SIMULA

Swipe right, heartback

Tahimik kong pinagmasdan ang usok na nanggagaling sa tasa ng kape habang nakatitig sa blangkong pader ng aking kuwarto. Biyernes ng gabi, ngunit tulad ng mga nakalipas na buwan, walang bago. Paulit-ulit ang ikot ng mundo ko, bahay, trabaho, tulog at isang nakalulunod na siklo ng labis na pagkaburyo.

Matagal ko nang tanggap ang sarili ko, ngunit mas pinili kong maging maingat at tahimik. May takot ako sa pagbubukas ng pinto para sa ibang tao, lalo na sa panahon ngayon kung saan mabilis magbago ang lahat. Para sa akin, ang mundo ng online dating ay isang mababaw na laro, mabilisang tingin sa litrato, kaunting pagtitig sa nakasulat na bio, at isang swipe para pumili kung may halaga ba ang isang tao o wala. Pagsasayang lang ng oras.

Ngunit sa gabing iyon, dala ng matinding kawalan ng magawa at kagustuhang pumutol sa nakababagot na katahimikan ng buhay ko, napahawak ako sa aking telepono. Muli kong in-install ang app na matagal ko nang binura.

Ako si Neri Jimuel Valderama, at ang tangi ko lang namang plano ay humanap ng kahit sinong makakausap para lang pumatay ng oras.

Wala pa sa limang minuto ang pag-scroll ko nang biglang umilaw ang screen at nag-vibrate ang telepono ko sa aking kamay. Isang notification ang lumitaw: “It’s a Match!”

Bahagya akong natigilan. Bago pa man magkaroon ng pagkakataon ang isip ko na mag-alinlangan kung magpapatuloy ba ako o muling magbubura ng profile, muling umagaw ng pansin ang screen. Isang pambungad na mensahe ang pumasok mula sa lalaking iyon, isang direktang approach na hindi ko inaasahan, na tila walang kaguwapuhan o takot na iparamdam ang kaniyang interes mula pa sa unang segundo.

Hindi ko alam na ang simpleng mensaheng iyon mula sa kaniya ang magiging mitsa ng pagbabago sa buo kong buhay.

Mula sa gabing iyon, ang dating tahimik at boring kong mundo ay unti-unting napuno ng ingay, tawanan, at mga puyatang umaabot hanggang madaling-araw. Bawat pag-uusap, bawat palitan ng kwento, at bawat pagkikita sa totoong buhay ay unti-unting nagtanggal sa mga pader na matagal kong itinayo sa paligid ng puso ko.

Hanggang sa isang araw, nagising na lamang ako na may kakaibang bigat at kaba sa aking dibdib. Ang simpleng laro ng pagpapatay ng oras ay lumalim na nang hindi ko namamalayan. Hulog na hulog na ako sa lalaking unang naglakas-loob na mag-message sa akin at ngayon, natataranta ako dahil hindi ko na alam kung paano pa hahakbang nang hindi nauuwi sa pagkawasak ng sarili kong puso.

KABANATA I

Ang tunog ng paulit-ulit na pagpatak ng tubig mula sa sink ng kusina ang tanging nangingibabaw sa loob ng aking silid. Biyernes ng gabi. Para sa karamihan ng mga taong kasing-edad ko, ito ang oras ng paglabas, pakikipag-inuman, o pakikipagtagpo sa kung kanino.

Ngunit para sa akin, isa lamang itong ordinaryong pagtatapos ng isa na namang nakalulunod at nakababagot na linggo. Bagsak ang aking katawan sa kama habang nakatitig sa blangkong kisame.

Ako si Neri Jimuel Valderama, dalawampu’t apat na taong gulang, at opisyal nang nilalamon ng matinding pagkaburyo sa buhay. Paulit-ulit ang ikot ng mga araw ko: gising sa umaga, pasok sa opisina, harap sa computer sa loob ng walong oras, uwi sa bahay, at tulog. Repeat.

Bilang isang bisekwal, maingat ako. Hindi ko itinatago ang pagkatao ko, ngunit hindi rin ako iyong tipong mabilis magtiwala o magbukas ng pinto para sa iba. Trauma man mula sa nakaraan o likas na pag-iingat lang, nakasanayan ko nang magtayo ng matataas na pader sa paligid ko, kumbaga tinatawag nila itong avoidant attachment kung ito man iyon, wala akong ideya.

Para sa akin, ang pakikipagrelasyon o kahit ang simpleng pakikipagkakilala ay nangangailangan ng labis na enerhiya, bagay na wala ako nitong mga nakaraang buwan. Napabuntong-hininga ako at kinapa ang telepono sa aking tabi. Maliwanag na gumuhit ang ilaw ng screen sa madilim kong kuwarto. Wala sa sariling nag-scroll ako sa social media, ngunit maski roon ay wala ring kapana-panabik. Dala ng matinding kawalan ng magawa at kagustuhang humanap ng kahit anong makapagpapalipas ng oras, napadpad ang daliri ko sa App Store.

Inilagay ko sa search bar ang pangalan ng isang sikat na dating app, ang app na halos isang taon ko na ring ibinura sa phone ko.

“Pamatay-oras lang naman, Neri. Walang masama,” bulong ko sa sarili habang pinapanood ang umiikot na icon ng download. Nang matapos ang installation, mabilis kong inayos ang aking profile. Hindi ako naglagay ng masyadong maraming detalye. Ilang simpleng impormasyon lang at tatlong litrato. Ang huling litrato ay kuha noong huling bakasyon ko, nakatitig ako sa malayo, bahagyang nakangiti habang tinatamaan ng liwanag ng palubog na araw. Wala rin akong damit dito kaya kita rin ang hubog ng aking katawan. Iyan ang inilagay ko, siguro pra takaw pansin?

Pagkatapos mai-set up ang lahat, nagsimula na akong mag-browse.

Swipe left. Masyadong pa-cool.

Swipe left. Walang nakalagay sa bio.

Swipe left. Mukhang tambay lang sa app para sa followers.

Isang malalim na buntong-hininga ang pakawalan ko. Sinasabi ko na nga ba. Mabilisang paghusga batay sa mukha, maikling bio, at paanghangan ng mga litrato. Ang online dating ay isang mababaw na laro na kailanman ay hindi ko talaga nagustuhan.

Hahawakan ko na sana ang screen para tuluyang i-exit at burahin muli ang app nang biglang gumaan ang pakiramdam ko sa susunod na profile na lumitaw. Bago ko pa man maipuslit ang daliri ko pabalik sa kaliwa, kusa itong dumulas pakanan, isang Swipe Right.

At sa mismong segundong iyon, nag-vibrate nang malakas ang telepono ko sa aking palad. Isang makulay na animation ang lumitaw sa gitna ng screen kasabay ng malalaking titik “IT’S A MATCH!”

Bahagyang napataas ang aking kilay. Ibig sabihin, nauna na niyang na-swipe right ang profile ko bago ko pa man siya makita?

Tititigan ko pa sana nang maigi ang kaniyang profile picture, isang lalaking may simpleng ngiti at matatag na tindig nang biglang umangat ang isang notification banner mula sa itaas ng screen. Isang bagong mensahe. Siya agad ang unang nag-approach.

At nang mabasa ko ang kaniyang pambungad na linya, hindi ko namalayan ang dahan-dahang pag-angat ng gilid ng aking mga labi.

KABANATA II

Nakatitig pa rin ako sa makinang na screen ng aking telepono. Sa gitna ng madilim at tahimik kong silid, ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang pumasok na notification mula sa dating app. Bahagya kong inilapit ang mukha sa screen upang basahin nang malinaw ang pambungad na mensahe mula sa lalaking pumasok sa aking listahan ng match.

“You look good sa 3rd pic mo haha. Sorry I couldn’t help it. Btw, Joequin here!.”

Napailing ako nang bahagya habang may kaunting ngiting gumuhit sa aking mga labi. Walang paloy-paloy, walang patumpik-tumpik. Sa dami ng mga taong nakakausap o nakikita ko sa online world na karaniwang nagsisimula sa malamig na “Hi” o kaya’y “S2S?”, may kakaibang tapang at direktang karisma ang pambungad ng isang ito.

Pindot ko ang kaniyang profile picture upang tingnan nang mas maigi ang kaniyang mga detalye.

Joequin Lozada. Dalawampu’t limang taong gulang. Sa kaniyang mga litrato, kapansin-pansin ang kaniyang simpleng estilo mga kasuotang hindi masyadong mabulaklak ngunit bumabagay sa kaniyang matangkad at magandang tindig. May isa siyang larawan na nakatayo siya sa tabi ng isang coffee shop habang hawak ang isang tasa, at doon ay malinaw ang kaniyang tawa na tila napakapresko tingnan. Sa kaniyang bio, nakasulat ang ilang simpleng salita. Architecture enthusiast. Good coffee, late-night conversations, and spontaneous drives.

“Lozada…” bulong ko sa sarili habang inuulit ang kaniyang apelyido.

Nag-alinlangan pa ako kung sasagutin ko ba agad ang kaniyang mensahe. Sa larong ito ng online messaging, may sinasabi silang huwag masyadong mabilis mag-reply para hindi magmukhang sobrang sabik. Ngunit nang muli kong maisip kung bakit ba ako nag-install ng app na ito ang matinding pagkaburyo at kagustuhang pumatay ng oras narealize kong wala naman akong kailangang patunayan o idikit na mga alituntunin.

Ibinaba ko nang kaunti ang aking katawan sa unan, inayos ang pagkakahawak sa telepono, at nagsimulang mag-type ng aking tugon.

“Neri here. Salamat!. Pero sa totoo lang, kuha lang ’yon noong napilitan akong magbakasyon. Hindi ako ganyan katino sa personal.”

