CHAPTER 1

TULAD ito ng isang Star Cinema Rom-Com. Makikita natin ang top view ng isang paaralan. Magaganda ang mga buildings at habang papalapit sa quadrangle ng campus ang kamera ay makikita ang madaming estudyante. Mayroon ding mga magulang at mga gurong suportado ang kanilang mga anak. At kung pelikula nga ito, magpo-focus rin ang camera sa tatay ko at kuya ko.

“Yan ang anak ko, lalaking-lalaki,” sabi ng tatay kong hawak ang camera, vini-video ako.

“Sakit naman nun,” sabi ng kuya kong ahit ang kilay. Hindi ito ang kwento ng kuya ko, pero oo, bakla siya.

May dalawang pulutong ng mga kadete ang nasa gitna. Tig-isang platoon leader at sa harapan, isang Battalion Commander.

Hindi ako ang Battalion Commander. Siya si Cadet Colonel Sylvestre MDC, Corps Commander. Iyon ang nakasulat sa name plate niya. Pero hindi pa rin siya ang bida sa kwentong ito. Matangkad at matikas. Gwapo. Kung bakla ba siya? Hindi pa namin alam nitong mga panahong ito.

Ganun din ako. Matangkad at matikas din. Yung gwapo, paniniwala ko pa lang, hindi ko pa napapatunayan. Sapat na akong pinaniniwalaan din yun ng aming Corps Commander. Pero kung ano ang itsura namin ngayon ay hindi mahalaga. Magkakamukha kaming lahat sa quadrangle. Iisa ang uniporme, iisa ang tindig, iisa ang galaw.

Ako ang platoon leader ng mga lalaki. Cadet Lt. Col. Castillo DC, Ex-O. Naka-pin ang name plate ko sa aking puting-puting Drill A, CAT uniform, na tuwing tatama ang anggulo ng sikat ng araw, kumikinang ang mga tansong paraphernalia, naninilaw na parang mga ginto. Tuwid na tuwid ang liston ng pantalong kagabi ay pinatigas ng almirol. At ang sapatos, kinandila pa ang wax para kumintab, pwedeng gawing salamin nang sinomang titingin.

Nakatayo ako at walang galaw na nakatingin sa harapan. Stomach in. Chest out. Naghihintay ng command sa lalaking nasa harapan ko.

“Tikaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaas” mahabang sigaw ni Sylvestre.

Sa last note, nilingon ko ang aking platoon at inulit ang utos.

“Tikas!” sigaw ko.

“Pahinga!” sigaw ni Sylvestre.

Sabay-sabay kaming kumilos nang buong tikas. Pinaghiwalay ang mga paa, inilagay ang kaliwang kamay sa likuran at at ang riple sa kanang kamay ay ipinahinga sa harapan.

Tumalikod si Sylvestre at ginaya ang aming tikas pahinga.

Kahit nasa harap lang ang tingin, kita ko ang paglapit ng isang matandang opisyal kay Sylvestre. Napa-attention si Sylvestre. Kinuha ang papel at binasa.

Kita ko sa mukha ni Sylvestre na hindi na niya alam ang gagawin.

Sunud-sunod na commands ang isinigaw ni Sylvestre at inulit namin. Hindi ko alam kung saan patungo ang mga commands, pero sumunod ako. Kahit alam ko pa na mali na ang ginagawa ni Sylvestre. At iyun na nga. Nagkagulo-gulo ang aming platoon.

“Lumansag!” sigaw ni Sylvestre.

Nagulat kaming lahat sa sigaw ni Sylvestre. Sumuko na siya. Naghiwa-hiwalay kami at nagmamadaling bumalik sa aming upuan. Hindi makatingala si Sylvestre dahil alam niyang nakatingin sa kanya ang mga alumni namin, na last year, nag-champion sa tactical inspection.

Lumapit kay Sylvestre ang babaeng platoon leader. Si Clarin, ang G1. Hindi niya ito pinansin. Napahinto si Clarin. Kita kong nasaktan siya. Gusto lang naman niyang gampanan ang pagiging girlfriend.

Pumasok kami sa classroom na designated para sa mga lalaki ng school namin. Nagkanya-kanyang arm chair ang mga co-officers ko sa CAT. May mga bulungan na natahimik sa pagpasok namin ni Sylvestre.

“’Tention!” sigaw ko.

Agad tumayo at tumahimik ang lahat.

Naglakad kami ni Sylvestre patungo sa harapan.

“Sorry, I failed you,” sabi ni Sylvestre.

Pinipilit niyang magpakatikas pero nagka-crack ang boses niya.

Walang imik ang mga kadete. Matagal kaming nagpraktis para sa araw na ito. Isinakripisyo namin ang hindi lang oras at pagod kundi maging ang kulay naming nanutong na sa ilang buwang pagbibilad at pagmamartsa sa ilalim ng araw. Kaya kahit poker face ang mga kadete, alam kong matindi ang kanilang panghihinayang na may halong paninisi.

Ilang sandali pa ay iiyak na si Sylvestre. Hindi ito pwedeng makita nang kanyang platoon.

“Talikod,” utos ko. “Rap.”

Sumunod sila lahat.

“Hindi mo kailangang gawin yan,” bulong ni Sylvestre.

“Dude, hindi ka nila pwedeng makitang umiiyak,” bulong ko. “Corps Commander ka, eh.”

Huminga nang malalim si Sylvestre at yumakap sa akin. Mahigpit. At kahit sa kapal ng pantaas kong damit, naramdaman ko ang pagtulo ng kanyang luha. Ngunit wala kahit impit na iyak ang maririnig.

Hinigpitan ko na lang din ang pagkakayakap ko kay Sylvestre.

Sa ganitong yakap kami nadatnan ni Clarin. Nilampasan ni Clarin ang mga kadete at lumapit sa amin ni Sylvestre. Bumitaw ako ng yakap at si Clarin naman ang pinayakap ko sa kanyang boyfriend.

“Sorry kanina,” sabi ni Sylvestre kay Clarin pero sa akin siya nakatingin.

“Okay lang,” sabi ni Clarin. “Okay ka lang ba?”

Patay, sabi ko sa sarili ko.

“TANGA talaga yung babaeng yun,” sabi ni Sylvestre habang naliligo kami sa shower area ng gym. “Tanungin ba naman ako kung okay lang ako? Syempre hindi.”

Gabi natapos ang program. Nang hindi ma-announce ang pangalan ng school namin sa line up ng mga panalo, agad na kaming bumalik sa sarili naming campus. Sa Gym kami tumuloy. Doon na rin kami nag-briefing kasama ang commandant namin. Tapos iyun, na-dismiss na kami. Pero hindi pa kami umuwi. Nagpabili kami ng alak sa mga COCC, sila na ang gumawa ng paraan. At matapos ang inuman, Nagpasya kaming maligo muna. Matinding pawis din kasi ang inabot namin. Mag-drills ba naman ng ala-una nang hapon. Kaya iyun, hubad na kami ng uniporme. Tapos sugod sa shower na suot ang mga puti naming brief. Uniform pati mga brief namin, pero mukhang uuwi kaming walang panloob.

“Iyun lang, inaway mo na?” sabi ko habang sinasabon ang katawan ko.

“Pare, alam mo namang ayoko sa tanga,” sabi niya. “Basic yun.”

Natawa na lang ako.

“Kor, Ex-O,” sabi ng isa sa mga kasama namin. “Una na ako. Baka kayo na magpatay ng ilaw.”

“Sige, ingat,” sabi ni Sylvestre.

Iniabot ko kay Sylvestre ang sabon. Nilakasan ko ang shower ko para magbanlaw.

Pagkapatay ko nang shower ay nakita ko si Sylvestre na sinasabon ang nasa loob ng kanyang brief. Hindi ko muna pinansin. Ginawa ko rin naman iyun, pero nakakailang sandali na at parang napapatagal na ang pagtataas-baba niya sa nasa loob nun.

“Dude, nagjajakol ka ba?” biro ko.

Humarap sa akin si Sylvestre at kumagat sa kanyang labi.

“Tangina, dude, kagabi ko pa gusto magpalabas,” sabi ni Sylvestre.

“Bakit mo kasi inaway si Clarin,” sabi ko. “Eh di sana, may pwede kang kantutin ngayon.”

“Sya nga ang bumitin sa akin kagabi,” sagot niya. “Pahinga na raw muna para may lakas ngayon.”

“Yun naman pala ang dahilan kung bakit nag-break,” sabi ko. “Natanggihan ka pala, eh.”

“Hayaan mo na yun,” sabi ni Sylvestre. “Tara, kunin mo phone mo. Porn tayo.”

“Gagu ka talaga,” sabi ko.

Isang flash ang gumulat sa amin ni Sylvestre.

“Sir, huwag na po kayong mag-porn,” sabi ng isang boses. Lalaki. Mababa ang boses.

“Garlitos?” sabi ko. “Anong ginagawa mo dito?”

Towel lang ang saplot ni Garlitos. Katatapos lang din maligo at medyo basa pa ang makinis na katawan. Batak na rin ang katawan niya tulad namin ni Sylvestre pero mas napansin ko ang pagtingin niya sa telepono niya. Sinuri kung malinaw ang kuha at ipinakita sa amin.

“Sir, pwede ko po kayong isumbong,” sabi ni Garlitos. Isang COCC. Ipinakita ang picture ni Sylvestre na nasa loob ng brief ang kamay.

“Eh kung binubugbog ka kaya namin,” sabi ko.

“Eh kung i-send ko itong photo sa friends ko?” sabi ni Garlitos. “Isang click lang ito.”

“Anong gusto mo?” tanong ni Sylvestre.

“Anung anong gusto niya?” sabi ko.

“Chupain ko po kayong dalawa,” deretsahang sagot ni Garlitos.

CHAPTER 2

“ANONG CHUPAIN?” sabi ko kay Garlitos. “Sylvestre, picture mo lang yan na nagsasabon. Walang ibig sabihin ang picture na yan. Pag ikinalat niya yan, siya pa ang mae-expel.”

“Game,” sabi ni Sylvestre.

Naramdaman ko ang paglaki ng mga mata ko. Andaming mali. Una, alam kong mahilig si Sylvestre, pero hindi ganito na kasama ako. Oo nga’t marami na kaming nagawang sabay. Magkaklase na kami mula first year highschool. Sabay kaming nagpatuli nang malaman namin kami na lang sa klase ang hindi pa natutuli. Sabay naming pinasok ang mga pagpapahirap sa CAT at sabay rin namin itong napagtagumpayan with the highest ranks ngayong graduating na kami. Pero hindi ko naman naisip na makakasabay ko siya sa sex.

At iyun ang ikalawa, ito ang unang pagkakataon kong makikipagsex kung sex man ang maitatawag dito. Ito ang unang pagkakataong may ibang taong makakahawak sa aking pagkalalaki na may intensyong hindi malinis. Kahit seventeen na kami, at mag-e-eighteen na sa susunod na buwan, hindi ko pa nai-imagine kung paano ko gusto mawala ang virginity ko. At kung iisipin ko man yun, hindi sa ganitong pantsaya.

Ikatlo, sige, payag na ako, kasama ko naman si Sylvestre. Pero sana naman, sa isa sa mga babae niya. Magaganda naman ang mga naging girlfriends niya. Sana naman, isa na lang doon ang tikman namin. Hindi ganitong lalaki ang titikim sa amin. O baka nga bakla pa. Hindi baka. Bakla talaga. Lalaking gusto kaming chupain. Bakla ito. Baka mahawa ako, ayokong mabugbog tulad ni Kuya.

“Ayaw naman yata ni Sir Castillo,” sabi ni Garlitos.

“Sige na, Dude,” sabi ni Sylvstre. “Alam mo namang bitin na ako at talunan. Kahit yung bitin man lang matanggal.”

“Martin?” sabi ko. “Tangina, lalaki tayo.”

“Wala naman tayong pipirmahang form na nagsasabing hindi na tayo lalaki,” sabi ni Sylvestre. “Lika na Garlitos, subo mo na ’to.”

Inilabas ni Sylvestre ang ipinagmamalaki niya. Nakita ko kay Garlitos ang pananabik.

Inilapag ni Garlitos ang telepono sa bench at mabilis na lumapit kay Sylvestre. Hinawakan niya si Sylvestre na may panggigigil. Tumitig siya sa mga mata ng may-ari ng hinahawakan niya. Tumitig din si Sylvestre sa kanya.

“Subo mo na,” utos ni Sylvestre.

Humarap sa akin si Garlitos at ngumiti.

“Gusto ko, kayong dalawa,” sabi ni Garlitos.

Tinanggal ni Sylvestre ang pagkakahawak ni Garlitos sa kanya at lumapit sa akin. Ngumiti siya at hinawakan ang brief ko sa magkabilang sides at ibinaba.

Hindi ko napansing sumunod pala si Garlitos sa kanya at agad na hinawakan ang malambot kong harapan.

“Ayaw naman yata, anliit eh,“sabi ni Garlitos.

“Subo mo kaya para lumaki,” utos ni Sylvestre. Hindi ko alam kung anong mararamdaman dahil nahihiya ako sa nangyayari, pero sa pagkapahiya ko, sinasagip pa rin ako ni Sylvestre. Pagkapahiyang sa ginawa niyang sitwasyon.

Sinunod ni Garlitos ang utos sa kanya. Isinubo niya ako nang buung-buo at marahang umatras ang kanyang ulo.

“Enjoy mo lang, Dude,” sabi ni Sylvestre. “Relax lang.”

Hinawakan ako ni Sylvestre sa balikat at doon ko naramdaman ang kuryenteng nababasa ko lang noon.

Napaubo si Garlitos. Napuno na ng dugo ang laman kong kanyang sinusubo.

“Kita mo na, huwag mong hinuhusgahan ang kabigan ko,” sabi ni Sylvestre. “Ako naman ang subo mo at baka labasan na ’yan.”

Lumipat ang ulo ni Garlitos sa harapan ni Sylvestre at doon nagtaas baba. Sarap na sarap si Sylvestre sa ginagawa sa kanya ni Garlitos. Noong una ay hawak pa niya ang ulo ni Garlitos habang inilalabas-pasok ang sarili sa bibig ng kadete. Pero nang nakuha na ni Garlitos ang ritmo ng katawan nila, itinaas na ni Sylvestre ang kanyang mga braso at ang kamay ay inilagay sa kanyang sariling batok. Napapakagat labi siya. Napapapikit. Napapaungol.

Hindi ko namalayang hawak ko na ang sarili ko at itinataas-baba ang aking kamay. Nakatingin ako kay Sylvestre. Sa kanyang gwapong mukha. Naintidihan ko na kung bakit alam na ng mga babae sa campus na playboy siya, eh pinipilahan pa rin siya.

Gwapo ang best friend ko. Kinaiinggitan ng mga lalaki ang kanyang panga. Maganda ang tubo ng kanyang mga kilay na bagay sa pang-Asian niyang mga mata. Matangos ang kanyang ilong, at ang kanyang labi, mamula-mula.

Pinalaki rin ng training namin ang kanyang katawan. Kahit na estudyante pa lang kami ay mapipintog na ang kanyang mga braso at dibdib. Effective ang push-ups. At ang kanyang tiyan, flat na flat. Pero bumakat ang mga guhit ng kanyang abs nang iluwa siya ni Garlitos at simulang dilaan ang bawat linya nito.

“Hawakan mo ang titi ni Castillo,” utos ni Sylvestre. “Huwag mo siyang hayaang magjakol mag-isa.”

“Sir, yes sir,” sabi ni Garlitos na muling sinubo si Sylvestre.

Napaungol si Sylvestre. Nasarapan ako sa ungol niyang iyon. Itinaas ko rin ang mga kamay ko tulad niya. Napangiti siya.

“Sarap, di’ba?” sabi ni Sylvestre. “Parang babae lang din naman pala ang chupa ng bakla. Mas wala lang arte. Mas masunurin. O siya naman ang isubo mo’t malapit na ako.”

“Sir, yes sir,” sagot ni Garlitos.

Sumunod si Garlitos. Matapos pero hindi niya tinanggal ang pagkakahawak kay Sylvestre.

Sarap na sarap si Sylvestre at patuloy sa pag-ungol. Nawawala na siya sa sarili. Lumapit siya sa akin at umakbay. Iba ang dating ng tama ng mga daliri niya sa aking balat. Inilagay ko rin ang kamay ko sa kanyang likod at nadama ko ang init niya.

Nagdikit ang katawan namin ni Sylvestre. Napansin iyon ni Garlitos na lalong tinamaan. Hawak ng bawat kamay niya ang bawat pagkalalaki namin ni Sylvestre. Magaling siyang humawak kaya’t napaungol kami ng sabay ng bestfriend ko. Ginanahan si Garlitos at magkasamang ipinasok sa kanyang bibig ang dalawa niyang hawak.

Napangiti si Sylvestre sa akin. Napaungol naman ako lalo.

“Sarap ba? Mas pasarapin pa natin,” sabi ni Sylvestre at diniinan nang kanyang mga hinlalaki ang puno ng aking mga dibdib. Hindi sa pagyayabang, pero halos magsingganda ang katawan namin ni Sylvestre. Lalo akong nag-init sa ginawa niya, pero hindi ko inasahan ang sinunod niyang gawin.

“Pare lalabasan na ako,” sabi ni Sylvestre at nilapit niya ang kanyang mga labi sa akin.

Tinanggap ko ang paglapat ng labi niya sa aking mga labi. Sinipsip niya ang mga ito.

“Tangina,” bulong niya habang hinahalikan ako. “Halikan mo rin ako.”

Iginalaw ko rin ang aking mga labi kasabay ng sa kanya. Ito ang unang beses ko at hindi ko alam kung tama ang ginagawa ko. Sana ay nasasarapan din si Sylvestre tulad nang nasasarapan ako sa ginagawa niya sa akin. Pero kung pagbabasehan ay ang mga ungol namin, parang oo naman.

Inilabas niya ang kanyang dila at ipinasok sa aking bibig. Tinanggap ko iyon. Sinipsip. At sa pag-urong ng kanyang dila, ako naman ang naglabas na tinanggap naman ng kanyang bibig.

Bumitiw si Sylvestre sa halik namin at napangiti na punong-puno pa rin ng init.

“Marunong ka naman pala,” sabi ni Sylvestre. “Tara Dude, busugin na natin ang baklang ’to.”

Tumango lang ako na sarap na sarap na rin.

Sabay kaming yumuko at tiningnan ang gigil na gigil na si Garlitos. Hawak kami, at patuloy sa pagtaas-baba ng kamay habang ang mga puno ng mga ulo ng aming harapan ay nasa kanyang bibig.

“Dude, eto na,” sabi ni Sylvestre na sinundan nang mahabang ungol.

“Ako rin,” sabi ko na sumabay sa ungol ni Sylvestre.

Sa bibig ni Garlitos napunta lahat ng aming nilabas.

“Ahhhhhhhhhh,” sabay kami at sabay na rin kaming napayakap sa isa’t-isa.

Kahit tapos na kami ay nanatili kaming magkayakap. Si Garlitos naman ay patuloy na sinisimot ang kaunti pang lumalabas sa aming harapan. Hanggang sa mapagod na kami.

“Tama na ’yan,” sabi ni Sylvestre. “Magbihis ka na, bilis.”

“Sir, yes sir,” sabi ni Garlitos na mukhang masayang-masaya tumakbo papunta sa locker area.

Ako naman, hingal pa na naglakad papunta sa bench. Kinuha ang towel at binalot sa aking katawan. Naupo. Nanliit. Nadumihan ako sa sarili ko. Ang sarap din naman nung nangyari. Pero tangina, bestfriend ko kasi si Sylvestre. Tangina, naghalikan kami. Pareho kaming lalaki. Bakla na ba kami?

CHAPTER 3

SI Sylvestre na rin ang bumasag ng kung ano mang ka-awkward-an na nararamdan ko.

“Sarap ba dude?” Sabi ni Sylvestre habang sinusuot ang brief niya. “May pa-expel-expel ka pang nalalaman.”

“Tangina mo, Dude,” sabi ko na nagtuloy na rin ng pagbibihis. “Pinachupa mo na ako sa bakla, tapos, hinalikan mo pa ako.”

“Galit ka?” tanong ni Sylvestre.

Hindi ako nakasagot kaagad. Hindi naman ako galit. Pero alam kong hindi tama ang nangyari. Mahirap lagyan ng salita kung ano ang nararamdaman ko.

“Sarap naman di’ba?” sabi ni Sylvestre na lumapit sa akin at ngumiti.

Hindi pa rin ako nagsalita, nailing ako sa kanyang maamong tingin.

“Pero masarap ka rin namang humalik,” sabi ni Sylvestre. “Saan mo natutunan yan? Mukhang hindi mo first time.”

“Gago, first time ko,” sabi ko na nakayuko, nahihiya. “Tapos ikaw pa ang first time ko.”

“Alam mo ba na ako ang first kiss ng pinakamagagandang babae dito sa campus?” sabi ni Sylvestre. “Ngayon, ako na rin ang first kiss ng pinakagwapo.”

Hindi ko napigilang mapangiti kay Sylvestre. Nakatayo siya sa harap ko, nakangiti at walang twalyang nabalot sa katawan. Kahit nakahubad ay matikas na matikas. Gwapong-gwapo.

At umulit sa akin ang sinabi niya. Ako ang pinakagwapo sa campus.

“Tangina mo?” sabi kong napangiti na rin. Diskarte niya ito sa mga babae niya eh.

Ngumiti lang si Sylvestre. Hindi na rin nawala ang ngiti ko. Hindi ko akalaing mabibiktima rin ako ng charm ng gagong ito.

“Umayos ka ng ng tayo,” utos ni Sylvestre na sinunod ko kahit sa loob ko ay gusto kong tumutol.

Tumingin ako sa mga mata niyang nagtatanong kung para saan ang pagpapatayo niya. Hinawakan niya ako sa balikat. Dama ko ang init ng kamay niya sa balat ko.

“Ikaw ang pinakagwapo sa campus, hindi ako,” sabi niya. “Sa ating dalawa, ikaw rin ang mas magaling. Ikaw nga dapat ang Corps Commander di’ba? Pero pinabaya mo sa akin. Kung ikaw siguro ang tumayo sa harapan kanina, hindi tayo matatalo.”

“Nagmadali ka lang kasing i-solve yung problem,” sabi ko at napansing napasimangot si Sylvestre kaya bumawi ako. “Kalmado ka na, nilabasan ka na, pwede na kitang sermunan ha.”

Natawa si Sylvestre. At tinuloy na rin ang pagpapantalon.

“Sige na,” sabi niya. “Pwede mo nang sabihin kung saan ako nagkamali.”

“Oo,” sabi ko. “Dapat kasi, pinag-isipan mo munang mabuti yung problem. Binuo mo muna sa isip mo ang mga posibleng solusyon at kung saang papunta ang mga magiging commands mo…”

“Okay na,” sabi ni Sylvestre. “Sumugod ako nang walang buong plano. “

“O sige,” sabi ko. “Basta, sa susunod, huwag ka nang magdedesisyon basta-basta. Ikakapahamak mo yan.”

“At huwag ka na ring matakot ipaglaban ang sa tingin mong para sa’yo,” sabi ni Sylvestre. “Kasi napapahamak tayo, pag napupunta sa iba ang dapat ay sa’yo.”

Natahimik kaming dalawa.

“Tapos na dapat ang panahon natin ng takot sa malalaking desisyon,” sabi ni Sylvestre. “Ilang buwan na lang college na tayo. At hindi ko alam, kung magkakasama pa tayo. Gusto ko lagi ang best for you, ha. At hindi mo iyun malalaman kung hindi mo susubukan ang mga bagay na kinatatakutan mo.”

“Kakaibang bagay tulad ng pagpapachupa sa bakla? Paghalik sa kapwa ko lalaki? Sa’yo?” sabi ko.

“Kasama na ’yon,” sabi ni Sylvestre na parang nasa agenda rin talaga iyon.

Nagkatitigan lang kami.

“Dude, bakla ka ba?” tanong ko.

Natawa lang si Sylvestre.

“Hindi,” sabi ni Sylvestre na tumalikod para magsapatos, parang umiiwas. “At hindi ka rin bakla. Huwag kang matakot. Kung gusto mong kalimutan itong nangyari, okay lang sa akin. Kalimutan na lang natin.”

“Wow,” sabi ko. “Ganun-ganun lang?”

“Oo, naman,” sabi ni Sylvestre na hindi makatingin. “Kung dahil sa halik lang at sa kung ano pang ginawa natin, masisira tayo, kakalimutan ko lahat ang nangyari ngayon. At kalimutan mo rin. Hindi ko kayang mawala ka, Castillo. Ikaw ang bestfriend ko. Higit ka pa sa mga girlfriends ko. Higit ka pa sa mga kadugo ko.”

“Andami mong sinasabi,” nangiti ako pero hindi ko pinahalata. “Defensive mo rin. Alam mo nang magagalit ako.”

“Oo,” sabi ni Sylvestre. “Sorry na. Ang libog ko eh.”

“IYUN na ba yun?” tanong ni Clarin. “Dahil lang hindi ako pumayag that night? Isi-seenzone na niya lahat ng messages ko. One week na Martin. Kausapin mo naman siya. Bestfriend mo siya. Makikinig siya sa’yo.”

Makikinig naman talaga sa akin si Sylvestre. Tapos magtatawanan kami. Yun nga ang hindi ko maintindihan. Oo, gwapo rin naman si Sylvestre, pero ang gago niya. Alam naman ng lahat ang kanyang three month rule. Three months lang bawat girlfriend, para makarami. Pero kahit na ano ang gawin niyang pambabastos sa mga babae dito, kahit gaano siya ka-jerk sa mga karelasyon niya, hinahabol-habol pa rin siya.

Tulad nitong si Clarin. Technically kasi, nakaabot na siya 3 month rule ni Sylvestre. 3 months, finish or not finish, break na.

“Sige sasabihin ko, kausapin ka niya,” sabi ko kay Clarin.

“No, hindi kausapin lang, gusto kong maging kami pa,” sagot ni Clarin na humawak sa kanyang malalaking suso. Kung gusto niya ito, sabihin mo ibibigay ko na.“

“Huwag na Florence,” sabi ko. “Masasayang lang.”

“No!” Umiyak si Clarin. “Walang sayang kay Martin. Ako ang sayang kung naging kami at hindi ko siya natikman.”

Iba rin ang babaeng ito. At iba ang kamandag ni Syslvestre para magkaganito ito. Nakakasarap yata ang pagiging gago.

NAGTAWANAN nga kami ni Sylvestre nang ikuwento ko. Nasa HQ kami. Nakaupo ako sa table ko at pinapakintab ang aking saber. Si Sylestre naman, nakaupo talaga sa mesa ko. Tawang-tawa.

“Para namang hindi ko pa nalalamas yung boobs niya,” sabi ni Sylvestre na minumwestra pa ang pagdaklot niya sa suso ni Clarin. “Pero pare ang lambot talaga.”

“Eh nahawakan mo na pala, ano pang ibibigay niya?” tanong ko.

“Tapos na ako sa third base dun,” sabi ni Sylvestre. “Home run na lang ang kulang.”

“Sino-sino na ba ang na-home-run-an mo na?” tanong ko.

“Hindi naman lahat,” sabi ni Sylvestre. “Pag ayaw, di ayaw. Walang pilitan. Si Dela Vega, iyun.”

“Talaga?” gulat ko. “Ang hinhin nun ah.”

“Si Dela Vega, tumanggi. Si Verbo. Si Agawin. Yan mga tumanggi.”

“Mga taga first squad yan ah,” sabi ko.

“Yung mga natira sa first squad, yun natira ko rin,” tawa lalo ni Sylvestre nanapatayo na. “Pero sayang din itong si Clarin eh. Ang sarap lamasin. Sobra makatigas ang lambot ng dede.”

Napatingin si Sylvestre sa harapan niya. Sinundan ko ng tingin. Ang umbok sa pantalon niya ay gumalaw at lumaki.

“Dude,” sabi ko. “Sarili mong kwento, tinatablan ka. Gusto mo text ko si Clarin?”

“Huwag na,” sabi ni Sylvestre. “Kanina pa nakauwi yun? Atsaka ayokong masira ang three month rule ko. Silip ka nga ng COCC dyan?”

“Abuse of authority yan,” sabi ko.

“Joke lang, gago,” sabi ni Sylvestre.

Natawa naman ako. Pero nang nawala ang tawa ko, tumahimik.

Itinuloy ko ang pagpupunas ng Glo sa saber ko. Hanggang sa mapansin ko si Sylvestre na hinahawan ang kanyang bumubukol na harapan at nakatingin sa akin.

Nagtanong ang mga mata ko.

“Ikaw na lang ang tumulong sa akin dito,” sabi ni Sylvestre habang sinasapo ang harapan niya.

Natawa ako. Tumawa rin siya at tumaas ang dalawang kilay. Tumalikod siya sa akin at isinara ang pinto. Bumalik siya sa akin at kinuha ang saber, ipinatong sa mesa.

Nagpatay-malisya ako. Literal. Hindi ko tiningnang may malisyang magaganap sa mga sandaling iyon. “Dude, yung Order of the Phoenix ba tapos mo na?”

“Tanggal libog lang,” sabi ni Sylvestre. “Huwag mo nang ibahin ang usapan.”

Nanigas ako. Hindi ko alam ang gagawin ko. Hindi ko alam kung seryoso si Sylvestre sa ginagawa niya.

Lumapit ang mukha niya sa akin at idinikit ang mga labi sa akng mga labi. Hinalikan niya ako.

“Ayaw mo ba?” tanong ni Sylvestre. “Sorry.”

“Hindi,” sabi ko. “Hindi ko alam.”

Tumango lang si Sylvestre.

“Hindi ko alam ang gagawin ko,” sabi ko.

Muling lumapit si Sylvestre sa mukha ko. Bumulong. “Nagawa na natin ito nung nakaraan. Huwag mo lang pigilan.”

Inilapit niyang muli ang mga labi niya sa labi ko. Pumikit ako at nagpaubaya. Sumabay ako sa ritmo ng kanyang mga halik. Napadilat ako. Nakapikit si Sylvestre sa kanyang paghalik. Ang gwapo naman talaga ng gagong ito.

Unti-unti, naramdaman ko ang kamay niyang binubuksan ang pantalon ko. Hinayaan ko lang siya, dahil nakakahiyang tumutol samantalang tigas na tigas na rin ako.

Umurong ang kanyang mga halik at tumitig siya sa akin. “Hindi ko rin alam kong paano ito,” sabi niya. “Pag masakit, sabihin mo lang.”

Ibinaba ni Sylvestre ang pants at brief ko. Hinawakan niya ang katigasan kong nakakawala. Habang nanatiling nakatitig sa akin, isinubo niya ang kanyang hawak.

“Ahh,” nagulat ako sa masarap na init na galing sa kanyang bibig.

Ngumiti ang mga mata ni Sylvestre. Parang nagustuhan niya na nasasarapan ako. Tinanggal niya ang pagkakahawak sa akin at buong-buo niya ako ipinasok sa kanyang bibig. Nagtaas-baba ang ulo niya sa aking harapan. Ang sarap.Nakakabaliw nga ito. Hanggang sa bumagal siya at sinubukang isubo ang aking ari sa hanggang sa pinakapuno nito. Naramdaman ko ang pagsara ng kanyang lalamunan.

“Ahhhh,” mas masarap iyun at hindi ko napigilan ang mas malakas na ungol.

Bahagyang napaubo si Sylvestre at napaluha ang mga mata. Iniluwa niya ako at ngumiti.

“Hirap din pala nito,” sabi ni Sylvestre. “Ikaw naman.”

Ako naman? Kinabahan ako. Pero natalo iyun ng init na dulot nang ginawa ni Sylvestre. Gusto ko rng subukan.

Tumayo si Sylvestre. Tinanggal ang belt. Ibinaba ang pants hanggang hita kasama ng puti niyang brief. Malaki rin ang ibinungad niya sa akin. Napatingin ako kay Sylvestre at nakita ko ang kanyang pananabik. Hinawakan niya ang ulo ko at marahang inalalayan papunta sa kanyang harap.

Malaki rin si Sylvestre. Hinawakan ko nang dalawang kamay ko at dinilaan ko ang natirang bahagi. Inalis niya ang isa kong kamay at marahang ipinasok ang sarili niya sa bibig ko. Sumabay naman ang ulo ko. Dito nagsimulang umungol si Sylvestre.

Sumunod niyang inalis ang isa ko pang kamay at ang buong kahabaan niya ang ipinasok niya sa aking bibig. Noong una ay kinaya ko lalo pa’t nasasayahan akong makita ang epekto nang ginagawa ko sa kanya. Tinanggal niya ang pagkakabutones ng kanyang polo at hinubad. Ang sando namang panloob ay iniangat niya at isinabit sa batok. Nanatili rin doon ang kanyang kamay.

Tumambad sa akin ang napakagandang katawan ni Sylvestre. Wala akong kahati sa kanyang bukul-bukol na abs, sa mapipintog na dibdib at mga braso, at sa hindi ko maintindihan, ang ganda ng tubo ng buhok niya sa kili-kili. Iniluwa ko ang kalakihan ni Sylvestre at sinimulan kong dilaan ang kanyang kili-kili. Lalong napaungol si Sylvestre.

Nang magsawa ako ay tumayo ako nang maayos at hinarap ang mukha ni Sylvestre. Ako naman ang nagsimulang humalik sa kanyang mga labi.

Ang kanyang namang mga kamay ay nagsimulang tanggalin ang butones hanggang sa mahubad ang aking polo. Tinanggal niya ang aking t-shrit na panloob at tinulak ako papunta sa mesa.Hinawi niya ang saber ko doon at sa pagbagsak nito ay siya namang paghiga ni Sylvestre sa akin sa mesa. Iniangat niya ang aking mga binti at sinimulang tanggalin ang aking sapatos, pantalon at brief.

Pumagitna siya sa aking mga hitang nakataas at nagsimula siyang halikan ang aking dibdib. Nilaro niya ang aking mga utong. Hindi ko napigilang mapaungol at naramdaman ko ang pammimintig ng aking harapang tumatama sa kanyang tiyan. Kasabay nito, naramdaman ko ang kanyang kahabaang tumutusok sa aking likuran.

“Dude, kakantutin mo ba ako?” tanong ko.

“Gusto mo?” sagot ni Sylvestre.

“Kantutin din kita, okay lang ba?” sagot ko naman.

Ngumiti si Sylvestre.

CHAPTER 4

TULAD nang dati, sabay kaming naglakad patungo sa sakayan ng jeep. Sa likod ng paaralan ang daan namin. Dadaan pa kaming isang subdivision bago makarating sa highway. Hindi na namin isinuot ang polo. T-shirt na lang na untuck, atsaka black pants. Madilim na rin, dahil tumambay pa kami sa Headquarters bago umuwi. Kami na lang ang mga estudyanteng naglalakad mula sa paaralan.

“Pagod ka ba?” tanong ni Sylvestre sa akin.

“Medyo,” sagot ko. “Pero masarap naman. Sarap ng tulog natin mamaya.”

“Sana nga magkatabi tayo,” sabi ni Sylvestre.

“E di sa bahay ka na matulog.”

“Hahanapin ako ni Tita. Next time sige, magpapaalam ako. Mamaya, sa panaginip na lang tayo mag-round two.”

Nagtawanan kami.

Hanggang sa makarinig kami ng tahol ng aso. Napakapit sa akin si Sylvestre at sinubukan akong hilahin patakbo.

“Aso,” sabi ni Sylvestre na parang magiging ibang hayop ito kapag sinigaw niya ang ngalan nito.

“Huwag kang tatakbo,” pigil ko kay Sylvestre.

Sinunod ako ni Sylvestre pero dama ko sa higpit ng kapit niya ang takot niya. Lalo pa’t marahang lumalapit sa amin ang aso.

Marahan akong yumuko at humawak sa lupa.

Tumigil sa pagtahol ang aso at tumakbo papalayo.

“Anong magic ang ginawa mo?” tanong ni Sylvestre.

“Basta,” sagot ko. “Kailan ka pa natakot sa aso?”

“Hindi naman ako takot sa aso.”

“Eh ano yung muntik ka nang tumakbo?”

“Takot ako sa galit na aso. May kaibahan yun.”

Natawa naman ako. Wala naman iyung kaibahan. Tuloy kami sa paglalakad. Medyo tahimik kami. Na-offend yata siya na nalaman kong may kinatatakutan siya. Bata pa naman kasi kami. Ikinahihiya pa namin ang may makakita ng totoo naming pagkatao.

Si Sylvestre na ang naunang nagsalita.

“Salamat Castillo,” sabi niya. “Kung ako lang, baka nilapa na ako nun.”

“Wala iyon. Basta ikaw.”

“Talaga? Basta ako?”

“Oo,” sabi ko at naramdaman kong tumatama ang likodng kamay niya sa kamay ko. itinama ko rin ang kamay ko sa kamay niya.

“Holding hands ko yan,” sabi ni Sylvestre.

“Hoy, tumigil ka,” nanlaki ang mga mata ko.

Nakarating kami sa sakayan. Magkaiba ng jeep ang sasakyan namin. Mauna ang mauuna. Pero ilang jeep na ang dumadaan na maaari niyang sakyan, nanatili pa rin si Sylvestre sa tabi ko. Parang hindi pa tapos para sa kanya ang eksenang naganap kanina kasama ang aso. Ako na ang nagtangkang umalam sa nais niyang sabihin.

“Bakit di ka pa sumakay dun?” pansin ko.

“Mamaya na. Ikaw na muna.”

Ngumiti lang ako. Wala munang nagsalita habang nag-aabang kami ng sasakyan. Parang hindi kinaya ni Sylvestre ang katahimikan. Nararamdaman kong may nais siyang pag-usapan.

“Okay ka lang?” pansin ko ulit.

“Oo naman,” sagot niya.

Tapos tahimik ulit.

“Ano lang kasi,” sabi ni Sylvestre. “Ah, bukas na l ang. Ayan na ang sasakyan mo.”

Saktong dumaan ang jeep papunta sa amin.

Umiling ako. Ngumiti. Tumitig kay Sylvestre. Pinalampas ko ang jeep, hindi ang pagkakatong ito.

“Ano sasabihin mo?” sita ko.

“Wala,” sagot ni Sylvestre. Napaisip siya nanag kaunti. Huminga nang malalim. Ngumiti. May hindi ito masabi. “Ano lang. Yung libro mo. Yung Order of the Phoenix. Nawala eh. Pinahiram ni Tita sa kaibigan niya. Nahihiya naman ako hanapin.”

“Yun lang ba?”

Napaisip si Sylvestre.

“Oo, yun na muna,” sabi niya at tumawa. “Hindi ko pa kaya yung isa.”

“Sige,” sabi ko. “Sayang. Hindi ko pa iyun nababasa. Kwento mo na lang sa akin.”

“Sige, pag tapos mo na ang Book 4.”

Ilang jeep na rin para kay Sylvestre ang pinalampas namin. Hanggang sa isa na muling pwede kong sakyan ang huminto. Pinara ko na at sumakay ako.

Pagkasakay ko, nakita ko siyang inilabas ang telepono. Nasundan nang pagtunog ng telepono ko. May message siya sa akin. Ingat ka.

CHAPTER 5

NAULIT yun araw-araw. Yung text na ingat ka. Pero hindi ko na-reply-an. Tanggal libog lang naman yung ginawa namin. Baka makumplika kung mag-reply ako ng kahit ano. Nagkaroon pa ng ilang gabi ng tanggal libog. Minsan araw. Kapag katapos ng training, minsan, pupunta kami sa room sa fourth floor. Minsan naman, pag lunch time, sa likod naman kami ng building. At minsan, pagkatapos ng exam at nauna kami, bibilisan naming mag-CR. Exciting, mas nakakalibog kapag may mga pagkakakataong muntik na kaming makita.

Pero iba pa rin ang mga tanggal libog namin kapag nandoon kami sa bahay namin. Hindi pwede sa kanila kasi nahihiya naman siya magdala ng bisita. Nakikitira lang kasi siya sa Tita niya. Kaya sa amin na lang. Papasa naman na gumagawa lang kami ng homework.

Minsan nga, inabot kami ng madaling araw. Okay lang naman kina Sylvestre, hindi naman siya hinahanap. Sa bahay naman, hindi pa rin umuuwi ang parents ko. Hanggang sa may bumusina sa baba. Si tatay iyun, hinatid na naman siguro ng barkada niya.

Tapos sa pinto naman ng kwarto ko, may kumatok.

“Tama na ’yan, nandito na si Tatay,” sabi ni Kuya na nangangalampag.

Pareho pa kaming nakahiga at hingal ni Sylvestre sa kama, kaya nagulat kami.

“Nagre-review lang Kuya,” sabi ko.

“Ulol ninyo,” sabi ni Kuya na mukhang umalis na sa pinto. “Nagre-review naka-lock ang pinto. Bilisan mo na, tulungan mo ako dun, siguradong lasing iyun.”

Si Sylvestre, natatawa pa bumubulong. “Antagal mo kasi eh.”

Tumayo ako at sumunod rin si Sylvestre. Nag-shorts at sando. Pawisan pa kami nang sumalubong kay Tatay.

Itinaas namin sa kwarto niya si Tatay. Buti na lang at tatlo kami dahil may kabigatan si Tatay.

“Banyo,” sabi ni tatay, pero hindi na siya umabot. Nasuka na si Tatay. Hindi lang pala sa akin, may napunta rin kay Sylvestre. Natawa si Kuya sa amin.

“Sige na, maligo na kayo, ako na kay Tatay,” sabi ni Kuya.

Dahil hindi naman nadumihan si Tatay sa sarili niyang suka, inihiga na siya ni Kuya sa kama. Bumaba kami ni Sylvestre at dumeretso sa banyo.

“Magsabay na kayo!” sigaw ni Kuya.

Natawa si Sylvestre. “Yung kuya mo, alam ang ginagawa natin ano?”

“Gago, ayokong isipin,” sabi ko. “Mamaya, sumali pa yun.”

Natawa kami parehas.

Pagdating sa banyo, naghubad ulit kami. Binuksan ang shower at sabay pinadaan ang lagaslas ng tubig sa aming mga katawan. Kinuha ko ang sabon at nilinis ang likod ni Sylvestre.

“Sorry,” sabi ko. “Nasukahan ka rin pala.”

“Okay lang, parang tatay ko na rin naman si Tito,” sabi ni Sylvestre at kinuha ang sabon sa akin. Hindi niya ako pinatalikod. Sinabon niya ang katawan ko. Mula balikat braso, dibdib tiyan, pababa sa muli na namang tumitindig kong pagkalalaki. Hinawakan niya iyon nang matagal at saka niya ako hinalikan.

Nakaisa pa kami sa banyo bago kami muling umakyat sa kwarto at magbihis. Nahiga kami. Yumakap si Sylvestre sa akin. Humarap ako sa kanya at yumakap din.

“Napapadalas na ang uwi ni Tatay nang ganyan,” sabi ko. “Pero mas okay si tatay. Si nanay, mas madalas pang hindi umuuwi, laging may tinatapos na trabaho.”

“Mas mabuti na rin ang nanay mo kesa sa nanay ko,” sabi ni Sylvestre. “Nanay ko, hindi na umuuwi.”

Nagtawanan kami.

“Basta nandito lang ako para sa iyo,” sabi ko kay Sylvestre.

“Sigurado ka?” tanong ni Sylvestre.

Hindi ko alam kung bakit ko nasabi iyon, pero alam kong totoo iyon.

“Kasi ako, sigurado akong nandito lagi para sa iyo,” dugtong ni Sylvestre. Tapos ay hinalikan niya ako. Humalik din ako pabalik.

Ganito na lang kami. Kwentuhan ng mga issue sa pamilya, tapos halikan. Mas mahaba ang mga halikan. Minsan nauuwi sa higit pa doon. Palitan kung sino ang papasok at sino ang papasukan. Nakaka-excite din ang pang-iinis ni Kuyang biglang kakatok.Pero pinakamasarap ang mga yakap pagkatapos ng lahat.

HINDI nakauwi sa araw ng graduation ang nanay ni Sylvestre, kaya pareho kaming walang nanay sa araw ng pagtatapos. Nasa work lang naman si Nanay sa Cavite, pero siya kasi, OFW ang nanay. Sa tita niya siya umuuwi. Dahil nakabook ng piso fare ang Tita niya, iyun, nasa ibang bansa rin.

Sa restaurant na dumating ang nanay ko. Binati kaming dalawa ni Sylvestre. Family friend na rin kasi siya kaya ang araw na ito ay selebrasyon para sa aming dalawa.

Si Nanay ang umorder ng makakain. Hindi komportable si Tatay, pansin ko, pero hindi na nakasabad si Tatay nang magtanong si Nanay.

“Saan si Dexter? Bakit wala siya dito?” hinanap ni Nanay si Kuya.

“May lakad daw po siya,” sagot ko.

“Bakit mo naman pinayagan?” tanong ni Nanay kay Tatay. “Graduation ni Drew. Dapat kumpleto tayo.”

“Hindi ko siya pinayagan,” sagot ni Tatay.

“Okay lang po, ’Nay,” sabi ko. “Nagpaalam naman siya sa akin. Reregaluhan na lang daw niya ako.”

“Kahit na,” sabi ni Nanay. “Minsan lang naman tayo mabuo.”

Saglit na natawa si tatay.

Wala nang nagsalita. Inumpisahan ko na lang hubarin ang toga ko.

“Kakain tayo na suot ninyo yan,” pinigilan ako ni Tatay. “Ako nga’y hindi nakapagganyan. Kaya kahit sa inyo lang e matupad na ang pangarap ko.”

Gusto kong mahiya pero dahil kasama ko naman si Sylvestre, okay na.

“Mukhang matutuloy din ang pag-aabogado nitong si Drew ko,” sabi ni Tatay. “Ikaw ba, Martin, anong plano mo?”

“Sabay po naming pinangarap yan,” sabi ni Sylvestre. “Gusto daw po kasi ni Drew na ituloy ang pangarap ninyo. Wala naman po akong problema kung sasamahan ko itong anak ninyo sa pangarap ninyo.”

“Dapat hanapin mo ang gusto ng puso mo,” sabi ni Nanay. “Hindi pwedeng sumunod ka lang sa yapak ng iba. Mawawala ka kapag nawala ang sinusundan mo.”

“Matagal na naman po akong nawawala,” sabi ni Sylvestre. “Buti nga po nandyan si Drew, at nandyan kayo. Thank you po. Para ko na rin po kayong pangalawang magulang.”

“Graduate na rin po ako,” sabi ko. “Pahingi naman din ng spotlight.”

Nagtawanan na lang kami.

Sa bahay na rin namin umuwi si Sylvestre at hanggang sa makaakayat sa kwarto, wala kaming hubaran ng toga.

Pagkasara pa lang ng pinto ay mabilis na akong niyakap ni Sylvestre at sinimulang halikan. Hindi ako tumutol dahil pauwi pa lang ay ito na rin ang ini-imagine kong celebration naming dalawa. Kaya’t habang magkahalik kami ay hinubad na namin ang aming mga damit.

“Suot natin ang toga,” sabi ko. Ngumiti lang si Sylvestre. Iyun din ang iniisip niya.

CHAPTER 6

NAKARATING KAMI sa kwarto, hindi namin hinubad ang toga namin.

Pagkabalik ng toga sa aming katawan ay agad lumuhod si Sylvestre sa aking harapan.

“Dude, galit na galit ah,” sabi ni Sylvestre.

“Sa school pa lang,” sabi ko. “Subo mo na.”

Wala nang sabit ang pagsubo ni Sylvestre sa akin. Nasanay na rin kami sa gawaing ito. Kabisado na ng bibig at dila niya ang bawat ugat ko kaya’t alam na alam niya kung paano ako pasasarapin.

“Ahh,” napaungol ako nang isagad niya ang pagkakasubo. Kita ko sa salamin ang katawan kong lalo pang lumaki sa ilaim ng toga habang hawak ko ang ulo ni Sylvestre na binabayo sa aking harapan.

Tumigil si Sylvestre at tumayo. Pinunasan niya ang mga sumobrang laway sa kanyang bibig bago ako halikan. Habang hinahalikan ay tinulak ko siya papunta sa aking study area. Iniupo ko siya at sa harapn niya ako lumuhod.

Ang sarap hawakan ng kanyang kahabaan. Muli dalawang kamay ko ang nagtaas baba sa kanyang harapan. Minsan kong nilalawayan para mas dumulas na lalong nagpaungol kay Sylvestre.

Lalo akong nag-init nang gawin niya ang paborito niyang pose, yung nakalagay ang mga kamay sa batok. Agad kong hinalikan ang kanyang katawan. Mula sa kili-kili niya, papunta sa dibdib at sa mga utong nito. Nagpapalit-palit ako doon na talaga namang nagpaungol sa kanya. Matapos noong ay isa-isa kong hinalikan ang nangangalit niyang mga abs. pababa sa tumutubong buhok sa kanyang tiyan.

“Sige na Drew, huwag mo na akong bitinin,” sabi ni Sylvestre.

Dinilaan ko ang ulo ng kanyang ari habang pinapanood ang kanyang expressions. Dinila-dilaan ko at biglang minsang isusubo.

“Gago ka, ang sarap,” sabi niyang may kasamang ungol. Hindi niya alam, binabasa ko na ang aking sarili at inihahanda.

Isinubo ko siya nang buung-buo. Taas-babang muli ang ulo ko at sa pag-alis ko doon ay nag-iwan ako ng maraming laway. Agad akong sumampa kay Sylvestre at umupo sa kanyang harapan. Madali ko siyang naipasok sa akin na nagdulot nang kakaibang sarap sa aming dalawa.

“Ah,” impit ni Sylvestre na agad kong tinakpan ang bibig. Nasa bahay rin sina Nanay at Tatay. Baka kami marinig.

Gumiling ako sa ibabaw ni Sylvestre, dinadama sa loob ko ang kanyang kalakihan. Ang sarap nito. Isa ito sa mga sinubukan kong hindi ko pinagsisihan.

“Malapit na ako,“sabi ni Sylvestre.

“Putok mo lang,” sabi ko at hinalikan ko siya habang patuloy ang pagkabayo ko sa kanya.

Nagsimula na siyang mahirapang humalik dahil sa sarap nang nalalapit na pagsabog. Mahigpit niyang sinipsip ang aking labi at naramdaman ko ang mainit na pagpintig sa aking loob. Marahan kong iniangat ang aking sarili sa harapan nang nanghihinang si Sylvestre.

“Ang galing mo,” puri niya.

“Galingan mo rin,” sabi kong nakangiti.

Kumuha ako ng towel para punasan ang pawis ko sa katawan. Aabutan ko rin dapat si Sylvestre kaya lang, tumayo siya at pumunta sa may bintana. Doon siya tumuwad at hinawi ang togang tumatakip sa kanyang likuran.

Ang ganda ng pagkabilog ng pwet ni Sylvestre. Naramdaman kong pumintig ang aking hindi pa lumalambot na pagkalalaki. Naramdaman kong may gumagapang na likido sa hita ko. Kinuha ko iyun at ipinahid sa butas ni Sylvestre.

“Ang sarap, dude,” sabi ni Sylvestre. “Nakikiliti ako.”

Ipinasok ko muna ang aking daliri para hindi siya mabigla. Nang maramdaman kong nananabik na ang kanyang butas ay itinutok ko na ang aking sarili at ipinasok.

“Dude,” sabi ni Sylvestre na muling napaungol sa sarap. Kita ko sa kanyang mukha ang ligayang dulot ko. Napapapikit siya at napapangitngit ang bibig.

Kahit na ako na ang pumapasok sa masikip na butas ni Sylvestre ay dama ko pa rin sa loob ko ang kanyang nawalang kalakihan. At masarap ang pakiramdam nang pagkakasabay non. Hinawakan ko ang kanyang balakang at inilabas pasok ang ari ko sa kanya.

“Fuck, dude,” sabi ni Sylvestre. Napapikit siya sa sarap at sa bawat ungol niya ay lalong nagpainit sa akin.

“Iputok mo sa loob ko yan,” pakiusap niya at ilang sandali pa, naramdaman ko nang sasabog na ako.

“Eto na ako, Dude,” sabi ko.

“Sige,” sabi niya at naramdaman ko ang lalo niyang pagsikip.

“Ahhh,” napalakas ang ungol ko sa sarap nang ginagawa ni Sylvestre.

Niyakap ko ang katawan niya habang patuloy na pumipitig ang aking laman sa kanyang kalooban.

Nang makabawi kami ng hininga ay bahagyang tumayo si Sylvestre na hindi pa rin tinatanggal ang ari ko sa loob niya. Umatras siya kasabay ako hanngang sa mapahiga kami sa kama. Sa kama niya dahan-dahang inalis ang pagkakadikit namin. Matapos nun, yumakap siya at humalik. Humalik din ako at nahiga sa kanyang dibdib. Katabi ng kili-kili niyang pinanggigilan ko.

May kaunting hingal pa kami. Mabilis pa sa normal ang tibok ng aming mga puso. Nagsalita si Sylvestre.

“Dude, never ka nag-reply sa mga text ko kapag papauwi na tayo,” sabi niya.

“Alin?” Sabi ko. “Yung mga text mong ingat?”

Hindi nagsalita si Sylvestre. Napahiya yata. Kailangan kong bumawi.

“Natatakot kasi ako,” sabi ko. “Hindi ko alam ang isasagot. Ingat, too?”

Natawa siya.

“Natakot ka ba na baka maging good morning na iyun? Tapos goodnight? Kumain ka na ba?”

“Oo,” sagot kong natatawa. “Hindi naman tayo magsyota. Hindi tayo bakla.”

“Ano tayo?”

“Lalaki. Di’ba? Tanggal libog lang ’to?” tumingin ako sa mukha ni Sylvestre. Tumatango siya.

“Dude,” sabi ni Sylvestre. “Hindi pumunta si Mama ngayon kasi sabi niya sayang pamasahe. Ako na nga lang daw ang lumipad pa SG para may kasama ng trip doon ang regalo niya sa akin.”

Naghintay ako ng karugtong pa ng kwento kasi nasabi na niya sa akin ito.

Matagal bago siya nagsalita.

“Gusto rin ni Mama, doon na ako mag-college,” tuloy ni Sylvestre.

Ang papabagal ko ng tibok ng puso ay biglang kinabahan. Napatingin ako sa kanya.

“Akala ko pa naman, magkakasama pa tayo sa college. Pinasa naman natin lahat ng pinag-exam-an natin.”

“Pwede ko namang tanggihan si Mama,” sabi ni Sylvestre.

Hindi ko inalis ang tingin ko sa kanya.

“At samahan kita sa school na gusto mo,” tuloy ni Sylvestre.

Tumigil ulit siya. May gustong sabihin si Sylvestre na mas nagpakaba pa lalo sa akin.

“Basta samahan mo rin ako sa nararamdaman ko,” pagtatapos niya.

Natahimik kami pareho. Inalis ko ang pagkakahiga ko sa dibdib ni Sylvestre at inayos ang sarili sa kama. Magkatabi na lang kami. Parehas nakatingin sa kisame.

“Dude,” sabi ko. “Usapan natin hindi ka bakla.”

