PROLOGUE

Disclaimer: This is a work of fiction. The places, events, names and incidents are either product of author’s imagination or used in fictious manner. Any resemblance to actual persons living or dead, or actual events is purely coincidental.

---

Hindi ko alam kung paano at saan nagsimula.

Wala akong ideya kung ano ba ang naging puno’t dulo ng lahat ng ito.

Basta biglaan na lamang nagkainan ang mga tao na tila ba patay na patay sila sa laman ng bawat isa.

Sinira nito ang tinatawag na food chain links sa food web dahil tayo mismo ay pagkain na rin sa pinakamataas na consumer, ang mga tao.

Tila ang bawat isa ay naging kasangkapan upang ubusin ang lahi ng sangkatauhan.

Wala nang kasiguraduhan ang buhay. Maaaring magwakas ang aking buhay sa hindi inaasahang tagpo. Hindi ko rin alam kung saan ako dadalhin ng tadhana kasama ang lalaking ngayon ko lang makikilala at makakasama.

Ano kaya ang magiging karanasan ko kasama ang katulad niyang binata sa iisang bubong, sa iisang layunin at sa loob ng mapanganib na kagubatan?

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy 2:

Jungle Of Death

All Rights Reserved 2022 ©MisterAdobo

Chapter 1

Syd

Forteza’s

POV

’…You look like a movie

You sound like a song

My God this reminds me, of when we were young’

5:12 PM na ngunit visible pa ang paligid sa labas. Katamtaman lamang ang buhos ng ulan. Dumadaloy nang dahan-dahan ang mga patak nito sa bintanang salamin. Ako ay komportableng naka-upo dito sa loob ng bus. Pinapakinggan ang tugtugin ni Adele na When we were young sa isang lumang radyo na nasa unahan nitong bus. Yakap-yakap ang sarili habang nakatanaw sa labas.

Pinagmamasdan ang mga dinadaanang malalawak na palayan, mabulaklak na mga taniman at mga nagtataasang puno at mga bundok. Walang pinagbago ang mga ito simula nung huli ko itong makita at madaanan. Dalawang taon na rin kasi simula nung umuwi ako dito sa probinsya sa farm ni Lolo Thomas.

’Let me photograph you in this light

In case it is the last time

That we might be exactly like we were

Before we realized

We were scared of getting old

It made us restless

It was just like a movie

It was just like a song…’

Habang nasa ganoon akong posisyon ay nag-vibrate itong cellphone ko. Agad ko itong kinuha sa bulsa at tsaka tiningnan. Si Noah pala, isa sa mga close friend ko doon sa orphanage na pinanggalingan ko. Simula pagkabata ay siya na ang isa sa mga naging sandalan ko. Kapatid na rin ang turingan namin nito.

“Hello? Noah? Kumusta kana?” pangangamusta ko sa kanya. Rinig ko ang mga busina ng mga sasakyan doon sa kabilang linya.

“As usual, abala sa trabaho. Dami ko pa ngang ide-deliver, jusko nakaka-stress. Dami ko rin gawain sa school. Gusto ko na nalang mamatayyyy! Char!” sigaw nito sa kabilang linya na ikinangisi ko.

“Gaga ka ba? Masyado pang maaga para mamatay ka. Di ka pa nga nakakaranas magka-jowa. Hindi ba ang sabi mo noon gustong-gusto mo maranasan ang tunay na pagmamahal ng isang lalaki? Lumandi ka rin kasi minsan, wag puro trabaho.”

Narinig ko na tumawa ito saglit sa kabilang linya, “Sobrang daming naghahabol sa akin alam mo yan. Kaso ayoko pa talaga ng sagabal sa pagaaral ko. Bakit ikaw ba nagka-boyfriend kana? Diba wala pa?” pagkatapos ay tumawa ulit ito. “Kaya tabla lang tayo.” dagdag niya pa.

“Wala pa kasi yan sa isip ko. Focus ako sa goal ko na makapagtapos at maging professional teacher. Oh, Ba’t ka nga pala napatawag, huh?” tanong ko sa kanya habang sumasabay parin ng pag-awit sa kanta ni Adele.

“Yun nga. Naisip ko labas naman tayong apat nila Ford at tsaka si Earl. Walwal tayong apat pangpatangal umay sa buhay. Tsaka isang buwan na rin nung huli tayong magkita-kitang apat. Ano game kaba?”

“Wow, ah. Kailan ka pa natutong uminom, ha? Siguro nagpapraktis ka.” biro ko sa kanya dahil hindi naman siya pala-inom talaga. “Basta game na game ako. Tsaka sure na sure rin ako na sasama din yung dalawa kasi stress din yun sa mga acads at part time job nila. By the way, I’m on vacation here kay Lolo Thomas kaya baka next week pa ako makaluwas diyan. Pero ikaw, kailan ba tayo lalabas? May alam akong magandang bar sa may BGC. For sure mag-eenjoy kayo dun.”

Dumaan muna ang ilang segundo bago siya sumagot. “Baka sa makhhsjskk–.”

Hindi ko maintindihan ang sinasabi nito dahil siguro sa paghina ng signal dito sa lugar kung nasaan ako. “Hello? Choppy ka, Noah. Uy, Noah? Hello?”

Tiningnan ko ang monitor ng cellphone ko, namatay na ang tawag nito sa akin. Sinubukan ko ulit itong tawagan. Dalawang beses ngunit wala na talagang sumasagot. Napansin ko rin na one bar ng signal nalang ang natira sa itaas na screen ng cellphone ko kaya siguro naputol. Chat ko nalang siya later siguro.

Sa mga sandaling iyon ay napangiwi ako at napatakip ng tenga dahil sa makabasag eardrum na high pitched frequency na nanggaling sa radyo. Sandali lamang iyon ngunit sobrang sakit sa tenga. Lahat kami rito ay napadaing sa tunog na iyon.

“Abay, ang sakit nun sa tenga. Manong, ano po ba ang nangyari?” tanong nung lalaking nakasuot ng asul na long sleeve at naka short ng Hawaiian. Sa tingin ko ay nasa 40’s na ang edad niya.

Pati yung batang natutulog ay nagising na dahil sa tunog na iyon.

Agad namang tumayo ang kondoktor na nakasuot ng makapal na shirt at pants sa harap ng lahat. “Pagpasensyahan ninyo na po at baka may naging aberya lang doon sa mismong istasyon ng radyo…”

“Nanisi ka pa. Eh, mukha namang dyan ang deperensya sa radyo ninyo. Tingnan mo nga at lumang-luma na. Kay mahal-mahal ng singil ninyo sa pamasahe tapos hindi ninyo yan mapalitan? Tsaka, hello? Nasa technology era na tayo. Improve ninyo naman itong bus niyo, jusko!” galit na sabi ng ginang na sa tingin ko ay nasa edad limangpu’t lima.

Napailing nalang ako dahil sa palitan nila ng argumento. Actually mas masakit pa yan sa tenga kesa dun sa frequency.

Aking kinuha ang earphones sa bag. Isasaksak ko na sana ito sa aking cellphone nang mapansin ko na wala ito sa kamay ko. Agad kong iginala ang paningin ko sa sahig. Nakita ko ito doon sa tapat ng pinakahuling upuan sa may likod.

Siguro ay nabitawan ko ito kanina dahil sa pagkagulat.

Agad akong tumayo at binalanse ang sarili upang iyon ay kuhanin. Isang pagitan lang naman ng upuan ang layo.

Napagtagumpayan ko naman na makarating dito sa hulihan. Kinuha ko na ito. Pag-angat ko ay nahagip ng paningin ko ang isang mamang nakatalukbong ng kaniyang makapal na jacket. Naka-upo ito sa left side nitong three seat sa hulihan. Parang nanginginig ito, siguro ay may sakit siya.

Inusisa ko naman ito saglit bago magsalita, “Tay? Ayos lang po ba kayo?” tanong ko sa kanya. Sa tingin ko ay may nararamdaman itong masama. Napansin ko rin na may parang kagat siya sa may binti at sa itaas na bahagi nito ay may nakataling mahigpit na tela. Nakagat kaya siya ng aso? Kailangan niya kaagad madala niyan sa hospital.

Napaatras ako ng ulo at napahawak ako sa aking dibdib nung inalis nito ang talukbong sa ulo niya. Nagulat ako sa kanya.

“Namumutla po kayo–” hindi ko na napagpatuloy ang sinasabi ko nung barahin na niya ako.

“Umalis ka dito! Ayos lamang ako. Hindi ko kailangan ng concern mo.” sigaw nito sa akin kaya naagaw ng atensyon nito ang lahat ng tao sa bus.

“Kanina pa yan ganyan. Tinanong naman namin kung ano ang nararamdaman niya, nagagalit lamang ito sa amin.” sabi nitong babae na nasa front seat nitong si Itay.

Tumango na lamang ako at bumalik na sa upuan. Hindi ko na lamang siya inistorbo pa.

Napansin ko naman na lumapit doon yung kondoktor para kausapin ito. Hindi ko marinig ang pinag-uusapan nila pero sana maging maayos na ang lagay ni Tatay.

Madilim naman na sa labas kaya sinamantala ko na ito upang makatulog na dahil mahaba-haba pa ang biyahe namin.

Sakto, bukas paggising ko andun na ako sa istasyon ng bus.

MisterAdobo

Stuck

With A Daddy 2:

Jungle Of Death

Chapter 2

Syd Forteza’s POV

Finally at nandito na ako sa istasyon ng bus. Kay ganda rin ng panahon ngayon. Grabe sobrang daming tao rito kahit ordinaryong araw lang.

Agad na akong pumunta sa paradahan ng tricycle para sumakay. Nasa dalawang kilometero rin kasi ang layo nung farm ni Lolo dito sa bus station.

“Kuya sa Forteza Farm po ako.” sabi ko dito sa driver ng tricycle pagkasakay ko. Kilalang-kilala kasi ang farm ni Lolo dito sa buong bayan.

Tumango naman ito sa akin pagkatapos ay pinaandar na nito ang tricycle.

“Matanong ko lang ijo no, kaano-ano mo nga pala si Lolo Thomas?” napalingon ako kay manong driver.

“Lolo ko po siya.” matipid kong sagot dito.

“Ah, ikaw ba si Syd? Lagi niya kasing bukang bibig yun sa amin kapag sumasakay siya ng tricycle. Lagi niyang pinagmamalaki na magkakaroon na raw siya ng isang teacher na apo. Totoo rin pala na kay ganda mong lalaki.” napangiti naman ako dahil doon. Agree kasi ako sa huli niyang sinabi.

“Opo, ako nga po iyon.” matipid ko ulit na sagot. Natutuwa ako kay Lolo dahil pinagmamalaki niya pala ako rito sa lugar niya. Nakakataba ng puso.

Habang binabagtas ang daan patungo sa farm ni Lolo, mayroon kaming nakasalubong na ambulansya. Sinundan ko ito ng tingin. Natanaw ko pa na tumigil ito doon sa istasyon ng bus. Pumasok bigla sa isip ko si Tatay dun sa bus. Siguro siya ang isusugod sa hospital, hindi ko na rin kasi siya napansin kanina pagbaba ko ng bus. Sana maging maayos na ang kalagayan niya.

Bumalik na lang ako ng tingin ko sa unahan. Napansin ko na mas dumami na rin ang kabahayan rito kumpara nung huli kong punta. Ang pinagkaiba lang nito doon sa pinanggalingan ko ay walang nagtataasang mga gusali at establisyemiento. Ang marami dito ay nagtataasang mga puno na halatang kay lulusog.

Natatanaw ko rin ang mga bundok di kalayuan rito. Sobrang ganda nito dahil berdeng-berde ang kulay nito at halatang nababantayan at napangangalagaan.

“Mariano Resort?” Matagal na po ba iyan diyan?“ tanong ko kay manong habang binabasa ang malaking tarpaulin nitong resort na nasa gilid ng kalsada. Pagkaka-alam ko wala naman iyan dati diyan.

“Oo, halos isang taon na rin yan. Nakita mo ba kanina yung tao doon sa bus station? Halos karamihan doon ay turista galing malalayong lugar. Dinarayo kasi nila ang falls diyan sa resort na iyan. Ewan, sabi nila maganda daw iyon pero kasi hindi ko pa yun nakita kahit taga rito ako.” sagot ni manong.

“Ah, ganun po ba.”

Makaraan ang ilang minuto pang biyahe ay nakarating na kami dito sa tapat ng cute na gate ni Lolo Thomas.

“Thank you po!” sabi ko doon sa driver pagkababa ko pagkatapos ay umalis na ito.

Napahangos at tila nanumbalik ang mga alaala ko nung masilayan ko ang kabuuan ng farm ni Lolo. Masaya na parang nakakapanghinayang dahil wala na si Inay Celina, ang anak ni Lolo na umampon sa akin.

Makikita rito ang bat-ibang gulay, prutas, may mga bulaklak at naglalakihang mga puno ang naririto sa tapat palang yan ng bahay niya ah. Paano niya kaya ito naaasikaso sa kabila ng kanyang edad? 62 na rin kasi yun si Lolo Thomas.

Ang mga bakod niya ay gawa sa kawayan na hanggang bewang ko lang ang taas, ganun rin ang gate nito. Tanaw rin dito sa labas ang kanyang dalawang palapag na bahay na yari sa  pinaghalong native at modern materials.

Agad ko ng tinungo ang tarangkahan at binuksan ito. “Nasaan kaya si Lolo? Sabi ko naman sa kanya baka ganitong oras ako dumating.” bulong ko habang naglalakad papunta sa bahay niya.

“Apo!” bigla akong napatingin sa gawing kanan ko. Nakita ko na nakatayo doon sa halamanan si Lolo habang bitbit ang isang pala. Wagas na wagas ang ngiti nito nung masilayan niya ako.

Binitiwan naman nito ang kanyang hawak na pala at iika-ika na tumakbo sa akin.

“Lolo Thomas! Ako na po ang lalapit sa inyo.” patakbo ko siyang sinalubong at tsaka yinakap ng mahigpit. Naluluha ako dahil kay tagal ko siyang hindi nasilayan.

“Apo ko. Ang laki-laki mo na. Miss na miss na kita apo ko.” paglalambing niya habang yakap-yakap ako. “Kanina kapa ba dumating apo? Abay, hindi ko namalayan ang oras pasensya kana.”

Naghiwalay na rin kami sa pagyayakapan. “Ngayon palang naman po ako dumating. Hmm… Lolo, ano po ang nagyari sa binti ninyo at iika-ika kayo?”

Tinapik niya muna ito bago magsalita. “Wala ito, apo. Natumbahan lang ng kahoy kaganina kaya wag ka ng mag-alala pa. Malakas pa kaya ako, ni hindi pa nga ako nirarayuma.”

Ngumiti naman ako kasabay ang pagka-awa sa mga mata ko bago magsalita. “Anong wag na pong mag-alala? Eh, paano kung napano kayo dahil dun? Sabi ko naman po kasi sainyo na wag ninyo na pong pagurin ang katawan mo. Baka kung ano pa po ang mangyari sa inyo niyan.”

“Abay, ayoko naman kasing tumambay nalang at maupo buong araw. Mas sumasakit kasi ang katawan ko kapag ganoon. O siya apo, tara at doon na tayo mag-usap sa loob. Inihanda ko ang paboritong tsaa ko.” hanggang ngayon ay labis parin ang galak sa mukha ni Lolo Thomas. Nakakatunaw ng puso ang mga ganiyang ekspresyon niya.

Inakbayan ko naman ito at inalalayan. “Sige po at may mga pasalubong rin ako sa inyo. Tara na po, marami rin tayong pagkwekwentuhan.” pagsang-ayon ko sa kanya.

Lumakad na kami papuntang terrace ng bahay niya. May tatlong hakbang na stairs bago makarating dito. Vintage na vintage parin ang mga gamit ni Lolo rito. Pagkarating namin dito ay napa-upo ako dahil sa dalawang cute na Siberian Husky na tulog na tulog dito sa may floormat.

“Uno! Dos! Ang lalaki niyo na. Ang cute-cute ninyo parin.” pagtawag ko sa dalawang asong iniwan ko noon na mga tuta pa lamang. Agad naman itong nagising at nagtatalon sa akin. Dinila-dilaan pa nila ko sa pisnge, jusko bagong gising pa naman sila. Yinakap ko naman ang mga ito. Grabe ang lalambot ng balahibo nila.

“Grabe, two years lang akong nawala ganyan na kayo kalalaki? Siguro puro tulog lang inaatupag ninyo. Diba sabi ko tulungan ninyo si Lolo Thomas sa farm?” biro ko kay Uno at Dos.

“Aw, aw!” tahol nila sa akin kasabay ang pagkampay ng mga buntot nito. Tuwang-tuwa sila sa akin.

“Lo, tapos ko na pong sibakin ang mga panggatong sa likod bahay.” bigla akong napatayo at napalingon sa lalaking nagsalita mula sa baba nitong terrace. Kay lalim rin ng boses nito.

Napalunok ako dahil sa pustura ng isang lalaki sa harap namin ni Lolo. Mala-adonis ang katawan nito at mas matangkad din siya sa akin. Matangos ang ilong, makapal na kilay at mahahabang eyebrows, may mga patubong bigote siya, mapula at kissable na labi, ang mga mata naman nito ay nangungusap at may malalim na mga tingin. Nakasuot lamang ito ng maiksing short na kulay army green kaya kitang kita ko ang maaalsa nitong díbdib at mga abs.

Hawak nito ang isang palakol na nakapatong sa kaliwa niyang balikat. Ang pawis nito ay mas pinapatingkad pa ang porma at hubog ng kanyang katawan. Maikukumpara ko na siya sa isang international model sa Paris.

“Ah, mabuti naman. Pati ba yung naroon sa may pick-up truck?” tanong ni Lolo sa lalaki.

“Yes po, Lo. Lahat iyon natapos ko na at maayos na nakasalansan.” sagot nitong lalaki habang humahakbang pataas dito sa mini stairs ng terrace. Isinandal na rin nito yung palakol sa may gilid.

“Oo nga pala.” hinawakan ni Lolo ang balikat ko bago ulit magsalita. “Ito nga pala si Syd, yung apo ko na palagi ko sa iyong kini-kwento. Dito siya magbabakasyon sa bahay sa loob ng isang linggo… Teka mabuti pa, ikaw na magpakilala sa sarili mo rito sa mahal kong apo.” tuwang-tuwang pagpakilala ni Lolo sa akin.

Mas pumogi pa ito sa malapitan.

“Hello. Paolo nga pala, Paolo Martinez.” pagkatapos ay inilahad nito sa akin ang kanyang kamay na kaagad ko namang tinugunan. Grabe ang daming nakalitaw na ugat sa kamay at braso niya.

“Nice to meet you, Paolo. Syd Forteza pala.” masaya kong pagpapakilala sa kanya. Takte, yung smile niya makalaglag salawal.

“Teka, teka. Doon nalang tayo mag-usap sa loob ng bahay. Magtsa-tsaa tayong tatlo. Ikaw naman Pao, samahan mo itong si Syd sa kwarto niya pagkatapos magbibis kana rin. Ako nama’y magtitimpla ng tsaa para sa atin.” hinila na ako ni Lolo sa loob.

Pagkapasok ko ay ganoon parin ang ayos ng mga gamit ni Lolo. Walang pinagbago pero kita naman na wala kang makikita ni isang tuldok ng alikabok dahil sa linis.

Sinundan ko na si Paolo papunta sa itaas.

“Ang kwarto ni Lolo, doon sa ibaba.” sabi nito habang paakyat kami. “Tapos tayong dalawa dito sa itaas.”

“Ah, ganun ba. Bakit nga pala narito ka sa bahay ni Lolo? I mean, kaano-ano mo ba si Lolo Thomas? Ngayon lang kasi kita nakita.” tanong ko habang binubuksan niya ang kwarto na sa tingin ko ay tutuluyan ko.

“Apo niya rin ako sa second cousin niya. So, malayo-layo rin. Nandito ako para magbakasyon at makatulong din sa kanya sa mga gawain rito. Halos one week na rin ako dito sa bahay ni Lolo. So far, enjoy na enjoy naman ako sa pag-stay dito.”

What? So, it means pinsan ko siya? Hindi ko alam pero bakit parang nanghihinayang ako.

“Magpinsan pala tayo, Paolo.” sabi ko sa kanya. Parang nakakapanghinayang lang kasi magpinsan pala kami.

Kinuha nito sa akin ang bag na dala ko. “Yeah, but not by blood.” tanging sagot nito sa akin pagkatapos ay inilapag niya iyon sa gilid ng cabinet.

Umupo muna ito sa kama. “Nga pala, diyan mo nalang ang mga damit mo sa isang lalagyan kasi occupied na iyong isa ng mga damit ko. Then share nalang tayo dito sa kama kasi isa lang naman ito.” sabi nito habang pinapalo-palo ang kama.

Ano daw? Share kami sa kama? I mean dito sa kwarto?

“Teka, dito rin ba ang room mo? Ang akala ko ay diyan ka sa kabilang kwarto na kaharap nito.” naguguluhan kong tanong sa kanya.

Itinukod muna nito ang dalawang braso niya sa bandang likod nito. “Ow, yung sa kabilang kwarto kasi eh maraming nakatambak na gamit kaya sabi ni Lolo, share na lang raw tayo rito. Bakit hindi ka ba komportable na may katabing iba? Pwede naman ako mag-adjust at humiga nalang dito sa lapag.” malumanay nitong sabi sa akin.

Dali-dali akong sumagot kasi baka sabihin nito maarte ako.“No, its not like that. Akala ko lang kasi sa kabila kang kwarto tumutuloy. Pero wala namang case sa akin kung katabi kitang matulog. Mas enjoy nga ang may katabi.” paglilinaw ko.

“Mga apo? Bumaba na kayo riyan. Handa na ang tsaa.” sigaw sa amin ni Lolo mula sa ibaba.

“Opo, Lo. Bababa na rin po.” sabay naming tugon ni Paolo dahilan para magkatinginan kami at mapangisi habang umiiling.

Mukhang mabait naman ito si Paolo. Mabuti iyon upang maging komportable ako na kasama siya rito.

Tinulungan na ako ni Paolo sa pag-aayos ko ng gamit. Hinintay ko na rin itong matapos makapagbihis sa CR. Pagkatapos ay sabay na rin kaming bumaba kalaunan kay Lolo Thomas.

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy 2:

Jungle Of Death

Chapter 3

Syd Forteza’s POV

6:48 PM. Nagtimpla ako ng gatas para kay Lolo. Inilagay ito sa tray kasama ng mga gamot na kailangan niyang inumin bago matulog.

Agad ko ng tinungo at pinasok ang kwarto niya. Nakahiga na ito sa kama habang binabasa ang nobela na Florante at Laura.

“Lo, ito na po yung gatas ninyo. Andito na rin po yung gamot ninyo.” banggit ko sa kanya. Binitiwan naman nito yung libro pagkatapos ay inalalayan ko itong maka-upo at makasandal sa may headboard ng kama.

“Salamat, apo.”

“Lo, hindi po ba kayo nagsasawa sa pagbabasa niyan? Nung umalis ako dito dalawang taon na ang nakakaraan ay binabasa niyo na po iyan.” tanong ko habang pinagmamasdan siya sa pag-inom ng gatas. Kay tagal na rin ng aklat na iyan, may mga punit at lamat na nga sa cover nito.

Naubos na nito ang gatas pagkatapos ay inilapag niya ito ulit sa tray. Inabot nito at kinuha ang larawan ng pinakamamahal niyang babae dito sa study table, si Lola Pasing.

Inusisa niya muna ang larawan habang wagas siyang nakangiti doon. Kita ko sa kanyang mga mata ang galak na walang kahit anong katumbas na bagay dito sa mundo. Nakaka-antig ang pagmamahal niya para kay Lola Pasing.

“Kay ganda talaga niya, walang kupas. Hindi ba, apo?” matamis nitong banggit pagkatapos ay yinakap niya ang larawan at ikinulong sa kanyang mga bisig.

“Walang duda kay ganda nga talaga ni Lola Pasing.” tugon ko. Kahit hindi ko na ito naabutan ay alam kong minahal nito ng tunay si Lolo.

Tumingala muna ito bago magsalita. “Paboritong paborito niya kasi ang nobelang ito. Kay hilig niya itong basahin sa tuwing siya ay matutulog. Halos walang gabi na hindi niya ito pinapabasa sa akin. Ngunit nalulungkot lamang ako dahil sa mga natitirang kabanata nito ay hindi na niya natapos. Siya ay lumisan habang binabasa ko ito sa kanya.” bigla na lamang may luhang lumandas sa pisnge ni Lolo. Agad ko siyang yinakap at tsaka dinamayan. “Ito ang dahilan kaya hindi ako magsasawang basahin ang paborito niyang nobela. Gusto kong basahin ito at tapusin ng paulit-ulit para sa kanya.” dagdag pa nito.

“Lo, alam ko po tuwang-tuwa siya sa inyo. Dahil kahit nasa piling na siya ng Panginoon, hindi ka parin nagsasawang alayan siya ng pagmamahal. Ikaw na po ang pinaka-loyal na lalaki sa buong mundo, Lo. Idol ko na talaga kayo.” biro ko dito na ikinatawa niya naman. Madali lang kasing patawanin itong si Lolo kahit sa simpleng mga biro lang.

“Kaya ikaw apo…” bumalik na ako sa inuupuan ko habang tutok na tutok sa kanya. “Piliin mo yung lalaking aalayan ka talaga ng tunay na pagmamahal. Kasi sa panahon ngayon, kaunti na lamang ang ganoong klase ng lalaki. Ngayon, kung babae naman ang iyong napusuan. Mahalin mo siya hindi dahil sa maganda siya or mayaman ito, mahalin mo siya dahil iyon ang sinasabi ng puso mo.” pangaral sa akin ni Lolo na talaga namang tatandaan ko hanggang ako ay tumanda.

“Tatandaan ko po ang mga payo na iyan, Lolo. Pangako po.” he knows na isang akong biséxual, open na open ako sa kanya. And I’m so glad na tinanggap nila ako pareho ni Mama Celina.

“Mabuti iyan, apo. Oo nga pala, wala pa ba si Paolo?” tanong nito sa akin. Inutusan kasi ito ni Lolo kanina na kuhanin yung mga troso ng kahoy sa may gubat.

“Hindi pa po siya bumabalik simula pa kanina.”

“O siya hintayin mo na lamang siya. Baka kasi makatulog na ako.” bilin nito sa akin.

“Opo, Lo.”

Nakita ko na humikab siya at napapikit ito. “Wala ka bang mangliligaw ngayon? Or nililigawan?” tanong niya habang nakapikit ito. Ba’t natanong kaya yan ni Lolo out of nowhere? Mukhang antok na rin ang boses nito.

“Hmm… Lo, wala po, eh. Focus ako sa pag-aaral talaga at sa part-time job ko. Doon palang po kasi ay ubos na ang oras ko. Pero alam mo, Lo, meron po akong crush ngayon. Unang sulyap ko palang sa kanya, binihag agad ng kanyang tingin ang puso ko. Pero pinakagusto ko talaga sa kanya ay yung mga labi niya, ang pula at ang ganda kasi ng shape nun. At yung ngiti niya? Nakakapanghina. But don’t worry, Lo, crush lang naman po. Wala namang masama doon, diba po? Pag-aaral muna aatupagin—.” napatigil ako sa pagsasalita. Napansin ko kasi na humihilik na ito. “Grabe ka, Lo. Tinulugan mo lang ako. Di pa nga ako tapos magkwento sayo.”

Yumuko ako para halikan ito sa kanyang noo pagkatapos ay kinumutan ko na rin siya. “Goodnight po, Lolo Thomas. Sana’y dalawin ka ng magagandang panaginip.”

Tumayo na ako at tsaka binitbit ang  tray na dala-dala ko.

Pagkaharap ko sa pintuan ay sandali akong nagulat. “Naka-uwi kana pala?” paglilinaw kong tanong kay Paolo. Nakasandal ito sa pintuan habang nakahalukipkip. “Kanina kapa ba dyan?” pahabol kong tanong.

Narinig niya ba yung pinagsasabi ko kanina? Piling ko mahina naman yung pagsasalita ko kanina kay Lolo. Nahihiya kasi ako baka narinig niya yung confession ko. Siya kasi yung tinutukoy ko doon. Siya yung sinasabi ko na crush ko. Oo, alam ko, pinsan ko siya pero crush lang naman. Hanggang dun lang naman yun.

Pero I assumed, na wala siyang narinig doon. Besides, wala naman akong binanggit na pangalan, so, bakit ako mag-aalala? Kailangan ko lang isipin na wala siyang narinig. Simple as that, right? Pagod na ko sa kaka-overthink sa buhay.

Ngumiti muna ito sa akin bago sumagot. “Hmm… Siguro mag dadalawang minuto na rin akong nakatayo rito.”

“Ah, ganun ba.” alanganin akong ngumiti sa kanya dahil andun parin yung tsansa na baka narinig niya ako. “Teka kumain kana ba? Nandoon sa lamesa yung pagkain. Nauna na kami ni Lolo kanina. Hmm… Ihahatid ko na rin ito sa kusina then aakyat na para matulog. Gusto ko kasing bawiin ang tulog ko. Puyat rin kasi ako sa biyahe. Sige, sumunod ka nalang.” sabi ko na agad naman niyang tinanguan.

Dali-dali na akong lumabas. Pagkalabas ko ng kwarto ay nasulyapan ko pa itong hinalikan rin sa noo si Lolo bago ako tuluyang lumakad. Ang sweet niya rin bilang apo.

Naisip ko lang, parang nag-kiss na rin kami ni Paolo dahil doon din ang spot na hinalikan ko sa noo ni Lolo. Napangiti nalang ako dahil sa kilig.

Teka ano ba ’tong mga iniisip ko? Ayoko ng magpadala sa mga emosyon ko. Minsan na rin akong nasaktan dahil sa kapusukan ko kaya, No! Tsaka pinsan ko siya, bawal yun. Hindi pa naisasabatas ni kupido ang ‘cousin doesn’t matter’. Umiling-iling nalang ako pagkatapos ay umakyat na. Gusto ko nalang matulog dahil pagod rin naman ako sa biyahe.

Humiga na ako sa kama at tsaka nagdasal.

Tumihaya na ako, tumagilid na rin at dumapa pero hindi ko mahanap ang komportableng higa para makatulog ako. Ilang minuto na rin akong ganito.

Kinuha ko na lamang ang cellphone ko para buksan ang mga social media accounts ko. Susubukan kong magpa-antok.

“Ang hina naman ng signal dito, hindi man lang ako maka-log in.” bulong ko.

Ito ang mahirap dito sa lugar na ito dahil wala talagang signal para sa data, even sa call and text pahirapan talaga. Pero sabagay ito naman ang purpose ng lugar na ito. Magrelax, pahinga muna sa gadgets, mamuni-muni at sulitin ang bawat araw kasama ang mga mahal sa buhay.

Naisipan ko nalang na kumuha ng aklat dito sa bookshelf na nasa kwarto namin. Naghanap ako ng magandang basahin. Nakahanap naman agad ako at bumalik na sa kama. Umupo ako at sumandal sa may headboard nito. Pagkatapos ay binuksan ko itong lamp sa may study table.

Napansin ko na umawang ang pintuan kaya napatingin ako doon. Si Paolo lang pala.

“Ba’t di ka pa natutulog? Malalim na rin ang gabi.” tanong nito habang nakatalikod at naghuhubad ng damit. Yung likod niya, shít, batak na batak.

Napalunok ako bago magsalita. “Ewan ko ba. Oo, pagod ako dahil sa biyahe pero hindi pa talaga ako dinadalaw ng antok. Kaya heto nagbasa muna ako ng libro.” sagot ko sa kanya. Pagkatapos ay bumalik ako ng tingin sa libro dahil baka kung ano pa makita ko sa kanya.

“Wala ka naman yatang iniisip?” pumunta na ito sa tabi ko at tsaka nagtaklob ng kumot hanggang tiyan niya. Nakasando lamang ito. Ipinatong nito ang ulo niya sa isa niyang braso. “Alam mo ganyan kasi ako kapag may iniisip, hirap ako makatulog. Well, tama naman yang ginagawa mo, magbasa. Aantukin ka rin niyan.”

“Tama ka. Ganyan rin talaga ako lalo pa at kay daming gawain sa school at trabaho. At the end of the day, talagang made-drain ka.” sinara ko muna ang libro bago ulit ako magsalita. “Ikaw, ano bang pinagkaka-abalahan mong buhay sa siyudad?” tanong ko rito. Gusto ko rin  siyang makilala talaga. Kanina kasing tanghali, kami lang ang dada ng dada ni Lolo.

Umupo rin ito sa kama at tsaka sumandal sa headboard ng kama. “Kinuha ko ang course na architecture and by next school year ga-graduate na rin ako. Kapag naman Saturday uma-attend ako ng training sa isang martial arts organization. Tapos every sunday, nagse-serve ako sa church bilang sakristan. I also work as a gym instruction sa mga international client ko, you know, gusto ko rin kasing mag-earn ng sarili kong money. And then yung mga libangan ko naman, kung hindi ako magba-basketball, maglalaro ako ng bowling o golf.”

Hindi ako makapaniwala kay Paolo. Sobrang dami niyang ginagawa sa buhay. Hindi naman siya masyado palang busy na tao. “Seriously? Paano mo mina-manage ang oras mo? Natutulog ka pa ba? Tapos heto ka ngayon. What the heck, like how?” sunod-sunod kong tanong dahil sa pagkamangha.

Nakita ko na naman na napangisi ito dahil sa mga sinabi ko. Ang sarap lang sa pakiramdam sa tuwing nakikita ko siyang nakangiti. Napakasarap nitong pagmasdan.

“Yeah, I admit. Mahirap siya pero kapag mahal mo yung ginagawa mo at nandiyan yung mga inspirasyon mo, hindi mo mararamdaman yung pagod.” sabi niya na ikinatango ko naman. Tama naman siya dun.

“Ang swerte naman ng mga inspirasyon mo na yan.” komento ko.

“Wala naman akong ibang inspirasyon bukod kay Mom at Dad, na nasa US ngayon. Pati si Lolo Thomas. Sa kanya kaya ako nagmana ng kasipagan.” di naman ikaka-ila na kay Lolo Thomas nga siya nagmana ng kasipagan.

“So wala kang girlfriend ngayon? I mean, tol, sa gwapo mong yan?” biro ko sa kanya. Gusto ko lang talaga malaman kung may girlfriend na siya.

“Huli ko sigurong relationship ay noon pang nasa first year college pa ako. And then after that, wala na.” sagot nito dahilan para mapa-yes ako sa isip ko. Char!

“Bakit naman hindi na nasundan?” tanong ko.

“Kasi gusto ko munang enjoyin ang buhay binata. Para kapag nahanap ko na yung babae para sakin? Wala akong pagsisisihan na hindi ko nagawa. Gusto ko siya na talaga. Siya na yung papakasalan ko sa harap ng altar, sa kanya ko na ibubuhos lahat ng atensyon at pagmamahal ko, at higit sa lahat bubuo kami ng mga cute na baby.” natutuwa nitong sabi habang nakatingin sa itaas at tila bumubuo ng mga larawan sa kanyang imahinasyon.

Napangiti lang ako sa mga sinabi niya. Natutuwa ako dahil pagdating ng panahon alam kong magiging mabuti siyang asawa at ama sa magiging pamilya niya.

“Siguro hindi ko na tatanungin kung may kasintahan kana kasi narinig kita kanina doon sa kwarto ni Lolo, sabi mo wala pa. Pero narinig ko kanina na may crush ka?” napalingon ako sa kanya dahil marahan niya akong siniko sa braso. Ewan ko pero pakiramdam ko kinilig ako na ninerbyos. “Sino ba yang crush mo?”

Ngumisi muna ako bago magsalita. “Gagó, hindi mo yun kilala. Tsaka hindi naman importante siguro kung ano ang pangalan niya or taga saan siya.” yumuko ako at yinakap ko ang mga binti ko sa harap. “Gusto ko lang makita siya…palagi.” tanging sagot ko.

“Ah, ganun ba.”

Pagdating kasi sa mga ganitong bagay torpe talaga ako. Like kapag may nagugustuhan ako, hindi ko magawang mag confess. Hanggang tingin lang talaga, pero kahit ganoon ayos lang sa akin. Buti nga at hetong si Paolo ay naka-usap ko pa, swerte na iyon para sa akin. I don’t want to assume or expect a lot pagdating sa pag-ibig, para hindi ako masyadong nasasaktan sa huli.

Lumipas pa ang mga minuto ng gabi na kausap ko lamang siya. Palitan ng mga experience sa buhay, mga epic moments na nangyari sa buhay namin during highschool and college days, at thoughts about life. Sobrang gaan niyang kausap to the point na nasabi ko na pati mga rants ko sa buhay. Sobrang funny niya rin kausap.

“Takte, alas-11 na pala. Hindi na natin namalayan ang oras.” sabi ko sabay kamot sa ulo.

“Naku, oo nga no. Grabe napasarap yung usapan natin, Syd. Tara at matulog na tayo. Marami pa tayong gagawin bukas.”

Handa na sana kaming matulog nang biglang may malakas na pagsabog ang nanggaling sa centro di kalayuan dito sa amin.

Agad na bumangon at sumilip si Paolo sa may bintana.

“Naku, parang may sunog sa centro. May natatanaw kasi akong makapal na usok mula doon.” sabi nito habang nakatanaw sa may bintana.

Tumayo rin ako tsaka tiningnan rin iyon. Natatanaw ko mula rito ang makapal na usok na nagmumula doon. Hindi ko alam pero parang bigla akong kinabahan sa mga sandaling nakatingin ako doon.

“Syd, tulog na tayo. Makibalita nalang tayo bukas. Sana ay maging maayos lamang sila doon.” pagtawag sa akin ni Paolo. Doon lamang ako bumalik sa ulirat. Hindi ko na iyon binigyan ng pansin, tinungo na namin ang kama pagkatapos ay nahiga na.

Narealize ko na ang saya pala kapag kasama mo yung taong hinahangaan mo. May mga crush rin naman ako noon pero hanggang tingin lang, ganun. Nakakagaan sa pakiramdam kapag nakakausap mo siya mismo bonus pa na katabi ko siya. Wala akong sakit pero parang therapy siya sa akin. Kahit pa nalaman ko na gusto niyang magkapamilya ay hindi naman ako nasaktan doon, masaya pa nga ako dahil alam ko na magiging mabuti siyang tao kagaya ni Lolo Thomas.

Papikit na sana ako ng biglang magsalita si Paolo. “Thank you, Syd. Goodnight.”

Napatingin naman ako sa kanya. Parang si Lolo lang, nakapikit ito habang nagsasalita. Alam ko na sunod niyan, hihilik na yan.

“Salamat rin, Pao. Sleepwell.” bulong ko, tama lang para marinig niya.

Alam ko na mahimbing ang tulog ko ngayong gabi. ^_^

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy 2:

Jungle

Of Death

Its June 1, 2022

Happy Pride Month🏳️‍🌈

Chapter 4

Syd Forteza’s POV

“Aw! Aw!” rinig ko dahilan para magising ako.

“Ano ba Uno, gusto ko pang matulog. Ang sarap ng panaginip ko, eh.” reklamo ko habang tinutulak ko siya palayo sa akin.

Naramdaman ko nalang ang basa nitong pagdila sa mukha ko na nagpabalikwas sa akin. Umupo ako pagkatapos ay napahilamos ako ng mukha. “Uno, ba’t mo ba ’ko ginigising palagi kapag nandito ako? Papunta na sana yung panaginip ko sa exciting part, nandun na kami sa altar ni Paolo. Tingnan mo at 6:12 A.M. palang naman.”

Hindi na dito talaga kailangan ng alarm clock o tandang dahil si Uno at Dos ang gigising sayo sa umaga.

Tinahulan ulit niya ako. I rolled my eyes pagkatapos ay yinakap ko ito habang hinahaplos ang balahibo niyang kay lambot. “Oo na. Bawal pala dito ang ma-late ng gising.”