Ipinadla ko ang mensahe at inihagis ang telepono sa aking dibdib. Inaasahan ko na baka matagalan pa siya bago sumagot, marahil ay marami rin siyang kausap o kaya’y busy sa kung ano man ang ginagawa niya ngayong Biyernes ng gabi. Ngunit hindi pa man lumilipas ang tatlumpung segundo, muling nag-vibrate ang aking telepono sa aking dibdib.

“At least honest,” mabilis na reply ni Joequin, kasunod ang isang tumatawang emoji. “Pero mahirap paniwalaan. The way you look in that photo, para kang may sariling mundo. That’s actually what caught my attention.”

Napaupo ako mula sa pagkakahiga. May kakaibang pitik sa aking dibdib na hindi ko agad maipaliwanag. Hindi naman ako bago sa mga papuri o mga linyang pambola mula sa ibang tao, ngunit ang paraan ng pakikipag-usap ni Joequin ay may kasamang magaan at natural na daloy. Walang pilit.

“May sariling mundo agad?” sagot ko habang nakasandal na sa headboard ng aking kama. “Baka nababagot lang talaga ako no’ng oras na ’yon. Tulad ngayon.”

“Nababagot?” tanong niya agad. “Biyernes ng gabi, Neri. Bakit ka nababagot? Wala ka bang lakad o kasama?”

“Wala. Nasa bahay lang. Work-home cycle lang ang buhay ko nitong mga nakaraang buwan,” tapat kong tugon. “Ikaw? Bakit gising ka pa at nandidito sa app?”

Lumipas ang ilang minuto bago siya muling nakapag-type. Sa pagkakataong ito, hindi lang isang maikling linya ang ipinadala niya kundi isang medyo mahabang talata.

“Galing akong office. Nag-overtime sa isang project design. Pag-uwi ko, sobrang tahimik ng apartment. Gusto ko lang din ng makakausap na hindi tungkol sa blueprints, deadlines, o client demands. Then I saw your profile. Sabi ko sa sarili ko, ‘I’ll give it a shot.’ Good thing you swiped right back.”

Muli akong napatitig sa pangalan niya sa screen. Architecture enthusiast, nagtatrabaho sa design field. Kaya pala may kakaibang jibe ang mga salita niya. May lalim ngunit hindi nakatatakot.

“So, tagapagligtas pala ako ng gabi mo mula sa blueprints?” biro ko sa kaniya.

“Sobra,” mabilis niyang sagot. “If you don’t mind me asking, anong ginagawa mo sa buhay, Neri? Para naman alam ko kung anong mundo ang pinaroroonan mo.”

Doon na nagsimula ang isang mahabang palitan ng mga mensahe. Isinalaysay ko sa kaniya ang aking trabaho sa corporate field ang mga paulit-ulit na reports, ang mga e-mail na tila walang katapusan, at ang pakiramdam na tila nakakulong ako sa isang kahak na paulit-ulit kong binabalikan araw-araw.

Sa kabila ng aking pagiging maingat at tahimik na tao, nagulat ako sa sarili ko. Bihira akong magkwento tungkol sa nararamdaman ko o sa takbo ng araw ko sa mga taong bago ko pa lamang nakikilala. Madalas ay pinanatili kong mababaw ang mga usapan kapag may nagtatangkang lumapit sa akin. Ngunit kay Joequin, tila napakagaan ng pakiramdam na magbukas ng kaunting kwento.

Sa bawat tanong niya, may kasamang tunay na interes. Hindi siya nagtatanong para lang may masabi o para lang mapanatili ang usapan, nagtatanong siya dahil gusto niyang maunawaan kung paano ako mag-isip.

“Alam mo, Neri,” chat niya nang magmadaling-araw na. “I get you. Being stuck in a routine is exhausting. Nakakawala ng sigla. Pero minsan, kailangan lang natin ng kaunting istorbo para magbago ang takbo ng araw natin.”

“Kaunting istorbo?” ulit ko sa kaniyang salita. “Tulad ng ano?”

“Tulad nitong pag-uusap natin ngayon,” sagot niya. “I hope I’m not disturbing you, though.”

Napangiti ako nang tuluyan. Napatingin ako sa oras sa itaas ng screen alas-dos na pala ng madaling-araw. Ang oras na karaniwang tulog na tulog na ako o kaya’y nakatitig pa rin sa kisame habang pinalilipas ang matinding pagkabagot ay mabilis na lumipas nang hindi ko man lang namamalayan.

“Hindi ka naman istorbo,” sagot ko. “Sa katunayan, ikaw lang ang nakapagpapanatili sa akin na gising nang ganitong oras nang hindi ko nararamdaman ang pagod.”

“I’ll take that as a compliment,” tugon niya na may kasamang wink emoji. “Hindi pa ako inaantok. Pero kung kailangan mo nang matulog, I won’t hold you.”

Umayos ako ng higa at inilagay ang unan sa ilalim ng aking ulo, habang hawak pa rin ang telepono gamit ang isang kamay. Ayaw ko pang tapusin ang usapan. Sa loob ng maraming buwan, ngayon ko lang muling naramdaman ang ganitong uri ng kasabikan ang simpleng pag-aabang sa susunod na notification, ang pag-iisip ng mga salitang isasagot, at ang hindi mapigilang pag-ngiti sa gitna ng kadiliman ng aking kuwarto.

“Kaya ko pa naman,” tapat kong sabi. “Kuwento ka pa tungkol sa ginagawa mo.”

At doon nagpatuloy ang aming gabi. Isinaysay ni Joequin ang kaniyang mga pangarap, ang kaniyang hilig sa travel sa mga malalayong lugar para lang mag-kape sa mga tagong coffee shop, at kung paano niya tinanggap sa sarili niya ang kaniyang pagiging bisekwal ilang taon na ang nakalilipas. Nagkwento siya nang may bukas na puso at walang halong pag-aalinlangan, na tila ba matagal na kaming magkakilala.

Ikinuwento ko rin sa kaniya ang kabilang mukha ng aking buhay ang pagiging maingat ko sa mga taong pinaroroonan ko, ang aking takot sa mabilisang koneksyon, at kung bakit ako nagdalawang-isip bago mag-install muli ng dating app.

“I understand,” sabi ni Joelian. “Dating apps can be overwhelming and fake. Minsan nakakapagod din maghanap. Pero minsan, kailangan mo lang din magtiwala sa timing.”

“Timing?”

“Oo. Like tonight. If you didn’t reinstall the app tonight, and if I didn’t log in after work, hindi tayo magkakausap nang ganito.”

Napatigil ako sa paghinga nang sandali habang binabasa ang kaniyang huling mensahe. May punto siya. Ilang beses ko nang binura ang app na ito, at sa lahat ng gabi na pwede kong piliing i-download ito muli, ngayong gabi pa kung kailan nandoon din siya.

Nang sumapit ang alas-kwatro ng madaling-araw, nagsimula nang magparamdam ang pagod sa aking mga mata, ngunit ang isip ko ay mananatiling gising dahil sa siglang pumasok sa aking sistema.

“Neri, I think you should get some sleep,” muling mensahe ni Joequin. “Huwag mong pagurin ang sarili mo. Baka pagalitan ako ng tagapagligtas ng gabi ko kapag nagkasakit siya.”

Natawa ako nang mahina. “Sige na nga. Medyo mabigat na rin ang mga mata ko.”

“Goodnight, Neri Jimuel,” chat niya, ginagamit ang buo kong pangalan sa kauna-unahang pagkakataon. “Salamat sa gabi na ’to. Can I message you again tomorrow… or later when we wake up?”

Napatingin ako sa screen habang unt-unting pumasok ang kaba sa aking dibdib isang kaba na hindi nakatatakot, kundi nakagigising.

“Oo naman,” sagot ko. “Chat me when you wake up, Joequin.”

“Sweet dreams, Neri.”

Ibinaba ko ang telepono sa aking tabi at dahan-dahang ipinikit ang aking mga mata. Ang malamig at nakalulunod na katahimikan ng aking silid na kanina lamang ay nagdudulot sa akin ng matinding pagkaburyo ay pinalitan ng isang magaan at malamig na simoy ng hangin.

Sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng napakahabang panahon, nakatulog ako nang may ngiti sa aking mga labi, habang sa aking isip ay paulit-ulit na naglalaro ang simpleng mensaheng nagpabago sa aking Biyernes ng gabi.

Ang Biyernes na dapat ay isa na namang boring na pagtatapos ng linggo ay naging simula ng isang bagay na hindi ko kailanman inasahan.

KABANATA III

Tirik na ang araw nang magising ako. Ang nakasisilaw na liwanag ng araw na tumatagos sa kurtina ng aking bintana ang unang pumukaw sa aking pagtulog. Karaniwan, kapag nagigising ako sa ganitong oras tuwing Sabado, panibagong alon ng pagkaburyo at katamaran ang sumasalubong sa akin. Isang mabigat na buntong-hininga lang at muling pagbalot ng kumot ang ginagawa ko upang palipasin ang umaga.

Ngunit ngayong araw, tila may ibang kuryenteng gumising sa akin.

Mabilis kong kinapa ang aking telepono sa gilid ng unan. Nang mag-light up ang screen, agad na sumalubong sa akin ang isang notification mula sa dating app isang oras na ang nakalilipas nang maipadala.

“Good morning, Neri! Hope you slept well. Nagtimpla na ako ng kape rito habang nagre-review ng ilang floor plans. Don’t forget to eat your breakfast.”

Hindi ko napigilang mapangiti. Isang simpleng good morning text lang, ngunit sapat na para magbago ang timpla ng buong umaga ko. Mabilis akong nag-type ng tugon.

“Good morning, Joequin. Kagigising lang. Salamat. Ikaw rin, huwag masyadong magpakapagod sa floor plans na ’yan.”

