Chapter 1: Switched Will of Souls

Ronan’s POV

We’ve tried this so many times, I lost count after the sixth.

The first time, we lit candles in Trixie’s basement, thinking Latin chants from Google would do the trick. It didn’t. The second time, we climbed a hill at midnight and screamed our desires into the wind, hoping some cosmic force would listen. It didn’t. After that, things got a little weirder—mirrors, crystals, even a homemade Ouija board. Still nothing.

I almost gave up.

But Trixie didn’t.

She kept digging, reading, obsessing over forums, whispers, and conspiracy threads—until she found that post. It didn’t even look credible at first. The layout was old, the text half-corrupted, the instructions cryptic. But something about it felt… different. Real.

It mentioned a ritual. A soul exchange. Not metaphorical. Literal.

It required a rare lunar event—one that would only happen once in our lifetime. A waning eclipse. A cursed location. And two people who genuinely, deeply wanted to leave their bodies behind.

Sounded insane. But we were already in too deep to stop now.

So we planned it. One last shot.

We left early in the morning and hiked to an old rest house buried in the forest hills of Rizal. The place looked like something out of a horror film—collapsed roof, broken windows, vines strangling what was left of the structure. I should’ve felt scared.

But I didn’t.

I felt ready.

Trixie laid out the tools like a seasoned witch—candles, black salt, a knife, a small mirror she said used to belong to her grandmother. She was always the confident one. Me? I was the cautious type. The one who second-guessed everything. But not tonight.

Tonight, I was all in.

We drew the circle, placed the candles, and sat across from each other inside it. The moonlight filtered through the shattered ceiling above us. Everything was quiet, except for the wind brushing against the walls like it was listening.

I looked at her—my best friend since I was fifteen. She had this look in her eyes I’d never seen before. A strange mix of peace and excitement.

“You sure about this?” I asked.

She just smiled. “More than ever.”

We held each other’s hands, closed our eyes, and began chanting.

At first, nothing happened. Again.

But then… I felt something. A weightlessness. Like I was falling inside my own body. The air grew heavy. The candle flames bent inward. I heard a sharp ringing in my ears and then—total silence.

Darkness.

And then…

I opened my eyes.

But everything felt off. The air smelled different. My hands… were smaller. My skin felt softer. My voice—

I turned toward the sound.

It was me. My voice. My body. Speaking.

But I wasn’t the one talking.

Trixie looked at me, standing in my body—smiling like she had just won a game she’d been playing her whole life.

That’s when I realized…

It worked.

“Matagal ko na talagang gustong gawin to eh.” Ani ni Trixie

Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa o kabahan sa sinabi niyang ’yon. Pero isang bagay lang ang malinaw—tonight, nothing will ever be the same again.

“Anong ginagawa mo?” May pagtatakang sabi ko.

“Bilang pang-welcome, bakit hindi natin iparanas sa sarili yung pakiramdam na matagal na nating inaasam.”

“At ano naman iyon?”

“You will know what I mean.”

“Finally, nakuha ko na din ang pinakamatagal ko ng pinapangarap. Ang maging isang ganap na lalake.”

At ngayon, nasa katawan na niya ako. At siya… nasa katawan ko.

Akala ko sa pelikula lang ’to nangyayari. Pero ngayon, ang dating pangarap ay naging realidad.

Ngunit sa bawat panaginip… may kapalit.

Hanggang saan ang kaya mong isakripisyo para sa isang bagay na noon pa man ay inaasam mo na?

“At kasama na ako dun. I’ve never thought that we both agreed to exchange soul. It is really unbelievable.”

“Then you should believe.”

“So, let’s make our dreams come true.”

“Wait! Wait! Wait! What do you mean?”

“Matutupad ko na lahat ng pangarap ko. Makakalapit na ako sa crush ko.”

“What a gay thing.”

“Ngayong nasa magkaibang katawan na tayo, bakit di pa natin sulitin yung pagkakataon habang nandito pa.”

Pero may mga tanong na hindi basta-basta nasasagot.

“Trixie, bakit? Sasama ka din ba?” Hindi nya ako tinugon ngunit nakatingin lang sya sa katawan ko na dati nyang pag-mamayari.

At isang desisyon ang magbabago sa takbo ng lahat.

“Uy! Nagagandahan sya sa akin. Well, akin na to magmula ngayon.”

“I always thought I could have pound myself as another person. I have never thought that its all in front of me right now.”

“You must be in shocked. That is why. So, I gotta go.”

“No. You’re not going anywhere.”

“Huh?”

“You’re gonna stay here with me.”

“Bakit?”

“Tingin mo ba ganun na lang ako katanga para ibigay yung katawan ko sayo at ibigay yung pinakainiingatan ko sa katawan na yan sa iba.”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Wag mong sabihin na makikipagsex ka sa crush mo gamit yang katawan ko?”

“Katawan mo? Excuse me. Linawin ko lang ah. Katawan ko na to ngayon at labas ka na sa kung ano man gusto kong gawin dito. Besides, you also have my body. Bahala ka na kung anong gusto mong gawin dyan.”

“I wanna fuck you right now.”

“Hey, that’s unfair.” Pagtutol ko.

“Unfair? Sa tingin mo ba tong binigay mo saking katawan virgin pa? Alam ko marami ng nakagalaw sayo at bago ko isuko ang sarili ko, ako, bilang sa katawan mo ang kukuha nun.”

“Ano bang pinagsasabi mo? Wag ako. Wag ang katawang yan.”

“I won’t let you go anywhere.”

Umusbong naman ang kaba at takot sa katawan kong dating pagmamay-ari ng taong nasa harap ko ngayon.

“T-Trixie.” I stuttered between my words.

“Call me Trevor. I’m no longer the Trixie you have known for years.”

“Ano ba tong ginagawa mo? W-Wala naman to sa napagkasunduan.”

“Wag mo na akong paikutin pa, Ronan.” Sabi nya saka hinawakan ako sa braso.

“Ano bang ginagawa mo? Bitiwan mo na nga ako. May pupuntahan pa ako.”

“Oh! Kating kati na ba yang puke mo at gusto mo ng ipakamot dun sa lalaking kinahuhumalingan mo.”

Nabigla at natahimik ako sa sinabi nyang iyon. Hindi kaagad ako nakapagsalita. Hindi ako makapaniwala sa Trixie na nasa harap ko ngayon.

“It’s itchy and needs to be combed.”

“Fuck you, Trixie. Hindi ko alam na ganito pala yung plano mo.” Sabi ko habang nagpupumiglas na sa padiin na padiin na nyang hawak sa pulsuhan ko.

Napapangiwi na lang ako sa sobrang higpit na nun.

“Mahina ka na nga nung nasa iyo pa tong katawan mo, paano pa kaya ngayon na nasa ibang katawan ka na? Sa katawan ni trixie na tinuring mong kakampi.”

“Wala ka ng magagawa dahil wala ka na sa katawan mo. Biruin mo ang lakas pala ng katawan mo pero di mo ginagamit. Hindi bale ako ng bahala sa pagpapalake ng katawan mo, Ronan.”

Tuluyan na akong binalot ng takot dahil mas malakas sya sakin at dahil wala na nga ako sa sarili kong katawan hindi ko na magawang pumalag. Ngayon ko lang napagtanto na sobrang hina pala ng katawan ng babae at imposibleng malabanan ang lakas ng lalaking gusto syang pagsamantalahan pero hindi yun ngayon para isipin ko.

Gusto kong makawala sa kamay ng traydor na trixie na to.

“Wag ka ng pumalag kung ayaw mong masaktan.”

“Sinungaling ka.” Bulyaw ko sa kanya gamit ang boses nya na si Trixie.