Habang nilalambing ko siya ay nagpalinga-linga ako sa kwarto. Wala na si Paolo dito. Ang aga siguro magising ng lalaki na yun.

Bumaba na ako sa kama at tsaka isinuot itong crocodile sleeper ko. Tinungo ko ang bintana upang hawiin ang kurtina upang pumasok na ang liwanag dito sa loob.

Pagka-hawi ko ay napadungaw ako sa labas. Nakita ko na abala na si Paolo sa pagsisibak ng mga troso na kinuha niya kahapon. Napa-upo ako dito sa may lamesa at pinagmasdan ko siya sandali. Napapangiti na lamang ako sa kung paano siya kumilos. Bawat galaw at pagsibak niya ay talaga namang masinsinan kong pinagmamasdan. Crush na crush kita Paolo, hindi mo ba maramdaman?

Umiling nalang ako sabay bulong, “Sana kagaya mo rin ang magmahal sa akin.”

Pagkatapos ay naghilamos na ako, nagpalit ng damit at tsaka bumaba na kasama si Uno.

Agad kong hinanap si Lolo Thomas. Narito lang pala siya sa may terrace. Nagbabasa ng dyaryo habang nagka-kape. “Lo, magandang umaga po.” pagbati ko.

Agad naman nitong inalis ang kanyang salamin bago magsalita, “Apo, magandang umaga rin. Nakahain na pala diyan sa lamesa ang pagkain. Mag-almusal ka nalang. Kumusta pala ang tulog mo? Nagkakasundo naman ba kayo ni Paolo?”

“Opo. Super bait niya tsaka makwento rin. Ayun kinalabasan hating-gabi na rin kami nakatulog.”

“Mabuti kung ganoon.” Uminom muna ito ng kape bago ulit magsalita. “Timplahan mo nga rin pala ng kape si Paolo. Abay, sumubo lang yun kanina ng tinapay pagkatapos ay nagsibak na ng kahoy. Hindi man lang nagpa-init muna ng kanyang tiyan.”

Tumango naman ako sabay nagsabing, “Sige po, Lo. Ano po palang iniinom niyang kape?”

“Kapeng barako ang gusto niya at kaunti lang ang ilagay mong asukal, ah. Ay, mamaya pala, Apo. Pwede bang mamalengke kayo ni Paolo? Kasi paubos na rin ang stock ng pagkain na nandiyan sa loob. Pati yung paborito kong tsaa ay madali na rin maubos.” tugon nito sa akin.

“O sige po, Lo. Mamaya bibili po kami. O sya, maiwan ko na po kayo dito.” tumango naman ito bilang tugon sa akin.

Pumasok na ako at dumiretsyo na sa kusina. Naghanda ako ng dalawang tasa ng kape at dalawang malaking pandecoco. Naisip ko kasi na magsabay nalang kami ni Paolo magkape sa labas. Saglit rin akong tumaas para kumuha ng towel na pamunas niya. Tagaktak na kasi ang pawis niya.

Dito na ako dumaan sa pinto ng kusina diretsyo sa likod nitong bahay ni Lolo.

“Paolo kape muna tayo.” pagtawag ko dito na ikinalingon niya naman. Ngumiti naman ito sa akin na muntik ko nang ikadapa sa lupa.

Inilapag niya naman ang palakol na gamit niya pagkatapos ay lumapit sa akin. “Nag-abala ka pa, Syd, pero salamat dito.” pagkatapos niyang kunin yung tinapay at tasa ng kape, umupo ito doon sa isang troso. “Dito ka na Syd umupo. Tabi na tayo.” tinapik nito ang space sa tabi niya.

Umupo naman ako sa tabi niya. “Sabi kasi ni Lolo sakin kanina, hindi ka daw nagkape. Kaya inutusan niya ko na timplahan ka. Kay aga mo naman kasi magsibak ng kahoy. Sarili naman natin ang oras dito.”

“Maaga kasi akong nagigising sa umaga kahit na puyat sa gabi. In fact, maganda naman itong way para magpapawis.”

Sobra na nga ang pawis nito sa katawan, hindi man lang magpunas, jusko. “Kumuha pala ako ng towel pamunas mo. Tagaktak na yang pawis mo sa katawan. Naku, masamang matuyuan ng pawis alam mo ba yun.” inabot ko naman sa kanya yung towel na kaagad naman nitong kinuha at ipinangpunas.

“Salamat dito, ah. Kumusta pala tulog mo kagabi?” tanong nito.

“Sobrang sarap ng tulog ko dito compare nung nasa syudad ako.” Tsaka

nakatabi

kasi kita . Idadagdag ko pa sana. “Ikaw, kumusta naman. Hindi ba kita naistorbo? Medyo malikot rin kasi ako matulog.” pagkatapos ay uminom ako ng kape.

Tumayo naman ito pagkatapos ay nag-stretch siya ng braso bago sumagot, “Masarap din. Sarap mo pala kasi yumakap, Syd.”

Bigla kong naibuga yung kape na iniinom ko dahil sa sinabi niya. “Wtf! Ginawa ko yun sayo? As in? Sorry, Paolo. Hindi ko alam na yinayakap na pala kita.” nahihiya kong banggit habang nanginginig yung kamay ko.

Nakakahiya talaga yun. As in, yinakap ko talaga siya? Kaya pala sa panaginip ko sarap na sarap akong nakayakap sa kanya. Yun pala totoo na? Takte! Parang gusto ko na magpalamon sa lupa.

“Ba’t ka naman nagso-sorry? Wala naman yun sakin, nagustuhan ko pa nga. Kaka-miss rin pala may kayakap sa gabi.” pangisi nitong sabi sa akin habang nagpupunas ng pawis sa harap ko. Ka-miss daw may kayakap sa gabi, takte fúckboy ata ’to.

Ba’t ang tagal ng lupa na lamunin ako? Pakiramdam ko pinapamulahan na ako ng pisnge dahil sa sinabi niya. Sabayan pa ng pag-ngisi nito, nakakapanghina, shít. Pero kailangan kong maging kalmado, baka mapanghalataan tayo nito. Pinsan ko pa rin yan, okay? PINSAN! “Ewan ko sayo, tol…” ngumiti ako ng alanganin bago ulit magsalita, “Mamaya pala bibili tayo ng mga kailangan dito sa bahay ni Lolo.” pag-iiba ko ng usapan.

“Kuya Syd!” rinig kong sigaw sa di kalayuan. Napalingon naman ako sa direksyon kung saan iyon nanggaling, doon iyon nagmumula sa may gubat.

Agad akong tumayo at tinanaw kung sino yung tumawag sa akin. Agad na sumilay sa aking labi ang ngiti nang makita ko kung sino iyon, si Jerome, kapitbahay ni Lolo na naging kaibigan ko na rin noong huli kong punta dito.

Patakbo ako nitong tinungo.

“Kuya Syd, umuwi ka po pala? Ba’t hindi man lang namin nabalitaan. Kailan ka lang po dumating?” hingal- na hingal nitong sabi habang nakatukod pa ang mga braso nito sa kanyang tuhod.

“Kahapon lang ako dumating dito, Jerome. Teka lang. Ikaw na ba talaga yan, Jerome? Ang laki mo na, ah.” natutuwa kong tanong. “Sinisipon ka pa nung iwan kita dito, ah.” pahabol kong biro.

Grabe two years lang ang dumaan teenager na agad itong si Jerome. Ang taas nito noon ay hanggang bewang lang tapos ngayon abot na ito sa may leeg ko. Mas nag-matured na rin ng kaunti ang mukha nito, mas naging kulot pa ang buhok at mas nagkalaman na rin ito compare noon. Di lang nagbago sa kanya ay ang pagka-moreno nito, pero may ibubuga  talaga siya sa itsura.

Tumayo na ito sa harap ko ng matuwid, “Ayos naman po ako. Medyo abala na rin po sa pagtatanim sa farm namin.” nakangiti nitong sagot sa akin.

“Teka, ba’t basang-basa ka? Sa may tabing ilog ka ba galing?” tanong ko habang pinagmamasdan ko ito. Basang-basa kasi ang damit at short nito. Napansin ko rin na may hawak siyang pamingwit at baldeng maliit na parang may mga uod. “Nangisda ka ba?” tanong ko.

Napahilamos muna ito ng mukha bago sumagot, “Opo, nakarami nga kami ng huli, eh.”

“Teka, sino ba kasama mo?” tanong ko rito.

“Syd.” pagtawag sa akin ng isang lalaking kay lagom ng boses na nasa likod ni Jerome. Gulat na gulat ako nang makita ko ang lalaki na iyon. Nakatitig ako sa mga mata nito habang nakatakip ang kamay ko sa aking bibig dahil sa gulat.

“Kevin? Ikaw na ba yan?” pagtawag ko sa kanyang pangalan.

“Ako nga ’to. Pumogi lang ako hindi mo na agad ako nakilala.” sagot nito. Pagkatapos ay nag-open arms ito kung saan siya nakatayo. “Hindi mo ba ’ko na-miss? Pwede ba kitang mayakap? Ulit?”

Walang ano-ano ay lumapit ako sa kanya at yinakap siya ng kay higpit. “Syempre na-miss ko kayong dalawa ni Jerome.”

“Grabe sarap parin ng mga yakap mo. Ikaw na ikaw nga yan, Syd.” sabi nito habang yakap-yakap parin ako. Palagi niya kasi akong yinayakap sa tuwing nalulungkot ako, lalo na nung nawala si Mama Celina.

Ito nga pala si Kevin Mendez, Kuya nitong si Jerome. Nagkakilala kami noon dito dahil kay Lolo, araw-araw kasi silang dalawa tumambay dito para tulungan si Lolo sa pagtatanim. Yun yung naging way para maging close friend kami. Silang dalawa yung naging kaibigan ko dito. Nakaka-miss ’tong dalawa, nanumbalik lahat ng alaala namin noong mga panahon na iyon.

Naghiwalay na rin kami sa pagyayakapan. Hindi ko na alintana kung nabasa niya ako. “Grabe na ang pinagbago mo Kevin. Tumangkad kana at mas lumaki pa yang katawan mo. Pati yung boses mo mas lumalim pa, nakakapanibago.” namamangha kong sabi. Tila may hinihintay ito na sabihin ko kaya sinabi ko na rin, “Ang gwapo mo na rin.” nakangisi kong pagpuri sa kanya.

Kasing tangkad ko lang kasi itong si Kevin noon pati pangangatawan ay hindi kami nagkakalayo. Pero ngayon magkasing-tangkad at magkasing-laki na sila ng katawan ni Paolo, takte, ano ba mga sikreto ng mga lalaki na ’to?

“Paano ba yan, Syd, mas matangkad na ko sayo. Hindi mo na magugulo ang buhok ko.” lumapit ito sa akin at ginulo ang buhok ko. “Babawi lang ako sayo.” pang-aasar nito.

“Kevin, kakasuklay ko lang.” reklamo ko habang tinatanggal ang kamay niya.

“Oo nga pala, napadaan kami dito kasi bibigyan namin si Lolo ng isda.” itinaas nito ang balde na may lamang mga isda, sobrang dami at ang lalaki ng mga ito.“ Uy, Jerome, bigyan mo nga doon si Lolo Thomas.“ utos nito.

Agad naman itong sinunod ni Jerome pagkatapos ay tinungo na ang bahay ni Lolo.

“Kumusta kana, Syd? Mas gumanda ka pa ngayon, ah, tsaka mas pumuti ka at kuminis kapa lalo.” pagpuri nito dahilan para matapik ko ang braso niya. Nahiya lang ako kasi hindi alam ni Paolo na ganito ako, baka-ma-awkward na yan sakin. Alam kasi nila ni Jerome na isa akong biséxual kaya nasabi niya yun.

“Gumanda ka dyan, pogi kamo. Hmm, ayos naman ako. Heto at nagbabakasyon, alis muna sa stress life. Ay oo nga pala…” humarap ako ng bahagya kay Paolo para ipakilala sila sa isat isa. “Siya nga pala si Paolo, pinsan ko. Paolo ito naman si Kevin, kaibigan ko.”

“Pre.” pagtawag ni Kevin.

“Pre.” pagtawag din ni Paolo. Pagkatapos ay bumalik na ito sa pagsisibak ng kahoy.

Grabe hindi man lang nag-shake hands ’tong dalawa. Hindi rin ngumiti parehas, ano mga problema nitong dalawa.

Hindi ko nalang sila pinansin, baka pagod na rin kasi itong si Paolo. Humarap na ulit ako kay Kevin. “Nag-almusal na ba kayo ni Jerome? May mainit na tinapay sa loob, ipaghahain ko kayo. Sandali lamang.”

Akmang lalakad na sana ako nang hawakan nito ang braso ko para pigilan akong pumasok sa loob, “Kumain naman kami bago pumunta sa ilog. Syd, marami akong gustong i-kwento sayo, kaso may lakad kami ni bunso sa may centro ngayon. Bukas, tatambay kami dito.”

Ngumiti naman ako dito sabay sabing, “Oo naman. Miss ko na rin kayo ka-jamming ni Jerome. Teka bat parang nalungkot ka diyan, Kevin? May problema ba?”

“Umaasa kasi ako na sana matuloy na rin yung camping natin sa bundok. Hindi yun natuloy noon kasi umalis kana, naalala mo pa ba?”

“Hindi ko naman yun nakalimutan. One week ako dito kaya for sure magagawa din natin yun.” nakangiti kong sabi habang pinipisil ang pisnge niya. Ini-stretch ko ito paitaas kasi nakasimangot siya. “Wag kana sad dyan, Kevin.”

“Ay kabayo!” sigaw ko dahil sa gulat. Napalingon kaming dalawa ni Kevin kay Paolo dahil parang may nahulog na kung ano doon.

Sinara niya lang pala yung pinto ng pick-up truck. Napalakas ata iyon. “Paolo, saan ka pupunta?” pasigaw kong tanong.

Hindi na ito nakasagot sa akin, baka hindi niya ako narinig dahil sa lakas ng makina ng sasakyan. Tinumbok nito ang daan papasok sa gubat.

“Saan naman kaya yun pupunta? Hindi man lang nagpaalam sakin.” bulong ko habang tinatanaw ang papalayo niyang sasakyan.

Naramdaman ko nalang na pinihit ni Kevin ang mukha ko. “Hayaan mo na siya, kukuha siguro ng troso sa gubat.” sabi niya.

Ibinalik ko saglit ang tingin ko sa landas na binaybay ng sasakyan ni Paolo, “Baka nga.”

“Kuya, naihatid ko na yung isda kay Lolo.” tumatakbo si Jerome papunta dito sa pwesto namin. “Hello ulit, Kuya Syd. Kuya, kailangan na nating umuwi. Baka kasi ma-late tayo sa event na dadaluhan natin.”

“Pa’no ba yan, Syd. Kailangan na muna naming umuwi. Babalik kami dito, ha. Mag-iingat ka, Syd.” binigyan niya na naman ulit ako ng yakap. Pagkatapos ay lumakad na silang dalawa palabas nitong farm.

“Grabe, iniwan nila ko ditong mag-isa at basa.” bulong ko pagkatapos ay lumakad na papasok para magbihis.

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy 2:

Jungle Of Death

Chapter 5

Syd Forteza’s POV

Nakasakay na kaming dalawa ni Paolo dito sa pick-up truck. Nag-seatbelt na ako, ganun rin siya. Handa ng umalis para mamalengke. Galing sa likod ng bahay ay pinaandar niya ito papunta sa harap ng bahay pagkatapos ay ihininto. Magpapa-alam ulit kami kay Lolo.

Dumungaw si Lolo dito sa bintana nitong shotgun seat kung saan ako naka-upo. “Wag ninyong kalimutan ang paborito kong tsaa, ah. Alam ni Paolo kung saan ko iyon binibili, magpaturo ka nalang sa kanya, Apo.” tugon ni Lolo sa amin ni Paolo.

“Okay po, Lo. Dadamihan na po namin para hindi na kayo mabitin.” sagot ko sa kanya habang tumatango.

“Abay, nanghihina kasi ako sa tuwing hindi ako nun nakaka-inom. Adik na ako doon.” pangisi niyang sabi.

“Gusto mo po ba, Lo, mang-chix tayo para hindi kana manghina?” biro ni Paolo dahilan para matawa si Lolo.

Napalingon naman ako sa kanya dahil dun, “Mukhang malabo yata yang sinasabi mo, Paolo.” naiiling kong sabi. Bumalik ako ng tingin kay Lolo sabay sabing, “Diba po loyal na loyal kayo kay Lola Pasing?”

“Abay, hindi na ako nagloko nung nakilala ko siya, Apo. Pero inaamin ko, nung ka edad ko rin itong si Paolo ay nam-babae rin ako. Alam mo na, ine-enjoy ang buhay binata.” nakangisi nitong sabi. Napalunok naman ako dahil doon, ginawa niya rin pala yun.

Nabigla naman ako ng dumaan ang braso ni Paolo sa harap ko habang nakagugom ang kamao nito, “Eyy! Lolo, fist bump nga tayo. Proud na proud ako kasi manang-mana talaga ako sa iyo hindi lang sa kagwapuhan, pati rin sa mga gawi.” pagmamalaki niya.

“Abay, iba talaga ang tinik kapag galing sa mga angkan natin.”

Sus, ginoo. Napatapok nalang ako sa noo ko dahil sa mga pinagsasabi nitong dalawa. Mag-lolo nga talaga sila. Hindi ko alam na ganyan si lolo noon, grabe din pala kalokohan nung kabataan niya. Tama nga naman si Paolo, manang-mana siya dito kay Lolo Thomas.

“Abay, sige na. Pumaroon na kayo at ako’y may kukuhanin lang sa barn natin sa may gubat. Mag-iingat kayo.” pagkatapos ay lumayo na ito sa bintana.

“Sige po, Lo. Mag-iingat ka rin po.” pagpapaalam ko.

Pinaandar na ni Paolo ang pick-up truck at tuluyan na kaming nakalabas sa farm.

Gusto sana naming isama si Lolo pero ayaw naman nito. Pumayag naman kami dahil mabilis lamang ang magiging biyahe namin dahil hindi naman kalayuan ang centro ng pamilihan dito. Tsaka safe place naman dito, wala ngang krimen na naitatala.

Napatanaw ako sa labas. Kay ganda ng panahon ngayon. Banayad din ang takbo namin dahil hindi dito uso ang salitang ‘traffic’. Pero napansin ko lang na parang walang sasakyan o motor kaming nakakasabay. Sa pagkaka-alam ko kasi rush hour ngayon dito kapag ganitong oras.

“Kumusta pala yung pag-uusap ninyo nung Kevin kaninang umaga?” tanong ni Paolo na nagpalingon sa akin sa kanya.

Napasandal muna ako sa kina-uupuan ko bago magsalita, “Ayun, nagkamustahan lang kami. Hindi naman kami gaanong nakapag-usap kanina dahil may lakad sila ngayon. Until now, hindi pa rin ako makapaniwala na ganoon na kalaki ang pinagbago nila. Grabe, parang kailan lang, ang bilis talaga ng panahon.” na-e-excite kong sagot.

Tutal at natanong niya na rin lang, kwinento ko na rin sa kanya kung paano ko nakilala yung magkapatid.

“Ah, ganun ba. Kaya pala close na close kayong dalawa nung Kevin.” tangi niyang sagot sa haba ng kwento ko.

“Sinabi mo pa. Naku, nagtatampo nga dahil hindi daw natuloy yung camping namin noon. Kasi naman biglaan yung pag-alis ko so, hindi tuloy natuloy.” bibo kong sabi.

“Ah.” matipid niyang tugon. Ewan ko pero kanina ko pa napapansin na ang tipid-tipid niya sa aking mag-response.

Pansin ko na parang hindi siya interested sa mga sinasabi ko kaya tumahimik nalang ako at ibinaling nalang ang paningin ko sa labas. Baka wala lang siya sa mood. Kanina pa kasi yan tahimik sa bahay simula nung pumunta siya sa gubat. Di man lang nagpapakita ng emosyon sa kanyang mukha. Lakas tuloy maka-cold mysterious person nitong pinsan ko. Ibang-iba siya doon sa Paolo na naka-usap ko kagabi.

“May feelings ka ba sa kanya?” rinig ko kaya napatingin ulit ako sa kanya.

Sandali akong natigilan habang nakatitig sa mukha niya bago ako magsalita, “Wala! Ba’t naman ako magkakagusto dun? Tsaka hindi siya ang type kong lalaki. Friend ko lang yun.” sandali ulit akong natigilan at tumagilid sa kanya. “Wait lang. So, alam mo na isa akong…”

“Bi.” pagkatapos niyang sabihin yan ay bumalik na ako ng pagkakasandal sa upuan ko pagkatapos ay napahalukipkip.

“Paano mo nalaman? I mean hindi naman ako halata, eh.” malumanay kong tanong.

Hindi naman na ako natatakot kapag may naka-alam na ganito ako kasi heto yung totoong ako, bakit ko pa itatanggi? Diba. Ang gusto ko nalang malaman ay kung tanggap ba nila ako o hindi, para alam ko kung saan ko ilulugar ang sarili ko sa kanila.

“Lolo told me. Kaya bago ka pa man umuwi dito, aware na ako.” sagot niya.

“Okay lang ba sayo na ganito ako? Kasi kung hindi, okay lang, siguro sa sala na muna ako mamamalagi.”

“How dare you say that? Of course tanggap kita. Edi, sana noong una palang ay hindi na kita tinabihan kung ayaw ko sayo.” litanya nito na nagpangiti sa akin. Masaya ako kasi tanggap ako ni crush–este ni Paolo.

“Thank you, Paolo. Manang-mana ka talaga kay Lolo. Tinanggap niya rin kasi ako ng buo sa kung anong kasarian ko.” pasasalamat ko sa kanya.

Sa sandaling iyon ay sumulyap siya sa akin saglit at nag-iwan ng isang matamis na ngiti, yung ngiti niyang iyan ang nagpahulog sakin noong una ko siyang masilayan. Shít! Kinikilig ako sa tuwing nakikita ko siya sa ganoon, pwede ba back to normal ka muna Paolo? Yung poker face ulit.

Bumalik nalang ako ng tingin sa labas at palihim na kumagat sa labi. Takte! Gusto kong sumigaw talaga pero hindi pwede. Na-double kill ako dun, ah. Tinanggap niya ako pagkatapos kung makangiti siya parang dinala niya ako sa langit, takte, malayo pa ba ang palengke?

“Syd?” tanong niya kaya napatingin ako sa gawi niya. Ramdam ko ang pagbagal nitong sasakyan. “Nakikita mo ba iyon? Yung mga tao. Parang nag-aaway sila, oh.”

Napaharap ako sa may unahan ng sasakyan kung saan nakatingin si Paolo. May isang lalaki at dalawang babae na parang nagbabangayan at nagtatakbuhan. Ganun rin ang nangyayari sa may unahan.

“Oo nga, teka nag-aaway nga ba? Takte! Ba’t niya iyon hinampas sa ulo?!” sigaw ko dahil sa gulat ng hampasin nung lalaki sa ulo yung dalawang babae dahilan para matumba ang mga ito. Napatakip ako ng mukha dahil doon, nakakapanghina yung senaryo na iyon. “Naka-drúgs ba sila? Ba’t ginawa yun nung lalaki?” nag-aalala kong tanong habang kapit na kapit sa kina-uupuan ko.

“Jesus Christ! Ano iyon? Kailangan natin itong i-report sa opisina ng kapulisan. Sandali, dito kalang. Titingnan ko kung anong nangyayari.” seryoso niyang sabi.

“Teka, masyadong delikado.” pagpigil ko pero hindi niya ako sinunod. “Paolo please, mag-iingat ka.” nag-aalala kong paalala.

Nabuksan na niya ang pinto sa side niya. Inilabas niya ang isa niyang paa doon tsaka siya tumayo at tumanaw sa bandang unahan kung saan nangyari yung karumaldumal na nasaksihan namin. Tila hindi man lang natatakot si Paolo sa ekspresyon at galaw na ipinapakita niya.

Natanaw ko sa unahan ang pagtakbo ng mga tao sa ibat- ibang direksyon. Napakarahas ng mga nasasaksihan ko sa paligid. Naghahampasan sila at naghahabulan, may mga duguan na ang katawan, may mga umiiyak dahil sa sakit na nakikita ko sa kanila. Mayroong na rin akong natatanaw na bunguan ng mga motor at sasayan sa pinakadulo sa unahan namin. Hindi ko matukoy ang comosyon na nangyayari sa kanila pero may hindi tama dito. Hindi iyan simpleng alitan lang, sobrang marahas na ang nangyayari sa labas. May purge na rin ba dito sa pinas?

Kinukutuban na ako at kinakabahan sa mga nangyayari. Bumalik ako ng tingin kay Paolo. Natatakot ako para sa kanya. “Paolo, pumasok ka dito! Paolo!” litanya ko pero nakatayo parin ito doon. Sumesenyas lang siya ng kamay sa akin habang pinapanood ang mga taong nagtatakbuhan sa labas.

Pinara at kinausap nito ang lalaking naka-motor na dadaan sa amin. Malayo palang ay kita ko na sa kanya ang mga pulang dagta sa damit niya. Teka, dugo ba iyon? Ano bang meron sa lugar na ito? Akala ko ligtas dito at walang krimen na naitatala pero mali pala.

“Umalis na kayo dito! Hindi kayo ligtas dito! Kakainin rin nila kayo! Mga halimaw sila!” sigaw nung lalaking naka-motor, nanginginig at umiiyak pa siya. Hindi siya huminto sa amin, pinaharurot nito ang kanyang motor sa direksyon kung saan kami nanggaling. Pansin ko na may mga sugat at dugo ito sa braso niya na parang winakwak.

Alam ko may mali. Unti-unti kong binubuo sa isip ko ang mga nakikita at naririnig ko pero hindi ako makakuha ng eksaktong kasagutan. Ang alam ko lang ay masyadong delikado sa labas at hindi doon ligtas.

“Paolo!” sigaw ko dahil parang naestatwa na siya sa doon. “Pumasok kana dito!” hinila ko na ang damit niya dahil parang walang balak pumasok.

Dali-dali naman na itong pumasok, umupo at tsaka nagsabing, “Isara mo yang pinto sa side mo. May hindi tama dito. Hindi normal ang ibang tao sa labas.” seryoso niyang sabi habang nakahawak ng mahigpit sa manibela sa manibela.

Pinaandar niya ito ng dahan-dahan paunahan na akin namang pinigilan. “Paolo, wag na tayong tumuloy. Sa tingin ko ay hindi na ligtas dito. Bumalik na lang tayo.” pagmamaka-awa ko sa kanya dahil natatakot na ako sa mga kaganapan sa labas.

“Kailangan nating alamin kung ano ba talaga ang nangyayari dito. Safe naman tayo dito sa loob ng sasakayan.”

“Oh My God! Paolo!” sigaw ko nang may sunod-sunod na malalakas na kalabog sa may bintana sa side ko. Dahil sa takot at gulat ay dali-dali akong lumayo doon tsaka pumunta sa pwesto ni Paolo.

“Tulungan ninyo ako! Parang awa niyo na. Buksan niyo ang pinto!” pagmamaka-awa nung babae sa labas habang pilit na binubuksan nitong ang pinto sa side ko.

Nanghihina na ito at tsaka may mga sugat at dugo rin siya sa mukha. Pauli-ulit niyang sinusuntok ang salamin kaya nag-iiwan siya ng mantsa ng dugo doon.

“Paolo, naawa ako. Papasukin natin siya.” mangiyak-ngiyak kong sabi dahil kalunos-lunos ang sinasapit na sakit nung babae. Hindi ko maatim na tingnan lang siya ng ganyan.

“Please, parang awa ninyo na. Ayoko pang mamatay!” namamaos na siya. Duguan narin ang kamay nito kakahampas sa bintana.

Naramdaman ko ang pagyakap sa akin ni Paolo sabay sabing, “Hindi na siya tao, Syd. Isa na rin siya sa kanila.” mga katagang nag-iwan sa akin ng maraming katanungan kaya napatingin ako sa kanya.

“A-anong ibig mong sabihin na hindi na siya tao?” nauutal kong tanong sa kanya kasabay ang mabilis na pagpintig ng puso ko.

“Ah!” sigaw nung babae sa labas kaya napalingon ako doon.

Nakita ko na may babaeng kumagat sa leeg niya. Nginatngat niya iyon at tsaka hinila pataas gamit mismo ang ngipin niya dahilan para mapunit ang balat at matangal ang laman nung babaeng sumisigaw sa labas. Tuluyan ng bumagsak yung dalawang babae.

Napamilog ang mata ko at napatakip ng kamay sa bibig dahil sa nakakasukang eksenang hindi ko lubos maisip na makikita mismo ng sarili kong mga mata. Anong klaseng nilalang ang gagawa nun sa kapwa nila tao?

“Bakit niya kinain yung laman nung babae? Mga aswang ba sila? Anong klaseng mga tao sila.” nauutal kong tanong habang pinagmamasdan yung babaeng kinagat kanina, tumayo ito at tsaka nakipaghabulan rin sa ibang tao sa labas. “Tao pa ba sila, Paolo? Ano ba ang nangyayari?” napabalik na ako ng tingin kay Paolo.

“Hindi na sila tao, Syd. I think may malalang virus na kumalat dito sa lugar natin or worst baka sa buong Pilipinas pa. Tila minamanipula ng virus na ito ang katawan ng isang tao upang mahayok sa laman ng kapwa nila. Nakita ko kanina na ang mga infected na kumagat sa normal na tao, ilang segundo lamang ay magiging isa na rin siya sa kanila. Ganun ang napagmasdan ko sa labas kanina. Para silang mga zombies.” seryosong sabi niya. Zombie? yan din ang hinala ko base sa mga kinikilos nila. Walang ibang tumakbo sa isip ko kung hindi ang maka-alis na dito dahil sobrang delikado.

“Kung mga zombie nga iyan, Paolo, hindi na tayo ligtas dito. Kailangan na nating umalis dito. Teka, nasa barn si Lolo Thomas, diba? Kailangan natin siyang balaan.” nangangatal kong sabi habang nakatulala sa kanya. Kinakabahan ako para kay Lolo, jusko!

“Shít! Oo nga pala. Teka, bumalik ka muna sa upuan mo.”

Dali-dali akong napabalik sa inuupuan ko. Ngayon ko lang napansin na naka-upo pala ako sa mga binti niya kanina pa. Takot na takot kasi ako kanina kaya hindi ko na alam ang nangyayari dito sa loob. Buti nalang at hindi ko naupuan yung ano, basta.

“Paolo bilisan mo.” napahilamos na ako ng mukha dahil sa kaba, takot at pag-aalala kay Lolo. Sa ngayon, siya muna ang kailangan naming makuha at maibalik sa bahay. Hindi ako mapapanatag hanggang nandoon siya sa gubat.

Hindi ko alam kung paano o saan nagsimula ang lahat ng ito, pero isa lang ang alam ko, kailngan naming maging maingat upang hindi mahawa sa kanila.

Nag-u-turn na siya at dali-dali ng pinaandar pabalik itong sasakyan. Tumingala ako at tiningnan ang rear view mirror ng sasakyan, hindi ako makapaniwala na ang nasasaksihan ko lang noon sa mga pelikula, nangyayari na ngayon. Jusko!

Tumanaw ako sa labas. Ramdam ko na ng panginginig ko dahil sa takot na nararamdaman ko. Hindi ako mapakali hanggat hindi ko makuha si lolo sa gubat. Ayoko pa siyang mawala sa akin. Hindi ko kakayani kapag may nangyaring masama sa kanya. Sa mga sandaling iyon ay hindi ko na napigilan ang pagluha ko dahil sa mga nangyayari. Pakiramdam ko kapag lumabas kami ng sasakyan na ito ay hindi na kami ligtas pa.

Naramdaman ko ang paghaplos ng isang kamay sa balikat ko. Napalingon ako kay Paolo na nakangiti sa akin. “Magiging ayos rin ang lahat. Hindi ko kayo pababayaan ni Lolo. Wag kana masyadong mag-overthink diyan. He’ll be fine.” pagpapa-alo sa akin ni Paolo.

Sana nga maging ayos lang ang lahat.

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy 2:

Jungle Of Death

Chapter 6

Syd Forteza’s POV

“Hey, Syd. Sandali, hindi pa natin naki-clear ang lugar baka may nakasunod sa’tin.” pagsaway niya sakin pero hindi ko na iyon pinansin. “Ang tigas ng ulo.” rinig ko pa sa kanya pagkalabas ko ng sasakyan.

Wala na akong pake kung may nakasunod man sa amin, ang gusto ko lang ngayon ay makita si lolo nang buo at nasa mabuting kalagayan. Hindi ko makakaya na magdusa siya sa sakit kagaya sa mga nasaksihan ko kanina.

Patakbo kong tinungo ang pintuan ng bahay ni Lolo.

“Lolo Thomas?” sigaw ko mula doon kasabay ang pagpihit ko nitong doorknob. Naka-lock ito kaya sumilip ako ng saglit sa may bintana. Wala pa siya sa loob kaya dali-dali akong pumihit ng katawan para bumaba.

“Paolo, wala pa siya dito. Sigurado ako na naroroon pa siya sa barn.” aligaga kong saad kay Paolo pagkababa ko ng terrace.

Agad kaming sumakay ng pick-up truck para tunguhin ang barn na nasa gubat.

Hindi na ako mapakali. Naghahalo-halo na ang mga negatibong thoughts sa akin dahil sa takot at labis na pag-aalala. Hindi na ako makapag-isip ng maayos dahil sa mga tumatakbo ngayong senaryo sa aking isipan. Papaano kung mangyari rin iyon kay Lolo? Papaano kung hindi na namin siya maabutan? Papaano na lang kung—

“Syd!”

Natigil ako sa pag-iisip nang tawagin ako ni Paolo. Tila kumalma naman ako pagkakita ko sa mga mata niya na labis na nag-aalala.

“You looked tense. Kumalma ka lang. Papunta na tayo doon.”

Napahilamos muna ako ng mukha bago magsalita. “I’m sorry. Hindi ko lang mapigilan ang mag-alala talaga. Nakita mo naman kanina kung paano masaktan yung babae, diba? Matanda na si Lolo, ayokong maranasan niya iyon.” nangangatal kong paglalahad sa kanya habang nakasabunot ang mga kamay ko sa jagger ko.

Naramdaman ko na lamang ang paghawak nito sa kamay ko na naging dahilan para mapalingon ulit ako sa kanya. Tila may malakas na boltahe ng kuryenteng nagmula sa kaniya na nagbigay sa akin ng kagaanan. Hindi ko ito maipaliwanag pero gumaan ang pakiramdam ko dahil doon.

“Natatakot at nag-aalala rin ako para kay Lolo. Pero hindi ko hinahayaan na sakupin ako ng mga ito. Kasi malakas ang paniniwala ko na maayos lamang siya. Wala nang ‘what if’ . Magtiwala ka lang, Syd.” diniinan niya ang hawak sa kamay ko nang banggitin niya ang huli niyang mga salita.

Tipid akong ngumiti sa kanya. Pinipilit kong sundin ang mga sinabi niya pero sa loob ko, hindi ko talaga magawa.

Simula nang mawala si Mama, si Lolo na ang nagbigay sa akin ng pag-asang bumangon ulit, siya ang nagparamdam sa akin ng tunay na aruga ng isang magulang, siya ang naging bestfriend, advisor at sandalan ko kapag down na down ako, siya ang naging inspirasyon ko para makatapos sa pag-aaral at siya ang naging dahilan para hindi ako maligaw ng landas. Siya na lang ang natitirang alaala ni Mama Celina sa akin. Siya na lang ang mayroon ako. Hindi ako papayag na mawala siya sa akin sa ganitong paraan.

Makaraan ang ilan pang minuto ay nakarating na kami dito sa malawak na field kung saan nakatayo ang barn ni Lolo. Kating-kati na ang paa ko na makababa upang makita ulit si Lolo.

“Sandali lang, Syd.” sandali ko siyang pinagmasdan, may kinukuha ito sa ilalim ng upuan niya. Hindi ko na pinansin iyon, agad akong bumaling ng tingin sa labas at luminga-linga sa paligid, nagbabakasakaling masulyapan ko si Lolo.

Nilibot ko ang paningin ko kung saan-saan ngunit hindi ko siya makita. Wala naman akong nakikitang kakaiba sa paligid. Mga nakatambak na troso ng kahoy lamang ang natatanaw ko sa labas. Masinsinan ko ring tinanaw ang pinto ng barn pero parang naka-lock iyon dahil may kadenang nakapulupot doon. Kumutob na naman ng mabilis ang puso ko nang hindi ko makita si Lolo. “Hindi ko mapansin kung nasaan si Lolo, Paolo kinakabahan ako.” saad ko habang sumusulyap parin sa ibat ibang direksyon sa labas.

“Syd.” tawag niya sa akin kaya aligaga akong napalingon sa kanya. Hawak niya ang isang baril at isang shotgun. “Hawakan mo itong baril.” ikinasa niya ito at iniabot sa akin. Nanginginig ko naman itong inaabot sa kanya. Pero napansin ko na parang nagdalawang isip siyang ibigay iyon sa akin kaya binawi niya ito.

“Bakit?” nauutal kong tanong. “Akin na ang baril. Kailangan na nating magmadali.”

“Ngayon ka lang ba makakahawak nito? Hindi ka pa ba nakapagpaputok ng baril?”

Nagdadalawang isip man ay umiling ako sa kanya. Para kay Lolo gagawin ko ang lahat. Miski pa ikapahamak ko ito.

Wala na akong time para makipag-usap pa sa kanya. Buhay ni Lolo ang nakataya dito kaya agad ko itong inagaw sa kanya. Humangos ako ng malalim at taas noong umangat ng ulo sa kanya. “Kaya ko ito, in fact, nakapagpaputok na ako ng water gun nun sa kids zone.” pagmamalaki ko sa kanya pagkatapos ay tuluyan na akong bumaba nitong pick up truck.

“Fúck, Syd! Nakakasa na yan.” rinig kong sigaw niya pero hindi ko na iyon pinansin pa.

Mahigpit kong hinawakan ang baril gamit ang dalawa kong kamay. Ginaya ko kung paano pumorma ang mga police na napapanood ko sa mga pelikula. Naka-bend ang likod, nakatutok ang baril sa unahan at pino ang aking mga paghakbang.

Mas mabilis na kumilos si Paolo kaya mas naunahan niya ako. “Sundan mo lang ako, Syd.” utos niya na sinunod ko naman.

“Bakit hindi nagalaw itong kandado ng barn? Ako ang huling nag-lock nito kaninang umaga kaya tanda ko ang posisyon nito.” banggit niya na nagpakaba pa sa akin lalo. So, ibig sabihin hindi pa dito nakarating si Lolo?

Sinisipat nito ang ang loob sa kaunting awang sa pagitan ng mga tabla.

“Anong ibig mong sabihin? Hindi pa nakarating dito si Lolo? Ganun ba, Paolo?” I hate this feeling. No, hindi ako papayag na magkatotoo ang mga iniisip ko kanina. Hindi ko kakayanin na may mangyaring masama kay Lolo.

Humarap muna ito sa akin bago magsalita, “Malakas ang loob ko na hindi pa siya nakapunta dito. Pero ang tanong nasaan siya?”

Ibinaba ko ang braso kong may hawak ng baril at napahilamos nalang ng kamay sa mukha ko pataas sa buhok ko. “Wala siya sa bahay. Hindi naman natin siya nakasalubong kanina. Nasaan na siya? Lolo, nasaan ka na ba?” sabi ko habang aburidong tumitingin sa kalayuan.

Naisipan namin na libutin ang paligid pero wala talaga siya kahit saan dito. Nagsisimula nang dumilim sa paligid kaya mas tumitindi na ang pag-aalala ko. Gulong-gulo na ang pag-iisip ko.

Nagtagpo na kami ni Paolo dito sa may harap ng pick-up truck.