Hindi pa man ako nakakatayo mula sa kama ay muli nang nag-vibrate ang telepono.

“Gising ka na pala! Kumain ka na muna. Chat tayo mamaya kapag libre ka na.”

Sa buong maghapon ng Sabadong iyon, hindi naputol ang aming komunikasyon. Mula sa almusal, sa mga ginagawa namin sa bahay, hanggang sa kung anong paborito naming kainin o pakinggang musika bawat maliit na detalye ay naging paksa ng aming usapan.

Sa bawat palitan ng mensahe, mas lalo kong nakikilala si Joequin Lozada. Natuklasan kong kapag seryoso siya sa trabaho, sobra siyang focused, ngunit kapag kausap ako, napakawalan at napakalambing ng kaniyang pananalita. Hindi siya natatakot magpakita ng interes at maging vocal sa mga nararamdaman niya.

Para sa akin na matagal nang nasanay na magtayo ng matataas na pader sa paligid ng aking puso, ang bilis ng mga pangyayari ay medyo nakakatakot.

Bilang isang bisekwal, marami na rin akong naranasang hindi magagandang sitwasyon sa pakikipagrelasyon. May mga taong nakilala ko noon na hindi sigurado sa sarili nila, may mga nagtago lang dahil sa takot sa sasabihin ng lipunan, at may mga ginawa lang akong panandaliang libangan. Kaya naman, natuto akong maging maingat at magtago sa likod ng tahimik at malamig na personalidad upang hindi na muling masaktan.

Ngunit kay Joequin, tila walang talab ang mga pader na iyon. Unti-unti niyang binabaklas ang mga ito nang hindi ko man lang namamalayan, hindi sa pamamagitan ng pilit na pagpasok, kundi sa pamamagitan ng kaniyang natural at tapat na pakikitungo.

“Neri,” pumasok ang isang mensahe mula sa kaniya nang gumagabi na. “Wala ka namang gagawin bukas ng gabi, ’di ba?”

Bahagyang napahinto ang daliri ko sa screen. “Bukas ng Linggo? Wala naman. Bakit?”

“Gusto sana kitang makita sa personal. Kung okay lang sa’yo? May alam ako na isang magandang coffee shop sa Makati. Tahimik doon at masarap ang kape. My treat.”

Mabilis na tumibok ang aking dibdib. Ang pagkikita sa totoong buhay ang hakbang na matagal kong iniiwasan kapag nakikipag-usap sa mga dating app. Mula sa ligtas na mundo ng mga screen at text messages, ililipat na namin ang aming koneksyon sa totoong mundo.

Napatitig ako sa salamin na nasa tabi ng aking mesa. Natanaw ko ang sarili kong repleksyon isang lalaking matagal nang nakakulong sa kaniyang sariling safe zone dahil sa takot na muling magtiwala.

’Ito na ba ‘yon, Neri?’ tanong ko sa sarili. ‘Magtatago ka na lang ba sa pagkaburyo at takot, o maglalakas-loob kang lumabas?’

Huminga ako nang malalim, pinalakas ang loob, at inilagay ang aking sagot sa screen.

“Sige, Joequn. Magkita tayo bukas.”

“Great!” mabilis niyang tugon, at tila nararamdaman ko ang kaniyang tuwa sa kabila ng screen. “I’ll send you the location and time. Can’t wait to finally see you in person, Neri Jimuel.”

Ibinaba ko ang telepono at napasandal sa aking upuan. Sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng napakahabang panahon, hindi na pagkaburyo ang nararamdaman ko para sa darating na araw kundi isang matinding kaba at hindi mapigilang kasabikan.

KABANATA IV

Alas-sais pa lang ng gabi pero limang beses ko nang binabago ang suot kong damit sa harap ng salamin. Isang simpleng itim na polo shirt at maong na pantalon lang naman ang napagdesisyunan ko sa huli, pero ang kaba sa dibdib ko, tila ba papunta ako sa isang napakahalagang job interview.

“Kalma lang, Neri. Kape lang ’to,” bulong ko sa sarili habang inayos ang buhok.

Pagdating ko sa coffee shop sa Makati, pumasok ako sa loob at nilingon ang paligid. Tahimik ang lugar, may malamig na liwanag, at may humuhuning malamig na jazz music sa background. At doon, sa may gilid malapit sa bintana, nakita ko siya.

Si Joequin Lozada.

Nakatayo siya habang nakatitig sa kaniyang telepono, suot ang isang malinis na white casual shirt na nakatupi ang mga lengan hanggang siko. Mas matangkad siya sa personal kaysa sa mga litrato niya sa app, at may likas na karisma na agad na umaagaw ng pansin.

Huminga ako nang malalim bago dahan-dahang lumapit sa kaniyang kinaroroonan.

“Joequin?” tawag ko sa kaniyang pangalan.

Lumingon siya agad. At sa segundong iyon na nagtagpo ang aming mga mata, isang malawak at tapat na ngiti ang sumilay sa kaniyang mukha ngiting agad na nagpabilis sa tibok ng aking puso.

“Neri!” mabilis siyang tumayo at bahagyang pinalapit ang sarili para magbigay ng isang maikling yakap isang yakap na may kasamang mabagong amoy na kay sarap sa pakiramdam. “ sa wakas, nagkita rin tayo. Mas maganda pa ang dating mo sa personal kaysa sa mga litrato mo.“ Dagdag pa niya

Bahagya akong napayuko para itago ang biglaang pag-init ng aking mga pisngi. “Salamat. Ikaw rin, mas matangkad ka pala sa personal.”

Natawa siya nang mahina habang pinapaupo ako sa tapat ng kaniyang upuan. “I’m glad you came. Umorder na ako ng paborito mong iced americano, at nag-order na rin ako ng pastry para sa’tin.”

Sa mga unang minuto ng aming pag-uusap, nandoon pa ang kaunting ilang at alinlangan. Ngunit tulad ng aming mga gabi sa chat, mabilis na napawi ni Joequin ang aming distansya. Napakanatural niyang makipag-usap. Humahakbang siya sa mga usapan na tila matagal na kaming magkakilala nagkukuwento tungkol sa mga proyekto niya sa architecture, nagbibiro tungkol sa mga karanasan niya sa buhay, at nakikinig nang may buong atensyon sa tuwing ako naman ang nagsasalita.

Nakatitig ako sa kaniya habang nagsasalita siya tungkol sa pangarap niyang magdisenyo ng sariling bahay balang araw. Ang paraan ng paggalaw ng kaniyang mga mata, ang malalalim niyang paghinga, at ang paraan ng pagngiti niya kapag nakikita niyang natatawa ako sa kaniyang mga biro lahat ng iyon ay dahan-dahang gumigiba sa huling natitirang pader sa aking puso.

“Bakit ka nakatitig, Neri?” bigla niyang tanong habang may nakatagong ngiti sa kaniyang mga labi.

Nabulabog ang isip ko at mabilis na humigop ng kape. “Wala. Iniisip ko lang… hindi ako nagsisising nag-swipe right ako pabalik.”

Bahagyang natigilan si Joequin sa aking sinabi. Hindi ko alam kung bakit ko nasabi iyon. Bigla tuloy akong nakaramdam ng hiya. Tumingin siya sa akin nang may kakaibang lalim sa kaniyang mga mata, bago dahan-dahang inabot ang kaniyang kamay sa ibabaw ng mesa upang patong sa aking kamay.

Malamig ang kaniyang mga daliri, ngunit ang init ng kaniyang haplos ay lumagos hanggang sa aking dibdib.

“Ako rin, Neri,” mahinang sabi ni Joequin, habang nakatitig nang diretso sa akin. “Ako rin.”

Gabi na nang matapos ang aming pagkikita, ngunit sa pag-uwi ko sa aking tahimik na silid, hindi na pagkaburyo o takot ang pumupuno sa akin. Habang nakatitig ako sa kisame, hawak ang aking dibdib na patuloy sa mabilis na pagtibok, pumasok ang isang nakatatakot ngunit tiyak na katotohanan:

Hindi na lang ito simpleng laro sa dating app. Sapagkat sa kauna-unahang pagkakataon… napagtanto kong nahuhulog na ako kay Joequin Lozada.

KABANATA V

Ang tunog ng ulan na pumapatak sa bubong ng aking kotse ay tila isang tuloy-tuloy na musikang sumasabay sa mabigat at mabilis na tibok ng aking dibdib. Nakahawak ako nang mahigpit sa manibela habang nakatitig sa gilid ng daan kung saan nakatayo ang gusali ng apartment ni Joequin. Dalawang linggo na ang nakalipas mula noong unang pagkikita namin sa coffee shop sa Makati, at sa loob ng dalawang linggong iyon, tuluyan nang nabaligtad ang ikot ng mundo ko.

Mula sa dating lalaking walang ibang ginawa kundi ang magkulong sa bahay at malunod sa matinding pagkaburyo, bigla akong naging isang taong laging nakatitig sa telepono, naghihintay ng bawat tunog ng notification, at laging may ngiti sa mga labi na hindi ko agad maipaliwanag sa aking mga kasamahan sa trabaho.

“Neri, bumaba ka na rito. Baka lumalamig na ’yong pagkaing pinaluto ko,” pumasok ang isang mensahe mula kay Joequin.

Huminga ako nang malalim, pinalakas ang loob, at pinatay ang makina ng kotse. Kinuha ko ang aking payong at bumaba sa gitna ng malamig na patak ng ulan.

Pag-akyat ko sa ikatlong palapag ng gusali, paakyat pa lang ako sa hagdan ay nakita ko na agad si Joequin na nakatayo sa labas ng kaniyang pinto. Nakasuot siya ng simpleng kulay-abo na t-shirt at maong na shorts. Basang-basa pa ang kaniyang buhok na tila ba bago lang siyang ligo, at may hawak siyang dalawang baso sa kaniyang kamay.

