CHAPTER 1 HELP WANTED

---

SIMYEON

---

Parang gusto ko ng sumuko…

Parang ako ang nasasaktan kapag nakikita ko ang mama  na pinahihirapan ng kaniyang karamdaman.

Ang masigala at masiyahing ilaw ng tahanan namin  ay nakaratay sa kaniyang higaan ngayon na tulog at parang iniwan ng panahon ng kabataan.

Magigising muli kung mawawala na ang epekto ng kaniyang gamot.

Maririnig ko na naman ang kaniyang mga daing na tutusok sa puso ko. Kung pwede sanang akuin ko ang nararamdan niya. Kung pwede lang…sana naagapan namin ang kaniyang cancer.

Kasalanan ng papa kung bakit siya nagkaganito.

Saksi ako kung paano pagbuhatan ng kamay ng papa ang mama.

May nararamdaman na pala ang mama, hindi man lang niya pinacheck up agad.

Akala niya, ang sakit na nararamdaman niya noon ay dahil sa mga ginagawang pananakit sa kaniya ng papa, hindi na pala.

Tadyak,sampal,batok,suntok,mura…lahat na yata ng pananakit nakita kong dinanas ng mama.

Sinubukan naming lumayo pero natakot siya sa bantang papatayin kami kaya nagtiis kaming kasama ang sadista kong ama. Maging ako ay biktima rin ng kaniyang walang kwentang paraan ng pagmamahal.

Masama ba akong anak kung ipinagpapasalamat kong namatay na siya dahil sa heart attack?

Masama man, pero ang papa ang nagturo sa akin kung paano siya kamuhian ng ganito.

Kawawa nama ang mama ko…

Handa man ako sa kahahantungan ng mama balang araw,hindi ko pa rin kayang tanggapin na mawawala siya sa amin kaya patuloy kong inilalaban ang kaniyang buhay.

Maraming bagay pa akong gustong iparanas sa kaniya. Hindi man lahat pero ang gusto ko ay kasama siya sa mga bagay na kaya kong ibigay.

Nakatitig lang ako sa kaniya habang himbing sa kaniyang pagtulog. Ibang iba na ang hitsura niya ngayon kesa dati.

Malalim na ang kaniyang mga mata,hupak na pisngi at payat na katawan. Nawala na rin ang kinis ng kaniyang balat at napalitan ng mga kalubot sa biglaan pagpayat.

Halos hindi na tinatanggap ng katawan niya ang mga sustansiya ng mga pagkaing inihahanada namin para sa kaniya.

Ang bilis ng pagkalat ng cancer sa kaniyang obaryo, matapos siyang duguin ng matindi noong nakaraang taon.

“ Simyeon…kumain ka na muna sa labas at samahan mo muna ang kapatid mo doon.“

Hindi ko namalayan na nagbukas ng pinto si Nanay Riza. Siya ang aming mabait na kasambahay.

“ Kumain na ho ba si Xeven?“

“ Yung nga-ayaw kumain at gustong ikaw ang magsubo. Lumabas ka na muna at alas nueve na. Nakahain na sa lamesa at ayaw pa kumain, hinihintay ka. Ako na muna magbabantay sa mama mo.“

“Sige nay-ako na ho magpapakain kay Xeven”

Maingat akong tumayo sa aking kinauupuan at si Nanay Rizza ang pumalit  sa pagbabantay sa mama ko.

Nagtungo ako sa hapagkainan at naroon ang aking 5 taong gulang na bunsong kapatid.

“ Xeven,bakit di ka pa nakain? Lalamig na ito oh.“

Gaya ng dati niyang reaction,parang hindi niya ako narinig at patuloy lang siya sa pagsusulat.

“ Xeven-kain na tayo ha. Susubuan kita ha para magsleep na tayo.“

Naglagay ako ng kanin at ulam sa iisang plato. Salo kami ng kapatid ko sa tuwing kakain kami.

Maayos naman siyang pakainin ngunit may katagalan lang dahil sa kaniyang mga ginagawa.

Nasanay na ako sa kaniya.

“ Kuya,aalis ka uli?“

Tanong niya sa akin ng hindi natingin.

Ayaw kong magsinungaling.

“ Pasensya na ha…kailangan natin para sa medicine ng mama e.“

Muli ko siyang sinubuan Natawa ako dahil itinuro niya ng kaniyang bibig na puno ng pagkain.

“ Dami pa..full pa kuya

.“

Hinintay ko pa siyang matapos nguyain ang kinakain. Sa inip na maubos ay uminom na lang siya ng tubig.

“ Madami medicine si mama.Di pa nga ubos e.“

Minsan may mga bagay na nakakatuwang lumalabas sa bibig ng kapatid ko na hindi mo mahahalatang may kakulangan siya sa pag-iisip.

Isinilang siyang mukhang normal sa paningin ng karamihan,pero ang totoo ay may autistic disorder si Xeven.

Namana niya ito sa lahi ng papa namin.

Wala na ngang ginawang mabuti ang papa sa amin, idinamay pa ang kapatid ko.

“ Oh,kain pa tayo para may story telling uli mamaya bago magsleep.“

Hindi na sumagot si Xeven,itinigil niya ang pagsusulat dahil nagkaroon naman siya ng inters sa rubics cube na nakalagay sa lamesa at nilaro ito habang sinusubuan.

Matapos kumain ay sinipilyuhan ko siya, nilinisan ng katawan at inihiga sa kaniyang kama para patulugin. Magkasalo kami sa isang kwarto.

Dito siya natutulog upang mabantanyan ko rin sa oras ng pahinga. Kung himbing na siya ay doon naman ako sa kabilang kwarto para silipin ang mama kung may kailangan.

Nagpapasalamat din ako dahil kasama namin si Nanay Rizza na kasambahay namin.

Limang buwan pa lang siya dito.

Highly recommended siya ng isang kaibigan ng mama.

Mabait at masipag na katuwang sa gawaing bahay. Masarap magluto,masinop,madaling bilinan at matalino.

Agad niyang nagagampanan ang mga gawain kung wala ako. Naaalagaan niya si Xeven at nababantayan naman ang mama. Madali siyang makapagshift ng gawain.

Minsan naisip ko na kung hindi siguro laging nasasakatan ng papa ang mama baka ganito rin ang mama kasipag sa pag-aasikaso sa amin.

Sa wakas, matapos kong kwentuhan si Xeven ay nakatulog na rin.

Bumalik ako sa kusina upang ligpitin ang mga pinagkainan. Hinugasan na rin upang makabawas sa gawain ni Manang Rizza dahil baka sobrang gabihin na naman siya sa pagtulog.

Katuwang siya sa mga bagay na hindi ko kayang gawin at hindi ko siya alipin para mahirapan sa lahat ng gawain dito sa bahay.

Kung kaya namang gawin,di ko na inaasa sa kaniya.

“ Oh-naku bakit ka naghugas diyan. Ako na dyan at puntahan mo ng mama mo dun.“

Inawat ako ni Nanay Rizza ng lumabas siyang dala ang ilang mga pinagkainan ng mama kanina.

“ Okay lang po Nay Rizza. Marunong naman po ako maghugas.“

“Batang to oh. Paano ba itong dala ko,huhugasan mo na rin?”

“Lagay nyo na lang ho sa tabi ako na bahala.”

“Ay siya sige. Pagkatapos mo dyan ilabas mo yung polo na susuutin mo bukas sa school at ng mahagod ng plantsa. Kaninang pumasok ka hindi mo naplantsa yung mga manggas. Napansin ko ng sinuot mo kanina. Hindi ko na nagawang ipahubad sa iyo at nagmanya si Xeven ng magising.”

Napansin ko nga kanina na gusot ang magkabilaang manggas ko ng pumasok sa trabaho.

“ Sige ho,ipapatong ko na lang po dyan sa may sofa.“

Pumasok na si nanay Rizza sa kaniyang kwarto. Narinig ko na inaayos na niya ang ironing board. Lumabas siyang dala ito at sa sala siya mamamalantsa.

“ Ilabas mo ng lahat ng uniform na isusuot mo, paplantsahin ko na para hugot ka na lang hugot pagsusuutin.“

Ganito siya kagaling sa pagmamanage ng gawaing bahay. Kaya panatag ang loob ko na kahit wala ako ay napapanatili niyang maayos ang naiiwan ko.

“ Salamat po Nay Rizza.“

Pumasok ako upang silipin muli si Xeven.Himbing na himbing siya sa patulog.Gaya ng sabi ni nay Rizza ay inilabas ko ang aking mga uniform sa pagtuturo. Graduate ako ng Bachelor of Secondary Education Major in Mathematics.

Mahilig ako sa physics kaya ito ang napili kong karera. Isang taon pa lang akong nagtuturo sa isang pribadong school.

Ako na lang ang nagtataguyod sa aming tatlo.

Maliit lang sweldo ko bilang guro at sapat lang sa pangangailangan namin sa araw-araw.

Pero ng isang araw ay may isang talent scout ang lumapit sa akin noong may bibilhin ako sa isang mall.

Modelling agent ang pakilala niya.Binigyan niya ako ng calling card . Tawagan ko raw siya agad kung payag ako para ma-schedule sa isang photoshoot.

Sa una ay diskumpiyado na ako baka bogus lang ang agent.

Hinanap ko ang website ng agency na na nakasulat sa calling card para makasiguro.

Legit na isang modelling agent ang lumapit sa akin.

Singaporean based ang agency at mayroon silang agent dito sa Pilipinas. May ilang pinoy din na modelo akong nakita na empleyado nila.

Ang maganda pa nito. Hindi na kailangang pumunta sa Singapore para doon magtrabaho dahil sa Makati lang ginaganap ang photoshoot at pinapadala na lang ang mga nskunan sa agency para sa ilang cover at folds ng magazine.

May ilang celebrity na ring nagmodelo sa kanila at ngayon ay artista na sa ilang local tv station.

Nagdesisyon ako na tawagan ang agent.

Nagkaayos kami ng schedule. Nagkita kami sa kanilang agency office.

Doon kinunan ako ng ilang larawan. Profile photos,half body at whole. Kinunan din ako ng videos habang iniinterview. Pinagsuot ng casual wear at pinalakad. Nakakailang din ng pagsuutin ako ng under wear at muling pinalakad sa maliit na rampa.

Kinabukasan ay tinawagan ako ni Reginald. Siya yung agent na nagdiscover sa akin. Tanggap ako sa application at kailangan nila ng male model para sa isang spread ng magazine.

Alangan pa ako noong una dahil underwear agad ang susuutin sa photo shoot para sa summer season. Pumayag na ako dahil sa Singapore, Malaysia at Thailand naman lalabas ang magazine at walang ganoon dito sa pilipinas.

Sayang ang kikitain ko na pandagdag din sa mga gastusin sa bahay. May pera man kami sa banko mula sa pinagbentahan ng lupa ng mama noon. Pero ang lahat ng iyon ay para sa mga kailangan niya sa mga gamot at paospital.

At si Xeven.

Si Xeven- ang bunso kong kapatid.

Malayo ang agwat namin sa edad. 18 lang ang mama ng ipinanganak ako at 33 ng ilabas siya.

Halos mukha ko na siyang anak kung tutuusin.

Hindi na ako nagkaroon ng pagkakataon na mag buhay binata. Inilaan ko na lang ang kalayaan ko para sa aking mahal na ina at kapatid.

Special child si Xeven.

Nalaman namin ang case niya noong 2 taon pa lang siya. Hindi man halata sa itsura pero may mga kilos siya na kakaiba kaysa regular na mga batang kaedarin.

Isa rin siya sa kailangan kong pagtuunan ng espesyal na kalinga dahil ako lang ang kuya niyang makakakaunawa ng higit sa kaysa ibang tao.

Para sa pamilya ko, kaya tinanggap ko ang pagmomodelo kahit may regular na trabaho ako dito sa pilipinas. Tapos na si Manang sa pamamalantsa at oras na rin para aking pagtulog.

Papasok na lang ako ng silid ng biglang narinig ko sa sala ang isang lagabog.

Dali-dali akong lumabas.

Nakita ko na lang si Nay Rizza na nakaupo at takip ang bibig. Nabagsakan pala ng plantsa ang kaniyang paa dahil sa nasira ang lock ng ironing board at bigla itong natiklop.

Agad ko siyang tinulungan at inupo sa sofa.

Namumula ang kaniyang kaliwang paa mula sa mainit na plantsa. Nagkaroon ng paso ang balat nito. Gusto niyang sumigaw sa kirot ngunit takip niya ang kaniyang bibig. Ayaw niyang gumawa ng komusyon at baka magising ang mama at kapatid ko sa kanilang silid.

Ganito si Nanay Riza magpahalaga sa trabaho. Inuuna pa ang iba bago ang sarili kayat magaang ang loob ko sa kaniya.

Nilapatan ko ng burn ointment ang paso at inihatid siya sa kaniyang silid. Nag-alala naman ako dahil paniguradong mahihirapan siya bukas sa gawain dahil sa nangyari.

Ngayon pa lang ay namamaga na ang natamo niyang paso.

“ Hindi na muna ako papasok bukas Nay Rizza…“

“Ay naku, wag na wag kag liliban sa trabaho ng dahil sa akin ha.”

“Mahihirapan ho kayo kung kayo lang mag-isa dito sa ganyang kalagayan. Dalawa ang alagain dito Nay Riza.”

“ Paano ba to? Gusto mo papuntahin ko na muna yung anak ko para tulungan ako. Mabait yun, graduate ng care giving course yun at alam nun kung paano mag-asikaso ng pasyente. Huwag mong isipin ang sweldo at sa kaniya ko naman talaga binibigay ang sweldo ko.“

“Hindi naman po usapin dito ang sweldo Nay Rizza- Siempre nag-aalala rin ho ako na baka mahirapan yun kay Xeven.”

“Hind naman siguro. Paliliwanag ko sa kaniya ang kailangan ni Xeven. Nakabantay din naman ako kung kailangan. Huwag kang mag-alala at magaling yung batang yun pagdating sa pag-aalaga.”

Pumayag ako sa kagustuhan ni Nanay Rizza. Kailangan nga namin ng another spare hand dito.

“ Sige ho, kayo na ho bahala. Makakapunta ho ba kaagad dito ang anak ninyo.“

Tinawagan niya sa phone ang sinasabi niyang anak.

“Bukas ng alas siete nandito na raw siya. O ayan okay na. Huwag ka ng mag-alala dito at kami na ang bahala..”

“Eh kayo ho- Okay na ho ba ang pakiramdam ninyo?”

“Makirot pa siempre. Mabisa naman itong ointment kaya nabawasan ng kaunti. Madadaan naman sa tulog.”

“Sige ho- Sorry ho kung nabagsakan kayo ng plantsa.”

“Huwag kang humingi ng sorry at aksidente ang nangyari. Hindi mo kasalanan.”

“Eh kasi ho… gamit ho namin ang nakapaso sa inyo kaya naguguilty ho ako.”

“Huwag mo ng isipin yun. Mainam na rin ang ganito. Paano kung ikaw o si Xeven ang binagsakan o di ba mas malaking problema. E ako, sino ba naman ako ha ha ha!”

“Nay Rizza kahit ilang buwan pa lang kayo sa amin hindi na ho iba ang trato ko sa inyo. Agad ko ho kayong nakilala sa mga ginagawa ninyo lalo na sa mama ko. Hindi kayo natakot ng makita ninyo siyang naduwal, inasikaso nyo ho ng mainam ang mama ko kung nadaing. Kaya palagay ako na iwan siya sa inyo pati ho si Xeven.”

“Mabait ang mama mo kaya hindi ako hirap na alagaan siya. Si Xeven - kahit hindi ako kinikibo alam ko nakakaintindi naman siya.”

“Pasensya na rin ho kayo kung ganoon siya ha.”

“Tingnan mo itong bata na to? Bakit ihihingi mo ng pasensya ang kapatid mo? Ganoon talaga siya ng ibigay sa atin ng langit. Maswerte si Xeven dahil may mama at kuya siya. Masuwerte din kayo dahil alam nyo na agad ang pangangailan ni Xeven. Yung ibang bata nga diyan lahat na binigay wala pa rin. Si Xeven-pagmamahal lang,yakap lang masaya na. O di ba swerte kayo.”

Naisip kong tama nga si Manang. Kahit special child si Xeven, normal siya pag ako ang katabi. Wala siyang hiniling sa akin na kahit ano. Yakap lang masaya na kuntento na.

Nagpasalamat ako kay Nanay Riza sa kaniyang kabaitan at pagkamaunawain sa sitwasyon ko.

Pumayag ako sa kaniyang mungkahi na papuntahin ang kaniyang anak para makatuwang niya dito sa bahay. Hindi ko na pala maabutan kung sino siya at maaga pa ang pasok ko kinabukasan.

Sa gabi ko na pala makilala kung sino ang bagong titira sa amin.

Sana hindi siya mahirapan pagdating kay Xeven…

---

Isang bagong kwento po uli ito mga beh!

ABANGAN!

CHAPTER 2 NEW HELPER

---

NIKKO

---

Nakatangap ako ng tawag mula sa nanay kagabi na kailangan ko daw siyang tulungan sa kaniyang trabaho. Laki ako sa hirap at sa pamamasukan ako binuhay ng nanay.

Anak ako sa pagkadalaga at hindi na nagkatuluyan ang mga magulang ko. Ang alam ko may pamilya na rin ang tatay na nasa America na ngayon. Wala kaming komunikasyon sa kaniya dahil kinaya naman ng nanay na itaguyod ako ng solo. Sa tulong na rin ng mga lolo at lola ko kaya hindi naman kami ganoon kahikahos sa buhay.

Sapat lang ang kita ng nanay sa pamamasukan at biyaya na lang na laging mababait ang mga nagiging amo niya. Naigapang ako ng nanay kahit vocational lang ng computer studies ang natapos ko at 6 months sa caregiving ay nakakatulong na rin ako financially. Kahit maliit lang sapat na sa amin.

Hindi man kalakihan ang sweldo sa pag a-assist sa ospital sapat na rin para di makabigat sa mga gastusin.

Gusto ko na rin magretire na ang nanay sa papamusakan kaya pumayag na ako na tumulong sa kaniya. Lalo pa ngayong naaksidente ang paa niya.

Nakarating ako sa subdivision kung saan nagtatrabaho ang nanay. Madali kong natunton ang bahay.

Isang simpleng bahay pero mukhang nakakaluwang kahit papaano. Bakal na grill ang bakod kaya kita sa labas ang loob ng bakuran. May mga halamanan sa kanang bahagi at ang kaliwa ay garaheng ginawang tambakan ng mga lumang gamit.

Nagdoorbell ako sa maliit na gate

Excited na akong makita muli ang nanay. Kahit nakakadalaw naman siya sa amin ng 2 beses sa isang buwan,masarap pa rin yung lagi ko siyang nakikita.

Nagbukas ang pinto at isang batang nakasuot pa ng pangtulog ang lumabas dito.

“ Hi…Ikaw ba si Xeven? Ako si kuya Nikko. Nanay ko si Nanay Rizza. Pwede ba ko pumasok.“

Pakilala ko.

Hindi siya sumagot bagkus nakatingin lang siya sa kawalan.

Siya ang batang kinukwento sa akin ng nanay na special child. Ngayon ko lang siya nakita pero alam ko na agad na siya si Xeven.

Ito na yata ang pinaka cute na batang nakita ko.

“ Xeven…tawagin mo si Nanay Rizza tell her nandito si

Kuya

Nikko.“

English speaking daw ang bata kaya iningles ko na.

Hindi pa rin siya nakilos at patuloy lang siyang nakatingin sa kawalan.

Lumapit siya at pinagbuksan ako ng gate.

Agad niyang hinawakan ang kamayko at hinila papasok sa loob ng bahay.

“ Teka saan tayo pupunta?“

Hinala niya ako papasok sa loob ng isang silid. Hindi ko alam ang gagawin ko sa inasal ni Xeven.

Alam ko ay special child siya. Isang batang may autism. Hindi pala salita at walang imik.

Naglabas siya ng damit mula sa kaniyang drawer.

“ Magpapalit ka na ng damit?

Halika at bihisan na kita.Pagkatapos nito labas tayo ha. Di pa alam ng nanay na nandito ako e.“

Nakangiti pa si Xeven ng bihisan ko.

Kahit kaunti lang ang kwento ng nanay tungkol sa kundisyon nito,mukhang mabait naman at masayahin.

Yumakap siya sa akin matapos mabihisan.

“ Bait naman pala ni Xeven. Tara labas na tayo.“

Tumayo na ako. Gaya kanina hila na naman ako sa kamay papalabas ng silid.

Saktong palabas din ang nanay mula sa kabilang pinto.

“ Ay susmaryosep! Bat dyan ka galing?Sino nagpapasok sa iyo dito?“

Nagulat talaga ang nanay ng makita ako.

“ Nagdoor bell ho ako,pero si Xeven na ho nagbukas at pinapasok ako dito.“

“ Pinapasok ka ni Xeven?“

“Oho.”

“ Talaga?“

“Oho,hinala nga ako papasok sa loob ng kwarto at nagpabihis pa sa akin.”

“Naku,matutuwa sa iyo si Simyeon kung malalaman niya ang ginawa ni Xeven sa iyo.

Hindi ganyan ang batang yan. Ni ayaw niyang nadidikit kung kani-kanino. Ayaw niyang nahahawakan siya. Sa mama at kuya lang siya nagkikipag-usap. Ako nga ilang buwan pa bago ko mapaamo yang batang yan.“

Ngayon ko na nakuha kung ano ang kundisyon ng pagka-autism ni Xeven.

Asperger Syndrome.

Mild autism ang klase meron si Xeven. Socially challanged,yung hindi mahilig maki-halubilo sa iba. Hindi palasalita,may kakaibang kilos at interes.

Natalakay namin ang ganito sa caregiving noon sa infant and child care.

Napansin ko rin ang paso ng mama sa kaniyang binti. Nag-alala naman ako sa nangyari kaya hindi ko na muna siya pinakilos.

Kakatapos lang pala niyang i-nebulize ang among babae ng nanay sa kabilang kwarto kaya hindi niya ako narinig na nagdoorbell.

Gising ang pasyente ng nanay at ipinakilala ako na tutulong sa kanila. Nahabag naman ako sa kalagayan ni tita Ramona dahil hirap siyang bumangon. Ramona ang pangalan ng amo ni nanay.

Sa ngayon dalawa pa lang ang nakikilala kong amo. Ang isa ay wala at nasa trabaho pa raw. Pero nakita ko na siya sa mga larawang nakaframe sa isang dingding sa may sala.

Gwapo si kuya Simyeon ayon sa laging kwento ng nanay. Pero di ko akalain na ganito pala siya talaga kagwapo kahit sa suot na toga sa garduating picture ay mukhang hindi naretoke sa photoshop.

Hindi na ako nakapagpahinga mula sa biyahe. Hindi ko na rin naiayos ang mga dala kong mga damit dahil nilinis ko muna ang paso ng nanay sa paa. May maliit siyang burn pero mas lamang ang pasa dahil sa bigat ng plantsang bumagsak.

Si nanay na muna ang pinagbantay ko kay X at ako naman ang bahala sa pagluluto.

X ang tawag ko kay Xeven ng palihim.

Parang cute kasi sa kaniya ang ganoong palayaw.

Breaded chicken ang pinaluto sa akin ng nanay. Doon daw mahilig si X. Nilagang kalabasa at steamed na tilapia naman para kay tita Ramona. Bawal sa kaniya ang mga maalat kayat nilaga o steamed lang ang pwede sa diet niya.

Pagkaluto ay inayos ko na ang mga gamit ko. Binigyan ako ng nanay ng bakanteng mapaglalagyan sa kaniyang cabinet. Maluwag naman ang kaniyang kama. Maluwag din ang sahig at naisip kong dito pupuwesto kung mahihiga at matutulog. Ayaw ko rin maistorbo ang bawat isa kung may babangon sa amin.

Balik kusina upang ipaghanda na sila ng pananghalian.

Wala ang nanay at si X. Dinig kong naroon sila sa silid ni Tita Ramona.

Inayos ko na ang lamesa para sa pananghalian. Inihatid ko na rin ang pagkain ni Tita.

“ ikaw na magpakain kay Xeven at ako na bahala dito. Kung papakainin mo siya kwentuhan mo lang. Hintayin mo lang siyang ngumanga. Ibig sabihin nun kakain pa siya. Matagal kumain yan kaya tyagain mo lang. Sabayan mo na rin ng kain at isang oras mong susubuan yan.“

Utos ng nanay ko.

Isang oras talaga?

Sabagay ganoon talaga ang mga ganitong special child.

“ Tara na sa labas Xeven kain ka na.“

Tumayo siya at dinampot ang isang laruan. Wala pa rin siyang tingin sa akin pero muli niya akong hinawakan sa kamay.

Tinawag siya ng mama niya. Lumapit ang bata at hinalikan ito sa noo.

“Ang bait mo talaga anak. Very good,sige na kain na kayo ni kuya Nikko.”

Nakangiti naman ang nanay sa akin. Mukhang natuwa ang amo niya dahil sa kilos ni Xeven sa akin.

“ Ang galing ng anak mo at nagtiwala agad sa kaniya si Xeven.“

Dinig kong sinabi ni Tita Ramona kay nanay habang palabas kami ng bata.

Di pa ako sure kung gaano kadaling alagaan si Xeven.

Inihanda ko ang upuan para sa kaniya ngunit hindi siya umupo dito.

“ Kay kuya yan e.“

“Aw,sorry po. Kay kuya pala yun. Saan ka ba napwesto pagkakain?”

Sa mata ni Xeven may kani-kaniyang upuang nakalaan pala ang mga tao dito.

“ Dito ka ba uupo?“

Tinuro ko kung saan ang pwesto niya sa bilog na mesa.

“ Mama yan…“

Sagot niya.

“ Dito ba?“

Turo ko naman sa isang silya.

“ Nanay dyan.“

Apat ang silya ng kainan kaya ang huli ay sa kaniya na.

“ Ayun naman pala. Di nagsasalita ang bangkong ito eh. Dito naman pala uupo si Xeven.“

May pagka protective instinct si X sa mga gamit ng nakapaligid sa kaniya. Hindi pala pwedeng basta makialam kahit sa pwesto ng kainan.

Apat lang ang silya…lahat ng iyon ay may may ari na.

“ Saan ako uupo? Wala akong upuan?“

Lingon sa kaliwa at kanan si X. Tiningnan lahat ng bangko at itinuro ang kaniyang pwesto.

“ Share tayo.“

Nabigla ako sa sagot niya. Bago lang ako sa bahay na ito.Wala pa akong pwesto sa hapagkainan ngunit maluwag niyang ibabahagi sa akin ang pwesto niya.

“ Tabi tayo…“

Hila niya sa ako sa kamay na umupo sa tabi niya.

Maliit na bata si X kaya kasya kaming dalawa. Kasya kung isang side ng pwet ko lang ang nakaupo.

Nakakatawa ang pwesto namin habang nakain. May mga bakanteng upuan at nagsisiksikan kami sa iisang silya.

Mabait na bata ng si X. Nakakatuwa ang character niya.

Tama nga si mama. Matagal nga pakainin siya. Madaming kinakalikot sa laruang rubics. Nakakabuo ng kulay at muling guguluhin. Bubuo ng panibagong kulay at guguluhin na naman. Nganganga kung nais muling subuan. Matagal man ang pagpapakin ay ubos naman lahat ng kaniyang pagkain.Inabot din kami 40 minutos bago matapos ang aming pananghalian.

Inihatid pa niya ang kaniyang pinagkainan sa lababo.Naturuan siguro siya dito ng nakakatanda sa kaniya. Pagkatapos ay nagtungo naman sa banyo.

Sinundan ko siya kung ano ang gagawin.

May inusod na silya sa tapat ng lababo ng banyo. Tumuntong doon at kinuha ang isang maliit na sipilyo mula sa isang cabinet. Naglagay ng pambatang toothpaste. Kaya pala kulang ang bangko sa may lkainan ay narito sa banyo. Binantayan ko siya hanggang sa makatapos.

Bilin ng nanay na patulugin siya sa kwarto. Kusa kay Xeven ang matulog sa hapon. Parang nakaschedule talaga sa kaniya ang kaniyang gagawin.

Kinamutan ko pa siya ng likod para mabilis na makatulog.

Ano bang bata ito at nakaramdam ako ng kasiyahan. Napakainosente ng kaniyang mukha. Hindi mo masasabing may kakulangan siya sa pag-iisip. Maayos siyang tingan. Talo pa niya ang ibang bata kung tutuusin sa pagiging disiplinado.Kung kakulangan ang tawag sa ganito. Sana lahat ng bata ganito na lang kabait.

Ilang oras pa lang ako dito,parang hindi ako hirap sa gawain. Hindi siya pabigat. Alam ko na kung bakit gustong-gusto ng nanay ang mga bago niyang amo.

Tama siya.

Mabait nga sila.

Habang tulog si X ay ako naman ang pumalit kay nanay para bantayan si tita Ramona. Hindi pa rin kasi nakain ang nanay.

May kaunting daing ng pananakit at konting hilo si tita kaya alalay ako kung gagamit siya ng banyo o ihahanap ng komportableng pwesto sa pagkakahiga.

Ilang minuto,si nanay naman ang pumalit sa akin.

Sa kwarto ay tulog pa si X kayat makakapaghugas na ako ng mga pinagkainan namin.

Pagkatapos ay nilibot ko ang buong kabahayan. Tatlo ang kwarto-ang masters bedroom,ang kwarto ni X. Dalawa ang kama na naroroon at doon din siguro natutulog si Kuya Simyeon.

Ang isang kwarto ay tulugan ng nanay. May labahan at sampayan sa likod bahay. Ang garahe at garden sa harapan na nakita ko kanina ng dumating ako. Hindi naman kalakihan pero maluwang at maayos ang ganitong tirahan.

Maluwag din ang kusina at kainan. Nalibang ako sa pagsasanay ng mata ko sa mga gamit nila. Pinag-aralan ko kung saan ang basurahan,ng mga panglinis,ng stock na pagkain,ng emergency medicine,fire extinguisher,maging ang mga nakadikit sa ref na mga schedule ni Tita. Oras ng inom ng gamot,pagdalaw sa doctor at diet nito kung ano ang kakainin sa loob ng isang linggo.

Meron din si Xeven. Pag-inom ng vitamins,schedule ng pag-aaral sa special lessons,oras ng tulog,ligo,laro,at diet din sa pagkain.

Panganay na anak siguro ang gumawa ng mga schedule na ito. Mukhang estrikto sa oras ang pamamalakad.

Sana mabait din siya …

Kinagabihan si mama na ang nagluto ng hapunan. Tofu na may oister sauce na nilagyan ng dahon ng kangkong at pritong isda. Naglaga din siya ng patatas at gumawa ng protein shake para naman kay tita.

Abala sa pagsusulat si Xeven kaya tumulong na ako kay nanay na maghanda ng lamesa.

Napansin kong tumigil si X sa pagsusulat. Tumayo ito ng marinig niyang may nagbukas ng gate sa labas.

Hindi ko nakita kung sino ang pumasok sa pintuan ng sala.

Pero isang boses ang narinig ko.

“ God, I missed you Xeven!

Kamusta na ang mama?…

Hindi ka naman pasaway kanina kay nanay Rizza?…

Ilang oras ako nawala?…

What!13 hours ako wala sa bahay!…

Nagwork si kuya eh.Sorry ha.

Mamaya tabi tayo matutulog gaya nito!!! Ha ha ha?“

Nacurious ako dahil ang tagal yata nila sa may pintuan. Lumapit ako sa bukana at sinilip sila.

Napangiti ako sa kanilang dalawa.

Pareho silang nakahiga sa sahig na magkayakap.

Ito panganay na kapatid ni Xeven-siya si kuya Simyeon.

Napansin niya ako at tumingin siya sa akin.

Hala! Ang pogi!

“ He-hello po…“

Bati ko sa kaniya na parang nahihiya.

Nagkatingin ang magkapatid na nakahiga sa sahig.

“ Wait lang ha. Nag-uusap pa kami eh.“

Yumakap lang si Xeven sa kaniyang kuya.

Halatang ganito ang lagi nilang ginagawa kung uuwi ang isa.

Nakakatuwa silang pagmasdan.

Nakakakilig…

Lalo na yung kuya.

---

Nagtagpo na ang dalawang bida. Mukhang nagbabadya na mainlove yata itong si Nikko. Nikko umamin ka nga sa next chapter ha.

Authors note*

Sa tagal ko mag update ng

Unexpextedly ,ayan tuloy ang dami ko naisip na story. Tatlo na silang nagsabay-sabay. Tapos yung story ni Kulit sa

Sila Naman Pare ko,

ginagawa ko na rin mga beh. As requested ng book na iyon, abangan na lang po ang love story ni Alister.

Yun lang.mwuah!

Sa mga mag-aadd sa akin sa fb shhh lang kayo. Message lang po at no comment ha.be safe po sa lahat!

CHAPTER 3 XEVEN’s WORLD of WONDER

SIMYEON

Sa tuwing uuwi ako ay excitement.

Nakakawala ng stress ang kapatid ko. Kahit pagod sa maghapong pagtuturo at traffic,para akong naeernergize sa tuwing yayakapin ako ni Xeven.

Ganito siya lagi sa akin sa oras na ako ay uuwi. Pagbubuksan ako ng pinto. Yayakapin hanggang sa mahiga na kami sa sahig.

Parang gusto na muna niya akong magpahinga sandali. Magrelax mula sa nakakapagod na maghapong pagtatrabaho.

Sa sahig kami magkukulitan, magkikilitian,magkukuwentuhan.

Ito ang kinasasabikan ko pag-uuwi. Ang sasalabungin ng napakabait kong bunsong kapatid.

Panay halik niya sa pisngi ko. Kung minsan may kagat pa kung nanggigigil. Yayakapin ko lang siya ng mahigpit. Luluwagan ko lang kung naangal na. Yayakapin ng mahigpit muli at panggigilan.

“ Ha ha ha! Ang Cute mo talaga!“

Gigil ko kay Xeven.

May tao pala sa gawing ulunan namin ng mapansin ko. Siya siguro ang anak ni Nay Rizza.

“ Wait lang ha. Nagkukuwentuhan lang kami sandali.“

Hindi pa ako makatayo dahil nakadagan pa sa akin si Xeven.

“ Kain na tayo? Gugutom na si kuya.“

Agad tumayo si Xeven. Hawak ako sa kamay at hinila patungo sa lamesa. Amoy ko ang luto kaya alam kong nakahanda na ang pagkain

Nakita ko yung lalaki nakasalip sa amin.

“ Simyeon ito nga pala anak ko, si Nikko. Siya yung sinasabi kong tutulong sa atin.“

Pakilala ni nay Rizza.

Tama nga ako na siya ang bago naming makakasama.

“ Hi,pasensya na ha… medyo nakakatawa ang ayos namin ng kapatid ko sa may pintuan.“

Dispensa ko.

“O kay lang,nakakatuwa nga kayong tingan kanina e.”

Sagot niya.

Pinapaupo na ako ni Xeven sa silya.

“ Wait lang, silip muna ako kaya mama tapos magwash tayo kamay bago kumain.

Sinilip ko muna si mama at nagpaalam na kararating ko lang at saka bumalik sa kusina. Sabay na kami naghugas ng kamay ni Xeven at naupo sa sa harap ng lamesa para kumain.

Si nanay Rizza naman ay pumasok na sa kwarto upang pakainin ang mama.

“ Kain na tayo.“

Yaya ko kay Nikko na naghahanda ng aming maiinom.

“ Mayamaya na lang kuya.“

“Sabay ka na. Huwag kang mahiya.”

“Eh kasi…si Xeven…”

Tinapik niya ng ilang beses ang sandalan ng silya. Naintindihan ko agad ang ibig niyang sabihin.

Pinagbawalan siguro siya ni Xeven na huwag umupo sa mga silya at may mga may ari noon.

“ Xeven, gamitin muna ni kuya Nikko yung bangko ni Nanay Rizza ha. Wala siya mauupuan eh. Kakakain na rin kaai siya.“

Tumingin sa Xeven sa akin,tapos kay Nikko,tapos sa mga silya. Tumayo siya at pinagdikit ang dalawa naming upuan.

Halos matawa ako sa ginawa ni Xeven ng hilahin at paupuin niya si Nikko sa gitna namin.

Umusod na ako kaunti upang magkasaya kaming tatlo.

“ Pasensya na ha. Ganyan talaga siya e.“

“Oo nga e. Kaninang tanghali ganito din ang ginawa namin ng kumain siya.”

“Talaga? Ha ha ha. Bihira sa kaniya ang gumawa ng ganoon. Ibig sabihin nagustuhan ka niya.”

Medyo may paninibago pa si Nikko sa obesarbasyon ko. Kasi naman,hindi pwede tanggihan si Xeven sa gusto niyang mangyari.

Ang luwag ng lamesa pero siksikan kaming tatlo na magkakatabi sa dalawang bangko habang nakain. Halos magkatamaan na kami ng mga siko.

“ Kain lang ng kain ha.“

Pinapanood ko na lang si Xeven habang sinusubuan siya ni Nikko.

Tama nga ako na nagustuhan ng kapatid ko ang bagong dating. Bihira ang ganito. Mukhang wala na akong dapat ipag-alala kung wala dito sa bahay.

Hinintay ko pa silang makatapos bago ako tumayo. Gaya ng laging ginagawa ni Xeven,pagkatapos kumain ay ilalagay niya ang pinagkainan sa lababo,pupunta ng banyo para magsisipilyo at bibihisan ko ng pangtulog.

Bandang alas siete ay pinahiga ko na siya sa kaniyang kama. Iniwan ko sandali ng makatulog. At lesson plan naman ang aasikasuhin ko.

Fourth year students ang hinahandle ko sa school. Magagaling naman ang mga estudyante ko.Madaling turuan at pakisamahan. Kaya nga lang pag-uwi, trabaho pa rin sa paggawa ng lesson.

Nakatapos na ako ng aking planning.

Napansin kong mukhang ako lang yata ang naiwan dito sa may kumidor.

Nasaan ang mag-inang kasama namin?

Sinilip ko ang silid ng mama at nandoon sila.

Nahinto tuloy si Nikko sa ginagawa niyang pagmamasahe sa binti ng mama ko.

“ Minamasahe ni Nikko ang mama mo. Maganda daw ang masahe para sa sirkulasyon ng dugo.“

Paliwanag ni nanay Rizza.

Pinanood ko lang si Nikko kung paano niya masahihin ang binti ng mama. Mukhang sarap na sarap ang mama sa ginawa sa kaniyang masahe at mukhang nakatulog na yata.

Naiwan ako sa loob para bantayan pa ang mama ng ilang minuto. Chineck ko ang lamig ng aircon. Binilang ang mga gamot. Maging ang mga nagamit niyang mga damit ay sinamsam ko na para mailagay sa labahan.

Okay na siguro si mama…

Lumabas ako para ayusin ang mga gamit ko.

“ Gusto mong magkape?“

Alok sa akin ni nanay Rizza na naghuhugas ng plato.

“ Sige ho nay,pahingi po ako.“

Habang chinecheck ko kung ayos na ang mga naisulat ko sa lesson,inilapag naman ni nanay Rizza ang kape sa tabi ko.

“ Ano,okay na ba sa iyo si Nikko na tumulong sa atin?

“Mukhang gusto siya ni Xeven, nay. Magkasundo nga po ng obserbahan ko kanina.”

“Maski nga ako nagulat. Aba nalaman ko na lang pinapasok na pala ni Xeven ang anak ko at nagpabihis pa sa kaniya kaninang umaga.”

“Talaga ho?

Nagulat din ako sa nalaman kong mabilis na pagtanggap ni Xeven kay Nikko. Bihira siyang magtiwala. Halos inaabot pa ng tatlo o limang araw bago siya makipagcommunicate sa kanino man lalo pa kung bagong dating.

Paghinawakan na niya ang iyong kamay paniguradong gusto ka niyang kasama. Ibig sabihin nun palagay na ang loob niya sa iyo.

“Natuwa rin ho kanina ng kumain kami…”

Sagot ko sa tanong ni nay Rizza.

Nahinto kami sa pagkukwentuhan ng lumapit sa amin si Nikko. Inihinto ko ang pagkukuwento at baka mapahiya na siya ang topic ng aming hontahan.

“ Nikko, upo ka nga muna para makapagkwentuhan naman tayo.“

Lumapit naman siya ngunit nakatayo lang siya sa likod ng nanay Rizza.

“ Tulog na si Xeven, pwede ka ng maupo kahit saan ha ha ha.“

Tawa ko.

“ Akala ko kasi bawal talagang umupo sa mga silya e.“

Nagkatawanan pa kami lalo.

Naupo na rin siya para sa aming pag-uusap kaharap si nanay Rizza.

Pinaliwanag ko sa kaniya ang case ni Xeven.

Mapalad kami at saktong may background siya kung paano alagaan ang katulad ng kapatid ko. May mga pinakita pa siyang mga credential na nakatapos ng care giving. Nakapag OJT sa isang public hospital. Updated training ng Red Cross. At isang taong nakapagtrabaho sa hospital kung saan siya kumuha care giving.

Binasa ko ang kanyang resume. 19 years old. Matanada ako ng isang taon. 5’6“ Single Nakatapos ng vocational course at care giving. Hobby…swimming,cooking,biking.

May health record din siya at fit to work.

Wala na akong dapat ipag-alala.

“ Nay Rizza,kung dito na ho si Nikko, ibubukod ko na rin ho ang sweldo niya.“

“Iho,okay lang naman kahit ako lang swelduhan mo e. Hindi naman ako nakukulangan sa ibinibigay mo sa amin.”

“Okay lang ho Nay. Maganda rin na tumanggap din si Nikko ng sa kaniya.”

Naisip ko na swelduhan na rin si Nikko at ihire para kay Xeven bilang yaya ( o yayo?).

Parang ang hirap niyang pakawalan at baka mag apply pa siya sa iba kung pauiwiin na siya ng nanay Rizza.

Nagkasundo kami sa tatangapin niya. Maliit lang sa simula. Pagkatapos ng anim na buwan ay tataas ito ng ilang porsiento dahil ikukuha ko siya ng mga benipisyo kagaya ng nanay niya.

Sabi ko nga,hindi sila alipin kundi mga katuwang ko dito sa amin.

“ Kung wala na po kayong gagawin tulog na po kayo ha.“

Iniligpit ko na ang aking mga gamit at saka pumasok sa aking silid.

Ingat akong huwag makagawa ng ingay dahil himbing na himbing si Xeven.

Hindi ako nag-alala sa naisip kong i-hire si Nikko.

Hindi alam ng mga kasama ko ang isa ko pang trabaho.

Nakatanggap ako ng email sa modelling agency for summer wear ng isang kilalang designer sa singapore. 3 days from now ang photoshoot.

Ang sabi ay nagustuhan ang portfolio ng mga larawan ko kaya isa ako sa napili.

Sa tuwa ay inilabas ko ang mga kinunang larawan sa akin ng agency . Pinagmasdan ko ang mga kuha ko. Wala man akong karanasan sa pagmomodelo,madali ko naman nasunod mag coaching nila kung ano ang gagawin ko bago kunan sa camera.

Hindi ako makapaniwala na maganda ang kinalabasan ng rehistro ko.

Nagpractice pa ako sa harap ng salamin kung paano ngumiti,tumingin at tumayo. Mukha nga akong tanga sabi ko sa sarili ko.

Pero ng malaman ko na kung paano ang gagawin. Madali lang pala.

Naramdaman ko si Xeven na gumalaw kayat madali kong itinago ang mga larawan ko sa drawer ng cabinet ko.

Tuluyan na ngang nagising si Xeven.

Umupo ako sa paanan ng kaniyang kama.

“ Sleep pa tayo Xeven…mamaya pa ang morning.“

Hindi siya sumagot, hinimas lang ang kaniyang ulo. Tumayo sa kama, kumandong sa aking mga hita at ipinaling ang ulo sa aking balikat.

Karugtong ng buhay ko si Xeven. Wala akong karapatang umangal sa kaniyang mga gagawin. Ako na lang ang maari niyang asahan.

Muntik na akong maiyak.

Alam kong balang araw ay babawiin na sa amin ang mama. Nakahanda na ako doon. Tinanggap ko na ang kapalarang balang araw ay mauulila kami ng tuluyan.

Nakahanda ako. Pero paano si Xeven? Paano ko siya ihahanda kung dumating na nga ang araw na mawala na si mama.

Tuluyan ng tumulo ang luha ko sa awa sa mama ko. Lalo na sa kapatid ko. Noon pinahirapan ng papa ang mama. Sa pagkawala naman ng mama,ayaw kong mahirapan ang kapatid ko sa pangungulila.

Sana madali niyang matanggap kung darating na nga ang araw na iyon.

“ Kuya…why?“

Gising pala si Xeven at napatakan ng luha ko ang balikat niya.

Pilit kong itinago ang nararamdaman ko.

“ Sipon…may sipon si kuya…malamig kasi…“

Niyakap niya ako ng mahigpit.

“ Huwag…Ayaw ko maysakit kuya ko.“

Parang maiiyak pa yata ako lalo.

Ganito siya kaprotective. Ayaw niyang nakakarinig ng sakit,ng kalungkutan,ng masamang balita. Masaya ang mundong alam ng kapatid ko.

Noong nagbukas na ang kaniyang kamalayan ay hindi ko na siya nakitang umiyak o nalungkot. Wala siyang alam sa hirap ng buhay.

Napakaswerte mo Xeven dahil hindi mo napapansin ang paligid mo. Na ang mundo ay puno ng pasakit at paghihirap. Yung daranas ka muna ng maraming pagsubok para lang sumaya…para guminhawa…ang swerte mo.

Ang swerte ko at ikaw ang naging kapatid ko.

Napalitan ng saya ang nararamdaman kong kalungkutan. Kailangang lakasan ko ang aking loob para sa kaniya. Maging matatag para sa kanya.

Magsisiskap ako.

Ihahanda ko ang kinabukasan niya hanggang sa kayanin na niyang mag-isa. Naniniwala ako na balang araw ay di na niya kakailanganing tulungan pa siya sa mga simpleng bagay.

Mahal ng Diyos si Xeven.

Hindi niya kailangan ng physics course o ng pagiging modelo para mabuhay.

Narito ako para sa kaniya.

Sa wakas at muling nakatulog ang kapatid ko. Maingat ko siyang inihiga. Pinanood ko ang kaniyang pagtulog.

Kung babalansihin.

Si Xeven ang nagiging rason ko para mawala ang nararamdamang kabigatan sa sakit ng mama.

Awa sa mama at kaligayahan kay Xeven.

Kung pwede lang na tumira sa mahiwaga mundo ni Xeven.

Kung pwede lang…

Lumipat na ako sa aking higaan at nanatiling nakatingin sa kaniya sa kaniyang mukha hanggang sa unti-unti ko ng ipinikit ang aking mga mata sa pagtulog.

---

Laban Simyeon. Ganyan talaga buhay. Puno lang ng pagsubok. Darating din ang araw na sasaya ka rin.

ABANG LANG TAYO!

CHAPTER 4 SECRET IDENTITY

NIKKO

Mukhang okay naman ang nanay sa trabaho niya dito. Maswerte ang nanay at lahat ng mga naging amo niya ay mababait.

Ilang buwan pa lang sito ang nanay. Ayon sa kwento niya ay maayos at hindibhirap ang trabaho sa bagong amo.

Totoo nga.

Nakakatuwa ang magkapatid lalo na si Xeven.

Mabuti na lang at pumayag si kuya Simyeon na samahan ko ang nanay dito. Wala rin akong trabaho kaya matutulungan at mababantayan ko pa ang nanay.

Matapos kung ilatag ang hihigaan ko sa sahig ay lumabas ako para tulungan ang nanay sa kusina kung may mga gagawin pa.

Lumabas ako at naabutan ko si nanay na nagkakape sa may lamesa…kausap si Kuya Simyeon.

Para akong maii-star struck.

Ang pogi talaga…

Bagay siyang artista.

Kung titingnan, maganda si nanay Ramona.cute si Xeven. Sa ina nila nakuha ang mukha at pagkamaestizo.

Ewan ko lang sa ama nila at wala yata akong nakitang larawang nakadisplay sa sala.

“ Nikko, upo ka nga muna para makapagkwentuhan naman tayo.“

Hindi ako agad umupo.

Nagkatawan sila dahil akala ko ay bawal.

Hindi siya suplado. Madali lang siyang kausap. Ang humble niya at ang galing niyang magsalita. Para siyang may gayuma na madaling mapalagay ang loob mo.

Naupo ako.

Hindi ko alam kung sa mata ba ako titingin habang iniinterview niya. Kumabog ang dibdib ko at alam ko na ang ibig sabihin nun.

Ganito ako pagnagkakacrush.

Alam ng nanay ang pagkatao ko pero di ako lantad.

Hindi rin ako mahilig sa relasyon.

Kinukunsedera kong gay ako. Hindi ako nagkakagusto sa babae. Sa lalaki lang ako natingin. Pero hindi ako halata. Wala naman akong barkadang gay. Kilala oo, pero yung close na barkada na makakaimpluwensiya ng paglalantad- wala.

Wala ring karanasan sa same sex relation.

Mahirap ang relasyon ng isang gay lalo na sa kagaya kong hirap sa buhay. Priority ko ang pamilya. Ang tulungan ang mga lolo’t lola ko at si nanay.

Sex sa kapwa lalake?

Hindi ko makukusiderang sex ang una kong karanasan. Bata pa ako noon. Maliit pa ako noon ng yayain ako ng kuya ng kalaro ko. Kaya siguro ganito ako ngayon.

Ang hirap kasi ng estado ng isang gay sa publiko kaya iba ako kumilos sa kanila. Natuturuan ang pagkilos,nakakasanayan ang itsura, napag-aaralan ang pagsasalita,pero ang puso-hindi.

Naitatago ang kabaklaan para iwasan ang panghuhusga. Pero hindi kayang tuwirin nino man kung ano ka talaga. Sarili mong desisyon kung ano ka at desisyon ko kung ano ako talaga.

Wala akong kakayanang sundin ang sinasabi ng iba. Ang alam ko lumalaki na akong nagiging ganito na ang nararamdaman.

Ang humanga,magkagusto,magnasa at magkaroon ng lalaki na maari kong mahalin.

Kaya kong umiwas. Kaya kong ring palipasin ang nararamdaman ko para hindi masaktan.

Si kuya Simyeon?

Nakakakaba…

Para mabawasan ang kabog ng dibdib ko ay kinuha ko ang mga credentials sa kwarto namin bilang patunay na pwede akong magtrabaho.

Nagpahupa lang talaga ako kaba.

Inhale-exhale tapos bumalik ako para ipakita ang mga papeles ko.

Binasa niya.

Natuwa ako dahil hired na ako,bukod pa doon ay may tatanggapin din akong sweldo.

Pareho kaming natuwa ng nanay dahil magkasama na kami sa iisang trabaho. Malaking bagay ito para sa aming pamilya.

Pasok sa job description ang mga training ko para sa mga kasama dito bahay lalo na kay Xeven.

Pagkataoos noon ay nagkwentuhan na lang kami.

Pareho pala kaming wala ng amang katuwang. Ako, inabandona. Siya,namatayan.

Kinuwento din niya na abusado ang papa niya. Nakakalungkot dahil bakit may ganoong ama. Hindi pala ako nag-iisa. Pareho kami ng katayuan na ina na lang ang kakampi sa mundo.

Maswerte siya dahil may kapatid siyang kasama. Ako kasi wala,kung meron man baka sa side tatay ko. Wala naman kaming balita dun. Yaan ko na lang.

Ang layo ng agwat ng edad nilang magkapatid. Kinse anyos si kuya Simyeon ng isilang si Xeven. Limang taon na si Xeven at mukha silang mag-ama kung magkatabi dahil magkamukha sila.

Walang kinalikahang matandang lalaki dito kaya father figure ang image ni kuya sa bata.

“ Kuya bakit Xeven ang pangalan ni Xeven?“

Usisa ko.

“ Ahh..kasi July 7 ng 7 ng umaga siya lumabas. Alam mo na? Good luck ang number 7 kaya ganun. Pinalitan ko lang yung letter ‘S’ to ‘X’. Maiba lang. Ako kasi nagpangalan sa kaniya.“

Hindi na ako magtataka kung bakit super close sila. Kahit sa pagpapangalan ay pananagutan din pala ni kuya Simyeon.

Ang bait talaga niya.

Natahimik na ako. Busy na siya sa pagbabasa ng lesson plan. Ang sabi ng nanay ay teacher si kuya.

Sa isip ko-sayang.

Baka laspagin lang siya sa konsumisyon ng mga batang tuturuan niya.

Ang daming profession na pwede sa looks niya. Kahit nga atleta lang paniguradong pag-aagawan siya ng mga sponsor para sa promotion.

Hindi na ako nakapagsalita pagkatapos.

Pinagmasdan ko na lang siya.

Ang haba ng pilikmata…

Ang laki ng muscle…

Ang lapad ng leeg…

“Nikko?

Ang balikat…

“ Nikko?“

Ang labi…

“Hoy-Nikko!”

Hindi ko napansing tinatawag pala ako ng nanay.

Napatingin si kuya Simyeon dahil natatawa ang nanay ko.

“ Naayos mo na ba yung hihigaan mo?“

“ Oho nay,nailatag ko na po.“

Para akong nacorner. Nakita ng nanay na nablanko ako sa pagkakatitig kay kuya Simyeon.

“ Kung wala na po kayong gagawin pwede na kayo matulog nay. Tapos na rin ho ako dito.“

Tumayo na si kuya at iniligpit na ang kaniyang mga gamit.

“ Mauna na ho ako,maaga pa ho kasi ako bukas.“

Paalam niya sa amin.

Naiwan kami ng nanay.

“ Ikaw ha…alam ko yan.“

Tukso ng nanay.

“ Huwag kang maingay nay.“

“Sabi ko na nga at magugustuhan mo si Simyeon e.”

“Ano ka ba nay,nakakahiya ho, mamaya malaman nun.”

“Wala siyang alam sa iyo anak.

Okay lang yang humahanga ka.

Pero huwag ka mahulog at hindi ganoon ang kuya mo.

Masyado mabait yun at ayaw ko na magkaproblema kayong mga bata.“

Tingnan mo ang nanay ko,kahit alam niya ang kasarian ko. Sa mata niya - ang pakikipagrelasyon sa kapwa lalake, problema.

“ Hindi naman ho ako ganoon. Amo ko ho siya at namamasukan lang ako.“

“Ang sa akin kasi marami pang problema ang kuya Simyeon mo. Nakakaawa kasi. Sa mama niya,sa kapatid niya. Wala sa akin kung magkagusto ka sa kaniya. Eh gwapo naman talaga at mabait pa. Basta tayo unahin natin ang pagsilbihan sila.”

“Nanay talaga…kaya nga ako nandito di ba?”

Nagkangitian na lang kami ng nanay.

Tiwala siya sa akin dahil hindi ako ganoon kagarapal sa nararamdaman at pagkatao.Reserve ako at ayaw ko ring napapahiya ang nanay lalo na pagdating sa trabaho.

Kunswelo ko na lang,boto siya kay kuya Simyeon.

Boto lang.

Malabong lanslide win dahil straight si kuya.

Oras na ng pahinga at natulog na kami ng nanay

Nagising ako ng bumangon siya ng alas kwatro. Maaga talaga kami nagising kahit noon pa sa amin.

Nagkape muna kami para mainitan ang sikmura.

Inihanda ng nanay ang lulutuing almusal. Chicken hotdog,itlog at sinangag ang niluluto ko.

Ang nanay naman ay sa likod bahay para sa mga labahin.

Inihahanda ko na ang lamesang kakainan ng lumabas na ng kwarto si kuya Simyeon. Pumasok siya ng banyo. May dala siyang tuwalya. Tanda ng maliligo ang amo kong binata.