“Mahal lang naman kita.”

“Dude, bakla yung ganun.”

“Alam mo na namang mahal kita dati pa. Hindi ko lang sinasabi. Pero alam ko namang alam mo yun.”

“Mahal din kita, alam mo rin yun,” sabi ko. “Pero hindi tayo baklaan.”

“Eh ano tong ginagawa natin?”

“Tanggal libog di’ba? Ikaw pa nagsabi.”

“Hanggang ganito lang ba ako sa’yo?” tanong ni Sylvestre.

“Hindi tayo bakla dude. Mahal mo ako dahil best friend mo ako. Mahal kita dahil best friend kita. Nagkakantutan tayo, pero pantanggal libog lang. Okay naman ’to, di’ba?”

Hindi nagsalita si Sylvestre. Hindi na rin ako nagdugtong ng sasabihin.

Si Sylvestre naman ang gumalaw at humiga sa aking dibdib. Yumakap. Tapos tumawa.

“Sayang, dude,” sabi niya na tuloy ang tawa. “Mahal na kita higit pa sa best friend. Hindi ba talaga pwedeng mahalin mo ako nang ganun din.”

Natawa na ako.

“Bakla mo dude,” sabi ko.

Kahit papaano ay gumaan na ang usapan. Hinalikan ko si Sylvestre sa labi. Humalik siya pabalik.

“Gago ka Dude,” sabi ni Sylvestre. “Ginawa mo akong bakla eh.”

CHAPTER 7

HINDI ako nakatulog, hindi dahil sa hilik ni Sylvestre, kundi dahil sa mga huling salitang sinabi niya. Ginawa ko siyang bakla. Paano magiging bakla ang napakagwapong lalaking nakahiga sa king dibdib? Ang lalaking nakatikim sa pinakamagagandang babae sa campus? Nakakakilig, pero may kung ano sa akin na hindi iyon kayang tanggapin. Mahal ko siya, pero hindi naman ako bakla.

Pero hindi ba sapat si Sylvestre para maging bakla ako? Hindi ko naman papayagan ang mga ginagawa niya sa akin, at hindi ko gagawin ang mga ginagawa ko sa kanya kung tanggal libog lang ito. Mahal ko siya. Hindi pa ba sapat ang pagmamahal ko sa kanya para maging bakla ako? Matagal na namin itong alam at ginagawa, wala namang nagbago. Hindi naman minalas ang pamilya namin. Wala namang mga salot na dumating. Mabenta pa rin naman ang bakery. Ano bang magbabago kung sasabihin ko na rin na mahal ko na rin si Sylvestre? Ano bang magbabago kung bakla na rin ako?

Hinalikan ko si Sylvestre sa noo. Nagising yata siya. Tumingala siya at iniabot ang mga labi iya sa aking mga labi. Isang matamis na halik.

“Dude, pinagod mo na ako,” sabi ni Sylvestre. “Five minutes pa.”

Bumalik siya sa pagkakatulog at umalingawngaw na naman ang kanyang hilik. Paano niya nagagawang matulog nang ganoon kabilis.

Nakangiti pa ako sa talent sa pagtulog ni Sylvestre, hanggang sa marinig ko ang mas malakas na kalabog sa kabilang kwarto. Marahan kong inalis sa pagkakahigsa sa akin si Sylvestre para silipin ang ganap. Nagshorts muna ako at lumabas. Nakita kong pababa si Kuya ng hagdan at walang pakialam si Tatay na pinapanood siyang bumaba.

“Halika Drew,” sabi ni Tatay at umakbay. “Tayong dalawa na lang.”

Naintindihan ko lang ang nangyari nang mapansin ko ang pink at kumikinang na tela na bitbit ni Kuya.

“’Tay? Saan pupunta si Kuya?”

“Bahala siya,” sabi ni Tatay. “Huwag mo siyang susundan. Huwag kang magiging baklang tulad niya!”

Umalis ako sa pagkakaakbay ni Tatay.

“Bakit Drew?” nakita ko ang galit sa mga mata ni Tatay.

“Babalik pa ba si kuya?”

“Wala na siyang babalikan.”

“Tay,” sabi ko na may takot.

“Bakit?”

“Okay lang po ba kung sundan ko si Kuya?”

“Bakla ka rin ba?”

Umiling ako. “Magpapaalam lang ako kay Kuya.”

PAGKAGISING kinabukasan, tumuloy kami sa beach sa Batangas. Nag-contribution ang mga CAT officers na grumaduate para makapag-swimming. Parang nakalimutan na ni Sylvestre ang pinag-usapan namin. Ako naman, hindi ko na binalikan ang sinabi niya. Bakla siya? Imposible. Mas lalaki pa sa akin itong si Sylvestre, at mapapatunayan ito ng pinakamagagandang babaeng kasama namin.

Pero wala sa tabi ni Sylvestre ang naggagandahang mga babaeng ito. Ako ang katabi niya. Nakaboard shorts kami pareho at may orange na lifevest. Nagpapalutang-lutang sa medyo malalim na bahagi ng dagat.

Lumapit sa amin si Clarin, kasama ang iba pang mga ka-batch namin.

“Hay nako Martin,” pansin ni Clarin kay Sylvestre. “Naubusan ka na ba ng babae at itong si Drew na ang pinalit mo?”

Nagtawanan ang lahat.

“Tapos na ako sa magaganda,” sabi ni Sylvestre. “Sayang naman ang mga pogi, kung hindi ako matitikman. Ano Gaspar? Gusto mo to?”

Hinawakan ni Sylvestre ang harap niya sa ilalim ng tubig.

“Huy, hindi tayo talo,” sabi ni Gaspar, isa sa Batallion Commanders na grumaduate.

Nagtawanan ulit. Hanggang magyayang lumayo si Sylvestre. Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya. Tulad kasi nung nakaraang gabi, parang may sasabihin pa rin siyang hindi niya masabi.

“Doon tayo sa raft,” yaya ni Sylvestre.

Lumangoy pa kami sa tungo sa balsa sa may kalayuan. Sabay kami, matapang dahil mayroon namang lifevest. Doon kami naupo. Nakalubog sa dagat ang aming mga binti at mga paa. Unti-unti, kinalabit ng mga daliri niya ang mga daliri ko hanggang pumatong ang kamay niya sa kamay ko.

Tumingin ako kay Sylvestre. Nakatingin lang siya sa langit. Nakangiti.

“Hanggang kailan kayo tayo ganito?” sabi ni Sylvestre.

“Hanggang gusto natin,” sabi ko. “Hindi naman natin kailangang maghiwalay. Magsasama pa rin tayo sa college.”

“Oo naman,” sabi ni Sylvestre at mas hinigpitan niya ang pagkakahawak sa kamay ko.

“Ano tayo? UP, Ateneo o La Salle?” tanong ko.

“Ikaw,” sabi ni Sylvestre. “Walang tapon naman kahit alin dyan sa tatlo.”

“Kung saan na ang mas maraming magagandang babae,” sabi ko.

“Kung makamagandang babae ka naman, parang nakatikim ka na, eh ako pa lang naman ang natitikman mo,” sabi ni Sylvestre. “Bakit kasi ayaw mong maging akin ka na lang?”

“Ang sama mo,” sabi ko. “Syempre ayoko namang tumikim ng mga pinagsawaan at napagpilian mo na.”

Natawa na lang si Sylvestre.

“Sa akin ba, nagsasawa ka na?” tanong ni Sylvestre.

“Hindi ako magsasawa sa’yo,” sabi ko. “Sarap kaya natin.”

“Hanggang sarap lang ba tayo?”

“Ano pa ba?”

“Mahal kita Castillo,” doon lang tumingin sa akin si Sylvestre.

“Mahal din kita,” sabi ko.

Ngumiti si Sylvestre.

“Tayo na ba?” tanong niya.

Nangiti ako. may kung anong masaya sa pagkarinig ko ng mga salitang iyon. Gusto ko.

“Sige na, bakla na lang tayo. Mahal naman natin ang isa’t-isa.”

“Kung makaimbita ka naman,” may nangilid akong luha na hindi ko alam kung bakit.

“Hindi mo ba kayang maging bakla para sa atin? Para sa akin?”

Saya yung luhang iyon, alam ko, pero nang pumatak, naging mapait.

“Dude, hindi tayo ganun,” sabi ko an unti-unti kong binawi ang kamay ko. Naalala ko si Tatay at si Kuya.

“Takot ka ’no?” biglang ngumiti si Sylvestre. “Tara na, balik tayo, walang lifevest.”

“Hindi pa ako magaling lumangoy,” sabi kong binalot ng kaba.

“Hindi naman tayo bakla, bawal matakot,” sabi ni Sylvestre.

“Gago.” Natawa na naman ako.

“Hindi naman tayo malulunod. Dagat to, lulutang tayo, tara na,” pilit ni Sylvestre.

Hindi pa rin ako kumbinsido. Tinanggal niya ang lifevest niya. Tapos ay lumapit sa akin. TInanggal ang pagkakabuhol ng mga tali ng vest ko.

“Hindi naman kita pababayaan,” bulong ni Sylvestre.

“Ayan ka na naman sa pabigla-bigla mong desisyon,” sabi ko.

“Ayan ka na naman sa takot mo,” sabi ni Sylvestre. “Basta tatalon ako. Tatalon ka ba?”

Nag-aalangan, pero tumango ako.

Ngumiti si Sylvestre at tumango. Sabay kaming nagbilang. One. Two. Three. Sabay kaming tumalon.

AT mula sa isang Star Cinema Rom Com, magiging isang Teleserye na ang kwento. Kung saan pagkaahon ko sa ako sa tubig ay isang semester na ang nagdaan.

Pinunasan ko muna ang sarili ko bago ko kinuha ang cellphone ko para alamin ang oras. Tapos, pumunta sa mga Private Messages. Hindi ko binura ang huling PM ni Sylvestre. SG na ako. Ingat ka diyan sa Pinas, wala na ako.

Reply ako. Oo naman, para sa’yo.

Nasundan ng mga messages ko na mula sa oras-oras, naging araw-araw na. tuluy-tuloy na mga mensahe ko na walang reply mula sa kanya.

Yun na yun. Wala na nga siya.

Hindi ko alam kung paano ko kinaya ang ang anim na buwan na hindi ko nakita o nakabalita man lang kay Sylvestre. Nagpakapagod na lang ako, para makatulog nang mabilis, dahil pagod na pagod na ang isip ko sa paghahanap ng dahilan kung bakit bigla na lang nawala sa akin si Sylvestre.

Hindi pa rin bumabalik si Kuya.

Pinayagan akong mag-swimming hanggang 10pm sa clubhouse. Kung hindi naman ako lumalangoy, tumatakbo ako sa subdivision. Paikot-ikot lang, dahil pag kumawala ako sa ruta, maliligaw din ako tulad ng isip kong hindi alam ang pupuntahan. I was lost without Sylvestre, at nakakapagod ang pagkawala niya. Pagod na kahit itulog, balisa pa rin pagkagising.

Nag-away si nanay at si tatay. Sinisi ni Nanay si Tatay sa paglalayas ni Kuya. Hindi ko masabing pinalayas siya ni Tatay. Wala pa rin kaming balita kay Kuya.

I then focused on my Acads. Itinuloy ko ang pangarap namin kurso, kahit mag-isa. The readings helped. Nai-park ko sandali si Sylvestre habang pinupuno ng gadangkal na mga babasahin mula sa kurso ko.

Nagkita na sina Nanay at Kuya. May sarili na raw pera si Kuya sa pagpapageant-pageant niya. Ang galing ni Kuya.

Kahit patuloy ang mga mensahe ko kay Sylvestre, nanatili siyang walang paramdam. Sinimulan kong kalimutan na lang siya tulad nang sa tingin kong ginagawa niya sa akin. Pero may kapangyarihan ang mga multo na manggulo lalo pa sa mga panahong may kailangan kang gawin.

Late na ako sa klase kaya pagkabangon ko, dumeretso na ako sa aparador para magbihis, wala nang ligo-ligo. Pumunta ako sa mga underwear, wala na. hinalungkat ko at sa ilalim, nakita ko ang ilan pang naiwang mga brief ni Sylvestre. Basta na lang siyang nawala, nandito pa ang ilan sa mga gamit niya. Kinuha ko ang brief niya. Ito ang suot niya noong graduation. Hinawakan ko nang mahigpit. Inamoy. May kakaibang init sa katawan ang bumalot sa akin. Bumalik ako sa kama ang hinawakan ang aking katigasang dahil sa umaga pero mas dahil sa ala-ala ng brief na hawak ko.

Nagtaas-baba ang kamay ko. Matagal ko nang hindi nagawa ito, at ang pakiramdam, napakasarap. Kasabay pa nito ang mga ala-ala nang mga pagkakataong kay Sylvestre ang hawak ko at siya ang may hawak ng sa akin. At ang kanyang mga halik, mula sa labi, pababa sa dibdib. Ang dila niyang alam na alam kung paano patigasin ang aking utong kasabay ng mga mata niyang nanunukso ang tingin sa akin. Tapos tutuloy siya sa pagsubo sa akin. Ang init ng kanyang bibig na nagpapaungol sa akin. At iiwan niya akong basang-basa bago siya umupo sa aking harapan at umindayog. Sasakyan niya ako, habang sinasabayan ko ang kanyang galaw. Mula sa mabilis, ay magiging marahan siya at lalapit ang mukha sa akin upang magdampi ang aming mga labi. Ang matatamis niyang halik. Wala na. Ala-ala na lang. At nabitawan ko ang brief niyang inaamoy ko. Napadilat ako, wala sa harap ko si Sylvestre. Sumunod sa pagdilat ko ang pagluha. Lumambot na ako. Nawala na ang init na hindi natapos. Maginaw na naman ang umaga.

CHAPTER 8

SABI nila, exciting ang first sem, pero wala. Hindi ko na-enjoy. Wala akong naging kaibigan, puro si Sylvestre ang iniisip ko. Six Months was enough. Kung ayaw na niya, huwag na. Desisyon naman ang mag-move on at sabi ko, sisimulan ko na.

May dumating para tumulong.

Second Sem. First day, may laman na ang klase nang dumating ako at naupo ako sa bandang likod. Sakto dahil ilang sandali lang dumating na medyo may edad na lalaki. Pero bago siya makapasok, sumingit ang isang pamilyar na lalaki at nagmadaling pumunta sa tabi ko.

“Ayus, naunahan ko si Sir,” sabi niya.

Hindi ako nagsalita.

“Castillo naman, tinabihan na kita, hindi ka pa rin ba magsasalita?” sabi ng lalaki.

Tinitigan ko siya. Nakilala.

“Gaspar?” gulat ko. “Dito ka rin ba?”

“Prince na lang,” sabi ni Gaspar. “Sa Human Kinetics ako. Dito rin sina Clarin at Garlitos. Sampu tayong nakapasa dito, mukhang wala kang alam.”

“Iba ka na,” yun lang ang nasabi ko. Oo, maiksi buhok namin sa CAT dati, pero ngayon, skin head na siya.

“Last sem pa. College na tayo dude. Magpakatotoo na tayo.”

Tapos ay hinawakan niya ang hita ko at pinisil. Sa unang pagkakataon sa matagal na panahon, nakaramdam ako ng kuryente mula sa hawak ng ibang tao. Kasabay nawala ni Sylvestre ang sexlife ko. At kahit pagpapaligaya sa sarili, napakadalang na rin.

“Lunch tayo later,” yaya ni Gaspar.

Iba ang mga titig ni Gaspar habang kumakain. At pagkatapos namin, nag CR ako. Sumunod siya.

Matapos umihi na may mga panakaw na tingin, naghugas ako ng kamay. Pumunta sa likod ko si Gaspar at bumulong.

“Alam ko naman ang ginagawa ninyo ni Sylvestre dati. Pagbigyan mo rin sana ako.”

Tumingin ako sa pinto, mukhang walang may planong pumasok. Hinila ko si Gaspar papunta sa cubicle at doon ko siya hinalikan. Lumaban din siya ng halik. Tapos ay tinaas niya ang damit ko. Sinupsop ang aking mga dibdib.

“Ahhh,” impit kong sabi. Matagal na nang huli ko itong maramdaman. Tangina mo, Sylvestre, hindi lang ikaw ang may dila, sabi ko sa sarili ko. Tapos ay binuksan ko ang zipper ko at ibinaba ang pants kasama ang brief. Itinulak ko si Gaspar pababa sa aking katigasan.

“Malaki ka nga,” sabi ni Gaspar at nagsimula siyang magpakasasa sa aking harapan.

“Isubo mo yan lahat,” sabi ko.

Siubukan niya, pero medyo naubo siya.

“Huwag kang maingay,” sabi ko.

“Kaya ko’to,” sabi niya at muli niyang sinubukan. Dahan dahan, hanggang sa naramdaman ko ang ulo ng akin sa loob ng kanyang lalamunan, may kakaibang sikip na humahaplos sa pinaka-sensitive na bahagi ng aking tite. Dahan-dahan. Hanggang sa nakasanayan na ni Gaspar ang aking laki.

Iniluwa niya ang basang-basa kong tite at hinawakan. Nilaro niya ito ng kanyang kamay habang dinidilaan paulit-ulit ang ulo.

Hinawakan ko ang ulo ni Gaspar, at muli siyang sinubuan. Walang sabit. Hindi ko na hinayaang ulo na lang niya ang magtaas baba. Hinawakan ko ang ulo niya at ako naman ang kumadyot sa kanyang mukha. Pabilis nang pabilis dahil hindi ko na mapigilan ang pagkapuno ng aking tigas na tigas na titi.

Nakatingin sa akin si Gaspar na alam kong nasasarapan kahit namumula ang mata sa pagluluha sa ginagawa ko sa kanya. Pabilis pa rin nang pabilis.

“Malapit na ako, Prince,” sabi ko hanggang sa ibinaon ko ang sarili ko sa kanyang bibig. “Ahhhhhhh!”

Nilabasan ako, tinangka kong hugutin ang sarili ko dahil medyo natauhan ako. Hindi masyadong makatao ang ginawa ko kay Gaspar. Baka nasaktan ko siya. Pero hinawakan ni Gaspar ang puwet ko at ibinaon pa lalo ako sa kanyang bibig.

Nakaramdam na ako ng kiliti, said na ang aking katas. Hinayaan ako ni Gaspar. Pero pagkaluwa niya ay hinawakan pa rin niya ako at dinilaan ang aking malaki pa rin kahit lumambot nang pagkalalaki.

Hingal na hingal kaming lumabas ng cubicle. Pawisan. Nagpunas lang kami at lumabas na.

“Sorry,” sabi ko.

“Okay lang,” sabi ni Gaspar. “Sarap nga eh. Next time, fuck mo ako.”

NagPM ako kay Sylvestre. Hindi ko alam kung nababasa pa niya o hindi. Nagsex kami ni Gaspar, natatandaan mo pa siya? Prince na pala siya ngayon. Ginawa ko siyang Princess.

Naging constant fuck ko si Gaspar. Pero bago mag-midterms, may nangyari sa bahay. Isang malaking away.

“Hindi na pwede,” sabi ni Nanay. “Napagbigyan na kita. Alam mong darating ang araw na ito.”

Gabi iyon at lasing ulit si Tatay nang dumating si Nanay at ayusin ang kanyang mga gamit sa kanyang bag. Kasama ni Nanay si Kuya. Na mukhang ate na.

Nagising si Tatay.

“Walang-aalis!” sigaw ni Tatay.

Doon ako nagising. Pagdating ko sa kabilang kwarto, mahigpit ang yakap ni Tatay kay Nanay.

“Nasasaktan ako, Benjamin,” sabi ni Nanay. Kaya’t lumapit kami ni Kuya para tulungan siya. Malakas si tatay at naiintindihan namin ang sakit ni Nanay. Pero dahil sa kalasingan, bumigay si tatay. Natanggal namin ang mga kamay niya kay Nanay.

Lumayo si Nanay at kinuha ang bag.

“Sorry,” Sabi ni Nanay na umiiyak. “Drew, Sorry.”

Umalis siya kasama ni Kuya.

Tinawagan ko si Gaspar. Sumagot siya.

“Sorry Drew,” sabi niya. “But I need to sleep. Bukas na lang.”

Iyon na ang huling paglapit ko kay Gaspar.

NagPM ako kay Sylvestre. Iniwan na rin kami ni Nanay. Nasaan ka. Kailangan kita.

Umasa pa rin ako ng reply. Asa lang.

Wala na si Sylvestre. Wala nang papalit sa kanya. Mag-isa na ako. Kailangan ko nang matutong mag-isa. Madali lang iyon aralin. Ang mahirap ay ang pagkalimot na minsan, nagkaroon ako ng kasama. Humaba ang gabi, naging singhaba ng mga umaga.

Mas pinagod ko ang katawan ko kesa sa isip ko. Iyon lang ang paraan para makatulog ako.

Ikinaganda naman ng katawan ko ang pagod sa paglangoy at pagtakbo. Malaki sa mga tamang lugar. Si Gaspar ang unang nakatikim sa ganda nito. May mga sumunod pang iba. Unti-unting pinalitan ang ala-ala ni Sylvestre sa bawat sulok nito. Pero hanggang doon lang. Ika nga ni Sylvestre, tanggal libog lang. May mga sumubok na lumampas sa libog, binigyan ko sila ng three months, sayang naman kung hindi ko matitikman lahat.

Maraming isda sa dagat, maraming mapagpipilian. Malaki, maliit, bata, matanda. Minsan, isang may edad na lalaki na rin ang nagdala sa akin sa dagat. Magtatalong buwan na kami. Alam niyang matatapos na. Gusto lang niyang maging memorable.

Mula sa beach itinuro niya sa akin ang isang floating kubo.

“Langoy tayo dun, sabi niya.”

Sumunod naman ako.

Papalapit pa lang, napansin ko nang nagkakaroon ng liwanag ang kubo. At pagkaahon, may nakaset-up na dinner.

“Hindi po,” sabi ko at tumalon ako pabalik sa dagat.

SA pag-ahon kong muli, tapos na ang mga flashbacks. Pitong taon na rin ang lumipas. Mas malaki na ang katawan ko, hindi na pang student na biyaya lang ng genes ng nanay at tatay ang ganda. Mula sa swimming, nag-crossfit naman ako at na-develop ang mapintog kong mga braso, hita at binti, ang pecs sa aking dibdib at ang abs kong pamparami ng likes sa aking IG page. Hindi sa pagmamayabang, umabot na rin ako sa 200K followers.

Katawan ko kasi ang hinahabol nila sa akin. Ticket ko sa magagandang destinations tulad ng beach na ito. Ang swimming na ito na kasi ang aking warm up. Kailangang toned ang katawan, at mas maganda ang sunkissed na balat. Mas sexy. Mas mataas ang market value.

Mahirap mag-isa kapag pangit ka. Alam mong nandyan ang mga kaibigan mo para kaawaan ka. Pero pag gwapo ka at mag-isa, mag-uunahan sila para kaibiganin ka, para samahan ka. Of course, superficial friendship.

Kapag alam mong aalis na sila, unahan mo na sila. Naintindihan ko na si Sylvestre sa kanyang three month rule. Matatapos naman lahat, taningan na. Walang biglaan, tantsado ang sakit na mararamdaman.

Dumeresto ako sa cabin ko at nagbihis. Maiksing pulang shorts. Large t-shirt galing sa kids department. At isang buoy na may mahabang tali. Life guard ako ngayong araw.

Tatlong katok. Yun ang utos sa akin. Isa. Dalawa. Tatlo.

Bumukas ang pinto. Walang tao. Sinundan ko ang foyer papunta sa living area. Nandoon naghihintay ang aking kliyente. Hindi pala kliyente, mga kliyente kung saan ang pinakakailangan kong paligayahin ay nasa gitna, naka satin nighties at may belo. Samantalang ang iba, parehong nighties ang nasa loob ng kanilang mga robes.

Kita ko ang kanilang pagsinghap at pagkagat sa kanya-kanyang mga labi sa pagkakita sa akin. This will be easy, sabi ko sa sarili ko.

“Meron daw ditong kailangang sisirin?” tanong ko, sabay kindat.

CHAPTER 9

NAGTILIAN ang mga babae.

Inihagis ko ang buoy na may built in speaker. Inayos ko ang playlist sa aking iphone. Play. Simula na ang pinakamahalay na sayaw sa kasaysayan ng mundo.

Una, ako lang mag-isa, kasama ang isang upuan. Dito ko unang tatanggalin ang aking damit. Ipahahawak sa mga nanonood ang bawat cuts ng aking katawan. Para akong santong gusto nilang hawakan ngunit kuryente ang madarama sa paglapat ng kanilang mga kamay. Matitira na lang ang kapirasong tatsulok na tatakip sa aking kayamanang bawal nilang makita.

Pangalawa, dalawa sa mga bridesmaid. Pwede namang lahat, pero dagdag bayad na iyun ito lang ang kontrata. Ang dalawang sa malayo nakatingin ang pinili ko. Gusto ko yung mga nag-iinarte. Yung mga virgin at pa-virgin. Iba ang init ng balat nila kapag nadikitan ng balat ko. Mas mainit. Mas nakakaganang sumayaw. Mas masarap idampi ang katigasan sa kung saan mang bahagi nila ng katawan gusto.

Syempre, may sariling dance ang maid of honor. Kasama niya ang upuan. Dahil doon niya ako uupuan sa pagtatapos ng sayaw. Siya ang matagal na makakadama ng naghuhumindig kong katigasan na pinakamatagal. Habang ang kanyang kamay ang nakahawak sa aking mga kamay. Siya na ang bahala kung saan niya ito gustong igabay.

Huli ang bride.

“Mrs. Averilla-to-be, your next,” sabi ko.

Then cue sexy music.

HIningi ko ang kanyang kamay na agad naman niyang binigay. Dinala ko siya sa bedroom. Locked the chains. For formality lang ang pagkakasara. Dahil sa kaunting siwang pwedeng manood ang mga alipores. Kasabay ng sexy RnB, hihiga ako sa kama. Si Bride na ang bahala kung ano ang gusto niyang gawin sa akin.

Pero syempre, hindi ako papaya na hindi mapansin.

“Sa isang linggo ka pa magiging Mrs, ayaw mo bang i-enjoy muna ang pagiging Ms. Garcia,” at magsisimula akong maging parang lalaking bagong gising sa ibabaw ng kamay, nakahiga, nag-iinat-inat para ma-flex ang bawat hibla ng muscles kong pinatikas ng swimming.

Naupo ako sa kama, Itinaas ang kamay, pinagsagpo ang mga daliri at inilagay sa batok. Mas lalong namintog ang mga braso ko, at lumabas ang aking mga pecs.

“Halika na Ms. Garcia,” yaya ko. “Walang ganito si Mr. Averilla. Wala nang ganito kapag kinasal ka na sa kanya.”

Na-google ko na rin naman ang mag-jowang ito kaya alam ko ang itsura. Hindi ako pumapayag pag hindi kagandahan ang mga magiging kliyente ko. Raket lang naman to.

Hindi ko first time maging regalo sa bridal shower. Um-attend kasi ako sa isang workshop sa University ng Macho Dancing. Nang i-post ko ang ilan sa mga moves na natutunan ko, may mga nag-offer na. Hindi naman masama ang bigayan. At tulad nito, sponsored pa ang stay ko sa resort. Sayaw lang naman at hipo-hipo, sanay na ang katawan ko sa mga ganoon.

Hinawakan ko ang aking dibdib. Kulang pa. Nilawayan ko ang aking hinlalaki at binasa ang ating utong.

Tumungo ako kay Ms. Garcia. Hindi na siya nakatiis at lumapit sa akin.

Mula sa dibdib, hinaplos niya ang bawat bahagi ng aking katawan. Sumabay sa ritmo ng music. Ako naman ay parang inaapuyan. Napapaso at napapaliyad sa kanyang mga hawak. Humahalinghing. Humihinga nang malalim. Dama ko ang pag-iinit ni Ms. Garcia sa binibigay kong palabas.

Ganun din ang mga babae sa labas. Ang kaninang mga tawanan sa pinto ay napalitan ng katahimikan. Tuwang tuwa silang pinapanood si Ms. Garcia sa paglalaro sa aking katawan.

Doon ko inutusan si Ms. Garcia.

“Isara mo na,“sabi ko. “Solohin mo na ako.”

IYUN, tapos na ang araw ko. Pero mayroon pa ako hanggang bukas para mag-stay. Pwede pa akong magtawag ng pwede kong isama. Professional naman ako. Pagkatapos ng business, atsaka darating ang pleasure. Habang wala pa ang kasama ko, dinner muna ako sa kwarto.

Suite A ako. Doorbell ka na lang. PM ko. Kasunod ng selfie na bukol na bukol pa rin sa brief. Ito naman ay sa espesyal na mga tao lang. Hindi kasama sa mga pinopost sa social media ko.

Yummy. Take it off. Reply ni Aljur.

Hinubad ko ang brief at isinabit sa aking katigasan. Selfie. Pinasa ko kay Aljur.

Parang gusto ko munang magpark at magpalabas ah. Reply ni Aljur sa photo ko.

Reserve mo na sa akin yan. Sagot ko.

Okay. Huwag ka nang maghanap ng iba ha. Mahaba ang gabi natin. Reply ni Aljur.

Singhaba nito? Tapos kinuhaan ko ang katigasan ko ng picture at muling sinend sa kanya.

Ikaw ang huwag nang maghanap ng iba. Baka may makita kang gwapo sa daan. Isakay mo sa kotse mo. Sunod kong message na may kasunod na smiley.

Ayan ka na naman eh. Reply ni Aljur na may Crying emoji.

LOLJK. Reply ko habang unuubos ang sandwhich na binaon ko mula sa restaurant.

Ding-dong. Walang isang oras. May dumating na. Malamang hindi si Aljur ito. Biyahe pa lang niya mula sa trabaho mula sa Maynila.

Sino ’to?

Sinilip ko. May kapayatang lalaki. Hindi naman payat. Lean. Mukhang nakita ko na dati. Hindi na ako nagdamit. Kinuha ko na lang ang twalya at tinapis sa katawan ko bago ko pagbuksan ko ang bisita.

“Yes, can I help you?” tanong ko.

Isang sapak ang ibinungad niya sa akin. Malakas. At dahil hindi ako handa, Nalito ako kung ano ang uunahin, at mas naging priority ko ang twalya sa katawan ko. Ayoko namang makipagsapakan na nakahubad. Ang epekto, nawala ako sa balance ko at natumba.

Sinamantala niya ito at dumamba sa akin. Namukhaan ko siya sa pag-ibabaw niya. Kaya pala siya pamilyar. Siya si Mr. Averilla.

Nasalo ko ang sumunod niyang pagsapak at natawa. Mahina naman talaga ang suntok niya.

“Boss, pasensya na, trabaho lang iyun,” sabi ko.

“Ulol mo,” sabi ni Mr. Averilla. “Sinolo mo ang asawa ko. Nakakadiri kayong mga call boy!”

Doon na nagpating ang tenga ko. Hindi ako call boy. Hindo ko inilalako ang aking pagkalalaki para kumita. Isa itong sining.

Dahil mas malaki ako ng di hamak sa parang twink na ito, mabilis ko siyang naihiga at ako na ang pumaibabaw sa kanya.

“Inaral ko ang art and politics ng strip tease at macho dancing sa UP, hindi ito basta-basta call-boy call-boy-an lang,” galit kong sinabi kay Mr. Averilla.

“Wala akong pakialam,” sabi niya na tinatangkang pumiglas. “Gago ka, sinisira mo ang kinabukasan namin. Maghihiwalay na kami. Hindi ko kayang pakasalan ang babaeng inunahan mo na.”

Napatawa ako ng malakas. Habang hawak ang kanyang mga kamay sa taas ng ulo niya. Hindi ko binitawan, baka saktan na naman ako nito.

“Tangina mo,” sabi ni Mr. Averilla. “Tinawanan mo pa talaga ako. Demonyo kang call boy ka.”

“Oo dahil bobo ka,” at ang pagkakaupo ko ay ginawa kong pagkakadapa para lalo siyang hindi makagalaw at maasar ko pa nang lalo. Ang liit-liit na lalaki, susugurin ako.

May epekto pa ang gamot na ininom ko para sa sayaw, kaya’t malaki pa rin at naninigas ang aking harapan. Nadama ko ang pagtigas ng pinapatungan ko. Tangina, tinatablan sa akin, tinitigasan sa ginagawa ko.

Masyado na pala akong malapit sa kanya. Napatingin siya sa mga mata ko. Naamoy ko na ang kanyang hininga. Nagyoyosi. May itusra naman, kaso nagyoyosi. Niluwagan ko ang pagkakahawak sa kanyang mga kamay at agad akong tumayo.

“Ano bang iniisip mong ginawa ko sa asawa mo?” tanong ko pero sa pagtayo ko, naipit pala ang towel ko sa pagkakahiga ni Mr. Averilla. Lumantad ang kahubaran ko sa harap niya.

Hindi siya sumagot. Agad siyang bumangon at natulala. Nakatitig sa pagkalalaki kong nakaturo sa kanya. Ilang sandal pa ay tumaas ang tingin niya sa akin. Hindi ko paipinta ang gagawin niya. Dahan-dahan, hinawakan niya ang nakatindig kong ari.

“Baka kasi hinawakan mo siya, at hinawakan ka rin niya nang ganito?” sabi ni Mr. Averilla habang tinataas baba ang kamay niya sa harap ko. May libog ang kanyang salita. Hindi ako nakakilos sa pagtataka. Kinabahan ako.

“Tapos ay hinalikan mo siya dito?” hinalikan niya ang dibdib ko. Pinaikot ang dila sa aking utong.

Hindi ako nakagalaw, pero hindi ko maiwasang mapaungol. Ayoko ang nangyayari, pero hindi ako makalaban. Mainit ang pagdampi ng kanyang bibig sa aking katawan. Nakakapaso.

Ibinaba niya ang kanyang board shorts. Good. Walang brief. You don’t wear brief under board shorts. Yun talaga ang naisip ko dahil wala naman akong planong patulan itong lalaking ito. Ikakasal na siya. At paparating na ang partner ko.

“Ang sarap mo,” sabi ni Mr. Averilla. “Hindi ko naman masisisi ang fiancé ko kung nabaliw siya sa iyo.”

Mula sa katawan ko, bumaba si Mr. Averilla at sinubo ang ang aking kabuuan. Walang sayad, deretso sa kanyang lalamunan. Sinubukan ko siyang itulak ngunit nanatili ang pagkakahawak niya sa aking bewang. Mas diniddin ang kanyang mukha sa aking harapan.

“Tama na,” sabi ko. “Okay na.”

Tinanggal ni Mr. Averilla ang bibig niya sa titi ko at ipinalit ang kamay niya. “Ang hirap mo pakawalan. Ang sarap mo. Nakakabaliw.” At muli niya akong sinubo.

Hindi ko alam kung anong mga salita ang ginamit niya na nakapagpainit sa akin. Ang mahirap akong pakawalan. Ang masarap ako. O ang nakakabaliw. Pero doon ko siya unang hinawakan sa ulo at sinimulang bayuhin ang mukha.

“Ahhhhh! Nababaliw ka ba sa kin?” tanong ko kay Mr. Averilla. “Hindi ko bang tanggihan?”

“Oo,” sagot niya. At muling isinubo ako nang buung-buo. Damang-dama ko ang dila niya na bumabalot sa bawat nitong daanang balat ng aking pagkalalaki. Sanay ang lalaking ito sa mga tite. Hindi ako ang unang sumayad sa kanyang lalamunan. Marunong na siya at ina-apply sa akin ang lahat ng naranasan na niya.

“Kahit ikasal na ako, hahanap-hanapin ko itong titi mo,” sabi ni Mr. Averilla.

Doon ako natauhan. Umurong ako at itinulak siya. Napahiga si Mr. Averilla.

“Umalis ka na,” sabi ko. “Kung hindi, isusumbong kita sa mapapangasawa mo.”

Nagmadaling tumayo si Mr. Averilla.

Mabuti na rin ito. Hindi ako nilabasan. Hindi naman siguro ako nagkasala.

AMOY maalat ang silid nang dumating si Aljur. Nakatowel na lang ako nang pagbuksan siya. Mga ilang oras din bago siya dumating.

“Nasaan na ang brief?” tanong ni Aljur.

“Gusto mo pa ba ng brief kung pwede namang deretso na?” Tinanggal ko ang towel at tayung-tayo pa rin ang nagpupugay kong pagbati sa kanya. Salamat sa gamot, dalawang araw itong titigas kahit ilang beses gamitin.

Agad itong hinawakan ni Aljur na sinabayan ng nananabik na halik sa akin.

“I miss you, baby,” bulong ni Aljur.

“I miss you too,” sagot ko at inihiga ko na siya sa kama.

CHAPTER 10

SABAY na kaming nag-lunch at bago maghapon, nagbabad pa kami sa dagat. Hanggang sa dumating na ang pagsisid ng nagbabagang araw sa hindi nagpapaawat na karagatan. Naupo kami ni Aljur sa raft sa gitna ng dagat.

Habang papalubog ang araw, naramdaman kong tumingin si Aljur sa akin. Nanatili akong nakatingin sa sunset. Kinakabahan ako. Ayoko ng mga ganitong tingin.

Nakakatatlong linggo na kami ni Aljur sa aking three month rule, pero ang three month rule na yon ay nagreset. Dalawang buwan na kami, ganito rin ang mga tingin niya nang aminin niyang nakipagkita siya sa ex niya. Nagsex sila.

Galit na galit ako.

“Anong kinagagalit mo, eh iiwan mo na rin naman ako in a month?” balik sa akin ni Aljur. “Masyado lang masakit kung aalis ka, at ako walang mapupuntahan.”

“Kaya inunahan mo na ako?” sigaw ko. “Ako ang nang-iiwan. Hindi ako ang iniiwan!”

Hindi na nagsalita si Aljur. Nanatili siyang nakatayo sa harap ko. May tumulong luha sa mga mata niya.

Nawala ang galit ko. Napalitan ng takot.

Ngunit si Aljur, hindi nawala ang lungkot sa kanyang mga mata. Lungkot na may kasamang sakit na dulot ko. Marahan siyang tumalikod. Humakbang.

“Huwag kang umalis,” sigaw ko.

Lumingon si Aljur bago tuluyang naglakad papunta sa pinto.

“Please,” bahagyang humina ang boses ko, at lalo pang humina. “Huwag mo akong iwan.”

At bumuhos ang luha kong hindi ko alam kung saan galing.

Tumigil lang si Aljur nang ang pag-iyak ko ay nagkaroon na ng ingay. Nilingon niya akong nakatayo, na parang batang unang araw sa eskwela na iniwan ng nanay.

“Hoy, Drew,” sabi ni Aljur na tumakbo sa akin, humawak ang dalawang kamay sa mga balikat ko. “Okay ka lang?”

“Huwag mo kong iwan, please,” sabi kong kasabay ng mga hikbi.

Yumakap sa akin si Aljur. “Parang tanga kasi ito eh. Anlakas mo manakit, pero pag ikaw naman pala ang sinaktan!”

“Huwag mo kong iwan,” sabi ko. “Hindi pa ako handa.”

“Inaka,” sabi ni Aljur at inupo na niya ako sa sofa, tabi kami, hawak niya ang kamay ko. “Ihahanda pa pala kita.”

“Basta huwag mo muna akong iwan,” sabi kong may paghigpit sa kamay niya.

“Ingat ka, baka mahalin mo ako talaga,” sabi ni Aljur.

“Asa ka,” sabi ko. “Hindi ako marunong nun.”

Natawa si Aljur.

“Tuturuan kitang magmahal, pramis,” sabi niya.

At mula noong araw na iyon. exclusive na kami sa isa’t-isa. Wala na akong pinapatos kahit gaano kagwapo ang nagdi-DM sa akin. Kaya lang, ako naman ang guilty ngayon. Kagabi lang, bago ko siya patungan e ibang bibig ang aking sinubuan. Sana maitago ko ang secret na ito. In two months and a week, tapos na naman kami. Alam ko iyun, alam niya iyun. Pero may hirit siya kasunod nang nakakakaba niyang tingin.

“Magtatatlong buwan na tayo, technically, kung walang reset, ano?” sabi ni Aljur. “One week na lang, hiwalay na tayo.”

“Nagbibilang ka pala,” sabi ko.

“Ikaw ba hindi? Ikaw pa.”

“Three weeks na tayo,” sabi ko.

“May chance kayang lumampas tayo ng three months?” tanong ni Aljur.

Binawi ko ang aking kamay. Paano ko sasabihin ang kay Mr. Averilla? O unahan ko na siya na magpaalam.

“Okay,” sabi ni Aljur. Kinuha na rin niya ng kamay niya at tumingin sa papalubog na araw. Tapos ay nagdive siya. Bumalik sa shore. Sumunod na rin ako. Parang hindi ko pa kayang magpaalam.

Nauna si Aljur sa shore. Hawak na niya ang telepono ko. Parang may kabababa lang na kausap. Hindi naman ako kinakabahan. Three weeks na akong nanre-reject ng mga may gusto sa akin.

Hinagis sa akin ni ALjur ang telepono.

“Mr. Averilla raw,” sabay talikod pagkakuha ko ng phone.

Kinabahan ako. Bakit alam ni Mr. Averilla ang number ko?

“Wala namang sagutan ng tawag nang may tawag,” dapat ako ang mas galit para mawala ang galit niya. “Nakakabastos.”

“Oo Drew,” sabi ni Aljur. “Nakakabastos.”

Pinatay ko na lang ang tawag na hindi na alintana kung ano ang sasabihin ni Mr. Averilla.

“Sorry,” sabi ko. Ako ang nagmakaawang huwag siyang umalis, tapos heto ako, kupal na parang naghahanap na ng ipapalit sa kanya.

“Tangina lang kasi,” sabi ni Aljur. “Wag mo raw sasabihin sa mapapangasawa niya ang nangyari?”

Hindi ako nakapagsalita.

“Sana lang, naghugas ka muna bago may nangyari sa atin kagabi, para naman hindi masyadong nakakadiri,” sabi ni Aljur at lumayo na papunta sa suite namin.

“Linis mo rin, eh ’no?” bulong ko.

“Eh di sige, “ sabi ni Aljur. Minsan talaga, may pagka bionic ear ang lalaking ito eh. Tapos tuloy pa siya sa salita.. “Kasalanan ko pala ang panloloko mo sa akin.”

Hindi na ako nilingon ni ALjur at tumuloy na siya sa paglalakad.

CHAPTER 11

BUTI na lang at may jacket ako. Hindi naging alangan ang sando sa pinasukan kong Italian Restaurant. Hindi naman sa may pakialam ako sa opinion ng ibang tao. May mga panahon talagang gusto ko na lang mag-blend in at hindi na magpaliwanag o umintindi sa mga tingin ng iba.

Kung gusto ko nang iisipin e aalalahanin ko na lang ang tatay kong hindi ko pa nabibisita, lasing na naman siguro yun, kinakalimutan ang kuya at Nanay ko. Si Nanay, hindi ko alam kung nasaan. Hindi ko rin naman gustong alamin. Si Kuya naman, masaya na, pero paano ka sasaya kung ang kasama mo na lang ay ang pinili mong pamilya? Mas okay na yun kesa sa akin. Hanggang ngayon, nawawala sa kawalan. Hindi ko alam kung sino ang gagabay sa akin.

I’ll be late. 15 minutes. Message ni Aljur.

Sinimulan ko na lang isara ang zipper ng pula kong jacket habang idinadagdag pa si Aljur sa iniisip ko. Away. Bati. Away. Bati. Ikot-ikot lang. Nasanay na kami sa ganoon. Patatawarin niya ako. Patatawarin ko siya. At dahil kasalanan ko naman talaga ang nangyari sa beach, turn ko ang humingi ng sorry.

Ako ang nagmaneho sa amin pauwi. Hindi niya ako kinikibo. Hindi rin ako nagsasalita. Hanggang sa hawakan ko na ang hita niya. Hindi pa rin siya tumingin. Pinisil ko. Ayaw pa rin.

“Sorry na,” sabi ko. “Kahit tawagan mo siya, sinubo lang niya ang titi ko, hindi naman ako nilabasan.”

“Ah pag hindi nilabasan, wala ng kasalanan?”

“Hindi naman sa ganon. Kahit naman labasan ako, wala lang iyon sa akin. Sex lang yun.”

“So congratulations, Aljur!” sabi ni Aljur. “At least hindi ako sex lang.”

Pigil na pigil akong magbalik ng issue ng nakaraan. Ako ang may kasalanan, hindi iyon maitatama kung magbabalik ako ng isa pang kasalanan.

“I’m sure you know na, that’s not what I meant,” sabi ko. “Aksidente ang nangyari. Nag-aaway kami.”

“Tayo ang nag-aaway ngayon,” sabi ni Aljur. “Pero nasa bunganga ko ba ang titi mo? Wala naman di’ba? Ganito ang ang nag-aaway. Kayong dalawa nagpapasarap.”

“Is there any point for me to explain myself?” sabi ko.

“Ewan ko sa’yo,” sabi ni Aljur. “May point pa ba itong relasyon natin?”

Hindi ako nakasagot.

Mabilis ang takbo namin sa expressway. Andami nang nabago sa paligid. Pero sa aming dalawa, wala. Pero ako pa rin ang may kasalanan. I know I am a jerk, but I am a good jerk.

“When we decided na maging tayo,” sabi ko. “Alam ko naman na magko-commit ako sa’yo.”

“Mgko-commit for three months,” sabi ni Aljur.

“Commitment pa rin. Sa iyo ako uuwi. Ikaw lang ang hahanapin ko. Tatabihan kita tuwing kailangan mo. At kanina, it was you who I was expecting. Nagte-text pa nga tayo, di’ba? Tapos kumatok itong si Mr. Averilla, naghahamon ng suntukan dahil sa akala niya ginalaw ko ang mapapangasawa niya. Natumba ako, e towel lang ang soot ko kanina kasi nga nagend ako ng dick pic sa’yo. Iyon, natanggal. Malay ko bang baklang-bakla itong si Mr. Averilla at dinakma na lang ako bigla.”

“Hindi ka pumalag?”

“Kung pumalag ako, e di hindi ka galit. Hindi na ako nagso-sorry.”

“Proud ka pa?”

“Hindi. Nagsasabi lang ako ng totoo. If you want, I will give all the details.”

“Nagcondom ka ba?”

“Hindi kami uabot doon.”

Tapos tahimik ulit kami.

“Eh kung aabot kayo doon?”

“Syempre, magco-condom.”

Ipinatong ko ulit ang kamay ko sa hita niya.

Ilang sandali pa, inilagay niya ang kamay niya sa kamay ko.

“Gutom na ako,” sabi niya. “Libre mo ako sa stopover.”

Tapos iyon. Bati na kami.

Wala akong nakitang ibang lalaki sa mga naka-three months ko na nasasabihan ko ng mga totoong kalokohan ko. Siguro dahil naiintindihan niya ako. Komportable ako sa kanyang magsabi ng totoo. Hindi niya ako hinuhusgahan. Kahit mali ako, nakikita pa rin niya ako bilang isang tao, at hindi isang pagkakamali.

Okay na kami ni Aljur kaya nga ngayon, ngayon, magkasama naming imi-meet ang dahilan ng away namin.

“Where is the CR?” tanong ko sa waiter pagsalubong nito sa akin.

“Second floor sir,” sagot niya sa akin.

Papaakyat, sinipat ko ang buong restaurant at tiningnan kung may kakilala ako. Ako nga yata ang nauna. Dumeretso na ako sa taas. Nakita ko naman agad ang CR. Inilagay ko sa lavatory ang gym bag ko at pumunta sa urinal.

Habang binabawasan ko ang tubig ko sa katawan, may isang lalaking pamilyar na tumabi sa’kin. Nagkatitigan kami. Ibinalik ko agad ang garter ng pants ko sa dapat kalagyan at dumeretso sa may salamin para maghugas ng kamay at kunin ang bag.

Hindi umihi ang lalaki. Hinawakan niya ang braso ko at ang isang kamay, idinakma sa aking harapan. Doon ko nalagyan ng pangalan ang lalaking ito. Isang linggo na rin kasi. Siya ang nag-text sa akin para magkita ngayon, at eto na. Pero hindi sex sa CR ang pinunta ko dito.

“Mr. Averilla, this is wrong in so many levels,” sabi ko.

“It didn’t feel wrong on the beach,” sagot ni Mr. Averilla. Inalis niya ang kamay sa braso ko, pero ang nasa aking harapan ay patuloy sa paghagod. Hindi ko napigilang tigasan.

“Hindi ka ba talaga natatakot,” sabi ko. “Isusumbong kita sa asawa mo.”

“You don’t want a scandal on your IG.” Nangingiti na siya dahil alam niyang nagugustuhan ng katawan ko ang ginagawa niya.

“Mr. Averilla, no,” sabi ko. Pinilit kong hindi lumaban, dahil masasaktan ko ang lalaking ito.

Ngunit ang hindi pagtutol ng katawan ko ay naging hudyat sa kanya sa ituloy ang ginagawa. Lumuhod siya sa harapan ko at inamoy amoy ang pinababakat niyang bukol sa aking jogging pants.

“No ba talaga?”

“Don’t you want a polite ‘no’?” sabi ko na medyo naiinis na.

“I won’t take no for an answer. Polite or otherwise. May raket ako for you. Ibalik mo naman ang favor.”

Sumama na ang tingin ko sa kanya.

“Ang sama ng tingin mo, mas nakakalibog?”

“No,” sagot ko. “and you will take that no.”

Ako naman ang humawak sa kamay ni Mr. Averilla at umiling.

Gusto ng katawan ko ang nangyayari pero mabait si Mrs. Averilla. Naging kaibigan ko siya. Alam niyang may hilig sa lalaki ang asawa niya. Ang usapan nila, ’pag kinasal na sila, titigil na sa panlalaki itong si Mr. Averilla. Apparently, hindi. Foreshadowing na siguro ito nang kanilang paghihiwalay. Pero hindi ako ang magiging dahilan nun.

Nakaluhod pa rin si Mr. Averilla at hawak ko ang kanyang kamay nang bumukas ang pinto ng CR. Kinabahan ako. At hindi ko alam kung nadagdagan o nabawasan ang tibok ng puso ko nang makilala ko ang pumasok. Si Aljur.

“Anong nangyayari?” tanong ni Aljur. “Drew? Explanation?”

“Mr. Averilla, please” sabi ko. “Give my boyfriend an explanation. Kung hindi, ikaw ang eeskandaluhin ko. Ilang linggo ka nang ini-issue niyan.”

Tumayo si Mr. Averilla.

“Excuse,” sabi ni Mr. Averilla. “I don’t wanna get caught in your drama.”

“English talaga siya?” sabi ni Aljur sa akin na hindi inaalis ang tingin kahit lumabas na si Mr. Averilla. “Ano? Para intense?”

Kinuha ko ang kamay ni Aljur at inilagay sa matigas kong harapan.

“Anong gagawin ko diyan?” tanong niya.

Inilabas ko ang aking katigasan.

“Subo mo,” sabi ko. “Para malaman mong walang ibang laway ang dumikit dyan?”

“Siya ang nagpatigas, pero sa akin ang katas,” sabi ni Aljur. “Gago ka ba?”

“Nagmamakaawa yung lalaki, gusto akong chupain, hindi ko pinagbigyan kasi may masasaktan,” sabi ko.

“Sino? ’Yung boyfriend mo?” sarcastic ang ngiti ni Aljur at lumabas. “Akala mo nadala ako na tinawag mo akong boyfriend mo?”

PAGBABA namin ni Aljur, nakaupo na si Mr. Averilla kasama ang isang magandang babae. Little black dress. Sleeveless na may mababang V neckline. Kita ang kanyang cleavage na kahit hindi kalakihan ay maipagmamalaki. Lampas balikat ang kanyang wavy ash brown hair. Matangos ang kanyang ilong, at alam niya ang rule, na isa lang ang highlight sa make-up. Kulay dugo ang kanyang labi at nguso. Ito ang kanyang mas pinaangat, bago ang chinita niyang mga mata, tapos, pisngi.

Tumayo silang dalawa.

“Camina,” sabi ni Mr. Averilla. “This is Drew. He is the hottest Bridal Shower Guy in town. Sumasayaw lang yan, kung may pa-beach na kasama. Para may pa-display after.”

“Yosi lang ako,” paalam ni Ajur. Hindi pa pala niya alam na si Mr. Averilla rin ang ka-meeting namin.

“Akala ko, tumigil ka na?” bulong ko.

“Mukha namang walang tumitigil sa atin,” sabi ni Aljur.

“Please stay,” pakiusap ko. Ayokong mabastos ang kliyente namin. “Please.”

Ngumiti si Aljur, ngunit hindi ang kanyang mga mata.

“This is Aljur,” pakilala ko. “And this is Mr. Averilla, siya ang nag-arrange nitong lahat. Thanks.”

Napabuntong hininga si Aljur. Mali yatang sinama ko siya. Pero tinitigan ko si Aljur para makisama.

“Mr. Averilla?” tawa ni Camina. “Call him Percy. Or Precy if you want.”

Namula si Mr. Percy Averilla.

“And thank for agreeing sa bridal shower ko, kahit around the area lang,” tuloy ni Camina.

“Eh yung ibabayad mo naman, may pang-airfair na kami at accommodation sa Boracay,” sabi ni Aljur na uti naman at nagsalita.. “Kaya pinilit ko na.”

“So you brought a business partner,” tawa ni Camina na nginitian lang ni Aljur.

“Just partner,” sabi ko na nagpaikot na naman sa mga mata ni Aljur. “Let’s just get to business na, Camina.”

“Ang formal mo,” sabi ni Camina. “Loosen up. Magsasayaw kang nakahubad sa harap ko. The only thing I want stiff is your dick. No Viagra please.”

Natawa ako.

“Hindi Viagra gamit niyan,” sabi ni Aljur.

“Gusto ko rin naman yang deretso na,” sabi ko. “So when is the wedding? Who is the bride? The groom? Dapat mas gwapo ako sa kanya.”

“Mas gwapo ka, iba lang ang appeal ni fiancé, wala kang laban” sabi ni Camina. “But here’s lunch. Ako na ang umorder, mga gusto ko, para alam ninyo ang taste ko.”

Habang binababa ng waiter ang mga pagkain ay nagpatuloy sa asaran ang magkaibigan kong kliyente.

“Wala naman nakakahindi sa gusto nya,” sabi ni Mr. Averilla. “At maraming kabaliwan yan.”

“Parang ikaw?” tawa ni Camina. “Na nagpakasal na, nanlalalaki pa?”

“Ako naman ang kaibigan mo, at hindi ang asawa ko, kaya manahimik ka,” sabi ni Mr. Averilla. “And basic need naman ito ng bakla, kaya wag mo na lang paalam, para walang masaktan.”

“Sana hindi ka nag-asawa,” sabi ni Camina.

“Ay sis, nakialam ba ako nung pinanood mong makipagsex ang jowa mo sa babaeng may gusto sa kanya?” taas ang kilay ni Mr Averilla.

“Well, that’s just the tip of the iceberg,” tawa ni Camina.