“Pumasok ka na, bilis, baka mabasa ka pa,” salubong niya sa akin habang binubuksan nang malaki ang pinto ng kaniyang unit.

Pumasok ako at inalis ang aking sapatosat inilagay sa tabi ng pinto. Ang apartment ni Joequin ay napakalinis at may maayos na ayos , bagay na inaasahan ko na mula sa isang taong nag-aaral at nagtatrabaho sa larangan ng architecture. May mga nakadisplay na floor plans sa kaniyang study table, may ilang miniature models ng mga gusali, at ang buong silid ay amoy amoy-kape at munting scent of vanilla.

“Nag-abala ka pa magpaluto ng pagkain,” mahinang sabi ko habang inilalapag ang aking payong sa lalagyan.

“Hindi naman abala. Masarap kumain kapag may kasama, lalo na’t umuulan sa labas,” ngumiti siya at inabot sa akin ang isang baso ng mainam na tsokolate. “Inom ka muna pampainit.”

Kinuha ko ang baso at hinayaan ang init noon na lumagos sa aking mga palad. Tumingin ako sa kaniya, at muli kong naramdaman ang pamilyar na kuryente sa aking dibdib. Ang paraan ng pagtingin niya sa akin, ang mga matang puno ng perhatian at lalim, ayy patuloy na nagpapagulo sa aking isip.

Habang kumakain kami ng hapunan sa kaniyang maliit na dining table, patuloy ang aming kwentuhan. Ikinuwento niya ang kaniyang mga nakaraang proyekto, ang mga hirap niya sa pag-disenyo ng mga gusali kapag hindi pumapayag ang kliyente sa kaniyang mga ideya, at ang mga pangarap niya sa hinaharap. Ako naman ay nakikinig lang, paminsan-minsang nagbibigay ng komento, habang sinusuri ang bawat kaniyang kilos.

“Alam mo, Neri,” biglang sabi ni Joequin habang nakatitig sa akin nang may kaunting ngiti. “Noong unang gabi na nag-match tayo sa app, hindi ko talaga inasahan na aabot tayo sa ganito.”

Bahagya akong natigilan sa pagsubo ng pagkain. “Sa ganito? Anong ibig mong sabihin?”

Ibinaba niya ang kaniyang kubyertos at isinandal ang siko sa mesa, habang nakatitig nang diretso sa aking mga mata. “Yung ganito. Yung magkasama tayo sa apartment ko, nagkukuwentuhan nang walang alinlangan, at pakiramdam ko napakatagal na kitang kilala. Before I met you, dating apps were just a distraction for me. Isang mabilisang paraan para pumatay ng oras pagkatapos ng mahabang araw sa trabaho. But with you… it felt different from the start.”

Tumibok nang mabilis ang aking puso. Ang mga salitang iyon ang tapat at walang takot na pag-amin ng kaniyang nararamdaman ay ang mismong bagay na matagal ko nang gustong marinig, ngunit kasabay noon ay ang matinding takot na matagal ko nang tinatago.

“Joequin…” mahinang simula ko, habang nakatingin sa aking plato. “Minsan natatakot ako.”

“Natatakot? Saan?” kunot-noong tanong niya.

Inangat ko ang aking tingin para harapin siya. “Sa bilis ng lahat. Bilang isang tao na matagal nang maingat sa pagbubukas ng sarili sa iba, nasanay ako na laging may pader sa paligid ko. Nasanay ako na kapag may lumalapit, nagtitira ako ng malaking distansya dahil natatakot akong masaktan. Pero noong dumating ka, parang bigla mong giniba lahat ng ’yon nang hindi ko man lang namamalayan.”

Tahimik na nakinig si Joequin. Walang kahit anong bakas ng pagmamadali o pagkaimbiyerna sa kaniyang mukha. Dahan-dahan niyang inabot ang aking kamay sa ibabaw ng mesa at hinawakan ito nang mahigpit isang mainit at ligtas na haplos na agad na nagpalumagak sa aking kaba.

“Neri, hindi ko gustong takutin ka,” mahinahong sabi niya. “Kung mabilis para sa’yo ang lahat, pwede tayong magdahan-dahan. I won’t rush you into anything you’re not ready for. Ang mahalaga sa akin, totoo ang nararamdaman ko kapag kasama kita. Hindi ito laro para sa akin.”

Nakatitig ako sa kaniya, at sa segundong iyon, gusto kong paniwalaan ang bawat salitang lumalabas sa kaniyang bibig. Gusto kong isuko ang lahat ng aking takot at hayaan ang sarili kong mahulog nang tuluyan nang walang alinlangan.

Pagkatapos naming kumain, lumipat kami sa maliit na sofa sa kaniyang sala. Ang ulan sa labas ay mas lalo pang lumakas, at ang malamig na hangin ay tumatagos sa mga siwang ng bintana. Inabutan ako ni Joequin ng isang makapal na kumot at tumabi siya sa akin.

Nakatitig kami sa screen ng telebisyon kung saan may pinanonood na pelikula, ngunit wala sa aming dalawa ang totoong nakatutok sa pinapanood. Ang buong atensyon ko ay nakatuon sa kaniyang kinaroroonan sa kaniyang shoulder na bahagyang nakadikit sa akin, sa kaniyang amoy, at sa kaniyang bawat paghinga dahilan para maamoy ko ang amoy mentol niyang hininga.

“Malamig ba?” tanong niya habang nililingon ako.

“Medyo,” sagot ko.

Bago pa man ako makapag-react, inabot ni Joequin ang kumot at isinama ang sarili niya roon. Dahan-dahan niyang ipinalipag ang kaniyang bisig sa likod ng aking balikat at inilapit ang aking katawan sa kaniya. Napasandal ang aking ulo sa kaniyang dibdib, at marahan kong narinig ang pantay ngunit mabilis na tibok ng kaniyang puso.

Napatigil ako sa paghinga. Ang aking buong katawan ay nanigas sa unang ilang segundo, ngunit nang maramdaman ko ang kaniyang marahang paghaplos sa aking buhok, dahan-dahan ding lumuwag ang aking mga kalamnan. Ipinikit ko ang aking mga mata at hinayaan ang sarili kong maramdaman ang init at kaligtasan sa kaniyang mga bisig.

“Neri,” mahinang bulong ni Joequin sa aking tainga.

“Hmm?”

“I think, I like you.”

Ang limang salitang iyon ay tila isang malakas na kulog na gumising sa buo kong pagkatao. Dahan-dahan akong umangat mula sa kaniyang dibdib at tumingin sa kaniyang mga mata. Walang ni isang bakas ng biro sa kaniyang mukha puno ng katapatan at lalim ang kaniyang paningin.

“Joequin… s-sigurado ka ba diyan?” nauutal kong tanong, habang ang sarili kong puso ay tila gustong lumabas mula sa aking dibdib. “Ilang linggo pa lang tayong magkakilala. Nagsimula lang tayo sa isang app.”

Ngumiti siya nang bahagya at inabot ang aking pisngi gamit ang kaniyang thumb. “ Hindi nasusukat sa haba ng panahon ang lalim ng nararamdaman, Neri. Hindi mahalaga kung saan tayo nagsimula, kung sa app man o sa kalsada. Ang mahalaga, noong nakita kita, noong nakilala kita, naramdaman ko na agad na ikaw ang taong matagal ko nang hinahanap.“

Napatitig ako sa kaniya, nalilito at sabay na nakakaramdam ng matinding kaligayahan. Ito ang larong kinatatakutan ko, ang laro kung saan kapag ipinagkaloob mo ang buo mong puso, wala ka nang balikang ligtas na lugar kapag natalo ka.

Ngunit habang nakatitig ako sa mga mata nya, habang nararamdaman ko ang init ng kaniyang palad sa aking pisngi, narealize kong huli na ang lahat para mag-ingat pa ako. Sapagkat matagal na akong natalo sa sarili kong laro.

Dahan-dahan kong iniyuko ang aking ulo at isinandal ang aking noo sa kaniyang noo.

“Paano kung masaktan ako, Joequin?” mahinang tanong ko, halos bulong na lang sa gitna ng ingay ng ulan.

“Hinding-hindi ko hahayaan na mangyari ’yon, Neri. Hinding-hindi,” sagot niya kasabay ng isang marahang halik sa aking noo na tumagos hanggang sa pinakamalalim na bahagi ng aking kaluluwa.

Sa gabing iyon, sa gitna ng malakas na ulan at sa loob ng kaniyang tahimik na apartment, tuluyan kong ibinaba ang aking mga sandata. Ang Biyernes ng gabi na nagsimula sa matinding pagkaburyo at isang simpleng swipe right sa screen ay opisyal nang naging simula ng pinakamagandang kuwento ng aking buhay isang kuwentong hindi ko na kailanman kayang takasan.

KABANATA VI

Ang init ng umagang tumatagos sa kurtina ng apartment ni Joequin ang dahan-dahang gumising sa akin. Sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng napakahabang panahon, hindi ang tunog ng nakaiiritang alarm clock o ang mabigat na pakiramdam ng pagkaburyo ang sumalubong sa akin.

Sa halip, ang unang bumungad sa aking paningin ay ang tahimik at payapang mukha ni Joequin na nakahiga sa aking tabi.

Nakatagilid siya sa akin, ang kaniyang isang kamay ay nakapulupot sa aking baywang, habang ang kaniyang pantay na paghinga ay gumagalaw sa kaniyang dibdib. Sa ilalim ng liwanag ng umaga, kapansin-pansin ang pino at guwapo niyang mga tampok, ang makapal niyang kilay, ang mahahabang pilikmata, at ang bahagyang nakabukas na mga labi.