Hindi na ako nagkaroon ng pagkakatain na yayain siya para kumain dahil ang bilis niyang pumasok ng palikuran.

Inabala ko na lang ang sarili ko sa pagsasangag.

“ Ang bango!“

Natuwa naman ako ng puruhin ni kuya ang pagluluto ko. Ang nakakabigla ay nasa likod ko pala siya na nakatapis lang ng tuwalya habang nagtitimpla ng kape.

Katatapos lang niyang maligo.

“ Anak palabas na lang yung pinaghubaran mo ng maisama ko na dito sa labahin.“

“Oho!”

Sabay naming sagot ni kuya Simyeon ng sumilip ang nanay sa may pintuan.

“ Hindi ikaw,yung kuya mo.“

Turo pa ng nanay kay kuya Simyeon.

Nagkatawanan kaming tatlo.

Humigop muna ng kape si kuya at saka bumalik sa banyo. Paglabas dala na ang laundry basket na inutos ng nanay.

Kasalukuyan naman akong nagsasalin ng sinangag sa serving plate at muli niyang binalikan ang kape. Humigop muli at bumalik na sa kaniyang kwarto.

Naihanda ko na ang agahan kayat tinulungan ko na si nanay na sa paglalaba.

Pinaghiwahiwalay ko ang mga damit na nasa laundry basket. Dito ang mga tshirt-dito ang mga short-dito ang mga pantalon,ang uniform…underwear.

Para akong nakuryente ng nahawakan ko ang kaniyang mga panloob.

Puro puting brief ang gamit ni kuya. Kahit gamit na niya ito mukhang malinis pa rin. Tao ba talaga si kuya? Parang wala man lang libag sa katawan. Lipas man ang pabango na nasa damit ay hindi amoy pawis.

“ Dun mo lagay yung mga brief ng kuya mo. Hindi niya pinapasama ang mga yan sa washing machine. Handwash lang yan.“

“ Sige ho nay,ako na ho ang maglalaba nito.“

Prisinta ko.

Gusto ko lang tumulong sa nanay ko. Huwag kayong ano!

Madali akong magkacrush pero madali din akong makaget over at makamove on.

Sa maliit na batya ako naglaba ng mga panloob ni kuya.

Ilang piraso lang naman iyon kaya mabilis akong nakatapos. Si nanay na ang nagspin dryer at ako na ang nag sampay. Hindi daw pwede ipitan. Basta isampay ko lang daw sila.

Mukhang mamahalin ang brief at talaga yatang binilanan si nanay kung paano labhan ang mga damit niya.

Mukhang pihikan sa damit.

“ Nay,Nikko,kain na ho muna tayo.“

Bihis na si kuya ng yayain kami.

Bagay sa kaniya ang asul na polo barong. Empleyadong-empleyado ang dating sa suot na ID. Mukha siyang astiging presidential security kesa sa teacher.

“ Sabayan mo na muna ang kuya mo. Mamaya na ako kakain pagkagising ni Ramona. Sa kaniya ako sasabay kumain. Sige na,mauna na kayong dalawa.“

Hindi na ako nakatanggi kaya sinabayan ko na si kuya Simyeon kumain ng agahan.

Tahimik lang akong nagsalin ng sinangag sa plato ko. Kumuha ng isang pritong itlog at tahimik na kumain.

“ Nay kain na ho tayo. Mamaya mamaya na ho yan.“

Aya uli niya sa nanay. Sinabi ko na lang na kay tita sasabay ang nanay ko sa pagkain mamaya.

“ Ganoon ba?…Bakit yan lang ulam mo. Ito oh,kumain ka nito. Huwag kang mahiya. Kung ano nakahain sa mesa lahat tayo kakain.“

Nahiya ako ng lagyan ng hotdog ang plato ko. Wala na akong nagawa kundi ang kumain na lang ng walang imik.

Mabilis naubos ni kuya ang agahan niya. Uminom ng tubig at muling bumalik ng banyo. Lumabas at bumalik sa kwarto.

Kakatapos ko lang kumain ng nagpaalam siyang papasok na.

Sa may pintuan ay tinawag niya ako.

Lumapit ako sa kaniya.

May inabot siyang lihim sa palad ko.

“ Allowance mo lang ito ha. Hindi pa kita masuswelduhan.“

“Hindi kuya,s first day ko pa lang naman ngayon e.”

“Tanggapin mo na para may pangagastos ka kahit paano.”

“Hindi kuya, wala naman akong panahon maglalabas e.”

“Basta tanggapin mo na.

Kahit pangload o pang-ipon mo.

Basta sa iyo na muna to.“

“Nakakahiya naman kuya.”

“ Huwag kang mahiya. Basta pag araw ng sweldo ng mama mo meron ka na rin. For now tanggapin mo muna ito ha.“

Napilitan na ako.

Kahit anong tanggi ko hindi ko magawa.

Nagmadali na si kuya ng lumabas ng gate.

“ Ikaw na bahala kay Xeven ha.“

Ngiti at tango na lang ang naisagot ko sa bilin niya.

Bago umalis ay sinuot na muna niya ang salamin sa mata.

Kumaway at ngumiti pa siya bago tumalikod.

Hindi muna ako pumasok ng makalayo na siya ng bahay.

Hinatid ko pa siya ng tanaw hanggang sa makasakay ng tricycle palabas ng subsivision.

Napabuntong hininga na lang ako sa nangyari. Ang swerte ng taong magkakaroon ng kauganayan sa kaniya.

Sobrang bait talaga niya.

Limang daan ang ibinigay niya sa akin bilang allowance ko. Grabe talaga si kuya at pinaglaanan niya ang kapakanan ko sa personal na gastusin kahit hindi pa kailangan.

Parang hindi talaga siya tao.

Makakamove on ba ako ng crush sa kaniya?

Mukhang kakainin ko yata ang sinabi ko ah…

---

Hmmm…tara maglaro! Taguan! Taguan ng feelings! Sino unang taya?

ABANGAN!!!

CHAPTER 5 CRUSH

*** SIMYEON***

“ Good morning sir…(ayyy ang pogi!)“

Nangiti na lang ako sa mga batang bumabati sa akin sa tuwing papasok ng school.

Medyo nakakahiya minsan sa tuwing babatiin ako ng mga nakakasalubong na mga estudyante.

Hindi nawawala ang ilang mga bulong at kilig na halatang hindi nila kayang pigilan.

Sabagay kahit noong bata pa ako,lagi ko ng nararansan ang ganito. Ang makapukaw ng pansin.

Maliit pa ako, proud na proud na ang mama sa tuwing namamasyal kami. Ipinagkakapuri niya sa tuwing makakarinig sa mga tao ng “ Ang cute ng bata oh“.

May dugong swiso ang mama. Swiss ang lola ko kaya lamang ang mukha kong foreigner.

Katrabaho naman ng mama ang papa ko noon sa isang ski resort sa Switzerland. Ski instructor ang mama at photographer naman ang papa.

3 years old pa lang ng ako ng manirahan kami dito sa pilipinas.

Maayos kami namuhay sa simula. Tumagal ng ilang taon,nagbago ang papa. Nalulong sa sugal at alak. Halos lahat ng ipon nila ay nilustay lang sa pagkacasino.

Matalino ang mama at isang realtor kaya naigapang niya ako noon kahit walang nagawang mabuti sa amin ang papa. Ilang buwan pa lang si Xeven ay binawian na ng buhay ang papa dahil sa heart attack.

Masama man, ipinagpapasalamat ko na wala na ang papa. Hindi ko siguro alam kung ano gagawin niya kung malaman niyang special child ang kapatid ko.

Pinili ng mama na dito kami manatili sa pilipinas dahil na rin sa kundisyon ni Xeven.

Dalawang taon pa lang ang bunso kong kapatid ng nalaman namin na espesyal siya. Late na naming napatingnan si Xeven dahil akala namin ay normal sa kaniya ang pagiging tahimik.

Hindi siya mahilig sa parallel games. Lagi lang siyang mag-isa kung maglaro at ayaw niyang makihalubilo sa ibang bata.

Iiyak na lang kung tinatabihan o nadidikit sa ibang kalaro. Maging sa ibang tao ayaw niyang hinahawakan siya. Yuyuko o di kaya ay magtatago sa likuran ng mama kung nasa labas. Sa loob lang siya ng bahay madalas at kung minsan hanggang gate lang siya ng bakuran at biglang papasok.

Kahit sa pagpasok hindi mawala sa isipan ko ang dalawang mahal ko da buhay. Kailangan kong magsikap para hindi maranasan ni Xeven ang naranasan namin ng mama noong nabubuhay pa ang papa.

Magsimula ng magring ang bell at simula ng una kong klase.

Anim ang klase ko sa maghapon kaya sa pag-uwi pata na ang katawan ko. Masakit sa binti kakatayo,masakit na lalamunan,at paulit-ulit na pagtuturo ng aralin. Sasabayan pa ng ilang makukulit ng estudyante.

Gusto ko talagang maging guro. Inpluwensiya siguro ng pagiging matyaga ko sa kapatid ko.

Tyagaan lang muna at mahirap din ang walang trabaho.

Hindi naman pwedeng asahan lang ang pagmomodelo.

Kwento kasi sa akin ng isang nakasabayan ko sa agency minsan daw walang siyang natatanggap na pera. Damit at pakain lang kung minsan.

Sana naman hindi humatong ang ganoong sitwasyon sa akin.

Kailangan ko talaga ng pera. Para sa mama ko.

Nakakadalawang session pa lang kami para sa chemo niya at pito pa ang bubunuin namin.

Natapos na ang maghapong klase at pauwi na ako.

Pasakay na sana ako ng jeep ng makaramdam ako ng isang kalabit sa aking balikat.

Nilingon ko siya.

“ Sir,pauwi ka na?“

Si Sophia,isa sa mga mabait kong estudyante.

“ Yes Sophie,pauwi na. Ikaw?“

“ Parating na rin yung sundo ko sir. Baka gusto mo sumabay sa amin.“

“It’s okay Sophie,marami namang masasakyang jeep. Isa pa nagmamadali rin akong umuwi.”

“ Why?“

“A special person is waiting for me at home kaya kailangang makauwi agad e.

At may humintong jeep sa aming kinatatayuan.

“ So, mauna muna ako Sophie ha. See you again bukas.“

“Sige sir,bye…”

Nginitian ko siya bilang paalam.

Mabait si Sophie bilang estudyante. Masipag at matalino. Pamangkin siya ng aming guidance councellor.

Habang papalayo ng school ay nakatanggap ako ng isang text message.

Hindi ko kilala ang number.

“ Ingat sa pag-uwi sir.“

Napaisip ako kung sino ang nagtext.

Muli kong nilingon ang kinatatayuan ni Sophie.

Wala na siya doon.

Nagtataka ako kung paano niya nakuha ang number ko gayong hindi ko naman ipinapaalam sa kanila kung paano ako makokontak.

Inisip ko na lang na baka isa sa kanila ay napagbigyan ko kaya meron na rin si Sophie.

Meron nga ba?

Hindi ko matandaan.

Baka may napagbigyan nga ako noon…

Muli na naman ako nakatanggap ng text pero kilala ko na kung sino.

“ Saturday 7

pm flight,2 days for Boracay shoot.“

• REGINALD

Bukas na agad.

Alam ni Regi ang pagtuturo ko. Thankful ako at naiaadjust niya ang schedule ko sa agency kung may photoshoot na kailangan na hindi makakasagasa sa trabaho.

Noong una, gusto niya akong bitiwan na ang pagtuturo. Ngiti lang ang tugon ko. Pagtuturo napili kong karera at side line lang naman ang pagmomodelo.

Sabihin na nating madali ang pera sa pagmomodelo. Parang angat kung malaman ng iba na modelo ka.

Pero hindi naman pangmatagalan. Maluluma ka din at may dadating na bago. Kung ano ang trending ang magdidikta at kung ano ang pasok sa panlasa ng gustong makita sa iyo.

Superficial ang modelling. Ayaw ko namang i-asa ang buhay ko sa cover at magazine pages. Napapayag lang naman ako dahil kailangang kumita para sa pamilya ko.

Para kay mama…

Para kay Xeven…

Isang gabi pala akong mawawala sa bahay. Ano kayang excuse ang pwede kong sabihin kay mama at kay Xeven.

Ayaw ko namang magsinungaling.

Ayaw ko ring malaman ng mama na may isa pa akong trabaho.

Isang gabi lang naman akong mawawala e.

Tutal naroon naman sina Nay Rizza at Nikko.

Hindi ko na lang sasabihin na malayo ang pupuntahan ko.

Ganoon na nga lang siguro.

SOPHIE

Galit na padabog na sumakay ng kotse.

Blag!

Palagabog niyang isinara ang pinto nh sasakyan.

“ Manong Conrad naman eh! Ang bagal mo kasing dumating!

Bulyaw ni Sophie sa matandang family driver.

“ Sakto lang naman ang dating ko Sophie. May pupuntahan ka ba?“

Inalis ni Sophie ang necktie sa kaniyang kwelyo at hindi na kumibo ang dalaga sa kaniyang pagkakaupo.

Nagpatuloy sa pagmamaneho ang driver. Hindi na niya inalam kung bakit nakasimangot na naman ang dalagita.

Sanay na siya sa ugali nitong sumpungin.

Nag-iisang anak si Sophie.

Spoiled brat sa ama at ina na parehong doctor.

Tiyuhin ni Sophie ang guidance councelor ng private school na kaniyang pinapasukan at isa rin sa mga stock holder nito ang kaniyang mga magulang.

Agad na kinuha ni Sophie ang kaniyang cellphone at nagtipa sa screen nito ng isang mensahe. Kinikilig pa siya ng ibalik ito sa kaniyang bag.

“ Magugulat siguro si sir sa text ko hi hi hi…kakainis naman kasi bat hindi pa siya sumabay sa akin. Hindi bagay sa kaniya ang

sumakay ng jeep. Kainis talaga. Sayang…kung sumabay sana siya, malalaman ko kung saan sana siya nakatira…

Sino naman kaya yung special someone na sinasabi ni sir?

Asawa kaya niya yun?

Sa isip ni Sophie.

“ Manong bukas pwede agahan nyong ilabas ang kotse sa may gate.“

Paalala ni Sophie sa driver.

“ Kung aagahan ko ang pagsundo sa iyo,sa parking area mo na lang ako puntahan.Bawal Magpark ng matagal sa harap ng school.“

“Basta agahan nyo kasi ang pagsundo para hindi ho ako naghihintay ng matagal.”

Tumahimik na lang ang matanda dahil alam niyang walang saysay na makipagdiskusyon kay Sophie. Nagtataka lang siya sa utos nito kung paano siya susunduin bukas.

Samantala sa bahay naman ni Simyeon ay abala si Nikko sa pagluluto ng hapunan ng kaniyang pinapasukan.

NIKKO

Sana magustuhan ni kuya Simyeon ang luto ko. Sayang at hindi makakain si mam Ramona ng luto ko at bawal sa kaniya ang karne. Hindi na bago sa akin ang pagluluto. Laking bukid ako at hindi rin mahilig sa mga instant na pampalasa. Hindi kami nagamit ng mga vetsin sa pagluluto kaya hindi artificial ang linamnam na kinakain namin kaya alam ko ang panlasa na gustong kainin ni Xeven.

Katuwang ko si Xeven sa pagluluto. Nanonood lang siya kanina habang naghahanda ako ng mga rikados at ngayon siya ang nag-aabot sa mga kailangan ko.

Nakakatuwa siya.

Wala mang imik ay sinusunod niya ako. Alam niya kung ano ang gulay na ipaabot ko. Katabi ko lang siya habang hinihintay naming maluto ang nilagang baka.

Pinatikim ko siya ng maluto at ngiti lang ang sagot niya sa akin. Gusto niya ang lasa at pihong gaganahan mamaya ito sa hapunan.

Naihanda ko na rin ang hapunan para kay Mam Ramona.

Sa paghahanda ng hapagkainan ay katuwang ko pa rin si Xeven. Tumalikod lang ako ng makarinig ako ng isang pagbagsak ng plato.

Nilingon ko agad si Xeven na nakatayo at namumula ang mukha. Nakatingin siya sa akin at takot na takot sa nabasag na plato.

“ Oh,wag iiyak. Huwag iiyak.“

Hala, at tumulo na nga ang luha ni Xeven. Walang ingay. Nakatayo lang malapit sa nabasag na pinggan.

Agad ako lumapit at niyaka ang alaga ko.

“ Dont cry Xeven, huwag na iyak. Papalitan na lang natin yan mamaya. Tahan na-tahan na.“

Pagpapatahan ko sa kaniya.

“Its kuya’s plate.”

Bulong niya.

“ Ay-kay kuya ba? Naku paano ba to…ummm palitan na lang natin ang plate ni kuya. Dami naman plato sa cupboard. Upo ka muna tapos lilinisin ko yung nabasag ha. Then kuha tayo bagong plate. Ano okay ba yun?“

“ But its kuya’s plate hu hu hu.“

Nguyngoy pa rin ni Xeven.

Naalala ko na OC nga pala si Xeven pagdating sa mga gamit. Alam niya kung sino ang may-ari ng bawat bagay dito sa bahay.

Agad akong naglabas ng plato na kagaya ng nabasag.

“Ito oh-palitan na lang natin plato ni kuya. Huwag na lang natin sabihin na nabasag yung plate niya. Ano okay ba yun?”

Tiningnan ako sa mata ni Xeven tapos sa platong hawak ko. Bigla naman siyang nataranta ng marinig niya ang gate na nagbukas. Si Kuya Simyeon iyon na dumating na pala.

Agad kinuha ni Xeven ang pinggan at inilagay sa pwesto ng kapatid at saka tumakbo patungo sa sala.

Natawa ako ng lihim dahil may sikreto si Xeven na ayaw malaman ng kaniyang kuya kaya agad kong nilinis ang sahig at inilagay sa trash can ang nabasag na pinggan.

Malaman nga natin mamaya kung ano gagawin ni Xeven. Iniisip ko pa lang parang natatawa na ako sa mangyayari.

---

Authors note

Pasensya na po at ang tagaaaalllll ng update.sobra po talaga busy this month at need ko talaga ng pagkakaitaan.nagpapagawa kasi ako ng bahay ko.yaan nyo at malapit na po ako makabalik kahit paano.

CHAPTER 6 FALLING

NIKKO

Napalingon ako kay Xeven ng makarinig ako ng pagbagsak ng pinggan.

Nakatayo siya at sa kaniyang paanan ang mga pirasong nabasag na platong hawak niya kanina.

Tahimik lang siya kasabay ng pagtulo ang kaniyang mga luha.

Tumulo lang ngunit walang reaksyon sa kaniyang mukha.

Alam niya ang pagkakamaling nagawa.

Walang bakas ng takot ngunit makikita mo sa kaniyang mga mata ang kalungkutan.

Agad ko siyang nilapitan upang kanluin.

“ Dont cry Xeven, huwag na iyak. Papalitan na lang natin yan mamaya. Tahan na-tahan na.“

Plato pala iyon ng kaniyang kuya.

Hindi ko alam kung ano ang mga palatandaan niya sa mga gamit sa pagkain kung para kanino ito. Hindi pwedeng pakialaman kung ano ang sa kaniya.

Sa akin pare-parehong kulay puti ang mga pinggan. Ngunit sa mata ni Xeven alam niya kung sino ang may gamit nito.

Napansin ko ito ng minsang ako ang naghanda ng lamesa. Akala ko ay naglalaro lang siya sa pagpapalit-palit ng mga pinggan. Hindi pala, kundi may sadyang plato kami na para sa amin lang. Hindi ko nga alam kung ano ang palatandaan niya sa mga platong kinakainan namin.

Kaya pala ganoon na lang ang pagpipilit niya sa mga upuan noong unang araw ko dito.

Agad kong nilinis ang nagkalat na piraso ng pinggan at itinapon sa trash can.

Kumuha ako ng bagong platong mula sa cupboard kapalit ng nabasag ni Xeven.

“ Secret natin to ha.wag natin sasabihin kay kuya.“

Agad na kinuha ni Xeven ang pinggan at ipinuwesto sa lugar ng kaniyang kuya.

Nakarinig kami ng ingay mula sa labas.

Si kuya Simyeon.

Dumating na siya.

Bihirang makipag eye contact si Xeven pero bigla kaming nagkititigan.

Parang magic na na naririnig namin ang isa’t isang nag uusap sa isip na huwag kaming maingay sa nangyaring insidente.

“Go,salabungin mo na si kuya ,dali.”

Mahina kong boses na inuutusan ang alaga ko.

Agad na tumakbo si Xeven palabas upang salubungin ang kaniyang kuya.

“ Wahhh!Pakiss ako Xeven dali! Lowbat na si kuya…ahhhh!!!!“

Dinig ko ang sigaw ni kuya Simyeon ng pagbuksan siya ng kapatid.

Gusto ko mang silipin at panoorin silang dalawa pero pihadong nakahiga na naman ang magkuya sa sahig at magkayakap.

Nakakainggit ang lambingan ng dalawa.

Iba kung magpakita ng pagmamahal si kuya Simyeon sa kapatid. Akala mo tatay na galing abroad na sabik sa anak.

Nakatapos na ako sa paghahain at nakahiga pa rin sila sa nakabukas na pinto ng silipin ko.

Nakasandig ang ulo ni Xeven sa dibdib ng kaniyang kuya at pareho silang nakapikit.

Hindi ko na sila ginambala sa kanilang ritwal. Ganito ang eksena sa tuwing uuwi si kuya Simyeon.

Nakangiti akong at tahimik na umatras.

Ayaw kong tuldukan ang pananabik ni Xeven. Nakakahawa ang kasiyahan nilang dalawa.

Halos hindi maalis ang ngiti ko.

Nakakainggit sila…

Ang sarap nilang magmahal…

Pero sa kabila ng mga ngiti ni kuya Simyeon ang lungkot sa mata tuwing haharap naman sa inang may sakit.

Kumirot ang dibdib ko bigla sa awa sa kanila.

Si Xeven na walang muwang sa katotohan at ang kaniyang kuyang pumupuno sa kakulangan mula sa inang may sakit.

Naawa ako sa kaniya.

Lakas lang ang wala kay tita Ramona pero ang pagmamahalbay nandoon.

“ Ay nandyan ka na pala!“

Bati ng nanay ng lumabas ito ng kwarto ni tita Ramona ng makita ang magkapatid.

“ Hindi nga ho ako makatayo,nakapulupot pa xeven e.“

Dinig kong sagot ni kuya Simyeon.

“Xeven bangon na dyan,kakain na tayo. Wash ka na ng hands dali.”

Utos ng nanay.

Di na ako nakatiis at pinuntahan ko na ang magkapatid.

Ako na ang nagkusang paghiwalayin sila.

Nakinig naman si Xeven at tahimik na sumama sa akin sa may lababo upang hugasan ang kaniyang kamay. Pagkataoos ay naupo na kaming magkatabi.

Pinapagitnaan na naman nila akong magkapatid.

Ito ang pwestong gusto ni Xeven oara sa akin.

Kahit ilang gabi kong nakakasabay sa hapag si Kuya Simyeon ay naiilang pa rin akong katabi siya.

Sa gwapo niya parang hindi bagay sa kaniya ang ganito kumilos. Sobrang bait,pasensyoso,maalalahanin,down to earth,at maasikaso.

Nakakagaan sa kalooban na makita siya.

Para siyang bulaklak-ha ha ha!

Baka nga kahit mga straight na lalaki maiintimidate sa kagwapuhan niya pagkatabi.

Makikita kaagad ang kaibahan niya sa karamihan lalo pa kung kilala ang tunay niyang ugali.

Kung straight ako baka insecurities sa sarili ang mararamdaman ko sa kaniya.

Pero hindi e.

Aminado ako.

Hindi ako straight.

Hindi nalukso ang puso ko sa babae.

Sa lalaki lang.

Pag gusto ko lang.

At kay kuya Simyeon…

Nalukso ang puso ko.

“ Kumain kayo ng kumain ha.“

Nagsandok si kuya ng ulam at nilagyan ang plato Xeven. Maging ako ay pinagsandok din niya.

“ Kuya,okay lang.Tama na po yan .“

Saway ko.

“ Sige lang,you have to eat. Baka nalilipasan ka ring kumain kakabantay kay Xeven. Alam ko bantayan su Xeven kaya alam ko nalilipasan ka rin.“

Hiyang-hiya tuloy ako dahil sa halos mangalahati yata ang plato ko sa inilagay niyang chopsuey.

Hindi na ako makaimik.

Ang sweet ni kuya…ang bait pala.

Napadikit naman ako kay kuya Simyeon ng tumayo si Xeven sa kaniyang upuan at inabot ang saging.

Agad ko siyang inalalayan sa likod at baka siya mahulog.

Kinuha niya ang saging na nasa harap ng palto ng kaniyang kuya. Nagkatunginan pa kami ni Xeven ng tumama ang saging sa lalto ng kaniyang kuya.

Nang makuha ang piling ng saging,pilit na kumuha ito ng tatlong piraso at inabot sa kaniyang kuya. Muli siyang kumuha pero apat ang inabot naman sa akin.

Itinuro niya isa-isa ang saging na nasa kamay ko.

“ I love you too.“

At saka umupo sa kaniyang silya at tahimik na muling naglaro ng rubics cube.

“ Ay nagselos yata ha ha ha!“

Tawa ni kuya habang muli kong sinusubuan si Xeven.

“ Ayaw magpatalo si bunso ha ha ha!“

Halos mabitiwan ko ang kutsarang hawak ng akala ko ay aakbayan ako ni kuya. Inabot pala niya ang ulo ni Xeven upang himasin ito.

Tahimik lang ako sa pagkain naming tatlo.

Si kuya lang ang maingay sa sobrang gana niyang kumain. Panay puri siya na masarap ang luto kong gulay at pritong isda.

Pagkatapos niyang kumain ay nagtungo agad sa silid ng kaniyang ina para pakainin ito sa tubo.

Mamaya pa siya lalabas doon para magbantay dahil ang nanay ko naman ang kakain at maglilinis ng pinagkainan.

Nasipilyo at napunasan ko na si Xeven. Sa silid, magkatabi kami ni Xevena habang binabasahan ko siya ng kwento.

Nakayakap si Xeven sa akin.

Hindi ko alam pero ang sarap sa pakiramdam na ganito rin siya sa akin.

Ang pagkatiwalaan niya ako ng ganito.

Hindi ako magtataka bakit ganito si kuya Simyeon kay Xeven.

Nakakawala ng dalahing problema ang yakap niya. Nakakagaang ng loob. Nakaka-energize.

Nang makatulog ay maingat kong inalis ang kaniyang pagkakayakap at saka lumabas ng silid.

Nabigla naman ako ng papasok pala si kuya Simyeon.

Nakasando na lang siya ng magkaharap kami.

Ang ganda ng kaniyang balikat at muscle.

Ang kaniyang ngiti.

Ang kaniyang maamong mukha.

Hindi ako makatingin ng maayos sa kaniya.

Ayaw kong mag-isip ng kalaswaan pero parang nakahubad siya sa suot niya.

“ Ay tulog na…“

Silip niya sa kapatid.

“ Oo kuya e.“

Lumabas ako at isinara ni kuya ang pinto kaya magkaharap kami.

Mataas pala si kuya ng ilang pulagda sa akin.

Parang na sa 5’10 siya at ako ay 5’7“.

“ Pwede ba kitang bilinan?“

Mahinang boses ni kuya.

“ Aalis kasi ako bukas ng madaling araw at sa makalawa na ako ng gabi makakabalik. May aasikasuhin kasi ako. Ano-umm,si Xeven kasi baka maghanap pagwala ako…pwedeng ikaw na muna tumabi sa kaniya hanggang sa makauwi ako?“

“Oo naman kuya, bakit san ba punta mo bukas?”

“Ano….ahh…may seminar kasi kami bukas,e two days yun kaya wala ako…”

Wala akong kakayahang tumanggi sa pakiusap ni kuya Simyeon.

Pumayag ako.

Isa pa trabaho ko naman talagang alagaan si Xeven.

Madaling araw ang alis ni kuya kaya maaga din akong gigising upang pumalit sa pagbabantay sa bata.

Bago matulog ay kinausap na rin ni kuya Simyeon ang nanay tungkol sa seminar kaya ipinaghanda na siya ng mga dadalhing gamit. Isang maliit na maleta maayos na pinaglagyan ng nanay.

Alas tres ng madaling araw ng bumangon kami ng nanay.

Saktong katatapos lang naming maghanda ng agahan ng lumabas si kuya.

Pinakain muna siya ng nanay ng almusal at ako nama’y pumasok na sa silid nila upang tabihan si Xeven.

Sa isang maliit na lamp shade kita ko himbing na natutulog si Xeven. Maingat akong tumabi sa kaniya upang huwag siyang magising.

Bumalik sa akin ang antok kaya madali na akong muking makakatulog.

Ilang sandali pa ay narinig ko ang pagbukas ng pinto at dahan-dahang pagsara nito.

Si kuya Simyeon ang pumasok.

Alam ko dahil sa munting ingay ng pagbukas ng cabinet at drawer.

Bahagya kong idinilat ang aking mga mata upang silipin siya.

Ngunit bigla rin akong pumikit.

Kahit hindi maliwanag kita ko si kuya Simyeon.

Nakatapis lang siya ng tuwalya.

Nahiya ako…

Kumabog ang dibdib ko.

Ang lakas.

Kahit nakapikit ang aking mga mata,parang may xray vision ang ako at nakikita si kuya habang nagbibihis ayon sa mga kaluskos na narinig ko.

Hindi ako makakilos at baka isipin niyang gising ako na pinapanood siya.

Kahit nakakatukso,ayaw kong samantalahin ang ganitong pagkakataon.

Respeto sa kaniya at sarili ang aking pinairal.

Ilang sandali pa ay maramdaman kong lumapit siya sa kama dahil mahina itong umuga.

Bahagya ko siyang sinilip.

Itinaas niya ng kaunti ang kumot ng kapatid at saka himalik sa noo nito.

Pumikit ako muli at nakiramdam.

Muling nagbukas siya ng pinto at dahandahan isinara.

Dumilat akong muli.

Wala na siya.

Umalis na si kuya Simyeon.

Nangiti ako sa nangyari.

Hindi dahil sa nakita ko kundi sa kabaitan niya.

Sa pag-aalala,sa kaniyang sakripisyo,sa kaniyang kabaitan at pinakikitang tunay na pagmamahal sa ina lalo na sa kaniyang kapatid.

Espesyal silang dalawa at kapwa nila hindi iyon alam.

Gumalaw si Xeven palapit sa akin at yumakap.

Umanan sa aking dibdib.

Dumikit ang noo niya sa aking labi.

Kung saan siya hinalikan ni kuya.

Na parang bang nagpapahalik din siya sa noo sa akin.

Kumabog muli ang dibdib ko.

Naalala ko ang sinabi ni kuya noong naghahapunan kami.

Na hindi nagpapatalo sa pagpapakita ng pagmamahal si Xeven.

Hinalikan ko siya sa noo at hinimas ang kaniyang braso upang malaman niyang may katabi pa rin siya sa pagtulog.

Iba ang kabog ng dibdib ko.

May kasiyahan.

May kagaangan.

Aaminin ko…mahal ko na nga si kuya.

Umiibig ako sa kaniya…

---

Ang tagal ng update ko grabe. Sobra po talaga busy na sa trabaho at pag-papaayos ng bahay po kasi. Pagdating kasi ng march to may wala na namang work kaya kailangan mag ipon. Sa mga naghihintay ng mga updates pasensya na po ha.

CHAPTER 7 BITING THE DUST

SIMYEON

Pagkatapos kong magpakita ng aking ID sa entrada ng airport dalawang oras pa kami ni Reginald maghihintay para sa aming flight.

Kahapon pa naroon ang ilang modelong makakasama ko sa photoshoot.

Nabanggit ni Reginald na ako lang pala ang baguhan na nagustuhan ng agency.

Medyo kabado dahil unang gig ko ito na malaki ang kikitain.

Kabado dahil hindi ko pa alam kung maganda ang kalalabasan at kung mapipili ng fashion editor ang mga kukunan sa akin.

October pa lang pero summer na ang shoot.

Sabi ni Regi, pagkatapos ng shoot ko pa makukuha ang kalahati ng sasahurin ko. Nasa labing tatlong libo din daw iyon.

Kaya ako napapayag dahil mabilis pala kumita sa pagmomodelo lang.

Kung papalarin pang sumikat,maaring tumaas pa ang talent fee ko.

Panay ang tawag ni Regi sa cellphone. Inaalam niya ang mga nangyayaari sa mga nauna sa amin sa site.

Kung siya ay abala sa pagche-check sa gaganaping photoshoot ako nama’y nag-aalala sa naiwan sa bahay.

Gising na siguro ang mama. Ganitong oras ay nakakakain na at nakainom na iyon ng gamot.

Si Xeven kaya? Naku pihadong magtataka yun bakit iba na ang katabi niya at wala ako.

Hindi ko masabi kay Xeven aalis ako.

Ayaw kong magsinungaling sa kaniya.

Kahit sanay siyang napasok ako sa trabaho,parang alam niya ang distansya kung gaano lang ako kalayo.

Iba ang Boracay.

Iba ang mawawala ako ng higit sa 24 oras at pihadong maghahanap ng todo sa akin iyon.

Panalangin ko lang na hindi niya pansin ang oras kung gaano ako katagal mawawala.

Nagpapasalamat ako at nandoon si Nay Riza at Nikko.

Lalo na kay Nikko.

Ewan bat ganoon kaagad siya pakisamahan ni Xeven.

Sensitibo si Xeven sa tao.

Parang alam niya ang ugali ng taong makakasalamuha.

Noon pinasok ko siya sa isang special school.Maayos naman noong una. Pero ng may bagong assistant ang guro nila na pumasok umayaw na siya agad at di na nag participate sa mga activity.

Minsan ay binalikan ko siya ng mas maaga sa dati kong ginagawang pagbabantay.

Doon ko nalaman na sinisigawan pala sila ng bagong bantay.

Ora mismo ay kinarga ko si Xeven at inuuwi na.

Kaya mula noon ay hindi ko na pinilit ipasok si Xeven sa mga ganoong school.

Naturuan ko siya ng edukasyon na kailangan niya kaniyang edad at kakayanan.

Marunong siyang gumalang at magpahayag ng pagmamahal.

Marunong na din siya kumilala ng mga letra at ilang kombinasyon ng numero.

Bata pa si Xeven at alam kong matutunan niya ang lahat unti-unti.

Natauhan ako sa aking pag-iisip ng tapikin ako ni Regi sa balikat .

“ Boarding na tayo.“

Dala ang bag at umakyat na kami ng eroplano.

Dalangin ko na sana ay okay ang aming pag-alis at okay din ang aking iiwan.

Mula Manila hangang paliparang Caticlan at sa wakas ay nakarating din kami ng Boracay.

Sa isang hotel kami nagtungo. Nakialala ko ang ilang mga kasama ko. Ilan sa kanila ay nakita na rin sa tv at ilang babasahin.

Mga sikat na sila at ako lang talaga ang baguhan.

Mukhang sanay na sila sa ganitong buhay.

Sinubukan kong makipagkaibigan.

Mabait naman sila at accomodating.

Pinakain kami,pinagpahinga at bandang ala-una ng hapon ay simula na ng photo shoot.

Isang white underwear ang ibinigay sa akin ng stylist.

Hindi siya swimming trunks kundi panloob na parang swimming tunks.

Maging sa mga babae ay ganoon din. Two piece na underwear na parang pangligo.

Ito ang design na susuutin namin.

Sa loob ng tent ay sabay-sabay kaming nagbihis kasama ng mga babae.

Wala daw dapat hiya-hiya at inhibition pagdating sa pagmomodelo at kailangan daw na mabilisan.

Napagaya na ako sa mga kasabayan ko kaya lakasan na ng loob na naghubad ako at nagbihis ng susuutin ko brief.

Inayos pa ng stylist ang pwesto ng garter ko. Pinantay din niya ang singit nito hanggang sa aking puwitan.

Nakakailang na may gumagawa sa akin ng ganito.

Pagkatapos ay nakatayo na akong nilagyan ng make up at pinalabas ng tent.

Di ko inaasahan na may ilang tao pala na nanonood sa amin.

Pangatlo ako sa isinalang kasama ng ni Claire. Maganda siya at regular model ng agency para sa ganitong photoshoot.

Itinuro sa amin kung ano ang gagawin.

Una ay si Claire ang sa harapan at ako sa likod. Tapos ako sa harap at siya sa likuran.

80 shots yata iyon mula sa camera kaya ang tagal. Pagkatapos ay solo shots naman.

Parang akong tanga sa utos ng photographer sa sinasabi niya.

Pero nakakatuwa dahil panay din ang puri sa akin sa tuwing nasusunod ko ang gusto niyang gawin ko.

Dumami pa ang mga tao na nanonood.

Nagkagulo pa ng pagbawalan sila ng security na kumuha rin ng mga litrato sa amin.

Hindi namin natapos ang photoshoot at bumalik na kami sa aming tinutuluyang hotel.

Binigyan kami ng ilang oras para magmasyal at bumalik pagsapit ng curfew dahil maaga ang photoshoot bukas.

Pinagbawalan din kaming uminom ng sobra. Bumalik sa hotel kung nagugutom at kasama sa binayaran ng pagtigil namin doon ang aming pagkain.

Bukas ng hapon ang alis namin ng isla at gabi ang flight sa paliparan sa kalapit na isla.

Dahil first time ko nais ko sulitin ang pagtigil dito.

Namasyal kami ng mga kasama kong mga modelo.

Para kaming artista kung pagtinginan ng ilang tao. Lahat sila ay napapalingon.

Ang ilan ay kilala ang mga kasama ko na nagpapalitrato.

Hindi rin ako napag-iiwanan dahil may roon ding nagpapalitrato kasama ako.

Namasyal kami,namili ng ilang souviner,kumain at naligo sa dagat.

Unti-unti kaming nabawasan hangang sa ang iba ay nagkani-kaniya na ng lakad.

May mga kaibigan sila dito na kanilang binisita. Tumanggi ako sa yaya nila at babalik na lang sa hotel para makapagpahinga.

Hindi ko sinabi na gagawa pa ako ng lesson plan.

Sa daan ay bumili pa ako ng ilang pasalubong at saka bumalik sa aming silid.

Apat kaming mga lalaking nagsasalo sa kwarto.

Pihadong wala pa ang dalawa dahil nauna sila kanina na umalis bago kami naligo.

Binuksan ko ang pinto gamit ang aking key card.

Nagulat ako sa aking naabutan dahil may tao sa loob.

“ Sorry …“

Napaatras ako at muling isinara ang pinto.

Hindi ko alam ang gagawin ko.

Nahiya ako na ewan.

Ang dalawa kong kasama kanina sa photoshoot nakitang magkaharap at parehong nakahubad.

Ang nakakagulat pa ay nandoon din si Regi na nakaluhod sa kalagitnaan nilang dalawa at sabay na binoblowjob ang kanilang ari.

Kaya pala sila naunang umalis kanina.

Ano yun?

Ganito ba talaga sila?

Hindi ko alam ang sasabihin ko mamaya sa nakita kong eksena nila.

Sa lounge area na lang ako nagtigil at doon magpapalipas ng oras.

Tumawag ako sa bahay. Kinamusta ko ang mama. Nakausap ko rin Xeven.

“Hindi muna uuwi si kuya ha. Bukas ng evening na ako uuwi ha. May trabaho kasi sa school kaya di makakapagstory telling si kuya. Xeven be good boy kina kuya Nikko ha. Uuwi din ako pagnatapos na dito sa work ha. I love you.”

Hindi nasagot si Xeven.

Sa puso ko na malungkot siya at hahanapin niya ako mamaya sa pag-uwi.

Kailangan talaga ng sakripisyo.

“ Uuwi din ako Xeven bukas.

Konting tiis lang muna tayo ha.“

Usal ko na naway marinig ng aking kapatid sa kaniyang isip.

Maya-maya ay dumating si Regi at tumabi sa akin.

Kinabahan ako sa sasabihin niya.

“ Huwag mong isipin na masama akong tao ha…yung nakita mo,normal sa amin yun….“

Normal?

“… si Dax, boyfriend ko talaga siya.”

Nagulat ako, may relasyon sila ni Dax.

“ Nagulat ka ba? Bf ko si Dax. Yung nakita mo kanina bat ka-threesome namin si Ivon kasi gusto ni Ivon. Di namin siya pinilit. Kaya ayun nakita mo kami ng ganoon.“

Tahimik lang ako sa pakikinig.

“ Ganito ha,alam mo naman ang pangangailang ko bilang gay di ba? Si Dax ang pumupuno noon. Kung ano gusto ko binibigay niya at kung ano gusto niya ay ibinigay ko rin. Alam mo na? Now kung may doubt ka sa akin kung bakit kita kinuhang modelo,well oo type kita…before. pero ng malaman ko ang buhay mo,yung kapatid mo at mama mo dun ako dumistansya sa iyo. In a profressional perspective,malayo ang mararating mo as a model at ayaw kitang hadlangan doon dahil sa kailangan mo ng income para sa family mo. Hindi rin ako ganoon kaatat sa lalaki no. Hindi ka kagaya ni Dax na rubber shoes lang o bagong motor okay na. O kagaya ni Ivon na maexperimento. Ikaw kasi malaki amg kailangang budget para makuha ka. Huwag mong masamain sinabi ko ha. I mean,ayaw kong makadagdag sa problema mo. Matutulungan kita oo,sa trabaho. Kaya ayaw kitang samantalahin dahil mabait ka. Una nga akala ko drama yung sinasabi mo sa akin na teacher ka, na ang mama mo ay may sakit at may kapatid kang special child. Aba di ko yata kaya yun. Sa trabaho pa lang haggard na ang beauty ko. Simyeon i know medyo naiilang ka na sa akin at sa mga kasama mo. Huwag naman sana. Pero ganito talaga sa mundo ng modelling. Lahat ng klase ng tao nandito. Pero I assure you na hindi ako ganoon sa iyo at hindi ako mapagsamantala. Masaya ako sa relasyon namin ni Dax at never din akong magpopropose ng ikakagulo ng buhay mo. Cool tayo sa nalaman mo sa amin ha?“

Ngumiti ako.

Okay,at least alam ko na ang lahat.

Kahit paano ay nawala ang takot ko kay Regi na baka ganoon din ang kasapitan ko balang araw.

Ang maipit ng trabaho at pangangailangan.

“ Sorry din ha kung naabutan ko kayo sa ganoong…“

Hingi ko ng paumanhin.

“ Ha ha ha ha!Sorry din ha. Nagulat nga rin ako ng makita mo ginagawa ko sa kanila.“

“Pasensya na uli ha…sige…ano…balik ka na doon baka…ano…nabitin ka.”

“Hindi okay na ko,nakaraos na ako kanina kaya nga nandito eh.”

“Nasaan si Dax?”

“Naku matagal labasan yun kaya silang dalawa ni Ivon na ang nagtitirahan ha ha ha!”

Bulong sa akin ni Regi.

Ngayon ko nalaman na bisexual pala si Dax at Ivon kaya okay lang sa kanila ang ganoong nangyayari.

Tinanggap ko ang sitwasyon dahil ganoon nga siguro sila.

Hindi ito usapin ng moralidad kundi ng kung ano ang kaligayahang hinahanap nila.

Nakangiti na ako ng maayos dahil napaliwanagan na ako ni Regi sa mga nangyayari.

Kinagabihan ay kinausap na rin ako ni Dax at Ivon. Humingi sila ng paumanhin at nagkwento kung ano sila.

Wala naman sa akin yun kaya casual kami sa isat-isa.

Nakagaangan ko sila ng loob kahit may mga bagay na iba sila sa akin.

Hindi ako homophobic,pero unang pagkakataon kong makakita ng lalake sa lalakeng nagtatalik,at threesome pa.

Nawala rin ang ganoong isipin ng maalala ko ang naiwan ko sa bahay.

Pihadong hinahanap na ako ni Xeven.

Kinabukasan ay normal na ang lahat.

Parehong oras gaya kahapon ang shooting namin. Nakaapat na palit din ako ng underwear na kinunan.

Pagkatapos ay pinag-ayos na kami ng aming gamit para sa biyahe pabalik ng maynila.

Inabot na sa amin ang paunang sahod. Nakatanggap ako ng anim na libo at sa opisina ko pa makukuha ang kakulangan.

Ala sinco na kami nakarating na paliparan at dalawang oras kaming maghihintay ng aming flight.

Sabay-sabay kaming lahat na sumakay.

Pagdating ng maynila ay nagtungo na kami sa agency. Sarado ito at paparating pa lang ang mag-aabot ng bayad sa amin.

Naghintay pa kami ng mga kasama kong modelo sa katabing coffee shop. Sina Regi at ang photographer ay humiwalay sa amin dahil aasikasuhin pa nila ang mga larawang nakunan para sa editing at presentaion.

Bandang alas onse pa kami naghintay at sa wakas ay dumating na rin ang taong magpapasweldo sa amin.

Isa-isa kaming tinawag at inabutan ng sobre.

Makapal ang laman.

Inabutan pa kami ng tatlong tshirt,tatlong underwear at isang pantalong sponsor ng agency.

Lumabas kami ng building

Sa tuwa ay sinilip ko ang sobre kung magkano ngunit laking dismaya ko sa aking inaaasahan.

Tatlong libo cash at ilang gift certificate mula sa sikat na coffee shop ang laman nito.

Akala ko ba ay nasa 13 libo ang kikitain ko sa photoshoot ngunit parang anim na libong cash lang ang maiuuwi ko.

Nahalata siguro ni Dax at Ivon ang reaksyon ko.

“ Ganyan talaga ang sahod natin dre. May tax tayo na babayaran,yung ibang accomodation binabawas sa atin yun kasama ang pamasahe na babayaran.“

Hindi nabanggit ni Regi na sa modelo rin pala binabawas ang ilang expenses ng agency. Medyo nadismaya ako sa ganoong sistema na akala ko masarap ang buhay modelo.

Pakunswelo lang pala ang iuuwi kong mga bagong damit.

Ganoon pa man ay nagpapasalamat rin ako dahil may iuuwi akong anim na libo.

Kahit papaano,salamat pa rin.

Naghiwahilay na kami ng sakayan.

Nakuwi na ako sa wakas.

Pasado ala una na at sa umaga ay papasok na naman ako ng school.

Maingat akong pumasok ng silid at naroon si Nikko katabi si Xeven.

Dahandahan akong lumapit at humalik sa noo ng kapatid ko.

Ngunit nagising siya.

Agad siyang tumayo sa kama at yumakap sa akin.

Tahimik siyang nakayakap sa akin at ang kaniyang mukha sa leeg ko nakadikit. Di ko alam kung naiyak ang kaniyang kalooban sa kasiyahan.

Niyakap ko rin siya ng matagal.

“ Nandito ka na pala kuya?“

Pati si Nikko ay nagising sa aming dalawa ni Xeven.

“ Oo,kakarating ko lang. Sorry ha naabala ko kayo sa pagtulog.“

“Okay lang kuya, sige lipat na ko sa kabilang kwarto.”

Tatayo sana si Nikko pero kumalas si Xeven sa pagkakayakap at hinila niya sa kamay si Nikko na bumalik.

Hila din ako ni Xeven sa kamay.

Nakatayo kaming tatlo sa gitna ng dalawang kama.

“ Ano gusto ni Xeven?“

Tumingin si Xeven sa kama ko.

Naunawaan ko ang ibig niyang sabihin.

“ Tabi-tabi tayo ni kuya Nikko matutulog sa kama ko?“

Hinila niya ang kamay ko na parang pinahihiga na sa kama ko.

Natatawa ako na ilang ikot pa si Xeven bago niya mapahiga si Nikko.

“ Tabi natin si kuya Nikko ganoon ba yun ba gusto mo?“

Tanong ko.

“Sleep here kuya Nikko.”

Aya ni Xeven kay Nikko.

Alanganin pa si Nikko na tumabi sa akin. Pagkahiga niya ay tumabi naman si Xeven sa kaniya.

Hindi ko kailangang makipagtalo pagdating sa gusto kapatid ko. Matutulog kaming nasa gitna namin si Nikko.

“ Kuya pasensya na ha…“

Mahinang boses ni Nikko.

“ Ganyan talaga yan,kung ano magustuhan kaya hinahayaan ko na lang. Kasya naman tayong tatlo sa kama kaya okay lang. Sige na tulog na tayo at maaga pa pasok ko bukas.

Natahimik na kaming dalawa ng makatulog na muli si Xeven

Ako naman sa pagod ay mabilis na ring nakatulog ng mahimbing.

---

May kakaibang mangyayaring involvement si Nikko sa susunod na tagpo.

ABANGAN!!!

CHAPTER 8 MORNING RUSH

NIKKO

Unang umaga ni kuya sa kaniyang seminar kaya paniguradong maghahanap ang alaga ko maghapon hanggang bukas.

Nakayakap pa rin siya sa akin kaya hindi ako makabangon.

Natawa pa ang nanay ng silipin kami.

“ Ang kyut naman ng hitsura nyo dyan. Sige na hintayin mo na lang magising ang bata at ako na muna bahala sa kusina.“

Hindi na ako makasagot at baka magising pa si Xeven.

Trenta minutos at sa wakas nagising din ang alaga ko.

“ Yun oh…gising na ang pogi kong alaga. Bangon na tayo ha.“

Mabait na bata si Xeven. Masunurin siya kahit may kakulangan sa pag-iisip.

Hindi ako hirap na hilamusan siya at bihisan. Maging sa pagpapakain kahit may katagalan. Behave din siya tuwing ihaharap ko siya sa inang may sakit.

Hahalik sa pisngi,tatabi sandali at saka maglalaro.

Nakakapahinga lang ako kung oras na ng pagtulog niya sa hapon. Dalawang na oras din iyon kaya sinasamantala ko ng makatulong sa gawaing bahay.

Nilinis ko ang garahe.

Inalis ko ang mga nakatambak na hindi na kailangan. Isinako ko ng bukod ang mga bote,plastic,bakal at mga karton upang madali iyong mahakot. Ang mga recycable ay maari kong ibenta.

May mga weights pala dito na hindi nagagamit. Obvious namang kay Kuya Simyeon ang mga iyon.Konting linis lang at magagamit na niyang muli ang mga weights na parang matagal na niya hindi nakikita ng dahil sa natambakan na ng mga gamit dito sa garahe.

May ilang laruang pambata rin akong nakita.

Kay Xeven ito noong baby pa siya.

Inilagay ko iyon sa isang kahon at minarkahan ng Xeven’s baby toys.

Maging ang mga lumang notebook,libro at ilang mga gamit ni kuya sa dating pag-aaral ay gayun din ang ginawa ko.

Lumuwag ang garahe at maayos kong naisalansan ang mga gamit ng naayon para sa kaligtasan naming lahat lalo na sa alaga ko.

May bagong space pna malaruan si Xeven at pihadong matutuwa siya.

Nakakaawa naman kasi at lagi siyang nasa loob ng bahay na naglalaro.

Natapos ako sa wakas.

Malinis na ang garahe.

Hindi ko namalayan na nakaupo pala si Xeven sa gilid ng mga nakatambak na sako ng basura at pinapanood ako.

“ Ay sus! Nandyan ka na pala?! Takot mo naman si kuya e. Halika dali dito sa tabi ko. O di ba ang ganda na?

Ang luwag na ng garahe?“

Pagmamalaki ko na inikot siya sa bawat sulok ng garaheng ginawang tambakan.

Curious naman si Xeven na parang ngayon lang siya nakatuntong sa lugar na ito.

Oras ng kaniyang mirrienda kaya muli kaming pumasok sa kusina.

Isang chocolate milk at egg sandwhich ang hinanda ko sa kaniya.

Pagkatapos ay sa harap ng bahay naman kami nagpahangin.

Hindi malikot si Xeven.

Alam ng ilang mga bata ang kundisyon niya kaya hindi siya nakakarinig ng tukso. Maging sa mga kapitbahay na dumaraan ay binabati siya.

Nakayuko lang siya at hindi pansin ang mga pumupuring cute siyang bata.

Ang sarap ipagyabang na isang cute na bata ang alaga ko.

Totoo naman  dahil cute si Xeven at kamukha niya ang kaniyang kuya. Baka nga paglaki ni Xeven mas gwapo pa siya sa kuya niya.

Kailangan na naming pumasok at malapit ng maggabi. Pero si Xeven ay nanatiling nakatayo harap ng bahay at nakatingin lang doon.

Mula doon ay nakarinig siya ng isang musika. Isang piyesa ng klasikong violin.

“ Tara na sa loob,gagabi na baka hanapin na tayo ng mama mo.“

Alanganing papasok o tatayo si Xeven sa harap ng bahay.

Pinaliwanagan ko na lang siya na bukas ay pupuntahan namin kung ano ang narinig niya sa katapat na bahay.

Napapayag ko rin siyang pumasok.

Sa ngayon okay siya at hindi pa siya naghahanap sa kaniyang kuya.

Bandang alas asais ay nag-aabang na siya sa may pintuan.

Naku,eto na nga…

Niyaya ko siyang sa loob na muna ng kaniyang mama siya maghintay. Hindi ko siya mapapaliwanagan na bukas pa uuwi si kuya Simyeon. Hahayaang kong ang mama niya ang magpaliwanag.

Sa loob ay ako muna ang nagbanatay sa kanilang dalawa at ang nanay naman ang naghanda para sa hapunan.

Nakakain kami pagkatapos.

Nagpapasalamat ako ay tumawag din si kuya sa wakas.

Kinamusta niya si Xeven at kinausap.

Panay naman himas ni Xeven sa kaniyang ulo na tila nagsasabing good boy siya at susunod sa habilin ng nasa kabilang linya.

Hay salamat at hindi marunong magtantrums si Xeven.

Nilinisan ko siya muli at binihasan.

Sa pagtulog ay katabi niya akong muli.

Nagpabango pa ako at nakakahiya naman yata sa bata na siya lang ang mabango sa pagtulog.

Gusto ko siempre na komportable siya.

Binasahan ng story book para makatulog.

Kinabukasan ay ganoon muli ang gawain.

Pagdating ng hapon ay inabangan talaga naming marinig ang tunog mula sa katapat na bahay.

Lakas loob kaming nagtungo doon ni Xeven.

Doon namin nalaman kung saan galing ang violin na tugtugin.

Nakilala namin si tatay Kanor.

Hindi pala radyo ang naririnig namin kundi isang violin pala talaga na kaniyang pinapatugtog.

Taga ayos pala siya ng mga sirang instrumento at itinotono niya ang mga nagagawa pagkatapos.

Kilala niya si Xeven kaya hinayaan lang niya kaming pumasok sa loob.

Naging curios si Xeven sa mga bago niyang nakita.

May drum,gitara,piano,marakas, tambourine at marami pang iba.

Para itong tindahan ng instrumento sa dami.

Pinaupo kami ni mang Kanor. Hinayaan niya kaming manood sa kaniyang ginagawa.

Tumugtog si mang kanor ng piyesa mula sa kaniyang naayos na violin.

Sa ikalawang pagkakataon ay nag-angat ng mukha si Xeven. Pinanood niya ang paggalaw ng bow sa violin. Parang nabatubalani siya sa musikang lumalabas mula dito.

Hindi ko alam ang tugtog pero alam kong isa itong klasiko.

Nais man naming magtagal ay baka hanapin na kami sa bahay kaya nagpaalam na kami at muling babalik na lang kinabukasan.

Gaya kahapon ay naghintay kami sa harap ng pinto si Xeven para sa kaniyang kuya.

Kinukurot ang puso ko na makita ang ganitong eksena.

Lumuhod ako at niyakap siya. Gusto kong maiyak sa pangungulila niya sa kaniyang kuya kahit sandali lang ay uuwi na rin ito.

Pinaupo ko siya at tabi kami humiga.

