SWAD1: In The Zombie Apocalypse

Hey, Readers!

Sa mga nagko-comment po, nagvo-vote at nagbibigay ng puso sa aking munting mga storya, isang napakalaking THANK YOU ang alay ko sainyo. Walang ganitong storya kung wala po kayo.

Kung sakali man na may naligaw po rito, ito po ay kwento at pagmamahalan sa pagitan ng dalawang lalaki. Opo, ito po ay BxB o boy to boy. Kaya kung wala sa taste mo na magbasa nito ay sana mapayapa po kayong lumisan at maghanap ng iba na pasok sa inyong panlasa.

I am not perfect. Kaya kung kayo po ay mayroong napuna o napansin, akin naman pong tatanggapin ang inyong komento. Susubukan kong solusyunan ang inyong hinaing.

Disclaimer

This is a work of fiction. The places, events, names and incidents are either product of author’s imagination or used in fictious manner. Any resemblance to actual persons living or dead, or actual events is purely coincidental.

Again, Thank you. Enjoy and have fun!

PROLOGUE

Ang buhay ko ay umaangat na. Naitataguyod ko na ito ng mag-isa. Malapit na rin akong makapagtapos ng pag-aaral. Nakakatuwa diba? Unti-unti ko ng nakakamtan ang buhay na babago at bubuo sa buhay ko.

I want to be successful. Kapag nangyari iyon ay hahanapin ko sila, ang pamilya ko. Dahil gusto ko silang makita.

Pero ang mga pangarap at plano kong iyan na binuo sa mahabang panahon ay naglaho nalang na parang bula.

Sa isang iglap. Nagbago ang lahat.

Isang virus ang kumalat sa sangkatauhan na nagpabago sa takbo ng buhay ng lahat. Sila ang tinatawag na mga ZOMBIES!

Back when I was a child. Napapanood ko lang ang mga zombies sa mga pelikula na gustong-gusto ko ring mangyari sa totoong buhay dahil akala ko ay nakaka-excite ang ganung mga eksena. Dahil kailangan mong maka-survive yung parang sa video games ba, kumuha ng pagkain at laruan sa mga malls at maghanda ng mga sandata na pwedeng panglaban sa kanila. Pero mali ako!

Takot, lungkot at pangamba ang madarama mo kapag nandito kana sa sitwasyon na ito. Takot dahil baka isang araw ay maging isa na rin ako sa kanila, lungkot dahil wala ng kasiguraduhan ang magiging kinabukasan ng mundo, at pangamba dahil baka isang araw ay mapasok nila itong condo na pinagtataguan namin ni Todd.

Todd is a total STRANGER bukod siguro sa alam ko lang ang pangalan niya.

Isang lalaking nag-lalaro ang edad sa dalawampu’t siyam. Matangos ang ilong nito, moreno siya, malagong kilay, messy hair look at pinaka-gusto ko sa kanya ay yung mata niya na kulay hazel. Mesmerizing!

Dito walang batas na iiral, walang batas ang mag-liligtas sa iyo. Isa itong laro, laro na ikaw mismo ang gagawa ng batas. Nasa sarili mong kamay ang magiging kapalaran mo kung mabubuhay ka o ito na ang end game mo.

Paano nga ba nag-simula ang lahat ng ito? Paano nga ba humantong ang sitwasyong ito sa mundo? Paano na ang magiging buhay ko? Namin? Makakasundo ko kaya itong si Todd? May iba pa kayang survivor?

Ang alam ko lang sa ngayon ay kailangan naming maka-survive!

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy:

In The Zombie Apocalypse

Edited Version: May 2, 2022

All Rights Reserved 2021 ©MisterAdobo

Chapter 1

Noah Trinidad PoV

7:48 PM. Nakatayo ako sa harap nitong isa sa mga sikat na hotel dito sa Makati. Hawak ko ang meal para i-deliver sa huli kong customer ngayong araw.

Oo, nakakapagod ang pagiging delivery rider pero na-e-enjoy ko naman. Ito na ata ang sumusuporta sa araw-araw kong gastusin. May free tuition naman ako pero hindi naman full.

Napahangos ako. “Isang taon nalang at ga-graduate na ako. Excited na ako.” bulong ko.

Akmang papasok na sana ako sa entrada ng hotel nang maagaw ng atensyon ko ang tila nagkakagulong mga tao hindi kalayuan dito sa pwesto ko. Tila ba may namumuong commotion doon. May mga pulis na rin akong natatanaw. Sa tingin ko ay may mga nagkabanggaan na naman na sasakyan.

Hindi na bago sakin yan dahil halos araw-araw ay lagi akong nakaka-encounter ng mga ganyang pangyayari sa kalsada. Hindi naman iyon maiiwasan.

Nagkibit balikat na lamang ako, bumuntong hininga at saka pumasok na sa hotel. Dumiretsyo ako sa front desk para mag-inquire about sa room na pupuntahan ko pero wala akong staff na naabutan dito.

Bat parang walang tao? Ganitong oras pa naman dagsa ang mga kailangan mag-accomodate ng mga rooms.

Sumilip ako ng kaunti sa loob nitong counter, hindi ko inasahan ang nakita ko. Di ko nakita lahat pero may nakahigang babae at may nakapatong ditong lalaki na tila hinahalikan siya sa leeg. Lakas ng loob ng dalawa na yun, ah, dito pa talaga nag-jugjugan.

Hindi ko na iyon pinansin pa. Dumiretsyo nalang ako sa may harap ng elevator pero sa tingin ko ay matatagalan ako kapag nag-intay pa ako dito. Kaya pinili ko nalang gumamit ng hagdanan dahil 3rd floor lang naman iyon sabi ng aking customer. Tumakbo na ako para ma-i-deliver na ito at makauwi na dahil pagod na ang katawan ko. May pasok pa naman ako bukas.

Habang papaakyat ako ay may mga nadadaanan akong mga pinto ng condo na nakaawang ng kaunti samantalang yung iba naman ay naka-bukas. Ang weird lang kasi may mga naririnig akong kakaibang tunog na nagmumula sa loob o di kaya naman ay may mga sumisigaw na animo’y naghaharutan.

“Sobrang weird naman nitong hotel na ’to, daming ganap. Dinaig pa ang mga SOGO na nasa kabilang building.” bulong ko nalang sa sarili ko at nagmadali nang maglakad.

Nakarating ako sa Room 15. Nag-doorbell ako dito. Ilang segundo pa siguro ang lumipas bago ito buksan ng isang lalaking nagpalunok sa akin.

Bigla akong natulala. Isang gwapo at matipunong lalaki ang bumungad sakin. Naka-boxer lang ito at bakat na bakat yung pagkalalaki niya sa loob. Hindi ko kasalanan na makita iyon, ah.

Pinanatili kong kalmado ang sarili ko dahil parang nanghina ata ako.

“Sir, heto na po yung order niyong meal.” utal-utal kong banggit dito kasabay ang pag-abot ko sa kanya nitong order niya.

“Thanks!” his voice was so deep, sheesh! Pinagpapawisan ako sa kanya.

Habang pumipirma siya ay di ko maiwasang tumingin doon sa umbok niya sa baba. Bumabakat ito sa boxer niya. Parang gusto na itong kumawala doon.

Napataas ako ng kaunti sa katawan niya. Hulmang-hulma rin dito ang six pack abs at dalawang ma-alsang dibdib. Nakakapanghina at nakakapanglaway, shit ang sarap.

Nang matapos ang transaction naming dalawa ay isinara na niya ang pinto. “Todd pala name niya.” bulong ko. Nakita ko doon sa pinirmahan niya.

Habang papalayo na ako sa room niya, natanaw ko ang elevator na bumubukas nang dahan-dahan. Ang slow motion nito. Napahinto ako sa paglalakad dahil sa gulat at pagkalito nang iniluwa nito ang mga sakay na nasa loob.

Namilog ang mata ko, napanganga at tila umakyat lahat ng dugo ko sa ulo. May sumisigaw na babae na punong-puno ng dugo kasama nito ang mga tao ring puno ng dugo na nasa likod niya. Nagsitumbahan sila papalabas na animo’y napipi sila sa loob ng elevator.

Di ko maiwasang mandiri at manlumo sa nakikita ko ngayon. Halos nilasog-lasog nila ang katawan ng babae, pinagkakain ito hanggang sa mawalan ito ng buhay. Halos masuka-suka ako sa nasilayan ko.

Anong mga klaseng tao sila? Bat nila ginawa iyon sa babae? Para silang cannibal dahil kinain nila ang ilang parte ng katawan ng nito.

Sobrang gulat at nanginginig ako sa kinatatayuan ko. Di ako makagalaw dahil sa karumaldumal na nasaksihan ko.

Nabitawan ko na ang mga bitbit kong mga papeles at mini-bag dahil sa gulat at taranta. Lumikha ito ng ingay na naging dahilan para makuha ko ang atensyon ng mga cannibal-like na kumain doon sa babae.

Isa lang ngayon ang nasa isip ko. Ayoko pang mamatay!

Agad akong pumihit patalikod at tumakbo papalayo. Nilaglag ko na rin ang bag na nasa likod ko para makatakbo ako ng mabilis.

Ngunit dead end na pala ang nasa dulo. Napalingon ako sa mga humahabol sa akin na unti-unti ng lumalapit kung nasaan ako. Luminga-linga ako sa paligid habang natataranta. Wala na akong choice kung hindi katukin si Todd dito sa Room 15 para iligtas ang sarili ko. Akmang kakatukin ko na ito nang bigla itong bumukas.

“There you are. Sorry di ko naisauli itong ballpen…” hindi na niya natapos ang pagsasalita dahil tinulak ko siya papasok at tsaka ako pumasok sa loob.

Isinara ko kaagad ang pinto at ni-lock ito. Pinatumba at hinarangan ko nitong maliit na cabinet ang pinto kahit na alam ko na hindi agad-agad mabubuksan ito, natataranta na talaga ako.

Nakatukod ang dalawa kong kamay sa cabinet habang iniisip ang mga pangyayari kanina. Sobrang lakas nang kabog ng puso ko, hinahabol ko na rin ang hininga ko ngayon.

“Wtf! Anong problema mo, ha?! Why did you just do that?!” bumalik ako sa wisyo at napaharap sa lalaking tinulak ko. Patay ako nito.“ Get out of my fucking condo right now!“ inis na bulyaw nito sa akin. Kita ko na ang pamumutawi ng suya at inis sa mukha niya. Magkasalubong na rin ang mga kilay nito at halos lumabas na lahat ng ugat niya sa braso.

Halo-halo nang emosyon ang nararamdaman ko ngayon. Takot at gulong-gulo ako ngayon sa mga nangyayari. Paano ko ba i-e-explain sa lalaking ito ang mga nasaksihan ko kani-kanina lang? For sure hindi ito maniniwala. Anong gagawin ko?

“Hindi ako pwedeng lumabas, miski ikaw. May mga tao sa labas na nangangain ng tao. They are like cannibals o sa madaling salita ay mga zombies. Oo, tama! Mga zombie sila!” pagpapaliwanag ko sa aburidong boses.

He chuckled. “May saltik kaba sa utak, ha. O baka naka-drugs ka. Ibang-iba na talaga ang mga kabataan ngayon.” he smirked.

Hinawakan niya ang braso ko nang mahigpit to the point na napadaing ako. Akmang itutulak na niya sana ang cabinet na hinarang ko nang biglang kumalabog nang sunod-sunod ang pinto. Tila ba may nagwawala sa labas na gustong makapasok dito sa loob.

Napahinto siya pagkatapos ay tumingin sa akin na magkasalubong parin ang kilay at tila ba nalilito ito ngayon. “Siguro mga kaaway mo yang mga nasa labas at imbes na makababa ka ay dumiretsyo ka di…” hindi na niya natapos ang sinasabi dahil sabay kaming napatingin sa parteng balkunahe ng condo.

Malakas na pagsabog mula sa labas at may malalakas na sigawan na ang uma-alingawngaw mula sa labas ng balkunahe.

Doon ay binitiwan niya ang braso ko at dali-daling pumunta sa balkunahe. Sumunod rin ako para tingnan rin kung ano ba iyon.

Pagdungaw ko sa baba ay napatakip nalang ako sa bibig ng kamay ko dahil sa gulat nang masilayan ko ang mga pangyayari na nasa ibaba. Kahit madilim ay kitang-kita naming dalawa ang nangyayari doon. Mga sasakyang nagsibunguan at nagliliyab, mga taong nagtatakbuhan, nagsisigawan, mga takot at yung nakita ko kanina lang ay nangyayari din doon sa mga tao sa labas. Nasaksihan ko rin ang pagbunggo ng isang bus sa motor ko. What the hell!

Dahil sa mga nakapanglulumong sitwasyon na nakita ko ay napa-upo na lamang ako dito sa sahig ng balkunahe. Napahawak ako sa ulo ko at napasabunot sa buhok ko. Ano bang nangyayari? Bakit nangyayari ito? Hindi ito maaari. Heto na ba ang sinasabi nilang katapusan? Ito na ba ang paghuhukom ng panginoon? Bakit ngayon pa kung kailan matutupad ko na ang mga pangarap ko?

Nagawi ang tingin ko kay Todd na napaupo na rin sa isa sa mga upuan na nandito sa balkunahe. Bumabalot na sa mukha nito ang pinaghalong pagkalito at pag-aalala. Kinuha nito ang cellphone niya sa bulsa at may tinipa ito doon.

Kinapa ko rin ang cellphone ko ngunit kasama pala ito doon sa mini-bag na tinapon ko. Kaasar!

Binaling ko na ulit ang tingin ko kay Todd. Naka-tatlong dial siya bago may sumagot sa kanya. Napatayo ito at pabalik-balik ng lakad habang nakahawak ang isa niyang kamay sa bewang. Naka-loud speaker ito kaya naririnig ko ang pinag-uusapan nila.

“Stacy, Asan ka ngayon? Yung anak natin kasama mo ba?” Todd. Halata parin ang pangamba nito sa mukha niya.

“Nasa mall kami ngayon nagsho-shopping. Bakit?” Stacy.

“Stacy bilisan mo umalis na kayo dyan, umuwi na kayo. Hindi kayo ligtas diyan.” maawtoridad nitong sabi sa Stacy na iyon.

“Todd ano ba yang pinagsasabi mo? May problema ba?” Stacy.

“Basta bilisan mo na umalis na kayo dyan!” napasigaw na si Todd. “Please, yung anak ko ingatan mo siya.” napatakip na sa mata si Todd ng kanyang isang kamay.

Nakita ko na may lumandas na luha sa pisnge niya. Bigla akong nalungkot sa kanya. Kahit pala ganyan kalaking tao ay umiiyak din. Miski ako ay namasa ang mata dahil sa mga nangyayaring ito.

“Oo, heto nasa parking lot na kami pauwi na. Hey are you, Okay?” tila ba may kausap si Stacy doon. “Hey! Bat ang dami mong dugo teka tatawag ako ng ambulansya…Ah.”  tanging matinis na sigaw nalang ang narinig namin mula sa kabilang linya pagkatapos ay naputol na ito.

“Stacy! No, Please talk to me! Anak, anak sumagot ka!” napasigaw nang malakas si Todd na nagpapikit sa akin.

Dahil doon ay naihagis niya ang cellphone na hawak niya sa labas ng balkunahe. Napapikit ako dahil sa gulat at takot sa aura niya ngayon. Ang mga mata nito ay tila nagliliyab, ang panga nito ay nag-ngingitngit at ang kamao nito ay nakakuyom na kahit sino man ang dapuan ay talagang tutumba. Bigla akong nakaramdam ng kaba dahil sa nakikita kong ekspresyon sa kanya.

Pumasok siya sa loob ng condo na aburido. Sinundan ko siya at nakita ko na may kinukuha ito sa isang niyang handy bag. Nagulat ako dahil paghugot niya ng kamay doon sa bag ay hawak na nito ang isang baril na ikinamilog ng mga mata ko.

Walang ano-ano ay tinulak nito ang cabinet at binuksan ang pinto na nagpalakas ng tibok ng puso ko. Sinubukan ko siyang pigilan pero sobrang lakas niya kumpara sa akin. Nang mabuksan niya ito ay walang habas niyang pinagbabaril ang mga zombie na nakita ko kanina. Galit na galit siya at nagmumura. Di ako ngayon nakakakita ng awa sa mukha niya.

“Ano! Magsilabas kayo mga halimaw!” sigaw ni Todd na may pagkapaos na ng kaunti. Kasabay nun ang pagpapaputok niya ng baril na ikinabingi ko.

“Diyos ko, tulungan niyo po ako.” bulong ko habang nanginginig.

Mabuti nalang at yun lang ang mga zombie na nandoon. Pero sobrang nakakabulahaw na ang sigaw ni Todd at paulit-ulit na ito. Dahil doon ay maaaring marinig siya ng iba pa na nandoon na mga zombie.

I tried to convince him na pumasok na sa loob pero parang wala itong naririnig. Hindi talaga umuubra ang pagsaway ko sa kanya. Sinubukan ko ulit siyang hilahin papasok pero sobrang lakas niya talaga. Di ko na alam ang gagawin, baka eto na ang katapusan namin. Jusko! Natataranta na ako.

Napabulatlat ako ng mata nang makita ko sa unahan na may nagsisitakbuhan ng mga zombies. Wala ng pumapasok sa isip ko dahil sobra na akong bigla, hulas at takot sa mga nangyayari. Di ko namalayan na tumutulo na rin pala nang tuluyan ang mga luha ko dahil hindi ako makapaniwala sa mga kaganapan na ito. Sobrang pagod na ang katawan at isip ko, parang wala na akong maramdaman. Sobra na ang panghihina ko.

Kaya sa natitirang lakas ko. Walang ano-ano ay yinakap ko siya mula sa likod. Wala na akong paki-alam kung saktan o suntukin niya pa ako. Gusto ko siyang pakalmahin sa abot ng aking makakaya. “Please, tama na! Bata pa ako! Gusto ko pang mabuhay, Todd.” banggit ko habang nakayakap at  umiiyak sa likod niya. Sa mga sandaling iyon ay tuluyan na akong nahimatay.

’Sana isa lamang itong masamang panaginip. Sana pag-gising ko bukas ay wala na ang lahat ng ito.

Ayoko ng ganito,

Panginoon

.“

---

Mister_Adobo_____

Stuck With A Daddy:

In The Zombie

Apocalypse

Chapter 2

Noah’s

POV

“Gising kana pala. Tara sabay na tayo mag-almusal.” Napaharap ako sa nagsalita. Nakita ko si Todd na nakangiti sa akin.

Nasisinagan siya ng araw na nagpatingkad ng kagwapuhan niya. Wala itong suot na pang-itaas, tanging short lamang ang saplot sa katawan niya. Takte! Abs palang niya ay parang bigla na akong nabusog. Napakakisig niyang lalaki.

Nakaramdam na ako ng gutom kaya sumunod na ako sa kanya at dumiretsyo na kami sa kusina. Doon ay naabutan ko na nakahain na ang pagkain. Sinangag at itlog ito, mga paborito kong kainin tuwing umaga.

Naupo na ako, ganun rin siya. Tumitig ako sa pagkain at napa-isip. Kung iisipin siya palang ang lalaking gumawa sakin ng ganito. Yung pag-gising ko ay may agahan na at kakain na lang.

Pero bakit sa ganitong uri pa ng panahon? Bakit kailangan sa ganitong sitwasyon pa? Hys!

Maliit lang itong lamesa kaya kasya lang ang dalawang tao. Nagsimula na kaming kumain. Sobrang tahimik, walang gustong kumibo. Tanging patak lang ng tubig sa faucet ang maririnig. Masyado pang awkward ang sitwasyon dahil hindi pa namin kilala ang isat-isa.

Habang kumakain si Todd ay palihim ko siyang sinusulyapan. Hindi tulad kahapon na galit at puot ang makikita mo sa mukha niya. Ngayon ay napaka-aliwalas na nito na para bang wala lang sa kanya yung nangyari sa pamilya niya at ang katapusan ng sangkatauhan at ng mundo.

“Ok kana ba? Hinimatay ka kasi kagabi. Pasensya na talaga. Hindi ko lang talaga matanggap ang nangyari sa anak ko.” Pagbasag niya sa katahimikan. Kahit wala na akong kapamilya ay alam ko na masakit iyon para sa kanya.

Tumingin siya sa akin na para bang nag-iintay ng sagot.“Okay na ako. Medyo lupaypay lang ang katawan ko, ewan ko ba. Pagod lang siguro kasi ako at tsaka sobrang na-shocked lang sa mga kaganapan kagabi. Hindi parin ako makapaniwala.” Naiiling kong sagot sa kanya.“Nakikiramay nga pala ako sayo sa nangyari sa mag ina mo.” Malungkot kong sabi dito.

Tumango siya sakin na walang ekspresyon ang mukha. Nagpatuloy lamang itong kumain. Nakakapagtaka naman. Naka-move on na ba siya kaagad sa nangyari sa mag-ina niya?

“Inaamin ko na hindi mawawala ang pighati at lungkot ko para sa anak ko. Pero kailangan kong maging matatag at maging malakas. Lalo na sa mga ganitong panahon.” Tumingin ito sa akin.“Sa tingin ko masaya na rin ako ngayon.” Seryoso niyang banggit pagkatapos ay nagpatuloy na ito sa pagkain.

Tama naman siya na kailangan maging malakas sa panahong ito dahil walang lugar ang takot at panghihina sa panahon ngayon. Pero saan siya masaya? I’m confused. Di ko makuha ang ibig niyang sabihin. Mahirap naman mag-judge kaya hinintay ko nalang siya na magpatuloy ng kwento.

Kinuha niya ang baso na may tubig at ininom ito bago ulit magsalita.“Bago muna siguro ang lahat ay magpakilala muna tayo sa isa’t isa. My name is Todd, Todd Faukerson.” Sabay inilahad niya sa akin ang kaliwang kamay niya habang nakangiti ito.

Ngumiti rin ako dito bago magpakilala.“Ako naman si Noah.”

“Nice meeting you in this zombie apocalypse.” Ani nito.

Hinawakan ko ang kamay niya at naki-pagkamay. Nakaramdam ako ng kakaibang pakiramdam nung maghawak kami ng kamay na hindi ko naramdaman sa ibang lalaki. Para bang nakuryente ako sa tagpong ito. Bahagya ring tumibok ng mabilis ang tibok ng puso ko. Para bang nakaramdam ako ng kagaanan sa kanya. Pinawi niya yung takot sa puso ko. Weird pero totoo!

Bago pa man magkaroon ng awkwardness sa pagitan namin ay tinanggal ko na ang kamay ko.“A-ano nga pala yung ikwe-kwento mo sakin? Tsaka bakit sinasabi mo na masaya ka?” Sabi sabay dali-daling sumubo ng sinangag.

Linunok muna nito ang pagkain na nasa bibig niya bago magsalita.“Masaya ako dahil sa anak ko, si Chloe…” Itinukod nito ang dalawa niyang siko sa lamesa at pinagtagpo ang mga kamay.“…sa edad niyang iyon ay nadapuan siya ng malalang sakit, that fxcking leukemia. But you know what? Chloe is a kind girl, magalang, sobrang marespeto sa aming mga magulang niya, saka malakas at hindi agad sumusuko. Kahit na alam ko na hirap na hirap na siya ay lumalaban parin ito at hindi sumusuko. Manang-mana ang anak kong iyon sa akin.“he looked up for a while, sadness suddenly crossed his face.

“…hindi ko ikakaila na nandoon na ako sa punto na gusto ko na rin sumuko, pero hindi pwede. One day, when both of us went outside, she said something to me na nagpabago at nagpalakas sa paniniwala ko pagdating sa buhay. She motivates me. She said: Pa, kapag dumating po ang araw na mawala na ako sa mundo ay wag kang iiyak, dahil malulungkot po ako tsaka kukurutin talaga kita. Smile at maging malakas ka lang po, Pa. Keep on going at hanapin mo ang saya ng buhay…” Umiling-iling ito habang nakangisi.

“…ibang klase yung anak ko na yun kung mag-isip, behind her innocence ay parang mas may alam pa siya sa buhay kesa sa aming matatanda.” Tumingin na ito sa akin.“Yun ang dahilan kaya gusto kong maging masaya even though wala na siya. Gusto kong tuparin ang sinabi niya sa akin. Gusto kong hanapin ang saya ng buhay na sinasabi niya.” Nakangiti nitong banggit pero di naman maikakaila na sobrang lungkot ng mga mata niya.

I’m not sure kung mahahanap niya pa yun sa ganitong sitwasyon. I don’t think so.

Ngayon ay naiintindihan ko na kung  bakit sinabi niya kanina na meron sa parte niya na masaya siya. Namangha ako sa kwento ni Todd tungkol sa anak niya. Sobrang lakas niyang bata at napaka-positibo sa buhay sa kabila ng hinaharap nitong sakit. Di ko tuloy maiwasang mapaluha dahil sa kwento nitong si Todd.

“Ang tapang ng anak mo, Todd. Alam ko na tinatanaw ka niya ngayon mula sa kalangitan. Alam ko rin na masaya siya dahil masaya ka ngayon.” Pagkatapos kong sabihin iyon ay ngumiti ako dito.

Tumayo ito. Hindi ko inasahan ang paglapit nito sa akin at yinakap niya ako ng walang pasabi.“Thank you!” Pasasalamat niya.

Hindi ko alam pero ang sarap nito sa pakiramdam. Pakiramdam ko nawala lahat ng worries at takot ko sa puso. Hindi na rin ako nag-atubili na tugunan ito. Napapikit ako habang magkayakap kami. Dinama ko na lamang ang init ng yakap niya.

Di naglaon ay naghiwalay na rin naman kami. Bumalik na ito sa kina-uupuan niya at nagpatuloy na sa pagkain at pagkwento.

“…we end up in a divorce. Wala naman na ring patutunguhan yung relasyon namin ni Stacy. I never felt the same feeling before noong nililigawan ko pa lang siya.” Pagkwento nito about sa asawa niya. Tumango tango lang ako dito habang nakikinig. Hindi na ako nag-follow up question tungkol sa kanilang dalawa dahil nakabakas sa mukha nito na hindi na siya interesado.

Ang dami na palang kaganapan sa buhay nitong si Todd. Sobra na siyang sinubok ng panahon.

“Ah. Eh, yung kagabi. Bakit may baril ka?…” Medyo inilapit ko ang mukha ko sa kanya at bumulong.“…Isa ka sigurong Mafia leader o di naman kaya isa kang secret agent ng isang pribadong samahan.”

He chuckled.“Mali! Ni-isa wala kang tinamaan, Noah. Kaya ako may baril dahil isa akong pulis.” Ani nito na ikinanganga ko. Saludong-saludo kasi ako sa mga kagaya nilang nagsisilbi sa bayan.

“Seriously? Wow!” Yumukod ako sa kanya bilang respeto. Di ako makapaniwala na may kasama akong isang pulis. Hindi lang pala kung sino itong kasama ko kaya mas napanatag pa lalo ako sa mga oras na ito.“Hinahangaan ko talaga ang mga kagaya ninyo.” Bukod pa doon ang pag-hanga ng puso ko sa iyo. Idadagdag ko pa sana.

Inangat nito ang ulo ko.“Salamat. Pero hindi mo naman kailangan yumuko sakin. Sige ka baka iba ang makita mo dyan.” Pabiro nito sa akin. Pasimple akong pumihit paharap sa pinggan ko dahil pakiramdam ko pinamulahan ako ng pisnge dahil sa biro niya.

Nagpatuloy pa kami sa pagkwe-kwentuhan. Hindi ko alam pero parang hindi namin ramdam na ang bigat ng problema sa labas. We’re just here, talking casually. Sarap din kasi niyang kausap.

Syempre nag-share din ako about my life. Sinabi ko na wala na akong sariling pamilya, lumaki ako sa isang orphanage at nung mag-legal age na ako ay binuhay ko na ang sarili ko at kumayod para mabuhay lamang.

Its better for us to know each other para di na kami magturingan na stranger sa isat isa since na kami nalang FOR NOW ang alam kong nananatiling buhay. Umaasa ako na kagaya namin ay marami pa ang naka-survive.

“Do you have any clue kung saan galing ang kumakalat na virus or ano man yung sa labas? Kasi gulong-gulo na ako kakaisip.” Pag-aalala kong tanong sa kanya.

“Wala talaga akong alam, Noah. Pero siguro isa na naman ito sa mga eksperimento ng mga baliw na Scientist na nagsasagawa ng mga weird experiment sa isang lab sa china.” Seryoso niyang sabi habang hinahalo ang kape niya.“Meron kasing source na nagleak noon na gusto daw nilang bawasan ang populasyon ng mga tao. Crazy right?” He smirked.

Ginulo ko ang buhok ko.“Bakit ba kasi sila gumagawa ng ikasisira ng mundo?!” Nginisihan lang ako ni Todd pagkatapos ay nagpatuloy na ito sa pagkain.

Di ko nalang siya inimikan pa. Bigla ulit tumahimik sa pagitan naming dalawa pagkatapos nun.

I have something in my mind at nag-iisip ako kung sasabihin ko ba na bakla ako. Nag-he-hesitate kasi ako. Kasi naman may mga tao pa rin ngayon na di tayo tanggap as who we are. Well wala na rin naman palang tao sa labas.

Sana hindi kasali si Todd sa mga taong hate kami. Dahil kapag nangyari iyon ay hindi ko alam kung anong mangyayari sa pagsasama namin dito. Baka dito na ako mamatay sa konsomisyon at stress.

Linakasan ko na lang ang loob ko at kung ano man ang maging reaksyon niya ay tatanggapin ko.“I have something to tell you…” Humangos muna ako ng malalim. Naging pokus naman ang tingin nito sakin.“…b-bakla ako.” Nakayuko kong sabi, nahihiya kasi ako.“Alam mo na, para aware kalang kasi baka di mo gustong kasama yung mga kagaya ko. Lilipat nalang ako ng condo kung gusto mo.”

He laughed.“Ano kaba? Okay lang sakin kung ganyan ka. Walang kaso yun.“sabay hinawakan niya ang balikat ko at tinapik-tapik ito.

Napatingin naman ako sa kanya at napangiti dahil isa pala siya sa mga lalaking hindi takot at tanggap ang mga kagaya ko. Masaya akong nagbitaw ng ngiti sa kanya dahil nakakagaan ito ng loob para sa akin.

He smirked.“…actually, kagabi ko pa alam.” Sambit niya na ikinagulat ko.

Yung hiya ko kanina matapos kong sabihin na bakla ako ay napalitan ng pagtataka at nerbyos.

Paanong nalaman niya, eh, di naman ako halata? Napaisip ako kung may movement ba ko kagabi na medyo malambot or tumili ba ako dahil dun sa mga zombie. Wala talaga akong maalala sa mga nangyari kagabi. Hys!

“Nagtataka kaba kung pano ko nalaman?” Ngumingisi ito. Yung ngisi niya nakakakilabot na parang may halong pang-aasar.

Medyo nawawala na ang comfortable feels ko sa pagitan naming dalawa. I think he will about to explode something na ikakabigla ko. Wala talaga akong clue. Parang may kakaiba. Napalunok na lamang ako habang hinihintay siyang magsalita.

“Ayoko naman tumabi sa mabantot kaya ayun, hinubad ko lahat ng suot mo at pinalitan ka kagabi kasi pawis na pawis at madungis ka. Hindi ko naman intensyon na makita yung suot mong underwear na may rainbow color pa.” Patawa niyang sabi sakin. Tumayo siya sa kinauupuan habang patuloy parin ito sa pag-tawa. Napahawak pa siya sa tiyan niya sa sobrang kakatawa.

Samantalang ako dito ay napanganga sa mga sinabi niya at ramdam ko ang pamumutla ng mukha ko. Di ako makapaniwala sa ginawa niya. Pinagsamantalahan niya ang kahinaan ko. Pinagsamantalahan niya ang iniingat-ingatan kong virginity.

Kinuha ko ang kutsara na ginamit ko at akmang ipapalo ko na ito sa ulo niya nang bigla itong tumakbo sa kabilang side ng lamesa.“Walang hiya ka! Kaya pala ang sakit ng katawan ko. Binaboy moko!”

He laughed loudly.“No! Mali ka ng iniisip. Wag kang mag-alala wala akong ginawa sayo. I swear to God.” Maluha-luha na ito kakatawa.

“Ikaw! Pag nahuli talaga kita, humanda ka sa aking lalaki ka.” Inis kong sambit sa kanya habang dinuduro ko siya.

“Wala nga akong ginawa sayo. Pero kung gusto mo, why not? Just ask me.” Pang-aasar pa nito na lalo kong ikinainis.

“You, Pervert!” Sigaw ko rito sabay nagsimula na akong habulin siya.

Naghabulan kami doon na parang mga bata. Ewan ko ba, naiinis ako sa ginawa ng lalaki na ’to. Walang pasabi na gagawan niya ako ng kahalayan. Mamaya i-che-check ko talaga itong butas ko. NAKAKAHIYA!!!

---

Mister_Adobo_____

Stuck With A Daddy:

In

The

Zombie Apocalypse

Edited Version: May 5, 2022

Chapter 3

Noah’s POV

Oo, napatunayan ko na wala nga siyang ginawa sa katawan ko pero nahihiya parin ako sa ginawa niyang paghuhubad sa akin noong isang araw. Ilang araw ko na rin siyang iniiwas-iwasan. Buset kasi!

Gustuhin ko mang umalis dito dahil sa kahihiyan ay hindi pwede. I admit. Di ko kakayanin kung wala siya.

Wala akong kalaban laban, hinuhubaran na pala niya ko. Walang hiyang lalaki to!

Argh! Bahala na. Ang mahalaga ay tanggap niya kung sino ako. Kasi parang magtatagal kaming magkasama dito, napaka-awkward naman kung may mamagitan pa sa aming pader dito.

Gabi na. Kasalukuyang naliligo si Todd sa banyo. Ako na lang ang nag-presenta na magluto para sa hapunan naming dalawa, gawain ko naman ito noon kaya sanay na.

Tiningnan ko ang loob ng ref at mga cabinet. May mga de-lata, mga drinks at beer, noodles at may kalahating sakong bigas parin dito sa lapag. Sa tansya ko ay tatagal pa ito ng ilang araw.

Hindi dapat kami magsayang ng pagkain dahil dadating din ang oras na mauubos ang supply nito. Iniisip ko palang, na-i-stress na ako.

Labing-limang minuto rin bago ako natapos magluto. Habang inihahanda sa lamesa ang pagkain namin, hindi ko maiwasang isipin ang unang araw kong masilayan si Todd. Namangha talaga ako sa angkin niyang kakisigan at ka-gwapuhan. Hindi ko siya kilala pero ngayon ay magkasama na kami sa loob ng iisang condo at nagsasalo na sa iisang hapag-kainan.

Mabait at masasabi kong matapang si Todd kaya naman kahit punong-puno ng zombie ang mundo ay parang hindi ako natatakot. Kasi naman kasama ko yung taong alam ko na kahit papaano ay maaasahan ko.

Bigla na lamang akong napangiti kasi naman kung iisipin ay hindi siya mahirap mahalin. Luh, ano ba ’tong pumapasok sa isip ko at bigla na lamang akong napapangiti.

Napatingala ako at huminto muna sa ginagawa ko. Actually siya ang ideal guy ko. Kahit sino naman siguro magiging ideal man siya.

Di ko tuloy maiwasang isipin na para na kaming mag-asawa dahil sa ganitong set-up. Pero ang tanong hanggang kailan? Walang kasiguraduhan ang buhay naming dalawa.

Di ko namalayan na nandito na pala si Todd kaya napaiktad ako ng magsalita ito.“What with that smile?”

Umiling ako para sabihing wala iyon at pumunta sa lababo dahil baka mahalata niyang kinikilig ako. Tila pinamulahan ako ng pisnge.

“Wow! Tamang-tama gutom na ako. Tara kain na tayo.” Pag-aya nito sakin. Bakas sa mukha nito na takam na takam siya habang nakatingin sa simpleng pagkain na inihanda ko. Umupo na siya at nag-umpisa nang kumain. Sumabay na rin ako.

Nadi-distract ako kay Todd dahil di man lang nagsuot ng kahit anong damit. Tanging salawal lang ang saplot nito kaya naman nakaka-ilang ng kaunti.

Di ko maiwasang masulyapan ang umu-umbok niyang alaga sa loob nito. Napapalunok na lang ako dahil sa kanya. Tumataas ang init ng katawan ko dahil nalilibugan ako. Tao lang rin ako natutukso.

Shxt! Ito yung mga napapanood ko sa mga zombie movies eh, hangga’t maaari pipigilan ko ang sarili ko. Ang pervert ko!

Tinuon ko nalang ang sarili ko sa pagkain kahit nahihirapan.

Kalaunan din naman ay natapos na rin kami.

Siya naman ang naka-toka sa paghuhugas kaya tinungo ko na ang banyo at doon ay naligo. Routine ko na kasi ’to like bago matulog ay maliligo. Mas mahimbing kasi matulog kapag ganun.

Halos dalawang-pung minuto rin ang pagbabad ko sa katawan ko. Nang matapos ay dito na rin ako nagbihis sa loob ng mga pinahiram na damit sa akin ni Todd. Wala naman akong choice kung hindi isuot ang mga ito.

Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. May kalakihan ito sa akin kaya napasimangot ako ng bahagya. Bakit ba kasi ang laki-laki ng katawan ng lalaki na yun? Napabuntong hininga na lamang ako. Kalaunan ay hindi ko na lamang ito pinansin.

Nang makalabas ako ay nakita ko si Todd na may bitbit na mga beer at papunta itong balkunahe. Wala parin itong suot na kahit anong damit kahit na sinabihan ko na kanina na mag-suot siya.“Iinom ka ba?” Lumingon ito sa akin pagkatapos ay humakbang ng ilang steps sa direksyon ko.

Itinaas niya sa harap ko ang kamay niyang hawak ang beer at inalog ito ng bahagya.“Maganda magmuni-muni ng mga bituin sa labas. Tara inom tayo, Noah.” Pag-aya nito sakin.“Umiinom kaba?” Kahit di ako ganun kalakas uminom ay tinanguan ko nalang ito bilang pagsang-ayon.

Tinungo na namin ang balkunahe. Sakto lang ang laki nitong lamesa para sa dalawa katao. Dalawang bote ng beer at isang malaking chichirya ang nasa lamesa ngayon. Magkadikit rin ang inu-upuan namin ni Todd.

Iuusad ko pa sana papalayo sa kanya ang uupuan ko pero bigla niya akong pinigilan at hinatak ulit ito sa dating pwesto. Inirapan ko na lang ito dahil sa ginawa niya.

“Don’t make any distance to me. Hindi natin alam, baka tayo nalang dalawa ang tao sa mundo. So, we should stick together.” Ani nito sa malalim at malagkit na boses dahilan para kunwari kong ibaling ang paningin ko sa kalangitan. Bakit ba palagi akong nang-lalambot sa tuwing naririnig ko ang sexy niyang boses? Relax self!

“O-okay.” Nauutal kong pag-sang-ayon sa kanya.

Pumikit ako at dinama ang hangin na dumadampi sa mukha ko. Tama lang ang lamig dito sa labas. Sinabayan pa ng jazz at slow music na pinapatugtog ni Todd gamit ang USB na nakasaksak sa isang bluetooth speaker.

Hmm. Since hindi ko pa naman naranasan ang ma-i-date dahil masyadong busy palagi sa work at walang nangahas na lumapit sakin. Wala naman yatang masama kung iisipin ko na date ito. Napangiti nalang ako dahil sa tuwa at kilig ng sarili kong pagpapantasya.

Binaling ko sandali ang paningin ko kay Todd. Binubuksan na nito ang dalawang bote ng beer.

Tumingala ulit ako sa mga bituin. Sobrang kikinang talaga nila. Una ko ngang hinanap ang constellation na big dipper dahil paborito ko itong i-trace, siya rin kasi ang unang mapapansin dahil may kalakihan ito kumpara sa ibang constellation. Tinrace ko ito gamit ang daliri ko pagkatapos ay ngumiti.

“Ang natatangi at kay-gandang prominenteng pitong bituin, The Big Dipper.” Ani ni Todd sa mababa at malagkit niyang boses.

Nakatitig parin ako sa kalangitan habang tinatanguan siya. No doubt. Tama siya. Sobrang ganda talaga nga nito.“Sobrang ganda nila. Di nakakasawang pagmasdan.” Sagot ko sa kanya.

“Ikaw ba, Todd. Gusto mo rin ba ang mga bituin?” Tanong ko sabay lumingon ako sa kanya.“Kasi naman gustong-gusto ko…” Napahinto ako sa pagsasalita. Hindi ko alam na nakatitig pala siya sakin. Biglang tumibok ang puso ko ng napakabilis. Ang mga tingin niya ay sobrang lagkit at napakalalim ng damdamin na nandito. Di ko tuloy maiwasang kabahan, sa tingin ko rin ay namula ang pisnge ko. Takte! Noah wag kang bibigay. Pinanatili kong kalmado ang sarili ko.

“From the taste of delicate beer, sweet and slow jazz music up to the smooth breeze, the stars and the bright moon are damn so perfect. The whole scenery is perfect…” Ani nito habang titig na titig sa mga mata ko dahilan para makaramdam ako ng panginginig sa tuhod. The way he speak was so gorgeous. Kinikilig ako, shit!“…hindi nakakasawang tingnan.” Dagdag niya.

Tumawa ako kunwari.“Kung ano-ano naman sayo. Tara uminom na nga lang tayo.”

Napalunok ako ng palihim. Ramdam ko na nag-blush ang pisnge ko kaya alisto kong kinuha yung bote ng beer sa may lamesa, nilagok ito at tinuon ang atensyon sa ibang direksyon. Tumango na lamang ako bilang pag-sang-ayon. Sa tingin ko kasi kapag nagsalita pa ako ay baka masamid lang ako. Baka mahalata ako na nahuhulog na sa kanya.

Totoo nga ba? Na may gusto na ako sa kanya? Ganito ba ko karupok? Jusko!

Kwentuhan, maliliit na tawanan, asaran na ako palagi ang natatalo at inuman ang umiikot sa aming dalawa. Nakapagpalagayan agad kami ng loob ni Todd kahit sa maiksing panahon palang naming pagsasama. Para na nga kaming matagal na mag-barkada nito. Friendly siya, friendly rin ako. Dahil doon ay hindi malabo na magkasundo kami.

He laughed loudly.“…muntikan na talaga kaming mahuli nung teacher naming masungit sa high school dahil sa pag-cutting namin nung mga barkada ko. That was epic!” Pag-kwento nito habang natatawa.

Lumapit ako ng bahagya sa kanya.“For sure kung same school tayo, hindi talaga kayo makakalagpas sa mga mata ko. You know what?” Tanong ko rito habang nakangisi at may paduro-duro pa ng daliri sa kanya.

Tumigil ito sa pag-tawa, naging seryoso at binigyan ako ng nagtatakang tingin.“Bakit naman?” Pagkatapos ay lumagok ito.

“Ako kasi ang assistant ng guidance councillor sa school namin, marami ngang nagagalit sa akin dun. Pero ang hindi alam ng school ay tumatanggap ako ng suhol, so ayun may extra income ako.” Pagkatapos ay sabay kaming natawa.

“Akala ko hindi ka makabasag pinggan, yun pala dami mo ring kalokohan nung highschool. I like you, huh.” Ani nito habang tumatawa.

Sana all like. Sabi ko sa isip ko.

Medyo lumalamig na dito sa labas kaya niyakap ko nalang ang sarili ko gamit ang isa kong braso. Pero itong si Todd ay parang balewala lang sa kanya ang lamig kahit na nakahubad siya. Sabagay, sa laki ba naman ng katawan niyang iyan.

Lumagok ako ng kaunti sa hawak kong bote. Pagkatapos ay tiningnan ko ang hawak ni Todd na bote ng beer. Halos kalahati palang ng bote ko ang nainom ko samantalang si Todd, Jusko! Naubos na yung sa kanya.

Tumikhim ito.“Sandali lang at kukuha ako ng beer ko sa loob.” Pagpapaalam niya na tinanguan ko naman. Lakas naman niyang uminom.

Makaraan ang ilang segundo na umalis si Todd ay nakaramdam ako ng isang mainit na tela na yumakap mula sa likod ko. Agad akong lumingon dahil sa pagkabigla.

Tiningala ko ito.“T-Todd.”

“N-napansin ko kasi na nilalamig ka kanina. K-kaya kinuhaan na kita ng kumot.” Banggit niya sa mababang boses.

Ngumiti ako sa kanya.“Thank You!” Pasasalamat ko. Pumihit na ako paharap dahil hindi ko maiwasang malunod sa nag-uumapaw na saya sa loob ko. I felt blushed. Hindi ko ito maipaliwanag pero sobrang sarap sa pakiramdam.

Umupo na ito sa tabi ko at kinuha ang kalahati ng kumot at isinukob din sa katawan niya. Medyo dumudulas ang kumot sa likod namin kaya inakbayan ako ni Todd at inipit yung kumot sa likod ko at braso niya.

Dahil doon ay nagdikit ang aming mga balat. Hindi ko magawang kumawala kahit gustuhin ko. Bat ba ganito ang inaasta niya? Pwede naman siyang kumuha ng sarili niyang kumot sa loob.

Ang kaninang lamig na nararamdaman ko ay biglang napalitan ng init na nagmumula sa kumot at katawan ni Todd. Kakaibang init ang dinudulot niya sa akin. Masidhi ito, yung pati kaloob-looban ko ay umiinit na rin.

Ang dalawa kong kamay ay inilagay ko na sa ibabaw ng dalawa kong tuhod. Hinawakan ko ang kapiraso ng tela ng pajama kong suot at sinabunutan ko ito ng bahagya. My feelings are going deeper and deeper. Kumikislot na rin ang alaga ko sa ibaba. Help me, char!

Napatingala ako sa kanya dahil may katangkadan talaga ito sa akin. Umiinom lang siya ng alak habang nakatingin sa kawalan. Napakagat labi ako dahil sa ka-gwapuhan niya. Namamangha rin ako sa laki ng Adam’s apple nito sa leeg. Gusto ko itong hawakan at angkinin gamit ang aking labi. Damang dama at amoy na amoy ko ang natural na aroma ng katawan niya na nagpapataas ng aking sensasyon na nararamdaman.

Ano ba itong pumapasok sa isip ko? Hys! Kinuha ko na lang ulit ang beer at uminom ng marami. Gusto kong alisin ang masidhi kong damdamin na nararamdaman para sa kanya.

Iinom pa sana ako sa pangalawang beses ngunit inagaw na ito ni Todd sa kamay ko. Inilapag niya ulit ito sa lamesa. Dahil doon ay nagtaka ako bigla sa inasta niya.

“Thats enough!” Ani nito sa maawtoridad niyang boses.

Napatingala ako.“Todd, Gusto ko pa…” Hindi ko na napagpatuloy ang sasabihin ko dahil napakalapit na ng mukha niya sakin. Agad kong iginala ang paningin ko sa bawat sulok ng mukha niya sa hindi ko malamang dahilan.

Amoy na amoy ko ang alak sa hininga niya and his manly scent. Lahat ito ay nanuot sa ilong at loob ko. Nakakapanghina.

My heartbeat went faster and faster. Para bang tumakbo ako sa isang oval ng ilang beses.

Hindi ako makagalaw dahil nakakulong ako sa bisig niya na naka-akbay sa akin at katawan niya. I’m stuck with this daddy. Di ko na alam ang gagawin ko.

Itinigil ko na ang paningin ko sa mga mata niya. Walang kumikibo. Tanging mga mata lang namin ang nag-uusap sa ilang segundong titigan na iyon.

Unti-unti na niyang nilalapit ang mukha niya sakin. Mas lalo akong napasabunot sa tela ng aking pajama dahil sa kaba na dinudulot ni Todd sa akin. Ibibigay ko na ba ang sarili ko sa kanya?

Sa tingin ko ay wala na akong magagawa. Wala na akong paki-alam kung angkinin niya ang buo kong pagkatao. In fact, This is what I wanted in the very beginning. Walang hindi matutukso sa angkin niyang kakisigan.

Di naglaon ay kanya nang inangkin ang aking labi. Nabigla ako sandali at napamilog ang mata ko ng maramdaman ko na dumampi na ang kanyang labi sa akin.

Dahan-dahan ko ng ipinikit ang mga mata ko at dinama ang kanyang labi na ubod ng lambot.

Ito na nga ang inaasam ko. Napalitan na ang kaba ko nang pagkasabik ko pa lalo sa kanya.

Sinapo ng kaliwa niyang kamay ang pisnge ko para alalayan. Dahan-dahan na niyang ginagalaw ang labi niya. Tila ba tinuturuan ang labi ko kung paano siya tugunan. Para bang dinadala niya ako tulad sa isang sayaw. Ang galing niya.

Ang lasa ng kaniyang mga halik ay nakaka-adik. I want more and more of it. Di ko na mapigilan sumabay sa kanya.

Kinagat niya ang ibabang bahagi ng labi ko dahilan para mapa-ungol ako at maibuka ko ito. Ito ang kinuha niyang oportunidad para ipasok ang kanyang dila sa bibig ko. Kinalikot at sunod-sunod niya akong pinapasok. Ang bilis niya.

Hindi ako pumayag na siya lang ang gumalaw kaya linabanan ko na rin ito.

Labi sa labi. Dila sa dila. Dala na rin ng masidhing damdamin, iginapos ko na ang mga braso ko sa leeg niya at umupo sa binti niya.

Doon ay naramdaman ko na mas diniinan niya pa ang halik sa akin. Marubdob, mapupusok at mainit na sunod-sunod na halik ang nadarama ko mula sa kanya. Ang sarap niyang humalik. Ninamnam ko talaga ang lahat ng pasok ng dila niya sakin. Nalalasing ako sa bawat pag-indayog ng labi niya. Ganito pala kasarap halikan yung taong gustong-gusto mo. Ugh!

Halos dalawang minuto ang tinagal ng halikan namin na iyon. Magkadikit ang mga noo namin. Parehong hinahabol ang hininga habang ang mga mata namin ay tila nag-uusap at masayang nagdidiwang.

Napakagat labi ako habang nakatitig sa libog na libog niyang mga mata.“Kalimutan muna natin ang problema, Noah. Paligayahin natin ang isat-isa. Let’s make our nights worthy and hotter.” Sabi nito sa mapang-akit na boses.

Sa ngayon, purong saya ang nadarama ko dahil sa sinabing iyon ni Todd. Tumango ako at ngumiti bilang tugon ko sa kanya ng walang pag-aalinlangan.

Ito na yun! Ibibigay ko na at isusuko sa lalaking ito ang aking iniingat-ingatang katawan. Lahat-lahat ay ibibigay ko na ng buo.

Tinanggal ni Todd ang kumot sa likod niya. Hinawakan niya ang kamay ko at inilagay sa kanyang naghuhumindang na alaga. Sa una ay nabigla ako, first time ko kasi. Iba naman kasi yung sakin. Tila ba umakyat lahat ng dugo ko sa ulo ng mga sandaling pinadakma niya sa akin iyon. Napakatigas na nito. Tila ba mapupunit na ang salawal niya sa laki ng nito.

“Bakit parang nabigla ka? Ngayon ka lang ba nakahawak ng malaking hotdog?” Tanong nito sa nang-aasar at malokong tono.

Tumango ako habang namumula ang pisnge.“P-pwede ko bang himasin?” Pagkatapos kong magtanong ay naramdaman ko na gumalaw at mas tumaba pa ang hawak kong ari niya kaya namilog ang mga mata ko.

Nakita ko rin na ngumisi ito at tila mas linibugan pa ang ekspresyon ng mukha niya. Hinalikan niya ulit muna ako bago magsalita.“Oo naman.” He smirked.“Mas lalo akong nalilibugan sayo.” Kinagat nito ang labi niya.“Your inoccent voice and angelic face makes me so fxcking hard.”

Hinimas-himas ko na ito habang nakatingin sa mga mata ni Todd. Napapakagat labi ito dahil sa ginagawa ko. Halatang sarap na sarap ito siya sa ginagawa ko.

“Baby, sayong-sayo na yan ngayon.” Nag-open arms ito sa harap ko.“Own my body. Its all yours now. From head to another head to toe.” Tila ba pumalakpak ang tenga ko sa mga narinig ko. Walang mapagsidlan ang saya ko dahil pinapayagan na ako ng isang lalaki na angkinin ang katawan niya.

Walang ano-ano ay umalis ako sa pagkakaupo ko sa binti niya at lumuhod sa harap niya. Pinagmasdan ko ang ari nitong handa nang lumabas sa salawal dahil sa tigas at laki.

Siya ang lalaki na handa kong sambahin habang buhay, habang kami ay nabubuhay. Ngunit may sandaling sumagi sa isip ko. Sana hindi lang hanggang libog ang kaya niyang ibigay sa akin. Sana pati rin ang puso, pagmamahal at atensyon niya.

Tiningala ko siya. Ang porma ng pagkaka-upo niya ay parang isa siyang hari, haring nirerespeto. Nang-dodomina rin ang aura nito.

Tila ba naghihintay na siya na kainin ko ang ari niya. Makikita sa mukha niya na sabik na sabik na ito.

Ibinalik ko na ang tingin ko sa ari niya. Ito na yun, hindi na lamang ito hanggang tingin.

First time ko ito kaya medyo may kaba pero mas nangingibabaw ang excitement ko. Gagawin ko ang best performance ko para masarapan siya at ma-satisfied. Gusto ko na lalo pa siyang mag-crave sa akin.

Inilapit ko ang ilong ko sa kanyang ari at inamoy-amoy ko ito. Pinaghalong aroma ng sabon at natural na amoy ng pagka-lalaki niya ang aking nalalanghap mula doon na masasabi kong parang droga na ayaw kong tigilang amuyin.

Pagkatapos ay inilabas ko na ang dila ko. Dinilaan ko ito kahit na may salawal pa siyang suot.

Hindi na ako nagpaligoy-ligoy pa. Hinubad ko na ang suot niyang salawal. Tumambad sa akin ang galit na galit at naghuhumindang niyang pagkalalaki. Para itong spring ng lumabas sa hawla niya.

Napalunok ako at may isang tanong na pumasok sa isip ko. Kasiya

ba ito sa akin?

Kaya ko ba ’to?

Napatingala ako kay Todd. Nakatitig lang ito sa akin habang nakangisi at halatang libog na libog na.

“Ano pang hinihintay mo? Isubo mo na baby…” Sinapo nito ang baba ko.“…make your daddy proud.” Nakakaloko niyang sabi na tinanguan ko lang siya na parang maamong tupa.

Bumalik na ako sa hotdog niya at dahan-dahan ko na itong sinubo. Halos mabilaukan at maluha-luha ako sa sobrang laki nito. Umabot lamang ang bibig ko sa kalahati nito dahil napakahaba nito.

Hinawakan ko ng isa kong kamay ang kahabaan nito at sinimulan na itaas baba ang ulo ko. Nahihirapan man ako ay titiisin ko ang laki nito para mag-enjoy siya sa akin. Naramdaman ko na napapaiktad si Todd at napaungol rin ito na ikinatigas ko rin.

Pinakawalan ko muna ito at marahang sinasxlsal. Pinuntirya ko muna ang kanyang kahabaan at dinilaan ko ito ng paulit ulit na parang ice popsicle. Nag-precxm na rin siya kaya dinilaan ko ito at marahang kinakalikot ang butas ng hotdog niya na nag-paungol ng malakas kay Todd.

“Ooooh! Fxck! Baby ang sarap! Ang galing mong kumain daig mo pa talaga yung ex-wife ko. Ugh!” Mas ginaganahan ako dahil sa mga ungol niya na parang musika sa tenga ko.

Pinaglaruan ko rin ang ulo ng kanyang hotdog na parang isang lollipop. Napapapikit nalang ako dahil sa sarap ng pagkalalaki niya at amoy nito na sinabayan pa ng mga ungol ni Todd. I felt the taste and smell of heaven.

Isinubo ko na ulit ito at ngayon ay mas ipinasok ko pa ito. Naramdaman ko na umabot na ito sa lalamunan ko. Nagsituluan na ang laway ko sa sobrang haba at naglawa na rin ang bibig ko.

Taas baba, taas baba paulit ulit ko yung ginawa habang nakatingala kay Todd. Sarap na sarap ito sa ginagawa ko. Sobrang libog ang makikita mo sa mukha niya.

“Ang init ng bibig mo, Baby. Parang butas ng babae. Sige pa. Ah!”

Hinawakan ni Todd ng dalawa niyang kamay ang ulo ko. Noong una ay dahan-dahan lang ang pagbayo nito sa bibig ko pero bigla itong bumilis kalaunan.

Halos di na ako makahinga. Maluha-luha na rin ako dahil pinasok na ng buong hotdog ni Todd ang bibig at lalamunan ko. Grabe ang pag-indayog niya sa bunganga ko. Paano pa kaya kapag sa pwet ko na? Baka wakwakin ako nito.

Paulit-ulit siya. Sunod-sunod na rin niyang sinasagad sa lalamunan ko ang kanya kaya di na ako masyadong makahinga. Nagkalat na rin ang laway ko.

Mabuti naman at huminto ito saglit. Inalalayan ang mukha ko na tumingala sa kanya. Pinunas ng kanyang daliri ang luha sa gilid ng mata ko dahil sa sarap bago ito magsalita.“Pasensya na sarap na sarap lang kasi ako sayo. Tagal ko na kasing di nagagawa yan. Ayoko kasi na kung sino-sino lang ang umuungol ng pangalan ko.”

Rumehistro naman sa mukha niya ang isang apologetic expression. Napangiti ako dahil sa sinabi niya lalo na doon sa huli, so it means na hindi lang ako kung sino sa kanya?

“Okay lang. Pain means nothing kapag nakikita ko na nasasarapan ka.” Maluha-luha kong sabi. Di kasi ko maka-get over sa laki, jusmi.

Iniangat niya ako at hinalikan. Hinubad niya na rin ang pang itaas ko. Nabigla ako at napahigpit ng yakap sa kanya ng bigla ako nitong binuhat papasok sa condo.

Hinagis niya ako sa kama na para bang bagong kasal kami at pumatong siya sakin sabay hinalikan ako nito mula sa leeg hanggang sa labi. Inilingkis ko naman sa kanyang leeg ang kamay ko. Grabe! Napakasarap niya.

Ang sarap sa pakiramdam kapag hinahalikan niya ko. Kung malulunod man ako ay gusto ko sa mga halik niya. Gusto ko munang kalimutan ang lahat ng problema. Gusto ko lang munang namnamin ang sarap na hatid ni Todd.