Natapos ang pages-serve. Quattro Carne Pizza. Margherita. Four Seasons Salad. Spaghetti Ala Marienerie at Four Cheese Penne. Gutom yata ang babaeng ito. Buti na lang at nakapag-withdraw ako.

Habang kumakain, ako na ang kinausap ni Camina. Two weeks from now ang bridal shower, medyo tight ang schedule dahil two weeks na lang iyon bago ang kasal. Nang ma-settel ang logistics. Naging personal na ako.

“So ikaw ang bride?” tanong ko.

“Yes,” sagot ni Camina habang kumakain ng penne. “I am arranging my own bachelorette party kasi ako ang ikakasal, ako dapat ang masusunod! Lalo na sa sasayaw. Ayokong pangit ang ipadala nilang babastos sa akin. Huling tikim ko na ng ibang lalaki ’no? Hindi ko na ipagkakatiwala sa iba.”

“Well, this is new,” gulat ko.

“Just do your usual. Sapat na sa akin na pogi ka. At bakla. At least hanggang manyakan lang tayo. Hindi mo magagawang ipasok yang big hard dick in my pussy. Or…” tumawa nang may kahulugan si Camina.

Natawa si Mr. Averilla. Mukhang nagkwento ito.

“So you, Aljur,” sabi ni Camina. “Sumasayaw ka rin?”

“No,” sabi ni Aljur. “Support lang.”

“Ay guwardiyado ka pala, Drew,” sabi ni Camina. “Kasama mo siya sa lahat ng transactions?”

“Ngayon lang,” sabi ko. “Gusto ko lang makita niya si Mr. Averilla.”

“Grabe ka talaga Percy,” sabi ni Camina.

“Wala namang nangyari sa CR kanina di’ba?“sabi ni Mr. Averilla.

“Wala,” sagot ko.

“Okay,” sabi ni Camina. “Kaya mga may last landi, di’ba? Para enough na. Hindi na maghanap ng iba? At ikaw ang last landi ko, Drew. Galingan mo.”

“Oo naman.”

“Sanay na sanay ka na, ah,” sabi ni Camina. “Bread and Butter mo?”

“Butter lang,” sagot ko. “Sa BPO ako. TL na rin. Yun ang Bread ko.”

“Malaki naman ang kita dyan para sa binata, ah,” sabi ni Camina.

“Yes, binata ako,” sabi ko. “Pero maluho ako.”

“Oh,” sabi ni Camina. “Luho. Mag invest ka na. Hindi mapupunuan ng luho ang yang emptiness mo. I suggest, hanapin mo ang source ng emptiness mo, at ang pera mong naiipon, ilagay mo sa stocks or insurance.”

“Yun ba ang ginawa ninyo kaya kayo yumaman?” tanong ko.

“No, narinig ko lang,” sabi ni Camina. “I was born rich. Fiction sa akin ang poverty.”

“Payo yan ng jowa niya,” sabi ni Mr. Averilla.“

“Thanks,” sabi ko. Hindi ko kailangan ng pangaral. Alam ko naman ang ginagawa ko. Pero kliyente ko ito. Hindi ko magagawang barahin na lang basta. And actually, may point naman siya.

“Nasabi ko na’yan, di’ba?” sabi ni Aljur.

“Kaya ka nga nandito,” sabi ko. “To keep me grounded.”

“Awwww,” sabi ni Camina. “You also have someone to keep you on the ground.”

“Salitan kami,” sarkastiko pa rin si Aljur, pero nangingiti na. “Minsan tuhod ko, minsan tuhod niya.”

CHAPTER 12

CAMINA Fricia Sol. Ito ang account niya. 24. Ang aga naman niya ikakasal. Maganda sa mga pictures. Kahit mga pictures na nakatag, maganda. Kahit wacky na, maganda pa rin.

In a relationship with Peter Pan?

Sino si Nitram Stallone? At logo ng bastketball team ang profile picture. Sobrang private naman ng mapapangasawa nito.

“Napaka-mature naman nitong mapapangasawa ni Camina?” sabi ko. “Ayaw magpakilala.”

Patuloy lang si Aljur sa paghuhugas ng pinggan. Pagkatapos mag-dinner, dumeretso na ako sa living area ng condo ko. Binuksan ang laptop at nagsimulang mag-research tungkol sa ikakasal. Mga ilang pangungusap na rin ang nasabi ko. Si Aljur, wala pa ring imik. Kahit noong kumakain, sinubukan kong magsimula ng mga usapan, puro tango at iling lang ang sagot.

“Alis na ako,” sabi ni Aljur. Pinunasan niya ang kamay. Tinanggal ang apron at lumapit sa akin kung saan nakalagay ang t-shirt niya.

Tumayo ako habang sinusuot niya ang tshirt. Niyakap ko siya. Ayoko pa siyang umalis.

“Para saan ’to?” tanong ni Aljur. “Hindi pa ba nasasaid ang libog mo sa araw na ito?”

Gusto ko talagang may katabi matulog. Ayokong mag-isa ngayong gabi. Kahit alam kong hindi kami okay. Mas gusto ko nang si Aljur ang katabi ko. Ayoko nang maghanap ng iba.

“Dito ka na matulog,” sabi ko tapos ay hinalikan ko ang kanyang batok.

Iniwas niya ang ang batok niya sa aking mga halik.

“Drew, tama na muna,” sabi ni Aljur. “Unti-untiin na nating hiwalayan ang isa’t-isa. Naka dalawang buwan na naman tayo. Nag-reset pa tayo, hindi naman nagwo-work. Iwan mo na ako, kung ayaw mong iwan kita.”

“Wag namang ganun. May pamalit ka na ba?”

“Wala. Ikaw lang naman eh.”

“Bakit ka aalis kung wala ka namang pupuntahan.”

“Mas masasaktan kasi tayo kung magtatagal pa tayo, eh para naman sa wala.”

“Parehas naman tayong masasaktan.”

“Masasaktan ka? Bakit? Mahal mo ba ako?” Humarap sa akin si Aljur at tumingin. Gusto niya ng sagot pero hindi ako nakapagsalita.

“Kung mahal mo ako, sana napatawad mo talaga ako?” sumbat ni Aljur. “Wala nang gantihan.”

“Akala ko ba, okay na tayo dun kay Mr. Averilla?” sabi ko.

“Akala ko rin,” sabi ni Aljur. “Pero nung nakita ko siya kanina, masakit pa rin pala.

“Wala namang nangyari,” ulit ko.

“Pero umabot pa kayo sa puntong nakaluhod na siya sa harap mo,” sabi ni Aljur. Kung ayaw mo, nakalabas ka na dapat ng banyo.“

Tumahimik kami.

“Ganun ba ako kadumi, kaya hindi ako sapat?” tuloy ni Aljur. “Iyon ba ang iniisip mo, kaya hindi ka makahindi agad sa iba? Ano, magiging tie na tayo? Makakaganti ka na sa nagawa ko?”

Bumitaw na ako. Anong isasagot ko doon? Tumalikod ako at humarap na lang sa glass wall ng condo, tanaw ang mga ilaw ng lansangan sa gabi.

“Sorry,” sabi ko. “I’m making you feel that way. Hindi ko iyon intensyon. Pero oo, that crossed my mind. Pero di’ba ang mahalaga, pinalampas ko nung dumaan. Ginawa ko pa rin yung hindi makakasakit sa’yo. Hindi man agad-agad…”

“Ganoon ka ba katagal mag-isip, naibaba ang zipper mo? Nasusubo na ang titi mo?”

“Sorry,” sabi ko. “Pero kung hindi kita makukumbinsi ngayon, sige, just go.”

“Thanks,” sabi ni Aljur. Tumayo siya at nagsuot ng T-shirt. Naglakad siya papalayo.

Hinayaan ko siya. Nanatili akong nakatingin sa salamin, pinagmamasadan sa reflection ang paghakbang niyang hindi bumabagal. Pero mas bumilis doon ang tibok ng puso ko. Hindi na ako nag-isip. Bigla akong napasigaw.

“Sorry,” sabi kong napayuko. “And please don’t go. Huwag ka naman umalis.”

Hindi pa rin tumigil sa paglalakad si Aljur.

“Yang mga ganyan mo, Drew, eh,” sabi ni niyang patuloy na naglalakad. “Pag hindi ako umalis, hindi na ako makakaalis. Mamahalin na kita.”

Nakarating siya sa pintuan at humawak na sa doorknob

“E di mahalin mo ako.”

Huminto si Aljur at humarap sa akin.

“Eh ikaw,” sabi ni Aljur.

“Tinuturuan mo pa nga ako, di’ba?” sabi ko. “Suko ka na ba?”

“At pag natuto ka?” sabi niya. “Wala na bang three month rule?”

Ngumiti lang ako.

“Fuck you,” sabi ni Aljur na nakangiti na rin. “Fuck you and your three month rule!”

“Can you just stay and fuck me instead?” sabi ko. Napahinto ko na siya. Hindi na niya tinuloy buksan ang pinto. Pwede ko nang daanin sa biro ang away na ito.

HINDI naman kasi talaga namin napag-usapan ang nangyari. Two weeks na akong single nang ipakilala sa akin ng tao ko sa opisina ang isa sa mga naka-date niya. Hindi naman daw sila nag-sex so hindi magmumukhang free taste ng talong ang opisina namin. Si Aljur ang ipinakilala niya.

Isang linggo, sampung sex, okay naman kami, nag-decide kaming maging exclusive, maging kami. Ngayon, isang buwan na lang bago ang taning, nandito kami sa kama ko, katatapos lang ulit ng isang round pagkagising na pagkagising.

“Nag-over react ako, tapos na dapat ang issue ko kay Mr. Averilla, pero umarte pa rin ako,” sabi ni Aljur. “Sorry.”

“Sorry din,” sabi ko. “Promise, hindi na ako magbabalik ng issue.”

“Hindi ko na rin aalalahanin ang three month rule mo,” sabi ni Aljur na nakahiga sa dibdib ko. “Alam ko naman kasi ang pinasok ko noon. Binalaan na naman ako. Kaya nga nakipagsex ako sa ex ko, diba? Pero last na ’yon. Seseryosohin na lang kita bago tayo matapos. Malay mo, hindi matapos.”

“Wala akong maipapangako,” sabi ko.

“Wala naman akong inaasahang babalik sa’kin, magbibigay lang naman ako. May matatanggap at matatanggap naman ako for sure. Kahit hindi sapat, ayos na rin.”

“Sorry, Aljur.”

“Wala ka namang kasalanan. Ang tindi ng hang up mo sa nagturo sa iyo ng rule na ’yan. Kung sapat ako para maka-move on ka doon sa Sylvestre na iyun, e di good. Malay mo, kaya kong maging mas malaki diyan sa buhay mo para hindi mo na mapansing may nawawala.”

Hindi na naman ako nakapagsalita.Nanatili akong nakakulong sa palaisipang iniiwan ni Aljur sa akin.

“Bakit?” Hindi ko kinayang hindi magtanong.

“Bakit, bakit?”

“Why are you still holding on to us?”

“Ikaw? Why are you still holding on?”

Because you wash the dishes. Gusto kong isagot. Pero sa tingin ko hindi iyun makakatulong.

“Because you’re a good fuck,” naisagot ko instead.

“I know,” sagot ni Aljur. “Sex pa rin pala ako para sa ’yo. Hindi yata ako magaling na teacher. Mapagsasawaan mo rin ako, tulad ng iba. Pero at least totoo ka. Salamat sa compliment, by the way.”

The fuck. I should have said the dishes excuse. Because that’s the truth. Nagagawa mo Aljur ang mga ayokong gawin. Nahaharap mo ang mga pilit kong iniiwasan. Among other reasons na hindi ko pa rin mabigyan ng salita. Tulad ng nandyan ka. At ayokong mag-isa. At alam mo iyon pareho.

Pero tumalikod si Aljur sa pagkakahiga sa akin. Nagpaka-cinematic pa siya at bahagyang lumingon sa akin.

“I’m a good fuck. Our sex is actually good,” sabi niya. “Fuck you again tomorrow.”

Sa lamig nang mga salita niya. Nanlamig ang buong paligid. Naiwan akong nag-iisa.

CHAPTER 13

ALAM ko namang gago ako para sabihin kay Aljur na ‘he was a good fuck.’ Totoo naman yun, pero hindi lang iyon ang mga totoo tungkol sa kanya. Kaya naman eto ako ngayon. Hawak ang isang comic book, latest release ng Uncanny X-Men, isang pack ng Reese’s, at isang dosenang balloons.

Pinindot ko ang doorbell ng kanyang unit at ilang sandal lang pinagbuksan na niya ako ng pinto.

“Sorry,” sabi ko with my sincerest face, habang nakaharap ang paborito niyang comic series at chocolates.

“Bakit may pa-balloons ngayon?” sabi ni Aljur. Mukhang katatapos lang niyang maligo. May mga kaunting butil pa ng tubig sa kanyang katawan, bagsak pa sa kabasaan ang buhok, at towel lang ang tangin nakatakip sa kanyang katawan.

Kumpara sa akin, mas payat si Aljur. Malaki naman kasi talaga ang katawan ko. Matatawag rin akong borta. Aljur is kinda twinkish. Lean ang kanyang mga muscles at maganda ang definitions sa pagtama ng ilaw. Seeing him that moment made me hard.

“Gago ako,” sabi ko. “Sorry.”

Ngumiti lang si Aljur.

“Alam mo namang patatawarin lang din kita,” sabi ni Aljur na tumalikod para sundan ko. “Maghihintay ka lang ng isang araw para makahinga ako.”

“Alam ko,” sabi ko. Pero mas madali kung may effort, di’ba?“

Sa kwarto na siya tumuloy para magbihis. Sa may kama siya huminto at nilingon ako.

“Appreciated, sige,” tanong ni Aljur. “Magdadamit pa ba ako? Mukhang gusto lang din akong hubaran ng nasa pantalon mo.”

Tiningnan ko ang pants ko at oo, bukol na bukol na nga. Binitawan ko ang mga lobo na lumipad pakalat sa loob ng kwarto. Ipinatong ko ang comics at chocolate sa side table. Matapos ay lumapit na ako sa kanya at hinalikan.

Alam na niya ang drill. Inilabas niya ang dila niya at nilaro koi yon sa aking bibig. Tapos ay itinulak koi to pabalik, para dila ko naman ang kanyang sipsipin. Habang nagpapalitan kami ng halik ay isa-isa ko nang tinanggal ang butones ng polo ko at hinubad.

Alam kong ito ang gustong part ni Aljur. Ang makita ang makinis at mapintog kong dibdib. Agad niyang sinipsip ang utong ko.

“Fuck, baby,” sabi ko. Alam ng dila niya kung paano papintigin ang lahat ng laman ko.

Bumaba pa si Aljur at tinanggal ang aking sinturon habang nakatingin sa akin. Nanukso ang kanyang mga mata habang inaalis sa pagkabutones ang aking pantalon. Ibinaba ang zipper at iniwan ang aking puting brief.

Inamoy niya ang matigas na matigas na nakabukol doon. Hindi ko napigilan, lumabas sa garter ng brief ang ulo ng aking kahabaan. Dinilaan niya ang sumisilip. Hinalikan, sinipsip ang hiwa sa ulunan.

“Ugh,” hindi ko napigilan ang pagungol.

Binaba niya ang brief ko nang tuluyan at isinubo ang kayang magkasya sa kanyang bibig. Naglalaro pa rin siya. Hindi niya sinusubo lahat kahit alam kong kayang-kaya na niya iyun. Nakatingin siya sa akin.

Kung ordinaryong araw ito ay hinawakan ko na ang kanyang ulo at sinimulan ko nang bayuhin ang kanyang bibig. Gusto rin iyon ni Aljur, pero nagpapainit pa lang kami, ang dahas ay hindi pa sintaas ng init ng aming mga katawan.

Kaya naman iniangat ko si Aljur at tinulak sa kama. Ito ang gusto niya kapag tinutukso siya. Yung may bigat, yun gmay panlalabang magaganap. Yung mararamdaman niya ang bigat ko. At iyun ang aking ginawa. Agad akong pumatong sa kanya. Hinawakan ang dalawa niyang kamay at inilagay sa kanyang ulunan. Siniil ko siya ng halik na kanya namang ginantihan. Hanggang sa ibaba ko ang mga halik ko sa kanyang panga. I licked his jawline up to his ears.

“Ahh,” napaungol si Aljur.

Ibinaba ko ang mga halik ko papunta sa kanyang leeg.

Nakakapaso na si Aljur. Ginapang ko ang halik ko sa kanyang dibdib. Maganda ang laki ng dibdib ni Aljur. And his pink nipples were just too tasty to play with. Lalong lumakas ang ungol niya. Lalo kong ginalingan ang pagsipsip. Then I traced his abs with my tongue. Giving some necessary kisses to his beautiful form.

Hanggang sa bumaba ako sa kanyang katigasan. His cock was beautiful. Right length, thickness that could fill my mouth. Dinilaan ko ang haba nito bago isubo nang buung-buo. I took pride that I could put all of him down my throat making him moan for more.

Hinayaan kong bumaba ang laway ko habang subo ko siya dahil iyon ang gagamitin ko para dumulas ang daliri ko sa kanyang butas. Binasa ko ang kanyang lagusan at habang subu-subo ko siya ay ipinasok ko ang aking daliri sa kanya. Lalong lumakas ang kanyang ungol.

Itinuloy ko ang pagllaro ng daliri ko sa kanyang loob habang inililipat ko ang bibig ko sa kanyang utong para sipsipin.

Nabaliw si Aljur at hinawakan ang aking kamay na nagpapaligaya sa kanya. Nilabanan niya ang ginagawa ko, pero hindi ako nagpatalo. Nagpaubaya siya at idiniin niya iyon lalo sa kanyang kalooban. Atsaka ko hinalikan ang kanyang mga labi.

“Tangina ka, gusto ko na ang titi mo,” sabi ni Aljur.

That was my cue. Ibinuka ko ang lanyang mga hita at itinutok ang ang katigasan sa kanyang butas. Una kong ipinasok ang ulo lang. Napakagat ng labi si Aljur. Hindi yata siya masasanay sa taba ng ulo ng aking titi. Dahan-dahan lang ang aking galaw hanggang sa masanay ang kanyang butas. Ayokong nasasaktan si Aljur, kaya’t nang handa na siya, marahan kong ipinasok ang aking kabuuan sa kanya.

Sarap na sarap ang tingin ni Aljur sa akin. Sarap na sarap din ako sa ginagawa niya sa akin. Sa kanyang pagtanggap sa aking katigasan. I crossed his legs and held it with one hand as I played with my nipple with the other. And my slow rhythym became faster. Lalong nabaliw si Aljur. Napapapikit siya sa sarap.

“Tinatamaan mo ang G-spot ko,” ungol niya. “Ang sarap, Drew. Tangina ka.”

Itinuloy ko ang paglabas pasok sa kanya. Pabilis nang pabilis. Hanggang sa mapaungol siya at halos maubusan ng paghinga sa sarap. Doon lang ako tumigil.

Iginilid ko ang kanyang mga hita, sumunod na rin ang kanyang katawan. Nakatagilid siya, tuhod sa kanyang dibdib, ang isang kamay nakahawak sa aking puwit, binabaon ako lalo sa kanya. Wala kaming hugutan sa ganitong posisyon. Nagsimula ulit ako sa marahan kong paggalaw.

Gustung-gusto kong nakikita si Aljur na nasasarapan habang nasa loob niya ang aking katigasan. Lalo akong ginanahan. Binilisan ko mula ang pagbayo sa kanya. Walang tigil.

“Tangina, Drew,” sabi niya, pikit ang mata, kagat ang labi. “Mmmmm!”

Tuluy-tuloy hanggang sa parang sasabog na siya sa sarap.

“Ahhhhh,” habol hininga muli si Aljur.

Kailangan ng pahinga. Binigay ko iyon habang dinadapa siya. Wala pa ring hugutan. Pagkadapa, ay iaangat ko siya. Nakaluhod ako sa kanyang likuran habang siya ay nakatuwad.

“Buntisin mo ako, Drew!” pakiusap niya.

That’s my cue to fuck him really hard. Hawak ko siya sa kanyang matambok na puwit, at sa aking pagbayo, hinawakan niya ang kamay ko.

“Iputok mo sa loob ko,” utos niya.

LIbog na libog ako sa pakiusap niya. Ang init ng katawan ko ay lumalabas sa pawis kong patuly ang pagpatak sa kanyang likuran.

“Iputok mo na, Aljur,” utos niya muli.

Ilang marahas na bayo pa at naramdaman ko na, papalapit na ako.

“I’m cumming baby,” sabi ko.

“Buntisin mo ako, please,” sabi niya na humihigpit ang hawak sa kamay ko.

Ibinigay ko ang gusto niya.

“Ahhhhhhhhh,” ungol ko habang nararamdaman kong gumiguhit sa titi ko ang aking katas, papalabas sa kanyang kalooban.

Huminga kami nang sandali. Tumatagaktak ang pawis ko. Marahan kong hinugot ang matigas ko pa ring alaga. Napapikit siya. napakagat ng labi.

Kumuha ako ng tissue sa kanyang side table. Pinunasan ang aking sarili. Tissue pa para punasan ang kanyang likuran. Sandaling pahinga. Sanay na kami dito. May mga pagkakataong, isa-isa lang muna ang lalabasan. Ako muna ngayon.

“Your turn,” sabi ko matapos makabawi ako nang paghinga.

Medyo lumambot si Aljur, pero alam ko kung paano ibalik ang kanyang katigasan. Pinaglaruan ko ng akng dila ang kanyang utong habang tinataas-baba ko ang kanyang pagkalalaki. Naramdaman kong unti-unting dumadaloy ang dugo doon. Muli ko siyang hinalikan. Pinagbigyan niya ako ng ilang sandalisa kanyang mga labi, pero tinulak niya ako muli sa kanyang utong. Patuloy pa rin ang marahan kong pagsalsal kay Aljur.

Alam na alam ko kung paano paligayahin si Aljur gamit ang aking kamay. Hindi mahigpit, hindi maluwag. Tama lang. Hindi mabilis, hindi mabagal. Tama lang.

“Ahhhh ang sarap ng dila mo Drew,” ungol ni Aljur. “Malapit na ako.”

Lalo kong diniinan ang dila ko sa kanyang utong. Ginaganahan ako kaya naman bahagyang bumilis ang pagsalsal ko sa kanya. Naramdaman ko ang mas lalo niyang pagtigas.

“Drew, ahhhhhh,” ungol niya.

Isa, dalawa. Patuloy sa pagtalsik ang kanyang pagkalalaki. Lima. Anim. Napuno ng katas niya ang kanyang katawan. May ilang tumama sa aking pisngi. May ilang napunta sa unan. Pito. Walo.

Nanghina kaming pareho. Hindi muna kami nag-ayos. Muling nagdikit ang aming mga labi at naghalikan. Tapos ay kinuha ko ang tissue at nilinis ang mga puting talsik bago pa ito mawalan ng kulay.

Nang malinis na siya, humiga ako. TInapik ko ang dibdib ko. Alam niya ang gagawin, humiga siya sa dbdib ko at yumakap.

“Hindi ka pa abswelto,” sabi ni Aljur.

“I love you,” sabi ko.

Hindi sumagot si Aljur. Humigpit ang pagkakakapit ko sa kanya.

“Alam mo namang you’re more than just a fuck,” sabi ko.

Ngumiti si Aljur at tumitig sa akin.

“I love you, too,” sagot ni Aljur.

CHAPTER 14

“MAMAYA na lang ulit,” sabi ko kay Aljur habang nilalagay sa dufflebag ang jacket ko bago ibaba ang telepono. Nagdaan na ang halos dalawang linggo. Nandito na ako sa pinirmahan kong trabaho.

Muli kong pinindot ang doorbell. Pinto sa fifth floor ng Astoria.

“Coming,” sabi ng boses ng babae tapos ay bumukas na ang pinto.

Malaki ang ngiti ng babae sa pagkakita sa akin. Malangis pa ang braso kong pumuputok sa aking sando. Nakasuspenders ako na nakakapit sa pulang pantalong pambumbero. Tinanggal ko ang helmet ko at sinilip ang loob ng kwarto.

“Wala namang sunog dito ah,” sabi ko. “But I think I’m gonna set you girls on fire.”

Inilapag ko ang baon kong speaker at iniayos ang aking playlist. Tumalikod ako at dahan-dahang ibinaba ang suspenders kasabay ng beat ng tugtog.

Nagtilian ang mga babae. Mga labindalawa siguro ang mga ito.

Sanay na ako dito. Alam ko na ang bawat kiliti ng bawat babaeng ito. Pero may isa na nakatayo lang sa isang sulok. Naka puting shirt, tattered pants at pulang stilletos. Si Camina. Nanonood lang siya at mukhang nage-enjoy habang iniikot sa daliri ang ilang hibla ng nakalugay niyang buhok.

Ginawa ko ang sabi kong gagawin ko. Inaliw ko ang mga guests. Tatluhan, dalawahan, tapos dalawang magkahiwalay. Tapos isang sayaw para sa kanilang lahat. At syempe, isang espesyal para kay Camina.

Thongs na lang ang suot ko nang lumapit ako sa kanya at dinala siya sa kwarto.

“Walang audience!” sabi ni Camina. “This guy is all mine.”

Ni-lock niya ang pinto. Walang siwang para manood ang kanyang mga kaibigan.

“Part dapat to ng show, di’ba?” kinakabahan ako.

“We both have our own surprises,” sabi niya at tinulak ako sa kama.

Tinaggal niya ang kanyang puting shirt at mas umapaw ang kanyang alindog. Puno ng suso niya ang cup c bra. Pantasya ng mga lalaki ang kanyang kurbada. Kita ang kinis ng balat niya sa mga punit ng pantalon.

Nakahiga ako at pinagmasdan ko lang ang dyosa sa aking harapan.

“Sexy ko ba?” tanong niya.

Hindi naman siya ang unang babaeng nagkulong sa akin sa kwarto tulad nito. Kaya naman mayroon pang isang baraha. Kailangang tanggalin ang natitirang paminta sa aking balat at ilabas na ang ninang na tagapagtanggol ng mga naaapi, si Sailor Mars.

“Alam mo yan, Mars,” sagot ko. “Pak ang sexy!”

Tumawa siya.

“That won’t work on me,” sabi ni Camina. “Your hardness is giving you away.”

Lumapit siya sa akin at hinawakan ang katigasang nakatago sa aking thongs.

“Mars, nakainom ng gamot yan,” sabi ko. “Matigas lang yan, pero nasaid na ng jowa ko lahat ng katas kanina.”

“Fuck me still,” sabi ni Camina.

Lumapit siya sa akin at hinawakan ang aking harapan. Gusto niya ang kanyang nahawakan. HInaplos-haplos niya.

“Reverse rape ba ito girl?” tanong ko. Lumambot na ang boses ko habang iniipit ang legs ko. ito na ang first time na nangyari sa akin. I felt violated. Kaya ko naman siyang sipain at bugbugin, pero hindi ko iyun gagawin. Masyado akong malakas, may respeto pa rin naman ako sa kapwa ko tao. Take note, tao, hindi babae.

Hinalikan niya ako sa leeg, pababa sa aking utong. Patuly pa rin ang paghimas niya sa aking katigasan. Napangiwi ako sa nangyayari, habang napansin kong gustung-gusto niya ang ginagawa niya.

Huminga na lang ako nang malalim at hinayaan ko na lang siya.

Napansin niya iyon. Tumigil siya at tumingin sa akin. Nakatingin lang ako sa kanya na umiiling

“No,” sabi ko. “Very. Very wrong.”

“Talaga?” tanong ni Camina.

“Oo,” sabi ko. “Alam mo yung asong kumain ng tae, tapos nagsuka kasi naisip niyang tae yun. But then, kinain pa rin niya taeng kinain at sinuka na niya kasi naalala niya, aso siya at wala siyang pakialam? Mas nakakadiri itong ginagawa mo kesa doon sa aso.”

Napatigil si Camina.

“Maybe because that dog is better than me,” sabi ni Camina. “Alam niyang aso siya. Alam niya kung ano siya.”

“Ay, balun-balunan,” sabi ko. “Well, well, well. Ang lalim.”

“Tama na yang bakla-baklaan mo,” sabi ni Camina. “Nakakairita lang lalo. Hindi mo bagay. Act like what I’ve paid you for.”

“Sakit nun ha,” sabi ko. “Hindi ako bayaran. Sauli ko sa’yo pera mo eh.”

“E di sauli mo,” sabi ni Camina.

Tumayo ako at pumunta sa pinto.

“Don’t leave, yet” sabi ni Camina. “Sige na. Just finish the show.”

Huminto naman ako. Wala naman akong planong mag-refund. Naibayad ko na sa condo ang binayad niya. Ibinalik ko na lang ang lalaki kong asta.

“Ano bang problema?” sabi ko.

“Ikaw,” sabi ni Camina. “Usapan natin, hindi ka iinom ng pampatigas.”

“Seryoso ka ba nun?” tanong ko.

“Oo, sabi ko, no Viagra.”

“Malay ko bang seryoso yun?”

“Seryoso yun. I wanna know kung titigasan ka sa akin. And I thought you were turned on when you look at my body a while ago.”

“Ang ganda ng katawan mo kasi, pwedeng ilaban,” sabi ko.

Hindi nagsalita si Camina.

“Dito ka na sa kama,” sabi ko. “Solohin na kita. I’m good at this.”

Napangiti si Camina sa akin.

“You gonna fuck me?”

“Gaga hindi,” sabi ko. “Anong problema? Bakit gusto mong magpakantot sa akin? Anung issue ninyo ni Mister… Mister ano nga pala siya?”

“I think, miss din siya,” sabi ni Camina.

“Bakla?” gulat ko. “Bakit?”

“Basta,” sagot ni Camina. “Pero parang hindi naman. Kasi ang best naman ng sex namin.”

“Meron ba siyang lalaki?”

“Wala naman. Natatakot lang ako kasi baka maghanap siya. Alam mo na. Si Percy di’ba? Downhill na ang marriage nun, even right after their wedding. Ayokong maging ganun ang buhay may asawa ko.”

Hindi ako nakapagsalita.

“Kaya sabi ko sa’yo, walang Viagra,” tuloy ni Camina. “Kasi gusto kong magsex tayo. Kasi alam kong bakla ka. Gusto kong malaman kung tinitigasan ang bakla sa babae.”

“Ano bang sabi ni Percy?”

“Boba asawa nun. Virgin nung kinasal. Tapos nung honeymoon, nag-inarte. E di masaya si Percy walang nangyari. Hindi rin kaya ni Percy ang tigasan sa babae. Kailangan lang niyang mag-asawa talaga para sa mana.”

“Ay, soap opera.”

“Oo,” sabi ni Camina. “Pero ako, ayoko ng telenovelang buhay. Ayoko ng drama.”

“Eh ano’ng kinalaman ng hard on ko dyan?”

“My finace’s dick is fucking hard when we fuck,” yabang ni Camina. “Kaya hindi ko maalis sa isip ko na baka straight naman talaga siya. Pero alam mo yun, parang may bahid pa rin siya.”

“Ay, ang hirap naman,” react ko. “Woman’s instinct vs titing matigas.”

Si Camina naman ang hindi nakapagsalita.

“Well, kung napapaligaya ka naman niya,” sabi ko. “At nagkayayaan na naman kayong magpakasal. Baka naman faithful siya sa iyo.”

“I know he is faithful. But I don’t want him to be trapped with me kung bakla siya. I love My Marty so much.”

Umiyak. Dama ko ang takot niya nang yumakap siya sa akin. Niyakap ko rin siya. Lalong lumakas ang iyak.

MATAPOS ibalik ang fireman uniform at ipatong ang jacket na pambawas ng eskandaloso kong costume, bumaba ako sa restaurant sa ground floor ng hotel. Nandoon si Aljur na naghihintay.

Alam kong naghihintay siya, kasi usapan namin, hihintayin niya ako. Pero mukhang busy siya. Hindi sa pagbabasa ng comic book na dala ko sa kanya, dahil nakasara itong nakapatong sa mesa. Naghihintay lang siya, pero hindi niya napapansin na dumating na ang hinihintay niya. May kausap siyang lalaking nakatalikod sa akin. At nang malapit na ako sa kanila, noon ko lang nakuha ang kanyang atensyon. Ngumiti siya sa akin.

“Busy ka yata sa kausap mo,” sabi ko kay Aljur.

Humarap sa akin ang lalaking kausap ni Aljur.

Natulala ako.

“Hindi,” sabi ni Aljur. “Puno kasi kanina ito. Nagsibabaan yung mga nagseminar.”

Hindi ko na naririnig ang mga sinasabi ni Aljur. Nakatitig lang ako sa lalaking humarap sa akin. Ngumiti ang lalaki noong una. Tapos, nawala ang kanyang ngiti.

Pareho kaming nagtaka ng lalaki. Hanggang sa ngumiti kami pareho.

“… Eh wala naman akong kasama,” tuloy ni Aljur. “Kaya nakiupo siya sa akin. Hindi mo naman iyun mamasamain.”

Natawa ako nang konti.

“Sobrang hindi,” sabi ko. “Bakit ko naman mamasamain?”

“Good, ayoko lang maging issue,” sabi ni Aljur. “Siya nga pala si Martin…”

“Martin Sylvestre,” dugtong ko.

Nagulat si Aljur. Hindi yata nabanggit ni Martin ang apelyido niya sa usapan nila kanina.

“Ikaw si Martin Sylvestre?” tanong ni Aljur.

“Yes,” sabay na sagot namin ni Martin.

“Ikaw ang mapapangasawa ng kliyente ni Drew?”

CHAPTER 15

NAHIYA ang fluctuation ng stock market sa pagtaas at pagbaba ng katigasan ko. Ramdam kong nangangalay na ang kamay na may hawak dito at ang dilang walang tigil sa aking dibdib ay natutuyuan na ng laway.

“Baka matuyuan ka na ng dugo,” sabi ko. “It’s not working.”

“Okay,” sabi ni Aljur. “Gusto mo bang umalis na ako?”

“Huwag,” sabi ko. “Dito ka lang.”

“Gusto mo bang ituloy ko pa?”

Bumaba si Aljur sa aking harapan at sinubo ang tuluyan ko nang nanlambot na pagkalalaki.

Nasa kwarto kami ng one bedroom condominium ko. Malapit nang magdilim. Dito na kami dumeretso matapos ang raket ko kay Camina. Matapos ang malamig na treatment ni Sylvestre. Sinamahan ako maligo ni Aljur tulad nang dati. Sa banyo pa lang, sinimulan na namin ang romansahan. Ngunit pagbagsak sa kama, eto, parang nawawala ang epekto ng gamot na ininom ko.

“Ikaw muna, ’Jur,” sabi ko.

Inihiga ko si Aljur at sinimulang halikan ang kanyang mga labi, pababa sa kanyang leeg at dibdb. Tumuloy na rin ako sa kanyang harapan at sinimulang magtaas-baba ang aking bibig doon. Aljur was hard and he seemed to be enjoying what I was doing. I just love watching Aljur get pleased. Tinigisan na rin ako.

Sinimulan ko nang salatin ang kanyang butas. Napaangat ang kanyang puwitan. Nananabik na rin siya. gamit ang laway, sinimulan kong ipasok ang hinlalato ko sa kanyang kainitan. Lalong napaigtad si Aljur. Binasa kong mabuti ang kanyang butas.

Habang patuloy na naglalabas pasok ang daliri ko kay Aljur. Umangat ako at hinalikan siya sa kanyang dibdib, paakyat sa kanyang mga labi.

“Pwede mo ba akong kantutin ngayon na parang mahal mo talaga ko,” sabi ni Aljur.

“Of course,” sagot ko.

I slowly pulled my middle finger in his ass and prepared my hardness. Aljur lifted his legs up while his arms were on his nape. Ang init ng tingin niya sa akin, sabik na sabik na sa aking gagawin.

Isang mabilis na pagpasok ang aking ginawa,

“Ahhh, shit, Drew,” ungol ni Aljur.

Sinimulan kong umindayog sa kanyang harapan. Yumakap siya sa akin.

“Sige pa, Drew,” sabi ni Aljur.

Hindi ko alam kung ano ang nangyari dahil biglang nawala ang aking katigasan. Itinuloy ko lang. Yumakap ako nang mahigpit kay Aljur at itnuloy ang ginagawa ko.

Yumakap si Aljur sa akin. Mas mahigpit. Mas humigpit din ang yakap ko.

“Okay lang,” sabi ni Aljur.

Tumigil ako. Tumingin ako sa mga mata ni Aljur. Nawala na ang satisfaction na kanina ay binibigay ko sa kanya.

“Okay lang,” ulit ni Aljur. “Hugutin mo na, pero dahan-dahan please.”

Sinunod ko ang pakiusap ni Aljur.

Tumayo si Aljur at pumunta sa CR. Narinig ko ang paglagaslas ng tubig. Sumunod ako. Nilinis ko na rin ang sarili ko. Yumakap ako kay Aljur. Yumakap siya pabalik. Hinalikan ko siya. humalik siya pabalik. Matapos nun, iniurong niya ang kanyang bibig.

“Punas lang ako,” sabi niya. “Maginaw.”

Itinuloy ko ang paglilinis sa aking katawan. Paglabas ko ng banyo, nandoon si Aljur sa kama, isinusuot na ang kanyang shorts.

“Aalis ka na?”

“Ang observant mo rin talaga,” sabi ni Aljur.

“Huwag muna please,” ako naman ang nakiusap.

Itinigil ni Aljur ang pagsosoot ng t-shirt. Ako naman, matapos punasan ang katawan, kinuha ko na ang boxers at isinuot. Tumabi ako kay Aljur.

“Sorry,” sabi ko. “Hindi ko lang maalis sa isip ko si Sylvestre.”

“Alam ko,” sabi ni Aljur. “Si Sylvestre yun eh. Si Martin Sylvestre mo.”

Hindi ako nakapagsalita. Sa akin pa rin ba si Martin Sylvestre?

“Baka kailangan mong mag-isa,” sabi ni Aljur. “Hindi ako nagwo-walk-out. Baka kailangan mo lang ng space.”

Umiling ako at isinandal ang ulo ko sa balikat ni Aljur.

“Ganun na lang ba talaga kami?” tanong ko. “Buong highschool magkasama kami. Andami naming pinagdaanan. Takbuhan namin ang isa’t-isa kapag may problema sa pamilya. Di’ba?”

“Mas matagal na kayong magkahiwalay kesa magkakilala,” sabi ni Aljur. “Marami nang nagbago.”

Ano ba naman kasi iyun? Bakit ganoon ang nangyari kanina?

“Kumusta ka na Sylvestre?” bati kong sayang-saya. Naalala ko sa mukha niya ang Martin Sylvestre na huli kong nakita. Bumalik lahat sa akin. “Gwapo ka pa rin ah!”

“Bolero,” sagot ni Sylvestre. “Tapos na ba kayo ni Camina?”

“Oo,” sabi ko. “Pero nandoon pa ang mga guests niya.”

“Pwede na kaya akong umakyat?”

Napansin ko ang pagmamadali niya. Naramdaman ko ang awkwardness niya. Parang ako lang ang excited sa nangyayari.

“Ah, siguro naman,” sabi ko.

“Sige, akyat na ako,” paalam ni Sylvestre. “Nice meeting you pareho.”

Tapos umalis siya. Sinundan ko siya ng tingin, hanggang sa mapansin kong ang tingin naman ni Aljur ay nasa akin. Doon ko siya pinakiusapan na samahan muna ako sa bahay. Sumama naman si Aljur, kaya ito, nasa kama ko kaming dalawa.

“Ano bang sinabi mo sa kanya?” tanong ko kay Aljur habang nakapatong pa rin ang ulo ko sa balikat niya. “Baka may nasabi ka kaya siya ganun umasta?”

“Wala naman?” sabi ni Aljur. “Sabi ko lang, hinihintay ko ang partner ko.”

“Alam ba niyang bakla ka?”

“Malay ko sa kanya. Hindi naman bahagi ng usapan ng mga bagong nagkakilala ang sabihing, ‘sya nga pala, bakla ako.’”

“Pero sinabi mong partner mo ang hinihintay mo. Tapos ako ang dumating. The fuck. Baka inisip niya na boyfriend kita kaya hindi siya lumapit sa akin. Baka nahihiya siya.”

“Uhm, actually, technically, basically, boyfriend mo naman talaga ako. Or Boyfriend mo pa naman talaga ako?”

“Hindi mo dapat sinabi na partner mo ako.”

Napatayo ako at hinarap ko si Aljur.

“Malay ko ba. Nagsabi lang naman ako ng totoo.”

“Tsk,” hindi ko napigilan. Aljur hated me when I do this.

“Teka, parang ako ang sinisisi mo. May kasalanan ba akong hindi ko alam?”

“Hindi mo dapat sinabi na partner mo ang hinihintay mo. Ano yun? Nahiya tuloy, hindi ako kinausap.”

“Ano bang ine-expect mo? Na pagnagkita kayo, e hahawiin niya lahat ng nasa mesa, itutuwad ka niya doon at titirahin, tapos babalik na kayo sa kung anong meron kayo nung highschool? Gising Drew, antagal ninyong nagkahiwalay. Ikakasal na nga yung tao. Maka-move on ka rin sana.”

“Madali sa’yo sabihin mag-move on…”

“Oo nga pala, sorry.” Tumayo na rin si Aljur at kinuha ang t-shirt.

Lumabas si Aljur ng kwarto.

“Sorry,” hinabol ko siya. “Hindi yun ang ibig kong sabihin. Huwag ka munang…”

“Hindi ako aalis,” sabi ni Aljur. “Nagugutom ako.”

“TL, lunch na kami, sasabay ka ba?” tanong ng babae kong ahente sa akin.

“Go ahead, I’m finishing something,” sagot ko.

Gusto ko lang mag-isip muna. Tama naman si Aljur. Obviously, naka-move on na si Sylvestre sa akin. Wala na sa kanya ang mga nangyari noon. Nagkaroon na siya ng bagong buhay. Lalaki na nga siya. Nakalimutan na yata niya na minsan, puwit ko ang hanap niya.

Then my phone rang. Cassandra Calling. Hayaan mo siya. Pero wala. Isa. Dalawa. Tatlo. Hindi tumigil sa pag-ring ang telepono.

“I’ll get back to you,” malakas na sabi ko pagkasagot ko sa telepono na kumawari may kausap ako, bago ko hinaan ang boses ko, “Hello, Nay. Nasa meeting ako. Mamaya na lang.”

“Wait, anak,” sabi ni Nanay. “Huwag mo nang ibaba. Tell me first, paano ako papapasukin nitong guwardiya ninyo dito sa baba?”

Anong ginagawa ng Nanay ko sa building namin? Anong ginagawa nya sa Pilipinas? Bakit ba nagbabalik ang mga nang-iwan sa akin dati?

“Anong ginagawa mo dito, Nay?” tanong ko. Ako na ang bumaba at nakapag-meet kay Nanay sa Starbucks.

“Hindi ko ba pwedeng bisitahin ang anak ko?” sabi ni Nanay.

“I’m working,” sabi ko.

“You’re not. You’re with me.”

“Cut to the chase ’Nay,” Alam kong hindi babalik ng Pilipinas ang Nanay ko para makita lang ako. Mayroon na siyang ibang anak sa America. Kung mayroon siyang gustong isama doon, subukan niya si Kuya. Or si Ate. Nasabi ko nang hindi ako sasama dahil maiiwan ako kay Tatay.

“Okay, but let’s keep this conversation civil, ha? Alas tres nang madaling araw, tulog na ang mga tao, huwag tayong aastang parang confrontation sa teleserye. Is that clear?”

“Clear, Nanay,” sabi ko. “Shoot.”

“I want my marriage with your dad annulled,” sabi ni Nanay. “And I want half of everything we had.”

“Nanay naman, hindi pa ba sapat na sinira mo na ang buhay ni Tatay? Kailangan mo pang kunin sa kanya ang lahat ng meron siya.”

“Kalma anak, tingin sa oras, alas tres.”

Huminga ako nang malalim.

“Hindi lahat. Kalahati lang. Hindi kanya ang kalahating iyon. Akin,” kalmadong sabi ni Nanay. “At ayokong nakikitang lahat nang naipundar namin na nauubos lang, dahil kalahati nun ay akin. Kung gusto niya, yung kanya na lang. Kukunin ko na ang sa akin.”

“Kaya naman naubos ang mga iyon ay dahil iniwan ninyo kami,” sabi ko.

“Iniwan ko lang kayo pero hindi ko kayo pinabayaan,” sabi ni Nanay. “Look at you. You’re doing damn good. And I am so proud of you Drew. Kung natanggap lang siguro ng tatay mo na tapos na kami, at nagsimula siyang ayusin kung saan kami nasira, siguro kasing ayos na rin natin ang buhay niya.”

“Bakit kasi kailangan ninyong masira? Bakit kailangang magmahal kayo ng iba?”

“Drew, alam ng tatay mo na siya ang iba ko. Mahal ko na si Steve bago ko pa siya makilala. Siya ang masugid na nanligaw, at sinabi nyang kahit na pangalawa lang sya, tatanggapin niya. Isn’t that kindness enough na nakadalawa pa siyang anak sa akin. Malaki ang kasalanan ko kay Steve, dahil kailanman ay hindi niya ako kinalimutang mahalin. Ako ang nakalimot. Binalikan ko lang ang tunay kong mahal.”

“Even at the expense of your family?”

“You are still my family, ikaw, ang kuya mo. Hindi na magbabago yun. Nadagdagan lang.”

“Hindi mo ako pamilya, Nay. Iniwan mo ako. You hate us. You hate me. Why do you have to be so selfish? Why do you have to hate your life with us. With me? Why do you hate me?”

Lumapit si Nanay sa akin at hinawakan ang kamay ko.

“I don’t hate you, Drew. You just love your dad so much. Even if you know na palalayasin ka lang niya kapag nalaman niyang bakla ka. Tulad ng ginawa niya sa kuya mo.”

“Kaya hindi niya dapat malaman,” sabi ko. “Ako na lang ang meron siya. Ikaw na ang kakampi ni Kuya. Ako na ang kahating iwan mo kay Tatay.”

“Okay,” sabi ni Nanay na kumalma na. “But please prepare your Dad. I love you so much Drew. I loved Benjamin. But I love Steve more. And I’m not sorry for that. Please understand Anak.”

Naiintindihan ko naman talaga. Lalo pa ngayon na tumanda na ako. Hindi rin naman ito ang una naming pag-uusap nang ganito.

“Thank you Nanay,” sabi ko. “Pero hindi ito magiging madali para kay Tatay.”

“Kaya nga nandyan ka. Mabuti kang anak. Matalino. Alam mo na ang gagawin mo.”

Matapos ang isang mahigpit na yakap at mabilis na mga halik sa labi, naghiwalay kami ni Nanay. Bumalik ako sa opisina ko. Mag-a-alas kwatro nan ang madaling araw. Patapos na ang lunch. Nag-text ako kay Nanay. Ang totoo, na-miss ko siya. Mahal ko syempre ang nanay ko. Anoman ang naging desisyon niya sa buhay.

Nay, paano po ninyo nalaman na bakla ako. Nasabi ko ba dati?

Nagreply si Nanay.

You didn’t. And you didn’t have to, Drew. Nanay mo ako. Alam ko na at ramdam na bakla pa. Lalo pa nang napadalas ang pagtulog sa bahay natin ng bestfriend mo. Alam ko na, na nagmamahalan kayo.

Hindi na ako nakapagreply. Ako na lang siguro ang hindi nakakaalam noon na nagmamahalan kami ni Sylvestre.

Tinawagan ko si Camina. Hindi sila pwedeng ikasal.

Nagring ang telepono ni Camina.

CHAPTER 16

“AYOKO na kasi ng puro chikahan,” sabi ko. “Gusto ko, aksyon na.”

“Kaya ito, meron kang isangdaang miscol kay Camina,” sabi ni Aljur. “Buti at hindi niya sinagot. Nakapag-despedida de soltera na siya. Ikakasal na sila. Final na!”

Tulad ng dati, sinundo ako ni Aljur sa trabaho, at nag-agahan sa hole-in-the-wall restaurant malapit sa trabaho niya. Sa mundo ng call center lang possible na mauna ang lunch sa agahan.

Ganito kami tuwing coding ako. At as usual, may sense na naman ang mga sasabihin niya sa akin. Dadalhin na naman niya ako sa tamang daan.

“Mas mabuti nang sabihin ko ngayon,” sabi ko. “Ayokong umeksena sa simbahan at sumigaw ng, ‘itigil ang kasal.’”

“Bawal na yun,” sabi ni Aljur. “Hindi na naghahanap ang pari ng mga tututol sa kasalan.”

“Kaya nga uunahan ko na,” at humigop ako ng kape.

“Bakit?” tanong ni Aljur na nakatingin lang sa akin.

“Bakit, bakit?” tanong ko pabalik.

“Bakit mo kailangang pigilin ang kasal?”

“Dahil ako ang mahal ni Sylvestre, hindi si Camina. Ulit-ulit?”

“Para kanino?”

“Para kay Camina. Di’ba humingi siya ng tulong sa akin. Ito na ang sagot. Bakla ang mapapangasawa niya. Hindi siya pwedeng matulad sa asawa ni Percy.”

“Kay Camina lang?”

“Para kay Sylvestre. Bestfriend ko pa rin naman siya. Malaking pagsisisi ni Nanay na Iniwan niya yung Steve niya before. Kaya nadamay si Tatay, at kami ni Kuya. Ayokong mangyari kay Sylvestre ang ganung pagkakamali. Bestfriend ko pa rin siya.”

“Para sa kanilang dalawa lang?”

“Para na rin sa akin. Yun ba ang gusto mong marinig?”

“Yun ang gusto kong aminin mo sa sarili mo. Na napakamakasarili nang gagawin mo.”

Natahimik ako.

Kami ang unang nagmahalan ni Sylvestre. At hindi pa ako tumitigil sa pagmamahal sa kanya. Nagiging pabigla-bigla lang ulit si Sylvestre sa desisyon niya kay Camina.

“Selfish na kung selfish. Pero nare-realize mo rin naman na para rin naman ito sa kanilang dalawa,” paliwanag ko. “Hindi matutuloy ang kasal, wala silang problema sa future. Lahat magiging okay.”

“Pati ba ako? Magiging okay?” tanong ni Aljur. Siya naman ang humigop ng kape.

Natahimik na naman ako. Mali na naman ang naisagot ko. Barado na naman ako.

“Naisip ko na naman yan,” tapos ay kinuha ni Aljur ang telepono niya at nagdial. Pinanood ko lang siya. “Musta? Ayus. Pwede ako mamaya. Six pm? Ayus. Send ko address ko ha.”

Ibinaba ni Aljur ang telepono. Ngumiti sa akin.

“Sorry,” sabi ko. “I didn’t mean to hurt you. Pero kung nasasaktan ka na, pwede na nating tapusin ang tatlong buwan. Less than two weeks na lang naman eh. Enjoy ka na, para may mapuntahan ka rin.”

“So pinamimigay mo na ako, para masabi mong naunahan mo ako, at hindi ako naghanap ng iba?”

“Sorry,” ulit ko.

Natawa si Aljur.

“Okay lang,” sabi niya. “Masokista ako. Mas nararamdaman kong mahal mo ako kapag nagso-sorry ka sa akin.”

“Kasalanan ’to ni Sylvestre,” sabi ko. “Sasabihin nilang mahal nila ako, tapos mawawala na lang sila. You don’t do that to people.”

“Sige siya na lang din sisisihin ko,” sabi ni Aljur. “Pati sa minsang pagsabi mo rin sa akin na I love you. Don’t worry. Hindi ako nagsisisi na sagutin yun ng I love you, too.”

Hindi ako nakapagsalita.

Tahimik kaming bumalik sa pagkain.

“You don’t have to feel guilty meeting that guy later in your condo,” basag ko sa katahimikan.

“Talaga?”

Ngumiti lang ako.

“Alam mo ba na kapag nag-e-english ka, may isang layer na ng pagpapanggap na nagaganap,” paliwanag ni Aljur na hindi ko alam kung saan patungo. “Hindi mo iyun ginagawa para magpa-cool. Hindi ka naman inglesero sa totoong buhay. Ginagawa mo yan para pagtakpan ang totoo mong nararamdaman. Hindi mo masabi ang gusto mo talagang sabihin. Hindi mo maipakita ang gusto mo talagang ipakita.”

Hindi ako nagsalita.

“May ‘you don’t have to feel guilty’ ka pang nalalaman,” sabi ni Aljur. “E yang iko tng mata, mo, alam kong nagseselos ka.”

“Naiintindihan ko naman talaga na naghahanap ka na ng iba,” sabi ko. “It is unfair na kitang-kita mong hang-up ako kay Sylvestre habang tayo pang dalawa. Sige lang, go fuck somebody else.”

“Nagseselos ka lang,” panunukso ni Aljur. “Hindi mo matanggap na may iba ’kong ka sex, ’no? Gusto mo, meron ka nang Sylvestre, may Aljur ka pa.”

Hindi pa rin ako nagsalita. Tuloy lang kami sa pagkain.

“Ayokong may iba kang kasex, totoo naman yun,” sabi ko.

Tumaas ang kilay ni Aljur.

“Pero kahit hindi sex, kahit halik lang, o yakap. O kahit magkasama lang kayong dalawa sa iisang kwarto. O kahit iisang pagkakataon, na mabubura niya ako sa isip mo, ayoko.”

“Kasi?”

Bumuntong hininga ako.

“Kasi?” ulit ni Aljur.

“I’m jealous.”

“Filipino.”

“Nagseselos ako.”

“Ingat ka sa mga salitang lumalabas sa bibig mo. Nagkakatotoo yan. Susunod nyan, mahal mo na ako.”

“Kine-claim mo na rin ba yan?”

“Ewan ko sa’yo, paasa ka,” natawa si Aljur. “Huwag ka nang magselos. Hindi ako ang may ka-meet sa unit ko. Ikaw.”

Napatigil ako sa sinusubo ko.

“Si Martin Sylvestre yun,” dugtong ni Aljur. Sumenyas siya sa waiter at hiningi ang bill. Tapos ay inubos ang kape.

“Bakit meron kang number niya?” pagtataka ko.

“Naki-table nga siya sa akin, di’ba?” paliwanag ni Aljur. “Eh pogi naman talaga, kaya iyon, nakipagpalit ako ng number.”

Hindi ko mapigilang sumama ang loob. Masakit din yun ha.

“Naiintindihan mo naman talaga na naghahanap na ako ng iba, di’ba?” Paraphrase ni Aljur sa sinabi ko kanina. “Andami-dami mo nang nagawang mali sa akin. Walang dalawang linggo, tapos na ang tatlong buwan.”

“I hate you,” sabi ko.

“Alam ko,” sabi ni Aljur. “But you love me more than you hate me. kine-claim ko na yun.”

CHAPTER 17

HINDI ako nakinig kay Aljur nang sinabi niyang huwag na akong magkape. Kaya ito ako ngayon, kinakabahan. Kape lang ito. Hindi ito dahil sa magkikita na kami ni Sylvestre sa loob ng limang minuto. Tumingin ako sa relo ko. Apat na lang pala.

