon sa kanila, kasi… kasi ayokong i-tolerate iyong ginagawa nila kay Hegel noon. Hanggang sa… sa mabuo ka nga.”

“A-and… w-where… where’s that Ali? Ang ama ko, Pa?” nauutal kong tanong kay Papa Fernan.

Tinakpan ni Mrs. Contaleone ang mukha niya at si Papa naman ay bumuga ng marahas na hininga.

“Wala na… wala na siya, Ali. Patay na ang Papa mo.” Tugon ni Papa.

Malakas akong sumigaw at pinagsusuntok ang kahoy na dingding. Hindi ko nararamdaman ang sakit ng impact no’n kahit ramdam ko na ang paggupok ng laman ng daliri ko.

“Ali, tama na!” si Papa.

“Oh my god! Ali! Ali, please stop!” Singhap Mrs. Contaleone.

Niyakap ako ni Papa mula sa likod at nilayo ako sa dingding. Nakita ko ang dingding na may bakas ng dugo mula sa durog kong kamao.

But I can’t feel any pain right now aside from my breaking heart. It feels like someone is tearing it apart piece by piece, making me feel every inch of it!

“Papaanong namatay siya, Pa? Hindi niya kayang panindigan ang ginawa niya kaya nagpakamatay siya? At iniwan ako sa’yo? Gano’n po ba?”

And this is why I feel a wall between Mama Chena and me. This is a wall that we can’t break. Hindi nila ako anak! Kaya lagi akong etsapwera kasi bastardo ako!

Bastardo ako! Bunga ako ng pagkakamali ng ina at ama ko!

“Arghhh!” sigaw ko, patuloy na umiiyak.

Ito iyon… ito iyong sinabi noon ni Papa Fernan. Akala ko lasing lang siya no’n. Ito ang sinasabi niyang pagkakamali ako ng ina ko!

Fuck!

“Hindi nagpakamatay ang ama mo, Ali. Pinatay siya!” ani Papa na yakap pa rin ako.

“A-ano?”

“Na… nakita ko, Ali. Nakita kong binaril ang papa mo. Hindi duwag ang ama mo. Gusto ka niyang buhayin. Gustong-gusto niyang magpakaama sa’yo. Ngunit pinatay lang siya!” Pagpapatuloy ni Papa.

“S-sino… sino ang pumatay sa kanya, Pa?” Nanghihina ko nang tanong, bumagsak ang mata ko sa sahig. Doon ko nakitang tumutulo pa ang dugo mula sa kamao ko.

“Hindi ko alam, hindi ko kasi nakita ang bumaril sa kanya. Madilim no’n at umuulan. Kaya hindi ko makita ang lalaking bumaril sa kanya.”

“It… was H-Hegel.” Singit ni Mrs. Contaleone.

Parang robot na umikot ang ulo ko kay Mrs. Contaleone.

“Siya lang ang may galit sa father mo noon. Siya lang ang may kayang gawin iyon sa kanya. Kaya siya lang talaga ang suspek.” Dugtong ni Mrs. Contaleone.

“Pero walang ebidensya na makakapagturo sa kanya.” Bigong wika ni Papa. “Ali… pakiusap… ayokong sapitin mo ang nangyari sa ama mo. Tama na ito, Ali. Tigilan n’yo na ito ni Apollo. Magkapatid kayo.”

Kagaya sa sinaysay ni Mrs. Contaleone kanina. Hindi niya pinakuha ang pinagbubuntis niya. Hinayaan siya ni Mr. Hegel Contaleone na ipagbuntis ako hanggang sa manganak siya. At binigay niya ang bata kay Ali, na ama ko.

At ang sabi naman ni Papa Fernan, ilang buwan matapos akong ibigay sa tunay kong ama. Kakaiba na raw ang kinikilos ng ama mo. Lagi na raw itong naghahabilin sa kanya na kung may mangyaring masama sa kanya, maiiwan ako sa kanya, kay Papa Fernan. At pinatay nga ito. Alam na ng ama ko no’n  na may gustong pumatay sa kanya pero nanahimik siya.

Sinabi rin ni Mrs. Contaleone na akala niya patay na ako, na patay na ang batang iniwan niya sa ama ko no’n. Dahil nabalitaan niya na pinatay raw si Papa Ali, akala niya kasali na ako sa nawala. Hindi niya rin kinakausap si Papa Fernan nang magsimula itong magpakita sa kanya dahil alam niyang makakarating ito sa asawa niya, kay Hegel Contaleone.

Ang inakala ni Mrs. Contaleone na batang pinatay ni Hegel Contaleone ay lumaki at nagkaroon ng relasyon sa kanyang anak, kay Apollo Contaleone!

“Ali!”

Dahan-dahan akong lumingon nang makita ko si Apollo na tumakbo tungo sa akin. Hinigit niya ang kamay ko at pumasok kami sa men’s comfort room.

Mabilis niya akong niyakap.

“What happened, hmm? Bakit ganito ang mga mata mo? Did you cry?” Malamyos niyang tanong. Kumuyom ang kanyang panga nang makita ang kamao ko na may benda. “What happened  to this? May naka-away ka?”

Tumiim bagang ako at mahinang umiling sa kanya. Tang ina! Nais kong magsumbong sa kanya. Kaso paano naman? Sa mga nalaman ko mula kay Mama Chena, Papa at ni Mrs. Contaleone. Hindi ko na alam kung papaano ko pakikitunguhan si Apollo.

Humalik siya sa labi ko ngunit tinulak ko siya.

“I was so worried. Nang makarating ako sa T.C last night sinabi ni Yumi na sinundo ka raw ng Papa mo. Pumunta ako sa bahay ninyo, pero ang Papa mo ang naabutan ko roon. Sabi niya natulog ka raw kasi… p-pagod ka sa trabaho. Is everything, okay? Are… are we okay, mon beau?” He murmured gently. “Ano’ng nangyari sa kamay mo?”

“Accident… in T.C.” Malamig kong saad.

Hinaplos niya ang pisngi ko. Nanghihina kong binagsak ang ulo ko sa kanyang dibdib.

“Ali, are you still thinking about the loss of the Red Dragons? It’s fine. Meron pang next season. Babawi kayo sa next season ng ISAFIL.”

Tumango na lang ako kahit hindi talaga iyon ang tunay na dahilan. Hindi naman ako disheartened dahil sa pagkatalo namin, nakasali kami sa magic four. And it was fine. Matitibay lang talaga ang mga kalaban namin.

What makes me feel weak right now is our situation. Our relationship!

“Nagti-text rin ako sa’yo. Hindi ka nagri-reply.” Sunod niyang wika.

Umahon ako mula sa pagkakasandal sa kanya. Kinuha ko ang cellphone ko. Pinatay ko ito kahapon at hindi ko nabuksan. Binuksan ko ang cellphone ko sa harapan niya.

“Oh, you turned it off. Kaya pala hindi kita ma-reached. I was really worried because you didn’t reply, and I couldn’t even reach you. Pinatay mo lang pala ang cellphone mo. Next time, tell me, Ali. You got me so worried. Sobrang aga ko ring nagising dahil inaabangan kita roon sa labas.”

Hinayaan ko lang si Apollo na magsalita nang magsalita.

This is wrong. What we have is wrong! Pero bakit ganito? Bakit ganito ang attraction ko sa kanya? Bakit ayaw ko siyang pakawalan?

Binuksan ko ang messages. Doon ko nakita ang nasa thirty plus na text ni Apollo.

“Who’s this SMARTLoad?” busisi niya nang makita ang SMARTLoad na nangunguna roon.

Hindi ko siya sinagot at binuksan ko ito. Napasinghap siya nang makita ito.

“I-It’s me? Iyan ang name ko sa…”

Tiningnan ko lang siya.

“Apollo,” mahina kong tawag sa kanya.

“Mon beau?” Lumamlam ang mga mata niya.

“I’m sorry,” I breathed out in a low voice, my chest constricting.

“Hey, don’t be sorry, okay? Hindi naman ako galit na SMARTLoad ang pangalan ko d’yan sa contact list mo. I find it cute, actually. Should I also change your name in my contacts?”

“Apollo,” let’s stop this.’

I clenched my lip between my teeth, biting down until the taste of metal spread across my tongue. Hindi ko siya kayang sabihin.

“Hey, what’s wrong, hmm?”

I pressed my mouth shut. “Ahm… pwede bang… hindi muna tayo magkita? At ’wag ka munang lumapit… sa ’kin? ’Wag ka na ring pumunta sa T.C… I’m  really kind of busy this week since… marami… marami akong hahabulin sa acads.” My fragmented statement, I could hardly finish it.

Napakurap-kurap siya. “Am I a disturbance? A distraction to you?”

Mahina akong umiling. “J-just this week… babawi lang ako sa a-acads.”

He smiled, caressing my cheek with his knuckles.

“Okay, but you owe me a date and a French kiss after,” he said, kissing my jawline.

Sinabi ko kay Apollo na ’wag muna kaming magkita at lumapit sa ’kin. But he has his way, pagkatapos ko sa school deretso ako sa T.C. para sa part-time job ko. Ang alam ko may mga tugtog sila sa Veganz ngunit nakikita ko na lang si Apollo sa labas ng shop pagkatapos ng shift ko.