Bahagya akong nag-alangan na gumalaw dahil baka magising siya. Dahan-dahan kong inangat ang aking kamay at inayos ang ilang strands ng buhok na nakatakip sa kaniyang noo.

‘Neri, paano ka napunta sa sitwasyong ito?’ tanong ko sa sarili habang pinagmamasdan siya.

Dalawang linggo pa lang ang nakalilipas noong nag-swipe right ako sa kaniyang profile habang nakatitig sa kisame ng sarili kong kuwarto, pagod at walang pakiramdam sa buhay. Ngayon, nakahiga ako sa tabi ng lalaking nagpabago sa bawat sulok ng aking mundo.

Isang dahan-dahang paggalaw ang ginawa ni Joequin. Dahan-dahan niyang iminulat ang kaniyang mga mata, at nang magtagpo ang aming mga paningin, isang tamis at paos na ngiti ang agad na sumilay sa kaniyang mukha.

“Good morning,” mahinang bulong niya, ang kaniyang boses ay mas malalim dahil sa bagong gising.

“Good morning,” sagot ko habang ipinipilit ang sarili kong huwag mamula.

Mas lalo pa niyang hinigpitan ang yakap sa akin at isiniksik ang kaniyang mukha sa aking leeg. “Ayaw ko pang bumangon. Pwede bang ganito na lang tayo buong araw?”

Natawa ako nang mahina at hinawakan ang kaniyang balikat. “Joequin, may pasok tayo pareho. Biyernes ngayon, at marami akong kailangang tapusin sa opisina.”

Agaran siyang umangil na parang batang inagawan ng laruan, ngunit dahan-dahan din siyang umupo sa kama. Ang kaniyang gulo-gulong buhok at ang simpleng pag-unat ng kaniyang mga bisig ay nagbigay sa kaniya ng isang napaka-natural ngunit nakakahalinang anyo.

“Sige na nga,” sabi niya habang nililingon ako. “Pero sabay tayong mag-almusal. Nagtimpla ako ng kape bago ako bumalik sa kama kanina.”

Sa loob ng sumunod na kalahating oras, naging masaya at magaan ang aming umaga. Habang nagluluto siya ng pancakes at egg sa kaniyang maliit na kusina, nakaupo ako sa counter stool habang pinagmamasdan siya. May kakaibang saya sa pakiramdam na makita siyang gumagalaw sa sarili niyang espasyo, ang paraan ng paghawak niya sa kalan, ang kaniyang paboritong tasa, at ang paminsan-minsang paglingon sa akin para lang ngumiti o magbigay ng maikling halik sa aking pisngi bago bumalik sa pagluluto.

“Kailan ka uli libre?” tanong niya habang inilalapag ang plato sa harap ko.

“Bukas ng gabi, Sabado,” sagot ko habang humihigop ng kape. “Wala akong pasok. Ikaw?”

“Wala rin. Planado ko nang ipasyal ka sa isang lugar na matagal ko nang gustong puntahan kasama ang isang taong mahalaga sa akin,” tugon niya nang may kumikislap na mga mata.

Tumibok nang mabilis ang aking puso sa mga salitang “mahalaga sa akin.” Kahit ilang beses ko nang narinig sa kaniya ang kaniyang mga nararamdaman, hindi pa rin ako nasasanay. May bahagi pa rin sa aking dibdib na natatakot, isang maliit na boses sa likod ng aking utak na nagpapaalala na ang lahat ng ito ay mabilis na nangyari, at ang anumang mabilis na dumating ay mabilis din pwedeng mawala.

Naging mabilis ang ikot ng oras sa opisina ngayong araw. Sa kabila ng mga paulit-ulit na reports at mga nagtutunggaliang e-mail, napansin ng aking mga kasamahan sa trabaho ang pagbabago sa aking kilos.

“Neri, anong mayron sa’yo ngayong araw?” tanong ni Yanna, ang kasama ko sa desk na matagal ko nang kaibigan. “Dati kapag Biyernes, para kang lamat na nawalan ng buhay habang nakatitig sa monitor. Ngayon, nakatitig ka sa phone mo tapos ngumingiti ka mag-isa.”

Mabilis kong itinalikod ang screen ng aking pgone at umayos ng upo. “Wala. May nabasa lang akong nakatatawa sa feed ko.”

Tinitigan ako ni Yanna nang may paghihinala at dahan-dahang pinalapit ang kaniyang upuan sa akin. “Neri Jimuel Valderama, kilala kita. Hindi ka ganyan mag-react sa simpleng meme. May nakilala ka no? Sa dating app ba ’yan?”

Bahagya akong natigilan. Hindi ako madalas magkuwento kay Yanna tungkol sa aking personal na buhay, lalo na’t maingat ako sa aking mga kilos. Ngunit si Yanna ay isa sa mga ilang taong nakakaalam at buong pusong tumatanggap sa akin.

Huminga ako nang malalim at tumango. “Oo. May nakilala ako.”

Lumaki ang mga mata ni Yanna at napahawak sa kaniyang dibdib. “Oh my God! Seryoso? Sino? Kailan pa? Anong pangalan?”

“Joequin,” mahinang sagot ko, sinisiguradong hindi masyadong malakas ang boses para hindi marinig ng ibang kasamahan. “Joequin Lozada. Isang architect. Nag-match kami past two weeks”

Inilahad ko sa kaniya ang ilang detalye ang aming unang pag-uusap, ang aming pagkikita sa coffee shop sa Makati, at ang mabilis na paglalim ng aming koneksyon sa loob ng maikling panahon. Ngunit hindi ko ikinuwento ang pagtulog ko sa apartment ni Joequin.

Tahimik na nakinig si Yanna, ngunit habang nagkukuwento ako, napansin ko ang dahan-dahang pagbabago sa ekspresyon ng kaniyang mukha. Nawala ang kaniyang malawak na ngiti at pinalitan ito ng isang maingat at seryosong tingin.

“Neri,” simula ni Yanna, ang boses ay puno ng pag-aalala. “Gusto kong maging masaya para sa’yo. Alam kong matagal kang naburyo at naging tahimik matapos ang mga nangyari sa’yo noon. Pero… hindi ba masyadong mabilis?”

Mabilis na tumibok ang aking dibdib. Ang mga salitang sinabi ni Yanna ay ang mismong mga salitang paulit-ulit kong itinatanong sa sarili ko.

“Alam ko, Yanna,” mahinang sagot ko. “Sinasabi ko rin ’yan sa sarili ko araw-araw. Pero kapag kasama ko siya, para bang napakanatural ng lahat. Hindi ko maramdaman na pilit o kunwari lang.”

Isinandal ni Yanna ang kaniyang likod sa upuan at bumuntong-hininga. “Neri, kilala kita. Kapag nagmahal ka, ibinibigay mo ang buo mong puso nang walang itinitira. At kapag nasaktan ka, matagal bago ka makabangon uli. Ang mga tao sa dating app… minsan magaling lang sa simula. Minsan mabilis silang magpakita ng interes dahil gusto lang nila ng kilig, pero kapag dumating na ang totoong pagsubok, bigla silang nawawala.”

Napatitig ako sa ibabaw ng aking desk. Ang mga salita ng aking kaibigan ay tila malamig na tubig na ibinuhos sa akin. Hindi ba’t iyon din ang dahilan kung bakit nagtayo ako ng matataas na pader sa paligid ng puso ko? Dahil natatakot akong maiwan at masaktan uli?

“Mag-iingat ka, Neri,” dagdag ni Yanna habang hinawakan ang kamay ko. “I’m not saying he’s a bad guy. I just want you to protect yourself. Huwag mong ibigay ang lahat agad-agad.”

Nang matapos ang oras ng trabaho, lumabas ako ng gusali habang mabigat ang aking isip. Ang masayang pakiramdam na dala ko ngayong umaga ay dahan-dahang pinalitan ng muling paglitaw ng aking mga alinlangan.

Nakatayo ako sa gilid ng kalsada, naghihintay ng masasakyan, nang biglang umilaw ang aking telepono.

“Neri! Nasa labas ako ng building niyo. I wanted to surprise you,” mensahe mula kay Joequin.

Inangat ko ang aking tingin at inilibot ang mga mata sa paligid. Doon, sa kabilang kalsada, nakatayo si Joequin sa tabi ng kaniyang sasakyan. Nakasandig siya sa pinto, suot ang kaniyang casual dark blue shirt at slacks. Nang makita niya ako, kumaway siya nang malawak at dahan-dahang tumawid sa kalsada patungo sa akin.

Ang kaniyang simpleng pagdating at ang kaniyang masayang mukha ay agad na nagpagaan sa aking pakiramdam, ngunit ang mga babala ni Yanna ay patuloy na sumasayaw sa aking isip.

“Surprise!” salubong ni Joequin nang makalapit siya. Inabot niya sa akin ang isang maliit na bag ng mga paborito kong donut at isang tasa ng mainit na kape. “Naisip ko kasi na baka pagod ka mula sa trabaho, kaya dumaan ako bago ako umuwi.”

Nakatitig ako sa kape at donuts na hawak niya. Ang simpleng gesture na ito ang mag-abala siyang pumunta rito sa gitna ng trapik ng Biyernes ng gabi para lang magdala ng pagkain ay napakatamis.

“Joequin… nag-abala ka pa,” mahinang sabi ko habang nakatingin sa kaniya.

Bahagyang kumunot ang kaniyang noo nang mapansin ang seryosong tono ng aking boses. “Neri? May problema ba? May nangyari ba sa opisina?”

Huminga ako nang malalim at umiling. “Wala. Wala naman.”