“Hindi ko siya makita kahit saan dito. Tiningnan ko na rin sa may likod ng barn pero wala rin siya doon.” salubong niya sa akin. Kahit hindi sabihin ay halata na rin ang pag-aalala niya, nababasa ko ito sa mga mata niya at maliliit na pagkagat niya sa labi.

Pinukpok ko ang unahan nitong truck gamit ang nakagugom kong kamao, naiinis ako dahil pakiramdam ko napabayaan namin siya. Iba-iba na rin ang pumapasok na outcome na maaaring nangyari sa kanya, negative na kung negative pero hindi ko mapigilan mag-isip ng kung ano-ano dahil wala man lang kaming clue kung nasaan siya.

“Paano yan mag-gagabi na Paolo. Hindi tayo pwedeng sumuko sa paghahanap sa kaniya. Hindi ko maaatim na umuwi habang si Lolo nandito sa labas. Paolo, naiintindihan mo naman siguro ako.”

“Dumidilim na, Syd. Mapanganib na dito sa kagubatan dahil maraming mababangis na hayop, dumagdag pa itong mga nilalang na kumakain ng laman ng tao. Zero visibility din ngayon dahil walang buwan. Hindi tayo makakapaghanap nang maayos. Mahirap man sabihin pero kailangan na nating umuwi at hintayin na lang mag-uma–” hindi ko na siya pinatapos pang magsalita, sinampal ko ito dahil sa mga sinasabi niya na nagpaliyab ng galit ko. Napahawak nalang siya sa kanyang pisnge at napayuko dahil doon.

Hindi ko na napigilan ang mga luha ko na lumandas sa aking mga pisnge dahil sa naghahalong pag-aalala at inis ko sa nangyayari ngayon. Sinabayan pa ng mga kataga niyang nagpa-inis pa lalo sa akin. “Paolo, nag-aalala ka ba talaga kay Lolo? Ha? Paano mo nasasabi na umuwi nalang tayo tapos ano? Si Lolo nandito sa labas nilalamig, nag-iisa. Maaatim mo ba iyon?” lumapit ako sa kanya pagkatapos ay pinagpu-pukpok ko ang dibdib niya gamit ang dalawa kong kamay. “Paolo, hanapin natin siya. Please.” sabi ko sa malumanay na boses dahil sa panghihina, hindi ko na alam ang gagawin ngayon. I didn’t mean to tell those words pero pinangunahan na ako ng mga emosyon sa akin.

Imbes na itulak ako nito ay naramdaman ko na lang ang marahan niyang pagsaway sa mga pagsuntok ko. Pagkatapos ay unti-unti niya akong yinakap at ikinulong sa mga bisig niya. Hindi na ako lumaban pa dahil doon bagkus ay tumugon na rin ako ng yakap sa kanya.

Sa mga puntong iyon ay napahagulgol na ako ng iyak habang nakasandal sa  kanya. Pakiramdam ko ay naka-uwi ako sa tahanang sa mga yakap lang ni Lolo at Mama Celina ko lang naramdaman. Nararamdaman ko rin ito sa kanya ngayon. Tila pinakalma niya ang puso at pag-iisip kong punong-puno na ng pagkabahala.

“Hindi ko sinasadyang masaktan ka sa mga sinabi ko. Sobra na rin talaga ang pag-aalala ko pero kailangan kong magpakatatag at mag-isip ng maayos para sa ikabubuti ninyo ni Lolo.” namamaos na saad niya na para bang nasa punto na ito ng pag-iyak pero pinipigil niya lamang.

Dahil sa mga sinabi niya ay mas humigpit pa ang yakap ko dito tsaka tumingala sa kanya at bumulong, “Paolo, nasabi ko lang naman din iyon dahil…” natigil ako sandali dahil lunod na lunod na ako sa aking mga luha. Nahihirapan na akong huminga. “Natatakot na akong mag-isa sa buhay. Gusto ko pang mabuhay si Lolo ng mas matagal pa. Ayoko nang maramdaman ang labis na pangungulila. Siya nalang ang meron ako.”

May lungkot na sandaling lumandas sa mga mata niya nang bitiwan ko ang huli kong sinabi. “Syd, naiintindihan kita kaya—” hindi na nito napagpatuloy ang sasabihin niya.

Sa mga sandaling iyon, mabilis kaming naghiwalay dahil sa isang ingay na nanggagaling sa isang parte ng kagubatan.

Sabay naming hinanap kung saan nanggagaling ang ingay na iyon. Hindi nagtagal ay napatingin na kami ni Paolo sa isang direksyon nang matukoy na namin kung saan iyon nanggagaling.

“Uno!” sabay naming sigaw.

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy 2:

Jungle Of Death

If you like this chapter, don’t forget to hit that star button. I also appreciate your comments, binabasa ko talaga iyan. Salamat❤️

Chapter 7

Syd Forteza’s POV

“Uno!” sabay naming sigaw.

Saglit kaming nagkatinginan ni Paolo, sumilay sa mga mukha namin ang pag-asa na kasama ni Uno si Lolo. Tila nakaramdam ako ng kasiyahan sa mga tagpo na iyon.

Wala na kaming pinalipas na oras. Hindi na kami nagpaligoy-ligoy pa. Kusa at agad nang kumilos ang aming mga katawan. Dali-dali kaming tumakbo papunta sa direksyon ni Uno upang salubungin siya. Mabilis rin si Uno sa pagtakbo, nakatupi ang tenga nito at nakabahag ang buntot kaya sandali akong nagtaka dahil doon.

Habang tumatakbo, unti-unti akong nabubuhayan ng loob na masilayan sa likuran ni Uno ang wangis ni Lolo. Pero habang papalapit kami sa kanya, ganun rin ang unti-unting paghina ng aming pagtakbo hanggang dumating na sa puntong iharang na ni Paolo ang kanyang braso sa akin upang patigilin din ako nito.

“Syd, sandali lang. Napapansin mo rin ba ang nakikita ko?” rinig ko mula sa kanya.

Dahil may kadiliman na, naningkit ang mga mata ko habang sinisiyasat ang mga taong nakasunod sa likod ni Uno. Pilit ko silang kinikilala.

Lumilipas ang mababagal na segundo. Habang sila’y tumatakbo at papalabas sa kadiliman ay unti-unti na naming nakikita ang kanilang mga katauhan. Bumagsak nalang ng kusa ang braso ko hawak-hawak ang baril. Bigla ulit bumalik lahat ng pangamba ko na nawala ng saglit kanina.

“Hindi ito maaari, Paolo. This is not real.” pilit kong ngawa dahil sa lubusang pagkagulat nang lumantad na sa liwanag ang mga taong tumatakbo sa likod ni Uno.

Sobrang dami nila. Lalaki, babae at mayroon ring mga bata. Malalaman na ba-iba ang lahi nila dahil sa mga hitsura at kulay ng buhok at katawan nila. Naka-pang beach ang mga suot nito tulad ng trunks at swimsuit.

Ngunit may kakaiba sa kanila habang lumalapit ang distansya nila sa amin. Tanaw ko ang nagkalat na mga dugo sa kanilang bibig at katawan, mayroon namang kaunti nalang ay mapuputol na ang braso at binti, at nanlilisik ang kanilang mga mata habang nakatingin kay Uno. Nakakasuka ang kanilang kalagayan.

Humahakbang ng dahan-dahan paatras si Paolo na sinundan rin ng aking pag-galaw. “Mga zombie rin sila, Syd.” humarap sa akin si Paolo. Inakay niya ako paatras gamit ang kanyang braso bago ulit magsalita. “Bumalik kana sa truck. Ako na ang bahala kay Uno.” utos niya sa akin.

Hinawakan ko ang braso niya sabay sabing, “Pero si Lolo, paano siya?” kinakabahan kong tanong kay Paolo kasabay ang pagtulo ng luha sa pisnge ko. Pakiramdam ko kasi parang tatalikuran lang namin siya sa malamig at delikadong lugar na ito. Hindi ko matanggap na hindi namin nakita si Lolo rito.

“Ang sabi ko bumalik kana sa truck. Mapapahamak tayong dalawa kapag nagmatigas kapa. Makinig ka sakin, Syd.” komando niya. Halata na rin ang pagtaas ng kanyang boses na tuluyang nagpaatras sa akin. Tila napipi na lang ako dahil sa sinabi niya.

Kasabay nang dali-dali kong pagpihit ng katawan ang pagpatak ng mga luha ko sa hangin.

“Faster, Uno.” rinig ko mula kay Paolo.

Mabilis at paisa-isa ang hakbang ko habang pinupunas ang bawat patak ng luha sa pisnge ko. Hindi ko matanggap ang sitwasyon kung nasaan kami ngayon. Parang ang hirap sa loob ko na talikuran lamang ang taong nagmahal, nag-aruga at tinuring ako bilang tunay na apo.

Tila humina ang galaw ng mundo nang maalala ko na naman ang dating ako. Ang dating ako na matagal ko nang kinalimutan.

Mahina, takot, hindi kayang ipagtanggol ang sarili sa mga taong mapagsamantala at palaging umiiyak dahil sa pang-aapi ng iba. I used to be like that before when I was teen.

‘Stupído!’

‘Wala kang mararating!’

‘Hanggang dyan ka nalang, hampas-lupa!’

‘Inabandona ka ng mga magulang mo dahil wala kang silbi!’

Mga katagang nanumbalik sa aking isipan. Sobrang sasakit ng mga salitang iyan na nagpalugmok sa akin noon bukod sa mga pisikal nilang pananakit sa akin.

Totoong sobrang hina ko noon hanggang dumating si Mama Celina at si Lolo Thomas. Tinuldukan nila ang madilim na yugto ng aking buhay. They are like angels, night in shining armor that saved me to that darkness. They lifted me out of the depths of hell.

Sila ang nagturo sa akin na lumaban sa buhay, ipaglaban kung ano ang tama at tumayo sa sarili kong paa. Sila rin ang naging dahilan para makabuo ako ng pundasyon ng lakas ng loob at katapangan sa aking pagkatao. Binalik nila ang debosyon at pagmamahal sa aking puso na kay tagal ko ng nakalimutan. Dahil sa kanila ay naging buhay ulit ako.

Pero ngayong wala si Lolo sa tabi ko, kailangan bang manumbalik ang lahat ng iyon sa akin at maging mahina ulit?

Dahil sa tanong na iyan ay mas humigpit ang hawak ko sa baril. Inangat ko ang ulo ko ng bahagya kasabay ang pagpunas at pagpigil sa pagluha ko.

Hindi ko makakalimutan kung ano ako dati pero isa lang sinisigurado ko ngayon. Hindi na ako kailan man babalik sa kung ano ako dati. Hindi ko hahayaan na malugmok ulit ako sa takot at kalungkutan.

Kailangan ako ni Lolo sa panahon na ito. Siya naman ang kailangan ng tulong ko. Kailangan kong maging malakas at ’wag panghinaan dahil wala na iyong lugar sa ganitong mundo. Gusto kong suklian ang lahat ng ginawang pagbabago sa akin nila Lolo Thomas.

Tama rin si Paolo, hindi dapat ako nagpapadaig sa mga emosyon na bumabagabag sa akin. Magiging dahilan lamang ito para panghinaan ako ng loob.

Sa mga sandaling iyon, dali-dali akong pumihit paharap at tsaka lakas loob kong itinutok ang aking baril sa mga nauunang mga zombies na nasa likod ni Uno. Nanginginig man ang kamay ko’y hindi ko iyon pinansin pa.

Pumantay ako kay Paolo. Kita ko sa sulok ng mata ko ang kanyang gulat.

Hinawakan niya muna ang braso ko bago magsalita, “Syd, diba sabi ko pumaroon kana sa sasakyan? Bakit andito ka pa?” aburidong tanong nito.

“Matigas na kung matigas ang ulo.” sandali akong lumingon sa kanya. Tinaas ang isa kong kilay bago ulit magsalita. “Pero hindi ko maaatim na maupo na lamang habang pinapanood ka. Hindi na ako bata, I can do what you can do. Magkasangga tayo dito. Magtiwala ka lang, Paolo.” buong lakas ng loob kong sabi.

Naramdaman ko ang unti-unting pagbitaw nito sa braso ko. Pagkatapos nun ay ang seryosong pagtango nito sa akin senyales ng pagsang-ayon niya. “I don’t know where you got that courage that covers you, but I think its pretty cool. Nagtitiwala ako sayo.”

Sabay na kaming humarap sa unahan at tsaka nagpaputok ng baril sa ulo ng mga nauunang zombies. Kasabay nun ang dahan-dahan naming pag atrasupang lumiit ang distansya namin sa truck. Karamihan sa aking pagbaril ay tumatama mismo sa ulo nila, samantalang ang iba ay dumadaplis lamang.

Ilan pang segundo ang lumipas ay bahagyang ibinaba ni Paolo ang kanyang katawan. Doon ay agad na tumalon si Uno sa kanyang kaliwang balikat. Nagpaputok pa kami ng ilan bago tuluyang tumakbo papunta sa truck.

“Let’s go, Syd.”

Dali-dali akong umakyat, sumunod naman silang dalawa.

Pagka-upo ko ay agad kong tinawag si Uno. Agad naman siyang lumapit sa akin. Tinugunan ko naman ito ng isang mahigpit na yakap habang nakapikit ang aking mga mata. “Nasaan ba si Lolo, Uno? Bakit mo siya iniwan? Dapat nanatili kalang sa tabi niya.” bulong na tanong ko sa kanya sa naluluhang tono. As if naman na sasagot siya.

“Humawak ka ng mahigpit.” tugon ni Paolo bago niya paandarin ang truck. Nabunguan pa namin ang ilan sa mga zombie na nasa unahan. Mabuti na lamang at tigasin ang truck na ito kahit pa padaanin sa lubak-lubak na kalsada. Matulin na niya itong pinaandar para tunguhin ang bahay ni Lolo.

“Hey, Uno. Kasama mo siguro si Lolo at si Dos.” banggit niya habang palinga-linga ang tingin nito sa unahan at kay Uno.

Sumandal ako sa inuupuan ko. Hinahaplos ang malalambot na balahibo ni Uno. Pinipigil ang pagluha. Pinapakalma ang sarili upang hindi na mag isip ng kung ano-ano. Pinagdadasal ko na sana ay ligtas siya sa mga oras na ito dahil hindi ko mapapatawad ang sarili ko kapag napahamak siya.

“Sa tingin mo kasama niya si Lolo? Parang ganun rin si Dos.” pagbasag ni Paolo sa katahimikan sa loob. Pero hindi na ako sumagot pa. “Thank God, hindi na sila nakahabol sa atin. Hoping ako na sana walang zombie dun sa bahay ni Lolo.”

“Syd, say something.” malumanay niyang sabi na pinakinggan ko lamang.

Hindi ko na magawang ibukas ang bibig ko dahil sa pag-aalala at lungkot ko. Sa tingin ko kasi kapag nagsalita ako ay umagos na naman muli ang mga luhang gusto ng lumabas sa mga mata ko.

Nakarating na rin kami sa bahay ni Lolo.

“I’ll go first.” banggit niya.

Nang ma-clear na ni Paolo ang paligid, agad na kami nitong tinawag at dali-dali nang pumasok sa loob ng bahay. Lahat ng pwedeng daanan ay alisto niyang ikinandado, mapa-bintana at kahit pintuan.

“Na-lock ko na lahat. Grabe ka kanina, alam mo ba na pinahanga moko, Syd. Namangha talaga ko sa lakas ng loob mo. Galing! Kwento mo naman sakin yun mamaya kung saan mo hinugot yun” pilit lang akong ngumiti sa kanya. Napansin ko naman na biglang tumamlay ang masiglang awra nito. Alam ko naman na sinusubukan niya akong pangitiin pero pasensya na, hindi ko magawa talaga ngayon.

Hinawakan nito ang balikat ko bago ulit magsalita. “Alam ko pagod kana. Pumanhik kana sa itaas, kukuha nalang ako ng makakain natin.” tumango lang ako sa kanya at tsaka tinumbok na ang hagdan patungo sa taas.

Habang humahakbang ako paitaas ay tila bumibigat ang nararamdaman kong kalungkutan at pag-aalala kay Lolo. Mas bumigat pa ito lalo hanggang sa makarating ako sa kama. Oo, malakas ang loob ko kanina para lumaban pero iba naman itong pangungulila ko kay Lolo. Ang hirap nitong labanan.

Gumapang ako papunta sa gitna nito at tsaka nag-indian sit. Tumanaw ako sa bintana na nasa itaas. Tanaw mula rito ang makikinang na mga bituin. Nakikita rin kaya iyan ni Lolo ngayon? Sana ay natatanaw niya rin ang magagandang bituin sa kalangitan.

Hindi ko na napigilan. Doon ay bigla na lamang nag-unahan ang mga luha ko na nagpayuko sa akin. Tila para akong bata na nawalay sa kanyang mga magulang ng matagal.  Hindi ko lubos maisip na mangyayari ang mga ito. Sinabayan pa nitong nakakatakot na virus na kumakalat sa labas. Nagkataon lang ba ang lahat ng ito? Ano ba talagang nangyayari? Wala akong ka-ide-ideya.

Talagang nagpapabigat pa ng nararamdaman ko ay ang kawalan ko ng clue kung nasaan ba si Lolo. Hindi ko alam kung ano na ang nangyayari sa kanya sa mga oras na ito kaya labis ang pag-aalala ko.

Sa mga sandaling iyon ng pag-iisip ay narinig ko ang pagbukas ng pintuan. Nakatalikod ako doon kaya rinig ko lamang ang mga yapak niya habang naglalakad.

“Ito na ang pagkain. Syd, Tara.” pag-aya niya. Ramdam at rinig ko na tumigil ito doon sa may side table. “Uno, tara. Ito naman para sayo. Kailangan mo na rin magpahinga dahil isasama ka namin bukas. Ituro mo kung nasaan si Lolo, ah.”

Nanatili ako sa ganoong posisyon na pinapakinggan lamang siya. How I wish na sana katulad rin ako ni Paolo na hindi basta-basta pinapatumba ng pangungulila.

“Syd?” rinig ko mula sa likuran ko. Naramdaman ko ang pagtapak niya sa kama kaya palihim at dali-dali kong pinunasan ang mga luha ko. Ang tapang ko kasi kanina tapos ngayon makikita niya lang ako na parang bata.

“Umiiyak ka ba?” banggit niya nang makarating ito sa likod ko. Agad niyang hinawi ang kamay ko at dumungaw sa mukha ko. Hinayaan ko na lamang siya na gawin iyon.

Naramdaman at narinig ko ang paghangos nito ng malalim.

“Halika nga dito, Syd.”

Pumwesto ito sa likod ko. Ikinulong niya ako sa mga binti niya, inalalayan na sumadal sa dibdib niya at binigyan ng yakap mula sa likuran ko. Hindi na ako nakapalag pa sa gagawin niya dahil kusa nang sumama ang katawan ko sa kanya.

Hindi ko inaasahan na gagawin niya iyon, naramdaman ko na naman ang kagaanan sa mga bisig niya. Palagi ko itong nararamdaman sa tuwing nadidikitan niya ako. Ito ang naging dahilan para mas lumambot pa ang kalooban ko at tuluyan nang ilabas ang mga itinatago kong luha dulot ng matinding lungkot.

“Alam mo ba? Among the rest of my grand parents, si Lolo Thomas ang pinakapaborito ko dahil sa busilak nitong puso. Siya rin yung tipo na hindi magpapatalo sa mga hamon ng buhay, naalala ko nga noon…”

Patuloy lang ito sa pagkwento sa mga karanasan niya habang kasama si Lolo. Ako naman ay tahimik lamang na nakikinig sa tila awitin niyang mga boses. Para bang hinehele ako nito na parang duyan at pinapakalma ang nangangamba at nangungulila kong isipan at puso.

“Nakakamangha talaga kung paano mangaso si Lolo noon, sobrang lalaki ng mga baboy damo na nahuhuli niya gamit yung lambat na ginawa niya. Kaya palagi siyang may letchon dito, eh.” kwento pa nito sa akin na hindi ko namamalayan, ngumingiti na rin pala ko sa mga sinasabi niya.

“Alam mo, Syd. Naniniwala ako na buhay si Lolo. Wag ka lang panghinaan ng loob. Kay lakas kaya niya. Tingnan mo tong biceps ko.” natigilan ako saglit. Tumingin naman ako doon dahil sa kuryosidad.

Naguluhan ako sa kanya kaya pilit akong lumingon upang harapin siya. “Ano konek niyan kay Lolo?” naguguluhan kong tanong.

He smirked and said, “Gusto ko lang makita yang mukha mo. Gusto ko lang makita kung hindi kana umiiyak.” sabay ngumiti ito sa akin.

Mabilis akong pumihit ng mukha. Muntik na akong matunaw sa mga ngiti niya, takte. Automatic kasi na pamumulahan na naman ako ng pisnge dahil doon. Napakagat nalang ako ng labi sabay sabing, “Ewan ko sayo, Paolo. Pero salamat talaga sa palagiang pag-comfort sa akin.”

Naramdaman ko ang marahan nitong paghaplos sa buhok ko na nagbigay ng chills sa akin. “I wish na sana okay kana kahit papaano. Para hindi na kami nalulungkot nitong si Uno. Diba, Uno?”

Umayos na ako ng upo at pumaharap na sa kanya. “Mabuti na rin ang pakiramdam ko. Kahit papaano ay nabawasan ang bigat na nararamdaman ko dahil sa mga kwento mo.”

“Diba sabi ko sayo, hindi kita pababayaan, kayong dalawa ni Lolo. Kaya punasan mo na rin yang luha mo.” ngiti ang iginawad kong tugon sa sinabi niya.

Sabay naming napalingon dahil bigla rin umupo itong si Uno. Nakikisama rin siya sa nararamdaman ko kaya napangiti at napahaplos na rin ako sa kanya.

“O, siya.” tumayo na si Paolo sa kina-uupuan niya pagkatapos ay tumalon sa baba ng kama. “Kain na tayo bago matulog.”

“Sige, sandali lamang.”

Papatayo na sana ako nang may mapansin akong kakaiba sa may collar necklace ni Uno. Naningkit ang mata ko. Parang mayroong naka-ipit na kung ano doon.

Agad itong tinumbok ng aking kamay at ito ay aking kinuha. Hinugot ko na ito at lumantad sa akin ang nakatuping papel. Pansin ko na may punit na rin ito.

“Paolo? May nakita akong naka-ipit na papel sa collar necklace ni Uno.” pagtawag ko sa kanya habang sinisiyasat ang papel. Ang lakas ng kutob ng puso ko dahil parang may makikita ako sa loob nito.

Agad naman siyang lumapit sa amin at tsaka umupo sa gilid ng kama. “Buksan mo na, Syd.”

Napalunok muna ako at humangos ng malalim bago ko ito buksan.

Namilog ang mga mata ko at nanginig ang kamay ko nang mabasa ko ang nakasulat sa loob ng papel.

Nakasulat dito ang mga katagang, ‘Ligtas ako. Nandito…’

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy 2:

Jungle Of Death

Chapter 8

Syd Forteza’s POV

Pagkatapos kong mabasa ang nakasulat sa maliit na papel, sandali akong nabigla ngunit nang dumaan ang ilang segundong pagproseso nito sa isip ko ay agad na naghalo-halo ang mga positibong emosyon na dinaig ang mga pangamba at pag-aalala ko kanina.

Naramdaman ko ang malaking porsyento ng kasiguraduhan at assurance na ligtas si Lolo. Agad na nanumbalik ang pag-asa ko sa mga sandaling ito. Biglang sumigla ang aking pakiramdam. Nag-umapaw ang kasiyahan at pagkasabik ko na makita siya ulit. Tila gusto ko na agad mag-umaga para puntahan siya kung nasaan man siya. Ganyan ako kasabik na makita siya.

Pero mababasa sa sulat sa papel ang huling salita na ’ Nandito ’ na hindi nabuo dahil nagkaroon ito ng punit. Dahil siguro sa mabilis na pagtakbo ni Uno sa kagubatan. Maaaring nasabit ito sa mga nagkalat na sanga o mga damo na kanyang dinaanan.

Ang tanong ngayon ay kung nasaan siya? Maraming lugar sa loob ng kagubatan ang maaaring napagtaguan ni Lolo. Hindi malinaw pero ang mahalaga ngayon ay ang impormasyon na siya ay ligtas.

Magana kong tinungga ang maligamgam na gatas na tinimpla ni Paolo. Pagkatapos ay kumagat ng malaki sa parte nitong tinapay. Ngayon ko lang naramdaman ang labis na gutom gawa ng matinding pag-iisip kanina.

Umangat ang ulo ko at tiningnan ang kaharap ko ngayon na si Paolo na nakasandal sa kanyang inuupuan habang ito’y nakatingin lang sa kapiraso ng papel na nakuha namin kay Uno.

“Ligtas ako. Andito.” pagbasa ulit ni Paolo sa papel na hawak niya.

Lumipat ang tingin niya sa akin. Biglang namilog ang mata nito pagkakita niya sa mukha ko kaya natigilan rin ako sa pag-nguya ko. Sandaling rumehistro sa mukha niya ang pagkagulat na napalitan rin naman ng malokong saya dahil sa pag-angat ng isang gilid ng kanyang labi. “Your mouth is so full. Dahan-dahan lang, Syd. Baka mabulunan ka niyan.” natatawa niyang banggit sa akin.

“Pasensya na. Gutom na gutom lang ako dahil sa kakaiyak.” nabubulol kong pag-ngawa dahil puno ng tinapay ang bibig ko. Linunok ko muna ang pagkain bago ulit magsalita, “Paolo, may alam ka bang bahay o lugar na pwedeng tuluyan ni Lolo sa loob ng kagubatan?”

Bumalik siya sa pagkakasandal kasabay ang paghalukipkip nito. Naghalong pagkaseryoso at kuryosidad ang bumalot sa mukha niya. “Wala akong alam pero may nabanggit sa akin noon si Lolo.” sandali itong nag-isip bago ulit magsalita. “Mayroon daw resort sa may bandang kanluran ng kagubatan. Hindi naman daw iyon masyadong malayo kung ang starting point ng paglakad ay sa barn. Pangalawa ay yung tower malapit sa may resort. Yun lang ang dalawang naglalaro sa isipan ko na lugar na pwedeng pinagtaguan ni Lolo. Hmm…Pwede rin lakarin sa kagubatan ang landas papuntang centro pero masyado na iyong malayo.” mahaba niyang paliwanag.

“Hindi imposible na nandoon siya sa mga nabanggit mong lugar.” seryoso kong opinyon.

Lumapit siya sa lamesa at tsaka itinukod ang dalawang siko nito pagkatapos ay pinagtagpo ang dalawa niyang kamay bago magsalita, “Isa lang ang sigurado ako.” ibinaling nito ang tingin sa natutulog na si Uno. Sinundan ko rin ang tingin nito habang nakikinig sa sinasabi niya. “Siya nalang ang pag-asa natin para matumbok ang eksaktong lugar kung nasaan si Lolo.”

Marahan akong napatango sa sinabi niya. Talaga namang maaasahan si Uno at Dos kung labanan ng pang-amoy ang pag-uusapan. Kaya hindi imposible na hindi namin matunton ang kinalalagyan ngayon ni Lolo.

“Naisip mo ba, Paolo? Papaano siya nakarating sa ganoong lugar kung ang sadya niya lang ay yung barn? Nakakapagtaka hindi ba?”

“Yan rin ang kanina ko pa iniisip. Wala akong maisip na kongkretong konklusyon kung paano siya nakarating doon.” ngumisi ito bago ulit magsalita, “Malay natin. Baka may ka-meet up siya sa gubat. Alam mo na baka may gagawin sila na–.” binato ko ito ng isang tissue na pinamunas ko kaya natigilan siya sa pagsasalita.

Ngumisi ako sa kanya. “Ginaya mo pa siya sayo. Babaero!” biro ko.

He smirked, “Hindi ako babaero. Sadyang habulin lang talaga ko.”

“Ewan ko sayo, Paolo. Basta. Gusto ko na kaagad mag-umaga. Hindi na ako makapaghintay.” nasasabik kong banggit.

“We’ll get there. Pagbungad palang ng araw bukas ay lalarga na tayo.” kinuha nito ang beer pagkatapos ay uminom. “Pang-gulo pa kasi ’tong mga taong nangangain ng kapwa nila, mga zombie or what so ever. Napaka delikado nila kaya dapat tayong mag-ingat.”

Tumango ako bago magsalita, “Sa tingin mo? Saan kaya iyon nagmula? Parang ang bagsik ng virus na kumakalat sa paligid natin. Airborne kaya iyon? Naku, sana naman hindi.”

“Wala akong ideya kung saan iyon nagmula. Pag-uwi ko rito ay payapa pa ang lahat. Sigurado naman ako na hindi iyon airborne dahil ilang beses na tayong nagkaroon ng kontak sa kanila.” paliwanag niya na ikinatango ko naman. “May napansin ka bang kakaiba sa mga dinaanan mo nung pauwi ka rito? Baka may napansin ka.”

“Hmm.” napa-isip ako sa sinabi niya. Hinaplos-haplos ko pa ang baba ko gamit ang aking limang daliri sa kaliwang kamay ko habang nakatingala.

“Alalahanin mo. Any weird places? Unusual animals? Or suspicious people?”

Pagkasabi niya ng huling tanong ay  may isang tao ang pumasok sa isip ko. “Yung tatay sa bus na nakasabay ko nung umuwi ako.” malakas kong banggit sa kanya.

“Bakit? May kakaiba ba sa kanya?”

Kwinento ko sa kanya ang pangyayaring iyon sa bus noong nakita ko si Tatay.

“Base sa story mo. Malaki nga ang posibilidad na sa kanya galing ang virus na kumakalat ngayon. Ibig sabihin rin nun, baka sa mga oras na ito ay nagkakagulo na rin doon sa Manila.”

Napahawak ako ng dalawa kong kamay sa ulo ko sabay sabing, “ Jusko, yung mga bata na nasa ampunan. Si Noah, Earl at tsaka si Ford!“ napatayo ako dahil sa pagkataranta pagkatapos ay dali-daling tinungo ang kama kung saan nakalagay ang cellphone ko.

“Walang signal dito, remember?” ani Paolo. Oo nga pala, wala ritong signal. Kaya binitiwan ko na lang ulit ang cellphone sa kama.

Napa-upo ako sa dito sa gilid ng kama, bumuntong hininga at tsaka napasabi, “Sana makahanap sila ng ligtas na lugar. Sana ingatan rin nila ang sarili nila.” nag-aalala kong banggit habang nakatingin kay Paolo na bahagya ngayong naka-upo sa lamesa habang hawak ang beer niya.

“Kapag sinabi ko na ligtas sila, ligtas sila. No doubt yan.” sabi niya habang tinataas ang dalawa niyang kilay.

“Sana nga.” bulong ko.

“Ayusin ko na ito. Kailangan na nating matulog ng maaga.”

Ibinaba na ni Paolo ang pinagkainan namin. Ako naman ay naghilamos na sa banyo, nagpalit ng damit pagkatapos ay pumunta na sa kama. Kasabay nun ang pagpasok ni Paolo sa kwarto.

“Maliligo lang ako, Syd. Nanglalagkit na ako sa pawis.” tumango nalang ako sa kanya.

Tumagilid. Tumihaya. Tumagilid ulit sa kabilang side pero hindi ko na naman magawang makatulog. Hindi na naman dumadalaw ang antok sa akin. Epekto siguro ito ng pagkasabik ko para bukas.

Napatihaya at napatakip ako ng dalawa kong kamay sa mata ko habang ngumangawa, “Takte, gusto ko ng makatulog. Isang tupa, dalawang tupa, tatlong tupa, apat na–”

“It won’t work, trust me.” rinig ko mula kay Paolo. Tinanggal ko na ang nakatakip na kamay ko sa mata ko pagkatapos ay tumingin sa kanya.

Bahagya akong napamilog ng mata nang makita ko siyang nakatayo, nakataas ang isang braso habang naglalagay ng deodorant sa kanyang mabuhok na kili-kili. Dumako ang paningin ko sa babang parte niya. Nakatapis lang ito ng tuwalya. May nakita akong bumabakat na mahaba doon kaya agad ulit akong napatingin sa mata niya. Kay laki nun, takte. Ewan ko pero parang mabibilaukan pa ako. Biglang tumibok ng mabilis ang puso ko. Nakaka-kaba.

“Ganun ba.” ani ko habang nauutal pa. “Ginawa ko na nga lahat pero try ko dito sa kabilang side tumagilid. Baka sakaling makatulog ako.” palusot ko. Dali-dali akong napatagilid para maiwas ko lang ang paningin ko sa kanya. Baka mapansin niya na unusual ang galaw at tingin ko. Alam ko rin na namumula na naman ang pisnge ko, takte talaga.

Ano ba ito? Wala naman akong ginagawang masama pero kinakabahan ako. Takte kasing mata ’to, kung saan-saan tumitingin. Paano nalang kung napansin niya ang reaksyon ko kanina? Asar!

Pilit ko nang pinikit ang mata ko. Gusto ko na lamang makatulog.

Bahagya akong napamuklat ng mga mata nang maramdaman ko ang paglubog ng ilang parts ng kama sa likod ko. Sign iyon na umakyat na siya at nahiga na sa likod ko.

Napahangos na lamang ako dahil parang wala naman siyang napansin sa akin. Mabuti naman dahil hindi ko kakayanin ang kaba kapag nangyari iyon.

Nasa ganoon akong posisyon ng ilan ring minuto. Hindi talaga ako makatulog kahit anong gawin ko.

Huminahon na ako kaya naisip kong mag-iba naman ng posisyon ng higa. Napatihaya ulit ako. Paunti-unti kong nilingon si Paolo. Nakapikit na ito tsaka tahimik na ring natutulog. Himala, hindi siya ngayon humihilik.

Napabuntong hininga ulit ako. Mabuti pa siya, tulog na tulog na. Ako kasi gising na gising pa.

Ako ay umupo muna, kinuha ang cellphone ko at tsaka binuksan ang video recorder nito. Naisipan ko na mag document sa sarili ko, malay ko ba katapusan ko na bukas, char.

Inilapag ko na ito sa lamesa. Sandali kong inayos ang camera na nakatutok sa akin. Pagkatapos ay bumalik at umayos na sa pagkaka-upo.

“Hi. Magpapakilala muna ako. Ako si Syd Forteza. Dalawangpung taong gulang. Isa akong discreet bisexual. May taas na 5’7 at may katamtamang pangangatawan. Lubos na akong ulila sa mga tunay kong magulang. Lumaki nalang ako sa pangangalaga ng isang kilalang orphanage doon sa Maynila. But still thankful, dahil inampon ako ng anak ni Lolo Thomas, si Mama Celina. Hindi ko alam kung paano at saan nagsimula. Wala akong ideya kung ano ba ang naging puno’t dulo ng lahat ng ito. Basta biglaan na lamang nagkainan ang mga tao na tila ba patay na patay sila sa laman ng bawat isa. Sinira nito ang tinatawag na food chain links sa food web dahil tayo mismo ay pagkain na rin sa pinakamataas na consumer, ang mga tao. Tila ang bawat isa ay naging kasangkapan upang ubusin ang lahi ng sangkatauhan. Maging malakas. Dahil kung magiging mahina ka? Mamamatay ka. Maging mahinahon. Dahil kaunting pagkakamali mo lang ay maaaring ikapahamak mo ito. Maging vigilante. Dahil sarili mo lang mismo ang maaari mong pagkatiwalaan. Maging madiskarte. Dahil maaari kang mamatay sa gutom at pagka-uhaw. At maniwala na mayroon pang saysay ang mga pinaglalaban kong ito. Iyan lang ang mga bagay na pinanghahawakan ko sa ganitong yugto ng mundo. Hindi na malinaw ang hinaharap pero lalaban ako. Wala sa bukabularyo ko ang pagsuko.”

Pagkatapos ay lumapit na ako sa camera. Pinatay ito at tsaka pinanood.

Wala itong praktis pero ayos na rin ang pagkakakuha. Napangiti na lamang ako nang matapos ko ito. Lakas kasing maka intro ng movie. Gamay ko parin ang pagharap sa camera kagaya nung first year college pa ako kung saan lagi akong ini-interview.

Biglang bumaling ang tingin ko kay Paolo. Binuksan ko ulit ang video recording at itinapat ang camera sa kanya. “Siya nga pala si Paolo. Ang pinsan slash crush ko.” bulong ko sa camera habang napapangisi pa. Ang cute niya kasi matulog.

Sandali akong nanigas at natigilan dahil bigla itong gumalaw at kinamot ang kanyang leeg. Dahil sa pagkabigla ko ay agad kong naitapon ang cellphone ko sa uluhan ng unan ko. Napahawak pa ako sa dibdib ko dahil ako ko makikita niya ang ginagawa ko. Grabe kala ko magigising, nataranta ako. Napahangos na lamang ako pagkatapos ko mapagtanto na tulog parin ito.

Napahikab ako kaya dahan-dahan na akong humiga. Tumagilid ako paharap sa kanya. Ipinatong ko ang ulo ko sa isa kong kamay habang pinagmamasdan siya.

Napangiti na lamang ako nang sandali kong pagmasdan ang mukha niya. Mula sa mahahaba niyang pilik mata, patungo sa matangos niyang ilong, patubong mga balbas, mapupulang labi hanggang sa malaki niyang Adam’s Apple. Napaka-perpekto niya.

Napa-isip ako. Sabihin ko kaya sa kanya ang nararamdaman ko? Tulog naman na rin siya. Kahit papaano ay makaka-amin na ako harap-harapan sa kanya. Samantalahin ko na. Torpe na kung torpe.

Napahangos ako ng malalim bago magsalita, “Pinsan, Paolo? Gusto ko lang sabihin na maraming salamat dahil hindi moko iniwan kahit pa ang gulo na ng mundo. Hindi mo ako pinabayaan. Alam mo ba na ikaw yung perpektong halimbawa sa sinasabi nila lagi na ‘Be A Man!’ Hindi ako nagkamali sa paghanga ko sayo.” bulong ko habang nakatitig sa mga labi niyang kay pula. “Alam mo ba na gustong-gusto kong naririnig ang boses mo? Alam mo ba na gustong-gusto kong pagmasdan yang mukha mo? Alam mo ba na sabik na sabik rin ako sa mga yakap mo? Wala, eh, sinanay mo na ko.” napangiti pa ko saglit. “Pakiramdam ko kasi ligtas ako habang nasa mga bisig mo. Pakiramdam ko hindi ako masasaktan kapag yakap-yakap mo ako. Ewan, sa tingin ko mahal na ata kita. Weird no? Pinsan kita pero minahal kita. But don’t worry, wala akong balak sabihin sayo ang nararamdaman ko. Kasi…” napakagat labi nalang ako kasabay ang pagngilid ng luha ko sa mata ko. Ito kasi ang katotohanan niyan. “Ayokong magkaroon ng dahilan para lumayo ka sakin. Ayokong mawala ka. Gusto kong ingatan itong pinagsamahan natin. Sapat na sa akin ang makita kang masaya. Masaya na ako roon.” bulong ko pagkatapos ay ngumiti ako sa kanya ng kay tamis.

After so many years, ngayon nalang ulit ako nakaramdam ng ganito. Walang pinagbago, masarap magmahal talaga. Pero tama ang sinabi ni Lolo, hindi maaalis ang katotohanang consequence ng pag-ibig ang sakit at pagsasakripisyo.

“Yun lang naman ang nais kong iparating saiyo. Goodnight and sweet dreams.” pahabol ko pang bulong.

Ipipikit ko na sana ang mata ko nang marinig ko ang pagtunog ng cellphone ko. Agad ko itong kinapa sa uluhan ko, naubusan lang pala ng battery dahil hindi ko ito na-charge kanina. Ihinagis ko na lang ulit iyon sa uluhan ko pagkatapos ay ipinikit ko na ang mata ko. Hinayaan ko ng lumaganap sa buo kong katawan ang antok.

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy 2:

Jungle Of Death

Chapter 9

Syd Forteza’s POV

Unti-unti kong binubuklat ang aking mga mata. Hanggang sa maaninag ko na ang kisame nitong kwarto. Idinako ko ang paningin ko sa bintana na nasa itaas, nag-aagaw na ang dilim at ang liwanag.