Naging tatlo. Naging dalawa. Naging isa. Naubos ang mga minuto bago mag alas-sais. Walang dumating.

Hintay lang. Pinatay ko na ang TV dahil hindi naman nakakatulong ang pagkatapos ng mga programa. Lalo ko lang naiisip ang oras na dumaraan na wala pa ang hinihintay ko. Tumayo na muna ako para magtimpla pa ng isang kape.

Hinahalo ko ang mainit na tubig na unti-unti nang nangingitim nang tumunog ang doorbell. Inayos ko ang sando ko para hindi naman sumilip ang utong ko. Inayos ko rin ang shorts ko at ang nasa loob nun para gumanda ang bukol. Nanatiling nasa mesa ang kape na uumuusok pa habang nagmamadali akong pumunta sa pinto at pinagbuksan ang nasa likod noon.

Umiiling si Aljur. Nilinga ko kung may ibang tao sa likod niya, si gilid, sa ibabaw maging sa ilalim.

“Hindi siya darating,” sabi ni Aljur. “He backed out.”

“Bakit?”

Nagkibit balikat si Aljur.

“Ano na naman ang sinabi mo?” tanong ko.

“Ako na naman ba ang sisisihin mo sa pagba-back out niya?” tanong ko. “Ako kaya ang nag-set-up ng meeting…”

“Sorry,” sabi ko. “Nakaka-up-set lang.”

Pumasok si Aljur at dumeretso sa bagong timplang kape. Inamoy. Gusto niya.

“Akin na ’to,” sabi niya.

Hindi na ako tumutol. Pang ilan ko na rin naman.

“Bakit daw?” tanong ko.

Inabot niya sa akin ang telepono niya. Nandoon ang message ni Sylvestre. Number sa itaas, tapos mensahe lang wala ng ibang usapan.

Sorry, Aljur. I can’t make it tonight. Maybe some other time.

“Ito lang ang usapan ninyo?” tanong ko.

“Ano pa ba ang pag-uusapan namin?”

“Wala naman,” sabi ko. “Weird lang na parang nabura ang mga previous conversations.”

“Tinawagan ko siya kanina di’ba?” Sabi ni Aljur, tapos ngumiti. “Nagseselos ka ba? Iniisip mo bang may ginagawa kami? Ang future-ex at never-been-ex mo?”

Natawa si Aljur sa sinabi niya. Hindi ako natuwa. Oo. Nagselos ako. Nagalit ako sa idea. Isinauli ko ang telepono sa kanya. Lumakad ako palabas ng terrace ng condo ni Aljur. Kailangan ko ng hangin.

Binaba ni Aljur ang iniinom at sumunod sa akin. Yumakap siya sa aking pagkakatalikod, habang parehas kaming nakatingin sa mga kalsada at bubungan ng kalungsuran.

“May pride pa rin naman ako,” sabi ni Aljur. “Gusto ko si Sylvestre mo nung una. Ipipila ko sana kapag iniwan mo na ako. Pero nung malaman kong sa’yo na siya. Hindi na. Hindi pa naman ako nauubusan ng ganda. Hindi ko pa kailangang mamulot ng basura, kashit sa’yo pa galing.”

“Ako kasi ang basura niya,” sabi ko. “Ako ang pinulot mo. Punit-punit. Pira-piraso. “

“Hindi ko naman naisip ’yun,” sabi ni Aljur. “Pero kung yan ang nararamdaman mo. Hayaan mo akong buuin ka ulit. Ako na muna ang masking tape mo.”

Ang pait ay napalitan ng tamis. Hindi ko sinasadyang lingunin siya sa kanyang pagkakayakap sa akin. Tumitig ako sa kanya na naghihintay lang sa akin. Inilapit ko ang aking mga labi sa kanya na kanya rin namang sinalubong.

Naramdaman ko ang haplos niya sa aking dibdib. Pinaglaruan ang mga mga utong kong naninigas sa init ng kanyang yakap. Sa aking likuran, naramdaman kong nagsisimula nang tumusok ang kanyang katigasan. Lalo akong nag-init. Nakahanda akong mapasok at pumasok ngayong gabi. Sobrang hinintay ko si Sylvestre, pero hindi na rin ako tatanggi kung si Aljur ang pupuno ng kanyang hindi pagdating.

“Fuck me, baby,” bulong ko kay Aljur.

“Sige,” sabi ni Aljur, at bumalik siya sa paghalik sa aking batok, panga, pabalik sa aking mga labi,

Ibinaba niya ang shorts ko at pinaghiwalay ang aking mga paa gamit ang kanyang paa. Tapos ay humiwalay siya sa aming halik. Binasa niya ng laway niya ang kanyang mga daliri at pinahid sa aking likuran. Kinapa ang butas noon at diniinan nang kanyang matagpuan.

“Ahh,” ungol ko. Hindi ko ito laging nararamdaman, kaya’t tuwing mauulit, bago ang pakiramdam sa akin.

Itinutok niya ang kanyang nangangalit nang harapan sa aking butas. Oo, mas payat sa akin si Aljur, pero hindi nagpaiwan sa laki ko ang laki ng kanya.

“Dahan-dahan,” malambing kong bulong nang maramdaman ko ang ulo niya sa aking bukana.

Muli niya itong hinugot at dinagdagan ng laway para maging mas madulas. Effective. Naipasok niya ang ulo at marahang itinuloy-tuloy.

Dama ko ang haba at taba ni Aljur. Para akong pinupunit kaya’t napakapit ako sa bakal ng terrace.

Humawak si Aljur sa balikat ko at marahang itinuloy ang paglabas-pasok niya sa akin.

Napakagat ako sa aking lai habang nakatingin sa kapaligirang nanonood sa amin. Wala akong pakialam. Nasa 26th floor kami ng building. Madilim na naman ang gabi. Maliit na rin siguro kami sa mga nasa baba. Pero kahit naman may nakakapanood sa amin, wala akong pakialam. Mas lalo akong nag-init lalo pa’t bumibilis na si Aljur sa kanyang ginagawa at nararamdaman ko nang nawawala ang sakit. Napapalitan na nang sarap.

Bumitaw ang isa kong kamay sa rail, at napahawak ako sa puwitan ni Aljur, pilit kong diniin an gpagbayo niya sa akin. Natatamaan niya ang aking spot.

“Fuck, Aljur,” sabi ko habang nakatingin sa sarili kong katigasang basa na sa sarili kong precum. It was dripping with my juice. Sarap na sarap ako sa ginagawa ni Aljur.

“I really love your cock, Aljur,” sabi ko.

“Titi pa lang yan, mas masarap yan kung mamahalin mo ako nang buung-buo,” sabi ni Aljur at ang mabilis niyang pagbayo ay naging marahas.

“Ahhhhh,” ungol ko. “Please don’t stop.”

At hindi nga tumigil si Aljur. My precum continued dripping, too. Napakasarap.

“Cum, inside me, please,” pakiusap ko.

“Oo,” sabi ni Aljur. “Malapit na ako.”

Sinabayan ko si Aljur. Hinawakan ko ang aking katigasan habang tuloy si Aljur sa pagtama sa aking g-spot.

“Don’t stop, ahhhh” bulong kong hindi maiwasang masabayan ng ungol.

Sinunod ako ni Aljur. Hanggang sa lalong naging mabibigat ang kanyang pagpaasok. Naramdaman ko ang mas pagtigas ng kanyang titi sa loob ko. Hindi ko na napigilan.

“Aljur, I’m coming,” at tumalsik ang tamod ko palayo sa building.

Kasabay nun, naramdaman ko ang pagyakap sa akin ni Aljur, at ang pagpintig niya sa aking loob.

Dahan-dahan niyang hinila ang sarili palabas sa akin.

Tumalikod ako.

Niyakap ko siya at hinalikan. Ibinalik niya sa akin ang ginagawa ko. Nanatili kami sa terasa. Mas dumilim na ang gabi, at mas maliwanag na ang ningning ng mga bituin.

INIWAN ako ni Aljur sa kama. Hubad ngunit mag-isa. Inayos ko ang sarili ko, lumabas ng kwarto at tiningnan kung may pagkain pa. Nasa ref na rin ang note ni Aljur. Pumasok na siya, among other sweet words.

Nagtimpla ako ng kape habang iniinit sa microwave ang ulam na iniwan ni Aljur. Sabay mag-ting ng oven ang pag-ring ng telepono ko. Si Camina. Hinawakan ko ang telepono at idinikit sa dibdib. Kinakabahan ako. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Isandaang tawag ang hindi niya nasagot mula sa akin. Paano ko iyon ipapaliwanag, eh nahimasmasan na ako?

Pero sige, kinanselahan mo ako ng date, Sylvestre, tingnan natin kung kakayanin mo ang gagawin ko.

Sinagot ko ang telepono.

“Drew,” Sabi ni Camina na very perky, parang hindi pa alas syete ng umaga. “Sorry, hindi ko nadala ang telepono ko, iba kasi ang business phone ko sa usual phone.”

“It’s okay,” sabi ko. “I just wanna tell you something about Sylvestre, I mean Martin.”

“What? That he’s gay?” tanong ni Camina na sobrang pabulong. “May nangyari na ba sa inyo?”

“Uhm, lately, wala pa naman?” sabi ko.

“Drew, marami na kasing nagsabi sa akin niyan,” sabi ni Camina. “Kaya nga di’ba that’s my fear.”

“Oh, alam mo na?” tanong ko. “Eh bakit hindi mo na lang siya hiwalayan? Bakit pa ninyo itutuloy ang kasal?”

“Because we love each other,” sabi ni Camina. “And I can’t unlove him until I have enough reasons to do so. And my only reason is, if he is gay.”

“Say no more,” sabi ko. “Saan siya nagwo-workout?”

Nakuha ko ang schedule ni Sylvestre. Pati ang gym na pupuntahan niya ngayong araw. Kaya naman bago pa ako pumunta sa lugar na iyon eh tumakbo na ako at nag-pullups. Kailangan kaakit-akit na ako bago pa magbuhat sa gym.

CHAPTER 18

PUTOK na putok na ang mga braso ko sa sando kong ginupit lang ang manggas hanggang sa bewang. Sumisilip ang mga guhit sa ilalim ng aking dibdib at ang namumukol na mga abs, paminsan. Nagsuot din ako ng cap at shades, para kunwari, ayoko magpakilala. At syempre, malaking gym bag at tumblr na may chocolate protein shake para mukhang seryoso talaga ako.

Hindi ko naisip na ganito lang kadali ang pagbawi ko kay Sylvestre. Isang sex lang sa kanya, hiwalay na sila ni Camina. Akin na ulit siya.

Habang naglalakad papunta sa locker room, natanaw ko na si Sylvestre. Nasa mga machines siya at nagro-row. Back ang tinitira niya. Dahil nakasandong razor back, kitang-kita ang namumugtong mga muscles sa kanyang likod. Nakakailang workout na rin siguro siya.

Nagmadali na akong pumunta sa locker para makapagsimula na.

Pagbalik ko, nasa mga dumbells na si Sylvestre. Shoulders naman ang tinatarget niya. Pinapanood ang sarili habang itinataas ang mga weights. Nakita niyang nakatingin ako sa kanya. Ngumiti ako. Ngumiti naman siya pabalik. Pero tipid na tipid ang paggalaw ng kanyang mga ngiti, tapos ay muling pinanod ang ginagawa niya sa salamin.

Sapat na sa akin na na-recognize niya ang presensya ko sa lugar.

Nagsimla akong mag-workout sa mga cables. Hindi ko inaalis ang tingin ko sa kanya. Hindi ko na naman talaga kailangang mag-workout. Gandahan lang to. Kaya naman pansin kong kahit hindi nakatingin si Sylvestre eh maraming nagpi-piyestang mga mata sa katawan ko.

Tumayo si Sylvestre na hindi tumitingin sa akin. Pumunta siya sa treadmill. Tumakbo. Nagku-cool down na. Alam na alam ko na ito, iiwasan ako. Kadarating ko lang, aalis na siya. Pero parang nagpapahiwatig pa eh, syempre, kung nairita siya sa akin, e di sana, umalis na lang siya at hindi na nag-cool down. Nagpapa-yummy.

Itinuloy ko lang ang pagbubuhat, pero pinakikiramdaman ko pa rin ang galawan niya. Nakailang buhat din ako nang tumigil si Sylvestre at naglakad patungo sa locker room.

Tinapos ko muna ang set ko para hindi rin halatang sinusundan ko lang siya. Tapos ay sumunod na ako sa locker room.

Nakatapis ang mga lalaking nandoon. Pero wala si Sylvestre. Ayos, malamang, nasa steam bath na siya or sa sauna.

Pero baka rin nakaalis na siya. Kung iiwas siya, umalis na siya. Kung may pag-asa pa, nasa isa sa dalawang mainit na silid lang yon.

Hinubad ko ang lahat ng suot ko at iniwan ang bikini brief. Bikini brief talaga para kitang-kita ang v-line ng katawan ko na bababa patungo sa nagpapakilalang bukol. Pero syempre para demure kunwari, kaya itim ang brief ko.

Nakatinginan ko na sa gilid ng mga mata ko ang mga tumitingin sa katawan ko. Hindi ko naman sila masisisi, kahit ako, tinitingnan ko ang sarili ko pagdaan sa salamin.

Pumunta muna ako sa shower area, na medyo kalahati ay may laman na. Naghanap ako ng cubicle at nag-shower muna, bawas asim at alat sa balat. Hindi namin gusto ni Sylvestre ang lasa ng katawan, maliban na lang kung galing sa sex. Kaya naman tinanggal ko lahat ng pawis mula sa workout.

Una kong pinasok ang steam bath. Mausok ang puting silid na iniilawan ng puting ilaw. Naka marmol ang upuan at ang paligid ay finished with tiles. Mahirap maaninag ang mga nasa loob dahil sa kapal ng steam. May tatlong lalaki sa loob na nakatapis ng twalya. Ngumiti ang isa sa akin nang baybayin ng mata ko ang lahat ng sulok ng silid. Wala si Sylvestre. Agad akong umalis.

Lumipat ako sa sauna. Gawa naman sa kahoy ang madilim na kwarto, kung saan ang dilaw na ilaw na nakatago sa isang sulok ang tanging liwanag. Sa sulok katabi ng pinto, mayroong kahon na may batong umuusok. Dito galing ang init, hindi sa kung sinong tao, dahil walang tao sa loob.

Wala na si Sylvestre. Naupo na lang ako sa panghihinayang. Antagal ko nagpaputok ng katawan, wala naman pala ang lalaking puputukan ko. Naupo na lang ako. Hanggang pumasok ang isa pang lalaki. Medyo matanda na, pero maganda pa rin ang katawan. Nanatili siyang nakatayo

“Bago ka rito?” tanong ng lalaki. Mababa ang boses niya. Bagay sa laki ng katawan niyang may mga balahibong makapal sa mga tamang lugar, tulad ng dibdib, ninipis patung sa tiyan at muling kakapal papasok sa maliit na brief na kanyang soot. Puti ang brief niya, di tulad ko at dahil galing na rin sa shower, kita ko ang hugis ng kanyang tinatago doon. Hindi nagpatalo ang bukol sa loob sa laki ng kanyang katawan.

Doon ako nakatingin at parang napakagat ako ng labi ng muling bumukas ang pinto ng sauna. May pumasok, nakatapis, putok na putok din ang mga muscles at kitang-kita ko ang definition nito, lalo na sa likod. Si Sylvestre. Nandito pa si Sylvestre.

“Bago,” sabi ko sa mababa kong boses.

“Ikaw din ba?” tanong ng lalaki kay Sylvestre. “Bago dito?”

Tumango lang si Sylvestre.

Hindi ko alam kung saan ako magpo-focus. Iba rin kasi si daddy bear. Matangos ang ilong, manipis ang labi, at ang ganda ng mga mata. Lahat ng ito, nakaframe sa perfectly trimmed na balbas.

“Sa kabila lang ako,” paalam ni Daddy Bear.

Nagpapaalam sa mga ngayon lang nakausap? Nagyayaya si Daddy. Pumintig ang harapan ko sa idea. Pero si Sylvestre ang pinunta ko dito. At nakatalikod pa rin siya, kahit alam niyang nasa likod niya ako. Okay na iyon, kesa naman umalis siya.

Inabangan ko ang galaw niya.

Tumayo na rin ako para mas maganda ang view niya kapag humarap siya. And wish granted. Kumilos si Sylvestre at umupo. Alam kong nakikita niya ako sa kanyang peripherals.

Ngumiti ako.

Nanatili siyang nakatingin sa akin. Tapos ay ngumiti rin.

At doon ako nanigas lalo. Hindi ko alam kung paano susundan ang aking nasimulan. Nagstretch na lang ako. Arms stretched up, then to the side. Para kitang-kita niya ang mga cuts ng katawan ko.Tapos ay pinunasan ko ng kamay ang mga pawis na tumutulo sa aking dibdib. May kaunting hipo at kurot sa aking utong, habang nakalayo ang mga mata kay Sylvestre.

Pagtingin ko sa kanya, nakatingin pa rin siya sa akin. Nanonood siya.

Mas ginalingan ko ang palabas. Legs naman ang ini-stretch ko. At habang kumikilos, inaayos ko ang bukol ko para hindi lumabas sa kung saan man. Pinaling ko sa gilid dahil tumitigas na. Nakakahiya naman kay Sylvestre kung lalabas sa garter ang aking alaga.

Nakangiti pa rin si Sylvestre. Ngiting may kasunod na pagkagat sa labi.

Gusto ni Sylvestre ang nakikita niya. Isang hawak lang ni Sylvestre dito, ire-report ko kaagad kay Camina. Tapos, poof. Wala na’ng kasal.

Hindi na ako nahiya kung sisilip sa garter ang sawa ko, dahil sa katigasaan nito,alam kong gusto na nitong manuklaw. Inayos ko upang lumabas na sa brief ang ulo.

Napahinga nang malalim si Sylvestre. Tumayo siya.

Pero muling bumukas ang pinto.

“May show pala dito,” sabi ni Daddy Bear na nagbalik sa sauna.

Mula sa pagkakatayo, lumabas ng sauna room si Sylvestre.

Sumunod ako pero hinarang ako ni Daddy Bear. Nanigas ako, hindi ko alam ang gagawin, hindi ako nakakilos. Hinalikan niya ang aking leeg, pababa sa aking dibdib.

Si Syvestre, kailangan kong habulin. Pumiglas ako, pero hinwakan ni Daddy Bear ang aking katigasan. Mahigpit, may pananakot.

“Laki nito ah,” sabi niya.

Ibinaba niya bahagya ang aking brief, as if kailangan pa dahil labas na labas na rin naman ang aking kalakihan sa bikini. Hinwakan niya ito at sinubo kaagad. Hindi ko magawang maenjoy ng tuluyan dahil si Sylvestre talaga ang pakay ko. At hindi ko planong magpa-chupa sa sauna.

Nanatiling nakaluhod si Daddy Bear at taas-baba ang mukha sa aking harap nang luminaw ang aking pag-iisip.

“Daddy, sorry,” sabi ko. Iniangat ko ang brief ko at sumunod sa shower area. 

“NAKASALUBONG ko si Sylvestre,” sabi ko kay Aljur. “Tapos na siya mag-shower. Fail!”

“Weh,” sabi ni Aljur. “Hindi ka nagpalabas? Sinubo lang ni Daddy bear? Hindi mo siya binalikan?”

“Hindi nga,” sabi ko pagkauwi sa bahay ni Aljur.

“Matapos mo siya i-describe na sobrang nakakalibog, yun na?” pang-uusig ni Aljur.

“Hindi nga,” sabi ko. “And that’s not even the point. Sasabihin ko naman sa iyo’ kung nagkantutan kami ni Daddy Bear. Kasi gaun tayo, sabihan, walang sakitan.”

“Okay,” sabi ni Aljur. “Pero sayang na. Hindi mo na nga naakit si Sylvestre. Wala kang maire-report kay Camina.”

“Yun na nga,” sabi ko. “Pero na-excite na siya. Pinipigilan lang niya. At kung hindi nang-abala si Daddy Bear, may nangyari na.”

“Haka-haka pa lang din yan pag narinig ni Camina.”

“Basta nagawa ko na ang first step.”

“Malamang, may nagsabi na rin niyan sa kanya. Hindi pwedeng first step lang. Nagmumukha kang naninira.”

“You think?” tanong ko.

“Ikaw?” balik niya sa akin.

Hindi ako nakapagsalita. May punto naman si Aljur.

“Mimisyonin mo ba talaga ang pakikipagsex kay Sylvestre?” tanong ni Aljur.

“If that’s what it takes to save him.”

“Baka naman hindi niya kailangan ng saving.”

“You know the boiling frog syndrome?” sabi ko. “The frog doesn’t know he’s in hot water because his body is adjusting, until it’s too late and he’ll die.”

“Wala akong ideya dyan,” sabi ni Aljur. “Pero gusto mo ’yan. Suportahan na lang kita. Mas gusto ko naman na nagsasabi ka sa akin ng totoo. Masakit, pero mas masakit ang mapaglihiman.”

“Don’t worry, wala naman akong nililihim na sa’yo.”

“Talaga?” tanong ni Aljur. “Wala ka pa talagang kinakantot na hindi ko alam?”

Lumapit ako kay Aljur. Bumulong sa kanya. “Wala talaga.”

Tapos ay bumaba ako sa kanyang leeg at hinalikan.

“Bitin ka sa sauna, no?” sabi ni Aljur.

“Sobra.”

SA bahay ni Aljur ako nanggaling bago pumunta sa Bulacan. Nagtext kasi si Kuya na tapos na ang mga fiesta sa Visayas. Kaya’t balik Luzon ang grupo nila para lumaban sa mga pageants. Unang sabak nila sa Pulilan kaya naman nagdesisyon akong puntahan si Kuya. Miss ko na siya. Kaya lang, bakit kahit papalalim na ang gabi ay mabigat pa rin ang traffic. Mabuti na lang at may mga lalaki sa phone kong sinasamba ang body pic ko.

Tumunog ang phone ko. Isang set ng picture ang pumasok. TripTayo, 19. Gwapo. Chinitong maganda ang ngiti. Buo at pantay ang ngipin. Maayos ang tindig. Mukhang matangkad. Hindi mataba, tama lang. Nagsend ng dick pic. Malaki rin. Pwede.

Pic please. Message niya after ng set ng pictures na pinadala niya.

Nagpadala ako ng pictue. Top here, sabi ko.

Cool. Bottom ako. Reply niya.

11pm later. Meet me at my condo. 2630. Just hit the doorbell. Here’s my number.

Napangiti ako. Booking, check.

Hindi lang si TripTayo 19 ang nagmessage. Marami pa pero siya na ang pinaka okay. Pinatay ko na ang app. Ayoko nang maistorbo.

Nagmaneho na ako. Nalampasan ko na ang banggaan na nag-cause ng trapik. At nang akala kong makakaarangkada na ako, Biglang tumunog na naman ang phone. Hindi ko muna pinansin. I jst picked up the phone when the stop light turned red.

May mensahe.

Sorry hindi ako nakarating kanina.

Si Sylvestre ba ito? Napahinto ako nang matagal na kahit go na ay hindi ako nakakilos. Binusinahan ako ng nasa likod ko kaya’t nagising ako at umandar.

Si Martin ito. Pasok nang pangalawang text.

Hininto ko ang kotse. Kinabahan ako. Napangiti. Napahinga nang malalim. Napatapik ng bibig ang dalawa kong kamay. Bumilis ang tibok ng puso.

Tinitigan ko ang cellphone kong nakatayo sa dashboard ko hanggang sa mag-black ang screen.

Binuksan ko ulit ang phone.

Sorry hindi ako nakarating kanina.

Si Martin Sylvestre ito.

Magkasunod pa rin ang text sa phone ko.

Kinuha ko ang telepono ko. Andami kong gustong i-type. Hindi ko alam ang uunahin ko. O kung magsesend na ba ako. Baka magmukha akong sabik na sabik. Ibinalik ko ang telepono ko sa dashboard at muling tumakip ang kamay ko sa aking bibig. Gusto kong sumigaw, pero, hindi! Magmumukha akong tanga.

Anyway, if you’re still free tonight, we can meet somewhere, saan mo ba gusto?

May kapapasok lang na mensahe.

Kinuha ko ang telepono ko. Nag-dial. May sumagot.

“Male-late ako.”

“Bakla ka, may uunahin ka na namang booking, ano?” sabi ni Kuya.

Pagkatapos ibaba, si Aljur naman ang tinawagan ko.

“Aljur, nag-text si Sylvestre,” sabi ko sa kanyang hello. “Magkikita kami ngayon.”

“Bakit daw?” sabi ni Aljur.

“Mukhang tinablan sa nakita niya sa gym.”

“Naku, sayang naman, sana hindi na tayo nagpalabas kanina.”

Natawa ako nang malakas.

“Kaya pa nito ang apat pa,” sabi ko.

“Lakas,” sabi ni Aljur. “Pero huwag kang masyadong umasa. Baka gusto lang niyan makipagkwentuhan at hindi kwentutan.”

Nagtawanan kami. Tuloy ang usapan namin ni Aljur hanggang sa makarating ako sa venue ng meeting namin ni Sylvestre.

CHAPTER 19

NAPAPUTING t-shirt lang siya, naka-tuck sa dark skinny jeans. Mas gumagwapo siya habang lumalapit ako. Tama si Camina, papantay nga ako sa itsura ng mapapangasawa nya. Magsinlaki pa rin ang aming mga katawan. Hindi na nawala ang tindig niya noong kadete palang kami. Ang tikas. Gwapo pa rin talaga ang gagong ito. Ang lalaking nang-iwan sa akin sa ere. Pero ano pa bang inaangal ko? Nandito na siya. Pinatawag ako. Muli nang babalik ang tamis na hindi nahalo noong bata pa kami.

“Sorry about ealier, I really had to cancel,” sabi ni Sylvestre. “My boss called me for an emergency meeting.”

“No, it’s okay,” sabi ko. “Wala namang problema.”

“Good,” sabi ni Sylvestre na naupo na kasabay ko. “What do you want? My treat. Nang-indian ako kanina eh.”

“Sure,” tiningnan ko ang menu. Oorder ako nang pinakamahal.

Dumating ang waiter at sinabi namin ang mga gusto namin. Nacho Grande dahil matagal na kwentuhan ito. Salpicao Aglio Olio para sa pasta. Atsaka bottomless iced tea. Sa kanya, Tuyo Pasta. At iced tea na rin. Tapos bumalik kami sa isa’t-isa.

“Kumusta na?” bati ni Sylvestre na may kasamang ngiti.

“Okay naman,” sagot kong pinipigilang maging mas malaki sa ngiti niya ang ngiti ko. Hanggang doon lang ang kaya ko. Hindi ko pa alam kung paano sisimulan ang mga diskusyong naplano ko na sa isip ko habang papunta ako dito. Natameme ako.

“May big client kasi,” paliwanag ni Sylvestre na bumasag sa katahimikan. “Tumawag sa tatay ni Camina. Gusto kaming mag-pitch ng proposal para sa isang itatayong provincial mall. Biglaan. Buti wala kang pasok ngayon.”

“Actually, meron,” sinungaling ko. Baka maguilty siya kung malaman na si Kuya ang ipinagpaliban ko para kitain siya. I don’t want this meeting to be awkward. Then sinundan ko ng katotohanan. “Pero pwede naman akong ma-late. Kahit nga umabsent ako.”

“You didn’t have to,” sabi ni Sylvestre. “Nakakahiya naman.”

“No, okay lang,” sabi ko. “Best friend kita. Nagbalik ka na sa Pinas after how many years, seven? Eight?”

“Yeah, almost eight.”

“O, excuse na yun. Aabsent ako, para sa’yo, Sylvestre.”

Natawa siya.

“I don’t respond to that name anymore,” sabi ni Sylvestre. “Martin na lang.”

“Wow naman. Iba na talaga.”

Ngumiti lang si Sylvestre. Dumating ang iced tea kasunod na ang Nachos. Nagstart na kaming kumain. Ang awkward ng silence. Parang wala siyang planong basagin. Hindi ko rin alam kung paano mag-uumpisa ulit ng usapan.

“Kailan mo pa tinigil ang paggamit ng Sylvestre?” tanong ko.

“Pagdating sa Singapore,” sabi ni Sylvestre. “Tapos pagbalik dito. Martin na rin ang pakilala ko. Ikaw na nga lang tumawag sa akin sa Sylvestre. Siguro kung hindi tayo magkaharap, hindi kita nalingon.”

“Matagal mo na naman akong hindi nilingon,” sabi ko.

“Alam ko,” sabi ni Sylvestre.

Then silence. Tumuloy kami sa pagkain.

“Sorry,” sabi ni Sylvestre. “You were my best friend. Hindi ako nakapagpaalam nang maayos.”

Parang sinaksak ang puso ko sa sinabi niya. I deserve that sorry. Ang sarap namnamin.

“I hope you did well after we separated,” sabi ni Sylvestre. “So ano nang pinagkakaabalahan mo? Saan ka nag-college?”

“Sa first choice natin,” sagot ko. Gusto ko pa sana mag-dwell dun sa apology niya. Kaso tinanggalan niya ako ng moment. Hanggang sa maisip ko kung paano niya ibinigay ang moment na yun. Hindi ko kailangang hingin o ipagpilitan. Ibinuga lng niya bago uminom ng iced tea. Tapos, tinapos na rin niya sa isang tanong na hindi ko pa pala nasasagot. “Nag-Public Ad ako. Tapos ito, nag-iipon lang ako para makapag-Law.”

“Nice,” sabi ni Sylvestre. “Hindi na kita nasamahan sa Pre-Law. Architecture ang gusto ni Mom para sa akin. Ito, pina-practice ko na. Nakakaipon ka ba sa pasayaw-sayaw mo?”

Nahiya naman ako, professional na pala ang kausap ko. May board exam na naipasa. May lisensya.

“Sideline ko lang ’yun. BPO ako, TL na,” sagot ko.

“Okay na ’yang ipon mo. Sabay mo na lang ang pag-aaral at pagta-trabaho. Pag tumagal ka pa diyan, baka katamaran mo na ang Law.”

“Tinatamad na nga rin ako.”

“See. Sayang naman ang pangarap mo.”

“Pangarap natin ’to.”

Dumating ang mga pasta. Sakto naman sa moment na nambabara ako. Bad trip. Natahimik tuloy kami. Pero si Sylvestre na rin ang nangunang magsalita ulit.

“Oo, ako ang unang tumalikod. Pero tuloy mo na lang yang sa’yo. Para may patunguhan ka.”

“May pinatutunguhan naman ako,” sabi ko, yung pagkahiya ko noong una ay napalitan ng pride. “I actually have a direction in this field. Team lead na nga ako, diba?”

“Well, bahala ka na,” sabi ni Sylvestre. “I chose a new direction myself.”

Natahimik ulit kaming dalawa.

Matagal.

Walang gustong mag-umpisa. Napansin yata ni Sylvestre na na-offend ako. At kahit na namiss ko nang sobra ang lalaking ito, gusto kong iparamdam sa kanya na hindi okay ang lahat. Hindi okay na parang maliitin niya ang field ko. Hindi okay na iniwan niya ako.

Tumuloy lang kami sa pagsubo. Nguya. Lunok. Inom.

“Kumustsa parents mo, sina Tito at Tita?” sinubukan ni Sylvestre na makabawi.

“Naghiwalay na rin sila,” sagot ko.

“Sorry to hear that,” sabi ni Sylvestre.

“I sent you messages,” paalala ko. “Hindi mo yata nababasa.”

“Nawala phone ko sa airport,” sabi niya.

“E-mail actually,” sabi ko.

“I changed my e-mail, nobody’s taking seriously “ sagot niya. “But I get your point. Sorry I haven’t checked on you.”

“It’s okay. Nakabangon naman ako. It’s just that I was so depressed after you left,” sabi ko. “Tapos si Nanay naman ang nawala.”

Tahimik ulit. Nag-iba ang energy ng mesa namin. Sinubukan kong bumawi. Ayoko namang mapunta kami sa sour note.

“Ikaw, kumusta buhay kasama Nanay mo?” tanong ko.

“Mom was supportive,” sabi ni Sylvestre. “But my stepdad is kinda aloof. Even their son. Para rin akong nasa Pilipinas. I have no one.”

“You had me,” sabi ko.

“I know,” sabi ni Sylvestre.

Napangiti ako. Mukhang effective naman, we were warming up na ulit.

“But of course, Mom doesn’t want me to be a stranger in their house,” tuloy ni Sylvestre. “Nagpapanggap siyang okay ako sa bago niyang pamilya. She said, they’ll fly here for my wedding. Even volunteered my Stepbrother to be my bestman.”

“Ayus, finally, makikita ko na sina Tita,” sabi ko.

Ngumiti lang si Sylvestre.

“Hindi naman totoo yun, paasa lang yun” sabi ni Sylvestre na may kasamang masakit na tawa. “Okay na ako kahit pamilya na lang ni Camina ang dumating. Sila na rin naman ang naging bago kong pamilya.”

Ito kami dati ni Sylvestre. Nagsasabihan ng mga issues namin sa buhay. Nagbalik na nga ang bestfriend ko. Sana magbalik din ang mga naiwan namin noon. Iyon siguro ang dahilan kung bakit may biglang dumulas sa bibig ko.

“Ako ang family dito sa Pinas di’ba?” sabi ko. “Hindi mo ba ako iimbitahin?”

Yes, I just volunteered myself? HindI ko sinasadya iyon. Lumabas lang sa bibig ko. Kumain lang si Sylvestre. Parang walang narinig. Sumubo na rin ako na parang walang sinabi.

“Camina is dealing with the invitations,” sabi niya. “She wants to handle everything. I’ll ask her to invite you.”

Bigla ko lang naisip ang tanong na iyon. Dumulas lang. Pero may mga alam na akong sagot na pwede niyang sabihin. Wala doon ang sinagot niya. Nasaktan ako. Pero ano ba naman ang sakit na ito? At least ngayon, kaharap ko na siya. Hndi ko na hinayaang humaba pa ang katahimikan.

“Sabi mo, pinatawag ka ng Tatay ni Camina, is he your boss?” sinubukan kong ibalik ang sigla ng pagkukuwento niya.

“Yes,” sabi ni Sylvestre.

Tapos tahimik ulit. Nakakaramdam ako ng pagpipigil kay Sylvestre. Magbibigay siya, tapos biglang babawi.

“Gusto mo bang i-elaborate?” push ko.

“Sorry,” sabi ni Sylvestre. “My phone is vibrating. Baka hanap na ako ni Camina.”

“Answer it,” sabi ko. “Okay lang.”

“Hayaan mo siya,” sabi ni Sylvestre. “Minsan lang naman tayo magkikita.”

Napangiti naman ako sa sinabi ni Sylvestre. Ako pala ang pinipili niya ngayon over Camina. Kinilig ako.

“Yes, Camina’s Dad is my boss,” sabi ni Sylvestre. “Soon I will be a partner in their architectural firm. After the wedding na nga lang. They want the business run by family.”

Napakanta ako sa isip ko. Mangga, manga, hinog ka na ba? Oo. Oo, hinog na ako.

“Napatunayan ko naman ang sarili ko sa company kaya ako na-invite maging partner,” sabi ni Sylvestre. “Camina came afterwards.”

“Wala naman akong sinasabi,” paliwanag ko na medyo natatawa.

“It’s easy to think na ikakasal ako para sa negosyo,” sabi ni Sylvestre. “Partly, true. Pero that’s just a cherry on top. Mom got me a scholarship in Singapore. He got Camina’s Dad’s company’s foundation.”

“Andaming apostpophe s,” comment ko.

“Sa company na rin ako kumuha ng Internship. Then they just waited for my graduation to hire me. I did great by the way.”

“Nag-internship ka sa company nila? Saan? Dito sa Manila?” Gulat ko.

“Bulacan,” sagot ni Sylvestre.

“Ang lapit nun dito,” sabi ko. “Hindi mo man lang ako pinuntahan?”

“I had no time. Even as an intern, I was handling real projects. Kaya siguro nakita nina Mr. Sol ang potential ko. And when they hired me, I was part of them team that handled the new projects in Dubai. Dahil marami, I was given one project under me. It was so successful, that other companies offered me partnership in their firm. Pero hindi ko iniwan sina Mr. Sol. That sealed my future in the company.”

“Saan part mo nakilala si Camina?” tanong ko, nainteres ako sa yabang nitong lalaking ito.

“Gitna na ng project,” sabi ni Sylvestre. “HR siya sa Pilipinas. Then when the company was becoming big sa Dubai, pinapunta muna siya doon.”

“Buti nakalampas siya sa three month rule mo,” sabi ko.

“Naaalala mo pa pala iyon,” Natawa si Sylvestre.

Hindi niya sinagot ang observation ko. Dinaan ako sa tawa. Naghintay pa naman ako ng violent reaction. Nakitawa na lang din ako.

“Ikaw?” tanong ni Sylvestre. “Gaano na kayo katagal ni Aljur?”

“Two months, tapos nireset namin, kaya in a few days, mag three months na,” sagot ko, tapos naramdaman kong nawala ang mga ngiti ko mula sa aming tawanan.

“What’s wrong?” pansin ni Sylvestre.

“No, nothing,” sabi ko. “That three month rule is stupid.”

“Yeah,” sabi ni Sylvestre. “It was.”

“Nagbago ka na talaga,” sabi ko.

“We have to,” tugon niya.

“Ikakasal ka na,” sabi ko. “Hindi ko naisip na kaya mo ’yon.”

“And you are with Aljur,” balik niya. “Something that I never thought would happen, too.”

“What do you mean?” tanong ko.

“Iyon na ’yon,” sagot ni Sylvestre na tuluy-tuloy lang sa pagkain. “Things change. We accept. We move on.”

CHAPTER 20

PINIGIL kong hindi sumigaw kahit gustung gusto ko na. Pero hindi ako mage-eskandalo.

“Ganoon lang ba iyon kadali?” Kumain lang din ako.

“Syempre hindi. We both know that. But we got to where we need to be, eventually.”

“Hindi ko pa nararating ’yang sinsabi mong eventually na ’yan.”

“Isn’t Aljur your eventually? He’s a nice guy.”

“He’s a great guy,” sabi ko. I mean it. “I love him but I love someone more.”

“Stop loving that someone. Baka tapos na ’yun,” sabi ni Sylvestre. “Eventually you’ll learn to love him more than the one before.”

“Is that why you’re getting married?” tanong ko. “You learn to love Camina more?”

“Yes,” sagot ni Sylvestre.

“But I am not like that,” sabi ko. “Ayokong matutonang mahalin ang isang tao. Gusto ko lang mahalin siya dahil minahal ko siya, hindi dahil inaral ko para lang magkaroon ng karelasyon. I am not that desperate for love.”

“Then what is this? Why are we here?”

“You invited me.”

“Because you wanted to see me.”

“You need to see me,” giit ko.

“Why?” gulat ni Sylvestre. “What’s with that assumption?”

“Because we’re not yet done,” matigas na sabi ko. “And I know you still love me.”

“You are right,” nagulat ako sa sinabing ito ni Sylvestre, ngunit hindi ko gusto ang sinunod niya. “I need to see you. Para ipaalam sa iyo na wala na tayong babalikan. Tapos na kung anoman ang muntik na nating simulan noon.”

“Hindi ko alam kung tapos na talaga yun.”

“Then just forget it. Huwag mo nang alamin.”

Natahimik kami parehas.

Forget it?

Siya na muli ang dumugtong sa usapan.

“Why sacrifice something great for something na hindi mo alam?” tuloy ni Sylvestre. “You’re lucky that you have Aljur. You have someone to move on with.”

Nagpapahabol ka pa ba?

Ibinaba ko ang kubyertos ko at pinunasan ang mantsa ng sauce sa aking mga labi. Tumingin ako sa kanya na nakangiti.

“Sorry for assuming, Drew,” sabi ni Sylvestre na kalmado pa rin sa pagkain. “But I thought you have moved on. I really want to see you now, because you were my bestfriend. You deserve this. We deserve this.”

Shucks, hindi siya nagpapahabol. Pinatakbo lang pala niya ako. Pero hindi siya kasama sa takbuhan. Napahinga ako nang malamin. Kwentuhan lang naman ito. Yung tipong dinner na may halong chikahan. Hindi iskandalo, kahit medyo nanggagalaiti na ako. Ako, move on na lang? Iniwan ako sa ere. Hindi.

“Sinaoli na ba ng TIta mo yung Order of Phoenix?” tanong ko.

“The Harry Potter Book?” Natawa si Sylvestre. “Hindi mo pa pala nakakalimutan.”

“Hindi ko kasi nabasa,” tuloy ko. “Pero nabasa ko na ang sumunod hanggang sa matapos.”

Ibinaba na rin ni Sylvestre ang tinidor at nagpunas na rin ng labi.

“Hanggang ngayon, iniisip ko pa rin kung paano namatay si Sirius. Tuwing papasok ako sa kwarto ko, at makikita kong bungi ang set ko ng libro, maaalala ko ang kwento ng Harry Potter, pero hindi kumpleto. Tapos ko na, pero kulang. May nilampasan kasi akong hindi ko na lang inintindi. Pinabayaan ko na lang na, sige, basta namatay sya. Pero yung kung paano siya namatay at bakit siya namatay? Hindi ko alam.”

“I’ll just send you another copy of the book. Hindi ko na nakita si Tita.”

“It’s not about the book,” sabi ko. “Syempre nabasa ko na yun. May pera na ako. Nakabili na ako. Nabalikan ko na. Gusto ko lang ng metaphor.”

“Isang book ba ako na hindi mo nabasa sa buhay mo?” tanong ni Sylvestre. “Isang libro ka rin kasi sa akin. At kung paano natapos iyon sa akin, ganoon din sa’yo. Natapos iyon kung paano natapos. Naghiwalay tayo.”

Nagtaas ng kamay si Sylvestre at tinawag ang waiter. Hiningi ang bill.

Wala kaming salitaan.

Dumating ang waiter. Nag-abot ng resibo. Hindi na binasa ni Sylvestre kung magkano. Nag-abot na lang siya ng credit card.

Wala pa rin kaming salitaan. Andami kong gustong sabihin pero may dignidad akong gusto pang ingatan. Pag nagsalita kasi ako, alam kong magwawala ako sa buong restaurant. Sasabog ang dibdib ko. Hindi ko kayang pasabugin sa pagkakataong ito.

Pinirmahan ni Sylvestre ang credit card. At nag-thank you sa waiter.

“Wala akong barya,” sabi ni Sylvestre. “Can you please leave kahit fifty pesos lang sa table. I have to go.”

“Is this how we end?” tanong ko.

“We have ended long ago,” sagot ni Sylvestre. “And for the sake of everything beautiful that we had when we were young, please let this be the last time that we meet.”

Hindi na ako nakapagsalita. Pero sumasabog ang dibdib ko. At lahat ng sakit, lumabas sa aking mga mata.

CHAPTER 21

“BAKLA, namatay na ba si Itay?” tanong ni Juliana Dyslexia Del Aura Iglesia. Pero pag normal na araw,tinatawag kong Kuya Dexter. Nasa tent niya kami, tapos na ang pageant at sa table nila ay may tatlong korona. Hindi pa tinatanggal ni Kuya ang 1st runner up sash niya na nakapatong sa one piece swimsuit.

Tuloy pa rin ang pag-agos ng luha ko kahit hindi maganda ang biro ni Kuya. Hindi naman ako umaatungal, pero tuwing maaalala ko ang pagkakasabi ni Sylvestre na matagal na kaming tapos, hindi ko mapigilang hindi mapahikbi.

Umiling lang ako. I don’t wanna explain. Gusto ko lang umiyak at may makasama.

“Punyeta Drew?” sabi ni Kuya. “Kapag iyan lalaki lang, tatamaan ka sa akin. Ang laki-laki ng katawan mo, umiiyak ka. Nasasaktan pa ba yang katigasan mo?”

“Bakla, muscles lang ang matigas diyan pero ang puso…” hindi na natuloy ng isa pang baklang naka-two piece din, ang sasabihin niya.

“Bakla, wag kang epal, kapatid ko ito, alam kong matigas pa sa abs niya ang puso niya,” sabi ni Kuya.

“Pahawak nga,” at lumapit ang isa pang baklang naka two-piece sa akin at hinawakan ang abs ko, tapos ay nag-antanda.

“Mga bakla, please,” sabi ni Kuya. “Kapatid ko ito. Parang ako na rin ang kumantot sa inyo, gusto nyo ba?”

“Bakla, para ka namang hindi sanay,” sabi ng baklang nagtatanggal ng false eyelashes. “Pag wala naman tayong pera, eh tayo-tayo na lang din naman talaga.”

“May point ka,” sabi ni Kuya. “Pero wala tayong mapapala dito. Dun tayo sa labas ng tent.”

Lumabas kami. Tumayo. Malamig ang gabi. Madilim. Hindi na nakisama ang buwan. Natatakpan pa ng ulap ang mga bituin. Patay na rin ang ilaw ng naganap na pista. Tanging ang liwanag sa nilabasan naming tent ang liwanag namin ni Kuya.

“So Drew, tangina,” sabi ni Kuya. “Naghiwalay ba kayo ni Aljur? Sabi ko na nga ba eh, iiyakan mo yung lalaking iyon. Anong ginawa mo?”

Nawala ang iyak ko. Bakit naman parang mas kampi pa si Kuya kay Aljur.

“Kuya naman…”

Pero hindi na ako nakatuloy.

“Drew, respeto sa pagkakaipit ko oh,” untag ni Kuya at tinuro ang flat na flat niyang harapan. “Ipit na ipit oh, walang bukol. Babaeng-babae. Tapos kuya?”

“Ate, hindi si Aljur. Okay kami.”

“Eh sino nagpapaiyak sa iyo?” tanong ni Kuya. “Tanginan naman, tinu-two time mo ba si Aljur? Akala ko mahal mo siya? Nireset mo nga yang parang tangang three month rule mo para sa kanya. Aber, sino namang lalaki yang nagpapanguyngoy sa iyo?”

Lalo akong napaiyak. Hindi lang basta lalaki si Sylvestre. Siya ang nagbukas sa akin sa mundong ito. Pero pagpasok ko wala na siya. Walang sasalubong sakit kundi ang sakit ng pag-iisa. Tapos pagbalik niya. Sasabihin lang niya sa akin na tapos na ang lahat. Natapos nung papunta na ako sa kanya.

“Kalimutan mo na ang lalaking iyan,” payo ni Kuya. Focus on Aljur. At kalimutan mo na ang three month-three month na iyan. Hayaan mo na si Sylvestre mo ang magtuloy nun.“

“Yun na nga,” sabi ko. “Tapos na ang Three month rule ni Sylvestre. Ikakasal na siya?”

“Ay kaya ka umiiyak?” sabi ni Kuya at kumanta. “Ikakasal na siya, iiwan ka na niyang nag-iisa.”

“Hindi naman sa ikakasal siya…”

“O siya. Si Sylvestre yan. First love mo yan. Iyak ka lang, pero tama na rin. Hindi naman dahil first love siya eh siya na ang last.”

Niyakap ako ni Kuya. Yumakap din ako.

“Pero kuya, si Sylvestre iyon.”

Tumuloy-tuloy ang iyak ko. Para akong batang nagsusumbong sa Nanay.

“Alam ko. Kaya umiyak ka lang.”

PINTO. Doorbell.

“Akala ko magkasama kayo ni Sylvestre?” tanong ni Aljur. Nakasando lang siya at boxer shorts. Kahit mukhang handa na siyang matulog sa soot niya, mataas pa rin ang energy niya. Naamoy ko pa ang kape sa kanyang hininga. Ang kapeng pumuno sa buong unit niya. It made me feel home.

Napayakap na lang ako sa kanya. Yumakap rin siya pabalik. Sinabayan niya ang higpit ng yakap ko, na mas humigpit pa nang nasabayan na ng tuluy-tuloy na hikbi ang pagluha ko.

“Wala na siyang pakialam sa akin,” sumbong ko kay Aljur. “Wala na akong epekto sa kanya.”

“Talaga?” sabi ni Aljur. “Kahit yung nakita niya sa gym, walang dating?”

Umiling lang ako. Hanggang sa mapansin kong may lalaki sa sofa, nakatingin sa amin ni Aljur. Agad kong pinunasan ang mga mata ko. inayos ang sarili.

“Sino ka?” tanong ko. “Sino siya?”

“Hi po,” sabi niya sabay kumaway. Ngumiti. Cute ang batang chinitong ito. Naka-cap, t-shirt at shorts. Mukhang galing sa dorm. “Andrei po.”

“Ay oo nga pala,” sabi ni Aljur. “Andrei, uwi ka na muna. May aayusin lang kami.”

“Sige po,” sabi ng bata. Tumayo, nagsapatos at naglakad papalapit sa amin. “Siya po ba yung gago ninyong jowa?”

“Anong gagong jowa?” tanong ko.

“Bagong jowa daw,” sabi ni Aljur. “Sige na, text ka na lang pag nakauwi ka na.”

“Sige po,” at lumabas ang bata.

“Sino yun?” tanong ko kay Aljur habang papalapit ako sa sofa. Umupo ako at tiningnan ang kapeng nasa mesa.

“Yung mas malaking mug,” sabi ni Aljur.

Kinuha ko ang mug at ininom ang kape. Malamig na.

“TImpla mo na lang ako nang bago, please,” pakiusap ko.

Sumunod si Aljur. Tinitigan ko naman ang kapeng nasa maliit na mug. Nakakalahati na. Mukhang malamig na rin.

“Anung nangyari…” sabi ni Aljur na nasabayan ko naman nang “Anong kwento ng batang iyon?”

“Ikaw na muna,” sabi ni Aljur. Mukhang mas mahaba ang sagot sa tanong ko.

“Sino yun?” sabi ko.

“Andrei,” sagot ni Aljur. “Yung package mo. Dumating ng alasonse, daming kuwento, nasaktan daw siya sa bestfriend niya. Magkakasundo kayo.”

Nawala sa isip ko na may ka-chat pala ako bago ako makipagkita kay Sylvestre, para i-entertain si Aljur.

“Thank you,” dugtong ni Aljur. “Pero gusto kong ikaw lang ang kantot ko hanggang matapos ang tatlong buwan. Ayoko nang masumbatan.”

“Masusumbatan, eh tapos na tayo in what? Ten days?”

“Uhm, siyam na lang. Nagpalit na ang araw. Pero kung ayos lang sa’yo eh huwag mo na akong pakialaman.”

“I cannot. I want you to enjoy the coming days para masaya ka pag naghiwalay tayo. You can fuck around na.”

“Wagmo na akong intindihin,” sabi ni Aljur. “Makaka move on ako, huwag mo akong isipin.”

“Why do you have to be so kind? Do you want me to feel guilty?”

Lumapit si Aljur dala ang dalawang cups ng bagong timplang kape.

“Masasaktan ka lalo kapag naghiwalay tayo,” paalala ko.

“Isang Novena pa ang katapat nun,” sabi ni Aljur. “Huwag mo munang isipin. Focus ka muna kay Sylvestre. Kapag sumabay pa ako, baka mabaliw ka na.”

Tumayo siya at kinuha ang mga malalamig na kape, dinala sa kusina. Tapos ay bumalik siya sa akin. Sa harap ko, hindi sa tabi.

“Kaya huwag muna ako, sa iyo muna tayo,” sabi ni Aljur. “Anong nangyari sa date mo? May maisusumbong ka na ba kay Camina?”

Napahinga ako nang malalim.

“Malamang wala,” sagot ni Aljur sa tanong niya. “Tanga ko. Kasi kung meron e di sana, hindi ka ngumangawa.”

Hindi naman sa ngumangawa ako. Pero halata yata sa mata ko ang naubos ko ng luha.

“Iyun, matagal na raw kaming tapos,” sabi ko.

“O, pinaalala lang pala niya sa iyo eh,” sabi ni Aljur. “Bakit mo kasi ’yun kinalimutan?”

“Hindi ka nakakatulong,” sabi ko.

“At ano, tinutulungan mo ba ang sarili mo? Hindi di’ba? Kaya tinutululngan lang kitang hindi tulungan ang sarili mo.”

“Hindi nakakatuwa.”

“Ay, sa tingin mo ba, may nag-iisip ikaw ang nakakatuwa sa ating dalawa?”

Wala akong nasabi. Ang tingin sa akin ng lalaking ito e gago, malamang iyun ang kinuwento niya doon sa bata kanina.

“So ano? Naalala mo na, na tapos na kayo. Nag-sink in na siguro. Umiyak ka na nang malala. Paano na? Move on na tayo?” tuloy ni Aljur.

Napainom ako ng kape. Iyun na naman iyun eh. Wala nap ala akong mababalikan. Dumating lang ang hinihintay ko, pero hindi para sa akin. Move on na lang talaga.

“Tangina niya, eh,” sabi ko. “Nung umalis pala siya, nag-move on na siya. Sana sinabihan niya ako para hindi ako nagkaganito?”

“Ay, sinisi sa iba ang kinahinatnan ng buhay niya?” sabi ni Aljur. “Ano ka? Puberty? Adolescent? Tanda na tayo Drew. Alam na naman siguro natin na responsibilidad na natin ang sarili natin at mga desisyon sa buhay natin.”

“Hindi ka talaga nakakatulong,” sabi ko. “Ayaw mo man lang bang i-fuel ang galit ko sa kanya para maubos na?”

“Wala kang dapat ikagalit sa kanya,” sabi ni Aljur.

“Kahit pang-anger phase lang,” sabi ko.

“Hindi,” sabi ni Aljur. “College mo pa dapat pinagdaanan yan, nung hindi na siya bumalik after niyang sabihing bakasyon lang siya sa nanay niya. Nagalit ka na sa kanya. At gumanti ka sa lahat ng lalaking binigyan mo ng three month rule mo. Kaming mga lalaking pinagsawaan mo.”

“Alam mo kung galit ka sa akin, sabihin mo na lang,” sabi ko. Gago itong si Aljur eh. Tapos natawa ako.

“O, nabaliw ka na,” sabi ni Aljur. “Next phase na ba yan?”

“Naalala ko lang si Nanay. Pag ako daw nalaglag sa puno, papaluin pa raw niya ako. Ngayong nasaktan na ako, dinadagdagan mo pa ang sakit.”

Nagtawanan kami. Uminom ng kape.

“Bakit ba hindi mo makalimutan ’yang si Sylvestre?” sabi ni Aljur. “Masarap ba? Malaki ba tite?”

“Hindi lang naman sex,” sabi ko. “Pero oo, namimiss ko ang sex namin. Tangina, naglinis ako kaninang umaga. Tapos kanina, nag-CR pa talaga ako para maglinis ulit. Tapos wala pala akong mahihita.”

“Kaya pala nagpa-bottom ka akin,” sabi ni Aljur. “So sino mas masarap kumantot, ako o si Sylvestre?”

“Iba si Sylvestre eh…”

“Ay, sana pumreno. Nagsinungaling naman sana. Sige, sino na lang ang mas masarap kantutin.”