Lahat nagbago kahit pananalita ko. Yung dating ako sa katawan ko, hindi ko na makilala dahil sa ibang tao na ang gumagamit nuon at walang iba kundi si Trixie.

“Traydor!!!”

“Yes, I am. Ikaw lang naman itong tanga at bobo. Hindi mo pa nga ako kilala pero nagtiwala ka na kaagad sa akin.”

“You crazy psychopath. You’ve been obsessed to your own body.”

Tinawanan nya lang ako.

“Baliw ka na. Pinagnanasaan mo yung sarili mo.” Paulit ulit kong sigaw.

“I gotta admit that but now that I’m no longer with my body. I can do whatever I want to my fucking hot and sexy body. Oh! How I wish to fuck myself so bad.” Wika nya habang sinusuri ang buong katawan ko.

Hinahagis ko naman ang isa nyang kamay na panay ang haplos sa balat ko.

Nahuli nya ang kamay ko dahilan para dalawang kamay ko na ang mahawakan nya. Hindi ko din namamalayan na umiiyak na pala ako.

“I get it. Hindi mo gustong makita na kinakantot ka ng sarili mong katawan na di mo na pagma-may-ari ngayon. Wala ka ng kontrol sa katawan mo, Ronan.”

“Kilabutan ka naman.” Buong lakas kong sigaw sa pagmumukha nya ngunit isang malakas na sampal lang ang natanggap ko dahilan para bumaling ang mukha ko sa kanan.

“Then what’s wrong with my obsession? Huh?”

Nagulat na lang ako nang di ko namamalayan na nakatali na pala ang mga kamay ko sa headboard habang nakaupo sa ibabaw ng malambot na kama.

“Hayop ka, Trixie.”

“I said call me Trevor.”

“Wag mong gamitin yang katawan ko sa masama mong intesyon.”

“Woah! Woah! Woah! You gotta stop right there. What did you say? Katawan mo? Ipapaalala ko lang ulit sayo na magmula ngayon di na sayo ito. It’s mine now. At hindi nakasulat sa kasunduan na pwede mo pa itong mabawi kapag gusto mo ulit itong bawiin. Poor, Ronan. Weak turns to weaker.”

“Trixie! Parang awa mo na. Wag. Itigil mo na ito.” Naiiyak kong usal habang pinipiringan nya ako sa mata.

“Shh! I’m so excited to see my body, that body or should I consider this way, your body to cry in pleasure and begging for more.”

“You’re such a loser. Really? I pity this body for being inexperience. Well, we’ll change that tonight.”

“I’m thankful kase hindi ko mararansan ang mapunit sa loob. Sabi nila masakit daw yon.” May pananakot nyang bigkas.

“No! Trixie.”

“I SAID TREVOR. ISA PANG TRIXIE MO HINDI MO MAKIKITA ANG HINAHANAP MO.”

“T-Trevor, p-please don’t. Naging magkaibigan din naman tayo eh. Wag mo ng gawin sakin to, please?” Pagsusumamo ko.

“Kung nakikita mo lang kung gaano ka ka-hot ngayon, Ronan. Panigurado kahit bakla ka bibigay ka din sa katawan ko.”

“You’re speaking nonsense.”

“Before we start I gotta tell you something first.” Naitikom ko naman ang bibig ko sa sandaling iyon.

“I’m not a virgin anymore. That body belongs to you now are no longer virgin. Kaya magpasalamat ka na hindi ako ang nakauna.”

Hindi ko alam pero bigla na lang ako nakaramdam ng panggagalaiti dahil sa panloloko sakin ng babaeng nasa katawan ko na nasa harapan ko na balak akong pagsamanatalahan dahil sa kahinaan ko, sa kahinaan ng katawan nya.

“So, you don’t have to worry cause it’s not painful when I penetrated you tonight.”

Napapasukan na ng masamang hangin ang utak ko. Hindi ko alam pero nagdidilim ang paningin ko sa babaeng ito. Wala lang talaga akong laban.

“You never told me that you have this big dick.”

“Insecure huh?” May pangiinsulto kong saad.

“Not anymore.”

Kung kaya nya akong manipulahin puwes hindi dapat ako magpatalo. Kung tutuusin hindi ko din naman katawan ito kaya mas mabuting gumanti din ako sa ginagawa nya sa katawan ko.

“Fine!”

“Fine what?”

“Kung gusto mo ng sex ganun din ako. Tutal iniinsulto mo din ako kaya ayaw ko na ding maging mangmang.”

“Are you sure with that? Or are you just pretending so you can escape me?”

“Sabi mo di na virgin ’tong katawan mo kaya bakit pa ako mag-aalala. Mas malala ka pa pala sakin eh.”

We both agreed to have sex that night under that same roof where we held the ritual. There is no place for sex, really. You can do it anywhere you want. I laughed about that thought in my head.

“Wait! Trixie.” Wika ko nang bigla akong kabahan. Kinabahan ako na hindi ko maintindihan.

“Call me Trevor.” May pagkadismaya sa mga mata nyang sambit.

Napatigil ako sa pagbaba ko sa ari ni Trevor na aaminin ko naman na malaki dahil inalagaan ko din iyon ng mahigit 18 years.

Napagkasunduan namin na mag-sex bilang binyag na din sa mga bago naming katawan. Hindi ko na din dinamdam ang mga sinabi nya pero sa tingin ko ngayong gabi lang iyon dahil gusto ko din maranasan kung ano yung nararamdaman ng kababaihan kapag pinapasukan ang mahiwaga nilang perlas na ngayon ay mayroon na din ako. Wala din namang mawawala kung susubukan ko.

“Scared? I told you I’m not virgin anymore.”

“T-That’s not it. Sa tingin ko parang may mali.” Ani ko.

“What do you mean may mali?” Sabi nya habang inaambunan ang leeg ko at pinudpod iyon ng halik.

Hawak nya ang baywang ko habang ang ari naman nya ay nakatutok na sa bukana ng puke ko.

“Don’t be scared.” Malumanay na sabi nya pagkatingin nya sa mata ko habang dahan dahan akong ibinababa ng kamay nyang nakahawak sa baywang ko paupo sa ari nya.

Naramdaman ko na ang pagdampi ng ulo nya nun sa labi ng puke ko nang bigyan ako nun ng bolta boltaheng kiliti sa buong katawan ko.

Ginabayan ko na din ang sarili ko at ako na mismo ang kusang dahan dahang nagbababa sa sarili ko.

Napaawang ang bibig ko nang maipasok ko na ang ulo nun.

“See?”

Nakaramdam naman ako ng ginhawa dahil hindi nga masakit.

“Push more.”

Habang patuloy kong ibinababa ang sarili ang sya namang patuloy na pagliyad ng katawan ko. Wala pa ako sa kalahati nang makaramdam ako ng sakit.

Napatingin ako kay Trevor na nginingisian lang ako. Nakunot ang noo ko kung bakit nya ginawa iyon. May kakaiba sa ngisi nya.

“T-Trevor, you said—.” Hindi ko naituloy ang sasabihin ko nang angkinin nya ang labi ko at marahas ibinaba ang baywang ko. Ramdam ko ang pagkapunit sa loob ko.

Namilipit ako sa sakit. Napaawang ang bibig ko at halos maluha ako sa sobrang pagkabigla at sobrang sakit na nananalaytay sa loob ng puke ko.

“ARRRRRGGGHHHH!” Hiyaw ko sa sobrang sakit.

“Yan ang napapala ng mga uto uto.”

“N-Niloko mo ko.” Umiiyak kong turan sa kanya habang pinaghahampas sya.

“You can’t manipulate me after all, Ronan. I saw you tried but what a nice try.”