Napa-unat ako ng dalawa kong kamay paitaas. Sa sandaling iyon ay nakaramdam ako ng pag-galaw at mabigat sa dibdib ko. Pagkadako ko ng aking paningin dito ay sandali akong nabigla, napamilog ng mata at tsaka napanganga.

Nakayakap pala sa akin itong si Paolo. Nakapatong pa sa dibdib ko ang ulo nito. Kaya pala sobrang sarap ng tulog ko. Napangiti na lamang ako sa posisyon niya sa akin.

Parang ayoko muna tuloy siyang gisingin pero hindi pwede, eh. Naghihintay sa amin si Lolo.

“Paolo?” pagtawag ko sa kanya kasabay ang mahina kong pagtapik at pagyugyog sa likod nito. Umungol lamang ito, mas hinigpitan pa ang kanyang yakap at bumalik ulit sa pagtulog.

Takte, sarap na sarap pa sakin–este sa pagtulog. Miski ako man din ay gusto ko pang matulog pero hindi pwede dahil may mahalaga kaming lakad ngayon.

“Paolo, gising na maghahanda pa tayo.” ani ko kasabay ulit ang marahang pagyugyog sa kanya. Imbes na gumising ito ay mas humigpit pa ulit ang yakap niya. Takte, ayaw pa talagang bumangon. “Paolo, may mga zombie!” sigaw ko na nagpabalikwas at nagpabangon sa kanya.

“Nasaan?! Nasaan?!” sigaw niya kasabay ang aligaga at maliksing pagmasid sa loob nitong kwarto. Naka-posisyon pa ito na parang mangangarate. Napangisi na lamang ako habang pinagmamasdan kung paano siya mag-react sa sinabi ko. Nakakatuwa talaga siya.

“Ayaw mo kasing gumising kaya nag-isip ako ng magpapagising sayo.” natatawa-tawa ko pang sabi sa kanya habang bumababa sa kama. “Tingnan mo, oh, sisikat na ang araw. Mag ready na tayo.”

Humakbang na rin siya pababa sa kama habang kumakamot sa ulo. Kulang pa talaga sa tulog. “Inaantok pa ako, eh. Sarap-sarap ng tulog ko, gaganunin mo lang ako.” bulong niya hanggang makapasok siya sa banyo.

Pagkatapos naming mag-ayos ay agad na kaming bumaba upang kolektahin ang mga gamit na aming dadalhin. Tinungo ko ang kusina tsaka kinuha ang dalawang kutsilyo, kumuha ng sapat na tubig at naglagay ng ilang pagkain na babaunin namin. Kay lawak ng kagubatan kaya baka matagalan kami doon. Samantalang si Paolo naman ay nasa sala, naglalagay ng mga bala sa baril na ginamit namin kagabi.

Pinagmasdan ko muna ang mga gamit at pagkain na aking kinuha bago ko ito isa-isang ilagay sa dala kong bag. Panghuli ko na sanang ilalagay ang tumbler sa bag nang may narinig akong mahinang pagkalabog sa kung saan. Sapat lang ang lakas para ako lang ang makarinig. Pinakinggan ko ito ng masinsinan dahil kasing lakas lamang ito ng pagkatok. Makaraan ang ilang segundong paghahanap ay huminto ang aking paningin sa pintuan nitong kusina na papunta sa likod-bakuran ng bahay ni Lolo.

May kaba sa aking dibdib habang dahan-dahan akong naglalakad papunta doon. Malapit lamang ito sa kinatatayuan ko kanina kaya madali akong nakarating rito.

Napalunok ako. Unti-unti kong tinaas ang kamay ko. Kahit na nanginginig ay hinawi ko ng bahagya ang maliit na kurtina nitong pintuan upang silipin kung ano ang nagiging sanhi ng tunog.

Agad ko itong nabitawan nang sandaling makita ko kung ano iyong paulit-ulit na kumakatok sa maliit na bintanang salamin. “Zombie.” kinakabahan kong bulong habang umaatras ng dahan-dahan.

“Ah.” sandali kong sigaw dahil agad na natakpan ni Paolo ang bibig ko pagkaharap ko sa kanya. Napahawak pa ako sa dibdib ko at braso ni Paolo dahil sa gulat.

“Shh.” kasabay ang pagtapat niya ng kanyang hintuturo sa kanyang labi. “Ang dami nila sa labas.” bulong niya. “Dalhin mo yang mga gamit na kinuha mo pagkatapos ay sundan mo ako sa taas.” dagdag pa niya na ikinatango ko.

Matapos kong isukbit ang bag sa likod ko ay agad ko na siyang sinundan patungo sa itaas. Pagkapasok ko ng pinto ay agad ko siyang nakita na nakadungaw sa bintana kung saan kita ang likod-bahay. Ganun rin ang ginawa ko.

“Natatandaan ko yung isa na iyon. Sila yung mga humabol sa atin kagabi, Paolo.” sabi ko. Napatingin ako kay Paolo na nakasilip na sa isang bintana na kita ang harapan ng bahay. “Paano kaya nila tayo nasundan? Hindi naman sila nakasunod sa atin nung nasa truck tayo, hindi ba?” tanong ko habang naglalakad patungo sa bintana sa may harapan.

“Maaaring sensitibo at malakas ang mga pang-amoy nila kaya nasundan nila tayo.” opinyon niya habang tumatanaw sa gilid na bintana nitong kwarto.

“Paano yan? Nakapalibot sila sa buong bahay. Anong gagawin natin, Paolo?” tanong ko habang humahakbang papunta sa pwesto niya.

Sandali pa siyang sumilip sa bintana bago siya humarap sa akin. “Isa na lang ang paraan para makarating tayo sa truck. Dadaan tayo rito sa bintana pagkatapos ay tutulay tayo rito sa bubong. Then, tatalon tayo sa ibabaw nung truck.”

Agad kong naramdaman ang kaba dahil sa sinabi niya. “Hindi ba masyadong delikado yang naisip mo?” naguguluhan kong tanong.

Lumapit siya sa akin pagkatapos ay hinawakan ng dalawa niyang kamay ang mga balikat ko. Masinsinan niya akong tinitigan bago magsalita. “Always remember kung ano ang dahilan kaya natin ito ginagawa. We have to take a risk. Para sa kanya lahat ng gagawin natin na ito.” pagkatapos niyang sabihin iyon ay nag-iwan siya ng ngiti sa akin. “Trust me, Syd. Hindi ka mapapahamak haggang kasama mo ako.”

Lakas-loob akong tumango sa kanya senyales ng aking pagsang-ayon.

Pinagmamasdan ko siya ngayon habang binubuksan ng dahan-dahan ang bintana rito sa gilid ng kwarto. Hindi naman ako nagdududa sa mga sinasabi niya, sa mga nais niya at sa mga ideya niya dahil alam ko na hindi siya gagawa ng hakbang na ikapapahamak naming dalawa. Sobrang laki ng tiwala ko sa kanya simula nang nakilala ko siya.

Matapos niyang buksan ang bintana ay humarap na ito sa akin. “Ready kana? Basta wag lang kayong maingay ni Uno. Mauuna na akong lumabas.”

Aktong lalabas na sana siya nang hawakan ko ang braso niya na naging dahilan para humarap ulit ito sa akin. “May problema ba, Syd?”

Umiling ako bago magsalita. “Wala naman. Gusto ko lang sabihin na mag-iingat ka.” nahihiya-hiya ko pang sabi sa kanya.

Nasilayan ko na naman ang kay ganda niyang ngiti. “Thank you. Gagawin ko…” sandali siyang tumigil bago ulit magsalita. “…para sayo, Syd.” tila sandaling tumigil ang mundo ko dahil sa sinabi niya. Para bang nawala lahat ng pangamba ko na dulot ng mga zombies. Kay sarap sa pandinig ng kanyang binitiwang salita.

Agad na siyang lumabas sa bintana na kanya namang napagtagumpayan. Binuhat ko si Uno at siya muna ang aking inilabas sa bintana. Inilabas ko muna ang ulo ko upang dumungaw. May mga zombie dito sa tapat namin. Luckily, hindi nila naiisipan na tumingala. Pero pansin sa mga galaw nila ang labis na pagsinghot. Tama si Paolo, sensitive ang pang-amoy nila. Sila ang pinaka-ayaw kong uri ng zombie sa mga pinapanood naming pelikula nila Noah noon.

Napalingon muna ako sa loob ng kwarto. Sandaling nagmasid. Dumako ang aking paningin sa cellphone ko na nasa kama. Aktong kukuhanin ko sana iyon ngunit nag-atubili ako dahil naisip ko na lowbat pala iyon. Hindi ko rin naman iyon magagamit kaya hinayaan ko na lamang itong maiwan.

Dahan-dahan na akong kumilos hanggang sa tuluyan na akong makalabas. Dahil pa-slant ang bubong na tinatapakan ko, inalalayan ko ang aking katawan upang timbangin ang tamang bigat nito.

“Sundan mo lang ako.” bulong niya sa akin bago siya kumilos paabante.

Mabuti na lamang dahil dito niya na-i-parking ang truck sa gilid ng bahay. May taas ito na 1.502 na metro. Madali lamang kaming makakatalon sa ibabaw na bahagi nito kung saan kami dadaan papasok ng truck. May pintuan ang truck sa ibabaw na bahagi ng driver’s seat kaya mas safe ang pagpasok namin doon.

Tumigil si Paolo sa tapat kung saan kami tatalon sa ibabaw ng sasakyan. Sinenyasan niya ako na lumapit sa kanya na agad ko namang sinunod.

“Ikaw ang mauuna, Syd.” may kaunti man na kaba ay tumango ako sa kanya. Hindi na ako pa nagreklamo dahil si Paolo kaya iyan, naroroon ang tiwala ko sa kanya. “Mula rito sa taas, aalalayan kita. Habang binubuksan mo ang pinto, babarilin ko ang mga zombie na maaaring makalapit sa iyo. Then after mo mabuksan, ipasok mo si Uno pagkatapos ay sumunod ka sa kanya.”

Sinakop ng buo niyang kamay ang likod ng ulo ko pagkatapos ay marahan niya kong inilapit papunta sa kanya. Dahil sa bilis ng pangyayari ay naramdaman ko na lamang ang paghalik nito sa noo ko na nagpapula sa pisnge ko at nagpalakas ng tibok ng puso ko. First time! Ramdam na ramdam ko na naman ang pag-apaw ng pagmamahal ko sa kanya. Mas dinagdagan niya ang lakas ng loob ko. “Nasa likod mo lang ako.” dagdag niya pa.

Sumilip muna ako sa paligid ng harapan ng sasakyan. Mangilan-ngilan lamang sila pero sigurado ako na kapag natawag ko na ang pansin nila, dadagsain na nila ako. Kaya nararapat lamang na bilisan ko ang kilos ko.

Ibinigay ko muna kay Paolo ang bag ko pagkatapos ay naghanda ng pumosisyon para tumalon. Ramdam ko na ang pagpatak ng bawat pawis sa aking mukha.

“One, Two, Three.” bulong ko. Pagkatapos ng aking pagbilang ay ang paglukso ko sa ibabaw ng sasakyan. Pinigil ko ang bigat ng sarili ko dahil muntikan na akong maka-diretsyo paibaba. Dali-dali akong umatras upang pumunta sa gitna nitong truck.

Nakalikha ako ng di kalakasang tunog na nakatawag ng atensyon ng ilan sa kanila. Inilibot ko sandali ang paningin ko, nagsisilapitan na sila dito sa truck.

Pinihit ko ang lock nitong pinto ngunit masyado itong matigas. Doon ay narinig ko na ang sunod-sunod na putok ng baril na nanggagaling kay Paolo. Kasabay nun ang malakas na pagtahol ni Uno at ang pagsigaw ng mga zombie na sabik na sabik akong kainin. Hindi na ako tumingin sa mga zombie, tutok na tutok lamang ang atensyon ko sa pagpihit nitong lock. Wala dapat akong aksayahin na oras.

“Ah.” sigaw ko upang mailabas ko ang karagdagan pang lakas sa akin. Doon ay napagtagumpayan ko na iyong mabuksan na agad na nagpatayo sa akin upang abutin si Uno mula sa itaas ng bubong.

Pagka-abot ko sa kanya ay ipinasok ko agad ito sa sasakyan. Inabot ko na rin ang mga gamit na dala namin at ipinasok ito.

“Pumasok kana, Syd. Dumadagsa na sila.” sigaw niya habang nagpapaputok parin.

Agad na akong pumasok sa loob ng truck. Sinigurado ko na nakakandado ang lahat ng pinto at bintana mula rito sa loob. Ramdam ko na rito sa loob ang pag-uga nito dahil sa pagdami ng nakapaligid na zombie sa amin.

Ilan lamang na segundo ang lumipas ay agad namang nakasunod sa akin si Paolo. Napahanagos ako dahil doon. Ini-lock niya mula rito sa loob ang bintana bago ipasok ang susi ng truck.

“Woohoo! Let’s go!” sigaw ni Paolo habang nakasilay sa labi niya ang malokong pag-ngisi. Mabilis niyang pinaatras ang truck. Nang makarating ito sa likod-bahay ay pina-U-turn niya kaagad ito at tinumbok ang daan papunta sa may barn.

Tanaw ko pa sa side mirror ko ang mga zombie na humahabol sa amin. Napansin ko na may mangilan-ngilan sa kanila na mabilis tumakbo. Pero hindi ko na iyon binigyan ng pansin pa. Lumingon ulit ako kay Paolo dahil nagtaka ako sa inasta niya kanina.

“Proud ako sayo, Syd. Humanga na naman ako dahil sa tapang na ipinakita mo.” hinandugan niya pa ako ng ngiting kay tamis na nagpasaya na naman sa akin. Pakiramdam ko, hindi ko na kailangan pang dali-daling tumalikod o mag-iba ng direksyon ng tingin. Hindi ko na papalipasin ang kahit ano mang pagngiti niya sa akin. Ang mga ngiti niyang iyan ang tunay na kahulugan ng kayamanan dahil masaya ako roon.

Ngumiti naman ako para tumbasan siya. Tinitigan ko siya sa mata bago magsalita. “Diba sabi mo, we have to take a risk. Kaya ayun ginawa ko. Tsaka sabi noon sa akin ni Lolo, kung ang dahilan ng pag-take mo ng risk ay ang mga taong mahal mo, wala kang mararamdamang pag-alangan. Mararamdaman mo ang lakas ng loob na hindi mo inaasahan na nasa iyo pala.” bukod kay Lolo ay dahil iyon sa iyo Paolo. Mahal kasi kita higit pa sa akala mo. Idadagdag ko pa sana.

Inalis niya muna ang isa niyang kamay sa steering wheel, ipinatong sa ulo ko pagkatapos ay ginulo ang buhok ko. Takte! “Hindi ka mahirap turuan, Syd.” ngiti nalang ang iniwan ko sa kanya. Tama naman siya na hindi ako mahirap turuan, wala nga akong kaalam-alam na tinuturuan mo na pala kong magmahal.

Sandali akong natigilan dahil naalala ko kanina ang reaksyon niya pagpasok ng sasakyan. “Bakit parang ang saya mo pa kanina? Ano nakain mo?” nagtataka kong tanong.

“Naalala ko lang kasi nung high school ako…” ani niya habang palipat-lipat ang tingin niya sa akin at sa daan. “Madalas namin itong gawin nung mga barkada ko. Yung tipong tatalon kami sa bakuran ng school tapos tatakas gamit ang kanya-kanya naming sasakyan. Pasimuno yung pinsan naming si Todd. Lakas maka-influence sa amin.” naiiling niyang kwento habang nakangisi.

“Kaya pala ang saya-saya mo. Pero alam mo ayos iyan dahil imbes na pangunahan ka ng takot, mas ma-e-enjoy mo pa yung ginawa natin.” natutuwa ko ring sabi. “Nasaan na ba sila ngayon?” dagdag kong tanong.

“Ayun, patuloy parin yun sa pagtupad ng mga pangarap nila. Ngayon, hindi ko naman kailangan mag-alala sa kanila dahil madi-diskarte yung mga yun. Alam kong nasa maayos silang kalagayan ngayon.” ani niya habang hinahaplos ulo ni Uno.

“Grabe, parang ang sarap kasama nung barkadahan niyo.” namamangha kong sabi.

He smirked. “Sinabi mo pa.” nakita ko ang paghangos ni Paolo habang nakatingin sa side mirror niya. “Mabuti naman at hindi na sila nakasunod pa.”

Tumanaw rin ako sa side mirror ko. Wala na ngang naka-sunod sa amin ni isa.

Higit kalahati pang minuto ang lumipas nang matunton na namin ang harap nitong barn ni Lolo.

“Clear.” sabi ni Paolo matapos niyang siyasatin ang buong paligid gamit ang bintana dito sa taas ng sasakyan. “Sayo ito, Syd.” ibinigay niya sa akin ang baril na ginamit ko kahapon. Hindi na ako nag-atubilo na hawakan ito dahil sabi ko nga, madali lamang akong masanay.

Dali-dali na kaming lumabas ng sasakyan pagkatapos ay tinumbok ang daan papasok sa kagubatan. Huminto muna kaming tatlo bago magpatuloy sa pagpasok.

Sabay naming tiningnan si Uno na halatang handang-handa na dahil sa pagkalmot nito sa lupa gamit ang hulihan niyang paa. Pagkatapos ay nag-angat ako ng tingin. Doon ay nagtagpo ang paningin namin ni Paolo.

Hindi na kami nagsalita pa. Bagkus ay nag-iwan kami sa isat isa ng ngiti at isang pagtango. Senyales na handa na kami. Pagkatapos nun ay ang pagtakbo namin papasok sa kagubatan.

Parating na kami Lolo. Sasagipin ka naming dalawa ni Paolo.

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy 2:

Jungle Of Death

Chapter 10

Syd Forteza’s POV

Ako ang nasa unahan. Nakasunod lamang sa likod ko itong si Paolo.

Tinutumbok namin ang direksyon patungong hilagang kanluran. Higit limang minuto na rin naming sinusundan itong si Uno. Tila kay layo naman ng napuntahang lugar ni Lolo. Sana talaga ay nasa maayos siyang kalagayan ngayon. 

Nagtataasang puno, masusukal na daan at kay daming hayop. Paratian akong lumilingon sa ibat-ibang direksyon. Mahirap na. Hindi ko maiwasang ma-paranoid dahil baka bigla nalang may sumunggab sa amin rito na mga zombies.

Napatingala ako. Ang magandang panahon kanina ay bigla na lamang natabunan ng maitim na mga ulap. Takte, parang malakas na ulan pa ata ang dadaan.

“Syd?” pagtawag sa akin ni Paolo kaya nilingon ko siya. Naniningkit ang mga mata nito na tila may sinisiyasat sa malayo. “Bahay ba iyong nakikita ko sa taas ng puno?”

Agad akong napatingin doon pagkatapos ay siniyasat rin ang tinitingnan niya. “Mukha ngang tree house iyon.” bulong ko nang mapagmasdan ko iyon.

“Tara, tingnan natin.” pag-aya niya na tinanguan ko naman.

Napatingala kami ni Paolo nang makarating kami dito. Isa nga itong tree house na may taas na tatlong metro mula sa lupa. Maayos pa itong tingnan mula rito sa baba. Pa-slant ang puno na pinagtayuan nito. May mga nakapakong mga kahoy na pare-pareho ang sukat sa mismong katawan ng puno na nagsisilbi nitong hagdan.

“Sino naman kaya ang magtatayo ng tree house dito sa kagubatan?” nagtataka kong tanong habang pinagmamasdan ito mula rito sa baba. “Mukhang kasalukuyang may gumagamit pa niyan.”

“Isa lang ang paraan para malaman.” napagawi ang tingin ko kay Paolo dahil umaakyat na ito sa hagdan.

“Hala, anong ginagawa mo? Baka may kung ano diyan sa loob, ah.” nag-aalala kong sabi.

“Mukha namang inabandona na ito or worst, baka naging zombie na rin ang nakatira rito.” ani niya hanggang makapasok na siya sa loob. Dumungaw siya sa maliit na bintana nito sabay sabing, “Maayos pa rito sa loob. May isang banig at isang unan rito.”

“Ganun ba. Bumaba kana rito, Paolo. Natatakot ako. Tara na at magpatuloy na tayo.” banggit ko habang lumilinga-linga sa paligid.

“Wait, I’m going down.”

Agad naman siyang sumunod at bumaba agad. Akmang hahakbang na kami papaalis nang biglang pumatak ang malalaking butil ng ulan galing sa kalangitan. Kasabay rin nun ang malakas na pagkulog at pagkidlat na talaga namang nagpayuko at nagpatakip sa aking mga tenga.

Naramdaman ko ang pag-akbay ni Paolo sabay sabing, “Sumilong muna tayo. Masyadong malakas itong ulan.” inakay niya ako papunta sa tapat nitong tree house. “Mauna ka nang umakyat.” ani niya.

Ganun nga ang ginawa ko na sinundan naman ni Uno. May kalakihan naman pala ito sa loob kumpara kung titingnan ito sa labas. Umupo ako rito sa banig. Napapatakip na lamang ako ng tenga kapag biglang kumikidlat ng malakas. Mukhang kay lapit lang kasi nito sa amin.

“Takot ka ba sa kidlat?” tanong niya nang makapasok ito.

Tumango naman ako sabay sabing, “Kaunti. Muntik na kasi akong tamaan niyan nung bata pa ako.” nauutal kong sagot dahil sa takot.

Naramdaman ko na lamang ang pagtabi niya sa akin kasabay ang pag-akbay nito. “Don’t worry, andito naman ako.” pagpapakalma niya sa akin na palagian niya namang ginagawa. Agad naman akong kumalma pagkatapos ay ipinatong ko ang ulo ko sa balikat niya. Nasasanay na talaga ako sa tuwing ginagawa niya iyan. I felt safe again. Wala akong magawa kung hindi ang mahulog nang mahulog sa kanya.

“Paano kung nababasa na pala ng ulan si Lolo? Sana maayos ang kanyang nasisilungan.” nag-aalala kong sabi.

“He’ll be fine.” sandali niyang hinaplos ang likod ko. “Teka, basang basa ang damit mo. Hubarin mo yan, Syd.” utos niya kaya akin rin namang inusisa at kinapa-kapa ito.

“Matutuyo naman ito. Tsaka wala akong nadalang extrang damit.” sabi ko habang pinagmamasdan siyang humarap sa akin at tsaka lumuhod. Anong gagawin niya? Wag niyang sabihin na huhubaran niya ako.

“Hindi yan problema. Hubarin mo na iyan.” utos niya ulit kasabay ang paghawak nito sa laylayan ng kanyang T-shirt. Napaawang ang aking labi nang mapagtanto ko ang susunod niyang gagawin. Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang damit hanggang sa tumambad na sa akin ang nakahulma niyang mga abs at maalsang mga dibdib. Mabilis niya ring nailabas ang kanyang dalawang braso hanggang sa tuluyan na niya itong mahubad. Pasikreto akong napalunok habang pinagmamasdan ang buo niyang katawan nang malapitan. Adonis na adonis ang datingan nito. Nakakapanghina ng tuhod ang bawat sulok ng katawan niya. Dagdagan pa na malamig ang panahon at medyo madilim dito sa loob. Hindi ko maiwasang mag-init ang katawan ko dahil sa kanya. 

Inilahad niya ang T-shirt sa harap ko sabay sabing, “Take this. Mas makapal at hindi madaling mabasa itong sa akin dahil sa tela nito. Ito nalang ang isuot mo.”

Sabay kong inangat ang dalawa kong kamay sa harap ko at magkasabay itong shinake sa harap niya senyales ng pagtanggi ko. “Goods na talaga ko rito sa suot ko. Hindi mo naman kailangan gawin yan.” natataranta kong pag tanggi habang nakangiti parin.

“Don’t be so stubborn, Syd. Huhubarin mo yan o ako pa ang maghuhubad sayo.” ani niya sa tila pa-komandong boses. Kung maka-utos parang boyfrie–este magulang ko siya, ah.

“Ito na nga, maghuhubad na.” nataranta na ako kaya wala na akong nagawa kung hindi ang hubarin ang damit ko. Nang mahubad ko na ito ng tuluyan, agad ko itong pinangpunas sa ibat-ibang parte ng katawan ko. “Bakit ba kailangan pang gawin ito? Hindi naman ako madaling dapuan ng sakit.”

He tsked and said, “Masama bang mag-alala ako sayo?” mahina niyang sabi, tama lang para marinig ko. Napatigil ako sa pagpunas. Bigla akong nakaramdam ng kilig kaya yumuko pa ako, kunwari ay hirap kong inaabot ang likod ko para punasan ito. “Ayoko lang magkasakit ka. Baka sabihin ni Lolo, pinabayaan kita.” banggit niya pa.

“Okay.” matipid kong sagot.

Madalas niya akong bigyan ng mga simpleng salita lang pero talaga namang magkakaroon ng malaking impact sa nararamdaman ko sa kanya. Mga salitang mas lalong nagpahulog ng tuluyan sa kanya. Hindi ko namamalayan na binuwag niya nang paunti-unti ang natatangi kong sangga para hindi na muna magmahal. Hindi ko akalain na dadating sa ganitong punto na mamahalin ko lahat ng tungkol sa kanya.

Asumero na kung asumero pero hindi ko talaga maiwasang lagyan ng kahulugan ang mga salita niyang tila may laman nga ba? Oo, pinsan ko siya, natural lang yung mag-alala pero wala pa naman ata akong nabalitaan sa mga kaibigan noon na ganyan ka-sweet kung mag-aruga. Madalas ko nalang talagang isipin na ganyan lang talaga ang trato niya sa lahat para pakalmahin ang puso kong sabik na sabik sa kanya.

“Ako na.” rinig ko dahilan para mabalik ako sa wisyo. Kasabay nun ang pagkuha niya sa T-shirt ko.

Mula sa harap ko ay siya na ang nagpunas ng likod ko dahilan para manigas ang buo kong katawan. Dahil mas mataas siya sa akin gawa ng nakaluhod ito sa harap ko, pumantay ang mukha ko sa kanyang katawan.

Nararamdaman ko pa ang labis na pag-init ng aking katawan nang mapagmasdan at maamoy ko ang katawan niya. Inches na lamang ang pagitan, pwede na akong makasubsob sa kaniya. Napalunok ulit ako. Kaunti na lamang ay baka bumigay na ako at bigla ko nalang itong hawakan at halik-halikan.

Sa bawat pagdikit ng balat niya sa akin, nagdudulot ito ng kakaibang pakiramdam sa loob ko. Oo, lagi niya akong yinayakap noon pero iba naman kasi nun na nakadamit siya kumpara ngayon na naka-topless talaga siya. Takte, ayokong isipin ito pero hindi ko maiwasang malibugan sa kanya.

Lakas-loob akong humugot ng lakas para magsalita, “Hindi naman na ako bata para tratuhin mo ng ganyan. Ginagawa mo naman akong bata, eh.”

Naging dahilan iyon para tumigil siya sa pagpunas sa likod ko. Napasinghap ako nang pumantay ito sa akin, itinukod ang dalawa niyang braso sa sahig na pinagitnaan ako pagkatapos ay tinitigan ang mata ko. Mas lumakas pa ang tibok ng puso ko dahil sa ginawa niya. Ano bang gusto niyang mangyari?

Bahagya akong napaatras nang lumapit siya sa akin. Nagatuloy-tuloy ito. Sa bawat pag-atras ko ay siya ring pag-gapang niya papunta sa akin hanggang sa makasandal na ako sa pader nitong tree house. Ano ba talagang gusto niyang mangyari? Nagiging awkward na ang mga kilos ko.

Hindi ko mawari kung anong emosyon ang nakikita ko sa mga mata niya maging sa mukha niya. Basta ang alam ko lang ngayon ay kay bilis ng pagtibok ng puso ko dahil sa ginagawa niya. Pero hindi ako pwedeng tumiklop, ayokong malaman niya ang pagtingin ko sa kanya. Kung sinusubukan niya man akong i-seduce, sana hindi ako bumigay!

Rinig ko na mas lalo pang bumuhos ang malakas na ulan sa labas. Dahilan para lumamig pa ang simoy ng hangin.

“Paolo, anong gagawin mo?” nauutal kong tanong sa kanya dahil ikinulong na ako nito sa dalawa niyang braso.

Alam niya na ba na may gusto ako sa kanya? Hindi kaya halata na masyado ang mga kilos ko? May posibilidad rin ba na gising siya nung gabi na nag-confess ako sa kanya? Naku, maaari iyon pero hindi pa ako sigurado. Mas kinakabahan ako dahil doon. Syd, tatagan

mo

lang ang loob mo. Baka sinusubukan lang ako nito.

Ngayon ko lang napagmasdan ng malapitan ang kay ganda niyang mga mata at ang umiigting nitong mga panga. Gayun din ang pinakagusto ko sa kanya, ang kanyang mapulang labi.

Unti-unti niyang linalapit ang kanyang mukha sa akin. Tila gusto nang kumawala ng puso ko sa dibdib. Hahalikan niya ba talaga ako? Ano bang iniisip niya? Hindi ko parin mabasa ang ekspresyon ng mukha at mga mata niya.

Napasandal na ako sa dingding. Isang inches na lamang ang pagitan ng aming mga mukha. Amoy na amoy ko na ang presko niyang hininga. Tila napako na ako sa kinalalagyan ko. Hindi na ako makagalaw. Tanging pagsabunot na lamang sa unan ang nagagawa ko sa mga sandaling ito.

Dahil sa bilis ng pangyayari ay naramdaman ko na lamang ang labi niya na nakapatong na sa akin. Napabulatlat ako sandali ng aking mata dahil sa bigla ngunit unti-unti rin naman itong sumara nang mga sandaling galawin na ni Paolo ang kanyang labi. Walang sabi-sabi niyang inangkin ang labi ko.

Sa sandaling pagpikit ng mga mata ko ay ang pagtatanong ko sa sa sarili ko. Bakit niya ako hinalikan? Anong intensyon niya? bakit niya ito ginawa sa akin? May nararamdaman rin ba siya sakin?

Imbes na itulak ko ito palayo ay hindi ko ginawa. Unti-unti nang bumigay ang katawan ko sa kanya. Unti-unti niyang ginatungan ang init sa kaloob-looban ko nang sandaling maglapat ang aming mga labi.

Bakit parang nag-uumapaw ang saya ko? Dahil ba natitikman ko na ang kanyang mga halik? Sa tingin ko ay ganun nga.

Ang hinahangaan ko lamang noon na kanyang labi ay akin na ngayong nilalasap, tinitikman at kinakabisa. Ang lambot nito, saktong-sakto sa labi ko at masasabi ko na he’s a good kisser.

Hindi ko alam kung anong dahilan niya kung bakit niya ito ginawa. Wala akong ideya. Hindi sumagi sa isip ko na hahagkan niya ako sa hindi inaasahang pagkakataon. How dare him do this to me? Ninakaw niya ang unang halik ko.

Hinawakan niya ang likod ng ulo ko pagkatapos ay marahan itong kinabig papunta sa kanya. Sinapo ko rin ng isa kong kamay ang pisnge niya kasabay ang paghawak naman ng isa kong kamay sa kanyang balikat at pinalandas ito sa kanyang braso.

Napa-ungol ako ng mahina nang kagatin niya ang ibabang parte ng labi ko. Naging dahilan iyon para bumukas ito. Doon ay wala akong nagawa nang sakupin ng kanyang dila ang bibig ko. Dahil na rin sa init na aking nararamdaman ay nilabanan ko na ito.

“Hmm.” sunod-sunod kong ungol nang dumaan ang isang minutong walang humpay naming paghahalikan. Habang tumatagal ay bumibilis ang pag-galaw ng aming mga labi. Tayong-tayo na ang aking ari.

Hindi ko na ito kayang pigilan. Dalang-dala na ako sa bawat pag-galaw ng kanyang labi. Nakaka-adik ito ng sobra. Parang gusto ko pang lakbayin ang buo niyang katawan.

Sa kalagitnaan ng pagpapalitan namin ng mainit na mga halik, biglang sumagi sa isip ko si Lolo. Paano nalang kapag nalaman niyang may ginawa kaming ganito? Paano kapag nalaman niya na mayroon akong gusto kay Paolo? Oo, tanggap ako ni Lolo at suportado niya ang makipagrelasyon ako sa kapwa ko pero sa pinsan ko? Sa tingin ko hindi ito magugustuhan ni Lolo. Maaaring dumating pa sa punto na kamuhian niya ako.

Dahil sa mga naglarong posibilidad sa isip ko ay bigla ko siyang naitulak nang malakas. Napayuko ako kasabay ang pagyakap ko sa aking dalawang binti.

“Syd?” mahina niyang pagtawag sa akin dahilan para unti-unti kong iangat ang ulo ko. Kinakabahan man ay tinitigan ko siya sa mata. Ganun parin ang emosyon ng mukha niya at ng mata niya, kay labong basahin.

“Bakit mo ako hinalikan, Paolo?” nauutal kong tanong na halata ang kaba sa boses ko. “Anong intensyon mo doon?”

Dumaan ang ilang segundong katahimikan bago siya sumagot, “I’m sorry kung nabigla ka. Hindi ko lang talaga napigilan ang sarili ko sayo.”

Napakunot ang noo ko sabay sabing, “ Hindi kita maintindihan, Paolo. Anong ibig mong sabihin na–“ hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang mabigla ako sa tanong niya.

“Do you like me?” his expression stays the same.

Natigilan ako ng ilang segundo sa tanong niyang iyan dahil hindi ko iyon inaasahan. Saan nanggaling ang tanong na iyan? Wala akong ideya. Pakiramdam ko umakyat lahat ng dugo ko sa ulo ko.

Hindi ko alam ang isasagot ko. Nagdadalawang isip ako kung sasabihin ko ba o hindi. Pero nangako na kasi ako sa sarili ko na hindi ako aamin sa kanya. Nangako ako sa sarili ko na sasarilihin ko na lamang ito dahil ayokong masira kung anong meron kami. Ayokong masira ang relasyon namin bilang magpinsan. Ayoko ring masira ang tingin sa akin ni Lolo.

Hindi ko inalis ang tingin ko sa kanya. Gusto kong magpakatatag ngayon sa paningin niya. Palihim akong lumunok kasabay ang peke kong pag-ngisi. Ayoko siyang diretsyang sagutin dahil hindi ko kayang sagutin ang tanong niya ng isang kasinungalingan. “Anong klaseng tanong ba yan, Paolo?” I laughed a liitle. “We’re cousin. Kung ano man yung nagawa natin ngayon lang…”

“Syd, do you like me?” tanong niya ulit sa mahinang tinig.

“No!” sagot ko dahil sa taranta. Napayuko ako ng bahagya dahil nasaktan ako nang sandaling mabitawan ko ang sagot ko. Ang malakas na pagtibok ng puso ko kanina ay nawala na. Hindi ko na ito maramdaman. Pinigil ko ang luha sa mga mata ko na gusto nang lumabas. I’m sorry, Paolo. I didn’t mean to say that. I love you so much. Ani ko sa isip ko.

“Then, why did you kissed me back like that?”

Napaangat ulit ako ng tingin sa kanya. Nabigla ako dahil bahagya pala itong nakayuko at nakatingin sa ibang direksyon. Mula sa titig na titig niyang pagtingin sa akin kanina ay nagkaganyan siya.

Hirap na hirap na akong sagutin ang mga tanong niya. Ayoko nang magsinungaling. Ayoko nang dagdagan pa ang isang kasinungalingan ko pero pakiramdam ko pinipigilan ng utak ko ang puso kong magsabi ng nararamdaman nito. Napakagat labi nalang ako bago sumagot, “Nadala lang ako.” nauutal kong sagot.

Sa sandaling bitawan ko ang mga salitang iyon ay parang tinusok ng kung anong matulis na bagay ang puso ko. Sobrang sakit nito. Para bang sinasakal ako ng kalooban ko dahil sa pagsisinungaling.

Bawat halik ko sayo ay bunga ng pagmamahal ko. Mula sa puso lahat ng pagkasabik ko sayo kanina. Ginusto ko iyon at ng puso ko. Ani ko sa isip ko.

Ilang segundo pa ang lumipas nang diretsyahang tumingin ito sa akin. Ganun pa rin ang ekspresyon ng mukha niya pero yung mata niya parang may kakaiba. Tila may sandaling lungkot na lumandas doon. “I’m sorry for what I did, nadala lang rin ako.” inilahad niya sa harap ko ang T-shirt na agad ko namang kinuha. “Isuot mo na ito, baka lamigin ka pa.” nahimigan ko sa boses niya ang kaunting panginginig.

Dahan-dahan na siyang umangat pagkatapos ay bahagya nang tumalikod kaya tinawag ko siya. Hindi pa kami tapos mag-usap. Ano ganun-ganun na lang yun? Ni hindi niya man lang sinagot ang tanong ko kanina.

“Gusto kong malaman kung bakit mo ako hinalikan. Bakit, Paolo?” naguguluhan kong tanong na tila ba umaasa ako na sabihin niyang dahil mahal niya ako, kahit malabo. “Please, give me enough reason.”

Hindi ito humarap sa akin. Bagkus ay huminto lamang siya ng tingin sa ibang direksyon. “Nadala lang rin ako. Pasensya na.” mahina niyang sagot pagkatapos ay umupo na ito doon sa harap ng pintuan. “Take a rest. Mukhang malapit ng tumila ang ulan.” ani niya habang nakatanaw sa labas ng pintuan.

Napayakap nalang ako ng mahigpit sa binti ko. Hindi ko na napigilang lumuha ng tahimik dahil sa sobrang sakit na nararamdaman ko ngayon. Imbes na matuwa ako dahil sa ginawa namin ay sakit lamang ang idinulot nito sa akin dahil sa katangahan ko.

Gusto kong malaman niya ang totoo pero hindi ko ginawang umamin sa kanya. Napakaduwag ko. Tama nga si Noah, hindi ako magkakaroon kung palagi lang akong aasa sa sinasabi ng isip ko. Ni hindi ko man lang ipaglaban ang sinasabi ng puso ko.

Pinunas ko ang mga luhang lumalandas sa pisnge ko. Ayokong makita niya na umiiyak ako. Nasimulan ko na ito, so bakit ko pa babaliin. Nag-iwan na ako ng mga kataga sa kanya. Hindi ko na iyon mababago pa. Ipinatong ko na lamang ang ulo ko sa dalawa kong tuhod.

Alam ko na araw-araw akong magsisisi sa ginawa kong ito. Sakit ang magiging kabayaran ko sa pagtatago ko ng nararamdaman sa kanya.

Inangat ko ulit ang ulo ko pagkatapos ay tiningnan siya. Ganun pa rin ang pwesto nito, tahimik na nakatanaw sa labas. Gusto ko siyang kausapin pero hindi na kayang bumukas ng bibig ko. Gusto ko siyang tanungin ng isa pang tanong pero pinanghihinaan na ako dahil sa mga sinabi ko. Kaya bumalik nalang ako sa pagpatong ng ulo ko sa tuhod ko. Gusto kong ibalik sa kanya ang tanong niya sa akin kanina. Gusto mo ba ako, Paolo? Gusto mo rin ba ako?

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy 2:

Jungle Of Death

Chapter 11

Syd Forteza’s POV

Bigla akong naalimpungatan nang dumulas ang ulo ko sa aking tuhod. Takte, akala ko ay mahuhulog ako sa isang mataas na gusali. Napahilamos ako sa mukha habang namumungay pa ang mga mata. Hinilot ko rin ang batok ko dahil nangawit ito ng sobra dahil sa posisyon ko. Hindi ko namalayan, nakatulog na pala ako dahil sa nangyari kanina.

Naroon parin si Paolo sa harap ng pintuan. Nakasandal ito sa isa sa mga haligi habang yakap-yakap ang shotgun niya.