Tumagal rin ang halikan namin na iyon. Hinahabol namin ngayon ang aming mga hininga habang nakapatong parin siya sakin.

Lagi akong na-me-mesmerized sa mga titig niya. Parang lagi akong ginagayuma nito.

Nagtitigan kami sa halos kalahating segundo bago siya umimik.

“Kung tutuusin, mabibilang palang ang araw simula nang magkakilala tayo. I think it doesn’t matter anymore, ayoko ng sayangin ang mga oras na ito. Di na natin sigurado ang buhay. I mean… I want to try something new. I want to make it with you, Noah.” His eyes twinkled in a deep romantic feelings.

Ano daw? Tila nabingi ako sa mga kataga niyang binitiwan.“A-anong ibig mong sabihin, Todd?” Pagtataka kong tanong dahil hindi ko siya maintindihan.

“Let’s take this to another level. Let’s invest our feelings with each other, can we?” My eyes widened in surprised. Totoo ba na gusto niya akong maging kasintahan?

Nakainom lang kasi paano. Nahihilo lang siguro siya kaya nasasabi niya ang mga bagay na iyan. Ano yun instant noodles?

I chuckled.“Lasing ka lang siguro…” Hindi ko na natapos ang pagsasalita dahil sa pagbara niya.

Hinaplos niya ng marahan ang pisnge ko at saka kinulong ang paningin niya sa mga mata ko. Hinawakan ko naman ang kamay niya hanggang masapo nito ang baba ko.

“Todd.” Pabulong kong sabi sa pangalan niya.

“Hindi ako basta-basta nalalasing. I know what I’m saying.” Tumigil ito saglit. Kahit na lasing ito ay halata na nasa wisyo niya pa ito.

Humangos muna siya ng malalim bago magsalita.“Can I be your boyfriend?“I felt blushed for a moment. Nag-simula na ring bumilis ang tibok ng puso ko. Seryoso ba siya? Like, what? Hindi ko alam ang magiging reaksyon ko sa sinasabi niya.

“Meron lang akong isang tanong sayo.” Inilihis ko ang tingin ko sa ibang direksyon pero inalalayan naman niya ulit ako na tumingin sa kanya. Ramdam ko na namumugto na ang mata ko at handa nang umiyak.

Ginagawa niya lang ba ito dahil wala na siyang choice? Ginagawa niya lang ba ito dahil ako na lamang ang tao na kasama niya? Unfair naman yun sa part ko. Gusto kong linawin sa kanya na hindi laruan ang feelings ko.

Naghihintay lamang ito ng sagot sa akin.

“Nangangarap ako dati na matatagpuan ko ang lalaking mamahalin ako ng totoo, yung hindi pilit at walang hinihinging kapalit.” Naramdaman ko na may lumandas ng luha sa gilid ng mata ko habang binibigkas ang mga katagang iyan. Hindi ko alam kung luha ba ito dahil sa tuwa o dahil sa pagkabahala.“Todd, Do you even like me? Meron ka bang nararamdaman kahit kaunti man lang sa akin habang binibigkas mo ang mga salitang…” Hindi ko na natapos ang aking sinasabi ng siilin niya ako ng isang halik.

Napamilog ako ng mata na di kalaunan ay napapikit rin naman ako. Iba ito sa mga halik niya kanina. Napaka-tender nito at hindi nang-dodomina. Its so sweet and delicate. Napakagaan nito sa pakiramdam. Hindi ko alam pero bigla akong kumalma sa pangamba ko sa mga sinabi niya.

Bumitaw na rin siya sa akin.“I really like your smile, the way you laugh and talk to me was incredible and your face? It looks so pure and innocent. You look like an angel. Napansin ko lahat nang iyan nitong mga nakaraang araw at nung nasa balkunahe tayong dalawa. I deny it at first kasi naninibago ako. Pero marami na akong nasaksihang mga tao na umibig sa pareho nilang kasarian. Na-realize ko na wala namang masama na mahulog ang puso ko sa kagaya mo. Sa tingin ko sapat na iyon para ibigay ko saiyo ang puso ko. I like you, Noah. I really mean it.” Punong-puno ng pagmamahal ang bawat binibigkas niyang salita. Bawat salita ay may emosyon at diin.

Wala akong magawa kung hindi mahulog nang mahulog sa kanya. Yung puso ko parang lumilipad sa tuwa. Tila na estatwa na ako dito dahil sa pag-confess niya sa akin. Ganun na ba ako kaganda? Kidding aside. I’m overwhelmed and felt loved.

“Todd?” Bulong ko.

Pero kung sasagutin ko ba siya ay worth it kaya? Kung kami nalang siguro ang natitirang tao sa mundo ay sasayangin ko pa ba ang pagkakataon na ito? Ito ang hiling ko kanina na sana hindi lang libog ang maihandog niya sa akin. Sabi ko nga, siya yung ideal guy ko. He has everything. From looks to personality.

Siguro ito na nga ang time para lumigaya naman ako at may makatuwang after all this years na mag-isa lang ako sa buhay. Katapusan na rin ng mundo, sasayangin ko pa ba ’to?

I will grab every single moment na kasama ko siya. Kasi di na ito ang dating mundo na ginagalawan namin.

Ngumiti ako kay Todd. I was shocked earlier pero napalitan naman kaagad ito ng saya, ang pusok ko. Ikinulong ko ang kanyang pisnge sa dalawa kong palad.“I like you since the very beginning, corny pero love at first sight nga ata tawag dun. Ewan ko ba, ngayon lang kasi ako na-inlove nang ganito. Buong buhay ko ay mag-isa lang ako, siguro oras na para…sumaya naman ako.” Huminto ako saglit para kabisaduhin ang kay-gwapo niyang mukha.“Sana ipangako mo na hindi mo ako sasaktan.”

Sumilay sa kanyang mata at labi ang isang matamis na ngiti.“I will. So, it means…”

“Yes!” Walang pag-aalinlangan kong sagot sa kanya.

Marupok na kung marupok. It doesn’t matter anymore kung ilang araw pa lang kaming magkasama. Wala na rin akong pag-aalinlangan sa aking naging desisyon na sagutin siya. His sincere confession fulfilled my heart at yun ang mahalaga.

Mabuti at ibinigay pa ni Lord sa akin ang lalaking pinapangarap ko lang noon sa isip ko kahit na sa mga huling sandali nitong buhay ko.

Siniil ako sandali nito ng halik.“Baby pwede na ba natin ipagpatuloy?” Nakangisi niyang sabi.

“Yes, I want more.” Hinalikan ko siya senyales na gusto ko ang sinabi niya.

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy:

In The Zombie Apocalypse

Edited Version: May 6, 2022

Chapter 4

Noah’s POV

Tanghali na nang nagising kami ni Todd. Nandito kami ngayon sa balkunahe dahil sinasanay niya ako kung paano ang tamang pag-gamit ng baril. Pang self-defense ko daw kung sakali na dumating ang oras na kailangan na naming makipag-sapalaran.

“… Yeah, that’s right. Dapat hindi lang yung sandata ko sa baba ang hinahawakan mo, dapat ka ring masanay sa tunay na baril.” Ani nito habang tutok na tutok na tinititigan ang hawak kong baril. Namutawi rin ang mapang-asar niyang ngiti sa labi.

Sinampal ko ito sa balikat ng mahina.“Galing mo talaga mang asar, eh.” Nakangisi kong tugon sa kanya.

Tinuro nga ni Todd sa akin kung paano humawak ng baril. Kagaya ng mga napapanood ko sa mga action movies, itututok mo lang naman ito sa direksyon na gusto mong patamaan at kalabitin ang gatilyo.

Kontrolin ko daw ang aking pag-hinga. Kapag handa na daw akong paputukin ang baril, huminga daw ako ng malalim at ibuga ang kalahati nito. Ani pa nito, huwag ko raw panatilihin sa loob ko ang aking hininga dahil mapapa-bilis lamang nito ang tibok ng puso ko na maaaring maka-apekto sa pag-asinta ko ng target.

Pinayuhan nya ako na tibayan ko daw ang pag-hawak kasi may impact ito na maaaring mag-patumba sa akin. Sanayin ko raw ang katawan at tenga ko sa lakas at maka-bingeng tunog nito.

Pinaka-huli at ang pinaka-importante sa lahat, lakasan ko daw ang loob ko kapag dumating sa punto na kailangan ko na daw kalabitin ang gatilyo.

Pinagmasdan ko siya sa kanyang gagawin. Dumungaw ito sa balkunahe na akin namang ginaya. Tila may hinahanap at sinisipat siya sa ibaba.

Ikinasa niya ang baril na hawak niya, hinawakan ito ng maigi at itinutok patungo sa kaliwang direksyon paibaba. Kasabay nun ang pag-pustura ng maayos ng kanyang katawan patungo sa kanyang braso hanggang sa kanyang kamay. Tila ba may dumaloy na alon ng enerhiya sa buo niyang katawan.

Ang tindig niya ay halatang hindi matitibag, ang pag-hawak niya ng baril ay tila mala-aksyon star sa isang pelikula at ang kanyang mukha na pokus na pokus sa target. Walang duda, isa siyang Police captain ng kapulisan.

“Wag ka muna dyan mag-pantasya sa katawan ko, focus Noah. You can have it after this.” Nabalik ako sa wisyo ng magsalita ito.

“Huh? Loko! Hindi kita pinag-papantasyahan.” Palusot ko, teka ba’t nagpapalusot ako? Eh, hindi ko naman talaga siya pinag-papantasyahan.

Baka masapok ko ito kaya itinuon ko na lang ang atensyon ko sa kanyang target.“Sa ganitong kaso, ulo ang kailangan mong patamaan sa kanila. Don’t hesitate, get ready and shot!” Kasabay nun ang malakas na putok ng baril. Ang galing niyang umasinta, headshot talaga! Humarap na ito sa akin kasabay ang pag-hawi ng kanyang buhok.

“Galing!” My eyes widened and twinkled. Napa-palakpak pa ako habang nakatingin sa kanya.

“Its your turn, Noah.” Inabot nito sa akin ang baril na agad ko namang kinuha. Nag-hanap rin ako ng target at saka ginaya ang pustura ng kanyang katawan kanina.

Sinubukan ko nang mag-focus at asintahin na ang target nang bigla akong yakapin mula sa likod ni Todd. Tila ba nawala ako sa pokus ng mga sandaling iyon. I felt so weak. Halos araw-araw nahuhulog ang loob ko sa kanya.

“Your left arm seems unstable. Hayaan mong alalayan muna kita.” Wala na akong nagawa kung hindi ang sumunod sa instruction ng kanyang katawan. Yinakap at sinuportahan niya ang likod ko, inalalayan ang hawak ko sa baril at saka ipinatong niya ang kanyang ulo sa balikat ko.

“Pinaka-huli, huwag kang magpapa-distract sa mga bagay o kung sino man na nasa paligid mo. Dahil maaari nila itong gamitin para patumbahin ka.” Pagkatapos nun ay pinaputok na namin ang baril. Sapol na sapol sa ulo ang zombie na tinarget namin.

Bumitaw na ito sa likod ko at humarap na rin ako sa kanya.“Ang astig!” Sigaw ko.“Pwede na ba ako pumasok sa kapulisan?” Biro ko sa kanya.

He smirked.“Yeah sure, may potensyal ka. Practice lang ng practice.” Ani niya.

Ngumiti rin ako sa kanya.“Hmm, pasado na ba yung una kong tira?” Tanong ko rito.

“Yeah, not bad. Pero mas better kung ako ang titira.” Biro niya na naman kaya naghabulan na naman kami sa loob nitong condo.

Pagkatapos naming mag-ensayo nang halos isang oras ay nagpahinga kami. Naglaro ng UNO, naglaro ng sungka at chess, at nanood ng movie. Pagkatapos ay naisipan na naming kumain ng tanghalian.

Napaiktad ako nang bigla akong yakapin ni Todd mula sa likod.“Maliligo ako, gusto mo bang sumabay?” Bulong niya sa akin sa mababang boses habang dahan-dahan niyang iginagapang ang kanyang ilong sa leeg ko. Naging dahilan ito para mag-sitayuan ang lahat ng balahibo ko sa katawan.

Puma-harap ako sa kanya dahil sa kiliti ng paghalik nito sa leeg ko. Sinungaban naman nito ang bewang ko, inilapit sa kanya at idinikit sa katawan niya. I was shocked for a while nang maramdaman ko ang matigas nitong alaga.

I smirked.“Todd, Remember? Kaka-ligo ko lang kanina nung natapos tayo mag-ensayo?”

Nag pout naman ito na tila ba nagpapaawa.“ Ba’t di mo kasi ko inaya? Ayaw mo na ba sa akin? Sabay na tayo please. Wala naman tayong babayaran na bills kaya one to sawa tayo sa paliligo.“ Pagmamaka-awa nito sa harap ko. Hys, parang bata.

Hinalikan ko ito ng ilang segundo, napaiktad na naman ako ng bigla nitong pisilin ang pwetan ko.

“Todd!” Ang arte ng lola niyo, lakas magpakipot.

Binigyan ko ito ng matalim na tingin habang maloko akong naka-ngisi sa kanya. Kunwari pa ako, eh gusto ko naman.

“Bakit? Ayaw mo ba?” Nag-puppy eyes pa ito.

Papayag na sana ako dahil sa pang-aakit niya nang may sumagi sa aking isipan.“Its not like that…” Bakit hindi ko siya sabikin at bitinin? I know right? Kitang-kita ko na ngayon sa mga mata niya ang pananabik.“Maligo kana kasi maghuhugas pa ako. Saka na tayo maligo ng sabay.”

Aktong tatalikuran ko na sana siya nang higpitan nito ang hawak niya sa bewang ko, he pinned me more to his warm and sexy body. Kumagat pa ito ng labi bago magsalita ulit. My heart was pounding so fast. Inilapit nito ang kanyang mukha sa akin.“Gusto ko yan, yung binibitin ako. Natatakam ako sayo. Mamaya uungol ka sakin, Baby.” Napalunok ako. Binigyan niya muna ako nang isang halik saka ako binitiwan. Tulala niya akong iniwan dito habang naka-hawak sa labi ko.

Tuluyan na itong nakapasok loob sa comfort room. Nag-soundtrip pa siya doon. Rinig na rinig ko ang rock song dito sa labas na kanyang pinapa-tugtog.

Ano ba itong nagawa ko? Ba’t parang oras-oras nalang? Di ba siya nauubusan? Mukhang pupuyatin na naman niya ako mamayang gabi. Baka lumuwang na ’tong ano ko. Hys.

Napalunok na lang ako at nagpatuloy na sa ginagawa.

Mabilis naman akong natapos sa paghuhugas dahil kaunti lang naman iyon. Tinungo ko na ang closet dahil may aayusin pala akong mga damit doon na hindi naka-tupi.

Nasa harap na ako nitong closet ni Todd. Sinalansan ko lahat at tinupi ang mga di-nakatuping mga damit.

“Ayan maayos na.” Banggit ko habang nakapamewang pa ako habang tinitingnan ang mga damit na inayos ko.

Naisipan ko nang bumalik sa kusina. Isinara ko na ang closet at pumihit na ako sa aking likuran.

Sa mga sandaling iyon, napamilog ang aking mga mata at labis ang aking pagkagulantang sa nakikita ko.

Napaatras at napasandal pa ako sa closet dahil sa sobrang gulat na naramdaman ko. Nagsimula na ring mamuo ang takot ko.

Sino itong nasa harapan ko? Zombie ba siya? Ba’t hindi siya gumagalaw sa kinatatayuan niya? Papaanong napunta siya dito? Sunod-sunod kong tanong sa aking isipan.

Hindi ko maaninag ang mukha niya dahil naka-cap ito at nakayuko pa. Ang katawan nito ay kasing laki ng katawan ni Todd.

Ni-nenerbyos na ako. Nakapag-pa-trigger pa lalo ng takot ko ay ang hawak niyang rifle at mga dugo sa damit nito. Napalunok ako ng laway. Hindi ito maaari, hindi ako pwedeng bakasan ng takot!

Naalala ko ang sinabi sa akin ni Todd kanina, wag daw akong padadaig sa kaba at takot. Kaya dali-dali kong hinugot sa closet ang baril na ginamit namin kanina ni Todd at agad ko itong itinutok sa direksyon ng kaniyang ulo. Gusto kong sumigaw at tawagin si Todd pero di niya ako maririnig dahil sa lakas ng tugtog sa loob ng banyo.

“S-sino ka? P-paanong nakapasok ka dito? Magsalita ka!” Bulyaw ko sa kaniya kahit sa loob-loob ko ay natatakot na ako.

Hindi dapat ako magpasindak sa laki ng kanyang pangangatawan. Kailangan kong magtapang-tapangan kahit na alam kong nanghihina at nanginginig na ang loob ko sa takot.“Subukan mong humakbang papalapit sa akin, hindi ako magda-dalawang isip na paputukin ito sa ulo mo!”

I need to keep my guard up. Hindi na ito ang dating mundo na aming naka-gisnan. Lahat ay vigilante. Kailangan naming ipaglaban ang buhay namin hanggang kamatayan.

“Sasagot ka ba o ipapaputok ko sa iyo ang baril na ito…” Pahina nang pahina kong sigaw dito.

Bigla atang lumambot sa isang iglap ang puso ko. Nasilayan ko kasi na may lumandas na mga luha sa kaniyang pisnge. Napayuko pa ito ng ulo at tinakpan pa niya ng isa niyang kamay ang kanyang mata at umiyak pa siya.

Ano ba naman yan. Mala-aksyon star na ang dating ko dito pagkatapos iiyakan niya lang ako?

Thankful ako kasi hindi siya zombie. Lumuwag na ang pakiramdam ko. Pero hindi ko pa rin binababa ang baril ko na nakatutok sa kanya. I still don’t know him. Baka nagpapanggap lang yan.

Inangat nito ang kaniyang ulo, tinangal ang sombrero niya at saka tumingin sa akin kasama ang ngiti nito sa kanyang labi.

“Sobrang saya ko lang kasi bukod sa akin ay meron pa palang nabubuhay. Akala ko ako nalang ang natitirang survivor. Sobrang saya ko lang na makakita ng totoong buhay na tao simula ng kumalat ang virus na yan.” Ang saya sa tono ng kaniyang salita at galak sa kanyang mukha habang binabangit niya ang mga salita ay aking namasdan.

Seryoso parin ang tingin ko sa kanya. Baka nag-iinarte lang yan.“Sino ka ba? At paano ka nakapasok dito?” Maawtoridad kong tanong sa kanya.

Dahan-dahan niyang inangat ang kanan niyang kamay, tila ba sumsenyas at tinuturo ang baril na hawak ko kasabay ang pagsasalita niya.“Bago kita sagutin, pwede bang ibaba mo muna yang baril na hawak mo? Kasi kinakabahan ako sayo. Baka maiputok mo sakin yan.”

Nagpabalik-balik ang tingin ko sa baril at sa kaniya.“O-okay.” Pagsunod ko sa kanya. Kahit na medyo naghe-hesitate pa ako ay dahan-dahan ko nang ibinaba ang baril na hawak ko.

Humangos siya na para bang nabunutan ito ng tinik.“Ako nga pala si Marco.” Inilahad niya sakin ang kamay niya.

Sa tingin ko di naman siya masamang tao kaya binalik ko na yung baril sa closet, no need to worry dahil any moment lalabas na rin naman si Todd.

Unti-unti akong humakbang papalapit sa kanya, inabot ang kamay niya, kinamayan ito at nagpakilala.“Noah.” His hand was too huge, sinakop nito lahat ng kamay ko.

“Masaya akong makita ka…” Napangiwi ito at tila may inindang sakit sa gilid ng kaniyang katawan.

Agad ko namang binawi ang kamay ko at natarantang nagsalita.“W-what happen? Anong problema?”

“Teka, may first aid kit ka ba dito? Kailangan ko kasing gamutin itong sugat ko. Nahiwa ito kanina doon sa isa sa mga balkunahe na dinaanan ko.” Pagkatapos ay ipinakita niya ang sugat na nasa tagiliran niya.

Nung una ay kinabahan ako kasi akala ko sugat galing sa mga zombies pero ng makita ko na parang na-slice ito ng isang matalim na bagay ay nabunutan ako ng tinik.

“M-meron. Kukuhanin ko lang umupo kana muna diyan sa sofa.” Kinuha ko na ang first aid kit na nakalagay sa kwarto at nagtungo agad sa kanya.

Pagbalik ko ay nakahubad na ito ng damit pang-itaas. Napalunok ako dahil tumambad sa akin ang mala adonis na katawan nito. Relax, namangha lang ako.

Akmang kukunin na nito ang first aid box nang ako ay magsalita.“A-ako na lang ang gagamot sa sugat mo.” Pag-presenta ko.

“Ayos lang ba saiyo, Noah?” Tanong nito. Ngumiti naman ako at tumango.

Nakaupo siya sa sofa samantalang ako naman ay umupo sa sahig sa harapan niya.

Hindi ko ikaka-ila na may ibubuga rin siya pagdating sa itsura. Maikukumpara ko ang kagwapuhan niya sa celebrity crush ko na si Chris Evans.

Nilagyan ko ng alcohol ang sugat niya kaya napangiwi ito sa sakit.“S-sorry. Hmm, Papaano mo nga pala nailigtas ang sarili mo?”

Umayos siya ng upo at sumandal sa sofa.“I was in a vacation. Tumuloy ako diyan lang sa katapat na hotel nitong building kung nasaan ka ngayon para magpalipas ng gabi. Sa kalagitnaan ng gabi na iyon ay nabulahaw ako sa kaliwa’t kanang pagsabog sa labas. Then, I saw everything through my naked eyes. Cravings, blood and screams, that night was so unreal.” Pag-kwento niya habang patuloy ko siyang ginagamot. Same lang pala kami ng reaksyon noong gabi na iyon.

“So, papaano ka nakapasok dito? Hindi ka naman pumasok sa pinto. Then sabi mo kanina nahiwa itong sugat mo dahil sa isa sa mga balkunahe, hmm akyat bahay ka ba?” Tanong ko habang tinatansya ang benda na ilalagay ko sa sugat niya.

He chuckled kaya napatingin ako sa kanya. Idinungaw nito ng bahagya ang ulo niya sa akin.“Papaano magiging akyat bahay ang isang tao na laging nasa barko? Sige nga. Joking aside. Isa akong marino.” Ginulo pa nito ang buhok ko, di ko alam kung para saan iyon. Simula kanina ay hindi na naalis ang galak nito sa mukha.

“Lumipas ang ilang araw ay naubos ang supply ng pagkain ko, I need to survive. Di ako papayag na mamatay sa gutom. I was so desperate that time. Sa pagmamasid ko, natuklasan ko na nati-trigger lang ang mga zombie through sounds and vision. Ginawa ko itong advantage. Nag-hintay ako nang gabi para maisagawa ang plano ko. Bago magdilim ay tinandaan ko ang mga pwesto nila dahil stationary sila. Tulog din ang mga ito sa gabi kaya mas makaka-bwelo akong gumalaw sa labas. Sa gabay ng panginoon ay nakarating ako sa first floor nitong building ng ligtas. Sinubukan ko sanang pumunta sa second floor pero nagulat ako nang makita ko ang sandamakmak na zombies sa daan kaya bumalik nalang ako sa first floor at nagpalipas ng gabi sa isa sa mga bukas na condo doon.”

“And then…” Agad ko nang tinapos ang pagbebenda ko at tinuon ang atensyon ko sa kanya.

“Doon ay nagpalipas ako ng ilang gabi. Pero di sapat yung foods na naka-stock doon kaya sinubukan kong maghanap sa ibang condo. Sad to say, kung hindi naka-lock ang iba ay mayroong zombie sa loob. Kung sisirain ko naman ang bawat pinto ay maaari kong matawag ang atensyon nila dahil sa ingay kaya nag-isip ako ng ibang paraan. Nakita ko na posibleng makatalon sa bawat balkunahe ng bawat condo dahil di naman kalayuan ang agwat ng bawat isa. Yun nga ang ginawa ko hanggang makarating ako dito sa condo mo. Then, I saw you.”

Di lang sya gwapo at makisig, matalino pa kaya humanga ako sa kanya. Para rin akong isang bata na manghang-mangha sa storya niya. Ang lakas din ng loob niya para gawin ang nakakamatay na desisyon na iyon.

“Ayan na nga yung mga nakuha kong pagkain sa mga napasukan ko sa hotel na ito.” Tinuro niya yung malaking bag na bitbit niya kanina.

“Ang dami naman niyan. Mukha ring mabigat.” Napangiti naman ito dahil para akong bata.

“Noah?” Tawag niya sa akin. Agad naman ulit akong napalingon sa kanya.

“I was so hopeless before, until I saw you.” Kitang kita ang tuwa nito sa mga mata niya.

Nginitian ko siya bilang tugon.“Masaya ako para sa iyo, Marco. Ay, teka ipaghahain kita ng pagkain.” Medyo na-o-awkward na ako sa tingin niya. May jowa na ko Marco, wag ako.

Tumayo na ako sa harap niya. Akmang aalis na sana ako nang bigla nitong hawakan ang mga kamay ko.

“Noah. Pwede ba akong mag stay dito?”

“O-oo naman. Why not? Sino pa bang magdadamayan at magtutulungan kung hindi tayo-tayo nalang.” Maluwag kong pagtanggap sa kanya.

Nabigla ako. Bigla itong tumayo at saka sinungaban ako ng yakap nito. Sinakop ng katawan nito ang akin.

Ramdam ko ang saya niya kaya di na ko magtataka na kahit matipuno at makisig siya ay di na niya napigilan maiyak. Tinugunan ko na rin ang yakap nito. Nakakatunaw ng puso ang mga taong may ganitong personalidad. Big but soft-hearted guy.

“Pasensya na kung umiiyak ako, natutuwa lang talaga ako na makita ka.” Natatawa pa ito ng bahagya habang nakayakap parin sa akin.

“Its okay…” Tinapik-tapik ko pa ang likod nito.

“Lumayo ka sa kanya, Noah!” Sigaw na nagpahiwalay sa aming pagyayakapan ni Marco pagkatapos ay napaharap kami nang sabay sa galit na galit na si Todd.

Itinulak ako ng kaunti ni Todd dahilan para mapalayo ako kay Marco. Nagulat ako ng suntukin niya si Marco na ikinatumba nito. Sa bilis ng pangyayari ay nakita ko na lang na bumulagta na si Marco sa sahig dahil sa lakas ng suntok ni Todd.

“You’re not allowed to touch what’s mine, bullshît!”

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy

In The Zombie Apocalypse

Edited Version: May 8, 2022

Chapter 5

Noah’s POV

Tanging patak lang ng tubig sa lababo ang maririnig dahil sa sobrang tahimik ng paligid dito sa condo.

Nasa mini sala kaming tatlo. Nakaupo si Todd sa couch at katabi ako nito. Samantalang sa single sofa naman si Marco.

Makikita sa mukha ni Marco ang pasa dahil sa suntok kanina ni Todd. Pumutok din ang labi niya dahil sa lakas ng suntok nito. Samantala’y makikita naman sa mukha ni Todd ang inis nito.

“Pasensya kana pre kanina.” Paghingi ng tawad ni Marco. Kita naman sa mata nito ang sinseridad.

Hindi niya naman kailangan humingi ng tawad dahil unang-una wala naman siyang ginagawang masama.

Tinapunan lang ito ni Todd ng tingin pagkatapos ay ibinaling ulit niya ang paningin sa ibang direksyon. Suya parin ang namumutawi sa mukha nito.

“Kung ano man ang dahilan para suntukin moko, pre, pasensya na.” Paghingi ulit ng tawad ni Marco.

Hindi pa rin kumikibo si Todd, parang pinipigil lamang nito ang inis niya. Kaya hinawakan ko na ang braso nito para pakalmahin siya, kagaya nung unang beses ko siyang pakalmahin.

Tiningnan naman nito ang kamay ko pagkatapos ay itinungo niya ang tingin sa mukha ko. Hindi na mabigat ang damdaming namumutawi sa mukha niya.

Todd, wag kana magselos. Ikaw lang naman ang love ko. Sinasabi ng isip ko habang nakatingin sa mga mata niya. Mukhang naintindihan naman niya.

Pagkatapos niya akong titigan nang ilang segundo ay binaling na nito kay Marco ang tingin niya. Humangos muna ito bago magsalita.“I really dont care on what you are saying right now.“Tumingin siya saglit sakin.“I trust Noah. Just tell me kung paano ka napunta dito?” Malamig na tugon ni Todd.

“Oh okay, about that…”

Nag-kwento na itong si Marco kay Todd. Sinabi niya lahat nang sinabi niya sa akin kanina. Tahimik lang dito si Todd sa tabi ko at seryosong nakikinig. Detail by detail kung mag-kwento itong si Marco kaya hindi na namin namalayan ang oras, dapit-hapon na.

Lumaylo naman kahit papaano ang ekspresyon ng mukha ni Todd pero ramdam ko na hindi pa rin ito maka-get over sa nangyari dahil sa lamig nito magsalita. Ang cute niya magselos.

Hawak ko parin ang braso nito. Napansin ko rin na hindi na niya ako tinapunan ng tingin kahit saglit simula kanina. Ewan ko pero may part sakin na natutuwa ako dahil alam ko na mahal niya talaga ako. Selos na selos ang daddy ko.

“Don’t worry. Pre may dala akong mga goods na nakuha ko sa lahat ng dinaanan kong condo..” Nakangiti niyang sabi kahit na skit na sakit sa labi niyang may sugat.“Sana pumayag ka na mag-stay ako dito. Okay lang ba?”

“Okay. Alangan namang pabayaan ka lang namin diyan sa labas. Konsensya pa namin kung may mangyari sayo.” Pagsang-ayon ni Todd na halatang napilitan lang.

Binaling naman ni Todd sa akin ang paningin niya tsaka nagsabi,“Payag ka rin ba Noah na dito siya mag-stay?”

Dahan-dahan naman akong tumango sa kanya bilang pag-sang-ayon na rin.

Pagkatapos kong mag response ay humangos siya ng malalim. Pagkatapos ay tumayo siya, tinungo ang closet at kinuha yung isang libro na may titulong ‘Vampire Series: The HalfBlood’s Desire’ na hilig niyang basahin.

Akmang di-diretsyo na sana siya ng balkunahe nang bigla kong hawakan ang braso nito. Huminto naman ito at tinapunan niya lang ako ng tingin, sobrang lamig nito. Pagkatapos ay dumiretsyo na siya sa balkunahe.

Gusto ko sana siyang kausapin kaso naisip ko munang makapag-isip-isip siya.

Pumunta na lang ako sa kusina at nagluto ng pagkain para sa hapunan. Naiwan naman si Marco sa sala na abalang inaayos ang kanyang mga dala.

Ipagluluto ko nalang si Todd ng paborito niyang adobo nang sa ganoon ay mabawasan ang init ng ulo niya.

“Ang bango naman ng niluluto mo, mas lalo akong nagutom.” Napalingon ako sa nagsalita, si Marco. Nakaupo na ito sa dining table na naka-ngiwi pa dahil sa mga sugat.

“Kakaluto lang, teka hahainan na kita.” Banggit ko habang sumasandok ng adobo.

“Thanks.” Pasasalamat niya nang mailapag ko sa lamesa ang kanin at mangkok na may adobo.

“Sana magustuhan mo.” Masaya kong banggit dito.

Inamoy niya ito at pinagmasdan.“For sure, masarap ito.” Ngumiti ako at akmang tatalikod na ng bigla niyang hawakan ang braso ko.“Noah. Pasensya na sa nangyari. Hindi ko sinasadya na…”

Huminto ito saglit bago ulit magsalita.“…magkaroon kayo ng tampuhan.”

“Wag muna isipin iyon dahil wala ka namang kasalanan. Ako na ang bahala kay, Todd. Kakausapin ko na lamang siya. For sure magkaka-sundo rin kayo nun.” Tumango naman siya sakin bilang pagsang-ayon.“Sige na, tatawagin ko lang siya.” Pagpapaalam ko sa kanya.

Binitbit ko itong isang upuan kanina na inupuan ni Marco at hinila ito papunta sa balkunahe. Nasa likod ako ni Todd ngayon. Pinagmamasdan ko ito. Nakakatuwa dahil parang hindi naman nagbabasa.

Inilagay ko ang upuan sa tabi niya at tumabi ako ng tahimik . Tiningnan naman ako nito saglit pero nagpatuloy naman siya sa pagbabasa. Aba! Ang cute naman niya magtampo.

Lumapit ako sa kanya, niyakap ko siya at isiniksik ang ulo ko sa leeg niya.

“Ang bango mo, Todd. Alam mo ba, niluto ko yung paborito mong ulam na Adobo. Tara sabay-sabay na tayong kumain.” Paglalambing ko sa kanya.

“Busog pa ko.” Malamig niyang sagot sakin dahilan para tingalain ko siya at bigyan ng nagtatakang tingin.

“Busog kapa? Di ka nga nagmeryenda, eh paanong busog kapa? Hulaan ko. Nagseselos ka siguro no.” I chuckled sabay pinisil ko yung ilong niya. Weird pero may kiliti talaga siya sa ilong.

Nakita ko naman na napangisi siya pero agad naman niya itong pinigil.“Ako magseselos dun sa lalaki na yun? Tsk! Who the hell that guy para pagselosan ko? Marahan niyang inaalis ang braso ko sa kanya pero pinipigilan ko ito.“Ano ba Noah nagbabasa ako. Mauna na kayo nung MARCO na yun.”

Tinangal niya ang braso ko na nakalingkis sa kanya at tila nag pokus ulit sa libro na binabasa niya. Ay sus! Halata naman na hindi siya nagbabasa.

He emphasized Marco’s name. Selos na selos, ah. Sobrang gwapo niya naman magselos. Dahil diyan ay naka-isip ako ng magandang plano para paaminin na nagseselos siya.

“Busog na rin ako. Kumain ka nalang. Mauuna na akong matulog.” Walang gana kong tugon sa kanya.

Tumayo na ako sabay bumuntong hininga. Nakita ko sa aking peripheral vision na sumulyap siya sakin. Hindi ko matukoy kung ano ba ang reaksyon niya. Napangisi ako ng tinalikuran ko na ito. Pumasok ako sa kwarto at nahiga na sa kama.

“Three, Two, One, Zero…” Pabulong kong pagbilang. Saktong iniluwa ng pinto si Todd.

Nagtalukbong ako ng kumot para mas kapani-paniwala. Na-e-excite ako kung ano ang next step na gagawin niya. Ramdam ko na ang presensya niya sa gilid ng kama.

Tumabi siya sa akin pagkatapos ay niyakap niya ako.“Noah? Baby? I’m sorry.” Yung boses niya, shit! Ba’t parang nang-aakit?“Baby, Please talk to me.”

Inalis ko nang dahan-dahan ang talukbong ko at saka iniangat ko ang ulo ko para tumingin sa kaniya. Naglungkot-lungkutan ako para effective.

Hmm, hindi ko na nakikita ang seryosong mukha niya. Napaka-amo na nito.

Hinalikan niya muna ako sa noo bago magsalita.“Pagpasensyahan mo na ang mga inasal ko kanina, Noah. Kasi naman…” Sabi niya sa mababang boses at tila nag-alangan pa itong sabihin ang huling salita.

“Kasi ano?”

“Kasi naman…Oo, inaamin ko na.“bumuntong hininga muna siya bago ulit magsalita.“Nagseselos ako dun sa Marco na yun. Nakita ko kaya kayong magkayakap kanina paglabas ko ng CR. Nandilim talaga yung paningin ko. I saw you in another man’s arm, parang pinagsakluban ako ng langit at lupa. Hindi ko kayang makita ka na yakap ng ibang lalake. I’m s-sorry, Noah.” Paliwanag niya na nagpalambot ng puso ko. Ramdam ko na napaka-sincere ng sorry niya sakin, kahit hindi naman siya dapat mag-sorry.

“Sabi ko na nga ba nagseselos ka lang. Todd, hindi mo naman kailangan humingi ng sorry sa akin. Kay Marco dapat dahil siya yung sinaktan mo kanina.” Malumanay kong sabi.“Yung kanina pala. Kaya niyakap niya ako ay nagpasalamat lang siya sa akin dahil nakita niya daw ako. Yun lang yun.”

“Fine. Huwag lang ulit siyang magkakamaling hawakan ang baby ko. Sakin ka lang.” He kissed me in the forehead. Ang sweet niya naman. Sarap niyang ipagmalaki.

“Seloso.” Pang-aasar ko kasabay ang pagpisil ko sa ilong niya. Salamat at nakangiti na rin ako sa harap niya.“Pero in fairness ang gwapo-gwapo mo magselos.”

“Mahal kasi kita, Noah.” Yinakap niya ako ng kay higpit.“I never felt this feeling before to anyone. Ikaw lang Noah.“He said sincerely.

Naramdaman ko na pinamulahan ako ng pisnge.“Ikaw lang ang lalaki para sa akin, Todd.” Pagkatapos ay siniil ako nito ng isang matamis na halik.

Habang naghahalikan kami ay biglang tumunog ang tiyan ni Todd. Sabay kami bumitaw sa halikan at natawa ng malakas. Yan na nga ba ang sinasabi ko.

Siya na ngayon ang nag-aya para kumain kami. His face was lightened. Masaya ako dahil alam ko na mahal talaga ako ni Todd. Jealousy is normal. Isa ata yan sa mga milyong dahilan kung pano mo malalaman na mahal ka ng isang tao.

Nasa hapag kainan kami at masayang nagsalo-salo.

Maayos na ang pakikitungo ni Todd kay Marco. Parang matagal na ngang magbarkada ’tong dalawa dahil sa mga biruan nila. Prove yan na ang mga lalaki ay di nagtataniman ng sama ng loob. Yun nga lang inilalabas nila sa pisikal na sakitan kapag may galit sa isa’t isa.

Tawanan at masasayang kwentuhan ang nangibabaw sa aming tatlo. Marunong rin makisama itong si Marco kaya hindi kami nahirapan sa kanya.

Busog na busog kaming natapos sa hapunan namin. Nag-aya si Todd ng inuman. Faor relaxation daw na sinang-ayunan naman agad ni Marco. Wala na akong nagawa, mga lalaki yan eh, mahilig sa alak.

Tama lang ang lamig ng simoy ng hangin dito. Bumungad ulit sa amin ang magaganda at makikinang na bituin sa kalangitan. Kay ganda ng panahon.

Maayos na kaming nakaupo. Bale si Todd ang sa gitna, ako sa left side niya at sa right side niya si Marco. Nagsimula na rin kaming mag-inuman.

“Pre, matanong ko lang. Gaano na kayo katagal nitong si Noah?” Biglang tanong ni Marco.

“Hmm.” Todd looked at me.“ We’ve been together for almost two weeks. Nagkakilala kami dahil dito sa apocalypse.“ Kinindatan ako ni Todd na ikinangisi ko ng palihim.

“Oh, okay.” Uminom muna si Marco ng alak bago ulit magsalita.“Aside sa sinabi mo, gaano na kayo katagal?”

Gulat akong napatingin sa kaniya. Ganun rin si Todd. Alam niya na ba na  may relasyon kami ni Todd? Hmm pero sa mga inasta namin kanina di naman malabo na mahalata kami.

“What do you mean?” Todd asked.

“Pasensya na. Nagulat ba kayo?” He laughed slight.“Mahahalata mo naman kasi sa kilos kapag may relasyon ang dalawang tao.” Tiningnan niya kaming dalawa sabay ngumiti.“Dumaan rin ako sa ganyan pre. Marami rin akong naging shota nung bata-bata pa ako kaya nakita ko na yan lahat.”

Umayos si Todd ng upo. Saka hinaplos nito ang likod ko.“So, wala nang dapat pang itago dahil hindi naman kailangang itago.” Proud na sabi ni Todd na ikinatuwa ko.“Nagsimula ang relasyon namin dito mismo sa condo. It was unexpected.” Sagot ni Todd habang nakatingin sakin. Lumapit ito sa akin at tsaka hinalikan ako sa labi. Nang ginawa niya iyon ay pinagmasdan ko ang mukha ni Marco, akala ko mandidiri, nananatili parin masaya ang aura nito.

“Naks! Sabi nga ng mga kabataan, Sanaol.” Lumagok ito ng alak.“Ang hirap nang mag-isa dito. Wala man lang akong mayakap sa tuwing malamig ang gabi.” I felt pity for him.

Tinapik ni Todd ang balikat ni Marco.“Malay mo, may mapadpad ditong magandang dilag. Edi, naka-jackpot ka!”

“Mukhang malabo pero wala namang masamang umasa. Tsaka ang mahalaga andyan kayong dalawa. By the way, Congrats sa inyo! Cheers!” Masaya niyang sabi at saka itinaas ang wineglass.

Nahimigan ko naman na may bahid ng lungkot sa kanyang mga salita. Tama nga siya. Hindi masaya ng walang kapareha sa ganitong panahon. Nakakalungkot isipin na tatanda kang mag-isa.

Ang sarap sa pakiramdam kapag may mga taong tanggap kayo ng buo. Sobrang gaan sa pakiramdam. Kahit sobrang laki ng problemang nag-iintay sa labas ay di ako nangangamba. Dahil kasama ko ang taong mahal na mahal ako ng buo. Napakaswerte ko kay Todd.

Nakaakbay sa akin si Todd. Amoy na amoy ko na ang alak sa hininga niya na nagbibigay ng kakaibang chills sa akin. Naka-dalawa na silang bote ng beer samantalang ako ay nangangalahati palang. Pero mapapansin mo sa kanila na wala pa silang tama. Halatang mga bihasa na sa inuman.

Napayakap ako ng mahigpit kay Todd. Medyo nilalamig na kasi ako kaya napakapit ako sa kanya. Tinugunan naman ako nito.“Bakit? May problema ba ang baby ko?” Sabi niya sa mababa at malambing na tono.

“Medyo giniginaw lang ako.” Sabay ngiti sa kanya habang nakatingala ako.

“Mukhang naglalambing na yang misis mo, Todd.” Biro ni Marco. Misis pa nga pero, in fairness, masarap sa pandinig.

“Oo nga eh.” Ani Todd habang hinahaplos ang buhok ko.“Parang kailangan talaga nang lambing.” Kinurot ko naman ang tagiliran nito na ikinangiwi niya.

Nagtawanan pa ang dalawa. Kanina pa nila ako pinagbabato ng mga biro. Wala naman kasi silang ibang maaasar kung hindi ako lang. Nagkakasunod talaga tong dalawa na asarin ako, eh. Tuwang-tuwa pa tong si Todd na pasimuno. Sarap batukan!

“Malalim na rin ang gabi matulog na tayo.” Sumang-ayon na kami dahil inaantok narin naman ako.

Habang nagliligpit itong si Marco ay may binulong si Todd sakin na nakapagpataas ng lahat ng balahibi ko sa katawan.“Binitin mo ko kanina humanda ka sakin baby ko.” Then he smirked. Napalunok ako at patuloy kong naririnig ang boses niya hanggang sa makapasok kaming dalawa sa kwarto.

Sa couch sa may sala matutulog si Marco at kami naman dito ni Todd sa kwarto.

Humiga na ako sa kama pero tinawag ako ni Todd, tumayo daw ako. Heto na yun, pipilayin niya na naman ako.

Kinuha niya ang dalawa kong kamay at inilagay sa kanyang balikat. Inangkla niya naman sa bewang ko ang dalawa niyang kamay at inilapit ito sa katawan niya.

“Para saan naman ito?” Magiliw kong tanong sa kaniya.

“Gusto lang kitang isayaw baby ko.” Bulong niya sakin sa malagom at mababa niyang boses. Ngumiti naman ako dito at tila pinamulahan na naman ako ng pisnge.“Hmm, hmm…” Pag-hum nito na talaga namang ang romantic sa pandinig.

Magkalapit ang mukha namin. Nakatitig sa isat-isa at nangungusap ito.

Napaka-sweet niya talaga, napaka lambing niya sa akin.

Isinasayaw niya ako nang mabagal. Napaka galing niyang magdala, para bang tinatrato niya akong isang babae.

Ang sarap sa pakiramdam ng ginagawa niya. Nag-uumapaw ang pagmamahal ko sa lalaking ito. Hindi ako magsasawang pagmasdan ang mukha niya hanggang sa huli kong hininga.

Sa huling sandali ay pinaikot niya ako at napalapit ulit sa kanya. Binend pa niya ng kaunti ang katawan ko. Hinalikan niya rin ako bago siya magsalita.“Nagustuhan mo ba baby ko?” Tanong nito.

“Sobra mo akong pinasaya, Todd.” Nag-uumapaw sa tuwa kong sagot.

Hindi ko na napigilan ang luha ko dahil sa saya. Hindi ko naisip sa buong buhay ko na may gagawa sa akin ng mga bagay na ito. Akala ko dati ay magkakaroon lang ako ng isang sh*t na realtionship at hindi seseryosohin. Pero lahat ng akala ko na iyon ay mali, dahil pinatunayan ni Todd ang tunay na intensyon ng pagmamahal.

Hinandugan niya naman ako ng yakap at hinaplos niya ako ng marahan sa likod para patahanin.“Mahal kita, Noah.” Nakikita ko ang pagkinang ng mga mata niya.

“Mahal rin kita, Todd.” Mas hinigpitan ko pa ang yakap ko sa kanya. Yung tipong hindi ko na siya bibitawan.

Pagkatapos ng matamis na sayaw na iyon ay binuhat niya ako at ihiniga sa kama. Pumatong siya sa akin at siniil ako ng halik.

Tinugunan ko naman ito. Hindi na rin napigilan ng kamay ko na haplusin ang katawan niya papunta sa kumikislot niyang pagkalalaki.

Walang humpay niya akong hinahalikan. Walang kupas. Lunod na lunod ako sa bawat indayog ng halik niya. Sinabayan pa ng aroma ng alak na ininom niya kanina.

Lumipas ang ilan pang segundo ay tumigil siya sa paghalik at hinubad ang suot niyang T-shirt, pantalon at boxer.

Bumungad kaagad sa akin ang kanyang alaga na naghuhumindang at galit na galit na.

Hinaplos ko naman kaagad ang kanyang maaalsang dibdib at mga abs nito. Bumalik siya sa paghalik sa akin. Pagkatapos ay sinimulan niya na rin hubarin ang lahat ng suot ko.

Matapos niya akong hubaran ay pimagmasdan nito ang katawan ko. Nagtaka naman ako dahil sa inaasta niyang pagtingin sa akin.

“B-bakit?” Pagtataka kong tanong sa kanya.

Napahaplos pa siya sa baba niya.“Napaka sexy mo kasi, baby ko. Nanggigigil ako sayo.” Kinagat nito ang labi niya.“You make me crave everytime na linalambing o binibitin mo ’ko.” Sarap naman sa ears ng mga kataga na iyon. Mas lalong uminit ang katawan ko dahil sa mga kataga niyang iyon.

Hinalikan niya ako sa leeg na nagbibigay sa akin ng kakaibang sensasyon. Bumaba naman siya sa dibdib ko, sinûso ito at kinalikot ng kanyang dila.

Napaiktad nalang ako dahil di ko maipaliwanag ang sarap na dulot ng ginagawa niya sakin. Para na akong mawawalan ng malay sa sarap.

“Hmm. Todd Ugh!”

Pagkatapos niyang susûhin ang dalawa kong nîpple ay umupo siya sa dibdib ko. Nasa harapan ko ngayon ang pagkalalaki niya, ang haba nito at nag-precûm na.

Sinasâlsal-sâlsal niya ito sa harapan ko. Tumingala ako sa mukha niya. Nakita ko itong naka-kagat labi at halatang lasing nalasing na sa lîbog.

Wala na akong pinalagpas na oras. Dinilaan ko muna ang kanyang katas at kinalikot ang butas nito. Nakita ko na napatingala at umungol si Todd dahil sa sarap nang ginawa ko.

Sunod kong ginawa ay dinilaan ang katawan ng bûrat niya. Ang haba nito at maugat na. Amoy na amoy ko rin ang natural na amoy ng kanyang pagkalalaki.

Di na ko nag aksaya at ipinasok ko na ang tirik na tirik niyang ari sa bibig ko, sinîpsip ito at pinaglaruan sa loob ng bunganga ko.

Unti-unti ko itong pinasok sa lalamunan ko na nagpaungol kay Todd. Halos mabilaukan ako dahil ang laki talaga nito. Paano kaya nagkakasya ito sa butas ko?

“Ang galing mo talagang sumubo Noah, sarap na sarap ako sa ginagawa mo. Ugh, Fûck!” Tila hindi na namin alintana kung marinig pa kami ni Marco.

Paulit-ulit ko itong sinasâlsal gamit ang bunganga ko. Di kalaunan ay naramdaman ko na lang na kinakadyot na niya ako ng mahina. Puro ungol ang naririnig ko sa kanya na nag-uudyok sa akin na galingan ko pa sa pagkain ng ari niya.

“Oooh, Shît! Parang pizza ng babae. Tangînaaa!” Ungol niya na nagpatigas rin ng ari ko.

Sa halos sampung minuto na nasa loob ng bunganga ko ang ari niya ay hinugot na niya ito at pumunta naman sa may bandang pwetan ko. Itinaas niya ang dalawang binti ko at pinahawakan sa akin.

Tumingin muna siya sa akin at tinapunan ako nito ng nakakalokong mga titig bago niya kainin ang butas ko.

Dinuraan niya ito at saka dinilaan. Kinakalikot niya ito. Ramdam ko ang bawat pasok ng dila niya sa butas ko. Pino ito at sunod-sunod. Wala akong magawa kung hindi ang umungol.

“Todd, Hmm. Grabe ang sarap.”

Naramdaman ko na may isang malakas na pwersa siyang binitiwan dahilan para pumasok talaga ang dila niya sa butas ko. Napasinghap ako at napasabunot nalang ako sa buhok niya.“Ah! Todd.”

Pagkatapos niyang kainin ang butas ko ay hinalikan niya muna ko.“Mahal, pwede bang tumuwad ka? Dxgstyle tayo.” Sabi niya kasabay ang nakakalokong tingin.

Sinunod ko naman siya at tumuwad sa kanya. Humawak rin ako sa uluhan ng kama para may suporta ako mamaya kapag nanggigigil na siya. Hinawakan niya ang bewang ko at unti-unti ko ng naramadaman ang pagpasok ng kanyang bûrat sa bukana ko.

Habang dahan-dahan niya itong ipinapasok ay nararamdaman ko sa loob ang bawat ugat sa kanyang ari. Masakit man pero gustong-gusto ko ang pakiramdam na nasa loob ko ang kaniyang pagkalalaki.

Napagtagumpayan niya itong ipasok at sagad na sagad ito dahil nakapatong na ang pwet ko sa bûlbol niya. Naka-bend ako habang hawak niya ang bewang ko. Naramdaman ko na hinahalikan niya ang likod ko papuntang tenga.

Sobra akong naliligayahan at nakikiliti sa ginagawa niyang iyon. “Sa susunod, huwag mo akong bibitinin. But don’t worry mahal, I’ll be gentle.” Bulong niya sakin na nagpatayo ng balahibo ko sa buong katawan.

Ewan ko ba kung makakalma ako sa sinabi niya o kakabahan. Marami na kasi akong nabasa na Mangga na magiging gentle daw yung top pero winasak yung butas ng partner na bottom, jusko! I want it.

Sinimulan na niyang umindayog sa akin napapakapit ako sa headboard ng kama dahil sa pwersa na ginagawa niya. Damang-dama ko ang bawat tusok at pasok ng kanyang ari.

Di ko maiwasang tumirik ang mata ko dahil sa ginagawa niya. May tinatamaan siya sa loob ko na nagbibigay ng napakasarap na pakiramdam sa akin.

“Mahal ang sarap mo talaga, parang bataan shxt! Ang sikip. Sakin lang ’tong butas mo. Ako lang ang titira sayo.“Hinahalik-halikan niya ang likod ko habang kinakâdyot ako. Walang humpay ito kung bumayo sa akin.

“Sayong-sayo lang ako Todd. Faster daddy, Ugh.”

Habang tumatagal nararamdaman ko na bumibilis na ang pagbayo niya sakin. Dahil doon ay bumitaw na ako sa headboard at napasandal ako sa katawan niya. Naipatong ko na ang ulo ko sa balikat niya. Yinakap niya rin naman ako habang patuloy lang siya sa pagbayo.“Hmm, Todd.” Ungol ko.

Mas nangingibabaw ang sarap na nadarama ko. Patuloy lang siya sa pagbayo, walang humpay sobrang bilis. Napatingala ako sa kanya at kita ko ang gigil, libog at alab ng pagmamahal sa mga mata niya.

“Fûck! It feels so fûckin’ good! Malapit na akong labasan, Noah.”

Hinalikan niya ako habang patuloy parin sa pagbayo ng mabilis. Naramdaman ko na nanigas na ang katawan niya hudyat na lalabasan na siya.

“Ahhhhhhh, Fûck!”

Isa-isa na ngang pumulandit sa loob ko ang mga tamôd niyang nagbigay ng init sa loob ko. Hinugot niya ito at akin ulit iyon na isinubo. Sinimot ko lahat ng katas na nakakalat sa kanyang bûrat. Ang sarap nito matamis-tamis na maalat alat. Sobrang lusog ng balls niya. Parang di nauubusan ng katas.

Nang matapos kami ay napahiga na kami dahil sa pagod. Parehas kaming pawisan dahil doon.

“Nag-enjoy ka ba Noah?”

“Sobra. Ang galing mo, Todd.” Sagot ko habang nakapatong ang ulo ko sa dibdib niya.

“Di ako magsasawang pagsilbihan at paligayahin ka, baby ko.” Ngiti lang ang tinugon ko dito at tsaka siniksik ang mukha ko sa bisig niya. Sana nga hindi dumating ang oras na magsawa kana sa akin. Sana hindi rin dumating yung oras na may taong dadating sa atin at magpapabago sa tibok ng puso mo. Sana…

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy:

In The Zombie Apocalypse

Edited Version: May 9, 2022

Chapter 6

Isang linggo na ang lumipas mula nang makilala nila Todd at Noah si Marco. Sa isang linggo na iyan ay naging masaya naman ang kanilang samahan at wala namang naging problema.

Ngunit kagaya nga ng sinasabi ng iba, ‘walang forever’.

Naubos na ang supply ng kanilang pagkain kaya kailangan na nilang umalis sa condo kung saan nagsimula at nabuo ang pagmamahalan nila Todd at Noah.

Mahirap man para kay Noah na lisanin ang lugar kung saan nabuo ang pagmamahalan nila ni Todd ay wala na siyang magagawa.

Nag-hihintay nalang sila na mag-gabi para isagawa ang kanilang plano.

Dalawang araw na ang nakakalipas nang masinsinang nag-usap ang tatlo para bumuo ng planong pag-alis sa kinalalagyan nila.

Ang kanilang plano ay ang makarating sa ‘La Hacienda Island’, isa itong isla hindi kalayuan sa may kalupaan na pag-aari ni Marco. May nakatayo doong mansion, may naglalakihang pool, ang isa ay konektado mismo sa dagat, mayroon rin itong sariling sports complex, gym, mini farm, sariling clinic at lahat ng makikita sa isang resort ay naroroon na.

Ngunit hindi biro ang makapunta doon dahil may kalayuan ito sa kinalalagyan nila. Siguro ay aabutin sila ng ilang mga gabi bago makapunta sa pampang kung saan sasakay sila ng speed boat para makapunta roon.

Kaya pinag-isipan nilang mabuti ang babaybayin nilang daan, inisip nila ang pinaka maiksing ruta para makatipid sa oras at makarating doon ng mas maaga at higit sa lahat ligtas.

Noah PoV

6:34 PM. Nakaupo ako sa sofa habang nakatitig sa hawak kong pistol gun. Kaba at takot ang naghahalo-halong emosyon sa akin na lumilikha ng matinding pawis sa katawan ko.

Di ko kasi alam kung ano ang mangyayari sa amin kapag sinimulan na naming isagawa ang plano. Walang kasiguraduhan sa labas.

Tumingin ako kay Todd na nasa harap ko ngayon. Nakasukbit sa likod nito ang bag na may mga importanteng gamit katulad na lamang ng ilang goods na natira sa nakalipas na linggo at ilang mga baril na pagmamay-ari niya.

Mula sa nakatayong si Todd ay lumuhod ito sa harapan ko, nginitian ako at pinunasan ang pawis ko sa mukha gamit ang kanyang kamay. Kumalma naman ako ng kaunti dahil sa ginawa niyang iyon.

“Wag ka nang mag-alala sa akin, Todd. Ayos lamang ako.” Sabi ko. Pero kahit anong pilit kong itago ang nerbyos ko, alam kong nahihimigan parin niya ito. Kitang-kita ko kasi sa mga mata niya ang pag-aalala

Hinawakan nito ang isa kong kamay.“Noah, Alam mo ba nung bata pa ako. Kasama ko noon si Papa, sobra akong natakot noong una kong sakay sa helicopter. Noong nasa itaas na kami ay wala akong ibang nararamdaman kung hindi takot. Nakatingin lang ako kay papa at naninigas.” Pagkwento niya. Para saan naman iyan at naisipan mo pang ikwento ngayon.“Alam mo ba kung ano ang sinabi ni papa sa akin nun?”

“Ano?” Pagtataka kong tanong.

“Alam mo anak, natural lang

matakot

. Hindi naman natin iyan

maiiwasan

. Alam mo ba kung paano masu-surpass ang takot na iyan saiyo? Kailangan mo lang mag isip ng mga magagandang bagay na nangyari sa iyo, o kaya naman isipin mo yung mga taong minamahal mo para bigyan ka ng lakas at inspirasyon para mag patuloy sa ano mang pagsubok sa buhay. O kaya naman mula sa takot ay hanapin mo ang magandang bagay na

nakatago

dito.“

Sabi daw yan ng papa niya.

Nagpatuloy sa pagkwento sa akin si Todd.“Itinuro niya sakin yung labas ng bintana at sumilip daw ako. Doon lang nawala ang takot ko nang makita ko ang nasa labas. Manghang-mangha talaga ako noon sa tanawin sa baba habang nasa itaas kami.” Sabi ni Todd habang nakatitig sa mga mata ko.

Inilagay ko muna sa tabi ang baril. Kinulong ko sa dalawa kong palad ang mukha niya. Ngumiti muna ako bago magsalita.“Naiintindihan ko kung ano ang nais mong ipabatid sa akin. Naiintindihan ko ang Papa mo. Kailangan ko ring maging malakas at matapang. Kailangan kong maging malakas para sayo, sa atin. Dahil nasa harap ko ngayon ang dahilan kung bakit kailangan kong magpatuloy. Ikaw ang lakas ko, Todd. Maraming salamat Todd sa pagpapalakas ng loob ko.” Niyakap ko siya at napaiyak. Pinalakas niya nang sobra ang loob ko. Hindi matutumbasan ng kahit anong bagay ang pagmamahal sa akin ni Todd.