Hindi ko na tinugunan iyon at umiyak na lang dahil sa sobrang sakit. Sa sobrang sakit nun ay para akong lalagnatin. Ang buong akala ko hindi na sya virgin kaya pumayag ako. Napakalaki kong tanga.

“Now, let’s ride you out.”

“Trevor, p-please, w-wag kang gumalaw.”

“Sa una lang yan, Ronan.”

Nakasandal lang ako sa dibdib nya at ramdam ko ang panginginig ng buo kong katawan sa ginawa nyang pambibigla sakin.

Naramdaman ko na parang may mainit na tumulo mula sa loob ko.

“Oh! You’re bleeding. My dick fits. Game over but we should start the play.” Bakas sa kanyang tinig ang kayabangan.

Sinaklay nya ang binti ko sa magkabila nyang braso saka bumaba ng kama. Napayapos ako sa leeg nya nang tumayo sya. Napasinghap ako nang maramdaman ko ang kirot sa loob ng pagitan ko.

Wala na akong nagawa kundi umiyak at singhutin na lang ang sipon ko. Masyado akong mahina para lumaban. Hinigpitan ko na lang ang pagkakakapit ko sa kanya nang gumalaw na sya.

Hindi ko lubos maisip na sarili kong tite ang magde-devirginized sa akin. Isinandal ko na lang ang noo ko sa balikat nya habang sya naman ay pilit na iginagalaw ang sarili nya sa loob ko.

“P-Put me down.”

“I ain’t started yet.”

“I couldn’t bare the pain.” I shouted in so much pain.

“Ngayong, hindi ka na virgin.

Nagpatuloy si Trevor sa kanyang pagbayo, hindi alintana ang mga luha at sakit na nasa mukha ko. Ikiniskis ko ang aking noo sa kanyang balikat, na tila ba humihingi ng kahit kaunting awa mula sa kanya.

“Trevor, please… it’s too much,” I whimpered, my voice barely audible.

“Hindi ako matatapos sa ganitong paraan,” he growled, his movements becoming more aggressive.

I felt every thrust he made, each movement sending waves of pain throughout my body. The tightness and the burning sensation made me want to scream, but I bit my lip, holding back the cries that were threatening to escape.

In my mind, I cursed myself for being so naive and stupid. I should have known better than to trust Trevor, especially with something as intimate as this.

Sensing that I was growing numb from the pain, Trevor began to tease me.

“Ronan, you know you want this. The pain, the pleasure - it’s all part of the experience,” he whispered, his breath hot against my ear.

I wanted to disagree, to tell him that all I felt was pain, but as he continued to move, I began to notice a change. The sharp, stabbing pain was gradually replaced by a dull ache. And then, I realized that there was pleasure mixed with the pain.

A soft moan escaped my lips, and I could feel myself growing wet, my body betraying me. My hips began to move, meeting his thrusts as I found myself craving the sensation only he could provide. I was horrified - how could I be enjoying the very thing that had brought me such pain just moments ago?

Trevor noticed the change, too. He let out a low chuckle, his grip on my thighs tightening. “Now you’re getting it,” he said smugly, increasing his pace.

My mind was reeling, torn between the pleasure I felt and the guilt that came with it. As our bodies continued to move together, I knew I was losing myself, inch by inch, to the very person who had manipulate me.

But in that moment, none of it mattered. All that existed was the overwhelming sensation that threatened to consume me as I reached the edge, the precipice where pleasure and pain were one and the same.

Chapter 2: Unexpected Life

Mula nang magpalit kami ni Trixie ng katawan, pakiramdam ko ay unti-unting lumulubog ang mundo ko. Akala ko noong una, kaya ko. Akala ko madali lang mamuhay sa katawan ng iba—lalo pa’t kabaligtaran namin ang isa’t isa. Pero ngayon, ilang araw na akong nagsusuka na para bang may halimaw na gustong kumawala mula sa loob ng sikmura ko. Kahit tubig lang ang inumin ko, pilit pa rin itong lumalabas.

Wala naman akong kinakain na masama. Wala rin akong naiisip na dahilan para magkasakit nang ganito. Pero mas nakakabahala, parang nagbago na rin ang panlasa ko. Mga pagkain na dati kong kinahuhumalingan, ngayon ay tinatalikuran ko na lang na para bang may kasalanan sa akin. At habang ako’y naghihirap dito, si Trixie—na ngayon ay nasa katawan ko—masayang namumuhay. Nakikipag-kaibigan pa sa crush ko. At sa tuwing naiisip ko kung anong mga kwento ang pinapasok niya sa tenga ng lalaking iyon… sumasama ang pakiramdam ko.

“ Trixie, anak, ayos ka lang ba? “ tanong ng totoong nanay ni Trixie habang nakaupo sa gilid ng kama ko. Kita ko sa mga mata niya ang halong pag-aalala at pagod. “ Ilang araw ka nang ganyan. Pa-check-up na kaya tayo. “

Ngumiti ako, pilit. “ Ma, ayos lang po a— “

Pero bago ko pa matapos ang sasabihin ko, biglang dumilim ang paningin ko. Parang may pumindot ng switch at pinatay lahat ng ilaw. Bumigat ang ulo ko. Naramdaman ko na lang na bumagsak ako sa kama.

Pagmulat ko, halos sumakit ang mata ko sa liwanag na bumungad. Hindi ko alam kung gaano ako katagal nakatulog, pero pakiramdam ko ay ilang oras akong nawala. Ang paligid ay amoy antiseptic—malinis pero malamig sa ilong.

“ Anak, gising ka na. “ Pamilyar ang boses. Si Mama.

Napahawak ako sa sentido ko. “ Ma, nasaan po tayo? “ Mahina kong tanong, pilit inaayos ang boses ko.

Tinitigan niya ako. Walang ngiti. Wala ring paliwanag sa mata niya—puro tanong at kaba. “ Ma, ayos ka lang po ba? Ano po palang sabi ng doctor? “

“ Mamaya, papunta na ang doctor. “

May kung anong bumigat sa dibdib ko nang mapansin kong nangingilid ang luha sa mata niya. “ Oh, Ma, bakit po kayo umiiyak? “

Huminga siya nang malalim. “ Hindi mo ba kami mapagkakatiwalaan, anak? “

Nanlamig ako. “ Ma, ano pong ibig niyong sabihin? “

“ Wala ka bang sasabihin sa amin na dapat naming malaman? “

“ Ma, hindi ko po alam kung anong ibig n’yong sabihin. “ Hindi ako makatingin nang diretso. May kutob na ako pero pilit ko pa ring tinataboy sa isip.

Hindi na siya nakasagot dahil biglang bumukas ang pinto. Isang doctor ang pumasok—mataas, payat, at may salamin. May hawak siyang clipboard at seryosong tingin.

“ You have been sleeping for almost two days. “ Diretso niyang sabi.

“ Two days? “ Halos mabingi ako sa sarili kong boses. “ Bakit po? Ano po bang nangyari sa akin? “

“Actually,” umupo siya sa tabi ng kama, “I want to confirm it with you personally. When was your last menstruation?”

At doon tuluyang bumilis ang tibok ng puso ko.

Regla? Sa totoo lang, nitong mga nakaraang linggo, hindi ko man lang iniisip ’yun. Masyado akong abala sa paghahanap ng paraan para mabawi ang katawan ko kay Trixie. At higit sa lahat, matapos ang nangyari samin, mas lalo ko nang ayaw pag-usapan ang katawan na ’to.

“ H-Hindi ko po matandaan. “ Iyon lang ang nasabi ko.