“ Uuwi si kuya mamaya Xeven. Baka habang nagsleep tayo darating siya kaya wag ka na malungkot ha.“

Tahimik lang siya at hinimas ang ulo.

Humalik akonsa kaniyang noo at nanatili kaming nakahiga sa sahig gaya ng ginagawa nilang magkapatid.

Pati tuloy ako namiss ko si kuya Simyeon.

Pati ako nasabik na makita rin siya.

Oras ng pagtulog.

Nagising ako ng nakatayo si Xeven sa aming higaan.

Dumating na pala si kuya Simyeon at yakap niya ang kapatid.

Pinanood ko muna sila bago ako nagpaalam na lilipat na ako ng kwarto pero pinigilan ako ni Xeven.

Hawak niya ang aming kamay.

Di ko alam ang gusto niya mangyari.

Nakuha ko lang ng pilit niyang pinahiga si kuya sa kabilang kama at pinatatabi ako.

“ Sleep here kuya Nikko.“

Bihirang magsalita si Xeven pero sa sinabi niya ay nagulat ako.

Hala!

Ano ba ito?

Napilitan akong humiga katabi si kuya Simyeon at katabi ko sa kabila si Xeven.

Gaya sa hapagkainan, sa gitna na naman nila ako nakapwesto.

Di gaanong kalakihan ang kama kaya tumagilid ako upang magkasya kami at masecure ko ang pagkakahiga ni Xeven.

Nakatalikod ako kay kuya.

Si Xeven namay paharap nakayakap sa akin.

Niyakap ko na rin siya bilang pag-iingat na huwag siyang mahulog.

“ Kuya pasensya na ah.“

Mahinang boses ko.

“ Ganyan talaga yan,kung ano magustuhan kaya hinahayaan ko na lang. Kasya naman tayong tatlo sa kama kaya okay lang. Sige na tulog na tayo at maaga pa pasok ko bukas.“

Naramdaman kong tumagilid din si kuya Simyeon para lumuqag ng kaunti ang aming pwesto.

Pero ang pagtagilid niya ay paharap sa likuran ko.

Muli akong kinabahan dahil hindi ko inaakalang makakatabi ko si kuya ng kalapit sa pagtulog.

Gumalaw si Xeven at inabot ang kamay ng kaniyang kuya at ipinatong ito sa kaniyang tagiliran.

Ganito si Xeven pagnaglalambing para makatulog. Nagpapakamot-himas ng malumanay.

Yakap ako ni Xeven at parang yakap na rin ako ni kuya.

Ano ba itong magkapatid na ito?

Grabe kayo sa akin.

Sa wakas ay nakatulog na si Xeven pero nanatili pa rin ang kamay ng kaniyang kuya sa kaniyang tagiliran.

Huminto na rin si kuya sa paghimas sa pagkamot tanda na maging siya ay tulog na rin.

Napagod siguro sa biyahe si kuya kaya ganoon siya kabilis nakatulog.

Sa ayos namin ako tuloy ang hindi dalawin ng antok.

Gagalaw si Xeven,ilalapit ko siya sa aking pagkakahiga. Tapos gagalaw si kuya at ilalapit kami.

Lalo tuloy akong napapadikit sa kaniyang katawan.

Para akong nakukuryente sa kaniyang bisig na parang nakayakap sa amin. Maging ang pagpatong ng paa niya sa paanan ko ay nagbibigay sa akin ng kakaibang pakiramdam.

May gusto ako kay kuya pero hanggang doon lang. Straight si kuya Simyeon at malabong pumatol siya sa isang kagaya ko.

Pagkakataon lang ito na di ko dapat lagyan ng ano mang kamunduhan. Mabait sila sa amin at kailangang suklian ko ang kabutihang iyon.

Nakatulog ako at nagising.

Alas sais na pala.

Sinilip ko si Xeven na himbing pa rin sa pagtulog.

Ang sarap ng pakiramdam ko ng magising.

Natauhan ako bigla dahil akala ko ay panaginip lang ang lahat ng nangyari.

Katabi ko pa rin si kuya Simyeon at nakayakap sa akin. Ngunit hindi lang iyon. Nakadikit ang kaniyang mukha sa aking batok at ramdam ang dampi ng kaniyang labi sa balat ko.

Nakadantay din ang kaniyang hita sa hita ko.

Ramdam ko ang kaniyang matigas na kaselanang nakidikit sa likuran ko.

Hala!

“Kuya!Kuya! Gising! Alas sais na!”“

---

May madidiscover si Xeven sa susunod na tagpo!

ABANGAN NYO YAN PRAMIS!!!

CHAPTER 9 EARLY BIRD

SIMYEON

“ Kuya ala sais na!“

Bigla akong nagising.

May pasok nga pala ako.

Agad akong bumangon.

Derecho na ako ng banyo.

Nawala ang antok ko sa bilis kong maligo.

Napagod ako kagabi at nakalimutan kong iset ang alarm ng paggising ko sa cellphone ko ng dumating.

Hindi ko na napansin si Nanay Rizza at ang itinimpla niyang kape para sa akin.

Agad akong pumasok ng silid at nagbihis ng madalian.

Pasalamat talaga ako at naihanda na ni nanay Rizza ang mga uniform ko sa pagpasok.

Mabilasan ang kilos at 7:30 ang una kong klase.

Hindi na ako nakakain. Tanging kape na lang. Bago umalis ay humalik muna ako sa mama at sa tulog ko kapatid at saka dali-daling lumabas ng gate. Hinabol pa ako ng nanay Rizza dahil sa biomatrix ID kong naiwan.

Inaantok pa ako ng makarating mg school. Limang minuto bago ang klase ko ng makarating.

Pasalamat naman at hindi ako late.

Ayaw kong malate sa ano mang bagay lalo na sa klase.

Nakakahiya naman kung hindi ko magampanan ang practice what you preach na katuruan. Mahalaga sa akin ang oras kaya ayaw kong napapahiya.

Dalawang klase ang magkasunod na schedule ko. Tatlong oras din iyon at sa hapon ay apat naman ang magkasunod kaya sa sa gabi ay tagtag na ang katawan ko sa pag-uwi.

Sa hapon at kung kailan huling klase doon pa hindi nakikisama ang huling section ko.

Ganito talaga ang mga estudyante ko sa section na ito. Maingay kaya halos kalahating oras ang nasasayang bago makapagklase ng pormal.

Maigi na lang at may tagasaway sa kanila.

“

Quite na class hindi na makapagturo si sir!“

Si Sophie ang sinasabi ko.

Siya ang presidente ng section nila kaya sinusunod naman siya ngbkaramihan pag siya na ang nagsalita.

Nagpasalamat ako kay Sophie at tinuloy ko na ang klase. Kahit kapos sa oras ay pinagkasya ko ang lesson namin.

Dahil sa maghapong kakasalita ay binigyan ko sila ng isang sit work. Nagbigay ako ng isang solving problem na sasagutan. Way ko iyon para makalabas sandali. Nagpaalam ako na pupunta muna ng canteen para uminom at pagbalik ko ay kailangan nasolve na nila ang simple physics problem na ibinigay ko.

Nagmadali akong bumili ng gatorade sa canteen. Agad ko itong inubos. Bago bumalik ng klase ay nagtungo muna ako ng cr upang magbawas. May kalayuan ng kaunti ang cr kaya patakbo na ako doon. Sa dulo iyon ng hallway. Madadaanan ko muna ang room ng huli kong klase bago makarating ng banyo.

Sinilip ko muna sila sa bintana. Busy ang klase sa pagsosolve kayat nagmadali akong dumiretso na hallway patungo sa banyo.

Nakarating ako at umihi.

Naghugas ng kamay pagkatapos at saka lumabas. Pagliko ko palabas ay may nabangga naman akong estudyante. Mabuti na lang at agad ko siyang naalalayan sa likod.

Napayakap siya sa akin at agad ko siyang itinayo dahil hindi magandang tingnan ang posiyon namin kung may makakakitang ibang tao.

Si Sophie pala ang nakabanggaan ko.

“ Sorry,i did’nt mean na mabangga kita.“

Dispensa ko sa kaniya.

“ Okay lang sir,accident happens. Nasalo mo naman ako agad e. Ang galing ng reflex mo ang bilis.“

Nailang ako sa kilos ni Sophie.

“Tapos mo na ba yung sit work mo?”

“Tapos na sir, kailangan ko lang din kasi mag cr e.”

“Okay…babalik na ako ng room ha. Bumalik ka rin at checking tayo ng ginawa ninyong solution.”

Paalam ko kay Sophie pabalik ng room at siya namay nagtungo na sa cr ng mga babae.

Ang pagtataka ko bakit papunta siya sa cr ng lalake gayong sa kabilang dulo ng hallway ang pangbabae?

Nakarating ako ng room. Tapos na sila sa aking pinagawa at saktong dumating na rin si Sophie.

Nailang ako sa ngiti niya sa akin na parang may lihim siyang nadiskubre.

Binaliwala ko na lang iyon.

Checking ng sitwork.

Tama ang ilan sa solution pero ang ilan ay mali kaya muli naming binalikan ang formula sa pagsosolve.

Sa wakas ay nakuha nila tinuro ko kung paano, maliban lang sa isa.

Si Sophie.

Ituturo ko pa sana muli pero nagbell na. Hudyat na tapos na ang klase at uwian na.

Disappointed si Sophie dahil malapit na sana niyang makuha ang solution pero naabutan na kami ng time kaya pinaliwanagan ko na lang na magreview na lang ng lesson.

“ Hindi ko talaga makuha kasi sir e, paano ba yan…ang bobo ko kasi e.“

Parang iiyak naman si Sophie.

“Sir,pwede bang kunin kitang tutor? Nahihirapan kasi ako pagdating sa mga solving problem e.”

“Huh? I cant do that? Sophie teacher nyo ako. Paano kung malaman ng classmate mo na tinuturuan kita. Hindi ba unfair yun sa kanila?”

“Hindi naman nila malalaman yun sir. Secret lang natin na nagtu-tutor ka sa akin. Sige na sir,please pumayag ka na para makahabol ako sa class.”

“Pag-iisipan ko muna ha,kasi busy din ako e.”

“Sige na sir,please?Papaalam ko na sa daddy na ikaw ang kukunin kong tutor ha. Promise na hindi malalaman sa class. Promis talaga.”

“Pag-iisipan ko muna ha.”

“ Sige na sir,papaalam ko na sa daddy ko na pumayag ka ha. Sige sir, ayun na yung sundo

ko e.“

Hindi na ako pinakinggan ni Sophie sa sasabihin kong hindi ako sang-ayon sa gusto niya.

Hindi ko na nagawang ipaliwanag na wala na akong panahon na tumanggap pa ng isa pang trabaho.

Kakausapin ko na lang siya bukas at sasabihing sa iba na lang siya magpaturo at hindi talaga pwede.

Umuwi akong pagod na pagod.

Pinilit kong maglaan ng kaunting oras para kamustahin ang mama at asikasuhan si Xeven. Maige at nakapag advance ako sa lesson planning,nereview ko na lang ang mga ituturo ko bukas kaya maaga rin akong makaakatulog para makabawi sa puyat.

Pinauna ko ng matulog si Xeven.

Pinatabi ko sa kaniya si Nikko para matapos ko ang lahat ng aking gagawin.

Bandang alas onse,pumasok na ako ng silid at tulog na rin si Nikko.

Hindi ko na sila ginambala pa.

Isang halik sa noo kay Xeven at saka ako nahiga sa kama para matulog.

Maaga akong nagising kinaumagahan.

Nakabawi na rin ako ng lakas.

Tatlo lang ang klase ko kaya maaga akong makakauwi.

Mahaba ang tulog ko at alas nueve pa ang una kong klase kaya di ako gaanong naghahabol sa oras at biyahe.

Pagdating ko sa deans office ay pinatawag ako ng OIC ng school.

Nagtataka ako kung bakit ako pinatawag.

Sa loob ay ng office ay kinausap ako ng OIC.

Binuksan niya ang usapan namin ng kaniyang pamangking si Sophie.

Hindi ako makatanggi dahil kailangan daw talaga ng bata na matuto ayon sa kahilingan nito.

Napilitan akong tanggapin ang inalok dahil nahiya na ako at hindi makatanggi sa kanilang kahilingan.

Lihim namin ang pagtu-tutor kaya pumayag na ako.

Hindi ko matuturuan si Sophie sa kanila dahil baka malaman ng mga kapit-bahay na kaklase rin niya na tinuturuan ko siya kaya kung maari ay isang oras pagkatapos ng klase ay sa bahay namin siya matuturuan.

Hindi na talaga ako makaatras.

Naisip ko na pera din iyon kahit papaano.

Bahala na nga.

Sa mga lesson lang naman na hindi makauha ni Sophie ko siya tuturuan kaya sige na.

Alas tres ng hapon

Pagakatapos ng klase ko ay hinatid kami ng driver ni Sophie sa bahay.

Agad na sinalubong kami ni Xeven pero napatigil siya ng makita ang bagong kong kasama.

“ Is he your brother?Oh,how cute!Whats your name?“

Bati ni Sophie,pero nagtago lang si Xeven sa likod ni Nikko.

Di ko ala kung paano ko ipaliliwanag kay Sophie ang kundisyon ni Xeven.

“ Kuya,punta lang kami kay Mang Kanor dyan sa tapat ha. Nalibang kasi si Xeven sa shop niya kaya dun muna kami.“

“Ah,okay sige…dito muna kami ng estudyante ko sa kusina. Tumanggap kasi ako tutorial lesson. Balik kayo after one hour tapos na kami nun that time.”

Umalis na ang dalawa at nagtuloy na kami ni Sophie sa loob.

Magkatabi kami sa kusina ng siya ay turuan ko.

Pinaghanda kami ni Nanay Rizza ng mirrienda habang nagsession sa tutoring.

Gaya ng ginagawa ko sa klase ay pinapaliwang ko kay Sophie ang Formula sa pagsosolve. Sa una ay hirap siya. Di nagtagal at nakuha na rin niya kung paano.

Sa tuwa ni Sophie ay niyakap niya ako.

Kinalma ko siya at pinabalik muli sa kaniyang pag-aaral.

Sa ikalawang pagkakataon ay muli niya akong niyakap. Mas matagal ito sa una.

“ Sophie,medyo hindi ako makahinga e.“

Pilit kong inalis na ang yakap niya sa leeg ko.

“ Natutuwa lang kasi ako sir. Ang dali lang pala e.“

“Yes madali lang siya kaya next time lagi ka lang focus sa klase ha.”

“Paano ba naman akong makakapagfocus sir e inlove ako sa iyo.”

Parang wala lang kay Sophie ang sinabi niya sa akin. Umatras ako upang dumistansiya sa kaniya.

“ Wait…hindi pwede ang ganoon Sophie?“

“Ang alin? Ang mainlove sa iyo? Bakit sir, pangit ba ako?”

Kinabahan ako sa inaasal ni Sophie. Iba ang kilos niya ngayon sa kilos ng pagkakailala ko sa kaniya sa class room.

“ Sophie,tell me the truth. Kaya ka ba nagpatutor dahil you love me?“

Hindi siya makasagot.

Lalo akong kinabahan.

Nakuha ko na why she insist for this tutorial.

Isang malaking pagkakamali na tinanggap ko ang trabahong ito.

Lalapit pa sana si Sophie pero napatigil siya ng pumasok na si Xeven.

Agad na lumapit si Xeven sa kaniya at pilit itinulak sa pagkakaupo.

“ Your bad! Its mama’s place!its mama’s place.“

Pilit na itinutulak ni Xeven si Sophie.

Nakalimutan kong sa upuan ng mama ko pinapwesto si Sophie.

Ewan kung instict yata ni Sophie na kung siya ay masaktan ay nanakit din siya kaya naitulak niya si Xeven.

Napaupo si Xeven sa sahig.

Ngayon ko lang nakitang may nanakit sa kapatid ko ng pisikal. Gusto kong sumigaw ngunit di ko magawa dahil kay Sophie.

Napipi ako sa nangyari.

“

Salbahe pala itong babaeng ito e!“

Si Nikko.

Agad niyang kinarga si Xeven.

“Patulan ba ang bata!”

Napalabas ng di sinasadya ang nanay Rizza at nasaksihan niyang huling pangyayari.

“ It’

s mama’s place! It’s mama’s place!“

Sigaw ni Xeven.

Pinatayo ko si Sophie sa kaniyang pagkakaupo. Sa paningin ni Xeven walang sino man ang pwedeng umokupa sa silyang iyon kundi ang mama lang namin.

Agad kong niligpit ang mga gamit ni Sophie at pinuwi siya.

Hinatid ko siya sa nakaparada niyang sasakyan at pinaliwanagan ang driver sa nangyari.

Walang imik si Sophie at nakasimangot lang.

“

Umalis na nga po tayo manong!“

Sigaw niya sa matandang driver.

Dali-dali akong pumasok ng bahay. Wala sila sa kusina.

Naroon silang lahat sa kwarto ng mama.

Yakap ng mama ang kapatid ko.

Halos maiyak ako sa nangyari.

Nasaksihan ko kung paano nasaktan si Xeven.

Bumalik sa akin ang mga ala-ala noong bata pa ako. Noong itulak ako ng papa. Noong itulak ng papa ang mama. Noong sinasaktan kami at hindi makalaban sa takot.

Si Xeven, wala siyang laban. Nahiya ako sa sarili ko dahil kahit special child siya ay pinaglaban niya ang karapatan ng mama namin.

Dahil sa isang silyang pag-aari ng mama namin kaya siya nasaktan.

Naiyak na ako ng tuluyan.

“Sorry maaaaa!Sorry poooo!hu hu hu hu!

Hingi ko ng paumanhin dahil sa awa sa aking pamilya.

Hindi pa kami gaanong nakakaraos mula sa dinanas naming sama ng loob sa papa at ngayon sa sakit ng mama at si Xeven…

Iyak na lang ang nagawa ko.

Humarap si Xeven sa akin.

Niyakap niya ako.

“ Kuya, dont cry…“

Salita ni Xeven ng hindi natingin sa akin.

Himas niya ang kaniyang ulo at humalik siya sa noo ko.

Niyakap ko siya ng mahigpit.

“ Your a brave boy Xeven…your a brave boy….“

Iyak ko sa kaniya.

Matapang ang kapatid ko.

Matapang pa siya sa akin.

Isang aral nang nakita ko sa kaniya na maging matapang din ako.

Muli akong nagsorry kay mama tungkol sa nangyari. Naikwento na pala ni Nikko angbm lahat kaya naunawaan ng mama ang insidente.

Speaking of Nikko.

Wala na pala ang mag-ina sa kwarto.

Nagpaalam na ako sa mama para kauspin si Nikko. Lumabas akong karga si Xeven.

Naabutan kong nakaupo si nanay Rizzang nagpupunas ng mga luha sa kaniyang mga mata. Narinig siguro niya ang iyak ko sa silid.

“ Naroon si Nikko sa kwarto namin,puntahan mo at doon muna ako sa mama mo magbabantay.“

Agad kaming nagtungo sa silid ng nanay Rizza.

Binuksan namin ang pinto at naabutan namin ni Xeven si Nikko na naiyak din sa pagkakaupo.

Agad siyang tumayo at lumapit.

“ Akin na nga yang alaga ko!“

Pinaubaya kong kargahin niya si Xeven.

Sumama naman sa kaniya ang kapatid ko ng walang angal.

“ Bakit kasi dinala-dala mo pa yang estudyante mong maldita dito. Sasaktan lang pala ang alaga ko. Tingnan mo-tingnan mo! Mapula ang palad ng alaga ko. Pupula ba yan kung hindi napatukod ng sobra sa pagkakaupo!“

Natahimik ako na parang bata sa harapan nila.

“

Please! Huwag na huwag mong patutuntungin yang babaeng yan dito at sasabunutan ko talaga yan!“

Natatawa na ako sa asal ni Nikko. Matindi pala siyang magalit.

Hinawakan ni Xeven si Nikko sa magkabilang pisngi.

Laking gulat ko ng magtitigan sila.

Sa pagkakataong ito iba si Xeven. Para siyang normal na bata.

“ Huwag ka ng magalit kuya Nikko.“

Tuwid niyang salita.

Kilala niya si Nikko.

Bigla akong napatabi sa kanila.

Hinintay ko kung ano pa ang mga gagawin ni Xeven ngunit bumalik na naman siya sa kaniyang mundo.

Sa kawalan na naman siya nakatingin.

Niyakap siya muli ni Nikko.

Kami naman ang nagkakatitigan.

“ Ano ?“

Inis niyang tanong sa akin kung bakit ako tahimik at nakatitig sa kanila.

“ Ano? Nakakainis ka na ha?

Magsalita ka naman.“

Natauhan ako bigla.

Hindi ako makaangal.

Ang bilis ng pangyayari.

Una si xeven sa kilos niya at ito namang si Nikko sa mga inaasta niya sa akin.

“ Sorry kung hindi ako nakakilos kanina. Nabigla rin kasi ako.“

Paliwanag ko.

“Nabigla e natumba na nga yung bata. Naku huwag lang maulit yan baka pati ikaw makalbo ko.”

Natakot na ako sa sinasabi ni Nikko.

Sa kabila noon natuwa ako dahil bukod sa akin ay may taong tunay nagmamalasakit sa kapatid ko.

Kapwa kami natahimik.

Hindi ko alam kung ano pa ang mga sasabihin ko para mawala ang galit niya sa akin.

Natawa ako ng may maalala ako.

“ Ano nakakatawa?“

Tanong ni Nikko sa akin.

“ Sasabunutan?“

Sagot ko.

Kapwa kami natahimik sandali…

At sabay ding nagkatawanan.

Tawa lang kami ng tawa.

Sa katatawa ay kinabig ako ni Xeven sa leeg at napayakap sa kaniya kaya napagitnaan namin siya ni Nikko.

Humalik sa labi ko si Xeven…pagkatapos ay hinalikan din niya sa labi si Nikko at muli niya kaming niyakap.

Muli kaming nagkatingnan ni Nikko. Umiwas siya ng tingin at natahimik kaming dalawa.

“ Thank you Nikko.“

Sa isip ko lang yun.

---

Matapang pala si Nikko. Hanggang saan ang tanong?

ABANGAN!

CHAPTER 10 THE BROKEN

SOPHIE

Lulan ng kotse,umuwi si Sophie ng biglaan. Galit na galit siya dahil sa nangyaring gulo sa bahay ni Simyeon.

---

Bwisit na bata yun!

Ang ganda na ng nangyayari kung bakit pumasok-pasok pa sa eksena.

Nakakainis!

Akalain ko bang may pagka sintu-sinto yung batang yun!

Abnormal!

Malay ko ba na may ganoong kapatid si sir.

E kasi naman,para silya lang akala mo nanakawin ko na?

Kainis talaga!

Ito namang si sir bakit hinahayaan lang yung ganoong ugali nung batang yun.

Tapos yung lalaking nanigaw sa akin akala mo kung sino.

Paano pa ako makakabalik para magpatutorial kay sir?

Kakaasar talaga.

Kakausapin ko na lang si sir…

Gagawa na lang ako ng paraan…

Sasabihin ko na joke-joke lang yung mga sinabi kong i love him. Na biro lang na may gusto ako sa kaniya.

Magso-sorry ako…

Ganoong na lang.

Mag-sosorry ako na hindi ko sinasadya na maitulak ko yung bata.

Pakikiusapan ko na hindi ko alam na abnormal yung batang yun.

Ganoon na lang.

Kaso, nandoon yung isang epal na guy na nanigaw sa akin.

Kamag-anak rin ba yun ni sir?

Bwisit din yun ha?

Naku sana hindi galit sa akin si sir sa nangyari.

Sana bigyan nya pa ako ng chance.

Basta,gusto ko si sir ang magtuturo sa akin.

Basta!

Basta!

Basta!

“ Okay ka lang Sophie?“

Isa pa itong intrimitidong driver na to. Pakialamerong matanda sa mga affairs ko.

“ Manong huwag kayong magkukuwento sa daddy ng mga sinabi sa inyo ng teacher ko kanina ha.“

Binigyan ko ng warning si mang Conrad. Alam ko na magkukuwento ito sa daddy sa nangyari kanina at pihadong baka ihanap ako ng ibang tutor.

Hindi ako papayag na ihanap ako ng iba.

Ang gusto ko si sir, siya lang.

“ Basta gusto ko siya at lahat ng gusto ko nakukuha ko.“

---

NIKKO

Laking gulat ko ng masaksihan ko kung paano itinulak ni Sophie si Xeven.

Halos sumabog ang kalooban ko sa gigil ng nakita niyang napaupo sa sahig ang bata.

Agad ko itong kinarga at kinanlo sa awa.

Inilayo ko siyang iyak ng iyak at pumasok sa silid ni tita Ramona..

“ Gaga yung babaeng yun.“

Sa isip ko na gusto kong isigaw.

“ Di lang bata yun baka pinatulan ko talaga kanina.“

Halos madurog ang puso ko ng parang isang basahan lang si Xeven.

Ni ayaw ko ngang makagat ito ng lamok o madapuan ng langaw.

“ Bakit,ano nangyari?“

Tanong ng Tita Ramona.

Itinabi ko sa kaniya si Xeven.

Ayaw ko mang gawin ito dahil sa mahinang  kundisyon niya pero gusto kong itabi si Xeven sa kaniya.

Kahit hindi kaya ni Xeven, gusto ko siyang magsumbong sa ina,ang malaman niya na may kakampi siya kung siya ay inaapi.

Ikinuwento ko ang nangyari.

Ikinuwento ko yung naabutan ko, kung paano niya pinaalis yung babaeng bruha na yin sa silya at paano siya itinulak at napaupo sa sahig.

Pati si kuya Simyeon ay ikinuwento ko na rin kung ano ang ginawa-ano pa e di wala, ayun at natulala.

Gusto kong malaman ng mama niya na parang tuod si kuya na nakatayo lang habang nasasaktan ang kaniyang kapatid.

Nakakainis siya.

“ Pasensya na po tita,gusto ko lang na macomfort si Xeven.“

Iyon talaga ang concern ko.

Baka sumama ang loob ng bata sa nangyari sa kaniya.

Kahit mahina ay niyakap na lang siya ng ina.

Pigil ko ang maiyak dahil sa galit at awa.

Gusto kong lumabas uli at habulin ng itak ang babaeng yun.

Pumasok ang nanay na may dalang isang basong tubig at pinainom kay Xeven.

Nagkatinginan kami.

“ Wala na yung babae,pinauwi na ni Simyeon.“

Mahinang sabi ng nanay sa amin.

Nakatayo kami pareho ng nanay na pinapanood si Xeven.

Maigi at tumahan na siya kahit papaano.

Sa kondisyon niya alam ko,iba ang dating ng mga ganoong pakikitungo kaya ingat ako na baka siya matrauma o magtanim ng sama ng loob.

Pumasok naman si kuya at biglang yumakap sa kapatid.

Ang lakas ng iyak ni kuya sa pagsosorry sa nangyari.

Lumabas kami ng nanay dahil pribado na ang usapin nila.

Sa sala dinig ko kung paano umiyak si kuya sa paghingi ng paanhin sa kapatid.

Pati ako naiiyak na rin.

Iniwan ko ang nanay sa sala at dun na muna ako sa dulong kwarto.

Nawala ang galit ko ng marinig si kuya. Hindi ako sanay ng may nangyayari pa lang ganito sa kanila.

Napalitan ng awa ang nararamdaman ko. Hindi ako dapat magalit kay kuya kung hindi siya naging maagap kay Xeven.

Hindi rin niya kagustuhan ang mga ganoong pangyayari.

Yung babaeng lang yun ang talagang may kasalanan.

Naiyak na nga ako ng tuluyan dahil kay Xeven.

“ Paano kung maulit na naman yung mga ganoong insidente. Kawawa naman ang alaga ko.“

Nagpupunas ako ng mga mata ng pumasok si kuya karga si Xeven.

Kinuha ko sa kaniya ang bata at kinarga ito.

Sa inis sa kaniya hindi ko na alam ang mga sinasabi ko.

“

Bakit kasi dinala-dala mo pa yang estudyante mong maldita dito. Sasaktan lang pala ang alaga ko. Tingnan mo-tingnan mo!

Mapula ang palad ng alaga ko.

Pupula ba yan kung hindi napatukod ng sobra sa pagkakaupo!“

Bulyaw ko kay kuya Simyeon.

Hindi ako takot kahit malaki ang katawan niya.

Sus!

Wala nga siyang nagawa kanina.

Nakalma lang ako ng sabihan ako ni X na huwag magalit.

Hay naku,kung hindi lang talaga mabait ang batang ito at talagang bibigwasan ko ang kuya niya ng matuto.

Nagkaayos din kami kuya at nangako siya na hindi na mauulit ang nangyari kay Xeven.

Nauunawan ni X ang usapan namin kaya niyakap niya kami ng sabay.

Natahimik kami pareho ng magkasunod niya kaming halikan sa labi.

Kinabukasan doon uli ako pinatulog ni kuya sa tabi Xeven.

5:30 ng umaga ng ako ay magising.

Hindi naman ako makakilos at nakapatong ang ulo ni X sa dibdib ko.

Nagising siya ng mag-inat ako ng binti at maghikab.

Akala ko ay makakabangon na ako ng tukuyan ngunit niyakap pa niya ako ng todo.

“ Ay,tinatamad na naman ang baby ko e. Bangon na tayo kasi wala katulong si nanay sa labas.“

Ikinuskos ni Xeven ang kaniyang mukha sa dibdib ko.

Ayaw pa niyang bumangon.

Naghintay pa ako ng ilang sandali.

Nakita ko sa gawing pintuan ang plantsadong polo at pantalon ni kuya.

Hindi pa siya nakalaalis.

Nagitla naman ako ng biglang bumukas ang pinto at pumasok siya.

Paano ba naman to…

Pumasok siyang walang damit at nakatapis lang tuwalya sa beywang.

Sanay na akong makita siyang sa tuwing umaga ay lalabas ng banyong ganoon lagi ang hitsura.

Pero sa unang pagkakataon ito makikita ko siyang magbihis.

Iwas ang mata ko.

Nakakaconcious.

Nakakahiya.

“ Tulog pa ba si Xeven?“

“Gising na kaso ayaw pa bumangon.”

Hala at tinanggal pa ni kuya ang tapis at puting brief na lang ang suot ng lumapit sa kama.

“ Bangon na Xeven ha. Di makatayo si kuya Nikko.“

Sumunod naman si X at umupo siya sa kama.

Ano ba gagawin ko?

Uupo ba ako o tatayo na?

Narito pa si kuya Simyeon na nagbibihis sa kwarto.

Iniwas ko ang mata ko.

Nagtatago ako sa likod ni Xeven na nakaupong pinapanood ang kaniyang kuya.

Pero di rin ako makatiis at sumulyap din ako ng lihim.

Ang bilis niyang masuot ng pantalon.

Yung likuran na lang nakita ko ng itaas niya ito.

Tapos nagsando.

Nagsinturon.

Nagsapatos.

Nagsuklay.

Nagpabango.

Sinuot ang polo.

Nagpabango uli.

Tumingin sa salamin.

Nakailang ikot pa.

Ang daming ritwal.

Pogi na nagpapapogi pa masyado.

Bigla siya tumigil.

“ Bakit ?“

Hala alam niyang nanonood ako?

“

Kanina ka pa sa salamin e.“

Kaswal kong sinabi kahit kabado.

“Tagal ba? Ha ha ha! Eto na tapos na! Papasok na ako ha. Ikaw na muna bahala dito,pero maaaga uwi ko. Half day kasi kami at may PTA meeting sa school kaya makakabalik ako agad. Thank you pala sa paglilinis ng garahe. Nasabi ng nanay Rizza ikaw daw naglinis dun.Wala lang kasi akong oras linisin yun.Thank youb talaga”

“ Wala rin kasing magawa kahapon ng tulog si Xeven kaya ayun,nilinis ko na.

Sagot ko.

Tumayo na sa wakas si Xeven at nakabangon na rin ako.

“ Halika na,hilamos na tayo baby.“

Aya ko sa kaniya.

Humawak siya sa kamay ko at sa kaniyang kuya. Agad namang binitbit ni kuya Simyeon ang kaniyang bag at sabay kaming tatlong lumabas ng kwarto

Hinatid na namin sa may gate ang masipag at gwapo kong amo.

Gaya ng dati kong ginagawa,babantayan ko lang at lalaruin si X. Papakain kung oras na at patutulugin sa hapon.

Ala una, tumupad si kuya Simyeon na uuwi siya sa hapon.

Tulog nga lang si X ng abutan niya.

Nagpasama siyang ayusin namin ang mga nalinis ko sa garahe.

Sa aming pag-aayos napansin ko na tahimik naman yata masyado si kuya.

Hindi ako nakatiis at tinanong ko kung ano problema.

“ Wala…okay lang…“

Yun ang sagot niya.

Okay lang sabi niya.

Duda ako dahil parang may problema yata siyang dinadala.

---

SIMYEON

Dalawang klase lang ang tinuruan ko at maya-mayang ala una ay meeting na ng mga guro at magulang sa court.

Katatapos lang ng last subject ko kayat makakauwi ako ng maaga.

Hindi ako kasama sa PTA dahil wala naman akong advisory section na hina-handle.

Makadaan na rin ng cake shop at gusto kong ibili si Xeven ng paborito niyang banana cake.

Marami na akong nakikitang mga sasakyan sa garahe. Nagdadatingan na ang ilang mga magulang para sa meeting.

Nagpaalam na ako sa mga kasama kong guro na mauuna na akong umuwi.

Bitbit ang aking bag at lumabas na ako ng deans office para umuwi.

Dadaan ako ng parking area bago sa gate house ng security para makalabas ng marinig kong tinatawag ako ni sir Abella.

Ang Guidance Councilor ng school.

Ang uncle ni Sophie.

Nakaligtaan ko na kailangan ko nga pala siyang kausapin.

“ So, ano balita kay Sophie?

Maayos ba naman ang session nyo kahapon?“

Tanong ni sir.

Sakto sa gusto kong sabihin.

“ Uhmm…sir yun nga ho sana papakiusap ko.“

“O bakit,talaga bang nahihirapan ang bata?”

Paano ba i-e-explain to?

“ Its not about that sir…ano ho…umm…medyo ako ang hirap sa schedule. Sobrang busy po kasi sir sa bahay. May sakit po kasi ang mama ko kaya di ko na po kaya magkaroon ng extrang trabaho.“

Yun naman ang totoo bukod sa ginawa ni Sophie sa akin at sa kapatid ko.

Tumango sandali si sir Abella.

“ Ganoon ba…bakit di mo naman sinabi na may sakit pala ang mama mo? Paano ba to…kakausapin ko na lang ang kuya ko about this. Kung tutuusin hindi naman niya kailangan ng tutor. Matalino si Sophie. Di ko alam bat kailangan magpahire ng tutor for physics subject. Sige,kakausapin ko ang kuya na hindi ka na pwede para makahanap ng bagong kapalit mo ha.“

Mabuti at maunawan ako sa isang excuse kung bakit hindi ako pwedeng maturo.

Isa pa,ayaw kung magbukas ng pinto para magkaroon si Sophie ng pagkakataon sa pagkakagusto niya sa akin.

Nagpasalamat ako kay sir Abella at tumuloy na ako pauwi.

Bahala na lang na siya ang magpliwanag kung bakit hindi ako pwede.

Gaya ng plano ko ngayon,dumaan ako sa isang cake shop at bumili ng banana cake na pasalubong.

Magbabayad pa lang ako sa kahera ng may natanggap akong text sa aking cellphone.

Nagulat ako sa mensaheng nabasa ko.

“ Why did you quit on me?!

No! Ayaw ko!

Kung ayaw mo sa akin, bahala ka!

Hindi kita patatahimikin akala mo!“

Si Sophie ito,at kahit ibang number na naman ang gamit niya alam ko siya ito.

Anong ibig niyang sabihing hindi niya ako patatahimikin?

“ Ano naman ang plano ng batang ito?“

---

Tsk tsk tsk

May pyscho yatang antoginist sa story na to.

ABANGAN!!!!

CHAPTER 11 BAD BOY

*NIKKO

Ano ba itong si kuya Simyeon?

Paiba-iba ng timpla.

Maganda naman gising niya bago pumasok. Umuwi ngayon ng di nag kikibo.

Tapos ng magising Xeven akala mo wala ng bukas kung laruin.

Ngingiti lang kung magkakatinginan kami.

Napnasin ko lang…

Inihanda ng nanay ang banana cake na pasalubong ni kuya para sa aming mirienda.

Panay kain naman si Xeven sa tuwing susubuan ko.

Dumighay pa ng napalakas ang bata ng matapos.

Sa kabusugan kaya hindi siya gaanong naglilikot.

Nagpaalam si kuya na aalis muna at may pupuntahan. Importante daw at kailangan siya sa trabaho.

Hinintay lang pala niyang magising si Xeven at pinakain ng pasalubong at aalis din pala agad.

Akala ko pa naman ay maghapon naming siyang makakasama.

Nilibang ko pa ang bata para huwag mapansin ang alis niya.

Ngayon para siyang timang na akala mo tatakas na preso.

Nakahalata si Xeven na wala ang kaniyang kuya kaya nagahanap ito.

Hindi siya mapakali at panay kamot ng dibdib. Ganito siya magpahayag ng paghanap sa tuwing hindi niya makita ang isang bagay na nawawala o taong umalis.

“ Where is kuya?“

Tanong ni X.

Sinabi ko sa kaniya ang sinabi sa akin ni kuya Simyeon.

Tumigil lang siya sa pagkakamot ng muli naming marinig si mang  Kanor na nagpapatutog muli ng violin.

“ Gusto mo pumunta kay mang Kanor? Punta tayo sa kanila?“

Parang nabuhayan ng dugo si Xeven. Ramdam sa kaniya ang excitement ng marinig na pupunta kami.

Nagpaalam kami sa nanay na doon muna kami sa katapat na bahay.

Alam niyang nalilibang si Xeven sa pakikinig ng musika.

Bilin lang niya na bantayan ito at huwag hahaayaang maglikot at baka makasira ng gamit doon.

Kung alam lang mg nanay na sobrang behave ng alaga ko.

Pinagbuksan kami ng asawa ni mang Kanor, pinatuloy para makinig sa itinotonong violin.

Kakalagay lang pala niya ng bagong strings nito kaya inaayos niya ang mga tuning pegs para sa magandang tunog.

Muling tumugtog ang nakatayong matanda. Naupo ako sa isang silya ngunit si Xeven ay nanatiling nakatayo sa harap ng matanda.

Natawa  ang matanda sa asta ni X.

“ Ang husay namang makinig ng batang ito sa musika?“

Puri niya kay X.

“ Panoorin mo ang mga mata niya.“

Dahil nakatalikod sa akin si X ay humanap ako ng pwesto para mapagmasdan ko ang sinasabi ng matandang maestro.

Malikot ang mata ni Xeven sa pagsabay sa daliri ni mang Kanor habang dumidiin kaniyang mga daliri sa string ng violin.

Napansin kong parang lihim na ginagaya rin ni X ang mga daliring lumalaro sa bawat notang nagagawa ng matanda.

Tumigil sa pagtugtog si mang Kanor.

“ Subukan natin ito ha.“

May kinuha siyang maliit at lumang violin at inabot kay X.

Medyo nahiya yata ang bata kaya si mang Kanor na ang nagturo kung paano ilagay sa balikat at kung paano hawakan ang bow nito.

“ Ayan ganyan nga ang hawak ha. Tapos gayahin mo ang gagawin ng lolo.“

Apat na magkaibang nota ang ginawa ni mang Kanor.

Nanatiling nakatayo lang si Xeven.

Muling inulit matanda ang tinugtog.

Nagulat ako sa ginawa ni Xeven.

Ginalaw ang bow at lumikha ng tunog na gaya ng ginawa ng matanda.

Muling inulit ng mang kanor ang pagtugtog pero nasa anim na ang nota nito.

Halos maglaglag ang puso ko sa kasiyahan ng gayahin din ito ni X.

Itinama ni mang Kanor kamay ni Xeven kung nawawala ito sa tono.

Mauuna si mang Kanor tapos gagayahin ni Xeven.

Padami ng padami ang mga notang nadadagdag. Pahaba ng pahaba hanggang sa makikilala na ang kabilang tinutugtog.

Leron-leron sinta!

Para akong nanaginip. May kakayahan palang tumugtog ng ganitong instrumento si X.

Maya-maya ay nagkatitigan na silang dalawa.

Gaya kanina,padala-dalawang nota,paapat-apat,paanim-anim at muling pahaba ng pahaba at pabilis ng pabilis at iba sa naunang musika.

Parang parrot si X na ginagaya kung ano man ang tugtugin ni mang Kanor hanggang isang piyesa na ang sabay nilang tinutugtug.

Flight of the bumble bee.

Napanganga ako dahil para na silang nagkakarerang matapos ang tugtog sa bilis.

Para silang iisang katawan na sabay na gumagana sa iisang tugtugin haggang sa sabay silang tumigil.

Ang galing!

Kahanga-hanga!

Sabay kami ng asawa ni mang Kanor na napa-palakpak sa nasaksihang ginawa ni Xeven.

“

Playing by the ear ang batang ito.He’s a genius!

Genius ang batang ito.

Sabik na sigaw ng matanda.

Playing by the ear?

Genius?

“Sa pakikinig lang  alam na niya paano gawin ang mga keys kahit hindi siya marunong magbasa ng nota. Nakokopya niya agad yung ginagawa ko. Ang galing! Isang genious ang anak ni Ramona!”

Tuwang-tuwa ako ng marinig kong isang gifted child si X.

Gusto pa sana ni mang Kanor na makasiguro ngunit nagpaalam na kami dahil alas sinco na ng hapon.

Nangako na lang kami na babalik kami kinabukasan.

Halos ipadala pa niya ang violin na pinagamit kay X ngunit tumanggi na ako.

Nangako na lang ako na ipapaalam ko sa aking amo ang nangyari at pihadong matutuwa sila at papayagang makabalik kinabukasan.

Maging si mang Kanor ay nasabik din na sana ay makabalik nga si X.

Ibinilin niyang ipaalam ko kay tita Ramona na bibigyan niya ng special music lesson si Xeven para lalo pa itong humusay.

Sa bahay ay ikinuwento ko ang nangyari sa nanay.

Ngunit hindi kay tita Ramona.

Tulog daw ito maghapon dahil sa nainom na pain killer.

Nanghihinayang ako dahil maganda sanang balita ang dapat niyang marinig.

Masaya kami ng inay na nadiskubre namin ang talento ni Xeven.

Si Xeven naman parang wala lang sa kaniya ang pinamalas na talento kanina.

Naglalaro habang kumakain hapunan.

Nakinig ng story telling at natulog.

Normal na normal.

Tipikal na lagi naming ginagawa.

Hay naku excited na ako sa reaction ni kuya Simyeon pagnalaman niya kung ano si X.

E nasaan nga ba ang lalaking ito? Ala una na wala pa?

Nasaan ka na ba?

---

SIMYEON

Biglaan naman ang text sa akin ni Regi na kailangan ng model para sa photo shoot.

Hindi nakasipot yung nakasched na model dahil sa nilalagnat daw ito kaya ang kaniyang pinapunta.

Ayaw naman niyang masira sa agency kaya napa-oo na akong puntahan ang lugat dahil malapit naman ito.

Sa isang condo ako pinapunta ni Regi.

Pagkarating doon,agad  niya akong sinalubong.

Ang dami niyang kwento. Inis siya sa talent na dapat kukunan pero hindi sumipot. Dagdag pa na mismong tao ng Singapore agency ang narito para gumawa ng shoot kaya doble ang pagkairita niya.

Masyado daw mahigpit ang pinadalang photographer ng agency.

Tiwala si Regi sa akin na ipalit sa shooting kaya sige pumayag na ako.

Nakarating kami sa isang unit ng condo.

Pumasok kami at nakita ko na may ilang mga tao na naroon. Dalawang malaysian at ang kasama naming make up artist noon sa Boracay.

Isang bahagi ng unit ay ginawang backdrop para sa photo shoot. Nakakasilaw ang mga pailaw at nakasalansan ang mga props na kailangan.

Photographer ang isang malaysian at ang kasama niya ang stylist.

Hindi na ako nakapagtanong kay Regi kung ano ang kukunan. Agad niya akong pinaglinis ng katawan sa banyo.

Pagkatapos ay inabutan ng susuutin ko sa shooting.

Casual ang unang kinunan.

Akala ko tapos na dahil ilang damit din ang pinasuot sa akin.

Akala ko lang tapos na…

Muli nila akong pinagbihis, ngunit underwear na naman ng regular client  products namin ang susunod na kukunan.

Nagawa ko na ito kaya sige na lang.

Okay na ako sa brief.

Pero bigla namang nagsuggest yung photographer na kunan naman ako ng nude.

Umayaw ako.

Sinabi kong hindi ko kaya.

Parang sumingot amg foriegner tapos nagkatawanan. Nag-uusap sila sa kanilang wika.

“ Kahit pala lalaki sa pilipinas conseravative.“

Bulong sa akin ni Regi.

Nakakaintindi siya ng Malay.

Sinabihan ako ni Regi na hindi totaly nudity ang kukunan. Artistic naman at very professional ang mga taong kasama namin kaya wala akong dapat ikabahala.

Wala namang frontal.

Ayaw kong mapahiya kaya napilitan na ako pumayag na kunan nila.

Lakasan ng loob na naghubad na sa banyo at isinuot ang bath robe ng lumabas.

Panibagong make-up na naman ang ginawa sa akin habang inaalis nila ang back drop na ginamit kanina.

Walang props at hindi naman kailangan.

Ready na raw ang set ng tawagin ako ni Regi.

Muli akong pinatayo ng photographer sa harap ng camera.

May inayos sa lens ng kaunti.

Maging ang mga set ng ilaw ay itinama sa akin.

“You can take it off.”

Utos ng malasian.

Tinapangan ko na lang ang sarili ko ng hubarin ko na ang bathrobe.

Nakadama ako ang panlalamig, hindi dahil sa hanging ibinubuga ng aircon kundi sa mga matang nakatingin sa akin.

“ On your side.“

Utos sa akin na tumagilid ako at sinunod ko naman.

Iba-ibang pose ang ang pinagawa sa akin.

Paharap,patalikod,patagilid,titingin sa kanan,titingin sa kaliwa,titingin sa camera,huwag ngingiti.

Sensual ang dating.

Maraming take ang ginawa,maraming inayos sa lights, at editing hanggang masatisfy ang litratista sa mga kuha niya sa akin.

Pagkatapos niyon ay inabot na sa akin ni Regi ang bathrobe at isunuot ko ito.

Pinasilip din nila sa akin ang mga kuha nila at kung paano ang ilan ay inedit.

Nakita ko ang mga larawan ko.

Ang gaganda.

Artistic ang dating at hindi siya bastos.

Walang maselang bahagi ko ang nakita.

Ang gaganda talaga kaya natuwa ang mga agent sa akin.

Ang ilan pa nga daw ay pwede double spread,pin ups, cover,o feature ng isang ads. Pasado daw na ad sa isang pabango.

Hindi na nila ako pinapunta ng office para sa aking sasahurin at inabutan na agad nila ako ng 8 libo.

Para sa limangg oras na shoot walong libo agad ang kinita ko. Aabutan ko pa sana si Regi sa natanggap ko subalit tumanggi siya.

“ Huwag na no. Nabawasan ko na yan ng komisyon ko ano ka ba. Buti nga di na pinadaan sa office ang sweldo mo. Kung nagkataon bawas yan sa mga tax. Huwag ka mag-alala kung may mapili sa mga shots mo. Sa abroad naman ilalabas yun. Kaya safe ka pa rin sa isang trabaho mo.“

Panghahawakan ko ang sinabi ni Regi dahil alam ko namang wala ngang ganoong magazine dito sa pilipinas na inilalathala ng agency namin sa abroad.

Para siyang local magazine doon na itinapat nila sa mens sport na babasahin at hindi nakasalin sa wikang ingles kaya malabong makarating ang mga ganoon dito sa atin.

Nagpaalam na ako para umuwi pero niyaya pa nila ako na makasama sa maliit nilang magcelebtration bago bumalik ng singgapore kinabukasan.

Sumama ako sa kanila.

Hindi talaga ako umiinom ngunit mapilit sila.

Isang oras lang ako namalagi at nagpaalam na akong mauna ng umuwi.

Si Regi na ang gumawa ng excuse para sa akin upang makauwi ako ng di nakakahiya sa dalawang foreigner na kasama namin.

Sumakay na ako ng taxi pauwi.

Lalong tumindi ang kalasingan ko sa biyahe.

Nakakahilo ang ilang shots ng tequila at bitter margaritang pinainom sa akin.

Napagod ako sa kalasingan at hindi sa shoot kaya hindi ko namalayan na madaling araw na.

Nakarating na ako sa amin. Hindi ko naman akalaing madaling araw na pala ako makakauwi kaya hindi ko nadala ang sarili kong susi sa harap ng bahay.

Hindi muna ako kumatok, sumuka na ako sa gilid ng garden na ako pumuwesto upang dumuwal.

Inilalabas ng katawan ko ang sobrang alak sa aking sistema.

Ang sakit sa lalamunan.

Wala na akong maisuka ng biglang may nagbukas ng pinto at makita akong nakaupo sa gilid ng gate.

Nilingon ko kung sino ang nagbukas.

Si Nikko.

“Hi Niks!”

Bati ko sa pinakamabait na kanang kamay ko kay Xeven.

---

NIKKO

Pasado alas ala una na wala pa si kuya.

Hindi naman niya nabanggit na ganito siya katagal bago umuwi.

Ano kaya nangyari?

Nakaupo sa may sala ng marinig ko ang isang sasakyang tumigil sa tapat namin. Sinilip ko kung sino.

Si kuya ang bumaba at susuray-suray pang nagbukas ng gate papasok.

“ Lasing ? Saan naman nag-inom amg lalaking ito?“

Hindi pa siya nagtuloy at sumuka pa sa may paso.

Bakit naman umuwing lasing ito?

Pinagbuksan ko siya.

“ Hi Niks!“

Sabi niyang nakataas pa ang kanang kamay at nakapikit na ang mga mata sa kalasingam at pagod siguro.

Lasing nga.

“ Okay ka lang kuya?“

Inalalayan ko siyang tumayo.

Ngunit sa kalisangan ay napayakap na siya sa akin at tawa pa ng tawa ng muntik pa kaming matumba.

“ Shhhhh….wag ka maingay…baka magising si Xeven.“

At siya pa ang may ganang manaway.

Doon ko siya pinaupo sa may kusina. Hindi siya pwede sa kwarto at baka kulitin niya si X at paniguradong pati ako mapupuyat kakabantay sa kanilang dalawa.

Pinagtimpla ko siya ng kape.

Tatlong lagok lang ang ginawa niya at nagyaya na siyang matutulog.

Hindi muna ako pumayag at pinunasan ko muna siya ng mainit na bimpo sa mukha.

Nangako siyang di mag-iingay at hindi gigisingin ang kapatid.

Maliligo lang siya bago matulog.

Nauna na ako sa kwarto para tabihan muli Xeven at si kuya namay sa banyo na dumirecho.

Ilang sandali pa ay pumasok na siya.

Hindi na niya binuksan ang ilaw.

Laking gulat ko at sa amin siya tumabi kaya napilitan akong tumagilid ng pwesto patalikod sa kaniya upang magkasya siya sa paghiga.

Hindi siya nahiga sa kanyang kama.

Hindi ako makakilos.

Hindi ako makakibo.

Yakap niya kaming dalawa ni X.

Siksikan sa maliit na kama.

“ Alam mo…may secret ako…“

Dala ng kalasingan di ko alam kung ano ang binubulong-bulong ni kuya sa akin sa dilim.

“ Secret lang to ha..ikaw lang sasabihan ko…alam mo ba…alam mo bah…na… Nag nagmomodel ako…“

Ano daw?

Lasing nga talaga si kuya.

“S ecret lang yun…kaya wag ka maingay.”

Ano  ba itong si kuya?

Anong pinagsasabi niyang model-model?

Hinihintay ko pa sana siyang magsalita pero mukhang nakatulog na nga siya ng tuluyan.

Iba talaga pag lasing. Kung anu-ano na ang pinagsasabi.

Iba talaga pag lasing…yumayakap na lang basta basta pagtulog.

---

May mangyayari kayang milagro sa kanilang pagtulog?

Hmmm…

ABANGAN!!!

CHAPTER 12 HUGS ANG KISSES

NIKKO

Ano bang posisyon ito?

Makakatulog ba akong nakayakap sa amin ang crush ko.

Labanan ang tukso hanggat maari.

Ayaw kong samantalahin na lasing ang kuya.

Ayaw kong gumising ng may pagsisisi.

Nakakahiya sa batang katabi ko.

Nakakahiya kay tita Ramona.

Kay nanay.

At kay kuya.

Siksikan kami kaya di komportable sa paghiga si X. Kailangan kong umusod ng konti para di siya masikipan.

Wala naman akong magagawa kung napapalapit naman ang likuran ko kay kuya.

Tinapik ko ang kaniyang brasong nakayakap sa amin.Ginising ko siya baka sakaling lumipat.

Sus!

Gumalaw nga pero isiniksik naman ang isang braso sa ulunan ko at ang kamay niya ngayon ay nasa tiyan ko na.

Ang nakakatense at nakadikit na ang likod ko sa harapan niya.

Gigisingin ko sana siyang muli.

Ipinatong ko ang aking kamay sa kaniyang hita. Laking gulat ko ng tila walang suot na short si kuya.

Naka brief lang pala siya ng tumabi sa amin?

Nakabrief lang!!!

Konting kibot ko lang madudunggol ko na ang matambok niyang harapan.

Gusto ko mang matulog pero kailangan ko i-secure na komportable si X.

Si kuya?

Secure na secure.

Nakakapit nga sa akin eh.

Ako?

Gusto kong siyang dukwangin.

Ang tigas ng muscle na inuunan ko.

Ang bisig na nasa tiyan ko.

Ang paggalaw ng kaniyang dibdib sa tuwing hihinga sa likuran ko.

Lihim ko siyang gusto pero pinaglalabanan ko bilang respeto.

Pinaiiral ko ang aming pagkakaibigan.

Normal lang sa magkaibigan ang magtabi. Ang yumakap ang isa ng walang malisya.

Lasing si kuya Simyeon at hindi niya alam na ganito.

Kung ano-ano na nga pinagsasabi niya kanina e.

Kung normal man sa magkaibigan ang ganito. Dapat ba ko bang i-enjoy ang nangyayari?

Masama ba akong tao?

Mapagsamantala?

Kung sa iba,isa na itong pagkakataon upang maka-score. Ako hindi. Dahil mali pa rin ang manamantala. Lalo na lung sa isang nakainom.

May gusto ako,oo.

Pero hindi ako ganoon kagarapal.

Iba si kuya.

Iba ang kaniyang pagkatao.

Hindi bagay sa kaniya na pumatol sa akin o sa isang kagaya ko. Bagay sa kaniya ang may pamilya.

Wala akong karapatang isiksik ang nararamdaman ko sa buhay niya.

Tanggap ko iyon dahil mabait ang pamilyang ito.

At tanggap ko rin na may nakalaan sa aking espesyal na tunay na magmamahal sa akin.

Kahit hindi gwapo,kasing bait,na macho,na may abs,na may matigas na muscle,na mabango,na maganda ang mata,ang ngipin at mestiso.

Kahit hindi kagaya ni kuya Simyeon basta mahal ako.

Kumalma na ang nararamdaman ko ngayon.

Hindi na tensyonado dahil sa naiisip kong kaibigan na lang si kuya.

Na normal na lang ang ganito.

Na iba ang katayuan namin sa isat-isa at kailangan pangalagaan ang respeto.

Nakakatulog na ako.

Nagigising kung gagalaw si Xeven.

Naiirita kung nasisiksik siya kaya napapausod ako.