Naghiwalay kami sa pagkakayakap bago ulit siya magsalita.“Noah. Lagi mo lang tatandaan. Hindi kita pababayaan ano man ang mangyari. Hindi ko hahayaan na masaktan ka. Hindi ako papayag na magkaroon ka ng kahit kaunting galos. Ipinapangako ko yan sayo.” Kitang kita ko ang sinseridad sa mga mata niya. Ramdam ko ang bawat diin sa mga salitang binibigkas niya sa akin. Lahat iyon ay punong-puno ng kasiguraduhan, nararamdaman ko iyon.

Pinunas ni Todd ang luha sa aking mga pisnge.“Please, wag ka ng umiyak anghel ko.” Kasabay nun ang matamis niyang ngiti na akin ring tinugunan.

Dahil sa mga sinabi ni Todd ay nangibabaw na ngayon sa akin ang tapang at dahilan para mabuhay. Dapat naman talaga ay hindi ako nagpapatalo sa ganitong mga emosyon.

Sobrang swerte ko kay Todd. Bukod sa napakasarap magmahal ay talagang aalagaan at po-protektahan ako. Walang duda. Siya na ang lalaking hinihiling ko pa noon sa Maykapal.

Napalingon kami sa paparating na si Marco galing balkunahe. Nagbabantay kasi ito doon para sa magandang tsempo upang umalis.

“Ready na ba kayo? Kailangan na nating magsimula.” Sabi ni Marco habang hawak nito ang isang rifle.

Tumango naman kaming dalawa ni Todd at tumungo na sa balkunahe.

Madilim na ang buong paligid. Tanging liwanag lang ng buwan ang magsisilbing ilaw namin.

Kaya pinili namin na gabi isagawa ang plano dahil natutulog ang mga zombie sa ganitong oras.

First step. Bumaba sa hotel na ito. Para makababa ay nagtali si Marco ng lubid mula rito sa taas ng balkunahe pababa sa mismong kalsada. Nasa 7th floor kami kaya may kataasan ito.

Since na isa lang naman ang harness gear namin ay sa akin nalang nila ito ipinasuot. Ayoko sanang isuot para fair pero okay lang daw dahil dumaan naman daw sila sa matitinding mga training na mas mahirap pa daw sa gagawin namin. Edi sila na may training.

Naunang bumaba si Marco. Mga magdadalawang minuto nang matanaw namin na makababa na ito. Dahan-dahan kasi ito upang hindi magkaroon ng kahit anong ingay.

Sumenyas siya na clear na raw ang paligid kaya ako na ang susunod.

Pero bago ako bumaba ay humarap ako sa loob ng condo at pinagmasdan muna ang kabuuan nito. Kung saan nabuo ang lahat sa aming dalawa ni Todd. Punong-puno ng mga magaganda at matatamis na memoryang babaunin ko habang ako ay nabubuhay. I have teary eyes right now. May mga bagay talaga na kailangan mong i-let go habang lumilipas ang panahon.

“Its okay. Bubuo ulit tayo ng mas magaganda pa.” Sabay inakbayan ako nito at hinalikan sa ulo. Ngiti lang ang iginawad ko rito.“Mag-iingat ka.“Habilin niya sa akin.

Humarap na ulit ako sa likuran ko. Humangos muna ako ng malalim bago ko simulan ang pagbaba. Luckily, wala naman akong takot sa height kaya naging smooth rin naman ang pagbaba ko at safe na nakarating sa baba. Nakakahingal nga lang kasi medyo mabigat ang bag na dala ko sa likod.

Panghuli ay si Todd na. Kitang-kita ko sa galaw niya na bihasang-bihasa na siya at ang bilis nitong gumalaw.

Nang makabana na kaming lahat sa kalsada ay nagsimula na kaming maglakad. Mabilis pero tahimik at pino ang bawat hakbang.

Nauuna si Marco dahil siya ang nakaka-alam ng mga ruta. Kasunod niya lang ako at nasa likod ko naman si Todd.

Nakakapanibago lang dahil ilang linggo na ang nakakalipas noong huli akong makatapak dito sa labas. Di ko mapigilan maluha dahil sa nakapanglulumong sitwasyon na kinahantungan ng mundo.

Nakikita ko ang mga kotseng abandonado, ang iba ay may mga damo na at yung iba ay sira sira na. Sa bawat dinadaanan namin ay di maiiwasan na may nakatayong mga zombies. May paisa-isa at meron ding grupo, may mga bata at matatanda rin.

Tama nga si Marco nasa kanila parin pala ang routine ng mga ordinaryong tao na matulog sa gabi. Napahangos na  lamang ako nang tahimik. Nalulungkot ako para sa kanila.

Halos 30 minutes na kaming naglalakad ng walang pahinga. Walang nagsasalita dahil puro lamang kami senyasan. Walang minuto na hindi ako kinu-kumusta ni Todd. Medyo hinihingal na ako pero sige lang kasi kaya ko pa naman.

Biglang tumigil si Marco na aming ipinagtaka. Tumingala ito at ibinuka niya ang kanyang palad. Tila may sinasalo ito mula sa kalangitan.

Di namin inaasahan ang pagbuhos ng ulan. Naging alisto kami. Ihinanda namin ang mga baril at nagtago sa gilid ng isang sasakyan dahil baka magising ang mga zombie na nasa paligid namin. Pinagmasdan namin sila. Hindi man lamang ito natinag ng ulan. Sana lahat mahimbing na nakatutulog kahit maulan.

Dahan-dahan kaming tumayo at nagpatuloy na sa paglalakad kahit na linalamig. Wala kaming dalang extra clothes dahil makakabigat lang ito sa amin. Inakbayan naman ako ni Todd para magbigay ng init sa akin. Kahit papaano ay nabawasan ang lamig na aking nararamdaman.

Patuloy lang kami sa paglalakad.  Nauhaw ako kaya kinuha ko ang bote ng tubig sa bag. Umiinom ako ng bigla ulit tumigil si Marco sa unahan ko. Pinagmasdan namin siya ni Todd. Pinuntahan nito ang isang bike shop di kalayuan sa pwesto namin. Sumunod naman kami ni Todd sa kanya.

“Walang ingay ang mga bisikleta lalo na at umuulan. Kapag gumamit tayo nito ay mas makakarating tayo ng mas maaga pa sa naitalang plano.” Bulong niya sa aming dalawa.

“Marunong kaba mag bike Noah?” Bulong ni Todd sakin habang tinitingnan namin si Marco na maingat na inaangkasan ang isang bisikleta.

Tumingala ako sa kanya.“Oo naman. Miski nga motor kaya kong paandarin.“Pagmamalaki ko.

“Sabagay. Ang galing mo ngang sumakay sakin.” He smirked.

Kinurot ko siya sa tagiliran. Napangiwi naman ito sabay nag-peace sign. Nginitian ko nalang siya dahil ang gwapo niya kahit naka-wacky face.

Kumuha na rin kami ni Todd ng bisikleta at sinakyan na ito.

Sa kabutihang palad ay wala namang naging ingay ang aming mga bisikleta. Ang smooth rin ng takbo nito at hindi talaga lumilikha ng kahit anong tunog. Mas better nga ito para makarating agad sa paroroonan namin ng mas mabilis.

Third Person PoV

Halos ilang oras na rin silang naglalakbay sa kalaliman ng gabi. Di pa nakikitaan ng pagod sila Todd at Marco maliban kay Noah. Pagod na ito  pero hindi niya pinapahalata sa sa kanila lalo na sa kanyang kasintahan na si Todd.

Paminsan-minsan ay nagpapahinga sila ng ilang minuto lamang dahil hindi nila sinasayang ang bawat minuto.

May nadaanan silang grocery store at clothing shop na pinagkuhaan nila ng mangilan-ngilang damit at pagkain. Nagpalit na sila ng damit doon dahil nakakabigat na ito sa pagbibisikleta nila.

Pasado alas-tres na ng umaga tumila ang ulan. Tila hinahapo na at antok na antok na si Noah pero si Todd at Marco ay gising na gising pa ang diwa.

Naisipan na ni Todd na tumigil na dahil baka hindi na kayanin ni Noah ang pagod. Sobra na ang pag-aalala nito kay Noah kaya naghanap na siya ng maaaring tuluyan.

Natigil sila sa tapat ng isang office building at doon na nila naisipang magpalipas ng araw.

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy:

In The Zombie Apocalypse

Edited Version: May 11, 2022

Chapter 7

Noah’s POV

Gumising ako na masakit ang mga kasukasuan at ilang parte ng katawan dahil sa pagod. Ikaw ba naman maglakad at magbike ng dis-oras ng gabi sabayan pa ng kaba na may pagkabalisa dahil baka may zombie na pala sa tabi mo.

Tumayo ako at nagstretch-stretch. Pinagmasdan ko si Todd. Tulog na tulog at humihilik pa ito. Lumuhod ako at hinalikan ko ito sa noo tsaka kinumutan ko siya. Ang bait kapag tulog parang batang sanggol.

Dito kami nag-stay sa first floor ng isang office building. Maaliwalas at tsaka may kalawakan naman ito. Sakto naman na may mga folding bed dito sa room kaya yun ang ginamit namin para higaan pansamantala.

Dumako naman ang tingin ko sa humihilik din na si Marco may distansya mula sa amin. Ang lalakas humilik, Jusmi. Dinaig pa ang alarm clock sa ingay nitong dalawa.

Tumayo ulit ako at tsaka dumako sa may window glass. Hinawi ko ng kaunti ang damit na isinampay ni Todd dito upang makita ko ang labas at makapasok din kahit papaano ang sinag ng araw.

Ibang-iba na ang scenariong makikita dito sa mainroad kumpara doon sa dati naming pwesto. Mas tambak ang mga sasakyan, zombie at may mga uwak na kinakain ang laman ng mga nabubulok na katawan ng tao. Nakakasuka as in.

Pinili ko nalang na takpan ulit ito at nilagyan ng kaunting awang. Naghanda na ako ng makakain para sa agahan.

Para sa akin muna ang ihahanda ko dahil mukhang mamaya pa sila magigising. Ang hihimbing pa kasi ng tulog parang mga mantika.

Isang oras na rin ang lumipas. Nakakain na rin ako. Nganga parin itong dalawa at humihilik parin.

Medyo na bo-bored na ako kaya naisipan ko na mag-exercise muna lahit masakit ang katawan. Nangongolelat ako sa dalawa na ito kagabi. Pagod na pagod na ako samantalang sila ay hindi ko nakikitaan ng pagkapagod.

“Good morning, Baby Noah.” Napalingon ako kay Todd. Nakatingin ito sa wall clock habang kinakamot pa ang likod. Namumungay pa ang mga mata nito.“Tanghali na pala. Hindi mo kami ginising.”

Nilapitan ko ito at kiniss.“Good Aftie, My Daddy.” Pagbati ko.“Hindi ko na kayo ginising dahil ang himbing pa ng tulog ninyong dalawa.” Natutuwa kong tugon sa kanya.“Mabuti pa at kumain kana. Sandali at ipaghahanda kita.”

“Okay, Baby. Maghihilamos lang ako sa CR.”

Ready to eat food na ang hinain ko kasi wala naman ditong lutuan. Pagkalabas niya sa banyo ay inimbitahan ko na ito upang kumain na.

Sinusubuan niya rin ako habang pinapanood ko siyang kumain. Halatang gutom na gutom ito.  Parati kasing full ang loob ng bibig nito. Tila ba ilang weeks na hindi nakakain. Ang cute.

“Dahan-dahan lang, baka mabulunan ka, Todd.” Payo ko dahil punong-puno na ang bibig nito ng pagkain.

“Gutom na gutom kash–” Hirap na hirap nitong tugon. Marahan kong inilapag sa kanyang labi ang hintuturo kong daliri.

“Shh! Kumain ka na nga lang dyan.” Natutuwa kong sabi. Ang cute niya kasi kumain.

Nagke-craving ako kung pano siya kumain kahit na busog pa ako. Paminsan-minsan ay may nagme-mess na pagkain sa tagiliran nito na lubos kong ikinasasaya. Ang babaw ng kaligayahan ko. Naalala ko lang kasi yung mga bata sa orphanage kung saan ako lumaki.

“Oh, bat ganyan ka sakin makatingin?” Tanong ni Todd.

“May naalala lang ako. Kumusta na kaya sila dun sa orphanage kung saan ako lumaki? Si Mother Theresa na namumuno roon. Sila Paul, Blake at Kay na kasama kong lumaki doon ay asan na kaya? Madalas kasi kaming dumalaw doon simula nung bumukod na kami. Hoping ako na sana naka-survive pa sila doon lalo na yung mga bata. “ Ani ko habang nakatingala.

“Di natin sigurado. Pero ipagdasal nalang natin na maayos ang kalagayan nila.” Komento nito.

“Sana nga.”

“Baby Noah?” Napabalik ako sa wisyo. Dumighay ito nang malakas na ikinangisi ko pa.

Agad naman akong umayos ng upo tsaka siya tinugunan.“Bakit, Todd?”

Kumindat muna ito sa akin bago magsalita.“Gusto kong mag-dessert.” Tinaas-taas niya pa ang kilay niya.

Tumango naman ako. Akmang tatayo na sana ako para kunin ang isang pack ng MnM’s ng bigla niyang hawakan ang braso ko at tsaka pinaupo niya ako sa legs niya. Inilapit nito ang tenga ko sa bibig niya tsaka bumulong.“ Ibang dessert ang gusto ko.“

Napalunok at nagulat ako dahil kinuha niya yung bote ng nutella na dinala niya kagabi galing sa grocery store. Kailan ba naging dessert ang nutella?

Di ko inaasahan ang sunod niyang ginawa. Pinahidan ako nito sa labi na ikinamilog ng mga mata ko pagkatapos ay sinapo ng dalawa niyang kamay ang parteng ibaba ng pisnge ko tsaka dinilaan niya ito habang titig na titig sa mga mata ko.

Kitang-kita ko sa mga mata niya ang tuwa. Heto ako. Hinayaan at tahimik lamang na ine-enjoy ang ginagawa niya. Dahan-dahan at paulit-ulit niya itong dinilaan hanggang sa maubos ang inilagay niya sa labi ko.

Napakagat labi ako pagkatapos niyang gawin iyon. Ang tamis pala talaga ng Nutella. Ngayon lang kasi ako nito nakatikim.

Pinahiran niya rin ako ng ilang stroke sa leeg. Samantalang napapapikit lamang ako sa ginagawa niya dahil sa sensasyon niyang hatid. Pagkatapos ay dinilaan at hinalik-halikan ito.

Naging dahilan ito para mapasabunot ako sa buhok niya at makiliti sa ginagawa niya. Ang sarap, sobra!

Tinulak at pinalayo ko muna saglit siya tsaka ngumisi.“Alam mo ba. Nagtaka talaga ako kagabi dahil wala naman tayong tinapay na pwedeng lagyan ng nutella na yan. Now I know. Gets ko na.” Sarkastiko kong sabi.

Maloko akong tiningnan nito.“That’s what I like.” Itinaas nito ang kaliwa niyang kamay. Pinagtagpo ang hinlalaki at hintuturo para maka-porma ng bilog na imahe. Itinapat niya ito sa kanyang bibig saka ipinasok doon ang kanyang dila. Alam ko na ang ibig sabihin nito. Ang naughty ni Todd super.

Kagat labi lamang ang itinugon ko sa kanya. Dami talagang alam ng Daddy ko na ito.

Hindi naman ako papayag na hindi ko matikman ang Nutella ala Todd.

Kinuha ko sa kanya ang bote ng nutella. Itinulak ko siya ng mahina saka niya itinukod ang dalawang braso sa likod niya. Dahil naka-topless si Todd, doon ko siya pinahiran sa dibdib niya at mga abs nito habang nakatitig sa kanya.

Medyo natawa pa ako dahil para talaga siyang tinapay na may nutella. Nakangisi lang ito sa akin at tila ba naghihintay na kainin ko na siya.

Pumwesto ako ng maayos sa harap niya. Marahan kong dinila-dilaan ang pinahid ko sa dalawa niyang malulusog na dîbdib. Napahalinghing naman ito ng mahina dahil sa ginawa ko. Sinuso ko rin ang kanyang nîpple na nagpaiktad sa kanya.

“Pûtcha! It feels so fûckin’ good. Ugh.” Mahina nitong ungol na ikinaligaya ko.

Sinunod ko naman kainin ang mga ipinahid ko sa abs niya. Bawat sulok sinigurado kong walang matitira, walang palalagpasin.

Habang dumidila ako sa kanya ay hindi ko maiwasan na mapansin ang alaga niya na kumikislot-kislot na at halatang napakatigas na sa loob ng short niya.

I have something in my mind. Ano kayang lasa kapag sinawsaw ko ito sa nutella at kinain? Alam ko naman na same taste lang ang kalalabasan pero yung thrill, excitement at curiousity ko ay gusto kong punuan.

Naubos ko na ang lahat ng nutella sa katawan niya. Pagkatapos nun ay kumuha naman siya ng nutella gamit ang kanyang dalawang daliri at isinubo niya ito sa kanyang bibig.

Napansin ko na nilagay niya lamang ito sa kanyang dila at tsaka ako hinalikan. Doon namin pinagsaluhan ang matamis, malapot at malagkit na Nutella. Wala na kong pakialam kung ano ang gawin naming dalawa. Our body, our rules.

Natapos kami sa halikan na iyon na hinahabol ang hininga naming dalawa.“Your so naughty, Daddy.” Sabi ko habang hinihimas ko ang balikat niya.

Tumayo si Todd at inalalayan niya rin akong tumayo. Saglit na tiningnan ni Todd si Marco kung natutulog pa ito maging ako rin ay napatingin dito.

Napamilog ang mata ko nang ma-realize ko na may kasama pala kami dito. Hindi ko na napansin si Marco dahil sa sarap ng ginagawa namin ni Todd. Jusmi mabuti nalang at tulog na tulog pa. Buti naman dahil nakakahiya naman kung makikita niya kami ni Todd habang gumagawa kami ng baby.

Nang masigurado na namin na tulog pa si Marco ay hinubad ni Todd ang lahat ng pang-ibaba niya, as in hubo’t hubad na siya na nakatayo sa harapan ko.

Naka-salute na ang alaga niya sa harap ko. Sobrang tigas at maugat na ito.

Ganun rin ang ginawa niya sa akin, hinubad niya lahat ng suot ko. Napatingin pa ako kay Marco dahil baka bigla itong magising. Nakakahiya kapag nakita niya kami na may ginagawang milagro.

Sinapo naman ni Todd ang pisnge ko at pinaharap sa kanya.“Sakin ka lang tumingin, Baby. Hindi niya tayo mahuhuli. Trust me and I’m gonna thrust you so gently.” Tumango lang ako sa kanya. Teka ano daw?

Kinuha ni Todd ang bote ng nutella at pinasok niya doon ang kanyang ari. Pinaikot niya ito sa loob na ikinaligaya ng ekspresyon ng mukha niya.

“Anong ginagawa mo, Todd?” Kunwari kong tanong kahit na alam ko naman ang ginagawa at gagawin niya.

Ngumisi ito bago magsalita.“Gumagawa ako ng popsicle para sayo, Baby.”

Pagkatapos niyang gawin yun ay hinila ako nito papasok sa CR sabay ni-lock niya ang pinto.

Marco’s POV

Nasilaw ako dahil sa sinag ng araw na galing sa may bintana. Kinusot,-kusot ko muna ang mata ko at tsaka umupo.

Hindi ganoon kasakit ang katawan ko dahil sanay na ako sa mabibigat na trabaho. Nasanay na ata ang katawan ko dahil sa ilang taon naming training sa college noon at mga karanasan ko sa barko.

Napamasid ako sa buong office room na tinuluyan namin kagabi. Nagtaka ako dahil wala silang dalawa sa kinahihigaan nila.

Tumayo at naglakad ako sa gilid ng kama ni Todd. Nakita ko dito ang di pa naubos na mga pagkain. Napansin ko rin ang nutella na bukas na nasa gilid ng higaan ni Todd.

Dinampot ko ito at pinagmasdan. Hindi na ’to bago sakin. Alam ko na kung saan nila ito ginamit. Marami na rin akong memorya pagdating sa palaman na ’to.

“Mga lokong yon, ang wa-wild.” Bulong ko habang naiiling.

Habang nandoon ako sa punto na iyon ay narinig ko ang mahihina at pinong mga ungol na nagmumula sa kung saan. Nagpalinga-linga muna ako.

Kilalang-kilala ko na kung sino yun, si Noah. Tumigil ang paningin ko sa pintuan ng CR. Doon nanggagaling ang mahihinang ungol.

Hindi ko maiwasang malibugan sa tuwing naririnig ko si Noah sa môan niyang iyan. Kahit nandoon palang kami sa condo ay gabi-gabi ko siya kung marinig sa kwarto nila ni Todd.

Tumigas na naman ang alaga ko, fûck!

Di ko naman matatakasan ang mapang-akit niyang tinig dahil sa iisang bubong lang kami nag-i-stay.

Dahan-dahan akong naglakad papuntang CR. Idinikit ko ang tenga ko sa pinto at pinakinggan sila.

“Malapit na ko, Baby Noah!” Rinig ko mula kay pareng Todd.

“Ugh. Hmft… Faster Daddy.” Ungol ni Noah na nagpatigas pa lalo ng ari ko.

Sa mga sandaling iyon ay inilayo ko ang ulo ko sa pinto. I shaked my head. Iwinaksi ang libog ko tsaka lumayo na ako doon at tumungo na kung saan naka-imbak ang pagkain para ako ay kumain.

Inaamin ko na sa tuwing ginagawa nila iyon ay hindi ko maiwasang maingit. Lalaki rin ako, may pangangailangan kagaya ni Todd.

Oo, kaibigan ko si Todd lalong-lalo na si Noah. I admit na hindi ko rin talaga maiwasan na pagnasahan si Noah dahil sa katawan nitong parang babae at sa mga ungol niyang nakakapang-gigil. Alam ko kasalanan ang nasa isip ko pero nadadala lang talaga ako ng kapusukan.

Pero hangga’t makakaya ko ay tinitiis ko nalang ang tawag ng laman at ayokong makagawa ng ikasasama at ikasisira ng relasyon nila.

Pero hanggang saan ako tatagal? Sana hanggang imahinasyon ko nalang ang pagpapantasya ko kay Noah at hindi na makagawa pa ng kung ano sa kanya.

Sa totoo lang ay noong di ko pa sila nakikita. Parang wala na rin pinagkaiba ang buhay ko sa mga zombies na nasa labas. Kasi ano bang saysay ng buhay kung ikaw nalang ang tao sa mundo. I’m like a living dead. Pero nung makilala at makita ko sila, they gave me happiness and hope. At ayokong sirain at sayangin yun.

Pinunasan ko ang mamasa-masa kong luha dahil kasalanan ang iniisip ko kay Noah at kay pareng Todd.

Umiling nalang ako at binaling na lamang ang atensyon ko sa pagkain.

Noah’s POV

Pagkatapos naming gumawa ng baby ay naligo na kami ng sabay. Medyo tumagal rin kami sa loob dahil naka-ilang rounds ba naman kami. Kinukulangan pa nga si Todd pero sabi ko, huwag niyang ubusin ang lakas sa akin.

Pagbukas namin ng pintuan ni Todd ay bumungad agad sa amin ang kumakain na si Marco. Napatingin naman ito sa amin na nagpakaba sa akin.

Nakaramdam ako ng hiya dahil baka narinig niya kami ni Todd habang nasa loob kami. Sana hindi dahil ang awkward nun malala.

Nauna ng lumabas si Todd tsaka lang ako sumunod sa kanya.

“Pre, kanina kapa ba gising?” Tanong ni Todd habang kumukuha ng bihisan dahil nakalimutan namin magdala. Mabuti nalang dahil may towel sa loob ng CR.

“Hindi pa naman gaanong katagal.” Sumaglit siya ng tingin sa amin.“Kayo ba nagalmusal na?” Pagakatapos ay tinapon nito sa ere ang isang grapes at sinalo ito gamit ang bibig niya.

“Yeah. Kanina pa, Pre.” Sagot naman ni Todd.

Kala ko pa naman kanina pa siya gising. Nakakahiya naman kasi kung naabutan niya kami na may ginagawa sa loob. Papaano na lang kung narinig niya kami? hys! Pero andun parin yung chance na narinig niya kami. Malaki na yan si Marco, dami na niyang alam. Bahala na.

Its already 12:45 at kakatapos lang namin kumain. Nagpasya kami na matulog muna para hindi kami antukin mamayang gabi. Kailangan rin kasi namin mag-ipon ng lakas dahil sasabak na naman kami sa mahaba habang lakaran. Lalo na ako na puyat na puyat at pagod na pagod dahil kay Todd.

“Hachoo!” Bahing ko.

“Okay kalang Baby?” Tanong ni Todd habang hinahaplos nito ang noo ko.“May nararamdaman ka bang kakaiba?”

“Okay lang ako. Kumati lang ilong ko.” Actually, kanina pa ako bahing ng bahing pero hindi ko nalang iniintindi. Baka magkakasipon lang ako dahil nabasa kami kagabi ng ulan.

“Take this vitamins. Baka magkasipon ka dahil kagabi. Tell me kung di na maganda pakiramdam mo ah.”

Nag-thumbs up ako sa kanya pagkatapos ay yinakap ko na ito.

---

Nagising kami ng mga alas-sais na ng hapon kaya nagmadali na kami kumain ng hapunan.

Bago kami lumabas ay hinintay muna naming magdilim. Same plan as yesterday.

Nilagyan ni Todd at Marco ang mga braso nila ng makapal na tela at pinulupot ito doon. Ganun rin ang ginawa nila sakin. Para ito sa proteksyon ng aming mga braso kung sakaling maka-close contact namin ang mga zombie. Para na din hindi kami makagat basta-basta.

Kumuha din pala itong si Marco at Todd kagabi ng pistol na mga baril at mga silencer sa gun and roses na pangalan ng shop.

Nilagyan nila ng silencer ang lahat ng baril para kung sakaling kailangan nilang kumalabit ng baril ay hindi ito lilikha ng ingay na makakatawag ng atensyon ng mga zombies.

“Ready kana ba baby? Kinakabahan ka ba?” Inakbayan ako ni Todd at nilapit niya ako sa kaniya. Sandali rin akong hinalikan nito sa labi.

Hindi naman mawawala ang kaba ko dahil walang kasiguraduhan ang kakahantungan namin sa labas.

“Okay lang ako Todd. Ikaw ba kinakabahan ka siguro no?” Sabay tinusok ko siya sa tagiliran.

“Ako kakabahan? Kasama kaya kita paanong kakabahan ako? Malakas ako kapag nasa tabi kita lagi.” He smiled at me. Kinilig naman ako dahil sa sinabi niyang iyon. Pinamulahan na naman tuloy ako ng pisnge.

“Ehem! Ehem! Respeto naman sa single na nandito. May time naman para maglandian.” Nakatalikod na sabi nitong si Marco. Napabungisngis nalang kami ni Todd dito sa likod.

Humarap si Marco samin.“Ready na kayong lumabas?” Tanong niya.

Nagtinginan muna kami ni Todd pagkatapos ay sabay tumango kay Marco.

Dahan-dahan nang binuksan ni Marco ang pintuan. Nang dumampi ang manipis na hangin na nagmula sa labas ay nakaramdam ako ng ginaw at konting kaba.

Hindi ko maipaliwanag pero nagbigay ito sa akin ng goosebumps. Natulala ako sandali dahil doon. Sana mali ako ng iniisip na may masamang mangyayari sa amin. Panginoon gabayan mo kami at huwag mo po kaming pababayaan.

“Tara na Baby.” Tawag sakin ni Todd na nagpabalik sa ulirat ko.

Sana ay wala lang iyon. Binalewala ko nalang yun dahil alam ko na po-protektahan ako ni Todd at naniniwala ako na hindi niya ako pababayaan.

Nagpatuloy na kami at maingat sa mga aming bawat hakbang.

_Mister_Adobo

Stuck

With A Daddy:

In The Zombie Apocalypse

Edited Version: May 12, 2022

Chapter 8

Noah’s POV

7:12 PM. Habang palabas kami ng entrance ng gusali ay hindi maiwasan na may nasasalubong kaming mga zombie na gising pa dito sa loob. Pano bukas na bukas ang ilaw dito sa loob ng gusali.

Binabaril nila ito at inaalalayan matumba para hindi makagawa ng ingay.

Samantalang ako ay heto, naka poker face. Para akong bata dito sa likod ni Todd na pinoprotektahan niya.

“Pa isa naman ako Todd. Isa lang naman ih.” Mahina kong bulong kay Todd mula sa likod niya.

Tumigil at humarap ito sakin saglit.“Wag na. Diyan ka lang sa likod ko.” Pagsuway nito sakin.

“Para saan pa ba yung training ko kung hindi ko naman gagamitin.” Sarkastiko kong bulong.

Humarap ulit ito sandali sa akin.“Habang nandito ako sa tabi mo, hindi mo kailangang gumamit ng baril.” Pagkatapos ay humarap na ito sa harap.

Wala na akong nagawa kung hindi dumikit sa likod niya habang namumula ang pisnge dahil sa sinabi niya. Kakakilig naman kasi. Sige na hindi na ko mangungulit kung ganyan dahilan niya ^_^

Nagpatuloy lang kami hanggang sa makalabas na kami sa gusali. Ginamit ulit namin ang mga bisikleta na ginamit namin kagabi. Kahit hindi na umuulan ay napaka-smooth parin naman ng takbo nito.

“Hmft!” Pagpipigil ko sa bahing ko. Buti nalang ay sobrang hina nito kaya hindi lumikha ng ingay. Tila hindi rin ito narinig ng dalawa. Ang sakit sa ilong kapag pinipigil ang bahing.

Ewan ko ba, kanina ay paisa-isa lamang ’to. Pero ngayon parang paratian na. May tumutulo na ring tubig sa ilong ko. Mukhang sisipunin yata talaga ako.

Halos nasa dalawang-pung minuto na kaming nagbi-bisikleta nang biglang sumenyas si Todd na huminto muna. Huminto rin naman kami ni Marco. Bumaba si Todd sa bisikleta niya at ganoon rin ang ginawa namin.

Inaya kami ni Todd na pumasok dito sa isang mini-mall.

So far malinis naman sa loob at wala kaming mga zombie na nakikita kaya makakakuha kami nang maayos ng mga kailangan tulad ng pagkain at tubig.

Habang namimili kung ano ba ang pwedeng kuhain na pagkain, nakita ko ang isang stante na puro nutella.

Naalala ko na naman ang nangyari sa amin ni Todd kanina. Kasi naman ang tagal kong nasimot yung nutella sa alaga niya. Kaya ayun enjoy na enjoy siya

“Nasaan si Todd? Lalakad na tayo.” Bulong ni Marco mula sa likod ko na nagpabalik sa wisyo ko. Napaharap ako bigla dito habang nasa dibdib ko ang isa kong kamay dahil sa gulat.

Luminga-linga ako habang nagsasalita.“Nandito lang siya kanina, Marco. Nasa likod ko lang siya kanina.”

Sinimulan na akong kabahan. Inilibot ko pa ang paningin ko sa paligid pero hindi ko siya makita. May kadiliman kasi dito sa loob.

“Asan kana ba, Todd? Pinapakaba mo naman ako, eh.” Bulong ko. Ngunit sa mga sandaling iyon ay napahawak ako sa ulo ko ng isa kong kamay. May kirot kasi akong nararamdaman sa loob. Pero hindi ko yun ininda dahil nag-aalala ako kay Todd.

Kasabay ng paghahanap ko sa kanya ang lamig na naramdaman ko. Kakaiba ito pero ininda ko na lamang ito dahil nag-aalala na ako kay Todd.

“Dito ka lamang hahanapin ko siya.” Bulong ni Marco sa akin kasabay ang pagtapik nito sa balikat ko. Tinanguan ko na lamang ito.

Pumunta na ako sa may entrance nitong mall at naupo sa may gilid dahil medyo giniginaw at natatakot na ako. Kayo ba naman iwanan ng dalawa na yun diba kayo matatakot? May mga nakatayo pa namang zombie sa labas nitong store.

Todd nasaan ka na ba? Marco bilisan ninyo. Napalinga ulit ako sa paligid, nagbabaka-sakaling masulyapan ko si Todd ngunit wala takaga ito. San ba kasi yun nagsusuot. Humanda talaga yun sakin pag nakita ko siya.

Nakita ko naman na papalapit itong si Marco sa di kalayuan pero di ko natanaw na kasama niya si Todd. Tumayo agad ako at sinalubong siya.“Asan si Todd?!” Mahina kong bulong na medyo may pagka-aburido.

“Hind ko siya makita.” Sagot nito.

Nagsisimula na talagang lumakas ang tibok ng puso ko. May namumuo na ring luha sa gilid ng mata ko ganun rin ang pawis ko sa katawan.

Makaraan ang ilan pang sandali ay bigla kong naaninag ang lalaki na nagmumula sa kadiliman. Napalingon rin doon itong si Marco. Unti-unti itong lumalapit sa amin at naaninag ko na nakangiti pa ang loko! Si Todd iyon.

Agad ko siyang nilapitan at niyakap ng mahigpit. Tinugunan rin naman niya ako.“Pinapakaba moko! Saan kaba kas nagpunta? Bakit di ka nagpapaalam sain. Nagalala ko sayo alam mo bayun?”

Pagkatapos kong sabihin yun ay hinampas ko siya ng mahina sa balikat. Tuluyan na ring tumulo ang luha ko.“Wag mo nang uulitin yun! Di ko alam gagawin ko kapag nawala ka sakin.” Naluluha kong bulong sa kanya.

“Shh! Tahan na! Sorry na baby kung di ako nakapagpaalam. May kinuha lang ako sa second floor nitong mall.” Pagpapa-alo niya sakin.

Naghiwalay na kami sa pagyayakapan.“Kainis ka! Ano ba kasing kinuha mo doon?”

Ngumiti ito. Dumaan pa ang ilang segundo bago siya sumagot. Tila ba may inisip muna ito.“Wala iyon. Kumuha lang ako ng flashlight doon. Tara at lumakad na tayo.”

Tumango na lamang ako sa kanya at hinawakan ko ang kamay niya baka kasi kung saan na naman ’to magsususuot. Lumabas na rin kami at nagpatuloy na sa pagbibisikleta.

Hindi pa man kami nakakalayo ay napahinto kaming tatlo dahil sa bandang unahan namin ay may tambak na mga sasakyan na nakaharang sa daan. As in walang space sa gitna na pwedeng daanan ng bisikleta, miski lakaran.

Sa unahan ng mga sasakyan ay may tulay kaming natatanaw na puno rin ng ibat-ibang sasakyan. Nagkalat ito doon at pinuno mismo ang kabuuan ng tulay.

Hindi na namin magagamit ang mga bisikleta kaya kailangan na namin itong iwanan.

Napatingin kami sa may sidewalk ng kalsada at halos dikit-dikit ang mga zombie na nando-doon.

There’s no turning back kasi kung babalik kami ay matatagalan pa kami. Hindi rin kami pwedeng tumulay sa mga sasakyan na nandito sa unahan namin dahil mamali lang kami ng isang hakbang ay pwede na itong makagawa ng ingay.

Nagtinginan silang dalawa.“Wala na tayong ibang choice pare, walang ibang daan.” Bulong ni Marco.

“Hindi na rin tayo pwedeng bumalik.” Tugon naman ni Todd.“Naiisip mo ba naiisip ko?” Tanong niya kay Marco.

“Sa tingin ko, oo.” Sagot naman ni Marco.

Pagkatapos nun ay napatingin silang dalawa sakin. Di ko alam kung anong ibig sabihin nila. Wala akong clue kung ano ba ang tinutukoy nila. Ano isa-sacrifice ba nila ko? Gagawin ba nila akong pa-in? Jusko! Wag kayong ganyan.

“Hmm. Ano ba ang tinutukoy ninyo?” Naguguluhan kong tanong.

Hinawakan ni Todd ang kamay ko bago ito magsalita.“Baby, wala na tayong ibang pagpipilian na daan kung di dyan sa side walk na may mga zombie.”

“Ano?” Nagpalinga-linga ang tingin ko sa kanilang dalawa.“Seryoso ba kayong dalawa?”

Tumango naman silang dalawa bilang pagsang-ayon.

Napatingin ako sa side walk na may mga zombie na mahimbing na natutulog. Meron pa naman kahit konting space sa pagitan nila. Pero ang tanong kaya ko ba? Kaya ba namin? Eh ang lalaki pa naman ng katawan nila jusko.

Napalunok na lang ako at bumalik ng tingin kay Todd.“Kakayanin ba natin ’to?”

Hinalikan niya muna ako sa noo bago sumagot.“Kakayanin natin ’to. Magtiwala ka lamang.” Pagkatapos ay yinakap ako nito.

Nagsimula na kaming maglakad papuntang side walk.

Sabi ni Marco sa amin ay ingat lang daw na wag masagi ang mga zombies at maging mapagmasid daw sa paligid namin dahil baka may mga bagay na lumikha ng ingay. Agad naman namin itong tinanguan bilang tugon.

Nauna nang sumingit si Marco sa mga zombie na nasa harapan namin. Ang posisyon niya ay nakaupo at parang gapang ang galaw. Ang kilos niya ay maikukumpara ko sa mga penguins kung paano sila maglakad.

Sana talaga ay makalabas pa kami ng buhay dito. Sana hindi kami pabayaan ng Panginoon.

Bago ako sumunod ay napatingin ako sa isa sa mga zombie na nasa unahan. Nabubulok ang mukha nito at may maliliit na bulate na kumakain sa laman niya. Nakakadiri at nakakasuka sobra!

Susunod na sana ako ng pigilan ako ni Marco. May dinukot ito sa bulsa at binigyan kami ni Todd ng mask. Sumenyas si Marco na mabaho raw sa loob. Aba! Mapapalaban talaga kami nito.

Pagkatapos naming magsuot ay sumunod na kaming dalawa ni Todd.

Imagine nasa pagitan ka ng sandamakmak na zombie na sa isang pagkakamali lang ay maaaring magwakas ang buhay mo. Daan-daang zombie ang imu-mukbang kami kung sakaling magising sila. Naku! Hindi ako papayag na mamukbang ninyo si Todd.

Kanina pa grabe ang tibok ng puso ko at kaba pero di ko nalang pinapahalata kay Todd para di na siya mag-alala pa. Kanina pa nga ko napapaatras pero ayoko namang makabigat sa kanilang dalawa.

Maingat at pino ang bawat galaw namin. May medyo masikip at malawak ang pagitan ng mga zombie na ito.

Ilang minuto na rin kaming narito at nagpapatuloy parin sa paglalakad nang bigla kong naramdaman na nangati ang loob ng ilong ko. Tila ba babahing ako anytime. Umay! Bat ngayon pa!

Huminto muna ako at maayos na kinober ang dalawa kong kamay sa bibig at ilong ko. Doon ko ibinuga ang malakas na pwersa mula sa loob ko  Ang sakit sa ilong at lalamunan. Maluha-luha na ako dahil sa pagpigil na lumabas ang bahing ko.

Pagkatapos kong bumahing ay nakaramdam ako ng tila pagbigat sa katawan ko. Sumakit rin ang ulo ko pero pinasawalang bahala ko na lang yun. Ayoko talagang maging pabigat sa kanilang dalawa dahil lamang sa simpleng sakit na nararamdaman ko.

Kinalabit naman ako ni Todd mula sa likod at nilingon ko ito. Halata sa mukha nito ang pag-aalala. Nag-thumbs up naman ako at ngumiti sa kanya para huminahon na siya.

Pinilit ko na ang ulo ko paharap. Nakita ko na tumayo sa harapan ko si Marco. Sumunod rin naman kami ni Todd. Mabuti naman at meron ditong malawak-lawak na daanan at pwedeng maglakad. Nakakangawit kasi yung ginagawa namin kanina. Medyo masakit pa naman ang bewang ko dahil kay Todd.

Nagpatuloy na kami sa paglalakad sa may side walk hanggang makarating na kami sa edge nitong tulay na natanaw namin kanina. Lumingon ako sa pinanggalingan namin. Grabe ang haba ng ginapang namin.

Pagkatapos ay pinagmasdan namin ang sistema ng tulay. May sira ang wall bridge sa bandang gitna at parang nabungguan ito ng isang malaking truck. Sa kabilang ibayo naman ay matatanaw ang malalaking gusali at iba’t ibang imprastaktura.

Sobrang dami paring sasakyan na nakaharang sa gitna at sa sidewalk ng tulay ay napakarami ring zombies kaya wala talagang malakakaran dito.

Hindi katulad kanina ay may may mga awang o space pa sa bawat zombie pero ngayon ay wala na para na silang sardinas sa sobrang dikit-dikit.

Napagkasunduan namin na tumulay nalang sa mga sasakyan. No choice na kami. Its a do or die situation. Kailangan naming gawin ito upang hindi na bumalik pa at hindi na magtagal pa.

Hinubad muna namin ang mga suot naming sapatos at nag-paa nalang.

As usual, nauna si Marco na sumampa sa isang sasakyan. Sumunod ako at si Todd. Mabuti nalang at mukhang pare-pareho ang mga model ng sasakyan na ito. It means magkakapantay lang ang taas nila at di na kami mahihirapan humakbang sa bawat sasakyan.

Nakakatatlo palang kaming sasakyan dahil sobra kaming nag-iingat sa mga tinatapakan namin. Halos inabot nga kami ng 7minuto para makarating lang dito.

Todd’s PoV

Kanina ko pa napapansin si Noah na bahing ng bahing. Nag-aalala na ako.

Kapag tinatanong ko siya ang sasabihin niya ay okay lang daw siya pero I think he’s not feeling well. Ilang beses ko rin siyang kinukulit na baka may masama siyang nararamdaman at baka iniinda niya lang ito. Pero wala naman daw.

Resulta inaantabayanan ko na lamang siya mula dito sa likuran dahil baka kung ano ang mangyari sa kanya. Ayokong mapahamak siya.

Ang dami na naming pinagdaanan at wala nang atrasan pa. Nasa ibabaw kami nitong mga maalikabok at may mga damo-damo ng mga sasakyan. May mga parte na madulas kaya kailngan lang ng tamang balanse.

Habang nasa ibabaw kami ay hawak ko ang kamay niya. Ayoko siyang bitawan sa mga ganitong sitwasyon. Kahit di niya sinasabi ay nakikita at nababasa ko sa mga mata niya ang kaba at takot. Gusto kong iparamdam sa kanya na andito lang ako. I will never ever let anyone hurt him. Dadaan muna silang lahat sakin.

Nasa ikalima palang kami na sasakyan dahil sobra ang ingat namin sa bawat galaw at hakbang. Nakaka-aksaya kami dito ng maraming minuto.

Nakita ko si Marco na nakalipat na siya sa ika-anim na sasakyan. Hahakbang na rin sana ako ng bigla akong hawakan ng mahigpit ni Noah sa braso.

Napatingin ako dito at nakita ko na parang nanghihina siya. Nagulat ako dahil ang putla niya. Agad ko siyang pina-upo at pinulsuhan. Ang lakas ng tibok ng puso niya. Agad ko rin idinampi ang palad ko sa noo niya at laking gulat ko ng sobrang init nito. Hindi ko man lang ito naramdaman dahil sa kapal ng jacket na suot niya.

Binigyan ko kaagad siya ng mahigpit na yakap. “Inaapoy ka ng lagnat. Ba’t di ka nagsasabi sakin na masama na ang pakiramdam mo?” Tanong ko sa mababang boses.

“Akala ko kasi ay sisipunin lang ako. Tsaka ayokong maging pabigat sa inyo.” Nakatingin siya sa mga mata ko habang sumisinghot-singhot pa.

Niyakap ko ulit siya para maibsan ang lamig na nararamdaman niya. Di ko na mapigilan ang maiyak. He doesn’t deserve this. Bakit naging pabaya ako? Bakit hindi ko man lang napansin na magiging malala ang mga bahing niya kanina.

“Kahit kailan hindi ka naging pabikat sakin, sa amin. Tandaan mo yan.” I kissed him.

Imbes na sumagot siya ay ngumiti lamang ito kasabay ang paghaplos nito sa pisnge ko.

Ayokong mawala siya sa akin. Siya nalang ang meron ako. Siya ang lakas ko, siya ang inspirasyon ko, at siya na ang buhay ko! Ayoko ng maulit ang nangyari sa anak ko! Hindi ko kakayanin kapag nawala pa ang isang tao na sobrang halaga sa buhay ko.

Hindi ko babaliin ang pangako na binitiwan ko saiyo Noah.

Naaawa ako sa kanya. Kailangan kong maging malakas para sa kanya. Kung pwede ko lang kunin ang sakit na nararamdaman niya ngayon ay gagawin ko. Ayokong nakikita siya na nagkakaganito.

“Anong nangyari?“narinig kong bumulong ni Marco na medyo pasigaw.

Humarap ako kay Marco saka sumenyas ako sa kanya na may masama itong pakiramdam. Nakita ko naman na pabalik ulit siya sa pwesto namin at humakbang sa kotse kung asan kami.

“Baby, kaya mo bang tumayo? Dahan-dahan lang tayo.” Bulong ko dito na agad naman niyang tinanguan.

“Hindi!” Bulong ko.

Nang andito na si Marco sa pwesto namin ay biglang umilaw ang sasakyan. Napamilog ang aming mga mata. Kasunod nito ang malakas na alingawngaw ng sasakyan na tinutungtungan namin. Isa itong mekanismo ng sasakyan na tumutunog lang kapag may nagtatangkang pumasok dito o kahit masanggi lang ay kusa itong tutunog na tinatawag na car alarm. Nahawaan rin nito ang iba pang sasakyan na katabi at nagpatuloy hanggang sa dulo ng tulay at doon sa pinaggalingan namin.

Nakakabulahaw ang tunog. Napakasakit sa tenga. Para na kaming nakatapak sa isang mahaba at dambuhalang mga Christmas light dahil sa pagpatay sinde ng mga ilaw ng mga sasakyan kasabay ang tila death song na nagpagising sa mga patay.

“Takbo! Tatalon tayo doon sa sirang bridge wall.” Sigaw ni Marco sa napakalakas na boses.

Naging dahilan ang mga ingay ng sasakyan para magising ang mga natutulog na zombie.

Walang ano ano ay buong lakas kong binuhat si Noah. Pinaharap ito sakin at niyakap habang buhat-buhat ko ito. Nagsimula na kaming tumakbo at talunin ang mga sasakyan. Hindi ko alintana ang bigat niya, ang inaalala ko lang ay kung paano kami makakatakas sa impyernong lugar na ’to.

Napalingon ako sa likod at nagsisi-akyatan na ang mga zombie, ganun rin sa side namin at pati sa unahan. Mako-corner kami pag di kami nagmadali. Kaya mas binilisan ko pa ang paghakbang.

Hindi ako natatakot sa mga zombie na yan. Mas natatakot ako sa kung anong mangyari kay Noah. Hindi! Hindi ako papayag na masaktan siya ng mga zombie na yan. Hindi ako papayag na mahawakan nila ang anghel ko. Kahit isang hibla ng buhok nito.

“Mabubuhay tayo Noah.” Sinulyapan ko siya at nakita ko na sobrang hina na nito. Namumutla at hindi makasalita. Ngiti lang ang ginawad niya sa akin.

Malapit na kami sa sirang bridge wall. Wala kaming choice kung hindi tumalon talaga doon. Malapit na kami. Kaunting talon at takbo pa.

“Ahh!” Napasigaw ako sa sakit at napaluhod sa sasakyan. Muntikan ko pang mabitawan si Noah dahil sa sakit. Tila bigla akong nawala sa wisyo.

Sa puntong iyon ay parang nag-slow mo ang lahat pagkakita ko sa mukha ni Noah. Parang wala na akong ibang nakikita kundi siya, parang wala na kong naririnig kung hindi ang mahinang hikbi nito at ang banayad na paglandas ng luha sa kanyang pisnge. Ngunit sa pag-iyak niyang iyon ay ngumiti ito sa akin bago niya tuluyang ipikit ang mga mata niya.

Sa sandaling iyon ay bumalik sa akin lahat ng alaala naming dalawa. Kung paano kaming nagkakilala sa pinaka-worst na sitwasyon sa mundo. Naaalala ko kung paano siya tumawa, kung gaano siya katamis ngumiti sa akin, kung paano siya sumaya sa tuwing binibigyan ko siya ng mga sorpresa kahit sa maliit na bagay at kung gaano siya ka-cute sa tuwing inaasar ko siya. Lahat iyon ay nag-flashback sa akin. Kay sarap sa pakiramdam ng mga ganoong pangyayari.

Pero hanggang doon nalang ba? Hanggang doon na lang ba ang memorya na bubuuin namin? No, this can’t be. Hindi ako papayag na sa isang iglap ay maglalayo ang lahat.

“Nahanap na kita, Noah. Ikaw ang sinasabi ng anak ko na si Chloe. Ikaw na ang saya ng buhay ko.”

Sa sandaling iyon ay bumalik ako sa realidad. Hindi ko dapat sayangin ang pagkakataon na ito para tuparin ang pangako ko sa kanya na po-protektahan ko siya ano man ang mangyari.

Dali-dali kong tiningnan ang ilalim ng paa ko. Natusok ako ng isang bubog na gapalad sa laki galing sa basag na salamin ng sasakyan. Agad ko itong hinugot sa paa ko. Pumulandit ang ilang dugo pero hindi ko na iyon ininda pa.

“Todd! Bilisan ninyo!” Sigaw ni Marco at doon ay nakita ko na siyang tumalon.

“Ahh.” Sigaw ko. Buong lakas kong binuhat si Noah at hindi ko na ininda ang sakit sa paa ko. Ni hindi ko na nga ito nararamdaman dahil ang buong isip ko ay nakatuon na kay Noah.

I want to save him. I want to give him a better life and… A family.

Tumakbo ako na iika-ika. Nang makarating kami doon sa tapat ng bridge wall. Ang buong lakas ng katawan ko ay pinakawalan ko sa binti ko para makatalon ako ng mataas dahil marami ng zombie sa may parteng butas ng bridge na ito.

“Ahh!”

Napagtagumpayan naman namin iyon at tuluyan nang nakatakas sa mababagsik na zombie na gusto kaming kainin. Si Noah lang ang pwedeng kumain sakin at ako lang ang pwedeng kumain sa kanya.

Bumubulusok kami sa himpapawid pababa sa tubig. Yinakap ko si Noah ng mahigpit at bumulong sa kanya.“Ligtas kana, Noah, Baby ko.”

Mister_Adobo

Stuck

With A Daddy:

In The Zombie Apocalypse

Edited Version: May 14, 2022

Chapter 9

Noah’s POV

Paunti-unti kong dinidilat ang mga mata ko. Purong puti, yan lang ang nakikita ko. Nasisilaw ako. Nasa langit na ba ako? Di ako makakita ng maayos. Inaaninag ko ng paunti-unti pero purong puti lang talaga ang nakikita ko.

“Sa tingin ko ay may malay na siya. Gising na siya, Guys!” Narinig ko mula sa kung saan. Siya na ata si San Pedro.

Kinusot-kusot ko ang mata ko at saka ito ibinuklat upang makita ko kung nasaan nga ba talaga ako. Ang OA ko kwarto lang pala ito na purong puti. Nasisinagan rin ako ng liwanag ng araw na nanggagaling sa may bintana.

“Baby!” Nawala bigla yung liwanang dahil may ulo na humarang dito. Niyakap ako nito ng mahigpit. Sobrang higpit nito.“May masakit ba sayo? Nagugutom ka ba? Ano ba ang gusto mong kainin?” Sunod sunod na tanong nitong si Todd.

Wala akong naging imik sa kanya. Napangiti ako ng makita ko ulit ang mukha niya. Hindi ko namalayan na tumulo na pala ang luha ko dahil sa lubos na sayang nararamdaman ko ngayon.

“Todd, Mahal ko.” Hinawakan ko siya sa pisngi. Tinititigan ko lang ang mukha niyang kay amo. Ito yung huling mukha na nakita ko bago ako mawalan ng malay. For the second time, he saved me again.

“Oh, baby dahan-dahan lang ah. Wag ka munang gumalaw masyado. You should take a rest and I’ll take care of you.”

Umupo ako sa kama na nahihigaan ko. Medyo masakit ang likod ko kaya nahirapan akong umupo. Sumandal ako sa headboard ng kama.

Pinagmasdan ko ang mga taong nakapaligid sa akin. May mga bagong mukha akong nakikita. Isang babae at dalawang lalaki. Ngayon ko lang sila nakita. Nakangiti sila sa akin habang isa-isa ko silang tinitingnan.

Tumingin naman ako kay Todd kalaunan.“Sino sila, Todd?”

“Baby sila ang sumagip sa atin doon sa ilog noong bumagsak tayo. Kaya kung hindi sila dumating baka patuloy parin tayong tumatakbo sa kamatayan.” Ani Todd habang hinahaplos nito ang braso ko.

Pinagtagpo ko ang mga kamay ko sa tapat ng dibdib ko kasabay ang pag-vow ko sa kanila isa-isa sabay sabing,“Maraming salamat sa pagsagip sa amin. Utang namin ang buhay namin sa inyo.”

“Walang ano man iyon.” Tugon sa akin nitong babaeng medyo may kapayatan, medyo kulot ang buhok, sa tingin ko ay may tangkad siyang 5’6 at maputi rin ito. May ibubuga rin siya sa ganda dahil din ata sa tamang pagkakalapat ng kolorete sa mukha nito.

“Jane nga pala.” Paglahad nito ng kanyang kamay na tinugunan ko namang agad.

Inakbayan niya ang lalaking katabi niya bago ulit magsalita.“Ito naman ang asawa kong si Ian, ang pinakamacho, pinakagwapo at lahat na ng pinaka ay nasa kanya na.” Pagpapakilala nito kasabay nun ang pagkaway nitong si Ian sa akin. Naghalikan din sila pagkatapos. Todd naiingit ako, galaw-galaw! Char.

Matipong ang pangagatawan nitong si Ian at matangkad din kagaya nila Todd at Marco. He has a round-bearded face, thick eyebrows and a heart shaped lips. May ibubuga rin sa itsura ika nga, sa tingin ko nga chickboy ’to.

Binati naman ako ng asawa ni Jane na si Ian.

Dumako naman ang tingin ko sa tahimik na lalaking nasa tabi naman ni Ian.“Ako naman si Migs, kaibigan nilang dalawa nito lang ng maganap na ang pandemya.” Mahinhin at tila walang ganang pagpapakilala nitong isang lalaki, teka lalaki nga ba?

Mas payat pa ito sa akin, well tama lang naman katawan ko. Ang mga mata nito ay tila inaantok o yung sanasabi nila na sleepy eyes na rare lang sa tao, matangos rin ang ilong, medyo light brown ang kulay ng balat nito at naka-undercut ang buhok nito.

Nakipagkamay rin itong si Migs sa akin. May naaamoy ako sa isang ito. Mukhang pareho kami unicorn. Nung makamayan ko siya ay naramdaman ko ang dugo na nananalaytay sa kaniya. Confirmed, isa siyang unicorn.

“Maayos na ba ang pakiramdam mo, Noah? Hayaan mo naghanda kami ng masusustansyang pagkain para manumbalik ang lakas mo. So, magpeprepare na kami. Sumunod na lang kayo sa amin Todd at Noah.” Ani Jane na sinang-ayunan naman namin.

Lumabas na silang tatlo kasama si Marco. Kami nalang dalawa ni Todd ang naiwan dito sa kwarto.

Hinalikan muna niya ako sa kamay bago magsalita,“Kumusta kana Baby ko? May masakit ba sayo? Hmm may gusto ka bang kainin?” Tanong niya habang hawak ang kamay ko nito at hinahalik-halikan.

“Ok lang ako Todd. Gusto ko lang malaman kung paano nila tayo iniligtas. Papaano ba nila tayo nakita?” Tanong ko.

“Ito kasing tinutuluyan natin ay matatanaw lang ang bridge kung saan tayo tumalon kagabi. Dahil sa ingay at yung mga pag-ilaw ng mga sasakyan ay nakita nila tayo kaya agad silang lumabas at pumunta doon.” Kwento niya.“Gumamit sila ng bangka para makuha lang tayo, then after nun dumaan tayo dyan sa may liblib na lugar sa likod nitong tinutuluyan natin.”

“Grabe pala nangyari kagabi. Hindi ko na namalayan dahil nahimatay ako.” Napayuko ako.“ Pasensya na kung naging pabigat ako sa inyo kagabi. Hindi ko naman kasi akalain na aabot sa ganun yung simpleng sipon ko.“

Inangat nito ang ulo ko at itinapat sa kanya,“Nah, wala kang kasalanan. Wag mong sisihin ang sarili mo. Di naman na yun mahalaga dahil ang mahalaga para sa akin ay buhay ka at hindi ka nasaktan. Basta sa susunod na may maramdaman ka lang kahit konting kirot, just let me know. Okay?”

“Okay. Gagawin ko.” Pagsang-ayon ko pagkatapos ay yinakap ko siya ng kay higpit.“ Salamat sa pag-aalala at pagbabantay mo sa akin. Sobrang swerte ko sayo. I love you.“

“Mahal din kita. O siya, dito ka na lamang at kukuha nalang ako ng makakain natin lunch time na rin kasi. For sure gutom kana dahil hindi ka nag-almusal kanina.”

Nung kumuha siya ng pagkain ay bumangon na ako sa pagkakahiga. Tinungo ko ang bintana at tsaka ako sumilip. Tanaw nga mula rito ang tulay na dinaanan namin kagabi.

Sa pangalawang beses kong nawalan ng malay ay iniligtas na naman niya ako. Hindi ko alam pero minsan napapaisip ako na masyado na akong umaasa at pabigat sa kanya. Ni hindi ko man lang kayang ipagtanggol ang sarili ko sa mga ganoong sitwasyon.

Alam ko na kahit wala akong malay kagabi ay ramdam na ramdam ko sa puso ko ang efforts at lakas na ibinubuhos ni Todd para mailigtas lang ako. Napakaswerte ko dahil natagpuan ko ang lalaking kagaya niya.

Pagkatapos kong magmuni-muni sa bintana ay nilibot ko ang paningin ko sa kwarto. Half concrete lang ito. Maliit lang ang kwarto at may sarili rin na cr. Walang masyadong gamit na nakalagay. Napaka simple lang talaga ng style niya.