“It’s fine,” sagot niya. “The vomiting you’ve been experiencing and your sudden food aversions are signs of pregnancy. So, I congratulate you because you’re now a mother. You’re carrying a life in your womb. I advise you to always be careful.”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Nanigas ang mga kamay ko. “ B-Buntis po ako? “

Parang hindi ko kayang paniwalaan ang mismong salitang binibitawan ko.

“Yes, hija.”

“ No… “ Umiling ako. “ No, this must be a big misunderstanding. I can’t be pregnant. Not yet. “ Naramdaman ko na lang na nanginginig ang boses ko, at kasabay nito ay ang panginginig ng buong katawan ko.

“ Anak, calm down, “ marahang sabi ni Mama.

“ Ma, hindi. Hindi ako buntis, diba? Ma, sabihin mo yung totoo. “ Nanginginig na ako habang pilit tinitingnan ang mukha niya, umaasang sasabihin niyang nagkamali lang ang doctor.

Pero umiling siya. “We can’t deny the result, hija. I’m sorry for telling you without your consent.”

Tumayo ang doctor. “Well, excuse me. If you need me, use the intercom. I’ll be patrolling around patient.” Saka siya umalis, iniwan kami ni Mama sa katahimikan.

“Trixie, kumalma ka.”

“ Ma… “ pero natigil ako. Hindi ko alam kung paano sisimulan.

Tinitigan niya ako, at doon ko lang narinig ang tanong na ikinabaon ng mga kuko sa puso ko.

“ Sino ang ama ng batang dinadala mo? “

Nanlaki ang mata ko. Walang lumabas na salita mula sa bibig ko. Dahil paano ko ba sasabihin sa kanya ang totoo? Na hindi ako si Trixie, na ang katawan na ito ay hindi sa akin, na ang batang iyon… ay bunga ng isang gabi ng kadiliman at sakit na pilit kong kinakalimutan?

Hindi dapat mabuo ang batang ito.

Hindi ko ito pinlano.

Hindi ko ito ginusto.

At kahit galit ang nararamdaman ko sa taong iyon, sa tuwing naaalala ko na ang katawan ko mismo—ang tunay kong katawan—ang nakabuntis sa akin ngayon… parang may pader na humaharang sa galit ko. Parang hindi ko kayang ipagpatuloy ang sumpa.

Huminga ako nang malalim. “ Ipapakilala ko din po siya sa inyo… Kailangan ko lang po ng panahon para masabi sa kanya. “

Hindi ko alam kung naniwala siya. Hindi ko alam kung hanggang kailan ko maitatawid ang kasinungalingang ito. Pero sa ngayon, kailangan ko ng oras. Oras para magdesisyon kung ipaglalaban ko ang batang ito… o iiwan sa alaala ng isang bangungot.

At sa ilalim ng malamig na liwanag ng kwarto, naramdaman kong nagsisimula nang bumigat ang responsibilidad na hindi ko pinili, pero ngayon ay nakatali na sa akin.

Chapter 3: The Weight of My Words

Mainit pa rin sa paligid ang amoy ng alak at sigarilyo nang mahila ko siya palabas ng bar. Halos sumabay ang ingay ng mga taong lasing sa tindi ng kabog ng puso ko. Ang ilaw sa labas ay kulay dilaw at kumikislap-kislap, para bang sadyang nilalaro ng tadhana ang mga mata ko—binubulag para hindi ko makita ang kabuuan ng taong nasa harap ko.

“ Trevor. “ Buo at matigas ang boses ko, pero sa ilalim ng iyon, nanginginig ako.

Napalingon siya, may ngisi sa labi na para bang ako pa ang dapat mahiya. “ Hey, Trixie, what you doing here? Wait… are you friends with Trevor? “ Tanong ng isa niyang kasama, pilit binabasa ang sitwasyon.

“ No, we’re not. “ sagot niya bago ako pa makapagsalita.

“ Lovers? “ may halong biro ang tono.

“ Disgusting. Syempre hindi. “ Walang kagatol-gatol ang pagtanggi niya, at parang may malamig na kutsilyo na tumusok sa dibdib ko.

Napakuyom ako ng kamao, pero pilit kong nilunok ang sakit. Hindi ako pwedeng padalos-dalos. Kahit ibang tao na ang may-ari ng katawan kong ito, hindi ko pa rin kayang saktan ang sarili ko. May hangganan pa rin ang galit ko.

“ Bakit ka nandito? Anong kailangan mo? Sex? Tite ko? “ diretsong sabi niya, walang pakundangan. Parang binuhusan ako ng maruming tubig.

Hindi ako umimik. Tumingin lang ako kay Danver, na noon ay nasa gilid lang, tahimik pero alam kong sinusuri ang bawat galaw namin. Nahinuha niya kaagad na may mabigat akong gustong sabihin. Ngunit bago pa siya makialam, si Trevor na mismo ang nagbasag ng katahimikan.

“ Anong meron sa inyo? Bakit ganun ang titigan nyo? “ tanong niya, may halong hinala.

Napatitig ako kay Trevor. Alam kong naramdaman niya ang bigat ng titig ko. Pero bago ko pa maipaliwanag, sinundan niya iyon ng insulto.

“ Wag mong sabihin na may gusto ka din sa kanya. Napakaharot mo naman. “

Ang hirap pigilin ng sarili ko na hindi magwala. Pero kinulong ko ang emosyon ko sa loob. Hindi dito. Hindi sa lugar na punong-puno ng mata at tenga.

“ Mag-usap tayo. “ Mariin kong sabi.

“ Ginagawa na natin. “

“ Wag dito. Gusto ko sa tahimik na lugar. “ Hinugot ko ang lahat ng lakas para hindi sumabog ang boses ko.

Saglit siyang natahimik. Pagkatapos ay ngumisi, parang alam na niya kung saan patutungo ito. “ Musta yang katawan ko? Inaalagaan mo ba? “ Malamig na tanong niya, na parang nanunukso.

Hinimas ko ang flat pa na tiyan na hindi ko alam kung gaano pa katagal mananatiling ganoon. Humugot ako ng hangin, pilit pinapakalma ang dibdib ko.

“ May kailangan kang malaman. “

“ At tungkol saan naman iyon? “ Wala man lang bakas ng pagkabahala sa mukha niya—parang wala lang.

Humigop ako ng hangin, pilit hinahanap ang lakas ng loob. “ Natatandaan mo ba nung gabing ni-rape mo ko? “

Napatingin siya sa akin na para bang ako pa ang may kasalanan. “ What the fuck? Really? Do you think na ni-rape talaga kita? “ may bahid ng pag-aalipusta ang tono niya.

“ Nandito ka ba para kasuhan ako? Padating na ba yung mga pulis? “

“ Hindi. Umayos ka nga. “ Nilingon ko siya nang masama, pero pilit ko pa ring pinipigil ang luha ko.

“ Oh! Eh? Ano nga? “ pilit niyang tanong, parang nananadya.

Natahimik ako. Hindi ko alam kung kaya ko bang sabihin. Alam kong kapag binigkas ko na ang mga salitang ito, wala nang atrasan. Magbabago ang lahat.

Pero siya? Nakatingin lang, walang pakialam, nakangisi pa. Parang wala siyang kasalanan.

“ Whatever! “ asik niya, saka tinalikuran ako. Nagsimulang maglakad patungo sa pinto ng bar, handang bumalik sa mundong punong-puno ng ingay at alak.

Bahala na. Hindi ko na kayang kimkimin.

“ Buntis ako. “

Tumigil siya sa paglalakad, pero hindi agad lumingon. Parang ilang segundo niyang tinimbang kung babalik ba siya o lalakad palayo. Nang sa wakas ay lumingon siya, may halong pagdududa at pangungutya sa mukha niya.