Habang naglalakad ako pauwi o kundi naman ay nagta-tricycle, nakabuntot ang sasakyan nito sa ’kin. Saka lang siya aalis sa tapat ng bahay kapag patay na ang ilaw ng kwarto ko. Naririnig ko kasi ang busina ng kotse nito bago umaalis.

Si Papa binabantayan ang kilos ko. Si Mrs. Contaleone naman, hindi ko alam kung papaano niya nakuha ang number ko, pero panay ang text niya sa ’kin. Gusto niyang mag-usap at magkita kami pero hindi ko siya niri-replyan.

“Gago, kumain ka muna oh!” Habang nagso-solve ako sa isang problem, binagsak ni Leo sa yellow pad ko ang burger at cola.

Bumuntong-hininga ako at tumingin sa kanya.

“Ano ba ang nangyayari sa’yo, pre?” si Winston.

“Putcha! Iyong boyfriend mo!” Mahina ngunit mariing wika ni Leo. “Kanina pang nakamasid sa’yo sa labas. Ang mga babae rito, kinikilig na dahil akala nila nagpapabango rito ang boyfriend mo! Wala ka man lang ginawa!”

“Ali, two weeks…”

Bago pa man matapos ni Winston ay sumapaw na si Leo.

“Puta, Winston, malapit nang magbuwan na ganyan ang mga king ina!”

Tumikhim si Winston at sinampal ang likod ni Leo.

Bumaling si Winston sa ’kin. “Yeah… malapit na ang Valentines. Wala ba kayong plano mag-usap ni Apollo?”

“Right! Ang lalaki mo, araw-araw kang pinupuntahan at dinadalhan ng pagkain dito. Anak ng… ang layo ng COB dito sa COE building pero pinupuntahan ka every break!”

“Tama si Leo, Ali. Kung may misunderstanding kayo ni Apollo, you should talk about it. Don’t bottle everything up alone!”

“Nakakabanas! Ang OA mo na, Ali—”

Bago pa matapos ni Leo ang nais niyang sabihin  ay padarag na akong tumayo at kinuwelyuhan siya.

Nagsinghapan ang mga classmates namin.

“Gago ka, ah! Alam mo ba ang pinagdaraanan ko, Leo? Alam mo ba ang problema ko, ha!” My fist quivered with rage, and I was about to throw it at his face when Winston suddenly intervened.

“Tama na! Nasa classroom tayo!”

Malakas kong tinulak si Leo. Halos matumba siya.

“Fuck you, Ali! Pasalamat ka’t…” hindi natuloy ni Leo ang nais sabihin at ginulo ang buhok bago umalis ng classroom.

“Ali…” akmang hahawakan na ako ni Winston nang iwaksi ko ang kamay niya at umalis din ng classroom.

Hindi ko alam kung saan ako patungo ngunit nakita ko ang sarili ko na paakyat sa rooftop ng COE building.

Bubuksan ko na sana ang pinto tungo sa rooftop nang may kumabig sa kamay ko. Mabilis naman ang reflex ko at kaagad na hinawakan ang kung sinong kumabig sa ’kin at diniin ang katawan nito sa dingding.

“A-Apollo?”

Nabitiwan ko siya.

Umiigting  ang nga panga niya. “I already gave you enough time, Ali Desiderio. The last time we talked was… January, and now it’s February. Hanggang kailan ako maghihintay sa’yo? Hanggang kailan ako titingin sa’yo mula sa malayo? This is getting out of hand! Hindi ko alam kung ano ang nangyayari sa’yo. I don’t know what did I do for you to act this way! Ali… I fucking miss you! I’m already tired of…”

Napahilamos ako sa palad ko. “Pagod ka na? Edi, tapusin na natin ’to, Contaleone! Let’s break the fuck up!” I bellowed!

Humakbang siya palapit sa akin pero tinulak ko ang dibdib niya! Sumadsad ang paa niya at napasandal sa dingding.

“What? Ano’ng ginawa ko? What drives you to tell me that we should break up? Tell me! Tell me, what the hell did I—”

Hindi siya natapos nang itulak ko siya pabalik sa dingding. I slammed him against the wall, locking my arms over his chest, every bit of my strength fueling the hold!

“Ask. Your. Mother!” I stressed each word in his face. “Ask her why! Ask her why the fuck we need to break up!”

Humasa ang ngipin niya at sarkastikong tumawa.

“Tang ina!” Mura ko naman nang baliktarin niya ang posisyon namin. Ngayon ay ako naman ang pinid niya sa dingding gamit ang braso niya.

Apollo’s gaze darkened with anger, bloodshot and raw. “What? Ano’ng sinabi ni Mommy sa’yo? Nag-usap kayo? When!?” he hollered.

My eyes burned, his face a blur as tears welled up and spilled over my lashes! “Let’s break up, Apollo!”

“No! I won’t!” he growled stubbornly.

Napapikit ako dahil dumiin ang braso niya sa dibdib ko. Tingin ko mababali na ang ribcage ko.

“We’re half-brothers… Do you understand how wrong this is? Everything we’ve done, everything we felt, it’s tainted. We have to end this. I’m disgusted— with you, with myself, with everything we let happen!” I shouted right in his face!

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 50

This is the last chapter of the story. I’m really thrilled that it has finally come to an end. I just started this story because someone requested it on my wall, and I didn’t know it would reach this far. Thank you so much for reading Strings and Dribbles.

Chapter 50

Apollo’s POV

What the actual fuck!

Ali… Ali Desiderio is my half-fucking brother? There’s no fucking way he’s my brother! I cannot accept it! I cannot stomach such a thing!

Then why am I like this? Why do I feel nothing? Why is there no repulsion within me after learning about it?

Never in my entire life have I rushed to my mother’s office. I just don’t like the corporate world. My parents are both into business, and so is my sister, but I just don’t see myself in this world. I don’t think I really belong here.

I left the school after the heated confrontation with Ali. Damn brothers! My brain and my stomach were repulsed by such a thing!

Since the second week of January, I haven’t bothered Ali because that’s what he wants. That’s what he asked me to do. And I gladly obliged since it involves his academics— I know how much he wants to finish his studies, even while juggling school, basketball, and his side hustles left and right.

I may never experience that kind of hardship since everything was spoon-fed to me. Not to brag, but I have money, the looks, the fame (which I didn’t expect, since I look grim to others), and skills in music. I earned these skills, and I’m glad that I’m good at it.

However, in Ali’s situation, he needs to work his ass off just to get things. He needs to work and study just to make both ends meet. I saw him… I saw his sacrifices and his dedication, that’s why when he asked for space, I gave him space.

But I didn’t expect that it would drag on until the next month. I texted him because I wanted to take him out and go on a date, but he refused, saying that they had a lot of things to do, Engineering stuff!

Hinayaan ko siya pero lihim ko siyang binibisita at sinusundan. Hindi kasi ako napapalagay kapag hindi ko siya nakikita. Until a realization hit me… everything between us, everything that connects us, started to blur as the days passed by.

It fucking scared me. I didn’t know that loving someone could scare me this much. I’m afraid of losing him. I’m afraid that if I lose him, my life will go astray. Because for me… I won’t love anybody else this much. I cannot love someone the way I love Ali Desiderio.

No one will come after him. No one can replace him.

Pagkarating ko office ni Mom sinabi naman ng babae niyang sekretarya na umalis na raw, nakauwi na. Mabilis akong umalis doon at umuwi ng bahay.

“Y-young Master,” nauutal na bungad ni Java nang pagbuksan niya ako ng pinto.

“Si Mommy?”

“Ah, magkasunod lang kayo, Young Master. Nasa taas na si Madame.”

Tumango ako kay Java. Binigay ko sa kanya ang bag at susi ng kotse ko.

Nang makarating ako sa harap ng pinto ng kwarto nina Mommy huminga ako ng malalim. I rushed here with nothing on my mind except asking her about what Ali told me. And now that I’m standing in front of the door, I’m chickening out!

Kakayanin ko ba ang malalaman ko ngayon? Matatanggap ko ba kung ano man ang malalaman ko?

Yumuko ako at huminga nang malalim. Ngunit bumukas ang pinto kaya nag-angat ako ng tingin. Gulat din si Mommy nang makita ako sa labas ng pinto. Nakabihis na siya sa pambahay niyang damit.

“Apollo.”

“I need to talk to you, Mom.”

“Apollo, there’s—”

“It’s about Ali and me.”

Doon siya natigilan. Mommy seized my hand and tugged me toward the library. She shut the door behind us, locking it with a sharp click before finally releasing her grip.

“What? What about Ali? Did he break up with you—”

“He wants to, but I don’t want to, Mom! And what kind of foolery did you feed him, huh? That we’re brothers? What the actual fuck, Mom!”

“Ali Desiderio is my son, Apollo, and that makes the two of you half-siblings! Ali is the product of my mistake back then! You know that, right? Alam mo na lagi kaming nag-aaway ng Daddy mo even before, and that’s because of my mistake! I started it… I was the one who cheated first, and now he’s doing it over and over again to get even with me! Do you understand, Apollo? Do you understand me?”

That left me dumbfounded.