CHAPTER 22

HINDI na ako nag-isip nang isasagot ko, kaya mali agad ang lumabas sa bibig ko.

“Si Slvestre kasi…”

“E di siya na, sa kanya na ang korona,” sabi ni Aljur.

“Hindi naman sa ganon,” sabi ko.

“Eto yung ego ko o,” tapos nagmuwestra ng isang malaking bilog at inarteng tinusok ng matulis na bagay. “Then poof. It became Coco Crunch.”

“Ang sabi ko, iba,” sabi ko. “Hindi mas magaling. Iba siya. Iba ka.”

“Wala akong lamang?” tanong ni Aljur.

Uminom ulit ako ng kape.

“You make me coffee,” sagot ko. “And it’s the best.”

“Pampainit lang talaga ako sa’yo no?”

“Wow, na-connect mo ang kape sa sex? No, I’m just talking about this coffee. I mean, this coffee is so good, you should open a coffee shop someday.”

“Pwede,” sabi ni Aljur. “Pag nasaktan ako at kailangang makalimot.”

Naagatawanan kami.

“At para may puntahan ka, sakaling hiwalay na tayo at kailangan mo ng uuwian,” dugtong niya. “Pero kung walang kape, parehas lang ba kami? It’s a tie?”

“Wala na, straight na siya, ikakasal ana siya,” sabi ko. “Wala ka nang pagkukuparahan ng galing mo.”

“Tama, straight na siya,” sabi ni Aljur. “Kaya kalimutan mo na siya. Kahit ’yang galit na nararamdaman mo, walang basehan. You can’t blame people for being fluid. Parang love lang ang sexuality. Dati sinabi niyang mahal ka niya, naging bakla siya para sa iyo. Tapos nagbago ang daloy ng tadhana, nagmahal siya ng iba. Nagkataon, babae. Kaya straight na ulit siya.”

“E di ibabalik ko na lang siya sa bakla,” sabi ko.

“Ay akala ko move on na? Yung bata na lang ang pababalikin ko, mukhang gusto mo rin naman yun. Na-disappoint nga, kasi akala niya, ikaw ang makikita niya, hindi ako.”

Then something popped.

“Alam ba ni Sylvestre na ako ang makikita niya kaya siya nag-back-out sa meeting namin dito sa place mo?”

“Nung tinawagan ko siya, alam niya ako ang kikitain niya. Tapos nalaman niyang ikaw.”

“Baka kaya siya nag-back-out. Kasi ikaw ang gusto niyang makita.”

“No, hindi iyan ang pupuntahan ng kwentong ito,” sabi ni Aljur. “Hindi ito habulan na mahal mo siya, mahal nya ako at ikaw ang mahal ko.”

“Bakla pa siya, kaya ganun na lang siya makatingin sa gym,” sabi ko. “Bakla pa siya, kaya niya kinuha ang number mo nung magkita kayo sa bridal shower ng asawa niya. Tangina. Bakla pa siya. Tangina niya.”

“Ay galit na naman?”

“Nagte-text ba kayo?” tanong ko kay Aljur.

“Minsan,” sabi ni Aljur.

“Pabasa ng usapan,” sabi ko.

“Ayoko,” sabi ni Aljur.

“Bakit ayaw mo?” sabi ko na nagtaas na ng boses. Napipikon ako sa kaartehan ni Aljur. Bakit ayaw niya magpabasa kung wala naman silang tinatago.

“Bakit? Privacy sana. Hindi naman tayo nagbabasahan ng text message. And would it still matter kung meron, eh hinainan mo nga ako ng karne kanina lang.”

“Gusto pa kasi niya ng lalaki,” paliwanag ko. “Tinamaan siya sa akin sa gym. Tinamaan siya sa iyo, kaya kinuha niya ang number mo. Gusto ka rin niyang maka-sex.”

Tumawa si Aljur. Tawang may panlalait.

“Uy nagseselos siya,” sabi ni Aljur.

“Pabasa nga,” pilit ko.

“Wala naman akong sinasabi sa kanya.”

“Eh anung sinasabi ni ya sa’yo.”

Tumawa ulit si Aljur. Parang may na-realize. “Ang sakit naman pala nito. Grabe ka Drew. Ang sakit mo masaktan. Nananakit ka ng iba.”

Hindi ko naiintindihan ang sinasabi ni Aljur.

“Akala ko, nagseselos ka kasi gusto ko si Sylvestre mo. Nagagalit ka pala kasi iniisip mo na ako ang gusto ni Sylvestre.”

Huminga nang malalim si Aljur. Uminom ng kape.

“Sorry,” sabi ko. “Hindi naman sa ganoon.”

“Sige na. Okay lang naman kung ganoon. Pinipilit kong maging okay na matatapos na tayo. Pinipilit kong maging masaya na lang. Pero ang sakit-sakit mo.”

“Sorry, Aljur.”

Tumango si Aljur. “Kaya pa. Sige na. Anong plano mo?”

Tumayo ako at tumabi kay Aljur. Ipinatong ko ang ulo sa balikat niya.

“Sorry.”

“Okay na nga,” sabi niya. “Hindi ko nga alam kung bakit laging okay lang ako pagdating sa’yo. Parang hindi na I love you ang katumbas ng sorry eh. parang nanandya na.”

Inilapit ko ang ulo ko sa mukha niya. Inilapit ang mga labi Hinalikan ko siya na ginantihan naman niya.

“Make me feel good again,” sabi ko. “Malinis pa ito.”

“Para kay Sylvestre yan eh,” sabi ni Aljur.

“Para sa’yo na,” sabi ko.

“Iyan lang? baka pwedeng lahat ng bahaging para kay Sylvestre, maging akin na?

“Malay mo makuha mo.”

“Tangina mo, huwag mo akong paasahin.”

“Tangina ka, ikaw ang huwag umasa,” sabi kong may paglalambing. “Pero ngayon, sayong-sayo lang to.”

Natahimik si Aljur, napakagat sa labi niya.

“Game?” panunukso ko.

Sumagot si Aljur. “Gusto ko ng audience.”

“Tawagan mo yung bata.”

“Ito pala ang feeling ng may pamilya?” nagising ako sa monolog ni Aljur habang nakayakap sa akin ang kanyang braso.

“Good morning,” nilingon ko siya. Medyo kinabahan ako nang makita siyang nakahiga, at hindi nakahilig sa akin. Sino ito? Kaninong kamay ito? Kaninong laway itong naglalawa sa dibdib ko?

Napansin ni Aljur ang itsura ko at natawa. “Anak natin.”

“Gising huy,” inalog ko ang bata at ngumiti sa akin ang maamo nitong mga mukha.

“Good morning mga daddy,” bati niya.

Lalong natawa si Aljur.

“Bangon na Andrei,” sabi ni Aljur. “May pasok ka pa.”

Tumayo ang bata at pinulot ang brief niya. Kinuha ko naman ang telepono ko. Alas otso na. pwede pang matulog. Pero binasa ko muna ang mga mensahe. May mga friend invites na naman. May mga messages mula kung kanino. Birthdays. At isang invitation. Stag Party. Nawala ang antok ko sa stag party.

“Jur,” sabi ko. “Invited ako sa Stag Party ni Sylvestre.”

“Bakit? Pasasayawin ka rin?” sagot ni Aljur na hawak na rin ang telepono.

“Hindi naman siguro,” napaisip ako.

“Invited din ako,” sabi ni Aljur. “Ano, a-attend ba tayo?”

Dumagdag iyon sa iniisip ko. Tiningnan ko kung sino ang mga nag-confirm. Hindi ko kilala. Huwag na lang.

Tapos nakita ko ang isa sa mga messages. Si Camina. Punta kayo sa stag party ni Sylvestre. nag-backout ang brother niya, kaya ako ang nag-organize. Please invite his other friends.

Mukhang generic text naman ito, pero parang gusto ni Camina na the more the merrier. Alam ko na ang gagawin ko.

CHAPTER 23

DISENTE kaming dumating ni Aljur sa event. Ito ang first time namin kaya nagpaka-safe kami. Polo shirt, denim jeans. Doc Martens sakin. Chucks sa kanya. May ibang mga lalaki nang nauna. Siguro, nasa walo na ang mga nasa loob.

May mga beer na silang hawak na mukhang nanggaling sa cooler sa may kusina. May mga chips din doon na nagkalat. Kumapara sa mga bridal showers na maayos ang lugar, mukhang frathouse na hindi inayos nang isang taon ang lugar na ito. Iba na ang amoy.

“Ano yung amoy na yun?” tanong ko.

“Testosterone,” sagot ni Aljur.

“Hey,” sabi ng isang lalaki. “Grab a beer. Martin will be here soon.”

Hindi pa pwede, wala pa akong pamilyar na mukhang nakikita. Kumuha na lang ako ng beer at chips. Iyun din ang ginawa ni Aljur.

“Pogi nung chinito,” sabi ni Aljur. “Ganda ng arms.”

“Scouting ka na rin ah,” sabi ko.

“Oo naman. One week na lang eh.”

“Dun ka na lang sa isa, ayun oh,” tinuro ko ang isang mukhang tisoy.

“Pinamigay na lang talaga niya ako, oh,” sabi ni Aljur.

“Nauna ka kayang maghanap,” sabi ko.

“Tine-test lang kasi kita.”

“Huwag ako ang i-test mo. Mamaya, si Sylvestre ang ilalagay natin sa hot seat.”

Habang nasa isang sulok kami at gine-grade-an ang mga lalalaki, hinihiwalay ang mga buo sa durog na paminta at hinuhulaan kung sino ang pwede naming iuwi, dumating ang hinihintay ko.

“Castillo!” matinis na boses na bati ni Garlitos.

Agad kong nilakihan ng mata ang bagong dating.

“Joke lang mga pare,” sabi ni Garlitos sa mababa nitong boses, may tatlo pang lalaki sa likod niya. “Nandito na ba si Sylvestre.”

“Martin na siya ngayon,” sabi ko. “Call him Martin, kundi, hindi niya kayo lilingunin.”

“Hang up ka pa rin dude, ah,” sabi ni Prince, isa pa sa mga co-officier namin nung highschool.

“Hindi mo naman sinabi na i-invite mo ang first boyfriend mo,” bulong ni Aljur.

Tumango si Prince kay Aljur. Ngumiti naman si Aljur.

“Ikaw ba ang latest three month nito,” tukoy sa akin ni Prince habang nakatingin pa rin kay Aljur.

“Yup,” sabi ni Aljur. “Mag-expire na sa kasal ng ikakasal. Pero wag ka, ako ang pinakespesyal, may reset kami.”

“Ako naman,” sabi ni Garlitos. “Pa-three months din. Hindi na kita natikman ulit, kung kailan mas hot ka na.”

“Reserve the memories later,” sabi ko kay Garlitos.

Kumuha na rin ng inumiin ang mga bagong dating at nagkwentuhan.

Ilang sandal pa, dumating na rin ang bida ng gabi.

“Woah, what’s this all about?!” anlaki ng ngiti ni Sylvestre. Tangina, namiss ko ang ngiting iyon. kahit hindi na para sa akin, masaya akong kaya pa niyang ngumiti ng ganoon katotoo. Tumalikod ako at para kumuha ng isa pang beer.

“Aljur?” narinig ko si Sylvestre, hindi ko nilingon pero naramdaman kong lalapit siya sa jowa ko. “Nandito ka?”

Hindi tunog galit. Akala ko, maiinis siya kapag nakita kami. Hindi pa rin ako lumingon.

“Wait? Garlitos? Joselito?”

“Ako nga!” sabi ni Garlitos.

“Plese don’t embarrass me, ha,” sabi ni Sylvestre na walang pananakot. Mukhang nagbibiro.

“Iba ka na nga,” sabi ni Garlitos.

“Ibang-iba na,” sabi ni Sylvestre tapos lumipat pa siya sa iba naming ka-highschool. “Rhon? Prince? Gaston? May Reunion pala, sayang wala ang mga babae.”

“Reunion, eh kung hindi pa kami tinawagan ni Castillo, eh hindi namin malalaman na nasa Pilipinas ka na,” sabi ni Rhon.

“I have Drew to thank pala for inviting you,” sabi ni Sylvestre.

Tumalikod na ako at lumapit sa kanila. Mukhang masaya si Sylvestre sa nakita niya. Akala ko, magagalit siya. Iba na siya oo, pero ito ang pinanggalingan nya. Hindi niya ito pwede basta-bastang talikuran.

“Drew, thank you for coming,” sabi niya. “Iwan ko muna kayo ha, punta lang ako dun sa iba.

Lumayo siya sa amin at nakipag-apir sa mga lalaki sa sofa. Yun na ang sa akin? Thank you for coming. Tangina talaga ito.

“Drew, bitawan mo ang kutsilyo,” sabi ni Aljur.

Natigil ako sa pagtingin kay Sylvestre at napatingin kay Aljur. Wala naman akong hawak na kutsilyo. Napansin ni Aljur ang pagtataka ko sa sinabi niya.

“Parang gusto mo kasi pumatay ng tao, eh nandito tayo para mag-enjoy,” paliwanag niya.

“Papatayin ko talaga ’yan,” sabi ko. “Nakakainis, iyun na yun sa akin, thank you for coming? Putang-ina niya, ibubulgar ko talaga mamaya kung sino ako sa buhay niya!”

“Anong plano?” sabi ni Aljur. “Sabihin mo na, para magkasama tayo sa kulungan.”

“Sweet ninyo,” sabi ni Prince. “Sayang hindi tayo naging ganyan ka-sweet. Tanggal-libog lang kasi ako noon.”

Natawa si Aljur. “Ako rin naman yata.”

“Shut up, you both,” sabi ko at lumayo ako, pumunta sa veranda ng condo.

Nagpahangin ako, iniisip kung paano mapagkukwento si Garlitos ng nakaraan namin. Doon kami nagsimula, sa shower area, sa bibig ni Josel. Ang aming unang halik. Na naulit nang naulit na kami na lang dalawa.

Kulang ang pangalawa kong beer kaya’t kumuha pa ako. Balik sa veranda, pinanood ang galaw ng mga tao sa loob. Umiikot si Sylvestre sa mga mga lalaki sa loob, kinikuwentuhan. Catch up. Hanggang sa lumapit siya sa grupong dala ko.

Magkakausap ang mga schoolmates ko at si Aljur nang lapitan sila ni Sylvestre. Pinanood ko lang sila. Si Aljur, tingin nang tingin sa akin, checking kung okay ako. Nginitian ko lang siya para hindi niya ako lapitan. Ayoko siyang palapitin dahil si Sylvestre ang hinihintay kong lumapit.

Parang hindi mangyayari. Nakailang beer na rin ako at ang maubos ang hawak ko, humakbang ako papasok mula sa veranda, pero hinarang ako ni Aljur. May dala siyang isang lata para sa akin, at isa para sa kanya.

“Kaya mo naman di’ba?” at inabot niya sa akin ang para sa akin.

“Alam mong hindi ako nalalasing,” sabi ko.

“Si Sylvestre lang yata ang nakalasing sa iyo,” sabi ni Aljur. “At ang tagal ng hang-over. Kung may plano ka, simulan na natin at lumalalim na ang gabi. Kung nakapag-excuse ka ngayon, ako hindi, may shoot ako bukas.”

“Tangina niya eh,” sabi ko. “Antagal ko na dito, ayaw akong lapitan.”

“Sa tingin mo ba, gusto niyang nandito ka? Hindi!,” sabi ni Aljur. “Para kang tanga, pumunta tayo dito tapos didisplay ka lang pala. Halika. Lapit tayo dun.”

Pumunta kami kina Garlitos. Kausap nila si Sylvestre.

“At ito na pala ang bestfriend ko,” sabi ni Sylvestre at lumapit sa akin at yumakap. Mukhang marami na rin siyang nainom. Namumula na ang pisngi niya.

“Bestfriend,” sabi ko na tinanggap ang yakap niya. Hindi ako nakayakap pabalik dahil sa gulat.

“I missed this guy so much,” sabi ni Sylvestre. “Mahal na mahal ko ito…”

Nanlaki ang mga mata ni Aljur, nakipagpalakihan ng mga mata sa akin. Grabeng kaplastikan ito, Magagalit si Mother Earth at mahihirapan siya sa pag decompose nito.

“Akala ko nga bakla na ako eh,” tuloy ni Sylvestre.

Hindi na naman ako nakapagsalita. Saan nanggaling ang banat na iyon?

“Sayang, hindi natuluyan,” sabi ni Garlitos. “Ang sarap pa naman ninyo.”

Nakatingin lang sa akin si Aljur. Naghihintay nang gagawin ko. Hindi ko alam ang gagawin. Awkward dapat to. Dapat mapapahiya si Sylvestre. Pero anong nangyari? Kinuwento lang niya ako bilang bahagi ng nakaraan na parang tanggap niya.

“Mahal na mahal ka rin ni Drew,” sabi ni Aljur.

“I know,” sabi ni Sylvestre. “That’s why you are here.”

Tapos lumingon si Sylvestre sa amin at tinawag ang iba pang bisita.

“Guys, these are my higschool peeps, I wouldn’t be where I am right now, without them. Especially this guy,” mas inilapit ako ng akbay ni Sylvestre sa kanyang katawan. “I only had my Tita and my cousins growing up, but this guy, Drew, he was my family. I loved this guy so much.”

Hinalikan ako sa pisngi ni Sylvestre. Napangiti ako at itinaas ang lata ng beer na hawak ko. Nagpalakpakan ang mga lalaking kaibigan ni Sylvestre.

Niyakap ako ni Sylvestre. Tapos ako naman ang yumakap. Napapikit ako. Nakita ko si Aljur na nakangiti sa akin. Parang naiiyak siya. Naiiyak din ako. Fuck this beer. Hindi ako nalalasing, pero ito ang epekto sa akin.

CHAPTER 24

HINDI nagtagal ang yakap na iyon.

Nagbitiw kami ng yakap.

“O ako naman ang ipakilala mo,” sabi ni Garlitos.

“Oh, this one is a gay guy,” sabi ni Sylvestre. “Wait, I am assuming. Are you still gay?”

“Baklang-bakla, hanggang wakas, mula simula,” sabi ni Garlitos.

“So anyone, I think he is available,” sabi ni Sylvestre at nagtawanan ang lahat. “He gives great blowjobs.”

Lalong lumakas ang tawanan nang kinuha ni Garlitos ang mic at tinangkang isubo nang buung-buo.

“So that’s your gay squad?” tukoy ng isa niyang kaibigan sa amin, yung chinitong maganda ang arms.

“Woah, so you’re the straight squad,” hirit ni Aljur. Medyo ayaw ni Aljur sa labelling at triggered siya sa mga ganitong usapan.

Napangiti ang chinito. Napangiti rin si Aljur. Pero ang ngitiang iyon ay mukhang pagsisimulan ng away.

“Cool lang guys, mamaya na yang init ninyo pag lasing na tayo,” sabi ni Sylvestre. “I missed these guys. Ngayon na lang ulit kami nagkita-kita.”

“Available din ako, kung sino gustong magpa-convert,” sabi ni Prince. “I’m good in this religion. Makakarating ka sa langit for sure.”

Napansin kong hindi natanggal ang tingin ng chinito kay Aljur. Kinabahan ako, sana hindi homophobe ito at saktan siya.

Kaya naman inihiwalay ko na ang grupo namin sa grupo nila. Tuloy ang kwentuhan ng buong grupo. Ako, hindi ko nagustuhan ang nangyayari. Hindi ito ang plano ko. Hindi ito normal. Dapat matatawa sila sa kabaklaan ni Drew, hindi sila matutuwa. Bumalik ako sa veranda. Sumunod si Aljur.

“Ubos na yang beer mo,” sabi ni Aljur at nag-abot ng bago.

“The fuck is wrong with that guy?” sabi ko.

“The fuck is wrong with you?” sabi ni Aljur. “Obviously, moved on na siya. You’re just a laugh for him.”

“Lasing ka na, engilish na eh,” sabi ko. “But no, he has not and he cannot move on from me.”

“Hindi ka ba mauubusan ng plano?”

“Aljur, ano ito?” itinaas ko ang lata ng beer.

“Beer,” sagot niya.

“Alak. At pag may alak, may balak!”

NAUNANG nagpaalam ang mga schoolmates namin. Nabawasan na rin ang mga bisita ni Sylvestre na hindi niya kilala. Apat na lang silang natira. Kami naman ni Aljur, nagkaroon ng sariling mundo sa veranda. Niyaya nila kami pero mas gusto namin ang moment namin. Hinihintay namin silang maubos. Kailangang masolo ko si Sylvestre. Kailangan niyang magpaliwanag sa mga nangyari.

“Mukhang walang planong umuwi ang mga iyan,” sabi ni Aljur.

“Tagalog na ulit,” sabi ko.

“Wala ng amats,” sabi ni Aljur.

“CR lang ako,” paalam ko.

Napadaan ako sa inuman nina Sylvestre sa may sofa. Bagsak na ang dalawa. Si Sylvestre naman, kaya pa, nakangiti pa sa akin nang magtama ang mga mata namin.

Pagkatapos nang matagal na pag-ihi. Andami rin kasi talaga. Naghugas ako ng kamay at naghilamos. Ampula-pula ko na rin. Tapos ay lumabas ako, pabalik sa veranda.

Tulog na ang tatlo sa sofa. Wala si Sylvestre. Tapos nakarinig ako nang pagbagsak.

Nakita ko si Sylvestre sa sahig sa veranda. Nagmadali akong tumakbo at itinayo siya.

“Anong nangyayari?” sabi ko.

Galit si Aljur. Nakatingin kay Sylvestre. Si Sylvestre naman tumayo, parang galit din kay Aljur. Pinag-aayawan ba nila ako. Naramdaman ko ang buhok kong bumagsak mula sa veranda patungo sa baba ng building. Sinapian ako ni Rapunsel.

“Ang dramang kaya ko, hanggang dito lang,” sabi ni Aljur na inilevel ang kamay sa mata niya, bago iaangat ito lampas sa ulo niya. “Pero kayo nandito na. Hintayin kita sa lobby, Drew. Mag-usap kayo nyang Sylvestre mo!”

Habang pinapanood kong lumayo si Aljur, tinabig ni Sylvestre ang kamay kong tumulong magtayo sa kanya.

“Why are you here?” tanong sa akin ni Sylvestre.

Seryoso siya. Mukhang walang pakialam sa mga una kong nasabi at sa mga una niyang pagpapakilala sa akin sa kanyang mga kaibigan. Naguluhan ako. Hindi ko alam. Hindi ako nakapagsalita.

“Leave,” sabi ni Sylvestre. “Sumunod ka na dun sa syota mo.”

“Huy,” sabi ko. “Pinalalayas mo ako?”

“Sinabi ko na before. Ayoko nang magkita tayo ulit. But here you are trying to destroy every inch of good memory I have of you. Umalis ka na, at kakalimutan kong nangyari ang gabing ito.”

“Si Camina ang nagpapunta sa akin dito.”

“Si Camina ang sinunod mo? Ako na mas may iniingatan kang ala-ala? Bakit siya? Bakit hindi ako ang sundin mo?”

“Really? Tell me, bakit kita susundin?”

“I don’t know. Maybe try telling me first. Tell me, why are you here?”

“Pinapunta nga ako ni Camina.”

“Sorry but you fail. Hindi mo masisira ang kasal namin.”

“Wala akong planong sirain ang kasal ninyo.”

“Then why bring my past back here?”

Hindi ako nakasagot. Hindi nawala ang galit na galit na mga mata ni Sylvestre sa mga mata ko. Hindi ko alam ang pinanggagalingan n’on, pero pinipilit ako noong magsabi nang totoo.

“Dahil mahal kita,” sabi ko.

“Alam ko,” sabi ni Sylvestre. “Pero huli na. Hindi na kita mahal.”

“Hindi pa pwedeng mahuli. Minahal mo ko, minamahal kita, pero hindi pa tayo nagmamahalan. Hindi ba pwedeng subukan muna natin?”

“I’m getting married.”

“Call off the wedding. Maghihiwalay lang din kayo, dahil bakla ka, at ako ang mahal mo.”

“You don’t even know me anymore.”

“Nagkahiwalay lang tayo, pero hindi pa nawawala ang nararamdaman mo sa akin. Galit ka pa sa akin. Hindi galit ang kawalan ng pagmamahal.”

“Anong pinagsasabi mo? Galit ako kasi gusto mong sirain ang kasal ko.”

“Yang kasal mo ang sisira sa’yo.”

“Don’t act like my savior when you’re the one who brought me here.”

Napatanga ako. Paano?

Huminga nang malalim si Sylvestre at tumaliko d sa akin.

“Minahal na kita Drew,” sabi niya. “Ipinagpilitan ko ang sarili ko sa iyo. Kaya kong kalimutan ang nanay ko, just to be with you, pero ayaw mo. Kapit na kapit ka sa pagkalalaki mong hindi mo naman napatunayan.”

Naalala ko ang sinabi ni Sylvestre noon. Just right after graduation. Niyaya niya akong maging kami. Tumanggi nga ako. Ang tanga-tanga ko. Tumanggi ako. Bakit ako tumanggi?

“Sorry,” sabi ko habang humahakbang papalapit sa kanya. “I was young. I was afraid. Ayaw ni Tatay sa bakla. You don’t know what my struggles were.”

“ We were young,“ humarap siya sa akin. “Parehas tayo. But you chose fear.”

“Like it was an easy option. Highschool tayo. Pag naging bakla ako, ano? Pagagalitan ako ni Tatay? Hindi pala pagagalitan, sasaktan, bubugbugin, itatakwil tulad nang ginawa niya kay Kuya.”

“Itakwil ka niya, iwan mo siya. Magsasama tayo.”

“Higshcool nga lang tayo?! Hindi tayo mabubuhay ng pagmamahal lang.”

“But love will help us find our way. Kukuha tayo ng dorm, doon tayo titira, we will get a scholarship para magtuloy. We will work if we need to. Hindi naman kita pababayaan.”

“Hindi ko kayang iwan ang tatay,” sabi ko. “Madali sa’yong umalis dahil wala ka namang iiwan.”

Tumahimik siya. Masakit yata ang nasabi ko.

“That’s why we’re here right now, like this,” kalmado na siya. “The options that we chose. And again I am begging you, let this be the last time that we meet.”

“Sylvestre…”

“Sylvestre’s gone,” untag niya sa akin.

“Martin please,” pakiusap ko at yumakap ako sa kanya. “Subukan mo naman akong mahalin ulit. Mahal na mahal pa rin kasi kita.”

Pilit niya akong tinanggal sa pagkakayakap sa kanya. Hindi ako bumitiw. Ayokong bumitiw. At sa palitan naming lakas, nadulas ako. Sumunod si Sylvestre na napapatong sa akin. Nagkatitigan kami. Nakita ko ang lungkot sa mata niya. Hindi siya galit, malungkot siya.

Lumapit ang mukha niya sa mukha ko. Pumikit ako at hinintay ang mangyayari.

CHAPTER 25

ILANG taon ang hinintay ko para maulit ang pangyayaring ito, ang muling magpatong ang aming mga katawan at ang mga mata namin, sa isa’t-isa lang nakatingin. Dumoble ang naramdaman kong init, ang una dahil sa alak na nananalaytay na sa aking mga ugat. Ang sumunod ay ang miss na miss ko ng hininga nang lalaking nasa aking ibabaw.

Nandito na, wala na akong kailangang hintayin pa. Ako na ang lumapit sa naghihintay niyang mga labi. At kahit napakalapit ng mukha namin sa isa’t-isa, napakabagal ng galaw ng buong paligid. Kitang-kita ko ang mga munting pagbabago sa kanyang mga mata, na mula sa galit, naging pagtataka, at paghanga, pag-alala sa aming dalawa. Parang muli niya akong nakilala. At naalala niya kung ano ako sa buhay niya. Walang pagtutol sa kanyang mga mata, kaya’t lumapit akong lalo.

Gahibla na lang ng buhok ang pagitan namin nang may bumagsak na lata mula sa mesa. Natabig. At kung sino ang may gawa, agad naming nilingon.

Nyeta. Panira ng moment.

Nakatayo na parang pusang nakakita ng sasakyang sasagasa sa kanya, si Camina, hindi kumikilos, nanlalaki ang mga mata. Napakagat siya nang labi.

Si Sylvestre, sa gulat, biglang tumayo.

“Lasing lang,” sabi niya.

“Oo,” sabi ko habang unti-unting tumayo at inayos ang sarili. “Wala kaming ginagawang masama.”

“I know,” sabi ni Camina. “Nakasalubong ko lang si Aljur.”

“We we’re just talking about the past,” sabi ni Sylvestre. Damang-dama ko ang pagpapaliwanag niya. It was easy to tell na nagdadahilan na siya, nagpapalusot. “And then the alcohol kicked in. Iyon, natumba.”

“Of course you do. Best friends naman kayo,” sabi ni Camina. “You have a lot of catching up to do.”

Hindi ko naman yata kailangang magpanggap na walang ganap sa amin ni Sylvestre. Pwede ko nang sabihin ang sparks na kung hindi dumating si Camina, ay naging pasabog na. Mali ang timing ng babaeng ito. Kung hindi siya nanggulo, e di sana, nakuha na naming dalawa ang gusto namin, makasex ko si Syvestre at matigil na niya ang plano niyang kasal.

“Oo, marami kaming dapat balikan,” sabi ko.

“Good,” sabi ni Camina. “Dapat magsama pa kayo nang mas matagal.”

Ang supportive ni Camina. Siguro nga, dapat, planuhin na namin ito. Mukhang hindi naman papalag si Camina kung hilingin kong tikman ko ang mapapangasawa niya.

“No need,” sabi ni Sylvestre. “Okay na kami.”

Nanlisik ang tingin sa akin ni Sylvestre. Alam yata niya ang game ko.

“Actually, kailangan,” sabi ni Camina. Lumakad si Camina papalapit sa amin. Kinuha niya ang kamay ko at iniakbay sa mapapangasawa niya. Tapos ay pumunta siya sa kabilang side ni Sylvestre at inilapat ang mukha sa dibdib nito. “Kailangan ninyong maging super close ulit, dear.”

Wala talagang alam ang babaeng ito sa akin. Kapag naging super close kami nang mapapangsawa niya, e kakailanganin na niya ng agila. Aahasin ko talaga ang lalaking para sa akin.

“My Marty, nagback-out ang kapatid mo,” sabi ni Camina. “Wala kang bestman.”

“What?” malakas na sabi ni Sylvestre.

Nagulat si Camina at napaatras. Lumakad si Sylvestre papunta sa telepono niya. Nagdial. Naghintay. Tapos ng hello ay hindi ko na naiintindihan ang mga sumunod niyang salita.

“His family wont be attending our wedding,” sabi ni Camina.

“Kahit si Tita?” tanong ko.

“I talked to her. She said she is still fixing her sched. Pero his step dad at brother, sure na hindi na.”

“Sana naman, makagawa ng paraan si Tita.”

“I’m sure, Mom will try her best. Pero whatever happens, can I please entrust My Marty with you? Ikaw na lang ang family niya.”

“Naikwento pala talaga niya ako sa iyo,” sabi ko. Im actually fattered. Ibig sabihin, mahal talaga ako ni Sylvestre. Bahagi ako ng kwento ng buhay niya. Binahagi niya ako sa mahahalagang tao sa buhay niya.

“Please be his bestman.”

“Okay,” sabi ko.

Yumakap sa akin si Camina.

“And please tell me kapag may nangyari sa inyo,” bulong ng babae. Kinabahan ako. Hindi ko alam kung iyon ang dahilan nang pagbitaw ko o ang mga mata ni Sylvestre na nakatitig sa akin habang papalapit.

“That asshole,” sigawan ni Sylvestre.

Nagulat ako. Ako? Asshole?

“Martin, language!” sigaw pabalik ni Camina. To be fair sa babaeng ito. Ipagtatanggol ako.

“Pinaasa lang niya tayo,” tuloyo ni Sylvestre na naglakad papalayo sa amin. “Gago siya. Gago sila.”

Napaluwag naman ang paghinga ko na hindi ako ang tinutukoy niya. Malamang ang stepbrother at stepdad niya.

“Umasa ka naman kasi talaga,” sabi ni Camina. “Don’t worry, nagawan ko na ng paraan. Pumayag na si Drew na maging bestman mo. Di’ba Drew?”

Hinintay ko ang reaction ni Sylvestre na napalingon sa akin bago ibigay ang pag-oo. Napako kasi ang tingin niya na walang emosyon. Tapos ay tumingin siya kay Camina. Malaki ang ngiti ni Camina na parang tuwang-tuwa sa kanyang plano. Hindi nabago ang mukha ni Sylvestre nang tumingin sa akin.

“Why are you doing this?” tanong ni Sylvestre kay Camina.

“Because I want a perfect wedding and a close to perfect marriage,” sagot ni Camina.

“And what does Drew have to do with that?”

“I don’t know?” sabi ni Camina. “Does he have anything to do with that?”

Hindi nakasagot si Sylvestre.

Nagbago muli ang timpa ni Camina.

“I mean, I don’t want you to be wanting on our wedding day, yung lilinga-linga ka dahil wala ang kapatid mo,” sabi ni Camina. “Drew is more than a brother to you, di’ba? So I think he deserves to be by your side more than your stepbrother.”

Actually, I deserve to be beside him more than you do.

These two are playing games. Ayoko sanang makisali, pero naisip ko. Gustung-gusto ko palang makisali.

“Camina,” sabi ni Sylvestre.

“We only have than a weeks before the wedding day,” sabi ni Camina. “Ako na nga ang gumawa ng stag party mo. Siguro naman, hindi na ako ang pagagawin mo ng iba pang bestman duties? And Drew is here to help me. You. Us.”

“I can just go, kung ayaw ni Syl… Martin,” sabi ko. Ipinakita kong hindi na ako natutuwa. Lumampas na ang limit ko nang pagpipilit ng sarili.

“One minute, Drew,” sabi ni Camina, tapos pumaling ulit siya kay Sylvestre. “May kinatatakot ba tayo? Bakit biglang ayaw mo na lang sa idea ko?”

Iba na ang tono ni Camina. Ang kaninang paglalambing, nagkaroon na nang pananakot.

“Nothing, Camina,” sabi ni Sylvestre.

“Nakakadalawang Camina ka na,” sabi ni Camina.

Napahinga nang malalim si Sylvestre. Nagbago ang kanyang tindig. Nanlambot ang kanyang mukha.

“My Mina,” sabi ni Sylvestre. “I’m sorry, I think I over reacted. Umasa lang talaga ako sa stepbrother ko. It has nothing to do with you, Drew. I’m sorry too.”

Ang bilis naiba ng ihip ng hangin. Tinapatan na ni Sylvestre ng My Mina, ang tawag sa kanya nitong My Matty.

“It’s okay,” sabi ko.

“Please be my bestman,” sabi ni Sylvestre.

“CHOOSY pa ba ako? Ito na ang chance kong hinihintay, Aljur,” sabi ko habang nagkakape kami ni Aljur sa baba ng hotel na pinagdausan ng party.

“Tanggal talaga ang amats ko,” tuloy kong kwento. “Wala pala itong si Sylvestre. Tumitiklop pag si Camina na ang nag-utos. Pero iyon ang pinakamalaking pagkakamali ni Camina. Binigyan niya ako ng chance na tuksuhin ang mapapangasawa niya.”

Matagal-tagal na rin akong nagku-kuwento at bumababa na ang excitement ko, kaya siguro napansin kong ako na lang ang bumabangka sa kuwentuhan. Ngingiti-ngiti lang si Aljur at kahit pag-ulit mga simpleng “ows,” at “ah talaga,” hindi niya maibigay.

“Aljur, may tama ka pa ba?” sabi ko. “Akala ko, kanina ka pa nagkakape dito?”

“Wala na rin yata,” sabi ni Aljur.

“Di ka pumapalag sa kuwento ko?” sabi ko.

“Sorry,” sabi ni Aljur. “May iniisip lang ako.”

Natahimik ako.

Sinasaktan ko na naman ba si Aljur? Kami pa nga pala, at ngayon, planning stage na ako nang pang-aakit sa ibang lalaki.

“Sorry,” sabi ko. “Ang insensitive ko ba?”

“Huh?” tanong ni Aljur.

Natahimik ako.

“Wala,” sabi ni Aljur. “Huwag mo akong intindihin. Iniisip ko lang kung nakapagpadala ako sa bahay para sa tuition ng kapatid ko. Anyway, kinuha ka nyang bestman, at plano mo siyang tuksuhin.”

Napangiti ako. Nakikinig pala si Aljur all the while. Baka nga may iniisip siya. Natatakot lang ako na baka nasaktan ko ang feelings niya.

“Paano mo naman siya tutuksuhin?” tanong pa ni Aljur. “Bakla. Bakla. Bakla? Ganon?”

Natawa naman ako. Pero hindi mawala sa isip ko na baka nagpapalusot lang siya.

“I hope that it is okay na pinu-pursue ko si Sylvestre ngayon,” sabi ko. “I mean, alam naman nating matatapos tayo…”

“Alam ko,” sabi ni Aljur. “Ang poetic pa nga, sa araw pa ng kasal ni Martin sasabay ang last day natin.”

“One week?” sabi ko. “Naghahanap ka na naman ng iba, di’ba?”

“Akin na lang yun,” sabi ni Ajur. “Baka ikaw naman ang magselos, pag nagkuwento ako.”

Natahimik ako.

“Meron na nga?” tanong ko.

“Nagseselos ka na ba?” tanong na sagot ni Aljur sa tanong ko.

Hindi ako nakasagot agad.

“Wala,” sabi ni Aljur. “Tatapusin ko muna ang unwritten contract mo. Actually, nabawasan na ng isang araw ang mga araw natin. Nagpalit na ng petsa ang kalendaryo.”

“Oo nga,” sabi ko. “Kailangan ko na ring ayusin ang mga dapat ayusin sa kasal nila.”

CHAPTER 26

AKO na ang eager beaver.

“Three day leave?” sabi ni Chlarese, ang immediate superior ko. Ine-eschedule ko na sa mga huling araw bago ang araw ng kasal ni Sylvestre. I have to be present on those busy days. At sinabi ko na rin na baka may mga pagkakataong ma-late ako.

Kailangan kong i-treat ang aking immediate superior sa lunch para makuha ito. Matapos ang mga chika at pambobola, iyon, sinabi ko na ang pakay ko.

“Di’ba nakiusap ka sa akin kunin ang posisyon na ito, at bilang kapalit, ipagpapaliban ko ang paglo-law?” tanong ko kay Chlarese.

“Yes,” sagot niya.

“Well,” sabi ko. “Ito na ang kapalit. “Medyo maglo-lowkey lang naman ako. Pero hindi ko pababayaan ang trabaho ko, promise. I will delegate well.”

“Well,” sabi ni Chlarese. “Hindi naman ako nag-aalalang mapapabayaan ang trabaho mo. Kilala kita kumilos. It’s just that, yang education mong pinagpalit sa posisyon mo is just a single use card. Hindi mo na maibabalik sa akin yan.”

“Worh it ito,” sabi ko. “Ako ang mamamatay kapag hindi ako nakapag-leave. My life has just returned and I will die if I won’t grab this opportunity to take it back.”

“Okay,” sabi ni Chlarese.

“Thanks,” sabi ko. “You’re the man.”

“Dati yun,” sabi ni Chlarese. “I am now the woman!”

Tawanan kaming dalawa.

“Pero I suggest matulog ka muna,” sabi ni Chlarese. “Ang eyebags mo, parang may libro na.”

Dedma na sa tulog, Laban na ito. Wala nang bawian.

TUXEDO. Isa sa pinakamahalagang bahaging gagampanan ng bestman ay ang pagsasaayos ng isusuot ng groom sa araw ng kasal. Isusuot. Doon na ako magsisimula. Kailangang magkasuotan muna kami ni Sylvestre. After that, makakapag-report na ako kay Camina. Mapipigilan ko ang kasal nila. Malulungkot si Sylvestre. Ako ang tatabi sa kanya, at iyon, maaalala niya kung bakit siya naging bakla para sa akin.

“Eh nasaan ako sa plano mo?” tanong ni Aljur habang naglalakad kami paunta sa atelier ng designer na kinuha ni Camina para sa kasal niya.

Napatingin na lang ako kay Aljur. Talaga ba?

“Joke lang,” bawi ni Aljur. “Huwag mong intindihin ang nararamdaman ko. Ayos lang ako. Intindihin mo yang si Camina. Ilang araw na lang, kasal na. Magagawa ba ng designer ang tuxedo mo?”

“Kaya nga pinamadali na niya ang pagunta ko rito.”

“Ang close mo na kay Camina ha. Ingat ka dyan. Tandaan mo, aasawahin niya ang plano mong agawin.”

“At sasawahin ko siya,” sabi ko. “And with all her permission, you must remember that.”

“Sa kanya mo iyan ipaalala.”

Magsasalita pa ako nang biglang magtahulan ang mga aso. The designer owned several dogs. Iba-iba ang breed. Nakita iyon ni Aljur at pinuntahan. Pinanood ko lang syang mag-enjoy sa mga aso. Mahilig nga pala sa aso ang lalaking ito.

“Una na ako,” sabi ko.

“Sige lang,” sabi ni Aljur.

Mukhang 1950s pa itinayo ang bahay ng designer at kita pa ang bakas ng kasaysayan sa mga natitira nitong mga muwebles. Isang gwapong binatilyo ang sumalubong sa akin at sinabing tatawagin lang niya ang amo. Naupo ako habang tinawag ng kasambahay ang gagawa ng aking tuxedo.

“Hi,” bati ng lalaki pagdating niya. Hindi katangkaran ang lalaki, pero matikas ang pangangatawan. “I’m Ciem. Sorry if I kept you waiting. Coffee?”

Napatayo ako habang siya ay naglakad papalapit. Nakasunod ang gwapong lalaking kasamabahay na tumawag sa kanya.

“No, thank you,” sabi ko.

“Is it okay kung dito na lang kita susukatan?”

“No worries,” sabi ko.

Habang ginagawa niya ang trabaho, pumasok naman si Aljur kasama ang isang aso. Pagkababa ng aso ay lumapit ito kay Ciem bago nagtatakbo sa loob ng bahay.

“Oh, dinala mo si Chacha, my little chowchow.”

“Ang cute niya,” sabi ni Aljur. “Pinakawalan muna nung lalaki yung mga aso, at itong isa, sumunod sa akin.”

“Hayaan mo sila, baka gusting makipaglaro ng kapatid ko. ikaw din ba? Papasukat?” tanong ni Ciem. “Ang ga-gwapo naman ng mga kaibigan ng mapapangasawa ni Camina.”

Napangiti na lang kami ni Aljur habang sinusukat ni Ciem ng haba ng pantalon ko. Hindi ko na pinansin ang pagtama ng likod ng kamay niya sa pundilyo ko.

Ngumiti siya sa akin. Ngumiti lang din ako.

“Don’t worry,” sabi ni Ciem. “Professional ako.”

“Okay lang,” sabi ko. “Sanay na akong may humahawak niyan.”

Tumingin ako kay Aljur at ngumiti.

“Ay jowaers,” sabi ni Ciem na napatingin kay Aljur. “Sorry. Di ko napigilan. Parang anlaki eh.”

“Sige lang,” sabi ni Aljur. “Malaki talaga ’yan.”

“Ay mapagbigay na jowa,” reaksyon ni Ciem. “Pero true, professional ako. Chika ko lang yan.”

At sinabi niya sa kasambahay niya ang mga numerong nakuha niya. Hindi lang pala ito kasambahay, assistant na rin pala niya.

Matapos ako sukatan ay naglabas ng tatlong kape ang assistant ni Ciem at sumama sa kwentuhan.

“Upo ka, JanJustine,” sabi ni Ciem.

“JanJustine talaga?” sabi ni Aljur.

“Hayaan mo na,” sabi ni Ciem. “Sigurado ka bang hindi ikaw ang susukatan? Sabi ni Camina, may darating pa raw other than Drew Castillo.”

Doon pagkabanggit niya, may kumatok sa pinto, sumilip at pumasok. Si Sylvestre.

“Oh it’s the groom?!” gulat ni Ciem.

Nagulat din ako. Darating pala siya, sana nagsuot ako ng kahit anong makakapagpaalala ng init na mayroon kami noon.

“Sana pala, nag-gown ka,” sabi ni Aljur. “Yung pula. Yung may kasamang malaking sombrero.”

“Hi,” bati ni Sylvestre na tumuloy na rin sa pagpasok sa bahay. “Camina said you’ll be having some changes in the design of my coat?”

Parang hindi alam ni Ciem ang sinasabi ni Sylvestre. Kitang-kita ang kanyang pag-iisip bago siya sumagot.

“Oh yes,” sabi ni Ciem. “But I will clarify the details with Camina. For a while, dear.”

Si Ciem naman ang naglakad patungo sa pinto at nag-dial. Nakipag-usap.

“Pupunta lang ako sa mga aso,” paalam naman ni Aljur. Natuwa naman ako kay Aljur at binigyan niya kami ng space ni Sylvestre. Sumasabay siya sa plano ko.

Naiwan kami ni Sylvestre sa salas. Naupo siya. Sumunod ako. Nasa magkabilang sofa kami naupo. Pinapanood ko siyang tumIngin sa mga bagay sa salas na hindi tatama sa mga mata ko. Hanggang sa mabaybay na niya ang buong silid, at tanging presensya ko na lang ang pwede niyang tingnan. Hindi na siya umiwas. Napatingin siya sa mga mata ko. Ngumiti ako. Ngumiti rin siya. Natunaw ako sa totoo lang. May pagpintig sa malaking ugat ko. Hindi ko iyon inaasahan. May epekto pa rin sa akin ang mga ngiti niya. Dahil na rin siguro sa paggalaw ni Ciem sa pundilyo ko.

“Thank you for being my best man,” sabi niya. “Do you have any idea why Camina asked me to be here?”

“Actually, I don’t,” sagot ko. “I am here to have my Tuxedo. Gagawin pa nga lang yata. Aabot naman daw sa rehearsals.”

“Good,” sabi ni Sylvestre. Tapos ay tumahimik.

Pinanood naming lumabas si Ciem at ang pagtawag niya kay JanJustine gamit ang kanyang kamay. Patuloy ang pagsasalita ni Ciem ng mga tunog na hindi ko naiintindihan. Tapos ay bumalik si JanJustine.

“Sir, mag-uusap pa raw sila ng design, pero pakikuha na lang daw ang sukat ni Sir Martin,” sabi ni JanJustine.

Napatayo kaming dalawa ni Sylvestre.

“Ako talaga ang susukat?” gulat ko.

CHAPTER 27

AYOKO sana talaga, pero inabot ng kamay ko ang medida mula kay JanJustine.

Nakatingin sa akin si Sylvestre na may pandidiri. Ayaw niya ang nangyayari. Hindi ko naman siya masisisi. Pero hindi ko rin magawang mainsulto. Anong pandidirhan niya sa akin? Malamang eh dahil lang ito sa ayaw niyang pakiramdam. Dahil sa naaakit na nga siya sa akin Tama. Naaakit na siya.

Hinawakan kong mabuti ang medida at inilatag ang buong haba.

“It seems like this is what Ciem wants,” sabi ko at umupo. Inilapat ko ang medida sa kahabaan ng binti at hita ni Sylvestre. Mula sa laylayan ng kanyang pantalon patungo sa kanyang pundilyo.

Napalunok si Sylvestre pero hindi gumalaw ang buo niyang katawan.

Napahinga ako nang malalim. Itinaas ko pa ang medida, pinatama ko sa bahagi ng katawan niya, na nasa loob ng tela. Napansin kong bumukol ang harap ni Sylvestre. Gusto niya ang nangyayari.

Tumayo ako ng deretso at humarap sa mukha ni Sylvestre. Nagkatitigan kami. Matagal. Hanggang sa siya ang sumuko.

“This isn’t working,” sabi ni Sylvestre at nagmadaling lumabas. Paglabas ng pinto. Tumakbo.

Biglang nagtahulan ang mga aso.

“Wag kang tatakbo,” sigaw ko.

Napahabol ako kay Sylvestre at naabutan ko siyang nakahinto. Tumabi ako sa kanya, kaharap ang mga umangil na mga aso. Kumapit sa akin si Sylvestre. Takot na takot. Hinawakan ko ang kamay niyang nakahawak sa akin.

May sumipol. May tumawag sa mga aso. Nawala ang pag-aangil ng mga aso at tumakbo patungo kay Aljur. Kumakawag pa ang mga buntot sa pagkaing inihahagis niya.

Bumitaw si Sylvestre sa akin at naglakad palabas ng gate.

Hindi na ako sumunod.

“Anong nangyare?” tanong ni Aljur na papalapit sa akin.

“Hindi ko alam,” sagot ko. Hindi ko talaga alam. Siguro ay tinablan siya sa akin, pero ayoko nang isipin.

NAAYOS ko na ang tuxedo ko at ang mga para sa groomsmen, ayos na rin daw sabi ni Ciem. Ang isusuot ni Sylvestre, pupuntahan na lang daw niya sa bahay. So check na iyon.

Accommodation ng mga groomsmen. May bahay na sila. Ayos na sila.

Bachelor Party. Ginawa na ni Camina.

Regalo ng mga Groomsmen. Wala pa. Ito naman ang susunod sa checklist ng mga gawain ng bestman. Kailangan kong ipunin ang mga kaibigan ni Sylvestre para makabili kami ng regalo.

“Sigurado ka bang nasa opisina yun?” sabi ni Aljur habang nagmamaneho ako papunta sa building nina Camina.

“May sariling opisina daw doon si Sylvestre at doon ko sisimulan ang operation balik jowa,” sagot ko.

“Pinangalanan mo talagang Operation Balik Jowa, ha,” sabi ni Aljur.

“Selos ka na?”

“Ulit-ulit? Hindi ko na sasayangin ang natitirang dalawa’t kalahating araw natin sa kanegahan.”

Nagpark ako at huminga nang malalim.

Papatayin ko na ang makina para bumaba na kami, pero pinigil ako ni Aljur.

“Bakit?” tanong ko.

Hinawakan ni Aljur ang harap at hinimas. Tumitig siya sa akin at kumagat ng labi.

“Selos ka, eh,” sabi ko.

“Pine-prepare lang kita, para pagdating sa taas, galit na galit na ito. Malamang eh, nag-iinit na sa iyo yun. Ilang beses na ba naudlot ang pag-iinitan ninyong dalawa. Sa Gym, sa stag party, tapos, pinatigas mo pa siya sa atelier.”

“Tangina, office sex kami ngayon,” sabi ko at naramdaman ko ang pagpintig ng ugat sa lood ng brief ko.

Binuksan ni Aljur ang zipper ko at ibinaba ang pantalon. Iniangat ko ang puwitan ko para tulungan siya. Hinayaan ko ang init ng bibig ni Aljur na magtaas-baba sa aking harapan.

Hindi masyadong tinted ang kotse ko kaya may kaba ako sa ginagawa ni Aljur. Hindi nawawalan ng dumadaang magpa-park sa area. Umangat si Aljur at sumilip sa paligid habang patuloy na tinataas baba ang kamay niya sa harap ko habang subo ang ulo nito.

“Walang tao?” tanong niya.

“Marami,” sagot ko.

Lumapit ang bibig ko sa kanya. Lalo akong nang-init sa idea na maaaring may makakita sa amin. Gumanti siya ng halik sa aking bibig, at nang magbitiw ang mga labi namin, bumalik siya at muling sumubo.

Hindi ko mapigilang hindi mapaungol. Mahusay ang bibig ni Aljur, kayang-kayang isagad ang aking kalakihan. Dama ko ang dulo kong tumatama sa kanyang sumisikip na lalamunan.

“Ang sarap, Jur,” sabi ko.

Lalo niyang binilisan ang ginagawa habang sinisikipan ang paghigop.

“Malapit na ako.”

Doon siya bumagal.

“Tuloy mo lang, malapit na ako,” pakiusap ko.

Pero unit-unting umangat si Aljur.

“Para libog na libog ka pag nakita mo si Sylvestre,” sabi niya. “Para sa kanya yan ngayon. Pang Operation Balik Jowa.”

CHAPTER 28

MATAAS ang gusali pero kaunti lang ang mga floors. Kung itinayo ito para sa mga condominiums, malamang, 30 floors na ito. Pero labinlimang palapag lang ang gusali nila. Fricia-Sol Building.

Walang masyadong tao. Dahil siguro patay na oras. Pagsakay ko ng elevator, I pressed fifteen. Sa pinakataas daw si Sylvestre ayon kay Camina. Pagkasara ko ng pinto, inayos ko ang bukol kong matigas pa rin mula nang isubo ni Aljur. Mas pinabukol ko para may magandang sight si Sylvestre pagbungad sa kanya.

Ting.

Bumukas ang elevator. Express. Wala akong kasabay. Lakad ako papunta sa receptionist.

“Yes sir,” sabi ni babae sa desk.

“Mr. Martin Syvestre,” sabi ko.

Nag-dial ang babae. Nagsalita. Mahina. Hindi ko narinig. Kumambyo na lang ako at inayos pang mabuti ang harapan ko.

Napangiti ang babae nang humarap siya sa akin at nakahawak ako sa aking bukol.

“Sorry,” sabi ko.

“Okay lang,” sabi ni ateng napakagat ng labi. Hindi ko naman siya masisisi. Maliit ang polo kong soot. Pumuputok ang mga braso ko at dibdib, at flat na flat ang bagsak sa aking tiyan at makipot na bewang.

“Can I go in?”

“Nasa meeting pa si Sir Martin,” sabi ng babae. “Upo muna kayo sa receiving area.”

Pumasok ako sa door sa likod ng reception. May sofa doon at may mga magasin. Tingin-tingin muna ako.

Nabuksan ko na ang magasin. Nakapili nang magagandang model. Nakabasa ng tatlong mahahabang articles. Nakarating sa dulo at isinara. Inulit ko iyon sa mga apat pang magasin. Tumayo ako at pumunta sa receptionist.

“Miss, kay Martin Sylvestre,” paalala ko.

“Wait sir,” sabi niya at nag-dial. Mahina ulit ang usapan. “Sir, nasa meeting pa raw po.”

Ngumiti ako at bumalik sa couch na inuupuan ko. Tumingin ako sa relo. Mag-aalas kwatro na. Nagtext si Aljur.

Aljur: Kumusta? Hindi pa tapos?

Ako: Wala pa. Mukhang iniiwasan pa rin ako.

Aljur: Naku, baka hindi na matigas yan. Gusto mo akyatin kita, patigasin ko ulit.

Ako: Matigas pa. Naaalala pa kung paano mo ito sinubo kanina sa kotse.

Aljur: At kung paano ako nagtaas-baba, habang tinutulak mo ang ulo ko palalim sa ulo ng titi mo.

Ako: Shit, ang sarap, Aljur.

Lalong tumigas ang harap ko. Hindi ko maiwasang hawakan at himasin.

Doon ko lang napansin na may nakatayo pala sa may pinto na nakatingin sa akin. Nakatitig at nang tumama ang mga mata o sa kanya, ngumiti. Ngumiti rin ako at inalis ang kamay ko sa harapan ko.

Umupo ang lalaki sa sofa sa harap ko. Kumuha ng magasin, sinulat ang number niya sa isang pahina doon. Tapos inilagay sa mesa.