Tinitigan ako ni Joequin nang ilang segundo. Ang kaniyang mga mata ay tila nagbabasa sa kung anong itinatago ko sa aking dibdib. Dahan-dahan niyang kinuha ang aking libreng kamay at hinawakan ito nang mahigpit.

“Neri, kilala na kita. Kapag may itinatago ka o kapag natatakot ka, nag-iiba ang tingin ng mga mata mo,” mahinahong sabi niya. “Gusto mo bang mag-usap? Sumakay ka muna sa kotse.”

Tumango ako at sumunod sa kaniya sa sasakyan. Pagpasok namin sa loob, pinatay niya ang radyo at pinalitan ito ng tahimik na kapaligiran. Nakatitig kami pareho sa windshield kung saan umaagos ang malalakas na ilaw ng mga sasakyan sa kalsada.

“Ano ’yon, Neri?” tanong niya habang nakalapat ang kaniyang mga kamay sa manibela, ang kaniyang tingin ay nakatuon sa akin.

Nakahawak ako nang mahigpit sa tasa ng kape. “Joequin… natatakot ako.”

“Sa alin?”

Isinalaysay ko sa kaniya ang nararamdaman ko ang bilis ng lahat ng pangyayari sa pagitan namin, ang takot ko na baka ang lahat ng ito ay panandaliang kilig lamang mula sa app, at ang takot ko na kapag ibinigay ko ang buo kong puso sa kaniya, baka magising ako isang araw na nawala na ang lahat.

“Matagal akong nag-isa, Joequin,” tapat kong sabi habang nararamdaman ang panlalabo ng aking mga mata dahil sa luhang nangingilid. “Nasanay akong walang inaasahan para hindi ako masaktan. Pero ngayong pumasok ka sa buhay ko, natatakot ako na baka kapag nawala ka, mas lalo lang akong masira kaysa noong bago kita makilala.”

Tahimik na nakinig si Joequin. Walang galit, walang pagkadismaya sa kaniyang mukha puro lang lalim at pag-unawa. Dahan-dahan siyang yumuko, inabot ang aking mukha gamit ang dalawa niyang kamay, at pinunasan ang maliit na luhang pumatak sa aking pisngi gamit ang kaniyang thumb.

“Neri, listen to me,” mahinang sabi niya, ang kaniyang boses ay napaka-firm at puno ng katapatan. “Naiintindihan ko kung bakit ka natatakot. Hindi kita sisihin dahil naging maingat ka. But I want you to know one thing, hindi ko ginawa ang lahat ng ito para lang sa panandaliang kilig.”

Tinitigan ko siya sa kaniyang mga mata.

“Noong nag-swipe ako sa’yo sa app, nakuha mo ang atensyon ko because of your looks” patuloy niya. “Pero noong nakakausap na kita, noong narinig ko ang mga kwento mo, noong nakita ko kung paano ka mag-isip at kung paano ka maging tapat sa sarili mo… narealize ko na ayaw ko nang humanap ng iba. You are not a game to me, Neri Jimuel. You are the real deal.”

Huminga siya nang malalim at isinandal ang kaniyang noo sa aking noo, tulad ng ginawa namin noong gabing umuulan sa kaniyang apartment.

“I cannot promise that we won’t have bad days or misunderstandings,” bulong niya. “Pero ipinapangako ko sa’yo, hinding-hindi ko iiwan ang kamay mo nang basta-basta lang. Hahawakan kita hangga’t gusto mong humawak sa akin.”

Ang kaniyang mga salita ay dahan-dahang pumasok sa pinakamalalim na sulok ng aking puso, nagtatanggal sa natitirang alinlangan at takot na itinago ko sa aking sarili. Sa segundong iyon, narealize kong wala nang dahilan para magtayo pa ako ng pader.

Inabot ko ang kaniyang batok at ipinalipag ang aking mga kamay roon, isinisiksik ang aking sarili sa kaniyang yakap.

“Salamat, Joequin,” mahinang bulong ko sa kaniyang tainga. “Salamat sa pagdating mo sa buhay ko.”

Hinalikan niya ang aking buhok at hinawakan nang mahigpit ang aking baywang. Sa gitna ng maingay at abalang lungsod, sa loob ng kaniyang tahimik na sasakyan, tuluyan nang nagtagpo ang aming mga mundo hindi na bilang dalawang taong naghahanap ng pamatay-oras sa isang dating app, kundi bilang dalawang pusong nakatagpo ng kani-kanilang tahanan sa isa’t isa.

KABANATA VII

Ang tunog ng makina ng sasakyan at ang mahinang tugtog ng isang indie-pop playlist ang pumupuno sa loob ng kotse habang binabagtas namin ang daan paakyat ng Tagaytay. Sabado ng hapon. Ito ang sorpresang pasyal na binanggit ni Joequin noong nakaraang araw.

Nakasandal ako sa passenger seat habang nakatitig sa tanawin sa labas ng bintana. Ang dating mainit at maalikabok na hangin ng Metro Manila ay dahan-dahang napapalitan ng malamig at preskong simoy ng hangin.

“Gusto mo ba ng kape pagdating natin?” tanong ni Joequin habang ang isang kamay niya ay nakahawak sa manibela at ang isa naman ay dahan-dahang dumingin upang hawakan ang aking kamay sa ibabaw ng aking hita.

Nilingon ko siya at napangiti. “Sige. Alam kong may partikular ka nang hidden gem na coffee shop na gustong puntahan.”

Natawa siya nang mahina, iyong tawa na nagpapasingkit sa kaniyang mga mata at nagpapakita ng maliliit na wrinkles sa gilid ng kaniyang mga labi. “Nahulaan mo. May nakita akong maliit na cafe na nakaharap sa Taal Lake. Maganda ang view kapag palubog na ang araw.”

Habang nakatitig ako sa kaniyang side profile sa kaniyang matatag na panga, sa kaniyang malinis na gupit, at sa paraan ng kaniyang pagngiti sa tuwing tumitingin siya sa akin hindi ko mapigilang maramdaman ang isang malalim na kalinawan sa aking isip. Wala na ang kaba. Nawala na rin ang takot at alinlangan na nagpalito sa akin noong mga nakaraang araw.

Pagdating namin sa cafe, kakaunti lang ang tao. Ang lugar ay gawa sa kahoy at salamin, na may maluwag na balcony na direktang nakaharap sa bulkang Taal at sa malawak na lawa. Ang kulay ng kalangitan ay dahan-dahang nag-iiba mula sa asul patungong kulay-dalandan at kulay-rosas.

Umorder si Joequin ng dalawang baso ng brewed coffee at isang slice ng Blueberry Cheesecake na pagsasaluhan namin. Umupo kami sa pinakadulong mesa sa balcony kung saan malayang humahampas ang malamig na hangin.

“Neri,” simula ni Joequin habang nakatitig sa tanawin bago ibinaling ang tingin sa akin. “Dinala kita rito kasi noong mga panahong sobrang napapagod ako sa trabaho, dito ako pumupunta mag-isa para magpalipas ng oras. Dito ako nag-iisip at nagpapahinga.”

Hinihipan ko ang aking kape habang nakikinig sa kaniya.

“Sabi ko sa sarili ko noon,” patuloy niya, “kapag nakakita ako ng taong gusto kong makasama nang matagal, dadalhin ko siya rito. Gusto kong ibahagi sa kaniya ang lugar na nagbibigay sa akin ng kapayapaan.”

Napatigil ako at napatitig sa kaniya. Ang simpleng pahayag na iyon ay may dalang matinding halaga. Hindi lang basta pasyal ang lakbay na ito kumdi isa itong pagbubukas ng kaniyang personal na mundo para sa akin.

Inabot ko ang kaniyang kamay at inilagay ang aking mga daliri sa pagitan ng sa kaniya. “Salamat, Joequin. Salamat sa pagpapatuloy mo sa akin sa mundo mo.”

Ngumiti siya nang napakatamis, inangat ang aking kamay, at dahan-dahang hinalikan ang likod niyon.

Nang tuluyan nang lumubog ang araw at napalitan ng kadiliman ang kalangitan, nanatili kaming nakaupo sa balcony, nagkukuwentuhan tungkol sa mga maliliit at malalaking bagay. Walang nagmamadali. Walang pressure. Ang bawat sandali ay tila huminto upang bigyan kami ng espasyong maging kami lang.

Sa gitna ng aming pag-uusap, narealize ko kung gaano kalayo ang narating ng buhay ko sa loob lamang ng tatlong linggo. Mula sa isang taong nakakulong sa madilim niyang silid, nagmumukmok sa pagkaburyo at takot na magtiwala, ngayon ay nakatayo ako sa ilalim ng libo-libong bituin kasama ang taong nagpadama sa akin na ligtas muling magmahal.

“Neri,” tawag ni Joequin habang nakatitig nang diretso sa aking mga mata.

“Hmm?”

“Gusto kitang makasama sa marami pang Biyernes, Sabado, at sa lahat ng araw na darating. Walang laro. Walang pader.”

Huminga ako nang malalim, at sa kauna-unahang pagkakataon sa aking buhay, buong-buo at walang pag-aalinlangan kong isinagot:

“Makakasama mo ako, Joequin. Hinding-hindi na ako aalis.”

KABANATA VIII

Ang tunog ng paulit-ulit na pagpatak ng segundo sa orasang nakasabit sa dingding ay tila bombang dahan-dahang sumasabog sa loob ng aking silid. Alas-onse na ng gabi. Araw ng Biyernes.

Nakatitig ako sa screen ng aking telepono. Ang huling mensahe ko kay Joequin ay ipinadala ko pa noong alas-singko ng hapon: “Nakauwi ka na ba? Kumain ka na muna.”

Pumasok ang dalawang maliit na blue checkmarks ibig sabihin ay nabasa na niya. Ngunit tatlong tuldok na umiikot? Wala. Walang reply.