Simula kanina ay hindi ko na nasilayan kung ano ang mga reaksyon niya sa mga sinabi ko. Nang tumalikod kasi ito ay hindi na niya nagawang humarap sa akin.

Bigla na namang bumalik ang mga tagpo kanina sa aking isipan. Hindi sa pagiging judgmental pero he’s straight, so, anong nagtulak sa kanya para halikan ako? Anong rason niya? Hindi kasi sakin sapat na nadala lang siya. Ano yun nalibugan siya sa akin kaya niya ako nahalikan? Pangalawa, bakit niya ako tatanungin kung gusto ko siya? After namin maghalikan yun talaga agad ang tanong niya. Hindi ba pwedeng masarap ba ko humalik? Takte, ang weird lang. And from the way he talked and moved after I said ‘no’, ibang-iba. Para bang umiwas siya bigla sa akin. Anong ibig sabihin nun? Argh, sumasakit lang ang ulo ko kakaisip para punan ng sagot ang mga tanong sa isip ko.

Napahilot ako ng ulo ko dahil may naramdaman akong kirot sa loob. Habang nasa ganoon akong posisyon, ngayon ko lang napansin ang kumot na nakabalot sa aking katawan. Napadako rin ang tingin ko rito sa sahig sa harap ko. Nakatupi na ng maayos ang T-shirt na ipinahiram niya sa akin. Katabi nito ang tumbler at dalawang biscuit. Umawang ang aking labi dahil dito. Ihinanda niya ba ito para sa akin?

Umangat ang tingin ko sa kanya. Bigla na lamang akong naantig at naging emosyonal sa mga ginawa niyang ito sa akin. Bakit ba ganito ka nalang sa akin kung mag-asikaso, Paolo?

He stole my first kissed but I don’t know, parang ako yung nagkamali. I felt guilty with myself. Gusto kong sabihin ang totoo kong nararamdaman para sa kanya at humingi ng tawad dahil sa pagsisinungaling ko. Hindi niya deserve makatanggap ng mga kasinungalingan. Selfish kung titingnan pero karapatan ko naman siguro iyon.

Pero bakit parang umaasa naman ako ngayon na mayroon rin siyang nararamdaman sa akin? Binibigyan ko ng kahulugan ang mga ginagawa niya sa akin. Naranasan ko na ito ng maka-ilang ulit. Sa huli, ako lang rin naman ang nasasaktan. I hate myself for being like this. Walang kadala-dala.

Napahilamos ulit ako sa mukha pagkatapos ay inayos ang sarili. Iwinaglit ko na muna ang mga tumatakbo sa isip ko, ang kirot sa aking dibdib at ang pangamba na baka magkaroon na ng lamat ang aming samahan. Mauubos lamang ang lakas ko kakaisip sa mga bagay na wala namang kongkretong basihan.

Magpapanggap lang ako na parang walang nangyari sa pagitan naming dalawa. Ganun lang naman. Hindi niya pwedeng mahalata na sobra akong naapektuhan sa ginawa namin. Ayoko ng awkwardness sa pagitan naming dalawa. Sana ay walang magbago sa kanya dahil lang sa nangyari sa amin. Masyado na akong na-attach sa kanya, hindi ko alam ang mararamdaman ko kapag lumayo siya sa akin.

Hinayaan ko munang kumalma ang sarili ko bago ko siya lakas-loob na tawagin, “Paolo.” mahina kong pagtawag habang pilit na pinapasaya ang awra ko.

Agad itong umalis sa pagkakasandal. Humarap sa akin sabay sabing, “Gising kana pala.” tumayo siya pagkatapos ay umupo sa harap ko. Doon ko lang ulit nasilayan ang mukha niya. Ang mukha at mata niya ay ganun pa rin ang emosyon na ipinapakita pero ang ngiti niya, tila may nag-iba. Pinapagitnaan namin itong T-shirt. “Kainin mo na iyan.”

Oo, nakangiti siya pero iba na ito sa nakabisado kong ngiti na nagmumula sa kanya noon. May kulang mula, eh, tila may bahid ng lungkot dito.

Kinuha ko ang isang biscuit pagkatapos ay inabot ito sa kanya. “Sabay na tayo, Paolo.” nahihiya-hiya ko pang sabi. Di ko maitago ang nararamdaman ko, takte!

“I’m fine. Kumain na ako.” he smiled again and asked, “Syd?” pagtawag niya kaya masinsinan akong tumingin sa kanya. Sandali itong yumuko pagkatapos ay bumalik rin naman ng tingin sa akin. Inabot nito ang kaliwa kong kamay at marahang hinawakan ng dalawa niyang kamay bago siya magsalita. Hindi ko iyon napaghandaan kaya mabilis na tumibok ang puso ko. “Yung kanina na ginawa ko sayo, it was my fault. I was wrong. Gusto ko ulit humingi ng tawad sayo, I’m sorry.” halata sa boses at sa mga mata niya ang sinseridad. Akin na ring naramdaman ang mahinang nginig sa mga kamay niya.

Pilit akong ngumiti sa kanya dahil hindi ko na maintindihan ang sarili ko. Hindi ko alam kung saan itutuon ang paningin ko dahil sa kaba. “Ano ka ba, Paolo? Wala na iyon.” nauutal ko pang sabi. Yumuko ako at pinagmasdan ang kamay niyang nakahawak pa rin sa akin. “Tao lang tayo. Natutukso at nagkakamali rin. Hindi naman natin maiiwasan minsan na makagawa ng bagay na produkto ng masisidhing emosyon gaya ng matinding kasihayan, labis na kalungkutan, kapusukan…” huminto ako saglit, tumingin ulit sa kanya sabay sabing, “… O kaya naman utos na mismo ng ating puso.” ani ko habang titig na titig sa mata niya. Napalunok ako dahil sandaling bumalot ang katahimikan sa aming dalawa.

“Honestly, natatakot talaga ako na baka magalit ka dahil sa ginawa ko. Baka bigla nalang lumayo ang loob mo sa akin. Kaya lubos akong nagsisisi sa ginawa ko. Sa pag-angkin ko sa labi mo.” ani niya na halatang-halata ang pagsisisi sa boses nito. Maikukumpara ko na siya ngayon sa isang lalaki na humihingi ng tawad sa asawa niya dahil nakagawa ito ng mali.

Inilagay ko ang isa kong kamay sa ibabaw ng kanyang kamay. “Paolo.” pagtawag ko. Umangat naman ito ng tingin sa akin. Sobrang amo na ng mukha nito. Ang umpisa ng dalawa niyang kilay ay magkasalubong na paitaas. He looks so sincere. “Ano ba yang pinagsasabi mo, Paolo? Alisin mo na yan sa isip mo dahil hindi naman ako ganyan.” hinigpitan ko ang hawak dito para iparamdam na hindi ako nagkaroon ng galit o pagtatampo sa kanya. Ako pa nga dapat ang magsisi dahil hindi ko sinabi ang totoo kong nararamdaman. “Tingnan mo, nanginginig pa ang mga kamay mo.” pangisi ko pang sabi.

“Kinakabahan ako. I still felt that guilt.” sandali itong yumuko at nagbalik rin agad ng tingin sa akin. Ganun parin ang reaksyon na pinapakita ng mukha niya. “Syd, sana walang magbago.”

Ngumiti ako. Yung walang halong pagpapanggap, lungkot o hindi pilit. “Ako parin ito, Paolo. Hindi ba partners tayo? Walang iwanan. Walang sukuan.” nangingilid ang mata ko habang binibitiwan ang mga salitang iyan, yung galing talaga sa puso ko.

Sa wakas, nasilayan ko rin ang ngiti niyang hinahangaan ko. Yung walang kulang sa paningin at puso ko. Parang bumalik ako sa tagpo nang una ko siyang masilayan. Kay sarap parin nitong pagmasdan. “Syd, pwede ba kitang mayakap? Ulit?” halata sa boses nito ang galak at pagkasabik. Naantig ng sobra ang puso ko dahil sa ipinapakita niyang sinseridad sa mga galaw at sinasabi niya. Walang dahilan para hindi ko siya pagbigyan.

Walang alinlangan akong napatango habang wagas na nakangiti sa kanya. “Oo naman.”

Lumapit ito sa akin pagkatapos ay sinakop ng buo niyang katawan ang katawan ko. Doon ay isa-isa nang pumatak ang mga luha kong produkto ng tunay na kasiyahan. Sumandal ako sa dibdib niya at yinakap siya ng mahigpit na para bang wala ng bukas. Naramdaman ko rin ang paghigpit ng kanyang yakap sa akin.

Nagdikit ang aming mga balat. Ramdam ko ang init ng kanyang katawan. Rinig ko ang mabilis na pintig ng kanyang puso. Wala na akong hihilingin kung hindi ang manatili nalang sa mga bisig niya.

Ito ang yakap na hinahanap ko araw-araw. Ang mga yakap na nagparamdam sa akin ng kaligtasan at tunay na tahanan. Tila pinawi niya ang mga sakit at kirot sa puso ko ngayon. Hindi ko alam pero hindi na sa akin nagma-matter ang nakaw na sandali ko sa kanya. Ang mahalaga sa akin ay kung ano kami ngayon.

Ito ang sinabi ng puso ko kaya nararamdaman ko ngayon ang lubos na kasiyahan. Kung nasabi ko lang siguro na mahal ko siya, kahit ano mang resulta ay matatanggap ko dahil yun ang totoo kong nararamdaman. Kung maibabalik ko lang talaga ang oras, sasabihin ko na… Mahal kita, Paolo.

Naghiwalay na kaming dalawa. Pagkatapos ay napangisi nang sabay na para bang mga baliw. Para bang wala lang nangyari sa pagitan naming dalawa. Basta masaya lang ako ngayon. Pansin kong ganun rin ang nararamdaman niya ngayon.

“Isuot mo na itong damit ko. Punasan mo na rin yang luha mo dahil mukha ka nang basang sisiw.” pangisi niyang sabi dahilan para hampasin ko ito sa balikat.

“Nang-aasar ka na ngayon, ah. Ayos lang kahit mukhang basang sisiw basta cute pa rin.” natatawa kong sabi habang sinusuot ko itong damit.

“Aw! Aw!”

“Tingnan mo sumasang-ayon sakin si Uno.” pagmamalaki ko sabay haplos kay Uno.

“Fine, sige na.” nangingisi niyang sabi habang tumatayo. Madali naman pala siyang kausap. Tinungo nito ang harap ng pinto tsaka siya sumilip sa labas. “Tumila na nga ang ulan.”

Agad kaming bumaba. Nagsimula ng maglakad upang tumbukin ang dinaanan namin kanina. Doon ay nagpatuloy kami sa paglalakad.

Di kalayuan mula sa tree house, huminto sa pag-amoy sa lupa at sa mga damo itong si Uno. Tinaas niya ang kanyang ilong pagkatapos ay suminghot. Pinagmasdan namin ito ni Paolo na may halong pagtataka. Naging mapagmasid kami, handa lang dapat kami palagi.

Nag-skuat ako pagkatapos ay pumantay kay Uno. “Anong naaamoy mo, Uno?” tanong ko rito. As if naman na sasagot siya.

Tumigil na ito. Nakaharap siya sa isang direksyon rito sa kagubatan. Biglang lumabas ang kanyang mga ngipin at pangil. Tila ba bigla itong nagalit dahil sa naaamoy niya. Doon ay bigla na lamang akong kinabahan pagkatapos ay napatingala kay Paolo.

“Mabuti pa tingnan natin.” ani Paolo habang nagmamasid pa rin sa direksyon kung saan nakatingin si Uno. Lalo akong kinakabahan dahil sa seryosong mukha ni Paolo.

“Tara.” walang pag-aalinlangan kong pagsang-ayon. Wala naman kaming choice kung hindi tingnan iyon. Hindi naman kasi namin naiintindihan ang gustong sabihin ni Uno. May posibilidad na baka si Lolo na iyon or maybe hindi.

Lumakad kami ng tahimik papunta sa direksyon na iyon. Ilang segundo rin bago tumambad sa amin ni Paolo ang isang malawak na kapatagan na kasing laki ng isang football field.

Agad kaming nagtago sa likod nitong matataas na damo dahil sa mga nakikita namin. Gulat na gulat ako kasabay ang paglunok ko. Kay rami doong tent na napapaligiran ng sandamakmak na mga turista na naging zombie na. Palakad-lakad lamang sila sa paligid. Biglang bumalot ang kaba sa aking katawan nang sandaling mapagtanto ko kung gaano sila karami. Halos populasyon ng isang bayan ang bilang nila sa tansya ko.

Kinalabit ko si Paolo sabay sabing, “Paolo, umalis na tayo rito.”

Agad naman itong tumango sa akin. Hindi ko man lang nakikitaan ng kaba at takot sa mukha itong si Paolo. Manghang-mangha ako sa katapangan niya. Pinantayan lamang namin ang taas ng damo habang umaatras ng dahan-dahan.

Sa hindi inaasahang pangyayari, biglang humangin ng malakas. Nagmula ito sa likod namin papunta sa direksyon nung mga zombie.

“Hindi.” bulong ko nang sandali kong masilayan ang reaksyon nilang lahat. Sila’y napasinghot. Naging aligaga ang mga ito. Tsaka sabay-sabay na tumingin sa direksyon namin. Isa-isa na silang nagtatakbuhan patungo sa amin.

“Go, go! Takbo.” komando ni Paolo nang bigla na lamang nagsitakbuhan ang lahat ng zombie papunta sa direskyon namin.

Nauuna si Uno kasabay ako samantalang nasa likod namin si Paolo.

Kay bilis na ng tibok ng puso ko. Hinahabol ang hininga. Hindi ko alam kung saan kami patungo, ang alam ko lang ay kailangan naming makatakas sa mga gutom na gutom na zombie na iyon. Hindi namin sila kayang harapin at paputukan. Mas marami sila sa bala namin, baka triple pa nga, eh.

“Bilisan mo, Paolo.” nag-aalala kong sigaw sa kanya. May isang metro kasi ang layo nito sa amin ni Uno.

Naririnig ko na ang pagpapaputok ng baril ni Paolo. Tumatakbo ito ng paatras kaya nagkakaroon kami ng agwat sa isat isa. May mabibilis talagang tumakbo sa kanila kaya dapat patayin sila dahil maaari nila kaming maabutan.

Dumaan pa ang ilang segundo bago ko ulit marinig ang boses ni Paolo. “Syd? Syd, sandali! May bitag diyan.” sigaw niya sa malakas na boses kaya napalingon ako sa kanya habang patuloy parin na tumatakbo paatras.

Ngunit huli na ang lahat. Kay bilis ng pangyayari. “Paolo!” sigaw ko sa kanya dahil sa takot at bigla. Napatahol na rin itong si Uno kasama ko.

“Syd!” sigaw pa niya.

Unti-unti kami ni Unong tumaas habang nasa loob nitong malaking lambat. Sa tingin ko ay isa itong bitag panghuli ng baboy ramo. Napakapit ako ng sandaling mawalan ako ng balanse sa loob.

Nang mabalutan kami ng buong net nito, agad kong inilusot ang isa kong braso dito sa isang butas. “Paolo, abutin mo ang kamay ko.” aabutin ko pa sana ang kamay ni Paolo nang tuluyan na kaming maka-angat. Kay bilis nitong umangat kaya nauga pa kami rito sa loob. May tatlong metro ito mula sa lupa. Sandali akong nagmasid, nakasabit ito dito sa puno ng Narra.

Agad akong tumingin kay Paolo. “Paolo, tulungan mo kami!” natataranta kong sigaw habang pilit na hinihila itong malalaking tali ng lambat. Akin itong hinihila ng buong lakas, pilit na pinupunit. Nagbabaka-sakaling maputol ko ito kahit na alam kong imposible dahil sa kapal ng mga tali. Natataranta na ako kasabay ang mabilis na pagtibok ng puso ko.

“Stay calm, Syd. Tutulungan ko kayo, Okay?” sigaw niya habang lumilinga-linga ang tingin sa amin at sa mga zombie na papalapit sa kanya.

Napagawi ang tingin ko sa landas na pinagmulan namin. Tanaw ko sila mula rito. Hinahawi nila ang bawat damo na madaan nila. Kay rami talaga nila. Mas lalo akong natakot para kay Paolo. Bumalik ako ng tingin sa kanya.

Nahahalata ko na sa galaw niya ang pag-aalala at pagkataranta. “Syd, hindi ba may kutsilyo ka diyan sa bag? Gamitin mo iyon.” sigaw niya.

Aktong kukunin ko na sana ang kutsilyo nang makita ko kung gaano na kalapit ang mga zombie sa kanya. Imbes na sundin ko ang sinasabi niya ay kumapit nalang sa lambat. Tumingin lang ako sa kanya habang tumutulo ang aking luha. Kahit ano pang gawin ko rito sa taas ay hindi na kami aabot para makababa.

“Tumakbo kana! Hayaan mo na kami rito! Iligtas mo nalang ang sarili mo!” sigaw ko na halos malagutan na ako ng hininga. Hindi ko na rin alam ang gagawin ko. “Please, mabuhay ka para sakin.” naiiling kong pagmamaka-awa sa kanya.

May kalayuan sa ibaba pero sa unang pagkakataon, kita ko sa mga mata niya ang pamumugto nito. “Hindi kita pwedeng iwanan dito, Syd. Hindi ko kaya.” napa-awang ang labi ko nang masilayan ko ang reaksyon niya matapos siyang magsalita. Kitang-kita ko ang sakit sa mukha at mga mata niya na mas lalong nagpaluha sa akin.

“Tumakbo kana!” sigaw ko ulit. “Iligtas mo nalang ang sarili mo.” kahit ayaw kong sabihin ang mga kataga na iyan ay wala akong magawa. Kailangan niyang magpatuloy. Kailangan niyang mabuhay kahit pa kapalit nun ang buhay ko. “Papalapit na sila sayo. Tumakbo kana, please, Paolo!”

Sa tinagal tagal ko na siyang nakasama, ngayon ko lang nakita sa galaw niya ang panghihina nito. Tila ba parang pinagbagsakan ito ng langit at lupa. Kita ko rin ang paggugom ng kanyang mga kamao.

Sinulyapan niya muna ang mga zombie bago ulit sa akin sumigaw, “Ayokong gawin ito…” sandali siyang natigilan. “Babalikan kita dito, Syd. Pangako ko yan, babalikan kita.” sigaw niya sa akin kasabay ang matinding kalungkutan sa mukha nito.

“Hihintayin kita, Paolo.” bulong ko nalang dahil pakiramdam ko ay biglang naubos ang lakas ko. May pag-asa pa ba sa amin ni Uno? Hindi ko na alam.

Pumihit na ito patalikod. Halata ko sa galaw niya na napipilitan lamang siya. Napakagat labi nalang ako dahil doon. Ayaw ko ring mapahiwalay kay Paolo pero tadhana na ang nagdidikta nito.

Sumulyap pa siya sa akin bago tuluyang umalis. Sa sandaling paglingon niya paharap doon, sa unang pagkakataon, kitang-kita ko kung paano siya umiyak nung mga tagpong iyon. Ramdam ko ang sakit sa mga luha niya bago siya tuluyang mawala sa paningin ko. Alam ko na ayaw niya itong gawin pero kailangan niya ring isipin ang kaligtasan ng buhay niya.

Napa-upo ako at napahangos nang malalim gawa ng takot. Nanahimik na lamang ako habang pinapanood na dumaan ang kay raming mga zombie sa ibaba namin. Sandali pa akong napatingla para suriin kung matibay ba ang tali na kumokonekta dito sa lambat. Mabuti naman at nakakabit ito ng maayos.

Napadako ang tingin ko sa landas na tinahak ni Paolo. Tahimik lamang akong umiiyak dahil sa sakit na mawalay sa kanya. Hindi ko alam kung anong gagawin ko ngayong wala na siya sa tabi ko. Bakit ba kailangan pa kasi itong mangyari? Ayokong malayo sa kanya!

Wala na akong ibang magagawa kung hindi ang humiling ngayon para sa kaligtasan niya.

Habang patuloy parin na pinapanood ang mangilan-ngilan na zombie sa ibaba namin, may naramdaman akong mahapdi sa likod ko na parang may tumusok.

“Aray!” mahina kong daing. Pilit ko iyong kinakapa pero hindi ko maabot. Mas tumitindi pa ang sakit nito habang lumilipas ang mga segundo.

Ilang segundo pa ang lumipas ay nakaramdam na ako ng panghihina na nagpatumba sa akin. Napakapit na lamang ako sa tali. Nanlalabo na ang paningin ko. Tila nararamdaman ko na rin ang labis na pagka-antok. Hindi na maganda ang pakiramdam ko.

Alisto kong kinuha ang kutsilyo sa aking bag. Nanginginig ko itong hinawakan pagkatapos ay sinubukang putulin ang tali sa itaas. Ngunit dahil sa panginginig ng kamay ko ay nahulog ito sa lupa.

“Uno, wag mo kong iiwan.” nauubo kong tugon sa kanya. Dumidilim na ang paningin ko habang pilit na yinayakap si Uno. “Paolo, hindi ko na kaya.” huli kong sambit.

Narinig ko pang tumahol sa akin si Uno pagkatapos nun ay tuluyan na akong nawalan ng malay.

Mister_Adobo_

Stuck With A Daddy 2:

Jungle Of Death

Chapter 12

Paolo Martinez POV

Sa tansya ko, tatlong minuto na rin akong tumatakbo palayo sa kinalalagyan ni Syd. Fúck it, mapapalayo na ako ng tuluyan sa kanya. Hindi ito maaari.

Nagtataasan ang mga puno rito. Kung mayroon mang pwedeng akyatin, hindi rin magiging epektibo dahil ma-i-stranded lamang ako sa kanila. Hindi rin ako pwedeng magtago sa kung saan nalang dahil wala rin saysay yun. Maaamoy at maaamoy nila ko. Kahit ano ring gawin kong pagpapaputok ay balewala rin, masasayang lamang ang bala nitong shotgun.

“Ilog ba iyon?” bulong na tanong ko matapos kong marinig ang ragasa ng tubig.

Agad akong lumiko ng landas na tinatahak upang tumbukin ang tunog ng ragasa ng tubig.

Makaraan pa ang ilang mabilisang pagtakbo ay tumambad sa akin ang isang malawak at diretsyong ilog. Doon ay napahinto ako habang hinahabol pa ang hininga.

Tama. Sapat na ito para makapagtago sa mga zombie na humahabol sa akin.  Wala na akong pinalipas na oras. Agad na akong tumalon sa malalim na bahagi nito. Panigurado hindi na nila masusundan ang amoy ko rito.

Tanging ulo ko lamang ang aking pinalitaw. Na-stranded na sila sa gilid nitong ilog habang aligaga sa pag-amoy kung nasaan ako. Tila naguluhan na sila kung nasaan ako.

Ayos! Gumana nga. Pabalik na ’ko, Syd. Maghintay ka lang.

Mabilis ngunit banayad ko nang linangoy ang ruta nitong ilog paroon kay Syd. Tuwid ang ilog na ito kaya hindi ako maliligaw. Hindi rin malakas ang agos ng tubig.

Tangna, wala nang mapagsidlan ang pagkasabik ko na mailigtas siya. Kaunting minuto pa lamang ang nakakalipas pero hinahanap ko na kaagad ang presensya niya. Ganito kalakas ang epekto sa akin, Syd.

Ilang minuto na ang lumipas. Bago umahon, pinagmasdan ko muna ang paligid kung saan ako aahon. Nang mapagtanto ko na walang zombie ay umangat na ako. Tumingin-tingin ulit sa paligid habang umiikot at paisa-isang humahakbang.

Sa tagpong iyon ay huminto ang paningin ko sa kabilang banda. Sandali akong nabigla sa isang lalaking nakatayo sa kabilang dako nitong ilog. Duguan ang damit nito. Hawak-hawak niya ang isang itak na puno ng dugo. Napansin ko na tila kay sama ng tingin niya sa akin. Pero hindi ko na iyon binigyan pa ng pansin.

“Kevin?” bulong ko pagkatapos ay humakbang ako ng isa paunahan. Ngunit sa sandaling humakbang ako ay ang kanya ring pag-atras.

“Kevin, sandali!” sigaw ko nang bigla itong tumakbo papalayo. Akmang hahabulin ko pa sana siya nang mapagtanto ko na may ilog rito sa pagitan namin. Tinakbuhan lang ako ng lalaki na yun.

Umiling na lang ako sa inasta niya pagkatapos ay humakbang na paalis. Wala akong oras sa gagóng lalaki na iyon. Sa mga tingin niya kanina sa akin ay halos pinapatay na niya ako sa isip niya.

Unang kita ko palang talaga sa kanya nung mga sandaling magka-usap sila ni Syd? Kumukulo na ang dugo ko sa lalaki na yun. Hindi ko siya gusto para kay Syd.

Enough of that bástard. Na-kay Syd lamang dapat ang atensyon ko. Kailangan ko siyang sagipin.

Tama, dito nga ang landas na dinaanan ko kanina. Kaunti nalang, Syd. Paparating na ako.

Ngunit ang kaninang mabilis kong paglalakad ay tila pinabagal nang masilayan ko ang puno kung saan nakasabit sila Syd at Uno. Bigla atang nawala ang pagkasabik na nararamdaman ko kanina. Napalunok nalang ako kasabay ang pag-awang ng labi ko. Bakit wala na sila rito?

Agad akong lumuhod sa lupa sabay dinampot ang lambat kung saan sila nakulong kanina. Pinagmasdan ko ito. Tila hiniwa ng matulis na bagay ang tali na kumokonekto sa lambat at sa sanga ng puno. Maaari kaya na nagawa niyang maputol ito? Sa tingin ko, yun nga ang nangyari.

“Syd, bakit ka nagpumilit? Hindi ba sabi ko na babalik ako.” bulong ko habang mahigpit na ginugugom sa kamay ko ang parte ng lambat. Nag-aalala ako para sa kanya. Wala akong ideya kung saan siya nagtungo. Hindi siya maaaring mag-isa lang rito sa loob ng kagubatan. Sobrang delikado. “Ang tigas talaga ng ulo mo, Syd.” bulong ko ulit kasabay ang pagtapon ko sa lambat.

Alam ko na hindi pa sila nakakalayo. Ilang minuto palang naman akong nawala kaya maaari ko pa silang abutan. Kasama niya rin si Uno, malamang sa malamang ay maamoy niya kung nasaan ako ngayon. Mag-iikot ako rito sa paligid.

Agad na akong kumilos at linandas ang daan kung saan kami nanggaling kanina. Sa lawak nitong kagubatan, wala akong ideya kung saan magsisimula. Ngunit gagawin ko ang lahat mahanap ko lamang siya.

Hindi ako papayag na mawalay siya sa akin. Hindi ako papayag na maging isa siya sa kanila. Nangako ako na poprotektahan ko sila ni Lolo. Hahanapin ko siya kahit nasaan man siya naroroon.

Nahanap na kita, Syd. Hindi ako papayag na mawala ka pa sa akin.

---

Lumipas na ang maraming oras. Dapit-hapon na rin. Nauubos na talaga ang pasensya ko sa mga zombie na ’to. Bakit ba kung saan ako sumulpot, naroroon sila. Si Syd ang hinahanap ko, hindi ’tong mga kupal na ito.

Hingal na hingal na ako dahil sa maghapong kakatakbo kung saan-saan. Para akong nakikipag-patintero sa kanila. Nauubos na rin ang bala nitong hawak kong pamaril. Umasa ako na kaunti lamang sila dito dahil gubat naman ito ngunit parang dinaig pa ang syudad.

Kasabay ng unti-unting pananakop ng kadiliman sa kagubatan ang pagliit ng lugar na ginagalawan ko. Hindi ko siya mahagilap sa kada sulok ng kagubatan na pinuntahan ko kaya naghinala ako na narito siya sa barn. Pero…mali ako. Wala siya rito.

“Fúck!” sigaw ko kasabay ang pagsuntok ko sa pader nitong barn. Hindi ko na nararamdaman ang sakit, gutom at pagod. Lubos na ang pag-aalala ko sa kanya. “Saan kaba pumunta, Syd? Bakit hindi kita mahanap?” bulong ko habang nakayuko at nasa malalim na pag-iisip.

Nararamdaman ko na ang pamumuo ng galit ko sa sarili ko. Hindi ko na mapigilang mapakuyom ng kamao sa sandaling ito. Paano na lang kung mapahamak siya dahil sa kapabayaan ko? Dapat talaga hindi ko na lamang siya iniwanan. Napaka-gagó ko.

Ayoko talagang iwanan si Syd doon. Ni-hindi nga sumagi sa isipan ko na takbuhan lang siya. Tatayo lang sana ako doon at haharapin lahat ng mga zombie na dadaan sa akin. Wala akong pake-alam kung gaano karami ang bilang nila, ang tumatakbo na lamang sa isip ko noon ay si Syd, na kailangan ko siyang iligtas. Yun ang importante para sa akin.

Pero nang marinig ko ang boses niyang inuutusan ako na umalis na, doon na ako nag-dalawang isip. Kay hirap sa parte ko na basta ko na lamang siya lisanin. Doon na ako nagkaroon ng kaba at pagkataranta. Hindi ko iyon nalabanan nang sandali.

Mabubuo pa sana ang desisyon ko na manatili na lang ngunit mas inisip ko na hindi kailan man makakatulong ang kapusukan at mga masisidhing emosyon na dumaloy sa akin noong mga oras na iyon. Kailangan ko paring mag-isip ng matuwid. Kaya sa huli, kahit napipilitan, wala rin akong nagawa kung hindi ang tumakbo palayo sa kanya dahil iyon ang mas makabubuti.

“Syd!” sigaw ko kasabay ulit ang malakas na sunod-sunod na pagsuntok na halos masira na itong pader. Hindi ko na iniinda ang sakit nito.

Matapos ang ilan pang minuto ay nag-angat ako ng ulo. Ibinaba ang kamao ko na puno na ng sarili kong dugo. Lumapit sa lalagyan ng mga palakol pagkatapos ay kumuha ng isa nito. Ubos na rin kasi ang bala ng shotgun ko.

“Hindi ako pwedeng magpasakop sa mga negatibong pag-iisip kong ito. Pasensya na, Syd, pero hindi ako kagaya mo. Hindi ako pwedeng mag-isip ng mga posibilidad na wala namang kasiguraduhan. Hindi ako ganoon. Alam ko sa sarili ko na makikita kita. May isa pang lugar na kailangan ko lamang balikan. Malakas ang kutob ko na naroroon ka, nagpapahinga, ligtas at hinihintay lamang ako.” bulong ko habang nakatingala at dinadama ang lamig ng paligid.

Wala na akong pinalagas na sandali, dali-dali na akong tumakbo palabas sa barn habang dala-dala ang palakol na nasa balikat ko. Malapit nang mawala ang araw. Kailangan ko nang magmadali. Aking lalandasin ang daan patungo sa bahay ni Lolo. Yun na lamang ang natitirang lugar na maaaring puntahan ni Syd sa ngayon.

Dumaan ang ilang minutong pagtakbo ay nakarating din ako sa bukana papasok sa bakuran ni Lolo.

Sa sandaling masilayan ko ang bahay niya ay bigla akong lumakas dahil natatanaw ko mula rito ang ilaw na nagmumula sa loob. “Syd, sinasabi ko na nga ba nandyan ka lang.” masiya kong bulong habang mahina ng naglalakad papunta sa likod-pinto ng bahay.

I smirked. Mabuti nalang dahil walang zombie rito sa labas. Pakiramdam ko hindi ko na kaya pang lumaban, nanghihina na rin kasi itong katawan ko dahil sa pagod at gutom. Ngayon ko na ito naramdaman kung kailan makikita ko na siyang muli. Hindi bale na siguro, ang mahalaga makasama ko na ulit siya. Tsaka sana naman naghanda siya para sa akin ng mainit na kanin at sabaw. Panigurado, mahahalikan ko siya ulit kapag naihanda niya iyon. Kahit

pa sampalin niya pa ako. Ani ko sa isip ko habang nakangisi.

Agad kong kinuha ang spare key na nakabaon sa isa sa mga vase dito sa may gilid. Nanginginig ko itong isinalpak sa doorknob pagkatapos ay pinihit at hinila ang pinto. Doon ay humakbang ako papasok tsaka maliksing isinara ang pintuan.

“Itaas mo ang kamay mo at huwag kang magkakamali na humakbang ng kahit isa lang na hakbang.” ani ng babaeng nasa harapan ko ngayon. Sino sila?

“Hindi kami magdadalawang isip na pasabugin yang ulo mo, pre.” kinakabahan namang sabi ng lalaking katabi niya.

Laking gulat ko sa kanilang dalawa. Sino ba ang mga taong ito? Papaano sila nakapasok dito sa loob ng bahay ni Lolo? Kung ganun, wala rito si Syd. Kainis!

“Hoy, ikaw lalaki. Sino ba kayo, ah?” maangas kong tanong habang naglalakad papunta sa lababo para uminom dahil maghapon akong hindi kumain. Hindi man lang ako kinilabutan sa dalawa na ito. Mukhang mababait kasi ang awra nila. “Pag-aari ng Lolo ko ang bahay na ito.” mahinahon ko nang sabi pagkatapos ay humarap sa kanila hawak ang isang tubig ng baso.

“Asawa ko. Parang kamukha niya yung gwapong lalaki doon sa picture frame.” bulong nung babaeng blond ang buhok. Sa tingin ko nasa 30’s na siya.

Tumango naman yung lalaki sabay sabing, “Siya nga yun. Yung may kasamang matanda. Tsaka yung isa, yung isang lalaking parang anghel ang mukha.”

Bigla na lamang akong napayuko dahil sa sinabi niya. “Lolo Thomas…Syd.” bulong ko matapos kong marinig ang sabi nitong lalaki. Dahil dun ay malakas kong inilapag ang baso na naglikha ng malakas na tunog.

“Babasagin mo ba yang baso? Tsaka ano yang dugo sa kamay mo? Nakagat ka ba ng zombie? Magsabi ka nga.” rinig kong tanong nung sa lalaki. Halata sa boses nito ang pangamba.

Itinaas ko ang kamay ko para ipakita pa ito lalo sa kanila. “Dugo ito dahil sinuntok ko yung pader dun sa barn. Hindi ninyo kailangan mag-alala.” pagkatapos kong magsalita ay nagsimula na akong lumakad papasok ng sala.

“Teka, saan ka pupunta?” nangangamba ulit na tanong nung lalaki. Masyado siyang nerbyoso.

Pagkalagpas ko sa kanila, napansin ko na hinawi nung babae ang asawa niya ata. “Hayaan mo na siya. Mukhang may mabigat siyang pinagdadaanan.”

“Anong ibig mong sabihin asawa ko?” bulong nung lalaki.

“Light ang awra ng mukha niya pero napansin ko kasi na kay lungkot ng mga mata niya. Hayaan na muna natin siyang magpahinga.” rinig kong paliwanag nung babae. Tama siya, kaunti na lamang ay bibigay na itong puso ko dahil kay…Syd.

“Mister? Ako nga pala si Grace at ito naman ang asawa ko na si Gregorio. Magpahinga ka na, Mister. Bukas, sana makapag-usap tayo ng maayos. Maraming salamat sa pagpapatuloy rito sa bahay na ito.” sigaw nung Grace. Hindi na ako humarap bagkus ay itinaas ko na lamang ang kamay ko kapantay ng balikat ko tsaka ito iwinagayway.

Tumaas na ako sa silid namin ni Syd. Pagkapasok ko ay agad na akong tumalon at humiga sa kama.

Napahawak na lamang ako ng isa kong kamay sa mga mata ko. Wala, hindi ko na napigilang humagulgol ng iyak dahil sa bigat na nararamdaman ko. Pakiramdam ko kulang na kulang ang pagkatao ko ngayong hindi ko siya kasama. Sa buong buhay ko, ngayon ko lang naramdaman ang lubos na kalungkutan dahil lamang sa isang tao. Dinaig pa nito ang sakit kapag nasa stage ng break-up. Parang dinudurog ang puso ko. Asar!

“Saan ka ba kasi nagsusuot, Syd? Hindi kita mahanap. Kung sana ay hinintay mo nalang ako, magkasama na sana tayo ngayon. Sana yakap-yakap kita sa mga oras na ito.” bulong ko kasabay ang aking paghikbi. Pinukpok ko pa ng tatlong beses ang kama gamit ang isa kong kamay. “Kaasar! Kung hindi lang talaga dumilim, hahalughugin ko ang buong kagubatan makita ka lang.”

Pagkatapos ay inalis ko ang kamay ko sa mga mata ko. Tumanaw ako sa itaas na bintana na laging tinatanawan ni Syd. Napangiti ako dahil sa mga bituin, ganito pala ang POV niya kapag tumatanaw riyan. Sobrang ganda. “Alam mo Syd, ikaw lang ang tanging tao na nagpaluha sa akin ng ganito. Kapag nakita kita, deserve ko naman siguro ang isa pang halik mula sa malambot mong labi.” biro ko pa.

Habang nasa ganoon akong posisyon ay may nakapa akong hugis tatsulok sa ilalim ng unan ni Syd. Agad akong napabalikwas nang malaman ko na cellphone niya ito. Sinubukan ko itong buksan, ngunit sa tingin ko naubusan na ito ng battery. Tila nagkaroon ako ng interes para tingnan ang loob nito.

Agad ko itong isinaksak at tsaka binuhay. Tumambad sa akin ang galery niya na punong-puno ng kanyang mga larawan. “Sobrang cute niya talaga.” bulong ko habang patuloy lamang sa pag-scroll. Kahit papaano ay natutuwa ako sa mga nakikita ko.

Binuksan ko rin ang files kung saan nakalagay ang mga videos niya. “Hindi ba siya mahilig mag-video?” bulong na tanong ko dahil dalawa lamang na video ang naririto.

Mukha niya lang ang nakalagay dito sa thumbnail ng unang video. Nagdadalawang isip man ay binuksan ko parin ito.

“Hi. Magpapakilala muna ako. Ako si Syd Forteza. Dalawangpung taong gulang. Isa akong discreet bisexual. May taas na 5’7 at may katamtamang pangangatawan. Lubos na akong ulila sa mga tunay kong magulang. Lumaki nalang ako sa pangangalaga ng isang kilalang orphanage doon sa Maynila. But still thankful, dahil inampon ako ng anak ni Lolo Thomas, si Mama Celina…Iyan lang ang mga bagay na pinanghahawakan ko sa ganitong yugto ng mundo. Hindi na malinaw ang hinaharap pero lalaban ako. Wala sa bukabularyo ko ang pagsuko.”

Sa buong video niya na ito, walang ibang reaksyon ang labi ko kung hindi ang ngumiti. Wala talagang oras na hindi niya ako napasaya.

Ngunit nagtaka lang ako dahil bakit hindi niya ako sinama sa dokumentaryong ito? Ang alam ko ay tulog na ako nung mga oras na ito. Langya, inisahan niya ako. Kapag nagkita kami, sasabihin ko talaga sa kanya na dapat magkasama naman kami.

“Ano naman kaya itong pangalang video?” pagtataka kong tanong. Purong itim lang kasi ang nasa thumbnail nito kaya hindi ko alam ang laman. Hindi kaya scándal niya ’to? Shít, ba’t biglang tumigas ang pagkalalaki ko. “Hays!” umiling nalang ako dahil sa iniisip ko. Agad ko nang pinindot ang play button nito. “Teka, ako ito, ah. Langya, kinuhanan niya ako ng video habang tulog.”

“Siya nga pala si Paolo. Ang pinsan slash crush ko.”

Sa mga sandaling iyon ay bigla kong na-i-pause ang video. Para bang nabingi ako sa sinabi niya kaya inulit ko pa ito sa umpisa ng ilang beses para makasigurado.

Nang mapagtanto ko na iyon talaga ang narinig ko. Bigla na lamang lumakas ang tibok ng puso ko, nag-init ang buo kong katawan, bigla akong nabuhayan at napa-ayos sa pagkaka-upo. Tila pumapalakpak ang tainga ko habang paulit-ulit ko itong nairirinig. “Crush mo ako, Syd?” bulong ko habang nakatingin parin sa cellphone niya. Kung ganon, tama nga ang mga napapansin ko sa sayo nun. Ani ko sa isip ko.