“Mom…” lumapit ako kay Mommy at hinawakan ko ang mga kamay niya. Unti-unti kong niluhod ang tuhod ko sa sahig at pumikit. “Mom, please take back your words. Please tell me that we’re not siblings. Mom, please!” I cried, pleading with her like my life was in her hands.

“Apollo, it’s the truth. And I can’t even believe it. But you see… I know Ali’s real father. I saw him, and I can’t deny that he looks like him.”

I shook my head in strong refusal. “No, Mom! No! Please! Please, take back your words!”

“I messed up, Apollo. Ever since… I only wanted a good life for you… a perfect life for you! Apollo, you may see your father as better than I am, but you didn’t see the real him. He’s evil! Please, stay away from Ali. Allow Ali to have his own life back, the life he had when you didn’t exist in it.” She said, her eyes were pleading. She was never been this vulnerable and affected!

“And what about me, Mom? He’s my life!” Matigas kong wika.

Sinuklay ni Mommy ang buhok ko. “He’s… your b-brother, Apollo!”

“No!” Mariin kong tanggi! Ayoko! Hindi ko siya kapatid! Ayoko!

For the first time, Mommy knelt before me and gently brushed away my tears.

“Let him go.”

Umiling ako.

“I will ask Dad about this and—”

Matigas na hinawakan ni Mom ang kamay ko. I saw her cheekbones shift as she shook her head sternly.

“You can’t!” Iling niya.

“Why?” I asked, crying.

“Ali’s real father was killed before… and I can’t think of anyone who would do such a horrendous thing except your father. At kung sasabihin mo sa kanya… na buhay ang bastardo ko, Apollo. He might also kill Ali. Ali may hate me for the rest of his life, but I can’t stomach the thought of him being killed because of me. May namatay na dahil sa mali ko, Apollo. Ayaw ko nang madagdagan pa ito. I’m already carrying the weight of my mistake back then. And I can’t afford to see someone die because of me again.”

I don’t know how the hell I survived my third year with everything I uncovered about my family. I’m sick of them, sick to my core. My father is the prime suspect in Ali’s father’s death. My mother is a cheater who had a son with her lover. Their illicit affair is what led to Ali’s father’s death in the first place.

Afraid that my father would really do something to Ali, I kept my mouth shut. I kept everything I knew to myself. Because he might really kill Ali.

“What the hell, Apollo? Tama na!”

“One…. j-just one glass, okay?” I gave Flavian a tipsy, lopsided grin.

“Papatayin mo ba ang sarili mo? Ano ’to? You’ve already wasted the entire summer drinking. Hindi na lang siguro ako magtataka kung isang araw sa ospital na kita aabutan!” Galit niyang sabi pero inakay niya pa rin ako palabas ng bar.

“Come on, Flavian, let’s drink more! I need alcohol!” I slurred.

“Shit! Ano na ba ang nagyayari sa’yo, tol!” I heard Fabian hiss from behind.

“Just fucking help me, Fabian!” Flavian shouted.

I beamed at my friends, my eyes heavy with fatigue and drunken haze. Kahit na nahihilo ako, naaninag ko pa rin ang pagbukas ni Exel sa kotse ni Flavian. Si Fabian naka-aasist sa akin at si Ian naman ay nakatayo sa gilid ni Exel.

“I love you all guys!” I said, my voice trembling with emotion.

“Fuck!”

“Shit!”

“Tang ina nito!”

“Ito na naman!”

Pinasok ako nila ako sa kotse pero hinarap ko silang apat. Nahihilo ako kaya sinandal ko na lang ang ulo ko sa upuan ng backseat.

“W-we are fucking brothers!” simula ko at tinampal ang dibdib.

“Yeah, you already said that a lot of times.” It was Ian.

“Tol, tama na. Matulog ka na. Bukas na tayo mag-usap, okay?” si Exel.

I shook my head from side to side.

“Bakit g-ganito? Bakit nandito pa rin siya?” Parang bata kong sumbong sa kanila at pinukpok ang dibdib ko. “Akala ko kaya ko! Akala ko mawawala rin ito. Bakit nananatili siya rito? Bakit hindi pa rin ako makaahon? B-bakit ang sakit-sakit pa rin, tol?”

Narinig ko na lang ang mga singhap nila.

“Maayos na siya… masaya na ulit siya, bumalik na ulit ang dati niyang buhay… bakit ako… bakit ako, hindi pa rin?” Iyak ko sa harapan ng mga kaibigan ko.

“Ang sakit-sakit na! Ang sakit na masaya na siya… p-pero ako nagsa-struggle pa ring kalimutan ang lahat sa ’min!” I choked back sobs.

“Apollo, tama na. Halika ka na.” Mahinahong wika ni Ian at pumasok din sa backseat.

“Ian…”

“Tol, nandito lang kami. Hindi namin alam ang lalim ng sugat mo ngayon pero nandito kami para alalayan ka.”

I acknowledged Ian with a nod.

That’s how I usually fall asleep, I need a drink to quiet my mind and drift off. Hindi kasi ako nakakatulog kapag hindi ako nakakainom. Hindi rin ako umuuwi sa bahay, doon ako naglalagi sa studio namin. And I’m glad that I’m with my friends, doon na rin sila natutulog. Sinasamahan nila ako.

Ali’s POV

“Tara na, pre?” Tapik ni Leo sa balikat ko nang matapos ang tugtog nila ni Apollo.

Tumungo ako kay Leo. Sinuot ko ang hoodie ng jacket ko at sinalampak ang dalawang kamay sa bulsa. Sumunod na ako kay Leo palabas ng Veganz.

Malapit nang matapos ang taon pero mukhang tanga pa rin ako na nakatingin na lang sa malayo kay Apollo. This is disgusting, I know. Because we both know the fact that we’re brothers, yet we still want each other. We want to, but we can’t and should not!

Pakiramdam ko tatamaan ako ng kidlat sa mga pumapasok sa isip ko.

Matagal nang walang namamagitan sa amin ni Apollo. Simula no’ng… I think it was in February, around the second week of that month, hindi na kami kailanman nakapag-usap. Nagkakasalubong kami sa school siguro nasa limang beses lang yata kami nagkakasalubong sa school premises. At wala na… hanggang tingin na lang at iwas sa isa’t isa.

Gusto kong humingi ng sorry sa kanya kasi… dahil sa Papa ko at dahil sa ’kin nasira ang pamilya nila. Kung hindi natukso noon ang Mama niya at ang Papa ko noon, walang ako. Walang Ali. Walang Ali na gugulo sa kanyang isipan.

But, I guess tama lang muna na hindi kami mag-usap. Baka magkasakitan lang kami lalo. It’s already a toll to him. Mabigat at mahirap din sa kanya ang katotohanan na nalaman namin.

Siguro galit siya. Siguro hindi niya matanggap na bastardo ako ng Mommy niya. Siguro nandidiri na rin siya sa mga kalokohang ginawa namin.

Who wouldn’t, right?

Maybe because I’m a product of my parents mistake kaya ganito ang nararamdaman ko. Tingin ko ako ang sumalo sa lahat ng kasalanan ng mga magulang ko. Tingin ko dala-dala ko ang bigat ng pagkakamali nila.

“Leo, suntukin mo na ako sa susunod kapag inaya kitang lumabas,” ani ko nang makasakay sa kotse niya.

“What? Nasira na ba talaga ng tuluyan iyang utak mo?” sabi niya sabay buhay sa makina ng kotse.

“Alam mo na… itong parang creep na stalker na laging nakamasid kay Apollo.”

Bumuntong-hininga si Leo.

I saw him drinking, tearing through a bar in a drunken frenzy. I saw him crying, broken and shattered. I saw him at his most devastating, and it ripped my heart apart.

Kung dati si Apollo ang parang stalker na nakasunod sa akin. Ngayon ako na naman ang gumawa no’n.

“Alam mo ba ang best choice para matigil ka na dito sa ginawa mo, pre?” tanong ni Leo sa ’kin.

Bumaling ako sa kanya.

“Ano?”

“Tanggapin mo ang offer ng Youngstown Corporation. Maganda ang naging impresyon nila sa’yo nung OJT natin, nakita nila ang galing mo sa site inspections at project monitoring, kaya inaalok ka nila ng trabaho sa sister company nila sa Bukidnon. Pagkatapos ng graduation natin, and waiting for our board exam, stay there for now. Work far from here, on construction sites and projects, where no one can remind you of him!”

“D-Do you think so?”

“Kung ako lang ang pasasabihin, oo!”

Si Papa Fernan hinayaan na ako kung anuman ang gusto kong gawin pagka-graduate. May PBA scout din naman na gustong kumuha sa ’kin kaso nag-aalangan na ako roon. Back then, iyon talaga ang pangarap ko. Ang maging PBA player, kaso ngayon… nag-iba na lang bigla ang lahat.

Life is really full of surprises, and even you yourself will be shocked by the sudden changes in your life goals.

Some unfulfilled and unfortunate events in your life will redirect you to something unpredictable.

I was torn between accepting the offer to be a PBA player and working under Youngstown Corporation in Bukidnon.