Uusod palapit pa kay kuya Simyeon.

Si kuya gagalaw at lalong didikit sa likuran ko.

Unoncious siyang yayakap sa akin para hindi siya mahulog sa higaan.

Unconcious rin ba siya na nararamdaman ko na may matigas na tumutusok sa likuran ko?

Matigas ang ano niya na nadikit sa likuran ko.

Pilit ko mang bumalik sa pagtulog ngunit si kuya ang malikot.

Nakakailang dunggol na siya ng harapan niya sa puwitan ko.

Hindi ko alam kung gising siya.

Muli akong kinabahan.

Kung magkagayon man bahala na kung saan man kami makarating.

Nanatili ako sa aking posisyon.

Walang galaw-galaw.

Naghihintay sa susunod niyang gagawin.

Dahan-dahan niyang inalis ang ang kaniyang pagkakayakap kasunod ang bisig sa aking ulunan.

Naramdaman ko na lumipat siya ng kaniyang higaan.

Hindi ako gumalaw.

Hindi ko siya sinilip.

Pilit kong ibinabalik ang aking pag-idlip.

Sa isip ko,lasing siya,tulog siya at hindi alam ang ginagawa.

Hindi ko dapat lagyan ng kulay ang pagkakatama ng ari niya sa likuran ko.

Wala yun.

Normal lang yun gawa ng alcohol o mga pagod at sarap sa pagtulog.

Baka nanaginip siya.

Baka nga?

Naghintay pa ako ng ilang sandali at pinakiramdaman kung himbing na siya.

Himbing na nga si kuya.

Tumayo ako ng dahandahan.

Ingat na huwag magising ang magkapatid. Tumayo ako at nilapitan si kuya.

Aninag ko ang pagkakahiga niya sa kama.

Ang kaniyang kahubaran at ang matigas niyang ari sa loob ng kaniyang manipis na suot na puting brief.

Kabado ako na baka magising siya sa aking gagawin.

---

SIMYEON

Bigla akong nagising.

Nagising akong yakap si Nikko.

Nais kong bumalik sa pagtulog dahil sa komportable na ako sa aking posisyon.

Nagising akong matigas ang aking pagkalalake at nakadikit ito sa likuran niya.

Lalong nadikit ito ng gumalaw si Xeven at mapausod pa siya lalo sa akin. May naramdaman ako ng dumikit pa lalo ang puwitan niya sa harapan ko.

Gumalaw din ako upang tumama pa sa likuran niya.

Ang tigas ng ari ko.

Hindi ko na matandaan kung ilang buwan o linggo na ba akong hindi nakakapagpalabas dahil sa pagkaabala sa mga gawain sa school.

Wala akong barkada.

Wala akong nobya.

Hindi pa ako nagkaroong ng girlfriend.

Wala akong sex life kahit kailan.

Noon laging aral, at pag-aalaga sa kapatid ko ang aking priorities.

Pangarap kong pasayahin ang pamilya ko at isakripisyo ang pansariling kong buhay.

Lalo pa ngayon at may sakit ang mama.

Tapos si Xeven pa.

May mga nagkakagusto sa akin noon na mga classmate kong babae. Sa sobra kong nerd hindi ko na sila napansin.

Eskwelahan at bahay lang ang buhay ko.

Ang mama at kapatid ko lang ang kaligayahan ko.

Kaya siguro ngayong may kasama na kaming katuwang,nagkakaroon na ako ng para panahon para sa sarili ko.

Late bloomer ang inhibition ko yata ah?

Dahil siguro sa alak kaya siguro gumagana ng ganito ang libido ko?

Concious ako ng madidikit ko ng sadya ang aking ari likuran niya.

Ang sarap sana, and yet mali pa rin.

I felt bad sa nararamdaman ko at ginawa kaya lumipat na ako sa aking kama at doon na mahiga.

Hindi ko dapat ginagawa ang ganito.

I know Im straight and yet i feel at ease.

Hindi ko alam kung bakit?

Pangalawang beses ko pa lang siya nakakatabi sa pagtulog at panatag ang kalooban ko kay Nikko dahil mabait siya.

Dahil mabait siya sa kapatid ko.

Dahil gusto siyang kasama ni Xeven.

Parang…

Ewan…hindi ko maipaliwanag kung bakit okay si Nikko sa loob ko?

Nahiya ako at baka magising siya na may ginagawa pala ako sa kaniya na hindi maganda.

Pumikit ako at muling nakatulog.

Nagising ako dahil sa ingay ng nakaset na alarm sa aking cellphone-5:40am.

Ipinaling ko ang aking paningin sa kabilang kama.

At si Nikko agad ang aking nakita.

Nakahiga siya at nakaunan sa dibdib niya si Xeven.

Kapwa sila gising na nakatingin sa akin.

Bumangon ako at naupo.

Medyo hilo pa, masakit ang sikmura at ang lalamunan ko.

“ parang ayaw ko pumasok.“

Natatawa kong sabi.

“ kuya sabado ngayon wala kang pasok.

Sa sobra kong abala pati araw di ko na alam.

Salamat at sabado!

Sa loob ko.

“

Bangon na tayo Xeven.“

Namamangha ako kay Nikko kung paano niya kay daling mapasunod ang kapatid ko na parang isang normal na bata.

Tumayo si Xeven at hinila ang kamay ko.

Napilitan na ako sumama sa kanila palabas.

Gusto ko mang bumalik sa higaan ay napilitan na ako.

Madilim pa sa labas pero dinig ko na ang ilang tricycle na dumaraan sa harap namin.

Gising na rin si nanay Rizza na nagluluto ng agahan.

Doon ko namalayan na bakit naka sando at nakasuot na ako ng short.

Ang alam ko ay nakabrief lang akong natulog dahil sa init na init talaga ang pakiramdam ko.

Naupo ako sa may kusina at abala na agad si Nikko sa pag-aasikaso sa amin.

Ipinagtimpla agad niya ako ng kape at inasikaso agad niya si Xeven sa banyo.

Habang wala pa sila sa kusina ay inalala ko ang nangyari ng umuwi ako.

Lasing,sumuka sa labas,naligo,natulog at nakayakap kay…kay Xeven…mainit kaya naligo at nakabrief lang ako…lumipat ng higaan…nakakahiya!!!

Tinigasan nga pala ako kanina at si Nikko?

Sana tulog siya!

Sana tulog siya!

Naconcious ako ng lumabas sila ng banyo. Umiwas ako ng tingin at nagpatuloy sa pag-inom ng kape.

Nakapagsipilyo at nakapaghilamos na si Xeven.

Napaigtad ako dahil sa init ng kape.

Umupo si Nikko sa gitna namin ni Xeven gaya ng dati.

Hindi ako makakibo sa hiya na baka alam ng katabi ko ang nangyari kagabi.

Kumain kami ng hindi ko siya kinikibo sa hiya talaga.

Sana tulog siya kagabi.

Natapos kami kumain.

Para makaiwas na baka may mabanggit siya kagabi sa kwarto muna ako ng mama naglagi. Ako na muna ang magbabantay sa kaniya para makaiwas kay Nikko.

Pero hindi rin.

Pumasok din sila ni Xeven…at kasama din siya.

Di ako makatingin sa kaniya ng deretso.

Nagi-guilty ako na naiilang.

Hindi ko naman dapat ginagawa ang ganoon.

Lasing lang ako.

Tinigasan lang.

Nakakahiya pa rin.

Pananghalian at tinawag na kami ng nanay Rizza.

Pinauna ko na sila ngunit hinila ako ni Xeven kaya pilit na ako sumabay sa kanila palabas.

Muli,tatlo na naman kami kumain.

Ganoon pa rin,wala kami kibuan.

Nakakatunog na ako na alam niya ang ginawa ko kaya maging siya ay naiwas na rin sa akin.

Natapos kaming kumain. Ako na sana muli ang magbabantay sa mama pero tumanggi si Nanay Rizza dahil kailangan ko ring i-enjoy ang off ko kasama si Xeven.

Sa garahe dun daw naglalaro si Xeven.

Hindi naman sila naglalaro ng abutan ko.

Pinanonood lang ni Xeven si Nikko na binubuhat ang mga sakong ng mga basurang hahakutin ngayon ng dump truck.

Nasa apat na sako iyon at mga tambak na karton kaya tumulong na ako sa paglalabas.

Wala kaming kibuan.

Narinig na namin ang busina ng truck ng basura kaya hihintayin pa naming tumapat ito sa aming bahay.

Ilang kabahayan pa bago dumating ito sa amin kaya tatlo kaming nag-abang sa labas ng gate.

Excited si Xeven dahil makikita niya kung paano ipitin ng dump truck ang mga busarang itatapon doon.

Wala pa rin kaming kibuan ni Nikko.

Hanggang sa tumapat at maitapon ang basura,wala pa rin.

Hindi ko na alam kung ano gagawin ko pagkatapos. Nababalanko ako sa utak ko kung ano mga plano ko ngayong araw.

“May problema ba kuya?”

Eto na,nagtatanong na si Nikko.

“ Ah,ano…bakit?Wala naman?“

“ Napansin ko lang na lagi ka tahimik e.“

“Wala…hang-over lang siguro..napainom kagabi eh..”

“Akala ko kasi may problema ka na e. Di ka kasi namamansin sa amin kahapon pa.”

“Ako may problema…wala no..ano lang…stress lang sa work.

Ano hitsura ko kagabi nung lasing ako?

Makulit ba ako kagabi?“

Kino-confirm ko lang kung ayos ako kagabi.

“ Sumuka ka,tapos naligo,yun natulog ka. Kaso nakahubad ka naman kaya ayun,binihisan kita. Inisip ko kasi na baka sumilip ang nanay makita ka sa sa ayos mo.“

Tama nga na binihisan niya ako habang tulog.

Balik sa normal at binalewala ko na yung nangyaring kagabi. Balik normal na kibuan.

Sumamang magbantay kay Xeven,kumain ng pananghalian,natulog katabi siya sa hapon at pagising,sinamahan naman sa labas para manood ng mga naglalarong bata.

Hanggang yayain ni Xeven si Nikko na magpunta sa katapat na bahay.

“ Kuya,tara sama ka, may papakita ako sa iyo.“

Sumunod ako sa kanila.

Nakita ko si lolo Kanor na tuwang-tuwang pinapapasok niya ang kapatid ko.

Binati niya kami at pinapasok sa loob ng bahay.

Wala pa ring pinagbabago ang loob nito. Dati na akong nakakapasok dito noon kapag may pinapaabot na ulam ang mama kaya hindi na kami bago sa kanila.

“ Kuya,panoorin mo si Xeven ha.“

Wala akong alam sa binubulong ni Nikko. Nakatayo lang si Xeven sa harapan ng matanda. Inabutan siya ng isang violin ng matanda.

Nakatayo lang siyang hawak ang violin at nakatingin sa kawalan.

“Ready na tayo Xeven ha.”

Kilala si Mang Kanor dito sa amin sa galing niyang tumugtog ng mga instrumento. Retired professor in music siya noon sa isang kolehiyo.

Tahimik kami ni Nikko na nakaupo ng magsimula ang matanda.

Laking gulat ko ng ipatong ni Xeven sa kaniyang balikat ang violin at ginaya ang matanda sa pagtugtog.

Hindi ako makapaniwala.

Napatingin ako kay Nikko na nakangiti sa akin.

“ Ilang araw na kami napunta dito kuya. Sabi ni Mang Kanor,gifted child si Xeven sa musika.“

Hindi ako makapaniwala.

Pinipigilan kong maiyak.

Parang panaginip lang ang lahat.

Kung panaginip man ay ayaw ko ng magising.

Ang kapatid ko…tumutugtog ng isang instrumento.

Hindi ko sukat akalaing,sa kabila ng kaniyang kapansanan meron siyang kakayahan na ganito.

Ang kaniyang kamay,ang kaniyang tindig,ang mga musikang kaniyang nalilikha.

Napakadali sa kaniyang gayahin ang  ginagawa ng matanda.

Ito ang kapatid ko?

Bumigay na ako dahil hindi ko na kaya.

Tumulo na ng tuluyan ang mga luha ko sa kasiyahan.

Maya’t-maya din ang palakpak ko sa tuwing nagagawa ni Xeven makatapos ng isang piyesa.

Sabay pa kami ni Nikko na kinunan sila ng video sa cellphone habang natugtog ang dalawa.

Si Lolo Kanor na ang sumuko sa pagtutog.

Di ko na namalayan ang haba ng oras na pinanood namin sila.

“ Dapat sa batang ito maexpose sa mga konsierto e.“

Sabi ni matanda.

Ikinuwento sa akin ni Nikko ang lahat kung paano niya nalaman na henyo ang kapatid ko.

Pinangalawahan ito ng matanda na kailangang mapractice ang bata sa kaniyang talento.

Tuwang-tuwa ako sa nangyari at nangako na susuporthan si Xeven sa natukalasang niyang talento.

Sa bahay ay tuwang-tuwa kong ibinalita kay mama ang nangyari.

Ipinanood ko kay mama ang  nakunan ko kanina. Naiyak din ang mama gaya ko ay sadyang nakakagulat amg ginawa ni Xeven.

Parang ilang taon siyang nag-aral sa pagtugtog na kung tutuusin ay kahapon lang pala siya humawak ng violin.

Ang galing talaga ni Xeven!

Nagpasalamat din ako kay Nikko dahil sa kaniya,hindi namin malalaman na lalong  special si Xeven.

“ Kahit naman di natin alam na magaling si Xeven sa violin ,special talaga siya.“

Tama is Nikko,kahit noon pa ay special na si Xeven.

Mahal ng Diyos ang kapatid ko kaya biniyayaan niya ito ng ganitong talento.

Nadoble…

Hindi,natriple pa ang pagmamahal ko sa bunso ng tahanan. Kailangan ko siyang bigyan ng suporta sa kaniyang bagong tuklas na galing. Paglalaanan ko ang kaniyang mga kailangan.

Naghanap agad ako ng mga mp3 na maaring pag-aralang tugtugin ni Xeven. Mga video clips na maari niyang panoorin. Nakausap ko na rin si Lolo Kanor kung maari niya akong ihanap ng violin na maari kong mabili para magamit ni Xeven. Nangako  siyang madali niya akong maikukuha para sa kapatid ko.

May nakikita na akong kinabukasang pwede sa aking kapatid.

Lalaki siyang hindi kakaawaan bagkus hahangaan ng karamihan.

Ang galing talaga…

Ang galing ni Xeven.

Salamat kay Nikko.

---

NIKKO*

Balik na sa normal ang lahat.

Palakibo na rin si kuya di gaya noong isang araw. Baka nga stress lang sa trabaho kaya ganoon.

Yung nangyari kaninang madaling araw siguro nga ay dala ng alak talaga kaya di ko dapat bigyan ng kulay.

Asa pa na sana gising…naku di ganoon si kuya.

Itong si X ang dapat kong pagtuuanan ng masigasig na pansin. Kung di ko siguro hinayaan doon sa kabilang bahay baka di namin nalaman ang kakayanan ng bata.

Nakakatuwa at nasaksihan ni kuya Simyeon ang ginawa ng kapatid niya. Pati ako naiyak kanina kung paano siya nagulat sa nakitang talento ni X.

Nakakatuwa talaga ang nangyari.

Maging ang mama nila. Natuwa din ng mapanood sa cellphone si X.

Sana tuloy-tuloy na ang ganitong magandang balita kina kuya.

---

May darating na hindi maganda sa ating mga bida. Bad news po iyon at hindi nakakatuwa.

ABANGAN!!!

CHAPTER 13 FAMOUS

Makalipas ang ilang araw buhat ng malaman ni Simyeon ang tungkol sa talento ng kaniyang kapatid ay naglaan na siya ng suporta dito.

Sa tulong ni Mang Kanor ay nakabili na siya ng bagong violin na angkop ang laki para sa musmos na katawan ni Xeven.

Nalaman niyang sa pakikinig lang ng musika mahilig si Xeven at hindi sa panonood .

Sa mga videos sa youtube o maging ng isama niya ito sa isang konsyerto ay nakatulog lang ang bata.

Pinasuri din niya ang kapatid sa isang child psychologist kung ano ang estado ng karunungan ni Xeven.

Musically gifted ang bata at walang pagdududa na isang genius ito ayon sa mga pagsusuri at pagpapamalas ni Xeven sa pagtutog.

Mabilis itong makamemorya ng nota sa pakikinig at nakukuha kaagad sa isang kapaan oras na marinig agad ang isang musika.

Kaya naman unti-unting nagkakaroon ng pagbabago sa tahanan ni Simyeon at sa mga kasama nito.

---

SIMYEON

Gaya ng dati,pagkagaling school excited akong umuwi.

Hindi sa makakapagpahinga ako kundi sa mukha ng kapatid kong sasalubong sa akin.

Nakakahawa ang kaniyang pagkatao sa tuwing tatalon at mapapahiga ako sa pagkakayakap niya.

Hindi pa ako nabigo sa tuwing sasalubungin niya ako sa harap ng pintuan at doon na mismo ako sa sahig makakabawi ng maghapong pagod na katawan.

Hihiga lang kami at yayakapin ang isa’t-isa.

Lalo akong nanabik sa kaniya ngayong may nadagdag sa kaniyang schedule sa araw- araw.

Si Xeven mismo ang nagtatalaga sa kaniyang sarili kung kailan siya magpapractice ng violin.

Siya na ang nagtalaga kung kailan,anong oras pupunta sa kabilang bahay para magpaturo.

Hindi iyon pwedeng baguhin.

Obsessive-cumpolsive si Xeven kaya dapat siya ang masusunod sa gusto niya.

Hindi siya dapat pakialaman sa daily routine.

Nakakagulat.

Akala ko ay kami ang nagtatakda ng mga gagawin niya. Sa pagkain,sa pagtulog,sa paglalaro,at quite time. All along, siya pala ang gumagawa nito para sa kaniyang sarili at hindi kami.

May mga bagay din siyang di kayang sabihin sa amin kaya dinadaan niya sa mga gestures

Hihimasin ang ulo kung siya ay good boy.

Tatapikin ang dibdib kung ayaw.

Naghihimas ng mga kamay kung excited.

Nakakausap naman siya at nasagot depende kung gusto niya o hindi.

Pero ang pinakagusto ko,yung yayakap at hahalik na parang wala ng bukas o di kaya ay titingnan ka.

Mabibilang sa daliri kung ilang beses ba niya akong tiningnan ng mata sa mata.

Minsan nga ay nagseselos pa ako kay Nikko dahil madalas ginagawa ito ni Xeven sa kaniya.

Parang may power si Nikko na nahihipnotismo si Xeven kaya giliw ang kapatid ko sa kaniya.

Napakabait talaga ng bunso kong kapatid.

Nitong mga ilang araw ay napapansin kong napapadalas na rin amg punta ng ilang mga kapitbahay namin para silipin si Xeven sa habang naglalaro.

Naging matunog ang pangalan niya sa subdivision namin.

Baka kako may naikukuwento lang si lolo Kanor sa lugar namin kaya nakikilala ng ilan si Xeven.

Inalam ko ito sa matanda ngunit wala naman siyang kinukuwentuhan dahil alam niya ang kundisyon ni Xeven.

Hanggang isang araw ay may ipinakita sa akin si Regi na isang viral video sa facebook noong nagpophotoshoot kami.

Isang video ni Xeven.

Video kung saan una ko siyang nakitang tumugtog ng violin.

Hindi ko alam kung sino ang nagshare nito kay Regi pero alam ko kung sino ang pinagmulan.

Video ito na kinunan ni Nikko.

Alam ko dahil nauna siya sa akin na kunan ang tagpong iyon.

Kasama ako sa video na naiyak sa mga oras na iyon.

May video ako ng sumunod na pagtugtog niya pero wala akong social account na maari kong i-upload ang video dahil bawal sa aming talent ni Regi ang facebook.

Si Nikko.

Kay Nikko nagmula ang video.

Kaya pala ganoon na lang kasikat ang kapatid ko sa lugar namin.

Kahit umabot na sa isang milyon ang video ay hindi ko alam ang nararamdaman ko.

“T ingnan mo mga comment,hindi lang kapatid mo ang sumikat pati ikaw napansin sa video.”

Sabi ni Regi.

May mga comment doon na maging ako pala ay naging viral.

Maraming nagtatanong kung sino ako.

May nakakakilala sa akin kaya maging ang pangalan ko ay nabanggit na sa thread ng comment.

Maraming ang nagsasabi na dapat kami mafeature sa tv.

Marami ang humahanga at natuwa sa video.

Kumalat ang video ng wala akong kaalam-alam at maging si Regi ay pinagsabihan akong hindi malayong sumikat ang kapatid ko bukod sa social media.

Pinagsabihan ko si Nikko na dapat ay nagpapaalam muna sa siya akin sa pag-upload ng video.

Ngunit nauwi kami sa pagtatalo.

“ Ginawa ko iyon para kay Xeven. Gusto ko malaman ng buong mundo na kahit may kapansanan siya,hindi siya pahirap sa society. Yung ibang mga bata dyan,normal nga pero mga pabigat naman sa lipunan.“

Hindi ko matanggap na bakit niya ako pinangunahan sa kapakanan ng kapatid ko.

Hindi niya naisip na pribadong buhay namin ang maaapektuhan.

Ngunit nanindigan siya na tama ang kaniyang ginawa dahil gusto niyang malaman ng lahat na may kapansanan man si Xeven ay angat siya sa iba.

May katigasan ng ulo si Nikko.

Hindi ko matanggap ang nagawa niyang pangunahan ako sa kapakanan ng kapatid ko.

Ako ang kuya, kaya ako dapat masunod sa mga desisyong dapat mangyari kay Xeven.

Ang diskusyon na iyon ay nauwi sa hindi pagkikibuan.

Bahala siya!

Tingnan ko kung sino ang hindi tatagal.

Isang linggo nakalipas ay akala kong humupa na kahit paano ang viral video ni Xeven.

Hindi pa pala.

Isang tawag ang natanggap ko mula kay nanay Rizza habang nasa klase ako.

Isang media raw sa television ang pumunta sa amin at nais makunan ng interview ang aming pamilya.

Napilitan akong maghalf day kaya agad akong umuwi.

Doon naabutan ko maraming tao na ang nakapaligid sa labas ng bahay.

May nakaset na camera sa garahe at dalawang taong taga media.

Lalo akong nainis kay Nikko dahil ito na nga sinasabi kong gulo sa aming pribadong buhay.

Nagpaalam sila sa akin kung pwede nila akong mainterview ngunit tumanggi ako. Maari nila akong kunan ng kwento, ngunit hindi pwedeng makunan ng video.

Pumayag sila sa kundisyon ko.

Kinunan nila ako ng kwento. Maging si Nikko at si Lolo Kanor ay ganun din.

Nagsisimula ng mag-ingay ang mga tao dahil nais nilang makita si Xeven na tumugtog ng violin.

Hindi lumabas si Xeven ng bahay.

Ayaw niya.

Ayaw niyang humarap sa media.

Hinintay pa ng mga reporter na mapapayag namin siya ngunit bigo kaming lahat.

Inabot na kami ng gabi.

Hindi na nila natapos ang video interview lalo na ang pinakaimportanteng parte- ang pagtugtog ni Xeven.

Bigo nilang makuhanan si Xeven kayat nagpaalam na sila na babalik na lang kinabukasan.

Lalo akong nainis kay Nikko.

Nagmumukhang circus na ang buhay namin.

Pinag-uusyusohan na kami ng maraming tao. Napapahiya na kami lalo pa sa media.

Pagkaalis ng mga reporter at ng mga taong nakikinood ay agad kong kinausap si Nikko

“ O, di ba? Ito ang sinasabi ko!

Kung di ka kasi mahilig manguna hindi dapat magkakaganito.

Pati trabaho ko na aabala sa kalokohan mo.

Nanahimik kami, dumating ka lang naging ganito na agad ang pamilya ko?

Okay naman sa akin kung kapakanan ni Xeven ang gusto mo e. Nakaka-inis lang yung pangungunahan mo ako sa pagdedesisyon. Kung hindi mo inilagay sa facebook ang video ni Xeven,hindi sana tayo nagkakagulo ng ganito. Ayan pati sa tv gusto na pagpiyestehan ang kapatid ko. Ano ang sasabihin nila-ang galing naman,kahit abnormal yung bata?

He’s not a freak!

Ako ang may karapatan sa kapatid ko kung ano ang nararapatan. Binabayaran lang kita para alagaan siya!“

Sigaw ko.

Ngunit sinigawan din niya ako.

“Sino ba may sabing abnormal si X? Nasasaktan ka sa sasabihin ng ibang tao?

Hindi ba ikaw ang nagdala dito ng nananakit kay X?

Wala ka nga nagawa noong itulak siya e. Di ba natulala ka pa?

Iniisip mo kapakanan ni X kasi ayaw mong mapahiya. Naiisip mo ba na balang araw kailangan humarap ni Xeven sa mapanghusgang lipunan. Ano kung ayaw ni Xeven tumugtog sa harap ng mga reporter na yun. Pinilit ko ba sila na pumunta dito. Sila ang nagpunta dito. Kawalan ba na hindi siya nakunan ng video?

Hindi naman ah?

Mapipilit ba nila ang bata kung ayaw. Hindi para sa kanila ang patugtog ni Xeven. Para sa inyo ang talento niya. Na balang araw malaman nyo na kaya niyang tumayo sa sariling mga paa. Oo swelduhan ako dito. Pero may pakiramdam ako ng nararapat para sa bata. Kung masasaktan si Xeven ako ang una nilang kalaban kung oras na makita kong inaabuso na ang alaga ko. Kung kinakagalit mo pa rin yung pag-a-upload sa facebook at nagulo ko ang tahimik nyong mundo, pasensya na. Ang sa akin, gusto kong malaman ng lahat na hindi hadlang ang kapansanan para baliwalain ka ng lipunan. At gusto kong malaman mo na may sariling mundo si Xeven na dapat kainggitan

ng lahat!“

Palaban talaga ang si Nikko.

Magsasalita pa sana ako ng bumukas ang screen na pinto ng kusina at tawagin ako ng nanay Rizza.

“ Pumasok ka d

ali ,si Xeven nasa kwarto ng mama mo!“

Akala ko kung anong masamang nangyari kayat hangos akong pumasok sa loob ng silid ng mama ko.

Naabutan kong nakatayo si Xeven at nasa balikat niya ang violin. Nakatingin sa kaniya ang mama habang nakaupo sa kama.

“ Go ahead anak…parinig nga ako ng tugtog mo.“

Utos ng mama sa kapatid ko.

Bagamat hirap sa pagsasalita at pagkilos ay nagawa ng mama ang makaupo at kausapin ang kapatid ko.

Nakangiti sa akin ang mama.

Ngayon ko muling nasilayan ang ganitong ngiti.

Yung totoong ngiti.

Yung walang pagtatago ng kaniyang nararamdaman tuwing tatanungin ko siya kung ano ang masakit sa kaniya.

Ito ang ngiti ng tunay na kaligayahan.

Nagsimulang tumugtog si Xeven.

Tumulo ang luha ko ng makilala ko ang piyesang tinutugtog ni Xeven.

Memory ang alam kong title nito.

Nakakakikabot ang ginawag pagtugtog ni Xeven.

https://www.youtube.com/watch?v=hqjJ4Ddn8uI

Nanikip ang dibdib ko.

Nanakit ang ilong ko.

Pinipigilan kong maluha.

Sa isip ko ay sinasabayan ko ng kanta ang violin.

Malungkot ang kanta na para bang nagpapaalam ang composer nito at alala na lang ang iiwan…

Pigil ang aking luha dahil nakangiti ang mama habang pinapanood niya ang bunso niyang anak.

Tama si Nikko.

Para sa amin ang pagtugtog ni Xeven.

Para sa mama ko lalo.

Ito ang paraan niya para mapasaya kami.

Ang malaman namin na para sa amin ang ginagawa niya.

Ito ang mundo niya na hindi namin kayang puntahan.

Ang pagiging inosente at purong kaligayahan lang.

Yung tunay.

Wala na…tumulo na ang luha ko ng nasa kalagitnaan na ang musika.

Hindi kailangan ng media para malaman ng lahat na gifted si Xeven.

Talento lang amg maari nilang idikit kay Xeven.

Hindi nila nakikita ang kung sino siya.

Kung gaano siya kabait.

Kung paano niya kami pangitiin.

Kung paano niya ako salubingin.

Kung gaano niya kami bigyan ng importansya.

Higit pa iyon kesa sa pagtugtog ng violin.

Malalim ang kapatid ko.

At ngayon ko lang narealize ito.

Masyado akong protective dahil sa takot sa mga sasabihin ng iba.

Mali ako…

Narito nga pala ako hindi para ingatan lang siya kundi ihanda at gabayan para sa kinabukasan niya balang araw.

Natapos si Xeven sa pagtugtog at lumapit siya sa mama.

Nagyakapan sila.

Pinalapit ako ng mama at yumakap na rin ako.

“ Ang gagaling nyo mga anak. I am so very proud to both of you.“

Tahimik akong naluha.

Maligaya ako dahil hindi kami kabiguan para sa mama ko.

Ipinagkakapuri ko ang kapatid ko sa ginawang pagbibigay ng musika at pagpapangiti sa aming mama.

Hindi matutumbasan ng likes ang kumalat na viral video sa ginawa ni Xeven ngayon.

Hindi dapat ako nagpaapekto sa pagsakay ng iba sa talento ni Xeven at sa takot na baka husgahan ang kapatid ko.

Bigla kong naalala ko si Nikko.

Nagpaalam ako sa mama sandali. Lumabas ako ng silid upang kausapin si Nikko tungkol sa mga sinabi ko kanina.

Wala ang mag-ina sa sala o sa kusina.

Wala rin sa kanilang silid.

Lumabas ako at nakita kong nag-aabang ng tricycle ang mag-ina.

May dalang bag si Nikko.

Aalis ba siya?

Lalapitan ko sana sila ngunit may huminto ng tricycle at sumakay agad si Nikko. Sakto namang lumabas din si Xeven at nakita kung sino ang papaalis kaya bigla itong umiyak, nagwala at nagtatalon.

Hindi ko na mahahabol si Nikko dahil kay Xeven.

Kinarga ko siya upang huwag masaktan sa pagtatalon.

Agad na lumapit sa amin si Nanay Rizza at sinabing biglang nagdesisyon si Nikko na uuwi muna ng hindi sinasabi ang dahilan.

Alam kong tungkol ito sa pagtatalo namin kanina.

Masakit ang mga nabitiwan kong salita kaya siya umalis.

Hindi ko maipasok sa bahay ang kapatid ko dahil baka maabala ang mama.

Sa garahe ko siya kinarga at pilit na pinakalma.

Galit na galit si Xeven.

“

Pinaalis mo siya!Pinaalis mo siya! Bakit mo siya pinaalis! Kuya Nikko is mine! Kuya Nikko is mine!“

Sigaw ni Xeven habang hinahampas ang kaniyang ulo.

Ngayon ko lang siya nakita ng ganito.

Ang saktan niya ang sarili.

Okay lang na ako ang kaniyang pagbuhatan ng kamay. Pero ang saktan niya ang sarili ay hindi ko kaya.

Ikinulong ko siya sa aking pagkakayakap upang hindi na saktan ang sarili ngunit patuloy lang siya sa pag-iyak.

“ Shhhh-shhhh….tahan na Xeven…tahan na…“

Halos trenta minutos ko rin siyang pinatahan at pinaliwanagan na umuwi lang ang kuya Nikko niya.

“ Babalik din si kuya Nikko…babalik din siya…“

Kahit hindi ko alam kung babalik nga uli si Nikko.

Kasalanan ko kaya siya umalis.

Nasaktan siya sa sinabi ko….

---

Ayan kasi kung makapagsalita parang wala ng bukas para mag-isip.

Sa susunod na chapter ang side ni Nikko bakit siya lumayas.

ABANGAN!!!!

CHAPTER 14 DISPLEASURE

NIKKO

Hindi ko nagustuhan yung sinabi nyang Simyeon na yan.

Oo namamasukan lang ako dito.

Namamasukan ako para tulungan ang nanay ko.

Pinapunta ako para mag-assist dahil sa paso niya sa paa.

Dahil sa pagpilit niya kaya napapayag ako na tumulong sa kanila.

Makapagsalita siya parang wala akong pakiramdam.

Hindi ko intensyon na sumikat si X.

Gusto ko lang makita nila na ang isang kagaya ni Xeven ay may puwang sa mundo.

Na hindi lang siya alagain.

Na hindi siya pabigat.

Na dapat siyang tularan at maging inspirasyon sa mga pamilyang may ganitong issue.

May ilan na akong nakita na kagaya ni X na pinabayaam na lang sa pangangalaga ng iba.

Yung ikinakahiya at itinatago na lang sa bahay.

Yung kinaawaan.

Ang masakit pa, pinagtatawanan.

Yung parang kasalanan ng isang bata na isilang siya ng may kapansanan.

Oo mahal nyang Simyeon ang alaga ko,pero duwag siya.

Duwag siyang harapin ang mga tao at ipagmalaki si Xeven.

Ano, siya lang ang magmamahal sa bata?

Di ko man kadugo si X, mahal ko siya bilang tao dahil bigay siya ng Diyos.

Wala akong karapatan sa kapatid niya?

Na binabayaran lang ako?

Sobra siya.

“Oh? Ano ginagawa mo?”

Tanong ng  nanay ng pumasok siya sa kwarto. Nakita niya ako na nagsisilid ng ilang damit sa aking bag.

“ Uwi ho muna ako nay.“

Minamadali kong maglagay ng gamit ko. Gusto ko munang umuwi dahil sa sama ng loob.

Hindi ko ipinaliwanag sa nanay kung bakit. Ang sinabi ko na lang na gusto ko lang muna bumisita sa mga lolo at lola.

Nagmadali na akong lumabas at ayaw kong makita ni Xeven na papaalis.

Hinatid ako ng nanay sa labas. Nakasakay na ako ng tricycle ng marinig ko si Xeven na umiiyak.

Kinukurot ang dibdib ko ng lingunin ko sila ngunit bigla ko ring binawi ang pagtingin.

Naglalaban ang aking nararamdaman.

Kung babalik o hindi.

Hindi ako dapat maging attached kay X. Tagapag-alaga nga lang siguro ako.

Nakaramdam ako ng pagsisisi sa pagkakamaling aking ginawa.

Sumobra nga siguro ako…

Hindi ko inisip ang kapakanan ni kuya Simyeon.

Hindi na ako makakabalik. Galit at pagkahiya ang naglalaban sa akin.

Ngunit kawawa naman si X.

Paano na siya?

Inisip ko na lang na naroon naman si nanay.

Kaya naman nila kahit mag-isa lang ang nanay na katuwang nila.

Kaya nila kahit wala pa ako.

“ Hindi naman sila pababayaan ng nanay.“

Yun na lang ang inisip ko para matahimik ang aking kalooban.

Maari kong bisitahin si Xeven. Kung hindi na ako galit sa kuya niya. Nakakainis kasi kung magparatang sa akin akala mo ganoon ako kasamang tao.

Hindi rin ako makakakilos doon kung makikipagplastikan lang ako na okay lang sa akin yung sasabihin niya.

Nainsulto ako sa sinabi niyang binabayaran lang ako.

Kahit swelduhan,wala siyang karapatan sabihan ako ng ganoon dahil tunay na pag-aaruga ang binubuhos ko sa bata.

Hindi matutumbasan ng ano mang pera yun dahil taos sa puso ko ang tumulong.

Nakarating ako ng estasyon ng bus at bumili ng ticket pauwi ng Laguna.

Tatlong oras din naman ang biyahe kayat minabuti kong matulog.

Sa kakaisip sa iniwan ko ay hindi ko magawa.

Iniisip ko si Xeven na kung napatahan na nila ito. Paniguradong maghahanap ito sa pagtulog at sa paggising bukas.

Nagtext na lang ako sa nanay na nagkaroon kami ng pagtatalo. Hindi ko rin binanggit yung mga sinabi sa akin ni kuya. Ayaw ko ring masaktan ang nanay at baka lumaki pa ang gulo.

Sinabi ko na lang na magpapalamig lang muna ako pero sa loob ko na hindi na ako babalik na yaya sa bata.

Alam ng nanay ang ugali ko.

Alam niya kung gaano ako kaseryoso sa trabaho pero pag ayaw ko,ay di ko na binabalikan.

Maunawain ang nanay kaya di na siya nangulit sa akin sa mga dahilan ko. Malalaman din naman niya paglipas na ang sama ng loob ko.

Baka nga mamaya pag dating ng bahay mag-usap kami sa telepono at masabi ko rin ang lahat ng nangyari.

Sensitibo kasi ako sa mga ganoong bagay.

Yung minamaliit ang kakayahan ko. Yung minamaliit ang pagtingin sa akin. Oo mahirap kami at pamamasukan lang ang pwedeng trabaho. Ganoon ang lahi namin.

Labandera,tindera ang lola ko,karpintero at magsasaka ang lolo ko,ang nanay ko katulong.

Pero naigapang nila ako dahil ayaw nilang danasin ko ang hirap.

Kaya nagsikap ako ng pag-aralin nila upang makatulong.

Insulto sa aking mga mahal sa buhay na nagpakahirap sa akin kung ibinababa ang moral ko dahil binabayaran lang serbisyo ko.

Hindi ako sanay ng ganoon dahil alam kong ginagampanan ko ng tama ang trabaho. Hindi maaring walang personalan dahil tao lang ako at hindi robot.

Pero yung mga sinabi niya,below the belt na.

Kaya nakakainiinis.

Basta nakakainis siya.

Laking gulat naman ng lola ng makauwi ako sa dis oras ng gabi.

Akala nila ay pinalayas ako sa trabaho kaya pinaliwanagan ko sila na gusto ko lang umuwi dahil namimiss ko rin ang buhay sa bukid.

Halos mag-iisang buwan din pala akong nawala kaya nasabik din ako sa kanila.

Ikinuwento ko ang mga ginagawang trabaho namin ng nanay sa kaniyang amo.

Sinabi ko na maayos naman ang kalagayan ng nanay at mabait nga talaga ang aming napasukan.

Kinuwento ko rin na mabait si kuya Simyeon lalo na ang alaga kong si Xeven.

Kahit may sama ako ng loob sa kaniya,totoong mabait si kuya Simyeon.

Hindi ko sinabi ang nangyari sa amin kanina.

May hindi lang kami pagkakaunawaan sa ilang punto kaya ako umalis.

Dito sa amin makakapag-isip ako at makakapagpababa ng galit. Kahit medyo natapakan ang pagkatao ko ay mapapalagpas ko iyon. Hindi nga lang ganoon kabilis pero alam ko maayos din siguro kami. Sa ngayon inis ako sa  Simyeon na yun.

“ Kamusta na kaya si X?“

---

**

SIMYEON***

“

Why did you make him go away!

  Why did you make him go away!

Kuya Nikko si mine!

Kuya Nikko is mine!

Hu hu hu!“

Pigil ko sa pag-iyak at pagwawala si Xeven habang pilit ko siyang ipinapasok sa loob ng bahay.

Nakakaramdam si Xeven na may hindi magandang nangyari sa pagitan namin ni Nikko lalo pa ng makita niya itong umalis ng hindi nagpapaalam.

May protective instinct ang kapatid ko.

Lahat ng bagay o  sa mga taong nakapaligid sa kaniya ay kaniyang pinahahalagahan lalo na ang mga taong mahal siya.

Iba ang pag-aaruga ni Nikko kay Xeven at ibang-iba rin ang trato ng kapatid ko sa kaniya kaya ganito na lang siya maghabol.

Nahirapan akong pakainin at patulugin siya kanina.

Aaminin kong nagkamali rin ako sa mga sinabi ko.

Inalala ko ang nangyari.

May mga salita akong nabitawan na hindi maganda.

Nasaktan ko ang damdamin ni Nikko.

Hindi naman ako ganoong tao.

Nagdugtong-dugtong lang ang problema ko sa school at sa agency.

Hindi ako sanay na pinagkakaguluhan kami lalo na ang kapatid ko.

Nakausap ko na rin ang nanay Rizza tungkol sa nangyari sa amin ni Nikko at pasalamat na lang at naunawaan ako ng matanda.

Problema ay paano si Xeven?

Paano ko rin makakausap si Nikko para humingi ng pasensya.

Bakit kasi dinaan sa pag-alis ng hindi man lang ako kinausap.

Hinihintay ko pa na makakusap ng Nanay Rizza si Nikko sa desisyon niya kung mananatili ba siyang mamasukan pa sa amin o hindi na.

Nahihiya din ako sa nasabi ko kaya kung bibigyan ng pagkakataon magso-sorry talaga ako.

Hindi dahil kailangan siya ni Xeven kundi iyon naman ang nararapat dahil sa nasaktan ko siya.

Noon ay pinag-uusyosohan lang kami ng mga kapitbahay kapag nakakarinig sila ng  pagmamakaawa ng mama sa  mga pananakit na papa.

Tutulong lang sila pagwala na ang papa.

Maawa lang kung puno na ng pasa ang mama.

Kakahabagan lang ako kung pinapalo ako sa harap ng bahay at wala man lang naglakas ng loob na pigilan ang papa na huwag na akong saktan.

Walang media,walang facebook,walang kapitbahay na tumulong sa amin noon.

Ngayon sasakyan nila ang kapatid ko dahil sa kaniyang mga ginagawa.

Pag-uusyosohan at pag-uusapan na naman.

Lumaki ako sa pangaral ng mama na huwag mananakit ng kapwa.

Kaya mabigat din sa akin na makasakit ng damdamin.

Hindi rin ako nakapag-isip dahil sa sama ng loob kaya ko napagsabihan si Nikko.

Sana bigyan pa niya ako ng isa pang pagkakataon.

Kinaumagahan ay tumawag ako sa opisina ng school na hindi muli ako papasok dahil sa may mga bagay na dapat akong aasikasuhin.

Uunahin ko muna ang problema dito sa bahay at balak kong puntahan si Nikko.

Napayapa ko lang si Xeven kagabi ng pangakuan ko siyang pupuntahan namin ang bahay ng Kuya Nikko niya.

Inalam ko ang bahay nila nanay Rizza sa Laguna. Madali lang itong puntahan.

Nagbilin din ako na huwag ipaalam na pupunta ako dahil baka hindi iyo pumayag.

Nakahiram ako ng sasakyan kay Regi na magagamit papunta ng Laguna.

Isinama ko na si Xeven at baka  mahirapan si Nay Rizza sa pagbabantay sa mama kung iiwan ko  ang kapatid ko.

Tumawag sa akin ang media na napunta kahapon. Pinacancel ko  ang huling interview nila. Hindi ko na sila pinabalik pa, dahil hindi na ako pumayag na kunan pa ang kapatid ko ng istorya.

Kahilingan din iyon ng mama ako at iginalang naman nila ang desisyon namin.

Tapos na ang unang problema.

Si Nikko na lang.

Mga alas nueve ng umaga na kami nakaalis ni Xeven.

Tahimik siya sa sasakyan ngunit alam kong alam niya kung bakit kami aalis.

Dalangin ko lang na sana ay magkaayos kami ni Nikko at bumalik na sa amin.

Makatangahali ay nakarating kami sa bayan ng San Isidro.

Sa sasakyan na kami kumain dahil hindi nakain si Xeven sa matataong lugar. May baon kaming pagkain ngunit kaunti lang ang nabawas dito dahil hinahanap talaga niya si Nikko.

Hindi rin ako makakain ng ayos. Nakakahawa ang  kapatid ko kaya kailangan kong mapabalik si Nikko.

Ewan kung ano ba meron si Nikko at ganito ang impact niya kay Xeven.

Ayon kay Nay Rizza sa plaza ng bayan daw ay may pila ng tricycle at ipagtanong na lang si konsehal Camilo.

Itinuro sa akin kung saan at madali ko naman natunton ang bahay ng konsehal.

Nang makaharap ko ang konsehal ay itinuri niya sa akin kung daan nakatira ang hinahanap ko.

Hindi pala sa kabayanan nakatira sina Nikko kundi sa bukid at hindi makakapasok roon ang dala kong sasakyan.

Minabuti kong pasanin si Xeven habang sinasamahan naman kami ng konsehal papunta doon.

Mapuno ang lugar na pinasok namin.

Inisip ko na baka matakot si Xeven ngunit parang wala lang sa kaniya ang aming nilalakaran.

Nakalabas kami ng kakahuyan at tumambad sa akin ang napakalawak na bukirin. Isang napakalawak na taniman ng palay.

Pag-aari daw ito ng gobyerno para magamit ng mga agricutural engineer student sa Los Baños.

Ang ganda sa paningin ng mga berdeng dahon ng palay na nagtitingkaran. Parang painting kung pagmamasdan.

Asul na langit sa taas at luntiang palayan naman sa ibaba.

Doon sa gitna ay may ilang puno ng mangga at nag-iisang kubo.

“ Iyon yung tirahan ng hinahanap mo.“

Sabi ng konsehal.

Itinuro niya sa amin ang daraanan papunta doon bago niya kami iwan.

Nagpasalamat ako at tumuloy na sa pakay ko.

Kinakabahan ako habang naglalakad.

Kabado na baka madulas sa nilalakarang pilapil…at kay Nikko.

Hindi ako nagkamali.

Nasa kalagitnaan na kami ng palayan ng sumala ang paa ako at lumubog sa putikan. Muntik na akong mawalan ng balanse ngunit sa putikan ko rin naitukod ang isa kong paa.

Dahil pasan ko si Xeven ay hindi ako makakilos.

Sa suot kong sapatos kaya na-stuck na nga ang dalawa kong paa sa putikan. Kahit anong pilit ko ay hindi talaga ako makaalis.

Ibaba ko sana si Xeven sa may pilapil  ngunit ayaw niya.

Wala,ayaw talaga maalis ng mga paa ko sa pagkakabaon.

Walang ibang tao akong maaring hingan ng tulong.

Doon sa kubo ako napatangin ng may isang matandang babae na nakatingin sa amin.

Dinig ko ang pagkataranta niya ng sumigaw ako ng tulong.

May lumabas mula sa kubo na dalawang lalaki. Isang matanda at ang isa ay si Nikko.

Si Nikko nga!

Kita ko kung paano tinakbo ni Nikko ang pilapil na hindi nalalaglag.

Agad siyang nakalapit sa amin.

“ Anong ginagawa  nyo dito?“

Bungad niyang tanong sa amin.

“ Patulong naman oh…si Xeven kasi…“

---

Sana naman magkaayusan na ag dalawa.

Yung maayos talaga…

ABANGAN!!!

CHAPTER 15 DOWN FALL

NIKKO

Tahimik akong naghuhugas ng plato habang abala naman ang lolo sa pag tatali ng mga sitaw na dadalhin sa bayan para pagtitinda sa palengke mamayang hapon.

Abala rin ang lola sa pagpapakain ng mga aso ng bigla niya akong tawagin.

“ Nikko,parine ka dali!Tingnan mo nga yung nasa bukid,nabalaho na yata sa palayan.“

Nagpupunas pa ako ng mga kamay ng puntahan ko ang lola at tingnan ang sinasabi niya.

Nagulat ako sa aking nakita.

Para akong namamalikmata at hindi makapaniwalang naroon sa gitna ng bukid si kuya Simyeon at pasan niya si X sa kaniyang balikat.

Hangos ako na tumakbo papunta sa kanila ng makita niya ako.

Kabado ako ng nakalapit.

“ Anong ginagawa  nyo dito?“

Tanong ko sa kaniya.

“ Patulong naman oh…si Xeven kasi…“

Di ko alam kung matatawa o magsusungit ng makita kong nakabaon sa putikan ang kaniyang mga paa.

Napatingin ako kay Xeven.

Nakatingin siya sa akin.

Agad kong inilahad sa kaniya ang aking mga bisig. Sumama agad siya sa akin.

Pagkakarga ko sa bata ay tumalikod na ako pauwi. Iniwan ko siyang mag-isa.

“Hoy sandali, hintayin nyo ako!”

Magpapatuloy sana ako sa palakad ngunit ipinaling ni X ang mukha ko sa kuya niya.

Hay naku.

Matitiis ko ba naman ang batang ito.

Ayun lumapit ako muli sa kuya niya at sapilitang  inilahad ang aking kamay upang kaniyang makapitan.

Naialis niya sa pagkakabaon ang mga paa. Lihim naman akong naawa dahil sa putikan ang kaniyang mga sapatos at panatalon.

Agad akong tumalikod palayo

Wala kaming imikan habang nakasunod siya sa amin papunta ng kubo kung saan nakatanaw naman ang mga lolo at lola ko.

“ Itang, sila po yung mga amo ko.“

Pakilala ko sa aking lolo.

“Dito kayo!Dito kayo sir!”

Hila ng lola si Kuya Simyeon sa ilalim na santol kung saan naroon ang hangganan ng patubig sa bukid.

Iyon ay parang maliit na sementandong swimming pool. Kung walang ulan ay binubuksan iyon para dumaloy sa mga palayan.

“ Lola

huwag na ho!Nakakahiya ho!“

Saway ni Kuya Simyeon ng sumandyok ng tubig ang lola at hinugasan ang paa  niya.

“ Hindi yan sir, ako na ho ang maglilinis at nakakahiya ho ang lugar namin at naputikan ka. Dyaskeng mga paa! Ang nipis ng talapakan e. At amg kuko,kay puputi! Mabuti at hindi ka nasubyang ano?“

Namumula si kuya sa hiya ng hindi nagpapigil ang lola na linisin ang kaniyang mga putikang paa.

“May baon ba kayong salawal? E putikan din iho ang pantalon nyo.”

Tanong ng lola.

“Wala ho e,pamalit lang ng kapatid ko ang nadala ko.”

“Nikko,pahiramin mo muna ang sir mo ng salawal at ng malabhan. Dali kumuha ka na. Sir, dun muna kayo sa banyo sa likod bahay ng makapaligo at makapagpalit.”

Wala ng nagawa si kuya Simyeon kundi ang sumunod sa utos ng lola ko at magtungo sa likod bahay.

Hindi na ako pumasok ng bahay atbsa bintana ko inabot ang dala kong bag kagabi. Doon ako kumuha ng short na magagamit ni kuya.

“ Dyaskeng bata ka. Bakit hindi mo sinabi na pupunta pala dito ang amo mo. Nakakahiya. Hindi man lang tayo nakapaglinis ng kubo. Dios ko, ang gwapo naman nun! Iinglisin ko sana. Akala ko amerikano  hi hi hi.Parang artista eh!“

“Inang  huwag kayong maingay baka marinig kayo. Hindi ko rin ho alam kung paano nakapunta dito yun.”

“Anong hindi mo alam? Teka ito ba si Seben? Siya ba ang inaalagaan mo dun? Eh napaka gwapong bata rin nito eh. Mas gwapo pa sa kuya niya eh.”

“Xeven po,opo mas gwapo po ito kesa sa kolokoy na yun.”

“Maghinay ka nga ng tawag kay sir mo.”

“Hayaan nyo ngang marinig. Kolokoy naman talaga yun.”

“Bakit ka ba ganyan? May galit ka ba kay sir mo?”

“Ha? Naku wala ho…”

“Wala? Makaasta ka parang nobya kang nagmamaasim e.”

“Pakitingnan na lang po muna si Xeven nay. Wala hong tuwalyang magagamit yung kolo…si Kuya Simyeon. Abutan ko ho muna.”

Iniwan ko na ang lola at baka makahalata na may gusot kami ni kuya.

Kumuha ako ng malinis na tuwalyang pampunas para dun sa lalaking naliligo.

Doon sa likod bahay ang aming banyo. Gawa ito sa bato at hindi kataasang kawayang pinto kayat kita mo agad ang ulo ng gumagamit.

Dinig ko ang pagsadyok at pagbuhos ng tubig. Sa paglapit ko ay naabutan ko siyang nagsasabon ng mukha.

“ Sir,eto ho ang tuwalya nyo at short.“

Isinampay ko ang mga dala ko sa pintuan.

Paalis na sana ako ng biglang tumigil siya sa paghihilamos at tiningnan ako. Isang mata lang ang kaniyang ibinukas dahil sa mga bulang nakatabing sa kaniyang mukha.

“ Sir? Tinawag mo akong sir?“

Galit siya.

Eh,galit din ako.

“Di ba nga amo kita? Utusan ako? Kaya sir.”

“Ikaw,ha may kasalanan ka pa. Huwag kang-”

“Huwag ano? Alalahanin mo teritoryo ko to? Baka ipataga kita sa itang ko?”

Palaban ako dahil sa inis sa kaniya. Kung sa kabila pwede niya ako bulyawan,dito sa amin hindi.

Nagulat na lang ako ng bigla niyang buksan ang pinto ng banyo.

Kahit paano sanay akong makita siyang nagbibihis. Ang nakakagulat sa akin ay  ang tumambad ang maputi niyang hubad na katawan. Hubad na katawan,as in wala talagang suot na kahit ano kundi bula lang ng sabong nakayakap sa kaniyang balikat,dibdib at mga hita.

Isasara ko sana ang pinto dahil ayaw kong makita ang ano niya sa hiya.

Ngunit itinutulak naman niya ito palabas.

Naglalaban kami ng palakasan sa pagsara at pagbukas ng pinto.

“ Bakit ka umalis kagabi?Bakit di ka nagpaalam?! Hindi mo ba alam na iyak ng iyak ang kapatid ko kakahanap sa iyo?!“

“Bakit hindi ako aalis! E napakayabang mo!”

“Yang bibig mo marinig ka ng lola mo sabihin inaaway kita.”

Todo tulak ako ng pinto ngunit tila pader yata sa lakas ang kalaban ko.

“ Ikaw eh!Ang sakit mong magsalita!“

Magsasalita pa sana ako ng mahawakan niya ang isa kong kamay at hilahin papasok sa loob ng banyo.

“ Ano ba?!“

Napapasok niya ako pahila sa loob at kaniya itong isinara.

Kinuha niya ang tuwalaya at itinapis sa kaniyang beywang at humarang sa pintuan para hindi ako makalabas.

Hindi ako makakibo.

Nakatitig ako sa kaniyang mga mata.

Ayaw kong tumingin sa kaniyang leeg pababa.

Dahil kahit makatapis siya ay bakat na bakat doon ang hubog ng ulo ng ari niya.

Nakorner na ako at sa loob pa ng maliit naming banyo.

“Look,sorry kung may nasabi ako na hindi maganda sa iyo. I realized na mali ako dahil sa inis. I was just protecting my brother. Pero narealized ko rin na tama ka about Xeven,na kailangan niya ang maging malaya as an individual, madiscover sng kakayahan at ako bilang kapatid na bantayan at alalayan siya. Sorry…its not my intention na maliitin ka.”

Wala,finish na!

Makakapagsalita pa ba ako at siya na ang nagpakumbaba na magsorry.

Literal na wala ako masabi…

“ Ano, galit ka pa ba sa akin?“

“Palabasin mo muna ako dito…baka makita ako ng mga Inang, sabihin may ginagawa tayo?”

“Hindi-walang lalabas hanggat hindi mo pa ako pinapatawad. Ano? Sorry na…maawa ka naman sa akin…kay Xeven…noong umalis ka,first time lang ako inaway ng kapatid ko. My brother needs you…please bumalik na sa bahay.”

Natahimik ako.

Magkaiba ng awa ang nararamdam ko sa magkapatid na ito.

Awa sa alaga kong si X kung iiwan ko.

Awa sa gwapong lalaking nasa harap ko kung siya lang mag-isa ang aasahan sa kanila.

“ Ano? Dadagdagan ko sweldo mo,basta bumalik ka lang.“

Sobra na ang pagmamakaawa niya.

“ Oo na,sige na. Sasama na ako pauwi.“

Sagot ko.

“ Yes !“

Nagulat naman ako ng bigla niya akong yakapin.

At bigla rin siyang bumitiw.

“ Sorry…masaya lang ako…“

Narealize niyang puro bula pa ang kaniyang katawan.