“Baby? Kain na tayo. Masarap ’tong niluto namin para sayo. Magugustuhan mo ito for sure.”

Naisipan ko na sa lapag nalang kami kumain. Naglatag kami ng sapin at doon umupo. Napakamaasikaso ni Todd kaya mas lalo akong naiinlove sa kanya. Sino ba naman kasing hindi?

Habang kumakain ay nagpatuloy na si Todd sa pagkwento sa akin. Naikwento niya na raw at ni Marco sa mag-asawang Ian at Jane pati doon kay Migs ang lahat ng pinagdaanan at karanasan namin doon sa condo ni Todd hanggang sa paglalakbay namin. Kinwento na rin daw ni nila sa tatlo ang plano namin. Gusto raw nilang sumama na agad sinang-ayunan ng dalawa. Miski ako ay sang ayon para marami kaming magkakasama at para makabawi naman kami.

“Kumain ka nitong mga prutas para bumalik yung lakas mo Noah. Ito pa tikman mo ’tong pakbet at ginisang ampalaya na sobrang healthy para sayo.”

“Sure!”

Sinusubuan niya ako palagi kahit may sarili naman akong pagkain. Dapat pala di na niya ko dinalahan ng plato dahil siya rin naman pala ang susubo sakin. Jusmi, kakakilig sobra.

Habang pinagmamasdan ko ang katawan niya ay napansin ko ang benda sa paa nito,“Todd! May sugat ka sa paa? Saan yan galing? Papaano ka nagkasugat?” Inuusisa ko ito kahit na may bendang nakabalot dito.

“Nakuha ko ito kagabi habang tumatakbo tayo at buhat-buhat kita. Ayun, hindi ko nakita na may mga bubig pala so ayan ang naging resulta. Pero wag kana mag-alala malayo naman yan sa bituka.”

“Sure ka? Mukhang masakit yan ih. Baka mamaya matetanu ka niyan. Mamaya linisin natin yan ah para di ma-infect.”

Hinawakan niya ako sa kamay ko.“Di ko naman iniinda ang sakit nito kapag nakikita kitang maayos at masaya. Your my cure, baby.” Pagkatapos ay kinindatan ako nito.

Sa tingin ko pinamulahan na naman ako ng pisnge. Kainis kanina pa ’to, parang tanga lang ang daddy ko, char.“Ewan ko sayo, minsan bolero ka alam mo yun. Pero salamat sa mga sinasabi mo. I appreciate it.”

Natapos na nga kami sa pagkain at inilabas na ni Todd ang pinagkainan namin. Bumalik ito na may dalang tray at may laman itong gamot at isang baso ng tubig. Dinampian niya ako ng palad sa noo at tila pinapakiramdaman ito kung mainit.

“Baby inom kana ng gamot para di na lumala yang sakit mo.” Iniabot niya sa akin ang gamot. Sa tingin ko ay mga antibiotics ito at vitamins.

“Ipagpapatuloy natin ang paglalakbay kapag lubos ka ng magaling. Ayoko ng malagay yang buhay mo sa alanganin.” Tumango naman ako dito bilang pagsang-ayon.

Nabigla ako sa pagkarga nito sa akin.“Tara nga baby ko, yah!” Kasabay nun ang sunod sunod nitong paghalik sa pisnge at leeg ko.

Wala na akong nagawa kung hindi iangkla ang isa kong braso sa leeg niya. Lovers carry ang pagkakakarga nito sa akin. Hinampas ko ng mahina ang dibdib nito na ikinatawa naman niya.

“Todd ibaba mo nga ako. Todd. Alam mo naman na may sugat ka sa paa diba? Tsaka ang bigat ko kaya. Baba mo na ko.”

“Okay, fine. Ibababa na kita.” Ibinaba niya naman ako. Buti naman sumusunod itong si Todd sakin.

Pero nagulat ako ng kargahin niya ulit ako katulad ng posisyon namin kagabi doon sa tulay. Ayun, di na ko naginarte pa sa kanya. Yinakap ko nalang siya at ipinatong ko ang ulo ko sa balikat niya.

“Kulit nito. Di ka ba nasasaktan? Kasi diba may sugat ka sa paa?” Tanong ko rito habang hinihelen niya ako.

“Kagabi ko lang ’to nagawa sayo pero na-miss ko lang kaagad gawin ’to sayo. Pakiramdam ko kasi hindi kana mahihiwalay sa akin.” Ani nito sa mababa at napa-sexy na boses.

“Ganun rin ang pakiramdam ko, Todd. Pakiramdam ko safe na safe ako sa tuwing yinayakap mo ko. Ayokong mawala ka sakin, Todd.” Mas hinigpitan ko pa ang yakap ko sa kanya.

Lumipas ang ilang minutong katahimikan bago siya umimik.“Baby?”

“Hmm…Todd?”

“Wag mo na uulitin yun ah. Kapag may nararamdaman kang masama ay sabihin mo kaagad sa akin. Malinaw ba? Pagagalitan na talaga kita sa sunod.”

Iniangat ko ang ulo ko, humarap sa kanya at tsaka itinaas ko ang kaliwang kamay ko para mangako sa kanya,“Pangako ko na diko na gagawin yun.” He kissed me three times.

“Good. Hindi ko mapapatawad ang sarili ko kapag may nangyari sayong masama. Wala na si Chloe sa buhay ko. Ikaw nalang ang natitira kong kayamanan at inspirasyon sa mundong ito. So, make sure na aalagaan mo rin ang sarili mo kagaya ng pag-aalaga ko sayo ah.”

“Gagawin ko yan.” Bulong ko.

Halos ilang minuto rin akong kinarga ni Todd at mukhang di man lang siya napagod. Di rin nito iniinda yung sakit niya sa paa. Binaba na ako nito at pinaupo ako nito sa gilid ng kama. Kinuha rin niya ang isang maliit na upuan at inilagay ito sa harapan ko. Lilinisin niya ata kuko ko haha.

“Diyan ka lang. May kukunin lang ako sa labas.” Nagtataka kong tinanguan siya. Dali-dali naman itong lumabas ng kwarto.

Ilang minuto ko rin siyang hinintay bago siya iniluwa ng pintuan papasok. Napanganga, natulala at napangiti ako sa kanya. May bitbit itong gitara at capo. Topless siya ngayon with matching black short, black bracelet, at white sock. Napansin ko rin na nag-ayos ito ng buhok at parang nag wax pa siya.

Umupo ito sa upuan na nasa harapan ko. He’s so hot! Teka! Haharanahin niya ba ako? Sandali naman, di pa nga siya kumakanta eh kinikilig na ko. Gosh!

Nag-thumbs up ako sa kanya habang tuwang-tuwa sa look niya,“Ang pumogi ka pa ngayon, Todd.” Bulong ko sa kanya. Bulong lang kasi baka masanay ang kumag.

“Thank you, Baby. Pero bago ang lahat gusto ko sa iyong ibigay itong mumunting regalo ko.”

Iniabot niya sa akin ang latest model ng Iphone. Mayroon pang pa-red ribbon. Ang sweet lang.“Yan yung kinuha ko nung nawala ako doon sa mini mall. Kinuha ko yung couple theme kaya meron rin ako niyan. Sana magustuhan mo.”

“Thank you I really appreciate it, Todd. Di mo alam kung gaano ko talaga kagusto noon makabili nito. Pero mas sasaya ako kung magsisimula ka ng kumanta.” Natutuwa kong pasasalamat sa kanya.

“Sure, Baby. Sana magustuhan mo itong munting awitin ko para sayo. Its called ‘Kahit maputi na ang buhok ko’.”

Buong buhay ko ngayon ko lang mararanasan ang haranahin na never kong na-imagine na gagawin sakin. Actually, si Todd ang lahat ng naging first ko. Unang halik, unang lalaking nag-alaga sakin, unang lalaking tumira sakin, unang lalaking minahal ko at minahal ako. He reciprocates my feelings, sobra sobra pa nga eh. I’m so blessed to have him in my life. Pwede ba tumawag kayo ng ambulansya? Hihimatayin ako sa kilig!

Ito yung first time na manghaharana siya sa akin. Ayokong masayang ang pagkakataon na ito kaya kinuha ko ang binigay niyang cellphone sa akin. Binuksan ko ang video recorder at itinutok ito sa kanya.

He strummed gently and sweetly.

Kung tayo ay matanda na🎶

Sana’y di tayo

magbago

Kailan man

Nasaan

ma’y ito ang pangarap ko

Makuha mo pa kayang

Ako’y

hagkan

at yakapin, ooh

May talento pala itong si Todd sa musika. Ang galing niyang kumanta at mag-gitara. I’m so proud of him.

Hanggang sa

pagtanda

natin🎶

Nagtatanong

lang sa iyo

Ako pa kaya’y

ibigin

mo

Kung

maputi

na ang buhok ko?

Ang lalim at ang lambing ng boses niya. Naalala ko na naman ang unang beses na sinayaw niya ako noon para akong hinehele nito. Napapasabay ako sa kanya sa pamamagitan ng pag-hum ko.

Pagdating

ng araw🎶

Ang ’yong buhok

Ay

puputi

na rin

Sabay tayong

mangangarap

Ng

nakaraan

sa ’tin

Ang

nakalipas

ay

ibabalik

natin, ooh

Ni isang segundo hindi niya inalis ang tingin niya sa mga mata ko. Asan na ba yung pinatawag kong ambulansya sa inyo? Ay okay na pala, sasaluhin niya naman ako.

Ipapaalala

ko sa ’yo🎶

Ang aking pangako

Na ang pag-ibig ko’y laging sa ’yo

Kahit

maputi

na ang buhok ko

Sa huling part ng kanta ay naisipan ko na makipag-duet na sa kanya. Pati sa pagkanta ay ang galing niyang magdala, akala ko sa sayaw at kama lang.

Ang

nakalipas

🎶

Ay

ibabalik

natin, hmmm

Ipapaalala

ko sa ’yo

Ang aking pangako

Na ang pag-ibig ko’y laging sa ’yo

Kahit

maputi

na ang buhok ko…

Kahit

maputi

na ang buhok ko

Pagkatapos niya akong haranahin ay ginawaran ko siya ng yakap at tuluyan ng umagos ang luha ko dahil sa saya. Palagi niya nalang akong sinu-surprise.

“Baby nagustuhan mo ba?”

“Sobra.

“Tara nga dito baby payakap ulit. Gusto kong iparamdam sayo araw-araw kung gaano kita kamahal. Araw-araw kitang liligawan, Baby ko. I love you.” He hugged me and kissed me.

“Mahal din kita, Todd.”

---

Marco PoV

Nasa sala kami at masayang naguusap-usap nila Todd, Noah, Jane, Ian at itong si Migs.

Kanina ko pa napapansin na napakatahimik nitong si Migs. Kanina ko pa siya sinusulyapan nagbabaka sakaling magtama ang mata namin pero laging nakatutok ang atensyon nito sa cellphone niya. Gusto ko sana siyang i-approach pero inuunahan ako ng hiya. Fûck! Ngayon ko lang nalaman na may hiya rin pala ko sa katawan.

“Guys! Excuse me. Papanhik na muna ako sa taas.” Pagpapaalam niya kaya naagaw ng niya ang atensyon naming lahat. Sinang-ayunan naman nila Ian si Migs kaya tumuloy na itong umakyat sa taas.

“Anyare sa kanya Ate Jane?” Pagtatakang tanong ni Noah.

“Yang si Migs, ganyan na talaga siya simula nang makita namin siya sa isang bahay di kalayuan dito. Sobrang tahimik talaga niya like super. Masasabi nga na weird ang mga kilos niya. Kapag tinatanong naman namin siya kung may problema ba, ang sasabihin niya lang samin ay wala. Tapos bigla nalang yang mapapayuko. Di naman kasi siya nag-open samin kahit minsan so wala din kaming alam about sa kanya. Malay natin natrauma lang siya sa mga nangyayari.” Sagot naman ni Jane.

Pagkatapos kong marinig kay Jane iyon ay ibinalik ko ang tingin ko sa pwesto kung saan umupo si Migs. Ewan ko pero parang gusto ko siyang sundan at tanungin kung anong problema niya. Naaawa rin ako sa kalagayan niya.

---

Pasado alas-tres na ng hapon. Naghahanda na rin ng meryenda si Jane. Hanggang ngayon ay di pa rin bumababa si Migs kaya nagpresenta na ako na hatidan na lamang siya sa taas.

Umakyat na ako sa taas at nasa harap na ako nitong kwarto ni Migs. Ewan ko ba ba’t kinakabahan ako. Nag-ipon muna ako ng lakas ng loob bago ako kumatok sa pinto niya. Ilang segundo pa ang lumipas bago niya ito buksan.

“D-di kapa kasi bumababa simula kanina kaya naisipan ko na dalhan ka nalang ng meryenda. May dala ako ditong bananacue at orange juice. Masarap ito. I know it taste good and you’ll gonna love it.” Shît! Natataranta ako habang nagsasalita. Ano ba tong nangyayari sakin? Tsk!

“Tara. Pasok ka.” Mahina niyang sabi. Parang nanginginig pa ang boses nito. Sa tingin ko ay umiyak siya. Nakita ko kasi na maga ang mga mata nito at sumisinghot pa siya ng sipon.

Pagkapasok ko ay inilapag ko na ang tray na dala ko sa kama niya at inaya na siyang kumain. Agad naman itong umupo doon at tsaka kumuha agad siya ng bananacue. Halatang gutom na gutom siya.

Biglang namilog ang mata ko. Grabe dalawang kagat niya lang yung saging na malaki? Ewan pero bigla akong napalunok sa ginawa niya.

“Migs dahan-dahan lang. Baka mabulunan ka niyan. Hayaan mo sayo lang naman yan lahat. Kumain na kasi ako sa baba.”

Pagkasabi ko nun ay humina ang pagnguya nito at lumihis ang tingin nito sa baba. Kasabay naman nun ang pagtango niya sa akin.

Inilibot ko ang mata ko sa paligid. Nakuha ng atensyon ko ang nasa ibabaw ng maliit niyang lamesa, isa itong painting. Tumayo ako at nilapitan ito.“Ikaw ba gumawa nito?” Tanong ko sa kanya habang sinusuri ang painting.

“Yes, ako nga. Bakit?”

“Ang ganda kasi ng pagkakaguhit nito. Tama din ang kombinasyon ng mga kulay. Kung ipapa-auction mo ’to ay bibilhin ko to sa malaking halaga. Hindi ako papayag na may lumamang na presyo bukod sa akin.” Lumingon ako bigla sa kaniya. Nakita ko na ngumiti ito ng slight siguro dahil sa sinabi ko.

Ewan ko pero nakaramdam ako ng tuwa sa loob ko nang makita ko yung ngiti niya. Parang nakakasabik nito palaging makita.

“Ewan ko sayo. Tara nga dito at saluhan mo nalang ako. Di ko ’to kayang kainin lahat.” Sa tingin ko ay napasaya ko talaga siya sa mga sinabi ko. That’s nice.

Bumalik na ako sa kama at sinaluhan na siyang kumain. Di talaga ako nagkakamali maga ang mata niya na tila galing lang ito sa pag-iyak. Gusto ko talagang malaman ang dahilan kung bakit siya umiyak. Lalakasan ko na ang loob ko, I don’t care if sampalin niya ko or what. Bahala na.

“U-umiyak ka ba?” Pautal-utal kong tanong. Shît! Kanina pa ko ganito.

Tumingin muna ito sa akin pagkatapos ay huminga siya ng malalim.

Itinuon nito ang paningin niya sa bintana tanaw ang makulimlim na kalangitan.“Oo. Halos araw-araw.” Malungkot na sagot nito sa akin.

“Pwede mo naman i-share yang mabigat na nararamdam mo sakin. Makikinig ako.” Pagkatapos nun ay dahan-dahan kong iginapang ang kamay ko patungo sa kamay niya. Diskarte 101! Pero for real, gusto ko siyang mapakinggan kwento niya kahit buong magdamag pa kami dito.

Bigla naman siyang napatingin sa kamay ko. Pagkatapos ay tumingin ito sa akin. Ngumiti lang ako dito para iparamdam na open akong makinig sa kanya.

“Nakita ko kung pano nila pinatay at walang awang kinain ang buong pamilya ko. Wala akong nagawa! Pakiramdam ko napakawala kong kwenta! Araw-araw kong sinisisi ang sarili ko dahil doon. That moment hunts me everyday. Minsan gusto ko nalang kitilin ang buhay ko.” Sunod-sunod nitong sabi habang humihikbi ng malakas.“I feel so helpless that time! Kinukunsensya ako palagi! Sobra na akong nahihirapan!” tinakpan na niya ang mukha niya ng dalawa niyang kamay at doon umiyak ng umiyak.

Nilapitan ko siya at yinakap ito ng mahigpit. Kasabay nun ang paghaplos ko sa likod niya.

“Never ever hurt yourself. Andito kami para damayan ka. You have a lot of reasons to live. But for now, sige lang, iiyak mo lang lahat ng sakit na nararamdaman mo. Andito lang ako para damayan ka. Tutulungan kita sa pinagdadaanan mo, Migs.”

May nararamdaman ako sa loob-loob ko na kumikirot at masakit habang nakikita ko si Migs na umiiyak at punong-puno ng paghihirap. Hindi madali ang pinagdadaanan niya ngayon. He needs time to heal.

I hugged him hanggang makatulog na ito sa mga bisig ko. Ihiniga ko na siya at kinumutan. Pinagmasdan ko ang mukha niya at tila ba para itong sanggol na nakatulog na sa kakaiyak.

Di ko na mapigilan ang sakit na nararamdaman ko kaya napaluha nalang ako habang pinagmamasdan ko siya. Naalala ko na naman ang moment na nakita ko sila Todd at Noah na nagbigay sakin ng saya at pag-asa. Gusto ko rin yun iparamdam sa kanya. Gusto kong gamutin ang sugat sa puso niya.

“I’ll take care of you.”

MisterAdobo

Stuck

With A Daddy:

In The Zombie Apocalypse

Edited Version: May 17, 2022

Chapter 10

Noah POV

Dalawang araw na rin ang lumipas ng magkasakit ako. Pasalamat ako dahil gumaling at naka-recover kaagad ako. For sure gumaling ako dahil sa pag-aalaga at pagmamahal ni Todd. Dalawang araw na rin ang lumipas simula nung matagpuan at iligtas kami nila ate Jane, kuya Ian at ni Migs sa ilog na tinalunan namin.

Ang dali lang pakisamahan ng mag-asawa dahil napaka-hospitable nila at friendly pa. Di ko nga akalain na magiging close agad kami which is good kasi sino pa bang magdadamayan at magtutulungan in the end kung hindi kami nalang mga natitirang buhay.

Kahit na ganito ang kinahantungan ng mundo ay feeling blessed pa rin ako dahil nakilala ko sila na hindi ko inaasahang magmamalasakit sa akin at sa bawat isa. Lalo na itong lalaking laman ngayon ng aking puso’t isipan.

Actually, nakatingin ako sa kanya at pinagmamasdan ito ngayon habang magkahawak ang mga kamay namin. Nandito kami ngayon sa terrace nitong bahay na tinutuluyan namin nakatambay at nagre-relax. Magagandang bulaklak at halaman ang aming pinagmamasdan kasabay ang huni ng mga ibon. Kay ganda rin ng panahon ngayon, tamang-tama lang ang init na nagmumula sa araw.

Sapat naman ang taas ng bakod dito sa bahay upang hindi kami mapasok ng mga zombies mula sa labas.

“Sobrang sweet nila no, Todd? Parang tayo lang noon nung nasa condo pa tayo. Mag-aasaran at maghaharutan buong magdamag.” Kinikilig na banggit ko kay Todd habang nakatingin sa sa gawi nila Marco at Migs.

Nagtatanim kasi sila ng mga seeds ng mga puno doon sa bakuran.

Kinikilig ako sa tuwing inaasar ni Marco si Migs. Hindi sila pero para silang magkasintahan kung magharutan. Nakakatuwa lang na nakikita na naming ngumiti ngayon si Migs. Hindi ko alam kung anong nangyari pero after nung hatidan ni Marco si Migs ng meryenda noon, lagi na silang magkasama.

Dalawang araw pa lang ang lumipas ay may napapansin na talaga kaming apat diyan sa dalawa na yan. Mahirap mag assume pero baka nililigawan na nitong si Marco si Migs or baka talaga may relasyon na sila. Who knows? Di naman yun malabo. Pero kahit ano pa man yun ay mas better para kay Marco upang hindi na niya maramdaman mag-isa, ganun din kay Migs.

“Ey! Ey! Ey! Magsikain muna tayo. Wala na tayong ibang ginawa kung hindi lumamon. Yung abs ko naglayo na. Hoy! Kayonh dalawa dyang lowkey couple snack muna kayo.” Pabirong pag-aya samin ni kuya Ian.

“Ulol!” Sigaw ni Marco sa malokong boses.

“May abs ka? Ba’t di ko alam?” Biro ni Ate Jane kay Kuya Ian.

“Tara nga dito. Buti nalang talaga love na love kita.” Sabay inakbayan nito sa Jane habang hinaharit-harot.

May dala silang tray na may mga cookies at dalandan juice na pinakagusto ko sa lahat.

Umupo na sila Ate Jane at Kuya Ian sa tabi ko kasunod nila sila Marco at Migs. Bale naka-circle kami dito sa lamesa.

“Tamang-tama gutom na ko. Kanina pa tunog ng tunog itong tiyan ko.” Sabi ni Marco habang tinitingnan ang mga cookies sa lamesa. Kinuha nito ang isang cookies at kumagat.“Hmm sarap naman nito. Ikaw ba nag-bake nito Jane?” Manghang tanong ni Marco.

“Well, yeah ako nga nagbake niyan pero yung recipe at procedure ng pagluluto ay tinuro ni Migs sakin.”

Napalingon si Marco kay Migs habang nakamilog ang mata.“Totoo ba yun, Migs? Marunong ka mag-bake?”

Pinagtagpo ni Migs ang mga kamay niya habang binubutingting ang kanyang kuko. Tila nahihiya ito.“Totoo naman yun. Mahilig ako magbake ng cake pero madalas hindi ko natitikman o kinakain ang mga niluluto ko.” Ani Migs habang palinga-linga ng tingin sa aming apat.

“Oh, bakit naman? Anong dahilan at hindi mo kinakain ang mga niluluto mo?” Tanong ko sa kanya. Nakakapagtaka naman kasi yun.

“Baka hindi masarap.” Komento ni Jane. Pinamilugan naman ito ng mata ni Ian. Sus ginoo! Minsan talaga matatawa ka nalang sa mga lumalabas sa bibig ni Jane.

“Hmm… Kasi dati akong baker sa isang bakery. Syempe bawal naman naming tikman yung mga binake namin dahil bawal talaga doon. Kaya ayun, matagal ko na rin natikman sarili kong luto.” Paliwanag ni Migs na nagbigay linaw sa amin.

“Ah, kaya naman pala.” Ani Marco pagkatapos ay kinuha nito ang isang cookie para isubo kay Migs.“Ngayon tikman mo ’tong cookie na galing mismo sayong recipe. Say ah.”

Marahan namang hinawakan ni Migs ang braso ni Marco.“Ano ba Marco nakakahiya, ginagawa mo naman akong bata. Pinagtitinginan na nila tayo oh.” Nahihiyang pagtanggi ni Migs.

Sabay sabay kaming nagtawanan dahil sa ginagawa nitong dalawa. How funny but sweet.

“Ehem! Ehem! Lately, napapansin namin ni Ian na palagi ka nang nakangiti Migs. Anong meron? Share mo naman. Ano na bang latest status natin gurl? Kayo na ba?” May pasundot-sundot pang nalalaman itong si Jane kay Migs. Buti nalang relax lang itong si Migs. Pero in fairness, nag blushed ang lola ninyo!

“Yeah, napansin talaga namin yun pre. Ano na bang status sa pagitan ninyong dalawa?” Pahabol na tanong naman nitong si Todd. Ganun rin naman ako kapansin-pansin naman talaga. Nakaka-excite naman. Kinikilig ako sa kanila.

Nagtinginan muna silang dalawa ni Marco at Migs. Tila ang tatamis at kumikinang pa ang pagtitinginan nilang dalawa. Kinikilig ako ano ba. Pahampas nga Todd! Come on, Spill the tea.

Hinawakan muna ni Marco ang kamay ni Migs at ito ang nagsalita.“We’re actually dating. Nililigawan ko na po siya.” Simpleng sagot ni Marco na nagpasigaw kay Jane dahil sa kilig at tuwa.

“Woah! Congrats sa inyong dalawa.” Pagbati ni Ian.

Hinampas muna ni Jane si Ian sa braso nito bago magsalita.“I knew it. Oh, basta kami ni Noah mga bridesmaid ah. Teka kailan mo ba sasagutin itong si Marco? Eh, end of the world na oh. Dapat di na yan pinapatagal. Sagutin mo na besh.”

“Uy, magtigil ka nga dyan, Jane. Wag mong madaliin itong si Migs. Hayaan mo na sila para mas makilala pa nila ang isa’t isa.” Pagbara naman nitong si Ian. Kahit ano nalang talaga lalabas sa bibig ni Jane.

“Kinikilig talaga ko sainyong dalawa guys. Masaya ko para sainyong dalawa.” Nahampas ko pa sa braso si Todd na ikinangiwi nito.

“Baby naman. Ang sakit nung hampas mo.” Nagsitawanan kaming lahat dahil sa pagpuppy eyes ni Todd. Ang kyut niya magpa-awa.

Iniangat ni Ian ang kanyang baso na may lamang juice.“Let’s celebrate the soon to be couple. Cheers guys!” Iniangat din namin ang baso namin at pinagtama ito sa bawat isa.

Kumain kami ng may mga ngiti sa labi, there’s no reason para malungkot. Enjoyin natin ang buhay kasama ang mga mahal natin sa buhay habang nandiyan pa sila. Kahit gaano pa karaming zombies ang naghihintay dyan sa labas, walang susuko. Laban lang.

“Oo nga pala may sasabihin ako sa inyong lahat tungkol dun sa plano ninyo, natin na pala.” Seryosong sabi ni Ian. Itinukod nito sa lamesa ang dalawa niyang siko pagkatapos ay luminga-linga sa amin.

“Ano ba yang sasabihin mo, pre?” Tanong ni Todd.

“Naalala ko kasi na mayroong istasyon ng tren di kalayuan dito sa kinalalagyan natin. Kung lalakarin nang mabilis ay baka abutin tayo ng 30 minutes hanggang 1 oras bago makarating doom. Naisip ko lang na mas better yun na gamitin para mas mapalapit tayo sa San Pascual bay kung saan tayo sasakay ng transportasyong pangdagat.”

San Pascual bay - ang istasyon ng mga sasakyang pandagat at huli naming destinasyon para makarating sa ‘La Hacienda Island’.

“Mas better nga yun. Pero gumagana pa kaya ang makina nun?” Tanong ni Todd.

“Yun nga rin ang tanong ko kasi matagal na rin yung na-stock doon so may posibilidad na baka nasira na yun. Pero malaki naman ang chance na gumagana pa yun.”

“The only way to find out ay pumunta doon at tingnan kung gagana pa siya.” Suggestion naman ni Marco.

“Pero paano at kailan tayo pupunta doon?” Tanong ni Jane.

---

Gabi na at nandito ako sa kwarto ko. Nakahiga sa kama at umiiyak. Nagmamaktol dahil sa desisyon na ginawa nila kanina lang.

Naramdaman ko na may pumasok sa pintuan nitong silid na tinutuluyan ko. Naririnig ko ang mga yapak nito na papunta sa akin. Umupo ito sa tabi ng kama kung saan ako nakahiga at hinalikan ako bago niya ako yakapin.

“Noah? Baby? Aalis na kami.” Sabi niya sa pabulong na boses.

Oo. Napagkasunduan nilang tatlo nila Ian, Marco at Todd na lumakad ngayong gabi para i-check ang makina ng tren kung gumagana pa nga ito. Di kami sang-ayon talaga nila Jane at Migs kasi paano kung may mangyari ka kanila doon? Papaano kung sobrang dami pala ng zombies na nandoon? Paano kung di na sila bumalik? Hindi ko mapapatawad ang sarili ko kapag nangyari iyon. Di ko alam ang gagawin ko kapag nawala si Todd. Di ko kaya nang wala siya sa tabi ko.

Umupo na ako sa kama, inayos ang sarili ko at hinarap siya. Nakita kong tila nalungkot ang mukha nito ng masilayan niya ang akin.

“Alam mo ba ang pwedeng maging resulta ng gagawin ninyo, Todd? Hindi naman ako against sa plano na yan pero bakit kayo lang? Diba dapat magakakasama tayong lahat? Bakit pa kailangan kaming maiwan dito?” Sunod-sunod kong tanong habang lumuluha sa harap niya.

Marahan muna nitong pinunas ang mga luha kong lumandas sa pisnge.

“Hindi ba naipaliwanag na namin sa inyo kung bakit kailangan ninyong maiwan dito? Dahil ayaw namin kayong masaktan. Baby, gagawin namin ito para sainyo. Hindi naman namin papabayaan ang sarili namin doon. Ipinapangako ko na walang mangyayari sa amin doon at ipinapangako ko rin na babalik kami ng ligtas. Uuwi pa ko sa tahanan ko, sayo.”

Pagkatapos niyang sabihin iyon ay hinalikan niya ako at yinakap ng mahigpit. Kahit sinabi iyon ni Todd ay hindi parin nawawala ang mga ‘what if’ sa puso ko. Kahit anong gawin kong pagpigil kanina pa sa kanya ay hindi talaga siya natitibag.

Humiwalay siya sa akin bago magsalita.“Mag-iingat kayo dito. Lagi lang kayong handa at baka mapasok itong tinutuluyan ninyo. Block every possible way na madaaanan ng mga zombies. And also, be ready ka mamaya pagbalik namin.” Kasabay nun ang pagkindat niya. Ewan ko sayo, wala ako sa mood makipag-ganyan sayo ngayon.

“Lalakad na kami.”

“Todd mag-iingat kayo. Please, bumalik ka.” Hindi ko talaga mapigilan na umagos ang mga luha sa mata ko. Ang sakit sa pakiramdam na mawala siya sa tabi ko sa ganitong mundo. Wala naman kasing kasiguraduhan sa labas.

“I promise. Wag ka ng umiyak dyan, Baby ko. I love you.” Hinagkan niya ulit ako.

Sinamahan ko na siya pababa. Nakita ko rin na nag-hihintay na silang apat sa sala. Maging si Jane at Migs ay namamaga na rin ang mata dahil sa kaka-iyak.

May dala silang mga baril na may silencer. Bags na walang laman upang lagyan ng mga bagay na maaaring magamit namin.

Inihatid na namin sila sa tapat ng gate. Unti-unti na nilang binukas ito. Tahimik na sa labas. Sa mga huling sandali ay nasilayan ko na nakangiti sa akin si Todd bago namin tuluyang maisara ang gate. Pingil ko munang umiyak dahil baka mamaya isip-isipin niya pa ko dun.

Umaasa ako sa kanila na babalik pa sila dito. Ayoko na munang mag-isip ng mga negatibong bagay sa ngayon. Alam ko na hindi nila papabayaan ang isat-isa

Sandali akong tumingala sa mga makikinang na bituin sa kalangitan,“Panginoon, gabayan mo po sila sa paglalakabay nila. Nawa’y huwag silang mapahamak. Sana makabalik sila dito ng ligtas. Naniniwala ako sayo, Todd. Mahal kita.” Bulong ko.

Inaya na ako nila Jane na pumasok na. Sinigurado na naming naka-lock ang pinto at dito na kami magpapalipas ng oras sa sala. Hihintayin namin ang pagbabalik nilang tatlo.

---

Todd’s POV

Bago nila tuluyang maisarado ang gate ay nasilayan ko pa si Noah na nakatanaw sa akin. Hindi nga ito umiiyak pero kitang-kita ko ang lungkot ng mga mata niya. Ayoko naman talaga siyang iwanan pero kailangan namin itong gawin para rin naman sa kanya.

Ang sakit ng nararamdaman ko kanina nung nasa kwarto kami. Pinilit kong wag panghinaan sa kanya. Nagtigas-tigasan ako at nagpakatatag ako sa harap niya. Bawat kasi patak ng luha niya ay ang katumbas na kirot na nararamdaman ko sa puso ko.

Para sa kanya rin naman ang lahat ng ginagawa ko. Lahat gagawin ko para maging ligtas at maayos lang siya. Ganyan ko kamahal si Noah.

Nang nagsimula na kaming lumakad ay napatingala ako sa kalangitan at makikinang na bituin. Nakita ko ang Big Dipper na paborito ni Noah sa lahat. Napangiti ako dahil doon.

“Noah? I swear to God. Babalik ako sayo pangako yan. Mahal na mahal kita.” Bulong ko. Di ko na natiis ang sakit sa puso at napaluha nalang ako. Pinunas ko naman kaagad ito dahil baka asarin ako ng mga gâgo na ’to.

Maingat na naglalakad, lumulukob para silipin kung pwede na bang magpatuloy at walang ingay na kumikilos. Ilang minuto na rin kaming ganoon ang estado.

Ibat-ibang gusali, establisyemiento, mga bahay at mapupunong bahagi ang aming dinaanan. Halos 33 minutes na kaming naglalakad. Ayun sa huli ay nakarating din kami.

Natatanaw ko na ang istasyon ng tren. Malapit lang talaga ito kung nasaan ang bahay na tinutuluyan namin. Paisa-isa rin ang mga zombies dito. Hindi kami gaanong mahihirapan na gumawa ng mga hakbang.

Sa mga sandaling iyon ay biglang huminto si Ian sa paglalakad.

“Guys, naiisip ninyo ba ang naiisip ko? Dalhan natin ng pasalubong yung mga baby natin.” Bulong ni Ian. Napatingin kami ni Marco kung saan siya nakatingin, isa itong jewelry shop.

Sang-ayon naman ako kay Ian para naman may pasalubong ako kay Noah mamaya. Tumingin muna kami kay Marco.

“Sige. Basta bilisan lang natin.” Suhestiyon ni Marco na tinanguan naman namin ni Ian.

Naglakad siya papunta doon at sinisilip nito ang loob. Sumunod rin naman kami ni Marco sa kanya. May basag ang ilang parte ng pinto nito kaya madali nalang kaming nakapasok.

Tumingin-tingin muna kami. Ang daming alahas, sobrang gaganda nito. Ang kikinang nila. Sa lahat ng tiningnan ko, may natatanging alahas ang nakatawag ng atensyon ko. Nilapitan ko ito at kinuha sa kinalalagyan. Totoong ginto ito. Sa tingin ko ay couple bracelet ito. For sure bagay na bagay ito sa amin ni Noah.

Ito ay isang bracelet na may maliit na hugis puso at mayroon itong maliit na butas sa bandang gilid. Samantang yung isa naman ay mayroong nakakabit na maliit na susi. Sinubukan kong ipasok ang susi doon sa maliit na butas ng puso. Pero di ko ito natuloy nang biglang bumukas ang ilaw ng jewelry shop na ito at umalingawngaw ang alarm dito sa loob.

“Fûck!” Bulong ko. Dali-dali kong binulsa ang bracelet na hawak ko.

Agad kaming tumakbo papalabas ng jewalry shop. Doon ay nakasalubong namin ang paisa-isang zombie na nagising dahil sa lakas ng tunog ng alarm

“Sa Tren!” Sigaw ko.

Madali naming binabagtas ang papuntang istasyon ng tren. Lahat ng makasalubong naming mga zombie ay pinagbabaril namin. May mga zombie na isang baril lang ay nawawasak agad ang ulo nito, merong mabibilis at mababagal umatake. Maliksi namin silang pinapatumba dahil dumadami na sila. Nagsisisulputan sila sa kung saan.

Sa kabutihang palad ay bukas ang papasok sa unang bagon ng tren. Doon ay pumasok kami at isinara kaagad ang pinto nito.

Kitang-kita namin kung paano nila kami unti-unting paligiran. Napupuno na ang labas ng tren. Nahaharangan na rin nila ang labasan nito.

Sa mga sandaling ito ay hindi ko na maiwasan isipin si Noah. Ayokong mag-alala siya sa akin lalo pa at mag-iisip pa kami dito ng paraan para maka-alis.

Napa-upo si Ian sa lapag.“Kasalanan ko ito mga pre, pasensya na.”

“Wala na tayong magagawa, pre. Isipin nalang natin kung ano ang magandang paraan para makaalis dito. Sa ganitong sitwasyon kailangan huminahon.” Pagpapakalma ko sa kanya.

Automatic na bumukas ang ilaw ng tren. Dahilan para makita kami ng mga zombie dito sa loob. Nagkukumahog sila na makapasok. May mga mantsya na rin ng dugo ang labas ng salamin ng tren na nagmumula sa kamay at katawan nila. Nakakasuka ang mga itsura at kalagayan nila. Ang iba ay lumalabas na ang mga buto at bungo, yung iba ay may mga putol ng parte ng katawan, at may mga nakalabas na ang bituka at inuuod na ito.

Sa tansya ko ay gumagana pa itong tren pero kailangan muna naming alisin ang atensyon ng mga kumag na ’to sa amin. Naghanap kami ng maaaring magamit sa loob ng tren. Nakita ko ang naka-compile na newspaper. Iniabot naman sa akin ni Ian ang isang bote ng softdrinks na nakuha niya. Binasa namin isa-isa ang salamin dito sa loob at idinilit doon ang mga newspaper newspaper. Lahat ay nilagyan namin. Dahilan para tumigil na sila kakadabog sa mga salamin ng tren.

Ginawa na namin ang plano na i-check kung gumagana pa ang makina nito. Matagal bago namin ito napagana dahil siguro na stuck na ito ng ilang linggo na hindi ginagamit.

Nagpalipas kami ng halos kalahating oras doon para hintayin sila na makatulog. Sumilip ako ng kaunti sa mga nakaharang na newspaper para i-check kung ano na nangyayari sa labas. Nakatulog na nga ang mga ito. Nag thumbs-up naman ako kay Marco hudyat para buksan na nito ang pintuan ng tren.

Unti-unti niya itong binuksan. Tumambad sa amin ang mga nagsisiksikan at tulog na mga zombie. There’s no way out na makaka-alis kami sa ganyan. Kating-kati na ang paa kong makabalik at mayakap ulit si Noah. Alam ko na nag-aalala na iyon dahil sobra na kaming natatagalan dito.

Isinara nalang ulit namin ang pinto. Nag-isip kami ng bagong stratehiya.

Naisipan namin na pumunta sa pangalawang bagon. Naghanap ng mga pwedeng gamitin para sa naisip naming plano.

Dito ay nakita namin ang mga itim na bag at may sari-saring laman na gamot. Mga damit, mga hygiene kit at mga nabubulok na mga pagkain.

“Dito mayroong speaker dito. Tamang-tama ito.” Pagtawag samin ni Ian.

“Saktong-sakto yan.” Ani ko pagkakita ko sa speaker.

Nagsimula na kaming kumilos. Tinungo na namin ang pinakadulo ng tren. Nang makarating kami doon ay wala kaming nakita ni isang zombie sa labas. Talagang nagsipuntahan ito sa unahan ng tren kung nasaan kami kanina.

Binuksan namin ang pinto dito. Dahan-dahan naming inilapag ang speaker na naka-connect sa Iphone ko. Nag-set ako ng ilang minuto para sa alarm upang kusa itong tumunog at makuha ang atensyon ng mga zombie na nasa unahan. Sapat na ang ilang minuto para makabalik kami sa unahang bagon ng tren at makapaghanda na lumabas.

Nakarating na rin kami sa unahan. Saktong limang minuto na ang lumipas at tumunog na ang alarm na sinet ko sa cellphone ko. Sumilip kami sa labas at wala na roon ang mga nakatayong zombie kanina.

Ang gagawin nalang namin ngayon ay maghintay na makatulog sila ulit doon sa hulihang bahagi nitong tren.

Napa-upo nalang ako sa isa sa mga seat dito.“Pauwi na ako, Noah. Konting tiis nalang.” Bulong ko habang nakatingala.

---

Noah PoV

12:34 PM

Nagtatanong lang sayo🎶

Ako pa kaya’y

ibigin

mo

Kahit

maputi

na ang buhok ko.

..

Naka-play ngayon ang video ni Todd na hinaharana ako. Paulit-ulit ko itong pinapanood halos kanina pa pag-alis nila.

Mag-isa. Nilalamig. Nakaupo at nakasalampak sa study table na naririto sa kwarto ko. Nasisinagan ako ng buwan na nasa kalangitan mula sa labas ng bintana. Iyak ako ng iyak dahil ilang oras na silang wala. Ang sakit ng nararamdaman ko ngayon. Pakiramdam ko kulang na kulang na ang pagkatao ko.

“A-asan kana ba Todd? Sa-sabi mo babalik kaagad. Bakit hanggang ngayon wala ka parin?” Nasisinok kong mga tanong habang humihikbi. Napakuyom narin ako ng mga kamao ko dahil sa sakit at bigat ng pakiramdam ko.

Sa mga sandaling iyon ay napatingin ako sa cellphone ko dahil biglang tumigil yung video na pine-play ko. Nag-shutdown na pala ito. Hindi tuloy natapos ang huling verse na kinakanta ni Todd.

Dahil dun ay napasandal nalang ako sa upuan at tinanaw ang maliwanag na buwan. Pinupunas ang nagkalat na luha na lumandas sa mga pisnge ko.“Bumalik kana, Please.” Bulong ko sa kawalan.

“Hayaan mong tapusin ko iyon baby para saiyo.” Boses na nagmula sa likod ko. Napamilog ako ng mata at napabalikwas pa sa kina-uupuan.

(Strummed)

Ang nakalipas🎶

Ay ibabalik natin, hmmm

Ipapaalala ko sa ’yo

Ang aking pangako

Na ang pag-ibig ko’y laging sa ’yo

Kahit maputi na ang buhok ko…

Kahit

maputi

na ang buhok ko

Unti-unti akong humarap sa likod at doon ko nasilayan muli ang mukha ni Todd. Nasisinagan siya ng liwanang buwan ng buwan na nagpatingkad pa ng maputi nitong mukha. Hawak nito ang ginamit niyang gitara at nakangiting tinapos ang kanta sa harap ko.

Pagkatapos niyang umawit ay nilapag niya ito sa may gilid, nag open arms siya sa akin at ngumiti ng wagas.

Wala akong sinayang na segundo. Agad akong tumakbo papunta sa kaniya at yinakap ko siya ng kay higpit at umiyak at doon ay muli na namang umiyak hindi na dahil sa lungkot kundi dahil sa nag-uumapaw na saya.

“Todd! Mahal ko. Huwag mo na ulit gagawin yun. Hindi na ako papayag sa susunod. Tandaan mo yan!” Pagalit kong sabi sa kanya pero may lambing sa bawat salita.

“I promise. I love you, Noah.” Tanginniyang banggit kasunod ang mas humigpit pa nitong yakap sa akin. Nahimigan ko rin na tila umiiyak ito.“Ayoko nang malayo sayo.” Napakahinang bulong nito pero rinig ko parin ito.

Sa ilalim ng punding ilaw sa dilaw na buwan nangyari ang maiinit at maaalab na pagmamahalan namin ni Todd.

MisterAdobo

Stuck

With A Daddy:

In The Zombie Apocalypse

Edited Version: May 18, 2022

Chapter 11

Third Person POV

Habang nag-aalmusal sila kanina ay napag-usapan nila ang kaunting pagbabago sa plano. Imbes na mag-hintay pa mamayang gabi para sumuong ay mamayang tanghali na nila ito gagawin.

Inilabas ni Ian ang SUV na nakagarahe at ipinarada niya ito sa harapan ng bahay. Abala sila Jane, Migs at Noah sa paghahanda ng mga gamit na importante sa loob ng bahay na kanilang dadalahin. Habang ang tatlo naman na sila Ian, Todd at Marco ay kino-customize ang SUV na kanilang sasakyan.

Kagaya ng ginawa nila doon sa tren ay dinikitan nila ng mga newspaper ang loob ng bintana ng sasakyan. Humuli rin sila ng isang zombie. Pinatay ito at tsaka nilagay sa grinder machine para madurog at maging pino ito na parang giniling. Nagsuot sila ng gloves at mga damit na mako-cover ang kanilang katawan upang hindi sila matalsikan ng dugo nito na maaaaring maka-infect sa kanila.

Ang giniling na laman na iyon ay inilagay at hinati-hati sa tatlong balde. Hinaluan nila ito ng kaunting tubig at tsaka hinalo. Isinaboy nila ito sa buong katawan ng SUV. Ginawa nila ito dahil sabi ni Ian ay may mangilan-ngilan na zombie na matalas ang sense of smelling na napansin niya noong naglalakbay sila ni Jane pero mahina ang kanilang eyesight at hearing sense. Wala naman daw masama kung gagawin nila iyon para na rin magkaroon ng dagdag na proteksyon.

Sinunod nila ang unahan ng sasakyan. Pinatungan nila ang unahan ng sasakyan ng mga matitigas na sheet na bakal. Nilagyan rin nila nito ang likod at ibabaw ng sasakyan.

May posibilidad din na dumugin sila at magkaroon ng malakas na pwersa na maaaring magdulot ng pagkatumba ng SUV. Nag-iisip sila ng paraan. Kumuha sila ng anim na tubo sa bodega, nilagyan ito ng base at iyon ang magsisilbing holder ng mga bakal na tubo. Ang mga holder na iyon ay idinikit sa upper part na gilid ng sasakyan, ang mga tubong bakal ay naka-slant mula sa taas pababa. Ang mga bakal na tubo ang magsisilbing suporta para hindi matumba ng tuluyan ang sasakyan kung sakali man na dagsain sila ng sandamakmak na mga zombies.

Dahil nga mga lalaki, mahilig sa mga aksyon. Naisip nila na kabitan ng bomba ang sasakyan. Papaputukin nila ito once na makasakay na sila sa tren. Hindi nila ito binanggit sa kanilang mga partner upang hindi na tumutol pa.

Naka-cross arm silang tatlo habang tinitingnan ang na-customize nilang sasakyan. All are set, plan has been made and they are ready to go.

---

Noah’s POV

Nakasakay na kaming lahat sa SUV. Lahat ng kailangan namin ay handa na. Lilinasin na naman namin ang bahay na ito na naging tahanan na rin namin.

Si Ian ang magmamaneho ng sasakyan habang naka-upo naman sa shotgun seat si Jane. Magkatabi naman kami ni Todd dito sa gitna at sa huling row ng seat naman sila Marco at Migs.

Pinaandar na ni kuya Ian ang makina at handa na kaming bumiyahe sa langit, char! Syempre di naman papayag ang mga Top namin na may mangyaring masama samin.

Hindi ko alam pero yung kaba ko ngayon ay di na gaya dati kung ikukumpara ito noon. Siguro ay nasasanay na ako na ganto na ang kalakaran ng mundo. Kapag mahina ka, mamamatay ka. Kapag malakas ka, marami ang tyansa na mabuhay ka. Dumagdag sa tapang ko itong si Todd na parating nandiyan sa tabi ko para subaybayan at protektahan ako.

Nakalabas na kami dito sa tinutuluyan naming bahay. Tama lang ang takbo ng sasakyan namin.

Habang nasa biyahe ay lumapit si Todd sa akin at hinalikan ako,“Everything will be fine. Makakarating din tayo sa mapayapang lugar.”

“Gusto ko na rin lumagay na tayo sa tahimik.” Bulong ko. Sumandal nalang ako sa kanya.

Habang papalayo kami sa bahay ay mayroon na kaming naririnig sa labas na mga ‘rawr’ sound. May paisa-isa narin na kumakalabog sa sasakyan namin. Habang patuloy pang umaandar ay parang dumadami na sila sa labas. Nakahanda lang ang mga baril na hawak namin kung sakaling magkaroon ng di-inaasahan. Puro dabog lamang ang ginagawa nila sa sasakyan na hindi naman gaanong kalakasan. Siguro ay sa kadahilanang di nila kami nakikita.

“Malapit na tayo. Humanda na kayo. Papabilisin ko na ang takbo nito.” Ani Ian.

“Jusko, Lord! Kayo na po bahala sa amin.” Pasigaw na sabi ni Jane na halatang kabado na.

Pinabilis na niya ang takbo ng sasakyan at pinaharurot ito. Ramdam namin na mas lumakas na ang sigawan sa labas ng mga zombie dahil sa tunog ng makina nitong sasakyan.

“Baby, stay by myside. Sumunod kalang at huwag kang lalayo sakin.” Tumango lamang ako sa kanya.

“Three, two, one!” Pagbilang ni Ian at tsaka pinahinto ang sasakyan.

“Move! Let’s go!” Sigaw ni Todd.

Sabay-sabay naming binuksan ang pintuan ng SUV. Dali-dali na kaming bumaba ng sasakyan. Sinalubong nga kami ng sandamukal na zombies.

Bang! Bang! Bang!

Mga putok ng baril ang umaalingawngaw. Kanya-kanya na kaming baril sa mga papalapit na zombies na handa kaming atakihin. Syempre nakibaril na rin ako. In fairness ang saya pala nito parang nasa video games kalang talaga. Kasabay niyan ang maliksi naming pagkilos papuntang tren.

Nang makarating na kami sa loob ng tren ay mabilis na ni Marco itong isinara. Mabuti na lamang at walang nakaharang sa zombie dito. Pinaandar na ni Ian at Todd ang tren. Naka auto-mode ito kaya kusa nalang itong hihinto kapag nasa dulong istasyon na kami.

Napansin namin nila Migs at Jane na may sinisilip sila Marco, Ian at Todd sa bintana.

“Pindutin ko na ba?” Tanong ni Ian habang nakasilip sa bintana ng tren.

“Teka, hindi pa.” Rinig ko mula kay Todd.

“Takte iniwan mo palang bukas yung speaker sa sasakyan. Kumpol-kumpol na sila.” Rinig naman namin mula kay Marco.

“Hoy! Hoy! Ano ba yang pinag-uusapan ninyong tatlo? Anong sinasabi mong pipindutin?” Tanong ni Jane kay Ian habang hinahampas-hampas niya ang balikat ni Ian.

Lumapit rin ako kay Todd dahil nagtataka ako sa pinag-uusapan nila. Kinalabit ko siya upang humarap ito sa akin.“Ano ba yang mga sinasabi ninyo?”

Ngumisi ito sa akin.“Ian, pindutin mo na.”

Pagkatapos niyang sabihin iyon ay may malakas na pagsabog na nagmula sa sinakyan namin na SUV kanina. Naging dahilan iyon para mapa-upo kami nila Migs at Jane dahil sa gulat.

Nagtawanan lang sila Todd, Ian at Marco samantalang kami itong gulat na gulat. Nilagyan daw nila ng bomba yung kotse. Ayun pinagbabatukan namin silang tatlo.

“Eh, Paano nalang kung sumabog yung kotse habang nasa loob tayo?” Tanong ko kay Todd habang kinukurot ito sa tagiliran.

“Aray, syempre di naman yun mangyayari.” Sarkastikong sagot nito.

“Aba! Ikaw na naman siguro nagpasimuno nito, huh, Ian? Tara nga dito.” Sabay piningot ni Jane si Ian sa tenga at dinala ito sa isang gilid. Umupo na rin sa isang tabi itong si Marco at Migs.

Kanya-kanya na kaming upo at nag-relax nalang dahil banayad na umaandar ang tren. Magpapahinga na rin kami para sa susunod na naman na paglalakabay na gagawin namin.

Time has passed. Gabi na. Natapos na rin kaming kumain ng mga ready to eat foods na dala namin.

Wala namang ibang mapaglilibangan dito kaya kanya-kanya na ulit kaming pwesto para matulog na. Malayo-layo pa kasi ang pinaka-huling istasyon na babaybayin nitong tren bago makarating doon.

Di pa ako dinadapuan ng antok. Mabuti pa sila Jane, Ian, Marco at Migs ay sobrang himbing na ng tulog.

“Maaga na naman tayo kinabukasan. Tulog na tulog na ang mga gagô.” Napatingala ako mukha ni Todd dahil nakasandal ako sa dibdib nito.

Napangiti nalang ako dahil nakita ko siyang nakangisi. Kunwari ay nakatingin sa malayo pero nababasa ko ang mukha niya na may gusto siyang gawin.

Dahan-dahan kong ibinaba ang paningin ko. Napatingin ako sa alaga niya at nagulat ako dahil naka-umbok na ito sa short niya. Agad ko itong inilabas. May precûm na agad ito. Nakatayo at naghuhumindang ito sa laki.

“Baby, baka makita nila tayo.” Pagaalala niya habang nakangisi ng wagas.

Kumagat muna ko sa labi bago sumagot.“No need to worry naman. Tulog na sila oh.”

Dinungaw ko ito at dinilaan ko ang precûm niya na nagpaungol sa kanya pero halatang pinipigil niya iyon dahil baka may makarinig.

“Baby.” Pabulong niyang pagtawag sakin pero hindi ko siya pinakinggan. Naramdaman ko na lamang na hinawakan niya ang ulo at buhok ko.

Isinubo ko na ito at marahan na sinasalsal gamit ang bunganga ko.“Ugh! Ah! Baby, ang sarap mong sumubo. Ang init ng bibig mo parang pizza ng babae. Whoo!” Ungol niya sa mababang boses.

Halos magdadalawang minuto na ito sa bunganga ko ng walang hugutan. Bigla niyang itinaas ang ulo ko at mabilis na ibinalik ang ari niya sa loob ng short. Pero sa sobrang tigas nito ay di niya naipasok kaya kinuha niya yung bag sa gilid at ipinatong ito doon.

Napatingin naman ako kung saan siya nakatingin. Gumalaw pala si Ian kaya kinabahan itong si Todd at nataranta. Pinagtawanan ko siya sa reaksiyon niya dahil namula ang mukha niya.

“Baby naman. Muntik na tayo dun. Pinakaba mo ako.” Sambit niya pero patuloy parin ako sa pagtawa.

“Sorry na aga–”

Nabigla nalang ako ng bigla akong buhatin nito paharap sa kanya, kinarga ako at hinalikan. Ito yung halik na di ko pagsasawaan. Naramdaman ko na isinandal niya ako sa pinto sa pagitan ng mga bagon.

Tumingin muna ito sa mga natutulog na kasama namin.“Baby sa ibang bagon muna tayo, gusto kasi kitang dalhin sa langit.” Pagkatapos ay siniil niya ako ng halik habang buhat-buhat parin.

Bumukas ang pinto sa likod ko at pinasok niya ako doon. Ibinaba niya ako saglit at nilock ang pinto. Nilagyan niya rin ng newspaper ang maliit na salamin sa pinto for privacy daw.

Humarap na ito sa akin. Nakikita ko sa mga mata niya ang pinaghalong alab ng pagmamahal at libog.

Hinawakan na niya ang bewang ko at tinungo ng ulo niya ang leeg ko. Sinisinghot niya ito habang dinidilaan. Sobra akong nakikiliti sa ginagawa niya, Ugh!

“Todd, sandali lang.” Napatigil naman ito saglit. Rumehistro sa mukha nito ang pagtataka.“Di mo ba nagustuhan ang mga halik ko?”

“Shh, teka lang okay.”

Kinuha ko sa bulsa ko ang cellphone na binigay niya sa akin at pumunta sa music player. Hinanap ko ang sexy songs playlist at pinatugtog ito. Ibinato ko na ito sa may upuan at hinalikan na si Todd. Yung halik na walang humpay.

Habang hinahalikan ako ay hinubad na niya ang suot kong pang-itaas at kasunod naman ang lahat ng pang-ibaba ko. Ganun rin ang ginawa ko sa kanya.

Hingal na hingal kaming natapos sa paghahalikan. Umupo si Todd habang sinasalsal nito ang ari niya. Sinenyasan naman ako nito na lumapit sa kanya gamit ang kanyang hintuturo.

Lumuhod ako sa harap niya. Sinubo ko na ulit ang pagkalalaki niya. Dineep thrôat ko ito na nagpaiktad kay Todd.“Baby ganyan nga. Shît! Libog na libog ako sayo.”

Nasa ganoon akong posisyon ng hawakan ni Todd ang ulo ko. Binayo niya ang bunganga ko. Nagsisituluan na ang mga laway ko dahil sa ginagawa niyang pagkâdyot sa bibig ko. Halos kalahating minuto niya rin iyon na ginawa bago siya tumigil.

Nasa ganoon parin siyang posisyon. Tumaas ako sa upuan at pumatong sa kanya. Ipinasok ko ng dahan-dahan sa butas ko ang naghuhumindang niyang pagkalalaki. Napagtagumpayan ko na nga itong maipasok. Dahan-dahan na akong gumigiling sa kanya.

Hinawakan niya na rin ang bewang ko at kinadyot na niya ako ng todo. Napaka-hârdcore ng Daddy ko! Napapapikit nalang ako dahil sa naghahalong sarap at sakit na dulot niya.

“Ugh, baby malapit na ako. Hayan naaaa!”

Napakapit na lang ako sa kanya ng mahigpit. Nagsiputukan na nga isa-isa sa kaloob-looban ko ang kanyang mga tâmod.

Matapos naming maglinis ng katawan, bumalik na rin kami sa bagon kung nasaan ang mga kasamahan namin. Sa lapag na rin kami humiga at doon na lang naisipan matulog. Doon ay nagyakapan kami at sabay ng pumikit para sa panibagong bukas na haharapin. Hindi ko alam kung ano pang mga pagsubok ang haharapin namin sa daan pero isa lang ang alam ko. Andito si Todd para protektahan ako.

---

Third Person POV

“Hindi! Maawa kayo samin! Wag ninyo silang papatayin! Wag!” Sigaw ni Noah habang tagaktak ang pawis nito.

Yinugyog siya ni Todd dahil binabangungot ito. Agad naman itong nagising kasunod ang pagyakap niya kay Todd. Pinagpapawisan at hingal na hingal ito dahil sa masamang panaginip niya.

“Okay na, Baby. Masamang panaginip lang iyon.” Pagpapakalma ni Todd habang pinupunas niya ang mga pawis nito. Agad naman ng kumalma ang natatakot na si Noah dahil doon.

Nakaramdam sila ng pag-uga ng tren dahilan para mapasilip sila sa labas.

“Guys, nandito na tayo.” Ani Marco habang nakasilip sa awang ng dyaryo sa bintana.

Sumunod naman na sumilip doon si Ian.“Naku, sobrang dami ng zombie sa labas. Hindi ligtas lumabas diyan. Tirik na tirik pa ang araw ke-aga-aga.”