And I think I will choose to work in Bukidnon. Doon malayo ako sa kanya— sa mga Contaleone. Lalo na kay Hegel Contaleone. Nais ko mang magkaroon gn hustisya ang pagkamatay ng ama ko, ngunit malaking tao ang kalalabanin ko. Baka… sumunod pa ako sa Papa ko. Hegel Contaleone has the right to be mad, but to kill? No.

Sa graduation ko si Papa Fernan at Mama Chena ang dumalo. And I can’t believe na ang kinakasama ngayon ni Mama ay babae! Tang ina! It was unbelievable, but yeah, dumalo rin ito sa graduation ko. Syempre ang mga kapatid ko, si Yenz at Ynez.

“Congratulations, kuya Ali!” si Yenz.

“Congratulations, Kuya!” si Ynez.

“Thank you, Ynez, Yenz!” Nakangiti kong untag sa kanila. Ginulo ko ang buhok ni Yenz at hinagkan ko naman ang pisngi ni Ynez.

“Congrats, anak. Kung nandito lang sana si Ali… Sigurado akong proud na proud ang ungas na iyon sa’yo!” si Papa.

Niyakap ko si Papa. “Salamat, Pa.”

Naging matiwasay nga ang buhay ni Papa Fernan at Mama Chena. Mas nakakabuti sa kanila ang maghiwalay. At balita ko, inaasikaso nila ang kanilang annulment.

Humingi na ako ng tawad at nagpasalamat kay Papa Fernan. Humingi ako ng tawad sa mga nasabi ko kanya na hindi maganda. Minura ko siya eh. Kung tutuusin nga pwede niya akong iwan sa kalye noon o ’di kaya’y sa ampunan pero hindi niya ginawa. Kaya nagpapasalamat ako roon.

“Congratulations, Ali.” Humalik si Mama Chena sa pisngi ko.

“Congrats, Ali.” Kinamayan naman ako ng partner ni Mama. “I have a restaurant reservation. Shall we all have dinner there?”

She’s really, really pretty!

“Sige po! Thank you!” ani ko naman rito.

Humingi rin ng tawad sa akin si Mama Chena tungkol doon sa sinabi niya sa ’kin noon na hindi anak ni Papa Fernan sina Ynez at Yenz.

“Ali, nabalitaan ko iyong nangyari sa’yo… at doon sa boyfriend mo.” Isang araw ay napadpad si Mama Chena sa T.C. this time mag-isa lang siya.

“It… it’s fine, Ma. W-wala na rin kami no’ng lalaking iyon.”

Lalaki na lang. Hindi na Apollo o SMARTLoad.

“Alam mo, Ali… b-babae rin iyong kinakasama ko ngayon. Bago ko pa makilala ang Papa Fernan mo, may mga naging babae na akong partner noon. But you see… kinasal ako sa Papa mo.”

Natigalgal ako.

“A-akala ko ba, Ma…”

Natawa siya. “Ahh, iyong sinabi ko sa’yo noon? Hindi iyon totoo. Natakot lang din ako noon na sabihin sa’yo na ililipat ko sila Yenz at Ynez sa bahay ng partner ko kaya ko iyon nasabi. I’m sorry, Ali, kung dahil doon naguluhan ka. Si Fernan talaga ang ama nina Ynez at Yenz. Hindi ako mabuting ina o perpekto, Ali. Pero no’ng maayos pa ang relasyon namin ni Fernan. Siya lang ang lalaki ko.”

Just like what happened to Mama Chena. Baka itong nangyari sa ’min ni Apollo. Phase lang ito ng buhay namin. Baka babae pa rin talaga ang para sa ’kin? Baka iyong nangyari sa ’min ni Apollo ay wake up call ko lang iyon na nagkakagusto ako sa lalaki at sa babae. Si Apollo lang talaga ang nag-trigger kaya lumabas ang tunay kong kulay!

“Congratulations, gago!” Bati ko kay Danny. Isa isa na ring binati ng mga kaibigan ko at mga kasama namin sa varsity ang gago! Nandito na kami sa labas ng function hall since tapos na ang graduation ceremony.

Graduation ngayon ng mga College of Business, itong si Danny nagdadrama sa GC ng  Red Dragons na kapag hindi kami dumalo sa graduation niya FO na raw! Kaya kahit na ngayon ang byahe ko sa Bukidnon pinagpaliban ko!

Alam kong may possibility na magkita kami ni Apollo ngayon pero pumunta pa rin ako. Sa laki nitong hotel at sa dami ng tao. I doubt if magkikita kami.

“Natakot kayo, ’no? Kaya kayo nandito kasi takot kayong mawalan ng pogi sa tropa!” Inakbayan pa nito si Yumi!

Ewan ko talaga kung papaano sila nagtagal nitong ungas na ’to!

“Picture na, picture! Para may remembrance kayo sa pogi!” si Danny.

“Gago talaga! Kaya laging may bagyo, eh. Ikaw ang nagdadala ng hangin, Danny!” Tukso naman ni Leo rito!

Matapos naming kumuha ng mga larawan nagkanya-kanya na ang mga boys sa pagbingwit ng mga babae. Punyeta!

“Ali, kunan mo naman kami ni Danny.” Request ni Yumi sa ’kin.

Tsk! Ako talaga ang naging tulay sa relasyon ng mga ungas na ’to!

“Sige, sige.” Tinanggap ko ang cellphone ni Yumi. “Pose na. One, two—”

“Atras pa, pre! Whole body ha,” utos naman ni Danny at hinapit ang baywang ni Yumi.

Umatras ako dahil napuputol ang paa nila sa camera. Makapag-utos naman ang gago na ’to!

Puta! Hindi talaga ako magaling na photographer!

Atras ako nang atras upang makuha ang buong katawan ng mga litse ngunit napatigil ako nang bumangga ang likod ko sa matigas na bagay. Muntik na akong matumba ngunit niyakap nito ang baywang ko. Akala ko pader ngunit nang lumingon ako. It was Apollo!

Mabilis akong tumayo at tiningnan siya. Suot nito ang kanyang toga. Humigpit ang pagkakahawak ko sa cellphone ni Yumi.

He looked striking in his toga, yet his face was eerily lifeless, his eyes empty and devoid of any emotion.

I balled my fists, my heart pounding with nervous energy, beads of sweat prickling my forehead.

I tried to look anywhere else, but my gaze kept snapping back to his face.

“A-Apollo.”

“Ali.”

Sabay pa naming saad.

The second time I gazed at him, his eyes softened. When I looked closer, I saw them glistening with unshed tears, raw and vulnerable.

People flowed in and out of the function hall, a constant blur, yet for a fleeting moment, it felt as if the world had vanished. It was just the two of us, suspended in the air thick with unspoken emotions.

“Ali,” he whispered my name, low and reverent, like a sacred vow.

I blinked, and it felt as if all the moments we shared during our third year of college played before me like an old film—our laughter, the times in our favorite spots, the little moments in his car, the memories at the staycation house, ang paghatid-sundo niya sa ’kin sa bahay. Lahat-lahat ng mga pinagsamahan namin noon parang bumuhos lahat!

My eyes fell on his wrist, and my throat tightened at the sight, he wasn’t wearing the bracelet I had given him. My chest constricted, and for a moment, I felt like I couldn’t breathe.

What the hell did I expect? Ang tagal na rin naman no’n.

I nearly clutched my chest, my fingers brushing the necklace I’d been wearing under my black shirt. Ni hindi ko ito hinubad!

I guess… this is really it. The start of my moving on.

“Congratulations, Apollo!” I managed to utter.

His lips turned up, but his eyes were emotionless. “Thank you!”

Tumalikod na ako sa kanya pero hindi ko magawang ihakbang ang mga paa ko. Malakas ang takip ng puso ko at tingin ko nakalimutan ko kung papaano humakbang.

“Ali, don’t be so hard on yourself. Don’t be sorry that you’re here in this world. Don’t think of yourself as a mistake. You are here… you survived because you have a purpose!”

I smiled, but tears trickled down my cheeks. Tumango ako. Thankfully nakatalikod ako sa kanya.

“Thank you… and I’m sorry, Apollo!”

“Apology accepted. So forgive yourself too, Ali.”

Tang ina! I thought I would be okay and ready for this.

“Fuck! This is fucking hard… but, Ali… can I just hug you for a while?”

I bit my lip and eventually nodded.

I gasped for air when I felt his body against my back. Muntik ko nang hawakan ang braso niyang nakayakap sa ’kin.

“Goodbye, Ali!” he whispered.

“Goodbye, Apollo!” I murmured in return.

And finally, he let go of me… we let go of each other.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

EPILOGUE

Epilogue

“Engineer, tuloy na po ba talaga kayo?!”

“Engineer,  ’wag nyo po kaming iwan dito! Wala na po kaming pampagana pumasok araw-araw kung wala na kayo rito!”

“Tama! Ikaw na nga lang ang dahilan kung bakit tumagal ako rito, Engr. Desiderio!”

“Papaano na kami ngayon n’yan?”

Napailing na lang ako sa mga lintek kong ka-trabaho! But honestly, I’m so happy having them as my colleagues and friends. Akala mo talaga mawawala na ako kung maka-asta! Ang o-OA ng mga reaksyon nila! Magbabaksyon lang naman ako ah! Akala mo naman iiwan ko na itong kompanya! My loyalty to Youngstown has never wavered, not after five fucking years. From my days as an intern, to the long nights chasing that license, to finally earning the Engr. before my name, this company stood by me. My bosses even bent my schedules back then, letting me work while I reviewed for the board, believing in me long before the title made it official.