“ What did you say? “ malamig ang boses niya, pero kita ko sa mata niyang may kumislot na emosyon—galit ba o takot, hindi ko alam.

“ You heard me. Buntis ako. At sa’yo ’to. “

Tahimik. Walang sumasabay na ingay kundi ang tibok ng puso ko at ang malayong tunog ng mga taong nagtatawanan sa loob ng bar. Ang lamig ng hangin ay parang unti-unting nilalamon ang init sa katawan ko. Hindi ko alam kung dahil sa kaba o dahil sa bigat ng sinabi ko.

“ Bullshit. “ mariin niyang sabi. “Hindi akin ’yan.”

“ Walang ibang pwedeng maging ama nito kundi ikaw. “ Halos mabasag ang boses ko. “Hindi mo ba natatandaan kung anong ginawa mo sa akin? Hindi mo ba natatandaan kung paano mo ako sinaktan habang lango ka sa pagnanasa mo?”

Napangisi siya, pero ngayon ay halata na ang pamumula ng mukha niya. “Matagal na yun. At kung may nangyari man… ginusto mo rin. “

“ Ginusto?! “ Humakbang ako palapit, halos madurog ang ngipin ko sa higpit ng pagkakakagat. “Paano ko gugustuhin ’yun, Trevor? Alam mo kung gaano ko kinasusuklaman ang pagkatao mo!”

“ Kung ayaw mo, sana lumaban ka. “ Walang bakas ng galit. Wala. Parang lahat ng sakit at trauma na dinadala ko ay wala lang para sa kanya.

“ Lumaban ako! Pero mas malakas ka, at hindi ko kontrolado ang katawan ko! “ Tumulo ang luha ko, pero hindi ko ito pinahid. Hayaan niyang makita. Hayaan niyang makita kung anong ginawa niya sa akin.

Pero imbes na magpakita ng kahit kaunting pagsisisi, napailing siya. “Hindi akin ’yan. Marami ka namang kasama nitong mga nakaraang linggo. Baka isa sa kanila.”

Napaatras ako sa sinabi niya. Hindi dahil naniniwala ako, kundi dahil sa sobrang sakit ng ganitong klaseng pagtanggi.

“ Kahit anong gawin mo, hindi mo matatakpan ang totoo. “ Bumaba ang boses ko, mabigat, puno ng poot. “ Ikaw ang ama ng batang ’to. At kahit anong itanggi mo, ikaw at ikaw lang. “

Tahimik siyang nakatingin sa akin. Tapos tumawa—mahina lang, pero sapat para basagin ang natitirang lakas ko. “Good luck convincing anyone about that, Trixie.”

At tumalikod siya. Tuloy-tuloy lang ang lakad niya hanggang tuluyang lamunin siya ng liwanag mula sa loob ng bar, iniwan akong nakatayo sa ilalim ng ilaw ng poste, yakap ang sarili, at hinahabol ang hininga.

Sa sandaling iyon, hindi ko alam kung mas mabigat ang galit o ang takot. Pero alam ko, isang bagay ang malinaw: dala ko na ngayon ang bigat ng buhay na hindi ko pinili, at dala ko rin ang pangalan ng lalaking pilit tumatakas sa katotohanan. At sa bawat tibok ng puso ko, lalo lang tumitibay ang desisyon kong hindi siya basta makakatakas.

Chapter 4: After the Storm

The streets felt emptier after Trevor walked away, but the noise from the bar still bled into the night—laughter, clinking bottles, the occasional shout.

It all sounded so far, yet so painfully near, like the echo of a world I didn’t belong to anymore.

I walked without direction. My legs moved, but my mind was stuck—playing that moment over and over again.

“Buntis ako.”

The words tasted like iron in my mouth. Sharp. Heavy. Final.

By the time I realized it, I was already standing in front of the apartment building. My hands were trembling as I fished the key from my pocket. The metal felt colder than usual. Maybe it was just me.

The door closed behind me with a dull click . Silence wrapped around me like a shroud. The only light came from the dim bulb in the kitchen, casting a faint yellow glow over the mess I’d been ignoring for days—half-empty mugs, a crumpled jacket on the couch, unopened mail scattered on the table.

It smelled faintly of instant coffee and something sour. I didn’t care.

I dropped the keys on the counter and leaned against it. My reflection stared back from the darkened glass of the microwave—Trixie’s face, pale and streaked with tears. Her lips trembling, eyes wide and rimmed red.

I hated it.

I hated seeing her in pain, even if it was me feeling it. And worse, I hated that the reason behind this expression was something I couldn’t undo.

I slid down to the floor, my back against the cabinet, and buried my face in my hands.

“Did I do the right thing?”

The question drilled into my head until it became unbearable. If I hadn’t told him, maybe I could have spared myself this humiliation. Maybe I could have kept the power to myself, held it over him, made him sweat. But no—I let it slip out like a confession. Like I owed him the truth.

But that’s the thing, isn’t it? Truth has a way of clawing out, even when you don’t want it to.

Trevor’s face—his smirk, his denial—flashed in my mind. It burned. He didn’t even flinch. Didn’t even care . To him, it was all just a joke, another game he could win by walking away.

And me? I was left here, clutching a secret that was no longer mine alone.

I hugged my knees tighter. Our house felt smaller by the second. The walls pressed in, my chest tightened. My breaths came shallow.

“This isn’t even my body, “ I whispered into the dark. My voice cracked. “Why am I the one… carrying this?”

The truth was, it didn’t matter whose body it was. The weight was the same. The fear was the same.

A new life was growing inside me—inside Trixie’s body—and yet it felt like it was pressing against my ribs, my spine, my lungs. I could almost feel the invisible thread tying me to something I never asked for, pulling tighter every day.

I thought about telling Trixie. I thought about confronting her and saying, Look at what I’m dealing with while you’re off living my life.

But I didn’t know if I could handle her reaction. Would she care? Would she even believe me? Or would she see this as another problem she could toss back at me when the time came?

And then there was my mother—or rather, Trixie’s mother. She had looked at me in that hospital bed with eyes that demanded answers. How long before she asked again? How long before I’d be forced to name Trevor in front of her?

My stomach churned. The thought of saying his name in front of anyone made me sick.

I pushed myself up and wandered into the bathroom. The mirror above the sink reflected Trixie’s tear-streaked face again, her hair messy, her lips cracked. I leaned in close, almost pressing my forehead against the cold glass.

“Was it worth it? “ I asked the reflection. My voice was barely a breath. The girl in the mirror didn’t answer. She just stared back, eyes glassy, as if she didn’t know either.

I turned on the tap and let the water run, splashing my face again and again until my skin felt numb. I kept thinking, maybe if I scrubbed hard enough, I could wash away the night. The conversation. The weight of it all.

But nothing washed off. Not the fear. Not the shame. Not the gnawing uncertainty.

And then, the blame came crashing in.

None of this would’ve happened if I’d just said no . If I hadn’t agreed to that stupid, reckless body swap, I’d still be me. I’d still be living my life. My problems would still be mine, and I wouldn’t be dragging around someone else’s trauma, someone else’s heartbeat inside me.

Back then, it had felt almost… exciting. A challenge. A curiosity we thought we could control.

Wouldn’t it be fun? Just for a while. See what it’s like to live as someone else.

What a joke.

I traded my own life for hers, and she got the better end of the deal. She got my friends, my comfort, my routine. And I—

I got nights like this.

I got Trevor.

I got a pregnancy that will never stop feeling like a wound.

I gripped the sink, knuckles white. “You did this to yourself,” I muttered to the face in the mirror. “You said yes. You thought you could handle it. And now look at you.”