“Mabuti siguro na pumaroon tayo sa pinaka huling bagon. Baka sakaling may mas magandang labasan doon.” Suhestiyon ni Todd habang yakap-yakap parin si Noah.

Napagpasiyahan na nilang pumunta na sa dulo ng tren. Pagapang lamang ang kanilang ginawa dahil baka makita sila ng mga zombie na nasa labas. Nag-iingat silang makuha ang atensyon ng mga ito.

Nang makarating sila sa dulo ay ganun rin karami ang nag-hihitay na zombie sa labas ng bagon. Tila hindi ito mahulugan ng karayom.

“Naku, sobrang dami rin ng nila dito. Paanontayo makakalabas niyan? Kahit siguro maghintay tayo ng gabi ay wala paring ligtas, Jusmi! Ano gagawin natin.” Pagkadismaya ni Jane.

Nagmasid at napatingala si Migs.“Sa tingin ko pwede nating gamitin iyon.” Sabay-sabay naman silang napatingin kung saan nakaturo si Migs. Isa itong doorway papunta sa bubong ng tren.

Ginulo ni Marco ang buhok ni Migs sabay sabing,“Nice one, Babe.”

Isa-isa at maingat silang umakyat doon. Nang maka-akyat na silang lahat sa bubong ng tren ay tinalon nila ang bubong ng pathway na nakadugtong lamang sa tren.

May mga nakakakita sa kanilang mga zombie mula sa baba pero wala silang magawa dahil mataas ang bubong na tinutungtungan nila.

“Sobrang init! Nakalimutan kong maglagay ng sunblock, gosh!” Maarteng bulong ni Jane na ikinangisi na naman ng kanyang mga kasamahan.

“Ako rin! Oh My Gosh! Masisira ang skin ko nito. Ayoko magka-sinburn.” Maarte ring litanya ni Ian. Tila ba inaasar nito ang kanyang kasintahan.

“Itulak kita dyan eh. Kala mo naman di mo sinasamba ’tong katawan ko tuwing…”

Inakbayan na lang ni Ian si Jane at tsaka tinakpan niya ito ng kamay sa bibig,“Guys yaan ninyo na siya. Ganyan talaga kapag kulang sa sunblock.” Tila ba nahiya kasi si Ian sa sinabi ni Jane dahil namula ang pisnge nito.

Natawa sila sa harutan ng dalawa.

Nagpatuloy lang sila na lakarin ang bubong ng pathway na iyon. Sa di kalayuan ay may natanaw naman si Noah.“Guys, nakikita ninyo ba yun? Ba’t parang kumakaway siya sa atin?” Mga tanong ni Noah sa kanyang kasamahan. Nasa parang compound ito na napapaligiran ng matataas na bakal na bakod.

Inaninag rin nila iyon.

“Oo nga. Parang kumakaway siya sa atin. Another survivor guys!” Pasigaw na sabi ni Jane.

Pero habang papalapit sila ay may napansin sila sa kanya,“Teka mukhang armado siya guys ga mga armas. Sundalo kaya siya?” Tanong ni Migs.

“Sa tingin ko, hindi. Dahil wala namang ganyang uniporme ang mga alagad ng batas dito sa Pilipinas.” Sagot naman ni Todd.

Habang sila ay papalapit ay naririnig nila mula rito ang katagang,“Dito! Ligtas kayo dito!”

Tila ba nabuhayan sila ng dugo sapagkat nakahanap na naman sila ng survivor. Nagmamadali na silang makapunta sa pwesto kung nasaan ang tao na iyon.

Di naman kalayuan ang bakod kung nasaan ang lalaki at ang bubong ng pathway na tinatapakan nila kaya di na sila mahihirapan tumalon mula roon.

“Throw your things first.” Sigaw ng lalaki.

Ihinagis muna nila ang kanilang mga dalang gamit pagkatapos ay sumunod na silang tumalon sa bakod. Ligtas naman silang nakarating doon sa pwesto ng lalaki.

Nang makababa na silang lahat ay pumustura ito sa harap nila na parang isang sundalo at nagpakilala,“Congrats dahil ligtas na kayo dito. Ako nga pala si Harvey ang pangalawang pinuno sa lugar na ito. Tara sumunod kayo sa akin.”

“Salamat naman.” Ani Jane.

“I am Captain Todd…” Hindi na naipagpatuloy ni Todd ang pag salute nito kay Harvey dahil tinalikuran na kami nito.

Nagtinginan naman silang lahat dahil sa inasta nito. Hindi man lamang kasi ito hinintay na magpakilala ang bawat isa sa kanya. Sinundan na lamang nila ito at nag-akala na hindi lang siya sanay sa tao?

“Ang weird niya. Sarap ipakain sa zombie.” Bulong ni Jane kay Migs at Noah.

Nakarating sila sa isang malaking square-shape studio. Nang makapasok sila dito ay napansin nila ang loob na walang kahit anong gamit maliban sa mga upuan na naroon. Wala rin ibang tao bukod sa kanilang pito.

Humarap sa kanila ang nagpakilalang si Harvey at nagsalita ito.“Alam namin na pagod kayo. Kaya matulog muna kayo sa ngayon. Sleepwell.” Shinake pa nito ang kamay niya sa harap nila habang wirdong nakangiti.

“Anong ibig mong sabihin?!” Akmang itututok na ni Ian ang baril sa lalaki ng bigla siyang manghina.

Naramdaman nila na parang may kung anong bagay ang tumusok sa kanilang likuran. Ito ang naging dahilan para unti-unti na silang nanghina at bumagsak isa-isa sa lupa.

Bumagsak na rin si Noah sa sahig, humarap ito kay Todd na nakabagsak na rin sa sahig. Sa natitirang lakas niya ay nakapagsalita pa ito,“Todd, natatakot ako.” Tanging banggit ni Noah bago siya mawalan ng malay.

Naaninag naman ni Todd bago siya tuluyang mawalan ng malay ang isang tao na nakasuot ng pulang kausotan at mga armadong lalaki sa likod nito.

“Matulog ka muna sweetie.” Banggit ng nakapulang damit bago tuluyang makatulog si Todd.

“Another prey to be eaten.” Sabi ng nakapulang damit kasabay ang mala-dêmonyo nitong pagtawa.

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy:

In The Zombie Apocalypse

Edited Version: May 19, 2022

Chapter 12

Third Person PoV

Isinaboy ng isang maitim at medyo mapayat na lalaki ang tubig sa mukha ng mga natutulog na sila Todd, Noah, Marco, Migs, Ian at Jane. Nakaupo sila  at nakatali ng mahigpit ang kanilang mga paa at kamay. Mayroon din silang busal sa bibig upang hindi ito makapag-ingay.

“Gumising na kayo sabi ni Madam Valore!” Sigaw sa kanila ng isang lalaking naglalaro ang edad sa tatlongpu’t apat, may bigoteng ito at malaki ang pangangatawan.

Unti-unti na nga silang nagising at nagkaroon ng malay. Nakatulog at nanghina sila kanina dahil sa itinurok na pangpatulog ng mga ito.

Lahat sila ay nakatitig ng masama sa kaharap nila ngayon. Siya ang taong nakasuot ng pulang damit na naaninag ni Todd noong nawalan sila ng malay.

Sila’y nagkukumahog makawala at pilit nagpupumiglas ngunit wala silang magawa sa mga oras na ito.

Ang nasa harapan nilang nakaupo ay tumayo, naglakad at umiikot ito sa kanilang lahat habang pinapagapang nito ang kanyang daliri sa kanila.

“Hayaan ninyo akong magpakilala.” Maarte nitong sabi. Lumapit ito kay Todd at umupo sa hita niya. Hinaplos pa nito ang balikat ni Todd at umangkla pa doon.

Makikita naman sa mga mata ni Noah ang selos at galit sa lalaking nakasuot ng pulang damit. Gusto niyang saktan ang taong ito dahil sa ginagawa nito sa kasintahan niyang si Todd ngunit wala itong magawa.

Hinimas muna nito ang buhok ni Todd bago siya magsalita,“Ako nga pala ang bukod tangi, ang natatanging rosas sa mga tinik at ang pinakamaganda sa lahat. Ang reyna ng lugar na ito, ako si Madam Valore.” Malanding sabi nito sa habang tila inaakit si Todd. Pilit namang nagpupumiglas si Todd sa ginagawa niya.

“Sila namang lima ang mga pets ko.” Tinuro niya ang limang armadong lalaki kasama na si Harvey. Napaismid pa ito sa lima.

Si Madam Valore ay isang pinuno dati ng isang drúg syndicate. Ngunit dahil sa pangyayari na nangyari sa sangkatauhan ay nabaliw ito at naghangad pa siya ng mas marami. Para sa kaniya ay isa siyang reyna at ito ang itinuturing niyang era. Si Madam Valore ay isang lalaki na mahilig magsuot ng mapula at magagarbong mga damit, ang ulo nito ay nilagyan ng wig na sobrang kapal at makapal na make-up naman ang makikita sa mukha nito. Isa itong Drag Queen sa madaling sabi.

Samantala, ang mga tinatawag niyang pet o alalay ay nabaliw na rin dahil palagi niya itong pinapainom ng mabagsik at matatapang na uri ng drúgs para lamang siya ay sundin ng mga ito.

“Tama na ang pagpapakilala. Naboboring na naman ako.” Dismayang sabi ni Madam Valore. Nagbabago na naman kasi ang mood nito. Umupo ulit ito sa kanyang tinatawag na trono at nag de kwatro.“Ilapit ninyo nga sa akin ang lalaki na iyon. Gusto ko siya na maging hari ko. Siya ang napili kong maging asawa ko. Bilis!” Sigaw nito sa mga tauhan niya.

Si Todd ang natipuhan nito. Agad namang binuhat ng kanyang mga alalay ang upuan kasama si Todd. Inilagay nila ito sa tabi ng tinuturing na upuang trono ni Madam Valore.

Yinakap ni Madam Valore ang braso ni Todd at hinaplos-haplos pa ito. Kahit pa nagpupumiglas ito.

“Mabubuhay ka kung papayag ka na ikaw ang maging hari ko. Bibigyan kita ng pagpipilian. Kapag nagustuhan ko ang napili mo, magpapakasal agad tayo at pamumunuan natin ang mundong ito. Miski sila ay makakaligtas pero gagawin din natin silang pets natin, isn’t fun?” Pabebe niyang sabi kay Todd habang namimilog ang kanyang mga mata.

Nagpupumiglas naman si Todd. Nakita niya ang kasintahan niyang si Noah na halo-halo na ang ekpresyon nito sa mukha. Sobrang nalulungkot si Todd sa kasintahan niya ngunit kailangan lang niyang huminahon sa mga oras na iyon.

Tumayo si Madam Valore sa harap ni Todd. Umawra muna ito sa harap niya habang hinahaplos-haplos nito ang katawan niya.

“Do you want to be my king? Yes or yes? Choose wisely my dear.”

Pagkatapos nun ay tinanggal na nito ang busal sa bibig ni Todd.

“Kahit kailan hindi ako papatol sa isang búllshit na kagaya mo. Why don’t you just go find your happiness and live life to the fullest. Sira na nga ang mundo kung ano-ano pang kagagúhan ang ginagawa mo.” Mahinahon ngunit may diin na sabi ni Todd.

Umalis naman sa harapan ni Todd si Madam Valore at hinilot-hilot nito ang sintido niya. Tila nainis at kumulo ito sa sinabi ni Todd kaya pinakalma niya muna ang sarili niya. Pagkatapos ay bumalik ulit ito sa harap ni Todd at lumuhod.

“Aking prinsipe. Hayaan mong iparamdam ko saiyo ang aking natatangi at bukod tanging paghanga sa iyo.” Pilit na nagpupumiglas si Todd sa kinauupuan niya. Pilit niya mang kumawala ay di niya magawa dahil sobrang higpit ng pagkakatali sa kanila.

Unti-unti ng binubuksan ni Madam Valore ang zipper ni Todd. Nakatitig naman at nakakagat labi si Madam Valore kay Todd.

“Don’t you dare touch my D.”

Duming-dumi si Todd sa kanya. Hindi na nakapagtiis si Todd. Walang ano-ano ay buong pwersa ni Todd na inulo si Madam Valore. Halos matumba at mahilo naman si Madam Valore dahil doon.

“Napakababoy mo. Baliw!Pwe!” Dinuraan pa ito ni Todd dahil sa sobrang galit at inis.“Makakatikim ka talaga sakin once na nakawala ako dito.”

Tumayo si Valore at nagpupuyos ito sa galit. Ang ekpresyon ng mukha niya ay parang isang halimaw parang handa na itong pumatay ng tao.

“Hindi ka talaga papayag sa gusto ko?!” Sigaw nito kay Todd habang hinuhubad ang kanyang heels.

Dali-dali niyang pinuntahan ang pwesto kung saan nakaupo si Jane. Walang ano-ano ay hinila niya ang buhok nito. Halos mapaiyak na si Jane dahil sa sakit na ginagawa nito sa kanya.

“Ipakita sa kanila ang hawla!” Utos niya kay Harvey na agad naman nitong sinunod.

Sa bandang gilid napatingin ang lahat. Nandoon ang isang malaking cage na mayroong lamang mga zombies na tila mapipisa na dahil sa pagsisiksikan nito sa loob.

“Kapag hindi ka pumayag sa gusto ko ay ipapakain ko sa mga alaga ko itong babae mo!” Bulyaw ng baliw na si Madam Valore. Mas hinigpitan pa nito ang paghila sa buhok ni Jane. Iyak-na iyak na ito dahil sa sakit.

“Please, Wag mo siyang idamay. Wala siyang kasalanan.” Pagmamakaawa ni Todd pero gigil ang rumerehistro sa mga mata nito.

“Oh, really. Ngayon nagmamaka-awa kana sa akin.”

Nagpupumiglas na rin si Ian dahil sa galit niya kay Valore. Napansin naman ito ni Valore kaya pinuntahan niya si Ian at tinanggal ang busal nito sa bibig.

“Háyop ka! Huwag na huwag mong gagalawin ang asawa ko! Humanda ka sakin kapag nakawala ako dito!” Galit na litanya ni Ian.

Galit na ang nangingibabaw sa kanilang anim ngayon dahil sa ginagawang kahayúpan sa kanila ni Valore. Wala silang nakikitang awa sa kanya.

Umatras ng kaunti si Valore.“Oops! Ikaw ba ang syota nung pangit na babae na yun? So it means, hindi malabo na isa sa kanilang tatlo ang kasintahan mo aking prinsipe?” Humarap siya kay Todd habang tinuturo sila Marco, Migs at Noah.

“Tumigil kana! Háyop ka! Mamatay kana!” Bulyaw ulit ni Ian sa halos mapaos na nitong boses.

Naririndi si Valore dahil sa bulyaw ni Ian kaya pinabusalan niya ulit ito sa kanyang mga pets. Lumakad siya sa harap nila Marco, Migs at Noah.

Madali niyang sinabunutan si Migs. Halos maiyak rin ito dahil sa sakit ng paghila ni Valore sa kanyang buhok. Sinampal niya pa ito ng isang beses dahil nagkukumahog itong kumawala.

“Ito ba!? Ikaw ba ang kabet ng hari ko? Sumagot ka!” Galit siyang nakatitig kay Migs.

“Wag mo nang idamay ang mga kasama ko. Pakiusap, Itigil mo na ito!” Sigaw ni Todd pero tila di na siya nito naririnig.

Mas hinila pa ni Valore ang buhok ni Migs. Napaiyak na ito dahil sa sakit. Dahil doon ay nagpumiglas na si Marco sa kinauupuan niya. Napansin na naman ito ni Valore dahilan para malaman niya na may namamagitan sa kanilang dalawa.

Pumunta ulit si Valore sa harap ni Todd,“Tatanungin ulit kita. Magiging prinsipe kita o magiging prinsipe kita? Pumili ka!”

Inilapit ni Todd ang mukha niya kay Valore. Akala ni Valore ay hahalikan siya nito kaya pumikit ito at nagpout pa.

“Fúck you!” Malutong na sabi ni Todd na nagpainit ng ulo ni Valore.

Iniwan ni Valore si Todd at lumapit ito kay Noah na kanina pa iyak ng iyak. Imbes na sabunutan niya si Noah ay hinaplos-haplos niya lang ang buhok nito. Iyak na ng iyak si Noah habang nakatingin kay Todd.

“Wag na wag mo siyang galawin. Ako na lang ang saktan mo, please.” Pagmamaka-awa niya.

“Huli na ang lahat. I’m so stressed.” Hinawi nito ang kanyang buhok sa mukha.“Gusto ko nalang mag-enjoy ngayon. Bruno ilabas mo nga yung kama. Bilis! Pakibusalan ninyo an rin ang bunganga ng ex-king ko.” Pag-utos nito.

Binusalan na rin nila si Todd. Umupo na rin si Valore sa kaniyang trono at sumandal. Humangos ito ng malalim dahil pakiramdam niya ay tumanda siya ng isang taon dahil sa stress niya.

Dumating na rin ang kama na pinakuha nito. Inilagay nila ito sa harap nilang lahat.

Sumenyas siya sa mga tauhan niya na hubarin ang tali ni Noah. Agad naman nila itong hinubaran at itinulak sa kama gitna ng kama.

Akmang patakbo na si Noah para suntukin si Valore ngunit natigil ito ng magsalita si Valore.

“Subukan mo lang.“Itinuro nito si Todd na tinututukan ng patalim sa tagiliran ng isa sa mga pet ni Valore.“Humiga ka sa gitna ng kama.”

“Huwag please.” Parang maamong tupa si Noah na sinunod si Valore. Wala siyang nagawa kung hindi sundin ito.

“Bakit mo ba ito ginagawa? Nababaliw kana. Pakawalan mo nalang kami.” Pagmamakaawa ni Noah pero di siya nito pinakinggan.

Takot na ang nangingibabaw kay Noah sa mga oras na ito. Wala siyang magawa kung hindi tingnan ang kasintahan nitong si Todd habang nagpupumiglas sa upuan.

Inilipat rin nila ng pwesto si Migs at itinabi ito kay Todd. Mayroon na ring isang lalaki na tinututukan ng baril si Migs sa ulo. Nakita rin iyon ni Marco at tanging pagluha lang ang tangi niyang magagawa. Pero kailangan niya na maging mahinahon sa mga oras na ito.

“Ano bang gusto mo? Huwag mo ng idamay ang mga kaibigan ko!” Litanya ni Noah pero tila hindi na siya nito naririnig.

“Alisin ninyo na rin ang tali nung isa at dalhin ninyo siya dito.” Pag-utos ni Valore na agad namang sinunod ng kanyang pets. Tinutukoy nito ay si Marco.“This show are going to be fabulous. Kapag inilabas ito sa sinehan ay siguradong palong-palo ito.” Nasasabik na sabi nito.

Lahat ng naroroon ay alam na ang gustong mangyari ni Valore.

Galit, hinagpis at tanging pag-iyak nalamang ang ginagawa ni Noah at Migs pati rin si Jane at Ian.

Dahil sa baril na nakatutok kay Migs ay di na pumalag si Marco. Pinaupo nila ito sa kama kung nasaan si Noah.

Masamang tumingin sa kanya si Marco at nagsabing,“Mas masahol ka pa sa démonyo. Pati mga inosente dinadamay mo sa kagáguhan mo.” Kalmado pero madiin na banggit ni Marco.

Gustong-gusto ng kumawala ni Todd pero di niya matanggal ang tali dahil sobrang higpit nito. Halos binubuhos na niya ang buong lakas niya ngunit wala parin.

Samantalang ang katabi nito na si Migs ay tanging pag-iyak nalang ang ginagawa dahil alam niya na wala na siyang magagawa sa mga oras na iyon.

“Simulan na natin ang palabas.” Napapalakpak nalang si Valore sa ipapagawa niya sa dalawa. Walang mapagsidlan ang tuwa nito dahil sa ipapagawa niya sa dalawa.

Tumitig si Valore kay Marco,“Paligayahin mo siya. Tingnan mo iyak na ng iyak.” Pang-aasar ni Valore.

Parehong ayaw gawin nila Marco at Noah ang pinapagawa sa kanila ni Valore. Walang kumikilos sa kanila. Tinitingnan lang siya ng masama ni Marco at Noah.

“Ano bang mapapala mo sa ganito, ah.” Naiiyak na tanong ni Noah.

“Hindi kayo susunod?! Alam niyo na ang mangyayari sa kanila.“Tinuro niya sila Migs at Todd.“Gusto ninyo bang makita silang kinakain ng mga alaga kong zombie? Isa… Dalawa…” Bumibilang na ito dahil sa pagka-irita.

Umiiyak si Noah na tiningnan si Todd. Iniisip niya na ayaw niyang may mangyaring masama dito. Wala na siyang choice kung hindi sundin ang utos ng baliw na si Valore.

“Move!” Sigaw ni Madam Valore dahil naiinip na ito.

Umiiyak si Noah habang nakatitig sa mga mata ni Marco. Awang-awa si Marco sa sitwasyon ni Noah. Dahil ang saya na palagi niyang nakikita noon sa mukha nito ay nawala na.

“Marco, natatakot ako.” Nanginginig na bulong ni Noah kay Marco.

Unti-unti ng lumalapit si Marco kay Noah. Lumapit ito sa leeg hanggang sa tenga ni Noah tsaka bumulong.“Pagsinabi kong dapa, dumapa ka Noah.”

Naguluhan si Noah sa sinabi ni Marco pero wala na siyang ibang naiisip kundi ang sundin ang sinabi ni Marco.

“Ayan na! Yung popcorn ko nasaan na?” Tila walang mapagsidlan ang excitement nitong si Valore.

“Nagtitiwala ako sayo, Marco.” Bulong ulit ni Noah habang nakapikit ito.

Aktong hahalikan na ni Marco si Noah nang bigla niya itong yakapin sa bewang. Nagpahulog silang dalawa sa kama at nagtago sa gilid nito.

Kasabay nun ang pagputok ng malalakas na baril na umalingawngaw sa buong compound. Nanggaling ang mga putok ng baril na iyon kay Todd at Marco. Nakita nalang ni Madam Valore na tumumba na ang kanyang limang pets. Tanging siya nalang ang natitira sa grupo nila.

---

Todd’s POV

Bago pa man kami makapasok dito sa kampo nila ay may masama na talaga kaming kutob ni Marco sa taong kaharap namin kanina.

Naamoy na namin yun sa pakikitungo palang nung Harvey. Mali ang aksyon ng galaw niya sa mga sitwasyon ngayon. Hindi na namin sinabi sa mga kasamahan namin na may napansin kaming kakaiba sa lugar na ito dahil kaya naman namin silang labanan ni Marco kung sakali man na magkaaberya.

Kaya lang ay masyado kaming nagpakakampante. Hindi namin inaasahan na papatulugin kami ng mga kumag na ito.

Noong kanina na nagbago ng pakikitungo yung harvey ay naghanda na kami ni Marco. Noong natumba kami ay nakapa ko ang isang maliit at matulis na bagay sa binagasakan ko. Alisto ko itong isinuksok sa may likod ng sinturon ko bago kami mawalan ng malay. Mabuti nalang at hindi ito nahulog nung tinalian nila kami.

Iyon ang ginawa kong pangputol sa mga nakatali sa kamay ko habang abala si Valore sa pakikipag-usap sa amin kanina. Hindi mapuputol ni Marco ang tali niya, mabuti na lamang at nakiki-ayon ang gágong Valore na ’to sa amin.

Mayroon rin kaming mini gun sa may legs namin ni Marco dahil mabuti na ang laging handa. Iyon ang ginamit namin para patumbahin ang mga alalay nitong si Valore.

Habang abala si Valore kanina sa pangbu-bwésit sa amin ay kinuha ko iyon na opportunity para tawagin ang atensyon ni Marco at makipag cooperate sa gagawin ko. Noong nandun na sa kama si Marco ay napalingon ito sa akin. Kunwari ay kumakawala ako pero pinakita ko sa kanya ng pa-simple ang kamay ko na hindi na nakatali. Matalino si Marco, alam na niya ang gagawin.

Sa punto na yinakap ni Marco si Noah ay doon ko na pinagbabaril ang mga pets ni Valore na nasa amin ni Migs. Mayroon lang ilang segundo para isagawa iyon upang hindi na sila makalaban pa. Mabuti nalang at sanay ako sa larangan na ito.

“Kulang pa kayo sa training, boys.” Sabi ko pagkatapos ay hinipan ko ang baril na hawak ko.

Naglalakad ako ngayon papunta sa pwesto ng Valore na ’to. Kanina pa ko kating-kati na madapuan siya ng suntok.

“Paano ba yan mag-isa ka nalang.” Tinutok ko sa kanya ang baril ko upag hindi na siya tumakas pa.

“Nang-gigigil talaga ako sa mga ginawa mo sa mga kasamahan ko. Lalo na sa Baby ko? Alam mo ba na ayaw na ayaw ko siyang nakikitang umiiyak? Alam mo ba yun? Ha!”

“Teka! Nagawa ko lang naman iyon dahil…” Di ko na siya pinatapos sa pagsasalita. Sinuntok ko na ito na naging dahilan para dumugo ang ilong niya. Kanina pa ko kating-kati na suntukin ang pagmumukha nito talaga.

Pinakawalan na ni Marco at Noah ang iba naming kasamahan. Itinali na rin namin itong si Valore sa tinatawag niyang trono.

Lumapit sa akin si Noah. Agad ko naman itong yinakap ng mahigpit.

Nang maghiwalay kami sa pagyayakapan ay nagulat ako ng lumapit ito kay Valore at tsaka niya ito sinuntok ng malakas.“Para yan sa pang lalandi mo kanina sa boyfriend ko.”

“Gosh! Akala mo kung sino kang maganda! Ew!” Ani Jane.

Napapalakpak ako habang nakatulala kay Noah,“Wow!” Sabi ko. Ang cute niya kasi sumuntok.

Yinakap ko ulit siya.“I’m sorry. Natagalan ang pag-rescue namin sa inyo. Pero hayaan mo at ligtas ka na.”

Tiningala ako nito.“Ang mahalaga ay ligtas na tayo.“Hinalikan ko naman ito sa kanyang noo.

Wala na kaming dapat aksayahin na oras. Kinuha na namin ang mga gamit namin at ang kanilang mga armas. Gabi na kaya buwelo na kami makapaglakad sa labas. Malapit na kami sa ‘La Hacienda Island’. Konting lakad nalang mararating na namin ang San Pascual Bay.

Palabas na sana kami ng biglang magsalita itong si Valore.

“Please wag ninyo akong iwan dito. Ayoko pang mamatay! Mga wala kayong awa.” Pagmamakaawa niya.

“Manigas ka! Naawa ka ba samin kanina ha?” Sigaw ni Jane.

“Kung di ninyo ako papakawalan isasama ko kayo sa impierno!” Sigaw nitong si Valore.

Nagulat kami dahil biglang bumukas yung hawla na may mga zombie. Nag-uunahan na silang magsitakbuhan papunta sa amin.

“Guys, doon ang labasan.” Komando ko sa kanila.

“Move! Move!” Sigaw naman ni Marco.

Dali-dali na kaming lumabas at tumungo agad sa gate ng compound. Nabuksan naman namin ito pero nakasunod na yung mga zombie.

Bumungad sa amin ang mga natutulog na zombie dito sa labas. Sobrang dami nila. Kailangan naming magmadali at kumilos ng tahimik at the same time.

Walang ingay ngunit mabilis kaming kumilos upang makalabas agad sa kalsada. Natatanaw namin na nagsigisingan na ang mga zombie na nadaanan namin dahil sa ingay nung mga humahabol sa amin na nagmula sa loob.

Imbes na dumiretsyo kami sa may main road ay tinumbok namin ang daanan sa may gilid dahil natanaw namin noon na sobrang dami ng zombie doon.

Tumakbo kami sa mga kalyeng hindi namin alam kung saan ito palabas. Dito ay paisa-isa lamang ang mga zombie. Ngunit patuloy parin kaming hinahabol ng mga zombie na nagmula sa compound.

Sa isang iglap ay napahinto kami. Nagulat kami dahil dead end na ang dulo nitong kalyeng tinumbok namin. Puro din pader ang gilid at wala man lang pinto na pwedeng pasukan.

“Guys, anong gagawin natin?” Natatakot na tanong ni Migs.

“Fúck! Nalintikan na.” Ani Ian.

“Paputukan sila!” Sabay-sabay naming pinaputok ang baril na hawak namin.

Kung babalik naman kami ay makakasalubong namin ang sandamakmak na mga gutom na zombie.

Papalapit na sila ng papalapit habang kami ay nakasandal na sa pader habang buong lakas na inuubos ang bala sa iilang zombie.

Ginamit na rin namin ang iba pang mga baril at pinaputukan sila.“Ah! Mamatay na kayong lahat!” Sigaw ni Marco na halatang naguguluhan na rin.

“Marco. Salamat at nakilala kita. Hihintayin kita sa paraiso.” Humihikbing tugon ni Migs sabay ang pagyakap nito kay Marco.

“You always have my heart, Migs. I love you.”

“Wala ng bala itong sakin. Hindi ’to maaari. Ayoko pang mamatay. Natatakot ako, Ian.” Hikbi ni Jane pagkatapos ay yinakap nalang nito si Ian.

“Mahal na mahal kita, Jane. Tandaan mo yan.“Nahimigan ko sa boses na Ian na pinipigil nito na hindi siya umiyak.

Sobrang dami na nila halos pinuno na nito ang daanan patungo sa amin.

Napatingin nalang ako kay Noah at hinawakan ang kamay nito. Yinakap ko siya at hinalikan siya sa ulo. Tinitigan ko ang mga mata niyang walang kupas sa ganda. Gusto kong kabisaduhin ang mukha niya kahit sa huling sandali.

“Mamahalin kita hanggang sa kabilang buhay.” Ramdam ko ang panginginig ni Noah sa takot kaya yinakap ko siya hanggang sa mawala ito kahit sa huling hininga nalang namin.

“Ikaw parin ang mamahalin ko hanggang sa kabilang buhay, Todd.” Nanginginig niyang sagot sa akin. Nakangiti ito pero ramdam ko sa pus niya ang takot.

“I’m sorry, hindi ko natupad ang pangako kong po-protektahan kita hanggang sa huli kong hininga.”

“You did, Todd. Lagi mo kaya akong pinoprotektahan.” Pagkatapos ay hinaplos nito ang pisnge ko.

“I love you to the parallel world and back.” Tanging sagot ko sa kanya.

Kita ko ang wagas niyang kasiyahan sa kanyang labi.“Mahal na mahal kita Todd.”

Wala ng ibang tatakbuhan. Wala na kaming matatakasan. Mahirap tanggapin pero ito na nga ba ang katapusan namin? Hanggang dito na lang ba ang lahat ng paghihirap na pinagdaanan namin?

Tumahimik kami at dinama ang pagmamahal ng aming mga kasintahan. Kung ito na ang itinakdang katapusan ng panginoon para sa amin ay tatanggapin na namin ito ng buong-buo.

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy:

In The Zombie Apocalypse

Edited Version: May 20, 2022

Dedicated to MarsonDelaCruz

Chapter 13

Noah’s POV

Wala na kaming ibang matatakasan. Corner na kami. Ito na siguro ang katapusan namin. Well, atleast nabuhay ako na kasama ang lalaki na sobrang mahal na mahal ko, si Todd. Ang nagparamdam sakin kung paano ba magmahal ng tunay, itinuro niya sakin ang halaga ng buhay at kung ano ba ang purpose ko dito sa mundo.

For the last time, niyakap ko na siya ng kay higpit. Pinapakinggan ang bawat tibok ng puso niya. Bawat tibok na iyon ay mahalaga para sa akin. Para itong musika sa aking tenga.

Napatingin ako sa mga zombie. May isang haba ng bus nalang ang layo nila sa amin. Pumikit ako. Tanggap kona na katapusan na namin. Akala ko si Todd lang ang kakain sakin pero mali ako pero mali ako. Babay na makinis kong kutis, mamaya may uod kana rin.

“Ay títeng malaki!” Sigaw ni Jane dahil sa gulat. Natawag niya tuloy ang atensyon naming lahat.

Napatingin kami dito sa may right side namin. Tumilapon ang takip ng isang manhole na natatakpan ng mga dumi kanina kaya hindi namin ito nakita. Sabay-sabay naming sinilip ang loob.

Mula sa madilim na ilalim ay sumulpot dito ang isang multo! Ay hindi, tao rin siya madungis lang kasi. Isa itong lalaking matipuno ang katawan. Half of his body ay nakalabas sa manhole. Hawak niya ang isang rocket launcher. Pinosisyon niya ito at pinakawalan sa mga zombies na paparating sa amin.

“Dapa!” Sigaw niya.

BOOOOOOOOOOOOOOOOM!

Natulala kaming lahat sa kanya. Tumingin ito sa amin at tsaka tumawa ng wagas.“Grabe ang da-drama ninyo. Tara na sumunod kayo, madali.” Sabi niya pagkatapos ay bumaba na ito.

Wala kaming sinayang na oras at sumunod sa kanya sa may manhole. Nauna kaming nila Jane at Migs pagkatapos ay sila Todd.

Masyadong madulas ang hagdan pababa dahil sa moisture ng tubig na nandito. May mga lumot na rin kasi ito. Kagaya nga ng inaasahan namin ay nasa drainage kami ngayon. Binuksan kaagad namain ang flashlight ng cellphone namin dahil madilim dito. May mga ilaw naman per malayo ang mga agwat nito sa bawat isa.

Medyo di rin kagandahan ang amoy dito kaya nagsuot kami ng mask. Kumapit na rin ako sa braso ni Todd, nakakatakot kasi dito masyadong madilim. Baka bigla nalang may sumulpot na zombie sa kung saan.

“Asan na yung lalaki?” Tanong ko habang nililibot ang paningin ko. Ganoon din naman sila.

“Ewan, pagkababa ko ay hindi ko na siya nakita.” Sabi ni Jane habang nagmamasid. Siya kasi ang unang bumaba dito.

“Hello?” Pagtawag naman ni Migs.

“Hindi kaya ghost yun? Hindi kaya kaluluwa nalang tayo?” Sabi naman ni Ian.

Hinampas naman ito ni Jane.“Multo ka diyan, magtigil ka nga. Tinatakot mo lang kami.”

“Guys, nakikita ninyo ba iyon? Mukhang papalapit ito sa atin.” Ani Todd habang ang direksyon kung saan ay may liwanag. Papalapit ito sa amin ng papalapit.

“Santelmo ba yun?” Tanong ni Ian.

“Santelmo ka dyan. Tánga! Yan yung lalaki kanina. See?” May dala siyang lampara.

Siya nga ang lalaki kanina. Nanggaling ito sa malayo at may dala lampara.

“Mabuti nalang at naabutan ko kayo kanina sa taas. Pero nakakapagod tumakbo, bitbit ko pa naman yung laucher na ginamit ko kanina.” Hinihingal nitong sabi sa amin. “Ako nga pala si, Joseph.” Pagpapakilala nito.

Nagpakilala naman kami isa-isa sa kanya.

“Salamat sa pag-save mo sa amin. Utang namin ang buhay namin sa iyo.” Ani Jane.

“Salamat, pre.” Pasasalamat ni Marco.

“Pero anong sinasabi mong naabutan? Alam mo ba na nandoon kami?” Naguguluhan kong tanong sa kanya.

“Ang mabuti pa, maglakad na tayo patungo sa tahanan ko dito habang nag-uusap. Okay ba?” Hinihingal parin nitong sabi sa amin. Sumang-ayon naman kami sa kanya.

“Can you tell us about yourself? And paano ka napunta dito? Ikaw lang ba mag-isa dito?” Sunod-sunod na tanong ni Ian.

“I’m a doctor before the virus spreads, hindi lang nga obvious dahil ang dungis ko na. Dito na ako nag-stay simula nung kumalat ang katakot-takot na virus na iyan. Napunta ako dito dahil wala na akong choice. In fact, mas ligtas naman dito. And yes, mag-isa lang ako dito.”

Humarap ito sa sa amin habang paatras na naglalakad, “About sa question mo kanina, Noah? Tama ba? Noah name mo?” Tumango naman ako dito bilang tugon.

“Kanina, naisipan kong kumuha ng tubig sa labas. Ayun pagsilip ko sa manhole malapit dun sa compound kung saan kayo lumabas ay nakita ko kayo na hinahabol ng mga zombies. I know everything about this place kaya alam ko na kung saan kayo papuntang direksyon, alam ko na hindi kayo tumuloy sa main road dahil sobrang dami talaga dun. Dali-dali kong tinakbo yung military base malapit dito at tsaka ako kumuha ng rocket launcher doon. Finally, nagamit ko rin siya. Tagal ko na kasing balak paputukin yun.” Sabi nito na ikinanganga namin.

“So it means, first time mo lang kanina?” Tanong ni Todd

“Um, yes?” Alanganing tanong nito.

“Dude, not bad huh. Sapol na sapol mo kanina yung mga zombies.” Puri ni Marco sa kanya.

“Salamat, pre. Oh, by the way, pagpasensyahan na ninyo ang amoy dito. Ganun din sa amoy ko. Sa tinagal tagal ko na dito ay nasanay na ata ang ilong ko. Tara bilisan na natin. Alam ko mahaba ang nilakbay ninyo.”

Pagkatapos ay tumalikod na ulit siya samin habang nakataas ang lamparang hawak niya.“Malapit na tayo na rin tayo.”

“Wala ba ditong zombie? Baka mamaya may bigla nalang sumulpot dito ah, ang dilim pa naman.” Natatakot na sabi ni Jane.

“Wala. Safe dito kaya dito na nga ako nag-stay for good.” Sagot ni Joseph.

“Kanina ko pa napapansin yang lalaki na yan. Lagi ka niyang tinitingnan. Its so annoying.” Bulong ni Todd sa akin.

Itinaas ko ang braso niya at iniakbay ko ito sa akin. “Hayaan mo na. Baka ngayon lang siya nakakita ng cute na kagaya ko.” Biro ko dito kay Todd.

“Wag lang siyang magkakamali na hawakan ka or else…” Tinapik ko naman siya ng mahina.

“Sayo lang ako, okay?” Bulong ko. Inabot ko naman ang ilong niya at pinisil. Napangiti na lamang siya dahil ginawa ko.

Huminto na kami sa paglalakad sa harap nitong parang vault sa pader. Pinahawakan muna ni Joseph yung hawak niyang lampara kay Ian. Inikot niya ang steel wheel tsaka ito unti-unting bumukas.

“Welcome to my house. Tara, pasok kayo.”

Pumasok naman kami at napamasid ako sa loob. Kasing laki nito ang isang habang bus. Nakita ko rin ang mga naka imbak na pagkain sa gilid. In fairness, kahit lalaki siya at sobrang dungis ay napaka ayos nitong tinutuluyan niya at mabango dito.

“Di ko inaasahan na ganito ang bahay mo dito. Ang ganda.” Komento ni Marco habang nagbibihis ng damit.

“Daig pa nga nito yung dati naming apartment. Di ba Ian?” Sabi naman ni Jane.

“Yeah. Napaka-homy nito at maaliwalas. Hindi mo aakalain sa labas na ganito siya sa loob.” Tugon naman ni Ian.

“Yeah, gumugol na akp dito ng efforts mapaganda lang. O siya, feel at home. Kumuha nalang kayo ng pagkain diyan. You can rest here. Maglilinis lang ako ng katawan. Babalik agad ako.” Pagkatapos ay tumalon na ito palabas. Ga-bewang kasi ang taas ng entrada nito at wala ring hagdan.

Naghanap na kami ng komportableng pwesto para magpahinga na dahil sobra ng ubos ang enerhiya namin. Kumuha na rin kami ng pagkain at nagsalo salo. Pasensya na gutom na gutom na kami para hintayin pa siya.

“Grabe ang sakit ng katawan ko dahil sa pagkakatali kanina. Pahinga na ko, ah. Goodnight guys.” Bulong ni Migs pagkatapos ay humiga na ito sa tabi ni Marco at nagsimula ng magpahinga.

“Grabe, mga sis! Tumagal siya dito ng walang kasama. Curios lang ako mga sis, syempre lalaki may pangagailangan. Paano niya kaya pinapasaya sarili niya?” Gulat namin dahil biglang ngumawa si Jane ng wala sa oras.

Nabilaukan naman kami ni Todd sa sinabing iyon ni Jane. Minsan talaga may mga lumalabas sa bibig ni Jane na dapat sa kanya nalang. Tsaka nasa tabi lang niya ang asawa niya jusko, sanaol malakas ang loob.

Todd smirked. “Ewan ko sayo, Jane.” Naiiling na sabi ni Todd. Nahiga na rin ito sa tabi ko.

“Tanungin mo maya. Yan kung papayag si Ian.” Sabay tawa ako. Pagkatapos ay uminom ako ng tubig.

“Jane, ano ba yan? Dinadamay mo pa sila sa kabastusan mo. Tara na nga dito at matulog kana. Kulang ka na naman sa tulog.” Sabi ni Ian.

Habang nag-aasaran si Ian at Jane ay bigla kaming napatingin sa lalaking pumasok ngayon-ngayon lang. Kasama ba siya nung lalaki kanina? Magkapatid ba sila? Ide-describe ko lang ang lalaki na ito, ah. Moreno siya, heart-shape lips, mabalbon, maskulado at masasabing may ibubuga kapag sumali siya sa Mister International pageant.

“Pasensya na natagalan ako. Nakiligo pa kasi ako sa cr ng iba.” Sabay tawa ito habang abala na kinukumpuni ang mga gamit niyang damit.

“Joseph? Is that really you?” Tanong ni Jane na halatang gulat na gulat.

“Yup, why?” Pumorma naman itong si Joseph kay Jane. “Gwapo ba?”

“Super as in like–.” Di na napagpatuloy ni Jane ang sasabihin niya nang yakapin na ito ni Ian at tinakpan ng kamay niya ang bibig nito. Baka kung ano na naman kasing lumabas sa bibig niyan.

“Pre nauna na kaming kumain. Di ka na namin hinintay.” Sabi ni Marco habang hinahaplos-haplos nito ang likod ng tulog na tulog na si Migs.

“Its fine.”

“Oh, baka matunaw.” Napayuko ako sa nakahigang si Todd. Seryosong nakatingin ito sakin habang nakapatong ang ulo niya sa braso niya.

“Todd. Nagulat lang ako. Ibang-iba kasi siya ngayon. Nakakabigla.” Seryoso pa rin itong nakatingin sa akin.

“Ay ganun? Wala naman siyang pinagbago sa paningin ko. Sige bahala kana dyan.” Humalukipkip pa siya tapos nag-pout lips pa.

Tampo yarn? Ibinuka ko ang binti niya at pumasok ako doon patalikod sa kanya tsaka sumandal ako sa katawan niya. Kinuha ko na rin ang dalawa niyang braso at ipinulupot ko sa akin.

“Sayo lang po ako… Todd?” Tawag ko sa kanya kasi di siya sumasagot. Tiningala ko siya at seryoso parin itong nakatingin sakin. Ang cute niya pero parang mainit ata ang ulo.

Pero imbes na tumigil sa pangungulit sa kanya ay bigla akong napangiti dahil sa naisip ko. Kinuha ko yung cellphone ko at binuksan ang camera. Tinadtad ko siya ng picture, minsan lang siya ganyan samantalahin na natin. Remembrance na rin kapag tumanda na kami.

Napag-usapan at nasabi na namin ang plano kay Joseph. Thankful kami kasi alam niya ang ruta papunta doon sa San Pascual Bay. Inalok din namin siya na sumama nalang sa amin na agad niya namang sinang-ayunan.

Bukas na bukas ay lalakad na kaming lahat. Hoping na sana ito na ang huling paglalakbay namin dito. Sana ay makarating na kami doon ng matiwasay. Yung wala ng aberya.

Humiga na ako sa tabi ni Todd. Di talaga ko kinakausap kanina pa. “Todd kanina mo pa ako di kinakausap. Nagtatampo na ko.” Pa-sad face pa ko nyan.

“Uy sagot ka naman.”

Hindi talaga sumasagot kaya mula sa pagkakahiga ay umupo ako. Kinuha ko nalang ang cellphone ko at nag-games. Napalingon naman ako sa kanya dahil dahan-dahan naman itong tumayo. Parang may kinukuha ito doon sa bag niya.

Tumabi ito sa akin. “Akin na yang kamay mo.”

“Ba’t ko naman ibibigay? Edi nawalan na ko ng isang kamay nun.” Pabiro kong sagot dito.

“Baby? Bilis na.”

“Di kana ba nagtatampo diyan? Kasi baka napipilitan ka lang diyan.” Nabitawan ko ang cellphone ko ng marahan nitong hinatak ang mukha ko papunta sa mukha niya. Doon ay naglapat ang aming mga labi.

“Siguro naman nasagot ko na tanong mo.” Sabi nito pagkatapos niya akong halikan. Tumango naman ako dito ng may ngiti sa labi.

Kinuha niya ang kamay ko. Nakita ko na may maliit siyang box na hawak sa isa niyang kamay. Binuksan niya ito at nakita ko ang dalawang bracelet doon. Tila couple bracelet ang nga ito. Hindi pa niya nilalabas pero parang maganda ang mga ito.

Kitang-kita ko sa mata niya ang saya habang sinusuotan niya ako. Ang gwapo niya habang nakatingin sa wrist ko. Nakaka-inlove ang bawat sulok ng mukha niya.

“Nagustuhan mo ba baby ko?” Tumango ako sa kanya at yinakap ko siya.

“Sobrang ganda nito Todd. Alam mo bang gustong-gusto ko rin magkaroon nito dati. And thank God, naranasan ko ito sayo.”

“Ako naman baby suotan mo para couple bracelet tayo.” Kinuha ko yung isa pang bracelet at isinuot ko sa kanya.

Match na match ang bracelet namin. Sinadya talaga itong pang couple. Ang pendant na nasa kanya ay susi. Ang pendant na nasa akin naman ay puso na may maliit na butas. 

“I love you baby. Bukas pag nakarating na tayo doon sa island ay matatahimik na ang buhay natin. Makakapagpahinga na tayo sa nakakapagod na paglalakbay na ito.

“I love you too, daddy. Hindi na ako makapaghintay na makarating doon.”

Nahiga na kami at hinayaan ng manalaytay ang antok sa aming katawan dahil pagod na pagod na talaga kami, super!

–

Nagising ako mga around 1:36 AM. Nakita kong mahimbing na natutulog si Todd sa tabi ko.

Dahan-dahan kong inalis ang braso niya sa akin. Pagkatapos ay naghanap ako ng kubeta dahil naiihi ako pero wala nga pala ditong CR sa loob.

Luminga-linga ako sa mga kasamahan kong mahimbing na rin na natutulog.

Ngunit napansin ko na wala si Joseph at nakaawang ng kaunti ang pinto papasok dito. Nagdahan-dahan akong  hakbangan ang mga natutulog na mga kasama ko. Nung makarating ako sa pinto ay unti-unti ko itong tinulak papalabas.

“Ay piste ka, Joseph jusko.” medyo napasigaw ako. Nagulat ako dahil biglang sumulpot sa harap ko si Joseph. “Akala ko zombie. Ginulat mo ko.” napahawak pa ko sa dibdib ko dahil sa kaba.

“Pasensya na kung nagulat kita.” napakamot pa ito sa ulo niya at tila nahiya sa akin.

“Ba’t ba nasa labas ka?” tanong ko.

“Umihi kasi ako. Ikaw ba’t gising kapa Noah? Iihi ka rin ba?” tanong naman nito sa akin.

“Nagising ako bigla. Lagi naman akong ganito pag-gabi, naiihi kasi ako.”

“Ah, I see. Diyan oh, pwede kana dyan umihi.” pagturo niya sa may gilid.

“Sige pero bantayan moko. Baka may zombie dito ah. Talikod kalang.” sabi ko na agad naman niyang ginawa. No choice na eh. Dito nalang ako umihi sa umaagos na tubig ng drainage.

Pagkatapos ay pumasok rin kaagad ako dahil nakakatakot sa labas. Sobrang dilim at ang ginaw. Buti pa sa loob sakto lang.

“Thanks. Balik na ko sa higaan ko.” bulong ko pagkatapos ay bumalik na ako sa higaan ko. Habang inaayos ang kumot ko ay nakita ko na sumunod sa akin itong si Joseph.

“Pwede ba dito muna ko? Di kasi ako makatulog.” nag-indian sit ito sa tabi ko.

“Sure, sige lang.” di na ako tumanggi dahil nakakahiya naman. Tsaka kawawa naman siya pagbigyan na natin dahil mag-isa na siya simula nung nagka-pandemya. So baka masaya lang din ito dahil may mga kasama na siya kagaya nung unang kita sa akin ni Marco.

Nakasandal lang siya sa pader habang nakatulala sa itaas.

Kahit anong pilit kong matulog di ako makatulog. Pinipikit ko na rin ang mata ko pero pilit itong bumubukas. Yinakap ko nalang si Todd baka sakaling makatulog ako. Pero after ilang minutes hindi parin ako makatulog talaga.

“Kung hindi ka pa makatulog, wag mo pilitin sarili mo. Mas lalong hindi ka niyan makakatulog.” Mahinang sabi ni Joseph kaya napaharap ako sa kanya.

“If you don’t mind. Can I talk to you? Pangpa-antok lang.”

Dahan-dahan naman akong umupo at tsaka sumandal rin ako sa pader. May distansya naman kami kaya no worry.

“Matagal na ba kayong magkakasama?” bungad na tanong nito sakin.

“Ganito kasi yan…” kwinento ko sa kanya lahat-lahat. Simula doon sa kung paano kami nagkakilala ni Todd hanggang sa makarating kami dito. Inabot naman ako ng mga thirty minutes sa pagkwento.

“Sobrang dami ninyo na palang adventure na pinagdaanan. Sayang hindi ako naging part nung journey ninyo sa labas.” komento nito matapos akong magkwento sa kanya.

“Adventure ka dyan, kala mo masaya? No! Dami kaya naming hirap na pinagdaanan. Basta para sakin hindi yun adventure.”

“Pero at least, I know you’ve learned a lot of things, dont you?”

Bago ako sumagot ay tumingin muna ako sa humihilik na si Todd. Marahan kong hinaplos ang kanyang noo. “Actually, marami akong natutunan along the way.” tangi kong sagot sa kanya. Lahat kasi ng iyon ay kay Todd ko lang natutunan.

“Ah, Joseph?” pagtawag ko sa kanya. 

“Yes?”

“Ito nga pala si Todd, boyfriend ko.” pagpapakilala ko kay Todd. Hindi ko alam pero may nabasa akong kakaibang reaksyon sa mga mata niya. Pero hindi ko nalang iyon pinansin pa dahil wala naman siguro yun.

“Ah, I see. Gaano na kayo katagal?” tanong nito.

“Almost three weeks na rin. Pero pakiramdam ko ilang taon ko na siyang kasama. Corny pero ganun talaga siguro kapag mahal na mahal mo ang isang tao. Lahat ng kasweetang bagay maiisip mo.” natatawa kong sabi habang nakatitig sa mukha ni Todd.

“Yeah. Your right.” ani niya.

“Ikaw? How’s your lovelife? I mean before the pandemic.”

“I have a lot of girls before. Yes, I admit na babaero ako dati. Pero alam mo ni isa sa kanila, hindi man lang tumibok ang puso ko. I mean wala akong sineryoso sa mga yun. Siguro di pa ko handa sa commitment kaya ganun. Kaya heto na siguro kabayaran ko, tatandang binata.” naiiling na sabi nito habang nakatingala.

“Don’t say that. Malay mo maraming na stranded na chix dun sa pupuntahan nating island. Edi naka-jackpot ka.” biro ko dito.

“Sana nga pero ngayon gusto ko ng mag-seryoso. Gusto ko ng magbago. I realized a lot of things in life habang mag-isa ako dito. And it was so painful on my side.” drama nito sa akin.

“Mabuti yan. I know God will give you a right person para mahalin mo at mamahalin ka.” pagpapalakas ko ng loob sa kanya.

Hindi ko inaasahan ang pagdakma nito ng marahan sa kamay ko at kanya itong hinawakan sabay sabing, “Thanks a lot. Sana kagaya mo ang dumating sa buhay ko.”

Hindi na ako nakapagsalita dahil sa bigla ng paghawak niya sa akin at pagtitig nito sa mga mata ko.

Ngumiti nalang ako dito at tsaka nagpaalam na iinom ng tubig, gusto kong dumistansya sa kanya kasi ang awkward nun. Tumayo ako at humakbang patungo sa may water jug sa gilid ni Ian.

Pagkatapos ay humarap ulit ako sa kanya. Nandoon parin ito sa pwesto niya. “Hmm… Joseph? Inaantok na ako. Matulog na tayo? Kailangan nating magrestore ng energy sa katawan.”

“Okay.” tangi niyang sagot. Bumalik naman na ito sa higaan niya. Ganun rin ako.

Ayokong bigyan ng kahulugan iyong ginawa niya. Wala lang yun, kagaya lang siya noon ni Marco na sabik makakita ng buhay na tao. Yun ang gusto niyang sabihin wala ng iba.

Humiga na ako ulit sa tabi ni Todd. Yinakap ko siya ng kay higpit at hinalikan ito sa pisngi. Hindi ako magsasawa na mahalin ka Todd.

“Mahal na mahal kita Todd. Wala na akong ibang mamahalin kung hindi ikaw lang.” bulong ko sa kanya pagkatapos ay mas isiniksik ko pa ang sarili ko sa katawan niya. 

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy:

In The Zombie Apocalypse

Edited Version: May 22, 2022

Chapter 14

Third Person POV

Gumising sila ng maaga para magkipagsapalaran na at samantalahin ang natitirang dilim sa labas. Mabilis ang kanilang paglalakad ngunit walang bakas ng kahit anong ingay.

Lupaypay at lutang ang pakiramdam ni Noah dahil hindi ito nakatulog ng maayos.

Nagdala lang sila ng mangilan-ngilang pagkain para mayroon silang makain sa biyahe.

“Gaano ba katagal ang biyahe bago makarating doon sa isla?” bulong na tanong ni Joseph kay Marco.

“Hindi naman aabutin ng 15 minutes. Basta ang mahalaga ngayon makasakay na tayo ng ligtas.”

Sa halos tatlong minutong paglalakad ay huminto sila. Tanaw sa taas ang isang manhole na may taas na tatlong metro. Umakyat sila isa-isa doon. Pagkataas nila ay may kadiliman pa na sumasakop sa labas. Mula doon sa pwesto nila ay nakita na nila ang isang malaking pader na pa-slant o sea wall kung tawagin.

“Madali kayo guys, malapit na tayo sa pangpang.” napatakbo na si Joseph sa hagdan ng seawall dahil sa excitement. Sumunod na rin ang iba niyang kasamahan sa kanya dahil sabik na sabik na ang mga ito na makarating sa isla.

Nung makaakyat na silang lahat sa may pader na iyon ay bumungad sa kanila ang isang malawak na karagatan. Naluluhang nagyakapan ang magkakasintahan dahil kay tagal na nila itong inaasam. Sa dinami-rami ng kanilang hirap na pinagdaanan ay nakarating na sila rito, makakamtan na nila ang kapayapaan na kanilang ninanais.

Sa dalampasigan makikita na may ibat ibang klase ng sasakyang pangdagat.

Bumaba na sila doon sa seawall at nagmadali nang makasakay sa isang speed boat. Pumasok si Marco sa loob at siya ang nagpatakbo nito dahil ito ang kanyang propesyon. Nang makasakay na silang lahat ay pinaandar na ni Marco ang Speed boat.

Tinatanaw nilang lahat ang siyudad kung saan nila naranasan ang masalimuot, karumaldumal at nakakapangilabot na mga pangyayari na sa tanang buhay nila ay hindi nila inaasahan na mararanasan nila.

Di na napigilan maluha ni Noah habang nakatanaw sa papalayong bayan na pinanggalingan nila. Magkahalong kirot at saya ang nararamdaman niya ngayon.

May kirot sa loob niya dahil sa nangyari sa siyudad at sa mga nasayang na buhay. Lilisanin na niya ang siyudad na kinagisnan niya. At the same time, siya ay masaya sapagkat nakilala niya ang taong di niya inaasahan na mamahalin siya ng lubos.

Habang naka-upo si Noah ay lumapit sa kanya si Todd at yinakap ito mula sa kanyang likuran.

“Baby are you ok?” tanong ni Todd habang pinupunasan niya ang luha ni Noah.

“Nalulungkot lang ako dahil sa nangyari sa nakagisnan kong lugar, sobrang dami ko na kasing memorya doon. Ngayon ay umaasa ako na sana matahimik na tayo doon sa isla.” sagot ni Noah habang kumikinang dahil sa luha ang mata nito.

Patuloy parin ito sa pagpunas ng mga luha niyang lumandas sa pisnge.

“Tsaka sobrang daming alaala ang bumabalik sa akin Todd. Papalayo na ang bayan na nagpakilala sa atin sa isat isa, ang nagturo sa ating dalawa na maniwala sa kakayanan ng bawat isa at nagturo sa atin ng tunay na halaga ng pagmamahal. Sobrang mamimiss ko ang lahat ng memories natin diyan Todd mapait man o masaya. Ang dami kong rin natutunan Todd na babauin ko hanggang sa tumanda tayo. Alam mo tama yung papa mo, madaming pait at nakakatakot na mangyayari sa iyo ngunit nahanap ko ang kagandahan doon at ikaw yun Todd.”

Inangat ni Todd ang ulo ni Noah. Hinalikan niya ito bago siya magsalita. “Those memories will be forever in our hearts, Noah. And we will continue to create new, exciting and happy memories together. I promise you that I will always love you forevermore.” matamis na mga katagang binitiwan ni Todd.

“Thank you, Todd, dahil hindi mo ako iniwan sa ano mang laban. Hindi ka sumuko sa akin. You loved me unconditionally and that’s the most precious gift I received from God.”

Walang mapagsidlan ang kanilang saya. Nag-uumapaw ang pagmamahalan nila sa isat isa.

“Ang drama ninyong lahat. Uminom muna tayo at magpakasaya! Sana lahat!” pagbasag ni Joseph sa kanila. Makikita sa mukha niya ang kaunting inggit dahil sa tatlong magkakasintahan.

Hawak niya ang isang bote ng wine. Binigyan niya silang lahat ng baso at sinalinan iyon.

“CHEEERS!” sabay-sabay nilang sabi.

---

Noah’s POV

Natatanaw ko na ang isang malaki at magarang mansion na nakatayo sa isang isla sa di kalayuan. Sobra na kong na-e-excite. Pumunta na nga ako sa unahan nitong speed boat dahil gusto ko nang makatapak ulit sa lupa. Yung tipong wala kang aalalahanin sa paligid mo, yung tipong magagawa mo na ulit ang mga outdoor activities, yung tipong makakalabas ka araw-araw para magpa-araw, at yung malaya kang gawin lahat ng gusto mo.