Napakahirap ng board exam ng civil engineer, ewan ko kung gano’n din ba sa ibang board course, pero pre, konting-konti lang ang nakakapasa sa board exam ng civil engineering. Iyan talaga ang kinakatakot ko before kasi syempre, hindi naman ako biniyayaan ng katalinuhan. Nagsisipag lang ako!

Siguro nahirapan ako kay bobo ako? O baka gano’n  din sa ibang course, ’di ko lang alam since ito lang naman ang t-in-akw kong board.

One of the greatest things I learned on my journey to the board was to trust in prayer, believe in what I manifest, and never lose faith in myself. God performs miracles beyond what we can imagine. Ewan ko na lang sa iba kung hindi sila naniniwala pero ako… naniniwala wala ako sa d’yan. Of course, you become what you consistently desire, so I claimed that dream and manifested it every single day to become an engineer. And above all, I believed in myself. I may not be the smartest person in the room, but every day I spoke strength into myself, conditioning my mind before diving into my reviewers.

Akala ko nga mababaliw na ako noong review days ko. Also, malaking tulong sa ’kin ang mga engineers ng Youngstown na laging nagbibigay sa ’kin ng tips at advices.

Sinara ko ang bag ko at tiningnan sila.

“Ano ba’ng gusto ninyo? Halika kayo, baka gusto ninyong magpapicture sa ’kin?!” Hambog kong saad, akala ko mahahanginan sila sa ’kin kaso mabilis nilang kinuha ang kani-kanilang cellphone at lumapit sa ’kin.

“Talaga, Engr. Desiderio? Pwede?”

“Kami rin, Engr.!”

At nagtulakan pa sila!

Nakamot ko na lang ang batok ko dahil mukhang mapapasubo ako!

“Halika na nga kayo!” Natatawa kong saad at kinamay sila.

“Engr., pwede n’yo po hawakan ang balikat ko. Wala naman po akong sakit!” ani ng isang katrabaho ko nang hindi ko nilapat ang palad ko sa balikat niya.

“Ako rin, Engineer!” sabat naman no’ng isa.

“Engr., kahit i-choke ninyo ako d’yan sa malalaki mong biceps!”

Humagalpak ako ng tawa. Lintek!

“Umayos nga kayo! Basta ayusin ninyo ang trabaho habang wala ako rito. Kapag may tanong kayo tumawag kayo sa ’kin.” Saad ko habang ngumingiti sa camera. Nalito pa ako dahil apat silang may hawak na cellphone.

“Baka mawili ka na sa Manila, Engr., at iwan mo kami rito sa Bukidnon.”

“That’s impossible to happen.”

“Weh? Ang yaman-yaman mo na nga, Engr.!”

Umiling na lang ako sa kanila. Kinuha ko ang bag ko at sinampay sa isang balikat. Nagpaalam na rin ako sa kanila. Pumunta rin ako sa office ni Chairman upang makapagpaalam muli. Nakapagpasa na naman ako ng leave pero gusto ko pa rin itong makausap.

Pagkatapos kong magpaalam ay dumeretso naman ako sa parking area ng kompanya. Tinapon ko ang bag ko at pumasok sa kotse. Dadaan lang ako saglit sa bahay ko para iwan itong kotse ko at magta-taxi na lang ako patungong airport.

Pumunta akong airport na ang tanging dala ko lang ay ang bag ko at wallet. Usually, when I travel, wallet lang talaga ang dala ko. Hindi ako nagdadala ng damit dahil hassle na siya para sa ’kin. Kung saan man ako pupunta, doon na ako namimili ng damit.

Nag-iba man ang calling ko, but I’m still grateful na naiahon ko ang sarili ko. Isa kasi talaga ’to sa pangarap ko noon, ang magkapera! Tang ina! Mukha man akong pera pero anong paki ko? Money brings happiness… yeah.

Even though I didn’t become a professional basketball player, being an engineer made me who I am today. Putcha lang kasi may blackcard na ako ngayon! Aside kasi sa Youngstown may mga kinukuha rin akong private projects. I’ve met big personalities who offered me private jobs, which is why I was able to bring that much money into my pocket. Nagpapasalamat ako sa mga boss ko sa Youngstown na hindi nila ako pinipigilang kumuha ng ibang proyekto aside sa kompanya namin. ’Wag lang talaga kumuha ng project sa kalaban na kompanya.

“Pa?” sagot ko sa tawag ni Papa habang naghihintay ako sa flight ko.

“Uuwi ka ngayon dito sa bahay?”

“Opo, since bukas ang plano kung puntahan sila Yenz at Ynez.”

“Naku, nandito ang mga bata sa bahay nang ibalita ko sa kanila na uuwi ka. Hinatid ng Mama mo kanina.”

“Talaga po? Mabuti kung gano’n.”

“Sunduin ka na lang namin sa airport, Ali,” sabi ni Papa.

“Kuya!”

“Kuya Ali, sasama kami sa pagsundo sa’yo!”

Napangiti naman ako nang marinig ang pagsingit ng mga boses nila sa cellphone.

“Sige, Pa.”

Tama rin naman nang ibaba ko ang tawag dahil boarding ko na rin.

Tama nga si Papa Fernan, mabuti ang dinulot ng paghihiwalay nila ni Mama Chena. Si Papa naging abala sa pag-aalaga ng mga manok. Binilhan ko siya ng lupa, pinagawan ng bahay (ang bahay namin ngayon sa Manila), at binigyan ng pera para i-negosyo niya at ang pagbi-breed ng manok ang naisipan niya. Nito ko lang din nalaman na mabusisi pala iyang pag-aalaga ng mga manok! 

Si Mama Chena masaya na kasama ang partner niya. Samantalang ang mga kapatid ko, hinahayaan na ni Mama kung saan nito gusto. May times na sa amin, may times din na doon sa kanila.

Ngayon na lumalaki na sila Yenz at Ynez, unti-unti nauunawaan na nila ang setup ng buhay nila.

In all those years that had passed, my life prospered, and everything around me seemed to be living a good life. Yet there is something within me that does not heal, even after so many years. My heart yearns for something I cannot have or hold onto. My mind understands, but my heart refuses to close that chapter of my life that ended a long time ago.

It feels like a story that has ended, but you cannot let it go. Instead of turning the pages and closing the book, you allow it to stay on that specific page because you are afraid of what comes after— you are afraid of what might happen if you turn to another page and suddenly that was the ending.

“Kuya Ali!”

“Haha! Kuya!”

Masaya akong sinalubong ni Yenz at Ynez. Nagmano sila at yumakap sa ’kin. We might not be siblings by blood, but we are siblings by heart and by choice. I love these two so much! Isa sila sa mga dahilan kung bakit hanggang ngayon may gana pa rin akong bumangon sa araw-araw. 

“Ang lalaki n’yo na, ha!” Ginulo ko ang buhok nilang dalawa.

Tinapik naman ni Yenz ang dibdib. “Syempre naman, Kuya, nagmana yata ako sa’yo! Matangkad at pogi!”

Prrfft!

“Eww! You’re gross, Kuya Yenz! Mas pogi si Kuya Ali sa’yo!” Pang-aasar naman ni Ynez, dumamba si Yenz sa kanya kaso mabilis itong nagtago sa likod ko!

“Kuya, si Yenz oh!” sumbong ni Ynez nang makita ang birong pagdamba ni Yenz sa kanya.

“Ikaw ang nauna, Ynez! Baka gusto mong sabihin ko kay Kuya Ali na may crush-crush ka na sa school!?”

Tumalim ang titig ko kay Ynez.

“Ano ba ’yan pumasok na nga kayo sa kotse! Pagpahingahin n’yo muna ninyo ang kuya ninyo!” Suway ni Papa sa dalawa.

“Nye, nye, nye!” Asar ni Ynez kay Yenz.

“Isip-bata!” Pagdadabog ni Yenz at umakyat sa kotse.

Pagka-akyat ko ng kotse ay hindi nila ako tinantanan ng mga tanong. Kahit si Papa nakisali na rin sa mga kapatid ko.

Naisandal ko na lang ang sarili ko sa upuan at umungol.

“Kuya, mayaman na mayaman ka na po!” Ynez said beside me happily.

“Not so, Ynez.” I grinned faintly.

“Oo nga, may pera ka na, Kuya, kaya lang wala ka namang syota! Kailan ka ba maggi-girlfriend, Kuya? Kapag uugod-ugod ka na?” Yenz inserted from the passenger’s seat.

“May crush ka ba, kuya?” Ynez inquired eagerly.

Really, itong dalawang ’to. Mas inaabangan talaga nila ang nangyayari sa love life ko.

“Tumigil na kayo! Pagod ako.” Pagsasawalang bahala ko sa kanilang tanong.

“Ay!”

“Ehh?”

“Hayaan n’yo na ang kuya ninyo. Kayo talaga. Kapag may jowa na ’yan may kahati na kayo sa atensyon n’yan.” Si Papa.