Bumalik ako sa video. Tiningnan ko kung gaano ito katagal. Nabigla ako dahil halos nasa fifteen minutes ito. Bigla na lamang akong nasabik panoorin ang recorded video na ito kaya agad ko na itong pinagpatuloy. Handa ako kung ano man ang nakapaloob rito.

Sa video, nung sandaling gumalaw ako ay naihagis niya ang cellphone sa uluhan niya. Napangisi pa ako dahil dun. Kinabahan ata siya na baka magising ako. Pero napansin ko na hindi na niya kinuha itong cellphone. Nagpapatuloy parin ito sa pag-record. Purong ceiling lang ang nakikita ko.

Dumaan ang ilan pang minuto bago siya magsalita.

“Pinsan, Paolo? Gusto ko lang sabihin na maraming salamat dahil hindi moko iniwan kahit pa ang gulo na ng mundo. Hindi mo ako pinabayaan. Alam mo ba na ikaw yung perpektong halimbawa sa sinasabi nila lagi na ‘Be A Man!’ Hindi ako nagkamali sa paghanga ko sayo. Alam mo ba na gustong-gusto kong naririnig ang boses mo? Alam mo ba na gustong-gusto kong pagmasdan yang mukha mo? Alam mo ba na sabik na sabik rin ako sa mga yakap mo? Wala, eh, sinanay mo na ko. Pakiramdam ko kasi ligtas ako habang nasa mga bisig mo. Pakiramdam ko hindi ako masasaktan kapag yakap-yakap mo ako. Ewan, sa tingin ko mahal na ata kita. Weird no? Pinsan kita pero minahal kita. But don’t worry, wala akong balak sabihin sayo ang nararamdaman ko. Kasi…Ayokong magkaroon ng dahilan para lumayo ka sakin. Ayokong mawala ka. Gusto kong ingatan itong pinagsamahan natin. Sapat na sa akin ang makita kang masaya. Masaya na ako roon.”

Matapos kong marinig ang lahat ng rebelasyon na ito mula sa kanya, tinuldukan nito ang lahat ng tanong ko sa puso ko at isip ko. Ganito pala ang nararamdaman niya sa akin.

Hindi ko na alam kung saan ko ibabaling itong wagas na kaligayahan na nararamdaman ko ngayon. Bigla na lamang sumilay ang ngiti ko sa labi. Hindi ko alam pero mas tumigas pa ang pagkalalaki ko sa ibaba. Kung narito lamang siya kasama ako, baka kung ano na ang nagawa ko sa kaniya.

“Tangína, Syd. Mahal mo rin pala ako.”

_Mister_Adobo

Stuck With A Daddy 2:

Jungle Of Death

Chapter 13

Paolo Martinez POV

Pasado alas-kwatro pa lamang ng umaga. Madilim parin sa labas. Halos isang oras lamang ang naging tulog ko kakaisap kay Syd. Lumipas ang buong magdamag na hindi ko siya kasama. Hindi ko mapigilang mag-alala para sa kanya. Pero…

“Umaasa ako sayo, Syd. Sana nakarating kana sa kinalalagyan ni Lolo.” bulong ko habang nakatanaw sa labas nitong bintana. Kasama niya si Uno kaya malaki ang posibilidad na nagpatuloy na sila sa pagtunton roon.

Matapos akong magmuni-muni sandali sa bintana ay tinungo ko na ang loob ng palikuran. Hinubad ko lahat ng aking saplot sa katawan pagkatapos ay binuksan ang shower na nakatapat sa akin.

Napahilamos ako nang dalawa kong kamay sa aking mukha paitaas sa aking mga buhok. Nakangiti habang sinasariwa ang unang tagpo nang masilayan ko ang maamong mukha ni Syd. Hindi ko maipaliwanag ang tagpo na yun dahil tila tumigil ang mundo ko sa mga sandaling iyon. Ang mga mata niyang nangungusap, ang labi niyang kasing pula ng isang mansanas at ang kabuuan niyang mala-anghel ang awra. Nabighani ako sa kanya ng sobra. Bilang lalaki, ang sarap nun sa pakiramdam.

I admit, noong una, naguluhan ako dahil hindi ko naiintindihan ang sarili ko. Marami na akong naka-relasyon pero niisa sa kanila ay hindi ko man lang iyon naramdaman. Siguro nga hindi pa ako seryoso sa mga iyon. Wala akong ideya sa nararamdaman ko dahil sa buong buhay ko, kay Syd lamang iyon nangyari.

Mas naguluhan ako dahil straight ako syempre. Pero napagtanto ko na hindi na nag-ma-matter kung ano man ang kasarian. Ang mahalaga ngayon ay ang kagaanan at saya na naidulot niya. Napasabi pa ako na, ‘kung iyon nga ang pakiramdam ng tunay na pagmamahal, sisikapin ko na araw-araw ko iyong maramdaman sa kanya’

Sa paglipas ng mga araw, mas nakilala ko pa siya, nakita ko ang kasagutan na humahanga ako sa kanya. Sa maikling panahon na kasama ko siya, hindi ako pumapayag sa sarili ko na mayroong magpalutang-lutang na tanong at puwang sa isipan ko na walang malinaw na kasagutan. Agad ko iyong binibigyang linaw, maikli man ang panahon na magkasama kami o matatawag ko man siyang pinsan ko, hindi nun mababago ang nararamdaman ko para sa kanya. Pre, mahal ko na talaga siya. Ani ko sa isip ko.

Ramdam ko ang paglandas ng bawat patak ng tubig sa akin habang inaalala ang mainit at kay sarap na paghahalikan namin ni Syd. Napapikit na lamang ako. Ang bawat sayaw ng labi namin ay taimtim kong inaalala.

Hindi ko mapigilang hawakan ang ari kong tigas na tigas na dahil sa kanya. Paulit-ulit at mabilis ang aking kamay sa pagsálsal. “Ugh, Syd.” ungol ko dahil sa sarap na nararamdaman ko. Nagpatuloy lamang ako habang sarap na sarap sa pag-ungol.

Hindi ko alam kung bakit niya kasi itinanggi ang nararamdaman niya sa akin nun pero hindi ko naman siya masisisi. Masakit para sa akin na marinig na hindi niya ako mahal. Para bang pinagsakluban ako ng langit at lupa. Mabuti na lamang at nabawi ang lahat ng sakit na iyon nang mapanood ko ang video na ginawa niya.

Ilang gabi rin akong nagtiis sa pagnanasa habang katabi si Syd. Mahirap sa akin pigilin ang tawag ng laman pero kinaya ko iyon dahil mas nangingibabaw sa akin ang respeto at pagmamahal ko sa kanya. Ayokong sirain ang maayos naming pagsasama. Alam ko na may tamang panahon rin para doon. Yun nga lang, may nakalagpas na isang sandali at yun yung hinalikan ko siya. Hindi ko na napigilan.

Malapit na akong labasan. Mas binilisan ko pa ang pagsálsal dahilan para tuluyan nang pumulandit isa-isa ang mga támod ko. Kumalat ito sa sahig at dingding. Halos kalahating baso rin ang nilabas ko. “Ugh, sarap.”

Matapos ang ilan pang minutong pananatili roon ay lumabas na rin ako. Agad na akong bumaba para tingnan kung gising na ba sina Grace at Gregorio. Hindi ko sila naka-usap kagabi dahil sa bigat ng pakiramdam ko. Hindi na ako nag-alala pa sa kanila dahil alam ko naman na hindi sila yung tipo ng tao na gagawa ng kasamaan.

“Hello, Mister.” pagbati sa akin ni Grace habang nakangiti pa ito. Nasa sala silang dalawa ngayon ni Gregorio, magkatabing naka-upo sa mahabang sofa. “Umupo kana riyan at ipaghahanda nalang kita ng agahan.”

Tumango naman ako sa kanya kasabay ang pag-upo ko sa isahang sofa. Hindi naman nagtagal, dumating rin kaagad si Grace dala-dala ang isang tray na may mainit na kape at dalawang piraso ng tinapay.

“Thank you, Grace.” pasasalamat ko.

“Naku, kami nga ang dapat magpasalamat dahil sa pagpapatuloy rito sa bahay ninyo.” wikang pasasalamat niya.

Pinagtagpo naman ni Gregorio ang dalawa niyang kamay pagkatapos ay salitan itong kinukuskos sa isat isa. “Tol, grabe talaga ang pasasalamat namin. Pasensya na dahil sinira namin yung front door kasi naman sobrang dami ng zombie na humabol sa amin kahapon.” natataranta niyang sabi. Tumango naman ako para sabihing ‘okay lang’.

“Mister, ano nga pala ang pangalan mo?” tanong ni Grace.

Inilapag ko muna ang hawak kong baso ng kape bago siya sagutin, “Paolo.”

Biglang napangiti itong si Gregorio. “Abay, bagay na bagay sa kagwapuhan mo, Tol.” komento niya habang palipat-lipat ng tingin sa akin at kay Grace.

“Matanong ko lang. Saan ba kayo nanggaling dalawa?” tanong ko.

Hinawakan muna ni Grace sa kamay ang asawa niya bago sumagot, “Galing kami sa centro.” pagkatapos ay bumakas sa mukha nito ang takot bago ulit magpatuloy. “Nakakatakot na ang lugar na iyon. Pinuno na iyon ng napakaraming zombie. Mabuti na lamang, sa awa ng diyos, nakaligtas kami. Iniwan namin lahat ng naipundar namin. Naglakbay kami sa kagubatan upang tumakas lamang sa mala-impyernong lugar na iyon.”

“Halos naubos na lahat ng tao doon. Pati mga kamag-anak namin hindi pinalagpas. Kalunos-lunos ang kanilang sinapit. Ito na siguro ang paghuhukom na sinasabi ng karamihan. Katapusan na ng sangkatauhan.” dagdag pa ni Gregorio.

Bumakas sa mukha niya ang takot kaya naman tinapik ko ang balikat nito para kumalma siya, “Nalulungkot ako para sa sinapit ng mga kamag-anak ninyo at sa mga tao sa centro. Tol, hindi pa katapusan kung hindi tayo susuko.” ngumiti ako sa kanya na naging dahilan ng pag-gaan ng awra ng mukha nito. “Wala ba kayong anak?”

“Wala kaming anak pero masaya kami sa isat isa. Sapat na sa amin na kaming dalawa lang, masaya na kaming magkasamang tumanda. Yan lang kung hindi maging isang zombie.” proud na wika nitong si Gregorio habang nakatitig sa mga mata ni Grace. Halata sa mukha ng dalawa ang wagas na kasiyahan. Bigla na namang sumagi sa isip ko si Syd, kagaya nila, alam kong sasaya rin akong makasama siyang tumanda. Iniisip ko palang, kinikilig na ako. Tangna,

bakit pag-usapang pagmamahal, parang bumabalik ako sa teenage life?

“Paolo? Ba’t parang ngumingiti ka dyan mag-isa?”

Bigla akong nabalik sa ulirat dahil sa bigla, “Ah, wala ito. May naalala lang ako.”

“Nga pala. Ikaw, Paolo. Saan kaba galing kagabi? Ano ba ang nangyari sa iyo?”

Akin namang winika sa kanila ang lahat ng pinagdaan naming hirap ni Syd. Mula nung kumalat ang virus, nang mawala si Lolo pati rin si Syd at ang paghahanap ko sa kanya kahapon. Sinabi ko rin na fiancee ko si Syd na ikinatuwa at ikinakilig nila. Gusto ko lang ipagmalaki ang magiging asawa ko pagdating ng araw.

“…Kaya mamaya, aalis ako para hanapin siya at si Lolo. Hindi na rin ako babalik rito pagsumapit ang gabi. Doon na ako mananatili sa loob ng gubat.” seryoso kong sabi habang nakatulala sa baso ng kape. “Haharapin ko silang lahat. Handa na ako.” dagdag ko pa.

“Sasama kami sayo!” bigla akong napalingon nang sabay silang sumigaw.

Napangisi ako sa kanila dahil nakakatuwa ang ekspresyon ng mukha nila, “Ayos lang ba sainyo? Sigurado ba kayo sa desisyon niyong iyan?” paglilinaw ko pa sa kanila.

Tumango sila ng sabay, “Oo, sigurado kami.” sabay nila ulit na pagsang-ayon.

“Na-inspire kami sa tapang at sa positibo mong pananaw sa buhay, Paolo. Gagawin namin ito hindi dahil sa may utang na loob kami sainyo, dahil gusto naming makatulong.” ani Grace.

“Tama, tsaka bukod sa may utang na loob kami sainyo. Gusto rin naming makilala ang Lolo Thomas mo para magpasalamat ng personal sa kanya. Lalaban tayo, Paolo.” natutuwa akong ngumiti sa kanilang dalawa. Talaga namang willing na willing sila na sumama. Ibang-iba rin ang lakas ng loob nitong Gregorio ngayon.

“Kung ganun, isasama ko na kayong dalawa.” nag-apir pa ang dalawa. Para bang pupunta lang kasi sa isang carnival.

Biglang napatingala si Grace na para bang nag-iisip, “Oo nga pala, hindi namin naipakilala saiyo yung isa pa naming kasamahan.” nagtaka ako bigla dahil hindi lang pala silang dalawa ang narito.

“Mayroon pa kayong kasama?” nagtataka kong tanong.

“Ang ingay ninyo talagang dalawa. Pwede bang itikom niyo naman minsan yang bibig niyo, sarap pa ng tulog ko, eh. May almusal na ba?” rinig ko sa malamyang boses sa likuran namin kaya sabay-sabay kaming napalingon doon.

Nakatayo ang isang lalaki? Teka, mukhang nasa ikatlong kasarian rin siya gaya ni Syd. Kasing taas siya ni Syd, may ibubuga rin sa itsura pero mas cute pa rin si Syd, medyo kulot at kulay kape ang buhok niya.

Nang sandaling tumama ang paningin niya sa akin ay bigla itong napamilog ng mata. Halata ko rin ang pamumula ng mukha niya. Sino naman ang isang yan?

May sakit ba siya?

Nahihiya pa niyang hinila si Grace para tumayo. “Karl, nasasaktan ako.” reklamo niya.

Nang sandaling makatayo na si Grace sa tabi niya ay inilapit nito ang bibig niya sa tenga ni Grace, “Speaking of almusal. Sino yang masarap na lalaki sa harapan natin?” kumagat pa ito ng labi habang malagkit na nakatitig sa akin. Hindi na iyan bago sakin kaya tiningnan ko na lamang siya ng normal. Bumalik nalang rin ako sa pag-inom ko ng kape. Hindi ko gusto ang mga titig niya sa katawan ko, para bang anytime, sasakmalin niya ko.

Tumikhim muna si Grace bago magsalita na para bang nahihiya dahil sa ginagawa ng kasamahan niya, “Siya si Paolo. Sa kanila itong bahay. Dumating siya dito kagabi lang galing kagubatan.”

“Ganun ba. Ipakilala mo naman ako, Grace.” rinig ko sa kanya sa malánding tono. Hindi ko alam, ganyan lang talaga ata siya magsalita.

“Paolo, ito nga pala yung isa pa naming kasamahan.” doon lang ulit ako lumingon sa kanila pagkatapos ay ngumiti naman.

Sandali akong nabigla dahil umupo ito sa gilid nitong sofa habang naka de kwatro. “Hi, Paolo. Ako si Karl.” inakbay pa nito sa balikat ko ang isa niyang braso habang nakahawak naman sa kanyang legs ang isa niyang kamay.

As usual, hindi na bago sa akin ang ganitong mga galawan. “Hello.” matipid kong tugon.

“Bagay na bagay sayo ang pangalan mo. Kasing-hot mo.” malagkit niyang sabi habang pinapalandas sa balikat ko ang mga daliri niya.

“Thanks.” matipid kong sagot. Medyo naiirita na ’ko dahil sa ginagawa niya.

“Paolo, siya yung kasama namin. Nakita namin siya habang tumatakas sa centro. Mag-isa lang siya kaya sinama na namin.” ani Gregorio.

“Ganun ba.” inilagay ko na ang baso ng kape sa tray pagkatapos ay tumayo. Ilalayo ko na lamang ang sarili ko dahil ayokong makapang-bastos ng kapwa. “Excuse me, guys. Ihahatid ko lang ito sa kusina, then, aakyat na ako para ihanda ang mga gamit na dadalhin ko. Ayusin niyo na rin Gregorio ang dadalhin ninyo.” tumango naman ito sa akin.

“Teka, samahan na kita.” wika ni Karl habang pilit na inaagaw sa akin ang tray. “Pwede mo naman akong utusan ng kahit na ano.”

“Its okay. Kaya ko na, Karl.” sabi ko kasabay ang pagtungo ko sa kusina. Kita ko ang pagbakas sa mukha niya ng pagkadismaya. Halatang-halata ko naman kung anong motibo niya sa akin.

Tinungo ko na ang silid namin ni Syd. Kinuha ko ang bag niya tsaka inilagay ko doon ang mga bagay na sa tingin ko ay importante sa kanya. Pati na rin itong cellphone niya, proof ko ’to sa kanya. Baka tumanggi na naman.

Naisipan ko rin magsuot ng magaan at komportableng damit. Binuksan ko ang closet tsaka pumili ng isusuot. Nang makapili ay hinubad ko na ang lahat tsaka nagpalit.

“Pasensya na, Paolo. Bukas yung pinto kaya pumasok na ako.”

Gulat akong napalingon sa nagsalita. “Karl, kanina ka pa ba dyan?” nagtataka kong tanong.

Umiling muna siya bago magsalita, “Ngayon pa lang naman.” kanina ang lagkit ng boses niya, ngayon naman parang nagpapabebe. May problema ba siya sa lalamunan?

“Bakit ka nga pala naparito? May kailangan ka ba?”

Ngumiti muna ito, humakbang patungo sa kama tsaka siya umupo doon, “Na-kwento na kasi sa akin ni Grace at Gregorio ang mga pinagdaanan mo. And about dun sa plano ninyo? Gusto ko lang sabihin na sasama rin ako sayo, Paolo.”

“Ganun ba, sige lang. Mabuti pa ihanda mo na rin ang mga dadalhin mo dahil pagputok palang ng liwanag sa kalangitan ay lalarga na tayo.”

Nagtaka ako dahil bigla itong nag-pout sabay de-kwatro, “Kailangan ko pa bang magdala ng armas? Hindi mo naman siguro ako pababayaan.” pabebe ulit nitong sabi habang naka-puppy eyes pa. Napapangisi na lamang ako sa ginagawa niya dahil halatang-halata ang pang-aakit nito sa akin.

Tinungo ko ang first aid kit tsaka kinuha ang bandage. Umupo ako sa kabilang parte ng kama tsaka ginapusan ng bandage ang kamao ko. “Hindi naman natin pababayaan ang bawat isa. Kaya sige na, bumaba kana at —” natigilan ako dahil bigla itong pumunta sa tabi ko.

Umakbay siya pagkatapos ay sinuri ang kamay kong may mga sugat, “Napano iyan, Paolo? Bakit may mga sugat ka dyan? Ako na lamang ang gagamot sa iyo.”

Inilayo ko ang kamay ko sa kanya kasabay ang pagbibigay ko rito ng seryosong pagtingin, “Kaya ko na, Karl. Bumaba ka na lamang at mag-asikaso na.” naiirita na talaga ako sa mga kinikilos niya.

Bumitaw naman ito sa akin kasabay ang paglungkot-lungkutan ng mukha niya. Hays! “Gusto lang naman kitang tulungan. Gusto rin kitang makilala pero sige, wag na, parang ayaw mo naman kasi.” dahan-dahan na itong bumababa sa kama. Tangna, akala ko pa naman kagaya siya nila Grace at Gregorio.

Hindi na lamang ako umimik dahil baka kung ano na naman ang sabihin.

Inabala ko na lamang ang sarili ko sa pag-aayos ng ilan pang gamit. Ngunit napalingon ako sa kanya dahil bigla siyang huminto habang naglalakad patungo sa pinto. Hinawakan niya ang kanyang ulo tsaka ito pinisil-pisil. “Ugh, ang sakit ng ulo ko. Parang nahihilo ata ako.”

Alisto naman akong tumayo tsaka siya sinalo. Muntikan pa itong matumba sa sahig kung hindi ako nagmadali.

“Ano bang nararamdaman mo ngayon, Karl?” inalalayan ko siya papunta sa kama para paupuin. “Umupo ka muna dito sa kama.” mahinahon kong sabi sa kanya.

Imbes na bumitaw ito sa akin ay mas lalo niya pang hinigpitan ang pagkaka-angkla ng braso niya sa akin pagkatapos ay isiniksik pa nito ang ulo niya sa dibdib ko. “Ugh, Paolo, ’wag mo muna akong iwanan. Hindi ko pa kaya nang walang makakapitan. Nanghihina pa ako. Please, dito ka muna sa akin.” pagmamaka-awa niya.

“Fine.” tipid kong sagot pagkatapos ay inilagay ko na lamang ang dalawang braso ko sa tagiliran ko. Hinayaan ko na lamang siya. Kung hindi lang talaga siya nagkakaganito, hindi naman ako magpapakapit sa kaniya ng ganito. As a volunteer first aider dati, sanay na ako sa mga ganitong mga tao. Hindi ko alam kung nagsasakit-sakitan lang o gusto lang talaga akong mayakap.

Lumipas pa ang ilan pang minuto bago ko siya tuluyang makalas sa katawan ko, “Ayos kana ba?” tanong ko habang inaayos ang laman ng bag.

“Hindi pa, eh. Hmm… Paolo pwede ba na magpalipas muna tayo ng isang gabi bago natin puntahan yung Lolo mo. Samahan mo muna akong magpahinga rito.” pagmamaka-awa niya habang marahang hinahaplos ang braso ko. “Tsaka yung friend mo ba yun? Syd ata yung pagkakasabi ni Ate Grace. Malamang sa malamang wala na iyon. Patay na yun for sure.” komento niya na nagpa-init ng ulo ko. Pakiramdam ko rin, biglang nandilim ang paningin ko sa kaniya.

Tinapik ko palayo ang kamay niya na nakakapit sa akin. Pagkatapos ay hinawakan ko ito ng mahigpit dahilan para rumehistro sa mukha niya ang sakit at takot, “Hindi ko alam kung totoo o nag-iinarte ka lang dyan sa pagkahilo mo, papalagpasin ko yan. Pero yung sabihin mo na patay na yung kaibigan ko? Hindi ko yun mapapalagpas. Para sa kaalaman mo, hindi ko siya kaibigan dahil fiancee ko siya. Sa susunod, wag mo nang mabanggit-banggit ang pangalan ng taong mahal ko. Naiintindihan mo ba?” malumanay ngunit may diin kong wika sa kanya. Tanging pamimilog lamang ng mata at gulat ang nakita ko sa mukha niya. “Ibang-iba ka sa mga kasamahan mong si Grace at Gregorio.” doon ko lamang siya bintiwan.

Isinukbit ko na lamang ang bag ko sa likod. Akmang bababa na sana ako nang tumigil ako sa mismong bukana ng pintuan para sabihin na, “Isa pa pala. Stop seducing me, Karl. Hindi man lang ako tinigasan sayo.” pagkatapos nun ay bumaba na ako ng tuluyan.

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy 2:

Jungle Of Death

Chapter 14

Syd Forteza’s POV

“Paolo? Sandali! ’Wag mo akong iwanan!” sigaw ko habang patuloy na hinahabol ang imahe niya na patuloy na lumalayo sa akin. Kapag hindi ko pa binilisan ay mawawala na siya sa paningin ko. Habang ako’y mabilis na tumatakbo, ganun rin kabilis ang paglamon sa kanya ng kadiliman. “Paolo, hindi!”

“Kuya Syd? Gising.” sigaw ng isang boses. Naramdaman ko rin ang malakas na pagyugyog nito sa katawan ko. “Binabangungot ka. Gising na, Kuya Syd.” pag-ulit niya na nagpabalikwas sa akin.

Napahawak ako sa dibdib ko nang sandaling maimulat ko ang mga mata ko kasabay ang pagkaka-upo ko. Para bang umahon ako sa kailaliman ng dagat na sandali na lamang ay malalagutan na ako ng hininga. Hingal na hingal ako.

“Masamang panaginip lang pala.” bulong ko habang humahangos pa. Hinilot ko pa sandali ang aking ulo dahil sa maliit na kirot.

“Mabuti at nagkamalay kana, Kuya Syd.” banggit nang kilala kong boses.

Napalingon ako sa kanya. Lumaki ang mga mata ko habang nakatingin sa kanya, “Jerome? Ikaw bs talaga yan?” nagtataka kong tanong habang ngumingisi dahil hindi ako makapaniwala sa kanya. Bakit at papaano ko siya nakasama?

“Opo, ako nga ito, Kuya Syd.” natutuwa niyang sabi.

Nang sumagot siya sa akin ay doon lamang nag-absorb na nadito nga ako sa… Teka saan nga ba ito? Sandali kong pinagmasdan ang kabuuan ng kwarto kung saan ako nagising tsaka bumalik ng tingin sa kanya, “Nasaan ba tayo, Jerome? Nakita ko na dati ang bahay ninyo. Sigurado naman ako na hindi ito yung bahay niyo malapit sa amin, hindi ba?”

“Hindi nga po. Sandali lamang, Kuya Syd. Tatawagin ko sila.”

“Teka lang, Jerome. Paano ba ako nakarating rito?” hindi na ako nito hinarap. Pasaway na bata. Dali-dali na siyang tumakbo palabas dala ang nasasabik na pagkilos. Sinubukan ko sanang tumayo ngunit naramdaman kong masakit ang binti at likod ko. Napadaing na lamang ako tsaka bumalik na lang sa pagkakahiga.

Naalala ko, nabitag pala kami ni Uno sa isang lambat. Doon rin kami nagkahiwalay ng landas ni Paolo. Pagkatapos nun, hindi ko na naalala ang kasunod dahil bigla akong nawalan ng malay.

Paano nga ba ako napunta rito? Baka binalikan ako ni Paolo tapos nahanap niya itong bahay nila Jerome? Ganun nga siguro ang nangyari. Hindi na ako makapaghintay na makita siya at mayakap ulit siya.

Inilibot ko ulit ang paningin ko sa kwarto. Huminto ang paningin ko sa gilid nitong kama. Narito ang isang orasan, pasado alas-dose na ng tanghali. Katabi nito ang isang picture frame. Kinuha ko ito pagkatapos ay napangiti na lamang sa mga taong nakikita ko. Narito si Jerome, Kevin at ang tatay nila na si Jose. Buo pa sila rito.

“Syd?” pagtawag sa akin ng kilala kong boses kaya agad akong napalingon sa may pintuan. Agad na sumilay sa labi ko ang isang matamis na ngiti.

“Kevin?” natutuwa kong pagtawag sa kanya. Nakasuot ito ng apron at hawak pa ang isang sandok. “Salamat at ligtas kayo ni Jerome.”

Nahulog sa kamay niya ang sandok. Hindi ko inaasahan, bigla na lamang siyang lumuha. Pagkatapos ay sandaling pinunasan ang kanyang mata. Dali-dali itong humakbang papunta sa akin dala ang isang wagas na ngiti. Binigyan ako nito ng marahang yakap na agad ko namang tinugunan. “Syd, natutuwa ako dahil gising kana. Miss na miss kita, alam mo ba iyon?” grabe, ang clingy niya parin talaga. Nakakatuwa.

Tumagal rin nang ilang segundo ang pagyayakapan namin na iyon bago siya humiwalay sa akin. “Kevin, masaya rin ako na makita ka. Ano ba ang nangyari?” naguguluhan kong tanong habang nakangisi pa rin.

“Mamaya ka na magtanong ng kung ano-ano, Syd. Sa tingin ko, kailangan mo munang makita ito.”

Hindi ko siya maintindihan kaya nagtaka ako. Unti-unti siyang umalis sa harap ko. Sa mga sandaling ito, wala na akong ibang nagawa kung hindi ang magulat at mapaluha habang nakatingin sa lalaking nakatayo sa may pintuan na matagal na naming hinahanap ni Paolo.

“Lolo Thomas, ikaw po ba talaga iyan?” nauutal kong tanong habang nanginginig pa ang aking labi at mga kamay. Hindi ako makapaniwala sa aking nakikita ngayon. Siya nga ba talaga iyan?

Sinundan ko ito ng tingin habang lumalapit siya sa gilid ng kama. Ngumiti ito ng wagas. Kinuha nito ang kamay ko tsaka hinaplos nang marahan. “Ako nga ito, Apo ko. Masaya ako na makita kang muli.” kasabay nun ang pagyakap niya sa akin. Wala nang pagdududa, siya na nga ito.

“Nag-alala po kami ng sobra sayo. Akala ko napahamak kana po. Akala ko po hindi ko na kayo makikita. Nalulungkot ako dahil matagal po kitang hindi nakasama noon, pero ngayon pinawi niyo na po iyon. Masaya na po ako dahil nakita na kita, Lolo Thomas. Huwag kana pong lalayo sa amin, ah.” dito na ako tuluyang umiyak dahil sa pagkapuno ng puwang ni Lolo sa puso ko noong mawala siya. Sobrang saya ko. Hindi ako makapaniwala na sa isang iglap lamang ay makikita ko siya kaagad. Grabe ang pasasalamat ko sa panginoon. Walang mapagsidlan ang kaligayahan na nararamdaman ko ngayon. “Miss na miss ko po kayo.”

Naluluha akong humiwalay sa kanya. “Hindi na tayo magkakahiwalay, Apo. Masaya rin ako dahil hindi na tayo magkakahiwalay pa.” masaya niyang wika habang pinupunas rin ang luha sa mukha niya.

“Teka, ano po ba talaga ang nangyari? Bakit po kayo napunta rito? Tsaka bakit nyo po kasama sila Kevin at Jerome? Nasaan po ba tayo?” naguguluhan kong tanong habang nagapalipat-lipat ng tingin sa tatlo.

“Narito tayo sa cabin na malapit sa pusod ng gubat. Pinamana ito sa amin ni Tatay Jose.” pagkwento ni Kevin. Naghalukipkip ito ng mga braso habang nakatayo sa likod ni Lolo. “Tungkol naman doon sa tanong mo kung paano napunta rito si Lolo, ganito iyon. Noong papunta pa lamang kami sa centro ni Jerome, dito na lamang namin naisipan dumaan sa gubat. Pumunta muna kami sa bahay ni Lolo para sana magpaalam sayo, ngunit walang tao roon kaya nagpatuloy na kami sa paglalakad. Habang nasa daan, naabutan namin si Lolo na papunta sa barn. Sabi niya, sasamahan niya muna daw kami na makatawid sa may ilog. Tumanggi kami ngunit nagpumilit siya kaya isinama nalang namin. Doon, nang makarating kami sa ilog, may nakita kaming grupo ng mga tao sa daan na pinanggalingan namin. Nagtaka kami dahil aligaga sila at duguan.” naglakad siya papunta sa gilid ng kama tsaka umupo bago ulit magpatuloy sa pagkwento. “Tinawag ko sila. Nagmamadali silang tumakbo papunta sa amin. Nakita namin na kakaiba sila. Para bang mga halimaw. Alisto kong binuhat si Lolo para tumawid sa ilog. Nang makatawid kami ay nasilayan namin ang madugo nilang mukha at mga katawan. Alam ko na hindi sila normal kaya mas minabuti ko na tumuloy muna kami rito sa cabin ni Papa pansamantala. Hindi na rin muna kami pumunta nang araw na iyon sa centro.” paglalahad niya. “Unti-unti naming nasagutan kung ano ba iyong nakita namin. Masasabi ko na mga zombie yung mga tao sa labas dahil kinakain nila ang kanilang kapwa tao.” napailing pa siya.

Ang paningin ko ay lumipat kay Lolo nang sandaling hawakan niya ang kamay ko. “Nag-take risk ako para ipadala sa inyo si Uno. Salamat sa diyos dahil walang nangyaring masama sa iyo, Apo.” ngumiti ulit ako sa kanya dahil sa labis pa rin na tuwa.

“Teka, paano naman po ako napunta rito? Ligtas rin po ba si Uno?” tanong ko.

“Natutulog si Uno sa sala, Kuya Syd.” magiliw na sagot sa akin ni Jerome. Tumango naman ako sa kanya.

Sumagi na sa isipan ko si Paolo. Nasaan nga ba siya? Dumungaw ako sa likod ni Lolo para tingnan kung naroon si Paolo. Sandali akong nalungkot nang hindi ko siya makita roon. “Nasaan nga pala si Paolo, Lolo? Bakit wala po siya rito? Natutulog po ba siya sa ibang kwarto?” pilit akong ngumiti dahil hindi ko alam ang isasagot nila sa akin. Tumahimik ang loob ng kwarto. Heto ako kabado habang palipat-lipat nang tingin sa kanilang tatlo. “Lolo, Kevin, Jerome? Bakit hindi kayo makapagsalita? Nasaan po si Paolo?”

Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak ng kamay sa akin ni Lolo. Kasabay nun ang paglaylo ng kasiyahan niya sa mukha. Kinabahan ako sa inasta niya. “Noon bang papunta ka rito, kasama mo ba siya? Wala bang nangyaring masama sa kaniya?” tanong ni Lolo na nagpalakas ng tibok ng puso ko. So, ibig niyang sabihin ay wala siya rito?

Mahina kong yinugyog ang kamay ni Lolo habang nakangiti ng alanganin, “Kasama ko po siya, Lolo. Pero nagkahiwalay kami nung sandaling mabitag ako. Nag-sacrifice siya para palayuin lang sa pwesto ko yung mga zombie. Babalik din siya kaagad sa nun. Wala po ba talaga siya rito?”

“Ako ang nagligtas sayo, Syd.” napalingon ako kay Kevin. “Nakita kita na nakasabit habang nasa loob ng isang bitag. Kayo lang dalawa ni Uno ang naabutan ko doon.” malumanay na sabi ni Kevin.

“So, it means wala nga siya rito? Lumipas ang isang gabi na wala siya rito? Ganun ba ang gusto mong sabihin, Kevin?”

Yumuko siya pagkatapos ay tumango nang dahan-dahan.

“Pero bakit ganun? Sabi niya kasi sa akin babalikan niya ako. Wala ba talaga siya doon? Hindi kita sinisisi pero kung sana ay hindi mo ako kinuha, magkasama sana kami ngayon. Sana sabay kaming makakarating rito at makakasama si Lolo.” hindi ko na napigilan ang emosyon ko na naging dahilan upang magtaas na nang aking boses. Naramdaman ko ang konsensya nang makita ko na siyang nakayuko.

Napayuko ako dahil sa nasabi ko. Ano ba itong nagawa ko? Pinapangunahan na naman ako ng emosyon ko. Nagpapasalamat naman ako sa nangyaring ito dahil nakita ko na si Lolo. Pero bakit naman kasi ganoon? Kailangan ba na may kapalit? Kailangan ba na magsakripisyo siya para sa akin? Sa kanya na naman tuliy ako nag-aalala.

Pinisil ulit ni Lolo ang kamay ko. Napatingin naman ako sa kanya. Nang makita ko ang maamo nitong tingin ay kumalma naman ako. Humangos na lang ako ng malalim. “Apo, may isa akong tanong sayo?”

“Ano naman po iyon?” nagtataka kong tanong.

“Kanino ba nagmana si Paolo?” tanong niya kasabay ang pagngiti nito. Sinusubukan niya ba akong patawanin? Lolo naman.

“Sainyo po.” alam ko na ang gustong sabihin ni Lolo, kagaya ni Paolo, wag panghihinaan ng loob dahil palaging mayroong pag-asa.

Hinawakan ng isa niyang kamay ang balikat ko tsaka ito tinapik-tapik. “Ayun naman pala. Magtiwala lamang tayo sa kanya. Matinik, madiskarte at malakas iyon kagaya ng isang lion. Ni-hindi man lang ako kinakabahan sa bata na iyon. Dahil alam ko na gagawa at gagawa siya ng paraan para makita kang muli, Apo.”

Nagtaka naman ako sa huli niyang sanabi kaya napakunot ako ng noo, “Ano pong ibig ninyong sabihin?” paglilinaw ko. Naguluhan ako sa sinabi niya.

“Ang gusto kong sabihin sayo, Apo. Hahanapin at hahanapin niya tayong dalawa. Kilala ko na yung si Paolo. Hulaan ko na nung kasama mo siya, lagi ka niyang sinusuportahan at pinapalakas ang loob.” tumango ako sa kanya dahil tama naman iyon. Dahil sa sinabi niya ay nabawasan ang pag-aalala ko. Alam ko na hindi niya pababayaan ang sarili niya. Sana makarating kaagad siya rito. Nangungulila na ako sa kanya.

Teka, hindi niya pala alam itong cabin nila Kevin.

“Pano po iyan, Lo? Hindi niya alam rito. Paano siya makakarating dito?”

Tumingin siya sa tulog na si Dos bago magsalita, “Kagaya ni Uno, maaari ko rin siyang ipadala roon. Maasahan siya para matunton ang amoy ni Paolo.” nagbalik ito ng tingin sa akin. “Kaya huwag ka ng kabahan diyan, makakarating rin siya dito.”

“Ay, Shít! Yung niluluto natin, Lolo.” tarantang sigaw ni Kevin kaya napagawi kaming lahat ng tingin sa kanya.

“Oo nga pala.” suporta naman ni Jerome.

Tumayo si Lolo pagkatapos ay masaya siyang tinapik sa balikat, “Ako na muna ang bahala doon. Ikaw na muna rito kay Syd.” pagkarinig ko nun kay Lolo ay bigla akong na-guilt dahil sa pagtaas ng boses ko kay Kevin kanina. Takte naman kasi.

“Sige po, Lo. Ako na po muna ang magsisilbi kay Syd.” bokal na pag-ako ni Kevin. Hindi man lang bumakas sa mukha niya ang pagtatampo. Nahihiya talaga ko kanina sa kanya.

“Maiwan ko muna kayo rito, Apo. Tatapusin ko ang niluluto naming meryenda.” tumango ako sa kanya. Lumakad na siya palabas ng pintuan.

“Lolo, sandali. Tulungan ko na po kayo.” sigaw ni Jerome pagkatapos ay dali-dali na itong lumabas sa kwarto.

Bumalot ang katahimikan sa buong kwarto. Napayuko na lamang ako.

“Ano na bang nararamdaman mo ngayon? Ayos kana ba?” ani niya sa malumanay na boses. Doon ay ginawi ko na ang tingin ko sa kanya.

“Maayos na rin naman ako.” nahihiya kong tugon. “Salamat, Kevin. Pasensya na rin kanina sa pagtaas ko ng boses sayo. Sorry.”

Naningkit ang mata nito dahil sa pag-ngiti. Hindi man lang niya dinamdam yung sinabi ko, ako lang ata itong OA mag-isip. “Wala iyon. Nga pala, natusok ka ng isang uri ng bubuyog kaya nakatulog ka ng matagal. Mabuti na lamang dahil hindi ka na-paralyzed.” kaya pala parang may tumusok sa akin nun. Bubuyog lang pala.

“Hmm… Paano mo nga pala ako nakita?” tanong ko. Umayos na rin ako ng upo, sumandal sa headboard ng kama tsaka siya hinarap.

“About ba dun? Nagpresenta na akong sunduin kayo. Luckily, nakita kitang nakabalot sa bitag na nakasabit sa puno. Pasensya na, ako talaga ang naglagay nun doon para makahuli ng baboy damo.” napakamot pa siya ng ulo habang nahihiyang nakangisi.

Finally, nawala na ang hiya ko sa kanya. Nakakahawa naman kasi ang vibes niya. Kahit pa nagawan ko ito ng mali, hindi niya dinamdam. Ganun pa rin siya kagaya ng dati. “Wala yun, hindi naman sinasadya.”

Bigla siyang tumayo sabay sabing, “Naku, sigurado ako na nagugutom kana. Sandali lamang at kukuha ako ng pagkain.” akmang tatayo na sana siya nang pigilan ko ito.