The reflection’s lips trembled, but the eyes stayed locked on mine. There was no one else to blame. Not fully. Not even Trevor.

Because if I hadn’t been in this body, if I hadn’t been here at all, that night wouldn’t have happened. At least… not to me.

I turned on the tap and let the water run, splashing my face again and again until my skin felt numb. I kept thinking, maybe if I scrubbed hard enough, I could wash away the night. The conversation. The weight of it all.

But nothing washed off. Not the fear. Not the shame. Not the gnawing uncertainty.

The phone on the counter buzzed. A message from an unknown number:

“You shouldn’t have told me.”

No name. No picture. But I didn’t need either to know who it was.

My chest tightened as I stared at the words. I could hear his voice in my head, low and cold. I deleted the message. But the sting of it stayed.

By the time I crawled into bed, the clock on the wall was blinking past midnight. I curled up on my side, clutching the blanket like it could shield me from my thoughts.

The darkness was louder than any noise from the bar. And somewhere in that darkness, I kept hearing my own voice:

Buntis ako.

Over and over.

Until sleep finally pulled me under—not gently, but like a tide that didn’t care if I drowned.

Chapter 5: Midnight Cravings

Habang lumilipas ang buwan, mas lalo kong nararamdaman ang bigat ng bawat araw. Noong una, inisip ko na kaya ko—na madali lang ’to. Pero mali pala ako. Hindi ko lubos akalain na ganito pala kahirap ang magbuntis. Ngayon naiintindihan ko na kung bakit minsan, galit o iritable ang mga buntis. Hindi lang pala dahil sa ugali. May mga gabi kasing kagaya nito… na kahit sarili mong katawan, parang hindi mo na kontrolado.

“TREVOR!” sigaw ko mula sa sala, habang nakaupo at hawak-hawak ang tyan ko.

Mula sa kwarto, sumagot siya, may halong inis sa boses, “I said wait! Hindi ka ba nakakaintindi?”

Napairap ako. “Bilisan mo! Nagke-crave na ako sa taho.”

Narinig ko ang tunog ng pintuan ng kwarto niya na para bang sinadya niyang idiin ang pagsara. “Bakit kase taho pa? Pwedeng iba naman?” reklamo niya habang lumalabas.

“Ako ba may gusto nun? Itong anak mo!” sagot ko sabay kindat sa tyan ko na parang kausap ko ’yung bata.

“Hating gabi, paghahanapin mo ko ng taho. Tingin mo ba meron pa nun?”

“Ang dami mo pang sinasabi. Doon sa kapitbahay namin, nagtitinda yun sila ng taho. Pasalamat ka pa nga may kakilala akong nagtitinda ng taho. Ewan ko na lang kung wala.”

“Tinatamad na akong lumabas.”

Pinanliitan ko siya ng mata. “Kung di mo ko binuntis, hindi ka sana tatamarin.”

Umismid siya, halatang nasasapol pero ayaw magpatalo. “Gusto mo din naman mabuntis,” may pang-aasar pa sa tono niya.

“Mukha ko bang nagugustuhan? Ibalik ko kaya sa’yo tong katawan mo.”

“Syempre ayoko na. Masaya na ako dito sa katawan mo, “ sagot niya na may halong ngiti na parang nang-iinis pa lalo.

“ Kaya kung ayaw mong masipa pa palabas, ikaw na mismo ang kusang lumabas.“

“Heto na,” pagmamaktol niya sabay kuha ng sumbrero sa may sabitan, isinuksok sa ulo at lumabas na parang napipilitan.

Pagkasara ng pinto, bumuntong-hininga ako. Napaupo na lang ako sa sofa, dahan-dahan, kasi pakiramdam ko bawat paggalaw ko ay parang may mababasag sa loob. Hinimas ko ang tyan kong lima na buwan nang bilog at mabigat.

Hindi ko inimagine, kahit kailan, na mararanasan ko ang ganito. Na mararamdaman ko ang paghilab, ang bigat, ang pagod, at pati na ’yung kakaibang emosyon na parang rollercoaster araw-araw. Pero heto ako ngayon… at ang mas nakakagulat, ako pa mismo ang ama ng batang dinadala ko.

Noong una, galit lang talaga ang nararamdaman ko. Galit kay Trevor. Galit kay Trixie. Galit sa sitwasyon. Pero habang tumatagal, may kakaibang nararamdaman na rin ako—isang bahagyang tuwa na hindi ko maipaliwanag.

Parang kahit papaano, kahit hindi ko ginusto sa umpisa, nagsisimula na akong kumapit sa ideya na may buhay sa loob ko.

Bawat gabi bago matulog, napapahawak ako sa tyan ko at nakikinig sa katahimikan, iniisip kung naririnig ba ako ng bata. Kung nararamdaman ba niya na hindi ko siya tinatanggihan.

Pero sabay ng saya, may kaba pa rin. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang araw na lalabas na siya. Hindi ko rin alam kung paano ko ipapaliwanag sa kanya ang sitwasyon namin.

Maya-maya, bumukas ang pinto. Pumasok si Trevor, may dalang dalawang baso ng taho, halatang hinabol pa sa tindera.

“Ayan ha, doble pa. Para wala kang reklamo,” sabi niya sabay lapag sa mesa.

“Salamat,” mahina kong sagot pero kita sa mukha ko na natutuwa rin ako kahit ayaw ko ipahalata.

Umupo siya sa tabi ko, pinanood akong sumubo ng unang kutsara. Tahimik lang siya, parang may iniisip. Ako naman, abala sa pagkain, ramdam ang tamis ng arnibal at lambot ng taho na parang lahat ng stress ko ngayong gabi ay nabawasan kahit papaano.

“Alam mo,” bigla niyang sabi, “minsan naiisip ko… ang weird lang talaga ng sitwasyon natin.”

Napatingin ako sa kanya. “Weird lang? Hindi ba dapat ‘sobrang gulo’?”

Napangiti siya pero walang saya. “Oo, gulo nga. Pero kahit ganun… may parte sa’kin na ayaw din bumitaw.”

Napayuko ako. Hindi ko alam kung paano sasagutin ’yon. Kasi kahit ako… kahit galit ako, kahit gusto ko ibalik lahat sa dati, may parte sa’kin na natatakot ding mawala ’yung… hindi ko alam kung anong tawag. Connection? Responsibility? Attachment?

Pagkatapos naming kumain, tumahimik ang buong sala. Si Trevor, nakasandal sa sofa, nakapikit na parang nagpapahinga. Ako naman, nakatitig lang sa tyan ko, iniisip kung paano kami umabot sa puntong ito.

Kung hindi ako pumayag sa palit-katawan… kung hindi ako naging curious sa “life experience” na ’yon… malamang, wala ako sa ganitong sitwasyon. Wala akong iniinda sa likod, wala akong cravings sa hatinggabi, at higit sa lahat… wala akong anak na hindi ko alam kung paano bubuhayin.

Pero nandito na. At kahit anong pagsisisi ko, hindi ko na mababalik ang dati.

FINAL CHAPTER - ONE YEAR LATER

Isang taon na si Baby Nathan. Isang taon mula nang maranasan ko ang pinakamatinding pagbabago sa buhay ko—hindi lang sa katawan, kundi pati sa kung paano ko tinitingnan ang sarili ko.

Pagkatapos kong manganak, akala ko tapos na ang lahat ng hirap. Wala na yung mga araw na halos magwala ako sa gitna ng gabi dahil sa kakaibang cravings, wala na yung sakit sa likod na parang tinutusok ng libo-libong aspile, at wala na rin yung pagod sa pagbitbit ng tiyan na parang mababali na ang spine ko.