Napamulat ako at tumingin sa rearview mirror. Sumulyap si Papa roon kaya nagkatinginan kami. Isang malungkot na ngiti ang binigay ni Papa sa ’kin.

I’m still not over it. What happened years ago remains my biggest ‘what if.’ But it’s too late. Alam kong iniisip niya rin ang mga nangyari noon. Baka nga sinisisi niya rin ang sarili niya kasi isa siya sa gumatong kaya naghiwalay kami.

If I think about it, all of us were like chess pieces in Mrs. Contaleone’s game. She thought we were just pawns in her play. She toyed with our emotions so well!

“Kuya, basketball tayo bukas! Para makita mo ang kailangan ko pang i-improve sa galaw ko.” Satsat ni Yenz.

Kahit na iba ang career na tinahak ko. Hindi ko rin talaga matalikuran ng ganon-ganon ang basketball. Kahit marami akong ginagawa, may time pa rin akong maglaro doon sa mga liga.

Kahit na sanay na ang kamay kong humawak ng blueprint, hinahanap pa rin nito ang bola.

“Gumala rin tayo, Kuya. Saka n’yo na po turuan ’yan si Kuya Yenz!” Sikmat ni Ynez kay Yenz.

Kinunutan ko sila ng noo.

“Teka lang. Nagpaalam na ba kayo kay Mama Chena?” tanong ko sa kanila.

“Nagbakasyon sila Chena, Ali. Hindi sumama ang mga ’yan nang malaman nila na uuwi ka rito!” Ani Papa.

I spend three days with Ynez and Yenz. Gumala kami kung saan-saan at si Papa naman hindi na sumama dahil sa mga manok niya. Tingin ko mas mahal niya pa ang mga manok niya ngayon! May caretaker naman siya eh, ayaw niya lang talaga itong iwan.

Sa sumunod naman na araw ay sinamahan ako ni Papa na bumisita sa puntod ng Papa Ali ko. Hindi ko siya matandaan at wala akong alaala sa kanya pero every time na bibisita ako, nando’n ang pakiramdam na gusto kong magsumbong sa kanya sa lahat ng pinagdaraanan ko. Sa kanya ko sinasabi ang mga hinanakit ko kahit ’di naman ito sumasagot.

“Ate!” Malaki ang ngiti ko kay Ate Anver, ito ang nagbukas ng gate para sa ’kin.

“Ali! Oh my god! Nagulat ako nang mag-text ka na pupunta ka rito sa bahay.” Niyakap niya ako.

Who would have thought na kami pala ang magkapatid? We share the same mother.

Kumalas siya sa aming yakapan at hinaplos ang mukha ko. Isang mapait na ngiti ang kanyang binigay sa ’kin.

Tsk! Lagi na lang gano’n ang ngiting binibigay niya sa ’kin kapag nagkikita kami!

“Hinatid ko sina Yenz at Ynez sa bahay ni Mama Chena, Ate, kaya naisipan kong bumisita rito. Si Harry pala?” saad ko habang naglalakad kami ni Ate papasok ng bahay.

“He didn’t know that you’re coming over. He’s with his dad. Bumisita rin sila sa bahay ng in-laws ko.” Tugon naman ni Ate. “What do you want? Juice? Liquor? Or water?”

“Juice na lang, ate.” Sabi ko sa kanya, nilibot ko naman ang tingin ko sa kusina at tumingin din sa likod ko.

Akala mo talaga may susulpot bigla.

Ginawan ako ng juice ni Ate saka kami tumambay sa front yard ng malaki nilang bahay. Sumipsip ako sa juice na gawa nito.

“Kumusta ka na? Ang dalang mo nang umuwi rito.”

Nilapag ko ang baso ng juice sa mesa na siyang naghihiwalay sa ’min ni Ate. Kung makapagsalita siya akala mo naman lagi ring nasa bansa.

“Busy lang sa trabaho, ate,” rason ko sa kanya.

“Kung wala kang projects dito hindi ka yata uuwi rito eh,” sabi niya.

“Kailangan ko ng pera eh!”

“Tsk! Ang yaman mo na nga! Baka galing sa kupit ng mga projects mo ang pera mo!”

Tumawa ako. “Please, don’t give me such idea, ate!”

Natawa na rin siya.

“But seriously, Ali, have you ever visited Mommy?”

Si Mrs. Contaleone ang tinutukoy ni Ate.

Hindi ako umimik sa kanya. We rarely talked to each other. Pormal na pormal kung mag-usap man kami. Akala ko nga nasa business meet ako!

“I’m so sorry that I wasn’t there for the two of you back then, Ali.” Naging emosyonal ang boses ni Ate Anver.

Mrs. Contaleone was doing well. Nakatira ito sa bahay nila nang mag-isa since nakulong si Mr. Hegel Contaleone. Nakulong ito dahil sa patong-patong na kaso dahil hindi lang pala ang Papa ko ang una nitong kinitil. Marami pa pala at kumanta lang ang mga pamilya ng biktima matapos itong isuplong ni Mrs. Contaleone.

“That was so long ago, Ate. Pero ikaw, ate, wala ka bang kinikimkim na galit sa ’kin? Sinuplong ng sarili mong ina ang Papa mo. Your father is in jail because of it. It feels like your own mother forsaken your family for her paramour.”

Tumingin ako sa kanya nang huminga siya ng malalim.

“Kung may galit man ako, Ali. Iyon ay kay Mama kasi siya ang naging puno’t dulo nitong lahat. Pero iyong pagkakakulong ni Papa, hindi lang naman iyon dahil sa ama mo. Marami siyang buhay na kinuha para sa sarili n’yang kagustuhan. He should pay for what he did.”

Napatitig lang ako sa mukha ni Ate. May ngiti siyang bumaling sa ’kin.

“I know what you’re thinking, Ali. You’re blaming yourself for everything that happened back then. Please, don’t. Please, don’t carry the burden of the past anymore. Put it down. Don’t punish yourself any further. You’re a victim too.” She reached for my arm and squeezed it.

Sa mga nakalipas na taon. Hindi ko magawang harapin si Mrs. Contaleone na hindi naaalala ang mga ginawa niya. Nagagalit ako sa tuwing naiisip ko ang mga ginawa niya noon sa amin. Akala niya lahat ng gusto niya iyon ang nasusunod at tama.

“You were looking for him earlier, right?”

My eyes fluttered in response to Ate Anver.

“He’s not here, Ali. Ever since he left the country, he hasn’t visited or called me anymore. Kung hindi ko nga siya pinuntahan doon noon, baka hindi kami makapag-usap. Maybe he’s mad and resents me for not telling him what I know.”

“I… I’m not looking for him,” I denied.

Ate snickered.  “Your mouth can lie, but not your eyes or your actions!”

“Bakit kasi hindi mo siya puntahan?”

Huminga ako ng malalim. Parang may kung anong biglang nagpabigat sa dibdib ko.

“I don’t know what the point is, Ate. If he already knows the truth, he should have come home. But he didn’t. Maybe he’s having a good life there. Sikat siya roon eh.”

“Hay!” Pagod n’yang daing. “Ewan ko talaga sa inyo, Ali!”

The next day, I kept myself busy at home. T-in-our niya ako sa mga tandang niya at sa poultry house. Malaki rin pala ang kita niya roon dahil may dumadayo rito sa amin para bumili sa kanya ng manok panabong. At syempre si Papa hindi pa retired sa pagiging sugarol kaya nanunugal din ito sa mga mamalaking cock fight!

“Mauna ka na, Pa,” sabi ko kay Papa nang mag-vibrate ang cellphone ko sa bulsa.

Nagpatuloy ako sa paglalakad palabas ng poultry house.

Tumango si Papa at ako naman ay binuksan ang cellphone ko.

Tumaas ang kilay ko pero kalaunan ay natawa nang makita ko ang mga text ng kaibigan ko.

Leo: ang gago nasa manila hindi nagsabi!

Winston: Kailan ka pa nasa Manila?

Alex: Labas daw tayo dahil once in a blue ka lang umuwi, ungas!

Alex: Si Mark ito. Nakigamit lang ako ng cellphone sa bebeko. Nakita ko sa NF ang post ni Yenz at Ynez with you!

Danny: hoy gago! nasa manila ka? gagawin kitang ninong sa anak namin ni yumi. ang christening ni baby ang mag-aadjust sa’yo, putek ka!

Napailing ako at nagreply sa kanila. Kahit na hindi ako masyadong umuuwi rito nanatili pa rin ang tibay ng friendship namin.

“Gago! Ang yaman na talaga!” sigaw ni Leo. Nagkita-kita kami sa isang bar hindi nila ako tinantanan!

“Argh!” Daing ko nang sakalin ako ni Leo sa leeg mula sa likod.

“Gago kayo! Binabalik ko lang ang mga libre ninyo sa akin noon!” Biro ko!

“Iba na talaga ang kaibigan namin! Pautang nga, five million lang!” ani Mark at uminom sa alak niya!

“Ali, it’s good to see you!” Tumayo si Alex at yumakap sa akin. Hinila rin siya ni Mark palayo sa ’kin.

“It’s good to see you too, Alex!” Tinapik ko lang ang balikat niya at masamang tiningnan si Mark. “Hindi ko ito aagawin, kupal ka!”