Hinawakan ko ang braso niya para pigilan ito na umalis. Umupo naman ito ulit pagkatapos ay hinawakan ang dalawa kong kamay. Nahihiya man ay ibinuka ko na ang bibig ko’t nagsalita, “Hindi mo ba talaga nakita si Paolo?” nanginginig na ang kamay ko habang nakakapit sa kanya.

Tumingin siya sa dalawa kong kamay sabay sabing, “Pasensya na pero hindi ko siya nakita.” mahina niyang sagot sa akin. Parang kinurot ulit ang puso ko dahil doon. Nagpigil na lamang ako ng luha dahil sa sinabi niya.

Pilit akong ngumawa, “Ganun ba, Kevin. Nagbakasakali lang naman —” hindi ko na napagpatuloy ang pagsasalita nang bigla niya akong yakapin ng mahigpit. Hindi ko alam ang dahilan niya pero tinugunan ko na lamang ito na mas lalo pang nagpahigpit ng yakap niya. May problema na naman siguro siya. “Kilala na kita, Kevin. May problema ka ba at bigla mo nalang akong niyakap?” simula noon kapag may problema siya o nagawang mali ay kaagad niya akong yayakapin. Hindi parin siya nagbabago.

“Na-miss lang kita nang sobra. Wag ka nang mawawala sakin, ah. Remember? Magka-camping pa tayong dalawa. Gusto pa kitang makasama ng matagal.” ani niya sa madamdaming tono. Naantig naman ako sa sinabi niyang iyon. Hindi na iyon mangyayari, si Paolo na lamang ang kulang. Ani ko sa isip ko.

Humiwalay na ito sa akin pagkatapos ay ginulo ang buhok ko. “Kevin, ayan ka na naman. Wag mo ngang guluhin ang buhok ko, tsk.” reklamo ko habang inaalis ang kamay niya.

“Bumabawi lang ako. O siya, lalabas muna ako. Ipaghahain kita ng mainit na sabaw na niluto ko para lang sayo.” tumango na lamang ako sa kanya bilang pagsang-ayon. Pagkalabas niya ay dumungaw pa ito saglit sa akin. “Matitikman mo na rin ang sabaw ko.” pang-aasar niya. Napangisi na lamang ako sa sinabi niya.

“Kahit kailan ka talaga, Kevin.” bulong ko nang maiwan niya ako.

Nang ako na lamang mag-isa rito, tumanaw ako sa alapaap na natatanaw sa bintana. Hinihiling ko na sana ligtas nga si Paolo. Alam kong kaya niya iyon, sabi na rin iyon ni Lolo kaya naniniwala ako.

Sa mga sandaling iyon, hindi ko na napigilan ang pagpatak ng luha ko dahil sa pakiramdam ng pag-iisa, “Sana inamin ko na lang talaga sayo na mahal kita.” bulong ko habang palihim na pinupunas ang mga luha sa mata ko.

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy 2:

Jungle Of Death

Chapter 15

Syd Forteza’s POV

Nangingibabaw ang naghalo-halong huni ng mga insekto at kwago na maririnig sa kailaliman ng gabi.  Madilim sa labas ngunit matingkad na nagniningning ang mga bituin sa kalangitan kahit pa wala ang buwan.

Narito ako sa ikatlong palapag ng cabin nila Kevin. Gawa sa malalaking troso ang kabuuan nito kaya masasabi ko na sobrang tibay nito. Ang bubong ay anahaw. May dalawang kwarto sa ikalawang palapag. Tig-isa sila doon ni Lolo at ni Jerome. Sa baba naman may isang kwarto, naroon rin ang cute na kusina at maliit na sala. Doon ata matutulog si Kevin.

Ibinigay na sa akin ni Kevin itong third floor. May kapayapaan, katamtaman lamang ang liwanag rito, hindi masyadong maraming gamit, at ang pinakapaborito ko sa lahat ay may isang pader rito na puro lamang salamin na transparent kaya tanaw na tanaw ang mga nagtataasang kabundukan sa may bandang hilaga kung saan kami nanggaling. Ang ganda na sana ng tagpo rito. Makukumpleto sana ang lahat kung narito si Paolo sa tabi ko.

Lumakad ako papunta sa tapat nitong salaming pader, nag-indian sit. Pasado-alas otso na ng gabi. Mabuti rin dahil maaga nang nakatulog si Lolo. Kwento niya sa akin, hindi daw siya nakatulog nang maayos kakahintay sa amin ni Paolo.

Nararanasan ko na rin ang nararanasan niya. Hindi ko pa nararamdaman ang antok dahil sa pag-aalala ko kay Paolo. Miss na miss ko na siya.

Pangalawang gabi na ito simula nang mawala siya. Sobrang lungkot at sobrang sakit sa pakiramdam na para bang nauubusan ako ng hangin na hinihinga. Ang laki ng puwang na nawala sa puso ko dahil sa nangyari. Masakit mawala ang taong mahal na mahal mo.

Hindi ko na alam ang iisipin ko sa ngayon. Para maging malakas, pinanghahawakan ko ang mga sinabi niya sa akin na hindi dapat ako pangunahan ng mga negatibong emosyon dahil sisirain lamang nito ang mood at pag-iisip ko. Instead, nananalangin na lamang ako na sana ay nasa maayos siyang lugar ngayon.

Naging malakas siya noong mga oras na kasama ko siya, naging inspirasyon sa akin at nagsikripisyo para lamang mailigtas ako. Sobra kong na-a-appreciate lahat ng iyon. Walang bagay sa mundo ang kayang tapatan ang mga ginawa niya para sa akin. Kaya hindi ko naman masisisi ang sarili ko na mahulog ng mahulog sa kanya, hindi ba? Siya yung lalaking papangarapin ng lahat.

Sa ngayon, naniniwala ako sa huli niyang sinabi sa akin na babalikan niya ako.

Kanina lamang ay pinakawalan na ni Lolo si Dos kasama ang isang mensahe upang sunduin si Paolo. Sana ay magtagpo agad sila. Sana ay wala sa kanilang mapahamak.

Hindi ko na namalayan na lumalandas na pala ang mga luha galing sa mga mata ko. Kahit magtigas-tigasan ako o magtapang-tapangan, hindi maitatago ng mga luha ang sakit sa loob ko.

Wala, nilamon rin ako ng sakit na para bang galing ako sa isang matinding break up. Napakagat labi na lamang ako tsaka umiyak ng umiyak. Ito ang uri ng katahimikan na sobrang sakit sa pakiramdam. Bakit ba kasi kailangan ka pang mawala sa tabi ko, Paolo?

Habang nasa ganoon akong posisyon ay narinig ko ang dalawang beses na pagkatok. Dali-dali kong pinunas ang mga luha ko, humangos ng malalim upang kumalma bago magsalita, “Pasok, bukas iyan.” nauutal-utal ko pang sabi. Dahil nakatalikod ako sa pintuan, sinulyapan ko lamang si Kevin nang makapasok siya.

“Magandang gabi.” kasabay nun ang pagsarado niya ng pinto. “Hindi ka pa natutulog? Lumalalim na rin ang gabi, Syd. Kailangan mong bumawi ng tulog. Kumusta na rin pala ang pakiramdam mo, Syd?” pagkatapos ay umupo ito sa tabi ko.

“Hindi pa kasi talaga ako makatulog. Okay naman na ako. Masakit nalang yung spot kung saan ako tinusok ng bubuyog.” malumbay kong sagot sa kanya. “Ikaw, bakit hindi ka pa natutulog?” balik kong tanong sa kanya.

“Gaya mo, hindi rin ako makatulog.” sagot niya. Napatingin ako nang itinaas nito ang kamay niya na may hawak na beer. “Ito ang pang pa-antok ko. Maaari ba kong uminom rito habang nakikipag-kwentuhan sayo?” kailan pa siya natutong uminom ng alak?

“Oo, naman. Sainyo kaya ’to kaya walang dahilan para magpaalam ka sakin.”

“Nagpapa-alam ako kasi, hindi ba binigay ko na sayo ’tong kwarto? Kaya dapat lang na magpaalam ako. Ikaw na ang prinsesa rito, I mean prinsipe. Kaso, hindi ako papayag na ako lang ang uminom. Heto, kinuhaan rin kita?” nabigla ako nang idikit niya sa akin ang malamig na bote ng light alcohol drink kaya nahampas ko ito ng mahina sa braso niya. Matapos nun ay agad ko namang kinuha ang bote ng alak na binigay niya sa akin.

“Pasaway ka talaga, Kevin. Ang lamig na nga dito, ididikit mo pa yan sakin.” nangingisi kong litanya sa kanya. Lakas na rin niya ngayon mang-trip. Porket ba mas malaki na siya sa akin? “Pero salamat rito, maganda rin ’tong pangpa-antok.” sandali akong nabigla nang yakapin niya ako mula sa bandang tagiliran ng katawan ko. Kasabay nun ang pagpatong ng ulo niya sa balikat ko. “Kahit kailan talaga ang clingy parin ng bestfriend ko na ’to.” natutuwa kong sabi kasabay ang pag-inom ko ng alak.

Ilang segundo rin siyang tahimik doon. Naramdaman ko muna ang pagbuntong-hininga niya sa leeg ko bago siya magsalita, “Ano palang dahilan bakit hindi ka diyan makatulog? Ano bang iniisip mo?” bulong niya.

“Nag-aalala kasi ako nang sobra para kay Paolo.” simple kong sagot na nagpakalas ng yakap niya sa akin.  “Sana talaga ligtas siya, Kevin.”

Lumagok siya ng alak, yumuko sa sahig habang nakatingin sa pinapa-ikot niyang bote ng beer bago magsalita. “Alam ko naman na pinsan mo siya. Okay lang mag-alala pero bakit nga ba ganyan ka nalang mag-alala sa kanya? Para bang napaka-special ng tao na yun sayo.” malumanay niyang tanong. Naguguluhan ako sa kanya.

“Sinabi mo na, hindi ba? Na pinsan ko siya kaya walang dahilan para hindi ako mag-alala sa kanya. Miski naman kay Lolo, ganun rin ang bigat ng pag-aalala ko.” paliwanag ko sa kanya pagkatapos ay uminom ako ng kaunti sa inumin ko.

Nag-angat ito ng tingin sa akin. Nagtaka ako pero hindi ko pinahalata ang napapansin kong kakaiba sa kaniya. Yung saya niya kanina sa mukha ay nawala bigla. “Kaya ba iniiyakan mo rin siya? Ganun na ba siya kahalaga sayo?” malumanay niya ulit na tanong sa akin.

Napansin niya na pala kahit dim ang liwanag dito. Wala naman na akong dapat itago dahil bestfriend ko naman siya. Maganda na rin itong way para kahit papaano mailabas ko ang mga nararamdaman ko ngayon. Gusto kong ipagmalaki sa kanya si Paolo.

Binaling ko ang tingin ko sa labas ng pader na salamin bago siya sagutin. “Inaamin ko naman na umiyak ako dahil sa pag-aalala ko sa kanya. Hindi ko talaga maiwasan, Kevin. Prinotektahan niya ako habang kasama ko siya. Tapos nag-sacrifice siya sa akin para lang mailigtas ako. Sino ba naman ang hindi mag-aalala sa taong ganun kapag nawala sayo, hindi ba? Si Paolo yung tao na handang ialay ang buhay para sa taong mga mahal niya.” nagagalak kong pagmamalaki sa kanya.

“Kahit ako naman gagawin ko sayo yun. Mas kaya kitang protektahan. Magsasakripisyo ako sayo kahit kapalit pa ang buhay ko. Gagawin ko lahat sayo kasi special ka sakin, Syd. Alam mo naman yun, hindi ba?” naninibago ako sa mga sinasabi niya dahil masyadong mabigat at malalim ang mga binibigkas niya. Para bang iba siya sa Kevin na nakakasama ko dati. Sa mga sinasabi niya, para bang nakikipag-kompitensya siya sa mga ginawa ni Paolo sa akin.

“Alam ko naman iyon, Kevin. Parehong-pareho kayo ng antas ni Paolo pagdating sa pagkakaroon ng magandang mga gawi.” sagot ko sa kanya.

“Kahit kailan hindi ako magiging katulad ng lalaki na iyon dahil kaya kong higitan ang mga napatunayan niya sayo.” ani niya kaya naibaling ko ulit ang paningin ko sa kanya na may halong pagtataka. Ano bang nagyayari sa kanya? Bakit niya nasasabi ang mga ganyang linyahan? Lumagok na naman ito ng alak. Ang lungkot ng mga mata nito habang nakatingin sa akin. Para bang nasa rurok na ito ng pagpipigil ng luha.

May gusto ba siyang sabihin sa akin? Ayoko nang gatungan ang mga sinasabi niya dahil naka-inom siya. Baka ganyan lang siya kapag may impluwensya ng alak. “Gaya ba ng pag-aalala mo sa kanya ngayon. Nag-alala ka rin ba nung mga oras na kasama mo siya habang hinahanap si Lolo? Ako kasi, lagi kitang iniisip rito. Ngayon, kung mawawala rin ba ako, iiyak ka rin para ba sakin?” na-o-awkward na ako sa mga tanong niya. Hindi ko na makita yung magaan at masayang Kevin ngayon. May kakaiba sa kanya pero hindi ko matukoy.

Na-guilty ako dahil sa sinabi niya. Totoo, hindi ko siya naalala nung panahong kasama ko si Paolo. Kasi naman si Lolo ang inaalala ko ng mga oras na iyon. “Kevin talaga. Syempre naman kasi isa ka na sa mga taong napalapit na sa akin.” nauutal kong sagot. Ngumiti ako para subukan sanang alisin ang bumabalot na lungkot sa mukha niya. Susubukan ko sanang guluhin ang buhok niya gaya nang dati nang bigla niyang hawakan ang kamay ko. Ngayon niya lang ginawa ang pagpigil sa kamay ko. Unti-unting nawala ang ngiti ko sa ginawa niya.

“Kevin, may problema ba? May gusto ka bang sabihin sa akin? “ tanong ko sa mahinang tinig, tama lang para marinig niya. Nakakaramdam na talaga ako ng kakaiba sa mga kinikilos niya ngayon. Piling ko may gusto siyang sabihin sa akin.

Unti-unti niya namang binaba ang kamay ko saka ito binitawan. Ganun pa rin ang bigat ng lungkot sa mga mata at mukha niya. “Mahal mo ba yung pinsan mo na yun, Syd?” kabasay nun ang papatak ng luha niya sa nangungusap niyang mga mata.

Nabigla ako sa tanong niyang iyon. Sinabayan pa ng mga luha niya na hindi ko alam ang dahilan. Natataranta ako kung ano bang gagawin o i-re-respond ko sa kanya. Pero wala akong choice kung hindi mag-isip ng palusot – ay hindi dapat ko sigurong sagutin ang tanong niya pero – argh, di ko alam ang sasabihin.

Naisip ko nalang, kahit nanginginig ay hinawakan ko ang kamay niya. Hindi ko mawari kung saan nanggagaling ang mga tanong at luha niyang iyan.

Kahit hindi niya sabihin ay ramdam ko ang sakit sa bawat patak ng luha niya. Parang mas inaalala ko ngayon ang dahilan ng pagluha niya kaysa sa tanong niya. “Okay ka lang ba talaga? Bakit mo naman yan natanong? Tsaka bakit ka umiiyak, Kevin? May problema ba? Bestfriend kita kaya wag kang mahiya na mag-open sakin.” kasabay ng pilit kong pagngiti ay ang pagpisil ko sa kamay niya. Gusto ko siyang pakalmahin kahit hindi ko alam ang dahilan ng pagluha niya.

Napatingin ako sa bote ng beer na iniinom niya. Ilang lagok palang pero ubos na ang laman nun? Grabe, lasing na talaga ata itong si Kevin.

“Umiiyak ako dahil nasasaktan tong puso ko. Hindi mo ba mahalata, Syd. Sabagay, yung lalaki lang naman na yun ang nasa isip mo.” lintanya niya na nagpa-awang ng mga labi ko. Nasasaktan siya saan? Doon ba sa pag-aalala ako kay Paolo? Hindi na ako makangawa sa mga sinasabi niya sa akin. Naguguluhan na talaga ako. Teka, nagseselos ba siya kay Paolo? “Kaya sana sagutin mo ako. Mahal mo ba yung lalaki na yun? Kasi base sa pinapakita ng mga kilos at emosyon mo, eh, ganun ang nababasa ko.” matapos niyang magwika ulit ng ikinabigla kong mga pag-amin niya ay bigla itong lumapit sa akin tsaka sumubsob sa dibdib ko. Doon ay sumuka siya ng sumuka na nagpangiwi sa akin.

“Kevin, naman. Jusko, mukha ba kong bowl?” hinayaan ko na lamang siya sa ganitong posisyon. Hinaplos ko na lamang ang likod niya hanggang matapos siya sa pagsuka. “Kevin?” pagtawag ko ngunit hindi na siya nagre-response. Nakatulog na siya sa akin.

Inasikaso ko muna siya. Pinalitan ng damit tsaka pinahiga sa kama ko. Ang bigat niya naman kasi kung bubuhatin ko pa siya patungo sa baba. 

Matapos ko siyang maayos ay naglinis na rin ako ng aking katawan. Pagkatapos ay umupo na ako sa tabi niya kung saan ako mahihiga.

“Ano bang nagyayari sayo, Kevin?” tinalukbungan ko siya ng kumot. Tulog na tulog na siya. Grabe pala siya malasing, kung ano-ano na ang lumalabas sa bibig niya. Pero paano kung totoo?

Sa mga sandaling iyon ay napayakap nalang ako sa aking tuhod. Hindi pa rin nawawala sa isip ko yung tanong niya. Bakit niya iyon natanong sa sakin? Hindi naman iyon basta-basta babanggitin ng isang tao kung wala siyang napapansin.

Naka-inom siya, ang alam ko, hindi lahat pero may epekto ang alak na ilabas ang mga itinatagong pakiramdam ng isang tao. Alam niya na ba talaga na may gusto ako kay, Paolo?

Isa pang bumabagabag sa akin ay yung mga luha niya at yung mga sinabi niya sa akin na nasasaktan ang puso niya. Nag-iba yung mood niya nang ipagmalaki ko si Paolo. Matapos niya rin akong tanungin kung mahal ko ba si Paolo ay bigla na lamang siyang umiyak ng hindi ko naman alam ang dahilan.

Napatingin ako sa kanya. Hindi kaya, nagseselos nga talaga siya kay Paolo? Hindi kaya may nararamdaman siya para sa akin? May pagtingin ba siya sa akin? Yun ba ang dahilan kaya naluha na lamang siya sa harap ko?

Pero kasi…Argh! Napailing na lamang ako dahil sa mga pumasok na mga tanong sa isip ko. Heto na naman ako sa pag-a-assume ko.

Nahiga na lamang ako tsaka pumaharap sa kanya. Ramdam ko na ang antok dahil sa epekto ng ininom ko kanina. Malaki ang tsansa pero sana mali ako sa mga haka-haka ko na may gusto sa akin si Kevin. Bestfriend ko siya tsaka… May laman na itong puso ko at si Paolo iyon.

“Ayokong masaktan ka, Kevin. Kaya sana mali ako.” bulong ko.

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy 2

Jungle Of Death

Chapter 16

Syd Forteza’s POV

Lumipas na naman ang buong maghapon. Nagsisimula na namang sakupin ng kadiliman ang buong kagubatan. Hanggang ngayon wala pa rin si Paolo rito. Walang oras na hindi ko siya naiisip.

Habang tumatagal na wala siya sa tabi ko ay ganun rin ang pagdagdag ng pag-aalala ko sa kanya. Sa ngayon, kaya ko pa namang i-handle ang sarili ko dahil alam kong may pag-asa pa na makita ko siya. Naniniwala ako sa tapang at katatagan niya.

Narito ako ngayon sa kwarto ni Lolo. Pinagmamasdan ko lamang siya habang mahimbing na natutulog. Binabantayan ko siya. Kanina kasing hapon ay kumirot daw ang kanyang puso. Inatake na naman siya ng highblood.

Sabi sa akin ni Kevin, nung wala daw kami rito ay madalas na daw atakihin ng highblood si Lolo. Pakiramdam ko dahil ito sa pagkawalay namin sa kanya. Kahit hindi niya sabihin ay alam ko na dinamdam niya ng sobra ang pagkawalay namin sa kanya kaya nagkaroon siya ng ganitong health issue. Nalulungkot ako sa mga nangyari.

Kasabay rin ng pag-iisip ko kay Paolo at Lolo Thomas ay yung nangyaring tagpo sa amin ni Kevin.

Wala na siya sa tabi ko pagkagising ko kaninang umaga. Nagtataka nga ako dahil nakikisama siya sa amin nila Lolo kanina na parang wala lang yung nangyari kagabi. Para bang wala siyang natatandaan sa lahat ng sinabi niya sa akin. Natural na natural ang mga kilos niya. Hindi ko man lang siya nababasahan ng awkwardness sa kanyang galaw. Hindi ko naman siya masisisi dahil nasa impluwensya siya ng alak.

Pero kahit ganoon ang kinikilos niya ngayon ay naaalala ko parin ang mga sinabi niya sa akin . Hindi na iyon mawala sa isip ko. Gusto ko siyang kausapin kanina. Ilang beses kong sinubukan pero hindi ako makahanap ng magandang tyempo. Pinangungunahan kaagad ako ng hiya at kaba. Kalaunan, mas pinili ko nalang muna na huwag nang i-remind sa kanya yung nangyari kagabi.

“Mukhang ang lalim ng iniisip mo, Apo.” banggit ni Lolo kasabay ang paghaplos niya sa pisnge ko.

“Gising na po pala kayo.” hinawakan ko naman ang kamay niya tsaka ngumiti bago ulit magsalita, “Kumusta na po pala ang pakiramdam ninyo, Lo? May masakit po ba?” pag-aalala kong tanong.

“Maayos na ako ngayon, Apo. Sandali lamang at uupo ako.” inalalayan ko naman siya na maka-upo at makasandal sa headboard nitong kama. “Alam ko na mayroong bumabagabag diyan sa puso at isip mo. Nababasa ko iyon sa mga mata mo. Lolo mo ako, Syd. Hindi ba sabi ko sayo na maaari mong sabihin lahat sa akin.” maaliwalas niyang sabi.

Pinalambot niya na naman ang puso ko. Wala paring pinagbago si Lolo, nababasa niya parin ang damdamin sa mga mata ko. Sa tuwing sinasabi niya iyan, isang daang porsyento akong sigurado na sasabihin ko ang nararamdaman ko tungkol sa sarili ko sa kanya. Sobrang laki na kasi ng tiwala ko kay Lolo Thomas.

Humangos ako ng malalim. Natatakot akong sabihin sa kanya ang lihim kong pagtingin kay Paolo. Ito na nga ba ang tamang oras para umamin na ako? Hindi ako sigurado sa magiging reaksyon niya. Maaaring magalit siya. Kahit naman kasi hindi ko siya kadugo, pinsan ko parin siya.

Siguro ito na iyon. Final na ito. Sasabihin ko na sa kanya. Bahala na. Mas mabuti na ito nang makakuha ako ng magandang advice galing sa kanya. Hindi naman na ako bata para paluin niya pa. Pero kung magagalit siya sa akin dahil minahal ko si Paolo ay tatanggapin ko kahit ano mang parusa ang iatang niya sa akin.

“Ayoko na po itong itago pa. Mayroon po akong sasabihin sa inyo, Lo.” nahihiya ko pang wika habang nakayuko. Sobrang hirap bumigkas pero andito na ako. Wala na itong atrasan.

Inangat niya nang marahan ang ulo ko para tumingin sa kanya. “Ano ba ang sasabihin mo?” pagkatapos ay ngumiti ito na puno ng galak na naging dahilan para mas mapursige ko pa ang sarili ko na ibigkas ang lihim kong pagtingin kay Paolo.

Ramdam na ramdam ko na ang malakas na pagpintig ng puso ko. Kinakabahan na ako ng sobra sa sasabihin ko. Yumuko ulit ako tsaka pumikit. Nang makahanap ako ng magandang tyempo ay tuluyan na akong nakabigkas, “I’m sorry po. Hindi ko sinasadyang ma-inlove kay Paolo. Sorry po talaga.” diretsyahan kong pag-amin. Pinagtagpo ko pa ang kamay ko sa harap ko na para bang magdadasal upang ipakita talaga sa kanya ang sincere na paghingi ko ng tawad. “Unang kita ko pa lang po sa kanya ay tinamaan agad ako sa mga ngiti niya. Na-love at first sight po ata ako. Tapos lumipas ang mga araw, habang kasama ko siya ay mas lalo po akong nahuhulog sa mga ginagawa niya para sa akin. Hindi ko po mapigilan ang sarili ko. Pasensya na po talaga.”

Hinihintay ko na lamang ang sermon o sampal niya sa akin. Ito na nga siguro ang katapusan ko bilang apo sa kanya. Pero imbes na sermon o sampal ang matanggap ko ay narinig ko lamang ang pagtawa niya sa akin.

Nagtaka ako dahil wagas ang tawa niya. Kaya naman unti-unti kong minulat ang mga mata ko tsaka siya tiningnan. Napa-awang ang aking labi sa nakikita kong reaksyon sa kanya. Halatang-halata ang saya sa mukha niya. Ni-hindi ko man lang nakita ang ekspresyon ng galit na inaasahan ko na magmumula sa kanya. Anong ibug sabihin niya?

“Bakit po kayo natatawa? May nakakatawa po ba sa sinabi ko?” isang malaking tanong para sa akin ang ibinigay na reaksyon niyang iyan. Hindi ko kasi akalain na pagtatawanan niya lang ako matapos kong magdrama. Bigla tuloy akong pinamulahan dahil sa hiya. “Hindi ko po kayo maintindihan, Lolo.”

Hinintay ko na lamang siyang matapos sa kakatawa. “Pasensya na, Apo. Natatawa lang ako sayo. Para ka kasing bata diyan.” pagkatapos ay tumawa ulit siya saglit. Para akong bata? Ano bang ibig niyang sabihin? Hindi ko siya ma-gets.

Hinawakan niya ang balikat ko pagkatapos ay yinugyog niya ako ng mahina. Napabusangot nalang ako dahil sa kanya. “Lolo naman, ang seryoso ko rito tapos tatawanan niyo lang po ako. Kayo nga po dyan ang parang bata, eh.” nagtatampo kong bigkas habang pinaglalaruan ang mga daliri ko.

“Pasensya na. Naalala ko lang sayo ang sarili ko nung bata-bata pa ako. Ang pag-ibig nga naman kapag tinamaan ka.” Ano daw? Tumigil ito ng ilang segundo kaya nag-angat ako ng tingin sa kanya. “Hindi masama ang magmahal. Hindi rin masama ang humanga sa taong alam mo sa sarili mo na totoo lamang sayo. Wala naman akong nakitang mali sa mga sinabi mo, ah. Naguguluhan ako dahil humihingi ka sa akin ng tawad. Para saan?” may punto naman siya na wala akong ginawang mali. Pero kasi hindi maikaka-ila na pinsan ko si Paolo.

“Yun nga po. Minahal ko ang tao na dapat ay pinsan ko lang.” mahina kong sagot sa kanya, tama lang para marinig niya. Nahihiya ako sa pagtawa niya sa akin. Imagine para daw akong bata? Eh, nagmamahal lang naman ako. Tsaka kung ganyan ang naging reaksyon niya, ibig sabihin hindi siya galit sa akin. “Hindi po ba kayo magagalit sa akin?” dagdag ko pa.

Ngumiti lamang ito sa akin tsaka hinawakan ang kamay ko bago ulit magsalita, “Walang dahilan oara magalit ako. Oo, nakikita mo siya bilang pinsan mo. Ngunit alalahanin mo na hindi kayo lehitimong magkadugo. Hindi ako hahadlang sa nararamdaman mong iyan. Kung diyan ka masaya, susuportahan kita.”

Dahil sa mga sinabi niya pakiramdam ko ay lumalangoy ako sa alapaap. Like for real? Ang saya-saya ng kalooban ko ngayon na para bang gusto kong magtatalon sa saya. Wala na akong ibang magawa kung hindi ang mapangiti habang nakikinig sa kanya. “Walang dahilan para isipin mo ang ganyang mga bagay dahil para sa akin…” tumigil siya tsaka marahang pinisil ang kamay ko. Napansin ko rin na namula ang mga pisnge nito. “…ang dapat na inaalala mo ay yung nararamdaman mo para sa kanya. Bakit kaya hindi mo sabihin sa kaniya yang nararamdaman mo once na dumating na siya rito? Ikaw rin, baka mahuli na ang lahat.”

Sabihin ko sa kanya? Ang lubos na kasiyahan ko ay parang pinanghinaan ako ng kaunti. Nasabi ko na sa kanya noon na hindi ko siya mahal. Umamin na ako sa paraang pagsisinungaling kaya paano ko naman gagawin ang sinasabi ni Lolo? Hindi ko alam ang gagawin ko. May dahilan rin naman kasi ako kung bakit ko iyon nagawa. Pero ngayon nagsisisi na ako.

“Mukhang napa-isip ka ata diyan, Apo. Hindi mo naman kailangan magmadali. Tsaka wala pa naman siya rito kaya makakapag-isip ka pa.”

“Kasi po huli na po ang lahat, Lo. Noong nasa gubat kami, tinanong niya ako kung gusto ko ba siya. Natakot at nataranta na po ako kaya sinabi kong hindi ko siya mahal. Natakot po kasi ako na baka magalit at lumayo siya, pati po kayo.” malungkot kong pag-amin na sandaling nagpagulat kay Lolo.

Ngunit napansin ko na naglaylo ulit ang ekspresyon ng mukha niya. Pinagtapo niya ang dalawa niyang kamay sa harap ng dibdib niya tsaka tumingin sa bandang itaas na para bang may inaalala siya.

“Ganun ba. Alam mo, Apo. Matanda na ako. Nararamdaman ko na hindi na ako magtatagal sa mundong ito.” dahil sa sinabi niya ay bigla akong nagulat. What the… Out of a sudden bakit niya iyan nasasabi?

Napakunot ako ng noo kasabay ng pagbara ko sa pagsasalita niya. “Ano ba yang sinasabi nyo po? Matagal pa kayo sa mundo. Hindi po namin kayo pababayaan. Wag niyo nga po iyang sabihin, Lo.”

Ngumiti pa rin siya sa sinabi ko kaya mas napakunot ako ng noo, “Sinasabi ko lang ang katotohanan sa iyo, Apo. Sa tingin mo ba, kung sasabihin ko sayo na magtatagal pa ang buhay ko ay mababago ba nun ang katotohanan? Ang katotohanang matanda na ako at paubos na ang buhay ko?”

Dahil sa mga binitiwan niyang salita ay hindi ko na napigilang umiyak sa harap niya habang kagat-kagat ko ang labi ko. Gets ko na siya pero bakit kailangan niya pa akong pangaralan sa ganitong paraan? Nasasaktan ako sa mga sinasabi niya. Ngayon ko lamang hindi matanggap ang pangaral niya sa akin. “Lolo.” humihikbi kong tawag sa kanya dahil hanggang ngayon ay nakangiti pa rin ito ngunit kita ko kung paano dahan-dahang lumandas sa pisnge niya ang kanyang luha.

Yinakap ko na lamang siya tsaka doon umiyak ng umiyak. “Tama na po iyan. Gets ko na kayo. Nasasaktan na nga po ako dahil wala si Paolo, ganyan rin kayo magsalita? Mag-Lolo talaga po kayo?” naaasar kong biro.

Naramdaman ko ang marahan niyang pagtugon ng yakap sa akin habang hinahaplos niya ang buhok ko. “Ang gusto ko lamang sabihin sa iyo ay maging totoo ka lang sa sarili mo. Dahil kahit kailan man, hindi maitatago ng kasinungalingan ang totoo mong nararamdaman. Ikaw rin ang patuloy na masasaktan sa huli. Tandaan mo yan!” dahil doon ay mas hinigpitan ko pa ang yakap ko sa kanya. Bumigay na ang puso ko dahil sa mga pangaral niya.

“Nagsisisi na po ako, Lo.” iyak ko sa kanya.

Matapos pa ang ilang segundo ay naghiwalay na rin kami. “Hindi pa huli ang lahat, Apo. Ipagdasal natin na makarating na siya rito kaagad. Tandaan mo lang na nasa inyo ang suporta ko.”

Hindi ko alam pero ako lang ba ang nakakapansin na parang pinagtutulakan niya ako kay Paolo? Para bang kilig na kilig si Lolo habang nagsasalita. Namumula pa ang pisnge niya habang nagsasalita.

Ah, basta kahit ano man iyon, masaya ako ngayong gabi dahil sa pagtanggap at suporta ni Lolo sa akin at sa nararamdaman ko para kay Paolo. Pangalawang pagkakataon na ito. “Ano ba yan? Pati ako pina-iyak mo ng bata ka. Nakakahawa yung iyak mo ngayon, ah. Tingnan mo at para ka na dyang basang sisiw.” biro niya sa akin.

Napangisi naman ako sa kanya habang pinupunasan ang luha ko. “Lolo, talaga. Parehas na parehas talaga kayo ni Paolo, mapang-asar.” natutuwa kong sabi. “Marami pong salamat sa suporta at pagtanggap ninyo sa akin. Thank you, Lo.” binigyan ko ulit siya ng yakap ng pasasalamat.

“Basta ikaw, Apo. Bigyan niyo ako ng maraming apo, ah.” tumawa na naman ito ng wagas.

Dali-dali akong humiwalay sa kanya. “Lolo!” sigaw ko sa kanya dahil sa pang-aasar niya.

Sobrang saya ko ngayon dahil sa mga napag-usapan namin ni Lolo. Pero may inaalala pa ako. Kapag ba umamin ako kay Paolo, eh, matatanggap niya ba ako? Bahala na. Aamin na ako kahit ano pa ang mangyari.

After nun, nagkwento pa ako ng mga bagay na nagustuhan ko kay Paolo. Ang saya ko lang nang mga sandali na ito. How I wish na sana nandito rin si Paolo.

Sa haba ng kwentuhan namin ay hindi na namin namalayan ang oras. Nagpaalam na ako para magpahinga na rin. Kahit pa narito lang kami sa loob ng cabin ay nakakapagod parin, lalo na ang maghintay.

Pagkalabas ko ng kwarto ni Lolo ay naabutan ko si Kevin sa harap ng pintuan ni Jerome. Kaharap lang mismo ng pinto nitong nilabasan ko. Parang papasok pa lamang siya dahil hawak niya ang doorknob nito. “Kevin? Kumain na ba kayo ni Jerome?” tanong ko sa kanya matapos kong maisara ang pinto.

Yumuko lamang ito sa harap ko tsaka tumango. “Nasa baba pa si Jerome, nagliligpit sa kusina. Sige na. Pasok na ko rito, Syd. Maiwan na kita.” mahina at walang buhay niyang bigkas sa akin. Pipigilan ko pa sana siya para makausap tungkol kagabi. Kaso napaurong na naman ang dila ko. Bago siya tuluyang makapasok ay nakita ko ang mga bote ng alak na hawak niya katulad nung ininom namin kagabi.

“Napapadalas na ata ang pag-inom niya.” bulong ko habang nakatitig sa kwarto kung saan siya pumasok.

Bumaba muna ako saglit para sabihan si Jerome na matulog na rin. Pagkatapos ay umakyat na ako sa kwarto ko.

Tumayo ako sa harap ng salaming pader para tanawin ang nangniningning na mga bituin sa madilim na kalangitan. May naalala ako saglit. Paborito namin itong pagmasdan nila Noah, Earl at si Ford kapag magkakasama kami. Nasaan na kaya sila ngayon? Napangiti ako doon dahil talaga namang kay gaganda nila. Ilang minuto rin akong naroon, nananalangin para sa kaligtasan niya.

Sinakop na naman ako ng kalungkutan kaya namasa bigla ang mata ko. Hindi ko talaga maiwasan. Miss na miss ko na siya. “Sana sa mga oras na ito ay nakatanaw ka rin sa mga bituin, Paolo. Ilang araw pa lamang ang lumilipas, pakiramdam ko ilang taon ka ng wala sa tabi ko.” bulong ko na buo ang pag-asa sa puso ko na babalik siyang ligtas sa amin ni Lolo.

“Syd?”

Biglang tumayo lahat ng balahibo ko sa katawan nang marinig ko ang tinig niya. Ang tinig na kay tagal kong hindi narinig. Naghalo ang takot, kaba at pagkasabik sa puso ko. Siya nga ba iyon?

Dali-dali kong pinihit ang buo kong katawan sa aking likuran. Napatakip ako ng dalawa kong nanginginig na kamay sa aking bibig. Hindi ako makapaniwala na ang lalaking nagsakripisyo at nawalay sa akin ay nasa harapan ko na.

“Paolo? Ikaw ba talaga ’yan?”

Mister_Adobo_

Stuck With A Daddy 2:

Jungle Of Death

Chapter 17

Syd Forteza’s POV

Dali-dali kong pinihit ang buo kong katawan patungo sa aking likuran. Napatakip ako ng dalawa kong nanginginig na mga kamay sa aking bibig. Hindi ako makapaniwala na ang lalaking nagsakripisyo at nawalay sa akin ay nasa harapan ko na.

“Paolo? Ikaw ba talaga ’yan?” nanginginig kong tanong habang nakatingin sa mga mata niyang nangungusap. Basang-basa ko doon ang nag-uumapaw niya ring saya.

Ngumiti siya na abot hanggang tenga pagkatapos ay tumango sa akin. Hindi nga ako nagkakamali. Iyon ang ngiti niyang hinangaan ko at bumihag sa akin noon. Siya na nga iyan! “Ako nga ito, Syd.” wika niya sa malamim niyang boses. Doon na tumulo ang mga luha ko dahil sa sobrang saya na nararamdaman ng puso ko. Tila gusto na ring kumawala nito sa dibdib ko habang nakatitig sa kabuuan niya.

Wala na kaming pinalagpas na segundo. Kusa nang gumalaw ang katawan ko para lumakad papunta sa kanya, ganun rin siya. Gusto ko na siyang mayakap nang mahigpit. Sa gitna nang liwanan ng mga bituwin na nanggagaling sa labas ay nagtagpo kaming dalawa. Tila bumagal ang lahat para sa akin.

Wagas kaming nagyakap. Pina-ikot niya ako ng isang beses pagkatapos ay binaba niya ako sa dati kong pwesto. Naka-embrace ang pareho kong braso sa katawan niya. Ang kaliwang kamay niya ay naka-angkla sa bewang ko samantalang yung kanan niyang kamay ay sinasapo ang ulo ko habang hinahaplos niya ito. Ramdam ko rin ang paghalik niya sa ulo ko na mas lalong nagpahigpit ng yakap ko sa kanya.

Patuloy na tumutulo ang luha ko habang nakasandal ang ulo ko sa kanyang dibdib. Rinig na rinig ko ang malalakas at mabibilis na pintig ng kanyang puso. Ito ang yakap niya na oras-oras kong hinahanap. Ito ang tahanan ko na parang ilang dekadang hindi ko nauwian. Naramdaman ko na ngayon na buo na ang pagkatao ko.

Nasa ganoon parin kaming posisyon nang tingalain ko siya bago magsalita, “Nandito kana nga talaga, Paolo. Masyado mo akong pinag-alala alam mo ba yun, ah? Thank you, Lord!” galak na galak kong sabi.

Marahan niyang hinawakan ang leeg ko tsaka kinulong niya ang paningin ko sa kaniya bago magsalita, “Syd, hindi ako bumabali ng pangako lalo na kung mahalaga ang isang tao sakin. Bumalik na ako, Syd. Hindi mo na kailangan mag-alala pa.” pagkatapos ay hinalikan niya ako sa noo ko na nagpapikit sa akin. Dinama ko iyon hanggang sa aking kaibuturan.

Nagpanghiwalay na kami. “Ano bang nangyari sa iyo? Nagkita ba kayo ni Dos?”