Ako: Aljur, may lalaki dito, nagpapa-cute.

Aljur: Bakit mo sinasabi sa akin?

Hindi ako nakasagot agad.

Aljur: Cute ba?

Ako: May itsura. Tall, dark and handsome, at mukhang fresh grad. Mas magugustuhan mo.

Aljur: Alin dun sa mga description mo ang bumagay sa’yo para masabi mong magugustuhan ko?

Ako: Syempre iba ako.

Aljur: Ano? Landian na lang tayo? Text text na lang. ’Saan na ang pinunta mo dyan.

Ako: Sige, wait lang.

Aljur: Anong wait lang? Ite-text mo pa lang?

Ako: Actually, magandang idea na ako na ang magtext no?

Aljur: Hindi mo pa tine-text?

Tapos iyun, nagtext ako kay Sylvestre. Hey, nandito ako sa receiving area ng office mo. What time ka kaya matatapos.

Aljur: Ako na magte-text

Ako: Na-text ko na. Hintay ko na lang reply.

Aljur: Sabihin mo, aalis ka na.Ttapos hintayin mo sa CR.

Ako: Bakit?

Aljur: Sumunod ka na lang.

Ako: Wait lang ako reply. Chill ka muna dyan.

Naghintay ako ng reply pero wala. Nang mainip ako, doon ko lang napansin na pinapanood pala ako ng lalaking nasa harap ko. Ngumiti ulit siya. Gumalaw ang kilay. Ngumiti lang din ako. Tumayo ulit ako at pumunta sa recepstionist. Binalot ng init ang buo kong katawan. Bakit ba kasi nagpa-pre-game kay Aljur?

“Miss, wala pa ba?”

Nagdial ulit siya at bumulong. Tapos, bumalik sa akin. “Hindi pa raw po tapos eh.”

“Okay, pasabi na lang, I need to be somewhere din. Message na lang niya ako pag okay na siya.”

Tapos dumeretso ako sa CR.

Hindi ko naiintindihan pero sumunod na lang ako kay Aljur. Ang kakaiba, ang lalaki kanina, sumunod din sa akin. Naghintay ako sa salamin, tiningnan ang sarili o habang pinapakiramadman ang gagawin ng lalaki. Alam ko namang ina-awrahan ako nitong lalaking ito, pero may kung anong meron sa pagiging inosente.

Pumunta ang lalaki sa urinal at nagbukas ng zipper. Kunwari akong sumisilip pero sinasadya kong sumilip. Ngumiti ang lalaki nang mapansing nakatingin ako sa kanya. Walang tunog ng tubig na bumagsak mula sa bahagi niya. At ang kanyang kamay gumalaw sa kanyang harapan. Napakagat siya sa labi, pinaparating sa akin ang sarap na ginagawa niya sa paglalaro sa sarili.

Ngumiti ako nang malaki at hinawakan ang aking matigas namatigas pa rin na bukol. Pero ito lang ang ibibigay ko sa kanya. Ayoko nang may ipaliwanag kay Aljur. Sapat nang si Sylvestre na lang ang karibal niya.

Humarap ang lalaki sa akin. Ipinakita ang kanyang pinaglalaruan. Matigas na. Malaki ring masasabi. Ngumiti ako.

“Sarap niyan pare,” sabi ko.

“Pwede mong tikman,” sabi niya.

“Sorry,” sabi ko. “Pero taken na ako.”

Nagulat na lang kami sa langitngit ng pintong sumasara. May lalaki sa likod ko. Tiningnan ko sa salamin.

“Tayo ang magpatikim,” sabi ni Aljur.

CHAPTER 29

LUMAPIT si Aljur sa akin at iniharap ako sa kanya. Isa-isang binuksan ang butones ng polo ko habang hinahalikan ako sa aking mga labi. Nakapikit ako sa kanyang mga halik at sa aking pagdilat, nakita kong bukas din ang mga mata ni Aljur at nakatingin sa lalaking patuloy ang pagsasalsal ng sarili.

Nang matanggal ang lahat ng butones ng aking polo, dumeretso ang kamay niya sa aking pantalon. Binuksan niya ito at ibinaba ang zipper. Ibinaba rin niya ang brief ko. Tayung-tayo ang titi ko at tigas na tigas dahil sa nangyayari. Hinawakan ito ni Aljur. Bumitaw siya sa pagkakahalik sa akin at tinawag ang lalaki.

Lumapit ang lalaki sa amin.

“Subo mo,” utos ni Aljur.

“Top ako,” sabi ng lalaki.

“Top naman pala,” sabi ni Aljur at itinaas ang brief ko. “Tara na, tuloy na lang natin ’to sa bahay.”

“Teka lang,” sabi ng lalaki at hinawakan ang ang katigasan ko. Muli niya itong nilabas sa aking brief. Lumuhod ang lalaki at sinubo ang aking kahabaan.

Si Aljur naman ang nagtanggal ng t-shirt at nagbaba ng pants.

“Ito naman,” utos ni Aljur sa lalaki.

Lumipat ang bibig ng lalaki kay Aljur, pero hindi niya binitawan ang akin. Dalawang mahahabang titi ang hawak ng lalaki. Salitan niya itong sinusubo at kinakamay.

Muling lumapit si Aljur sa akng mukha. Bumulong. “Nammiss ko yung batang chinito, eh.” Sabay balik ng halik sa akin. Ginantihan ko ang halik niya.

Tumigil ang lalaki sa pagsubo sa amin at tumayo nagtangkang sumingit sa halikan namin ni Aljur. Bumitiw ang labi ni Aljur.

“Subo mong sabay,” at itinulak ang lalaki paluhod.

Sumunod naman ang lalaki. Pilit pinagkasya ang dalawang malalaking burat sa kanyang bibig.

“Ahhh,” napaungol si Aljur. “Sarap naman nito. Dumihan natin ang building ni Sylvestre.”

Lalo akong nag-init sa sinabi ni Aljur. Hinawakan ko ang ulo ng lalaki at nagsimula akong umindayog papasok bibig nito. Sumunod si Aljur. Halos maluwa ng lalaki ang mga ari namin, pero hindi namin siya pinayagan. Nanlaki ang mga mata ng lalaki. Namula ang mga ito at naluha. Doon naawa si Aljur at hinila ang kanyang sarili palayo.

Pero humabol ang lalaki na parang gutom na batang inagawan ng pagkain. Muli niyang sinubo si Aljur.

“Sarap na sarap sa’yo ah,” sabi ko.

“Ikaw ba, hindi?” Balik sa akin ni Aljur. Muli ko na lang siyang hinalikan. Tapos ay bumitiw si Aljur .

“You want to fuck this guy?” Bulong ko kay Aljur.

“Gusto mo?” Tugon nya.

“Sige.”

Itinayo ko ang lalaking nakalabas na pala ang kanyang katigasan. Malaki rin naman talaga ang kanyang ipinagmamalaki. Hinawakan ko iyon habang marahan akong yumuko para isubo. Napuno ang aking bibig nang ipasok ko lahat. At habang umaatras, ginalaw ko ang aking dila at naramdaman ko ang maugat nitong kahabaan.

Niluwagan naman ni Aljur ang necktie ng lalaki at binuksan ang polo nito. Kaya naman pala malakas ang loob ngumiti, may ipagmamalaki. Bukol ang mga abs. Makinis, walang buhok. Mukhang bata pa. Fresh grad nga siguro. I saw Aljur’s appreciation of the guy’s sculpted chests. Hinimas niya ito bago dilaan ang nakatayong utong.

Napaungol ang lalaki nang pagtulungan namin siya. Nainggit ako kay Aljur. Tumayo na rin ako at sa kabilang dibdin naman ako nagpakasaya. Ang sarap paglaruan ng dila ang utong ng lalaking ito.

Nagkangitian kami ni Aljur habang sabay na sinisipsip ang dibdib ng lalaki.

“Ang sarap kuya,” sabi ng lalaki.

Lalo kaming ginanahan ni Aljur. Tumingin si Aljur sa pumipintig na harapan ng lalaki at siya naman ang bumaba. Dinilaan niya ito mula puno hanggang dulo.

Nainggit ako. Bumaba ako nakidila kay Aljur.

“Ahhhh,” ungol ng lalaki. Nag-urong-sulong ang kanyang katawan sa mga labi namin ni Aljur na umiipit sa kanyang harapan.

Nakita ko ang tuwa ni Aljur sa ginagawa namin. Pinagsasaluhan namin ang isang masarap na pagkalalaki. Napangiti ako at sa dulo ng pagkakadila namin ay hinalikan ko si Aljir. Lumaban siya ng halik.

Iba ang ngiti ng lalaki sa panonood sa aming halikan. Nilaro niya ang sarili. Lalo sigurong nalibugan sa napapanood niya.

“Prep na natin siya,” umatras si Aljur at pumunta sa likod ng lalaki. Tinulak niya ito para mapayuko sa aking harapan.

“Subo mo ulit ako,” utos ko. Agad namang sumunod ang lalaki.

Ibinaba naman ni Aljur nang tuluyan ang pants ng lalaki. Dumura siya sa kanyang kamay at binasa ang likuran. Sinalat ang mainit na butas doon.

Nakita ko ang pag-aalangan ng lalaki. May sasabihin sana siya pero hinawakan ko ang ulo niya at sinagad ko subo-subo niyang pagkalalaki ko. Nakiusap ang mga mata ng lalaki pero ngiti lang ang sinukli ko sa kanya.

Sa salamin nakita ko ang daliri ni Aljur na marahang minamasahe ang butas ng lalaki. Nananabik na ang mukha ni Aljur. Dinuraan ulit niya ang kanyang kamay at inilagay sa butas. Mas basa na ito. Unti unti niyang pinasok ang gitnang daliri. Napatigil ang lalaki sa kanyang ginagawa.

“Ahhhhh,” ungol ng lalaki habang napapapikit. Tinangka niyang bumalik sa pagsubo sa akin pero napatigil ulit siya nang ni Aljur ang daliri sa butas niya.

“Pwede na to,” sabi ni Aljur.

“Una ka na,” sabi ko.

Marahang hinugot ni Aljur ang daliri at inihanda ang sarili. Dinuraan don niya ang sarili at itinutok sa butas na kanina pa niya pinapadulas.

“Dahan-dahan,” sabi ko.

“Tinuturuan mo pa ba ako?” Sabi ni Aljur na napangiti. Tapos ay napakagat soya ng labi habang marahang ipinapasok ang kanyang katigasan sa lalaki.

Napakapit ang lalaki sa akin at sa sink. Iniluwa niya akin at nilingon si Aljur.

“Ang laki kuya,” sabi ng lalaki.

“Masarap ba?” Tanong ko.

“Opo,” sagot niya.

“Mas masarap yan kung subo mo pa ito,” sabi ko at ibinalik ko sa bibig niya ang naninigas kong pagkalalaki.

Marahan ang paglabas-pasok ni Aljur. Ineenjoy ang kahabaan niya sa mainit na butas.

“Ang sikip,” sabi Aljur. “Mukhang naging top nga ito ng isang buwan.”

Nainggit ako kay Aljur. Kaya hinawakan ko ang ulo ng lalaki at ako naman ang marahang gumiling sa bibig nito.

Nainggit din siguro si Aljur at binilisan ang ginagawa.

Ginaya ko si Aljur.

Napansin kong tumitirik ang mata ng lalaki. Lalo akong ginanahan. Pinanood ko sa salamin kung paano namin bayuhin sa harap at likod ang lalaki.

“Ang galing nyo po,” sabi ng lalaki pagluwa ng sa akin.

“Wala pa yan,” sabi ko.

“Ikaw naman?” Tanong ni Aljur.

Tumango ako.

“Napaluwag mo na ba?” Tanong ko habang binabasta ang sarili ko.

“Hindi ka na mahihirapan,” sabi ni Aljur habang inaayos rin ang katigasan niya.

“Sa cubicle tayo. Huwag tayong masyadong matapang.”

Itinaas namin ang mga pants namin at naglakad patungo sa cubicle. Tumungtong si Aljur sa bowl. Hinila ang ulo ng lalaki patungo sa kanyang harapan. Muli ko namang binaba ang pants ng lalaki. Inayos ko ang sarili ko at kinapa ang mainit ngang butas. Lalong nanigas ang pagkalalaki ko. Excited.

Habang init na init ako sa panonood kung paano isubo ng lalaki ang katigasan ni Aljur, bigla kong ipinasok ang sarili ko sa butas ng lalaki.

“Shit, ang init, ang sikip nga,” sabi ko.

Gumalaw ako para matamaan lahat ng bahagi ng loob ng lalaki. Gumanti ang lalaki at naramdaman kong sumisikip ang pinapasok ko.

“Marunong kang magpaligaya dude,” puri ko sa lalaki at tinuloy niya ang ginagawa.

“Ang daldal mo,” sabi ni Aljur at inilapit ang bibig sa akin. Naghalikan kami habang binabayo namin ang lalaki sa magkabila niyang butas.

“Ahhhh,” ungol ng lalaking hawak ang sariling katigasan. Tinataas baba at sarap na sarap sa pagpapaligaya namin sa kanya.

Impit din ang ungol namin ni Aljur. Alam naming kahit kailan ay pwedeng may pumasok at mahuli kami. Pero hindi namin mapigilang mapahalinghing sa sarap.

“Malapit na ako Drew,” sabi ni Aljur.

“Tara,” sabi ko.

Bumaba si Aljur at tumabi sa akin. Hinugot ko naman ang katigasan ko sa lalaki. Umupo siya sa bowl at sa harap niya, itinutok namin ni Aljur ang aming katigasang malapit nang sumabog.

Nakalabas ang dila ng lalaking naghihintay sa aming katas. Gustung gusto niya ito at kitang kita sa naninigas niyang hawak. Taas baba ang kamay niya.

Ganoon din kami ni Aljur sa aming katigasang salitang dinidilaan ng lalaki.

“Eto na ako,” sabi ni Aljur at hinalikan ang aking bibig.

Lumampas sa bibig ng lalaki ang pagsirit ni Aljur. May napunta sa kilay at may sa ilong na malapot na tumulo papunta sa bibig. Isinubo ng lalaki ang patuloy na pumuputok na titi ni Aljur. Lalo akong ginanahan.

Bumaba si Aljut sa aking dibdib at dinilaan ang aking utong.

“Ahhhhh,” ungol kong wala akong pakialam kung may tao sa labas. Napatingala akoat pinasabog ang katas ko. Pasok lahat sa bibig ng lalaki ang pagtalsik ko na agad niyang isinubo.

Nagtaas-baba pa ang lalaki, nililinis ang aking maugat na katigasan. Lumapit sa akin si Aljur at tinapos namin ang lahat sa mainit na halikan.

Habang ginagawa namin iyon, salitan pa rin ang pagsubo ng lalaki sa amin na sumunod na rin sa pagpapalabas.

Hingal na hingal kaming tatlo. Pero kailangan nang maghiwa-hiwalay. Kumuha ng tissue sa gilid ang lalaki at pinunasan ang mukha. Tinanggal ang necktie at isinara ang butones ng polo. Siya ang unang lumabas.

Pagbukas ng cubicle, napahinto siya. May nakita. May tao sa banyo na malamang narinig ang ginawa namin.

CHAPTER 30

NAPAYUKO  ang lalaki at mabilis na lumabas.

Kinabahan ako. Sino ang nakita niya? Nagkatitigan kami ni Aljur habang inaayos ang aming mga sarili.

“Ako na muna,” sabi ni Aljur.

“Palabasin mo na muna,” bulong ko.

“Hindi lalabas yan, baka sumilip pa.”

Hindi na nagpapigil si Aljur at lumabas. Hindi siya huminto tulad ng lalaki kanina. Hindi ko alam ang nangyayari sa labas. Narinig ko na lang na bumukas ang gripo. Naghugas malamang ng kamay si Aljur. Pinto naman ang sumunod na bumukas.

Isa. Dalawa. Tatlo. Apat. Lima.

Kinakabahan pa rin ako, pero kailangan ko nang lumabas.

Hindi na rin ako nagdahan-dahan. Normal lang. Nagflush ako. Lumabas ako ng cubicle. Naglakad. Normal lang. Nagukat ako. Walang tao. Tumingin ako sa salamin at nag-ayos ng sarili. Kaunting hinga nang malalim para matanggal ang hingal. Tapos ay lumabas ako.

Dumaan ako sa receptionist at dederetso na dapat sa elevator nang tawagin ako ng babae.

“Sir Drew, tapos na ang meeting ni Sir Martin,” sabi ng receptionist.

“Ah talaga, sige puntahan ko na siya sa office niya.”

“Sige po, nagyosi lang siya sa taas.”

“Saang taas?”

“Sa may helipad po,” sabi ng babae na tumingin sa side ng building.

“I think i need a yosi too,” sabi ko kahit hindi ako naninigarilyo. “Pwede ba ako doon?”

Tinuro ng babae ang daan.

Emergency exit ang daan papunta sa helipad. Bunuksan ko at inakyat ko. Nakarating ako sa itaas ng building. Sa roofdeck.

Sa edge ng building, nakita ko si Sylvestre. Nakatalikod, at may usok na dumaraan sa kanyang harapan.

“Kailan ka pa nanigarilyo?” tanong ko.

“Oh, you’re still here,” sabi ni Sylvestre. Bahagya siyang tumalikod. Humithit pa ng isa, tapos ay ibinagsak sa sahig ang upos. Tinapakan.

Naglakad ako papalapit sa kanya.

“Yup, and I just wanna ask the numbers of your groomsmen,” sabi ko.

“I left my phone in the office.”

Mas tumalikod pa siya na tinatago sa akin ang paninigarilyo niya.

“Tara,” sabi ko habang papalapit sa kanya. “Babain na natin.”

“But of course, that’s not the only thing why you are here.”

“Actually, iyun lang.”

“You’re here para ipilit pa rin ang sarili mo sa akin. You want us to be back where we left off when we were highschool.”

Gago ito. Ang yabang. Pero actually, yun naman talaga ang plan.

“Gusto ko rin yun,” sabi ni Sylvestre na humarap sa akin. Niyakap ako. Mahigpit. Hindi ako nakagalaw. “Miss na miss kita, Drew. Hindi mo lang alam kung gaano. Sobrang miss na miss kita.”

Ito yung part ng panaginip na kinatatakutan ko kasi ang linaw ng lahat, ibig sabihin, malapit na akong magising at matatapos na ang bumubulwak na kaligayahang nararamdaman ko. Pero hindi ako nagising. Hindi ako natutulog. Hindi ito panaginip. Nakayakap talaga sa akin si Sylvestre.

Yumakap din ako sa kanya. Kung anong higpit ng yakap niya ay ibinalik ko.

“Sylvestre,” sabi ko. “Sorry kung hindi kita nagawang mahalin nung mahal mo ako.”

Bumitiw si Sylvestre sa aming pagkakayakap at saka ko lang napansing may matigas na bagay na nawala sa pagkakadikit sa akin.

Hindi ko na inisip yun dahil hinawakan ni Sylvestre ang kamay ko at tinitigan. Muli siyang tumingin sa mga mata ko. Ngumiti. Ito ang ngiting matagal ko nang hinihintay. Ito ang ngiti ni Sylvestre na para sa akin lang. Hinila niya ako sa gilid. Doon kami nanahimik habang nakapatong ang mga braso namin sa pasimano ng roofdeck. Nakatingin sa kalawakan ng buong syudad.

Walang nagsalita. Hanggang sa tumingin muli sa akin si Sylvestre. Hindi ko napigilang ilabas ang aking nararamdaman.

“Mahal na mahal kita noon, hindi ko lang alam. Hindi ko kayang lagyan ng pangalan ang nararamdaman ko sa iyo, at natakot ako sa pwedeng maging kasingkahulugan noon. Pero Sylvestre. Tanggap ko na. Mahal kita kahit maging bakla pa ako. Sana maalala mo ulit kung ano tayo bago ka umalis.”

“Hindi ko naman nakalimutan kung ano ka sa akin. Pero iyon ka na lang. Ang bestfriend kong minahal na kailangan kong kalimutan. I outgrew you. And I was okay, I am not even sorry,” huminto si Sylvestre. “Until now. Hindi ko alam na naiwan pala kita sa ere. At iyan ang nararamdaman mo.”

Nagbago ang mukha ko. Kumunot ang noo ko.

“Sylvestre, wag ganyan,” sabi ko. “Pinaglalaruan mo ako. Sini-see-saw mo ako. Hindi ko maintindihan kung mahal mo ako o hindi. Kung ano ang gusto mong mangyari. Miss mo ako, pero bestfriend na lang pala ako.”

“Hindi mo siguro naiintindihan kasi hindi mo gusto ang sinasabi ko. You see Drew, I’m getting married. And I like that. Pero hindi ko yun magagawa kung mamahalin kita. Gusto ko nang magkaroon ng pamilya, gusto ko nang magkaroon ng asawa at mga anak. And I don’t want anything to interfere with that dream. Even you.”

“Why even me?”

“Because I love you,” sabi ni Sylvestre. “You know that. At nararamdaman mo iyon kaya mo inilalaban. Dahil alam mong may natitira pa akong pagmamahal sa iyo. Mayroon pa. Marami pa. Pero hanggang bestfriend na lang Drew. Hanggang sa pagiging pamilya na lang. Hindi na kita kayang mahalin sa parang gusto mo. Sa paraang gusto ni Aljur sa’yo.”

Napatango na lang ako. Naintindihan ko naman. Suko na ako.

“Are we cool?” tanong ni Sylvestre.

Lumapit ako sa kanya. Ipinatong ko ang ulo ko sa balikat niya.

“Wala naman akong magagawa,” sabi ko.

“Thanks.”

Nagpahangin pa kaming dalawa sa itaas. Ninamnam ko ang pait ng pagkatao. Wala na. Suko na. Wala ng sign para magpatuloy pa.

Then he said, “Let’s go.”

Naglakad na kami pabalik sa pinto. May problema. Sarado ang pinto. Nakalock.

“Fuck, my phone is in my office,” sabi ni Sylvestre.

Napahawak sa mukha niya si Sylvestre. At pinanood ko siya. Umupo siya sa isang sulok.

“Sylves… I mean Martin, pwede pa ba akong magtanong?” sabi ko.

“Shoot.”

“Bakla ka pa ba?”

“Hindi ko alam,” mabilis niyang sagot habang nakaupo at nakatingala sa akin. Nakatitig. Na parang kinakabisado ang bawat bahagi ng mukha ko.

“Iba na ang mukha mo, Castillo,” sabi niya sa akin at ito ang unang pagkakataon na tinawag niya ako sa apelyido ko.

Iniangat niya ang kamay at iniabot sa akin. Nagpapatayo. Tinulungan ko siyang umangat.

“Mas gwapo ka na kesa dati,” tuloy niya.

“Mas gwapo ka rin,” sabi ko. “At pwede nating ituloy ang bolahan na ito hanggang mamaya.”

Sumandal siya sa pinto at tumingin na lang sa langit. Tumabi ako sa kanya. At tiningnan kung anoman ang nandoon. Sinubukang gawing isa ang aming nakikita.

“Hindi ka na ba kayang gawing bakla ng kagwapuhan ko?” tanong ko kay Sylvestre. “Gawing bakla ulit.”

“Hindi ko naman sinasabing hindi na ako bakla. Hindi ko kasi alam kung nawawala iyon,” sabi ni Sylvestre. “Pag minsan ba akong naging bakla, does that mean that I’ll always be gay?”

“Hindi ko rin talaga alam ang sagot,” sabi ko. “Kasi dati naman akong straight. But it didn’t come back.”

Nagtawanan kami.

“To be honest, Castillo,” sabi ni Sylvestre. “I was with no one in my office. Wala akong ka-meeting sa boardroom ko. I was just talking to myself. Thinking about you. And how much I love you. And if that love still makes me gay.”

“And…”

“And I started not to care…”

Hindi ko na siya pinatapos. Kailangan ko nang sabihin.

“Gusto mo bang magsex dito sa rooftop?” sabi ko. “For old time’s sake. Last na. ikakasal ka na naman.”

Hindi ko alam kung saan nanggaling ang lakas ng loob ko. Last na naman ito. Kung may laban pa, ilalaban ko pa. Sign ba? Sign na ito.

“Ibang-iba ka na,” sabi ni Sylvestre na nakangiti. “You know how to fight for what you think is yours.”

“Because you’ve always been mine,” sabi ko. “We were each other’s first. Siguro, si Garlitos ang nagmulat sa atin sa mundong ito, pero ang mga sumunod doon, tayo na lang dalawa. Fuck, I love the way you thrust your cock inside my mouth. I love feeling your length inside me. And I missed doing you too. Hindi mo ba naiisip kung gaano kaingay tayo. Na parang mga binging naghahanap ng validation sa ginagawa nila.”

Natawa ako nang kaunti.

“I missed our sex, Sylvestre.”

At nakita ko sa kanyang pantalon na namiss rin niya ang sex naming dalawa.

CHAPTER 31

HUMAWAK si Sylvestre sa doorknob. Pinihit. Locked talaga. Napahinga siya nang malalim na parang napakalaking problema na nasarhan kami ng pinto sa rooftop. Marahil ay kinabahan siya. Pinipilit iwasan ang nararamdaman niyang init.

“Locked talaga,” sabi ni Sylvestre.

“Pero ikaw, hindi pa, pwede ka pang kumawala bago ka magpakulong,” sabi ko, binabaan ko ang boses ko. Mas malalim. Mas nakakaakit.

“What do you mean?” tanong ni Sylvestre na alam ko naman na alam niya ang ibig kong sabihin. Bumibilis na rin ang kanyang paghinga. Bumagal ang pagpihit niya sa nakalock na pinto. Hanggang sa bitawan niya ang seradura at ngumiti. Ngiting nagpakabog ng dibdib ko.

Humakbang siya papalapit sa akin at sa bawat hakbang ay lalong nagiging nakakaloko ang kanyang ngiti. Para akong batang virgin na biglang hindi alam ang gagawin. Nagdikit ang katawan namin hanggang ang ulo niya ay lumampsa sa aking mukha, at lumapit ang bibig sa aking tenga. Bumulong.

“For old time’s sake,” sabi niya. Mababa na rin ang kanyang boses.

Napalunok ako at hindi nakagalaw. Shit, gusto ko ito, pero bakit ako naninigas. Lalo pa’t gumapang ang kamay ni Sylvestre sa harapan ng aking pantalon.

“I miss this cock, Castillo,” bulong niya. “I miss everything you just said.”

Napalunok akong muli. Saan nanggagaling ang kabang ito. Gusto ko ito.

“But it seems like it doesn’t miss me,” umatras siya at ngumiti sa akin.

Hinawakan ko ang aking harapan. Hindi tumigigas. Huminga ako nang malalim sa hiya. Lalo pa’t napansin ko ang bumubukol na katigasan ni Sylvestre.

“Nagulat lang ako,” sabi ko. “Kilala mo naman ako. Huwag mo akong bibiglain. Wait lang.”

Tumalikod ako at inilabas ang aking malambot na kahihiyan. Nilaro ko para tumigas. Lumingon ako kay Sylvestre na nakangiti habang nakapamewang. Hinihintay ako. And that thought started to make me hard.

Lumakas na ulit ang loob ko. Dahan-dahan kong ipinagmalaki ang pinaghirapan kong patigasin.

Marahang lumapit muli si Sylvestre sa akin. Akala ko ay mananabik siya. Pero mas pinili niya ang manukso. Lalo akong tinigasan sa ginawa niya. Naramdaman ko ang pagdaloy ng dugo sa mga ugat ko na nagpaigtad sa aking kahabaan.

Nakakainis ang ngiti niya at ang marahang pag-abot niya sa aking katigasan. Pero hindi iyon natuloy. Nagvibrate ang pants ko at napansin iyon ni Sylvestre.

“You have your phone with you?” tanong niya.

“Ah eh,” yun lang ang nasabi ko. Gusto kong magpaliwanag, pero nakita kong nawala na sa mukha ni Sylvestre ang kagustuhan. Tanggal libog face.

“You didn’t ask if I have a phone,” sabi ko.

Tumawa na lang si Sylvestre.

“What was I even thinking,” sabi ni Sylvestre na patuloy ang pagtawa. “Sorry. Put that thing back. And please call for help.”

Tuluy-tuloy ang tawa ni Sylvestre hanggang sa yumakap siya sa akin at humalik sa aking pisngi. “Gago ka, tinamaan ako sa inyo kanina sa CR, eh.”

Bumitaw siya at lumakad muli papunta sa gilid ng gusali.

Inilabas ko ang telepono. Si Aljur ang tumatawag. Nangangamusta.

“Abala ka, sobrang abala ka,” sigaw kong pabulong sa telepono. “Na-lock kami, pakisabi sa guard.”

Narinig ko ang malakas na tawa ni Aljur. Parang alam niyang may naabala siyang malaking event sa buhay ko.

NAKAAKBAY na si Sylvestre sa akin nang bumalik kami sa kwarto niya para kunin ang pangalan ng mga groomsmen niya. Tapos, si Choi ang sinabi niyang tawagan ko para mas madali na ang lahat.

Hinintay naman ako ni Aljur sa lobby ng opisina ni Sylvestre. Naghihintay siya doon paglabas namin ni Sylvestre ng kwarto. Tumayo siya. ngumiti si Sylvestre sa kanya. Hindi pinansin ni Aljur. Alam siguro niya na may kasalanan siya sa akin.

“HAHAWAKAN na niya, Aljur?” sigaw ko sa kotse habang tawa nang tawa si Aljur na nagmamaneho. “Tumigil ka, walang nakakatawa. Napakaabala mo!”

“Hoy, malay ko bang may mangyayari sa inyo sa taas,” sabi ni Aljur.

“Alam mo yun,” sabi ko. “Naramdaman mo. Tigilan mo ako.”

Tawa pa rin nang tawa si Aljur.

“So kasalanan ko talaga?” tanong ni Aljur. “Hindi mo ba naisip na kung gusto talaga niya, hindi niya papansinin ang telepono mo at sinubo na lang niya bigla yang titi mo.”

“Kahit na.”

“Ewan ko sa’yo. Wala kang sense. Bakit hindi mo sisihin yang titi mong kung kailan makakabalik na sa unang pwet na napasukan e, atsaka naman tumiklop?”

“Tangina nga eh,” sabi ko. Nahimasmasan na ako. Hindi na ako galit kay Aljur. “Bakit kasi natin pinagtulungan yung lalaki sa CR kanina. Sana, binuhos ko na lang kay Sylvestre. Sorry Aljur, pero napag-usapan na naman natin to, okay ka na naman dun di’ba?”

“Okay naman,” sabi ni Aljur na natatawa pa rin. “Sinisi mo pa yung na-threesome natin. Eh normal naman sa atin ang maka three rounds. Second mo pa lang kaya.”

Hindi ako nakasagot nagpatuloy lang sa pagmamaneho si Aljur.

“Ang sabihin mo,” sabi ni Aljur. “Na-excite ka masyado. Kaya hindi tumigas. Sobrang anticipation.”

Bigla na namang tumawa si Aljur.

“Tangina, ganun mo ba siya gusto makasex? Hindi ka tinigasan?”

“Tama na nga,” sabi ko.

Inilipat ni Aljur sa harapan ko ang kamay niya matapos niyang kumambyo sa sasakyan. Hinimas niya habang kumakagat pa sa labi pag tumitingin sa akin.

“Tsk,” sabi ko tapos ay tumingin ako sa labas.

“Eh tumitigas pa o,” pang-aasar ni Aljur.

“Eh hinahawakan mo kasi,” sabi ko.

“Ano? Nabitin ka ba? Gusto mo, magpark muna ako?”

“Let’s just go home. I don’t think I’m still in the mood.”

“Drew, antigas. Huwag mo akong niloloko.”

“Oo nga, na-late lang yan.”

“Baka kasi ako na lang ang kayang makapagpatigas dito,” sabi ni Aljur. “Baka naman ayaw na talaga nito kay Sylvestre mo. Puso mo na lang ang bihag niya.”

“Hindi ito case ng head vs heart. And by head I mean the other head. I can still fuck him. Specially now that he wants to fuck me too.”

“Baka naman tanggal libog lang yan.”

“Bakit naman siya malilibugan. Nasa rooftop kami, nakatingin sa papalubog na araw… it’s more romantic than pornish…”

“Siya ang pumasok sa CR kanina,” untag ni Aljur. “Nalibugan iyun. May bahid pa ng libog sa kapwa niya lalaki kahit ikakasal na.”

“Sabi nya nga,” sabi ko. “Alam niyang tayo yun. Nakita mo ba siya?”

“Oo, nakita niya akong lumabas sa cubicle na nilabasan nung tinira natin.”

“Tapos? Ano itsura niya?”

“Galit siya nung una, pero nung nakilala niya ako, medyo nahimasmasan. Lumabas na lang din.”

“Fuck! Fuck! Fuck!” sigaw ko. “Bakla pa rin siya!”

CHAPTER 32

KINAKAPOS na ako sa tulog dahil sa mga bestman duties, pero tuloy ang mga lakad. Kakausapin namin si Choi, ang may listahan ng mga tatapusin ng bestman. Para hindi naman nakakahiya, ako na ang nagmaneho sa amin ni Aljur.

Nakarating kami sa isang condo sa Makati. Para naman kagalang-galang, parehas kaming nag-polo ni Aljur, terno sa jeans at snickers.

“Sylvestre must really hit the jackpot hard in Singapore,” sabi ko. “Biruin mo, sagot nila pati pa-condo sa mga bisita nila.”

“Air BnB lang naman daw,” sabi ni Aljur. “At actually, wala namang gastos si Sylvestre. Puro pamilya ni Camina ang gumalaw.”

“Dami mo ring alam,” sabi ko.

“Magka-text kami minsan.”

Napatingin ako kay Aljur.

“Tigilan mo ako nang tingin-tingin na ganyan,” sabi ni Aljur. “Wala akong dapat ipaliwanag.”

Hindi na lang ako nagsalita. Hindi ko kinausap si Aljur. Kahit naglalakad na kami, hindi ko siya pinapansin. Ang gago naman, ngingisi-ngisi. Nang-aasar pa. Ganun kami hanggang sa makarating sa elevator. Nilakad namin ang pasilyo hanggang sa makarating sa room 509. Pinindot ko ang doorbell. Tumunog. Naghintay. Walang nagbukas. Isa pa. Wala.

“Wala yatang tao,” pansin ni Aljur.

Isang doorbell pa. Wala pa rin.

“Drew, alam mong kaya kong laruin itong walang pansinan,” sabi ni Aljur. “Pero dahil nauubusan na tayo ng oras, okay lang ba na huwag mo na lang akong kausapin kapag hiwalay na tayo. Sandali na lang naman.”

“Ewan ko sa’yo,” sabi ko. nakakainis. Sa akin pa ginagamit ang pakikipaghiwalay ko sa kanya. Nang-aasar talaga.

“Sige na,” siya naman ang nagte-text sa akin. “Sumasagot lang ako.”

Hindi pa rin ako nagsalita.

Hindi na naman siya nagsalita. Tapos huminga nang malalim.

“Alam mo ang sakit lang kasi na alam ko na naiinggit ka, dahil ako ang tinetext ni Sylvestre at hindi ikaw. Hindi nga inggit eh, selos. Ayoko na ring gawing issue yun. Ayoko nang palakihin. Kaya please naman. Huwag na tayong magdedmahan.”

Tumingin ako Aljur. Poker face. Nakangiti si Aljur. Nakakapikon ang kagwapuhan din ng gagong ito. Nanliit pa lalo ang mata niya at lumapit sa akin.

“Ngingiti na rin ’yan,” sabi ni Aljur, tapos ay ngumuso na parang naghahanap ng halik.

Nakakainis. Hindi ko napigilang ngumiti. Sinamantala ni Aljur ang pagkakaton na iyon at ang pagnguso ay itinuloy sa paghalik sa akin. Hindi naman ako tumutol. Aljur has the softest and sweetest kisses. Kaya iyon, nasa pasilyo kami ng hindi namin kilalang condominium nagmo-MOMOL.

Napahinto lang kami nang bumukas ang pinto. Isang pawisang chinito ang nagbukas. Naka-boxer shorts at nakasando na baligtad ang pagkakasuot.

“What?” tanong ng chinito na parang galit at nabitin sa ginagawa. To be fair, galit din ang braso niya, pintog na pintog. Pero hindi libog ang naramdaman ko. Takot. The fuck, hindi naman ako sinabihan ni Sylvestre na ito ang lalaki sa stag party niya na nakatitigan ni Aljur. Yung sana ay hindi homophobe. Inihanda ko na ang sarili ko sa sapakan.

Pero imbes na magalit sa nakitang naghahalikang dalawang lalaki. Ngumiti ang chinito.

“You? Drew?” tanong nito. “Martin’s new best man?”

“Yup, that’s me,” sagot kong medyo nagtataka. “Sorry if…”

“No problem,” sabi niya. “Go in. You can continue what you’re doing inside.”

Napangiti ako. Napangiti rin si Aljur. Sumunod na kami sa na lalaki sa pagpasok sa unit niya. Huminto kami ni Aljur sa salas nang humarap muli sa amin si Choi.

“Water? Anything?”

“Water will do?” tanong sagot tapos ay sinubukan kong timplahin ang sitwasyon. “Choi right?”

Tumango lang ang chinito at tumalikod. Kasabay noon, napansin kong nag-iwan siya nang malagkit na ngiti kay Aljur. Hindi yon napansin ni Aljur na tumitingin sa paligid. Nahihiyang tumingin sa mata ni Choi sa takot na sapakin siyan ito. Pero iba ang napansin kong tingin ni Choi.

“How do you find our last threesome?” tanong ko kay Aljur, malakas, pinaparinig sa lalaki ang usapan.

“Sarap naman,” sagot ni Aljur na mahinang mahina at may pagbabanta na huwag mag-ingay.

“You wanna try again?” sabi ko ulit na may lakas muli.

“Sino? Dyan sa homophobe na yan? Ayokong mapaaway.”

“Hindi ka mapapaaway. Mapapalaban ka. Tayo.”

“Pwede ba yan?”

Tumango ako.

“Tara,” sabi ni Aljur.

Dumating si Choi dala ang tig-isang basong tubig para sa amin ni Aljur. Kinuha ko ang akin, pero nang aabutin na ni Aljur ang sa kanya, sinagi ko ito, kaya naman natapon ito sa katawan niya.

“Sorry,” sabi ko. Kinuha ko ang baso namin at ipinatong sa mesa. Inilabas ko ang panyo ko at pinunasan ang katawan ni ni Aljur.

“Drew?” sabi ni Aljur. Na parang nagrereklamo pero may pang-aakit sa mga mata. Alam na rin niya na pinapanood kami ni Choi. Tumingin si Aljur sa chinito at at muling bumalling sa mga mata ko. Bumulong. “Tangina, may kantot na naman tayo.”

Habang pinipunasan ko ang katawan niya ay unti-unti ko namang tinanggal sa pagkakabutones ang polo.

“Can we have this dried first,” tanong ko kay Choi habangpinapakita ang kahubaran ni Aljur. Napalunok si Choi bago tumango. Napansin ko ang pag-iinit niya.

Kinuha ni Aljur ang isang baso pang tubig. Habang nakatingin kay Choi, binuhusan niya nang kaunti ang aking damit.

“He needs his shirt dried too,” sabi ni Aljur sa kanyang Pinoy accent. At hinubad ko na rin ang polo ko.

“Why don’t you take your pants off, too,” sabi ni Choi na lumalapit na sa amin.

Sumunod kami ni Aljur kaya naman paglapit sa amin ng bagong lalaki ay nakatambad na sa harap niya ang namumukol naming mga brief. Hinwakan niya ang aming mga harapan habang nakatitig kay Aljur.Gusto talaga ng baklang ito ang jowa ko.

Lumapit ang mukha ni Choi kay Aljur at idinikit ang kanyang mga labi. Tumingin sa akin si Aljur na parang nagpapaalam. Pumayag ako kaya naman gumalaw ang mga labi ni Aljur kasabay ng labi ni Choi habang ang mga mata niya ay nang-aakit sa akin.

Hanggang sa lumabas ang dila ni Choi, ipinasok sa bibig ng jowa ko. Nakadilat pa rin si Aljur at pinapakita sa akin ang kaya ring gawin ng kanyang dila. Hindi na ako natuwa. Hinawakan ko ang balikat ni Choi at tinulak siya pababa sa harapan ni Aljur.

Naunawaan naman ni Choi ang gusto kong mangyari. Ibinaba niya ang brief ni Aljur. Napasinghal siya sa laki nang nakita niya. Napangiti si Aljur. Pero ako hindi. May selos pa rin ako sa naganap na halikan at gusto kong patunayan na mas magaling ako sa chinitong ito. Inilapit ko na ang bibig ko kay Aljur, at hindi siya tumanggi. Ibinigay niya ang halik na hinahanap ko. Akin ang mga halik na ito at hindi kay Choi

Si Choi naman ay nag-init sa nakikita niya, sinubo niyang buo ang kalakihan ni Aljur habang naluluhang pinanood ang aming halikan.

Ibinaba ko naman ang aking brief. Hindi pwedeng si Aljur lang sinusubo nya. Inilipat ko ang ulo niya sa harap ko, at hindi naman siya nalungkot sa nakita niyang ipapalit sa bibig niya. Agad niyang hinawakan ang matigas na matigas ko na ring ari.

Tinuro ko si Aljur sa sandalan ng sofa para doon siya maupo. Tinanggal niya ang sapatos at pantalon bago sumunod. Pag-upo niya ay bumukaka siya at iniharap sa aking ang tayung-tayo niyang harapan. Hindi na ako naghintay ng utos at agad kong sinubo ang titi ni Aljur. Sarap na sarap siya sa pagsubo ko habang si Choi naman ay ganadong-ganado sa ibinibigay ko sa kanya.

Nasa ganoon kaming posisyon nang bumukas ang kwarto.

CHAPTER 33

“WHAT’S that noise?” sabi ng isang lalaking nakahubad at may tapis na twalya. Katatapos lang maligo. Napatulala ito sa pagkakita kay Aljur. Naningkit ang mga singkit nang mata. Hindi ko alam kung nakakakita pa.

“What are you doing here?”

Napatayo si Choi, na ikinalito ko. Bakit sila dalawa.

“Sorry, Jervis,” sabi ng lalaking nakahawak pa sa titi ko.

Masama pa rin ang tingin ni Jervis kay Aljur.

“Drew, kambal yata,” sabi ni Aljur. “Siya yata yung nasa stag party.”

Hindi na ako nakasagot.

“Why don’t you just join us here,” sabi ng kakabal na kasama namin.

“No,” sabi nito.

Umurong ang tigas ko. Ganoon din si Aljur.

“You take them here,” bawi nito.

Ngumiti ang kasama namin.

“Let’s go,” sabi niya.

“The fuck,” sabi ko habang tinatanggal na rin ang sapatos at pang-ibaba. “Hindi ako handa sa foursome.”

“Tangina mong hindi ka handa,” sabi ni Aljur. “Pwede nang ipa-X-Ray yang titi mo, parang buto sa tigas.”

Nakaupo sa gilid ng kama si Jervis nang pumasok kami. Wala ang twalya niyang tapis. Tumabi sa kanya ang kakambal niya. Lumapit kami ni Aljur.

“Ngayon lang tayo makakatikim ng kambal,” sabi ni Aljur.

“And this is our first foursome,” sabi ng lalaking nakatitigan ni Aljur sa party ni Sylvestre. “I’ve been telling Jerold about you by the way.”

“About me?” Tanong ni Aljur. “Bakit ako?”

“You were so hot on Martin’s party. I’m Jervis and this is Jeorld,” paliwanag niya. “Just so you’ll know who your fucking.”

“You do this all the time?” nag-english si Aljur.

“We’re not into incest, but we enjoy watching each other have fun,” sabi ni Jerold.

“Tangina, parang pinapanood ninyo lang ang sarili ninyong nakikipag-sex,” puna ni Aljur sa magkamukhang-magkamukhang kambal sa harap namin.

Tuwang tuwa ang sila sa tig-isang titi sa kani-kanilang mga bibig. Napatingala naman si Aljur sa ginagawa sa kanya ni Jerold.

Ang sarap panoorin ng pag-iinit ni Aljur. Gusto kong lumapit kay Aljur, ngunit pinigilan ako ni Jervis na nakasubo sa akin. May kung anong kaba ako sa hindi ko pagsama sa pagpapaligaya kay Aljur.

Napansin iyon ni Jervis.

“I wanna suck him too,” sabi ni Jervis.

Lumapit kami ni Jervis sa pwesto ng dalawa, pero pinigilan ako ni Jervis. “You just watch dude.”

Tumayo si Jerold at isinubo kay Aljur ang titi niya. Si Jervis naman ang pumalit sa pagsubo ni Jerold kay Aljur. Gusto kong sumali, pero nakatitig sa akin si Jervis at pinakita kung gaano kasarap si Aljur.

Nakapikit si Aljur sa nagaganap. Sarap na sarap, sarili lang niya ang iniisip sa kaligayahang ito. Hindi ako kasali sa pantasyang nagaganap sa kanya.

Hanggang sa iluwa ni Aljur si Jerold.

“Paligayahin mo si Bestman,” utos ni Aljur.

Hindi ko na napigilang mawala sa sarili sa sarap ng ginagawa ni Jerold sa akin. Naghanap ako nang mapapasahan ng init ko, pero hindi nakatingin si Aljur sa akin.

“They are so hard,” sabi ni Jervis.

“Yes, bro,” sang ayon ni Jerold. “I can’t wait to ride them.”

“Kantutin na natin ang dalawang ’to,” sabi ni Aljur.

Inalis namin ang mga titi namin sa bibig ng dalawa at tinutok sa butas ng kambal. Nakahiga si Jerold, si Jervis, nakadapang pabaligtad sa kakambal niya.

“Ahhhhh,” ungol nila. Hindi ko na alam kung sino sa kanila ang nagsasaalita.

“Fuck, you’re good.”

“Fuck me hard!”

Wala na kaming pakialam ni Aljur, basta binayo na lang namin ang mga puwet sa harap namin.

“Ahhh, sarap nito, Aljur,” sabi ko. “Ang sarap mo panooring kumantot habang may kinakantot din ako.”

“Tangina, oo,” sabi ni Aljur. Pero hindi niya ako pinapanood.

Nagsimulang maging impit ang ungol ng kambal. Kahit na magkasabay namin silang pinapaligaya, mukhang may values pa rin naman sila. Kahit na tumatama sa mukha nila ang titi ng isa’t-isa, ay hindi nila ito sinusubo. They just wanted getting fucked together. Hindi nga nila thing ang incest. Sobrang sarap, ungol na lang ang naibigay nila, at hindi na sila mapakali sa gagawin.

“Palit tayo,” sabi ko.

Hinugot namin ang aming mga sarili sa kambal. At inilipat namin ang dalawa sa gilid ng kama. Nakatayo kami sa sahig habang ang dalawa naman ay nakabukaka sa kama. Ako naman kay Jervis. Hinawakan ko ang mga binti niya at iniangat. Siya namanang humawak sa katigasan ko at nagpasok nito sa kanyang butas. Nang pumasok ang ulo ay napaungol siya. Nakita kong nawala ang itim ng mga mata niya nang umabot sa dulo niya ang aking kahabaan. Doon ako nagsimulang maglabas pasok. Nabaliw si Jervis sa sarap.

Nauulol din sa kainitan si Jerold habang binabarurot naman siya ni Aljur. Hinawakan ni Aljur ang dalawang paa ni Jerold sa isa niyang kamay.

Lumapit ako sa isa pang kamay ni Aljur at hinawakan ko. Inilapit ko siya sa akin. Kasama niya ako sa sarap na ito, ipaaalala ko lang. Hinila ko siya sa akin, at hinarap siya para halikan. Dumilat si Aljur at tumitig sa akin habang sabay kaming kumakantot at naghahalikan. May yabang sa mga titig niya. Ang sarap.

“Bro, I’m coming,” sabi ni Jervis.

“Wait for me,” sabi ni Jerold. “I’m close.”

Parang lalo kaming ginanahan ni Aljur sa narinig. Mas matindi pa ang pagbayo naming ginawa. At ilang sandal pa, nagtalsikan ang katas ng singkit na kambal. Nanginig pa ang kanilang mga hita sa sarap.

“Malapit na rin ako,” sabi ni Aljur.

“Let’s go,” sabi ko.

Tinanggal namin ang mga condom at umangat kami sa kama, itinutok ang mga katigasan namin sa bibig ng kambal. Ako kay Jervis, siya kay Jerold.

“Lalabasan na ako, Drew,” sabi ni Aljur at ipinutok sa mukha ng chinito ang lahat ng kanyang katas. Ang daming tumalsik, may tumama pa sa mukha ng lalaking para sa aking tite nakahanda.

“Ako rin,” sabi ko na lalong ginanahan sa pagsirit ni Aljur. Tutok lahat sa bibig ni Jervis ang pagtalsik ko. at pagkatapos ng mga anim na putok, sinubo ni Jervis ang ulo at sinipsip ang natitira pang katas.

Napakapit ako kay Aljur sa panghihina ganoon din si Aljur. Nagyakap kami, at nagpalitan ng halik.

“You guys are freaks,” sabi ko sa kambal.

“And today, we are your freaks,” sabi ni Jerold.

“Wala akong problema sa mga freaks,” sabi ni Aljur. “Ang sarap ninyo.”

“Thanks,” sabi ni Jervis. “And you two were great too.”

And just like that, we were four bodies lying on a single bed. Magkatabi kami ni Aljur sa gitna at ang kambal na Jervis at Jerold Choi ang nasa magkabilang tabi namin.

“Drew seemed to learn some tricks from Martin,” sabi ni Jervis.

“Yup,” sang-ayon ni Jerold.

Napangiti ako na medyo ikinangiwi ni Aljur.

“Oh, don’t be jealous,” sabi ni Jervis. “You did well too.”

“I’m not,” sabi ni Aljur sa kanyang Filipino accented English. “I’m just surprised that you’ve had this fun with Martin.”

“Oh, we were the last one on his three month rule before Camina came into the picture,” sabi ni Jervis.

“We actually didn’t finish the three months,” digtong ni Jerold. “but it was fine. I think he is happy with Camina.”

“Yup,” pasok ni Jervis. “Martin needs that kind of control in his life.”

“Direction, actually,” sabi ni Jerold. “Martin was great but he didn’t know where to put his talent, until Camina. And everything in him fell into the right places.”

Gusto ko nang magsalita, pero humigpit ang hawak ni Aljur sa kamay ko. Pinipigilan ako.

“Only two people have that effect on him,” sabi ni Jervis. “Camina of course.”

Ako naman ang humigpit ang kamay kay Aljur.

“And the other one is you,” sabi ni Jerold.

Gusto ko ang sagot ni Jerold, pero kinabahan ako.

CHAPTER 34

“DOES Camina…” hindi ko natapos ang tanong ko dahil humigpit na naman ang kamay ni Aljur.

Tumingin ako kay Aljur. Huminga siya nang malalim at hinayaan ako.

“Does Camina know that Sylves… I mean Martin is gay?” tanong ko.

“I don’t know,” sabi ni Jerold.

“And I don’t care,” sabi ni Jervis.

“They are happy and we don’t wanna take that away from them,” sabi ni Jerold.

“But you can,” sabi ni Jervis.

“And why would he do that?” tanong ni Aljur.

“Because we love, all of us, love Martin and he will be miserable being married with a guy,” sabi ni Jerold. “We can have everything money can buy, but the two’s happiness is the best gift we can give.”

“And again, why would he,” tinuro ako ni Aljur. “Do that?”

“Because we cant,” sabi ni Jervis.

“And he can,” turo ni Jerold sa akin.

MULI akong natahimik hindi dahil naiinis ako kay Aljur, kundi dahil napaisip ako sa sinabi ng kambal. Si Aljur na ang nag-volunteer magmaneho dahil nawala na ang focus ko. Hinayaan niya akong mag-isip. Nakapag-usap na kasi kami ni Sylvestre. Pero ano ito? Muntik na niyang hawakan ang titi ko sa rooftop. tapos ngayon, itong kambal, sinasabing mahal pa ako ng bestfriend ko. At ang bestfriend ko, kailangan kong iligtas sa eternal damnation ng pagkakakasal sa babae.

Nakarating ako sa bahay. At matapos ang isang halik, nagbilin si Aljur.

“Maganda na ang nangyari sa rooftop,” sabi ni Aljur. “Malaya na siya. Malaya ka na. Libog lang yun. At kung mahal mo si Sylvestre, hahayaan mo siyang maging masaya sa buhay niya. Hintayin mo na lang siyang maging malungkot, maranasan kung nagkamali nga siya, atsaka mo siya balikan. Na kung totoo ngang mahal ka niya, siya ang babalik sa’yo.”

“Wow, you just summarized everything,” sabi ko.

“Tangina ang traffic na dinaanan natin sa EDSA at hindi mo ako kinausap,” sabi ni Aljur. “Ako na ang kumausap sa sarili.”

“You really are crazy,” sabi ko. “Siguro boses ko pa ang naririnig mo sa utak mo while discussing everything.”

“Oo, baliw ako” sabi niya. “Baliw na baliw sa’yo.”

Humalik ulit siya at pinanood kong sumakay ng elevator.

Two versus one. Si Aljur laban sa kambal. Sino ang susundin ko? Gusto kong pumanig sa kambal dahil dalawa sila, pero strangers naman ang dalawang iyun. Kaya one half lang ang boto nila. At dahil dalawa, isa. So one versus one. Kailangan ko ng boto na lalamang.

Nag-dial ako ng telepono.

“Bakla, ano?” sagot ni Kuya. “Naka-beauty rest ako, may audition ako sa Ms Q and A.”

“Kuya…” sabi ko na hindi ko na natapos dahil binabaan na ako.

Nag-dial ulit ako.

“Putangina, kasasabi ko lang na nakabeauty rest, tatawaging mong kuya,” sagot ni Kuya Dexter.

“Sorry Ate,” at sinabi ko sa kanya ang problema ko.

“Kahit ano pang sabihin ko, o ni Aljur o ni Sylvestre mo, isa lang dapat mong sundin,” sabi ni Kuya Dexter.

“Ang sarili ko?” tanong ko.

“Hindi lang ang sarili mo,” sabi niya. “Ang nasa puso mo.”

“Okay,” sabi ko.

“At syempre, susundin mo ang kagagahan mo,” sabi ni Kuya. “Kasi naman kung naniniwala ka kay Aljur e sinunod mo na siya.”

“I know,” sabi ko.

“O siya,” sabi ni kuya pero humabol pa siya. “Oyoyoy! Si Tatay ba nakausap mo na?”

“Uy concern siya kay Tatay,” sabi ko.

“Gaga!”

GAGA na kung gaga.

Pero itinaas ko na ang glass of champagne. Ngumiti at sinimulang basahin ang sinulat ko sa index card.