Awkward para sa aming dalawa.

Siya-sa hubad at basa niyang katawan kaharap ko.

Ako - sa nakahubad niyang katawang nasa harapan ko.

Basta!

“ Ano pwede na lumabas?“

“Oo-oo!Basta kasama ka namin pauwi ha?”

“Oo na nga. Sige na maligo ka na dyan. Bilisan mo at baka gabihin tayo sa biyahe.”

Dali-dali akong lumabas ng bitiwan niya ang pinto at bigyan ako ng daan.

Ang lakas ng kabog dibdib ko sa nangyari ng makalabas ako.

Kung tutuusin,wala naman yung nakita ko kanina sa kaniya dahil nakamove on na ako sa crush-crush.

Sa kaniya wala rin yun kahit dalawa lang kami sa banyo. Kahit pa makita ko ang kahubaran niya ay wala lang sa kaniya dahil pareho kaming lalake.

Ang kaso iba ang naramdaman ko ng yakapin niya ako sa katuwaan.

Para pa ngang nanunuyo siya ng makiusap na bumalik na sa kanila.

Espesyal sa akin X…

At unti’unting nagiging pesyal din ang nararamdaman ko kay kuya Simyeon.

Nagdesisyon ako na aalagaan ko ang bata sa abot ng aking makakaya hanggang sa kaya na ni X ang kaniyang sarili ng hindi na kailangan ng alalay sa mga ordinaryong gawain.

Kay kuya Simyeon…sa likod lang niya ako hanggat kailangan ang aking serbisyo para sa kaniyang kapatid.

Aalis lang ako kung…kung hindi na nila ako kailangan.

Sasama ako pauwi sa kanila.

Bumalik akong magaang at may kasiyahan ang kalooban.

Nagkaayos na rin kami ni kuya.

“ Oh bakit basa ka?“

Tanong ng lola.

Yakap siya ni X habang nakaupo.

“ Si kuya ho kasi,ano…binasa ho ako.“

Pagtatakip ko sa nangyari.

Di ako nagsinungaling ha. Nabasa naman talaga ako ng yakapin niya.

“ Kay kabaet namang ireng bata na to eh. Tinabihan ko lang ng iwan mo eh niyakap na ako agad. Ganito ba ito talaga?“

“ Ganyan ho talaga ang batang yan kaya ho mahal na mahal ko yan eh.Uuwi na tayo mamaya di ba Xeven? Namiss mo kuya Nikko?Sorry ha. Si kuya Simyeon kasi makulit.“

Kinarga ko siya at hinalikan sa magkabilang pisngi.

Kahit isang gabi lang kaming nagkahiwalay hinanap-hanap ko ang kalikutan niya sa pagtulog.

“ Kolokoy …“

Bulong ni Xeven sa tainga ko.

Hala!

“ Ay!Ay! Huwag yun! Bad word yun! Erase-erase!

Sabay punas sa noo ni Xeven na parang binubura ko ang salitang narinig niya sa akin kanina.

Sasabihan ko pa sana si Xeven ngunit dumating na ang kaniyang kuya.

Suot na niya ang inabot kong short at sa balikat niya ang basang tuwalya.

“ Pasensya na ho lola kung nakaabala kami ng kapatid ko. Susunduin ho sana namin si Nikko. Medyo nagka-“

“-nag-nakalimutan ko ho kasing di nga po pala ako pwede magtagal dito lola. Namiss ko lang ho kayo kaya biglaan akong dumalaw.”

Bigla kong sabat kay kuya Simyeon dahil ayaw kong marinig nila ang tunay na dahilan kung bakit ako umuwi.

Sensitive ang mga lola ko sa mga ganoong bagay. Sa kanila ko namana ang ganoong ugali, mahirap man kami ay palaban din kung kailangan.

Tinawag ng lola ang lolo ko sa may patubigan.

Hinugasan pala niya ang sapatos ni kuya na lumubog sa putik.

“ Pasensya ka ho sir ha,maputik ho dito sa amin.“

“ Naku huwag ho. Ako ho dapat ang humingi sa inyo ng pasensya.“

Hiyang-hiya si Kuya Simyeon sa mga abuelo ko. Ngayon niya nasaksihan kung gaano sila kabait sa bisita.

Si nanay pala ang dahilan kung paano sila nakapunta dito sa aming lugar.

Bago umuwi ay ipinamitas kami ng lolo ng mangga at saging na pasalubong. Sa nanay ko naman ay  limang kilong bigas ma malagkit. Kung maisipan daw niyang magluto ng kakainin ay ipatikim daw sa aming amo.

Hindi makatanggi si kuya sa dami ng ipinadala.

Inihatid pa kami ng lolo at lola papunta sa kaniyang ng labasan.

Tumawid muli kami ng bukid at sa pilapil ingat na naglalakad si kuya dala ang maliit na kaing ng mangga kasunod noya akong pasan si Xeven ,kasunod ko ang lolong dala ang piling ng saging na saba at sa likuran niya ang lola kong sunong naman ang bigas na malagkit.

“ Ingat ka sir at baka mabalaho ka naman!“

Paalala ng lolo.

“ Minsan kasi sushunga-Shunga kaya nalulubog eh.“

Bulong ko sa aking sarili.

“Shoo-shoonga-shoongah… What’s shoo-shonga-shoongah?”

Napatigil ako bigla at baka narinig ni kuya ang sinabi ni X na bagong salitang natutunan.

Ano ba namang bata ito?

Kakaayos lang namin ng kuya niya.

Malalalagot na naman ako…

Dapat palang maging maingat ako sag ma salitang bibitawan at magaling nga pala ang tenga nito sa pakikinig.

Ang masama gay lingo pa natutunan sa akin.

Paano ko ba sasagutin kung ano ang shunga?

“ Ano…ano…ummm…clumsy…kuya fell on the rice field kanina di ba? Kaya may pagka-clumsy si kuya.“

Sa wakas at hindi na nagtanong pa si X hanggang sa makarating kami sa kamag-anakan naming konsehal.

Nagpaalam na ako sa mga Inang at Itang ko. Nagpasalamat naman si kuya sa mga padala nila at pag-aasikaso sa kanila kanina.

“ Kung titigil pa  kayo ng ilang araw di sin sana ay nakapaligo pa kayo sa hot spring. “

Humalik ang inang kay X bilang pamamaalam sa bata.

Nangako naman ako na babalik din kami kung hindi na gaanong abala sa mga gawain.

Sa biyahe ay kandong ko si Xeven.

Haplos niya ang aking pisngi.

Para bang ayaw niya akong pakawalan.

Sa daan ay nilibang ko siya sa magandang tanawin.

Itinuturo ko sa kaniya ang aking mga nakikita.

“

Look at that, kalabaw!“

May baka,kambing kabayo,ibong tagak.

Si Xeven ang nililibang ko.

Basta huwag lang magkaroon ng pagkakataong kami ni kuya ang mag-usap.

Naaalala ko pa rin yung nangyari sa banyo.

Hindi kami nag-iimikan. Pero alam ko tingin lang siya ng tingin sa aming dalawa at ngingiti kung ituturo ni Xeven ang mga nakikita ko.

Nagmukhang educational field trip tuloy ang biyahe namin pauwi.

Panay “Very good ah!” , “Ang galing naman ah!” ang laging puri ni kuya sa bunsong kapatid.

“ Sa kwarto ka namin matutulog ha.“

Hindi ako makaimik sa sinabi ni kuya.

“ Bumawi ka sa kapatid ko at talagang iyak ng iyak yan kagabi.“

Nakonsensya na naman ako.

Bakit ko ba natiis na iwan ang batang ito.

“ Sorry Xeven ha…tabi tayo mamaya pag sleep. Promise hindi na kita iiwan uli.“

Gaya niya ay hinaplos ko rin amg kaniyang pisngi para malaman niya na nasa tabi lang niya ako palagi.

“ Promise yan ha,wala ng bawian. Forever na yan. “

Sabat ni kuya.

“ Anong forever?“

Tanong ko.

“ You promised na hindi mo na siya iiwan. Thats forever. Nangako ka na e. Kaya wala ng bawian.“

Kontratang kasubuan ba to?

“ Basta! As long as Xeven needs you hindi ka aalis.“

“Paano kung mag-away tayo uli?”

“Okay,ako naman ang mangangako na hindi ko hahayaang mag-away tayo. Kung may argument tayo pag-usapan natin sa dinning table. Walang tatayo hanggat walang nagpapatawad o nagsosorry. And forever na rin yun.Promise!Ano kol?”

“Usapang matino ito ha!Sige kol ako!”

Nagkamay kami ni Kuya sa usapan namin ng biglaan.

Nagkatawanan kami ng makikamay na rin si Xeven sa aming dalawa.

“ Kol !“

Hagalpak kami ng tawa ng maging si X ay naki-kol na rin.

Papasok na kami ng manila ng tumawag ang nanay kay kuya.

Huminto siya sa gilid ng kalsada dahil iba ang boses ng nanay na tila natataranta.

“ Simyeon,nasaan na kayo. Bilisan mo at pumunta ka dito sa veterans, ang mama mo narito sa ospital.“

Kinabahan ako sa aking narinig.

Nagkaayos nga kami ng kuya pero parang isang bangungot naman ang babalikan sa aming pagbabalik.

Sana okay ang lagay ni Tita Ramona.

Sana ay walang masamang  kay tita…

---

Simula na ng pagsubok sa buhay ni Simyeon. Makayanan kaya niya ang mga darating na dagok sa kaniyang buhay?

ABANGAN!!!

CHAPTER 16 END OF THE ROAD (contains inappropriate image)

SIMYEON

Kinakabahan ako habang kausap ang nanay Rizza sa kabilang linya. Bakas din sa mukha ni Nikko ang pag-aalala ng sabihin ko siyang kailangan naming pumunta ng hospital.

Batid kong narinig man ni Xeven ang nangyayari ngayon ay wala siyang reaksyon.

Ayaw kong magpakita ng takot o lungkot sa aking kapatid at baka maramdaman niya ang nararamdaman ko.

Dalangin ko na hindi ito ang oras ng ikinakatakot kong mangyari.

Alas onse na ng gabi ng makarating kami ng hospital. Pagkababa ng parking area ay muli kong tinawagan si nay Rizza na narito na kami.

Pinaalam niyang nasa intensive care unit ang mama kaya doon na kami agad dumeretso.

Parang napakahaba ng hallway ng daanan namin. Parang lumalayo ang pintuan ng ICU natatanaw ko habang papalapit ako sa takot kung ano ang kalagayan ng mama.

Sarado ang ICU.

Nabasa ko ang notice sa pintuan na 10-11am at 3-5pm lang maaring makita ang pasyente.

Sa katapat na pinto ay naroon ang visitors lounge kung saan naghihintay ang mga tagabantay at tagasunod sa mga iuutos ng mga doctor sa kakailanganin ng pasyente sa loob ng ICU.

Pumasok kami at naroon si nanay Rizza nakaupo sa isang sulok hawak ang isang rosario.

Nakita niya kami agad.

Hindi kami makaupo dahil okupado ng ilan ang mga silya kayat muli kaming lumabas,at sa hallway na kami nag-usap.

Kwento niya na bigla na lang nawalan ng malay ang mama at biglang nanilaw kaya agad siyang humingi ng tulong sa mga kapitbahay upang isugod dito.

Nagkaroon ng komplikasyon ang atay  at bato ayon sa result.

Nanlumo ako dahil hindi ko alam na ganito kabilis lumala ang kalagayan ng aking ina.

Gusto ko siyang makita.

Mayakap at makausap.

Gusto kong malaman kung ano ang masakit sa kaniya.

Kung ano ang nararamdaman niya.

Gusto kong umiyak ngunit pinigilan ko alang-alang sa kapatid ko.

Maigi na lang at karga siya ni Nikko na nilalaro ang kaniyang buhok.

Malalalim ang aking paghinga upang huwag bumigay sa sitwasyon.

Kailangan kong magpakatatag.

Inabot niya sa akin ang health record ng mama,mga resibong unang nabayaran at mga bagong riseta ng gamot na nabili maging ang down payment ay naasikaso na rin niya.

May itinatago akong pera sa cabinet ng mama. Alam ito ni Nanay Rizza dahil bilin ko ito sa kaniya na kung sa oras ng emergency at wala ako ay iyon ang gagamitin.

Kilala na rin namin ang mga doctor  ng mama dahil regular siyang pasyente dito kaya alam ko na aasikasuhan siya ng mainam.

Dahil isa lang ang kailangang tagapagbantay,si nanay rizza ang nagboluntaryong maiwan sa hospital.

Bilin niyang umuwi muna kami upang makapagpahinga.

Ayaw ko sana.

“ Umuwi ka at magpahinga. Ako na muna ang bahalang magbantay. Asikasuhin mo bukas yung mga bayarin natin. Kung maari magpaalam ka ng leave sa school nyo at hindi ka makakapagtrabaho ng maayos. Alas diyes ng umaga nandito na ang mga doctor para makausap mo. Nikko ikaw na muna bahala sa bahay at sa bata.

Magdasal din kayo na wala sanang masamang balita bukas ha.“

Bilin ng nanay Rizza.

Tama rin siya na umuwi muna kami upang makapaghanda ng mga kakailanganin.

Pagod sa biyahe si Xeven kayat maging siya ay inaalala ko.

Nagpapanggap na lang ako na walang bigat sa aking kalooban. Ayaw kong maapektuhan ang kapatid ko at baka hindi ko kaya.

Alam niya ay regular na narito lang ang mama. Na isang regular na check up lang.

Hindi ko pinaalam na malala ang lagay ng aming mama.

Ayaw ko…

Sa isang fastfood na nadaanan namin kami umorder ng makakaing maiuuwi sa bahay.

Nanglalambot ako ng makauwi kami.

Ipinahain ko ang nabiling hapunan. Tahimik kaming tatlong kumain ng  walang iimikan. Pinilit kong kumain dahil kailangan ko ng lakas kinabukasan.

“ Nikko ikaw na muna kay Xeven ha.“

Tahimik si Nikko na tumango at sinamahan ang aking kapatid sa aming silid.

Nagpapasalamat ako at hindi rin nagpakita ng alalahanin si Nikko.

Nang maiwan ako,ay tinungo ko ang kwarto ng mama upang kumuha ng ilang gamit.

Kahit alam kong walang tao sa loob ay dahandahan kong binuksan ang pinto.

Nakakapanibago ng masilip ko ang kabuuan ng kwarto.

Nakakapanglumo sa lungkot.

Bakante ang kaniyang higaan.

Hindi ako mapakali kayat inayos ko ang kaniyang kama. Nais kong sa kaniyang pagbalik ay presko sa kaniyang paningin at pakiramdam.

Bagong palit na punda,bed cover at kumot.

Inayos ko rin ang pagkakasalansan ng ilan niyang mga gamot. Maging ang kurtina sa bintana ay pinalitan ko.

Sa paglilinis ng kaniyang silid ay panandaliang nawala ang nararamdaman kong pag-aalala.

Naupo ako sa gilid ng kama pagkatapos…

Maayos nga ang kaniyang silid,ngunit wala naman siya.

Tumulo ang aking luha habang nakatingin sa kaniyang kama.

Nilingon ko ang ulunang bahagi at kinuha ko ang kaniyang larawang nakapatong sa side table.

Ito ang larawan niya noong buhay pa ang papa.

Maganda ang kaniyang ngiti ng kunan ng litratista.

Ngunit sa kabila ng kaniyang mga ngiti ay may tinatagong sakit sa katawan at kalooban.

Ito yung dalawang araw matapos siyang saktan ng papa. Ipinasyal niya ako noong araw na ito upang iselebra ang aking 12 taon.

Hindi siya nakalimot kahit hirap,may bakas pa ng pantal sa kaniyang braso at marka sa kaniyang leeg noong sakalin siya ng papa. Tiniis niya ang lahat huwag lang bumaling sa akin  ang galit noong hindi makapagbigay ang mama sa kaniyang pangsugal.

Sa kabila ng nararamadamang sakit ng katawan gusto pa rin niyang mapasaya ako sa aking kaarawan na parang walang nangyari.

Ako laging ang kaniyang inuuna.

Niyakap ko ang kaniyang larawan sa awa at bumigay na talaga ako sa aking pag-iyak.

Miss ko na siya.

Miss ko na ang aking ina noong malakas pa.

Yung ihahatid niya ako sa school, pakakainin,kukwentuhan,sasamahan kung natatakot sa aking pagtulog.

Miss ko na siyang kasabay sa pagkain sa aming lamesa.

Ang palaging pagsilip niya sa aming pagtulog.

Ang paghipo niya sa paa ko kung malamig at kukumutan ako.

At ng isilang si Xeven, hindi siya nakalimot na palalahanan ako na mahalin ko ang aking kapatid dahil dalawa lang kami sa mundo na magkakampi.

Yung oras na malaman niya ang kundisyon ni Xeven ay hindi siya nalungkot. Bagkus niyakap niya ang kakulangan ng kapatid ko. Pinagpasalamat pa niya na siya ang naging ina ni Xeven at ako bilang ang kaniyang kuya.Dahil alam niyang kaming dalawa lang ang magmamahal ng totoo sa aming bunso.

Ang dami niyang tiniis para sa amin…

“ Ma…ang mama ko…kawawa naman ang mama ko…hu hu hu hu…ma…please…huwag muna…please…“

Hagulgol ko dahil sa awa kaniya.

Muli akong nakaramdam ng ganito..

Lungkot…

Takot…

Awa…

Pag-aalala…

Hindi ko napansing pumasok na pala si Nikko at maabutan niya ako sa aking sitwasyon.

Hindi ko kaya dahil hulog na ako sa aking nararamdamang kalungkutan at tanging pag-iyak lang ang aking magagawa.

Tinabihan niya ako at inakbayan.

Patuloy lang ako sa pag-iyak.

“ Magpakatatag ka kuya…“

Mahinang tinig ni Nikko.

“ Naaawa kasi ako sa mama ko…akala ko noong nawala na ang papa, giginhawa na kami. Akala ko puro masasayang bagay na ang mararanasan niya. Hindi ko pa nagagawa kay mama ang mga gusto ko maranasan niya. Tapos eto na naman…hu hu hu…“

“ Hindi ko alam kung paano ako makakatulong eh,ang magagawa ko lang siguro kuya…narito lang ako kung kailangan.“

Pinilit kong ngumiti dahil alam kong totoo ang sinabi ni Nikko.

Nilakasan ko ang aking loob.

Walang mangyayari kung iiyak lang ako.

Nagpatuloy ako sa aking ginagawa. Tumulong na rin siya sa paglilinis ng kwarto.

Pagkatapos ay nag-ayos ako ng ilang gamit ng mama na gagamitin sa hospital.

Nag-email na rin ako sa kapatid ng mama sa Switzerland. Ibinalita ko sa sa aking tita ang kalagayan ng kaniyang kapatid.

Si Tita Guada ang nag iisang kamag-anak ko na di nakakalimot sa amin. Siya rin ang tumulong sa amin para magsimula noong namatay ang papa.

Nagtext na rin ako kay Regi tungkol sa nangyari. Alas tres na ng madaling araw kaya maaring mamayang umaga pa niya ito mababasa.

Pumasok ako sa aking kwarto at naroon si Xeven at Nikko na kapwa tulog. Nakayakap si Xeven sa kuya Nikko niya.

Nagpapasalamat talaga ako at kasama kong umuwi si Nikko.

Magkadikit ang dalawang kama kayat sa kabilang bahagi ako humiga. Pinapagitnaan naming magkapatid si Nikko.

Dahil sa kagagaling ko sa iyak ay madali akong nakatulog.

Hindi ko alam kung ilang minuto o oras ba akong naidlip ng biglang akong magising.

Nakita kong bukas ang pinto. Alam ko ay isinara ko ito kagabi. Tiningnan ko ang aking mga katabi. Tulog pa si Nikko. Ngunit wala na sa tabi niya ang kapatid ko.

Agad akong napabalikwas sa kaba na baka lumabas ng bahay si Xeven kayat maging si Nikko ay nagising.

“ Wala si Xeven,nawawala si Xeven.“

Napabalikwas din si Nikko ng wala na siyang katabi.

Halos mag-unahan kaming lumabas ng silid upang hanapin ang kapatid ko.

Agad kaming lumabas ng bahay.

Alas sinco lang umaga kayat madalim pa ang paligid.

Nakalock sa loob ang gate kayat imposibleng nakalabas si Xeven.

Maaring nasa loob pa siya kayat muli kaming pumasok.

Hanggang sa makarinig kami ng isang musika. Isang tugtugin mula sa isang violin.

Doon sa kwarto ng mama ko nagmumula ang tunog.

Naroon si Xeven kayat doon kami ni Nikko na agad nagtungo.

Dahandahan kong binuksan ang pinto at tumambad sa amin si Xeven.

Nabigla ako sa aking nakita.

Nakatayo sa harapan ng kama si Xeven na tinutugtog ang kaniyang violin na para bang naroon ang mama ko na nakahiga.

Kinilabutan ako na halos magtindigan ang mga balahibo ko sa batok at mga braso dahil sa simbahan ko lang naririnig ang tugtugin na iyon.

Ang Ave Maria.

https://www.youtube.com/watch?v=-L6kOZEoImc

Parang sa imahinasyon ko’y naroon ang aming mama na nakahiga at nakikinig. Titingin ako kay Xeven at muling titingin sa kama ngunit wala na muli ang mama.

Tumulo ang luha ko.

Sa isip ko, hindi ito isang tugtugin lang… kundi isang dasal.

Dasal na hindi kayang gawin ni Xeven. Kundi isang dasal ni Xeven sa sarili niyang paraan.

Dahandahan akong napaluhod upang sabayan siya.

Nanalangin ako na huwag pabayaan ng langit ang aming ina.

Nakakuyom ang aking mga kamay,yumuko at nanikluhod na sana ay huwag mangyari ang kinakatakot ko.

Hindi ko kaya.

Hindi ko kayang mawala ang aming ina…para sa kapatid ko.

Bata pa si Xeven at ikamamatay ko na maapektuhan siya sa masamang mangyayari.

Naghalo na ang uhog at luha ko sa kaiiyak bago matapos ang kaniyang musika.

Sumunod ay katahimikan.

Tumingala ako at sa harap ko si Xeven na nakatayo.

Nakatingin siya

Nakatingin siya sa akin…ng mata sa mata.

“ Kuya..dont cry…we’ll be fine…its okay.“

Walang muwang niyang sinabi sa akin.

Bigla ko siyang niyakap ng mahigpit at muling naiyak.

Hindi pala ako dapat matakot dahil kasama ko siya.

Kasama ko ang aking kapatid.

Napahiya ako sa aking sarili na dapat ako ang magpakita ng katapangan.

Baligtad pala at si Xeven pa ang nagpoprotekta sa aking kahinaan.

Isang batang walang muwang pa ang nagturo sa akin na harapin at tanggapin kung ano man ang mangyari.

Tama siya.

Tama ang kapatid that we will be fine.

Dahil kasama ko siya.

Dahil kasama niya ako.

Kaming dalawa…

Tiningnan ko si Nikko.

Pulang-pula na rin pala ang kaniyang mukha kakaiyak.

“Lalabas muna ako ha.”

Akmang lalabas siya ngunit hinila ko ang kaniyang kamay at isinama sa aming yakapan.

Bukod kay Xeven nais ko siyang yakapin bilang kaibigan.

Kaibigan na maasahan ko.

Lahat kami ay natahimik.

Mga dalawang minuto siguro kaming nakatayo at magkakayakap. Maging si Xeven ay yakap kami ni Nikko na parang alam talaga niya na kailangan namin ang isat-isa ngayon.

Nakadama ako ng kaluwagan at kalakasan sa aking dibdib.

“ Sige na,mag-ayos na tayo papunta kay mama.“

Ngayon,bagamat may problema ay madali ko ng natatanggap na ganito talaga ang buhay.

Madaming pagsubok.

Hindi ko dapat sabayan ang karamdaman ng mama dahil kailangan kong magpakatatag.

Nakatanggap ako tawag kay Regi at maging siya ay nagulat sa aking ibinalita. Ipinahiram muna niya ang kaniyang kotse ng ilang araw upang madali akong makapunta sa ospital at trabaho.

Laking tulong din ang pagpapagamit niya ng sasakyan dahil maisasama ko rin si Xeven sa biyahe.

Ngayong umaga,ay hinatid ko muna sa ospital is Nikko at Xeven. Babalik ako agad matapos ko lang magpaalam muli sa school office na kukuha ako ng kahit isang linggong leave para maasikaso ko ang mama.

Nakarating ako ng school.

Ngunit iba yata ngayon ang atmosphere ng paligid na sumalubong sa akin.

Parang kakaiba at hindi yata gaya ng dati.

Panay bulungan ang mga nakikita ko habang naglalakad sa pasilyo na arang nandidiri na makasalubong ako mapa-co-teacher o estudyante man.

Anong nangyayari dito?

Para namang may ginawa akong di maganda sa kanila?

Hanggang sa makasalubong ko si Sophie kasama ang apat dalagang tila mga barkada niya.

“ Youre still here? I thought,my uncle fired you?!“

Pataray na sabi sa akin ni Sophie habang nagtatawanan mga kasama niya sa likuran.

“ What do you mean Im fired?“

Pagtataka ko.

“ Sir,we dont need a teacher like you here. Nakakahiya ka. I cant believe it! Na youre…youre…yuck!“

“Pervert!”

“Porn king ha ha ha!”

Sunod-sunod na salita nila sa akin.

Hindi ko alam ang pinagsasabi nila hanggang abutan ako ni Sophie ng isang papel.

Isang print out ko. Mga larawan kong nakabrief at nude photo ko noong isang linggo.

Ang masama ay nilagyan pa ito ng mga caption na hindi maganda ang dating.

DARE TO OPEN MY PACKAGE.

PLAY WITH M E…

HOT AND HORNY

LET ME TEACH SOMETHING YOU’LL LOVE

Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa pagkapahiya.

Binaboy ng caption ang larawan ko…

Paano nagkaroon si Sophie ng kopya nito?

Paano?

Tatanungin ko sana si Sophie ng…

“Simyeon!In my office!”

Si sir Abella.

Galit siyang tinawag ako.

Doon sa kaniyang opisina ay nakarinig ako ng pangungutya at pagmamaliit.

Hindi ko nakuhang ipagtanggol ang aking sarili. Bulag si Sir Abella sa mga narinig niya sa kaniyang pamangkin.

“GET OUT OF MY SCHOOL!PASALAMAT KA AT HINDI KITA IPINADAMPOT SA KABASTUSAN MO!GET OUT!GET OUT!”

Para akong ketonging pinagtulakan palabas matapos niya akong laitin.

Naeskandalo ako sa kaniyang mga sinabi habang kinukuha ko ang ilang mga gamit ko sa aking lamesa kaya maraming nakasaksi sa kaniyang paninigaw.

Tahimik na lang akong bumalik sa parking area.

Hindi ako lumilingon kahit marinig ko mga estudyanteng alam kong sinabihan ni Sophie tungkol sa aking mga larawan.

“ MALIBOG!“

“PERVERT!”

“PORN KING!”

“PHYSICS SCANDAL!”

Lahat iyon ay narinig ko.

At lahat ng iyon ay walang katotohanan.

Malinis ang kunsesya ko.

Sa aking pagsakay ng kotse ay natanawan ko si Sophie na nakatingin sa akin.

Nakangiti siya sabay senyales ng bad finger sa akin.

Hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko.

Wala akong galit na maramdaman.

Malinis ang konsensya ko.

Kaya bakit ako magagalit?

Lamang ang problemang dinadala ko sa aking pamilya kaya siguro di ko ininda ang mga sinasabi nila sa akin.

Wala na akong trabaho.

Ganito nga siguro?

Pagbumuhos ang ulan buhos nga talaga…

Nagbalik ako ng hospital para doon makalimutan ko ang nangyari.

Mali ako…

Dahil isang balita ang talagang nagpabagsak sa akin.

“ SIMYEON!ANG MAMA MO!HU HU HU! WALA NA ANG MAMA MO!“

---

“

Pag bumuhos ang ulan, buhos talaga“

Wala na bang katapusang pasakit sa buhay ni Simyeon?

Ano ba yan, naawa na ako sa bida…

Sige ,two chapters to go at sasaya na ang kwento!

ABANGAN!!!

Ps. Sa magtatanong, zach hernandez po ang name na ginamit kong model for Simyeons character.

CHAPTER 17 SHOULDER TO CRY ON

NIKKO

Inihatid muna kami ni kuya sa hospital para tulungan ang nanay ko sa pagbabantay kay tita Ramona at saka siya umalis para asikasuhin ang trabaho niya sa school.

Nabanggit niyang magpafile muna siya ng leave para makapagconcentrate sa pag-aasikaso sa kaniyang mama.

Medyo kulang pa kami sa tulog dahil maaga kaming nagising.

Naikwento ko kay nanay ang nangyari kaninang umagang paghahanap kay Xeven at yung naabutan naming tumutugtog siya ng violin sa harap ng kama.

Maging si nanay ay naiyak sa kwento ko.

Hindi ako makapaniwala na parang isang eksena sa pelikula ang nangyari sa magkapatid.

Pinapahanga talaga ako ng alaga ko.

Kahit hindi ko siya kadugo,proud ako.

Nakakainggit ang isang kapatid na kagaya ni Xeven.

Maswerte si kuya Simyeon.

Samantalang ako wala.

Pagnawala na ang mga mahal ko sa buhay ako na lang pala mag-isa matitira.

Kaya lalong napamahal sa akin si Xeven.

Nagkaroon din ako ng pagkakataong masilip ang tita Ramona.

Kahit narito na sa ospital ay mas nakakaawa siyang tingnan dahil sa mga tubong nakapasok sa kaniyang bibig at ilong.

Iba ang kaniyang kulay. Hindi normal dahil sa paghina ng kaniyang atay.

Nilapitan ako ngnisang nurse at nagsabing kailangang makausap nila ang pamilya nito.

Kinabahan ako.

Doon sa labas kami kinausap ng doctor.

Nag-iiyak na ang nanay ng malaman niyang wala ng pag-asa ang tita Ramona.

Isa o dalawang araw na lang ang ilalagi nito.

Wala ng pag-asa at tanging makina na lang ang bumubuhay sa kaniya.

Hindi na pala nagpafunction ang kidney ng tita at kumalat na rin sa atay niya ang cancer cells.

Operahan man ay wala rin magandang resulta dahil mahina ang katawan ng pasyente dahil sa cancer.

Sa komplikasyon pala mawawala ang tita.

Napaupo ako dahil dama ko na ang mararamdaman ni kuya Simyeon oras na malaman niya ang masamang balita.

Napaiyak na ako sa awa sa batang nasa harapan ko.

Awa para sa kanilang tatlo.

Bakit ba nila nararanasan ang ganito?

Mabait naman si kuya,si tita Ramona,si Xeven.

Ganoon nga siguro?

Pagmabait ka,kinukuha ka na agad.

Ang sakit naman tanggapin kung paanong paraan kukunin ang tita…

Tiningnan ko si Xeven.

Sa kawalan siya nakatingin at hindi batid na mamaya, o bukas,o sa makalawa ay mauulila na talaga siya ng tuluyan sa magulang.

Naalala ko ang sinabi niya na kanina sa kaniyang kuya na “we’ll be all right”.

Parang mas nakahanda pa siyang tanggapin ang mga mangyayari sa kanilang ina.

Hindi ko pa sila kamag-anak pero apektado na ako. Paano pa kaya kung nauunawaan na ni Xeven ang lahat.

Lalo ako naiyak sa awa sa kaniya.

Isang yakap ang ibinigay ko sa kaniya dahil kahit hindi niya alam kung bakit, ay kailangan niya ng isang yakap.

Si nanay na ang nagbantay sa loob ng ICU dahil bawal ang bata sa loob kayat sa visitors lounge lang kami naiwan.

Mag-aalas diyes umaga na,alam ko paparating na rin si kuya Simyeon.

Hanggang sa matanawan ko labas ng pasilyo na ang ilang mga nurse na tila nagmamadaling pumasok sa loob ng ICU.

Kinabahan ako ng lumabas ang nanay.

Iyak ng iyak.

Lumabas ako ng matanawan ko si kuya na parating na at papalapit na rin sa amin.

“

SIMYEON!ANG MAMA MO!

HU HU HU! WALA NA ANG MAMA MO!“

Nanlamig ang aking mga kamay ng malaman kong wala na si Tita Ramona.

Agad na pumasok si kuya sa loob kahit bawal.

Ibinigay ko si Xeven kay nanay at sinundan ko siya.

Sa loob ng ICU nakita kong nirerevive ang pasyente. Kahit alam nilang wala ng pag-asa ay inilaban ng doctor ang buhay niya.

Iyak ng iyak si kuya.

“

Ma!Mama!Mama!Mama!Please naman! Ma!“

Agad kong niyakap si kuya at tinakpan ang kaniyang bibig dshil histerical na siya.

Para siyang bata kung umiiyak.

“ Kuya…kuya…huwag…hindi ka dapat magkaganyan…alam ko masakit…pero tanggapin natin na hindi na niya kaya…kuya please…kayanin mo…“

Nanatili ang kamay ko sa kaniyang bibig upang huwag siyang makagawa ng ingay.

Hindi lang si Tita Ramona ang nasa ICU kayat pilit kong pinakalma si kuya dahil baka mag-alala rin ang ilang pasyenteng gising at mga bantay na naroroon.

Nahaharangan man kami ng kurtina,dinig pa rin ang pag-iyak ni kuya Simyeon.

Gustong ilaban ni kuya ang buhay ng kaniyang ina ngunit wala na talaga dahil sa nagflat line na ang aparatong nakakabit sa vital signs ng tita.

Tahimik na si kuya ng lumapit ito sa kaniyang inang wala ng buhay.

“ Kuya, kausapin mo siya,kahit wala ng sign ng buhay may ilang segundo pa na maririnig ka niya. Kausapin mo siya dali.“

Agad kong sabi kay kuya.

Nanginginig ang kamay niyang hinaplos  ang ulo nito.

“ Ma…hu hu hu hu…well be alright…pangako…aalagaan ko si Xeven…pangako…lalaki siyang mabuting tao…ma…i will miss you…i will miss you…mahal na mahal kita…mahal na mahal kita…mama ko…hu hu hu hu…“

Garalgal na pamamaalam ni Kuya.

Lalo akong naiyak ng may lumabas na luha sa isang mata ni Tita Ramona na parang nagsasabing paalam na sa kaniyang anak.

Agad na hinalikan  ni Kuya ang luhang bumagtas sa pisngi ng ina at iyak na lang ang maririnig sa loob ng ICU.

Wala na talaga ang tita kayat lumabas na kami ng kwarto at hinayaan sa mga nurse ang pag-aasikaso sa katawan nito.

Nagtagal pa kami sa ospital dahil sa paglilinis ng bangkay at pagpapasa ng ospital sa funerariang nakausap ni kuya.

Maging sa pagpapalibing pala ay naasikaso na pala ito ng kaniyang ina bago lumala ang karamdaman.

Lahat pala ay napaghandaan na ni tita Ramona upang hindi mahirapan ang kaniyang mga anak.

Tatlong araw lang lamay sa isang chapel at ang ikaapat ay cremation.

Ito pala ang habilin sa kanila at sa oras na makarating si kuya sa Switzerland na pinagmulan ng ina ay nais nitong doon sa libingan ng kaniyang lolo at lola ilagak ito.

Kaunti lang ang nakapunta sa unang gabi ng lamay. Mga ilang kaibigan at kamag-anak ni Kuya ang dumating. Sa ikalawang lamay ang mga nakilala ko at namukhaang kapitbahay namin.

Sa ikatlong araw ay nagtriple na ang mga nakiramay.

Si nanay na muna ang pinagbantay ko kay Xeven dahil sa dami ng bisitang aasukasuhin.

Hanggang sa may isang lalaki ang lumapit sa akin.

“ Pwede bang makausap si sir Simyeon?“

Paalam ng matandang lalaki.

Tinanaw ko si kuya ngunit tila hindi siya pwedeng abalahin dahil sa mga kasama nito sa unshang row ng mahabang upuan..

Napansin ko na ilan doon ay mga celebrity at sikat na mga modelo.

May mga kaibigan si kuya na mga ganitong tao?

“ Pwede naman hong ako na lang magsabi kay kuya Simyeon ano ho ba papaabot ninyo.Ano ho ako,yaya ng kapatid niya.“

Tiningnan muna ako ng matandang lalaki bago siya nagkwento.

“ May kasalanan kasi yung anak ng amo ko kay sir e…“

Ngayon ko naalala, ang kausap ko ngayon ay yung driver ng babaeng nagtulak kay X ko.

“ Bakit kuya,ano ho ba nangyari?“

Tanong ko.

“ Natanggal kasi si Sir Simyeon sa pagtuturo dahil sa kagagawan ni Sophie. Yung tinuturuan ni sir?🙃Noong isang araw na katatapos ko lang maglinis ng kotse,narinig ko si Sophie na may kausap sa telepono tungkol sa teacher niya. May scandal daw siyang nakita sa internet. At noong isang araw pinakalat niya yung litrato ni sir Simyeon sa school. Ayun kaya siya sinesante. Nakita ko kung paano siya sinigawan at pinahiya sa school kaya naawa ako, dahil alam kong hindi dapat husgahan ang isang tao. Si Sophie lang talaga ang maldita dahil kilala ko ang batang yun. Ilang katulong bang kasama ko ang siniraan niya dahil ayaw siyang sundin sa mga gusto nito.“

“Ibig sabihin may scandal po talaga ang kuya ko?”

“Hindi scandal yung pinakalat ni Sophie. Galing yun sa internet,parang nagmomodel nga kuya mo dun. Di ko lang maintindihan kasi ibang salita yung nakasulat sa internet. Nasilip ko yung laptop ni Sophie ng iwan niya iyon sa terrace. Tap tap model yata yung pagkakatanda ko,basta may ganun.Pakiramdam ko baka may gagawin na namang kalokohan ang batang yun at hindi nga ako nagkamali. Parang yung dalawang kasama ng kuya mo ngayon,parang nandoon din sa website na pinagkuhanan ni Sophie e.”

Tinanaw ko ang itinurong kausap ng ni kuya. Kilala ko isang lalaki doon. Isang sikat modelo nga iyon at malabong gumawa ng scandal si kuya dahil hindi siya ganoong klaseng tao.

Hindi nga kaya modelo talaga si kuya?Nabanggit na niya sa akin yun noon. Di ko lang pinansin dahil lasing siya.

Maaring gumawa ng tsismis yung Sophie na yun kaya natanggal si kuya sa pagtuturo.

Bruha talaga!

Pati mahal ko siniraan?!

“ Manong,sigurado ho ba kayo na kagagawan ni Sophie yung paninira niya sa kuya ko?“

“Oo,sigurado ako. Maldita yung anak ng boss ko. Kaya ako nandito kasi naawa ako ng mabalitaan kong namatayan pala ng ina si Sir Simyeon. Noong unang punta ko pa sa inyo, noong nagpatutor si Sophie alam ko na agad na hindi maganda ang gagawin nito sa kuya mo.”

“Sige ho,ako na ho magsasabi kay kuya pag nakakuha ho ako ng pagkakataon.”

N agpasalamat ako sa matanda at umalis din pagkatapos naming mag-usap.

Nakakainis talaga ang ginawa ng babaeng yun sa kuya ko.

Bigla na naman akong naawa kay kuya Simyeon. Dikit-dikit ang problemang nararanasan.

“ Naku!Makita lang kita sa kalye babae ka!Totorturin ko pagmumukha mo!“

Bulong ko sa aking sarili habang naghahanda ng mga sandwhich na ipapamirienda.

“ Ho

y?Sino kaaway mo?“

Si kuya pala ang nasa likuran ko na may dalang ilang kahon ng tetra packed juice.

“ Dito nga tayo?

“Ha? Bakit?”

Hila ko ang kamay niya at doon kami sa likuran ng chapel nagtungo upang makapag-usap ng solo.

“ Magatapat ka nga kuya? Bakit ka natanggal sa trabaho mo?“

“Paano mo nalaman na wala na akong trabaho.”

“Oo alam ko na… bakit ka natangal ang tanong?”

“Hayaan mo na yun wala naman yun. Makakahanap naman ako ng ibang mapapasukan e.”

“Teka muna hindi mo naman ako sinasagot e. Bakit ka natanggal sa trabaho?”

Hindi siya makasagot at nakatingin lang siya sa akin.

“ Malinis ang kunsensya mo at wala kang dapat ikahiya kuya. Alam ko ang nangyari sa school at alam ko rin na may isa ka pang trabaho bukod sa pagtuturo.“

“Alam mo ng nagmomodel ako?”

“Kanina ko lang nalaman.”

Tumahimik na naman siyang muli.

Ano ba?

Dalawang Xeven ba ang alaga ko dito?

“Kung maniniwala ka sa bintang nila sa iyo, talo ka. Alam mo sa sarili mo na wala kang ginawang masama. Meron lang malisyosong tao ang pinaratangan ka ng di maganda kaya ka siniraan. Kung hahayaan mong magpadala sa mga gusto nila, parang sinabi mo sa sarili mo na may scandal ka nga?”

“Hindi ko naman sinabing naniniwala ako sa sinabi nila kaya nasesante ako e. Ano ka ba, malinis ang kunsensya ko at wala akong ginawang masama.

Ako naman ang natahimik.

Napahiya yata ako…

Buti na lang matapang si kuya at hindi nagpadala sa mga ibinintangbsa kaniya.

“ Aba dapat lang! Kaya sa susunod kung may problema ha,pwede pakisabi lang sa akin para di ka naman nahihirapan. Hirap mag-adjust eh. Nakakainis ka.“

“Sya-sya!Oo na-oo na. Pagmay problema sasabihin ko agad sa iyo.

“Good! Ganoon talaga! Sabihin mo kaagad!”

“Opo! Para ka namang mama ko…”

Nabigla ako sa kaniyang sinabi at kapwa kami tuluyang natahimik.

Ngumiti si kuya.

Isang ngiting ilang araw kong hindi iyon nakita sa kaniya.

“Salamat ha…”

Napabuntong hininga na lang ako ng magpasalamat siya sa akin.

At talagang natahimik na ako hanggang sa lumapit pa siya sa akin yakapin ako.

“ Salamat…“

Sa pagkabigla koy di ko na alam ang aking gagawin.

Hindi ako makaganti ng yakap sa kaniya.

Ewan,baka sa awa at pagkagusto ko baka di ko na siya pakawalan…

Kaya ang alam ko sa yakap niyang ito ay tanggap na niyang wala na ang kaniyang ina at mabatid niyang may mga taong handang alalayan siya sa oras ng pangangailangan.

“ Tara,balik na tayo kuya sa loob.“

“Oo nga pala magpalamig pa ako ng mga juice.”

Magkasunod kami ni Kuya Simyeon na pumasok sa kitchen section. Inabalan namin ang paghahanda ng bigla kaming nagkatinginan dahil sa aming narinig.

Si Xeven at ang kaniyang violin.

Tinugtog na naman niya ang piyesang Ave Maria at doon sa lamayan nanggagaling ang musika.

Agad na naglabasan ang ilang kasama namin sa kusina. Lalabas din sana ako ngunit hinawakan ni kuya ang kamay ko.

“ Gumawa lang tayo dito…“

“Kuya si Xeven,baka…”

“Ibigay natin kay Xeven ang gabing ito sa huling lamay ng mama. Hayaan lang natin siya.”

Natuwa na naiiyak ako.

Nandito kami ni kuya sa kusina habang nakikinig sa napakagandang musika mula kay Xeven.

Tama si kuya Na hayaan naming handugan niya ang kaniyang ina sa huling sandali.

Tanging musika lang ang aming naririnig. Tahimik ang mga tao sa labas.

Pareho kaming nag-iiyak ni kuya at natatawa kung magkakatinginan dahil alam namin sa aming sarili kung gaano kasarap panoorin si X.

Nanatili kami sa aming ginagawa dahil ang bahagi ng huling gabi na ito ay para lamang kay Xeven at sa kaniyang pinakamamahal na ina.

---

Simula na kaya ito ng isang magandang kwento para sa ating Simyeon?

ABANGAN!!!

CHAPTER 18 THE BOY IN MY WORLD

SIMYEON

Natutuwa ako sa mga papuri naririnig ko ngayon.

“ Ang husay talaga ng kapatid mo.“

“Nakakatuwa na malamang may isa akong kamag-anak na kagaya nyong dalawa ni Xeven na sobrang bait.”

“Magsabi ka lang sa amin kung may kailangan kayo. Lalo na si Xeven ha. Alam ko na hindi mo siya pababayaan.”

Ilan lang sa iyon sa mga bati ng mga nakiramay sa aming pagdadalamhati.

Nag-iba ang atmosphere ng lamayan matapos tumugtog si Xeven ng lumabas kami ni Nikko.

Lahat sila ay pinalibutan siya.

Akala ko ay susumpungin si Xeven ngunit hinayaan niyang siya ay kamayan o halikan sa pisngi.

Alam niyang lahat ng narito ngayon ay totoo ang pakikiramay.

Lumapit ako sa aking kapatid. Lumuhod ako sa kaniyang harapan at niyakap siya,kinarga at lumapit sa puting kabaong.

Hindi ako natakot na muli kong silipin ang mama na kasama si Xeven.

Huling gabi na namin na kasama siya at bukas na ang kaniyang cremation.

Masakit na mawalan ng magulang lalo na sa inang solong nagbuhos ng lahat ng pagmamahal sa aming magkapatid.

Tanggap ka na dahil ayaw ko na rin siyang maghirap pa.

“ Salamat po mama…“

Bulong ko sa aking sarili.

“ Sleep na si mama…“

Napangiti ako sa sinabi ni Xeven.

Napakainosente niya sa mga nangyayari.

“ Oo…pagod kasi si mama kaya sleep na siya…“

Niyakap ko si Xeven at hinalikan sa kaniyang pisngi.

Pagod na nga ang mama at natuldukan  na rin ang kaniyang paghihirap.

Tanggap ko na ang pagkawala ng mama ko.

Kinabukasan ay sinunog na ang labi mga niya.

Tangan ko sa aking mga kamay ang lalagyanan ng kaniyang mga abo.

Dito sa isang moseleo namin muna siya pansamanatalang ilalagak.

Ang bilis ng pangyayari at tila parang kahapon lang kasama namin siya.

Kahit tanggap ko ng wala na si mama,nandoon pa rin ang kalungkutan.

Sa alaala ko na lang siya makikita.

Pero dito…sa puso ko…lagi ko siyang kasama.

Kasama siya sa mga itinuro niyang mga aral sa buhay…sa mga saway kung nagkakasala ako…sa mga pagtatama kung magkamali ako…kasama ko siya sa presensya ng kapatid ko.

Malungkot…oo…pero kailangan ko pa ring bumangon.

Hindi naman nasayang ang pagpapagal ng mama dahil pinalaki niya akong mabuting tao.

Mabuti akong tao dahil mabuti ang aking ina.

At proud akong siya ang aking naging ina sa mundong ito.

Sa isang maliit na pwesto ko inilagay ang lalagyanan ng kaniyang mga abo.

Isinara ko ang pintuan nito at nag-alay ng panalangin at pagpapasalamat.

“ I love you ma…“

Iyon lang ang nasabi ko bago kami umalis.

Gabi na rin kaming nakabalik ng bahay dahil sa mga bisitang isa-isa akong kinausap.

Sa pagbabalik sa bahay ay ramdam ko na naman ang kalungkutan kaya ako na ang nagprisintang alagaan si Xeven dahil abala naman si Nay Rizza at Nikko sa pag-aayos ng mga nagamit namin sa lamay.

Nang ibaba ko si Xeven mula sa aking pagkakakarga ay agad siyang nagtungo sa silid ng mama.

Tahimik ko siyang sinundan.

Doon sa paanang bahagi malapit sa kama tumayo si Xeven.

Tahimik siyang nakatayo doon.

Hinintay ko ang kaniyang reaksyon.

Nakahanda ako sa ano mang mangyayari.

“ Where is mama kuya?“

Eto na…

Inuluhod ko ang isa kong tuhod upang magpantay ang aming taas at mapagmasdan niya ang aking mukha na walang kalungkutan.

Ipinaliwanag ko sa kaniya kung bakit wala na ang mama.

“ Di ba pagod na si mama…kaya…we have to let her go…di ba…di ba lagi siya may sakit kaya nagrest na si mama. Kawawa naman si mama kung lagi siya nandito kaya nagsleep na siya…nagsleep na siya forever…“

Nag-alala ako ng biglang tumulo amg luha ni Xeven.

I tried to be calm pero tumulo na rin ang luha ko.

Nagsimulang magsenyas na naman si Xeven na siya ay bad boy.

“ Bad kasi ako e…bad kasi ako…“

Pinigilan ko si Xeven sa kaniyang ginagawa at inilapat ko ang kaniyang kamay sa kaniyang dibdib.

“ No…no…hindi ka bad Xeven…never kang naging bad…never…ang bad,yung sakit ng mama…hindi ikaw. Hindi man natin kasama ang mama…nandito naman si kuya di ba? nandito pa naman ako di ba?And hindi kita iiwan kasi…lalabanan nating yung bad na cancer…para…para lagi tayo magkasama…kaya huwag ka ng malungkot ha? Ayaw ni kuya na naiyak tayo e. Gusto ng mama kahit wala siya dapat masaya lang…“

Muli siyang humarap sa kama.

Hinintay ko kung ano ang kaniyang susunod na gagawin.

Ilang minuto siyang nakatayo doon at saka muling humarap sa akin.

Hinila niya ang kamay ko palabas ng silid at nagtungo sa sala at doon sa harap nakasarang pinto kami tumayo.

Naroon din si Nikko na nakaupo sa mahabang sofa na nagtitiklop ng ilang mga damit na nalabhan.

“ Ano gagawin natin?Lalabas ba tayo? May gusto ka ba puntahan.“

Napatingin na ako kay Nikko.

“ Ay…wait lang ha.“

Tumayo si Nikko at pumasok sa silid.

Bumalik na may dalang unan at kumot.

Inilatag niya iyon sa sahig sa harap ng pinto at inilagay sa ibabaw ang unan.

Ngayon ko nakuha na gusto pala ni Xeven na dito kami mahiga.

Nahiga kami ni Xeven.

Dito nga pala ako madalas nakakapagpahinga sa tuwing uuwi.

Ito ang resting place ko sa bahay.

Ang entradang pinto kung saan lagi akong sasalubungin ng yakap ng kapatid ko.

Ang lugar kung saan nakakabawi ako ng lakas.

Sa mga yakap at halik ng batang ito.

Muling tumayo si Xeven at lumapit kay Nikko na muling nagtitiklop.

“ Yes baby?Ano pa gusto mo?“

Hindi sumagot si Xeven.

Hinawakan niya ang kamay ni Nikko at hinila niya ito palapit sa aking pwesto.

“ Higa ka rin daw kuya Nikko.“

Nakuha ko ang gusto ni Xeven.

“ Ha? Saan ako hihiga dyan?“

“Dito ka sa gitna namin. Di ba lagi ka naman sa gitna nakapwesto?

“Kuya nagtitiklop pa ako.”

“Mamaya na yan. Masarap dito mahiga. Nakakawala ng pagod dito. Sige nakahit ilang minuto lang.”

Hinila ko na rin siya kaya wala na siyang magawa sa pangungulit namin.

Pinagitnaan namin siya ni Xeven.

Kapwa kami magkatabing nakahiga.

Si Xeven namay nakayakap kay Nikko.

Tumagilid ako upang makita ko ang ginagawa nila.

Natatawa ako dahil nilalaro ng hintuturo ni Xeven ang labi ni Nikko.

Parang sawsaw-suka pero bibig ni Nikko ang nagbubukas-sara.

Laging nahuhuli naman ang daliri ni Xeven. Kaya nagkakatawanan kami.

Sa inis yata ni Xeven ay nanggigil ito sa labi ng kuya Nikko niya at sa katuwaan ay hinalikan niya ito sa labi.

Natatawa ako dahil ako naman ang sinunod na hinalikan ni Xeven.

Napansin ko na kakaiba ang kapatid ko mula pa kanina ng lumabas kami ng kwarto.

Kanina pa siya straight kung tumingin sa amin.

Kakaiba siya ngayon.

Parang ibang Xeven ang naglalaro sa aming tabi.

Muli niyang hinalikan si Nikko pagkatapos ako uli.

Tapos si Nikko tapos ako uli.

At bigla siyang tumigil at tumitig sa aming mga mata.

Bigla siyang tumahimik.

“ Bakit,whats the problem baby?“

Tanong ni Nikko.

“Ako lagi nagkikiss e.”

Sagot ni Xeven.

“ Ay sus! Napagod din ang kapatid ko. Sige na nga ,ako naman hahalik.“

Umayos ako ng pwesto upang mahalikan ko rin si Xeven.

Pero ng bumalik ako sa pwesto…nakatingin naman siya kay Nikko.

Si Nikko namay nakatingin din kay Xeven. Tapos titingin sa akin.

“ Pati ba ako hahalikan din kuya?“

Natawa ako dahil dahandahang tinakpan na ni Nikko ang kaniyang mga labi.

Si Xeven namay pilit na inaalis ito.

Ewan ko kung anong kasiyahan ang nararamdaman ko sa mga sandaling ito dahil kakaiba ang kakulitan ngayon ni Xeven.

Ayaw ko ng tumigil ang ganito dahil kakaiba si Xeven ngayon sa dati niyang ginagawa.

Kaya maging ako ay kinulit na rin si Nikko.

“ Kiss daw ako sa iyo ha ha ha? Di ba kiss ko rin dapat si Kuya Nikko?“

Tawa ako ng tawa ng tanungin ko si Xeven.

Kaya pilit naming magkapatid na inaalis ang kaniyang mga kamay sa pagkakatakip sa kaniyang mga labi.

Wala siyang nagawa sa pagkakahawak ko.

Agad kong inilapit ang labi ko sa labi niya hanggang sa maglapat ito.

Mabilis na halik lang ang ginawa ko.

Magkalapit ang aming mukha pagkatapos.

Tila isang pulgada lang ang agwat ng aming mga labi habang nagtatawanan.

Nagkangitian kami…

Nawala ng dahandahan ang aming mga ngiti…

At nagkatitigan…

Ewan ko kung ano ang nagtulak sa akin na muli kong ilapat ang aking mga labi sa kaniya.

Hindi na ito isang laro ng halik na gusto ni Xeven.

Hinalikan ko ang ibabaw niyang labi….

At siya… sa ibaba kong labi.

Sandali lang din pero dahan-dahan kaming naghiwalay sa pagkakahalik.

At muling nagkatitigan.

Natauhan ako at biglang napahiga.

Hindi ako makagalaw.

Sa kisame ako napatulala.

Nagawa kong halikan si Nikko…ng walang pag-aalinlangan…na kahit lalaki siya ay nagawa ko….ng hindi nahihiya…ng hindi nandidiri…na…nagustuhan ko…ang halik niya.

Biglang kumabog ang dibdib ko.

Sinilip ko ang kusina sa gawing paanan namin na baka nakita kami ni Nanay Rizza.

Gusto kong lingunin din si Nikko ngunit hindi ko magawa.

Hindi rin nakilos si Nikko sa tabi ko.

Sa inip yata ni Xeven bigla siyang pumaibabaw sa aming dalawa.

Nabigla ako dahil tumama ang ulo niya sa tiyan ko.

“ Aray…ikaw talaga ha!Pinapahamak mo si kuya ha! Lagot ka sa akin ngayon. Ikaw naman ang kikilitiin ko gaya nito yahhh!“

Kiniliti ko si Xeven upang mawala ang tensyong nararamdaman ko.

Tahimik naman si Nikko na umalis sa aming tabi at bumalik sa pagtitiklop ng mga damit.

Hindi siya makakibo sa nangyari.