Ang mga gago matagal na palang live in partner! Tama nga ang kutob ko noon!

“Ali, bro! I’m glad to see you here! Akala ko hindi ka na marunong umuwi dito eh!” Winston said as I took the space beside him.

Wala si Danny kasi kakapanganak lang ni Yumi. Inaalagaan niya ang asawa. Kinuha pa nga akong ninong ng gago!

Masaya kaming nagku-kuwentuhan tungkol sa mga pinagkakaabalahan namin sa buhay nang biglang tumunog ang kanta ni Drexel.

The Euphoria band disbanded long ago, but Drexel has continued to pursue his passion for music. If my memory serves me right, he was the band’s lyricist and keyboardist. Today, however, he performs as a solo artist.

It took just one viral song for him to make a big breakthrough in the industry. Nakailang concert na siya. Nakapaglocal and world tour na siya. Kagaya niya. Sumikat din siya kaso hindi rito sa bansa. Sa ibang bansa unang namayagpag ang boses at musika niya!

“It’s Drexel’s, right?” Leo said as the music filled the whole place.

“Hmm,” I nodded.

Even though I was away from them, I was still updated on what was happening here.

“May concert pala siya! Pupunta kayo?” Winston asked, placing his glass on the table in front of us.

“Sold out na ang ticket hindi ako nakaabot.” ani ko. Hindi ko rin kasi alam na makakapagleave ako ngayon.

“Ako, pre, may extra ticket. Iyong inaya ko kasi sa concert… hindi makakaabot!” si Leo.

“Talaga?” ani ko.

Tumango siya. “Hmm! Bayaran mo iyon. VIP iyon, doblehin mo ang presyo!”

“Gago!” saad ko sabay bato ng chips sa kanya!

“May ticket din ako. Sabay na tayo.” si Winston.

Sinang-ayunan naman nila ang suhestiyon ni Winston. Naka-secure pala ng concert ticket ang mga gago. Ako lang ang hindi nakaabot.

---

Drexel’s concert was set to start at 8:30 PM, and we arrived early, which is why we got to see the sound check.

Ever since Apollo and I parted ways, I’ve never been in touch with any of the former Euphoria members.

My friends and I were close to the stage, and I wondered if he saw us while he was on stage.

“Grabe ang isang Drexel, soloist pero kayang punuin ang isang arena na may sixteen thousand seat capacity!”

“May mga guest performers din siya pero surprise daw!”

“Oo nga!”

“Ahhh, Exel!” Hiyaw ng mga tao.

Samo’t sari na ang mga naririnig kong bulung-bulungan sa paligid!

Nawalan ako ng balanse nang biglang tumalon ang babae sa harapan ko!

“Ouch!” Reklamo ng babaeng nabundol ko sa likod.

Nilingon ko ito. “Sorry— Belinda?!” Bulaslas ko.

“Ali Desiderio?!” Gulat niyang wika.

“B-Belinda, what are you doing–”

“What do you think, Ali? Of course, I’m here to attend Drexel Arranguez’s concert!” Masungit niyang wika sa ’kin.

“Yeah, yeah, whatever. But hey, why are you still mad at me? You still can’t move on?”

Pairap siyang tumingin sa ’kin.

“Naman! Who wouldn’t  ba? Para ninyo akong niloko! You know naman how much I like you back then. Nagparaya pa naman ako before tapos fake relationship lang pala iyong sa inyo ni Apollo!”

Nalaman niya ang tungkol sa fake relationship namin ni Apollo dahil kay Leo. Nag-abot silang dalawa sa isang bar at mukhang nakainom yata si Leo at napakwento sa kanya!

Humalakhak ako. “Kalimutan mo na iyon—”

“Belinda!”

Naputol naman ako nang biglang may humaklit sa kanyang braso. Bumilog ang mga mata ko nang makita si… si Levi Lee! Nanlilisik ang mga mata niyang singkit kay Belinda.

Mukhang ’di nga niya ako napansin dahil naka’y Belinda lang ang atensyon niya!

“What? Oh my gosh! Ang sakit ng arms ko, Levi!”

“Nasaan nga siya!”

“Oh my… I said I don’t know where my brother is, okay?! Same lang kayong crazy! Nagtataguan!”

As much as I wanted to ask Belinda what was going on, I was so confused, and a lot of questions were running through my head, the lights inside the arena dimmed, and the blasting sound started. My heart pounded loudly. The lights began to flicker in the darkness, like lasers. The concert had finally started!

The crowd erupted when Exel was hoisted up, sitting at the piano. In one swift motion, his fingers ran across the keys.

I had heard Exel provide second vocals for Apollo back then, but his voice, his music, sounded fuller live. It wasn’t recorded; I could hear every breath, every nuance.

As the minutes passed by, I caught myself nodding along, smiling without even realizing it. I felt a small lift in my chest as Exel performed. Time flew faster than I expected. There were pauses in between, but there was no dead air, he had an amazing lineup of guest performers who were equally entertaining.

“Good evening, everybody!” Exel screamed, and I felt like the whole arena shook as the audience went wild. “Salamat po sa lahat ng pumunta rito sa concert ko. Maraming salamat po sa pagsuporta ninyo sa musika ko at sa musikang Pilipino! I’ve been to many tours, both here and abroad. But tonight’s concert is… extra special for me. Because… I have with me my former bandmates from college!” Exel announced, a wide smile plastered on his lips.

My chest fluttered uncontrollably when Exel said those words! Nandito siya? Nandito si Apollo?

Tiningnan ko ang mga kaibigan ko. Natulala rin sila. Ang mga audience nagwawala na, kaso natigalgal lang ako at parang wala akong ibang naririnig kung hindi ang lakas ng kabog ng dibdib ko!

I think my heart was pumping so hard that I couldn’t hear anything around me except its abnormal beating. Parang nasusuka na ako.

“Everyone, please help me welcome my friends and bandmates from Euphoria—Flavian, Fabian, and Ian!”

Wala… wala siya?

I saw Ian, Flavian, and Fabian walk onto the stage, like they were on a runway. I waited for someone, I wanted to see his face, even if only on the screen, but no one else came out.

Si Ian nakasukbit sa balikat niya ang sling ng kanyang bass guitar, gano’n din si Flavian na dala ang guitar niya. Samantalang si Fabian bitbit ang drumsticks nito! Saglit silang bumati at nagperform.

I didn’t expect it, or even hope for it. I didn’t think of him when I agreed to attend this concert with my friends. Yet my heart felt like it had fallen into the deepest pit the world has ever known.

The crowd jumped and sang along, but I found myself standing still, like a statue.

“Ha!” Nag-angat ako muli ng tingin sa stage nang marinig ko ang marahas na buga ni Exel ng hininga sa microphone. Humawak siya sa microphone stand. Pinagpapawisan siya pero nando’n ang tuwa sa mga mata.

“Of course! Hindi naman mako-kompleto ang reunion kung wala ang aming vocalist! Damn! Ang hirap makisingit sa schedule niya but yeah… he’s also here. The Grammy nominee and the number one artist across all major streaming platforms, the voice behind the hit song String… Apollo!!”

Kasabay ng pag-akyat ni Apollo sa stage, iyon din naman ang paglandas ng luha ko sa aking pisngi!

Nagwala ang crowd na halos yumanig sa buong arena! Parang china-chant na nila ang pangalan ni Apollo!

“Ahm,” he cleared his throat, and that alone was enough to silence the sixteen-thousand-strong crowd. “Pinilit ako lang mga kaibigan ko,” ngisi nito at kahit sina Exel ay natawa sa sinabi niya.

“Seriously, it’s so good to be back, Philippines!” he shouted. “Originally, I was just going to watch my friend Exel’s concert. But minutes before the concert commenced… someone changed my mind. He’s here. Nandito siya kaya kakanta ako. I want him to personally hear the song I dedicated to us.”

Umugong ang bulung-bulungan sa mga taong nanonood.

“Gago ka!” I murmured, my tears tracing paths down my cheeks, falling like tiny rivers. Hinabol ko ito ng punas. Para akong tanga rito na umiiyak!

“Ito na ang last performance tonight. Kaya gusto kong i-grab ang chance na ’to para sa kanya.” Nilibot ni Apollo ang mata niya hanggang sa magtugma ang mga mata namin! Ngumiti siya. “I’m sorry. I’m sorry it took me so long, mon beau! Ang hirap kasing pantayan ng achievements mo. That’s why I needed to push myself to this point, so you could be proud of me. There is no us anymore, yet there is still a string holding us together. And I didn’t let go of that string.”

Narinig ko ang tanong ng mga audience. Nagtuturuan kung sino ang tinutukoy ni Apollo.

“So, it wasn’t fake after all!” Narinig kong saad ni Belinda, pabiro niya pa akong tinulak!

The arena went silent as Flavian and Ian strummed their guitars, Exel played the piano, Fabian on drums, and Apollo hummed into the microphone.

~ We said goodbye without a fight, No slammed doors, no last goodnight~

I pressed my hand to my chest, eyes closed, letting his voice wash over me. Humawak ako sa pendant ng kwintas na bigay niya sa ’kin noon.

~ I still feel you in the space you left, In every breath I haven’t spent.~

My eyes fluttered open the moment he reached the chorus. Bigla na lang siya ang nakikita ko sa stage at ako na lang ang naiwan dito sa audience. Parang ako na lang ang kinakantahan niya!