Mula noong manganak ako, si Trevor na ang bahala sa kanya tuwing umiiyak sa gabi. ’Yun na nga lang ang maitutulong niya matapos niyang… buntisin ako. Pero Pero hindi pala doon nagtatapos ang kalbaryo. Mali pala ako.

Kasalukuyan akong nakaupo sa gilid ng kama, nakatingin sa tulog na tulog na si Nathan. Maganda ang kutis niya, nakuha ang ilong kay Trevor, at yung mga mata… Diyos ko, kopyang-kopya sa akin. Kung minsan iniisip ko, paano kung bumalik kami sa dati naming katawan? Magiging kamukha pa rin kaya ako ng anak ko?

Napahawak ako sa puson ko.  Sumasakit na naman. Sobrang sakit ng puson ko, para bang may kutsilyong paulit-ulit na tinutusok sa loob. Ilang oras na akong hindi makapag-focus sa pag-aalaga sa anak ko. Hindi kasi ito yung tipong sakit na pwedeng tiisin lang — this was the excruciating, cramping pain of my period. Para bang may humihila mula sa loob, at ilang oras na akong hindi makapag-focus sa kahit ano.

Nakakainis. Lalaki ako dati. Wala akong alam sa ganitong pakiramdam. Noon, nakikita ko lang ’to sa mga babae — kulubot ang noo, sumasakit ang ulo, mainit ang ulo. Pero ngayon… ngayon ako mismo ang nakakaramdam nito. At mas lalo lang akong nadidismaya sa sarili ko.

Mas lalo akong naiinis dahil wala si Trevor, nasa trabaho. Kaya mag-isa kong nilulunok lahat — ang sakit sa puson, ang kirot sa balakang, pati bigat ng emosyon na ayaw ko nang dalhin.

Pero sa totoo lang, mas gusto ko lang na nandito siya. Hindi lang para tumulong mag-alaga kay Nathan, kundi para maramdaman ko na may karamay ako.

“Ngayon, danas mo na ang pagiging tunay na babae. Suko ka na ba?”

Isang boses ang biglang umalingawngaw sa isip ko.

Napakurap ako.

“Nababaliw na ba ako?”

“Oo. Sukong-suko na ako,”

sagot ko sa isip, halos pabulong.

“Talaga ba? Gusto mo na bang bumalik sa katawan mo?”

Napabalikwas ako, kahit ang sakit ng puson ko. Lumingon ako sa paligid, sinusuyod ang bawat sulok ng kwarto.

“Hinanap mo pa ’ko. Nasa isip mo lang ako,” Patuloy ng boses.

“ARRRGHHHHHHH! Shit! Ang sakit!” Napaatungal ako, pinipilit pigilan ang kirot na tila gumuguhit mula sa puson ko pababa sa hita.

Pero bago pa man ako maka-recover, narinig ko ang pag-iyak ni Nathan.

Napapikit ako, parang gusto ko na lang sumuko. “Anak, huwag muna ngayon… please? “ Bulong ko, halos pakiusap.

Gumapang ako sa gilid para abutin ang cellphone at tawagan si Trevor.

“Bakit ba? Nasa trabaho ako,” malamig niyang bungad.

“Umuwi ka,” putol ko agad.

“What?”

“ANG SABI KO UMUWI KA!” sigaw ko, at parang sabay na lumakas ang iyak ni Nathan.

“Anong ginagawa mo sa anak ko?” may halong galit ang tono niya.

“Anak

natin

,“ Correction ko, pinipigilang umiyak.

“Wag mong sasaktan ang anak ko, Trixie.”

“Umuwi ka dito ngayon na.”

“May trabaho pa nga ako.”

“Uuwi ka o wala kang score mamaya?” Hindi ko alam kung bakit ko nasabi ’yon, pero desperado na talaga ako.

Natahimik siya saglit. “Pauwi na. Hindi ka naman mabiro.” Sabi niya na parang natatawa pa.

“Bilisan mo.”

“Oo na… basta thirty-four, thirty-five tayo mamaya, ah.”

“Kababae mong tao, napakamanyak mo.” Iritado kong sagot bago ko binaba ang tawag.

Hinaplos ko si Nathan para patahanin siya habang pinipigil ko ang sariling pag-iyak. “Tahan na, baby. Parating na ’yung papa mo…”

Maya-maya pa ay bumukas ang pinto. “Ang tagal mo naman!” Bulyaw ko agad nang makita si Trevor.

“Akin na si baby,” sabi niya, inabot si Nathan mula sa bisig ko.

“Ano ba kaseng nagyayare sayo? Kailangan mo pa akong pauwiin.”

“Ang sakit kase ng puson ko. Hindi ko lubos akalain na ganito pala kasakit.” Napapikit na lang ako at marahang humiga.

“Ngayon danas mo na kung ano yung hirap na pinagdadaanan namin buwan buwan.”

“Hindi pala madali.”

Narinig kong impit na lang siyang natawa sa sinabi ko at kapag kuwan ay inalo ang anak namin para patahanin.

Idinilat ko ang mga mata ko. Napatingin ako sa kanya. Iba na talaga ang itsura niya — ang katawan ko dati, ngayon mas defined.

Lumulutang ang hulma ng kanyang mga biceps sa suot niyang fitted na shirt, malayo na sa dating payat at buto’t-balat na Ronan na kilala ko. Parang ibang tao na siya.

“What? Why are you staring at me like that?” Tanong niya.

“Wala.”

“Di pwedeng wala. Nagagwapuhan ka na ba sakin?” May halong biro ang ngisi niya.

“Paano kung sabihin kong oo?”

“Yuck! Are you crazy? Obsessed ka ba sa sariling katawan mo?”

“Oh, Look who’s talking,” Balik ko, at pareho kaming natawa.

Umupo siya sa gilid ko sa kama. Si Baby Nathan nakasandal sa balikat niya. Pinagmamasdan ko lang silang dalawa, at bigla na lang akong napaiyak.

“What was that for?” tanong niya, parang naguguluhan. “Kanina titig na titig ka, tapos ngayon umiiyak ka na.”

“Tss!” Pinahid ko agad ang luha ko.

“Bakit nga? May problema ba?”

Napabuntong-hininga ako. “I’m just… happy. Hindi ko lang ma-imagine na nakikita ko yung sarili ko—’yung katawan ko—ginagamit sa maayos, at higit sa lahat, bilang ama. Hindi ko tuloy alam kung bakla pa rin ba ako o hindi na.”

Nagkibit-balikat siya. “What do you mean?”

Napayuko ako. “Kasi mahal na kita. Hindi bilang si Trevor… pero bilang si Trixie.”

“Trixie is already gone,” sagot niya, seryoso ang tono. “You can’t love me if you think I’m Trixie. Love me as Trevor. Besides your on my body as a woman.”

Tumingala ako, at kita ko sa mata niya na sincere siya.

“I know it’s awkward,” Patuloy niya. “To love someone who looks exactly like you.”

Napakunot ang noo ko.

“Yeah… I must admit I love you too,” Dagdag niya. “Syempre, hindi bilang Ronan, bilang… ikaw ngayon.”

“Pffft!” Napahagikhik ako kahit may luha pa sa mata ko.

“Just kidding,” N atawa rin siya. “I love you for who you are now. Hindi dahil nasa katawan mo ako.”

Natatawang naiiyak ako. “Dami pa nating away, sigawan… tapos ang ending, tayo rin pala.”

“Sana bumalik na tayo sa dati,” Mahina kong sabi.

“Wag mo namang hilingin,” mabilis niyang tugon. “Ayaw ko nang umalis dito.”

“Aba, namihasa ka na,” biro ko.