“Ayan na guys, excited na ako.” natatarantang banggit ni Jane. Tuwang-tuwa kasi ito.

“Teka naisip ko lang. Wala kaya diyang zombie?” tanong ni Migs kay Marco.

“Oo nga. Tsaka di natin alam baka may mga survivor na mas nauna na sa atin diyan.” dagdag ko pa. Hindi naman kasi malabo na mangyari iyon.

“Sigurado ako. Wala diyang tao dahil pinasara ko yan ng isang buwan para sa maintenance ng buong isla.” ani Marco habang nakatanaw doon sa Isla.

Makaraan pa ang ilang minuto ay nakarating na kami sa daungan ng mga bangka. Isa-isa na kaming pumapanhik sa tulay na gawa sa kawayan.

“Welcome sa ‘La Hacienda Island’.” pagbati ni Marco sa amin habang naka-open arms pa ito.

“Sobrang ganda rito!”

“Wow!

“Mukhang ang tahimik rito.” halo-halo naming komento sa lugar.

Ang presko ng hangin, malinis na kapaligiran, malulusog na halaman, mga makukulay na bulaklak at kagaya nga ng sinabi ni Marco noon samin ay mala-resort daw dito, totoo nga!

Bale sa gitna ay may malaking mansyon at may may bahay din sa paligid nito. Natanaw ko na rin ang pinakagusto ko sa lahat, ang swimming pool! Nakaka-miss lumangoy sa ganyan. Bigla ko tuloy naalala sila Syd, hindi na natuloy yung outing namin. Umaasa ako na nasa mabuti silang kalagayan ngayon.

Bitbit namin lahat ng gamit at pumasok na sa loob ng mansion. Grabe para itong palasyo sa sobrang ganda. Vintage style ang mga kagamitan na naririto. Ang yaman pala talaga nila Marco. Nakakahilo dito sa loob ang laki kasi at sobrang lawak.

“Ganitong-ganito ang lugar na ito nung iniwanan ko ito. I’m sure wlang zombie rito.” banggit ni Marco habang nagammasid sa paligid. “Mayroon ditong dalawangpu’t limang kwarto. Pumili na lang kayo ng kwarto kung saan sa tingin ninyo kayo ay komportable. Diretsyo na kami ni Migs sa kwarto namin. Sa master’s bedroom.” pagkatapos ay inakbayan niya si Migs, hinalikan pagkatapos ay umakyat na sila sa nakakalulang hagdan dahil sa taas at laki nito.

Sumunod na rin kami nila Todd, ate Jane, kuya Ian at Joseph. Sinilip ko lahat ng kwarto na madaanan namin ni Todd.

Pumili na rin kami ng kwarto ni Todd. Napili namin ang pangalawang kwarto ni Todd pagkataas lang sa hagdan. Lahat naman maganda pero ito kasing kwarto ay maganda ang view kapag nasa balkonahe ka, ibang iba doon sa condo namin dati.

Nilibot ko agad ang napakagandang kwarto namin. May king size bed ito, may sariling banyo na may bathtub, at modern shower area, at may sariling sauna. Hindi kagaya sa baba na vintage ang mga kagamitan dito ay modern at Hi-Tech na. Hinawi ko ng isang malaking kurtina dito sa may balkunahe. May dalawang upuan at lamesa dito. Natatanaw ko mula rito ang swimming pool sa baba, actually pwede ngang tumalon mula rito. Tanaw na tanaw rin dito ang kabuuang harap ng islang na ito ang ang horizon kung saan nagtatagpo ang dapat at ang kalangitan.

Napahangos nalang ako dahil naalala ko yung condo namin dahil sa balkunahe na ito.

“Baby!” napamilog ako ng mata dahil bigla akong binuhat ni Todd mula sa likod.

Agad ko naman inangkla ang braso ko sa kanyang leeg. “Teka saan mo ba ako dadalhin?” nakangisi kong tanong dito.

Binuhat ako nito papuntang loob at hinagis ako sa kama. Pumatong siya sa akin pagkatapos ay inilapit nito ang mukha niya sa akin. Marahan niya ring hinahaplos ang katawan ko na nagbibigay ng kakaibang sensasyon sa akin. Dala na rin ng init na ginagawa niya sa akin ay napapikit na lamang ako. Siguro deserve at reward naman namin itong dalawa sa isat isa dahil sa nakakapagod na paglalakbay.

Hinalikan ako nito sandali at itinukod ang kanyang siko sa bandang gili ko. Tinitigan ako nito bago magsalita. “Nagustuhan mo ba dito?” may pakagat labi pa ito kasabay ang mapang-akit niyang boses.

Inilingkis ko ang kamay ko sa leeg niya at hinatak pa ito papunta sa akin. “Gustong-gusto ko, Daddy.” pagkatapos ay kinagat ko ang mapula nitong labi sa ibaba.

“Excuse me. Ay pasensya na.“napabalikwas kami ni Todd dahil sa gulat namin kay Joseph. “Pasensya na talaga, nakabukas kasi ’tong pinto kaya pumasok na ako. Mag-aalmusal muan daw tayo bumaba nalang kayo.”

“Tangína pre, pwede ba kumatok ka muna bago ka pumasok. Di mo ba alam yung salitang privacy?” malumanay pero halatang dark ang pagkakasabi ni Todd. Nakapamewang ito at halatang ang talim ng tingin kay Joseph. Agad ko namang hinawakan ang braso ni Todd dahil doon.

“Pasensya na pre. Next time kakatok na ako.” nakangisi niyang sabi habang kumakamot sa ulo.

“Joseph, sige na mauna kana. Susunod nalang kami ni Todd.” natataranta kong sabi kay Joseph.

“Okay.”

Pinalabas ko na siya baka kasi magsuntukan ’tong dalawa. Inis na ang bumabakas sa mukha ni Todd habang nakatitig kanina kay Joseph.

“Todd.” malumanay kong pagtawag sa kanya. “Hayaan mo na siya. Hindi naman niya siguro sinasadya iyon.” dagdag ko pa.

“Halatang-halata naman, eh, na sinadya niya. At halatang halata rin na may gusto siya sayo. Doon palang sa mga nakaw na tingin niya sayo nung nasa tunnel pa tayo, naghinala na talaga ko. Gágong yun. Subukan niya lang ulitin talaga, makukuha niya hinahanap niya. Kahit siya pa ang nagligtas sa atin, hindi ko siya sasantuhin.” halatang inis na inis ito kay Joseph.

“Todd, tama na yan. Huminahon kana, please. Hindi ako sanay na makita kang nagagalit. Always think lang na we love each other at wala nung makakasira.” pagpapakalma ko sa kanya.

Hindi ko alam kung anong sasabihin ko sa kanya ngayon. Basta gusto ko lang muna siya na kumalma.

Pero totoo nga ba yung mga hinala ni Todd na may gusto sa akin si Joseph? Sana mali iyon dahil ayokong magkagulo rito.

Nakita ko naman na nagbago na ang ekspresyon ng mukha niya. Naging relax na ito at tinugunan niya na ang yakap ko.

Bumaba na kami para mag-almusal na. Sinigurado ko na bumalik na sa dati ang emosyon ni Todd bago bumaba. Nandoon na silang lahat. Kami nalang pala ang hinihintay. 

Napahangos ako dahil hindi ko nakita si Joseph sa dining table. Baka kasi magkainitan na naman sila ni Todd.

Umupo na kami ni Todd tsaka naghain narin ng sarili naming pagkain sa plato.

“Naks ang sarap ng mga pagkain, kayo ni Migs naghanda nito Jane?” nasasabik na sabi ko. Nakakacravings kasi ang mga foods.

“Yep, tumulong rin si Joseph. Alam mo sobrang daming naka-stock na foods sa kusina at ang laki nito. Mamaya tingnan mo, malulula ka.” ani Jane.

“Oh, wag kayo mahiya kumain lang kayo ng marami.” sabi ni Marco habang hinihiwa yung steak sa plato niya.

“May mga alak ba kayo dito? Inom tayo mamaya.” tanong ni Ian habang nasa kalagitnaan kami ng pagkain.

“Marami! Sige pre, mamaya inom tayo sa may pool.” sagot naman ni Marco.

Puro biruan at ingay ng tawanan ang maririnig sa buong dining hall. Pasimuno itong mga lalaki naming kasama lalo na pag tungkol sa mga kabastusan. Salita palang nila makakabuntis na.

First time kong mahainan nitong steak so di ko pinalagpas matikman iyan. Lakas maka-syosal ng steak, jusko.

Nanghihiwain ko na ito ay biglang umupo si Joseph sa tabi ko.

“Hi, Noah. Kakatapos ko lang lutuin ito.” dala nito ang dish na parang lumpia.

Napatingin naman ako sandali kay Todd. Tahimik lang itong ngumunguya habang nakatingin sa pinggan niya. Nangamba ako kasi hawak nito yung tinidor at kutsilyo. Alam ko naman na hindi siya gagawa ng masama pero iba kasi kapag nagdilim na ang paningin ng tao.

“Noah.” napalingon ulit ako kay Joseph. “Tikman mo ’tong lumpiang hubad ko. Ako ang nagluto niyan. Masasarapan ka diyan for sure.” alok nito sa akin habang tinuturo yung lumpia.

Napatingin ulit ako kay Todd. Nakita ko na suya na ang ekpresyon ng mukha niya at nakakuyom na ang kamao nito sa mga sandaling ito. Imbes na mataranta ay hinawakan ko nalang ang kamay niya para sabihin na huminahon siya. I can handle this.

Ibinalik ko ang tingin ko kay Joseph kasabay ang ngiti sa labi. “Thank you pero i’m not into lumpia, eh. Enough na ako sa steak ni Todd. Kontento na ako sa kanya.” mahinahon kong sabi. Sana naman ay naiintindihan niya ang sinasabi ko.

Naramdaman ko naman na si Todd na ang humawak sa kamay ko. Napalingon na ako sa kanya. Nakita ko na nakangisi na ito pagkatapos ay bumulong sa akin. “That’s my baby.”

“Okay, Fine.” tanging sagot ni Joseph. Nanahimik na rin ito pagkasabi ko nun.

“Kumain nalang tayo, ha, Joseph?” tumango naman ito sa akin ng mahina. Nakita ko na tila nalungkot ito dahil sa sinabi ko.

Kung totoo man na may gusto sa akin itong si Joseph, kailangan niya na iyong itigil. Alam niya naman na may boyfriend na ako.

Sa tingin ko ay hindi naman nakahalata itong mga kasamahan namin dahil abala sila sa pagkain at kakatawa.

Sa kalagitnaan ng pagkain, hindi ko sinadyang mabitawan ang kutsyara ko. Nahulog ito sa may sahig kaya agad kong pinulot.

Sa mga sandaling iyon ay nanigas ang katawan ko kasabay ang pagtayo ng lahat ng balahibo ko sa katawan.

Napatingin silang lahat sakin, pakiramdam ko namumutla ako ngayon.

“Baby? Are you okay?” pag-aalalang tanong ni Todd habang sinusuri ang katawan ko. “May masakit ba sa iyo?”

“Noah, okay ka lang ba?” pare-parehong tanong nila.

“N-nakita ninyo ba yun? Y-yung bata na tumakbo sa kusina?” nauutal at naginginig kong sabi dahil sa takot. Nakatingin pa rin ako kung saan tumakbo yung bata.

Oo, tama. Hindi ako maaaring magkamali at hindi yun malikmata ko lang. Sobrang linaw nun sa paningin ko. May multo ba dito sa mansion?

“Anong bata?” sabay-sabay nilang tanong sa akin.

Mister_Adobo

Stuck

With A Daddy:

In The Zombie Apocalypse

Edited Version: May 31, 2022

Chapter 15

Noah’s POV

Nandito ako sa sala pinapaypayan ng mga OA kong mga kasama. Akala nila nagha-haluscinate ako doon sa nakita kong bata. Ito namang isa baka buntis daw ako kaya may nakikita daw ako na di nila nakikita. Anong konek? Sana nga totoong buntis ako, char!

Basta I swear to God, kitang kita ng dalawa kong malinaw na mata na bata talaga yung nakita ko kanina.

“Baby ano bang itsura nung bata? Gaano siya katangkad? Ano ba yung suot niya? Describe mo nga.” tanong ni Todd na sobrang na ang pag-aalaa kanina pa.

“Ang bilis niyang tumakbo di ko masyadong naaninag yung mukha niya. Ang natandaan ko lang ay nakasuot siya ng mahabang puting damit.” sagot ko sa kanya.

Bumalik na sila Ian, Joseph at Marco mula sa kusina. Tiningnan kasi nila kung nandoon pa yung bata.

“Wala naman kami nakitang bata doon o ano mang kahina-hinala.” ani Ian habang ito’y nakahalukipkip.

“Tiningnan ko naman sa may labasan ng kusina. Wala rin akong nakita mula doon.” sabi naman ni Joseph.

“Sigurado kaba talaga sa nakita mo, Noah?” tanong ni Marco.

Tumango nalang ako. Kanina pa sila tanong ng tanong kung sigurado daw ba talaga ako sa nakita ko, eh, ang linaw-linaw pa kaya ng mata ko mas malinaw pa sa future namin ni Todd.

Alam ko na hindi sila maniniwala kasi wala namang proof pero malinaw talaga sa akin ang nakita ko hindi ako pwedeng magkamali. Bata iyon! Pero for now siguro sasabihin ko muna sa kanila na baka stress lang ako at kailangan lang magpahinga.

Napahilamos na lang ako ng mukha. “Siguro stress lang ako.” tangi kong sabi habang hawak ko ang braso ni Todd. Nakita ko naman na sobrang nag-aalala si Todd sa tabi ko.

“Guys siguro aakyat muna kami ni Noah. Sasamahan ko siyang magpahinga. Baka kailangan niya lang mabawi yung lakas niya.” banggit ni Todd. Pagkatapos ay binuhat ako nito. Hindi na ako umapela pa. Inangkla ko nalang sa leeg niya ang kaliwa kong braso.

“If you need something Noah, tawag ka lang sakin, I mean sa amin.” pahabol na sigaw ni Joseph habang paakyat na kami ni Todd.

Ginaya ni Todd yung pagsabi ni Joseph ng walang boses. Napailing at napangisi nalang ako sa ginawa niya.

Pagkapasok namin sa kwarto ay marahan niya akong sa kama, kinumutan at tsaka tumabi siya sa akin.

“Todd?” pagtawag ko sa kanya.

“Yes, baby?”

“Naniniwala ka ba sa akin na may nakita ko kanina?” tanong ko sa kanya habang yakap-yakap ko siya.

“Baby, sa trabaho namin kailangan na kailangan talaga ang proof o ebidensiya para mapatunayan na totoo ang isang bagay, lalo na pagdating sa mga case. Ngayon sasagutin ko yang tanong mo,oo naniniwala ako sayo na may nakita ka. Even though wala kang ebidensyang maipakita o maisumite sa akin, maniniwala at maniniwala ako sayo.” bulong nito sa akin tama lang para marinig ko. Nakakataba naman ng puso ang ganyang mga kataga.

“Pero may tatlong posibilidad kasi kung ano man iyong nakita mo. Una, baka totoong bata talaga iyon. Pangalawa, hindi malabo pero baka multo yun. Pangatlo, baka dala lang ng pagod o trauma mo kaya nag-haluscinate ka.” hinalikan niya muna ako sa noo bago ulit magsalita. “Lahat tayo dumaan sa matinding pagsubok at takot, lalo kana Noah. You deserve a year of rest with a daily dose of my love for you.” pagkatapos niyang sabihin iyon ay mas sumiksik pa ako sa katawan niya. Piling ko kasi mas gagaling ako ng mas mabilis kapag nasa tabi ko lang siya, hindi ko naman maikaka-ila na may trauma ako sa lahat ng nangyari.

“Mabuti na lamang at nandito ka sa tabi ko, Todd.” huli kong banggit bago ako makatulog ng tuluyan.

---

Pagising ko ay napatingin kaagad ako sa alarm clock. 6:29 PM na pala, gabi na rin pala. Dahan-dahan akong umupo ako sa kama habang kinukusot -kusot pa ang mata ko. Sakto naman na bumukas ang pintuan at iniluwa nito papasok si Todd na may dalang tray na may mga pagkain.

“Baby, sakto mainit pa itong niluto ko na sinabawan. Mahaba rin ang naging tulog mo kaya kailangan masusustansyang pagkain ang kainin mo.” sabi nito habang nilalapag sa lamesa na nasa gilid nitong kama ang tray.

“Naks, amoy palang mukhang masarap na, ah.” umupo na ako dito sa side ng kama. “Todd, sabayan mo na rin ako dito.”

Ngumiti muna ito bago sumagot. “Kanina pa kami kumain sa baba. Kaya busog na rin ako.” tumango naman ako dito at nagsimula ng kumain.

Napansin ko na tahimik siya kanina pa. Pinagmamasdan niya lang ako kumain. Pakiramdam ko parang may gusto siyang sabihin sa akin.

“Todd, kanina kapa diyan tahimik ah.” bigla naman itong napatingin sa akin. “May sasabihin ka ba?” tanong ko habang binabalatan itong saging na dala niya.

“Ah, kasi…” napapahaplos pa ito sa batok niya. Para bang bata na gustong humingi ng kendi.

Tumigil muna ako sa pagkain at tinanong ulit siya. “Ano nga? Sabihin mo na kaya.”

“Kasi naman nagkayayaan sa baba. Ayun nga, pwede ba akong magpaalam sayo?” ang aksyon pa rin nito ay parang nahihiyang bata na gustong humingi ng kendi sa magulang niya. Nagtaka naman ako sa tanong niya.

Napakunot ako ng noo ko tsaka nagtanong sa kanya. “Magapaalam ka? Saan ka pupunta?” pagtataka kong tanong.

“Hindi naman ako aalis. Magkakaroon kasi ng pool party maya-maya. Ayun nagkayayaan, iinom daw kami. Pwede ba? If hindi, okay lang. Stay nalang ako dito sayo.” sabi nito pero kita ko sa kanya na nagpa-puppy eyes ito. Lakas maka-asawa naman nito. Kinikilig ako.

Ngumisi muna ako sa kanya bago magsalita. “Ano ka ba, okay lang. Diyan lang naman sa baba tsaka hindi mo naman na ako kailangan bantayan. Tsaka hindi ako papayag na ikaw lang ang pumunta. Gusto ko rin sumali. Kailangan ko rin yun para mag-enjoy ako.” tumayo ako at hinila na si Todd pababa.

“Baby, sure ka na okay ka lang?” nag-aalala nitong tanong.

“Yes, enjoyin natin ang gabi na ito Tods.”

Nagsimula na ang pool party.

Ang swimming pool ay may ilaw sa ilalim na nagpapaliwanag dito. May mga pine trees din sa paligid nito na may katamtamang taas. Mayroon ding mga cottage at slide sa pool.

Nakasuot sila Todd, Ian, Joseph at Marco ng trunks. Since na si ate Jane lang ang babae, siya lang ang pwedeng mag-swimsuit. Kami naman ni Migs ay naka-shorts at naka sando lang para light lang sa pakiramdam.

Nandoon silang apat kasama si Jane umiinom.

Heto naman kaming dalawa ni Migs nasa gilid ng pool nagtatampisaw ng paa. Chika-chika lang, di kasi namin trip uminom.

“Kumusta naman kayo ni Marco?” tanong ko kay Migs.

“Okay naman. He’s sooooo sweet! Maalaga siya to the point na siya pa magpapaligo sa akin. Lahat din ng efforts ay ginagawa niya mapasaya lang ako, kasi alam mo naman ako, medyo malungkutin. Thankful nga ako sa kanya kasi tanggap niya rin lahat ng flaws ko.” pagkwento niya habang nakatingin ito sa pool.

Napalingon naman ito sa akin at tsaka nagtanong. “Kayo ba ni Todd, kumusta?

“Si Todd? He’s perfect! Lahat na ng kagandahan ng isang tao nasa kanya na. He’s my everything.” sabay ngumiti ako habang inaalala ang masasayang araw namin.

“Ay teka, napapansin pala namin ni Jane, ah, parang may gusto si Joseph sayo. Kanina kasi nung nagluluto kami sa kusina, marami siyang tanong tungkol sayo.” napatingin naman ako kay Migs saglit dahil nabigla ako sa sinabi niya. Totoo nga ba na may gusto siya sa akin? Naku, hindi pwede ’to. Alam naman niya na may Todd na ko.

Pagkatapos ay napatingin naman ulit ako sa malayo. “Si Joseph may gusto sa akin? Malabo ata yan tsaka alam naman niya na may Todd na ko.” bulong ko tama lang para marinig niya.

“Excuse me! Hi baby, mukhang abala kayong dalawa, ah.” pagsingit ni Todd pagkatapos ay hinalikan ako nito leeg. “Swimming tayo, Baby. Migs hiramin ko lang ’tong kaibigan mo.”

“Sure.” sagot ni Migs.

Wala na akong nagawa. Hinila na ko ni Todd sa swimming pool. Mabuti nalang at hindi malamig itong tubig kaya hindi ako gininaw.

Nakakapit ako sa balikat niya habang inaalalayan niya ako papunta sa malalim na part.

“Baby sisid tayo. Tapos patagalan tayo sa ilalim ng tubig. Game?” pag-aya nito sa akin.

“Sige ba. Alam ko naman na hindi ka mananalo sa akin.” pang-aasar ko sa kanya.

Nagbilang siya hanggang tatlo at tsaka kami sumisid sa ilalim. Hawak niya ang dalawa kong kamay habang magkatitigan sa ilalim ng tubig.

Paunti-unti siyang lumalapit sa akin. Nagulat ako ng halikan niya ako doon mismo sa ilalim ng tubig. Ito parin ang pakiramdam ng halik noong sinagot ko siya.

Ilang segundo rin kami doon pagkatapos ay umahon na rin. Baka literal na malunod kami dun.

Pagka-ayon namin, nagulat kami ni Todd dahil nagsipalakpakan na silang lahat. May mga confetti pang nagsisibagsakan mula sa itaas.

“Ang sweet!” sigaw ni Jane. “Hindi pwedeng walang kiss!” pahabol pa nito. Minsan weird ang lumalabas sa bibig niya pero ngayon, gusto ko yung simasabi niya na kiss.

“Kiss! Kiss! Kiss!”

Paulit-ulit nilang sigaw. Alam ko na nagblush na naman ako dahil sa kilig na dinudulot ni Todd.

Nagtinginan nalang kami ni Todd tsaka aming pinaglapat ang aming mga labi. Ang sasaya ng mga loko-loko naming mga kaibigan. Nasulyapan ko na nag-thumbs up naman itong si Todd sa kanila tila ba nagsasabing naka-jackpot siya sakin. Which is totoo naman.

“Okay na?” tanong ko sa kanila pagkatapos naming maghalikan ni Todd.

Nahagip ng paningin ko si Joseph. Napansin ko na parang napipilitan lang itong pumalakpak at ngumiti. Hindi ko nalang iyon pinansin pa dahil ang mahalaga ngayon ay masaya kami ni Todd.

Siguro ay alas-10 na ng gabi natapos ang party. Dumiretsyo na kami sa kanya-kanya naming kwarto. Grabe yung nainom ng nila Todd pero hindi halata sa kanila ang kalasingan. Mga lalaki yan eh, sanay sa mga inom-inom na yan. Kami lang ni Migs ang hindi talaga uminom kasi di namin trip ngayon.

“Baby?” napalingon naman ako kay Todd pagpasok namin ng kwarto. Paglingon ko ay madiin ako nitong hinalikan habang hawak niya ang bewang ko. Ginantihan ko naman ito. Lasang-lasa ko ang alak sa kaniya. Ang sarap nito.

Nakalingkis ang braso ko sa leeg niya. Sa ganoong posisyon ay pinipisil niya ang pwet ko pagkatapos ay binuhat niya ako. Isinandal ako nito sa pinto, medyo napalakas kaya napadaing ako. Habang nakasandal ako sa pintuan ay patuloy niya parin akong hinahalikan. Marubdob at punong-puno ng pagmamahal.

Pagkatapos sa tagpong iyon ay ibinaba na ako nito. Matapos maghiwalay ang aming mga labi ay dinilaan niya pa ang labi ko ng ilang beses. Bumaba ito sa leeg ko at ipinasok niya ang kamay niya sa short ko pagkatapos ay pinisil niya ulit ang matambok kong pwét.

“Hmmm, Daddy.” malandi kong ungol.

Matapos niya akong lagyan ng mga híckey sa leeg ay hinubad na niya ang lahat ng suot ko. Pagkatapos ay yung sa kanya naman. Hinila ako nito sa kama pagkatapos ay umupo siya. Doon ay pumatong ako sa kanya.

Halikan ulit. Habang nasa ganoon kaming posisyon ay nakapalupot ang isa niyang braso sa bewang ko habang yung isa naman niyang kamay ay fini-fínger ako. Di ko maiwasang mapasinghap sa sunod-sunod na pagpasok ng daliri niya sa pwérta ko. Dinuduraan niya ang daliri niya pagkatapos ay ipapasok ulit.

“Daddddyy! Ah. Your so good!” sunod sunod kong ungol habang nakatitig sa mata niyang umaapoy sa pagmamahal at libog.

Pagkatapos naming gawin yun ay hinila niya ako sa may balkunahe. Umupo siya sa lamesa at naghihintay na kainin ko ang ari niya.

“Baby, súck it.” pag-utos niya. Kumagat naman ako sa labi at tsaka lumuhod.

Walang ano-ano ay isinubo ko agad ito sagad hanggang lalamunan ko. Nagsituluan ang mga laway ko dahil sa laki at haba ng kaniyang pagkalalaki. Taas baba. Paulit ulit kong ginawa yun habang nakatitig kay Todd na tirik na tirik ang mga mata.

“Sarap mo sumubo! Oh, shít! Ganyan nga baby. Make your daddy proud! Sarap.” ungol niya na nagpa-init pa lalo ng katawan ko.

Halos isang minuto rin yung ari niya sa bibig ko. Sabi niya ay sobra daw siyang naligayahan.

Pagkatapos nun ay pinatuwad ako ni Todd sa may rehas ng balkunahe habang tanaw ko ang view sa ibaba. Medyo gininaw ako dahil sa malamig na hangin.

“Don’t worry, baby. Papainitin kita.” bulong niya sakin habang hinahalikan nito ang leeg ko pababa sa likod. Nang matapos siya doon ay naramdaman ko na hinahampas niya ang pwét ko gamit ang ari niyang mala-tubo sa laki.

Naramdaman ko na unti-unti na niyang pinapasok ang bukana ko. Masakit syempre pero tinitiis ko para sa kanya. Alam ko mamaya malalasap ko rin ang sarap.

Hanggang sa maipasok na niya ito ng tuluyan. Ramdam ko ang bawat ugat at tigas ng ari niya sa loob ko.

“I’ll be gentle, baby. Your so tight.” bulong niya sa malagkit niyang boses.

Dahan-dahan na niya akong tinitira. Ramdam ko na naghahalo ang sakit at sarap.

“Ugh! Daddy. Faster please!” ungol ko. Sabik na sabik ako sa bawat pagbayo niya.

Hinawakan niya ang bewang ko at doon ay sunod-sunod at pino ang bawat ulos niya sa akin. Nararamdaman ko na parang may natutusok siya sa loob na sa pakiramdam ko ay napa-kasarap. Dahilan para tumirik ang mata ko.

“Oooh! Ang sarap tangína. Sarap mo, baby! Sige ganyan nga. Papa-ungulin kita gabi-gabi dito. Libog na libog ako sayo, ugh.” sarap na sarap ako sa mga ungol niya.

Halos magdileryo na ako dahil sa pagbayo niya sa akin. Napaka-hárdcore niya. Ang galing niyang tumira, yugyog lahat ng parte ng katawan ko.

“Sige pa, ah!” napasandal na ko sa katawan niya. Walang-awa niya akong pinaparusahan sa sarap. Saksi ang mga bituin at ang buwan kung paano niya ako romansahin.

“Baby malapit na ko, kainin mo katas ko.”

Hinugot na niya ang ari niya. Lumuhod ako at inilabas ko ang dila ko. Para akong aso na takam na takam subuan ng dog food. Sinálsal niya ito sa harap ng mukha ko.

“Ayan na! Ugh! Fúck, Sayong-sayo lang yan, baby ko.” pumulandit sa akin lahat. Yung iba ay pumutok sa mukha ko.

Pagkatapos nun ay binuhat niya na ako papasok upang magpahinga na.

---

Naalimpungatan ako at nagising ng around 3:00 AM. Nagbihis muna ako at bumaba dahil gusto kong uminom ng tubig. Habang papunta ako sa kusina ay nakasalubong ko si Migs na nanggaling rin doon.

“Oh, Noah.” pagbati niya sakin.

“Naalimpungatan ako. Nauhaw ako kaya bumaba ako. Gusto kong uminom.” sabi ko.

“Ah, sige mauna na ako.” nilagpasan na niya ako at tinutumbok ko na ang daan papuntang kusina.

Napahinto ako dahil sa nerbyos at takot. Naaninag ko na naman kasi yung bata na tumakbo papasok sa may kusina. Lumingon ako kay Migs at tinawag ito.

“M-migs? Tara bilis.” bulong ko pero medyo pasigaw. Bumaba naman ito agad at nilapitan ako.

“Bakit?” pagtatakang tanong nito.

“Nakita ko ulit siya… Yung bata.”

Nakita ko naman na namutla si Migs. Napaatras din ito ng kaunti mula sa akin.

Alanganin siyang napangiti. “Wag mo nga akong tinatakot, Noah.”

“Nakita ko talaga. Tara samahan mo ako.” wala na siyang nagawa kasi pinilit ko na ito na sumama sa akin. Kinuha lang namin yung baseball bat dito sa gilid incase na zombie iyon. Hampas agad sa mukha!

“Natatakot ako, Noah.” bulong nito.

“Ano ka ba, wag kang matakot dalawa tayo. Bata lang yan.” pagpapakalma ko sa kaniya.

Naglakad na kami papasok sa kusina. Pagpasok namin ay may naririnig kami na kung anong kalansing ng mga kutsarita sa kabila nitong malaking lamesa. Dahan-dahan kaming lumibot papunta doon.

“Tiyanak!” sabay naming sigaw na sa sobrang lakas ay rinig sa buong mansion.

Nakita namin ang isang batang nakaputi at mahaba ang suot nito. Pagkakita nito sa amin ay tumakbo ito sa may likod ng pinto ng kusina. Madilim kaya hindi namin naaninag ang mukha.

“Tara sundan natin. Bilis!” pag-aya ko dahil pursigudo ako na patunayan sa kanila na may bata talaga dito.

Alam kong takot na takot na si Migs pero hinila ko na siya. Nakikita pa namin yung bata kanina. Sabi ko na tama ang kutob ko na bata talaga yung nakita ko. Ngayon na may proof na ako ay di ko na ito pakakawalan. Humanda ka saking tiyanak–este bata ka.

Hingal na hingal kaming tumigil at nagtago sa isang bilog na halaman dito sa likod ng mansyon. Nakita namin yung bata na pumasok sa isa sa mga mini-house dito sa likod ng mansion.

“Yan na yung proof ko Migs na totoo yung nakita kong bata. Diba sabi ko sayo?” lumingon ako kay Migs.“Naniniwala kana na totoo yung nakit–.” di ko na napagpatuloy ang pag sasalita ko dahil sa gulat na bumalot sa buo kong pagkatao.

“S-sino ka?” utal-utal kong tanong pagkatapos ay binitiwan ko siya agad. Napa-atras pa ako at mutikan pang makasubsob dahil sa takot. Gulat na gulat ako dahil hindi si Migs ang nasa likod ko. Hindi siya ang nahila ko at hindi siya yung hawak ko. Asan na si Migs? Sino itong lalaki sa harap ko?

“Hello. Ako po si James.” pagpapakilala niya.

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy:

In The Zombie Apocalypse

Edited Version: June 2, 2022

Hi buddy! Congrats at nakaabot ka dito. Nangangalahati na tayo ng story na ito. Sana maipagpatuloy ninyo hanggang wakas. Pasensya na kung hindi maka update kasi naman alaws load. Natatambak lang sa draft ko. Anyways, thank you sa paglalaan ng oras na basahin ito❤Adios!

Chapter 16

Noah’s POV

Naka-upo ako sa isang kama sa loob nitong mini-house kung saan pumasok yung maliit na bata. Yung kaunting kaba ko kanina sa tiyanak–ay este bata na iyon ay nawala. Napalitan ang kaba na iyon ng pagkamangha at awa dahil sa mga bata na nasa harapan ko ngayon.

Hindi nga ako nagkakamali, hindi pa malabo ang mata ko. Tunay silang mga bata.

Nakaupo silang tatlo sa harapan ko ngayon. Nakangiti ako para hindi ito matakot sa akin. Parang napaka-inosente pa kasi nila.

Pero napansin ko na parang may mga takot sa kanilang mga mata. Animo’y may pinagdaanan silang matindi at nakaka-traumang insidente. May kutob ako na kagaya rin namin ay dumaan sila sa matinding puyat at takbuhan.

Lahat sila ay mahahaba na ang buhok. May kadungisan na rin ang mga ito.

“Mga bata ’wag kayo matakot sa akin. Hindi ko kayo sasaktan, hindi ako masamang tao.” pagpapahinahon ko sa kanila. Napahangos naman ako dahil mukha namang tumalab.

“Ako si Noah.” pagpapakilala ko. Hindi ko alam pero parang gusto ko itong ginagawa kong pakikipag-usap sa kanila. Kay gaan sa pakiramdam nitong ginagawa ko. “So ngayon, gusto ko pong makilala ang mga cute names ninyo. Pero dapat magpakilala kayo sa akin. Okay po ba?” sabi ko in a childish way para makuha ko ang loob nila. Tumango naman sila sa akin isa-isa.

Tiningnan ko sila isa-isa bago ako magsalita. “Hmm… Simulan po natin sa iyo.” pagturo ko.

Itinaas naman nito yung kaliwa niyang kamay pagkatapos ay ikinaway ito ng mahina. “Ako po si James. Thirteen years old. Ako po ang panganay sa aming tatlo.” sabi nung may katangkadan na bata. Siya yung nahila ko kanina na akala ko ay si Migs.

“Ba’t hindi ka nag-react kanina nung nahila kita?” tanong ko.

“Kasi po kinabahan na rin ako sa pagsisigaw ninyo. Nanigas na rin yung katawan ko nun.”

Napakamot naman ako sa at alanganing ngumiti. “Ganun ba. Ikaw naman po ang magpakilala.” sabi ko doon sa isang bata na katabi nitong si James.

“Hello. Ako naman po si Jake. Ang pangalawa po sa aming magkakapatid. Pitong taong gulang. Nakatira sa Brgy. Dinailan, Sta. Rosa, Maynila. Ang talent ko po ay—.” di na nito natuloy ang sasabihin nang takpan ni James ang bibig nito.

“Uy, anong talent-talent ka dyan? Wala tayo sa school.” bulong ni James na ikinangisi ko. Nakakatuwa naman sila.

“Eh, mukha kasi siyang teacher, kuya. Parang yung teacher natin sa English, cute din.” tila pumalakpak ang aking tenga dahil sa narinig ko. Gusto ko itong si Jake. Honest sa buhay.

“Hello, Jake. Cute napaka-cute n’yo ring tatlo.”

Pang-huli nang magpapakilala ay yung bata na nakita ko nung isang araw. Hindi siya makatingin ng maayos sa akin at tila nanginginig ito habang nasa likod ni James.

“Yohan, wag ka nang matakot. Hindi naman siya masamang tao.” pagpapakalma ni James dito.

Linapitan ko nalang siya at dahan-dahan kong hinawakan ang kamay niya.

“Baby boy?” unti-unti naman siyang tumingin sa mga mata ko. “Relax kalang po. Wala ng mga bad zombies dito.” pagkasabi ko nung zombie ay bigla ako nitong niyakap at umiyak mg umiyak. Agad ko namang hinagod ang likod nito habang pinapa-alo ito.

Sobrang higpit ng yakap nito sa akin. “Ayoko po sa kanila! Pinatay nila ang mga magulang namin! Napaka-bad nila!” sunod-sunod sumbong habang patuloy parin sa pag-iyak.

Sobra akong nasasaktan sa bawat kataga na binitiwan niya. Ang sakit nito na parang kinukurot ang puso ko. Di ko maiwasan na maluha dahil sa kanya. Kami nga na matatanda ay na-trauma sa mga pangyayaring ito. Paano nalang itong mga inosente at musmos na mga bata?

Napapikit ako habang yakap-yakap ko siya. “Don’t worry, baby. Wala ng mga zombie dito. Hindi na nila kayo masasaktan. I promise na po-protektahan ko kayo.” humiwalay ito sa akin pagkatapos kong sabihin yun.

Pinupunasan muna nito ang mata at ilong niya. “Totoo po ba na wala ng mga zombie dito? Tsaka you’ll gonna protect us po?” tumango ako dito habang kay tamis ko siyang nginingitian.

Sa wakas, nakita ko na ngumiti na siya. Pagkakita ko sa ngiti niya ay parang nabunutan ako ng tinik sa loob ng puso ko. Kay sarap sa pakiramdam.

Yinakap niya ulit ako at tsaka umupo sa tabi ni James.

“Magpapakilala na po ako.” sabi nito sa akin.

“Sure, go ahead.“tugon ko naman.

“Ako po si Yohan. Limang taong gulang. Ako po ang bunso sa aming magkakapatid.” pagpapakilala niya habang hinahawi yung buhok na humaharang sa mukha niya. Ang cute lang.

“Kay gandang pangalan ng Yohan. Bagay na bagay sa iyo.” puri ko.

After nila magpakilalang tatlo ay tinanong ko itong si James. “James? Paano ba kayo napunta dito?”

“Nasa pampang po kami noon namamasyal sa dalampasigan kasama sila Mom and Dad nang biglang may umatake sa mga magulang po namin. Pagkatapos po nun ay pinilit nilang lumaban. Puro po dugo ang nakikita namin. Pagkatapos po nun ay agad kaming binuhat ni mama tsaka papa at isinakay sa isang bangka. Tinulak nila po yung bangka na sinasakyan namin hanggang sa tuluyan na namin silang hindi nakita. Iyak po kami ng iyak ng mga oras na iyon. Alam ko naman na ginawa nila iyon para makaligtas kami sa mga…” di na niya tinuloy ang salitang zombie dahil ayaw na naririnig ito ni Yohan. Maluha-luha niyang kwento. Yinakap ko siya para lingain. Naramdaman ko rin na yinakap ako ni Jake at Yohan sa likod.

Awang-awa ako sa sitwasyon nila. Hindi nila deserve ang maranasan at maka-saksi ng ganitong karumaldumal na mga insidente.

Sa mga sandaling yakap ko sila, bigla nalang bumukas ng napakalas ang pintuan nitong mini house. Agad namang pumunta sa likod ko ang mga bata na takot na takot. Miski ako ay nagulat dahil sa lakas ng pagbukas ng pintuan.

Napasapok nalang ako pagkakita ko sa kanila. Tinatakot lang nila ang mga bata, jusko.

“Tiyanak! Asan yung tinyanak?!” sigaw ni Ian habang hawak-hawak ang isang pamalong kahoy.

Sinapok naman ni Jane si Ian. “Ang OA mo talaga. Walang tiyanak, tingnan mo nga at ang cute ng mga bata na iyan.”

“Baby?” pagtawag sa akin ni Todd pagkapasok niya.

Lahat sila ngayon ay nakatingin sa amin. Question mark ang nakarehistro sa mga mukha nila dahil siguro sa mga batang kasama ko.

“Pst! Tumigil nga kayo sa kaka-tiyanak! Baka ma-trauma pa ’tong mga bata sa ginagawa ninyo, eh.” pagsaway ko sa kanila habang hinahaplos ang likod ni Yohan.

Agad namang lumapit si Todd sa amin at lumuhod sa harap ko. Napansin ko namang mas sumiksik pa sa likod ko yung mga bata. Pakiramdam ko ako na ang nanay nitong mga anak ko.

Hinawakan ni Todd ang mga kamay ko sabay nagtanong, “Sila ba ang mga anak natin?” sinampal ko naman siya ng mahina dahil nagawa pa nitong magbiro. Pero in fairness, natuwa ako dun.

“Ewan ko sayo, Todd.” humarap ako sa mga bata at inalalayan sila na pumunta sa harap ni Todd. “Mga bata huwag kayong matakot sa kanila. Mga kaibigan ko sila.”

“Talaga po? Hindi po sila masama?” inosenteng tanong ni Yohan.

“Yes, Sweetie.” kasabay niyan ang pagtango ko.

Hinawakan ko si Todd sa balikat para ipakilala sa mga bata. “Ito namang nasa harap ko ang pinaka-gwapo at pinakamabait na lalaki sa balat ng lupa, siya ang boyfriend ko, si Todd.”

“Hi! Ang ga-gwapo ninyo namang mga bata.” masayang sabi ni Todd.

Pagkasabi nun ni Todd ay biglang ngumiti ang tatlo. Tumakbo sila papunta kay sa kanya at tsaka yinakap ito ng mahigpit. Halos matumba pa nga si Todd dahil sa mga bata. Nakita ko naman ang galak na namurawi sa mukha ni Todd na nagpangiti sa akin. Siguro namimiss na niya ang yakap at lambing ng isang anak.

“Pwede po ba tayong maglaro ng basketball?” magiliw na tanong ni James.

“Tsaka po pwede rin po ba tayong magbike tuwing umaga at hapon?” tanong naman nitong si Jake.

Nagtatalon naman si Yohan habang pumapalakpak pa, “Maglaro din po tayo ng tagu-taguan, at tsaka text at pogs, tsaka yung langit lupa, at tsaka po pwedw mo rin po ba akong turuan lumangoy?” sunod-sunod na sabi request nitong si Yohan.

“Oo naman. Lahat yan gagawin natin. Isasama rin natin si Mommy Noah.” sagot ni Todd habang ginugulo ang buhok ni Yohan.

“Masaya po iyon!” sabay-sabay na sigaw ng tatlo. Kay gigiliw naman nilang mga bata.

Tuwang-tuwa ang puso ko dahil parang tunay silang mag-aama. Kay ganda nilang pagmasdan habang nagkukulitan silang apat. Nakikita ko na mabuti talagang ama itong si Todd, walang duda sa kanyang mga salita at galaw.

Pagkatapos nun ay pumasok na kami sa mansion. Mabuti nalang at may kwarto dito na sinadya para sa mga bata at sakto rin na tatlo ang kama nito. Parang meant to be sa kanila. Doon na ang magiging kwarto nila.

Pinaliguan namin sila ni Todd pagkatapos ay binihisan na doon. Masyado pang maaga para sa mga bata kaya pinatulog muna namin sila. Agad naman silang nakatulog dahil siguro sa sobrang pagod.

Hindi ko alam pero sabik na sabik ako sa mga bata na ito. Yung tipong gusto ko silang bantayan buong magdamag. Na-iimagine ko na rin na ako ang mag-aasikaso sa kanila buong araw. Sa tingin ko, kay sarap nun sa pakiramdam.

Bago bumalik sa kanya-kanya naming kwarto ay sinabi ko na sa mga kasamahan ko ang kwento tungkol sa mga bata. Sinabi ko rin na ayaw ni Yohan na naririnig ang salitang zombie dahil natatakot ito.

Bago ako bumalik sa kwarto ay hinalikan ko sila isa-isa sa noo. Ganun rin ang ginawa nitong si Todd. Pagkatapos ay bumalik na rin kami ni Todd sa sarili naming kwarto para bumalik na sa tulog dahil sobrang aga pa.

“Baby, ang swerte ko talaga sayo.” napalingon naman ako kay Todd dahil sa sinabi ko. Lumapit naman ako sa kanya. Ginawa kong unan ang braso niya pagkatapos ay yumakap ako sa kanya.

“Ba’t mo naman nasabi?” tanong ko.

“Di kalang kasi cute at mapagmahal na partner. Nakita ko rin sayo kanina ang katangian ng isang tunay na ina. Bilib na bilib ako kung paano mo sila pakalmahin, linisan at bihisan, at namumutawi rin sa mga mata mo ang tuwa habang kinakausap mo sila. Ganyan ako ka-swerte sayo, Noah.” then he kissed me.

“Pagkatapos ng mga nangyari sa kanila, they really deserve it Todd. Mga bata pa sila. Di nila dapat nararanasan ang mga ganoong bagay. Tayo nga na malalaki na ay trauma na sa mga zombie na iyon, pano pa kaya sila, no.”

---

Nasa labas kami ng mansion dahil magkakaroon ang mga bata ng haircut session. Sobra naman kasing hahaba ng buhok nila. Para na silang rakista sa mga buhok nilang iyan. Nagboluntaryo na sila Ian, Todd at Marco para gupitan ang mga bata. Topless silang tatlo habang naka apron lang.

“Jake, ’wag ka masyadong malikot. Magkaka-panot ka niyan, eh. Sige, gusto mo ba magkaroon ng mga balota diyan sa ulo mo?” natatawang sabi ni Ian habang ginugupitan nito si Jake.

Puwesto na rin si Todd sa likod ni Yohan. “Ano ba gustong haircut nitong si Yohan? Gusto mo ba shaggy? Shagilid lang?” pang-aasar ni Todd kay Yohan.

Natawa naman kaming lahat dahil hinawakan ni Yohan yung ulo niya sabay sabing, “Ayoko po. Yung pam-pogi po gusto ko.”

“Kuya Marco, simple lang po sakin. Barber’s cut lang po ako.” request naman ni Jake kay Marco.

Makikita sa mukha ng mga bata ang kainosentehan habang nakangiti ang mga ito. Ang bibo nila. Inaasar-asar pa nila Todd pero in fairness, hindi sila nagpapatalo sa kanila. Good job yan.

Nagpaalam muna ako sa kanila para ipaghanda sila ng snack. Gusto sanang tumulong ni Migs at Jane pero sabi ko ako nalang since sila naman palagi ang nagluluto nitong mga nakaraang araw.

Tinungo ko na ang mansion at tsaka dumeretsyo na sa kusina.

“Siguro ipaghahanda ko nalang sila ng cookies, bread na may palaman at tsaka itong dalandan juice.” bulong ko habang tinitingnan ang mga pagkain sa loob ng cabinet sa may taas.

Sinubukan ko silang abutin, pero masyadong mataas yung mga box ng cookies kaya pinilit ko pa itong inaabot.

Sa mga sandaling iyon ay nagulat ako nang biglang may isang kamay na humawak sa bewang ko at sumulpot naman ang isang kamay nito mula sa likod ko para abutin yung box ng cookies.

“Ako na.” agad ko naman itong nakilala dahil sa boses niya at pabango nito, si Joseph.

Lumayo agad ako at hinayaan ko nalang siya na kuhanin yung kahon ng cookies sa itaas. Nakuha naman niya ng madali iyon dahil matangkad siya.

“Heto na yung cookies. Diba sabi ko sayo tawagin mo lang ako if need mo ng tulong.” sabi nito sa akin.

“Salamat. Okay na ko dito. Mauna kana sa labas, ako nalang maghahanda nito.” sabi ko naman, kabado na talaga ko ng mga oras na iyon.

“Okay.” sabi nito pagkatapos ay kumindat pa bago umalis.

Nakahangos na ako ng maluwag dahil wala na ito. Kinakabahan talaga ako ng mga oras na iyon. Paano nalang kung makita kami ni Todd na nasa ganoong posisyon? Jusko, hindi ko alam ang gagawin ko kapag nangyari iyon. Ano ba kasing gusto ni Joseph? Kung totoo man na may gusto siya sakin, bakit hindi niya alamin yung limitasyon niya? May boyfriend na ’ko. 

Napahangos na lang ako at napa-iling. Hindi ko nalang binigyan ng malisya yung ginawa niya at huminahon nalang ako.

Binitbit ko na yung snacks nila at lumabas na.

---

Third Person POV

“Boss. Malapit na pong maubos ang supply ng pagkain natin. Kailangan na nating kumuha ulit ng mga pagkain sa malapit na siyudad na andito sa parteng hilaga.” ani ng isang lalaki sa itinuturing nitong boss.

“Bóbo ka ba? Ha! Nasa gitna tayo ng dagat at sobrang layo natin sa kalupaan. Sabihan mo magtipid muna sila sa pagkain. Ipakain nalang ang mga walang silbi sa mga zombie na nakakulong sa selda. Yan ay isang kautusan!” sabi ng tinatawag nitong boss.

Habang nag-uusap ang dalawa ay may isang tauhan ang lumapit sa kanila. 

“Boss. May nakita daw ang kapitan natin sa radar nito na may isang isla daw hindi kalayuan dito.” hingal niyang sabi.

“Ilang araw ba daw ang ka-kailanganin para makarating doon?” tanong ng boss habang hinahaplos nito ang kanyang mahabang bigote.

“Mga dalawang lingo daw po.” matapos niyang sabihin iyon ay nakatanggap siya ng malakas na kutos sa boss nila.

“Yan ba ang depinisyon ng di kalayuan sa inyo?! Mga mángmang! Mga tánga!” bulyaw ng boss dito. “Pero sige, sabihin mo sa kapitan na pumunta tayo doon.”

Pagkatapos ay pinaputok nito ang hawak niyang shotgun sa himpapawid. Sakay ng kanilang barko ang ibat ibang klase ng armas at mga pampasabog.

Sa mundong nasira dahil sa pagkalat ng katakot-takot na virus. Ang mga natitirang buhay ay kailangang lumaban para mabuhay. Kung sino ang malakas siya ang mabubuhay, kung sino ang mahina siya ang magiging pagkain.

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy:

In The Zombie Apocalypse

Edited Version: June 3, 2022

Hi buddy! Pinilit kong matapos na itong chapter kasi stress na stress na ako sa buhay. Pagod na ako sa gulo buti nalang naging libangan ko ito para takasan ng sandali ang mga problema. Anyway, congrats at nakaabot kana dito. Sana magpatuloy ka lang. Salamat! Adios!

Chapter 17

Noah’s PoV

Maaga kaming gumising kanina para magja-jogging. Kasama namin sila Ian at Jane na nasa unahan na. Akala mo naman sa kanila marathon ito eh. Si Todd at Marco naman ay ganun rin, kasabay lang nila ang mga bata.

“Dad! Tito Migs! Bilisan po ninyo!” sigaw ni Jake sa amin ni Migs. Pareho kami nakahawak sa tuhod, naka-tuwad at hingal na hingal. Jogging pa ba ’to? Takbuhan na ata ito.

“Hintayin ninyo naman kami mga anak.” sigaw ko dahil may kalayuan na sila sa amin. Iba talaga pag bata, full of energy pa.

Yes, you heard it right. Anak na ang tawag ko sa kanila. Kami na ni Todd ang tatayong mga magulang ng tatlong bata. Masaya ko iyong tinanggap, ganun rin si Todd.

Alam ko na hindi ganoon kadaling maging isang magulang pero gagawin namin ang lahat ng makakaya namin para maging isang huwarang mga magulang sa kanila. Sabay namin ni Todd na gagampanan ang responsibilidad na naka-atang sa aming dalawa.

Nagpatulog pa kami ni Migs at sinubukan pang makahabol sa kanila.

Hindi lang sumama sa amin ay si Joseph. Nitong mga nakaraang araw ay gabi-gabi na siyang umiinom. Kapag tinatanong naman namin kung anong problema niya, ang sasabihin niya lang ay wala. Sobrang lamig na rin niya nitong mga nakaraang araw. Ibang-iba na siya noong nakilala namin siya.

Hindi naman sa ayaw ko sa kanya, ah. Hindi ko rin alam kung totoo na may gusto siya sa akin o wala, basta iniiwasan ko nalang siya hanggang maaari. Ayoko ng gulo sa mansion.

“Gagaling ng mga asawa natin Noah, napaka supportive.” biro ni Migs.“Mukhang may iniisip ka diyan, okay ka lang ba?” pahabol na tanong nito.

Tumango naman ako sabay sabing, “Oks lang ako. Pero itong si Todd? Babatukan ko talaga yan kapag naabutan ko.” natawa nalang kami at nagpatuloy na sa pag-jogging.

Finally, nakarating na kaming lahat dito sa pinakadulong likod ng isla. Mayroon ditong daungan ng mga sasakyang pandagat. Mayroon ding isang yate dito na halatang hindi pa nagagamit.

Sabi ni Marco ay ireregalo niya sana yan sa papa niya. Kaso nga lang daw nangyari nga ang pagkalat ng virus sa mundo kaya hindi na natuloy.

“Nasaan ba si papa ngayon?” tanong ni Migs.

Lumapit naman sa kanya si Marco at inakbayan ito. “Nasa province siya ngayon. Napadalahan ko pa siya ng mensahe patungkol dito sa kumakalat na virus bago mawala ang lahat ng network provider dito sa atin.”

“Sana ayos lamang si Papa.” nalulungkot na hiling ni Migs.

Hinalikan muna ni Marco si Migs sa noo nito bago ulit magsalita. “Napakalakas ni Papa. Alam ko na hindi yun sumusuko sa laban. He’ll be fine and i’m sure about it. If we survive this pandemic, hahanapin ko siya.” tugon ni Marco.

Makaraan pa ang ilang minuto ay naisipan na naming bumalik na. Sakto naman dahil mayroon ditong isang tourist mobile. Dahil sa pagod ay doon na kami sumakay lahat na pinagmaneho ni Ian.

Pagkarating namin ng mansion ay agad kaming naglinis ng katawan dahil tagaktak talaga ang pawis naming lahat. Pagkatapos ay bumababa na para kumain.

Nandito na rin itong si Joseph na halatang may hang-over pa. Sinisira niya na ang buhay niya dahil lang sa alak na yan.

“Hindi niyo man lang ako ginising. Gusto ko rin sana na sumama.” tila walang ganang sabi ni Joseph habang nakatingin sa plato niya.

“Ikaw kasi puro ka inom, imbes magising ka ng maaga, eh hindi, kaya lagi kang late magising.” sagot naman ni Marco. “Try mo na wag muna uminom mamaya para makasama ka bukas sa amin.” pangaral ni Marco.

“Sorry to say this pero hindi ka naman ganyan dati nung nakilala ka namin, Joseph. May problema ka ba?” tanong ni Jane sa kanya.

Sinulyapan naman ng tingin ni Joseph itong si Jane pagkatapos ay bumalik ulit sa kanyang kinakain bago ulit magsalita, “Nothing.” malamig nitong sagot.

Hindi nalang namin siya pinansin dahil parang wala ito sa mood ngayon, I mean lagi naman simula ng napunta kami dito.

Di naman na nagtagal ang almusal namin na iyon.

Pumunta ngayon sila Todd, Marco, Ian, Joseph kasama ang tatlo kong chikiting sa mini farm para magtanim ng mga gulay. Nagpumilit sumama yung mga anak ko. Gusto rin daw nilang matutong magtanim. Pinayagan ko na para hindi mabagot dito sa loob ng mansion.

Kami lang nila Migs at Jane ang naiwan dito. Tamang linis lang dito sa may sala.

“Pansin ninyo ba? Ang weird na ng kinikilos ni Joseph.” pagbubukas ng topic ni Jane habang abala sa paghihiwa ng sibuyas.

“Oo, parang hindi na siya yung Joseph na nakilala natin dati. Like parang ibang tao na siya ngayon. Nagpabaya na rin sa sarili niya.” komento naman ni Migs. “Hindi man lang open sa atin kung ano bang problema niya.”

“Sabagay, ikaw ba naman maging single sa ganitong sitwasyon. Tapos lahat pa ng nakapalibot sayo ay may jowa. Sakit nun sa pakiramdam.” pangising sabi ni Jane.“Self-service siya mga sis! Saan niya kaya ipuputok? Sa kumot siguro?”

Sabay-sabay kaming napahalakhak dahil na naman kay Jane. Bunganga talaga ng babae nato ipinaglihi ata sa scandal.

“Pero dati ko pa talagang napapansin na parang may lihim siyang pagtingin kay Noah.” sabi ni Migs. Bigla ko namang naibuga ang iniinom kong tubig dahil sa sinabi niya.

“Ay, haba ng hair mo sis. Dalawang lalaki ang nabighani sayo. Di ba siya nagko-confess sayo?” gatong naman ni Jane.

“Anong confess-confess? Wala ah. Magtigil nga kayong dalawa. Wala siyang gusto sa akin. Period! Wag nga kayong issue.” pagsaway ko sa kanila. “Tsaka wag ninyo na nga yang mabangit dahil baka marinig kayo ni Todd, ayoko ng away dito sa mansion.”

“Fine, pero basta mag-iingat ka. Hindi natin alam ang takbo ng isip ni Joseph.” payo ni Jane sa akin na tinanguan ko nalang.

“Sige na at tapusin na natin ito. Gutom na rin yung nga yun.” sabi ko nalang para tumigil na sila dahil ayoko na pinag-uusapan namin yan.

Ayoko nang mag-isip patungkol sa isyu na yan. Enough na sa akin sila Todd at ang tatlong anak ko.

Tinapos na namin ang niluluto at inihanda na para dalhin sa mga asawa namin. Sigurado gutom na rin yung mga anak ko, ayoko silang malipasan ng gutom.

---

Ilang araw na rin ang lumipas. Lahat ng araw na iyon ay pinupuno namin ng mga kasiyahan at pagmamahalan dahil wala dapat kaming pinapalagpas at sinasayang na oras. Kabayaran na rin ito sa lahat ng mga pinagdaanan naming hirap.

So far, wala namang nangyaring hindi kanais-nais dito. We’re all happy together at maganda ang communication namin sa isat isa. Ang di nga lang nagbago ay yung gabi-gabing paginom ni Joseph. Hanggang ngayon ay ganun parin ito. Hindi na rin niya kami madalas pinapansin.

Gabi na rin. Napatulog ko na ang mga bata sa kwarto nila. Si Todd naman ay kanina pa nakikipag-inuman kila Ian, Marco at Joseph. Naisipan kasi nila na samahan itong si Joseph, nagbabakasali na mapa-amin nila iyon kung ano bang problema niya.

Bago ako matulog ay bumaba muna ako para uminom ng tubig. Kumuha ako ng baso at tsaka pinihit ang gripo dito sa lababo. Habang umiinom ako ay naramdaman ko na lamang na may dalawang kamay na humawak sa bewang ko mula sa likod. Kasabay nun ang pagsinghot nito sa leeg ko.