~ We’re still binded by invisible strings, Drew apart by bigger things. Not a choice, not a doubt, not dread, Just the world standing in our way, my love. If I set it free, I’d lose my breath, So I hold on, whatever’s remain. Even oceans can’t shatter what clings, We’re still chained by these fragile strings.~

Nanunuot lahat ng mga letrang lumalabas sa bibig niya sa ’kin. Parang hinihilom ng mga salitang lumalabas sa bibig niya ang sagutan kong damdamin. Ang damdamin ko na ayaw siyang kalimutan.

~ Every long haul just tugs me tight, You’re the ache I live with every midnight.~

I sighed deeply, feeling my chest tighten as if my heart lacked air. Even with the distance and the sea of people between us, he still managed to take my breath away. It was something I could never tell him directly.

~ Until then, I’ll stay, Right here… On the other end of the string hoping, and waiting for you.~

Hanggang sa matapos ang concert ay lutang ako. Kinikilabit ako ng mga kaibigan ko pero na tulala lang ako. Parang delusions ko lang ang nasaksihan ko kanina.

“Pre, tinatanong ka na ng staff!” Siko ni Leo sa ’kin.

“Excuse me, ikaw po si Mr. Ali Desiderio?” Ang staff.

I blinked as someone spoke in front of me.

“Ah…. oo, bakit?”

Ngumiti siya. “Sumunod po kayo sa ’kin. Gusto po kayong makausap ni Drexel Arranguez.”

May malaking tanong sa isip ko nang ibaling ko sa mga kaibigan ko ang aking atensyon.

“’Ge na, pre!” si Leo.

“Just go, Ali.” si Winston.

Ngiti at tango naman ang binigay nina Mark at Alex sa ’kin.

Isang malalim na hininga ang pinakawalan ko bago ako tumango sa staff na lumapit sa ’kin. Sumunod ako sa kanya na walang imik. I’m still overwhelmed by what I just heard and saw earlier. This isn’t post-concert syndrome!

Dinala niya ako sa dressing room nila Drexel. Bumungad sa akin ang mga kaibigan ni Apollo, sina Flavian, Exel, Ian at Fabian. Kaso wala si Apollo!

“Shit! Nasaan na siya?” ani Ian nang makita ako.

“Bakit ba kasi lumabas ang gago na ’yon?” Inis na saad ni Fabian.

“The rider of the flowers he ordered is stuck in traffic.” si Exel habang nagma-martsa.

“So, pinuntahan niya?” Iritadong sabat ni Flavian kay Exel.

“Wait, s-sino ang lumabas? Si…”

“Apollo!” sabay nilang dugtong sa ’kin.

“He went out when he received a message from the rider that he was stuck in traffic,” Exel elaborated.

At ewan ko kung ano ang nakain ko nang lumabas ako sa dressing room nila nang walang paalam. Hanggang sa umabot ako sa labas ng arena.

Maraming tao mula sa kakatapos lang na concert. Nagpalinga-linga ako para makita siya ngunit wala.

Nagkasalisihan ba kami?

Sa paghahanap ko sa kanya. Umabot ako sa isang highway. I’m so frustrated!

Bumalik na lang kaya ako sa dressing room ni Exel?

My breathing was labored as I stopped in my tracks to catch my breath. It was also the moment when I noticed the stoplight had turned green. No cars dared to cross the street; they waited patiently for the light to turn red. Yet, I couldn’t lift my feet to move.

Unti-unting umawang ang labi ko.

There was a man standing across from me, draped in an oversized black leather jacket, the same one he had worn on stage, its surface catching the dim glow of the streetlight. Beneath it, a simple white shirt fit neatly, tucked into black trousers. May sobrero din siya at naka-mask. Hawak ng isang kamay niya ang bouquet ng iris flowers.

He took off his cap and mask. Pakiramdam ko mas nagwala ang puso ko nang makita kong si Apollo nga ang nasa kabilang daan. Kahit sa distansya namin pansin ko ang pagtaas-baba ng kanyang balikat!

I felt my world tilt in slow motion as our eyes met. It was as if they had their own thoughts and minds, speaking to each other the moment they locked.

Ten seconds na lang ang natitira para tumawid sa kabilang daan. At doon ko lang nai-galaw ang paa ko. Tumakbo ako papunta sa kabilang daan kung nasaan si Apollo! Parang ang haba ng tinakbo ko sa lakas ng sipa ng damdamin ko.

The cars honked behind me, and my heart hammered wildly in my chest. My breath was heavy and labored.

Kinuyom ko ang mga kamay ko nang makarating sa harapan ni Apollo. Ang dami kong gustong sabihin sa kanya kaso wala nang lumalabas sa bibig ko.

Tang ina! Ang gwapo-gwapo niya pala sa brunet niyang buhok!

“Ali,” he uttered my name, soft and low.

Nilahad niya sa ’kin ang bouquet ng iris flowers.  Ganitong-ganito ang binigay niya sa ’kin noon!

Napatingin ako sa bulaklak.

Biglang nagflashback sa isip ko ang sinabi noon ni ate Anver. The truth about Apollo’s identity!

Simula palang alam na ni Mrs. Gabriella na hindi niya anak si Apollo! Kahit si Ate Anver alam ito. Ang alam nilang lahat anak ni Mr. Hegel si Apollo sa isang French woman na naging babae nito. Ngunit ginamit iyon ni Mrs. Gabriella laban sa amin ni Apollo upang paghiwalayin kami.

Kaya nga hanggang ngayon may galit pa rin ako kay Mrs. Gabriella kasi pinaniwala niya kami ni Apollo na magkapatid kami! Kahit alam niya namang hindi niya anak si Apollo!

But then, the truth was uncovered when Apollo found his real birth mother. He learned from her that he wasn’t the child of Mr. Hegel.

It shook my world!

The truth was… when Mr. Hegel met Apollo’s birth mother, a French woman, she was already pregnant with him. She was just an ordinary, poor woman, afraid of having a child. Kaya pinaako niya kay Mr. Hegel ang pinagbubuntis.

Akala niya kapag ginawa niya iyon ay tatalikuran ni Mr. Hegel ang asawa nito. Instead, kinuha lang ni Mr. Hegel ang bata mula sa kanya at pinagbantaan ang ina ni Apollo na huwag nang guluhin ang buhay nito.

Kaya naman lumaki si Apollo sa piling nina Mr. Hegel at Mrs. Gabriella. Pinalaki, binihisan, at binigay ang lahat na materyal na bagay. Kaso lang malayo na talaga ang loob ni Mrs. Gabriella kay Apollo noon palang.

Nalaman ko lang din ang lahat ng ’to mula kay Ate Anver three years ago. Siya kasi lang kasi ang nakakaalam noon kung nasaan si Apollo. It turned out that Apollo was living with his French birth mother in Dallas, USA. Doon nagtago ang ina ni Apollo mula kay Mr. Hegel. Pero nang malaman nito na nakakulong na si Mr. Hegel. Doon lang nito inamin ang lahat tungkol sa pagkatao ni Apollo! That Apollo wasn’t Mr. Hegel’s or Mrs. Gabriella’s child!

That explains why Apollo doesn’t look Filipino at all. Though may banyagang lahi naman talaga ang mga Contaleone! Kaya nga siguro hindi nila iyon napansin.

Nanginginig ang mga kamay ko, pero nagawa ko pa ring tanggapin ang bulaklak mula kay Apollo!

“You didn’t accept flowers from anyone, right?” he asked.

I nodded, my eyes welling up with unshed tears that blurred my vision.

“It still has the same meaning as back then, am I right, Ali?”

When I lifted my head, my tears finally fell down my cheeks. I nodded at him once again.

Without hesitation, Apollo pulled me into his arms. I felt like my bones were breaking from his tight embrace.

“Fuck! I miss you so much, Ali! Thank you for waiting for me. Thank you for not letting go of me. Thank you for not letting go of the other end of the strings!”

Binaon ko ang mukha ko sa pagitan ng leeg at balikat niya. I don’t care kung mabasa man siya ng luha ko.

“Tang ina mo! Gago ka! Akala ko hindi ka na uuwi rito!” Iyak ko.

“You will always be my home, Ali. Uuwi ako sa’yo. Ikaw pa rin ang uuwian ko!” Humigpit ang pagkakayakap niya sa baywang ako.

I’m already tiptoeing.

“The song I sang earlier was dedicated to us—”

“I know!” Putol ko sa kanya. Wala mang nakakaalam pero iyong bahay ko sa Bukidnon, may isang silid doon na puno ng posters, pictures, at albums niya. Tinupad ko ang pangako ko sa kanya na ako ang magiging number one fan niya!

He smiled brightly, lowering his head as his eyes fixed on my lips.

I gulped. I had been thirsty, longing for his lips.

“I’m not letting you go away from me anymore,” he threatened, but I was more excited than scared.

“No one is going away or running away, ugok ka. I won’t let you go anymore either!” I said, crashing my lips against his.

He beamed in between our kiss before cupping the back of my head and deepening it.

We were already caught in the strings and dribbles of the game. There was no escaping this rhythm and play anymore.