“Kung babalik man ako, hindi ko na ibabalik ’tong katawan mo sayo. Akin na ’to forever.”

“Wag mong sabihing marami kang binuntis,” Seryoso kong tanong.

“Wala! Promise. Ikaw lang. Alam mo naman kung gaano ako ka-obsessed diba?”

“Tsk, kunwari ka pa… baka magulat na lang ako, may kumakatok n a dyan sa pinto natin.”

Natahimik naman kami nang may biglang mag-doorbell mula sa labas ng gate. Duon kami nagkatinginan na dalawa kaya pinanlisikan ko naman sya ng mata.

“Ako na magbubukas,” Suhestyon ko.

Lumabas na ako ng kwarto at bumaba para magtungo sa main door at pagbuksan ang di makapaghintay na kung sino man yun.

“SANDALI!” sigaw ko, inis na inis.

Pagkabukas ko ng pinto ay bumungad naman sakin ang dalawang babae na malalaki ang tyan— parehong buntis. Nagdilim naman ang paningin ko sa mga nabubuo sa isip ko.

“Anong kailangan n’yo?” malamig kong tanong.

“Nandyan ba si Trevor?” tanong ng isa.

“Bakit? Anong kailangan niyo sa asawa ko?” Nanlilisik ang mata ko.

“May papapirmahan lang kami sa kanya,” sagot naman ng isa, pero bakas sa mukha nila na may ibang dahilan.

Sumabog ang dugo ko sa ulo. “TREVOOOORRRRR!” Ubos-lakas na sigaw ko saka pekeng ngumiti sa mga ito.

Narinig ko ang yabag niya pababa. “What, honey? Anything’s wrong?”

“Honey mo mukha mo!” S inghal ko. “Bumaba ka rito, nangigigil ako sayong lalaki ka!”

“Ano na naman bang nagawa ko?” Inosente ang tono, pero halata sa mata niya na kabado na siya.

“Anong nagawa mo? May dalawang pakwan lang naman ang kumakatok dito at hinahanap ka!”

Natahimik siya. Napalingon siya sa dalawang babae, at kita ko sa mukha niya ang gulat—pero may halong kaba. Hindi alam kung iiyak ba siya o tatakbo.

At sa punto na ’yon, ramdam ko ang lahat ng bigat — ang pagsisisi ko sa unang araw na pumayag akong magpalit kami ng katawan, ang hirap ng pagbubuntis, ang sakit ng panganganak, ang cramps na ngayon ay parang binibigti ang loob ko. Pero higit sa lahat… ramdam ko ang takot.

Takot na baka mas totoo ang buhay na pinili niya kaysa sa buhay na kinuha niya sa’kin.

“May utang pa kasi siya sa amin,” sabay turo sa tiyan nila.

Pakiramdam ko sumabog lahat ng neurons sa utak ko. “ANONG—?!”

Kita ko sa mukha ni Trevor na nalilito rin sya.

“Mga ate, hindi po ako ama ng mga ’yan!” Halos pasigaw na niyang sabi.

“Bakit? May kilala ka bang Trevor na nagtitinda ng lumpia sa kanto?” Tanong nung isa.

Napahinto ako. “…Lumpia?”

“Ay! Sorry, ma’am, wrong Trevor pala!” sabay tawa nilang dalawa, at umalis na parang walang nangyari.

Tumigil ako sa pinto, hindi ko alam kung maiinis ako o matatawa. Si Trevor, hawak ang bewang, sabay sabing, “O, kita mo? Akala mo playboy ako. Eh tapat ako sayo.”

“Tapat ka nga… pero hindi ibig sabihin mababa na galit ko sayo!” sabay sapak ko sa braso niya.

“Dun. Pasok.” Paguutos ko saka natawa na lang kaming pareho.

EPILOGUE

Minsan iniisip ko, kung hindi ko tinanggap ’yung alok ni Trixie noon… baka ibang-iba na ’yung buhay ko ngayon. Siguro, wala si Nathan. Siguro, wala rin si Trevor sa tabi ko. Siguro, mas tahimik, mas madali… pero mas madalas walang laman o saysay.

Isang taon na mula nang isilang ko si Nathan — anak naming dalawa pero sa mata ng mundo, anak ni Trixie at Ronan. Sa tuwing titignan ko siya habang natutulog, may kakaibang sakit at saya sa dibdib ko. Sakit, kasi alam kong hindi ko na maibabalik ang lahat sa dati. Saya, kasi kahit gano’n, may isang buhay na kumpletong akin.

Trevor… ah, si Trevor. Hindi ko alam kung paano ko siya ilalarawan. Siya pa rin ’yung lalaking kinaiinisan ko noong una pagkatapos ng pagpapalit, pero siya rin ’yung unang takbuhan ko kapag kailangan ko. Marami pa rin kaming bangayan at sigawan, pero sa huli… magkasama pa rin kami.

Natuto na akong tanggapin na baka nga hindi na ako makakabalik sa katawan ko. At sa totoo lang, baka ayoko na rin. Siguro kasi natutunan ko nang mahalin ang taong nakikita ko sa salamin. Hindi na lang siya si Trixie — siya na si “ako.”

Ang araw na ’to, walang halong gulo. Walang sigawan. Walang bulyawan. Puro halakhak lang at tawanan. Sa wakas, isang buong pamilya sa iisang lugar — hindi dahil may problema, kundi dahil may ipinagdiriwang.

Sa hardin ng malaking bahay ng pamilya ni Trevor, nakalatag ang mga mesa na puno ng pagkain. May mga puting kurtina na sumasayaw sa hangin, at sa gitna, may maliit na batang lalaki na tumatakbo-takbo habang hinahabol ng lolo at lola niya sa magkabilang panig. Si Nathan — buhay ng kasiyahan ngayong araw.

Naroon ang mga magulang ni Trevor, parehong dating nakataas ang kilay sa kanya. Noon, ang tingin nila sa anak nila ay isang walang patutunguhan , isang lalaking hindi makakapagbigay ng pangalan sa mundo, lalong hindi makakapagbigay ng apo. Pero ngayon, heto sila, nakayuko sa lupa habang pinipilit abutin si Nathan na tumatawa ng malakas.

Naroon din ang pamilya ko— nakasuot ng pormal, pero halata ang tuwa sa mga mukha. Hindi man sila lubos makapaniwala, pero tanggap na nilang may isang Trevor na kayang magpabago ng buhay ng kanilang anak.

At sa gitna ng lahat, katabi ko si Trevor. Magkahawak-kamay na para bang walang itinatago. Na para bang kami talaga ang nagmahalan mula pa sa simula.

Ngunit habang pinagmamasdan ko ang pamilya ko sa di kalayuan, habang hawak-hawak ang malamig kong baso ng juice, may ngiting dumaan sa labi ko — ngiting may kasamang bigat. Dahil sa likod ng mga titig ng pamilya, sa likod ng mga halakhak, may kwento silang kailanman ay hindi malalaman.

Isang kwento tungkol sa katawan na hindi akin, sa buhay na hindi ko sinimulan, pero ako ang nagpapatuloy. Isang lihim na maglilibing magpakailanman sa ilalim ng bawat ngiti.

At habang yakap-yakap ni Trevor si Nathan, narinig ko siyang bumulong sakin.

“Kahit anong mangyari… atin lang ’to.

At habang pinagmamasdan ko si Trevor na tinatawan-tawanan lang ako habang karga si Nathan, may boses sa isip ko na bumubulong.

“Handa ka ba sa susunod na kabanata?”

Hindi ko alam kung anong susunod. Pero isang bagay ang sigurado — hinding-hindi na magiging normal ang buhay ko.