“Todd nakikiliti ako.” malandi at pangisi kong sabi. Tila nadaig na ng amoy ng alak ang amoy niya. Nakarami na siguro ang mga ito.

Naramdaman ko naman na unti-unti niyang pinipihit ang bewang ko paharap sa kanya. Inilapag ko muna ang baso sa may lababo pagkatapos ay humarap na ako sa kanya. Laking gulat ko kasi hindi ito si Todd, Si Joseph!

“Joseph, ano ba!” singhal ko. Sinubukan ko siyang itulak pero nagmatigas ito. Inangkla nito ang isa niyang braso sa bewang ko. Inilapit niya ako sa katawan niya. Ikinulong niya ako sa mga bisig. Ramdam ko na ang hubog ng katawan nito dahil sa ginawa niya.

Pilit akong kumakawala sa kanya pero hindi ko magawa. Mas malakas ito sa akin. Kinakabahan na ako sa ginagawa niya, hindi ko alam ang gagawin ko kapag nakita kami ni Todd na nasa ganitong porma.

“Joseph! Ano ’to? Ano vang gusto mo?! Gusto ko nang matulog. Dadaan ako.” pagmamakaawa ko kasi natatakot na ako.

Seryosong nakatitig ito sa akin. Iniwas ko naman ang aking paningin sa kanya. Naaamoy ko na ang hininga nito.

Pilit ko parin siyang tinutulak habang nagsasabi, “Please, Joseph. Itigil mo na ito. Ano bang gusto mo sa akin? May boyfriend na ako at mga anak, alam mo yan. Kung ito ang dahilan mo ng pagmumukmok, please lang, isipin mo na mayroon na akong minamahal, si Todd lamang ang gusto ko.” sabi ko habang nakalihis ang mukha ko sa kanya. Kaba na ang nararamdaman ko. Parang hindi na ito yung Joseph na kilala ko.

“Noong una kitang makita, nahulog na ang loob ko sayo. Talaga namang hinahangaan kita, what’s wrong with that?” nagulat naman ako sa sinabi niya kaya napatingin ako sa kanya. Hindi ko alam na totoo pala ang haka-haka nila Migs at Jane.

“Joseph, let go of me. Maling-mali itong ginagawa mo.” kahit anong gawin ko hindi niya ako binibitiwan. Kumalma nalang ako at yumuko sa harap niya. Once in for all, sasabihin ko na ito sa kanya. “Thank you dahil sa pagmamahal na nararamdaman mo na iyan pero… Pasensya na, si Todd lang ang magiging laman nitong puso ko hanggang kamatayan. He will be my first and last. Sana maintindihan mo ang sinasabi ko.” pagkatapos kong sabihin iyon ay nakaramdam ako ang pagpatak ng luha na galing sa kanya. Napatingala ako at nakita ko na umiiyak na siya. Hindi ko alam kung ano mararamdaman ko sa mga oras na ito.

Wala akong intensyon na saktan ang kahit sino man sa mga kaibigan ko dito lalo na sa kanilang emosyon pero mali na kasi itong ginagawa ni Joseph. He crossed the line. Kailangan ko ng sabihin ang mga salitang iyon para matauhan siya.

Sa mga sandaling iyon ay unti-unti na niya akong pinapakawalan. “I’m sorry for being stupíd.” tanging sagot niya lang. Nakikita ko sa mga mata niya ang sakit habang pinupunas niya ang kanyang luha.

Bago ito tumalikod ay nahagip ng mata ko na parang nag-iwan siya ng isang ngiti sa akin, acceptance, yan ang nabasa ko.

Tuluyan na siyang lumabas. Naiwan nalang akong tulala dito sa kusina.

Imbes na magalit ay naawa at nalulungkot ako para kay Joseph. Nararamdaman ko kung ano pinagdadaanan niya ngayon. He don’t deserve to be hurt pero yun nalang ang kailangan kong gawin para tigilan na niya ako.

Habang nasa ganoon akong pag-iisip ay biglang dumating si Jane. Humahangos itong nakarating sa akin.

“Noah, Si Todd at Joseph nagsusuntukan. Hindi namin sila maawat!” hingal na hingal niyang sumbong sa akin.

“Ano?!” agad akong tumakbo kung nasaan sila.

Naabutan ko naman na sinasaway ni Marco at Ian ang dalawa pero sobrang lakas nila dahil sa galit na bumabakas sa mga mukha nila.

“Mga pre, tumigil na kayo.” pagsaway ni Ian.

Ito na nga ba ang kinatatakot ko kaya hindi ko na naiwasang maluha habang papalapit sa kanila.

“Todd! Joseph! Tumigil na kayo!” mamaos-maos kong sigaw sa kanila.

Nang marinig nila ako ay napatingin silang dalawa sakin. Nakita ko naman na lumaylo ang mukha ni Todd habang pinupunas niya ang dugo sa labi niya. Pagkatapos nun ay naghiwalay na rin silang dalawa. Lumayo sa isat isa at dumistansya.

Halatang nag-ngingitngit sa galit ang mukha ni Todd. Ang mga mata niyo ay nagliliyab dahil sa galit niya kay Joseph.

“Todd, tama na.” naginginig kong tawag kay Todd nang malapitan ko ito. Humihikbi ako habang nakatingin sa kanya. Sinulyapan niya naman ako sandali pagkatapos ay tumingin ulit kay Joseph.

“Gagó ka! Oo. Malaki ang utang na loob namin sayo pero ibang usapan na kapag ginalaw mo si Noah! Simula pa talaga noon alam ko na na may gusto ka sa shota ko kaya hindi ko na inalis ang paningin ko sayo. Nagpapasensya lang ako sa mga kagagúhan mo. Pero ngayon? Hindi ko papalagpasin ang ginawa mo sa kanya!” bulyaw ni Todd kay Joseph.

So, nakita ni Todd ang ginawa ni Joseph? Pero bakit hindi man lang siya nagreact na lapitan kami?

“Nakita mo kami? Pero—” tanong ni Joseph na binara agad ni Todd.

“Oo! Nakita ko ang ginawa mo sa kanya. Kating-kati na talaga ko kanina na isubsob ka at paduguin yang mukha mo pero hindi ko ginawa. Alam mo ba kung bakit hindi ako lumapit sainyo? Kasi ang laki ng tiwala ko kay Noah. Gusto kong marinig mo galing kay Noah na ako lang ang lalaking mamahalin niya. Sarap ba sa pakiramdam? Ha?!” sigaw niya ulit kay Joseph. “And that’s the last time na hahawakan mo ang asawa ko. Don’t you dare do it again. Patawarin ako ng panginoon sa kung anong magagawa ko sayo.”

“Todd. Please, tama na yan.” pagpapakalma ko sa kanya habang yakap-yakap ko siya. Hindi ko na alam ang sasabihin ko dahil sa mga nangyayari. Oo, wala naman akong ginawa kaninang ma

“Ang mabuti pa, ipasok mo na muna Noah si Todd. Magpalamig muna kayo. Hindi yung nagpapadala kayo sa galit at impluwensya ng alak. Pag-usapan ninyo yan hindi yung nagsasakitan kayo. Bukas mag-usap-usap kapag wala ng spirito ng alak sa katawan ninyo.” rinig ko galing kay Marco.

Sinunod ko nalang siya at inakay na si Todd na pumasok. Hindi naman ito tumanggi pa at nagmatigas. Umakyat na kami at pumasok na sa kwarto. Binuksan ko ang ilaw at pinaupo ko siya sa kama.

Kinuha ko ang first aid kit upang gamutin ang mga sugat niya sa mukha dahil sa mga suntok. Naluluha at nanginginig pa rin ako dahil sa mga nangyayari. Ayoko naman kasi na magkagulo sila dahil sakin. Hindi ko tuloy maiwasan na sisihin ang sarili ko dahil dito.

Idadampi ko na sana ang cotton buds na may betadine pero hindi ko na kinaya ang emosyon sa loob ko kaya naibaba ko ang kamay ko at tsaka umiyak, “Sorry, Todd. Dahil sa akin ay nagkasakitan pa kayo.”

Naramdaman ko naman ang marahan nitong kamay na inangat ang ulo ko para tumingin sa kanya. Pilit itong ngumingiti kahit nasasaktan siya sa kanyang sugat sa labi. “Baby, listen. Wala kang kasalanan. Hindi mo kailangan sisihin ang sarili mo, okay?Don’t cry na please. Ayokong nakikita kang umiiyak, nasasaktan ako.”

“Todd–” hindi ko na napagpatuloy ang sasabihin ko ng halikan niya ako sa labi na nagpakalma sa pag-iisip kong aligaga kanina pa.

Tumagal rin iyong ng ilang segundo. “Wag ka ng mag-isip ng kung ano-ano, Noah. Lalaki sa lalaki ko siyang kakausapin. Okay ba?” 

Tumango naman ako dito bilang tugon. Natigilan kami dahil biglang may kumatok sa pintuan. Nagkatinginan naman kami ni Todd hinuhulaan kung sino iyon.

“Pasok.” komando ni Todd.

Laking gulat namin nang pumasok si Joseph. Biglang napatayo si Todd, kumuyom ang kamao nito at bumakas na naman sa mukha niya ang galit. Agad ko siyang inalalayan bumalik sa pag-upo na ginawa niya naman kaagad.

“Bakit nandito ka, Joseph?” tanong ni Todd sa malumanay ngunit may tigreng nakatago sa mga salita nito.

“G-gusto kong maka-usap kayong dalawa.” pautal-utal nitong sabi. Kita naman sa mata nito ang pagpapakumbaba. Sana tama ako na aayusin niya na ito at tatapusin na kung ano man ang nararamdaman niya para sa akin.

“Pakinggan natin siya Todd.”

Kinuha ni Joseph ang isang upuan at pumwesto di kalayuan samin. Nakatingin lang kaming dalawa ni Todd kay Joseph, hinihintay itong magsalita.

“I’m sorry for being stupíd shít! Oo inaamin ko may gusto ako kay Noah.” dahil sa narinig na iyon ni Todd ay napahilamos ito ng mukha. Pero bumalik rin naman kaagad ang seryosong atensyon nito kay Joseph.

“Hindi ko naman masisisi ang puso ko kung sino ang tinitibok nito. Nabulag ako sa pagmamahal na ito. Pero nang makita ko na umiiyak kanina si Noah ay natauhan at nagising ako sa katotohanang may nagmamay-ari na ng puso niya… At ikaw yun Todd.” sinserong sabi ni Joseph. “Life is short. Dapat hindi ko nilulugmok ang sarili ko sa lungkot. What I’m rying to say is that, dapat maging masaya nalang ako sa kung anong meron kayo. Noah I’m sorry for what I did to you before… Nadala lang ako ng bugso ng damdamin ko, hindi ko napigilan ang sarili ko. Todd? Pre, sana mapatawad mo rin ako sa lahat ng ginawa ko. Alam ko hindi sapat ang paghingi ko ng tawad sa inyong dalawa pero umaasa ako na balang-araw ay mapatawad ninyo rin ako. Gusto ko rin sabihin sa inyong dalawa na magiging masaya na ako at susuportahan ko kayong dalawa sa relasyon ninyo.”

Tumayo si Todd at lumapit ito kay Joseph. Pipigilan ko sana si Todd dahil baka magsimula na naman silang mag-away. Lumingon ito sa akin na may ngiti sa labi kaya dahan-dahan ko na siyang binitiwan.

Kinuha niya ang kamay nito at hinatak patayo. “Pre, narinig na namin ang dapat naming marinig. Lalaki rin ako, alam ko na alam mo ang pakiramdam kapag may nagtatangkang agawin ang isang taong mahalaga sa atin. Kaya pre, tandaan mo itong sasabihin ko. Please, ilugar mo ang sarili mo. Wag na wag kang magkakamali na hawakan ulit si Noah or else. Malalaki na tayo, alam na natin ang tama at mali. Naiintindihan mo ba?”

“Magbabago ako.” tanging sagot ni Joseph kay Todd. Hindi ko nakita kung anong reaksyon ni Todd dahil nakatalikod ito.

“Baby?” pagtawag sa akin ni Todd. Lumapit ako sa kanya pagkatapos ay inangkla nito ang braso niya sa bewang ko.

“Joseph?” pagtawag ko kahit nasa harapan ko naman ito. “Hindi naman ako nagtatanim ng sama ng galit o ano pa man. Hindi rin naman kasalanan ang ma-inlove sa isang tao. Sinabi ko na lahat ng dapat mong malaman kanina. Sana wag mo iyong kalimutan. Hayaan mo, alam ko may taong nakalaan sayo at itinadhana para sayo. Magtiwala ka lang. Nagkapandemya lang pero hindi pa end of the world.” pangaral ko ulit sa kanya.

“Salamat, Noah.” magaan ang pagkakasabi nito sa akin. Sana nga hindi na niya kami guluhin ni Todd.

Hindi ko na pinatagal ang usapan nitong dalawa. Baka magkainitan na naman. May mga impluwensya oarin yan ng alak.

Hinalikan ko nalang si Todd. Pagkahiga kasi nito sa kama bumagsak na sa sobrang lasing. Ipinikit ko na rin ang mga mata ko at tuluyan ng nakatulog ng masaya at magaan ang pakiramdam.

Sobrang drama ng gabi na ito. Daming luha ang alam kong di nasayang dahil worth it iyon para malaman ang damdamin ng bawat isa, tanggapin ang katotohanan at harapin ang buhay ng masaya at may ngiti sa mukha.

---

Nagising ako ng maaga ngayon dahil ako ang nakatoka sa kusina. Dalawang araw na simula nung magka-aminan ng feelings dito sa kwarto. Kinaumagahan noon ay nag-iba na talaga ang pakikitungo ni Joseph sa amin. Lagi na siyang nakangiti at inaabala ang sarili kasama kaming lahat at bumubuo ng masayang samahan. Di na rin siya umiinom sa gabi. Sana magpatuloy tuloy na ang ganitong buhay yung tipong masaya lang.

Bumangon na ako sa kama ko at naghilamos na. Nakakapagtaka lang kasi dapat andito yung mga anak ko. Baka tulog pa sila. Dumungaw ako sa may balkunahe at nilanghap ang preskong hangin at nilasap ang init ng araw.

Pagkatapos ay lumabas na ako ng kwarto ko. Dumiretsyo ako sa kwarto ng mga bata at binuksan ang pinto. Pero pag-pasok ko ay wala sila doon. Magulo rin ang higaan nila kaya inayos ko muna ito. Baka nasa baba na sila.

Bumaba na ako at dumiretsyo na sa sala. Wala rin sila doon. Tumingin ako sa kusina pero wala din sila doon.

Tumingin tingin rin ako sa labas pero wala sila sa paligid. Pagkatapos ay pumasok ulit ako sa bahay. Sinubukan kong katukin ang mga kwarto nila.

“Todd?”

“James? Jake? Yohan asan kayo?”

“Kuya Ian? Ate Jane?”

“Joseph?”

“Sis Migs, Marco?”

“Lakas ng mga trip nito. Lumabas na kayo alam kong nagtatago kayo!“sigaw ko. Lakas ng mga trip nila.

“Alam ko isa tong prank. Kaya lumabas na kayo di tatalab sakin yan.“sigaw ko sa hangin.

Medyo nagaalala na ako. Gutom na ako kaya kumain muna. Pagkatapos ay lumabas ulit at tiningnan lahat ng mini house. Mga lecheng yun! Lakas ng trip ah.

Paulit ulit na kong pabalik-balik sa loob ng bahay at labas pero di ko sila makita. Asan ba kayo? Di to magandang biro? Yung mga anak ko naman ay di ako matitiis ng ganito katagal. Dapat lumabas na sila dahil sobra na kong nagaalala. Di na ko natutuwa.

Natanaw ko na wala yung speed boat na sinakyan namin sa may daungan. Pumunta ako sa kawayang tulay at nagulat ako sa nakita ko.

“Hindi! Hindi to maaar!“napaluhod nalang ako sa nakita ko.

Itutuloy……………

---

Ang tagal na nitong nakatengga sa draft ko. Tapos na rin ang story na ito di ko kasi ma update. Hys! Anyway, thank you kasi naka abot ka dito. Send votes and don’t forget to follow me. Adios!

Chapter 18

Noah’s POV

Napatakip ako ng bibig at napalunok. “Hindi! Hindi ito maaari!” bulong ko dahil sa pagkagulantang. Napaluhod at napasalampak na lang ako sa kawayang tulay.

Hindi ako makapaniwala sa gulat nang makita ko ito. Bakit nandito ito? Nagtataka ako dahil hindi naman ito mapupunta dito ng basta-basta kung hindi sinadya na ilagay. Dumapa ako at inabot iyon. Napagtagumpayan ko naman na makuha ito.

Tumayo ako habang hawak-hawak ko ang bagay na nagpa-alala sa akin noong una kaming magkita ni Todd. “Anong ginagawa nitong brief ko dito?” bulong ko.

Ito lang naman yung brief na nakita ni Todd noong hinubaran niya ako noong una kaming nagkita. Sinuri ko ito. Napansin ko sa loob na may nakasulat na mga letra. Binaliktad ko ito at tsaka binasa.

’Pumunta ka sa sala,

buksan

mo yung box na nakapatong sa lamesa.’

Di ko maiwasang mapangiti dahil sa naghahalong tuwa at inis ko sa may pakana nito, si Todd. Alam ko na isa na naman ito sa mga sorpresa niya sa akin. Wala akong ideya kung ano na naman itong pakulo niya. Siguro kaya wala silang lahat dahil dito, gets ko na.

May kumurot sa loob ko na excitement kasi ang hilig-hilig niyang mang-surprise. Nakakakilig lang. Pero pag ito talaga nagulat ako or pinaprank lang talaga niya ko. Ipapakita ko ang mga bituin sa kanya.

Naglakad na ako papasok ng mansion pagkatapos ay dumiretsyo kaagad ako ng sala. Nakita ko sa lamesa na may box na itim. Nag-indian sit ako sa harap nito pagkatapos ay hinawakan ko ito ng dalawa kong kamay.

Kinabahan ako kasi baka may laman itong mga ipis o palaka na sobra kong kinakatakutan. Wag naman sana dahil makakatikim talaga sakin yun si Todd. Nagmasid muna ako sa paligid, nagbabakasakaling may mahuli ako kahit sino sa kanila pero wala akong nakikita. Ang gagaling nila magtago, talented.

Bumalik na ako ng tingin sa box. Bago ko ito buksan ay inalog-alog ko muna ito at tsaka pinakiramdaman. Wala naman kakaiba kaya dahan-dahan ko na itong binuksan. Nakita ko agad ang isang tela at ang piraso ng papel na sa tingin ko ay may nakasulat na naman na instruction. Mayroon ring makukulay na papel na ginupit sa maliliit sa paligid nito, parang mga confetti.

Kinuha ko ang papel at binuksan ito.

‘Isuot mo yang blindfold sa mata mo at mag-stay ka lang dyan.’

Bago ko isuot itong hawak kong pang-blinfold ay sumigaw muna ko, “Todd kapag ako talaga pinagti-tripan mo lang humanda ka sakin.” nag-echo lang ang boses ko dito sa loob ng mansion.

Sinunod ko lang ang instructions, sinuot ko ito at nag-stay alng dito. Naiinip na ako pero willing naman maghintay pa. Halos mag-iisang minuto na ako dito nang may maramdaman akong presensya ng paglalakad papalapit sa akin. Siguro ito na si Todd.

Nang tumigil ito sa paglalakad ay nagsalita ito. “Tumayo ka!” pinakapal nito ang boses niya para hindi ko siya makilala. Pero naaamoy ko naman ang pabango niya kaya nakilala ko na si Todd ito. Hindi perfect ang plan pero pwede na, char!

Tumayo na ako ng dahan-dahan. Nang makatayo na ako ay inalalayan niya ako papunta sa kung saan.

“Todd? Ano na naman ba itong pakulo mo? Pati ang iba nating kasamahan, eh, dinamay mo pa. Kumain na ba ang mga bata?” tanong ko habang inaalalayan niya ako papunta sa kung saan. “Alam mo ba na pinakaba ninyo ako kanina. Akala ko kung napano na kayong lahat. Ikaw ba naman gumising na wala na ang mga kasamahan mo.” hinampas ko ito sa braso ng mahina dahil hindi man lang sumagot sa akin. Naririnig ko lang ang pigil nitong pagtawa kaya napangiti nalang ako.

“Saan mo ba talaga ko dadalahin, Todd? Naku-curious na ako. Wag moko ihuhulog sa dagat ah.” biro ko sa kanya.

Naka-isip ako nang ideya para magsalita siya. Bigla akong tumigil sa paglalakad at tsaka umupo. “Di ako gagalaw pag hindi ka diyan nagsalita.” patampo kong pag saad sa kanya kasabay ang pag-pout ko ng lips ko.

Nagulat nalang ako nang bigla ako nitong buhatin. “Todd! Okay, hindi na nga ko mangungulit.” pagpapa-cute ko sa kanya.

Umakbay na lang ako sa kanya kasabay ang paglamutak ko ng pisngi sa kanyang pisnge. Pangisi-ngisi lang siya sa ginagawa ko. Naisipan ko na pisilin ang ilong niya kasi malaki ang tsansa na mapatawa ko ito. Naramdaman ko naman na nilayo niya ang mukha niya tsaka tumawa nang pagkalakas. See, Si Todd nga.

“Baby, may kiliti ako dyan.” natatawa nitong saad habang nilalayo ang mukha niya sa akin. “Tsaka wag ka nang masyadong maraming tanong. Basta surprise ito. Alam ko na magugustuhan mo ito.” umaapaw sa kilig ang puso ko dahil sa sinabi niya.

“Natutuwa lang kasi ako sa iyo. Pero sige, fine. Hindi na ako mangungulit. Behave na lang ako dito.” sagot ko.

“Good!”

Kumapit nalang ako sa kanya at naghintay nalang kung saan niya ako dadalhin. Mga tatlong minuto rin niya akong buhat-buhat. Ibinaba na ako nito at tsaka pinaupo. Pinakiramdaman ko ang inu-upuan ko, parang hindi ito ordinaryong upuan lang dahil sa mga korte nito.

Naririnig ko sa paligid ko na parang may mga nagbubulungan at nagsisilakaran. Umaangat ang boses ni Jane, jusko, daming chika.

Napahuyom muna ako bago magsalita, “Todd? Pwede ko na bang tanggalin itong blindfold ko?” sabi ko dahil na e-excite na ako kung ano bang nangyayari sa paligid ko. Dami na rin pumapasok sa isip ko na settings kung nasaan ako.

“Sure, baby. Pwede mo na tanggalin.” hudyat niya. Tuluyan ko nang tinanggal ang blindfold ko.

“Wow!” salitang una kong binitiwan nang makita ko silang lahat.

Bumungad sa harap ko si Todd. Ang gwapo niya. Nakasuot ito ng white toxido, rolex na relo, naka-brush up ang buhok, may hawak siyang bouquet ng mapupulang rosas at ang tamis ng ngiti niya na nagpakumpleto sa kabuuan niya. Ngiti ng kagalakan lang ang naitugon ko sa kanya.

Sa gitna naman namin ang lamesa na may mga petals ng rosas na nakakalat sa kung saan-saan, mga pagkain na paborito ko with matching candles and sweet background music pa yan.

Dumako naman ang tingin ko sa paligid. Parang nasa isang event hall kami dahil kay lawak nito. Lahat ng nakikita ko ay may color theme na blue at black na paboritong-paborito ko. Grabe, kabisado ni Todd lahat ng gusto ko.

Nakangiti habang pumapalakpak sa akin ang mga kasamahan namin sa loob ng bahay. Isa-isa ko silang iniwanan ng ngiti ng pasasalamat at pag-appreciate dahil sa efforts nila. Nang dumako naman ang tingin ko sa mga bata, kumaway din ako sa kanila. Ang cute nila sa mga suot nilang red velvet suit na swak na swak sa katawan nila. Kasama nila doon sa lamesa si Tito Joseph nila. 

“Did you like it, baby?” napadako ako ng tingin kay Todd.

Abot tenga ang pagngiti ko sa kanya sabay sabing, “Sobra. Na-surprise talaga ako dito ng sobra. Lakas maka-venue ng kasal sa sobrang ganda.”

Hindi ko an napigil, pinunas ko ang pumatak na luha sa gilid ng mga mata ko dahil sa sobrang tuwa. Sobra niya akong pinasaya sa ginawa niyang ito ngayon. Pakiramdam ko tuloy parang nasa panaginip ako dahil never ko na-imagine na mangyayari ito sakin at never ko naisip na gagawin sakin ito ng isang lalaki. Hindi ko inexpect na magaganap rin ito sa buhay ko. Ito ang memory na hinding-hindi ko makakalimutan hanggang sa pagtanda ko.

“Baby, flowers for you.” iniabot na niya sakin bouquet na hawak niya pagkatapos ay inamoy ko ito.

“Hindi mo naman sinabi na may pa-ganto ka. Tingnan mo hindi tuloy ako nakapagbihis ng maayos. Ako lang tuloy ang mukhang ewan dito.” biro ko.

“Kahit ano pang isuot mo, kahit punit-punit pa yan o wala ka pang saplot sa katawan, your still beautiful in my eyes. You looked perfect to me.” sabi nito sa malagom at malagkit na pagbigkas. Jusko, pwede na kong himatayin anytime dahil sa kilig.

“Todd. Thank you talaga dito. Hindi mo alam kung gaano mo ako napasaya. Akala ko sa panaginip ko lang ito mararanasan. Yung isu-surprise ako, itong malawak at magandang venue, bibigyan nitong bouquet ng bulaklak, mga petals ng rosas na nakakalat sa sahig, mga gwapo at nag-gagandahang bisita, at ikaw Todd.”

Tumayo ito sa kina-uupuan niya pagkatapos ay lumapit sa akin. Kinuha niya ang kamay ko at hinalikan, “This isn’t a fantsy or dream anymore. Lahat ng nakikita mo lang sa panaginip mo noon ay gagawin kong totoo para sa iyo. I want you to know that you deserve this, Baby. Deserve mong tratuhin ng ganito every single day.”

“Todd.” banggit ko pagkatapos ay pinagtagpo namin ang aming mga katawan. “Walang mapagsidlan ang pagmamahal at saya ko na dinudulot mo. I love you, Todd.” sabi ko habang dinadama ang kanyang mga yakap.

Hinalikan niya muna ako sa noo bago sumagot, “I love you more than you know, Noah.”

“Dad, Daddy? Gutom na ako.” rinig naming sigaw ni Jake na nagpahiwalay sa aming dalawa ni Todd. Sabay-sabay nalang kaming natawa dahil napuno nito ng echo ang buong venue.

Nagsimula na rin kaming magsikain lahat. Napaka-gentleman ni Todd. Sinusubuan niya ako ng pagkain, pinupunasan niya ang mga nag-mess na pagkain sa labi ko at siya na rin nagpapainom sa akin ng tubig. Lakas maka-sanggol pero okay na rin, he’s so sweet.

Habang kumain ay may naalala ako na nagpatigil sa pagnguya ko ng saglit. “Nga pala Todd. Anong ginagawa nung brief ko sa dagat? Sa dinami-rami ng pwedeng gawing props bakit yun pa?” bigla kong tanong sa kanya kaya muntik na itong mabilaukan.

He smirked. “Kasi may sentimental value na yun sa akin lalo na sa iyo. Tsaka baby yun ang isusuot mo mamayang gabi pag nasa kwarto na tayo.” tinaas-taas pa niya ang kilay niya habang nakakagat sa labi.

Binato ko naman ito ng isang petal ng rosas tsaka nagsabing, “Ewan ko sayo, dami mong ganap. Parang pinapaalala mo lang sakin yung nangyari dati.”

Pagkatapos naming kumain ay kinuha nito ang kamay ko at inalalayan ako na makalapit kami sa mga kaibigan namin isa-isa. Una naming tinungo sila Ian at Jane na nakatayo na para salubungin kami.

“Congrats Todd and Noah. Stay strong!” sabi ni Ian na may pa flex pa ng kanyang braso. Binigay niya rin sa akin ang isang rosas na kulay puti.

“Sis?” pagtawag sa akin ni Jane pagkatapos ay hinawakan nito ang kamay ko. “I’m so proud for the both of you. Anak lang ng anak sis, dagdagan ninyo pa yung tatlo. Fighting!” Wala akong matres Jane. Pinagsasasabi mo, sapat na sakin ang tatlong chikiting namin ni Todd.

Pagkatapos ay nagpasalamat naman kami sa kanila kasabay ang pagbeso.

Sunod naming nilapitan sila Marco at Migs. Tumayo muna si Marco bago magsalita. “Noah, Todd. First of all I wanna say Thank You kasi nakilala ko kayo at nakasama sa isang mahabang paglalakbay. Isa na yata iyon sa yugto ng buhay ko na talaga namang hindi ko makakalimutan. Tayo na ata ang bagong ‘The Golden Trio’. Sana ulitin natin ang adventure na iyon, kidding aside. Of course, congratulations! Kasi ano mang hamong ibato sa inyo ng panahon ay hindi kayo sumuko. Keep moving forward!”

“Thank you bro! Uulitin talaga natin yun.” biro rin ni Todd. Nagfist bomb sila ni Marco pagkatapos.

“Noah, Kuya Todd. Gusto ko lang sabihin na nakakakilig kayong dalawa. Stay inlove kasi ako ang number one fan ninyo. Lovewins!” simpleng sabi ni Migs pagkatapos ay binigyan namin ito ng yakap.

Panghuling lamesa na. Nandito si Joseph katabi ang mga anak ko na sobrang adorable.

Lumapit si Todd kay Yohan pagkatapos ay kinarga niya ito. “Dad, Daddy!” kinarga naman ni Todd si Yohan na sobra ang paglalambing. “Daddy wag mo pong sasaktan at papaiyakin si Dad ah, promise? Kayo rin po Dad, alagaan ninyo po si Daddy.”

“I promise, Yohan.” sabay naming sagot. Hinalikan ito ni Todd sa kanyang noo, ganun rin ang ginawa ko.

Tinatawag nilang Daddy si Todd. Samantalang Dad naman ang tawag nila sa akin.

“Dad? Daddy?” pagyugyog naman sa binti ko ni Jake pagkatapos ay yumakap pa ito. “Idol na idol ko po kayong dalawa ni Daddy. Sana magandang babae para sa akin.” pansin na namin na parang babaero ’tong si Jake paglaki.

Yinakap ni Todd si Jake sabay sabing. “Goodboy! Hayaan mo, tuturuan kita ng mga the moves–” di na natapos ni Todd ang sasabihin niya ng kutusan ko ito. Napadaing naman ito dahil sa sakit. “Para saan yun baby?”

Di ko nalang siya pinansin at yinakap ko nalang ng mahigpit itong si Jake.

Sumunod naman si James. “Daddy, ganun rin po sa akin. Don’t make Dad sad. Treat him like his your King. I love you po.” matamis na sabi ni James na ikinatuwa ko naman.

“I will, James.” pangako ni Todd kasabay ang paghalik niya sa noo ni James.

“Baby, mga anak, tara nga kayo hug tayo.” pagtawag ni Todd sa amin na agad naman naming tinugunan.

Ito na siguro ang pinakamasayang sandali ng buhay ko. Kasama ko ang mga mababait at malalambing kong mga anak na sila James, Jake at Yohan. Hindi man kami ang biological parents pero sa puso namin, konektado silang tatlo at iyon ang mahalaga. Pati ang lalaking pinakamamahal ko. Isang mabuting ama sa mga anak namin. Wala na akong nararamdamang puwang sa puso ko dahil pinunuan na nila ito. Wala na akong hihilingin pang iba kung hindi ang makasama ko sila habang buhay.

Pagkatapos naming magyakapan ay tumayo na kami.

Sa mga sandaling iyon ay lumapit sa amin si Joseph. Ngumiti muna ito sa amin bago magsalita. “Masaya ako para sainyong dalawa. Nawa’y mahalin at ingatan ninyo ang isat isa.” simple man ang sinabi niya, halata naman sa mukha niya ang kasiyahan at pagiging proud nito sa amin.

“Thank you, Joseph.” pasasalamat ko habang yakap-yakap ko siya.

“Thank you, bro.” pasasalamat rin ni Todd sa kanya.

“Baby, tara.” pag-akay sa akin ni Todd sa itaas ng stage. Tumango naman ako sa kanya. Hinawakan niya ako sa kamay at marahang inalalayan papunta sa itaas ng stage.

Kinuha ni Todd ang microphone sabay sabing, “Magandang gabi ulit saibyong lahat. Narito kaming dalawa sa harapan ninyo para i-share ang journey ng pag-iibigan naming dalawa ni Noah.”

Napahawak nalang ako sa dibdib ko dahil sa sinabi niya. Parang may pa slide show ah, dapat pala nagdala ako ng tissue. Tumayo kami sa pinakagitna nitong stage. Humarap kaming dalawa sa isang white screen habang nakatutok dito ang isang projector.

“Sana magustuhan mo ang simpleng edit ko baby. Para sa iyo yan.” banggit niya habang naka-angkla ang isa niyang braso sa bewang ko.

Isa-isa nang nagflash sa screen ang mga larawan namin ni Todd na agad nagpaluha sa akin dahil sa saya. Pokus na pokus ako sa bawat imahe naming dalawa na dumadaan sa screen. Lahat iyon ay may katumbas na matamis na alaala sa aming dalawa.

Bawat larawan ay may nakatagong kwento. Kinuhanan niya pala ang condo na tinuluyan namin, lumabas din doon ang mukha ko habang natutulog at may nakasulat pa sa pisnge ko na salitang ‘te amo’, nariyan din yung naroon kami sa bahay na tinuluyan nila Jane at Ian habang kumakain ng spicy ramen at halata sa mukha ni Todd ang anghang dahil sobrang pula nito, stolen pic ni Todd nung nagtampo siya doon sa tinuturinh na bahay ni Joseph ang cute niya talaga doon, at yung nasa barko kami habang sweet na naghahalikan at may wineglass pang hawak. Mayroon pang picture na sobrang pangit ko, di man lang niya nilagyan ng filter jusko Todd. Anyway, sobrang dami pa ng mga larawan, lahat ng iyon ay ibinalik at sinariwa ang bawat araw na kasama ko si Todd.

Pinunas ko ang lumandas sa pisngi kong mga luha. Ang dami na pala naming pinagdaanan na hirap, pagod, saya at kilig. Lahat ng iyan ay i-che-cherish ko habang buhay.

Pagkatapos ng slide show na iyon ay nag appear sa screen ang video nung hinaharana niya ako. Abot tenga akong napangiti dahil naalala ko rin yung moment namin dyan. Siya ang unang lalaking gumawa sa akin niyan. Iyan din ang dahilan kung bakit hindi ako sumuko nung mga oras na nawala si Todd. Sarap lang balikan ng mga tagpo na iyan.

“Yieeeeeeeeeeeeee!” malakas na hiyaw ng mga nasa likod ko. Akala ko sa video sila tumitili pero nung tumatagal na ay iba na ang pakiramdam ko sa mga tili nilang iyon. May kakaiba doon.

Hindi ko napansin na wala na pala si Todd sa tabi ko. Lumingon ako sa likod ko. Sa mga sandaling iyon ay napatakip na lang ako sa bibig ng isa kong kamay sa sobrang gulat habang nakayuko kay Todd.

Nakaluhod siya sa harapan ko habang hawak ang maliit na itim na box na unti-unti niya namang binubuksan. Nang mga sandaling mabuksan na niya ito ay tumambad sa akin ang isang dyamanteng singsing na sobra sng kinang sa aking paningin.

Tila napipi ako at hindi na makangawa sa mga tagpong iyon. Halo-halong emosyon na ang nararamdaman ko sa loob ng katawan ko. Parang ang bagal nang takbo ng oras sa aming dalawa ni Todd.

Unti-unti nang kinuha ni Todd ang singsing bago niya sabihin ang mga katagang kokompleto sa tagpong ito. Kitang-kita ko ang sinseridad sa mga mata niya. “Noah, will you marry me?”

Tumango muna ako bago sumagot. “Yes.” matamis kong sagot tama lang para marinig niya.

Alinlangan? Pangamba? Takot? Mga hinala? Lahat ng iyan ay hindi ko na naramdaman bago ko sagutin ang tanong niya dahil purong pagmamahal nalang ang nararamdaman ko sa nga oras na ito.

Isinuot na ni Todd ang singsing sa akin. Tumayo siya at siniil ako ng tamang diin ng kanyang mga halik. Pakiramdam ko, ako na ang pinakamasayang tao sa buong mundo ngayon. Walang mapagsidlan ang tuwa at pagmamahal ko kay Todd.

Alam ko na siya na talaga para sa akin. Alam ko na wala akong pagsisisihan sa mga desisyon kong ito, wala ring pagsubok o maging zombie pa man yan ang sisira sa relasyon namin. Sinisigurado ko iyan.

Pagkatapos niya akong halikan ay humarap si Todd sa mga kaibigan at anak namin pagkatapos ay binuhat niya ako na para bang bago kaming kasal. “Asawa ko na siya. Woohoo!” tuwang-tuwa niyang sigaw habang iniikot niya ako.

“Congrats!” sigaw nila.

“When kaya yung akin?” sigaw ni Jane.

Pagkatapos niya akong buhatin ay ibinaba na ako nito. Pinagtagpo niya ang mga noo namin, inangkla ang dalawa niyang braso sa bewang ko kasabay ng kanyang pagbulong, “Sobrang saya ko ngayon, Baby.” marahan nitong nilandas ang kamay niya sa pisnge ko. “Chloe will be proud of me dahil nakita ko na ang saya ng buhay. Nakita ko iyon sayo, dito sa puso mo Noah.”

Sinapo ko rin ng dalawa kong kamay ang kanyang mga pisnge sabay sabing, “Ganun rin ako. Nahanap ko ang saya ng buhay sa iyo, Todd. Hinding-hindi ko makakalimutan ang araw na ito.”

Sa mga sandaling iyon ay sabay naming naramdaman ang pagyakap ng mga anak namin sa aming mga binti.

“Congrats Po Dad, Daddy.” sabay-sabay nilang pagbati sa amin. Pinantayan naman namin sila para yakapin rin.

“Picture naman tayo guys.” request nila.

Kanya-kanya na kaming pwesto habang nakaharap sa camera. “One, Two, Three! SAY KISS!” sabay-sabay naming sigaw.

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy:

In

The Zombie Apocalypse

Edited Version: June 10, 2022

Chapter 19

“Boss. Hindi na po kinakaya ng selda ang mga pinapakain nating mga walang silbi sa mga zombies.” nakayukong sabi nito sa kanyang boss dahil sa takot.

Humangos ng malalim ang tinutiring nilang boss, “Susundin mo ba ang mga inuutos ko o ikaw ang ipapakain ko sa kanila?!” bulyaw ng boss sa kanya.

Nanginginig na nag-salute ang alalay sa kanyang boss pagkatapos ay bumaba siya sa base ng barko kung saan nakaselda ang mga zombie.

“Malilintikan tayo kay boss pag hindi ninyo yan dinispatiya. Ipasok ninyo na yan, kakayanin pa naman ata ng selda.” sabi ng alalay na kausap ng boss kanina.

“Please maawa kayo. Gusto pa naming mabuhay.” pagmamaka-awa ng isa sa mga tauhan nila na itinuring na nilang wala ng silbi sa kanila.

Binuksan ng kausap ng alalay ang selda at itinapon sa loob ang tauhan na walang silbi. Pero lakas-loob niyang itinulak ito kaya nabuksan muli ang selda na may mga zombie. Dahil doon ay nakalabas sa kulungan ang sandamakmak na mga bilangong zombie.

Samantala, walang kaalam-alam ang boss at mga tagasunod nito sa itaas ng barko na nakawala ang mga zombie sa seldang kinalalagyan nito.

Halos maubos na ng mga zombie ang lahat ng tauhan at crew ng barko, tagasunod at mga alipin sa loob ng barko. Lahat sila ay hindi handa sa nangyari. Lahat sila ay walang kalaban-laban. Walang awa silang pinagpapatay ng mga zombie na iyon. Ang bilis kumalat ng virus sa katawan ng mga na-infect dahil sa kahinaan ng resistensya ng mga ito.

Hingal na hingal naman ang alalay ng boss na nakarating sa taas. Nakagat ito sa binti ng isa sa mga zombie ngunit maswerte at nakatakbo pa ito sa itaas.

Lumapit ito sa boss niya pagkatapos ay pumatong sa mga braso nito. “Boss, tulungan moko.” nauutal na pagmamaka-awa niya.

“Anong nangyari sa iyo?! Umalis ka sa katawan ko!” sigaw ng boss. Akmang itutulak na sana siya nito nang bigla itong mag-angat ng ulo. Kulay puti na ang kulay ng mga mata nito. Mapula na ang mga ugat nito sa mukha. Kakaiba na rin ang kilos nito.

“Ah!” sigaw ng boss dahil walang sabi-sabi siyang kinagat nito pagkatapos ay pinunit pa ang laman.

Walang natirang buhay sa kanila. Lahat sila ay hindi nakaligtas. Lahat ay na-infect ng katakot-takot na virus. Sila rin ang naglagay ng taning sa mga buhay nila.

Isang araw na lang ang itatagal ng barko na ito bago makadaong sa dalampasigan ng ‘La Hacienda Island’ kung saan naroroon si Noah at mga kasamahan niya.

---

Isang linggo na ang nakalipas nang mag-propose si Todd kay Noah. Sa buong linggo na iyan ay naging masaya lamang ang samahan nila. Ipinapakita nila sa isat-isa ang kanilang pagmamahal sa bawat araw na lumilipas. Hindi na nila iniisip ang problema sa labas ng isla.

Wala ng awkwardness, selos at sama ng loob sa loob ng mansion. Pinupuno nila ng mga activities ang araw nila para manatiling fit at healthy. Abala rin sila sa mga bagong tubong gulay na kanilang tinanim sa mini-farm. Walang araw na nasasayang sa kanila. Lahat ng araw na iyon ay importante para sa kanila.

“Bagong umaga, bagong saya.” masiglang sigaw ni Noah matapos siyang magising nang maaga.

Sumilip si Todd sa pinto ng kwarto nila ni Noah para ayain na itong mag-almusal. “Good morning, Baby. Luto na ang almusal. Baba ka nalang after mo mag-ayos. Nandon na rin sa baba ang mga anak natin.” masaya niyang tugon. Nauna na itong nagising dahil gusto niya na palagiang ipaghanda ang mga kasamahan ng pagkain. Lalo na ang kanyang pinakamamahal na si Noah.

“Magandang Umaga rin, Todd. Okay, baba na ako after ko mag-ayos.” tugon ni Noah sa magalak na tono.

Mabilis na siyang pumunta sa banyo para mag-ayos ng sarili pagkatapos ay bumaba na rin naman ito.

Habang nasa hagdanan siya pababa sa sala ay rinig na rinig ang malakas na upbeat music na paboritong pinapatugtog nila Todd. Routine na nilang patugtugin ang mga musika na iyan para mabuhay ang dugo ng bawat isa lalo na ang mga kapareho nila. Lagi kasi silang lupaypay sa umaga. Gawa nang gabi-gabi sila kung magsambahan.

Nasa hapag-kainan na ang lahat. Sinangag, itlog, hotdog, gatas at kape ang makikita rito. Masagana silang nagsisikainan at nagtatawanan. Natapos naman kaagad sila at naghanda na sa kani-kanilang gagawin ngayong araw.

Sila Todd, Marco, Joseph at Ian ay pumunta na sa mini farm para magtanim. Sumama rin ang mga bata na sina James, Jake at Yohan para panoorin ang kanilang ama sa pagtatrabaho. Habang sila Noah, Migs at Jane ay nasa mansion para gumawa ng mga gawaing bahay.

Samantala, habang abala ang lahat. Sa harapang pampang ng isla ay bumungo ang barko na sinasakyan ng mga piratang may sandamakmak na mga zombies.

Sumadsad ito nang malakas sa baybayin ng La Hacienda Island dahilan para tumagilid ito. Lumikha iyon ng mahinang pagsabog sa gilid na parte ng barko dulot ng mga pampasabog na kagamitan kaya nabutas ito.

Dahil sa lakas ng tugtog na nagmumula sa mansion kung nasaan sila ay natawag nito ang atensyon ng mga zombie. Sila ay nagkukumahog makatakbo sa ingay na kanilang naririnig. Sunod-sunod na silang nagsitalunan sa lupa na para bang ulól na ulól na makakain ng karne ng tao. Tinutumbok na nila ang ingay na naririnig sa loob ng mansyon.

Nasa sala sila Noah, Migs at Jane. Inaayos ang mga halaman na nasa maliliit na mga paso. Masaya lamang silang nag-aayos sa mga ito.

Matapos nilang maitam ang mga ito ay binitbit na nila ito sa labas para ibilad sa sinag ng araw. “Dito nalang natin sila ibilad para mamaya pag-pinasok mabilis nalang.” ani Jane habang nilalapag ang dalawang pasong hawak nito.

Habang nakatayo si Noah sa likod ni Jane at Migs ay may narinig siyang nagsisigawan. “May mga zombie!” malakas na sigaw ni Noah. Nanginig siya kaya nabitawan nito ang hawak na paso na naging dahilan ng pagkabasag.

Agaran na lumingon ang dalawa niyang kasama. Nabasag rin ang mga hawak nilang paso. “Takbo!” natatarantang sigaw ni Migs sa dalawa.

Tumakbo sila sa loob ng mansion. Hindi na nila nagawang masara ang maindoor ng mansion dahil sa sobrang dami na ng zombies na paparating. Natataranta na sila. Tumakbo agad sila sa may sala pagkatapos ay hinila ang box na nasa ilalim ng lamesa, may mga laman iyong baril. Kumuha sila ng tig-iisa.

Habang kumukuha pa si Migs ng baril ay dumedepensa naman si Jane at Noah sa mga zombies na papalapit sa kanila. Kinakabahan na sila sa mga orad na ito. Lalong-lalo na si Noah na ang tanging nasa isip na lamang ngayon ay ang kaligtasan ng kanyang pamilya at mga kaibigan.

“Bilisan ninyo. Kailangan natin silang puntahan. Jusko, ang mga anak ko. Todd, bantayan mo sila.” kabadong bulong ni Noah habang patuloy na bumabaril.

Di nakikitaan ng takot si Noah mula sa mga zombies. Mas natatakot ito sa kaligtasan ng mga bata. Walang ibang nasa isip niya kung hindi ang pamilya nito.

“Tara na bilis. Hayaan na natin ang mansion.” sigaw ni Jane.

Nang makakuha na sila ng sapat na armas ay tumakbo na sila papunta sa kusina. Doon ay dumaan sila sa likod na pinto nito. May kalayuan din ang mini farm mula sa mansion kaya matatagalan bago sila makapunta doon.

Samantala, biglang napahinto sa pagtatrabaho sila Todd, Marco, Joseph at Ian dahil nakarinig ito nang sunod-sunod na putok nang kung ano mula sa mansion. Nagtinginan pa ito sa isat-isa tinutukoy kung tama ba ang narinig nila.

“Titingnan ko lang. Dito lang kayo.” sabi ni Marco. Binitiwan na nito ang hawak niyang asarol at humakbang na papunta doon.

Mabilis na tumatakbo sila Noah, Migs at Jane. Binabagtas na nito ang daan patungong minifarm. Patuloy pa rin silang hinahabol ng mga gutom na gutom ng mga zombie.

Bumalik na naman ang takot sa kanilang tatlo. Wala silang ibang iniisip kung hindi ang mailigtas ang mga mahal nila sa buhay. Habang tumatakbo ay patuloy parin silang dumedepensa sa kanilang likuran.

Di kalaunan ay nakasalubong na ni Marco ang tatlo.“Babe ko. Ano nangyayari? Teka bakit may mga hawak kayong baril?“pagtatakang tanong ni Marco sa tatlo.

Hingal na hingal man ay nagawa pang makapagpaliwanag ni Migs dito.“May mga zombie na nakapasok sa island natin. Hindi namin alam kung san sila nanggaling. Ang dami nila! Kailangan na nating umalis.”

“Marco ang mga bata?!“pagaalalang tanong ni Noah dito.

“Ligtas sila. Bilisan nalang natin at puntahan sila.“kinuha ni Marco ang baril na hawak ni Migs at pinagbabaril ang papalapit na mga zombies mula sa likod. Pumwesto siya sa likod ng tatlo para dumepensa habang patuloy silang tumatakbo.

Samantala, sa may mini farm. Nakita nila Todd ang dalawang zombie na papalapit sa kanila. Di nila ito mawari sa una pero ng makalapit na ito sa kanila ay napagtanto nila na zombie ang mga ito. Kinuha ni Joseph at Ian ang pala ay hinampas nila ito sa ulo.

Dahil doon ay nagsimula nang kumabog ang puso nila dahil sa takot na baka kung ano na ang nangyari sa mga partner nila na nasa mansyon.

Agad na tinungo ni Todd ang mga anak at yinakap ito para huminahon lalo na si Yohan. Habang pinapatahan niya ang kanyang mga anak ay nakatingin siya sa gawi patungong mansion. Sobra na ang pagaalala niya para kay Noah. Napawi lamang ng pagaalala na iyon sa kanya ng masilayan nito ang si Noah na tumatakbo na patungo sa kanila.

“SA YATE! SUMAKAY NA KAYO SA YATE!“sigaw ni Marco sa kanila.

Agad naman silang kumilos. Sinalubong ni Ian at Joseph ang apat at kinuha ang mga baril. Bitnitbit naman ni Todd si Yohan at Jake at tumakbo na patungong yate. Si James ay sumunod nadin.

Habang sumasakay ay patuloy parin sa pagbaril sila Marco, Joseph at Ian sa mga paparating na zombie. Natatanaw na rin nila ang parang nagrarally na mga zombie. Kailangan na nilang magmadali na patakbuhin ang yate. Nang makasakay na lahat ay napaandar na ito ni Marco.

Habang nakatanaw sila sa isla ay nakita at rinig na rinig nila ang malakas na pagsabog. Dahil iyon sa barko na punong puno ng ibat ibang uri ng pampasabog.

Wala silang magawa kung hindi ang panoorin ang isla. Umiiyak naman ang mga dahil sa nangyaring ito.

“Tahan na mga anak. May nasaktan ba sainyo?“pagaalalang tanong ni Noah habang sinusuri ang mga bata.

“Ok lang po kami Dad. Niligtas po kami ni Daddy.“pagkatapos ni Jake na sabihin iyon ay niyakap ni Noah ang mga ito.

Naramdaman rin ni Noah na yumakap mula sa kanyang likod si Todd na labis na natakot para sa pamilya niya.

Matapos ang yakapan ay nagsalita si Todd.“Baby ok kalang ba? Di kaba nasaktan? Natakot ako akala ko kung ano na ang nangyari sayo.”

Pinaupo muna ni Noah ang mga bata sa tabi nito at inakbayan ang mga ito.“Ok lang naman ako Todd. Mabuti nalang at nakita namin sila na paparating dahil kung hindi ay…“di na niya pinagpatuloy ang sasabihin bagkus ay hinalikan niya nalang sa noo si Yohan.

Umupo na rin sa harap nila si Jane at Migs pati si Ian at Joseph. Sinusubukan nilang palakasin ang bawat isa.

Ang akala nilang paraiso ay wala na, ang akala nilang tahimik na buhay ay nawala na, wala rin silang damit, pagkain at yung mga gamit na mahahalaga sa kanila ay naiwan na doon.

“Dad saan na po tayo pupunta?“nakatingalang tanong ni Yohan kay Noah.

“Maglalakbay tayo anak kagaya nila Luffy yung sa One Piece.“sabi nalang ni Noah sa anak dahil idol nito ang bidang si Lupin. Sa totoo lang ay di niya alam ang isasagot sa anak dahil maging siya ay di alam kung saan sila patungo. Yinakap niya ang anak at palihim na tumulo ang luha niya. Pati si Jane at Migs ay napaluha dahil naantig sa lakas ng loob ni Noah na maging malakas at matatag sa mga anak nito.

Pinunasan naman ni Todd ang luha ni Noah na nasa tabi niya.

---

Ilang oras na rin silang nasa gitna ng dagat, palutang-lutang. Tanging tubig lang ang nasa loob ng yate na maaari nilang ipawi sa uhaw.

Nag-uusap sila Marco, Ian, Joseph at Todd sa loob ng yate.

“May malapit naman na ditong bayan. Siguro doon nalang tayo kumuha ng supply ng pagkain at gasolina para sa yate. Yung sapat na gasolina para makahanap tayo ng ligtas na lugar.“sabi ni Marco.

“Pero kailangan pa nating mag-hintay ng gabi para mas ligtas.“ani Ian na sinang ayunan naman ng tatlo.

Nakita naman nila na parang kanina pa tulala si Todd.

“Pre kanina kapa tulala diyan ah.“pagbasag ni Joseph kay Todd.

Napabalik naman ito sa ulirat.“Nag-aalala lang kasi ako pre sa mga anak namin ni Noah. Gusto kong maging ligtas at maayos na ang buhay nila, pero sa mga sitwasyon ngayon ay parang malabo.“pag-aalalang sabi ni Todd.

“Pre kahit anong mangyari ay sama sama tayo. Hindi natin pababayaan ang bawat isa. Diba mga pre?“pagpapalakas ng loob ni Marco.

Nag-ngitian ang mga ito at nag fist bomb. Pagkatapos nilang makapagplano ay sinabi narin nila ito kay Noah, Migs at Jane na nasa taas ng yate kasama ang mga bata. Sumang-ayon naman sila lalo na si Noah dahil ayaw niya na mamatay sa gutom ang mga anak niya.

Pinihit na ni Marco ang yate patungo sa direksyon kung saan sila kukuha ng pagkain at gasolina. Halos isang oras rin silang naglayag at nakarating sila doon. Dinistansya muna ni Marco ang yate sa daungan dahil may mga zombie na nakaabang sa kanila. Doon muna sila hanggang sa sakupin na ng dilim ang liwanag.

Itutuloy…….

---

Hello. Malapit na po itong matapos kongting chapters nalang. Sa mga nakaabot na po dito. Salamat sa inyo. Napaka-stressed ng buhay. The more I stress the more na marami lumalabas na idea sakin. Hys saklap HAHA

Adios!

Chapter 20

Third Person PoV

Pasado alas-7 na nang gabi. Binalot na ng dilim ang buong paligid. Tanging liwanag lang galing sa ilaw ng buwan ang nagsisilbing tanglaw sa kanila.

Inilapit na ni Marco ang yate sa may daungan ng mga sasakyang pangdagat. Ilinagay naman ni Ian ang boat ladder sa gilid ng yate papuntang daungan.

Sumama sa pagkuha ng pagkain at gasolina sila Todd, Marco, Ian, Joseph at Jane. Hawak na nila ang mga baril na may mga silencer samantalang si Marco lang ang may dalang rifle. Samantala ay maiiwan sa yate si Migs, Noah at ang mga bata.

Pumantay si Todd sa mga bata. “Mga anak dito lang kayo sa Dad ninyo. Promise na mag-iingat si Daddy. Babalik agad kami.” yinakap na niya ito isa isa.

“Daddy we will take care of Dad. Please take care of yourself too.” ani Yohan.

“Yes, I will. That’s my boy!” Todd kissed Yohan at ginulo nito ang buhok.

“Daddy magiingat ka po.” Jake.

“I will Jake. James ang mga kapatid mo ah take care of them and your Dad.” tumango naman dito si James.

Tumayo na si Todd at humarap sa nag-aalalang si Noah.

“Baby, ilang beses na tong nangyari satin. I promise na babalik ako, kami. Ikaw na munang bahala sa mga bata. I love you.” siniil niya ito ng halik at yinakap.

“I love you, naniniwala ako sayo Todd. Bumalik ka para sa amin ng mga bata.” ngumiti siya kay Todd.

Tuluyan na nga silang bumaba sa daungan. Itinaas na rin nila Noah at Migs ang boat ladder sa yate. Kumaway pa si Noah at Migs sa mga kasamahan nito bago sila umalis.

Dahan dahan na silang lumakad. Bawat hakbang ay maingat at walang bakas ng ingay. Walang nagsasalita, tanging sign language lang ng mga kamay ang kanilang komunikasyon. Kagaya nga ng inaasahan nila ay tulog ang mga zombie na bawat dinadaanan nila.

Mala-ghost town ang lungsod na ito. Tanging ihip lang ng hangin ang maririnig sa buong paligid. Nadaanan nila ang ang ibat ibang uri ng saksakyan meron pa ngang school bus na may mga batang zombie sa loob, tumingala rin sila sa mga naglalakihang building dito na animo’y napakahaunted na nito sa sobrang dami na ng namatay.

Halos tatlong minuto na rin ang nakalipas sa kanilang paglalakad. Huminto sila sa isang gasoline station. Nagpasalamat ang grupo dahil hindi na sila lalayo dahil katabi lang nito ang isang grocery store.

“Kami nang tatlo ang kukuha sa loob ng mga goods.” bulong na sabi ni Marco.

Habang kumukuha ng gasolina sila Ian at Jane. Sila Marco, Joseph at Todd naman ang kukuha ng goods sa grocery store.

Nakapasok naman kaagad sila sa loob ng store. Madilim sa loob at kailangan nilang gumamit ng flashlight. They are always born ready.

Maliksi ngunit maingat ang kanilang galaw. Tansyado lahat ng kilos. Kinuha nila ang mga pack ng biscuits, mga can goods, noodles at iba pang pagkain na pwede pang mapakinabangan.

Habang kumukuha si Todd ay may nakita siyang isang section na puro maliliit na laruan o figurine ng mga sikat na anime. Lumapit siya dito ng dahan dahan at hinawakan ang isang laruang kawangis ni Luffy ng One Piece. Tiningnan niya ito at naalala niya si Yohan na paboritobg paborito itong panoorin noong nandoon pa sila sa isla. Napangiti na lamang siya. Kumuha pa siya ng ilan at inilagay ito sa bag na suot niya.

Habang nandoon si Todd sa puntong iyon ay nakarinig siya sa gilid niya na parang may humahangos at may mahinang kakaibang tunog ito na nililikha. Dahan dahan siyang lumingon dito at linanyag ang ilaw ng flashlight dito.

(zombie screaming)

Isa itong matandang zombie na hila hila ang paa at naglalakad na patungo sa direksyon ni Todd. Napaatras agad si Todd. Ngunit sa likod niya ay nabanga naman nito ang bagong gising lamang na zombie dahil sa sigaw nung matanda. Sumigaw rin ito sa kanya at akmang kakagatin na siya nito ng patamaan ito ng baril ni Joseph.

“Tara na! Kailangan na nating umalis!” utos ni Todd dahil nagsipag-gisingan na ang mga zombie na nasa loob ng grocery store.