Sa nakalipas na dalawang linggo, dahan-dahang nagbago ang ikot ng aming mundo. Ang dating mabilisang pagtugon sa bawat mensahe, ang mga random na tawag sa gitna ng araw para lang sabihing “Naalala kita,” at ang matatamis na magandang umaga ay unt-unting napalitan ng mahabang katahimikan.

Kung noo’y segundo lang ang binibilang ko bago siya sumagot, ngayon ay inaabot na ng tatlo hanggang limang oras. At kapag nag-reply siya, maikli at malamig na “Busy lang sa office, Neri.” o kaya’y “Pahinga na ako, pagod lang.”

Isang malalim na buntong-hininga ang pakawalan ko habang isinisiksik ang sarili sa kumot. Nagsimula nang lumabas ang halimaw sa loob ng aking isip ang matinding overthinking.

‘May nagawa ba akong mali?’ ‘Nainip na ba siya sa akin?’ ‘Narealize niya na ba na hindi naman talaga ako gano’n kaintresante sa personal?’

Naalala ko ang mga sinabi ni Yanna noong isang araw. “Mabilis silang magpakita ng interes dahil gusto lang nila ng kilig, pero kapag dumating na ang realidad, bigla silang lumalamig.”

Napapikit ako nang mahigpit habang nararamdaman ang paninikip ng aking dibdib. Ang pader na matagal kong itinayo at buong puso kong ibinaba para kay Joequin, ang pader na nagproprotekta sa akin mula sa pagkakabasag, ngayon ay wala na. Ngayong wala na ang proteksyong iyon, bawat oras ng kaniyang pagwawalang kibo ay tila patalim na unt-unting sumasaksak sa akin.

Naisip ko ang kaniyang profile sa dating app. In-uninstall na kaya niya talaga ’yon? O baka naman nag-download siya uli dahil naburyo na siya sa akin? Baka may bago na siyang na-swipe right?

Kinuha ko muli ang telepono at binuksan ang chat window namin. Nanginginig ang aking mga daliri habang nag-ta-type ng bagong mensahe.

“Joequin, gising ka pa ba? May problema ba tayo? Galit ka ba sa akin?”

Tititigan ko pa sana ang screen upang hintayin kung magbabago ang status niya patungong Online, ngunit agad kong binura ang itinipid kong salita. Takot at hiya ang bumalot sa akin. Ayaw kong magmukhang desperado. Ayaw kong maging sakal o suffocating sa kaniya.

Ibinaba ko ang telepono sa bedside table at tumitig muli sa kisame.

Ang Biyernes ng gabi na dating nagbibigay sa akin ng napakaraming kulay at init ay muling bumalik sa dating anyo nito malamig, tahimik, at nakalulunod sa matinding takot na baka ang pinakamagandang panaginip ng buhay ko ay dahan-dahan nang natatapos.

KABANATA IX

Ang Biyernes ng gabi ay lumipas nang walang kahit anong tugon mula kay Joequin. Dumating ang Sabado ng umaga, ngunit ang aking telepono ay nanatiling tahimik walang nakasanayang “Good morning, Neri,” walang update kung nasaan siya, at walang tanong kung kumain na ba ako.

Para akong lumalakad sa gitna ng makapal na hamog kung saan hindi ko makita ang dulo ng aking ginagalawan. Ang bawat oras na lumilipas nang walang naririnig mula sa kaniya ay nagdudulot ng panibagong alon ng sakit at matinding overthinking sa aking dibdib.

Nakatitig ako sa screen ng aking telepono habang nakaupo sa gilid ng aking kama. Ang kape sa aking tabi ay tuluyan nang lumamig, ngunit wala akong interes na inumin ito. Binuksan ko ang aming chat history at nagsimulang mag-scroll pataas.

Doon, sa mga unang bahagi ng aming usapan noong dalawang buwan ang nakalipas, kitang-kita ang sigla at bilis ng kaniyang mga mensahe. Siya ang laging nauunang magparating ng kumusta, siya ang laging nagtatanong tungkol sa araw ko, at siya ang laging nagpapadala ng mga maiikling litrato ng kaniyang ginagawa mga draft ng floor plans, ang tasang hawak niya sa kapehan, o ang kaniyang sariling ngiti habang nasa gitna ng trapik.

Ngunit kapag ini-scroll ko ang usapan patungo sa mga nakalipas na linggo, kapansin-pansin ang dahan-dahang pagbabago.

Ang kaniyang mga reply na dating binubuo ng mahahabang talata ay naging isang salita o maiikling pangungusap na lamang. Ang kaniyang mga matatamis na tawag sa gabi ay naging halos wala na.

“Bakit, Joequin?” bulong ko sa sarili habang nararamdaman ang paninikip ng aking lalamunan. “Anong nangyari sa atin?”

Iniisip ko ang lahat ng posibleng dahilan. Masyado ba akong naging mabilis magtiwala? Naging masyado ba akong dependent sa kaniya kaya siya nasakal? O baka naman dumating na siya sa puntong narealize niyang ang panandaliang kilig sa simula ay hindi sapat para magpatuloy?

Isang malaking bahagi ng aking utak ang nagpapaalala sa akin ng aking mga dating takot. Ito ang dahilan kung bakit nagtayo ako ng matataas na pader sa paligid ng puso ko sa loob ng napakahabang panahon. Natatakot akong maging ganito ang maging taong nakatitig sa screen, naghihintay ng validation mula sa isang taong dahan-dahan nang lumalayo.

Kinuha ko ang aking jacket at nagpasyang lumabas ng bahay. Hindi ko na kayang magkulong sa silid na pinalilibutan ng sarili kong mga negatibong pag-iisip.

Napadpad ako sa isang maliit na parke sa gitna ng lungsod. Umupo ako sa isang bakanteng bangko sa ilalim ng punong kahoy, pinagmamasdan ang mga taong naglalakad sa paligid may mga pamilyang nagtatawanan, mga magkasintahang nakahawak ang mga kamay habang naglalakad, at mga taong abala sa kani-kanilang mundo.

Kinuha ko muli ang aking telepono. Nanginginig ang aking mga daliri habang binubuksan ang app kung saan kami unang nagkakilala.

Isang matinding tukso ang pumasok sa aking isip: I-check ko kaya kung online siya sa dating app?

Subalit mabilis kong ipinikit ang aking mga mata at ibinaba ang telepono sa aking hita. Ayaw kong gawin ’yon. Kapag ginawa ko ’yon, parang pinatunayan ko na rin na wala akong tiwala sa kaniya at sa aming pinagsamahan. Ngunit paano ako magkakaroon ng kapayapaan sa isip kung ang taong nangakong hindi bibitaw ay tila unt-unti nang bumibitiw nang walang paliwanag?

Habang nakatitig sa kalawakan, umilaw ang screen ng aking telepono. mabilis na tumibok ang aking puso. Inabot ko ito nang may halong pag-asa, ngunit nang makita ko ang pangalan sa screen, bahagyang bumaba ang aking balikat.

Si Yanna.

“Neri, nasaan ka? Nasa coffee shop ako malapit sa condo mo. Libre ka ba? Mag-usap tayo.”

Huminga ako nang malalim at nag-type ng reply. “Nasa park lang ako malapit sa’yo. Papunta na ako diyan.”

Pagpasok ko sa coffee shop, nakita ko agad si Yanna sa gilid na mesa, may hawak na iced latte. Nang makita niya ako, agad siyang kumaway at ipinaghila ako ng upuan.

“Neri, anong nangyari sa’yo?” tanong niya agad pagkaupo ko. “Mukha kang hindi natulog nang tatlong araw. Ang itim ng ilalim ng mga mata mo.”

Bahagya akong napangiti nang pilit at umiling. “Hindi nga ako masyadong nakatulog, Yanna.”

Tinitigan ako ni Yanna nang seryoso. “Tungkol ba ’to kay Joequin?”

Hindi ako agad nakapagsalita. Yumuko ako at pinaglaruan ang tissue paper sa ibabaw ng mesa. Ang simpleng pagbanggit sa pangalan niya ay sapat na para magsimulang manginig muli ang aking dibdib.

“Araw-araw siyang hindi nagre-reply, Yanna,” tapat kong pag-amin, ang boses ay halos bulong na lang. “Kapag nag-reply siya, parang napipilitan lang. Malamig. Maikli. Parang ibang tao na ’yong kausap ko.”

Tinitigan ako ni Yanna nang may malalim na pag-aalala at lungkot sa kaniyang mga mata. Inabot niya ang aking kamay sa ibabaw ng mesa at hinawakan ito nang mahigpit.

“Neri…” mahinang simula niya. “Naalala mo ’yong sinabi ko sa’yo sa opisina noong nakaraang buwan?”

Tumango ako. “Na baka mabilis lang siya sa simula. Na baka kilig lang ’to para sa kaniya.”

“I’m sorry, Neri. Ayaw kong sabihing tama ako, kasi gusto kong maging masaya ka,” sabi ni Yanna nang may katapatan. “Pero nakikita ko kung paano ka magdusa ngayon. Nag-o-overthink ka na naman. Binalik mo muli ang sarili mo sa posisyon kung saan nakadepende ang halaga mo sa kung paano ka tratuhin ng ibang tao.”

Ang mga salita ni Yanna ay tumagos sa akin. May katotohanan ang kaniyang sinabi. Sa nakalipas na dalawang buwan, ibinigay ko ang buo kong tiwala at puso kay Joequin, at sa paggawa niyon, pinalitan ko ang aking sariling kapayapaan ng kaniyang atensyon. Ngayong nabawasan ang atensyong iyon, para akong nawalan ng tuntungan.

“Anong dapat kong gawin, Yanna?” tanong ko habang nangingilid ang mga luha sa aking mga mata. “Kakausapin ko ba siya? O hihintayin ko lang siya hanggang sa maging handa siyang magpaliwanag?”