“I guess I am lucky that Martin’s stepbrother is not here with us. That gave me a chance to be here, take the shoes of his best man. But if this happened a few years ago, when he was more comfortable with people calling him Sylvestre rather than Martin, I wouldn’t just be here as his bestman, I would have been his best bro. I used to be the brother he never had. We were more than bestfriends. But not enough to be lovers, of course. I wasn’t gay then. Then. Until he came out and told me that he loved me. Camina I’m sorry that I’m saying all of these right now. But I think this is the best thing I can do not just for us but especially for you. Nothing may have have happened between us in the recent days, but before meeting you, we were each other’s best fuck. Forgive my selfishness, but this will save us a lot of tears and heartaches in the future. Martin is gay, and he loves me. And I love you too, Sylvestre.”

CHAPTER 35

“WE were each other’s best fuck? Sana naglagay ka na lang ng bomba sa reception tapos pinasabog mo,” puna ni Aljur sa speech ko Aljur.

“Jur, ito na ang full-circle ng kwento namin,” sabi ko. “Ito ang hamon sa akin ni Sylvestre noon, ipaglaban ko ang para sa akin. Siya yun. At sasagipin ko siya, sa pabigla-bigla niyang desisyon. Bakla siya, ikakasal siya sa babae. Kahit sino, magsasabi, hindi na naman pinag-isipan ang desisyong iyon.”

“Sure ka?” tanong ni Aljur. “Sa tingin ko, iyon ang pinaka-pinag-isipang desisyon niya. Kasal iyon. panghabambuhay yun. At lahat ng pagtanggi niya sa iyo ay sumusuporta sa desisyon niyang iyon. Alam ni Sylvestre ang ginagawa niya.

Natahimik muna ako bago ako nagsalita.

“Jur naman,” sabi ko. “Mas kailangan ko ang suporta mo ngayon. Ito na yun oh, final na. Rehearsal na ng kasal nila mamaya. Hahayaan ko bang maging maayos ang rehearsal para lang sa kasal pa nila ako magkalat?”

“Hindi ba pwedeng hindi ka na lang magkalat?”

“Hindi. Kaibigan ko si Sylvestre at kailangan ko na siyang tulungang maglinis bago pa ang kumalat. Totoo naman ang sinabi ko diba? This will save all of us from tears and pain in the future.”

“Pwede naman totoo yan, pero pwedeng sa’yo lang totoo. Sa kanila kaya?”

“Sa kanila, totoo rin naman,” laban ko.

“Sigurado ka? Kasi sa akin, hindi,” sabad ni Aljur.

“Paano naman magiging totoo sa iyo yun, eh ayaw mo naman akong mapunta kay Sylvestre, kasi gusto mo, sa iyo na lang ako.”

Napabuntong hininga si Aljur sa sinabi ko.

“Mapapanggap akong hindi ko iyan narinig.”

“Ayaw mo lang gawin ko ito kasi, gusto mo kapag natapos ang three months natin, wala rin akong pupuntahan, di’ba?”

“Seryoso ka talaga?” umiling si Aljur.

“Ang selfish mo naman, Aljur. Sana naman, Hindi naman pwedeng ikaw lang ang nag-eenjoy dito sa pagtatapos ng tatlong buwan natin. Oo, bullshit na itong three month rule ko. Pero last chance ko na ito sa totoong pag-ibig.”

Nanatiling nakatitig si Aljur sa akin. Very much in disbelief. May nasabi ba ako? Hindi ko alam. Pero dinugtungan ko na lang ang mga sinabi ko.

“Kung ayaw mo ako suportahan, huwag mo na lang sirain ang plano ko,” sabi ko.

Umiling si Aljur bago siya nagsimulang magsalita.

“Pasensya na, ha. Hindi kita masasamahang sumira nang napakaraming buhay, kasama na ang sa’yo.” Nag-ayos ng gamit si Aljur at umalis.

MAHABA ang biyahe ang papunta sa Batangas kung saan gaganapin ang kasal nina Martin at Camina. Naramdaman ko ang haba ng biyaheng ito dahil sa aking pag-iisa. Nitong mga huli kasi, sa bawat biyahe ko, nahahawakan ko ang kamay ni Aljur, maging siya man o ako ang nagmamaneho. Pero kailangan ko na muna iyong makalimutan.

Binuksan ko ang telepono ko at kinabisadong muli ang mga salitang binigkas ko kay Aljur. Nilagyan ko pa ng adlib. Binubuo ang mga conversations na sa utak ko lang talaga, at nagbabakasakaling magkaroon ng puwang mamaya sa speech ko.

Pero nawawala ako pagdating sa “…we were each other’s best fuck.” Bumabalik sa akin si Ajur. Naramdaman ko ang pag-iisa.

Tinanggal ko muna sa screen ng phone ang speech ko at nag-dial ako.

“Ate,” sabi ko nang sumagot si Kuya Dexter.

“Perfect greeting to a perfect woman,” sagot niya.

“May titi ka pa,” sabi ko.

“Wag kang ano,” sabi ni Kuya. “O bakit ka napatawag?”

Hindi ako nakasagot.

“Matanda ka na Drew,” sagot ni Kuya sa aking katahimikan. “Nagkausap na tayo, di’ba? Wala kabang ibang friend?”

“Meron,” sabi ko. Pero wala na siya. Umalis at hindi ako sinamahan sa biyaheng ito. Pero hindi ko na nasabi iyon. Natahimik lang ako.

“Bakla, matanda ka na. Ilang beses ka na nakaboto sa eleksyon. Ilang beses mo nang nailagay sa kamay mo ang kapakanan ng bansa, na kahit alam nating magiging kasumpa-sumpa ang kalalagyan ng Pilipinas sa binoto mo, eh pinangatawanan mo naman.”

“Hindi na ako masaya sa binoto ko,” sabi ko.

’Hindi yun ang punto ko. Ang sinasabi ko ay, alam mo na ang tamang gawin.“

“Alam ko naman,” sabi ko. “Kaya lang, nakasakit ako. Nagi-guilty lang ako kay Aljur. Baka sukuan na niya ako.”

“Anong gusto mong side ko?” tanong ni Kuya.

Hindi na naman ako nakasagot.

“Pwede kong sabihin sa iyo na sundin mo ang nasa puso mo at huwag mong isipin ang sasabihin ng iba,” sabi ni Kuya. “Dahil I believe, at the end of the day, when the sun comes down, it is gabi na, at nag-iisa ka, pagsisisihan mo ang mga bagay na pinalampas mong maaaring makapagpasaya sa iyo.

“Pwede rin naman kitang hayaang magkwento lang nang magkwento habang nagme-make-up ako dito, tapos sasagot lang ako ng, ‘tapos’ everytime may maaayos akong part ng mukhang kong inaayos. Mukha na rin akong mabuting kapatid on that part.”

“Pwede kong idikdik sa iyo na napakalaking tungak mo kung pakakawalan mo pa si Aljur,” tuloy pa ni Kuya. “Pero alam mo na naman iyon. At ayaw mo lang tanggapin, dahil pinapairal mo ang pride mo.”

“Kuya, wala akong pride para kay Aljur,” sabi ko. “Malinaw naman sa amin. Bukas, tapos na kami. Tapos na ang three months. Malaya na kami parehas.”

“Hindi naman si Aljur ang tinutukoy ko. Si Martin ang sumira sa iyo at hindi mo matanggap na iniwan ka niya. Sa kanya mo gustong bumawi. At dinadamay mo si Aljur. Maygad, Drew, kung hindi lang talaga ako nalalansahan sa mga katulad mo e inagaw ko na si Aljur sa iyo. Pasalamat ka at babae ako at straight na lalaki ang taste ko.”

Hindi na naman ako nakapagsalita.

“Kapatid,” sabi ni Kuya. “Ikaw ang tumawag pero pinagmomonolog mo ako. Sige na. Nilatag ko na ang menu. Anong role ang gusto mong gawin ko bilang butihing kapatid?”

“Yung pangalawa na lang kuya,” sabi ko.

“Tapos?” sagot agad ni Kuya.

“Si Aljur kasi,” sabi ko. “Ayaw niya sa gagawin ko.”

Tahimik.

“Hindi mo ba itatanong kung anong gagawin ko?” tanong ko.

“‘Tapos’ lang ang lines sa second option,” sabi ni Kuya. “Pero sige, go. Ano bang gagawin mo?”

“Sasabihin ko na kay Camina mamaya na huwag na nilang ituloy ang kasal, kasi bakla si Martin, maraming nangyari sa amin ng pakakasalan niya, at hanggang ngayon, mahal pa rin namin ni Martin ang isa’t-isa.”

“Tapos?” tanong ni Kuya.

“Bakit tapos lang?” sabi ko. “Hindi mo ba sasabihing mali ang gagawin ko? O tama ba ang desisyon ko?”

“Bakla ka, pinili mo yung second option, pero ito, humihingi ka ng opinion ko.”

“Sige na. Nalilito talaga ako.”

“Hindi ka nalilito. Gusto mo ’yan. Gagawin at gagawin yan. Sayang naman, pinag-isipan mo na yan eh. Kinabisado mo pa with all the adlibs.”

“Oo nga.”

“Pero wala akong pakialam diyan. Isipin mo muna kung bakit mo iniisip si Aljur ngayong gagawin mo yan. Atsaka ka magdesisyon kung itutuloy mo yang pa-speech mo.”

“Si Aljur kasi iyon,” sabi ko. “Relationship material naman siya.”

“Material lang?” sabi ni Kuya. “Huwag ka nang magpanggap. Mahal mo na rin si Aljur.”

“Yung totoo,” sabi ko. “Oo. Na-appreciate ko siya nitong mga huling linggo.”

“Eh ano yang ginagawa mong speech?”

“Mahal ko si Aljur. He has become my bestfriend. He has become a very great part of me. And I don’t want to lose him.”

“Juskopo! Friendzone lang pala!”

“At alam ko naman na babalik pa rin naman siya pagkatapos nito, and he will support we, whatever the outcome of this speech will be.”

“Kaya lang?”

“Kaya lang, nasasaktan siya sa ginagawa ko.”

“Totohanan na naman to, kapatid no,” sabi ni Kuya. “Ako rin nasasakatan para sa iyo. You’ re better than that. You’re stronger than that. Pero hindi kita pipigilan. Gawin mo na lang. Parang kailangan mo. Kung magtagumpay ka at masira mo sila, totoo naman na magiging masaya ka at mase-save mo sila sa future pains. Pero kung mali ka naman, masasaktan ka nang bongga. At baka iyon ang kailangan mo. Ang matodohan na nang pananakit mula kay Martin para ma-realize mo na, you deserve better. At alam naman natin pareho na ano man ang ending, nandyan si Aljur.”

Natahimik ako.

“Okay na ba iyon?” tanong ni Kuya. “Mabuting kapatid na ba ako? Masayang pamilya na ba tayo? Nakausap mo na ba si Nanay?”

“Next time na si Nanay. Okay na ako sa iyo. Thanks Ate. You’re the best.”

“Gaga, kausapin mo si Nanay. May sasabihin sya sa inyo ni Tatay,” sabi niya. “Ako naman ay nagsasabi lang ng gusto mong marinig. Na babalik din si Aljur kung ano man ang kahinatnan ng kagagahan mo.”

WALA ka nang babalikan sa akin !, Reply ni Aljur sa text ko nang kinamusta ko siya.

Wala siyang sagot sa mga pangangamusta ko at sa mga pagtatanong ko kung nasaan na siya. Na-trigerred lang talaga siya nang sabihin kong itutuloy ko na ang speech. Nagsabi ako ng sorry, pero hindi na ulit siya nag-reply.

CHAPTER 36

PAGKARATING sa Batangas, dumeretso na ako sa beach kung saan nakaset-up ang kasalan. May anchor na mukhang paglalagyan ng mga bulaklak na magsisilbing entrance. Papasok ay nakaharap sa dagat ang mga upuan. Nakahanda na rin ang mga paglalagyan ng dekorasyon sa isle. Wala pa ang carpet na lalakaran, pero sa dulo noon, may munting altar nang inilaan para sa pari at sa harap noon, may dalawang upuan. Tig-isa ang ikakasal. Kay Martin. Napangiti ako. At para sa akin.

May ilang bisita na rin na nakaupo. Sa pinakaharap na upuan, nandoon na ang isang malaking lalaki na may magandang kasama. Asawa niya malamang. Maganda ang kanilang tindig. Halatang mayaman. Mga magulang ni Camina.

Wala pang tao sa bahaging uupuan ng pamilya ni Martin. Pero sa likod nun, nandoon na ang kambal na Choi. Naka-shorts lang ang dalawa at sando. Mukhang may planong lumangoy matapos ang rehearsals. May ilang babaeng na rin kasama sa entourage ni Camina.

Katulad ng mga magulang ni Martin, wala pa rin siya at ang ikakasal. Ang babaeng wedding planner pa lang ang punong abala sa event.

“’Pag dating po ng ikakasal, ipapaliwanag po namin sa inyo ang mga gagawin natin,” paliwanag ni girl. “Una sa lahat, we have to be here by 8am. Ayaw nating abutin tayo ng 10 am dito dahil mainit. Ayaw naman nating mangitim nang hindi lumalangoy. Maliwanag po ba?”

“Yes,” sagot ng crowd.

“Great. Now sa mga gagawin naman natin pagdating natin bukas ng 8am, Una po nating ire-rehers ngayon ang mga pagsasabit ng veil and the rituals, alam na po natin iyan. Tapos po, ang moment ng mga vows and kiss. Tapos po, sasabihin na namin ang arrangement ng photo ops. Tapos po pa-practice natin ang paglabas. Opo, kasama poi yon sa ire-rehearse, ang recessional. Pakitandaan na po kung saan kayo nakaupo ngayon, dahil after ng recessional, atsaka lang po natin gagawin ang processional, at kung saan kayo nakaupo ngayon, diyan kayo pupunta pagkapasok sa wedding area. Malinaw po ba?”

Mukhang hindi naman nakinig ang kambal na Choi. Hindi ko pinapansin pero halata kong nagbubulungan sila at ako ang pinag-uusapan.

Naglakas ng loob si Jervis at lumapit sa akin. “Where is Aljur?”

“He’s not coming,” sabi ko. “We can’t fuck you right now.”

“Shoot,” sabi ni Jervis. “We’re looking forward to doing it by the beach later.”

Lumapit na rin si Jerold. “We could rent a yacht actually.”

Fuck, ano ba naman offer ito? Mga pantasya. Pero ito nga ang pinunta ko dito, ang pagsasakatuparan ng pantasya ko at walang kinalaman dito ang kambal na ito. Si Martin ang gusto kong mapasa-akin.

At heto na nga ang dalawa. Magkahawak ang kamay nina Camina at Martin habang naglalakad papunta sa wedding area. Malaki ang mga ngiti nilang isinasalubong sa mga bisita nilang mukhang lumipad mula sa ibang bansa at naka-book na ngayon sa resort para sa kasal na gaganapin sa umaga.

Napangiti sa akin si Martin na may kasamang pagtatanong na tingin. Umiling ako. Wala si Aljur, kung iyon ang hinahanap niya. Bagong gupit si Martin, ang linis ng kanyang mukha. Handang-handa na sa bagong buhay na kanyang papasukin. Pero syempre, hindi ko iyon papayagan. Ang kagwapuhang iyan ay para sa akin.

At para ipaalala sa akin ang kagagahang ito, nag -vibrate ang telepono ko. Sinilip ko. Si Aljur. May mensahe.

Drew, please, huwag mo nang ituloy.

Nagreply ako.

Sorry. I just have to do this.

Nagring ang telepono ko. Tinawagan na ako ni Aljur. Hindi ko sinagot. Pinanood ko na lang si Martin at Camina na makipagkamay sa kanilang mga bisita. At ang pagyakap ng nanay ni Camina kay Martin. Halatang kino-comfort ito da absence ng sariling ina.

I should be doing that, sabi ko sa sarili ko. But I don’t think it would matter. Wala namang matutuloy na kasal.

Pero hinayaan ko na munang mag-proceed ang rehearsals. Hindi naman ako nabagot dahil hindi ako nilubayan ng kambal na kapwa groomsmen. Katabi ko si Jervis, samantalang si Jerold ay nasa kabilang side niya.

“I wouldn’t mind sharing a single dick,” sabi ni Jervis.

“That’s enough for the both of us,” sabi ni Jerold. “But of course, watching you getting fucked as my ass is filled by another is so much better.”

“Well, we can ask Martin,” sabi ni Jervis. “Drew would surely not mind.”

“Oh I wont mind that at all,” sabi ko. Grabe itong dalawang ito. Pinupuno ang ulo ko ng kalokohan at ang isa pang ulo, ng dugo nagpapatigas sa aking harapan.

“Man, you’re phone is vibrating,” pansin ni Jervis. “Sure you don’t want to take that?”

“Don’t mind it,” sabi ko at hindi ko na rin inintindi ang walang tigil na pag-ring ng telepono ko. Hanggang sa nagsawa na si Aljur. Pwede ring naubusan ng battery. Pero sana, nagsawa na lang siya.

“Well, something seems to be in your mind,” sabi ni Jerold. “This is just a rehersal, Im sure, that girl won’t mind if you’ll sit between us for now.”

Tumayo si Jervis at pinausog ako sa upuan niya. Hindi naman ako tumanggi, Umupo ako sa pagitan ng kambal. At doon na nagsalitan ang dalawa sa pagsalat sa aking katigasan.

“You surely are blessed down here,” sabi ni Jerold.

“So have you talked to Camina?” tanong ni Jervis habang kinakapa ako.

“Not yet,” sagot ko.

“I thought you’ll tell her about us, and about you, being on Martin’s fuck list,” sabi ni Jervis.

“Well, I have a speech on the reception…” sabi kong hindi ko natapos.

“Oh you have this thing for the theatrics, huh,” sabi ni Jerold.

“This will go viral for sure, remind me to charge my phone,” sabi ni Jervis.

“No, please, don’t,” sabi ko. “Sylves… I mean Martin would not take things seriously if it’s just between us. I think, everyone has to know his true self before he marries not just Camina but all of her family.”

“Fair enough,” sabi ni Jerold.

“But how do you plan to be fair with the two of us?” tangina, sex na naman ang iniisip nitong si Jervis. Not that I mind. Not that I mind everything that’s happening actually. Natapos na ang mga vows at ang mga veils at ang lahat-lahat. Natapos ang lahat maliban sa pag-ring ng telepono. Hindi ko pinansin. Not now, Aljur.

Dahil tapos na ang rehearsals, kinuha na ni Camina ang pagkakataon para magsalita. Kasama niya sa harapan, tahimik pero nakangiti at mukhang masayanaman, si Martin.

“Before heading out to the beach, please go muna sa reception,” sabi ni Camina. “Hindi pa finished ang mga tables, but you can sit na para makapagmerienda muna tayo.”

“You wanna be fair with us in the CR, first?” tanong ni Jervis.

Ngumiti lang ako.

CHAPTER 37

TAHIMIK sa table sina Jervis at Jerold. Cold dahil hindi ko pinagbigyan ang init nila. Kasama ko sila sa table habang ang ikakasal ay may sariling table sa harapan. Casual pa ang lahat. May mga kwentuhan na at ako, bumubwelo dahil hindi ko alam kung saang bahagi ng lahat ng ito ko ipe-present ang kinabisado ko.

Muling nag-ring ang telepono ko. Malamang si Aljur ulit. Hindi ko na pinansin. Eto na ang moment na hinihintay ko. Pero kailan ba ako pasasalitain ni girl wedding planner?

“Iyan na rin pong inuupuan ninyo ngayon ang magiging pwesto ninyo bukas ditto sa reception,” Sabi ni girl wedding planner. “We’ve rehearsed everything na naman po, pakitandaan na lang po. For now, hingi na lang tayo ng message sa ikakasal. Sir.”

Hindi ire-rehearse and speech namin ng maid of honor?

Iniabot ni girl ang mic kay Martin, pero nginitian lang siya nito. Si Camina na ang kumuha ng mic.

“First of all, I wanna thank everyone for being here,” sabi ni Camina. “And of course, advance thank you na for being early tomorrow by the beach. Please walang male-late. Ang ma-late, pakakain ko sa shark. I know walang shark dito, but my dad has ordered one, nakapark na sa pool.”

Nagtawanan ang lahat. Ako hindi. Ang speech ko, masasayang. At ipinapaalala ito nag vibration ng telepono ko.

“But seriously, I just want everything to be perfect tomorrow,” tuloy ni Camina. “ This is every girl’s dream, and I’d be very grateful to all of you if you make mine happen.“

Palakpakan ang lahat sa mala teary eyed na speech ni Camina.

“Pero dahil hindi ko naman moment ito para mag-speech, kokontrahin ko na si Ate Girl wedding planner,” sabad ni Camina na tumayo na sa table nila at naglakad papunta sa table ng mga bridemaid. “I want to hear the speech nina Karina at Drew. Unless they are confident of not messing it up tomorrow. Please take this opportunity to rehearse. Just don’t say the punchlines and the sweetest word.”

Napangiti lang ang bridesmaids habang iniabot naman ni Camina ang mic sa kanyang Maid of Honor.

“I’ll just do it tomorrow,” sabi ni Karina. “Wala naman akong stage fright.”

Mas takot kaya ang stage sa iyo. Sa laki ba naman niya, pati siguro upuan may fright sa kanya. God I’m harsh. Ikaka-impyerno ko ang thought na ito. Pero mas ikaka-impyerno ko ang gagawin ko in a few minutes. Nakangiti na sa akin si Camina habang naglalakad papalapit. Nakangiti na rin sa akin si Martin. Walang mga kamalay-malay sa plano ko. After all, si Camina na rin ang nagbigay ng daan para sa kasiraan ng kanyang kasal.

Muling nag-ring ang telepono ko. Si Aljur. Hindi ko pa rin pinansin.

“Mind it not,” sabi ko. Tumayo ako sa pagsalubong kay Camina. Matigas ang tuhod ko, pero sobrang kabog ng dibdib ko. Handa na ba ako sa napakalaking kasalanang ito. We were each other’s best fuck… Kaya ko ba ito.

“Dude, Aljur is calling,” sabi ni Jervis. Stating the obvious.

Tumatawag pa si Aljur.

“Well, ready naman yata sa speech si Drew,” sabi ni Camina. “Bukas ka na lang din.”

Napahinga ako nang maluwag. Ayaw na rin ni Camina na bigyan ako ng chance. Parang nagco-conspire ang universe para huwag kong ituloy ang plano ko.

Pero bumalik si Camina. “But of course we want to hear it from Drew. What have you prepared ba? Mukhang ready ka naman.”

Iniabot sa akin ang mic. Napatitig ako.

“Kukunin mo ba o, babalik na ko sa taas?” tanong ni Camina.

Iniangat ko ang kamay ko. HInawakan ko ang microphone.

“Well, I actually memorized something,” sabi ko. “I guess it would be great if I give it a run now.”

“Sure,” sabi ni Camina. Nakangiti rin si Martin sa amin. Nakatingin lahat sa akin. “Just leave something that will put Martin in tears ha. You are bestfriends. Naku, marami kang ibubunyag for sure.”

“Marami talaga,” sabi ko.

Muling nag-ring ang telepono ko. Hindi ko pinansin at sinimulan ko nang magsalita.

“I guess I am lucky that Martin’s stepbrother is not here with us,” sinimulan ko na nagpakunot ng noo sa maraming bisita. Si Martin naman, napatawa. Kaya naman tinuloy ko na ang speech. “ That gave me a chance to be here, take the shoes of his best man. But if this happened a few years ago, when he was more comfortable with people calling him Sylvestre rather than Martin, I wouldn’t just be here as his bestman, I would have been his best bro…“

Napatigil ako nang makita kong kinuha ni Camina ang telepono ko at sinagot.

“Don’t Camina,” pigil ko kay Camina sa pagsagot sa telepono.

“Hello,” sabi ni Camina.

“Camina, I’m sorry, but you have to call off…” singit ko na mindali na papunta sa point ang sasabihin ko.

“Drew, your father is in the hospital,” sabi ni Camina.

Naibagsak ko ang mic. Umalingawngaw ang pagtama nito sa sahig. Napatingin ako kay Martin. Ang masaya niyang ngiti ay napalitan ng pag-aalala.

AGAD akong pumunta sa sasakyan. Tumigil na pala si Aljur sa pagtawag sa akin. At ang mga sumunod na calls ay galing na kay Mama at kay Kuya. Hindi ko sila nasasagot sa pag-aakalang si Aljur ito na tinatangkang pigilan ako. Hinanap nila ako kay Aljur. Kaya’t nakisama na si Aljur sa pagtawag sa akin. Bakit ba hindi ko sinasagot ang mga tawag. Hindi ko mapapatawad ang sarili ko kapag may mas isinama pa ang aabutan ko kay Papa sa ospital?

Pagpasok ko sa kotse, bumukas ang kabilang pinto ng sasakyan. Pumasok si Martin.

CHAPTER 38

“JUST drive,” sabi ni Sylvestre.

Hindi na ako tumutol. Ang gulo ng isip ko. Itinapak ko na ang aking paa, pinihit ang susi at pinaandar ang kotse. Bakit ba hindi ko sinagot ang telepono. Ilang miscalls na ang nandoon. Mga text messages. Kay Kuya, kay Mama, kay Aljur. Bakit ba hindi ako nakikinig?

Umandar ang kotse na kasabay nang paninikip ng dibdib ko. Namumugto ang mga mata kong hindi matuluyan sa pagluha. Ambigat-bigat ng pakiramdam ko. Napapabigat sa pagtapak ko sa kotse. Bumilis ang aming takbo. Wala akong pakialam, kailangang makabalik ako ng maynila. Kailangang maabutan ko si Papa.

Mas bibilisan ko pa sana ang takbo ng kotse pero sa bago pa ako makakambyo ay hinawakan ni Sylvestre ang kamay ko.

“The worst has happened kay Tatay,” sabi ni Sylvestre. “I wouldn’t get any worse.”

Bumagal ang takbo ng kotse hanggang sa magdesisyon akong ihinto ang sasakyan. Sumandal ako at napabuntong hininga. Isa. Dalawa. Tatlo. Hanggang sampu. Tapos, inilabas ko ang telepono. Nag-dial.

“Kumusta si Papa?”

“Nasa emergency room pa si Papa, naghihintay na lang kami ng room na paglilipatan,” sabi ni Kuya. “Stable na pero kailangan pang obserbahan.”

“Papunta na ako.”

“Alam ko. Pero chill ka na. May aabutan ka pa naman na buhay. Baka mauna ka pa kay Paps.”

Ibinaba ko ang telepono at tinangka kong ilagay na ulit sa neutral ang kambyo. Muling humawak ang kamay ni Sylvestre. Sa pagkakataong ito, tingingnan ko siya. Nakita ko ang concern niya sa titig niya sa akin. Binitawan ko ang kambyo at binaligtad ang aking kamay upang salubungin ang sa kanya. Nagsalitan ang aming mga daliri at humigpit ang hawak sa isa’t-isa.

Tuluyan kong iniharap ang katawan ko kay Sylvestre na kanya ring ginaya at sinalubong ang paglapit ko. Niyakap niya ako. Hinaplos ang aking likod. Lumalim ang hinga ko. Napapikit. I just realized how kind Martin was to me. Iniwan niya ang kanyang mapapangasawa. Papunta siya sa Maynila ngayon, babagtasin ang trapik ng Batangas hanggang EDSA. Balikan iyon. Dahil bukas, sa pagputok ng araw, kailangang maghanda na siya para makaabot sa perpektong kasal na pinapangarap ni Camina. Sylvestre is putting his wedding in jeopardy for me. And all I felt was guilt.

“I’m sorry,” sabi ko.

Hindi nagsalita si Sylvestre. Humigpit lang lalo ang kanyang pagkakayakap. Lalong lumala ang pagsisisi ko sa katawan. Napakabuti ng best friend ko.

“I’m sorry, I tried to destroy your wedding,” sabi ko.

“It’s okay,” sabi ni Sylvestre. “Papa ko na rin ang Papa mo.”

Mas tinodo ko na ang sorry ko.

“Hindi lang dahil sa nasa ospital si Papa at kasama kita,” tuloy ko. “Sinasadya ko talagang masira kayo ni Camina. Sinubukankong akitin ka para maging akin ka…”

“I know, and it’s okay,” sagot muli ni Sylvestre.

“No you don’t understand,” tuloy ko na. Hindi na ako nagpapigil. Nasa streak of forgiving na rin naman si Sylvestre. Ilalabas ko na lahat ng kasamaan ko. Dahil sa palagay ko, karma ito. Si Papa ang nagbabayad ngayon sa pagiging makasarili ko. “Sylvestre, I wrote a speech. I was to tell Camina, her family and all your guest that we used to fool around, that you loved me…”

“It’s okay and I still love you…” pero napigil ko siya.

“No you don’t understand, sisirain ko talaga kayo kani… What?” sinabi niya ba na he still love me?

“I wouldn’t be here if don’t love you anymore,” sabi ni Sylvestre.

Hindi ako nakapagsalita. Mahal pa niya ako. Gusto kong ngumiti pero mga salita lang ang mga iyon. Hindi ko naramdaman. Walang kinang ang mga mata niya tulad ng sa mga pelikula, na matapos mag-confess ng bida ng kanyang nararamdaman ay mauuwi na sa halikan na iikutan ng camera para sabihin na tapos na ang pinanonood ninyo ito na ang happy ending. May forever, pero hanggang dito na lang muna ang palabas. Wala iyon. Paano niya nasasabing mahal niya ako na walang kahalong emosyon?

“Drew, Papa mo is in the hospital,” sabi ni Sylvestre. “I don’t think this is the right time to talk about relationships. I am here because I love and I support you for whatever you have done and tried to do.”

“Tried to do?” sabi ko.

“Yeah I know,” sabi ni Sylvestre. “Aljur couldn’t stop you. So he called me and told me your plan…”

“Yet you didn’t stop me?”

“Drew, I told you this isn’t the time to talk about us, I know you can chill as we are on our way to Manila, but hey, let’s focus on your Papa first.”

“But your wedding…” pagtataka ko.

“It wasn’t as perfect as you think,” sabi ni Sylvestre. “Kung hindi iyon matutuloy, hindi iyon matutuloy. And your speech will have nothing to do with it.”

He ended it in a note na ayaw na niyang pag-usapan pa ang mga detalye.

“Now don’t be too hard on yourself. We are going back to Manila to see that Papa is getting better.”

TAHIMIK sa loob ng kwarto ni Papa. In fairness kay Mama, naghintay talaga siya ng mamahaling kwarto para ex niya, Sa mataas na floor, walang kasama. Dapat lang. Alam kong wala ako sa lugar mambintang pero dahil may karapatan naman ako sa sarili kong consciousness, kung wala ang presence ni Mama ngayong araw na ito, malamang, wala rin naman si Papa sa ospital ngayon. At the end of the day, nanay ko pa rin siya. Yakap ang isinalubong niya sa akin. Yakap na mahigpit. Yumakap rin ako kay Kuya.

“Sylvestre?” gulat ni Mama nang makita ang lalaki sa likod ko.

“Ma,” sabi ni Sylvestre. “Kumusta po?”

“Ang laki mo na,” sabi ni Mama.

“Talaga momchie?” sabi ni Kuya. “May mas ki-cliché pa ba sa’yo?”

“Tantanan mo ako bakla,” sabi ni Mama.

“Hindi ako bakla, babae ako,” sabi ni Kuya.

“And the cliché battle starts,” sabi ko.

“Gaga,” sabi ni Kuya. “Hindi talaga ako bakla, ikaw ang bakla. Ako, babae ako. Pero huwag na natin dito ituloy ang diskusyon. Dahil mas bet ko itong bagong Sylvestre. Ikakasal ka na raw? So ano? Ano nang nagawa nitong sisterette ko sa pagdemolish ng paevent ng fiancé mo?”

“Ate, andami mong sinasabi,” pigil ko.

Ngumiti lang si Sylvestre at nagsimula ng bagong usapin para takpan ang awkwardness na bumalot sa paligid. “Nandito po si Aljur, right?”

Suddenly, ako naman ang na-awkward. Bakit naman sa dinami-rami nang maiisip niyang itanong, eh naghanap pa siya ng taong hinihiling kong hindi muna makita.

“Bumili ng foodams,” sabi ni Kuya. “Gutom Jones na kami kanina pa. Sa iyo dapat kami papabili, kaya lang 48 years ka pa bago makarating. Kaya nagkatniss evergreen na lang ang jowa mo at nagvolunteer para maging tribute. Pabalik na yun maya-maya. May dalang litson.”

“Baboy?”

“Ay may time pumunch line?” sabi ni Kuya.

“Drew…” mahinang boses ang nagpatahimik sa aming lahat. Nagising na si Papa.

“Maiwan ka na muna dito,” sabi ni Mama. “Gusto kang makausap ng Papa mo.”

“Pero…” sabi ko na napigilan ni Kuya.

“Nakausap na namin siya kanina bago siya makatulog,” sabi ni Kuya. “Ikaw na lang ang hinihintay niya.”

“Bakit ako na lang ang hinihintay,” bumilis ang tibok ng puso ko. Akala ko ba ayos naman.

CHAPTER 39

“HINDI pa ako mamatay, Drew,” sabi ni Papa. “Palabasin mo na sila.”

Nang makalabas na ang tatlo, isinara ko ang pinto atsaka ako lumapit kay Papa. Umupo ako sa kama niya. Hinawakan ni Papa ang kamay ko. May basehan talaga ang mga pinapalabas sa pelikula, ganitong-ganito yun. Pero hindi nagsalita si Papa. Tumingin lang siya sa akin.

“Sabi ni Kuya, gagaling naman daw po kayo,” sabi ko. Sinubukan kong palakasin ang loob ni Papa kahit napansin kong medyo nabago ang kanyang mukha. “Si Mama rin po, huwag na ninyong intindihin. Huwag na ninyong pabigatin pa niya ang nararamdaman ninyo. Tingnan ninyo ang nangyari sa inyo. Nandito naman ako. Tawagan lang ninyo ako.”

“Ulol mo,” sabi ni Papa. Sa mura niyang iyon, naisip kong okay na nga siya. “Ilang oras ka raw tinawagan, hindi ka sumasagot.”

“Sorry na Papa,” sabi ko. “Pero last na iyon. Pag gumaling kayo, hindi ko na kayo iiwan. Isasama ko na kayo sa condo ko. Kahit ibigay na ninyo kay Mama lahat ng meron sa Bakery. Ibenta na ninyo’t paghatian na ang pera. Tapos gamitin ninyo magbakasyon, mambabae, magpakasaya. Ubusin ninyo ang pera dahil ako na ang sasagot sa inyo. Kalimutan na ninyo si Mama.”

Ngumiti si Papa.

“Hindi ko na yata makakalimutan ang Mama mo,” sabi ni Papa. “Hindi siya mapapalitan. Siya ang true love ko. Hindi nga lang siguro ako ang true love niya. Si Steve. Pero siya naman iyon. Minsan kasi, kailangan nating tanggapin na ang true love natin ay hindi para sa atin.

“Ganun kasi ang true love, anak, mapagpalaya. Naging ganid ako. Ikinulong ko ang nanay mo. Inanakan ko. Akala ko kasi, pag nagka-anak siya, hindi na siya aalis. Pero yun nga, true love ang pinakamakapangyarihan sa lahat. At tinumba ng pagmamahal ng nanay mo kay Steve ang lahat ng sinubukan kong iharang sa kanilang dalawa.”

Tangina, sapul na sapul ako. Na kahit awkward ang dating ng salitang true love pag galing sa bibig ni Papa, hindi ko napigilang lumuha. Wala nang pamumugto tulad nang kanina. Tuluy-tuloy lang ang pagpatak ng luha ko.

“Pa, tama na,” sabi ko. “Huwag na ninyong isipin yan. Baka atakihin na naman kayo. Hindi ko mapapatawad si Mama kapag may nangyari sa inyo.”

“Huwag ganun anak. Hindi ko na naman iniisip ito, ikinikuwento ko na nga sa iyo,” sabi ni Papa. “Ito lang kasi ang maipamamana ko sa iyo. Mas mayaman ka na sa akin. Kinuha ng ng Nanay mo ang lahat ng naipundar niya at napabayaan ko. Kahit papaano, itong ibinibigay ko sa iyo, walang makakanakaw sa iyo.”

Shit, knowledge. Ang yamang hindi nananakaw. Tangina ni Papa.

“Matuto ka na sa akin, Drew,” tuloy ni Papa. “At patawarin mo na ang mama mo. Malaki ka na naman. Palayain mo na siya sa mga responsibilidad niya bilang isang Ina. Tumanda ka na. Naibigay na naman niya ang pag-aarugang kailangan mo bilang tao. Nakakatayo ka na sa sarili mong paa.”

“Pinalaya na po ba ninyo siya? Pinatawad?”

“Oo, at iyon ang pinakamasayang naramdaman ko sa buhay ko,” nagsimulang tumulo ang luha ni Papa “Mas masaya kesa noong tumakbo siya sa akin noon at sinalo ko nang magkasira sila ni Steve. Akala ko doon ako na ang pinakamasaya. Pero mas masaya ito, ang makita siyang totoong masaya, kahit sa piling ng iba.”

“Masaya talaga kayo Pa?”

“Sobrang saya, ito, na-stroke.”

“Papa naman. Tama na. Baka lumala kayo.”

“Seryoso ako at huwag mo na ako pigilan. Ang saya-saya ko ngayon. Kailangan kong masabi sa’yo. Anak kita. At wala naman akong mapagkukuwentuhan nito. Hindi ko naman ito maiiiyak sa mga kumpare ko at baka isipin nilang sa akin mana ang mga anak ko. Mga bakla.”

Nagulat ako sa sinabi ni Papa. Alam niya? Nangiti siya dahil mukhang nababasa niya ang mukha ko.

“Huwag naman tayong mag-ululan anak. Sinadya kong maging tanga sa nanay mo, pero hindi ako totoong tanga para maniwalang bestfriend mo lang si Sylvestre at yang si Aljur.”

“Eh bakit si Kuya, pinalayas mo?”

“Galit ako noon. Galit na galit. Hindi ko alam kung saan, sa mundo, sa nanay mo, sa sarili ko. Wala akong mapagbuhusan dahil wala naman akong dahilan. Kaya ang konting pagkakamali, doon ko ibinuhos lahat ng sama ng loob ko. Nag-sorry na ako sa kuya mo. Nag-iyakan na kami.”

Ang totoo, naninibago ako kay Papa. Ngayon ko lang siya nakitang ganito kadaldal. Hindi ko alam kung iniisip niyang pwede na siyang mamatay soon kaya inilalabas na niya lahat ng gusto niyang sabihin. O sadyang napakasaya lang niya at hindi niya ma-contain ang lahat ng emotions.

Humigpit ang pagkakahawak ni Papa sa kamay ko.

“Ang pagpapalaya ang isa sa pinakamatapang na desisyong dapat nating gawin,” sabi ni Papa.

BUMALIK sina Mama at Kuya sa kwarto. Tapos na ang pang MMK na usapan namin ni Papa. Naliwanagan na ako sa buhay. Inilalatag ni Mama ang pagkain sa side table nang mapansin kong hindi pumasok sa kwarto ang bumili ng pagkain, si Aljur. Medyo may ilang oras ko na siyang hindi nakikita.

“Nauna na Sylvestre mo,” sabi ni Mama. “Ikaw, ikakasal na pala yung bestfriend mo, hindi mo man lang kinuwento sa akin,”

“Umalis na?” tanong ko at nagbasta na akong lumabas. “Hindi nagpaalam?”

“Kapatid, alam ni gurl ang priorities niya,” sabi ni Kuya. “Magagalit ka pa? iniwan na nga ang kasal masamahan ka lang niya dito? Isue pa ang pagpapaalam? Gising Drew, you are not the sun. Hindi sa iyo umiikot ang mundo.”

Hindi ko na talaga inintindi ang sinabi ni Kuya. Paglabas ko ng kwarto, nagpalinga-linga ako. Hindi ko alam kung bakit may kaba ako sa idea na wala si Sylvestre at si Aljur sa paningin ko. nilakad ko ang pasilyo hanggang sa makarating ako sa may pinto malapit sa Elevator. Kwarto ng janitor. Malapit sa CR.

Hindi ko alam kung bakit napako ang mga paa ko doon.

Siguro dahil sa mga sumunod kong narinig. May humahalinghing.

Lumakad ako papalapit sa pinto.

“Ahhh, ang laki mo rin, fuck,” sabi ng isang boses. Pero hindi boses ng babae. Lalaki ang nagsasalita. Pero masyadong mahina para makilala ko.

Mas lalong kumabog ang dibdib ko.

Kinakantot ba ni Aljur si Sylvestre? O si Sylvestre ang kumakantot kay Aljur?

Naisip ko si Bernardo Carpio. Parang siya ngayon ang dibdib ko na pinipiga ng dalawang bundok. Naninikip. Bumagal ang malalalim kong paghinga. Napahawak ako sa pinto. At ang isang kamay ko, sa doorknob.

“Shhhh,” sabi ng boses sa loob. Hindi ko alam kung sino sa kanila ang nagpatigil ng kasamaan nila.

Ilang hinga pa. Tumulo ang luha ko na hindi ko sinasadya. Nagkaroon ng sariling desisyon ang mga mata kong maglabas ng emosyong hindi ko pa alam kung ano ang itatawag. Basta masakit ang dibdib ko. Ang sakit-sakit, na hindi ko magawang igalaw ang seradura.

Kaya ko ito. Pinihit ko ang doorknob.

CHAPTER 40

GAGO sila, niloloko nila ako. At hindi ko alam kung bakit napakasakit nito. Hindi ko alam kung sino sa kanilang dalawa ang dumudurog sa puso ko. Mga gago kayo.

Pinihit ko ang doorknob. Pero hindi ko ito tuluyang nabuksan.

Tumunog ang elevator. Bumukas.

“Anong nangyari, kumusta papa mo?” alalang-alalang sabi ni Aljur na nagmamadaling yumakap sa akin.

Gulat na gulat naman ako. Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag ang sarili ko. Humigpit ang yakap ko kay Aljur. Sobrang higpit. Parang nasagot ang tanong. Si Aljur ang mas makakadurog ng puso ko.

“Anong nangyari, huy?” sabi ni Aljur.

Umiling lang ako habang buibitaw.

“Kumusta Papa mo?”

“Okay lang,” sabi ko na naghahabol pa ng hininga. “Okay lang si Papa. Nagkausap na kami.”

“Eh anong drama yan?”

“Andaming sinabi ni Papa,” pagdadahilan ko. Hindi ko naman maaming natakot ako at nasaktan na baka sa paghihiwalay namin eh kay Sylvestre siya mapunta.

“Tapos?”

“Basta,” sabi ko. “Alam naman pala niya na ganito ako. Na jowa kita. Pero tanggap niya ako.”

Hindi ko napigilang mapaiyak sa pagsisinungaling ko, dahil totoo rin iyon. Bigla kong na-appreciate si Papa. Tangina. Ano bang araw ngayon? Araw ba ng mga puso at kung ano-anong emosyon ang sumasalaksak sa puso ko.

Nagpahinga muna kami sa may pasilyo, humawak sa bakal na nakaharang sa glass wall ng ospital na malapit sa elevator. Hindi na kami doon umalis. Nagpalipas muna ng pakiramdam habang nakatingin sa langit na sa gabing ito, parang mas maraming bituin. Hanggang sa tumunog ang relo ni Aljur. Alas dose na.

Humawak ang kamay ni Aljur sa kamay ko. Humawak din ako at piniga ang kanyang kamay. Alas dose na. Ito na ang araw ng kasal nina Sylvestre at Camina. Pero higit pa doon, tapos na kami. Tapos na kami ni Aljur. Wala akong nagawa kundi ipatong ang ulo ko sa kanyang balikat. Tahimik lang kami. Walang usap-usap. Tiningnan na lang ang mga bituin. Naghintay siguro ng bulalakaw para makahiling. Kahit hindi ko alam kung ano ang specific kong hihingin. Ang alam ko lang, true love.

Hanggang sa bumukas ang pinto sa tabi ng elevator.

Isang lalaking nurse ang nag-aayos pa ng pants ang lumabas. Noong una ay ayaw tumingin, pero nang makita ang magkahawak naming kamay ni Aljur, napangiti na rin.

Ngumiti rin kami ni Aljur at tumalikod. May isang tao pa sa loob. Nagkatinginan kami ni Aljur at nagkangitian.

Ilang sandali pa, lumabas na rin ang isa pang lalaki. Naka-College uniform. Nagmamadali. Hiyang-hiya.

“Ang mga bata, talaga ngayon, mapupusok,” sabi ko.

“Bata pa rin naman tayo,” sabi ni Aljur na napangiti. “Magpakapusok din tayo.”

Napangiti ako.

“Goodbye sex,” tuloy ni Aljur.

Tumango ako na agad sinalubong ni Aljur ng halik. Hindi ako nagpadaig, nilabanan ko ang init ng kanyang mga labi. At hindi nagbitaw ang aming mga bibig habang gumagalaw kami patungo sa maliit na silid.

Binuksan ko ang pinto at agad kaming pumasok. Maliit ang lugar at maiinit pa mula sa pagtatalik ng nauna sa amin. May mga patungan ng gamit at mga mop at walis.

Ni-lock ni Aljur ang pinto, pinindot ang switch ng ilaw para lumiwanag tapos ay isinandal ako sa pinto. Matagal siyang tumingin sa aking mga mata bago kumagat sa kanyang labi. May gigil na nagpipigil. Tapos ay hinawakan niya ang baba ng aking damit at itinaas, inilabas sa aking ulo, sa aking mga braso.

Sinunod niyang hubarin ang kanyang t-shirt. Hindi na ako makapaghintay. Halos ikamatay ko ang idea na siya ang nasa loob ng kwartong ito kanina kasama si Sylvestre. Grabe ang selos ko sa wala. Ngayon, eto ako. Ako ang gagawa sa kanya nang akala ko’y ginagawa niya. At hindi ako magpapadaig sa kayang gawin ni Sylvestre.

Nananabik ako sa kanyang mga labi, agad kong hinawakan ang kanyang mukha at siniil ng halik ang kanyang bibig. Gigil ang kanyang pagganti, kaya’t hindi na niya itinuloy ang pagtatanggal ng kanyang damit.

Iniikot ko siya at siya naman ang isinandal ko sa pinto. Kasabay ng halikan ang pagtataas ko ng kanyang damit. Inilabas ang kanyang ulo, ngunit tinigil ko ang paghuhubad nang makarating sa kanyang mga bisig ang damit. Parang naging tali iyon sa kanya na pumigil sa kanyang pagkilos.

Sinimulan ko siyang halikan sa bibig na agad niyang binalikan na labi at dilang pumapasok sa aking bibig. Basa ang aming halik, matunog, mainit.

Hindi niya inalis ang pagkakatali sa kanyang mga kamay, kahit na bumaba ang aking mga labi sa kanyang panga, dinadama ang init pababa sa kanyang leeg hanggang sa dibdib niyang nangingintab na sa pawis dahil sa init ng kwartong mas pinainit ng aming ginagawa. Sinipsip ko ang kanyang tayung-tayo ng utong.

“Ahhhh,” ungol niya kasabay nang pagtigas ng bukol sa loob ng kanyang harapan. Hinimas ko iyon kasabay ng paglalaro dg dila ko sa puno ng kanyang dibdib. Gusto nito ang ginagawa ko dahil sa sumasabay ang pagpintig nito kahit naiipit pa ng kanyang pantalon.

Pero pinatagal ko pa ang pananabik. Nakatitig ang mga mata niya sa aking mukhang nakadikit sa kanyang katawan. Basa ko ang kanyang pagkahumaling sa akin. Ibinaba ko ang paghalik sa kanyang flat na tiyan. Dinilaan ang guhit ng kanyang abs hanggang sa pinkababa. Napakasexy ni Aljur. Bakit nga ba ulit kamimagbe-break? At naalala ko. Hindi niya ako deserve. Masyado pa akong hung up kay Sylvestre. Kailangan ko unang buuin ang sarili ko. Atsaka ko siya mamahalin na walang kahati.

Kasabay nang pag-iisip ko na mahal ko si Aljur, lalong tumaas ang init na aking nararamdaman. Ibinaba ko ang pantalon niya at tumambad sa akin ang bukol niya sa loob ng itim na brief. Inamoy ko, lalaking-lalaki. Ilang oras na rin siguro silang nasa ospital. At mas na-appreciate ko siya. Kung paano niya inalala ang homophobic kong Papa.

Hinalikan ko ang hubog na nakabakat sa kanyang brief. Lalo itong lumaki hanggang sa sumilip na ito sa gilid. Halos kalahati na ang lumabas doon at sinimulan kong paglaruan ito ng aking dila.

Hindi na rin siguro napigilan ni Aljur ang sarap. Tinanggal niya ang damit sa kanyang bisig at ibinaba ang brief hanggang sa kanyang tuhod.

Tayung-tayo ang kanyang harapan na nakaturo sa aking mukha. Tumitig muna ako kay Aljur na muling napakagat ng labi. Nagsusumamo. Marahan kong inilabas ang aking dila at idinikit sa ang dulo sa dulo ng kanyang ulo. Itinaas baba sa kapirasong hiwa doon.

“Ahhh,” mahina niyang ungol. “Napaka-tease mo.”

Napangiti ako. “Bakit, gusto mo na ba?”

“Gago, ang sarap,” sabi ni Aljur.

Ang sarap pala. Hinawakan ko ang kanyang titi sa pinakapuno nito, at inilapit sa dila ko ang buong ulo. Parang lollipop, dinilaan ko ang lahat ng bahagi ng kabilugan na iyon. At nang mabasa na ng laway ang kalahatan ay sinubo ko ang ulo. Sinipsip sa loob ng aking bibig habang patuloy ang dila sa pag-ikot sa kabilugan nito.

“Ahhhhhhh, gago ka, Drew,” sabi ni Aljur. “Pwede bang yan na lang lagi ang paglaruan mo…”

Hindi ko na pinatuloy ang kabaduyang sasabihin niya. Inalis ko ang kamay ko at ipinasok nang buo ang kanyang harapan sa aking bibig. Tapos ay marahan kong inilbas kasunod nang muling mabilis na pagsubo. Inulit ko yun nang inulit.

“Ahhhhhh,” tumuloy ang ungol ni Aljur. Tinuloy ko lang ang pagpapasarap sa kanya hanggang sa mapahawak siya sa aking ulo at isinabay na ang indayog ng kanyang balakang sa pagpasok sa aking bibig. Dama ko ang ulo niyang tumatama at pumapasok sa aking lalamunan. Halos maluha ako, pero gusto ko ang pag-iyak na ito. Tinuluy-tuloy ito ni Aljur hanggang sa maramdaman kong mas lalong tumaba at tumigas ang subu-subo ko.

Inilabas ko muna ang kanyang tite bago ito labasan.

Tumayo ako at mula sa pinto, inilipat ko siya sa mga patungan, at doon iniharap. Bahagya ko siyang niyuko bago ako umupo sa kanyang likuran. Ang kanyang butas naman ang pinagtuunan ko nang pansin. Makinis ang kanyang likuran at maputi, na kahit sa dilaw na ilaw, ay tanaw ko ang mamula-mulang bukana.

Dinuraan ko muna ito na nagpa-ungol muli kay Aljur. Tapos ay inilapit ko ang dila ko atdiniin sa kanyang kaselanan. Napahawak ang isang kamay ni Aljur sa pisngi ng kanyang puwet. Ibinuka para mas makapasok ang aking dila. Tinusok ko ang unti-unting bumubukas na butas. Atsaka ko iniikot sa paligid.

Muli kong dinuraan at minasahe ito ng dalawa kong daliri. Lalong bumuka ang butas. Ibinuka ko na ito gamit ang tigdalawa kong daliri at muling ipinasok ang tulis ng aking dila.

“Shit, Drew, ang sarap,” sabi ni Aljur. “Pasukin mo na ako.”

Mabilis naman akong sumunod. Binaba ko ang aking pantalon at lumabas ang tayung-tayo kong kargada. Dinuraanko ang aking kamay at inilagay ang laway sa ulo ng aking titi. Isang dura pa para naman sa kahabaan. Marahan ko munang sinalsal ang aking kahabaan para matiyak na basa ang pagkalalaki kong papasok kay Aljur.

“Pasok mo na, Drew,” sabi ni Aljur.

Itinutok ko ang sarili ko sa kanyang butas. Marahang dinulas hanggang makapasok ang nangingitab na ulo.

“Ahhhh, tangina, anlaki mo talaga, Drew,” sabi ni Aljur.

Humawak ako sa pisngi ng puwet ni Aljur, tapos ay hindi na ako gumalaw. Sinanay muli ni Aljur ang kanyang sarili sa aking laki. Unti-unti. Siya ang umatras papalapit sa akin. Marahan din akong sumabay sa pagsalubong. Ang init ng loob ni Aljur. Dama ko ang sikip sa marahang pagsasalubong ng aming katawan, hanggang sa nakadikit na siya sa akin. Pasok na pasok, buung-buo.

“Ang sikip mo Aljur,” sabi ko at dahan dahang binawi ang aking sarili. Bago tuluyang mahugot, muli kong ipinasok. Marahan.Napapasabay rin ng galaw si Aljur. Hanggang sa masanay na kami sa aming ginagawa. Bumilis ako sa pagpasok at labas kay Aljur. Para makabalnase, dalawang kamay na niya ang itinukod sa mga patungan. Ako naman, nakahawak sa kanyang puwitan at tuluy-tuloy na binabayo ang kanyang likuran.

“Fuck ang sarap mo,” sabi ko. Malalalim ang aking paghinga at ang bawat paglabas ng hangin sa akin ay napakasarap na ungol. Ganun din si Aljur.

Naramdaman ko ang pawis kong gumagawapang sa aking mukha, sa aking katawan, sa aking braso. Marami rin ang pumapatak sa likod ni Aljur. Ang init, ang sarap. Kaya’t naisipan kong bumagal dahil napapalapit na ako.

Hindi pumayag si Aljur. Hinawakan niya ang aking balakang na nakadikit sa kanya. Matapos ay gmiling siya. umikot ang aking katigasan sa kanyang loob. Kasabay nito ang pagsikip doon.

“Now you’re fucking me like you really love me,” sabi ko, kasabay ng mga ungol.

“Malapit na rin ako Drew,” sabi ni Aljur na umangat at inilapit ang mukha sa akin. Humarap ang ulo niya sa akin at humalik. Ibinigay ko ang halik na hinihingi niya.

Muli ko namang hinawakan ang kanyang balakang upang hindi matanggal ang pagkakapasok ko sa kanya. Hinanap ng kamay niya ang kamay ko at kinapitan.

Muling bumilis ang pagbayo ko kay Aljur. At ilang sandal pa, muling tumigas nang sobra ang aking pagkalalaki.

“I’m cumming, Jur,” sabi ko.

“Tangina, sabay mo na sa akin.”

Binilisan ko ang pagtira sa kanya. Mas marahas na dahil kasabay ng pagpasok ko ay hinihila ko ang katawan niya para lalong pumasok ako sa kanya.

“Ahh… ahh… ahh… ahhhhhhh,” putol-putol na ungol ni Aljur dahil sa marahas kong paggalaw sa kanya. Kasabay naman n’on ang pagsikip ng kanyang lagusan. Tangina, nilalabasan si Aljur nang hindi hinahawakan ang sarili.