Tumango siya sa akin bago magsalita, “Pagkatapos nun ay madali niya kami ritong dinala ng mga kasamahan ko. Nakahinga ako nang maluwag dahil natunton ko na kung nasaan si Lolo. Hindi ko nga akalain na narito ka kasama niya.”

Napataas ako ng dalawa kong kilay dahil sa sandaling gulat. “May mga kasama ka? Sino naman?” nang mga oras rin na ito ay sumagi sa isip ko si Lolo. Hinawakan ko ang dalawa niyang braso para dalhin siya sa kanya, “Paolo, kailangan mong makita si Lolo. Tara at pumunta tayo doon. Sobra rin ang pag-aalala niya sayo.”

Inaakay ko na sana siya nang bigla akong pigilan nito. “Nakita ko na siya, Syd. Galing ako sa kwarto niya ngayon lang. Nagpapasalamat ako dahil ligtas siya rito, kasama ninyo ni Jerome. Sabi niya sa akin, bukas na lang daw kami mag-usap dalawa dahil…” huminto ito saglit pagkatapos ay hinawakan nang tig-isa niyang kamay ang dalawa kong kamay. Itinaas niya ito tsaka pinantay niya ito sa aking dibdib. “…sinabi niya sa akin na palagi ka raw umiiyak. Lagi mo raw akong hinahanap at hinihintay. Totoo ba iyon, Syd?” mahina niyang tanong sa akin, tama lang para marinig ko.

Naramdaman ko ang agaran na namang pangingilid ng luha sa mga mata ko dahil sa sinabi niya. Naalala ko ang masasakit na mga oras na wala siya.

Mabilis akong tumango sa kanya sabay sabing, “Natatakot lang kasi ako na baka mawala ka, Paolo. Hindi ko kaya nang wala ka. Sinanay mo na ko, eh.” matapos nun ay naramdaman ko ang isa na namang patak ng luha na lumandas sa pisnge ko.

Pinahid niya ito gamit ang kanyang daliri. Pagkatapos ay sinapo ulit ng dalawa niyang kamay ang pisnge ko. “Parang hindi mo naman ako kilala, Syd. Walang kayang magpataob sakin, maging zombie man yan. Hindi pa pinapanganak sa mundong ito ang taong magpapalambot ng tuhod ko.” bumitaw ito at lumayo ng bahagya sa akin bago ulit magsalita. Flinex pa nito ang kanyang batak na braso na ikinangisi ko. “Bukod nalang siguro sa magiging misis ko. Siya lang ang pwedeng magpa-amo at magpaluhod sa akin.” pangisi niya pang sabi sa akin. Paano ko nga ba makakalimutan ang pangarap niyang iyan? Gusto niya rin palang magka-anak.

Sandali naman akong natawa sa kanya habang pinupunas ang natirang luha sa mga mata ko. “Sana nga ay mahanap mo na siya para makita ko naman kung paano ka matakot sa asawa mo. Aasarin talaga kita.” biro ko nalang.

Nasaktan ako ng kaunti dahil sa sinabi niya. Hanggang ngayon ay nasa isip niya parin iyon. Hindi ko naman siya masisisi, babae parin ang gusto niya. Pero kahit ganoon ay aaminin ko parin ang nararamdaman kong ito. Gusto ko nang makawala itong kinukulong kong pakiramdam sa puso ko.

“Oh, ba’t parang may iniisip ka dyan?” nagtataka niyang tanong. Napansin niya rin pala. Mana talaga siya kay Lolo.

Ngumiti ako bago magsalita, “Wala. Hmm. Kailangan mo na muna siguro ngayong maligo at magpalit ng damit.” pinagmasdan ko ulit ang kabuuan niya bago ulit magsalita, “Kawawa naman iyang damit mo, punit-punit na. Tsaka ang dungis mo na rin. Tamang-tama habang naliligo ka ay ipaghahanda na kita ng makakain. Pati na rin yung mga sinasabi mo na kasama mo. Gusto ko silang makilala.”

Umiling ito sa huli kong sinabi, “Wag na dahil busog pa naman kami ng mga kasamahan ko. Manatili ka na lamang rito sa kwarto at hintayin mo nalang ako makalabas. Mabilis lang naman ako. Marami pa tayong pag-uusapan, Syd.” tumango na lamang ako sa kanya. Naglakad na ito para pumasok na sana sa comfort room nang bigla itong tumigil tsaka humarap ulit sa akin. May dinukot ito sa bulsa niya. “Heto nga pala yung cellphone mo. Dinala ko na dahil alam ko na mahalaga rin iyan sa iyo. Kinuha ko iyan nang magpalipas ako ng gabi doon sa bahay ni Lolo.”

Agad naman akong lumapit sa kanya tsaka ko iyon kinuha. Nagpasalamat ako bago siya tuluyang pumasok sa loob.

Magiliw akong naglakad patungo sa kama ko. Hindi pa rin kasi ako makapaniwala na narito na siya. Para bang isang panaginip ito na ayaw ko nang magising.

Napa-isip ako kung sino kaya ang mga kasamahan niya. Gusto ko rin silang makilala pero sa ngayon ay kay Paolo ko muna itutuon ang atensyon ko dahil matagal rin akong nangulila sa kanya.

Umupo ako tsaka sumandal sa headboard nitong kama ko. Nang sandaling pindutin ko ang power button nitong phone ay lumantad sa akin ang mukha ni Paolo na nasa wallpaper nito. Napangisi ako dahil naka-wacky siya habang may mga zombie na humahabol sa likod niya. Parang tuwang-tuwa pa ang gágo, cute daddy ang datingan niya.

Binuksan ko ang gallery nitong phone ko. Tumambad sa akin ang sandamakmak niyang selfie. Ang dami nito dahil naka-ilang scroll rin ako hanggang maka-abot sa pinakadulo. Kung hindi siya naka-wacky ay nagpapa-pogi naman. Takte, pinuno na niya ang storage nitong phone ko.

Binuksan ko rin ang ibang folder hanggang sa makarating ako sa videos. Nakita ko rito ang tatlong recorded video. Sa pagkakatanda ko, isa lang ang narito. Itong nauna ay may thumbnail na mukha ko ang nakalagay samantalang ang pangalawa at pangatlo namang video ay purong itim lamang ang makikita.

Alam ko na itong una ngunit pinanood ko parin. Ito yung araw na nagpakilala ako at sinabi ang tungkol sa mga pinagdadaanan ko. Naalala ko rin na tulog nang mga oras na ito si Paolo. Matapos iyon ay akin namang binuksan ang pangalawang video na may itim na thumbnail.

“Na-record ko pa pala yung pag-confess ko kay Paolo habang tulog siya nun.” nagtataka kong bulong nang matapos ko ang pangalawang video. Bahagyang tumibok nang mabilis ang puso ko nang sumagi sa akin na baka nakita niya ito. Malaki ang posibilidad dahil matagal itong nasa kanya. Paano nga kung napanood niya talaga ’to? Anong gagawin ko?

Nasa ganoon akong pag-iisip nang mapindot ko ang pangatlong video. Doon napunta ang lahat ng atensyon ko nang makita ko si Paolo sa mismong video. Inaayos niya ang cellphone ko sa pagkakapatong sa kung saan pagkatapos ay naupo siya sa gitna ng kama. Alam ko na nasa kwarto siya ni Lolo dahil sa mga gamit na nakapaligid sa kaniya.

Ngumiti siya, nag-thumbs up bago tuluyang magsalita, “Hello. Ako nga pala si Paolo Martinez. Narito ako ngayon sa kwarto ng mahal kong si Lolo Thomas pero wala siya ngayon rito. Ginagawa ko ito dahil nagtatampo ako kay Syd. Hindi man lang niya ako sinama sa vlog niya nung una. Kaya once na napanood mo ito ay hiling ko na gumawa rin tayo ng magkasama.” sandali siyang tumigil at tila nag-isip. “Paano ko ba ito sisimulan? Hmm. Ito ay maiksing confession lamang para sa taong napaka-espesyal para sa akin. Hindi ko maipaliwanag kung bakit bigla na lamang tumigil ang mundo ko nang una kitang masilayan. Masaya kang kausap. Ang gaan at ang lambing ng mga yakap mo. Gusto ko ang mata mong palaging nangungusap sa akin tsaka ang kabuuan mo. Hindi ka nakakasawang pagmasdan. Naalala ko tuloy noong gabi na una kitang makatabi. Hindi ako makatulog nun dahil sa kakaisip ko sa kakaibang nararamdaman ko sayo. Buong gabi lang kitang pinagmamasdan nun hanggang sa hindi ko inaasahan na mapapayakap ka sakin. Syempre, tinugunan ko na iyon. Doon lamang ako inantok habang yakap-yakap ka. Gabi-gabi ko na yung hinahanap. Alam mo, masaya rin ako sa tuwing sinasabi mo na partner mo ko. It really feels so good. Shít, ang cheesy ko ngayon pero okay lang dahil para sa sayo naman ito. Hindi ako makapaniwala na sa dinami-dami nang babaeng nakarelasyon ko noon ay sayo lang mahuhumaling at mababaliw itong puso ko. Higit pa sa pagiging cousin o magtropa o magbestfriend ang nararamdaman ko. Kaya kung sakaling mapanood mo man ito, I want to say that I love you, Syd. Yun lang. Salamat. Wag ka nang magpapaligaw sa iba, ah. Ako na ang mangliligaw sayo.”

Doon na natapos ang video na nagbigay ng chills sa buo kong katawan. Hindi ako makapaniwala sa mga narinig ko mula sa kanya. Gulat na gulat ako. Takte, totoo ba ito? Ang lakas ulit ng tibok ng puso ko. Bakit hindi ko man lang napansin na ganun na pala ang nararamdaman niya sa akin? Bakit hindi ko man lang nabasa sa mga mata niya na mahal niya rin ako? So ibig sabihin ay mutual ang pakiramdam namin sa isa’t isa sa simula palang?

Habang nasa ganoon akong pag-iisip ay bigla na lamang umupo si Paolo sa harap ko pagkatapos ay dahan-dahan niyang kinuha sa akin ang cellphone tsaka ito ipinatong sa may lamesa. Hindi ko namalayan na narito na pala siya sa dahil sa lubha kong kaka-isip. Ramdam ko ang pamumula ng pisnge ko dahil sa naghahalong kilig at hiya habang nakatulala sa mga mata niya ngayon. Hindi na ako makagalaw dahil sa kanya.

Hinawakan niya ang kamay ko tsaka niya ito dinampian ng isang halik. “Napanood ko yung video confession mo sa akin. Natuwa ako doon alam mo ba?” nakangiti niyang sabi habang ako naman rito ay gulat na gulat parin sa napanood ko. Hindi parin ako makapaniwala sa mga rebelasyon na ito. “Ba’t parang hindi ka parin makapaniwala diyan? Sige, para maniwala ka ay uulitin ko ng personal sayo. Mahal na mahal kita, Syd.” pagkatapos ay hinalikan niya ulit ang kamay ko nang hindi inaalis ang tingin sa akin. “Ikaw, mahal mo parin ba ako?”

Hindi na ako umimik pa. Mabilis akong lumapit sa kanya tsaka siya yinapos ng mahigpit na yakap para iparamdam na hindi nagbago ang pagmamahal ko sa kanya. Hindi ko na pala kailangan pang mag-alala dahil ganun rin ang nararamdaman niya sa akin. “Mahal rin kita, Paolo. Matagal na.” buong puso kong pag-amin sa kanya. Finally, naamin ko na. Ang gaan at saya nito sa pakiramdam ko. Para bang nabunutan ako ng tinik dahil rito. “Patawad rin sa ginawa kong pagsisinungaling sayo nung nasa gubat tayo. Natakot lang ako na baka layuan mo ako.” naramdaman ko ang marahan niyang paghaplos sa likod ko.

“Inaamin ko naman na nasaktan ako nang sobra nung mga panahon na iyon. Pero hindi ko naman na iyon inaalala pa. Dahil alam mo kung ano ang mahalaga? Kung ano tayo ngayon.” bulong niya, tama lang para marinig ko. Mas lumakas pa ang pintig ng puso ko dahil sa sinabi niya. Hindi ko na maipaliwanag ang saya ko ngayon. Parang nasa itaas na ako ng kalangitan.

Nagpanghiwalay na kami tsaka hinarap ang isa’t isa. “Syd. Handa kitang ligawan kahit gaano pa katagal. Pagsisikapan ko iyon. Pero kung sakali man na sasagutin mo ako ngayon, ipinapangako ko na liligawan kita araw-araw. Sabihin mo lang sa akin kung handa kanang pumasok sa relasyon, Syd. Kasi ako? Gusto ko nang ibigay saiyo lahat ng sa akin.”

Kailangan ko pa siyang paghintayin nang matagal? After all the pain and sacrifices, sa tingin ko hindi na iyon kailangan pa dahil mahal ko siya, mahal niya rin ako. The feelings is mutual. Kilalang-kilala ko na rin siya, so, ano pang dahilan para patagalin pa ito?

“Kung mahal naman natin ang isa’t isa, bakit pa natin patatagalin, Paolo? Siguro nga mabilis pero hindi natin sigurado ang buhay. Hindi natin alam ang kahihinatnan ng buhay natin kinabukasan kaya wag na nating sayangin ang bawat sandali.” nagagalak at puno nang pagmamahal kong wika sa kanya. Gusto ko na ring maranasan ang mahalin kagaya nang pagmamahal na ibinibigay ko.

Nasilayan ko naman ang abot tenga niyang ngiti kasabay ng mga mata niyang biglang namasa. “Tayo na? As in, pinapayagan mo na ako na maging boyfriend mo?”

Tumango ako kasabay ang pagyakap ko sa kanya. “Oo, tayo na, Paolo. Sayo na ako.”

Nagpanghiwalay naman agad kami. “Yes, Kami na ni Syd!” sigaw niya pa. Dahil sa saya ay nabuhat niya pa ako kaya wala na akong nagawa kung hindi ang iangkla ang braso ko sa leeg niya habang umiikot kami.

Matapos nun ay ibinaba niya naman kaagad ako. Napansin ko na bahagya itong napayuko na para bang may gusto siyang hingiin pero nahihiya niyang sabihin. “Oh, ba’t parang nag-iba yata ang mood mo dyan? May problema ba, Paolo?”

Nag-angat naman kaagad ito ng tingin sa akin bago magsalita, “Since tayo na, Syd. Maari na ba kitang halikan? Ulit.”

Natawa naman ako saglit dahil sa inasta niya. Masaya akong tumango dahil bakit naman hindi diba? Kami na rin naman. Wala nang dahilan para ma-awkward pa kami sa isa’t isa. “Oo naman. Sayo na ang lahat sa akin, Paolo. Hindi mo na kailangan pang magpaalam. Anytime pwede mo akong halikan.”

Inangkla ko ang dalawa kong braso sa leeg niya. Pinagmasdan ko ang kabuuan ng mukha niya. Maloko itong tumingin sa akin, kumagat pa ng labi at inangkla rin niya sa bewang ko ang isa niyang braso. Ngayon ko lamang napansin na nakatapis lang siya ng tuwalya. Hindi siguro nagkasya ang damit ko sa kanya.

Wala na akong pinalipas na oras. Agad akong pumatong sa kanya. Napalunok ako nang sandalinh maramdaman ko ang galit at matigas niyang kargada. Sa tingin ko kasi ay nasa seven inches yun. Kinabahan ako. At the same time, na-excite rin.

Hindi na ako nagdalawang isip na ibigay sa kanya ang halik ko. Nang sandaling iyon ay halos kumawala na ang puso ko sa dibdib dahil sa naghahalong kaba, excitement at pagkasabik ko. Ramdam ko na ang pamumula ng pisnge ko. Pangalawang pagkakataon ito pero parang first time parin sa pakiramdam ko. Ang sarap.

Marahan niyang pinapasayaw ang labi ko gamit ang kanya. Mas tender at passionate ito kesa noong una niya akong hinalikan. Tila maingat niyang dinadala ang labi ko. Ang labi niya na hinahangaan ko lang noon, nasa labi ko na ngayon. Linalasap ang sarap ng bawat isa.

Nag-iinit na ang katawan ko sa ginagawa niya. Hindi ko na mapigilang mapadaing sa sarap na nararamdaman ko. Hindi ko na mapigilan ang mga kamay ko na haplusin ang malalaki niyang braso. Ramdam ko rin ang paghagod niya sa likod ko na nagiging dahilan para mas ibigay ko pa ang sarili ko sa kanya.

Ilang segundo rin kaming nagnaig sa paghahalikan. Hindi ko inaasahan na bigla niya akong ihihiga sa kama. Pumatong siya sa akin habang hawak ng dalawa niyang kamay ang dalawa ko ring braso na nasa taas ng ulo ko. Napahangos ako nang sandaling iyon. “Bitin na bitin ako sa unang halik ko sayo, alam mo ba yun?” pagkatapos ay kumagat siya ng labi kasabay ang marahan na paglandas ng kanyang kamay sa pisnge ko. “I-re-respeto kita, sasambahin at susundin kita sa lahat ng oras. Pero pagdating rito, wag kang umasa na magiging gentle ako sayo.”

Kumagat ako sa labi habang nakatitig at linalabanan ang mga mata niyang umaapoy na dahil sa pagkasabik at pagmamahal. “Wag kang puro salita. Kung gusto mo akong parusahan dahil sa pangbibitin ko sayo noon. Pwes, naghihintay na ako —” hindi na ako nakatapos ng pagsasalita nang sunggaban niya ako ng madiin na mga halik sa aking labi.

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy 2:

Jungle Of Death

Chapter 18

Syd Forteza’s POV

“Ugh, Syd. Ang galing mo sumubo.”  ungol niya habang subo-subo ko ang kargada niya. Nakahiga ito sa kama, nakapatong ang ulo niya sa isa niyang kamay habang nakatitig sa ginagawa ko. Halatang-halata sa bawat pag-ungol at pagpikit ng mga mata niya ang sarap na nararamdaman niya. “Sige pa. Sayong-sayo na ’yan ngayon, baby ko. Ugh.”

Nakalukob ako sa pagitan ng kanyang dalawang binti. Halos limang minuto ko nang sinasamba ang ari niya. Madalas ko siyang titigan habang mabilis kong linalabas-pasok ang kanyang kahabaan sa bibig ko. Hindi ako nakakaramdam ng pagka-umay dahil sa size at tigas nito. Nakaka-satisfied isubo.

Nabigla ako nang hawakan niya ang buhok ko. Doon ay walang habas niyang binayo ang bibig ko. Naglawa ito at nagsituluan pa ang laway ko.

“Hmm… Gawk, gawk.” ungol ko.

Ramdam ko ang pagtama ng ulo ng kanyang kargada hanggang sa lalamunan ko. Parang maduduwal na ako sa ginagawa niya. Wala na akong magawa kung hindi ang umungol habang maluha-luhang nakatitig sa kanya.

“Fúck, ang init ng bibig mo. Sarap bayuhin, Syd.”

“Hah.” bungad kong ungol nang sandaling tanggalin niya ito sa bibig ko. Hinihingal ako habang nakatitig sa kanya. Ramdam ko, tila lasing na lasing ako dahil sa pamumula ng pisnge ko. Parang gusto ko itong ibalik sa loob ng bibig ko.

“You want more, baby?” tanong nito sa akin sa mapang-akit na boses.

Ginapang ko siya paitaas hanggang sa marating ko ang labi niya. Doon ay hinagkan ko muna siya pagkatapos ay aking pinalandas sa labi niya ang hintuturo ko sabay sumagot gamit ang malambing kong boses, “Yes, Daddy. Pagurin mo ’ko ngayong gabi. I want…” kinapa at hinawakan ko ang ari niya tsaka ko iyon marahang sinálsal. “…more of this.”

Sumilay sa labi niya ang malokong ngisi. Sandali akong napasinghap nang inabot nito ang pisnge ng pwet ko, pinisil ito tsaka hinila palapit sa katawan niya. “Masyado mo akong sinasabik, Syd. Gigil na gigil ako sayo. Ipaparamdam ko sayo kung paano ako sumibak.” pagkatapos ay hiningahan at dinilaan nito ang leeg ko hanggang sa makarating ito sa tenga ko. “Apat na round. Sapat na ba yun sayo, baby Syd?”

Kaya ko ba yun? Biglang nagsitayuan ang mga buhok ko sa katawan. Kasabay din nun ang paglunok ko dahil sa pagkasabik bago makasagot sa kanya . “Kasing laki ng hotdog mo ang expectation ko. Gusto kong makarating ng heaven, Daddy.”

Humangos ulit ito sa tenga ko. “Libog na libog na ako sayo. Simulan natin rito sa kama.”

Sinimulan niya akong bayuhin dito sa kama. Hindi ko mawari ang sakit nang ipasok na niya ito sa akin. Pinanghinaan ako ng bewang dahil dito. Para bang first time kong mapasukan, sobrang laki ng ari niya, imagine eight inches. Sagad pa yan.

Sa kama, sa may couch, sa ibabaw ng lamesa, maging sa loob ng CR. Sobrang kalat na rito sa loob ng kwarto. Iba’t ibang posisyon, patayo, pahiga, pumatong ako, dógstyle at paulit-ulit na pagsubo sa ari niya. Nilibot niya ako sa apat na sulok nitong kwarto. Walang hugutan, walang pahinga. Patuloy niyang inaararo at binabayo ang butas ko. Yung sakit kanina ay nawala na, purong sarap na ang nararamdaman ko lalo na kapag nasasagi niya ang isang bagay sa loob ko na nagpapasigaw sa akin ng malakas dahil sa sarap. Nakadalawang putok na siya sa loob ko. Ang init nito. Ramdam ko ang paglandas nito sa mga binti ko. Bumubulwak na dahil sa dami.

Matapos ulit ang pagputok niya sa ikatlong pagkakataon sa loob ko ay marahan niya akong ihiniga dito sa sahig. Nasa pagitan siya ng dalawa kong hita, nakapasok parin ang kanyang kargada.

Tumingala ako sandali. Nasa tapat kami nitong pader na salamin kung saan pumapasok ang matingkad na liwanag ng buwan na tumatama sa akin at sa kanya. Pinapatingkad nito ang pawis sa buong katawan ni Paolo. Nakakatakam siyang tingnan. Pinanindigan niya ang sinabi niya kanina na hindi siya maaawa sakin, ang hardcore niya. At inaamin ko, gustong-gusto ko iyon.

Ang mga titig niya sa akin ngayon, para bang walang katapusan ang pagmamahal na nakikita ko doon. Naka-awang ang labi niya habang mabagal na hinahabol ang hininga. Napa-ngisi ako dahil doon. “Mukhang pagod kana ata, Paolo. Tatlong round palang yan.” biro ko sa kanya. Ako talaga itong pagod na dahil sa walang humpay niyang pag-indayog sa akin. Yugyog talaga buong katawan ko sa bawat baon niya.

He smirked. Pagkatapos ay hinaplos niya ng isang beses ang kanyang mga patubong balbas kasabay ang malokong pag-ngisi nito. “Kung baga sa exercise, parang nagwa-warm up palang ako, Syd. Kaya kitang bayuhin ng buong magdamag hanggang sikatan tayo dito ng araw.” pagkatapos ay tinukod nito ang dalawa niyang braso sa sahig at pinagitnaan ang ulo ko. Mariin itong tumitig sa akin. “Syd, I love you.” pagkatapos ay inabot nito ang labi ko’t hinalikan ako.

Ngumiti ako kasabay ang paghawak ko ng marahan sa dalawang braso niyang nakatukod sa sahig. “I love you too, Paolo.” pagkatapos kong sabihin iyon ay naramdaman ko na naman ang paglaki ng ari niya sa loob ko.

“You know what it means, Syd.” ngumisi nalang ako. Pang-apat na niya ito. Dito ay dahan-dahan na niyang pinapasayaw ang bewang ko. Ramdam ko na naman ang pressure sa pagitan nito.

“Ba’t parang hindi ka nauubusan? Halos isang baso na ang nilabas mo kanina sa tatlong rounds.” pautal-utal kong tanong dahil sa paglakas ng pag-pagbayo niya.

“Tinatanong pa ba yan? Syempre gustong-gusto ko ang nasa harap ko ngayon. Gising na gising ang katawan ko sayo. Sobrang bilis ng regeneration ng mga spérms ko.” sinampal ko naman siya ng mahina. “Parang lalabasan na naman ako. Habang tumatagal, pasarap ka ng pasarap. Grabe ang sarap mo, Syd.” kasabay ang pagkagat niya sa labi.

Inangkla ko sa leeg niya ang dalawa kong braso tsaka linapit sa akin ang kanyang katawan. Kanya namang inangkla ang dalawa niyang braso papasok sa kili-kili ko. Sa posisyon kong ito’y wala ng alisan. “Ugh, bilisan mo pa, Daddy.”

Ramdam ko ang pwersa at bilis niya sa pagbayo sakin. Napapapikit at napapakapit na lang ako sa kanya dahil sa lakas na pinapakawalan niya sa akin. Yugyog na yugyog talaga lahat ng laman ko. Naghahalo na ang mga pawis namin sa katawan. “Hah, nauulol ako sayo, Syd. Sagutin mo ’ko. Kanino ka lang uungol?”

Kapit na kapit na ko sa likod niya dahil parang kasing lakas na ng magnitude seven na lindol ang pwersa niya. “Sayo, Paolo.” pautal-utal kong sagot kasabay ang malalakas na ungol.

“Kanino ka lang bubukaka?” tanong niya dahilan para mas ibuka ko pa ang bewang ko. Nakakahawa ang libog niya.

“Wala ng iba. Sayo lang, Daddy Paolo.” sagot ko sa pautal ulit na boses.“I’m so into you. Parang ayoko ng humiwalay. Ugh, Paolo. Sige pa, buntisin mo ako.”

“Huling tanong. Sino lang pwedeng kumántot sayo?” may gigil niyang tanong sa akin. Kasabay ang pino at madidiin niyang pagbayo. Umaangat na ang katawan ko dahil sa sarap nito. Hindi ko na maipaliwanag.

“Sayo! Ugh” sigaw ko dahil sa sarap.

“Lalabasan na ako, Syd. Ah!” kasabay nun ang paghuli ng kanyang labi sa aking labi. Hinahalikan niya ako kasabay ang sunod-sunod na pagpulandit ng kanyang mga katas sa loob ko. Ilang malalakas at sagad na pagtusok niya sa akin ang talaga namang nagpahina sa katawan ko.

“Ang bilis kong labasan ngayon. I’ve never been like this before. Ikaw lang ang natatanging humuli sa kiliti ng títe ko. Tigas na tigas ako sayo.” Pagkatapos nun ay nag-angat na ito ng ulo tsaka hinarap ako. “Are you satisfied, baby?”

Sinapo ko ang mga pisnge niya at ngumiti ng wagas bago sumagot, “Without mentioning our séx, doon palang sa pag- I love you mo sa akin ay ay na-satisfied na ako. Mahal na mahal kita, Paolo.”

Sabay kaming napatingin sa bandang bewang naming dalawa. Napa-angat na rin siya ng katawan. Hindi niya pa pala nahuhugot. Naramdaman ko na tumigas na naman ito sa loob ko. Wag niyang sabihin na may another rounds pa. “Mahal na mahal rin kita, baby. Pwede bang paisa pa? Promise, last na po, baby ko. Sa CR tayo, diretsyo paligo na.” nahihiya itong tumawa habang kumakamot sa ulo. Tila hindi talaga siya nauubusan ng lakas. Paano nga kung buong magdamag niya akong ganituhin? Baka magdeleryo na ako nito, shít.

Napangisi nalang ako sabay sabing, “Sige, basta last na, ha?” hindi na ito sumagot. Bagkus ay agad akong binuhat tsaka pinasok sa loob ng comfort room. “Paolo, teka!” huli kong sigaw bago niya ako tuluyang maipasok dito.

---

NAKAGUGOM ang kanyang kamao habang nasa likod ng pintuan kung nasaan nasa loob nito sila Paolo at Syd.

Kay sakit ng kanyang nararamdaman habang pinapakinggan ang bawat ungol na nililikha ni Syd. Hindi niya na rin napigilan ang pagtulo ng kanyang mga luha. Tila binibiyak nito ang puso niya. Hindi siya makapaniwala rito.

“Hindi ako papayag. I will do everything para mapasa-akin ka lang.” gigil na gigil niyang bulong sa harap ng pintuan ng kwarto ni Syd. Kay daming pumapasok sa kanyang isipan. Puros ito negatibo. Hindi niya ito mapigilan.

Nang tumahimik na sa loob ng silid nila Syd ay dahan-dahan na siyang humakbang pababa dala ang matinding selos sa puso niya. “Magsaya ka lang ngayon sa kanya. Dadating din ako diyan.” bulong niya pa bago tuluyang makapasok sa silid niya.

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy 2:

Jungle Of Death

Chapter 19

Syd

Forteza’s

POV

“Sumunod ka nalang sa baba pagkatapos mo diyan mag shave ng balbas, Paolo.” sigaw ko mula sa labas nitong CR na nasa kwarto namin ni Paolo. Grabe pa kasi ang pagpapa-gwapo sa akin. Eh, kahit ano naman looks niya, gwapo parin naman siya.

“Sige, Syd. Susunod nalang ako.” sagot niya.

Agad na akong lumabas ng kwarto pababa sa may sala. Paika-ika pa ako dahil sa sakit ng bewang ko. Ikaw ba naman 7 rounds tapos 8 inches pa yun, ah? Humihirit pa yan.

Despite na maraming kaganapan na nangyayari sa labas, heto ako, sobrang saya na para bang naglalaro ako sa alapaap. Ikaw ba naman kasi na bukod sa nakita at nakasama na namin si lolo, eh, naging kami na rin ni Paolo. Crush ko lang noon, boyfriend ko na ngayon. Hindi pa rin ako makapaniwala na sa dinami rami ng lalaking hinangaan ko, siya lang ang nagmahal sakin.

Sarap pala talaga mabuhay kapag may isang Paolo sa buhay mo.

Habang nandoon ako sa aking pag-iisip ay napangiti ako nang sandaling masilayan ko si Lolo at Jerome sa sala kasama ang dalawang taong ngayon ko lang nakita. Sa tingin ko sila na ang kasama ni Paolo kagabi.

“Apo, nariyan kana pala.” masayang pagbati ni Lolo na akin namang nginitian.

“Magandang umaga po.” bati ko naman.

Huminto ako sa harap nila. Kasabay naman nun ang pagtayo nitong babae na katabi ni Jerome.

Lumapit ito sa akin pagkatapos ay kinuha ang kamay ko, “Tama nga ang kwento ni Lolo Thomas, kay gandang lalaki mo nga sa personal. Ganun rin ang kwento sa amin ni Paolo.” ngumiti ako sa kanya na para bang nahihiya.

“Aba!” bahagya akong nagulat nang sumulpot naman itong lalaki na naka-upo lang sa tabi niya kanina. “Magandang umaga sayo, Syd. Ako nga pala si Gregorio at ito naman ang asawa ko na si Grace.”

“Nagagalak po akong makilala kayo. Salamat po sa pagsama kay Paolo patungo rito. Ako nga si Syd, apo ni Lolo Thomas at…” natigilan ako nang magsalita nang sabay itong dalawa.

“Fiancee ni Paolo!” magiliw nilang sigaw sa akin.

Isang malaking question mark ang lumantad sa mukha ko. Anong sinasabi nitong dalawa? Kailan pa ko naging fiancee ni Paolo?

Tumango na lamang ako sa kanilang dalawa bilang pagsang-ayon. Parang si Paolo ang may kagagawan nito. Pero ang sweet naman tawagin na fiancee ako ni Paolo sa harap pa ni Lolo.

Sumulyap naman ako kay Lolo para tingnan kung anong reaksyon niya. Natuwa ako bigla nang masilayan ko ang mapula niyang pisnge, tila ba naka-inom siya ng alak. Aba, kinikilig pa ang lolo ko.

“Hindi pa ba gising si Paolo?” tanong nitong si Gregorio habang bumabalik sa pagkaka-upo.

“Gising na po siya. Naghahanda lang ng sarili.” sagot ko.

“Kumain na po ba kayong lahat?” tanong ko sa kanilang apat.

“Hindi pa kami kumakain apo. Hinihintay pa namin kayo na bumaba.” sagot sa akin ni Lolo.

“Tamang-tama nagluto kami nitong asawa ko at si Jerome ng pancake.” ani naman ni Grace. Tumango naman ako kasabay ang pag-upo ko sa tabi ni Lolo. Nakakatuwa naman itong dalawa, napaka-magiliw.

Nararamdaman ko naman ang paghaplos ni Lolo sa likod ko, “Kumusta naman ang tulog ng apo ko na yan?”

Masaya akong ngumiti sa kanya bago sumagot, “Masayang-masaya po ako Lolo kagabi. Hindi ko po alam kung paano ’to sasabihin sainyo.” sandali akong tumigil sa pagsasalita na tila nagpakipot muna bago sabihin ang salitang naglalaro sa isip at bibig ko, “Kami na po ni Paolo.”

Walang sabi-sabi ay yinakap ako ni Lolo na akin ring tinugunan, “Masayang-masaya rin ako para sa inyo apo.”

Tila namasa pa tuloy ang mata ko dahil sa sinabi niya. Iba talaga sa pakiramdam kapag tanggap ka ng nga taong mahal mo. Kay sarap nito sa pakiramdam.

“Naku, hindi ninyo ba ko isasama sa pagyayakapan na iyan?”

Nagpanghiwalay kami ni Lolo nang magsalita si Paolo.

Agad na tumayo si Lolo tsaka yinakap si Paolo, “Narito kana. Welcome back!” masayang pagbati ni Lolo. Nakangiti lamang ako habang nakatingin sa kanilang dalawa. Hindi ko alam kung saan ko pa ba ilalagay ang nag-uumapaw na saya sa mga tagpo na ito. Sana ganito na lamang palagi.

Kay-gwapo ni Paolo sa bago niyang looks. Kay sarap niyang pagmasdan. Inalis na niya ang balbas at bigote niya. Naka-suot pa ito ng hapit na jogger pants at tsaka Polo shirt na talaga namang nagpahulma sa buo niyang katawan.

“Baby Syd, tara dito.” pagtawag sa akin ni Paolo na nagpapula ng pisnge ko. Baby na niya talaga ako? Parang nananaginip parin ako.

Agad naman akong tumayo tsaka nakiyakap kay Lolo at Paolo.

“Sanaol baby na ulit!” rinig kong kantsyaw ni Jerome.

“Ang sweet nila, Gregorio.” ani naman ni Grace.

“Naalala ko ang una nating pagtatagpo, Grace. Ganyan na ganyan rin tayo noon.” rinig ko naman galing kay Gregorio.

Agad kaming nagpanghiwalay nang bigla naming marinig ang tunog ng tiyan ni Paolo na tila humihingi na ng pagkain. Lahat kami ay natawa sa kanya.

“O sya, since na kayo na po ate Grace, Gregorio at Jerome ang nagluto ng almusal natin. Ako naman po ang maghahain.” suhestiyon ko.

“Tutulungan na kita, Baby.” sabi pa ni Paolo. Umiling na lang ako tsaka inalalayan siya na ma-upo. Gusto ko siyang pagsilbihan since na palagi niya na lang akong pinagsasakripisyuhan.

“Ako na lamang ang kukuha. Dito ka na lamang, Paolo.” ani ko sabay kindat sa kanya na ikinangisi nito.

Pipigilan pa sana ako ng mag-asawa at ni Jerome nang nagpumilit na ako. Masaya ako ngayon kaya okay lang naman.

Dumiretsyo na ako sa kusina tsaka inasikaso ang mga nalutong pancakes, hotdogs at sinangag.

Abala akong naghahanda ng mga kape nang biglang may tumikhim sa may bandang pintuan.

“Look who’s here.” ani niya.

Napalingon ako sa kanya. Bago lamang siya sa paningin ko, kasama rin kaya siya ni Paolo? Tila may sinisipat ito sa mga kuko niya.

Kasing tangkad ko lamang siya at magkasing-laki rin ang katawan namin. Nahalata ko na kasali siya sa ikatlong kasarian dahil sa may pagkamaarte nitong boses, galaw at postura niya ngayon ay parang sa babae.

“May maitutulong ba ako? Ngayon lang kita rito nakita.” tanong ko na nagpalingon sa kanya sa akin. Kasabay na rin nun ang paghakbang niya papunta sa akin habang tinitingnan ako nito mula ulo hanggang paa.

Inilahad nito ang kamay niya sa akin. Inabot ko naman iyon tsaka tumingin at ngumiti sa kanya. Nailang ako ng kaunti dahil hindi man lang ito ngumiti sa akin pabalik. Naka-poker face lamang ito.

“Karl nga pala, kaibigan nung si Gregorio at Grace. Ganun rin ni Paopao.” sandali naman akong naguluhan sa huli niyang sinabi.

“Ako naman si Syd. Teka, Paopao ba sabi mo? Ang tinutukoy mo ba ay si Paolo, Karl? “ paglilimaw ko sa kanya.

Tumango naman siya sa akin kasabay ang pagngisi at pagtingin nito sa itaas na tila may inaalala. “Yun ang tawag ko sa kanya since makipagsapalaran kami sa kagubatan. Bagay kasi sa kanya.”

“Ganun ba? Naku, maganda ngang ideya yan na tawagin siyang Paopao. Ang cute!” natutuwa kong sabi habang nilalagyan ng asukal ang bawat baso. “O sya, maghintay ka na lamang doon sa sala at ipaghahanda ko na kayo ng almusal.” dagdag ko pa sa masayang tono.

“No, I’ll help na rito.” kinuha na nga niya yung thermos tsaka dahan-dahang nilagyan ang mga baso. “Hindi ba, ikaw yung fiance niya? Ano naman tawag mo sa kanya? Ano tawagan ninyong dalawa? Love, Asawa o Daddy?”

Ngumiti muna ako sa kanya bago sumagot, “Hmm… He calls me baby. Pero Paolo lang tawag ko sa kanya.”

“Talaga?” ngumisi ito at mahina ako nitong hinampas sa braso na naging dahilan para matapon ang last scoop ng asukal na hawak ko. “Oops, sorry! Ikaw naman kasi bat ganun lang tawag mo sa kanya? Di niya naman at deserve tawagin sa pangalan niya sa hot at gwapo niyang yun. Parang…”

Tumigil siya sa pagsasalita kaya napatingin ako a kanya. “Parang ano?” tanong ko sa naguguluhang boses.

Nanahimik muna ito, binuhat ang tray na may mga pancakes at humarap sakin bago magsalita. “Parang ang unfair naman kung ganun. I mean, no offend, ah, pero… Tinatawag ka niyang baby tapos ganun lang tawag mo sa kanya? Ikaw rin, baka isang araw ma-umay siya sayo, maghanap pa yun ng iba. O siya, ihahatid ko na ’to sa kanila. Nice to meet you, Syd.”

Hindi ako nakangawa sa sinabi niya hanggang sa maka-alis ito. Tila napa-isip ako sa sinabi niyang iyon. Nagiging unfair ba ako kay Paolo? Kung iisipin hindi naman mahalaga ang tawagan na iyan, eh. Hindi naman siguro yun big deal.

Umiling ako dahil tila nilalamon na naman ng pag-iisip ko ang damdamin ko. Teka, ba’t ba ko nagpapa-apekto sa sinabi niya? Tandang-tanda ko pa ang sinabi sa akin ni Paolo na wag daw akong magpapalamon sa mga negatibong vibes na yan.

Ikokonsulta ko na lang ’to mamaya sa kanya. Napatingin ako sa kisame. Sino ba yung Karl na yun? Bakit ganun na lamang siya magbitiw ng mga salita sa akin. Hindi ko mawari pero may iba sa awra niya. Hindi ko alam sa pakiramdam ko pero hindi ako komportable sa kanya.

Sa gitna ng aking pag-iisip, biglang tumambad sa harap ko itong humahangos na si Jerome.

“Kuya Syd, si Kuya Kevin at Paolo po, nagsusuntukan!”

Mister_Adobo

Stuck With A Daddy 2:

Jungle Of Death