“Kailangan mo siyang harapin, Neri,” sagot ni Yanna nang may firmness. “Hindi mo deserved na maiwang nakabitin sa hangin. Kung may problema siya, sabihin niya. Kung napapagod na siya, maging tapat siya. Pero huwag kang pumayag na panatilihin ka niyang nakatali habang unt-unti ka niyang pinapatay sa katahimikan.”

Umuwi ako sa aking apartment bago gumabi. Ang mga salita ni Yanna ay patuloy na sumasayaw sa aking isip habang binabagtas ko ang tahimik na hallway ng aking gusali.

Pagpasok ko sa aking kuwarto, binuksan ko ang ilaw at inilapag ang aking mga gamit sa mesa. Kinuha ko ang aking telepono. Ang oras ay alas-siyete na ng gabi ng Sabado.

Huminga ako nang napakalalim. Hindi na ako pwedeng magtago sa takot. Hindi ko na kayang ipagpatuloy ang ganitong uri ng pagdurusa kung saan gabi-gabi akong nakatitig sa screen habang nilalamon ng sarili kong mga haka-haka.

Nag-type ako ng isang direkta at malinaw na mensahe kay Joequin

“Joequin, kailangan nating mag-usap sa personal. Nasaan ka ngayon? Pupuntahan kita, o pumunta ka rito sa apartment ko. Please.”

Ipinadala ko ang mensahe.

Lumipas ang limang minuto… sampung minuto… labinglimang minuto.

Nakatitig lang ako sa screen. At sa wakas, sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng dalawang linggo, lumabas ang tatlong umiikot na tuldok sa ibaba ng kaniyang pangalan.

“Nasa apartment ako, Neri. Punta ka rito. Mag-usap tayo.”

Mabilis na tumibok ang aking puso. Ang kaba at takot ay muling sumabog sa aking dibdib, ngunit kasabay niyon ay ang isang matinding determinasyon.

Kinuha ko ang susi ng aking kotse at mabilis na bumaba ng gusali. Sa gabing ito, sa pagitan ng mga salitang sasabihin niya at ng mga sagot na matagal ko nang hinahanap, malalaman ko kung ang aming kuwento ay ipaglalaban pa o kung oras na para tuluyan kong talikuran ang larong ito ng puso.

KABANATA X

Ang bawat hakbang ko paakyat sa hagdan patungo sa apartment ni Joequin ay tila may kasamang mabigat na bakal sa aking mga paa. Ang malamig na hangin sa hallway at ang tahimik na paligid ay lalong nagpapatindi sa kaba sa aking dibdib. Nanginginig ang aking mga kamay nang tumayo ako sa tapat ng kaniyang pintuan.

Huminga ako nang malalim, pinalakas ang loob, at dahan-dahang kumatok.

Hindi pa lumilipas ang limang segundo nang bumukas ang pinto. Dumating sa akin ang isang tanawin na hindi ko ganap na inaasahan, si Joequin, nakatayo sa harap ko, suot ang kaniyang simpleng t-shirt at gray pants. Ngunit malayo ito sa Joequin na sariwa at laging may ngiti sa mga labi malalalim ang itim sa ilalim ng kaniyang mga mata, gulo-gulo ang kaniyang buhok, at kapansin-pansin ang matinding pagod at pangangayat sa kaniyang mukha.

Bago pa man ako makapagsalita o makatatanong man lang kung kumusta siya, mabilis siyang humakbang pabalik at binuksan nang malaki ang pinto.

“Pumasok ka, Neri,” mahinang sabi niya, ang boses ay paos at halos walang lakas. “Alam kong marami kang gustong sabihin… pero bago ka magsalita, pakinggan mo muna ako. Please!.”

Napatigil ako sa may pinto. Ang mga itinago kong hinanakit, ang mga inensayo kong tanong, at ang matinding overthinking sa nakalipas na dalawang linggo ay tila biglang naipit sa aking lalamunan. Hindi ako nakapagsalita at tumango na lamang habang dahan-dahang pumasok at isinara ang pinto.

Naupo siya sa gilid ng sofa at ipinatong ang dalawang siko sa kaniyang mga hita, nakayuko at nakatitig sa sahig. Naupo ako sa katapat niyang upuan, hawak ang aking sariling mga daliri habang hinihintay ang kaniyang sasabihin.

“Alam kong naramdaman mo ang malamig na pagtrato ko nitong mga nakaraang linggo,” simula ni Joequin, hindi tumitingin sa akin. “Alam kong gabi-gabi kang nag-o-overthink. Alam kong iniisip mo na baka nagbago ang nararamdaman ko, na baka nagsawa na ako, o baka ginawa ko lang laruan ang lahat ng mayron tayo.”

Napatitig ako sa kaniya. Paano niya nalaman ang lahat ng ’yon?

Dahan-dahan niyang inangat ang kaniyang ulo at tumingin sa akin. Puno ng katapatan at matinding lungkot ang kaniyang mga mata walang kahit anong bakas ng kasinungalingan.

“Gusto kong malaman mo, Neri… totoo ang lahat ng sinabi at ipinaramdam ko sa’yo. Walang ni isang segundo na naging laro ka sa akin,” pahayag niya nang may firmness sa boses. “Pero noong nakaraang dalawang linggo, bumagsak ang buong mundo ko sa trabaho at sa pamilya ko.”

Huminga siya nang malalim at ipinikit ang kaniyang mga mata, tila pinipigilan ang paninikip ng kaniyang dibdib.

“Yung architectural firm kung saan ako nagtatrabaho… nagkaroon ng malaking legal audit dahil sa kapabayaan ng senior partner ko sa isang malaking project sa BGC. Dahil ako ang lead junior architect sa project na ’yon, ako ang ginawang panggipit ng management. Halos dalawang linggo akong walang tulog, araw-araw na interrogation mula sa lawyers ng kliyente, paulit-ulit na pagrerebisa ng mga kontrata, at ang banta na baka matanggalan ako ng lisensya o makasuhan.”

Napasinghap ako nang mahina. Ang aking mga daliri ay dahan-dahang lumuwag sa pagkakahawak.

“At sa gitna ng lahat ng ’yon,” patuloy niya, ang boses ay nagsisimulang manginig, “na-hospitalize si mama sa probinsya dahil sa stroke. Dalawang linggo akong naghahati sa pagitan ng mga abogado sa Taguig at sa pag-aayos ng mga bill at doktor ni mama sa Pampanga. Sobrang nagdilim ang isip ko, Neri. Natakot ako. Natakot akong mawala ang career na pinaghirapan ko nang limang taon, at natakot akong mawala ang nanay ko.”

Nakatitig ako sa kaniya, napa-pako sa aking kinauupuan. Ang lahat ng haka-haka sa utak ko, ang mga teorya na baka may iba siya, na baka naburyo siya sa akin, o na baka pinalitan na niya ako ay biglang naglaho at pinalitan ng matinding hiya at awa.

“Bakit… bakit hindi mo sinabi sa akin?” mahinang tanong ko, ang boses ay nanginginig.

Lumapit si Joequin sa kinauupuan ko at lumuhod sa harap ko. Inabot niya ang dalawa kong kamay at hinawakan ito nang mahigpit. Malamig ang kaniyang mga palad.

“Dahil natakot ako, Neri,” tapat niyang sagot habang nakatitig sa akin. “Bago pa lang tayo. Kakababa mo lang ng mga pader mo para sa akin. Ayaw kong pumasok sa buhay mo na dala-dala ang ganitong kalaking gulo at problema. Ayaw kong isipin mo na ginagawa kitang basurahan ng mga personal kong problena. Nasanay ako sa buong buhay ko na kapag may mabigat na nangyayari, ako lang ang lumulutas mag-isa.”

Isang luha ang dahan-dahang pumatak mula sa kaniyang mata.

“Naging cold ako at naging maikli ang mga reply ko kasi kapag humawak ako sa telepono para makipag-usap sa’yo, gusto kong maging buo ako para sa’yo. Pero hindi ako buo nitong mga nakaraang araw. Sobrang basag na basag ako, Neri. At sa halip na maipagtanggol kita sa sarili mong mga takot, mas lalo pa kitang nasaktan sa katahimikan ko. I’m so, so sorry.”

Inabot ko ang kaniyang mukha gamit ang aking dalawang kamay at pinunasan ang kaniyang luha gamit ang aking mga hinlalaki. Ang matinding galit at overthinking na dinala ko patungo sa kaniyang apartment ay tuluyang natunaw, pinalitan ng isang malalim na pag-unawa at pagmamahal.

“Joequin,” mahinang bulong ko, habang ipinapatong ang aking noo sa kaniyang noo. “Hindi mo kailangang maging perpekto at buo bago ka humarap sa akin. Hindi lang ako nandito para sa mga masayang araw and ano pa. Nandito rin ako para sa mga araw na pakiramdam mo ay bumabagsak ang mundo mo.”

Huminga nang malalim si Joequin at ipinalipag ang kaniyang mga bisig sa aking baywang, isinisiksik ang kaniyang mukha sa aking hita habang tahimik na umiiyak, isang taong matagal na nagtiis ng mabigat na pasanin at sa wakas ay nakakita ng ligtas na lugar para magging mahina.

Hinaplos ko ang kaniyang buhok habang nakatitig sa tahimik na silid. Sa gabing iyon, narealize ko na ang pag-ibig ay hindi lang pala tungkol sa bilis ng mga pagsagot sa mensahe o sa matatamis na salita. Ito ay tungkol sa kakayahang magpakatotoo sa gitna ng matinding dilim, at ang pagpiling manatili kapag ang realidad ng buhay ay nagsimula nang sumubok.