Ang sarap nang pagsikip na iyon. Hindi ko na pinigilan ang aking sarili. Ang mga kamay kong nasa balakang niya ay umangat patungo sa kanyang katawan at napayakap sa kanya nang mahigpit. At sa magkadikit naming bibig, ang pagsipsip ko sa kanyang labi ay naging pagkagat

“Ahhhhhhhhhhh,” sabay naming pag-ungol habang tumatalsik ang aming mga katas. Ako sa loob niya, siya sa sahig ng ospital.

CHAPTER 41

Tinuloy pa namin ang halikan. Bago ko hugutin ang sarili ko sa loob ni Aljur.

Napaupo si Aljur sa isang maliit na stool na nasa loob ng silid. Kinuha ko naman ang isang pack ng tissue na nasa istante.

“Don’t judge me,” sabi ko. “Ang mahal ng ospital na ito. Bayad na naman siguro lahat tissueng gagamitin natin.”

Sinira ko ang lalagyan at mula sa rolyo ng tissue, pinunasan ko ang aking sarili. Inabutan ko rin si Aljur ng isang rolyo para linisin ang kanyang sarili.

Tapos ay umupo ako sa tabi ni Aljur.

“Matagal-tagal na ulit tayong hindi magco-condom,” sabi ni Aljur.

“Oo nga,” sabi ko. “Safe sex lagi.”

Naalala ko. Noong unang sex namin ni Aljur, nag-condom kami. Hanggang sa mga unang Linggo. Tapos, we had ourselves tested. Negative. Ilang linggo pa, sinubukan na namin na walang condom. Kasunduan namin iyon. At malinaw naman kami na kung may magloloko, laging ihahanda ang sarili kapag papasok o magpapasok sa iba. Laging may condom. Pag naghiwalay kami, ritual na naman ng condom. Better safe than sorry.

Humawak ako sa kamay ni Aljur. Siya naman ang sumandal sa balikat ko.

“Tapos na ang tatlong buwan, Drew,” sabi ni Aljur.

“Congrats,” sabi ko. “And thank you. You got through those months with a jerk like me. You’re the best three months in my life.”

“Sayang hanggang three months lang,” sabi ni Aljur. “Hindi ako ang magiging best na sana ay naging habambuhay mo. Kay Sylvestre na lang talaga ang pwestong iyon.”

“Papalayain ko na rin si Sylvestre,” sabi ko. “Pwede nang mapalitan ang pwestong iyon.”

“Ayus,” sabi ni Aljur. “E di pwede pa pala tayong hindi mag-condom.”

Hindi ako nakapagsalita. Gusto ko. Gustung-gusto ko. Pero natatakot ako na baka ngayon lang ito. Baka pumayag ako dahil ayokong malungkot kapag tuluyan kong hinayaan si Sylvestre, mayroong taong sasalo sa akin. Ayokong maging panakip butas lang si Aljur. Iyon ang mga three months ko. isa si Aljur doon, iba na siya ngayon.

“Hindi pa rin?” tanong ni Aljur. “Condom pa rin? Bukas pa rin tayo sa lahat?”

Tumangu-tango ako. Inalis ni Aljur ang ulo niya sa balikat ko.

“Tapos tayo, tapos na muna tayo. Okay lang ba?” sabi ko. Umaasang maintindihan ni Aljur.

Tumango rin si Aljur. “Sige,” sabi niya.

Marahan niyang binitawan ang kamay ko. Kinuha ang mga damit namin sa sahig. Iniabot niya ang akin sa akin, ang sa kanya, sinuot niya. Nagbihis din ako at nakita ko ang kamay niyang nakaabang sa akin. Hinawakan ko iyon at tinulungan niya akong tumayo. Sa lahat ng iyon, naiwan akong nagtataka.

“Sige lang?” gulat ko na hindi na siya naghanap ng ano pang tanong.

“Tapos na naman ang tatlong buwan,” sabi ni Aljur. “Nakondisyon ko na rin naman ang sarili ko na maghihiwalay tayo.”

“Talaga? Ready ka na?”

“Ready naman.”

“Sige mas mabuti yan. Parehas tayong hindi masasaktan.”

Tumango lang si Aljur. Hindi ako mapakali sa reaksyon niya. Hindi man lang ba niya ipaglalaban ang sarili niya? Medyo kupal sigurong iniisip ko pa ito. Gusto kong magpalaki ng ego. Pero kahit kaunti lang, wala ba siyang ibibigay na pakiramdam na magsasabing hindi tama ang paghihiwalay namin. O kahit manghingi man lang siya ng paliwanag. Ni-rehearse ko na sa utak ko ang sasabihin ko. Hindi ito pwedeng ma-stuck na lang sa akin.

“Aljur, I need to find myself first,” sabi ko. “You know how broken I will be after letting Sylvestre go. And it will be unfair if I am moving on with someone, with you. And you are and will be giving your all to me.”

Tumango lang si Aljur. At sinimulang patayin ang ilaw sa maliit na kwarto. Bahagyang dumilim, ngunit agad kong hinawakan ang kamay niyang nasa switch at binuksan ang ilaw.

Nagulat si Aljur. Napatingin sa akin.

Muli akong lumapit sa kanyang mukha at hinalikan siya. Humalik siya pabalik. Sandali lang. Tapos ay binawi na niya ang kanyang mga labi.

Hindi pa rin ako nakuntento. Humalik siya, binawi. Kailangan ko ng mga salita.

“Okay ka lang ba?” tanong ko. “Sorry.”

“Oo nga,” sabi ni Aljur. “Salamat.”

“No,” sabi ko. “Because, me, I am not okay. Magsalita ka naman. Tell me that this will be difficult for you too.”

Natawa si Aljur.

“Huwag mo akong tawanan,” sabi ko.

“Sige,” sabi ni Aljur.

“Anong sige?” tanong ko.

“Magsasalita ako,” sabi niya. Tapos tumahimik kami. Bumuwelo siya. naghintay ako. Hanggang sa huminga siya nang malallim. “Ang totoo, yung mapagpatawad na Aljur, hindi naman ako iyon. Kupal ako, di’ba? Binalikan ko nga rin yung ex ko. Nananakit din ako. Naging ibang tao ako para sa iyo. Naging matiisin. Mapagpatawad, inuuna ang nararamdaman mo bago ang sa akin. Naging masaya naman ako nung ginawa ko iyon. Pero ngayon, nung iniisip ko na matatapos na tayo, matatapos na ang tatlong buwan, napaisip din talaga ako. Hindi ko alam kung gusto ko ang pagbabagong ko. Kaya kung sasabihin mong hintayin kita habang hinahanap mo ulit ang sarili mo. Huwag na lang. kikilalanin ko na lang din muna ang sarili ko. Selfish ka pa rin kasi. Tungkol pa rin sa iyo ang lahat.”

Natahimik ako, nagulat sa monolog niya. Hindi ko alam kung naghihintay pa ako nang sasabihin niya. O nagulat ako na meron din pala siyang inihandang script sa araw na ito. At tinapos niya sa linyang tungkol sa akin ang lahat. Na selfish ako.

“Galit ka ba?” Iyun lang ang nautal ko.

“Huy hindi,” natawa siya ulit.

Tangina, hindi ko alam kung maiinsulto na ako. Ilang beses na akong tinatawanan nito.

“Hindi ako galit,” ulit niya “Okay lang kasi yun, na sarili mo ang iniisip mo. Hindi ko sinasabing magbago ka. Desisyon mo yan. Ayoko na lang munang makialam sa mga gagawin mo sa buhay mo. May mga magagawa rin naman siguro ako sa buhay ko na ayoko ring pakialaman mo. Okay lang ba yun?”

Tumango ako. “Sorry.”

“Okay lang yun” sabi ni Aljur. “Salamat sa tatlong buwan at sa pagbibigay mo sa akin ng ibang kahulugan ng buhay. Naramdaman ko naman na ako ang pinakaespesyal sa aming lahat na dumaan sa’yo. Ako lang ang nagreset, after two months. Thank you.”

“Thanks, too,” sabi ko.

Tapos pinatay ulit ni Aljur ang ilaw. Binuksan ang pinto.

“Tara na,” sabi ni Aljur na naunang lumabas. Sumunod ako at napansin kong pinindot na niya ang pagbaba ng elevator.

“Paalam mo na lang ako kina Tito at Tita, pati kay Ate,” sabi ni Aljur.

Tumango ako kasabay ng pagdating ng elevator. Bumukas. Pumasok si Aljur. Pumindot. Humarap sa akin. Ngumiti. Sumara ang elevator.

Sumara tulad ng pagsasara ng bahagi ni Aljur sa buhay ko. Ang bilis. Agad kong pinindot ang button ng elevator. Bababa ako. Hahabulin ko si Aljur. Hindi ito pwede.

CHAPTER 42

ILANG sandali pa, tumunog, at kahit hindi pa tuluyang bumubukas ang elevator, pumasok na ako. Diniinan ko ang close button kahit alam kong hindi iyon makatutulong para bumilis ang pagsara. Kailangan kong maabutan si Aljur. Ito na yung parang sasakay siya ng eroplano, at hahabol ako sa airport na kahit gaano ako kalayo, hindi ako mapipigilan ng trapik, ng mga dumaraang mga tao, at kahit ng anumang krimeng magaganap. Mahahabol ko si Aljur at magyayakap kami. Maghahalikan, at iikutan kami ng kamera na para bang walang pakialam sa amin ang mundo.

Pero sana, hindi ko hiniling ang trapik o anomang sagabal. Akala ko ay masayang nasa mataas kaming floor. Nagsisi ako. Bawat floor na daanan ng elevator, humihinto. Kung walang papasok, meron namang bababa.

Fourth. Third. Second. Ito na. Ground floor na. Bumukas ang elevator at hinawi ko ang mga nakaharang sa daan kong hindi ko maintindihan ang dami gayong, nagmamadali na ang gabi para magmadaling araw.

Tinakbo ko ang lobby papalabas ng ospital at sa hagdan ng bukana nito, tumayo ako, sinipat ang buong paligid kung saan maaaring nandoon si Aljur. Pero wala akong nakita. Pinilit ko pa ring maghanap pero wala talaga. Humakbang ako ng ilan. Pababa sa hagdan. May lilan na lang na mga tao ang nandoon. Hindi isa sa kanila si Aljur.

Naupo ako sa hagdan. Sising-sisi. Ang dami kong gustong sabihing hindi ko pa nasisimulang isipin. Nararamdaman ko lang. Gusto kong magpaliwanag, gusto kong bawiin lahat ng sinabi ko. Gusto kong magmakaawa. Pero wala naman akong masasabihan, mapagpapaliwanagan o mahihingan ng awa.

Hanggang may maghagis sa akin ng limampiso. Tumaginting ang tunog. At sa pagtalbog nito sa lupa, sumunod ang aking mata. Hanggang sa hanapin ko ang taong naghagis, ang nagbigay ng limos sa akin.

“Mukha kang pulubi diyan,” sabi ng boses.

Tumingala ako na sana ay hindi ko ginawa. Si Kuya. Tumabi siya sa akin.

“Wala na? huli ka na?” tanong niya.

“Oo,” sabi ko.

“Tanga mo kasi eh.”

“Alam ko naman,” sabi ko. “Pero handa naman akong kalimutan na. Hinabol ko nga.”

Natitig lang ako kay Kuya. Nakatitig din siya sa akin. Parang gusto niyang idikdik sa akin ang katangahan ko. Ang kaartehan ko. Tinangka ko pang magpaliwanag. Na kahit hindi marinig ni Aljur, mailabas ko man ang sa sistema ko.

“Pero katangahan ba yung isipin kong aayusin ko muna ang sarili ko? Tapos pag kumpleto na ako, wala na ang sakit na dulot ng pag-asa, at maging ala-ala na lang si Sylvestre, eh doon ko na lang siya babalikan. I just wanna be fair. Siya ang iniisip ko. And I don’t think that is selfish.”

“Ano ulit ang aayusin mo?” tanong ni Kuya.

“Sarili ko.”

Ngumiti si Kuya na nakakaasar.

“But that is not for me,” depensa ko. “Para sa amin iyon. Ayoko lang siyang maghintay habang ginagawa ko iyon.”

“Kasi?”

“Para hindi huminto ang buhay niya.”

“Bakla, three months mong pinapark ang buhay niya sa buhay mo. Ilang buwan ba ang plano mo para maayos ang sarili mo?”

“I don’t know.”

“Eh gago kang bakla kang selfish ka talaga,” sabi ni Kuya. “Bakit hindi mo na lang madaliin ang pag-aayos ng buhay mo para kay Aljur. Hindi na para sa iyo. Kasi ganun yun kung mahal mo siya at iniisip mo siya, aayusin mo ang buhay mo para sa kanya. Pero mas mahal mo ang sarili mo.”

Napaisip ako. Bakit ako pinagkakaisahan nina Kuya at Aljur.

“Bakit?” Tanong ko. “Mali ba na mas mahal ko ang sarili ko?”

Natahimik si Kuya. Malamang napaisip din siya.

“Actualy, hindi ko rin knowsung teh,” sagot ni Kuya. “Mas pinapaboran lang ng society ang nagsasakripisyo.”

Natahimik kaming dalawa.

“Ganito na lang, wala namang magche-check ng sagot natin,” sabi ni Kuya. “Ikaw na lang ang mag-decide. Sa tingin mo ba, sa ginawa mong pagmamahal sa sarili mo eh masaya ka?”

Tanginang tanong yan. Isa pang rhetorical question. Masaya ba ako?

“Gaano katagal ka nang naka three month rule?” dugtong ni Kuya. “Ilang taon mo nang mas pinapahalagahan at iniingatan ang sarili mong hindi tuluyang ma-in-love, na ang kapalit ano?”

Hindi na naman ako nakasagot.

“Ngayon, napunta ka na sa sitwasyon na ikaw naman ang nahulog bago matapos ang tatlong buwan? Ano na? masaya ka pa ba?”

“Masakit talaga kuya,” sabi ko.

Binatukan ako ni Kuya.

“Bakla ka, magsinghaba ang shorts ko at panty, tatawagin mo akong kuya. Ayan, mas masakit na gusto mo.”

“Sakit talaga ha,” sabi ko. “Sige na, gising na. Hindi na tanga. Hahabulin ko na si Aljur. Thanks you ate.”

Nagyakap kaming magkapatid. Tapos bumulong si Kuya.

“Actually,” sabi niya. “Yung katangahan mo naman na sinasabi ko e walang kinalaman sa love. Sana kaya, sinubukan mo munang tawagan si Aljur bago mo siya hinabol sa elevator. Di sana, hindi siya umalis.”

NAKAILANG ring na ang telepono ni Aljur, pero ni isang beses ay hindi niya ito sinagot. Bawat failed attempt kong ma-contact siya ay mas lalong bumibilis ang pagmamaneho ko. Mabuti na lang at magbubukang-liwayway na sa ilang sandali. Kaunti ang sasakyan, maluwag ang expressway, walang disgrasya. Kung magkakaroon man, ma-guilty ka, Aljur. Bakit hindi mo sinasagot ang mga tawag ko?!

Maayos na naman ang kalagayan ni Papa. Sinabi ni Mama na hindi niya hahayaang mamatay si Papa at siya na ang pumilit sa aking habulin si Aljur. Naipaliwanag na pala ni Kuya kay Mama kung paano ako nabuhay nitong mga nagdaang taon.

“Anak, go, set yourself free,” sabi ni Mama. “Masamang damo ang tatay mo, kahit mamamatay na ang kabayo ay hindi yan kakainin. Habulin mo na si Aljun.”

Hindi ko na itinama si Mama. Hinawakan ko ang kamay ni Papa at nagpaalam. “Pa, wag ka munang mamamatay ha.” Humigpit ang hawak ni Papa sa kamay ko.

Pero wala si Aljur sa condo niya. Sabi ng guard, pagkarating, umalis din kaagad.

“Saan daw po siya pupunta?” tanong ko sa guard na may kalandiang babaeng naka-costume ng maid.

“Sorry po, hindi nagpapaalam sa akin ang mga umaalis sa building,” sagot ng guard na tinawanan ng kasama niya.

Oo nga naman.

“Pero koya, may dalang Amerikana,” sabi ng kasambahay.

Sa Batangas. Sa kasal. Pupunta si Aljur sa kasal. Tinawagan ko si Sylvestre. Asa pa akong sasagot siya. Tapos ay si Camina naman. Hindi rin sumasagot. Muli, kay Aljur na lang ang numero kong tinawagan. Wala.

Papasikat na ang araw nang dumating ako sa resort kung saan gaganapin ang kasal.

Nasa Batangas ako. Usap tayo. Hindi naman natin kailangang matapos. Text ko kay Aljur pagka-park na pagaka-park ko ng kotse.

Aligaga na ang wedding planner sa panggigising ng mga bisita para magbihis na dahil ilang oras na lang, gaganapin na ang kasal. Laking tuwa niya nang makita ako.

“Sir Drew, akala ko, si Sir Aljur na ang papalit sa inyo, pumayag na naman sina Ma’am Camina.”

“Nasaan si Aljur?” tanong ko.

“Ay nasa kwarto niya po.”

“Saan ang kwarto niya?”

Agad kong pinutahan ang kwarto ni Aljur. Ang kwarto naming dalawa. Dahil espesyal nga pala ako sa kasal na ito, meron akong sariling kwarto kasama si Aljur. Napaka-insensitive ni Sylvestre para pagsamahin kami sa isang kwarto kahit alam niyang ang araw ng kasal niya ang araw ng paghihiwalay namin ni Aljur.

Binuksan ko ang kwarto namin. Walang tao. Nasa kama ko ang suit na isusuot ko. Malamang, inayos na ni Aljur para sa akin, pero hindi ko kailangan ang suit. Si Aljur ang kailangan ko.

Muli akong nag-dial. Hindi pa rin sumasagot si Aljur.

Dumating ang isa pang wedding coordinator. “Sir, prep na po kayo, pictorials na po in a while.”

“Nasaan si Aljur?” tanong ko.

“Kanina po, nagpapaalam kay Ma’am Camina,” hindi ko na siya pinatapos magsalita. Agad akong lumabas ng room. Tapos ay bumalik din ako kaagad. “Saan ang room ni Camina?”

CHAPTER 43

NAPATINGIN sa akin ang reflection ni Camina sa salamin habang nakahawak ang dalawang kamay niya sa kaliwang tenga, kunwaring inaayos ang pearl earing na hindi bagay sa suot niyang bathrobe. Maganda na ang kanyang make-up, na mas pinaganda pa ng ilaw na sinasalo ng kanyang mukha.

Click.

“Great!” sabi ng photographer.

Tinanggal ni Camina ang kamay sa tenga na mukhang ngawit na ngawit na sa pagkakahawak sa hikaw na hindi naman niya isinuot. Mabigat na ibinagsak niya ito sa mesa. Nanlaki ang mga mata sa akin. Imbyerna.

“Bakla ka, what are you wearing? Balik ka na sa kwarto ni Martin, you will be next na!” sabi ni Camina. Pero agad nagbago ang kanyang mood. Gulat pero walang emosyon. “Wait, what’s with the face? Matutuloy ba ang kasal ko o hindi?”

“I don’t know Camina,” sabi ko. “I’m just here to look for Aljur.”

“He just left,” sabi ni Camina. “So, may nangyari na ba sa inyo ni Martin?”

“Wala Camina,” sabi ko. “He’s all yours. He is straight as fuck. Go marry him. He loves you so much. Now tell me, where is Aljur going?”

“Walang nangyari?” galit na sabi ni Camina. “Hindi pwede!”

Tumayo si Camina at iniwan ang production staff ng kanyang kasal. May mga sinasabi pa ang mga tao pero hindi niya pinansin. Sumunod ako kay Camina sa hindi ko alam na dahilan. Mas agit kasi siya kesa sa akin, eh ako ang naghahabol sa aking forever.

“Camina, wait,” sabi ko. “Did I say something wrong?”

Hindi nagpatinag si Camina at tuluy-tuloy lang sa paglalakad. Nakasunod ako. Nakasunod ang production staff.

“Ma’am, yun naman pong sinusukat ang sapatos, ma’am,” sabi ng staff.

Hindi rin iyon pinansin ni Camina.

“Ma’am,” papansin ng mga taong sumusunod sa amin.

“Shut up!” huminto si Camina at sumigaw. Naging halimaw. Hindi ko iyon ine-expect. So out of her character. “Go back there! Wait for me! At huwag ninyo akong utusan nang gagawin dahil ako ang nagbabayad sa inyo! Go back to the room and fuck yourselves!”

Hindi nakakilos ang mga tao ni Camina. Mabilis silang bumalik sa kwartong pinanggalingan nila. Ako naman, hindi na nagsalita. Ayokong masigawan ng fuck yourself. Lalo pa’t mukhang may nasabi akong makakasira sa kasal nila. Wala na nga si Aljur sa akin. Mawawala pa sa akin si Sylvestre na kahit bestfriend na lang kami, eh wala naman akong intensyong siraan ng pangarap nilang kasal.

Sinadya sigurong nasa magkabilang dulo ng pasilyo ang kwarto ng ikakasal. Walang pakialam si Camina sa layo dahil mabilis ang kanyang mga hakbang, hindi ako makahabol. Pagdating sa dulo, agad binuksan ni Camina ang pinto. Napatigil siya. nawala lahat ng galit na meron siya kanina. Marahan akong lumapit para alamin kung ano ang nagpahinto sa kanya.

Sumabog ang dibdib ko.

Nakita ko Sylvestre, nakadapa sa kama. Nakaangat ang t-shirt. Nakababa ang boxer shorts hanggang legs. Puyos ang palad na nakakapit bedsheet.Nakapatong sa kanya si Aljur. Naka white t-shirt at itim na pantalong nakababa lang nang sapat para lumabas ang kanyang pagkalalaki. Nakasapatos pa kahit nasa ibabaw siya ng kama. Isang kamay niya ay nakakapit sa bewang ni Sylvestre at hinihila ito papalapit sa kanya. Ang isang kamay, nakatukod sa kama bilang suporta sa bigat niya.

Saksi ang naka-hanger pang pangkasal ni Sylvestre sa kanilang ginagawa, habang ang coat ni Aljur ay nasa sahig.

BUMANGON si Aljur sa pagpatong kay Sylvestre. Itinaas ang brief, isinunod ang pants na isinara ang zipper. Tapos ay lumakad papalabas.

“Sana nakatulong ako sa inyong lahat,” lumampas si Aljur sa aming dalawa ni Camina at tumuluy-tuloy ng lakad.

Matagal na tahimik kaming tatlong naiwan. Walang gumagalaw. Ako ang unang natauhan. Pumasok ako at hinila si Camina papasok. Isinara ko ang pinto para hindi makita ng kahit sino si Sylvestre na nakadapa pa rin at hindi na itinaas ang boxer shorts niya.

“Have you seen enough?” tanong ni Sylvestre. “Pwede na ba nating ituloy ang kasal?”

Marahang umupo si Camina na wala pa rin sa sarili. Hindi ko alam kung ano ang tumatakbo sa kanyang isip. Pero priorities. Anong nangyayari? Anong ginagawa nina Aljur at Sylvestre? I mean, bakit sila nagkakantutan? Putang ina!

“What more do you want me to do, Camina?” tanong ulit ni Sylvestre. Inalis na niya ang pagkakatingin niya kay Camina. “If this isn’t enough, still, sige lang. Huwag pa rin nating ituloy ang kasal. Pero hindi ako titigil para patunayan sa iyo na ikaw lang ang plano kong mahalin habang buhay.”

Doon ko napansing tumutulo ang mga luha sa mukha ni Camina. Marahan siyang tumatango-tango.

“I should have not asked for this,” sabi ni Camina. “Masakit din pala.”

Tuminging muli si Sylvestre kay Camina. Inayos ang sarili Itinaas ang shorts. Tumayo at lumakad papalapit kay Camina. Hanggang sa mapunta siya sa paanan ng babae at napaluhod. Hinawakan ang mga kamay at hinalikan.

“I’m sorry,” sabi ni Sylvestre. “Alam kong masasaktan ka…”

“No,” sabi ni Camina. “No, no. I asked for this. I deserve this pain. And it is better this way. Hindi mo naman gusto diba? Hindi mo na hahanapin pa?”

“Hindi na,” sabi ni Sylvestre. “Matagal nang hindi.”

“Ehmmmmm,” hindi ko napigilang i-clear ang aking lalamunan. Hindi ko talaga sinasadya pero ito siguro yung sinasabing itinadhana akong pumagitna sa kanila. Napatingin silang dalawa sa akin. Nagsalita na lang ako para ang awkward na naging awkward ay hindi na mas lumalo pang awkward. “Sorry, tuloy nyo lang. I’m leaving, please excuse me.”

Tumayo si Sylvestre at pinigilan ako. Niyakap ako ng mahigpit.

“Sorry Drew,” sabi ni Sylvestre. “Sorry Castillo. Sorry.”

Gusto kong magsabing okay lang bilang instinct ko na ang maging okay basta si Sylvestre, pero ngayon, hindi ko magawa. Hindi ko alam kung para saan ang sorry niya. Hindi ko naiintindihan ang drama nila nang mapapangasawa niya. Hindi ako pwedeng maging okay lang sa hindi ko naiintindihan.

“I don’t get everything that’s happening,” sabi ko.

“I wanted Martin to have a last fuck with a guy,” sabi ni Camina. “And I didn’t thought it would hurt like this knowing that he did what I asked.”

“Kasi hindi mo nagawa,” sabi ko. “Wala kang nasex na ibang lalaki? Hindi tayo nagsex?”

“No,” sabi ni Camina. “It just hurt that somebody has touched him.”

Bumitiw si Sylvestre sa akin at umupo sa kama.

“I’m sorry, Camina,” sabi ulit ni Sylvestre.

“No. I am the one to blame,” sabi ni Camina. “Wag na tayong magpaikot-ikot. I set the rule. Hindi matutuloy ang kasal without you having a last gay fuck.”

Unti-unti kong naiintindihan.

“And you wanted it to be with me,” tanong ko kay Camina.

“Yes,” sabi ni Camina. “Sana.”

“Pero bakit si Aljur?” tanong ko naman kay Sylvestre.

“Because I love you,” sabi ni Sylvestre. Kita ko ang pagkakagulat ni Camina.

May ikakakaba pa pala ang kabog ng dibdib ko mula nang makita ko ang nakita ni Camina pagbukas ng pinto.

Mahal mo ako, pero kay Aljur ka nagpatira?

“And if I had another night with you, it wouldn’t be a simple fuck, not a gay sex that Camina would have thought of. We would be making love. At natakot akong baka mahalin kita tulad ng dati.”

“Bakit?” tanong kong parang batang hindi naiintindihan kung bakit bawal niya kainin ang marshmallow na nasa harap niya. Puno ng frustrations na naging pamumugto ng aking mga mata. “Bakit natatakot kang mahalin ako? Alam mo namang mahal na mahal na mahal na mahal kita.”

“Dahil mahal ko si Camina! Mahal na mahal!” sagot ni Sylvestre. “At isa lang ang puso ko. Ayokong mahati.”

Napangiti si Camina. At bahagya niya iyong binawi nang mapansin niyang napansin ko.

“Don’t worry,” sabi ko. “I’m not here to take Sylvestre back. Gusto ko lang maintindihan.”

“Drew, you are the best that ever happened to me,” sabi ni Sylvestre. “But I have my greatest moments with Camina. And I am looking forward to more of this life with her.”

“Stop patronizing us with your adjectives and superlatives,” sabi kong napipikon na. “Gusto ko lang ng paliwanag, hindi bullshits. Dahil ba hindi tayo magkakaanak? Yun ba?

“Hind. Hindi ito promise ng isang pamilya, Drew,” sabi ni Sylvestre. “It’s the promise of love, the promise of forever that I want to spend with her.”

“Bakit hindi na lang sa akin ang promise na iyan?” tanong ko ulit. “Kung natatakot kang mahalin ako, e yun ay dahil mahal mo talaga ako. May nilalabanan kang ayaw mong pakawalan. At babalikan ka niyan.”

“I know,” sabi ni Sylvestre. “Dahil pantay kayo sa puso ko, Drew. Pero pinipili ko siya. Ikaw ang pinipili ko, Camina. Gagawin ko ang lahat para sa iyo. Mahal na mahal kita.”

Umiyak lalo si Camina.

“But what if…” sabi ni Camina na hindi na pinatapos ni Sylvestre.

“You are my what if, Camina,” sabi ni Sylvestre. “Dahil kung mawawala ka, hindi ko alam kung paano na.”

Paano na? Ako? Paano na ako?

CHAPTER 44

PARA raw mawala ang sakit, kailangan mo lang takpan ito ng mga bagay na magpapa-busy. Inisip ko ang kinatatayuan ko, isang kasalang nagaganap sa beach ng Batangas. Sylvestre and Camina are having a dream wedding. Nakisama ang panahon. Tamang-tama lang ang init ng araw na pinalalamig ng simoy ng hangin. Nakakakalma ang pag-alon ng bughaw na dagat sa puting buhangin ng beach.

Magaganda ang mga taong naka-formal kahit sa beach. Ang mga dekorasyon sa mga upuan ay mukhang mamahalin tulad ng mga bulaklak na nakalinya sa isle leading to the entrance, to the grand arc of flowers. Then the bride appears. Her every angle is IG worthy. Inisip ko kung paano pa mas gaganda ang kanyang venus cut gown, but it was just perfect.

That kept me busy for a while. But just for a very short while. Dahil maaalala ko na pinili kong tumayo ngayon sa tabi ni Sylvestre habang hinihintay ang mahabang lakad ni Camina. Then every beauty that I thought of crumbled down.

Ang daming bagay na pwede kong gawin at lahat ng iyon ay kino-consider ko. Tulad nang tumakbo, magmaneho, at ibangga kung saan-saang puno ang sasakyan ko para mamatay na ako para mawala na ang sakit na nararamdaman ko. Or kahit ideretso ko na lang ang sasakyan sa kung saan man at umasang madadaanan ko si Aljur at maayos namin ang lahat, kahit napakaimposible.

Hindi pa rin niya sinasagot ang kahit anong tawag at paramdam ko. Pwede ko ring iwan na lang ang kasal na ito at hindi na tiisin ang pakikipag-isang dibdib ng pinakamamahal kong taong harap-harapan akong binasted. Kung hindi man iwan, gumawa ng eksena sa kasal, magwala, sirain ang gown ni Camina, hubaran ng pants si Sylvsetre, magwala.

O matulog. Naisip kong matulog na lang. Walang escalation ng bigat ang mga iniisip ko. Kung anu-ano lang ang pumapasok. At sabi nga, sa mga ganitong pagkakataon, huwag munang magdesisyon. Kaya ginawa ko ang pinakamadaling desisyon. Ang gawin ang naka schedule. Gawin na lang ang sinabi kong gagawin ko. Ang maging bestman ni Sylvestre. Akon a lang ang magtitiis. At least walang ibang masasaktan. Ako lang.

Natapos ang seremonyas na hindi ko pa rin alam ang konkretong gagawin. Reception naman ang bubunuin. Habang naghihintay na ma-settle ang mga tao. Lumapit sa akin ang isa sa mga kambal.

“You look like a mess,” sabi ni Choi, kung sino mang Choi ito.

Hindi ko siya pinansin.

“Dude, you might end up hitting trees and walls intentionally after this event,” sabi ng isa pa sa kambal. “Might as well tell us why you’d do that, so we could say something on TV.”

Umiwas na lang ako at naglakad at naupo sa kahit anong available table. Wala na muna akong pakialam sa seating arrangements.

Parang ganun din ang mode ng kambal. Pinagitnaan ako. Umupo sa magkabila kong tabi.

“Please, leave me alone,” sabi ko.

“Actually, we can’t,” sabi ng nasa kanan ko.

“Martin asked for you,” sabi ng nasa kaliwa. “Dude we’re doing your stuff in the groom’s room. You should have been there.”

“His wife is with him,” sabi ko. “There’s no way he’ll be needing me.”

“So he chose the girl.”

“And left the man.”

“Could you two just please shut up,” sabi ko na may pagpipigil sumigaw.

“Chill man.”

“We’ll just tell Martin that you’ve left.”

At iyon na nga siguro ang pinakamabuti kong gawin.

Hindi na ako nagpaalam. Pinulot ko ang lahat ng dignidad kong iniwan matapos akong i-reject nang harap-harapan.

CHAPTER 45

“MAY dignidad-dignidad ka pang nalalaman,” sabi ni Kuya. “Sana umalis ka na lang. Magus-survive naman sila kahit wala ka. Hindi na ikaw ang bride. Hindi mo naagaw ang groom.”

“Para lang naman hindi ako magmukhang bitter,” sabi ko.

“Pero bitter ka nga?”

“Tinatanong pa ba yun?”

Tinuloy na lang namin ang pag-inom namin ng kape ni Kuya habang nasa terrace ng bahay namin ni Tatay. Nailabas na siya sa ospital at sa bahay na nagpapahinga. Wala naman masyadong damages na nangyari. Makaka-function pa siya nang mabuti.

Ilang araw ko rin kinimkim ang nangyari. At ngayon lang ako nakapagdesisyon na makaka-function na rin ako. Mabuti at nagbakasyon muna si Kuya kasama namin ni Tatay sa bahay. Si Nanay naman, dumeretso na kay Steve.

Mabuting tao naman pala si Nanay. Kinuha na niya ang parte niya sa mga naipundar nila ni Tatay para hatiin sa amin ni Kuya. Siniguro lang niya na kung maubos man ng kapabayaan si Tatay, may matitira para sa aming magkapatid.

Pero dahil sa nangyari, mukhang magsisimula na rin si Tatay na ayusin ang kanyang sarili. Sabi niya, bibilin niya ang House for sale sa kabilang barangay at tatayuan niya ng isa pang branch ng bakery namin. Sabi ni Nanay sa akin, tutulong daw siya pero sa akin na niya idadaan. Baka raw kasi umasa pa si Tatay na magkakabalikan pa sila. Agree naman ako kay Nanay.

“Keri na lahat sa pamilya natin,” sabi ni Kuya. “Pwede ko na ulit gawing shabby chic ang kwarto ko, para may mauwian naman ako dito paminsan-minsan.”

“Oo,” sabi ko. “Hindi na naman magagalit si Tatay. Hindi ka na niya hahabulin ng sintron.”

Nagtawanan kami ni Kuya.

“Kung makatawa ka parang ang saya mo na talaga,” sabi ni Kuya. “Okay na ba kayo ng mga lalaki mo?”

“Kung maka-mga ka naman,” sabi ko. “Parang ang kati-kati ko naman.”

“Kati lang ba talaga sina Sylvestre at Drew sa’yo?”

“Alam mo naman ang sagot diyan. Kung kati lang silang dalawa, siguro hindi ako nasaktan.”

“Ay, hurt si Bakla!”

Nagtawanan kaming dalawa ni Kuya.

“Pero saang part ka pinaka-nasaktan?”

“Inteview na lang?”

“Bakla, nagkakape lang tayo. Walang bonggang ganap. Magpasabog ka na lang ng information.”

“Pinakamasakit of course yung nakita kong kinakantot ni Aljur si Sylvestre.”

“Naman,” sabi ni Kuya. “Imagine, ang mga lalaki ko, nagkakantutan na hindi ako kasama. Napa-left out naman ng feeling nun.”

“Pero kanino ka mas nasaktan? Yung may kinakantot si Aljur, o yung may kumakantot kay Sylvestre? Or yung basic na hindi ka kasali?”

“Magkakaiba pa ba iyon?” tanong ko. “Hindi ba pwedeng in general na lang, masakit?”

“Himayin natin yang emotion mo,” sabi ni Kuya. “Mahalaga ito para maka-move on ka. Dapat alam mo yung source ng sakit. Para alam mo kung ano ang aayusin or kakalimutan, or papalitan, or what have you.”

“Actually, hindi yung hindi ako kasali,” sagot ko. “Ang totoo, never ko naimagine ang threesome kaming tatlo. Pero mas nasaktan ako na nakapagsex si Sylvestre sa lalaki, tapos hindi pa sa akin. Sana ako na lang. Ako naman kasi talaga dapat iyon.”

“Pero na-gets mo naman?”

“Gets ko na,” sabi ko. “Kahit na-flatter ako na pwede ko palang maagaw si Sylvestre kay Camina. Sobrang sakit na hindi ko nagawa kasi ayaw palang magpaagaw ni Sylvestre.”

“Napaka-weird din nung babaeng iyon, eh no?” sabi ni Kuya. “Maipagpag ko lang.”

“Maiisip ko rin naman siguro yon, kung babae ako” sabi ko. “Pero hindi ko gagawin.”

“Ay ako, bilang babae, hindi na,” sabi ni Kuya.

“Talaga, hindi mo na titiyaking ayaw ng mapapangasawa mo sa tite?” sabi ko. “Kasal kasi iyon. Forever. Ipapagawa ko na lahat nang makakapagbago ng isip sa mapapangasawa ko, bago kami tumalon sa forever.”

“Eh paano yan,” sabi ni Kuya. “Akala ko ba, ikaw ang threat sa forever na iyon? Eh si Aljur ang kumarat?”

“Ang deal naman kasi ni Camina, eh basta makipagsex si Sylvestre sa lalaki,” paliwanag ko. “Not necessarily me. Pero pinara-paraan talaga ako ni Camina para mapalapit ulit kay Sylvestre. Para maging normal lang na ako ang makipagsex sa mapapangasawa niya. Eh ito naman palang si Sylvestre, nagpipigil.”

“Wow, ang ganda ng kapatid ko,” sabi ni Kuya. “Napiling gumanap bilang tukso, kahit walang audition.”

“Hindi naman napili ng tinutukso,” sabi ko. “Tanga rin kasi ni Camina. Sana ginawa na niyang specific na ako ang naging kakarat ni Sylvestre.”

“At sa tingin mo, mai-in love talaga sa iyo si Sylvestre?”

“Yung totoo?” sabi ko. Nawala ang ngiti sa akin. Naramdaman ko ang totoo. “Mai-in love. Mai-in love siya ulit sa akin.”

“Ay ang ganda talaga, pili ka mamaya ng pinakagusto mong korona ko, ipuputong ko sa iyo.”

“Mai-in love pero hindi niya iiwan si Camina. Masasaktan lang din ako.”

“Feel mo?”

“Oo.”

WALANG timeline ang pagmo-move on. May mga kayang gawin ito ng tatlong buwan. Yung iba tatlong taon. Mayroon ding naka-tatlong relasyon na pero hindi pa rin nakaka-move on sa minahal nilang hindi na sila binalikan. Ako, naman, tatlong linggo pa lang. Hindi pa rin nakaka-move on. Tulala pa rin ako sa kisame ng aking kwarto habang hinihintay ang pag-alarm ng orasan.

Hanggang sa isang araw araw matapos ang tatlong linggong iyon. Tumunog ang doorbell. Bumangon ako. Nagtapis ng twalya sa hubad kong katawan at tinungo ang pinto.

Sumilip ako sa peephole.

Si Aljur.

Agad kong binuksan ang pinto. Pinapasok siya.

“Sarap mo naman,” bati niya sa akin.

“Lalo ka pa, bihis ka pa niyan,” sabi ko. He was in his usual polo shirt. Putok ang ang braso. Tight pants and a pair of chucks.

“Pero wag muna tayo maghubaran,” sabi ni Aljur na nangiti. “Kukunin ko lang sana yung mga damit kong naiwan ko dito.”

“Sure,” sabi ko. “Tara sa kwarto.”

Nauna si Aljur pumasok sa kwarto. Wala siyang lingon sa akin na tumungo sa aparador. Inalis sa pagkakahanger ang kanyang mga damit. Pumunta din siya sa drawer ng mga brief at pinili ang mga sa kanya. Kinuha rin niya ang isang bag at doon pinagkasya ang mga kinuha. Tapos ay umupo siya sa kama.

“Dami rin pala.”

“Oo nga,” sabi ko sabay upo sa tabi niya. “Gusto mo unti-untiin?”

“Lahat na,” sabi ni Aljur. “Para isang bagsak na lang.”

Unti-unti kong inilapit ang kamay ko sa kamay niya

Pero binawi niya ang kamay niya. Tapos ay ipinatong sa kamay ko. hinawakan nang mahigpit.

“Isang bagsak na natin,” ulit ni Aljur.

Hindi pa hilom ang sugat, pero tinatanggalan na niya ng balat. Pero may kung anong ala-ala ang katawan ko sa presensya ni Aljur, na kahit hindi ako mag-isip o magnasa, ay tinitigasan ako sa kanya. Niyakap ko si Aljur.

“Dude, matigas,” sabi ni Aljur. “Baka may mangyari.”

“Ayaw mo ba?” sabi ko. “Ikaw pa rin ang huli ko. Sa ospital. Hindi ko kayang maghanap ng iba.”

“Magkaiba tayo nang ginawa,” sabi ni Aljur.

“Okay lang,” sabi ko. Kahit masakit. Nagpanggap ako. “Okay lang.”

“Pero kung may mangyayari sa atin ulit,” sabi ni Aljur. “Hindi okay.”

Nawala ang tigas ng harapan ko. Pero kasabay nun, mas humigpit ang yakap ko kay Aljur.

“Mahal kita Aljur,” sabi ko.

“Alam ko,” sabi niya. “Sinadya ko yun. Sinabi ko sa iyo. Tuturuan kitang mahalin ako.”

“Natutunan ko naman,” sabi ko.

“Kita mo na,” sabi ni Aljur. “Kaya mo pang magmahal kahit hindi na para kay Sylvestre.”

“Kaya ko nang magmahal,” sabi ko. “Sana pagbigyan mo. Para naman may application yung mga tinuro mo sa akin.”

“Nai-apply mo na naman,” sabi ni Aljur. “At maswerte ang susunod na taong makikilala mo. Mamahalin mo na siya ng totoo.”

“Ikaw sana yun,” sabi ko.

“Pwede. Sana. Hindi lang muna sa ngayon.”

CHAPTER 46

MAY kung ano sa simbahan na nakakapayapa. Siguro dahil dito ang huling tambayan ng mga namayapa bago sila ilibing. Kaya pwedeng-pwede na rin dito ilagay muna ang puso kong durug-durog at pira-piraso. Siguro rin, dahil ang laki ng simbahan, ang taas, nakakapangliit. Ang mga nasa paligid pa ay mga taong nakaluhod para sa dahilang hindi ko niluluhod dati. Nararamdaman ko kung gaano ako kaliit at kung gaano ka-trivial ang heartache ko sa heart transplant na ipinagdarasal ng iba.

Baduy, pero ito na siguro ang pinaka-effective na pampa-move-on ko. Kumapit kay God. Totoo, naramdaman kong hindi talaga ako nag-iisa. Oo, may pamilya na ako na mas buo na at mas masaya na, pero mas payapa ang tulog ko na kahit wala akong katabi, I feel safer and warmer na nandyan si god, watching over me. Less creepy pa kesa sa ibang lalaki ang nanonood sa aking matulog.

Pero hindi pa naman ako naging pastor. Bakla pa rin ako. Wala rin ako sa simbahan ngayon para magsimba.

Hawak ko ang isang kandila kasama ang kambal na Choi at tatlo pang babaeng nakalimutan ko na ang pangalan. Nakaharap sa pari, kasama sina Martin at Camina, hawak naman ang kanilang baby. Sinubukan nilang gumawa ng baby sa iba’t-ibang bahagi ng mundo, pero nang bumalik sila sa Pilipinas, atsaka lang sila nakabuo. Mag-iisang taon na ang baby at ngayon, ito, binibinyagan na.

Ninong ako syempre, na kung naganap ito mga ilang buwan bago ang kasal nila, tinanggihan ko. Pero three weeks ago, nung tinawagan ako ni Camina. Hindi ko alam kung bakit magaan sa loob ko ang pag-oo. Hindi naman dahil bawal ang pagtanggi sa invitation na pag-Ninong, pero parang dapat oo, kasi si Martin ay naging bestfriend ko naman. At best friend ko pa rin. Kahit straight na siya.

“Thanks, Castillo,” sabi ni Martin habang kumakain kami sa reception.

“Naman,” sabi ko. “Makakatanggi ba ako sa’yo.”

“Hindi ko in-expect na tatanggpin mo, actually,” sabi ni Martin. “Camina insisted. At kilala mo naman siya. Hindi niya ako napapahindi.”

“Buti nga niyaya nyo ko,” sabi ko. “Nahihiya rin kasi akong lapitan ka after the wedding.”

“Same,” sabi ni Martin. “I don’t know where to start.”

“Eh kasi ang aarte ninyo,” sabi ni Camina na pumasok sa usapan. Nagulat kami ni Martin. Napansin yun ni Camina. Nag-iba siya ng tono at naging seryoso nang kaunti. “Well, I just wanna have a moment with Drew to apologize. Hindi ako nakapag-sorry sa pandadamay ko sa kanya sa pagka-spoiled ko. And I am taking this opportunity, kasi sa tingin ko, no one can bitch around with a baby, inside the church, with the lord watching.”

“Wala na naman akong bitch mode,” sabi ko. “Okay na ako.”

“But I am really sorry,” sabi ni Camina.

“It’s okay,” sabi ko. “Naintindihan ko naman.”

“Talaga?” sabi ni Camina. “Okay tayo?”

Natawa ako. “Oo naman.”

Yumakap si Camina. “I really thought this would be hard.”

“The hard part is over,” sabi ko. “Nawala lang.”

“Thank you for making this easy,” sabi ni Martin.

“And thank you for being my best friend again,” sabi ko.

“Best friend na lang ha,” sabi ni Camina.

“Oo naman,” sabi ko. “Iyon na kasi ang pinanghawakan ko that made all this bearable for me. Bestfriend na lang talaga tayo, Martin. May mga ginawa man tayo before. Iyun na yun. And for whatever na hindi nangyari, tinanggap ko na kasalanan ko. Pinatawad mo na naman ako doon di’ba?”

“Oo naman,” sabi ni Martin. “And I knew I’ve forgiven you when I felt that Camina is the one for me. I cannot hold a grudge as deep as I love someone else. One must win, and I chose love. I cannot love someone keeping some pain from someone else. And that’s how I knew I moved on.”

“And that’s when I started forgiving myself,” sabi ko naman. “Tinaggap ko na, na hindi ka na babalik. Na kasalanan ko ang paghihiwalay natin, pero hindi ko na maibabalik iyon. Kaya eto ako ngayon, pwede na akong magsimula ng mga relasyong hindi ko na iisiping magtatapos. Wala na kasi akong inaasahang babalik.”

KASABAY nang pagtalikod sa mga relasyong hindi ko naman paninindigan ang pagbabagong buhay. Nagbago na rin ako ng mundo. Trabaho, pamilya na, at sa aking pag-iisa, nagbabasa ako ng libro. Hinalukay ko ang mga binili kong books dati na pampanggap lang na well read ako. Pero ngayon, well read na ulit talaga ako.

Hindi na lang installation art ang bookshelf sa condo ko. Nang matapos kong basahin ulit ang bagong set ng HP, nasanggi ko ang isang LAE reviewer. Sinimulan ko ring basahin at nang dumating ang exam season, binalikan ko lahat ng inaral ko, hinanap ang mga requirements, pinasa ko at kumuha ako ng exam. Pasado.

Parang love din pala itong law school. Mahirap pasukin, pero ang pagpasok na pala ang pinakamadali sa proseso. Mahirap manatili, kailangang trabahuhin, pero masarap naman ang pay-off. Okay na ito. Ang mga ka-date ko lagi, mga kaso ng kung sinu-sino.

Nasanay na akong lumabas ang kotseng, hindi kamay ng kung sino ang hawak. Minsan, si Chan Robles ang kasama ko, na iuupo ko sa nagingitim ko nang bookstand. Ngunit wala kaming mapaglalagyan ngayong araw na ito sa paborito kong coffee shop. Nalalapit pa naman ang exam, kailangan kong mag-aral.

Maswerte at bukas na ang mag-iisang buwan nang inaayos na tindahan sa tapat. Coffeeshop din. Three Moons Café. Interesting. Tumawid na lang ako at hindi na ako naglipat ng parking. Inayos ko ang bookstand at nilagay ang libro ni Chan Robles. Tapos ay tumayo ako para umorder. Pamilyar ang bangong nasamyo ko. Hindi lang ito kape. Iba talaga ang ala-ala kapag amoy ang nagdala, walang larawan, purong emosyon. Mukha akong tangang nakangiti habang nagbabayad.

Bumalik ako sa upuan ko, sinimulang buksan ang makapal na libro ng mga kaso. Iniisip kung paano pagkakasyahin sa utak ko lahat ng nakalagay sa mga pahina nito, habang hinihintay ang kape at cake na in-order ko.

Hanggang mapansin ko ang isang lalaking nakaupo, dalawang mesa ang layo sa akin. Natawa ako. Napansin ito ng lalaki nang dumapo ang tingin niya sa nakangiti kong mga mata. Ngumiti siya.

Nag-usap ang aming mga mata. Lumingon-lingon siya. Tiniyak na wala akong kasama. Tumingin ako sa upuan ko at umiiling na bumalik ng tingin sa lalaki. Tumingin din siya sa upuan. Umoo ako. Tumayo ang lalaki at umupo sa bakanteng upuan sa table ko.

“Hi, Gabriel,” pakilala ng lalaki na nag-abot ng kamay. Inabot ko ang kamay ko at pinisil ang kamay niya.

“Drew,” sabi ko.

“I assume it’s okay,” sabi niya na tinuturo ang upuan.

“Of course,” sagot ko.

“You’re not busy or anything, right?”

“I have time,” sabi ko. Matagal na rin bago ako makakausap ng lalaking nagsimula sa pakikipagkilala. May kung ano talaga sa coffee shop na ito na nakaka-at home. Sinara ko ang libro ko at tiningnan si Gabriel.

Napangiti si Gabriel. Ambata pa ng ngiti niya, pero mukhang galing na rin sa sakit.

“You always here?” tanong niya.

“You’re new in this game?” sabi ko.

“What game?”

“This meeting-with-a-stranger thing,” sabi ko.

Natawa lang si Gabriel.

“It’s okay,” sabi ko. “You look young and naïve. And this game that you wanna play will be very difficult.”

“You experienced a lot?”

“I’m almost thirty,” sabi ko. “College ka pa lang no?”

Ngumiti ang lalaki.

“Nasa phase ka pa na ine-enjoy ang sex,” sabi ko. “Got a fubu?”

Ngumiti lang ulit ang lalaki.

“Just be careful, kasi baka nakakasakit ka na. You might think na fubu lang kayo, may hangganan kayo. You might think it is okay sa fubu mo, pero sa totoo, nasasaktan mo na siya. At ’pag naiwan ka na niya, dahil nasaktan mo siya, dahil may mahal gusto ka pang iba, doon mo mararamdaman na mahal mo pala siya.”

Ang ngiti ng lalaki ay naging mahinang tawa.

“Dude I’m just here to fuck,” sabi niya. “I didn’t know there’s so much issues that come with this.”

Natawa na lang din ako.

“I don’t wanna be rude, but can I excuse myself,” paalam ni Gabriel.

“Sure,” sabi ko na natatawa.

Tumayo si Gabriel at naiwan akong natatawa pa rin. Unti-unti kong napansin ang tawang sumasabay sa akin. Papalapit kasama ng kapeng in-order ko.

“Hindi naman yan ang kwento mo dati tungkol kay Sylvestre,” sabi ng waiter.

CHAPTER 47

NAIWAN akong nakanganga sa pagdating niya. Hindi siya ang in-orderan ko. Pero siya ang nagpatong ng kape at cake sa mesa ko. Tapos ay umupo siya inalisan ni Gabriel.

“Hindi ko na kinukwento si Martin,” sabi ko.

“Wow, Martin na. Wala na ngang Sylvestre.”

“Matagal na.”

“Eh sino naman ang kinukwento mo?”

“Some guy, I used to…”

“Used to love?”

“Used to hurt,” sabi ko. “Hindi ako nagsawa sa pagmamahal sa kanya.”

“Sya lang? Kahit wala siya? Hindi ka nagmahal ng iba?”

“Ikaw lang,” sabi ko.

Tumawa si Aljur.

“Ulul mo,” sabi ni Aljur. “Hindi mo nga ako hinabol.”

“Nagpapahabol ka ba?”

“Oo. Naghintay kaya ako sa parking lot. Iniisip ko kung paano tayo uuwi, na dala mo ang kotse mo at dala ko ang kotse ko. Tapos hindi ka talaga sumunod.”

“Galit ka?”

“Oo naman. Galit na galit,” sabi ni Aljur. “Pero nung lumayo ako, naintindihan ko ang gusto mong mangyari. Hindi nga pwedeng samahan kita sa pag-move on kay Sylves… Martin. At naiintindihan ko kung bakit kailangan mo munang maka-move on kay Sylvestre bago mo ituloy ang sa atin.”

“Thank you,” sabi ko. Malaking bagay sa akin na napatawad na niya ako. “That’s why I wanted to have a break first. Dahil kahit tayo na noon, kapag kinailangan ako ni Sylvestre, siya pa rin ang pipiliin ko. At masasaktan ka. Dahil inaakala mong pag-aari mo na ako.”

“Yun na nga, gets ko naman,” sabi ni Aljur.

Humarap si Aljur sa waiter. Tumango. Lumapit ang waiter sa amin.

“Kape nga ako,” sabi ni Aljur.

“Yes sir,” sabi ng waiter.

“Mukhang mahaba ang usapan na ito. Hindi ka makakapag-aral,” balik ni Aljur sa akin. “Pero ikaw ba? Galit ka ba sa akin?”

“Huh?” Hindi ko na pina-elaborate ang nangyaring utos niya sa waiter. Mas nagulat ako sa tanong niya. Bakit naman ako magagalit sa kanya?

“Pakiramdam ko kasi, kailangan kong magpaliwanag. Alam mo ba, ilang beses kong sinulat kung ano ang sasabihin ko sa iyo dahil nakita mo akong nakapatong kay Martin.”

“Ang subtle ng nakapatong ha,” sabi ko na natatawa. “Hindi ako sanay.”

“Gagu,” sabi ni Aljur.

“Actually, you don’t. Wala na naman tayo nung may nangyari sa inyo ni Sylvestre. At nangyari na yun. Tapos na. Mas mahalaga ang hinaharap.”

“Talaga, e bakit ako pa rin ang kinukwento mo sa mga nakakausap mo?”

“Hindi ah?!” sabi ko.

“Sige,” sabi ni Aljur. “Eh ano naman yang mas mahalaga ang hinaharap mong sinasabi?”

“Ikaw,” sabi ko.

“Anung ako?”

“Ayan oh,” turo ko sa kanya. “Ikaw ang nasa harap ko.”

“Hala?” gulat ni Aljur. “Naturuan ba talaga kitang magmahal?”

“Baka naman lumaki ang ulo mo,” sabi ko. “Basta ang alam ko. Thankful ako na natuto akong magmahal. Natutunan kitang mahalin nang hindi ko sinasadya. Basta alam ko na lang bigla. Mahal na kita.”

WAKAS