Habang tinutumbok nila ang labas ay di maiwasan na may mga zombie na maliksing kumikilos para sila ay atakihin. Tanging magagawa lang nila ay barilin ito habang tumatakbo palabas. Napagtagumapayan naman nilang makalabas. Isinara nila ang entrance ng grocery store para hindi na makalabas ang mga zombie. Napahangos sila ng malalim dahil sa nangyari.

“Whoo! Muntik na tayo dun.” sabay ng punas ng pawis si Jospeh sa ulo.

Sinesenyasan na nila sila Ian at Jane na kailangan na nilang umalis.

Ngunit habang naglalakad ang tatlo sa direksyon nila Ian at Jane, napansin nilang nakatingin ito sa likod nila. Hinarap nila ito at nakita nila na malapit nang mabasag ang mga salaming dingding ng grocery store dahil sa pressure na binibigay sa loob ng mga zombie.

Agad na nilang binitbit ang mga gasolina at tumakbo na palayo. Napalingon sila sa store dahil narinig nila na nabasag na ang mga salamin doon dahilan para magising ang mga nakarinig na zombie sa labas. Natatanaw parin sila ng mga gutom na zombie dahilan para sila ay habulin.

Halos isang minuto lang ang kanilang tinakbo at natatanaw na nila ang yate. Patuloy parin silang hinahabol ng mga ito. Kumakaway na sila kay Noah at Migs para ibaba na nito ang boat ladder.

Ssmantala, natatanaw na nila Noah at Migs ang apat na papalapit sa yate, kumakaway na ito. Nakita rin nila na may mga humahabol sa kanilang zombie. Agad naman na tumungo ang dalawa sa gilid ng yate para ibaba ang boat ladder. Pero sa kasamaang palad ay kalahati lang nito ang kanilang naibaba dahil may nakausling bakal at naipit nito ang isang hakbangan sa ladder. Taranta na sila ng dalawa. Pinipilit nila itong tanggalin pero di nila magawang maalis ito.

Tumayo silang dalawa at sumigaw.

“Hindi namin mababa ang boat ladder!”

Kabadong kabado na ang dalawa. Pilit parin nila itong binababa pero sobrang tigas nito.

“Hindi daw nila mababa ang boat ladder.” sabi ni Todd sa mga kasamahan niya.

Nasa baba na ng yate ang apat. Hindi talaga mababa nang tuluyan ang boat ladder kaya naman ihinagis na nila ang mga bag na may pagkain at ang mga gasolina sa loob ng yate. Dahil kalahati lang ang naibaba sa boat ladder ay kailangan nila itong talunin. Pinauna na nila si Jane na tumalon sa ladder. Nahirapan pa siya ng kaunti dahil may kataasan pa ito pero napagtagumpayan niya naman na makasampa at makaakyat ng ligtas sa yate.

Samantala, si Todd at Ian ay patuloy na dumedepensa sa mga paparating na zombies. Pagkatapos na maihagis lahat ng bag na may pagkain sa yate ay sumunod na si Marco kay Jane. Tinalon niya rin ito. Nakasampa naman kaagad siya doon. Sinubukan niyang ibaba pa ang ladder pero maging siya ay nahirapan. Pumunta nalang siya sa loob at sinusubukan ng patakbuhin ang makina nito.

Tumutulo ang luha nila Migs at Noah habang bumabaril. Sobra na silang natatakot sa sitwasyon. Ang dami nang zombie ang paparating.

Sobra na ang lakas ng tibok ng puso ni Noah sa mga oras na ito.

“Todd! Sumampa na kayo pakiusap!” malakas na sigaw ni Noah.

Sumunod na sumampa si Ian. Mabilis naman itong nakataas. Sinubukan ni Todd na sumampa noong una pero nadulas ang mga kamay nito. Sa sunod na sampa nito ay di siya umabot dahil umuusad na ang yate.

Umiiyak na inaabot ni Noah ang kamay ni Todd kahit na napakaimposible nitong maabot. Malapit na sa likod ni Todd ang mga zombies. Napayuko nalang si Noah at ang huli nitong nakita kay Todd ay ang kanyang ngiti.

“Itigil ninyo ang yate!” namamaos na sigaw ni Noah. Hinahaplos na rin siya ng mga kasamahan at mga anak nito na umiiyak na sa mga oras na ito mula sa likod niya. Tila tumigil ang mundo niya sa mga oras na iyon.

Inangat niya ang ulo niya at tiningnan si Todd. Pero wala na ito sa pwesto niya. “TODD!!!” buong lakas niyang sigaw.

Kasabay nun ang pagsigaw ni Marco mula sa unahang gilid ng yate.“Guys kuhanin ninyo yung lubid! Andito si Todd!”

Biglang napatingin si Noah sa direksyon ni Marco. Tinungo niya ito at sinilip ang ibaba ng yate. Nakita niya ang lalaking pinakamamahal niya, si Todd! Ang sandaling paghihinagpis niya kanina ay napalitan ng kagalakan sa puso at malaking ngiti na abot tenga.

Dahil wala nang oras si Todd na makasampa sa boat ladder ay naisipan niya nalang na tumalon sa dagat at pumunta sa kabilang direksyon. Ito nalang ang tanging paraan para makaligtas siya dahil hindi naman nakakalangoy ang mga zombie na ito.

“Pakibilisan dahil ang lamig ng tubig!” sigaw ni Todd habang nakangising nakatingin kay Noah. Nag heart finger pa ito kay Noah.

“Humanda ka talaga sakin pag naka akyat ka dito. Pinakaba mo ko!” nakangiting sabi ni Noah.

Matagumpay na ngang nakaakyat si Todd.

“Baby pinakaba–” di na natapos ni Todd ang kanyang sasabihin ng sampalin siya ni Noah at siniil ito ng halik. Tinugunan niya nalang ito at hinagod ang bewang ni Noah.

Habang naghahalikan ang dalawa ay masaya namang nagyakapan ang mga magkasintahang si Marco at Migs pati si Ian at Jane. Si Joseph naman ay yinakap nalang ang sarili. Ang mga anak nila ay masayang yinakap ang mga magulang nilang walang humpay sa paghahalikan.

“Dad, Daddy tama na po yan ang akward na.” nahihiyang sabi ni Yohan sa kanila. Doon lang sila natigil at nagsitawanan dahil sa nakakatuwang si Yohan.

Lumuhod na rin silang dalawa at pinantayan ang mga anak at tsaka nagyakap.

Pagkatapos ng lahat ng nangyari na iyon ay pumunta silang lahat sa itaas ng yate. Doon sila nagsalo-salo ng kanilang hapunan. Pinuno nila ang gabi na iyon ng biruan at tawanan.

Sa gitna ng tahimik na karagatan, tanging tawanan lang nila ang umaagos sa gitna ng malamig na hangin. Sabay sabay nilang pinagmamasdan ang mga butuin sa kalangitan hanggang sa tuluyan na silang makatulog.

Itutuloy…………

---

Hey! Hey! Hey! Tatapusin ko na i upload lahat ng chapters ngayong gabi. Kung may komento kayo, kritiks, o suggestions ay sana sabihin ninyo para po maimprove ko pa ang writing skills ko. Kung nakaabot ka dito I love you muah! Adios!

Chapter 21

Noah PoV

Limang araw na simula nang huli kaming kumuha ng pagkain sa may kalupaan. Hanggang mamayang gabi nalang ang itatagal ng mga goods namin dito sa yate kaya naman binabagtas na namin ulit ang malapit na siyudad sa kinalalagyan namin para kumuha ulit ng pagkain. Same strategy as before, ipapark ang yate sa gilid, magpapagabi at tsaka kikilos.

Sunny day ngayon. May katamtaman lamang itong init na dumdampi sa mga balat namin. Tama lang din ang breeze ng hangin ngayon sa dagat. Maski sa nakalipas na mga araw ay ganun rin. Nagpapasalamat kami dahil so far, wala namang masamang panahon ang humamon sa amin dito sa karagatan.

Ngayon ay nandito kaming buong pamilya sa taas nitong yate. Tabi tabing naka-upo, nagrerelax at nagkwekwentuhan. Family bonding in short. Masaya kami dahil dumating ang tatlong chikiting na ito sa amin. They gave us extra joy, hope, and strength to live everyday. Wala na akong ibang hihilingin pa kung hindi ang makita silang nakangiti at masaya.

“Baby ngumingiti ka ata dyan. Bakit?” inakbayan niya ako pagkatapos. Nakita niya pala na ngumingiti ako magisa.

“Masaya lang ako kasi dumating kayo sa buhay ko.” I smiled and he kissed me.

“Alam mo baby, may plano ang Diyos. Di tayo habang buhay nandito. Mararanasan rin natin ang kaginhawahan at kapayapaan. Maniwala lang tayo.” sabi ni Todd na halata sa mga mata nito ang pag-asa. Ngumiti nalang ako sa kanya at yinakap ito.

“Dad! Daddy look ang laki ng nahuling isda ni tito Joseph!” manghang sabi ni Jake sa amin. Napatingin naman kami sa baba at nakita nga namin ang hawak ni Joseph na isda.

Since nasa dagat naman kami why not di kami kumuha ng pagkain dito. Nangingisda rin kami para pangtawid gutom.

“Pre laki niyang nahuli mo ah. Jackpot!” sigaw ni Todd.

“Oo nga sarap nito pangpulutan. Sayang nga lang wala tayi alak!” nagtawanan ang dalawang mukhang alak.

---

Third person PoV

Ilang minuto na rin silang naglalayag sa dagat. Naaaninag na nila ang siyudad na dadaungan nila. Pero habang papalapit sila doon ay may kakaiba silang napansin.

“Dad! Bakit po nasa baba na ang langit?” tanong ni Yohan sa Dad nitong si Yohan. Hindi naman alam ni Noah ang isasagot dahil maging siya ay hindi alam kung ano iyon.

“What the F!” ani Ian na may pagtataka sa mukha.

“Ano yan?!” ani Jane.

Halata ang pagtataka sa mga mukha nila. Naghahanap ng kasagutan kung ano ba ang puting bumabalot sa buong siyudad.

“Huwag muna tayong masyadong lumapit. Baka isang uri yan ng phenomena?” suggest ni Marco.

Huminto muna sila di kalayuan sa siyudad. Patuloy na tinatanaw at inuusisa ang parang ulap na bumabalot sa siyudad.

“Para siyang…usok!” opinyon ni Noah.

“Pero san galing? Sino ang may gawa?” tanong ni Ian.

Habang nagpapalitan ng mga hinala kung ano nga ba iyong bumabalot sa siyudad ay may kakaiba silang tunog na naririnig mula roon. Papalapit ng papalapit ang tunog na ito sa gawi nila. Ilang segundo pa ang lumipas ng iniluwa ng puting parang usok na ito ang tatlong military helicopter.

Wala na silang pinalagpas na pagkakataon. Sumigaw sila ng malakas habang kumakaway sa mga ito. Ang kanilang mga ngiti ay umabot hanggang tenga. Halata naman na napansin sila nito at tumigil sa ere.

Sa sandaling iyon ay nakakita at naramdaman na nila ang pag-asa. Nagyakapan ang mga mag-couple na sila Migs at Marco, si Ian at Jane pati si Todd at Noah at ang mga anak nito. Hindi nila namalayan na umaagos na ang luha sa kanilang mga mata dahil sa wakas ay matatapos na ang kanilang paghihirap.

“Ligtas na tayo mga anak.” mangiyak ngiyak na sabi ni Todd sa mga bata at hinalikan niya ito sa noo. “Baby ligtas na tayo.” nakangiting sabi ni Todd kay Noah habang pinupunasan niya ng luha ang pisngi nito.

“Thank You Lord!” sigaw naman ni Joseph at napahawak nalang ito sa ulo.

Nagsalita ang isang sakay na sundalo na nakasakay doon. “Mauuna po muna ang mga bata pagkatapos ay babae at mga lalaki.”

Ibinaba na ang isang helicopter rope ladder at isa isa na silang umakyat doon. Una muna ang mga bata na inalalayan ng mga sundalo. Matapos na matagumpay na makaakyat sa helicopter ng mga bata ay sumunod na sila Jane, Migs at Noah.

Pagkatapos ay nagsalita ulit yung isang standby na militar. “The capacity is full. Ang natitirang kalalakihan ay doon na sa kabilang military helicopter sumakay.”

Di kalaunan ay nakasakay na ang lahat. Habang yakap yakap ni Noah ang mga anak niya ay umupo ang isang sundalo sa harap nila. “Hello! I am Captain Steve Mcleen. Ako ang naatasang mamuno sa team na ito para sa isang aerial spraying dito sa lungsod na ito.” ani ng nagpakilalang si captain Steve.

“Thank you po! Di namin alam na may nabubuhay pa palang oh so hot at da—” tinakpan nalang ni Noah ang bibig ni Jane dahil baka kung ano na namang kabastusan ang lumabas sa bibig nito.

Lumapit ng kaunti si Noah at kinamayan ang nagpakilalang captain Steve sa kanila. “Di na talaga namin alam ang gagawin kapag nagtagal pa kami doon. Thank you po!” sinsero at yumuko si Noah sa captain.

“Wala iyon. Actually, your a lucky survivor at hangang hanga ako sainyong lahat.” proud na sabi ng captain.

“Eng gwepe me keye!!!” pabulong na sabi ni Jane habang kinikilig. Napangisi nalang yung captain.

“Mahiya ka naman jusmi Jane! Hmm excuse me po.” pagtawag ni Migs sa atensyon ng captain. “Ano po ba yung parang usok na bumabalot kanina sa lungsod? Kayo ba may gawa nun?” tanong nito sa captain.

“Yes. Kami ang may gawa nun. We produce it through aerial sprying. Hindi iyon usok, isa yung mist na may halong gamot o ang tinatawag naming ‘the cure vaccine’.” paliwanag ng captain na halatang nagtaka ang tatlo.

“Vaccine?” sabay sabay na tanong ng tatlo.

Napangiti naman ang captain sa inasta ng tatlo. “Yes, your right! Nakagawa na ang mahuhusay na scientist natin ng lunas sa virus na kumakalat sa buong mundo. That vaccine is 100% effective.”

Halata ang saya sa mukha ng tatlo. Samantalang ang mga bata naman ay nakatingala lang sa kanila. Kung sino ang nagsasalita ay doon sila nakatingin. 

“Paano po ba yun gagana? Though inhalation? Ganun?” takang tanong ni Noah.

“Yes. Once na masinghot nila ang mist na may halong vaccine drug at pumasok sa katawan nila ay agad itong magfufunction at pupuksain ang lahat ng virus na nasa katawan ng isang nainfect na tao. Pero may dalawa lang na maaaring maging resulta. Its either mabubuhay sila o mamamatay. Ang maswerteng mabubuhay ay yung mga may kumpleto pang organs and sad to say di na papalarin ang mga zombie or I must say mga taong kulang na ang organs dahil di na nila maipagpapatuloy ang tungkulin or function nila sa katawan ng isang tao.” paliwanag nni Captain Steve.

“I see. Kawawa naman yung mga wala ng utak. Eh, pero po may tanong ako.” ani Jane.

“Ano iyon?”

“Kasi po may binaril ako sa may parteng baba nung isang lalaki. Sa tingin ninyo po mabubuhay pa ba yung alaga niya ay este siya?” napatampal nalang kami ni Migs sa noo. Napangisi at napailing naman yung Captain sa tanong ni Jane.

“Oh, siya kumain na muna kayo. Dahil may kalayuan pa ang destinasyon natin.” sabay tumayo ang Captain.

“Saan po ba tayo papunta?” tanong ni Migs.

“Sana naman wala nang zombie doon. Hys.” napabuntong hininga nalang si Jane.

“100% ligtas kayo doon. Iyon lang ang lugar na hindi na-transferan ng virus.” nakangiting sabi ng kapitan. “Pero bago kayo makapasok doon ay gagawan muna kayo ng ilang test para masabi kung infected ba kayo o hindi. Don’t worry mabilis lang naman iyon.”

Dahil sa narinig nila sa Captain ay nabuhay at lumiwanag ang malapit na sanang maubos na pagasa sa loob nila. Tuwang tuwa silang lahat dahil sa wakas ay magiging payapa na ang kanilang buhay. Ganun rin ang pakiramdam nila Todd, Marco, Joseph at Ian. Di nila maiwasang mapaluha dahil sa huli ay napagtagumpayan nila ang matinding hamon ng buhay.

“Dad magiging ligtas na po ba tayo?” tanong ni Yohan kay Noah. Mababakas sa mukha ng bata ang pagkainosente nito.

“Oo anak. Ligtas na tayong lahat.” sabay yinakap niya ito ng kay higpit maging si Jake at James.

Itutuloy………….

---

Hi. Malapit nang matapos. Salamat sa lahat ng nakaabot dito. Maiksi lang ang update na ito. Naubusan ako ng idea di gumana yung mga braincells ko HAHA. Adios!

Chapter 22

Third Person PoV

Halos mag-iisang oras din ang biyahe nila. Lumapag na ang sinasakyan nilang military helicopter. Bumungad sa kanila ang isang malawak na field. Makikita dito ang mga sundalong nagte-training, mga two-story building na may ibat ibang gampanin sa lugar, facilities, at mga sasakyang panghimpapawid na sa pelikula lamang ni Noah nakikita.

“Dito na ba yun?” ani Ian habang pinagmamasdan ang paligid.

“Malamang dito tayo nilapag!” sarkastikong sagot ni Joseph kay Ian.

“Sherep!” wala sa katinuang banggit ni Jane ng dumaan sa kanilang gilid ang mga nagja-jogging na topless na mga sundalo. Pati si Noah at Migs ay napalunok sa mga sundalong dumaan doon.

Pumalakpak ng dalawang beses ang captain para tawagin ang atensyon ng grupo nila Todd. Pero nakatingin parin ang tatlo sa mga sundalong tumatagaktak na ang pawis.

“Noah!”

“Migs!”

“Jane!”

“Dad!”

Sabay sabay na pag-saway ng tatlong top sa kanilang mga bottom at ng mga bata. Doon lang bumalik sa ulirat ang tatlong takam na takam, char!

“Gusto ko lang ipakilala sa inyo si Nurse Kenn.” kumaway naman si nurse kenn sa kanila.“ Siya ang gagawa ng test sa inyo. Pagkatapos ay may susundo sainyong military truck at ihahatid na kayo sa magiging tahanan ninyo. Any question?“ dagdag pa ni Captain Steve.

Nagtaas naman si Jane ng kamay. “Tanong ko lang po. Siguro may bakery kayo dito.”

Napakunot noo naman ang kapitan. “Bakit?”

“Kasi ang daming pandesal na naglalakad.” inakbayan na siya ni Ian at tinakpan ang bibig. Napangisi naman ng mahina ang kapitan, yung nurse at mga kaibigan nito.

“Pa-pasensya na po hehe.” nahihiyang tugon ni Ian. “Sige po wala na kaming quest ion.”

“Hello. Magpapakilala ulit ako. Nurse Kenn nga pala.” malumanay nitong pagpapakilala. “Wag kayong mag-alala mabilis lang ang gagawin na test sainyo. Sundan ninyo nalang ako.” ngumiti ito sa kanila.

“Sundan kita hanggang bahay ninyo?” sarkastikong sigaw ni Joseph mula sa likod. Pinagtinginan naman ito ng mga kasamahan niya. Napakamot siya sa ulo. Si Kenn naman ay ngumisi lamang sa kanya. “S-sabi ko nga sundan lang natin siya. Ah saan ba nurse cute ay este nurse Kenn?”

“Nakakarami kana Joseph.” asar ni Marco. “Pagpasensyahan mo na tong kasama namin matagal na-tengga sa pagiging single.” nagtawanan ang lahat dahil sa sinabing iyon ni Marco.

Sinundan na nila si Nurse Kenn sa isang parang puting tent at doon ginawa ang test. Mabilis lang naman ang naging test sa kanila na halos inabot lamang ng 15 minutes.

Pagkalabas nila ng tent ay nakita nila ang isang military truck na naghihintay na sa kanila.

Lumapit sa kanila ang isang sundalong nakasuot pangmilitar na uniporme. Kinamayan nito ang nasa unahan na si Noah.

“I’m Colonel Forth Magallanes. Serving as your guide to your destination.” nakangiting sabi nito kay Noah.

“Ehem! Marami kami!” parinig ni Todd at kunwari ay tumitingin tingin sa malayo. Sabay inakbayan niya si Noah. Kinilig naman si Noah dahil doon.

Mahaba ang truck kaya umupo lang sila sa kabilang side lahat at sa kabilang side naman yung mga sundalo.

Habang nakasakay sa truck ay mahigpit na yakap ni Todd si Noah. Marami pang space sa gilid ni Todd pero kinandong niya si Noah. Pinagtitinginan naman ng mga sundalo ang dalawa.

Tumingala si Noah. “Todd? Ok kalang ba?” tumingin naman ito sa kanya ng seryoso.

“Ang dami kasing tukso dito. Mahirap na.” tila kinilig naman si Noah dahil alam niya na nagseselos na naman si Todd.

“Dad, Daddy. Malapit na po ba tayo?” tanong ni Yohan sa kanila. Kandong naman ito ni Noah.

“Yes baby Yohan.” sagot ni Noah at hinalikan niya ito sa ulo. Napatingin naman si Yohan sa sundalong nasa harap niya na si Colonel Forth. Nakangiti ito kay Yohan, kinawayan naman ito ni Yohan.

Habang nasa biyahe sila ay tanging naririnig lang nila ay ang ingay ng katahimikan. Sobrang sarap nito sa kanilang pandinig. Huni ng ibon at pagaspas lang ng dahon na parang musika sa kanila. Makikita naman sa magkabilang gilid ng kalsada ang mga malulusog na pine trees.

Hindi kalaunan ay huminto na rin ang truck na sinasakyan nila. Bumaba na ang lahat ng sakay nito. Bumungad sa kanila ang isang malaking bakal na gate at pader nitong matataas. Bumukas ng dahan dahan ang gate. Nasilaw sila dahil natapat sa kanila ang kaunting sinag ng araw.

“Wow!” sabay sabay na sabi ng mga bata. Manghang mangha sila sa nakikita nila. Nagkatinginan naman si Todd at Noah. Nagyakap ito at naghalikan. Naluha naman si Migs at inakbayan ito ni Marco. Ganun rin sila Ian at Jane.

Bumungad sa kanila ang isang masagana at maayos na lungsod. May mga batang naghahabulan at naglalalaro sa kalsa, mahahalata mo sa kanila ang legit na ngiti at saya, may makikita na nagwawalis sa bakuran, grupo ng mga teenager na masayang nagkwekwentuhan habang nakaupo sa isang carpet grass at mga sasakyang payapang bumibiyahe hindi katulad doon sa pinanggalingan nila. Malayong malayo ito sa kinagisnan nilang mundo.

Binuhat ni Todd si Yohan, sumampa naman sa likod niya si Jake. Naglakad na sila papunta sa loob ng lungsod kasama yung mga sundalo. Habang naglalakad sila ay may mga kumakaway sa kanilang tao at may mga bumabati sa kanila na ‘welcome’, ‘hi o hello’. Ramdam nila na ang taos pusong pagbati at pag-welcome sa kanila ng mga tao doon.

Hindi kalauanan ay tumigil sila sa parang isang compound. Binuksan ito ni Colonel Forth at pumasok sila doon. Malawak ito may apat na two-story na mga bahay sa loob, sa gitna makikita ang isang fountain na may malulusog na halaman, ang likod ng mga bahay ay may mga puno at sa unahan ang isang simpleng swimming pool. Ganito rin ang itsura ng mga katabi nilang compound.

Humarap sa kanila si Colonel Forth. “Ito na ang magiging tahanan ninyo sa ngayon hanggang sa maayos namin ang labas na mundo. It takes years pero gagawin namin ang lahat para maibalik na sa dati ang lahat.” sabay ngmiti ito sa kanila.

Isa isa na silang nagpasalamat kay Colonel Forth.

Tumakbo ang mga bata sa binti ni Colonel at yinakap ito. “Maraming salamat po.” sabay sabay nilang sabi.

Medyo napaatras naman doon si Colonel Forth. Pumantay siya sa mga bata at tinanggap ang mga yakap nito.

Sumunod naman na nakipagkamay sila Migs, Noah at Jane dito. Pagkatapos ay nag-friendly hug naman ang mga Top boys sa kanya.

Pagkatapos ay nagsalita ulit si Colonel Forth. “Ito nga pala ang mga susi ng bahay. Pwede na kayong pumasok.” masaya niyang sabi.

Binuksan na nila ang kanya kanya nilang bahay. Nasa unang dalawang bahay sila Marco at Migs, sa left side naman sila Todd at ang pamilya nito. Sa huling dalawang bahay sila Ian at Jane, samantalang sa left side si Joseph na solong solo ang bahay.

“Mr Todd Faukerson. Pwede ba kitang makausap?” pagtawag ni Colonel Forth dito bago pa man makapasok si Todd sa bahay.

Nagkatinginan naman silang dalawa ni Noah. Tumango naman si Noah dito. Halata sa mukha nila ang pagtataka. Pumasok na muna si Noah at ang mga bata sa loob ng bahay.

“Dad pupuntahan na po namin ang kwarto namin.” aniya Jake habang patakbong umaakyat sa bahay. Kasuod niya naman si Yohan at James.

“Oh dahan dahan mga anak baka madapa kayo.” pagpapaalala ni Noah.

Bumalik siya sa sala at tumanaw sa labas ng bintana. Kitang kita niya na naguusap si Colonel Forth at Todd. Halata na seryoso ang pinaguusapan nilang dalawa. Di maalis sa loob ni Noah ang kaba dahil dun.

Halos tumagal rin ng pitong minuto ang usapan. Natanaw niya na nagkamayan na ang dalawa at seryosong naglakad si Todd pabalik sa bahay nila.

“Wow! Eto na ba yun? Simple lang pero homy.” aniya Todd pagkapasok ng pinto ng bahay. Lumapit ito kay Noah, hinagkan niya ito at hinalikan.

“Todd ano ba yung pinagusapan ninyo?” tanong ni Noah halata naman sa mukha niya ang pagaalala.

Umupo muna si Todd sa sofa at nag stretch. “Yun ba? Siguro…” sinugod ni Todd si Noah at kinarga. “mamaya na natin pagusapan iyon. Pumunta muna tayo sa kwarto.” karga karga na ni Todd si Noah papuntang kwarto nila.

“Todd baka mahulog ako HAHA.” tuwang tuwa naman si Noah dahil ang kulit ni Todd. Nawala na sa isip ni Noah ang tanong niya kanina.

---

“Goodnight baby Yohan.” sabay hinalikan ito ni Todd at Noah sa noo.

Tumayo na si Todd at inakbayan si Noah. Lumabas na sila ng kwarto ng mga bata. Si Noah ang nagsara ng pinto nito. Pagkaharap niya ay sinalubong siya ni Todd ng mainit na halik. Marubdob ito at punong puno ng pagmamahal. Lumibot na rin ang kamay ni Noah sa ibat ibang parte ng katawan ni Todd. Si Todd naman ay pinipisil pisil ang mga matatambok na pwet ni Noah.

“Hmmm.” mahinang ungol ni Noah.

Tumigil na sila sa paghahalikan. Hinila ni Todd si Noah papasok ng kwarto nila.

“Humiga ka dyan baby and stay.” komando niya kay Noah sa sexy nitong boses. Sumunod naman dito si Noah.

Pinagmamasdan lang ni Noah si Todd kung anong ginagawa nito. Kinuha nito ang cellphone ni Noah at pinatugtog ang playlist ng mga sexy songs. Hinubad ni Todd isa isa ang kanyang suot na mga damit. Bumulaga naman kay Noah ang naghuhumindang nitong tarugo, tila ba nagcrave si Noah doon. Gusto na niya itong isalpak sa bunganga niya pero kailangan niyang makinig sa daddy nito na kapag sinabing stay, stay!

Gumapang na nang dahan dahan si Todd kay Noah. Dinidilaan niya ang bawat madaanan nitong parte ng katawan ni Noah. Nakarting siya sa leeg nito at nagiwan ng mga kiss mark. Tumungo na si Todd sa malambot na labi ni Noah at hinalikan ito. Itinaas ni Todd ang mga kamay ni Noah habang patuloy parin na naglalabanan ang kanilang mga dila.

Natapos iyon at umupo si Todd sa dibdib ni Noah.

“Todd ano to?! Bat pinosas moko?” nakangising tanong ni Noah. “Your so naughty Daddy!”

“Relax. Ako bahala sayo baby ko.” pagkatapos ay niromansa na niya si Noah. Wala nang nagawa si Noah kung hindi ang umungol ng umungol at mapakapit sa bakal na posas.

Itinaas ni Todd ang mga binti ni Noah. Dinuraan nito ang butas niya habang nakatitig sa mga mata ni Noah na libog na libog. Kinain niya ng butas ni Noah na parang isang totoong pizza ng babae. Sarap na sarap si Todd sa ginagawa niya samantalang si Noah naman ay walang magawa kung hini ang pumikit dahil sa kakaibang sensasyon na ginagawa ni Todd sa bukana niya.

Natapos na rin si Todd sa pagkalikot ng butas ni Noah. Hinalikan niya muna ito bago niya ipasok ang ari niya sa bibig ni Noah. Sinimulan na niyang bayuhin ang bunganga nito. Halos lahat ng precum ni Todd ay pumasok sa lalamunan ni Noah. Kahit nahihirapan si Noah ay sarap na sarap naman siya sa lasa at laki ng pagkalalaki ni Todd.

Hingal na hingal na si Noah dahil doon. Itinaas at pinatong ni Todd ang binti ni Noah sa balikat niya. Tinatarget na niya ang butas ni Noah. Tumingin muna siya kay Noah at kumindat. Pagkatapos ay dahan dahan na niyang pinasok ang ari niya kay Noah. Napasinghap si Noah dahil binigla ni Todd na ipasok at isagad ang pagkalalaki niya kay Noah.

“Ang sikip talaga ng baby ko. Sarap mong kadyutin gabi gabi.”

Nagsimula na nga siyang umindayog sa bukana ni Noah. Pabilis na ito ng pabilis.

“Daddy please faster pa! Ugh! Ahh! Cum with me, breed me Daddy!” ungol ni Noah. Sarap na sarap na siya sa ginagawang pagindayog ni Todd sa kanya.

Lumapit si Todd sa tenga ni Noah habang patuloy parin sa pagbayo. “Akin kalang baby ko.”

“Yesss daddy, ugh. Sige pa! Your so hard!”

Hindi na tumitigil si Todd sa pagkadyot kahit hingal na hingal na silang parehas. Pinaghalong pagmamahal at libog ang makikita mo sa mukha nila.

“Baby ang sarapp. Ang sikip mo! Ibuka mo pa baby ng konti. Oooh!” ungol ni Todd. “Malapit na ko baby.”

Kahit bago at maayos ang kama ay naglalabas na ito ng ingay at parang masisira na dahil sa pwersa na nilalabas ni Todd. Wala ng magawa si Noah kung hindi ang umungol ng malakas at mapakapit sa bakal sa na posas hindi dahil sa sakit. Kung hindi dahil sa sarap na di niya maipaliwanag.

“Ayannn na! Puputok na.”

Pumulandit na isa isa ang tamod ni Todd. Sa dami nito ay hindi na kinaya ng capacity ng butas ni Noah kaya nagsilabasan ito. Hinugit na ni Todd ang ari niya at pikawalan si Noah.

Hingal na hingal si Noah at Todd na nakahiga sa kama. Dinadama ang bawat tibok ng puso nila.

Makaraan ang ilang minuto ay umupo saglit si Todd at nagsalita. “Baby I have something to tell you.” sabi niya habang nakayuko.

Umupo naman si Noah sa tabi nito. Hindi alam ni Noah pero malakas na tumibok ang puso niya. “A-ano yun Todd?”

“Aalis ako sa makalawa. We have mission to accomplished at kasama ako doon. Yan ang pinagusapan namin kanina ni Colonel Forth. “ pagkatapos sabihin iyon ni Todd ay napalingon siya kay Noah na sa mga oras na ito ay tumutulo na ang mga luha.

Mabilis na yinakap ni Noah si Todd habang patuloy parin na umiiyak. “Ayoko! Todd ayoko nang malayo ka sakin huhuhu!”

Itutuloy………..

---

EPILOGUE

Noah PoV

Nasa harap kami nitong malaking tarangkahan. Patuloy parin sa pag-iyak itong si Yohan dahil ayaw niya na umalis si Todd.

“Daddy! Wag kana po umalis please.” nakayakap ito kay Todd habang patuloy parin na umiiyak. Hinahaplos ko naman ang likod nito. Pinipilit ko nalang tatagan ang loob ko para sa mga bata kahit gusto ko nang umiyak talaga. Wala naman din akong magagawa dahil propesyon yan ni Todd kailangan niya talagang umalis kahit na ilang beses ko siyang pinilit na wag na sumama.

“Baby diba nag-usap na tayo? Kailangan umalis ni Daddy.” tumingin naman si Todd sa akin. Pilit akong ngumiti sa kanya kahit sakit na sakit na ang loob ko. “I promise baby Yohan na kapag natapos namin ito ay babalik agad ako at never na tayo magkakahiwalay.”

“Pra-pramis mo po yan ah.” pautal utal na sabi ni Yohan.

“Yes! I promise.” hinalikan na niya ito sa ulo. “James since ikaw ang panganay, bantayan mo ang mga kapatid mo ah wag mo silang pababayaan pati si Dad mo. Tulungan mo rin si Dad mga gawaing bahay.” Tumango lang si James sa kanya.

“Jake tara nga dito. Wag ka masyado kumain ng mga matatamis, sige ka mabubungi ka nyan. Bantayan ninyo si Dad ah.” hinawi nito ang buhok ni Jake. Pagkatapos ay yinakap niya na ang mga anak namin.

Pagkatapos ay tumayo siya at lumapit sa akin. “Baby I know hindi ka payag na umalis ako. Pero ito kasi ang sinumpaan kong tungkulin…but I promised, after this mission, I’m gonna stay forever by your side at sa mga anak natin. Mangako ka lang na iintayin moko. I love you baby ko.” di ko na napigilan ang luha kong kanina pa gustong lumabas.

Hinagkan ko siya. “Pangako ko hihintayin kita Todd, hihintayin ka namin ng mga anak mo. Mahal na mahal kita Todd.”

“Mr. Faukerson, we need to go.” sabi nung isang sundalo. Tumango naman si Todd at binitbit na ang mga gamit niya.

Pagkatapos ng iyakan na iyon ay unti unti na siyang nawawala sa pagsarado ng tarangkahan. Nakita ko pa siyang yumuko at parang may pinunas siya sa mga mata nito. Iyon ang huling sandali na nakita ko siya.

---

One month later

Isang buwan. Isang buwan na simula nang umalis si Todd para sumama sa isang mission na sagipin ang mga natitirang buhay doon sa lungsod na pinagmulan namin. Isang buwan na rin akong nangungulila sa pagmamahal niya at mga yakap niya. Isang buwan na pabalik balik ako doon sa tarangkahan, inaabangan na iluwa siya neto papasok. Gabi gabi rin akong umiiyak dahil sobra ko na siyang nami-miss.

Ang tanga ko naman kasi. Bakit ko ba siya pinayagan umalis? Dapat pinigilan ko nalang siya noong araw na iyon. Sana di nalang ako pumayag sa gusto ng mga sundalo na iyon. I’m missing him so much.

Sa sobrang kakaisip ko lagi sa kanya ay nakalimutan ko na ngayon pala ay kaarawan ko na. Happy Birthday self! Batiin ko nalang sarili ko wala naman kasing nakakaalam na kaarawan ko ngayon. Wala rin nakakaalam sa mga anak ko na ngayon ang birthday ko kasi di ko pa pala nasabi sa kanila. Miski sa mga kaibigan namin. Naaalala ko na tanging si Todd lang ang napagsabihan ko noon. Tinatamad ako mag-celebrate siguro pupunta nalang akong simbahan mamaya para magdasal. Ever since din naman kapag birthday ko ay pumupunta lang ako sa simbahan at sapat na sakin iyon.

“Dad. Good Morning po.” bati ni James na nagpabalik sa ulirat ko. Umupo na siya sa lamesa para kumain.

“Dad umiiyak ka na naman po. Tahan na po.” bati sakin ni Jake. Di ko pala namalayan na tumulo na naman ang mga luha ko.

“Dad ito po panyo.” iniangat ni Yohan ang isang panyo. Napa-smile nalang ako sa ginawa niya kasi nakatingkayad ito at pilit inabot sa akin ang panyo. So cute! “Smile kana po.” habol niya.

Pinunas ko na ang mga luha ko at inalis na ang lungkot sa mukha ko. “Mga anak may napansin ako sainyo simula pa kagabi.” tiningnan ko sila isa isa at ngumiti. “Sige nga sabihin ninyo sakin, bat ang saya ninyo ata. May natanggap ba kayong reward sa school? Or baka naman…may mga crush na kayo doon? Yiee!” sabay sinundot ko ang tagiliran ni Yohan.

“Dad tama na po HAHAHA.” tumigil rin naman ako na kilitiin ito.

“Bat nga kayo masaya?” pagulit ko sa kanila.

Nagsalita naman si James. “Dad wala po kaming reward na natanggap sa school tsaka wala rin kaming crush. Gusto lang po namin na hawaan kayo ng happiness.” he smiled.

“Aww. Tara nga kayong tatlo dito at mayakap ko kayo.” They right. I feel the happiness that comes from their heart. Buti nalang at nandito sila palagi para pasayahin ako.

Kumain na kami kasi may pasok sila ngayon kahit sabado. Ang pagkakaalam ko kasi ay wala naman silang pasok ng sabado pero si Migs na ang nagsabi sakin kaya naniwala na ako. Nagtatrabaho na kasi si Migs as Elementary teacher sa school na pinapasukan ng mga anak ko.

Nandito na kami ngayon sa gate naghihintay ng school bus nila. Ilang minuto na kaming nakatayo dito.

Napalingon naman kaming apat sa loob ng compound dahil sa nagsalitang si Migs. “Sis, ako na maghahatid sa kanila. Isasabay ko nalang sila kasi walang school bus ngayon.”

Pumayag naman na ako. Tumawag na kami ng tricycle. Bago pa man sumakay ang tatlo kong anak ay may sinabi sila sa akin.

“Dad. Happy Birthday po!” sabay sabay nilang sabi at sumakay na ng tricycle. Tulala naman akong naiwan dito sa kinatatayuan ko. Iniisip ko kung saan nila nalaman na birthday ko ngayon dahil hindi ko talaga iyon nabanggit sa kanila.

Umiling nalang ako. Baka nasabi lang iyon sa kanila ni Todd noong magkakasama pa kami. Napangiti nalang ako dahil binati ako ng mga anak ko ng di ko inaasahan.

Habang naglalakad ako papuntang bahay ay may tumawag sa akin.

“Noah.” napalingon naman ako dito. Si kenn lang pala. Lumabas ito sa bahay ni Joseph, sila na kasi guys. Niligawan siya nitong si Joseph. Nag-propose na nga si Joseph dito kay Kenn. Ang bilis diba. Noong araw na iyon ay di ko tuloy maiwasan na maalala ang proposal ni Todd sa akin. I miss that moment with him.

“Eto na pala yung cp na hiniram ko kahapon sa iyo. Thank you so much.” binigay niya sa akin yung cp ko. Hiniram niya kasi ito kasi nawala daw yung cp niya. Since na di ko naman ginagamit pang communication ang cp ko ay pinahiram ko na ito sa kanya kasi marami daw kasi siyang kailangan i-contact noong araw na iyon.

“Wala yun. Anytime you need my help andito lang ako sis.” sabi ko.

He smiled. Pumasok na rin siya sa loob ng bahay nila ni Joseph.

Naligo na ako at nagbihis na dahil pupunta na ako sa simbahan para magdasal at magpasalamat. Lumabas na ako ng bahay at sumakay na ng isang tricycle. Dumirestyo na ako sa loob ng simbahan. Ilang minuto rin akong nandoon sa loob.

Pagkatapos ko ay lumabas na rin naman ako na basa ang mga mata. Pinunas ko nalang ito at nagpatuloy na sa paglalakad. Di muna ako umuwi dahil pumunta muna ako sa lugar kung saan huli kong nakita ang mukha ng lalaking pinakamamahal ko. Nasa gilid ako ng kalsada habang nakatulala sa gate na iyan.

‘Isang buwan ka ng wala sa tabi ko Todd, isang buwan na akong nangungulila sayo. Ni wala rin akong balita kung ano ng lagay mo. Ang daya mo naman sabi mo babalik ka bago ang kaarawan ko. Please…bumalik kana.’

Naghintay pa ako ng isa pang oras, nagbabakasakaling dumating siya. Pero wala talaga. Lumakad na ko pabalik ng bahay dahil ipagluluto ko pa ng lunch ang mga anak ko.

Nasa harapan na ako netong gate namin sa compound. Sa sandaling buksan ko iyon ay nabigla ako sa kanila.

“HAPPY BIRTHDAY NOAH!” sabay sabay nilang sigaw. Kasabay nun ang mga confetti na isa isang bumabagsak mula sa taas, mga torotot na animoy new year at ang halo halo nilang pagbati sa akin. Napatapik nalang ako ng dalawa kong kamay sa mukha ko dahil hindi ko talaga ito inaasahan.

Tinanggal ko na ang mga kamay ko at nagsalita. “Grabe kayo! Na-surprise talaga ako. Hindi ko ito inaasahan. Salamat guys!”

Lumapit na ako sa kanila isa isa nagbigay ng greeting, hugs and kisses. Nasa unahan itong mga chikiting ko. Wala daw talaga silang school ngayon, kinuha lang talaga sila ni Migs kasi part daw ng surprise nila iyon ngayong birthday ko. Nabigla ako ng isayaw ako ni James kasabay nun ang sweet song. Parang debut lang ang peg! Sumunod naman si Jake at si Yohan. Ang sweet ng mga liite boys ko.

Sumunod kong nilapitan itong tatlo kong mga sis na sila Migs, Jane at Kenn. “Happy birthday sis.” sabay sabay na sabi nilang tatlo. Nagbeso-beso kami. Pagkatapos ay isinayaw rin nila ako isa isa.

Pagkatapos nila ako i-sweet ay sinalubong naman ako ng mga boyfriend nila. Isa isa rin nila akong binati at isinayaw. Natapos ko na silang lahat pasalamatan.

Maganda ang pagkakaorganize ng surprise na ito. Blue color ng tema na paborito ko. Mga balloons na color blue, may linagay rin silang karpet na color skyblue, yung mga pagkain ay nakalagay ng maayos sa side part, nasa sa harap ko itong simple pero naakagandang cake, at sa paligid naman nakasabit lahat ng larawan namin ni Todd tiningnan ko lahat iyon isa isa napangiti nalang ako kahit lungkot ang nadama ko. Makikita mo naman ang isang malaking dingding namay makukulay na arts, sa gitna nito nakasulat ang Happy 22th Birthday Noah Faukerson!

Nang mabasa ko yung apelyido ko ay bigla na namang pumasok sa isip ko si Todd. Siya lang ang wala dito. I sighed. Pinigilan kong pumatak ang luha ko dahil sa pangungulila ko sa kanya lalo na ngayong kaarawan ko. Bago humarap sa kanila at ihipan ang bithday candle ay inayos ko muna ang itsura ng mukha ko, dapat happy lang tayo kahit sobrang sakit na sa loob.

“Make a wish Noah.” sabay na sabi ni Joseph at Kenn.

I smiled at nagsalita. “First of all, Gusto ko ulit magpasalamat sainyong lahat. Hindi ko talaga ito ine-expect. Salamat mga anak dahil nandiyan kayo para palakasin ako araw-araw, ganun rin sainyong nga kaibigan ko. Ate Jane, kuya Ian, Migs at Marco pati kayo Kenn at Joseph, Thank You!” nag-pause muna ako magsalita. Napayuko ako at unti-unti nang pumatak ang mga luha kong kanina pa gustong lumabas.

Pilit kong iniangat ang ulo ko at hinarap sila. Nakita ko na may mga napapaluha na rin sa kanila, sorry nahawaan ko ata sila. “Ka-kahit wala ka dito Todd, I wanna say Thank You. Ikaw yung lalaking nakilala ko sa isang unexpected na pangyayari, ikaw yung lalaking nagbigay sakin ng lakas sa oras na mahina ako, ikaw yung lalaking gagawin ang lahat mapasaya lang ako at ipinaramdam mo sakin ang pagmamahal at halaga ng buhay. Nami-miss na kita. Nami-miss ko na ang mga yakap mo at halik mo, pati ang pagtatampo mo nakaka-miss ang cute mo kasi.” napangiti ako saglit habang patuloy na umiiyak .“Ang daya mo naman kasi…sabi mo babalik ka before my birthday. Mahal na mahal kita. Wala na kong ibang hihilingin kung hindi bumalik kana.” pagkatapos ay hinipan ko na ang mga kandila na nakatirik sa cake. Nagpalakpakan naman ang mga anak at kaibigan ko na sobra na rin ang iyak.

“Jane grabe ka naman dinaig mo pa sa iyakan si Noah.” biro ni Ian. Hinampas naman siya nito sa balikat. Natawa nalang kaming lahat.

Habang nandoon pa ako sa harap nila ay may naalala ako. Saan ba nila nalaman na birthday ko ngayon? Oo, binati ako ng mga anak ko kanina pero may plano na sila nun eh. Nakakapagtaka naman.

“Guys, guys?” pagtawag ko sa atensyon nila dahil pinag-aasar na nila si Jane. Tumingin naman sila lahat sa akin.

“Tanong ko lang. Saan ninyo pala nalaman na birthday ko ngayon?”

Ngumiti sila bago sumagot. “Sa kanya!” sabay sabay nilang sagot habang nakaturo sa likod ko.

Dahan dahan akong lumingon sa likod ko. Gulat na gulat ako nang makita ko ulit ang lalaking kay tagal kong hinintay. Bakit ngayon kalang? Bakit ang tagal mong hindi nagparamdam? Mga tanong na gustong kong itanong sa kanya.

Sa mga puntong iyon ay parang wala na kong naririnig, pati lahat ng nakapaligid sa akin ay nagblurd. Tanging siya lang ang nakikita ko. Nabitawan ko na rin ang hawak kong mic.

Namumugto na naman ang mga mata ko sa mga sandaling ito. Nanginginig na rin ako habang palapit siya nang palapit sa akin. Halo-halong emosyon na ang nararamdaman ko. Ang kaninang pangungulila at lungkot ko ay nawala. Napalitan ito ng saya, excitement at parang nabuo ako bigla. 

Hinawakan ko ng dahan dahan ang pisngi niya at hinaplos ko ito. Oo, siya nga si Todd. Nasilayan ko ulit ang mga ngiti niya. Wala na akong pinalagpas na sandali at hinagkan ko na siya ng kay higpit. Tinugunan niya naman ito. Ayoko ng umalis sa pagkakayakap ko sa kaniya. Ayoko na siyang mawala.

Habang yakap yakap ko siya ay may binulong sa sakin. “Narinig ko lahat ng sinabi mo. Walang araw na hindi kita namimiss. Hinahanap hanap kita Noah. Pasensya na kung medyo natagalan ako. Tutuparin ko na ang pangako ko sainyo ng mga anak ko. Hindi na ko aalis sa tabi ninyo. Wala ng dahilan para umiyak ka pa, andito na ako. I love you to the moon and back, Noah. My baby.”

“I love you more, Daddy.” hinagkan pa namin ng kay hingpit ang isat isa.

Naramdaman naman namin ang pagyakap ng mga anak namin sa mga binti namin. Binuhat naman ni Todd si Yohan at Jake, inakbayan ko naman si James at nayakap kaming buong pamilya.

Ito na yata ang pinakamasayang kaarawan ko sa buong buhay ko. Andito na si Todd, ang mga anak ko na si James, Jake at Yohan. Tama si Todd wala ng dahilan para umiyak pa. Sa dinami dami na ng pinagdaanan namin ay wala na atang makakatibag samin. Mahal na mahal ko ang pamilya ko pati ang mga taong nakapaligid sa akin. Walang bagay sa mundo ang makakatumbas sa pagmamahal nilang lahat.

THE END!

---

You can now read the other series of SWAD: SWAD2: Jungle Of Death SWAD3: Until We See The Dawn

See yah!

Special Chapter

• Noah Faukerson POV

Ika nga sabi ng matatanda ‘Sa hinaba haba ng prosisyon, sa kama parin ay este sa simbahan parin ang tuloy’.

Sandali kong ipinikit ang aking mga mata. Rinig ko ang masayang pag awit ng mga ibon sa himpapawid. Dinadama ang banayad na simoy ng hangin na dumadampi sa mukha at kamay ko habang hawak hawak ko ang isang bouquet ng puting mga rosas.

Habang nakapikit ako ay bumalik ang ilan sa masasayang alaala sa nakaraang ilang buwan at magagandang alaala na kasama ko siya, si Todd.

Naaalala ko pa kung paano kami nagkakilala noon. Napaka-unexpected talaga ng tagpo na iyon. Parang tinadhana kaming magsama sa isang condo, pinagsama ng mga zombies, ikinulong at doon umusbong at nagsimula ang pag-ibig ko sa kanya at ganun rin siya sa akin na sa buong buhay ko ay hindi ko inaasahan. Naalala ko pa noon kung pano niya ko asar-asarin at inis inisin. Mula doon sa paghubad niya sakin ng walang pasabi at yung mga moment na akala ko ay mawawala na siya sa akin sobra talaga kong naasar ng mga panahon na yun sa kaniya buti nalang may pagkamarupok tayo. Naalala ko rin kung paano kami naging instant parents, sobrang saya. Isa yun sa mga milestone ng buhay ko. James Faukerson, Jake Faukerson at Yohan Faukerson, mga pangalan ng mga munting anghel na nagdagdag ng kulay sa samahan at pagmamahalan naming dalawa ni Todd. Ang saya saya ng araw na iyon like legit! Although, maraming struggle na pinagdaanan masasabi kong isa yun sa mga naging dahilan kung bakit nandito ako, kami, ngayon nabubuhay ng payapa at masaya.

“Bubuksan na namin ang pinto. Ready! In Three, Two, One!”

Bumungad na nga sa akin ang isang puting carpet, mga puti at kumikinang na palamuti at chandelier, mga puting rosas at white gypsophilia flower at mga kaibigang bihis na bihis ng gowns at suit.

Sinalubong ako ni Marco at Migs. Sila na ang tumayong mga magulang ko. Nagbeso muna kami pagkatapos ay inangkla ko na ang braso ko sa kanila.

Habang naglalakad ako papasok ay inawit na ni Joseph ang kantang Perfect by Ed Sheeran. Talentado rin pala ang kumag, char! Favorite kasi naming dalawa ang kanta na iyan lalo na kapag isinasayaw niya ako sa kwarto ng sweet.

“We’re so proud of you!”

“We’re so happy for the both of you!”

Halos sabay nilang sabi.

I found a love for me🎶

Oh darling, just dive right in and follow my lead

Well, I found a boy, beautiful and sweet

Oh, I never knew you were the someone waiting for me

’Cause we were just kids when we fell in love

Not knowing what it was

I will not give you up this time

But darling, just kiss me slow, your heart is all I own

And in your eyes, you’re holding mine

Baby, I’m dancing in the dark with you between my arms

Sa buong buhay ko ay hindi ko lubos akalain na mangyayari ang mga bagay na ito. Lalo pa sa ganitong uri ng panahon at sitwasyon. Pero kahit anong mangyari, kung kayo talaga para sa isat isa, ay kayo talaga.

Napaka-special ng araw na ito sa akin. Iche-cherish ko ang moment na ito habang ako ay nabubuhay. I never imagined this scene wearing white toxido while walking down the aisle towards to my husband. Umaapaw ang pagibig at kagalakan sa aking puso. Sorry napa-english na ang lola niyo.

Barefoot on the grass, listening to our favourite song🎶

When you said you looked a mess, I whispered underneath my breath

But you heard it, darling, you look perfect tonight

Well I found a man, stronger than anyone I know

He shares my dreams, I hope that someday I’ll share him home

I found a love, to carry more than just my secrets

To carry love, to carry children of our own

We are still kids, but we’re so in love

Fighting against all odds

I know we’ll be alright this time

Darling, just hold my hand

Be my girl, I’ll be your man

I see my future in your eyes

Natatanaw ko na ang lalaking nagparamdam sa akin pagmamahal at ang nag courage sa akin na patuloy na mabuhay. Napakagwapo niya at kay tamis ng mga ngiti nito. Nakatitig siya sa mga mata ko at purong pag-ibig at saya lang ang nakikita ko rito.

Baby, I’m dancing in the dark, with you between my arms

Barefoot on the grass, listening to our favorite song

When I saw you in that dress, looking so beautiful

I don’t deserve this, darling, you look perfect tonight

Baby, I’m dancing in the dark, with you between my arms🎶

Barefoot on the grass, listening to our favorite song

I have faith in what I see

Now I know I have met an angel in person

And she looks perfect

I don’t deserve this

You look perfect tonight🎶

“Pre, alagaan ninyo ang isat isa.” sabi ni Marco at ibinigay na niya ang kamay ko kay Todd.

“Kuya Todd, masaya kami para sa inyo.” sabi naman ni Migs.

He looked at me and smiled sweetly for a while. Naglakad na kami papunta sa harap ng magkakasal sa amin.

“We are gathered here today to share and witness the bond of loving Todd Faukerson and Noah Faukerson. We are here to publicly witness our love for them, as well as their love for each other. We are here to pledge the support for the commitment they are making and to give our blessings to them.” officiant said.

Nanunuot lahat ng pagibig hanggang buto ko. This is it!

“I will now read a passage from 1 Corinthians 13:4-7.

Love is patient and kind; love is not jealous or boastful; it is not arrogant or rude. Love does not insist on its own way; it is not easily angered, it keeps no record of wrongs, but rejoices with the truth. Love always protects, always trusts, always hopes, love never gives up… Three things remain: faith, hope and love. But the greatest of these is love.“

ani ng officiant.

Pagkatapos niyang sabihin iyon ay saglit kaming nagtingin ni Todd. Ngumiti ito sa akin. Ganun rin ako sa kanya. Naramdaman ko rin na mas humigpit pa ang hawak niya sa kamay ko, ganun rin ako sa kanya.

“Todd Faukerson and Noah Faukerson, it is time to say your vows. May your promises today be renewed tomorrow and each day that follows. Please turn, facing each other, and hold hands.”

Nagharap na kami ni Todd. Hinawakan niya ang kamay ko. “Ang lamig ng kamay mo, baby.”

“Kinakabahan kasi ako.”

“Relax, baby. Enjoy our wedding.” nakakatunaw ng puso ang bawat salita niya parang naiihi ako, char!

“Todd Faukerson, repeat after me:”

Nakatitig si Todd sa mga mata ko habang sinasabi “In the presence of God, our family, and friends, I, Todd Faukerson choose you , Noah Faukerson to be my life partner, to have and to hold from this day forward, for better for worse, for richer for poorer, in sickness and in health, in joy and in sorrow, to love and to cherish, and to be faithful to you alone. This is my solemn vow.” sinsero niyang sabi.

Pagkatapos niya ay ako naman. “In the presence of God and our family and friends, I, Noah Faukerson choose you, Todd Faukerson to be my life partner, to have and to hold from this day forward, for better for worse, for richer for poorer, in sickness and in health, in joy and in sorrow, to love and to cherish, and to be faithful to you alone. This is my solemn vow.”

“May I have the ring, please.”

Lumapit sa amin si Yohan dala at hawak ang puting unan na may singsing.

“Thank you, anak.”

“Thank you, bro.”

Sabay naming sabi at saka kinuha ang singsing na nakapatong sa hawak ni Yohan na unan.

“Todd Faukerson, place the ring on Noah’s finger and repeat after me,”

Tumikhim si Todd at umayos ng tindig.

“Noah Faukerson, I give you this ring as a symbol of the vows we have made this day. I pledge you my love, respect, laughter, and tears. With all that I am, I honor you.” sabi niya habang titig na titig sa mata ko pagkatapos ay isinuot na niya ito sa palasingsingan ko.

“Noah Faukerson, place the ring on Todd’s finger and repeat after me,”

“Todd Faukerson, I give you this ring as a symbol of the vows we have made this day. I pledge you my love, respect, laughter, and tears. With all that I am, I honor you.” pagsunod ko sa sabi niya at saka sinuot sa kanya ang singsing.

“Todd Faukerson and Noah Faukerson, we have heard your promise to share your lives in marriage. We recognize and respect the covenant you have made here this day before God and all of us as witnesses. Therefore, in the honesty and sincerity of what you have said and done today and by the power vested in me by the Safe Place, it is my pleasure to declare you married and partners in life! You may seal your vows with a kiss.” pagkasabi nila nun ay naghiyawan ang mga kaibigan at bisita namin habang kami naman ni Todd ay sobrang lagkit ng titigan. Hindi ako magsasawa sa mga titig niyang yan.

“Woohoo! Kisssssssssss!” hiyaw nila.

Sobrang gwapo ng asawa ko. “Kiss na daw tay–.” hindi ko na natapos ang sasabihin ko ng sungaban na niya ang labi ko. Inangkla niya pa ang braso niya sa bewang ko at saka ako binend.

“Sweet!”

“Sheneol!”

“Congrats!”

Ito ang unang halik naming mag-asawa. Naks, MAG ASAWA NA KAMI! Legit asawa ko na si Todd Faukerson.

Kahit ano mang hirap haharapin namin. Kahit anong sakuna o sandamakmak na zombie pa iyan ay haharapin namin ng magkasama bilang isang pamilya.

Ito yung nababasa ko lang sa mga story dati and now. Finally, ako naman ang bida sa sariling kong kwento.

Natapos na kami sa paghahalikan.

“I love you, baby ko.” kay tamis niyang sabi.

“I love you too, daddy!”

Walang ano ano ay binuhat niya ako. Nabigla ako buti nalang at nakakapit ako sa leeg niya. “Todd, muntik na kong matumba.” nakangiti pa ito sakin.

“Don’t worry, baby. Palagi naman kitang sasaluhin.” pakiramdam ko nagblush ako ng todo. “Tara na?” tumango lang ako at saka nginitian siya.

Tumakbo na siya palabas ng wedding venue namin habang bitbit niya ako. Alam ninyo na ang susunod na mangyayari, kaya goodluck sa katawan ko mamaya.

THE

END

---

You can now read the other series of SWAD: SWAD2: Jungle Of Death SWAD3: Until We See The Dawn

See yah!