Tama ba ang ginawa ko na halikan siya.

Pero hinalikan niya rin ako.

Iba ang kaniyang mga matang nakatitig sa akin. Iba rin ang naramdaman ko ng titigan ko siya kaya ko siya hinalikan sa ikalawang pagkakataon.

Patay malisya na lang ako sa mga sandaling iyon.

Sana…

Sana huwag niyang masamain ang nagawa ko…

Nakatulog na sa wakas si Xeven.

Binuhat ko siya at inihiga sa aming kama.

Kabado akong bumalik ng sala.

Sa labas ay naroon pa rin si Nikko.

“ Ang nanay Rizza?“

Tanong ko.

Ang totoo di ko alam kung ano talaga ang itatanong ko sa kaniya.

“ Ano…tulog na ang nanay…gusto mo ba ng kape? Ipagtitimpla kita.“

Tumayo siya at dumaan sa harap ko.

“ Hindi…wag na…patulog na rin ako…“

Mali yata ako ng hanapin si nanay Rizza.

Magkaharap tuloy kaming nakatayo ni Nikko.

Hindi ako makatingin sa kaniya.

Hindi rin siya mapakali kaya bumalik siya sa lagkakaupo.

Hindi ko rin alam ang gagawin ko.

“ Ummm..mauna na akong matulog ha…kung pagod ka na…ummm…magpahinga ka na rin…ano…thank you pala kanina sa chapel…“

Ngumiti lang siya.

Papasok na muli ako pero may naalala ako kanina.

“ Napansin mo ba si Xeven kanina?“

Umupo ako sa katapat niyang sofa.

“ Paanong napansin?

“Kakaiba si Xeven kanina e.”

“Paanong kakaiba?”

“Yung kilos niya,yung mga tingin niya. Parang hindi si Xeven kanina e?”

Natahimik si Nikko.

“ Oo nga..kung di mo sinabi sa akin yan di ko siguro mapapansin. Kakaiba siya kanina. Sobra ang inter-action niya. Lalo ng nung…nung…“

Natahimik na naman kaming muli at nagkatitigan.

Mas matagal ngayon ang pagtititigan namin na para bang pinag-aaralan ang bawat reaction sa tuwing nagtatama ang aming mga mata.

Sabay kaming napatayo.

“ Ummm…ano…magpahinga ka na rin…ano…umm…umm…sunod ka na lang ha…dito sa…ano…tabi ko…sa tabi namin ni Xeven matulog…kasi baka hanapin ka mamaya nun e…ano…ahhh…mauna na ako ha…“

Pinagsasabi ko?

Nstataranta ako…

Agad akong pumasok ng silid at naiwan sa labas si Nikko.

Nahiga na ako at naglaan ng espayo sa gitna namin ni Xeven kung saan laging nakapwesto si Nikko.

Inayos ko ang unan at inihanda ang kumot na gagamitin niya.

Narinig ko ang kaniyang paglakad papasok ng silid ay bigla akong nagtulugtulugan.

Nakiramdam ako sa kaniyang mga gagawin.

Nagbukas nga cabinet.

Ipinasok niya siguro ang mga damit ko na natiklop.

Ilang sandali ay pinatay ang ilaw.

Dahandahan siyang kakapakapa sa dilim na tumabi sa aming kalagitnaan.

Patagilid siyang nahiga paharap kay Xeven.

At si Xeven,kahit tulog ay yumakap na agad sa kaniya.

Masyado yatang malaki ang space na inilaan ko dahil parang wala naman yata akong katabi sa layo nila sa akin ng ilang pulgada.

Nahiya naman akong lumapit at dumikit kay Nikko.

Naghalo-halo na nararamdaman ko.

Yung kay mama.

Tapos yung nangyari kanina.

Gusto ko sanang umusod papalapit sa kanila pero di ko magawa.

Tanging paa ko lang ang nailapit ko at naidikit sa paanan ni Nikko.

Ewan ko kung ano itong nararamdaman ko?

Parang masaya na ewan.

Na parang okay na ako ngayon sa aking pagtulog.

Kahit wala akong kayakap.

Ang mahalaga…may kasama ako.

---

Simula na love story next chapter!!!

ABANGAN!!!

CHAPTER 19 A FUNNY STORY

NIKKO

Nakakadalawang araw pa lang ang nakalipas buhat ng mailibing ang tita Ramona.

Sa mga araw na iyon ay naging tahimik si kuya Simyeon pansin ko.

Nag-alala ako na baka masyado niyang namimiss ang kaniyang mama. Iba kasi siyang magpakita ng affection kay tita Ramona.

Noon laging niya itong sinisilip kahit alam niyang may kasama sa kwarto. Papasok at hahalik,tatabihan at kukuwentuhan ng mga nangyari sa maghapin niyang pagtatrabaho. Parang bata kung makadikit at maglambing.

Maging sa kapatid ay pinaparanas niya ang pagiging malambing. As in sobrang lambing basta mapasaya lang si X at ang ina.

Maski ako nakatikim ng sweetness niya. Di ba nga pati ako nahalikan.

Napapangiti tuloy ako kapag naaalala ko yung hawak niya ang mga kamay ko at maglapat ang aming mga labi.

Grabe,ang lambot ng kaya ng mga labi niya?!

Hindi ko maexplain ng madali yung naramdaman ko ng mga sandaling iyon.

Yung biruan lang na smack tapos inulit pa?

Yung ikalawang kiss na ginawa niya, hindi na biro yun pakiramdam ko.

Kaya nalilito ako kay kuya Simyeon.

Ayaw kong isipin na gay or bi din siya dahil hindi iyon ang pagkakakilala ko sa kaniya noong una akong dumating dito.

Oo magkasama kami lagi. Nakikita ko kung paano siya kumilos,magsalita o makisama. Nakita ko na ang ugali niya. Pati nga yung… sandata niya nakita ko na.

Nayakap na niya ako, tulog man o gising.Pero sa kalasingan lang yun o sa sobrang saya.

Expressive lang talaga siya sa narararamdaman.

Masaya man o malungkot.

Hindi siya nahihiyang umiyak kahit may ibang tao.

Parang sa mama niya…sa kapatid…at sa kaibigan.

Ganoon din kaya siya sa iba?

Naiilang tuloy ako pagsasapit ng gabi dahil magkatabi na naman kami kung matutulog.

Ako, alam ko may nararamdaman ako para sa kaniya. Ang malaking tanong ay ang nararamdaman niya kung ano talaga.

Ayaw ko namang manamantala sa nangyari sa amin noong halikan niya ako. Mamaya mali lang ako ng akala at baka ako pa mapahiya sa bandang huli.

Tapos ngayon, lagi pa siyang walang imik.

Miss na miss na nga niya siguro ang tita Ramona.

Kaya medyo ingat din ako sa mga kilos ko.

Oras ng pananghalian at abala kami ng nanay sa pag aasikaso sa aming kakainin.

Pinaghugas ko si Xeven ng kaniyang mga kamay sa banyo gaya ng lagi niyang ginagawa.

Naihanda ko na ang mga niluto ng nanay at hindi pa nalabas si kuya sa kaniyang silid. Maging ang alaga ko ay hindi pa rin nabalik.

Pinuntahan ko na sila upang tawagin para makakain.

Bago makarating ng kwarto ni kuya ay madadaanan ko muna ang banyo.

Nagtataka ako kung bakit ang tagal naman lumabas ni Xeven.

Bukas ang pinto ng masilip ko at naroon pa rin si X.

Nakatayo lang siya sa harap ng toilet. Akala ko ay umihihi lang pero hindi naman siya nagbabawas. Naroon lang siya nakatayo at nakatingin sa toilet.

“ Uy, X.kakainin na. Did you washed your hands?“

Hindi siya tumingin bagkus ay itinuro ang loob ng toilet.

Curious ako na sumilip sa loob ng toilet kung bakit at ano ang itinuro niya.

Nagkatinginan pa kami ni Xeven.

Isang butiking nakalutang sa loob nito at pagod na yata sa kakalangoy sa toilet bowl.

Hindi ko alam ang gagawin.

Sakto namang dumaan sa kuya sa harap ng banyo.

“ Ano ginagawa nyo dyan?“

Sinilip niya ang tinitingnan namin at saka kami nagkatinginan.

Ipa-flush sana ni kuya laman ng toilet ngunit maagap kong napigilan ang kaniyang kamay.

“ Huwag,ano ka ba! Nakakaawa naman.“

Sigaw ko.

“ Paano maalis yan dyan?“

Tanong ni kuya.

Wala kaming maisip kung ano ang gagawin.

Di namin napansin na tatlo na pala kaming nakaluhod sa harap ng toilet.

Paano ba to?

Kinuha ni kuya Simyeon ang toilet brush at pilit pinapakapit doon ang kawawang butiki ngunit natatakot lang ito at nagkakakawag.

“ Kamayin mo na kaya?“

Mungkahi ko.

“ Ikaw nakaisip,di ikaw kumamay?“

“Sus! Takot ka lang yata sa butiki eh!”

“Hindi ako takot sa butiki,nadidiri lang ako sa toilet. Hindi ka ba nadidiri sa toilet?dyan tayo na poopoo tapos kakamayin.”

“Ang arte ha? Kuya kinakamay ko paglilinis ng toilet, kaya malinis na malinis yan.”

“E di ikaw na humuli sa butiki.”

Eh takot ako sa butiki!

.“

Pareho na kami natahimik ni kuya dahil kahit magkaiba ang kahinaan namin,hindi namin maisasalba ang kawawang butiki.

“ Kuya,help save the lizard. Kawawa naman baka hinahanap na siya ng mama niya…“

Nagkatinginan kami ni kuya Simyeon sa sinabi ni Xeven.

Hindi kami nagpapahalata kay Xeven sa aming pagsesenyasan ng mukha kung sino sa amin ang kukuha sa butiki na nasa toilet.

Hanggang hawakan ko na ang isa niyang kamay .

“ Dalawa tayo? “

Sabi ko.

“ Bakit dalawa tayo?“

Mahigpit ang hawak ko sa kaniyang kamay kaya di siya makabawi.

“ Ang lagay ako lang luloblob ng kamay?Dalawa tayo dapat. Takot ako sa butiki ikaw nadidiri kaya patas lang. Dalawa tayo!“

Bigla kong inuloblob ang magkahawak naming kamay sa toilet upang mahuli namin ang butiki.

Ang laki ng mga mata ni kuya Simyeon. Hindi siya makapaniwala sa ginawa namin. Halos hindi maipinta ang kaniyang mukha sa pandidiri na ang isa niyang kamay ay nakalublob sa saluhan ng dumi.

Ang cute ng mukha niya kung paano mandiri. Nakapikit pa ang isa niyang mata kasabay pa ng pakagat sa kaniyang mapulang labi.

Pinaglabanan ko naman ang takot ko sa butiki dahil sa pagmamakaawa ng alaga ko.

“ Huwag mo ikukuwento ang ginawa natin ha! Sinasabi ko sa iyo! Huwag na huwag mo kukuwento sa ibang tao ang ginawa ko!“

Tawa ako ng tawa sa sinabi niya. Nanginginginig pa ang kamay niya ng mahuli namin sa aming mga kamay ang butiki.

Magkataklob ang mga kamay, dali-daling tumayo at patakbong nagtungo sa labas.

Doon sa garahe ay sabay kaming nagbukas ng aming mga palad at pinalaya ang butiki na agad namang gumapang sa dingding.

Tatlo kaming nakatingala sa kisameng sinusundan ang paggapang nito tungo sa kaniyang kalayaan.

Nagkatinginan kami ni kuya at nagkangitian, at sabay muling tumingin sa kisame.

Dahil sa nangyari sabay pa rin kaming natawa sa aming naranasan.

Tawa lang kami ng tawa.

Natatawa yata kami sa aming pagkataranta kanina.

Nagkatuksuhan pa kami sa aming mga kaduwagan. Madiriin siya at ako sa butiki.

Basta mga ganoong hayop, takot ako.

Pero kanina…

Nakaya ko?

Nagawa ko yun dahil kay kuya?

O dahil kay X?

Nakakatawa.

“Tara na X, lets wash our hands.”

Aya ko sa alaga ko.

“ Ako di mo yayain maghugas ng kamay?“

Napangiti ako kay kuya sa tanong niya.

“ Hugas ka na rin ng kamay at baka si ka pa makakain sa ginawa mo. Grabe dalawa na alaga ko ha.“

Bumalik kaming tatlo ng banyo. Sabay sabay kaming naghugas ng kamay.

Inuna ko si Xeven na sabunin ang kaniyang kamay.

“ Ako din!“

Parang bata si kuya na siningit ang kaniyang kamay sa gripo.

Talaga naman.

Wala na ako nagawa at maging kamay niya ay hinugasan ko na rin at sinabon. Pinasabon niya ng maigi ang kaniyang kamay. Lahat ng singit ng kaniyang mga daliri nilinis ko kaya medyo natagalan pa kami ng kaunti.

Pagkatapos ay sabay sabay na kami lumabas muli ng banyo.

Sa hapag kainan ay nakwento namin kay nanay ang nangyari at maging siya ay tawa ng tawa sa nangyari.

“ Kaya pala kanina nagtataka ako bakit kayo nagtakbuhan sa labas. Akala ko may itatapon kayong bomba sa pagmamadali.“

Ang sarap ng aming pananghalian.

Ang aming niluto.

Ang ulam.

Ang kwentuhan.

Ang tawanan.

Ang saya ni kuya Simyeon.

Kahit papaano nakakangiti at nakakatawa na siya.

Kahit bakante na ng tuluyan ang silya na para sa Tita Ramona ay natatanggap na rin niya ang lahat.

Unti-unti ng bumabalik ang dating Simyeon na nakilala ko sa simula kahit dalawang araw pa lang na nailibing ang kaniyang mama.

May kinang na ang kaniyang mga mata.

Nangingingibabaw na rin ang boses niya sa kabahayan sa tuwing kukulitin si X.

Lihim akong natutuwa kung tinitingnan ko siya.

Masakit ang pagkawala ng Tita Ramona.

Mamas boy ang panganay niyang anak kaya ganoon na lang ang lungkot ni kuya Simyeon sa pagkawala nito.

Pero hindi na ako nag-aalala.

Kaya na rin ni kuya.

Nalagpasan na rin niya ang kalungkutan.

“Nay Rizza,bukas ho pupuntahan ko yung inaaplyan kong trabaho.

Kayo na po muna bahala.“

Napatingin ako kay kuya habang sunusubuan ko si Xeven.

“ Kaya mo na ba ang magtrabaho uli?“

Tanong ng nanay.

“ Aaplayan pa lang po yun nay Rizza. Bale kung sakali po matanggap maghihintay pa po ako ng bagong school year o kung kailangan talaga nila ng teacher agad-agad pwede ng ako magsimula. Nabanggit kasi ng dati kong classmate na pwede daw ako mag-apply sa kaniyang pinapasukang school.“

“Kung kaya mo na iho sige lang. Hayaan mo isasama ko dasal ang apply mo.”

“Salamat ho, nay Rizza.”

Pagkatapos ng pananghalian ay si kuya naman ang nagbantay kay Xeven habang ako ay nagliligpit ng aming pinagkainan.

Ang nanay naman ay pinagpahinga ko muna sa kaniyang kwarto.

Sa aking paghuhugas ng plato,naisip ko na tama si kuya na bumalik na muli sa dati niyang gawain. Ang magturo.

Natutuwa ako na nalulungkot.

Oo,nakakamove on na siya sa pagkawala ng ina. Nalulungkot lang ako at hindi na naman namin siya madalas makakasama sa bahay kung muli siyang babalik sa trabaho.

Papasok at uuwi na lang lagi.

Masarap sanang lagi siya kasama.

Ibig kong sabihin…kasama sana lagi siya ni Xeven. Unti-unti pa lang namin nakikita ang potential ng bata at gusto ko na naroon siya na saksihan ang mga iyon.

Nakadagdag pa sa mga alalahanin ko,paano kung may bagong Sophie na namang dumating sa buhay ni kuya Simyeon.

Magandandang lalaki si kuya at imposibleng walang sino man ang magkagusto sa kaniya.

Nalulungkot ba ako?

Sige na.

Nalulungkot ako at hindi ko rin siya madalas na makakasama dito sa bahay.

Iniisip ko pa lang na magtatrabaho na siya, parang masakit sa dibdib at baka balang araw ay may iuwi na siyang babae at ipakilalang nobya na pala niya.

Paano yun?

Paano na kami?

Paano na si Xeven?

Paano na ako?

Ngek.

Ano ba itong naiisip ko?

Imbisyosang palaka naman.

Paano ba naman ako magugustuhan ni kuya?

Asa pa.

“ Kuya Nikko?Tapos ka na dyan?“

Saktong nagpupunas na ako ng mga kamay ng silipin ko si kuya na tumatawag sa akin.

Naroon na naman ang dalawang magkapatid sa may pintuan na magkayakap na nakahiga.

“ Nahiga na naman kayo dyan ng hindi naglalatag ng sapin. Malalamigan ang likod ng baby ko eh.“

Si Xeven ang baby na tinutukoy ko.

Nagtungo ako sa silid at kumuha ng comforter at dalawang unan. Pinatayo ko sila upang mailatag ko ang aking mga inilabas at saka ko sila muling pinahiga.

Oras na kasi ng tulog ng bata.

Nahiga ang dalawa ngunit may espasyo sa kanilang pagitan.

Tinapik pa ni Xeven ang pwestong iyon para doon ako mahiga.

“ Kaya nga kita tinawag kasi sleep na daw tayo.“

Napatingin ako kay kuya.

Wala sa akin na humiga sa pagitan nila. Ganito naman lagi. Ang pagitnaan ng magkapatid na ito.

Nahiga ako ng patagilid,kaharap ni Xeven at si Xeven ay nakayakap sa akin.

“ Nahihirapan ka ba kuya,kaya ka magtatrabaho na?“

Tanong ko sa aking likuran.

“ Paanong nahihirapan? Ano ka ba?Kahit dalawa kayo dito sa bahay ng inay mo okay lang sa akin. Kahit magtatlo pa ako ng trabaho basta may kasama lang…kami dito sa bahay. Lalo na si Xeven. Gustong-gusto ka niya kaya wala akong plano na paalisin ang isa sa inyo.“

“Hindi naman iyon ang ibig kong sabihin.”

Naramadaman kong tumagilid din siya sa aking likuran.

“Ibig ko bang sabihin kung nalulungkot ka pa, kaya gusto mo na agad magtrabaho.”

Paliwanag ko sa aking tanong.

“ Nalulungkot din naman. Pero ito na talaga ang realidad e. May mawawala may dumarating. Kailangan lang talaga magmove on para na rin para sa kapayapaan ng mama ko. Alam ko kung saan man siya ngayon. Ayaw niyang malulungkot kami. Kailangan ko ring magtrabaho. Siempre ano kakainin ni Xeven?Paano ko kayo masusuwelduhan ng Nay Rizza? Ano nganga na lang?“

“Pwede namang di mo na ako swelduhan e. Okay naman yung natatanggap sa iyo ng nanay. Napagkakasya naman namin yung sahod niya noon pa.”

Muli siyang gumalaw.

Pumatong ang braso niya sa aking tagiliran. Hinimas niya ang ulo ng kaniyang kapatid na nakayakap sa akin.

“ Hindi nga sapat ang sweldo mo sa mga ginagawa mo sa amin e. Ayaw ko ring samantalahin ang kabaitan mo. Mahirap alagaan si Xeven kaya kahit papaano dapat may insentives ka rin nakukuha. Yun naman talaga ang usapan noon di ba? Kaya ka nga narito.“

Hindi ako makasagot.

Usapan noon kaya ako narito?

Noon yun…

Iba na ngayon kung bakit ako narito.

Napalapit na ako kay Xeven.

Si kuya…napalapit na rin siya sa akin.

“ Huy…hindi ka na nagsasalita. Tulog ka na ba?“

Yugyog sa akin ni kuya.

“ Malapit na, kaso ginising mo naman ako.“

“Nagkukuwentuhan pa tayo eh.Tutulugan mo naman ako agad.”

Dahan-dahan ako humarap kay kuya. Ingat na baka magising si Xeven.

Kinakabahan ako.

Pero napatigil ako ng makita ko sa kisame ang tatlong butiking magkakasama.

“ Kuya…“

Napatingin din siya sa nakita ko.

“Buo na pamilya nila…”

Isa sa butiking naroon ang iniligtas namin kanina.

Muli na niyang nakasama ang mga mahal niya sa buhay. Kung hindi siguro dahil sa aming kabayanihan sa  baka nalungkot na ang dalawang butiking tila magulang niya o kaibigan.

“ Huwag kang iipot ha..matutulog pa kami.“

Natawa ako sa sinabi ni kuya sabay kumpas ng kaniyang kamay para bugawin ang tatlong butiking nasa kisame.

Akala ko ay aayos na siya sa pagkakahiga ngunit ibinalik niya ang kaniyang bisig payakap…sa aking tagiliran.

Nag-init ang aking tainga.

Kung alam nyo lang ang kaba sa aking dibdib sa mga sandaling ito.

Ramdam ko ang kaniyang kamay na pilit akong pinapaharap sa kaniya

Malumanay akong sumunod.

Hanggang sa magtapat ang aming mga mukha.

Nagkatamaan ang aming mga paningin.

Natahimik ako…

Unti-unting lumalapit ang kaniyang mukha…

Hindi ko kaya…

Ipinikit ko ang aking mga mata.

Hanggang sa maramadaman ko ang init ng kaniyang paghinga at ang muling paglapat ng kaniyang labi sa labi ko.

Mas matagal ngayon ang halik niya.

Halik na ginagantihan ko.

Hindi na ito isang laro ng kulitan.

Hindi pa ako nakakakatulog at hindi  ito isang panaganip.

Ayaw ko ng tumigil ang mga sandaling pangyayari, ngunit gumalaw si Xeven sa aking likuran kaya bigla akong tumalikod.

Tulog na tulog si Xeven.

Hinanap nya lang ang pagkakayakap ko sa kaniya.

Hindi nagpatalo si Kuya Simyeon dahil nanatili pa rin ang kamay niyang nasa tiyan ko.

Magkadantay din ang aming mga paa…

“Matulog na muna tayo ha…”

Nakangiti akong tinatapik-tapik ang puwetan ni X.

Muli kong naramdaman ang halik ni kuya sa batok ko.

“ i love you Nikko…“

Nawala na ng tuluyan ang kaba sa aking dibdib at napalitan ng hindi maipaliwanag na kaligayhan.

Mahal ako ni Kuya Simyeon…

“ I love you too kuya…“

Isang mahinang boses at himas sa brasong nakayakap sa akin…

---

Umpisa na ng love story natin.

Paano kaya magmahal si Simyeon?

May pagbabagong mangyayari sa buhay ni Xeven at Simyeon sa susunod na tagpo.

ABANGAN!!!

AUTHORS NOTE:

Sorry po kung natagalan ang update dear readers.nagtetraining na po kasi ako sa trabaho. Puyat lagi kaya si gaano nakakagawa ng story. Pero gagawin ko po ang lahat kahit paano naisisingit ko ang pagsusulat. Salamat po muli sa walang sawang paghihintay.

CHAPTER 20 QUESTIONS

SIMYEON

I keep asking my self why?

Bakit nagawa kong halikan si Nikko?

Bakit ganoon na lang ang nararamdaman ko sa kaniya?

Maging siya?

Hindi siya tumutol sa halik ko.

Ngayon lang ako nakaramdam ng ganito.

Is this how to fall in love?

Kung ganito nga…

Kay Nikko ako nahuhulog.

Why?

Alam ko nagsimula ito noong nagkatampuhan kami at sunduin namin siya sa Laguna.

Akala ko ang paghahanap ko sa kaniya ay para lang sa kapatid ko.

I know i missed him noong hindi siya natulog dito.

Basta may naramdaman ako noong wala siya sa aming tabi.

Doon nagsimula ang naramdaman ko lalo pa ng samahan niya ako sa pagluluksa ko sa mama.

Dahil sa kaniya madali akong nakabangon at tanggapin ang pagkawala ng pinakamamahal ko sa buhay.

Naging kakampi ko sa mga naranasan kong problema.

Im falling for a guy.

Does that mean,im gay?

Gaya ni Dax…ni Ivon…ni Regi?

And Nikko…he’s gay too.

I know he’s gay and he has this “thing” on me.

Halata sa mga tingin niya.

And I dont judge people base sa sexuality,kulay, o kapansanan.

Hindi ako nakipagrelasyon kanino man noon, dahil busy ako sa pag-aaral at trabaho.

O dahil wala talaga akong hilig sa babae?

Hindi ko alam, gay na ba ako?

Maybe beacause walang father figure na nagturo sa akin?

Maybe sinusuklian ko lang ang mga nagagawa ni Nikko?

Sinuklian ko ng ganito…

And i liked it..

I love him…

Yes…

I love Nikko.

Hindi ko maipaliwanag.

Ganito nga siguro ang magmahal?

Nag-iba na ang pakikitungo ko sa kaniya mula ng hapong natulog kaming tatlo sa may living room.

Nang halikan ko siya.

Iba na ang pagtingin ko sa kaniya at sa sarili ko.

Wala akong makitang masama sa ginawa ko dahil ginusto ko.

Noong una ko siyang halikan at ng magkatitigan kami, iba na ang naramdaman ko sa sarili ko.

That i can love a person no matter what gender it is.

No matter what sexuality it is…

At ng halikan ko siyang muli.

Doon ko narealize…that i love him.

Hindi ito tanong sa aking sexuality.

I love the person because…just because i love him.

Wala talagang batas na pinipili ang pag-ibig.

Kailangan ko pa bang sagutin kung gay or bi ako?

Maybe?

And why not?

Yung iba nga nagmahal ng pera,ng kagamitan,ng bisyo,ng straight.

Bakit hindi ako kay Nikko?

Masaya ako sa kaniya.

Yun siguro ang sagot.

Masaya ako.

Mas masaya ako ng masabi ko sa kaniya ang naramdaman ko.

I love Nikko.

I LOVE NIKKO…

I LOVE NIKKO!!!

After kong masabi  ang nararamdaman ko kay Nikko, mas lalo pa kaming nagkalapit.

Normal man kami kumilos sa bahay ay nandoon yung bagong nararamdaman namin para sa isa’t-isa.

Three days pa lang kami.

Wala ng tanungin kung kami na nga ba talaga. Basta kami na.

Normal sa sa umaga at sa harap ng nanay Rizza,pero sa gabi at bago matulog,iba na.

Mas malaya kaming i-express ang nararamdaman namin.

Kiss,holding hands,sweet talks,biruan at yakapan,mga ganun.

Kahit nga kung tahimik lang kaming nakahiga at walang salitaan okay na ako. Nararamdaman naman namin kung ano meron kami.

“ Ipaalam na ba natin sa nay Rizza na tayo na?“

Tanong ko kay Nikko ng makatulog na ang yakap niyang kapatid ko.

“ Ano di ka na makasagot?Paalam na natin?“

Ulit ko sa tanong.

“ Pabor naman sa akin na magsabi tayo kay nanay kuya. Ang iniisip ko kasi ikaw.“

“Bakit natatakot ka ba na baka temporary lang itong nararamdaman ko?”

“Hindi,naku hindi! Hindi lang ako makapaniwala na nakahanda kang talikuran yung ineexpect ng iba sa iyo. Kasi yung ipapaalam mo sa nanay madali lang. Mauunawaan tayo nun. Paano kung sa ibang tao na? Nakahanda ka ba?”

Hindi ako makaimik.

Paano ng ba?

Paano ang ibang tao?

Ano ang sasabihin nila?

“ E di sa mama mo lang…siguro huwag na muna nating isipin yung iba. Importante di tayo nagtatago kahit dito sa loob ng bahay.“

Natahimik siya.

Niyakap ko siya at hinalikan sa noo.

“ One at a time siguro bago tayo mag out. I know mabilis ang nangyayari. Bago lang din sa akin ang nararamdaman ko. But what can i do? Sa ito ang nararamdaman ko sa iyo. Ayaw mo ba?“

“Para kang tanga.Ano bang klaseng tanong yan?”

Nakangiti siya sa akin.

“Yiiiieeee,nahuli kita!kinikilig-ha ha ha!”

“Kuya wag ka maingay…”

Kiniliti ko siya sa tagiliran.

Hindi siya makalaban dahil sa pagkakayakap niya sa kapatid ko.

“ Pagnagising ang bata dun kita patutulugin sa masters bedroom.“

Tinigilan ko na ang pangungulit sa kaniya.

“ Basta ha magsabi na tayo kay nay Rizza.“

Muli ko siyang hinalikan sa noo at umayos ng pagkakayakap sa kanilang dalawa bago matulog.

Kinabukasan habang sabay-sabay kaming nag-aagahan ay sinabi na namin kay Nay Rizza ang napag-usapan namin ni Nikko.

“Kayo ng dalawa? Kayo ha,wag nyo ako niloloko?”

Diskumpiyado ang nanay Rizza sa nalaman sa amin ha ha ha.

Nakangiti lang kami pareho ni Nikko habang nakain.

Hindi na inulit ni Nikko ang sinabi niyang may relasyon na kami.

“ Ewan ko sa inyong mga bata kayo,pati ako binibiro nyo. Kumain kayo ng kumain. Talagang mga batang to.“

Ayaw talaga maniwala ng nay Rizza.

Basta kami, nasabi na namin ang totoo. Kung di man siya maniwala,magulat na lang siya pag unti-unti na niyang makita ang pruweba.

Matapos kumain ay tinulungan ko ng magligpit si Nikko ng plato.

Magkatabi kami.

Siya ang tagasabon ako ang tagabanlaw.

Hindi ko natiis at hinalikan ko sa tagilirang ulo si Nikko.

Sinadya ko iyon para makita ng nay Rizza habang pinapainom niya ng vitamins si Xeven.

“Ay!Ay!Ay!kayo na nga!?Di nga kayo nagbibiro?!Ay!Ay!Ay!”

Sabay na kami napalingon ni Nikko.

“ Hala ang nanay?Kanina ayaw maniwala.Makahisterical naman.Pati bata ngugulat sa inyo eh.“

“Paanong di ako magugulat? E hinalikan ka?Ay!!!!Ano ba yan!!!Kinikilig ako!”

“Nay naman,nakakahiya ho!”

Nakangiti na lang ako sa diskusyon nila.

Masaya ang nanay Rizza para sa amin.

Naalala ko ang mama.

Siguro gaya ng kay nay Rizza ang reaction niya kung malalaman niyang kami na ni Nikko.

Mauunawaan niya ako.

Dahil mahal ako ng mama gaya ng pagmamahal ni nay Rizza kay Nikko.

“ Huwag mong aawayin si Simyeon ha,mamaya iwanan ka niyan.“

“Ano ba nay,tama na ho. Over na ha. Over!”

Nahiya na rin ako at pinagpatuloy ko na ang pagbabanlaw ng mga plato.

Masaya ako dahil malaya kami na kami ni Nikko ipakita sa nanay Rizza kung ano ang namamagitan sa amin.

Mabait talaga ang nanay Rizza. Alam niya kung ano ang sekswalidad ni Nikko. Di lang siya makapaniwala na maging kami agad.

Maski naman ako ganoon din.

Di rin ako makapaniwala na ganito pala ako.

Ganoon talaga eh.

Kung saan masaya ang puso ko,doon ako.

Isa pa,mahal niya ang kapatid ko. Tinanong ko na rin ang sarili ko noon.

May tatanggap ba sa akin kung nariyan si Xeven?

Kung maikakasal ba ako,maisasama ko ba ang kapatid ko.

Ayaw kong malayo kay Xeven kaya kailangan ko ng tunay na tatanggap sa  aming dalawa. Package kami. Hindi pwedeng wala ang isa.

Kay Nikko ko nakita iyon. Kaya marahil nagkagusto ako sa kaniya. Nakahanda siyang isakripisyo ang lahat para sa aking kapatid.

Ramdam ko rin na mahal niya ako.

Nakikita ko…

“i love you.”

Bulong ko sa kaniya.

Sinagi na lang niya ako ng bewang at mukhang asar na asar na siya sa kasiyahan ng nanay niya.

Kinabukasan ay nakatanggap ako ng tawag sa dati kong kaklase tungkol sa inaaplyan kong position sa school nila.

Sa kasamaang palad ay hindi ako natanggap. Nanlumo ako dahil nakaabot din pala sa school na iyon ang balitang may nude photo scandal ako.

Hindi ako nagalit o sumama ang loob. Hindi ko na nilinaw sa kaibigan ko ang katotohanan tungkol sa mga larawan. Mukhang pati siya ay naniwala yata. Nagpasalamat na lang ako sa effort niya.

Naikwento ko kay Nikko ang nangyari.

“ Demonya naman sa lupa yang gumawa sa iyo ng tsismis na yan,oo! Ano pangalan nun?Sophie?Nanggigigil pa rin ako pagnaalala ko pagmumukha ng babaeng yan. Nakakainis!“

Galit na galit si Nikko.

“ Hayaan mo na…okay lang.“

Ewan ko…parang nawalan yata ako ng pakiramdam na magalit mula ng mawala ang mama.

Para sa akin kasi dapat i-enjoy ang buhay. Dapat laging masaya kahit ano ang ipukol sa iyo.

Yung may peace at joy.

Yung nakakatulog ka ng mahimbing.

Yung walang nasasagasaang tao kahit ikaw na ang minamaliit.

Ganoon talaga eh.

Sabi nga ni Nikko,may demonyo minsan lupa.

Pero may mga anghel din.

Ayan si nanay Rizza at si Nikko.

Ang mga lolo at lola niya.

Lalo na ang kapatid ko.

Sila ang mga anghel ko dito sa lupa.

Pasasaan din at may katapusan din ang paninira sa akin.

Isang buwang wala akong trabaho bilang guro pero kumikita naman ako bilang modelo.

Nakakawalong photoshoot na akong naibubook ni Regi.

Magpapasalamat talaga ako sa mga ginawa niyang pagtulong sa amin.

Mabuti na lang kahit papaano ay natututustusan ko ang mga pangangailangan namin sa bahay.

Si Nikko,hindi niya tinanggap ang sweldo niya. Kahit anong pilit ko ay tumatanggi siya. Hindi na daw kailangan.Kesa sa mapunta sa tampuhan ay kay nanay Rizza ko na lang inabot ng hindi niya nalalaman.

Akala ko ay tatanggihan din ako ng matanda. Sinabi na lang niya na isusubi niya ang inabot ko.

Isususbi? Itatabi…ahhh okay.

Ang lalim ng tagalog ng nanay Rizza.

Mula ng maging kami ni Nikko mas naging exciting ang aking pag-uwi galing studio.

Dalawa na silang naghihintay sa pintuan. Tatlo na kaming magkakatabi na nakahiga at nagkukulitan.

Pero parang dalawa ang karelasyon ni Nikko.

Ako at si Xeven.

Minsan kasi parang nagseselos si Xeven kung nakikita niyang kayakap ko si Nikko ng hindi ko namamalayang gising pa pala siya.

Natatawa ako dahil sa akin pa yata nagseselos ang kapatid ko.

At least secure ako dahil mahal ni Xeven ang mahal ko.

Hay naku…basta pagkasama sila,wala na…lunod na ako sa pagmamahal nilang dalawa.

Isang araw ng may schedule kami ng check up ng mga ngipin ni Xeven sa kaniyang dentista.

Habang naghihintay na tawagin kami ay nilibang na muna namin ang manood ng TV sa waiting area.

Hanggang sa napanganga ako sa isang commercial ng isang informative show.

“Sa sabado sa Jesica Sojo-isang batang genius sa larangan ng musika na nag-alay ng tugtugin sa lamay ng kaniyang ina, viral ngayon sa internet…”

Si Xeven ang nabanggit sa commercial at kuha iyon sa huling gabi ng lamay ng mama. Abala kami ni Nikko noong mga gabing iyon kaya di ko nakita ang pangyayari.

May media palang lihim na kinunan ang kapatid ko…

Mas nagulat ako sa sumunod na sinabi ng host.

“ … At bida ngayon sa abroad ang kaniyang kapatid na isa palang sikat na modelo. Hindi lang dito sa Asia kundi maging sa Europa. Kilalanin sila. Yan at ang iba pang mga kakaibang kwento sa Kapuso mo Jessica Sojo!“

Nagkatinginan kami ni Nikko.

Nakaupo si Nikko sa gitna namin ni Xeven.

Hindi ako nagkamali sa nakita ko. Pareho kami ni Nikko ng napanood.

Sabay kaming tumingin kay Xeven na walang kaalam-alam sa nagyayari dahil hindi niya pansin ang TV sa dingding.

“ Kuya…bukas na pala ipapalabas yun!“

Hindi ko alam ang nararamdaman ko.

Walang sama ng loob.

Wala akong galit na naramdaman sa ginawa ng media.

Kumuha lang sila ng tiempo na makunan si Xeven noong tumugtog ito para kay mama.

Hindi ako galit dahil parang gusto ko ring ipagyabang ang ginawa ng kapatid ko sa mama sa huling lamay.

Pero ang tanong bakit kasama ako?

Sikat ako?

Agad kong tinawagan si Regi.

Alam pala niya ang nangyayari.

Hindi niya sinabi sa akin.

Gusto niya akong masorpresa.

“ Hindi ko sinabi sa iyo na sikat ka na ngayon sa europe. Sa Milan,Italy,sweden! Kaya sunod-sunod ang booking mo.Eto pa! Gusto kang kunin ng Boom Models Agency. Sa Milan ang agency na yun. Pupunta sila ng Japan para sa isang Fashion show at gusto nilang doon ka rumampa as go see. Sa catwalk ka nila panonoorin at pagnagustuhan ka nila pipirma ka na as exclusive model. Ganoon sila. Sa rampa sila namimili ng mga freelance model. Simyeon kung ano man ang plano mo di kita pipigilan. Masaya ako at isa sa mga alaga ko ay may mararating.Grabeh!Ilang Linggo kong itinago ang offer sa iyo para masurpresa ka kasi nga yung talent scout ng channel 7 nagpunta dito. Nakita ka nila sa viral video ng kapatid mo,nakilala ka daw sa fashion magazine. E may pangalan ka na palang ginagawa sa abroad ng di natin alam kaya pati ikaw napasama sa ibabalita nila…hello?Ano…nandyan ka pa ba?Hello?“

“Nandito pa ako..a.hindi lang ako makapaniwala. Ako,may offer ng…milan yun…international…”

“Magtataka ka pa? E international naman yang looks mo. Kaya nga di ako nagdalawang isip na lapitan ka at alukin na magmodel e. So next week,bale tuesday ang sched ng flight mo to Japan. Kasama ako dun para iintroduce ka sa agent. 4 days tayo dun dahil may rehearsal pang dadaanan.

“Hindi ko alam ang sasabihin ko…”

“Ay ano ba! Simyeon!Sikat na male model ka na! Ha ha ha!” Hindi ito isang panaginip o biro!“

Nagpasalamat ako at nagpaalam kay Regi sa magandang balita niya.

Hindi pa rin ako makapaniwala sa nangyayari.

Hindi ko maikwento ang ang lahat kay Nikko. Pero mahigpit ang hawak ko sa kaniyang kamay.

Mahigpit dahil sa kasiyahan.

Maisasaayos ko na ang buhay naming magkapatid.

Bukas…

Bukas ko na lang ipagtatapat ang lahat kay Nikko tungkol sa magandang balita na ito, pagkatapos naming mapanood ang tungkol sa amin ni Zeven.

Nais ko siyang masurpresa…

…..

Bongga!!!

Malapit ng makarma Yung babae dyan!

ABANGAN

AUTHORS NOTE:

Sorry kung natagalan ang update. Nasa training po kasi ako kaya lagi puyat po. Sa mga bagong followers ko,di ko sadya na di kayo replayan,pero maraming thank you lalo na sa mga nagcomment at votes sa mga mga stories ko. Basta salamat po.pag may time na po reply ako sa inyo ng pasasalamat. Love you all!!!

CHAPTER 21 NEW LIFE

NIKKO

Hindi magkamayaw ang mga tao ng pumasok kami ng covered court ng subdivision.

Nagulat ako sa dami ng mga taong nakakakilala kina kuya Simyeon at Xeven.

Ngayon namin mapapanood ang report tungkol sa magkapatid.

Walang TV kina kuya kaya naisipan ni tatay Kanor at ng brgy.captain na maglagay ng pojector screen sa basketball court at sama-samang panoorin ang sikat na magkapatid dito sa lugar.

Parang fiesta sa dami ng tao at sina kuya Simyeon at X ang mga artistang bisita.

Doon kami pinaupo sa unahan. Tabi-tabi kaming apat kasama ang nanay. Sa dami at ingay ng mga tao ay kumandong na lang sa akin ang alaga ko.

Pinaghandaan yata ng baranggay ang gabing ito para masaksihan ng lahat ang kwento ng magkapatid.

Pinatay ang mga ilaw upang makita ng malinaw ang palabas sa wide screen.

Wala akong alam sa mangyayaring palabas kaya excited ako.

Tumahimik na ang lahat ng magsimula na ang programa.

Teaser pa lang ng headlines ay nagsimula na ang hiyawan sa katuwaan.

Sino ba namang hindi maeexcite ng ipakita agad si kuya.

“ Teacher na male model pa? Isang gwapong highschool teacher, sikat ngayon sa ibat-ibang panig ng mundo bilang isang modelo.Kilalanin si Simyeon…“

Lalong nayanig ang lugar ng ipakita ang tungkol kay X na natugtog ng violin sa lamay.

“… at kasabay ng pagsikat niya ay ang kaniyang bunsong kapatid na isang henyo naman sa pagtugtog ng violin. Yan ang iba pang mga kaabang-abang na istoya dito sa Kapuso mo Jesica Soho.”

Tinakpan ko na ang mga taenga ni X at napapalingon na siya sa ingay ng mga manonood.

Natigil lang  sila ng sawayin na ng kapitan.

Pinapawisan ang mga palad ko sa kasiyahan ng magsimula na ang unang kwento.

Sumisikat na modelo pala si kuya sa ibat ibang bansa. Walang interview na ginawa sa kaniya. Mga feature article lang sa mga magazine at ilang larawan. Nakakadismaya lang ng ipakita sa palabas na isa siyang guro at ipakita pa ang school na dati niyang pinapasukan. Dahil pribado si kuya sa buhay at kahit sikat, kung sino-sino na lang ang iniinterview. Nakita ko pa ang bruhang Sophie na mukhang tanga habang iniinterview yung isang matanda na mukha namang walang alam sa kuya ko.

Halatang nakikisakay lang mga ito sa kuya ko.

“ Proud kami kay sir Simyeon at naging part siya ng aming school.“

Ano daw?

Proud?

Gusto kong magmura sa pinagsasabi ng matandang yun sa mga kasinungalungan.

E siya yata yung nakwento sa akin na nagpalayas sa kuya ko ah?

Letse at nakabalandra pa mukha ng Sophie na yan.

Minsan sablay talaga ang palabas na ito e.

Mas tanggap ko pa yung nagmumultong barko,o yung pusang manananggal,yung nanganak ng ahas,o kahit na yung spirit questor nilang nakakatawa sa pinagsasabi.

Matatanggap ko pa yun para sa sensationalism.

Pero yung school,at yung ininterview…naku ha. Letse sila.

Nagkatinginan kami ni kuya ng ipakita na ang mga sumikat niyang larawan sa ilang magazine.

Napayuko na lang siya ng may ilang mga kababaihan at binabae na tila kinilig ng makita ang mga larawan niyang naka-underwear,sportwear at formal wear.

Kinilig naman ako dahil ang gaganda naman talaga ng larawan niya at di mo aakalaing,sa isang maliit na subdivision lang nakatira ang lalaking ito at sikat pala sa ibang bansa.

Ipinakita rin yung sceene ng umiiyak siya sa naupload kong video sa facebook habang pinapanood si Xeven sa pagtugtog. Doon nila nakilala si kuya na isang modelo pala kaya maging siya ay isinama na sa kanilang kwento na dapat ay kay Xeven lang.

Double feature ang palabas dahil magkapatid ang gumagawa ng trending ngayon sa publiko.

“ Kung gaano kasikat ang kuya,hindi rin pahuhuli ang bunso niyang kapatid sa larangan ng musika.Sa pagbabalik ng Kapuso mo Jesica Soho…“

Muling nagsigawan ang mga tao ng magcommercial.

Parang kandidato si kuya Simyeon ng lapitan at kamayan ng ilang mga nakasaksi sa pinalabas.

Kilig na kilig ang ilan at hindi na nakuntento sa pakikipagkamay at humalik pa sa pisngi at may nagpaselfie pa.

Unti-unti ko na tuloy nararamdamang sikat na nga talaga ang kuya…

Nakakapanibago.

Sa ilang buwan kong pagtigil sa kanila marami na akong nakikitang mga mata na naakit sa kagwapuhan niya.

Lalo pa ngayon.

Dyosko…sorry at may nauna na sa inyo.

Proud ako.

Muling naupo ang mga tao ng bumalik na ang programa.

Si Xeven na ang topic.

Kakaiba ang reaction ng mga tao ng ipalabas na ang tungkol sa alaga ko.

Kanina ay may sigawan,ngayon naman ay katahimikan.

Ipinakita doon ang viral video niya. Kung paano siya pinag-usapan. Nagpalakpakan naman ang ilan ng ipakita sa interview si tatay Kanor tungkol sa talento ni X. Maging isang child expert sa case ni Xeven ay napahanga  kahit special child ay isang genious pala sa musika.

Nilingon ko ang ilan sa likuran. Ang iba ay tumutulo ang luha ng ipalabas na ang eksenang nag-alay ng tugtugin si Xeven sa kaniyang ina.

Hindi namin napanood ang pagtugtog ni Xeven ng mga oras na iyon dahil abala kami sa kusina ni kuya.

Naiyak ako sa kwento ng kanilang buhay.

Maging si kuya at nanay ay naiyak na pala.

Ang ganda ng kuha ni Xeven sa video.parang eksena sa isang pelikula. Tahimik ang mga nanonood doon hanggang sa matapos. Kahit isang disintonadong tipa ay wala kang maririnig na tila isang recording ang pinatugtog. May kaluluwa ang musikang ginagawa ni Xeven na huhuli sa iyong kamalayan.

Kahit sa mga oras na ito,kahit may ilang nakasaksi na sa tagpong iyon ng lamayan ay nararamdaman pa rin ang  mensaheng ginawa ni Xeven.

Natapos ang palabas at tahimik ang lahat.

Mga hikbi at singhot lang ang aking naririnig hanggang sa muling magbukas ang mga ilaw ng court.

Tumayo si kuya at lumuhod sa harap ng kandong kong bata.

Nakatingin lang sa kawalan si Xeven ng tumayo ito at lumapit sa kaniyang kuyang lumuluha sa kasiyahan.

Nagyakapan silang dalawa na sinabayan ng malakas na palakpakan ng mga tao.

Ewan at parang nagkakaisa ang mga damdamin ng mga narito sa court. Masaya sila para sa magkapatid at hindi sila nagkagulo sa kasikatan ng dalawa.

Alam nila ang kundisyon ni Xeven.

Nagapasalamat ako dahil hindi lang sa talento nagfocus ang palabas kundi sa mga bagay na dapat unawain sa kondisyon ng isang kagaya ni Xeven.

Nagbigay sila ng awareness sa kalagayan ng bata.

Hindi man nila malapitan, makamayan o mabati ay kuntento na silang makitang masaya ang alaga ko sa kaniyang ginagawa.

Para talagang fiesta pagkatapos ng programa dahil may pakain pa pala. Nakakatuwa dahil nag-ambagan pa ang ilang mga naroroon sa pagkain. May pansit,puto,sandwhich, at juice.

Ang ilan ay may nagregalo pa kay Xeven ng laruan at mga damit. May ilang senior din na nagpabot ng cash para sa kaniya.

Hindi na makatanggi si kuya dahil sa suportang natatanggap nila sa mga tao.

Hinilingan siya ng kaunting pananalita na kaniya namang pinaunlakan.

Tumayo siya sa stage at inabutang ng mikropono.

Patuloy ang pagkuha ni kuya habang nagsasalita.

“ L

ubos ho akong nagpapasalamat sa mga taong nagmahal sa amin. Sa mga taong hindi tumangging tanggapin ang kapatid ko sa kanilang mga tahanan. Sa mga taong yumakap sa kalagayan ni Xeven. Sa mga mababait na batang gusto siyang makalaro. Kay tatay kanor na nagtuturo sa kaniya. Nagpapasalamat ho ako sa ginawa ninyo para sa amin. Wala hong paglagyan ang kasiyahan ko…kahit kailan lang nawalan kami ng nanay ay naroon kayo para alalayan kami…maraming salamat po…“

Muling nagpalakpakan at naghiyawan ang mga tao.

Alam ko, simula na ito ng pagbabago sa buhay ng magkapatid.

Sikat na ang dalawa kong mahal sa buhay.

Natapos ang pagtitipon at isa -isa na kaming nag-uwian.

Bukang-bibig pa rin kung gaano kagaling si X at ang kasikatan ni kuya Simyeon sa aming mga nakasabay habang naglalakad papauwi.

Nagmarka sa kanila kung paano sila pinalaki ng kanilang ina kaya nanatiling mapagkumbaba si kuya.

Tanging pasasalamat naman ang laging sinasabi ni kuya Simueon sa kanila.

Nakarating kami ng bahay.

Bago matulog ay nilinisan ko muna si X ng katawan,pinagsipilyo at binibihisan ng pangtulog.

“ Salamat ha…“

Pinapanood pala ako ni kuya habang inaasikaso ko si X.

Hindi ako sumasagot.

“ Uy…sabi ko salamat.“

Di pa rin ako nasagot.

Lumapit siya sa aking likuran at inabot ang kaniyang kapatid na nasa harap ko.

Napayakap sa akin si Xeven ng ilapit kami ni kuya sa kaniya.

“ Sabi ko salamat…di ka naman nasagot e.“

“Sikat ka na kasi. Kaya nakakahiya ng lumapit sa iyo.”

Inuntog ni kuya ang noo niya sa ulo ko.

“ Baliw.“

“A ng bibig mo,may bata.”

“ Sorry …“

Tinulungan na ako ni kuya sa pagbibihis kay X at saka kami tabi-tabing nahiga sa kama gaya ng dati.

Noon naiilang ako kapag pupuwesto sa gitna nilang magkapatid dahil kay kuya.

Pero ngayong involve na kami sa isat isa ay wala na. Malaya niya akong nayayakap,nahahalikan,natatandayan. Maging ako ay ganoon din sa kaniya.

Wala pang nangyayari sa aming pagtatalik.Ni hindi ko pa nga siya nahihipuan.

Ayaw ko no!

Nakakahiya kaya.

Mamaya sabihin niya atat ako.

Di rin ako ganoon.

Hahayaan ko na lang na ang araw kung handa na kami sa mga ganoong bagay.

Sa ngayon masaya ako ng ganito.

Ang makilala pa siya ng lubusan.

“ Sinadya kong di ka banggitin kanina nung nagthank you ako sa court. Gusto ko kasi personal. “

Tahimik akong nakikinig sa kaniya.

“ Thank you sa lahat ng ginawa mo sa kapatid ko…sa akin…sa amin. Thank you sa nanay mo. Salamat sa pagmamalasakit nyo para makabangon kami agad…“

Napangiti na lang ako sa mga sinabi ni kuya.

Hindi naman ako mapaghanap na tao. Kahit hindi na niya ako pasalamatan alam ko naroon lang kami sa likuran niya. Lalo na ako.

“ Kuya bakit…bakit mo ako gusto…bakit ka nagkagusto sa akin?“

Siya naman ang ngumiti.

“ Bakit hindi? Una mabait ka. Inaalagaan mo kami. Nakita ko yung dedication mo sa kapatid ko. Tinanong ko na sa sarili ko noon,paano kung magkaasawa ako? Paano si Xeven? Ayaw kong umabot sa puntong papipiliin ako kung sino ang mahal ko. Mayroon kasing ganoong tao sa buhay. Isa pa narealize ko rin na pwede rin pala ako magmahal kahit hindi babae. Narealize ko pwede pala ako magmahal…na mahalin ka…basta ganoon…naramdaman ko na lang na pwede mahal kita.“

Ramdam na ramdam ko ang mga binitiwan niyang salita.

“ Ako rin naman. Ang totoo iniiwasan ko mainlove sa iyo. Parang ang hirap mo kasi abutin.“

“Huh?Bakit naman?”

“Una sa gwapo mong yan madami ako kalaban,mabait ka,sweet,humble,matalino,mabait,family oriented,down to earth.”

“Ganoon? Hindi naman ako perpekto ah. May mga bagay din akong nagagawang mali.”

“Yun ang gusto ko rin sa iyo. Di ka marunong magtagi ng damdamin. Masyado ma matapang ilabas ang nararamdaman mo.”

“Kaya nga ako nagsabi sa iyo agad na mahal kita e.”

Yumakap ako sa kaniya sa kasiyahan.

“ May ipapaalam pala ako sa iyo…“

“Ano?”

“ Sa martes kasi nakabook ako papunta ng fashion show sa Japan.“

Isang magandang balita ang simabi sa akin ni kuya. Hindi ako tumutol sa pagpapaalam niya dahil career na niya ang pinag-uusapan dito.

Sino ba ako para pigilan siya.

Ito na ang simula ng pagbabago sa buhay nila kaya dapat lang akong nasa likuran bilang suporta.

Masaya ako para sa kaniya.

Isang halik ang ginawad ko sa kaniyang labi bilang assurance na ako na ang bahala sa kaniyang pag-alis.

---

Araw ng martes at nagpaalam na si kuya sa amin. Hindi kami makakapaghatid sa airport dahil sa may pagsasanay si X sa kabilang bahay ng violin.

Maaga sinundo si kuya ng kaniyang talent manager.

Hindi namin inilihim kay Xeven ang pag-alis ng kuya niya dahil sa klase ng trabaho at paniguradong mapapadalas ang pag-alis nito.

“ Xeven,alwas listen to kuya Nikko ha. Ilang days lang ako mawawala. Tapos uuwi ako agad ha.“

Magkayakap ang dalawa.

Pagkatapos ay ako naman ang niyakap ni kuya.

Nagulat ako ng halikan niya ako sa labi sa harap ng kasama niya at sa harap ng nanay ko.

“ Ikaw na muna bahala sa baby mo ha. Tatawag ako pagdating doon. Babalitaan din kita kung successful ba tayo o hindi.“

“ Ano ka ba? Siempre good news yan pag-uwi mo. Ikaw pa. Gwapo gwapo mo tatangghihan nila?Sino ba mawawalan? Basta galingan mo dun ha.“

Muli niya akong niyakap.

Pagakatapos naman sa nanay at muli kay Xeven.

Hinatid na namin sila sa sasakyan.

Masaya ako sa pag-alis ni kuya, pansamantala lang siya mawawala at naniniwala akong sa pag-uwi niya ay tuluyan ng mababago ang buhay nilang magkapatid.

Nakakapanibago ang unang araw ng wala si kuya.

Instant celebrity ang alaga ko.

Dumadami ang nga taong bumabati kay Xeven kung nakikita kami sa harap ng bahay.

At ngayong hapon ay papunta kami kay tatay Kanor para sa kaniyang practice.

Nasa harapan kami ng bahay ni tatay Kanor ng may humintong sasakyan sa harap ng bahay nina kuya ng lingunin ko.

Kilala ko ang kotseng iyon.

Bumaba ang bintanang salamin nito at tinawag kami ng nakasakay at tinawag niya si X.

“ Hi baby?Nandyan ba si sir Simyeon?Kasama ko kasi si Uncle. Gusto sana namin siyang makausap.“

Ang bruhang babae,nagbalik!

Pinapasok ko kay tatay Kanor ang bata sa loob at ako na ang kakausap sa bisitang dumating.

Sinadya kong bagalan ang lakad ko.

Nakangiti akong lumapit bilang isang mabait na kasambahay.

Nasilip ko na may kasama pala ang pokpok. Yung matandang lalaking nainterview sa napanood namin.

“ Umm boy,nandyan ba ang amo mo?

Si Simyeon. Gusto ko sana siyang makausap e,di kasi niya sinasagot ang mga calls ko. Ano nandyan ba siya?“

Boy?

Tinawag nila akong boy?

Teka nga…

“ Di pala kayo sinasagot e,e di tantanan nyo na ng kakatawag.Ano ho bang pakay nyo sa kuya Simyeon ko?“

“ Hey!Bastos ka ah?Binabastos mo tito ko!“

Sabat ni Sophie.

Ay, bastos talaga ako.

“ Kung plano nyong pabalikin ang kuya ko sa bulok nyong school sorry kayo. Dapat lang kayo bastusin dahil sa mga ginawa nyong pang-aalipusta sa kuya ko!Hindi ba pinagtabuyan nyo pa kuya ko at ginawan ng kwento ng kung anu-ano? Na halos ipagtulakan nyo palabas ng opisina nyo? Kamamatay lang ng nanay niya ng tanggalin nyo sa trabaho ng hindi kinukuha ang side niya?Tapos ngayon gusto ninyo siyang makausap?

“Iyon nga iho…gusto sana naming magsorry at pabalikin siya sa school.”

Yung matandang lalaki naman.

“ Ay naku,hindi na ho. Huwag na ho!Sikat na ho kuya ko. Busy na yun.Nakasakay na ngayon yun ng eroplano papuntang Japan para sa isang fashion show. Huwag na ho kayong mag-aksaya kausapin kuya ko!“

“Mayabang ka ha!Sino ka ba?

Ano ka ba nila?Katulong ka lang nila ah!“

Uy,minaliit na naman ako…

“ Gaga!Hindi ako katulong dito,yung nanay ko ang katulong,ako ang yaya. Ang yaya ng batang itinulak mo noong isang araw. Yung genius na batang sinaktan mo! Alam ba ng tito mo na inakit mo ang kuya ko noong nagpatutor ka kay kuya?Yung mga litrato ng kuya ko,alam rin ba niya na ikaw ang gumawa ng tsismis sa kaniya? Ipapaliwanag nyo ba yun sa kaniya? Naku huwag na, sa akin lang hindi ko na kayo papasukin ng bahay. Yaya lang ako dito. At kapag wala ang amo,ako ang nasusunod. Sorry to say pero hindi na ho babalik ang kuya ko sa school nyo!“

“

Gago ka pala eh

!“

Bababa pa ang bruha pero itinulak ko na ang pinto pasara upang hindi siya makalabas.

“ Noon pinalagpas kita ha,mabait pa ako ng lagay na yon. Oras na bumaba ka ng kotse baka next school year pustiso na yang mga ngipin mo. Umuwi na kayo.

Hindi na makaporma ang magtiyo dahil may mga taong nanonood na pala sa aming pagtatalo. Narinig pala nila ang ginawa nila sa kuya ko at kay X.

“ Tawagin nyo nga yung security,huwag na kamong papasukin yang nga yan dito sa subdivision!“

“Yan pala yung nanakit kay Xeven eh!Maldita pala talaga!”

“Sapakain na yan!”

Mga narinig ko sa aming kapitbahay kung gaano rin sila nairita sa mga dumating.

Madami silang makakabangga sa teritoryo ni Xeven.

Natakot yata ang matandang kasama at inutusan na yung matandang driver na nakausap ko sa lamayan.

Lihim niya akong kinindatan at nginitian.

Kakampi ko rin ang mamang driver.

Halatang inis din siya sa mga amo.

Umalis ang sasakyan at talagang hinatid ko ng tanaw hanggang sa makaliko palabas ng gate.

Napatawa ako dahil kahit paano nakaresbak ako sa babaeng yun at sa tiyo niya.

Nagpasalamat naman ako sa aming mga kapitbahay sa pagkampi nila sa akin.

Wala na ang mga bad vibes kayat bumalik na ako muli kina tatay Kanor para bantayan ang alaga ko.

Ay ang saya-saya!

Kala nila uubra sila sa akin!

---

Papunta ng Japan si Simyeon para sa kaniyang modelling stint.

Ano kaya ang magandang balita ang pasalubong niya sa kaniyang pagbabalik?

Forever na kaya ang saya ni Nikko?

---

“… nasa japan po ngayon si Simyeon…bale kasamabahay po nila…sige po…mga friday nandito nandito na si Simyeon. Friday na lang po kayo magpunta dito. Sige po…opo…pagtumawag po sasabihin ko na bibisita kayo sa kaniya…ingat po.”

At ibinaba na ni nanay Rizza ang telepono.

---

Sino naman yung parating kina Simyeon?

ABANGAN!!!

CHAPTER 22 PROMISED LAND

SIMYEON

This is it!

Huling practice namin ngayon sa pagrampa at tanging ako lang ang pinoy na lalakad sa fashion show na ito.

Hindi ko alam kung ano bang mangyayari pagkatapos.

Ilang oras na lang magsisimula na show.

Maigi na lang at na-orient ako ni Reginald sa mga dapat gawin.

Nakakagulat ang connections ng agency at madali nila akong napapunta dito sa Japan para lang makasama sa fashion show.

Gagawin ko ang lahat para matapatan ko ang expectations nila sa akin.

Sana ay makita nila ang hinahanap nilang feature sa akin bilang modelo.

Kailangan ko lang talagang lakasn ang loob ko para sa aking mga pangarap.

Para kay Xeven.

Dalangin ko na hindi akong umuwing bigo.

May ilang minuto pa kaming nalalabi kaya lalong nagkagulo sa back stage. Isang beses lang akong lalakad suot lang ay isang swimwear kaya di ako gaanong nai-stress sa mga kaganapan.

Inayos lang ang aking buhok,konting make up at shower mist na pinahid sa buo kong katawan para kumintab. Hindi gaya ng iba kong mga kasama na natataranta dahil hindi sukat ang sapatos o may alteration pang inaayos sa mga damit.

Nilapitan ako ni Regi upang kamustahin.

“ Relax lang mamaya ha.“

Ngumiti ako sa paalaala ni Regi.

“ Oo nga e,kinakalma ko lang sarili ko. First timer kasi. Sanay kasi ako sa photoshoot lang e.“

“Okay lang kabahan,huwag lang magkakalat. Basta kaya mo yan.”

Nakadagdag ng lakas ng loob ang pagsama sa akin ni Regi. Dahil kung ako lang baka umatras na ako sa kaba.

“ Tanungin kita ha, kailan pa kayo ni Nikko?Nagulat kasi ako ng halikan mo siya nung bago tayo umalis sa inyo e.“

Napangiti ako lalo ng sumagi sa isip ko si Nikko.

Oo nga pala.

Isa rin siya sa nagpapalakas ng loob ko kaya nakakayanan ko ang ganito ka at-ease.

Isa siya sa gusto kong pasalubungan ng magandang balita kung sakaling magustuhan ako ng agency.

“ Sorry kung hindi ko nabanggit sa iyo na kami ni Nikko. Ang totoo ako ang unang bumigay sa kaniya e.“

“You mean nag out ka sa kaniya?”

“Parang ganoon na nga siguro…Regi, i know nagtataka ka na…na were walking on the same path. I know maiintindihan mo ako. I love Nikko. Why? Masaya kasi e…masaya siya kasama. Yung hindi ako nahihiya sa kaniya. Hindi ko maexplain yung feelings. I thought he’s just a friend. A good friend na masarap kasama.Pero iba yung nararamdaman ko. Ang bait kasi niya and mahal niya ako, mahal siya ng kapatid ko.”

Si Regi naman ang napangiti.

“Di na ako mag-uurirat ha,mukhang inlove ka nga kay Nikko. Sabagay,mabait naman talaga siya. Cute din naman kayo magkasama.

Nagulat lang ako kasi open ka sa nararamdaman mo. Si

Dax kasi,kahit kami di siya ganoon ka-showy in public.May limitations pa rin pagdating sa publiko.“

Nauunawaan ko ang sinasabi ni Regi.

Siguro kung lalabas at ipakikita kong masaya ako sa aming relasyon mauunawaan siguro kami ng publiko. Hindi na bago sa karamihan sa same sex relation.

May nanghihinayang,mga nagtatanong,mga natatawa o naiinis.  Sila kasi yung mga taong nabubuhay sa pantasya at kwento ng Cinderella at Snow White.

Na ang isang Prince Charming ay para lang sa Prinsesa.

And they lived happily ever after…

Sa pagsasara lang ng kwento mababasa yun.

Sa amin ni Nikko…nagsisimula pa lang kami.

Sana,kapwa kami nakahanda sa kung ano man ang mga kakaharapin namin.

Tinawag na kami ng fashion coordinator.

Bumalik naman sa audience seat si Regi at naiwan na ako sa back stage.

Pinapila kami isa-isa sa isang tabi para mag-abang sa aming tawag.

Kasama ako sa second set. Mauuna ang sports wear.

Malakas na tempo ng musika,mga click ng camera at ilang palakpakan mula sa mga manonood ang naririnig ko.

Di naglaon at kami na ng mga kasama ko ang sumunod. Ako lang ang asianong kasama nila.

Nakakakaba…

Eto na.

Binigyan na ako ng go signal na lumabas.

Wala ako makita ng lumakad ako.

Nakakasilaw ang mga flash ng camera at spotlight na nakatutok sa akin.

Isang mahabang pulang carpet ang nilakaran ko at tanging swimwear lang suot ko.

Lumakad ako na parang walang nakakakita sa akin.

Na parang ako lang ang tao sa mundo na walang pakialam.

Umabot ako sa dulo..bahagyang tumigil…ito ang pakiramdam na ang lahat ng mga mata ay sa akin nakatingin.

Huhusgahan ako sa kanilang nakikita.

Gaya ng paghuhusga sa amin ni Nikko.

Tumalikod ako at muling bumalik sa aking pinagmulan.

Parang rampa ang buhay. Nasa backstage ang tunay kasiyahan. Yung babalik ka na napagtagumpayan mo ang paglakad.

Nang nakataas ang noo at masaya.

Natapos ang palabas at binati kami ng  fashion designer sa aming ginawa. Tagumpay ang show.

Katatapos ko lang magbihis ng lapitan ako ni Regi. Hinila niya ako palabas ng event room at nagtungo kami sa isang lounge area.

Naroon ang ilang mga models na nagkakasiyahan. May selebrasyon pa lang nagaganap.

Sa isang VIP room kami pumasok.

Dalawang lalaki at isang babaeng italyano ang mga nag-uusap.

Nasa kamay ng isa ang portfolio ko na puno ng aking mga larawan.

Kinabahan ako dahil sila  ang mga agent na sinasabi sa akin ni Regi na gustong kumuha sa akin.

Pinakilala ako ni Regi at pinaupo.

Ako agad ang kanilang tinanong.

Background interview sa simula. Pagkatapos ay nireview ang videong kuha nila sa naganap na rampa ko kanina.

Nagulat din ako ng panoorin din nila ang viral ng kapatid ko noong nakita ko siyang nagpapractice. Ito yung kung saan ako naluha sa kasiyahan.

Gusto kong maiyak dahil lahat sila yata ay nahipo ng eksena na iyon.

Pagkatapos ay katahimikan.

Lahat sila ay nakatingin sa akin.

Nanlalamig ako sa kaba…

Hanggang lahat sila ay sabay-sabay na nagngitian.

Inilabas ng italyanong babae ang isang papel.

Isang kontrata ang inabot sa akin.

Kontrata na exclusive lang akong magmodel sa kanila at ang agency ko sa pilinas ang may karapatan lang na magbigay sa kanila ng aking mga larawan.

Nalula ako sa nabasa ko,dalawang taon ang nakasaad sa papel. Dalawang taon nilang kukunin ang serbisyo ko sa pagmomodel. Maging sa halagang babayaran ay sobra-sobra sa inaasahan ko. Libre ang ticket sa eroplano at hotel accomodation.

Maari  akong personal na pumunta sa ibang bansa kung kailangan o di kaya ay sa agency ko na lang sa pilipinas sila makikipagcoordinate para sa aking mga gagawin.

Ilang papeles din ang pinapirma sa akin,bagong bank account ,life insurance at health benefits.

Kakaiba talaga ang trato ng mga banyaga sa kanilang modelo. Hindi gaya ng iba sa Pilipinas na minsan ay inaabuso pagdating sa trabaho o sa kikitain.

Natapos kami sa mainit na pakikipagkamayan.

Tuwang-tuwa si Regi dahil sa biyayang lumapit sa akin. Maging kasi siya ay damay sa nangyari. Kinuha din siyang modelling agent ng mga boom agency. Iba ang kontrata na ibinigay sa kaniya pero mukhang masaya siya sa nakasulat doon na kasunduan.

Ang huli ay may sikat na jeans endorsement na imomodel ko sa susunod na buwan.

Maiinit daw ako ngayon sa Milan kaya  may project ng nakapila.

Hindi talaga ako makapaniwala sa nangyayaring ito sa akin.

Kung buhay lang ang mama…

Kung buhay lang sana siya tiyak na ikatutuwa niya ang balitang ito.

Alam ko,sa puso ko…ginagabayan niya ako sa kabilang buhay.

“ Salamat mama…“

---

Matapos ang fashion event sa Japan,kinabukasan ng bandang alas tres ng hapon ay nakauwi na si Simyeon ng Pilipinas.

---

Masaya akong sinalubong ng mga kasama ko sa bahay.

Sabik akong muling mayakap si Xeven.

Halos maiyak ako sa pananabik na ikuwento sa kaniya ang magandang balita na nangyari sa akin.

Sabik din si Nikko at nay Rizza sa aking mga kwento.

“ Masaya ako para sa iyo iho. Sana tuloy tuloy na ang swerte nyong magkapatid.“

“Salamat ho nay Rizza.”

Siempre hindi rin ako makakalimot sa mga pasalubong ko sa kanila.

Matapos ang ilang kwentuhan ay doon na muna ako nagpahinga sa aking silid kasama si Nikko at Xeven.

Ako ngayon ang pinapagitnaan nilang dalawa.

Nakahilig ang ulo ni Xeven sa aking dibdib at nakaunan naman sa aking braso si Nikko.

Tahimik lang kaming nakahiga.

Napagod yata ako mula sa biyahe. Kasi naman sa eroplano pa lang isip na ako ng isip kung paano ko ikukuwento ang mga nangyari sa akin.

Mababago na ang buhay namin magkapatid. Masesecure ko na ang kinabukasan niya kahit papaano.

Bandang ala sais ng gabi na kami lumabasng kwarto ng tawagin kami ng nanay Rizza para sa aming hapunan.

Nabanggit ng Nay Rizza na darating pala mamaya ang tiyahin ko. Si Tita Guada. Lasta week pa pala siya nakarating dito ng Pilipinas at nais kaming makitang magkapatid.

Si Tita Guada ang kapatid ng mama ko.

Sa america na siya namuhay mula ng makapag-asawa. Close na hindi close na kapatid ng mama. Sa okasyon lang kung magparamdam. Yung huli,patay pa ang mama ng magpaabot siya ng tulong.

Siya lang ang kapatid ng mama kaya welcome siyang bumisita sa amin.

Pagakatapos noon ay pinauna ko ng matulog si Nikko at Xeven.

Kasama ko si Nanay Rizza na hihintayin ang pagdating ng balikbayang bisita.

Sa text kami nag-uusap kung saan at paano matutunton bahay.

Hangang sa may isang van ang huminto sa aming tapat.

Ito ang sasakyang naghatid kay tita.

Lumabas kami ng nanay Rizza upang salubungin sila.

Si Tita Guada na nga.

“ Oh my God! Simyeon!How are you!“

“Mabuti po,tita.”

Humalik ako sa kaniyang pisngi.

Aalalayan ko sana siya sa pagbaba ng may mapansin akong nakaupo pa sa loob ng sasakyan.

May kasama pala ang tiyahin ko.

Si Tito Nicholas.

“Ang hirap palang hanapin ng bahay nyo. Buti at marunong yung driver sa direction na binigay mo.”

“Pasensya na po tito Nick,kakarating ko lang din po kanina kaya di ko kayo nasundo sa hotel.”

Nakababa na ang dalawa at masaya kaming nagtungo sa loob ng bahay.

Ang nakapagtataka…

Saan napunta si nanay Rizza?

---

NANAY RIZZA*

Nakapagluto na ako mg ipinahanda ni Simyeon para sa kaniyang tiyahin.

Ang sabi ay mahilig daw iyon sa sinigang na bangus at ensaladang ampalaya.

Katext at kausap niya sa phone ang darating kaya paniguradong sabik din si Simyeon na makita ang kapatid ni Ramona.

Nakatapos na ako sa paghahanda at malapit na raw ang mga bisita.

Binuksan ko na ang mga ilaw sa labas ng bahay.

Nag-imis ng kaunti sa kusina at sinilip kung maayos ng tingnan ang maliit na living room.

Malinis at maayos na rin ang dating silid ni Ramona at pihong dito na patutulugin ni Simyeon ang tiyahin.

Mayamaya ay isang busina ng sasakyan ang aming narinig sa tapat ng bahay.

“ Nay Rizza,ito na po yata ang tita.“

Nagmamadali kaming lumabas upang salubungin ang dumating.

Bumukas ang pinto ng gray na van at nakita ko kung sino ang sinasabi niyang tiyahin.

Bata pa siya kung tingan. Nasa 45 o 50 siguro. May hawig siya kay Ramona. Mestisa rin gaya ng namatay niyang kapatid.

Masayang silang nagyakapan at nagkamustahan.

Pero laking gulat ko ng may marinig akong boses na nagmula sa loob ng sasakyan.

Hindi…

Hindi ako maaring magkamali…

“Ang hirap palang hanapin ng bahay nyo. Buti at marunong yung driver sa direction na binigay mo.”

Kahit dumaan ang napakaraming taon…hindi ko makakalimutan ang boses na iyon.

“Pasensya na po tito Nick,kakarating ko lang din po kanina kaya di ko kayo nasundo sa hotel.”

Napaatras ako sa aking pagkakatayo dahil sa aking narinig. Agad akong nagtungo sa loob ng bahay.

Ang sakit ng dibdib ko.

Para akong aatakihin ng nerbiyos.

Hindi ko na nakuhang kumuha ng baso at kinamay ko na sa gripo ang tubig na ininom ko dahil sa nerbiyos.

“Hindi ako maarimg magkamali…”

Sumilip ako sa bintana upang makasiguro kung tama nga ang aking hinala.

Tumulo ang mga luha ko…

Sa sama ng loob…

Sa takot…

…at pag-aalala sa mangyayari.

Tiyuhin ni Simyeon si Nick?

At nagpakita ka pang muli…

“ Narito si Nicholas…si Nicholas na nang-iwan sa amin ng anak

ko

!“

---

Hindi pa pala tapos ang drama sa pagdating ni Nicholas…

ABANGAN!!!!

CHAPTER 23 UNFORTUNATE EVENTS

NIKKO

Nalimpungatan ako ng may mahinang boses akong narinig.

“ Nikko…Nikko…“

Si kuya Simyeon ang gumigising sa akin.

Sinilip ko ang batang nakayakap sa akin bago ko tugunin ang pagising sa akin ni kuya Simyeon.

“ Gising na muna…patulong muna ako sa labas. Kasi si nay Rizza wala sa kwarto niya. Hindi ko alam kung saan nagpunta. Wala siya dito sa bahay.“

Nalilito ako sa sinasabi niya.

Bakit wala ang nanay?

Bumangon ako at sinamahan si kuya Simyeon sa labas.

Derecho si kuya sa masters bedroom at nandoon ang kaniyang mga bisita. Ako naman sa kusina para ipaghain sila ng kanilang kakainin.

Sinilip ko ang silid ng nanay.

Wala nga siya.

Nagtext ako kung nasaan siya.

Inisip ko na baka may binili lang sa labas na kailangan para sa ulam.

Ngunit walang reply.

Naglabasan na ang mga dumating na bisita. Sila ang mga tito ang tita sinasabi ni Kuya.

Pinakilala ako ni kuya at maayos naman nila akong nginitian.

Pinaupo ko sila para kumain

Mabuti na lang at himbing sa pagtulog ang alaga ko at pihadong di papayag yun kung makita silang naupo sa kainan.

Nagsilbi ako sa kanilang pagkain. Taga-abot kung ano man ang sakaling iuutos,tagasalin ng tubig sa mga baso at tagaligpit.

Nasaan ka na ba nay?

Nakakuha na lang ng tiempo si kuya na kalabitin ako kung okay lang ako sa aking ginagawang pagtulong.

Okay lang ako pero sa utak ko,iniisip ko kung saan na nagpunta ang nanay?

Pagkatapos nila ay ako na ang naiwan para ligpitin ang mga pinagkainan.

Doon sila sa sala nagkwentuhan.

Hindi ko naman pansin ang mga kwentuhan nila at inglesan ng inglisan kung mag-usap.

Basta ako kailangan ko matapos ang pagliligpit at gusto ko na matawagan ang nanay kung saan na siya nagpunta.

“ Iho,can you make us some coffee?“

Napalingon ako sa lalaking bisita ng kuya.

“ Si

ge po sir,hatid ko na lang po sa inyo.“

Ngumiti pa ang tito ni Kuya at saka bumalik sa kanilang kwentuhan.

Tatlong tasang kape ang tinimpla ko at inihatid ko sa kanilang kalagitnaan.

Nasulyapan ko pa si kuya na napangiti sa ginawa ko kaya lihim ko siyang kinindatan. Nagpasalamat naman ang uncle niya.

“ Hmmm…masarap ang timpla mo ha.Ganitong timpla gusto ko.“

Puri ng uncle ni kuya sa tinimpla kong kape.

“Ewan ko ba sa iyo kung bakit hilig na hilig ka sa instant coffee. Kaya nakabuburo yung coffee maker sa bahay e.”

Biro ng auntie ni kuya.

“ Namiss ko lang yung ganitong timpla. Isa pa ganito naman talaga panlasa ko. Sa totoo lang masarap ang timpla ng kasama mo dito Simyeon. Masarap ding magluto. Hindi malansa yung bangus na nakain ko.“

Nakakadalawa ng puri ang uncle ni kuya. Pero si nanay dapat ang tumanggap papuri sa luto niya.

“ Oh,siya nga po pala si Nikko. My…i mean siya po ang nag-aalaga sa kapatid ko,kay Xeven.Bale nanay po niya ang nagluto ng ulam kanina uncle.“

“Eh nasaan naman yung nanay mo Nikko?”

Tanong sa akin ng uncle.

“ Baka may binili lang po sa labas…“

Pagtatakip ko.

Nagkitinginan kami ni kuya at kapwa kami puzzled sa pagkawala ng nanay ko.

Nagpaalam ako na babalik muna sa kusina para tapusin ang mga ligpiting naiwan.

Ang totoo agad akong nagtungo sa silid ng nanay. Nasa ayos ang kaniyang mga damitan at wala siyang dala na kahit ano liban sa kaniyang wallet at cellphone.

Agad ko siyang tinawagan.

Kinakabahan ako sa bawat ring na naririnig ko sa kabilang linya na baka kung napaano na ang nanay.

Nakahinga ako ng maluwag ng sagutin na ang aking tawag.

“ Nay,nasaan ba kayo? Bakit bigla kayo nawala?Hinahanap namin kayo dito kanina pa.“

“ Pasensenya na anak…ano…pauwi ako sa atin.“

“Nay naman! Bakit naman ho kayo umuwi ng walang paalam? May nangyari po ba sa mga inang ko?”

“Wala-walang nangyari sa mga lolo mo…ano…basta kailangan ko lang umuwi. Ano…kung maari…kung kaya mo pakiusapan si Simyeon. Kung pwede,umuwi ka na rin.”

“Nay,ano ho ba nangyayari sa inyo. Umalis kayo ng walang paalam tapos pasusunurin nyo ako? Ano ho ba problema?”

“Saka ko na sasabihin. Basta bukas kung pwede umuwi ka.Magpaalam ka na kailangan ka sa bukid.Ilang araw lang. Kahit dalawang linggo basta huwag muna tayo diyan.”

“Bakit ho ba?May problema ba sa mga bisita ni kuya?”

“Basta anak…basta…”

Naiyak na nanay ko sa kabilang linya. Hindi man niya masabi ng deretso,tingin ko may problema sa mga dumating na bisita.

“Susubukan ko ho nay magpaalam. Pero sabihin nyo rin ang dahilan kung bakit kayo umalis…”

Hindi sumagot ang inay at naputol na ang aming usapan.

Kahit paano nawala ang kaba ko sa pag-alis ng nanay.

Ang tanong.

“ Ano meron sa mga bisita ng kuya Simyeon?“

Saktong papasok na ako ng kusina at naroon din si kuya.

“ Ano na balita?Nakausap monna si nay Rizza?“

Sinabi ko kay kuya ang nangyaring uspan namin ng nanay.

“ Bakit ka uuwi? Iiwan nyo na kami? Ayaw na ba ng nanay mo sa dito?“

“Hindi naman sinabi ng nanay na ayaw na niya dito e. Kung uuwi ako malalaman ko siguro kung bakit. “

“Paano ang kapatid ko? Paano ako?”

“Yun nga din iniisip ko…aalis ako. Paniguradong magwawala na naman si X. Mahihirapan ka na naman.”

“Isama mo na lang kaya si Xeven sa inyo?”

“Isasama ko?Sigurado ka?”

“Mahihirapan din kasi si X pagnandito pa ang mga Tita ko. Una, di sila makakakilos ng maayos. Alam mo naman ang kapatid ko pagdating sa mga gamit dito. Baka sa sahig pakainin at patulugin ang mga tita ko pagnagkataon.”

Tulog nga pala si X kaya malayang nakagamit ng lamesa at upuan ang mga dumating. Ngayon ko lang naisip na baka hindi rin pagamit ni Xeven ang masters bedroom.

“ Hanggang kailan ba mga tita mo dito?“

“Mga 5 days…”

“E di uuwi na ako bukas kasama si Xeven? Hindi kaya magtaka ang tita mo at isa-isa kaming naglalayasan?”

“Paaliwanag ko na lang mamaya kung bakit. Sabihin na lang natin na inadvance ko lang yung baksyon ni Xeven. Isa pa gusto ko ring makalanghap naman si Xeven ng sariwang hangin.”

Pumayag na ako sa sinabi ni kuya.

Tahimik akong naglagay ng mga gamit namin ni Xeven na dadalhin bukas sa aming pag-alis.

Matutuwa ang inang pagnalaman niyang ilang araw kaming titigil sa amin.

Tiningnan ko si X habang natutulog.

Alam ko matutuwa din siya sa gagawin naming pagbisita.

Hiyang siya doon at hindi maninibago. Doon may kalayaan siyang gawin ang lahat ng bagay kahit maghapon pa siyang maglaro sa bukid.

Ano pa ba mga dadalhin ko,damit,mga vitamins,gamot,paboritong kumot…violin nga pala.

Wala na akong naririnig sa sala. Patulog na siguro ang mga bisita ng pumasok si kuya ng kwarto.

“ Pasensya na kuya kung biglang umalis ang nanay.“

“Baka nga emergency lang ang pag uwi niya sa inyo. Aalis ako ngayon,pupuntahan ko si Reg para makahiram ng sasakyang papunta sa inyo.”

“Paano mga bisita mo dito,iiwan mo sila?”

“ Napaliwanagan ko na rin sila kanina tungkol sa pag-alis nyo. Nasabi ko na lang na kailangan din ni Xeven ng sariwang hangin after nga noong nawala na ang mama.Marunong naman ang tita magluto kaya okay lang.“

Hindi na ako umimik at nagpatuloy na lang ako sa mga pagaasikaso sa mga babaunin ni Xeven.

Inabutan pa ako ng pera ni kuya pero tumanggi ako.

Pinaliwanagan ko siya na wala namang mabibilhan sa amin ng kung anu-ano. Mga sariwang prutas na makakain kung nagugutom,sabaw ng buko kung gustong mapreskuhan at kakainin ng inang ko ang di nawawala sa amin. Hindi man kami sagana pero maipagmamalaki ko na hindi magugutom si Xeven.

Napangiti na lang si kuya dahil naranasan naman niya kung paano siya asikasuhan ng mga lolo at lola ko. Tapos nandoon pa ang nanay.

“ Magtext ka ha…or tawagan mo ako.“

Bulong ni kuya sa at hawak sa binti ko.

“Magtetext ako at tatawag no,mamaya hanapin ka ni Xeven.”

“Ikaw, hindi ka maghahanap sa akin?”

Minsan talaga may pakilig moment din si kuya Simyeon.

Hindi na ako makasagot at pigil ko ang mangiti.

Obvious ba?

Ilang araw din kami hindi magkikita kaya tiis lang muna.

Nakatapos na ako ng pag-iimpake at pumunta naman si kuya Simyeon kina Kuya Regi para sa kotseng hihiramin.

Isang oras ang nakalimas at muli siyang bumalik,tumabi sa amin at natulog.

Kinabukasan, pagkagising ay maaga kaming nag-agahan.

Bandang ala-sais pasado nakahanda na kami sa pag-alis. Tulog pa ang mga bisita. Hindi na namin sila ginambala at nagbiyahe na kami pauwi sa amin.

Maaga pa kaya mabilis kaming nakarating ng laguna.

Bakas naman sa mata ni Xeven ang kasiyahan sa muli niyang pagbabalik sa aming bukirin. Panay himas niya sa kaniyang dibdib sa excitement.

Matataas at gintuan na rin ang palayan at ilang araw na lang maari na rin itong anihin.

Hindi na gaanong maputik ang pilapil gaya ng huli naming bisita dito kaya nakakalakad na ng maayos si kuya kahit pasan pa niya sa balikat ang alaga ko.

Malayo pa lang natanawan na kami ng inay at ng inang ko.

Nakarating ako ng kubo.

Pareho kaming nagmano ni kuya sa mga nakakatanda.  Agad namang kinuha ng inang si Xeven kay kuya at kinarga ito.

“ Lola mabigat ho si Xeven.“

“Naku iho,kahit may edad ako sanay ako sa buhatan.”

Wala na nagawa si kuya kaya pinaubaya na lang niya na kargahin ng inang si X.

Nakakatuwa pa, dahil kahit hindi naimik ay nakayakap lang itong si Xeven sa lola.

Nanatili namang tahimik ang inay. Nahiya yata sa biglaan niyang pag-uwi kagabi.

“ Dito muna kami ng ilang araw nay ni Xeven. Baka manibago kasi ang bata na may kasama sa bahay kaya nagdecide si kuya na dito na muna kami.“

Alanganing tatango,ngingiti o papasok ang nanay ng kubo.

“ Pasensya na Simyeon kung napauwi ako ng di nagpapaalam…may…may…hindi kasi maganda pakiramdam ng itang ko kaya…kaya napauwi ako agad-agad.“

Nagkahulihan kami ng tingin ng inang sa sinasabi ng nanay.

Paanong hindi maganda ang pakiramdam ng itang e ayun sa sagingan at nagtatabas?

May itinatago ang nanay ko sa amin.

Hindi rin nagtagal si kuya at kailangan na niyang bumalik ng manila para sa kaniyang tiyahin.

Mukhang nakahalata rin si kuya sa kilos ng nanay kaya di na siya nagtanong sa mga dahilan nito.

Nagpaalam si kuya Simyeon at inihatid ko siya sa labasan.

Pag-uwi sa kubo,agad akong nag-usisa kung ano talaga ang dahilan ng inay.

Hindi niya ako sinagot.

Pero bakas sa mga mata niya ang takot na magsalita.

Hinayaan ko siya na huwag na muna.

Malalaman at malalaman ko rin kung bakit…

---

---

SIMYEON***

Hindi na ako nagtanong pa kung ano ang dahilan ng nay Rizza kung bakit siya nawala kagabi sa bahay.

Halatang yatang may malaki siyang problema.

Ilang oras lang ako nagtagal at nagpaalam na rin sa kanila.

Nagbilin ako kay Xeven na magpakabait at babalik kung wala na ang aming bisita.

Inihatid ako ni Nikko sa labasan.

Sa looban ng kakahuyan kami nakapag-usap habang naglalakad.

Tungkol sa napansin namin kay nay Rizza. Para nga siyang may tinatago.

Naghawakan kami ng kamay ni Nikko habang naglalakad bago makarating sa may labasan.

Sa isang malaking puno ng balite ko siya hinila.

“ Aalis na lang ako wala pang kiss.“

Natawa siya.

Hindi daanin ng tao ang lugar kaya malaya kong nahalikan si Nikko sa labi. Ilang segundo rin iyon. Bitin man pero kailangan muna magpigil. Baka may dumaan nga at masaktuhan pa kami.

Nagpaalaman at nagbilanan na lang kaming muli,at bumiyahe ako pabalik ng Manila.

Nakarating ako sa amin bandang 3 ng hapon at naabutan ko ang tito Nick sa sala.

Nasa kwarto ang tita ko na nagsisiesta.

Tuwang tuwa naman ang tito sa mga dala kong pasalubong na buko pie na nabili ko pauwi.

Mahilig pala siya sa doon.

Nagkwentuhan kami habang hinihintay naming magising ang tita.

Medyo nalulungkot lang siya at hindi niya nakita si Xeven.

Ikinuwento ko sa kaniya ang mga nangyari sa amin noong nagkasakit at mawala ang mama at kung ano na ang kalagayan namin.

Kahit papaano ay natuwa naman siya sa magandang kapalarang dumating sa amin ng kapatid ko.

“ Di ko kayo napanood noong nafeature kayo sa tv. Di kasi ako aware sa mga schedule ng palabas sa tv.Meron ka bang video file noon?“

Inilabas ko ang aking cellphone at binuksan ang youtube apps at nagtipa ng keyword sa search engine “Genious Young Musician”.

Lumabas sa pagpipilian ang KMJS kung saan kaming dalawa ng kapatid ko ay naibalita.

Tuwang-tuwa ang tito ng pinanood niya ang video. Proud na proud siya sa akin ng malaman na sikat pala akong modelo sa ibang bansa.

Namangha din siya sa ng mapanood si Xeven na natugtog ito ng violin noong lamay ng mama.

Pero ilang sandali para na lang siyang nagulat sa nakita niya sa video….

---

TITO NICK

Nakakatuwang maayos na ang kalagayan ng mga pamangkin ni Guada.

Akala ko ay mahihirapan sila sa pagkaulila sa ina.

Sa mga kwento kasi ay talagang nahirapan ang hipag ko noong buhay pa ang asawa nito at noong nakikipaglaban ito sa cancer.

Nagbalikbayan lang kami upang masigurong ng asawa ko na okay na ang kaniyang mga pamangkin.

Curious ako sa kanila dahil sa mga achievements nila ngayon,lalo pa ngat celebrity na sila.

Hinilingan ko si Simyeon kung pwede kong mapanood ang kanilang viral videos.

Pinapanood niya sa akin ang fetured segment nila.

Nakakatuwang sikat na modelo pala si Simyeon at hindi pahuhuli si Xeven sa kasikatan.

Ito na pala si Xeven ngayon.

Akalain mong isa palang magaling na manunugtog ang batang ito.

Habang pinapanood ko ang palabas sa cellphone ay natigilan ako sa aking nakita.

Pagkatapos tumugtog ng bata ay may isang babaeng kumarga sa kaniya.

Kilala ko ang babaeng iyon

Kahit ilang taon na ang dumaan ay natatandaan ko siya.

Hindi ako maaring magkamali.

Si Rizza!

Si Rizza ang babaeng kumarga kay Xeven.

“ Simyeon,kilala nyo ang babaeng ito?“

Agad kong tanong kay Simyeon.

Kinabahan ako sa kaniyang isasagot.

“Yes tito, si nay Rizza po,helper po namin dito.”

“…at yung binatang narito kagabi…sino siya?Anak ba siya ni Rizza?”

“Opo…anak po ni nay Rizza si Nikko? Bakit ho?”

Para akong aatakihin sa puso sa mga nalaman ko.

Narito si Rizza…hindi ko alam na narito rin pala ang anak ko.

Nakita ko na pala ang anak ko ng di ko namamlayan…

“ Nasaan sila ngayon?Pwede mo ba akong samahan sa kanila? Simyeon alam mo kung nasaan sila. Doon ka sa laguna galing? Hindi bat doon sila nakatira? Samahan mo ako sa kanila.Kailangan ko siyang makita!“

Pagmamakaawa ko kay Simyeon.

“Tito Nick, bakit ho?Ano ho ang nangyayari sa inyo?Bakit kilala ninyo si Nay Rizza?”

“

Samahan mo ako kay Rizza…kailangan ko siyang makausap!Kailangan ko ring makausap si Nikko!Anak ko si Nikko, anak ko si Nikko kay Rizza!“

---

Wala munang spoiler baka mahulaan pa kung ano mangyayari sa next chapter.

ABANGAN

Yun…guys sorry ha, ang tagal ng update. Nasobrahan po kasi sa trabaho,puyat at tulog. Pag may time naman doon pa nagkakayaan ng inom kaya ayan napatagal ng sobra. Sorry sa mga naghintay po.

CHAPTER 24 THE PAST

NANAY RIZZA*

Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko…

Hindi sumagi sa isip ko na balang araw ay makikita ko pa siyang muli.

At ngayon…

“ Ano bang dang dahilan at biglaan ka namang napauwi? Parehong-pareho kayong mag-ina e. Nauwi dito kapag may problema. Ano ba nangyari?“

Napatigil ako sa pagliligpit ng pinaghigaan.

Kakagising ko lang.

Napuyat ako dahil madalingvaraw na ako nakauwi dito sa aming bukirin.

Maagang umalis ang itang kaya wala na siya ng kausapin ako ng inang ko.

Bumaba ako ng hagdan upang tumulong sa paghahain ng agahan namin.

“ Ano,hindi mo pa ako sinasagot.“

Napataningin ako sa inang.

Umupo ako at saka ko sinabi ang katotohanan kung bakit ako umuwi.

Maging ang inang ko ay natigilan.

Alam niya ang mangyayari kung sakaling magkita kami ni Nick.

Tungkol ito sa kapakanan ng anak ko at natatakot akong baka ilayo niya sa akin si Nikko.

Hindi ako makakain at nawalan ako ng gana. Kape lang ang nagalaw ko.

Nagdadalawang isip ako kung aalis na ako ng tuluyan sa pamamasukan kina Simyeon.

Naawa ako sa kanila.

Ngunit natatakot ako sa kalalagyan naming mag-ina.

Bandang alas diyes ng umaga…

Kinabahan ako sa aking nakita.

Dumating ang anak ko kasama ang magkapatid.

Si inang na ang sumalubong sa kanila.

Hindi ko kayang ipaliwanag ang dahilan ko bakit ako umalis kagabi ng biglaan.

Walang kinalaman ang magkapatid sa sitwasyon ko at ayaw ko silang malagay sa gitna. Naawa ako sa kanila lalo na kay Xeven.

Para ko na rin silang mga anak.

Nakahinga ako ng maluwag kahit papaano na dito muna si Nikko at Xeven pansamantalang magbabakasyon ng ilang araw hanggat di pa nakakaalis ang kaniyang tiya.

Ang kinakatakot ko ay ang malaman ni Nick tungkol sa akin…

Nakaalis si Simyeon ng hindi kami nakakapag-usap ng maayos dahil ayaw ko at sa kaniyang pagmamadaling makauwi.

Nakakahalata siyang may dinadala akong problema.

Kilala ako ng anak ko na kahit anong problema ay hindi ko sinasabi kayat huminto siya pagtatanong.

Kahit papaano…

Maitatago ko pa sa kaniya ang katotohahan.

Maunawain ang anak sa mga ganitong bagay. Kung hindi pwedeng sabihin ay   hindi na niya pinipilit.

Ang sa akin ay ayaw kong masaktan ang kaniyang kalooban.

Pansamantala napayapa ang kalooban ko.

Hindi na ako nag-aalala kung ano na ang mangyayari.

Salamat at kasama niya si Xeven. Isa rin siya sa iniisip ko kung maiiwan siya sa kanila.

Si Nikko ang nagbantay kay Xeven at kami ng inang ko ang gumawa sa mga gawaing bahay.

Magtatanghali na kaya abala kami sa pagluluto.

Sariwang tilapia ang aking pinirito,inihaw na talong na ginawang ensalada naman ni inang ang kaniyang ginawa. Nagsalang din siya ng minatamis na saging na sabang mimiriendahin mamayang hapon.

Ganito lang kami,simple lang.

Doon sa malaking papag sa ilalim ng puno ng mangga kami kumain.

Naalala ko na dito ko rin pinapakain si Nikko noong bata pa siya.

Gaya noon,kandong ko si Nikko habang pinapakain.

At ngayon kandong ni Nikko si Xeven.

Ayaw niyang maupo sa papag at ang gusto ay kumandong.

Nakakatuwa at ganadong-ganado si Xeven sa bawat subo sa kaniya ng inang.

Nakakamiss ang ganito.

Sa kasiyahan ko sa sitwasyon itinapat ko ang aking kamay na may kanin at ulam sa bibig ni Nikko.

Napatingin siya sa akin at ngumiti.

“ Nay naman e,malaki na ako.“

“Nganga at kumain ka. Namiss ko lamg noon nung maliit ka.”

“Nanay talaga ha ha ha!”

Ibinuka ni Nikko ang kaniyang bibig upang tanggapin ang aking isinubong pagkain.

Masya kami ng Inang habang sinusubuan sila.

Sa kabila ng kasiyahang ito ay may bumabagagabag pa rin sa puso ko.

Paano kung malaman ni Nikko na narito lang ang tatay niya?

Maaring nagkita na sila o nagkausap.

Maliit nga lang talaga ang mundo.

Naalala ko kung paano kami nagkahiwaly ni Nicholas.

Kasintahan ko siya ng lihim noong highschool pa lang kami.

Lihim iyon dahil ayaw sa akin ng kaniyang mga magulang.

Mahirap lang kami at isa sila sa may kaya sa lugar namin.

Hindi man harapang sabihin na ayaw sa akin ng kaniyang mga magulang ay nararamdaman ko.

Nakikita ko kung paano sila tumingin sa mga kagaya kong isang kahig isang tuka.

Nagkahiwalay kami noong nagkolehiyo si Nicholas ngunit hindi naputol ang relasyon namin.

Hanggang sa may nangyari sa aming dalawa at malaman kong may nabuo sa sinapupunan ko.

Natakot ako…sa aking mga magulang.

Kailangan ko ng katuwang kayat sinabi ko ito kay Nicholas.

Inilihim namin ang aking dinadala ngunit walang sekretong hindi nabubunyag.

Tinakot ako ng kaniyang mga magulang na hindi ako pwedeng panagutan ni Nicholas. Inalok nila ako ng salapi kung ibibigay ko sa kanila ang bata matapos ko itong isisilang.

Mahirap kami pero hindi nababayaran ang aking dangal.

Sa nangyari iyon ay sinabi ko sa aking mga magulang na buntis ako at napagpasyahan nilang ilayo ako kay Nicholas ng hindi niya nalalaman.

Lumayo kami.

Nagpalipat-lipat ng lugar huwag lang kami makita.

Napalaki namin si Nikko ng walang nakilalang ama.

Itinago ko ang anumang pagkakakilanlan niya. Walang mga larawan akong itinago para makilala siya. Ang sabi ko ay iniwan kami at sumama sa ibang babae. Ayaw ko mang gawing masama ang kaniyang ama sa kaniyang paniniwala ngunit iyon lang ang alam kong paraan upang huwag na niya itong hanapin.

Natatakot akong mawala sa akin ang aking anak dahil sa mahirap lang kami.

Ang alam ni Nikko ay nasa america na ang ama niya, iniwan kami at kinalimutan. Mula ng magkaisip siya ay hindi na niya ako tinanong sa mga ganitong bagay.

Akala ko ay maitatago ko ang lahat.

At ngayon…

Muli ko na naman siyang nakita.

Bandang hapon ay pinatulog na ni Nikko si Xeven sa papag kung saan kami nananghalian kanina.

Ayaw kong magkasarilinan kami ng anak ko baka mabuksan na naman ang biglaan kong pag-uwi.

Ngunit hindi ko siya miiwasan dahil kay Xeven.

Baka kasi mapaspas ng lamig ng hangin at baka magkasipon o sinat kayat dinalhan ko sila ng kumot.

Nagdadalawang isip ako kung sasabihin ko na ba ang totoo o hindi.

Hanggang sa may matanawan ako sa palayang dalawang taong naglalakad.

Umakyat sa ulo ko ang panlalamig dahil malayo pa lang ay nakilala ko na kung sino ang mga iyon.

Si Simyeon…at si Nicholas…

Natuod ako sa aking pagkakaupo.

Si Nikko ang sumalubong sa kanila at ako ang nawan sa bata.

Sana panaginip lang ang nangyayari ito.

Sana tulog ako.

Ngunit hindi.

Nasa palengke ang inang at itang na naghatid ng mga sitaw. Wala sila…walang haharap kay Nick kundi ako lang.

Hindi ako nanaginip.

Nakalapit sila sa akin.

Tumulo ang luha ko ng magkatamaan ang aming mga mata.

“ Rizza…“

Hindi ako makasagot ng banggitin ni Nick ang pangalan ko.

Napatingin ako kay Nikko.

“ Nikko…ayan na…ayan na tatay mo…ayan na tatay mo…“

Iyak ko sa aking anak.

Lalo akong naiyak ng yakapin ako ng aking anak.

“ Walang kasalanan ang tatay mo…ako ang lumayo ng hindi niya alam dahil natakot akong kunin ka sa akin ng mga magulang niya…patawad anak…patawarin mo ako…“

“Rizza…”

Tiningnan ko si Nicholas.

Wala siyang kasalanan.

Duwag lang akong ipaglaban ang karapatan niya.

“ Patawarin mo ako Nick…hu hu hu…“

Pinaliwanag ko kay Nikko ang mga nangyari noong alukin ako ng salapi para ibigay siya sa pamilya ni Nick. Maging si Nicholas ay nabigla rin ng ngayon lang niya nalaman ang buong katotohanan.

“ Kaya pala ganoon na lang kung siraan ka sa aking ng mama ko. Binaligtad nila ang kwento na ikaw pa ang nagpabayad at tanggihan nila kaya ka lumayo. Patawarin mo ako Rizza. Dahil sa sama ng loob kaya hindi kita hinanap. Matanda na ako ng ikasal at hindi na nagkaanak pa. Naalala kita ng muli akong magbalik dahil alam ko na may naiwan akong pananagutan sa iyo. Patawarin mo ako Rizza…patawarin mo ako…anak.“

“Wala kang kasalan Nicholas…patawarin mo rin ako dahil mahal ko lang ang anak ko kaya ko siya inilayo. Nikko…yakapin mo ang tatay mo…huwag kang magalit sa kaniya at wala siyang kasalanan sa atin..”

Tumayo si Nikko at niyakap ang kaniyang ama.

“ Tay…“

“Anak…anak…”

Nawala ang nararamdaman kong takot dahil nasabi ko na ang katotohanan. Ang tanong ko ngayon ay ano na ang mangyayari sa amin ng anak ko.

“Kuya…why everyone is crying…”

Si Xeven.

Nakaupo na pala siya sa papag.

Nagising si Xeven dahil sa aming ingay.

Kinaraga siya ni Simyeon.

Bumaba siya ng makita niyang nagpupunas ng mga mata si Nikko. Pinaghiwalay pa ang mag-ama at niyakap niya ito.

“Aaway ka nila kuya nikko…don’t cry…love ka naman namin ni kuya…don’t cry…”

Napangiti ako sa sinabi ni Xeven kayat pinaliwanagan siya ng kaniyang kuya.

Nagkaayos na kami ni Nicholas.

Ikinuwento niya ang lahat ng nangyari sa kaniya ng magkahiwalay kami.

Hindi siya nagkaanak ng naging asawa niya si Guada dahil sa goiter nito. Ipinagtapat niya kay Guada na may anak siyang naiwan dito sa Pilipinas at hindi iyon naging hadlang dahil nagmahalan din sila.

Maliit talaga ang mundo at pinagtagpo kaming muli.

Laking gulat ng mga inang at itang ng makitang magkakasama kami ng ama ng anak ko. Una ay galit pa ang itang ngunit nakalma rin ito at pinaliwanagan.

Nakinig ako sa kanilang usapan.

“ Walan naman ho akong balak kunin ang anak ko sa inyo itang…mahalaga ho sa akin ay nakita ko na sila at bawiin ang mga araw na nagkalayo kami.“

“Paano ang asawa mo?”

“Alam naman ho ni Guada na may anak ako. Hindi pa lang niya alam na si Nikko na pala yun.”

“Ano,uuwi ka na ngayon at isasama ang apo ko?”

“Yung nga ho…pwede ho bang dito muna ako makikitulog…gusto ko ho kasing makilala pa ang anak ko.”

“Paano yung asawa mo sa maynila? Ayaw namin ng gulo Nicholas.”

“Nauunawaan ho ako ni Guada itang. Tinawagan ko ho siya kanina bago kami makarating. Mamaya tatawagan ko para ipaalam na nagtagpo na kami. Mabait ho ang asawa ko at nauunawaan niya ang nangyari sa amin ni Rizza at Nikko.”

Masakit sa akin na hindi kami nagkatuluyan ni Nicholas. Noon ay nangarao ako ngbisang masayang pamilya sa piling niya ngunit pinaghiwalay lang kami ng dahil sa katayuan ko sa buhay. Pero ipinagmamalaki ko naitaguyod ko ang aking anak ng wala siya. Tanggap ko na at nakaraan na ang mga nangyari.

Pinasasalamatan ko na rin dahil nagkita na rin silag mag-ama.

Nagsalo kami sa minatamis na saging ng inang habang nagkukuwentuhan.

Muling tinawagan ni Nicholas si mam Guada at pinaalam ang nangyari. Hindi rin matagal ang pag-uusap nilang dalawa at pinayagan itong dito matulog sa amin at uuwi rin kinabukasan.

Gabi…

Sa isang kwarto magkakasama ang mga lalaki.

Si Nicholas,Nikko,Xeven at Simyeon.

Kami ng inang ang magkatabi sa tulugan nila ng Itang, at ang itang sa paanan ng aming papag.

Hindi na ako na ako nangangamba. Tiwala na ako na di ilalayo ni Nick ang aming anak. Masaya na ako dahil maayos na natanggap ni Nikko ang kaniyang ama…

---

Haba ng pahinga ng book na to ha…sorry po sa mga nag-aabang at busy po talaga…

Ayun naawa naman ako sa mga nagrerequest ng update at talagang namiss yata nila. Sorry po uli.

Next up…

Reaction ni Guada kay Nikko.

CHAPTER 25 UNACCEPTABLE

SIMYEON*

Nabigla talaga akong malaman na si Nikko pala ang anak ni uncle.

Matagal ko ng alam ang kwento na may anak siyang hindi pa nakikita at akalain ko bang si Nikko pala iyon.

Yakap ni Nikko ang kapatid ko sa aming pagkakahiga at sa dilim ay magkahawak kami ng kamay.

Mayat-maya ang himas ng daliri ko sa pagkakahawak.

Wala kaming pagkakataon na magkapag-usap kanina.

Himbing man ang lahat sa pagtulog,ramdam kong dalawa kami Nikko ang gising pa.

Gusto ko siyang kausapin tungkol sa nangyari kanina.

Gusto kong maibahagi niya ang kaniyang saloobin.

Ngayong nagtagpo na sila ni uncle paniguradong mababago na rin ang buhay niya.

Kasabay ng pagpikit ng aking mga mata na sana maayos na talaga ang lahat.

Hindi lang para kay Nikko…kundi para sa aming lahat.

KINABUKASAN

Nagising ako may nagkukuwentuham na sa may kusina. Maliwanag na sa labas at tulog pa rin si Nikko at Xeven sa gitna namin.

Bumangon na rin pala ang Uncle Nick at pihadong nakikipagkwentuhan na siya sa mga nanay Rizza.

“Wake up na Xeven…wake up.”

Gising ko sa aking kapatid na may kasamang halik sa kaniyang ulunan.

“ Huy…gising

na,sikat na araw… “

Nagmulat ng mata si Nikko at nagkatamaan ang aming mga mata.

Hindi ako nakatiis at hinalikan ko ang kaniyang labi.

“ Baka makita tayo ng tatay.“

“ Wala na,nasa may kusina sila. Kanina pa yata yun gising.“

Bakante na ang pinaghigaan ni uncle kaya gumanti ng halik din si Nikko sa akin.

Sarap na sarap pa sa pagkakatulog si Xeven kayat hinintay pa namin siyang magising.

Medyo nanakit pa ang likod ko sa tigas ng aming hinigaan. Hindi naman ako pwede pagreklamo dahil ganito talaga ang buhay sa bukid. Ganito ang buhay ni Nikko. Wala akong dapat ireklamo dahil himbing at sarap na sarap talaga ang kapatid ko sa pagtulog kahit matigas ang kaniyang tinulugan.

Ang importante sa kaniya ay kasama ang mga taong mahalaga sa kaniyang tabi.

Sa wakas ay nagising na si Xeven. Unang bumaba si Nikko ng hagdan kasunod kami at nagpakarga sa kaniya si Xeven.

Naabutan namin ang apat na nakakatanda sa hapagkainan na nagkukuwentuhan.

“ Aba gising na pala ang mga magtatay.“

Bati sa amin ng nanay Rizza ng lumapit kami.

Nauna akong naghilamos sa labas pagkatapos ay yung dalawa naman. Dahil maganda ang sikat ng araw ay niyaya ko munang paarawan si Xeven. Maganda raw sa kalusugan ang sikat ng araw sa umaga. Isa pa masyadong maputi ang kapatid ko kaya napagkakamalang maputla o di kaya ay napagbibintangan pang kinukulong sa kwarto kaya ganito ka tisoy.

Isa pa,pagkakataon din naming makapag-usap ni Nikko.

“ Ano,okay ka na?Nakilala mo na tatay mo?“

“Okay na ako kuya,medyo naninibago lang ng kaunti.”

“Naninibago?”

““Eh kasi…noon galit ako sa tatay na bakit niya kami iniwan. Yung hindinsiya nag kusa na hanapin kami. Pero ng malaman ko na ganoon nga nangyari medyo nabawasan yung galit. Naalala ko lang yung hirap ng mga nanay at lola ko sa pagpapalaki sa akin.”

“Medyo lang?”

“Medyo lang…meron pa ring…alam mo yung panghihinayang?

Yung panghihinayang na kung sana hinanap nya kami…yung hindi siya nakinig sa mga magulang niya,siguro…sila pa rin ng nanay ko.“

Hindi na ako sumagot sa sinabi niya. Iba kasi ang naranasan ko sa kalagayan nila kaya nanahimik ako. Si uncle lang ang makakasagot kung paano siya makakabawi ng pagkukulang kay Nikko at nanay Rizza.

Bumalik kami ng kubo ng tinawag na kami para mag-agahan.

Bago magtangahali ay nauna na kaming umuwi ni uncle pamaynila dahil naghihintay na ang tita Guada.

Gaya ng unang plano titigil muna dito ang kapatid ko ng ilang araw bago bumalik ng america ang mga tita.

Sa aming pagbabalik maynila ay masaya ang tita sa balitang nagtagpo na ang mag-ama. Mabait ang tita at naunawaan niya ang sitwasyon.

Gusto niyang makilala si Nikko at Nanay Rizza. Wala akong nadamang hinanakit o sama ng loob kay tita kahit may unang minahal ang uncle at naanakan pa.

“ Bago man lang kami bumalik sa america sana ay makabonding natin sila.“

Napagplanuhan namin na sa huling araw nila dito sa pilipinas ay magkakaroon kami ng maliit na pribadong salo-salo.

Blessing in diaguise din ang bakasyon nina Nikko at abala rin ako ng ilang araw sa modeling. May mga advance photoshoot kasi ang agent ko na kailangan lalo pa at malapit na ang Christmas season.

Masaya ako dahil sa hindi bawas ang nakukuha kong sahod ngayon at lahat ng provision ko ay granted ng agency.

Masaya ang darating na pasko namin at masasabi kong di kami magkukulang bago matapos ang taon. Malaki ang maiipon ko at maibibigay ko kay Xeven ang lahat ng kaniyang pangangailangan.

Kampante ako na kasama ni Xeven si Nikko. Dati ay palahanap ito at hindi nakain kung wala ako. Iba talaga kung mag-alaga si Nikko at tiwala talaga sa kaniya si Xeven.

Sumapit ang huling gabi nina tita Guada at uncle. Bukas ay babalik na sila ng America kaya pauwi na rin sina Nikko dito.

Simpleng hapunan ang gaganapin pero espesyal ang mga iiluto ni Tita na aming pagsasalusaluhan.

Bandang tanghali na ng makarating sina Nikko kaya medyo awkward pa ang nangyari dahil sa sala kumain ang mag-asawa at kami sa lamesa.

Hindi pumayag si Xeven na paupuin sila. Natawa na lang ang tita sa dahil totoo ang kwento ko sa kabila na ganito talaga ang kapatid ko pagdating sa bahay.

Gaya ng laging naming ginagawa ay sa sala kaming tatlo nagsisiesta.

Mukhang okay naman ang nanay Rizza at tita Guada ng magkaharap sila kanina. Maayos din ang pagtanggap niya kay Nikko. Niyakap pa niya ang dalawa at naawa sa nangyari dahil sa kagagawan ng mama ni Tito.

Naihanda na siguro siya ng tito noon kung sakaling magkita-kita na nga sila.

Bago kami matulog ay nagpaalam ang mga tito na aalis sila ng tita kasama ang nanay Rizza para maggrocery ng mga ihahanda mamaya.

Natuwa kami ni Nikko dahil ayos na nga ang lahat hanggang sa makaalis silang tatlo.

Magkaibigan na talaga ang turingan ng tita Guada at Nay Rizza at hindi ipit ang tito sa pagitan nila.

“ Sayang at bukas aalis na ang tatay mo. Maganda sana kung na extend pa nila ang pagtigil dito sa atin.“

“ Masaya nga sana kung kahit maiwan man lang ang tatay para mahaba-haba din ang aming pagsasama. Pero sabi naman daw niya after 3 years babalik naman daw. Yun,kaya baka sa sulatan o chat na lang sa facebook na lang muna kami mag-uusap.“

Masaya ako para kay Nikko.

At least maayos na ang relasyon nilang mag-ama.

Sana…

Bandang alas tres ng hapon ay nagising na kami dahil sa ingay mula sa kusina.

Nakauwi na pala ang mga nanay Rizza at mga tita mula sa pamimili.

Bumangon na kami para tumulong subalit pinigalan kami ng tita Guada. Hindi na raw kailangan at kaya na nila ang paghahanda.

May biniling lasagna ang tito at ipinahanda niya ito kay Nikko at doon na lang daw naming tatlo sa labas pagsaluhan.

Sa garahe kami pumuwesto at doon sinubuan ni Nikko si Xeven habang naglalaro.

Wala pa akong gana kaya yung juice na lang ang ininom ko habang pinapanood ko silang dalawa.

“ Xeven oh,kain na.“

Medyo nalilibang yata si Xeven kakalaro kaya napapatagal ang pagpapakain sa kaniya. Naisip kong tabihan na si Nikko.

“ Kuya Nikko ako rin subuan mo.“

Kinindatan ko si Nikko. Hudyat na sakyan niya ako para mabaling sa amin ang kaniyang atensyon.

“ Ay si kuya na lang susubuan ko. Ayaw na ni X,eh.“

Agad kong sinubo ang nakaabang na kustra at kinain ang lasagna.

Dahil sa ginawa ko ay agad na nagpunta sa harapan namin si Xeven.

Nag-abang agad ng isusubo sa kaniya.

Ngayon,dalawa na kaming sinusubuan ni Nikko para makakain ng maayos ang kapatid ko.

Naubos ni Xeven ang lasagna,uminom ng juice at saka dumighay ng napakalakas kaya sabay kaming natawa ni Nikko.

Ngumiti pa si Xeven na nagmamalaking nakaubos siya ng kaniyang pagkain.

Niyakap ko siya at hinalikan sa labi bilang premyo.

“ Yey!Nakaubos kami ng mirienda. Ang galing talaga naming magkapatid!Galing Ni Xeven!

Sabay pa kami ni Nikko na sumigaw ng- YEY!

Sa katuwaan din ni Xeven ay kinabig niya ang leeg ni Nikko at hinalikan din ito sa labi.

Magkalapit ang mukha namin ni Nikko kayat bigla ko siyang hinalikan sa labi.

Biglang kabig din si Nikko ng atras at baka may makakita daw sa amin.

“ Luko-luko ka talaga…“

Sabay kurot niya sa hita ko.

Tumayo siya para ibalik na sa kusina ang aming pinagkainan.

“ May practice nga pala si X kay tatay

Kanor. Sama ka kuya ha.“

Tatanggi ba ako sa practice ng kapatid ko.

Pumasok si Nikko sa loob ng bahay para ipasok ang mga pinagkainan namin at para kunin din ang violin ni Xeven.

Sa pagpasok ni Nikko ay siya namang labas ng Tita Guada.

NIKKO

Pumasok na ako mg kusina upang ibalik ang aming mga pinagkainan at para kunin ang violin ni X sa kwarto.

Muntik ko pang mabangga ang tita Guada sa pinto kayat pinauna na niya akong pumasok sa loob.

Abala ang nanay sa paghahanda ng mga iluluto. Gusto ko sanang tumulong ngunit babantayan ko pa sa tutorial ang alaga ko.

Sa silid ay kumuha muna ako ng pamunas ng pawis at pulbo ni Xeven. Dala ko na rin ang kaniyang violin ng lumabas.

Sa sobrang busy ng nanay, hindi na niya ako napansin na dumaan na pala ako sa kaniyang likuran.

Bubuksan ko na sana ang pinto ng kusina palabas ngunit napatigil ako ng makita ko si Kuya na kinakausap ni Tita Guada.

Bulungan ang kanilang boses at tila may pinagtatalunan. Galit ang makikita sa mukha ni kuya sa nakikita ko mula sa aking kinatatayuan.

Umatras ako ng muling papasok na si Tita Guada.

Hindi ako makaimik ng tingnan niya ako ng makapasok siya.

Hindi iyon tingin na kanais-nais.

Na para bang maski sa akin ay galit siya.

Tahimik akong lumabas.

Nakatalikod si kuya at nakatingin lang sa bakod.

Alam ko na agad kung may dinadala siyang problema. Pero ngayon ko lang yata siya nakitang galit siya kahit pa nakatalikod.

“ Tara na Xeven baka naghihintay na si Tatay Kanor…tara na kuya.“

Lumapit si X at humawak sa aking kamay at nagtungo na kaming tatlo sa bahay ni Tatay Kanor.

Nagsimula na ang pagsasanay ni X. Gaya ng dati ay walang palya ang mga pinamamalas na galing ng alaga ko sa musika.

Kapansin-pansin naman si kuya Simyeon sa kaniyang pananahimik.

Nakangiti nga siya ngunit tila may bumabagabag naman sa kaniyang isipan.

Iba ang kislap sa kaniyang mga mata at tila pilit lang ang mga ngiti sa tuwing pupurihin niya ang kapatid.

May nangyayaring hindi maganda pakiramdam ko.

Kalahating oras lang nakapagsanay si X. Nahinto iyon dahil tila na off tune daw ang mga kwerdas ng violin ni Xeven. Hinitay pa namin iyong maayos at pagkatapos ay umuwi na rin kami.

Sa pintuan ng kusina kami dumaan upang masilip ang mga nanay kung ano na ang nangyayari sa kanilang ihahanda para sa aming pagsasaluhan mamayang hapunan.

Kung tahimik si kuya ng makauwi kami,mas tahimik ang nanay sa kaniyang kinauupuan.

Sa tapat naman kaniyang pwesto naroon naman ang tita Guada at ang tatay ko na tila galit sa kaniya.

Pumasok kami at nagtagpo ang mga mata naming mag-ina.

“ Sumunod ka sa akin…doon tayo kwarto ko.“

Mukhang iiyak ang nanay.

Tahimik akong sumunod sa kaniya.

Nalilito ako sa nangyayari,parang may hindi maganda…parang may hindi tama.

Mahina ang boses niya ng sabihan ako.

“ Ligpitin mo mo na yang mga gamit mo…uuwi na tayo…hindi na tayo kailangan dito.“

“ Bakit ho tayo aalis?

Ano ho ba nangyari?

May problema ba sa inyo ng tita Guada?“

“Anak ayaw ko na ng gulo…sumunod ka na lang.”

Naiisip ko na baka nagkaroon ng selosan sa pagitan ng tita Guada. Ngunit bakit parang galit din ang tatay ko ng tingnan ko siya ng pumasok ako ng kusina. Kanina lang parang galit din si kuya. Ano na namang problema ito?

Hanggang sa makarinig ako ng sigaw sa labas.

“ Its mama’s place! Its mamas place!“

Si Xeven,narinig ko na naman ang ganoong Eksena.

Agad akong lumabas upang tingnan ang nangyayayari.

Naroon si kuya na parang natuod na naman sa pagkakatayo. Pero parang hinahayaan lang niya na paalisin ni Xeven si Tita Guada sa pwesto ng Tita Ramona sa hapag kainan.

“ No,Xeven! Wala na ang kapatid ko! Wala na ang mama mo!

This chair belongs to me now!

Pwede ba Simyeon, try to dicipline your brother.

Hindi pwede laging ganito ng ganito. Yung iaasa mo ang pag-aaruga sa iba!Kaya pati kapatid mo hindi na natuturuan ng magandang asal.

Kahit special child pwedeng turuan na sumunod sa nakakatanda.

Paano kung nasa labas kayo? Ano,okay lang lang pag nagtantrums gagawin nyo na ang gusto niya? Hahayaan nyo na lang na laging ganyan?“

Hawak ni Tita Guada si Xeven sa magkabilaang balikat habang sinisigawan ito.

Hindi ko alam ang nangyayari pero nakita ko na ang tunay na ugali ni tita Guada.

Lalapit ako ngunit hinarang naman ako ng braso ng tatay.

“ Hayaan mo sila,usapang magtiya yan. Usapang pamilya.“

Sabi ng tatay sa akin.

Iyak na ng iyak si Xeven.

Umiiyak na rin si kuya.

“ No!you’re wrong tito! Wala kayong alam sa amin ng kapatid ko o sa pamilya ko.Hindi ito usaping pamilya dahil ang gusto nyo lang ay ang nais nyong masunod.“

“And you still insist yang ginagawa mo?

Simyeon,hindi ka na nahiya?

Your having an affair with Nikko. Bakla ka rin ba?

Isipin mo na lang kung ano sasabihin ng nga tao sa iyo?

Ano, sasacrifice mo ang career mo?

May pinag-aralan ka?Teacher ka!Gamitin mo naman ang utak mo!Papatol ka lang, sa bakla pa?“

Sigaw ni tita Guada.

Nag-iinit na talaga ako.

Wala akong pakialam sa naririnig ko. Ang concern ko ay ang ginagawa nila kay Xeven.

Hinawi ko ang brasong ng tatay na nakaharang sa akin at kinuha ko si X. Kinarga ko siya upang sa kwarto ko siya patahanin.

“ Dont you go hide you face,Nikko!

Isa ka rin sa may kasalan sa nangyayari dito!“

Hindi ako tumuloy sa pagpasok.

Humarap ako sa tita Guada.

“ Magdahan-dahan kayo ng pagsasalita sa akin baka mawala respeto ko sa inyo. Tay,pagsabihan nyo yang asawa nyo baka sungal-ngalin ko bibig nyan. Hindi ko pa alam ang problema nyo sa nanay ko at gusto nya na kaming umuwi ng laguna. Ako, kaya kong lumaban pero yung pagsasabihan nyo alaga ko ng wala sa lugar ibang usapan na ho.“

Kumukulo na dugo ko sa galit. Maging sa tatay ko.

Sa lahat ng ayaw ko,yung paiiyakin ang inaalagaan kong bata.

“ Huwag kang bastos Nikko!

Ako pa rin ang ama mo!“

Sigaw sa akin ng tatay.

“ Hindi ho ako bastos!

Yang asawa nyo ang bastos!

Bakit napasok sa usapan nyo ang sekswalidad ko?!

Ano problema sa akin?!

Kaya ba kayo nagkakaganyan dahil bakla ako?!

“Oo dahil nakita ko kayong dalawa na naghalikan sa garahe!

Kanina ng natulog kayo dyan sa sala iba ang nakita ko sa inyo at hindi ako nagkamali sa supetsa ko.

Ang nakakainis yang nanay mo,kinukunsinti lang ang mga kababuyan ninyo!“

Sigaw ng Guada.

Guada…ayaw ko na siyang tawaging tita.

“Tama na!Tama na!

Nicholas ayaw ko na ng gulo!

Aalis na kami dito para matahimik na ang buhay namin!“

Mabait o duwag ang nanay pagdating sa mga ganitong sitwasyon. Lagi na lang siyang umaatras, lagi na lang tumatakbo kahit niyuyurakan ang kaniyang pagkatao.

Noon pa mang dinadala niya ako ay niyurakan na ako ng mga magulang ng sarili kong ama.

“ Umalis kayo sa silya ng mama ko! Yang mga silya na yan,sa mama ko!

Ito kay Xeven!

Ito,akin!

Yung isa kay Nanay Rizza!

Sa kabila ay kay Nikko!

Wala ho kayong karapatang umupo sa mga pag-aari ng mga nakatira dito.“

Sigaw ni kuya habang iniisa-isang itinuro ang mga silya sa may lamesa.

Ngayon ko lang nakitang galit na galit si kuya.

“ Ano kung halikan ko si Nikko!

Bakit nyo pinoproblema ang sasabihin sa akin ng mga tao?

Naroon ba kayo noong nga araw na nilait ang pagkatao ko?

Naroon ba kayo ng minamaltrato kami ng papa?

Noong nawalan ako ng trabaho na halos kasabay pa ng pagkamatay ng mama ko,nasaan kayo?

Naroon ba kayo?

Ano ho kung bakla ako?!

Ano ho kung may relasyon kami ni Nikko?!

Kasalanan ba namin kung nagmamahalan kami?!“

“ Hindi ka na nahiya?

Ano na lang sasabihin ng mama mo sa kabilang buhay.Nakakahiya

ka

Simyeon! Ikaw naman Nikko, hindi mo na binigyan ng respeto kaming mga magulang mo.“

Huh? Tama ba ang narinig ko sa tatay ko?

“ Huwag nyong idamay ang namayapa na dito! Hindi ba itay ako ang dapat magsabi sa inyo ng ganyan?Ako na dapat may isumbat sa inyo? Ako amg dapat magtanong ng - nasaan kayo noong naghihirap ang nanay ko?Hindi ho ba nakakahiya na basta na lang kayo naniwala sa magulang ninyo kaya ako tinago at inilayo sa inyo? Wala ho kayong karapatan sabihan ako tungkol sa kahihiyan dahil kayo mismo ang may atraso sa amin. Dahil gusto ng nanay na makilala kita kaya inakis ko ang galit sa inyo,ngayon nagsisisi ako kung bakit ko pa kayo tinanggap.“

Sigaw ko sa tatay.

“Dont you dare raise you voice to my husband!”

S igaw sa akin ni Guada.

“

Huwag mong duduruhin ang anak Ko!“

Sigaw ng nanay kay Guada.

Nagulat ako ng biglang sampalin ng itay ang nanay ko.

Kitang-kita ko ang pagkabigla ng inay.

Sinampal ng itay ang nanay ko.

Pinaiyak na naman niya ang inay.

Hindi ko alam ko paano ko naibaba sa sahig si X.

Para akong napunta sa ibang dimension at nakita ko kung paano pinahiya ng kaniyang mga magulang ang inay. Parang sa tagpong iyon ay sinaktan na rin nila ng pisikal ang inay ko at muli akong bumalik sa realidad papalipat sa asawa ng tatay ko.

PAK!

Isang sampal din ang ibinigay ko kay Guada.

“

Wala kayong karapatang saktan ang nanay ko! Wala kayong karapatan!“

Galit na galit ako sa ginawa ng itay kay inay.

At sa harap ko pa.

Hindi ko pinagsisihang sampalin ang babaeng nanghusga agad sa amin ng kuya.

Isang sampal kay Guada bilang ganti sa pananakit nila sa nanay ko.

Noon pinalagpas ko si Sophie dahil hindi kailangan. Pero ang saktan ang kalooban ng nanay ko,ng kuya at si Xeven ay di ako papayag. Kahit ama ko pa siya.

Dahil hindi naman siya naging ama talaga sa akin noon pa.

“ Lumayas kayo sa pamamahay ko,tita! Dahil noon pa mang nabubuhay ang mama ko,hindi ka rin naging mabuting kapatid sa kaniya.“

Parang inatake ng nerbiyos si Guada sa pagkapahiya o takot sa natanggap na malakas na sampal mula sa akin. Hindi rin nakapagsalita ang tatay sa mga sinabi ko dahil mula pa noon, isa talaga siyang duwag.

Muli kong binalikan si Xeven na tahimik na mula sa pag-iyak. Inilayo ko siya sa dadaanan ng dalawa.

Ibinigay ko siya kay kuya at inasikaso ko naman ag nanay sa kaniyang silid.

Maski tingnan ang aking ama ay ayaw ko.

Inalalayan ko inay at sinamahan sa kaniyang silid habang nakikiramdam sa labas.

Pumasok si kuya at iniwan ang bata sa akin.

Yumakap naman si X sa nanay dahil alam niyang nasaktan ito.

Pati bata tuloy nae-expose sa kanilang makasarili at makikitid na isip.

Isang oras at bumalik si kuya.

“ Wala na sila.“

Iyak naman ng iyak ang nanay.

“ Nay huwag ho kayong umiyak. Huwag ninyong sisihin ang sarili ninyo. Wala ho kayong ginawa sa kanila…“

Paalala ni kuya.

Si nanay pala ang sinisi ng itay kung bakit hinayaan kaming magkaroon ng relasyon ni kuya. Si nanay ang sinisis niya kung bakit ako naging ganito.

Makasarili talaga siya.

Nagsorry ako sa nanay kung bakit ko nagawang manampal. Pinaliwanag ko lang ang naramdaman ko at iginanti ko lang siya sa ginawa ng tatay na pananakit din sa kaniya.

Sa totoo lang.

Ipinagpasalamat ko rin na hindi sila nagkatuluyan ng itay ko na walang bayag.

Hindi ako nalulungkot kung ito na siguro ang huli naming pagkikita.

Kasama ko ang nanay ko kaya hindi ko naman talaga siya kailangan.

Nagsorry din si kuya sa amin lalo na kay xeven.

Tumingin si x sa kaniyang kuya.

“ Kasi kuya,lagi kang shu-shunga-shunga…“

Nagulat naman si kuya sa sinabi ni X.

“ Huh? Ako?Shu-Shunga-Shunga?

“Yes,you’re shu-Shunga-Shunga. Clumsy ka kasi sabi kuya Nikko always here to help you. Di ba nalubog ka pa sa putik non then youbask him for a help. Kuya wag na ikaw shu-Shunga-Shunga. Wag na clumsy .”

Nagkatinginan naman kami ni kuya.

At tumaas ang kanang kilay niya na parang magtatanong kung ano ang mga itinuturo ko sa kaniyang kapatid.

“Ikaw talaga!Halika nga dito!”

At bigla akong niyakap ni kuya at hindi nahiyang ipakita sa nanay ng halikan niya ako sa labi.

SIMYEON

Walang nagawa ang tita sa desisyon ko na paalisn sila sa bahay dahil masyado akong nasaktan sa sinabi nila sa akin. Akala ko ay magiging malapit kami sa isat isa noong mawala ang mama.

Noon pa man ay may naikukuwento na ang mama ko sa ugali niya. Wala rin naman siyang naitulong sa mama noong may sakit dahil ang mga ibinigay din naman niya ay kabayaran din sa mga utang niya noon pa sa mama ko.

Isa rin naman siya sa nagpahirap sa mama noong magkasama pa sila sa dati nilang trabaho. Noong inaabuso ng papa ang mama ay hindi rin siya nakatulong sa amin. Nito lang noong namatay at halatang isusumbat pa sa amin.

Akala ko sa pagbabalik niya maayos na,ngunit pakikialam pala ang gagawin niya sa buhay naming magkapatid.

Nagulat din ako sa tapang ni Nikko.

Parang karapatan niya ang gumanti sa ginawa ng tito sa nanay Rizza.

Ibang magalit si Nikko at talagang ipaglalaban ka ng patayan.

Nakakalungkot lang at mukhang tinuldukan na niya ang connection niya kay titobat malabo na talaga silang magkalapit pa.

Sabagay,nabuhay nga siya ng nanay Rizza at ng mga lola. Aanhin pa nila ang tito kung lahat siya ang masusunod.

Hindi ako nagsisi na paalisin sila dito.

Bigla tuloy silang napaalis ng di oras. Ni hindi ko na sila hinatid sa labasan.

Nakakasama lang sila ng loob.

Hindi na tuloy ang aming salo-salo at itinabi ko na lang ang mga inihanda nila sa pagluluto. Hindi naman pwede idamay ang pagkain sa nangyari.

Pinuntahan ko sila sa kwarto ng nanay Rizza.

Nandoon sila at nakayakap ang kapatid ko kay nay Rizza na maituturing naming pangalawang ina.

Pinalakas ko ang loob nag nanay Rizza na huwag ng isipin ang nangyari.

Ang mahalaga ay magkakasama kami. Pipiliin ko pa sila kahit sampung tiya pa ang ibigay sa akin kung ganoon naman ang ugali.

Noon pa ay api na ang nanay Rizza kaya di kami papayag ni Nikko na muling apihin nino man.

Narito ako,si Xeven at Nikko para tulungan siya.

Humingi rin ako ng sorry sa kapatid ko sa mga nakita niyang pagtatalo lalo na sa ginawa ni Nikko.

“ Sorry Xeven ha,inaway na naman nila tayo…nahuli kasi na nagkiss ako kay kuya Nikko kaya nagalit sila sa atin.Pero dont worry. Kasama natin si kuya Nikko na laging tutulong na ipagtanggol tayo.“

Tumingin si x sa kaniyang kuya.

“ Kasi kuya,lagi kang shu-shunga-shunga…“

Nagulat ako sa sinabi ni Xeven

“ Shu-Shunga-Shunga?

Ako?

“Yes,you’re shu-Shunga-Shunga. Clumsy ka kasi sabi  ni kuya Nikko and he’s always here to help you. Di ba nalubog ka pa sa putik noon then you ask him for a help. Kuya wag na ikaw shu-Shunga-Shunga. Wag na clumsy .”

Napatingin ako kay Nikko.

Mukhang ibinebenta ako ni Nikko sa kapatid ha?

Kinabig ko ang kaniyang leeg upang mapalapit sa akin at hinalikan siya.

Hinalikan ko siya sa tuwa dahil naroon ang pagmamagal niya sa aming magkapatid sa kabila ng matinding nangyari kanina.

“Ayan ka na naman kaya tayo napapahamak e. Ayan ang nanay oh.”

Namula yata ako.

Nakalimutan ko na kasama nga pala namin ang nanay.

“ Ay sorry po nay Rizza. Kasi naman itong anak ninyo…“

Sa wakas ay ngumiti na rin ang nanay Rizza.

Ngayong gabi ay may pagbabago ng magaganap sa aming lahat.

Nais kong maging Official na kami sa lahat ng mga nakakakilala sa amin ni Nikko dahil ngayon ko talaga napatunayang mahal namin ang isat-isa…

---

SA SUSUNOD CHAPTER NA ANG PINAKAAABANGAN  NINYONG SCENE!

ABANGAN!!!

CHAPTER 26 OFFICIAL

---

SIMYEON***

Matapos ang nangyaring gulo ay tinanggap na ni Nikko na malabo na nga talagang makabawi sa kaniya ang ama.

Pinagpatuloy pa rin namin ang pagluluto. Tulong-tulong kami sa paghahanda ng aming kakainin. Sa dami ng nailuto,isinangguni ni nay Rizza na bahagian din ang ilang kapitbahay ng mga pagkain na aming nailuto.

Mabuti na lang at madaling maconvert na filipino dish ang mga napamili ng mga tita.

Naging menudo,pancit,barbeque at adobong manok ang aming pinagtulung-tulungan maihanda.

May mga naitabi palang styro packs sa kumidor ang nanay na sumobra noong lamay ng mama kaya di kami nahirapang balutin ang mga ulami para ipamahagi.

Pagkatapos ay nagbahay-bahay na kami.

Tuwang-tuwa naman ang mga nabigyan namin dahil si Xeven pa mismo ang taga-abot ng mga ulam.

Hindi man niya matingnan ng maayos ang mga nabigyan,nararamdaman niya ang kasiyahan at lubos na pasasalamat sa bawat inaabutan. Alam ni Xeven na kabutihan sa isang kaibigan ang aming ginagawa.

Nais naming makalimutan niya ang nangyaring gulo kanina sa bahay.

Nakadalawang balik kami ng bahay sa pamamahagi at sinigurong mabibigyan kahit papaano ang nasa hilira ng street namin. Maging ang guard ng subdivision ay di namin kinalimutang abutan.

Wala kaming itinira sa aming iniluto dahil umuwi rin kaming may dalang ulam na inabot din mula sa ilang nabigyan.

Anim na ibat-ibang klaseng ulam din ang natanggap namin mula sa mga naabutan.

Akala ko sa pagdating ng tita Guada magiging maayos na ang lahat.

Ngunit narealize ko na dati na pala kaming maayos ng kapatid ko. Naihanda na pala kami ng mama sa lahat ng aming kakaharapin.

Hindi niya kami tinuruan na lumaban kung naaapi ang tanda ko ay patunayan lang na mahal mo ang ipaglalaban mo. Mahalin ang kapwa bago ang sarili.yung hindi ka makakaapak ng karapatan ng bawat isa.

Yung masama ang mapanghusga lalo kapansanan,maging bakla o tomboy man. Yung huwag maliitin ang mahirap.

Ganoon ang mabuting tao.

Ang sarap ng kain ko kasabay ng aming masayang kwentuhan kahit may hindi magandang nangyari.

Masaya ako dahil parang masamang panaginip lang ang dumaan kanina dahil hindi man lang pumasok sa usapan ang mga ginawa ng mga tito sa aming pagsasalo-salo.

Akala ko nga iindahin ng nanay Rizza ng saktan siya ng Tito. Wala namang bakas ng pasa sa pisngi niya. Pero yung sampal ni Nikko ang talagang matindi at kulang na lang umikot ang ulo ni Tita Guada sa lakas na ibinigay niya.

Matindi pala magalit si Nikko…

Natapos ang aming gabi sa isang late na hapunan nauna na naming pinagpahinga sa kaniyang silid si Nay Rizza kasama si Xeven.

Naiwan kami ni Nikko na magligpit muna at mag-ayos ng kusina.

“ Kuya doon ka na lang sa kwarto ng mama mo maglinis at paniguradong magulo doon ngayon“.

Mungkahi ni Nikko.

Naghati kami ng gawain kayat iniwan ko siya para mag-ayos sa silid ng mama.

Tama si Nikko na magulo nga ang silid ng mama. Ang dating maayos na panamitang naiwan ng mama ko ay itinambak na lang at isiniksik sa isang pwesto.

Talagang walang respeto sa kapwa ang tiyahin ko.

Napabuntong hininga na lang ako sa mga kalat ng kwarto.

Inuna ko ang sahig.

Pinulot ang mga kalat,mga maduduming kumot at twalya,inilbas ang mga naiwang pinagkainan at ininumang kape para mahugasan ni Nikko.

Nagdala na rin ako ng garbage bag para sa ilang basurang naiwan pa sa loob.

Pinalitan ko ang kombre kama,punda ng unan at nagsapin ng bagong kumot.

Inayos ang mga larawang nakadisplay.

Nagspray ng air freshner at naamoy ko pa rin ang pabango at usok ng sigarilyo ng tito.

Madali kong natapos ang silid.

Ang banyo naman.

Dito ako nabigla.

Ang dumi ng tiles sa sahig. Parang hindi sila sanay maghubad ng sapatos dahil nakabakat doon ang marka ng kanilang mga sapatos kung gumagamit ng banyo.

Puro buhok na pinagahitan ng bigote  ang lababo, mga strands ng buhok naman sa drainage na nakabara.

Mga stain ng sabon at shampoo sa shower curtain.

Upos ng sigarilyo sa basurahan.

Ganito ba sila kaburara?

“ Okay ka lang diyan?“

Nasa likuran ko na pala si Nikko.

“ Tingnan mo naman to?“

Turo ko kay Nikko sa mga dumi ng banyo.

“ Haya

an mo madali lang naman linisin yan.“

Pinaghatian namin amg paglilinis.

Si Nikko na ang nagprisinta sa toilet section.

Alam niyang di ko kaya ang linisin yun kaya sa shower section na ako.

Mainit ang loob ng banyo kahit tinapatan na namin iyon ng stand fan.

Pawisan na ako kaya minabuti kong magboxer na lang dahil nababasa din ako sa paglilinis.

Maging si Nikko ay nagboxer na rin.

Para kaming member ng isang fraternity na nasa ilalim ng initiation ng paglilinis ng banyo.

Sa liksi ni Nikko ay mabilis siyang nakatapos kaya ako naman ang tinulungan niya.

Bagong sabon,bagong shampoo,bagong rug,bagong toilet tissue,at mga bagong tuping towels ang inilabas ko para magamit.

Tinanggal na niya ang maduming shower curtain na naghahati sa gitna ng banyo.

Biniro ko siya.

Binuksan ko ang shower at tumama sa kaniyang likuran ang malakas na tubig.

“

Ayyyy

!!!“

Sa lamig ay napaatras siya sa harapan ko.

Tawa ako ng tawa.

“ Sira ka talaga! Basa na ako tuloy!“

Galit na galit si Nikko.

Sa katuwaan ay niyakap ko pa siya at itinapat ko pa sa shower.

“ Ano ba ginagawa mo kuya,ang lamig ng tubig!“

Hindi siya makagalaw sa pagkakayakap ko kayat basang-basa na kami ng tuluyan.

“ Maliligo na, kanina pa tayo gawa ng gawa ha ha!“

“Mauna ka na,dun na ko sa kabila maliligo.”

“Di na,sabay na tayo.”

“Baka pumasok ang nanay,ano ka ba.”

“Hindi na yun,tulog na ang nanay Rizza.”

Binitawan ko si Nikko sa pagkakayakap at agad kong isinara at inilock ang pinto ng banyo.

Binalikan ko si Nikko na basang basa na ng tubig ang buong katawan.

Ewan ko…

Nung balikan ko siya nag-iba na timpla ng nararamdaman ko.

Kanina ay nagkakatawanan kami.

Ngayo’y natahimik kami kapwa.

Ngayon lang pala kami nagkasarilinan ng ganito.

Sa hiya niya siguro ay tumalikod siya sa akin habang papalapit ako o isinet nya lang talaga ang shower heater.

Tahimik akong tumapat sa kaniyang likuran.

Inabot ko ang sabon at sinabon ang kaniyang likod.

Di na siya makagalaw.

Nakayuko lang siya.

Patuloy ko pinabula ang sabon sa kaniyang lukaran.

Dahil sa lakas ng tubig ay kinabig ko ang kaniyang tiyan  paatras upang manatili ang mga bula.

Nasa tiyan niya ang kaliwa kong kamay habang sinasabon ng kanang kamay ko ang kaniyang likuran.

Pagkatapos ay sinunod ko ang kaniyang batok at leeg papunta sa kaniyang dibdib.

Lumapat ang harapan ko sa kaniyang likuran.

Mataas ako sa kaniya kayat nakapatong na ang baba ko sa kaniyang balikat.

Humarap siya sa akin at kinuha ang sabon sa aking kamay.

Siya naman ang nagsabon sa akin. Inuna niya ang leeg ko pababa na rin sa aking dibdib.

Pagakatapos ay ang aking noo,pisngi at baba.

Maingat siya na huwag tamaan ang aking mga mata ng bula.

Para akong batang ingat nitang pinapaliguan.

Hinila niya ako paatras upang magbanlawan ang aming katawan.

Magkayakap kami sa ilalim ng shower.

Pagkatapos ay lumuhod siya at sinunod na sinabon ang hita ko.

Di na ako nagsalita at hinubad ko na ang suot kong boxer.

Hindi ako nahihiya,noon namay nakita niya akong nakahubad noong naligo ako sa kanila. Ngayon, parang naging conservative yata ang ari sa katigasan.

Iba kasi ngayon.

May halong kaba…

May pananabik…

Hindi rin siya nabigla kahit pa bahagyang matigas na ang pagkalalake ko.

Nakikiliti ako sa ginagawa niyang pagsasabon kaya pinatayo ko na siya at ako naman ang nagpatuloy na sabunin din ang kaniyang mga hita at binti.

Ibinaba ko na rin ang boxer niya.

Kagaya ko ay medyo matigas na rin ang kaniyang ari na bahagyang tinakpan niya ng mga kamay.

Nahihiya pa siyang makita ko…

Ayaw ko matawa o maconcious na may isang lalaki sa harap ko na ginagawan ko ng ganito.

Sa init ng tubig kaya siguro di kami gaanong tinitigasan.

Mabilisang banlaw ang ginawa namin habang  magkaharap na magkayakap.

Hinalikan ko siya sa labi.

Pinatay ko na ang shower ngunit nanatili pa rin kaming magkadikit.

Ilang minuto din kaming nakatayo.

Isinandal ko siya sa pader.

Ngayon ramdam ko na ang katigasan kong tumatama sa kaniyang tiyan.

Napalitan ng init ng pagnanasa ang aming basang katawang.

Naging malikot na ang aming mga kamay sa isat-isa.

Ang mga kamay kong nakasapo sa kaniyang puwitan at ang mga kamay niys sa aking likuran.

Tumigil kami sa paghahalikan.

Nanatili kaming magkayakap.

Nakikiramdam…

Kung ano nga ba ang gagawin…

Wala akong karanasan sa ganito lalo na at pareho pa kaming lalake.

Ayaw kong mawala ang nararamdaman naming pagnanasa sa isat isa.

Muli ko siyang hinalikan ng dahan-dahan.

Sa noo…

Sa dulo ng kaniyang ilong…

Sa kaniyang pisngi…

At muli sa kaniyang mga labi.

Nakiliti siya ng dilaan ko ang kaniyang leeg.

Napaungol siya.

Ungol ng sarap kayat inulit ko ang pagdila.

Ganito pala ang unang karanasan.

Yung pati ikaw masasarapan habang nadidiscover mo kung saan nasasarapan ang katalik mo.

Biglang ako naman ang isinandal ni Nikko sa pader.

Pinagbigyan ko siya.

Panay halik din niya sa akin.

“ Susubo ko ha…“

Paalam niya ng hawakan niya ang ari ko.

Tumango na lang ako.

Lumuhod siya sa harap ko.

Pinanood ko siya.

Hindi ako nailang ng halikan niya ang puson ko.

Naramdaman ko ang init ng kaniyang dila sa kaliwa kong singit.

Nakakakiliti.

Pagkatapos ay ang kahabaan ng matigas kong ari.

“ Ohhh…“

Kitang-kita ko kung paano niya isubo ang pagkalalake ko.

Nasa anim na minuto siguro siyang nakaluhod.

Naduduwal minsan dahil talagang isinusubo niya ng todo at pinapatagal sa kaniyang bibig.

Bibigay na ang tuhod ko kayat pinahiga ko siya sa sahig.

Pumatong ako sa kaniya at pinagdikit ang aming ari.

Malaki at mahaba ang aking ari kaysa kaniya.

Panay ang kanyod ko sa kaniyang puson habang nakikipaghalikan.

Walang lubricant.

Nakita ko ang conditioner.

Nagpatak ako sa aking palad at ipinahid ko sa kabuuan ng aking ari.

Pinagbuka ko ang kaniyang hita at ipinaipit doon ang ari ko.

Sa ngayon di pa namin kaya ang anal.

Di ko pa alam ang ganoon.

Nasarapan ako ng ipitin ng kaniyang mga hita ang aking matigas na pagkalalaki.

Nagtaas baba ang aking balakang.

Napapaatras si Nikko dahil naiipit ko yata ang itlog niya kaya iningatan ko na huwag iyon matamaan habang nagalaw ako sa pagitan niya.

Sapo ko ang kaniya balakang at ang kaniyang mga bisig na sa aking likuran.

Maging siya ay sumasabay sa paggalaw ko.

Ang sarap…

May mga sandaling dinidiin ko ang aking puson sa sarap.

Taas-baba…

Panay-panay…

Pabilis ng pabilis…

Maingay na ang tunog na nagagawa ni Nikko sa sahig dahil sa paggalaw ko.

Kahit pala sa pag-ipit lang ng hita ay may sarap ding nararamdaman.

Lalo pa kung tumatama ang ulo ng ari ko sa ilalim ng kaniyang itlog.

Nakatitig ako sa kaniyang mga mata.

Pwede pala ang ganito…

“ M

alapit na…malapit na…“

Bulong ko sa kaniyang tainga.

Kinamay naman ni Nikko ang kaniyang ari.

Malapit na rin pala siya sa sukdulan.

Tumaas ako ng kaunti upang makapagtaas baba ng maayos si Nikko sa kaniyang pagkalalaki.

Nang maramdaman ko na malapit na rin akong labasan inalis ko sa kaniyang mga hita ang ari ko at pinagdikit ko ang aming ari,hinawakan ito at sabay ko iyong binayo.

Kitang kita ko kung paano pumulandit ang semilya ko. Segundo kang ang pagitan at maging siya ay nilabasan na rin.

Madami…puting-puti…

Nagsama ang aming semilya sa kaniyang puson.

Nanginginig pa kami sa sarap habang nilalabasan.

Nang matapos ay muli ko siyang dinapaan.

Dama ko sa aming pagitan ang aming inilabas.

Abot-abot ang aming hingal.

Muli ko siyang hinalikan sa labi.

Ayaw ko na sanag matapos ang ganitong eksena ngunit baka katukin na kami ng nanay Rizza.

Napagod kami sa sarap…

Marahan akong tumayo. Amoy na amoy ko ang likidong pinagsaluhan namin ni Nikko.

Tinulungan ko na ring makatayo si Nikko para makapagbanlaw na muli.

Iba ngayon ang pakiramdam ko tungo kay Nikko. May connection na kami ng higit pa sa isang kaibigan. Yung higit pa sa amin pagkakaibigan na kami lang ang makapagbibigay ng hinahanap naming kaligayahan.

Natapos kami sa pagbabanlaw at nagpatuyo. Iniwan ko siya sa banyo sandali dahil wala nga pala kaming pamalit ng damit.

Nakatapis ako ng tuwalya at nagmamadalimg lumabas papunta ng aking silid.

Nag-iingat na baka makita ako ng nay Rizza…kakahiya kaya.

Nagbihis muna ako bago bumalik sa silid ng mama dala ang damit ko na ipahihiram kay Nikko. Nasa kwarto kasi ng nay Rizza ang damitan niya.

Mabuti na lang at hindi sa kwarto ko pinatulog si Xeven at pihadong nakakahiya kahit pag-isipan niya kami ni Nikko na may ginagawa kaming higit pa sa magboyfriend.

Boyfriend…

Napangiti ako.

Akalain ko bang magiging kagaya ko ang sitwasyon ni Regi na may ka-on ding lalake?

Ganoong nga siguro.

Kung saan matatagpuan ang kaligayahan doon ka talaga pupunta.

Binalikan ko si Nikko.

Pinagbuksan niya ako ng kumatok ako sa banyo.

“ Bakit ka nagla-lock pa?“

Tanong ko.

“Baka pumasok ang nanay…”

Sagot niya.

Nakatapis na siya ng twalya.

Inabot ko sa kaniya ang damit ko. Hindi ma siya nagtanong kung bakit damit ko ang inabot sa kaniya.

Isasara niya ang pinto ngunit pinigilan ko.

“ Bakit mo sasara?“

“Magbibihis ako.”

“Huh?ehh..kakatapos lang natin kanina mahihiya ka pa?”

“Hoy kahit sa pagbibihis dapat may privacy. Hindi porket may nangyari wala na ng sara-sara mg pinto.”

Hindi ko siya pinagbigyan magsara at iniharang ko pa ang aking isang paa sa pinto.

“ Kuya sandali lang naman hintay ka lang dyan.“

“Kiss muna, tapos pwede ka na magbihis.”

Nakapikit pa ako habang nakatulis pa aking nguso.

Lumuwag ang pinto at hinalikan niya ako sa labi sabay sipa sa paa kong nakaharang at saka niya isinara ang pinto.

Natatawa ako.

Simula sa mga araw na ito, ganito na siguro ako maglambing sa kaniya.

Ganito pala kapag lalong naiinlove…

---

May nangyari na rin sa dalawa.

Next chapter

Ano kaya ang masasabi ni Nikko sa kanilang ginawa?

---

CHAPTER 27 HOME

NIKKO

Namumula yata ako sa tuwing pagmamasadan ko ang mukha ni kuya Simyeon.

Himbing na siya sa pagtulog.

Dito kami sa sala natulog na magkatabi.

Baka kasi maghanap si Xeven kaya madali kong marinig ang boses niya.

Napagod kami sa mga ginawa naming pagluluto at paghahatid ng mga pagkain,paglilinis ng kwarto at yung sa ginawa namin sa banyo.

Nakahiga si kuya at ako ay patagilid na nakaharap sa kaniya.

Ang gwapo niya talaga at hindi ako makapaniwala na ang pamamasukan ko dito ay magiging ganito ang bunga.

Ipinatong ko ang aking kamay sa kaniyang dibdib.

Kahit tulog ay hinahawakan pa ni kuya ang kamay ko.

Hindi ako nakatiis at hinalikan ko ang pisngi niya.

Tulog na tulog na nga at hindi na siya kumilos.

Naramdaman ko na tinigasan ako.

Paano ba naman,naalala ko yung ginawa namin kanina.

Ang lambing at ang gentle niya ng halikan ako.

Yung paghalik niya sa leeg ko.

Tapos pareho pa kaming nakahubad.

Grabe yung eksena kanina. Talagang kabado ako. Lalo pa ng makita ko yung alaga niya.

Hindi common ang ganoong haba at laki. Mga nasa 7 pulgada siguro at may katabaan. Pinkish ang kulay at hindi gaya ng sa akin pinoy na pinoy ang kulay at sukat.

Nahiya kaya ako pakita yung sa akin kanina.

Di pa ako bihasa sa pagbibigay ng kaligayahan sa pagsubo pero alam ko kung paano hanapin kung saan siya masasarapan.

Hindi naman bago sa akin ang ganoong eksena dahil may mga napanood din naman akong m2m videos tungkol sa blowjob.

Nahiya talaga ako ng ipagpaalam ko pa na isusubo ko siya.

Naexcite…aminin ko…oo naexcite ako.

Ang ganda kasi tingnan e.

Para siyang sanggol,kasi walang buhok ang kaniyang puson. Required daw sa kaniya na nakawax bilang model.

Ewan…basta parang ang sarap ng nararamdaman ko ng subo ko ang pagkalalaki niya. Lalo pa kung nakikita ko sa kaniyang mata na gustong-gusto niya ang ginagawa ko.

Nabuksan lang ang kamalayan ko sa sex noong namolestiya ako ng bata pa. Bata pa ako noong subuking pasukin ang likuran ko. Sa takot ko ay lumaban ako at umayaw na sa tuwing yayain kung maglalaro kami ng kuya ng kalaro ko.

Akala ko nga papasukin din ako ni kuya.

Napaisip ako…kaya ko kaya yung kargada niya?

Pero getleman si kuya Simyeon at alam ko na kung darating kami sa punto na gusto niya ng anal,baka magawa ko.

Mahal ko si kuya at gagawin ko kung ano ang nararapat bilang boyfriend niya.

Parang sa relasyon namin ako ang under. Gusto ko siya ang sandalan ko. Yung pinaka foundation ng relasyon namin. Yung siya ang magdadala.

Ako…ako ang support…ilaw?

Gurl?

Hindi, basta ako aalalay sa kaniya.

Dahil yun kay X.

Kaming dalawa ni kuya ang magtutulong na maihanda ang kinabukasan niya.

Obligasyon ko na silang dalawa. Ang alagaan ang magkapatid.

Ayun nakarinig na ako ng iyak mula sa silid ng nanay.

Agad akong bumangon at pumunta sa silid ng nanay. Naabutan kong gising silang dalawa.

Nakaupo ang nanay na pinapatahan ang nakahigang si X.

Lumapit ako at binuhat siya.

“ Balik na kayo sa pagtulog nay,dalhin ko na lang si Xeven sa kabila.“

Hindi na nagsalita ang nanay at muling nahiga ng buhatin ko si X. Salamat at ng malaman niyang buhat ko siya ay tumahan na.

Bumalik ako sa sala at tulog na tulog pa rin si Kuya. Inihiga ko si X sa aming kalagitnaan.

Hindi pa ako nakakaporma sa paghiga ng parang ako ang nanay na niyakap ng alaga ko.

Isang tapik-tapik naman ang ginanti ko sa kaniyang hita upang malaman niya na katabi na niya ako.

Ganito ang paraan ko ng pagpapatulog sa kaniya lagi.

Gumalaw si kuya at ipinatong naman ang kamay niya sa kamay ko kaya napahinto ako sa pagpapatulog sa bata.

Ilang segundo ay gumalaw si Xeven at inalis naman ang kamay ng kaniyang kuya sa akin. Hinawakan niya ang kamay ko at itinapik-tapik muli sa kaniyang hita.

Mayamaya pinatong muli ni kuya ang kamay niya sa akin kaya napahinto na naman ako sa pagpapatulog sa alaga niya.

Ano ba naman at nangungulit pa yata ang sa kapatid.

“ Kuya inaantok na ang baby ko ha?“

Hindi inalis ni kuya ang kamay niya sa kamay ko.

Gumalaw muli si Xeven.

Sa pagkakataong ito hawak na ni kuya ako kamay habang itinatapik sa kaniyang kapatid.

My gosh!

Multi-tasking ang boyfriend ko. Ayaw bitawan ang kamay habang nagpapatulog ng bata.

Makakatulog ba ako sa sweetness ng magkapatid na ito.

Ilang sandali pa at tumigil na si kuya. Hindi na kumilos si Xeven. Tulog na ang bata. Pero nanatili ang kamay niyang nakahawak sa kamay ko.

Naglikot ang hintuturo niya sa kamay ko.

Alam ko ang ibig sabihin nun!

Loko…

Lihim akong natawa sa biro niya.

Piniga ko ang kamay niya hudyat na magpahinga na muna kami.

Inulit muli niya ang ginawa.

Sa gigil ko ay kinurot ko ang braso niya at impit ang tawa niya.

“ Matulog na kasi…“

Saway ko.

Muli niyang ipinatong ang kamay niya sa kamay ko.

Salamat at di na siya nangulit.

Hindi na gumalaw si kuya.

Salamat at nakatulog na rin.

Nangulit lang talaga.

Hay naku,ang daming nangyari sa araw na ito.

Yung kay tatay at sa Guada na yun.

Parang namanhid ang puso ko sa tatay. Kumpirmasyon lang na wala talaga siyang puso para sa inay at sa akin. Hindi niya isinasaalang-alang ang damdamin ng iba. Inuuna niya ang pansariling kapakanan.

Kahit noon pang di pa ako pinapanganak,ang dali niyang maniwala sa sabi-sabi. Hindi man lang kami ipinaglaban o nagpursigeng hinanap kami. Ayun nag-asawa na lang basta. Kung hindi pa nasingit ang mukha ng nanaybsa internet hindi pa kami hahanapin.

At gagawa pa ng drama na nag-effort daw siya.

Hindi pa nga nakakabawi ng atraso sa nanay sa akin naman gumawa.

Lubos na nawala talaga ang pagtingin ko sa kaniya.

Hindi mawawala ang pagka-ama niya.

Pero kung sasaktan lang naman niya kaming mag-ina,mas okay pa na huwag na siyang magpatuloy na makipagkita sa amin.

Nabuhay naman kami ng inay ng wala siya. Nagsikap kami ng wala siya. Masaya kami at kuntento sa buhay kahit hirap.

Wala ding kasiguruhan kung masaya din ba kami sa mga plano ng tatay?

Hindi siguro.

Pinakita na nga niya kung ano ang maari niyang gawin sa buhay ko.

Pero ang pinakita ni kuya Simyeon kanina ang nagbigay sa akin ng lakas ng loob na kung ano ang dapat kong gawin sa buhay ko.

Malabo ng mabuo muli ang pamilya namin ng inay.

Hindi na siguro kailangan pa.

Lalo pa ngayon na may isang tahanan na bukas para sa aming mag-ina.

Na tanggap ako bilang ako.

Na kaya akong ipagtanggol bilang isang bahagi ng pamilya.

Lumuwag ang aking pakiramdam.

Na kahit hindi ko sulyapan ang mga katabi ko, alam kong nakahanda silang ipaglaban kaming mag-ina.

Ang sarap naman…

Amg swerte ko sa kanila.

---

KINAUMAGAHAN

---

NANAY RIZZA

Nagising ako…

Naalala ko,kinuha nga pala ni Nikko ang bata kaninang madaling araw.

Medyo masakit ang balikat ko. Napagod yata kakaluto kagabi.

Sinilip ko sa salamin ang sampal sa akin ni Nicolas.

Salamat naman at walang pasa. Maski sa pagsampal lampa ang lalaking yun.

Ayaw kong masira ang araw ko sa pag-alala sa nangyaring gulo kahapon kaya bumangin na ako para makapaghanda ng bagong umaga.

Bagong simula sa amin ito ng anak ko. Alam ko mauunawaan niya ako kung bakit noon pa man ay ayaw ko ng makilala niya ang kaniyang ama dahil sa mababaw kung magmahal ito.

Mana sa kaniyang mga magulang. Makikitid ang utak at walang pakialam kung ano ang nararamdaman ng kapwa masunod lang ang mga kagustuhan.

Hindi na kailangang ipaliwanag at nakita na ni Nikko kung ano talaga amg tunay na ugali ng kaniyang ama.

Hay naku…tama na nga yan at makapag ayos na.

Lumabas ako ng silid at nakita ko sa sala ang tatlong himbing sa pagtulog na magkakatabi.

Nangiti ako sa ayos nila.

Nakayakap si Simyeon at Xeven sa anak ko.

Nakakatuwa silang pagmasdan.

Nasisiyahan ako at tapat ang pagmamahal ni Simyeon kay Nikko.

Pinili niya ang anak ko kesa sa kaniyang tiya.

Hindi ko na sila ginising at nagpatuloy ako sa paghahanda ng aming agahan.

Nagluto ako ng champurado at pagkatapos ay nagprito ng tuyo.

Naalala ko ang bukid kaya ito ang inihanda ko.

“ Ay kabayo!“

Nagulat ako dahil gising na pala si Xeven at nakaupo na sa kaniyang pwesto.

“ Ay gising na pala ang baby ko? Nagising ka ba ng nay-nay? Sorry ha. Wait lang baby lapit na maluto to.“

Gaya ng dati hindi siya sumasagot kapag kinakausap. Pero ang nakakatuwa ay nakukuha na niyang tumingin sa akin.

Si Nikko lang talaga lubos na gusto niyang katabi.

Ewan ko ba kung ano pinakain ng anak ko sa batang ito kaya pati yung kuya nainlove.

Maigi pa ang magkapatid na ito marunong ipaglaban ang mga mahal nila.

Pero si Nicholas…ay naku…ewan?!

Bagong umaga! Bagong umaga nga pala toh!

Nakatapos na ako sa pagluluto.

Saktong inihahanda ko sa lamesa ang champurado at tuyo ng bumangon na ang dalawa.

“Maupo na kayong dalawa at hinihintay kayo ni Xeven kanina pa. Mukhang gusto ng kumain ng bata.”

Sabay-sabay na kaming naupo,nagdasal ng pasasalamat para makakain.

Si Simyeon na ang nagsandok para sa aming pagsasaluhan. Inuna niya ang kapatid,sunod ako, tapos ay si Nikko.

Napatigil siya ng pagsasalin sa lalagyan ng mapansin niya si Nikko.

Napansin ko silang dalawa.

Si Simyeon na ngiting-ngiti.

Si Nikko naman na nagtataka kung bakit.

Sinulyapan ni Simyeon ang kapatid na nakatingin sa pagkain at muli kay Nikko,tapos kay Xeven uli,tapos kay Nikko uli.

Doon ko napansin na nakaupo pala si Nikko sa pwesto ng mama nila.

Napangiti si Nikko maging si Simyeon na naluluha ang mga mata.

Napapaluha na rin ako dahil hindi siya pinaalis ni Xeven sa pwesto na tanging para sa kaniyang ina lamang.

Hinalikan ni Simyeon ang noo ng kapatid, pagkatapos humalik sa noo ng anak ko.

Ito ang kapalit ng naranasan ng anak ko kahapon.

May dalawang lalaki na tumanggap sa kaniya.

Ang saya ko…

Ang saya ng aking bagong umaga…

---

SIMYEON

Nakakatuwa ang umagang ito.

Si Xeven…

Pinaubaya niya ang silya ng mama na maupuan ni Nikko.

Ibig sabihin ay tanggap na niya ang lahat.

Tanggap na niya na wala na ang mama. Na ang pwestong iyon ay napunuan ni Nikko.

Na ang silyang iyon ay sa kaniya na.

Agad kong hinalikan sa noo ang kapatid ko.

Tuwang-tuwa din ako ng halikan ko sa noo si Nikko.

Wala siyang kamalay-malay.

Kung hindi ko pa napansin na parang may kakaiba sa aming lamesa. Yun palang napaupo siya sa silya ng mama.

Sinubukan pa namin si Xeven na baka di niya lang pansin ang nangyayari.

Tatayo si Nikko at kukuha ng tubig at muling babalik. Tatayo muli at kuniha ang mga vitamins na iinumin ni Xeven at muling bumabalik.

Wala…

Walang reactions.

Walang protesta.

Confirm na kay Nikko na nga ang pwesto na iyon.

Maging sa pagkain ay hindi siya nagpasubo. Maliban lang sa ako ang naghimay ng tuyong kakainin niya.

Kumakain na siya mag-isa ng hindi na naghihintay na subuan pa.

“ Big boy na ang baby namin,yey!“

Puri ko kay Xeven.

Gaya kagabi ang sarap na naman ng salo-salo namin.

Natapos kami.

Si nanay Rizza  na ang nagpalit ng damit kay Xeven.

Ayaw akong patulungin ni Nikko sa paghuhugas at yung pinaghigaan na lang daw namin ang ligpitin ko.

Sinunod ko naman siya.

Hindi pa ako nakakatapos sa ginagawa kong pagtitiklop sa mga  kumot  ay tumunig ang aming doorbell.

Sinip ko sa bintana kung sino iyon.

Isang LBC delivery.

Lumabas ako at tinanong ang aking apelyido.

Tama ang taong hinahanap ng mensahero.

Pinapirma ako sa kaniyang log sheet at isang nakaplastic na lihan naman ang inabot sa akin.

Papasok ako ng bahay habang binabasa ko ang liham.

Isang imbitasyon ang laman ng liham.

Imbitasyon ng pagpaparangal para sa aking kapatid mula sa isang Association for the Gifted Child of the Philippines.

Si Xeven…tatanggap ng award mula sa pangulo?

---

Uy,di pa pala tapos ang kaningningan ni Xeven!

ABANGAN!!!

CHAPTER 28 HARDSHIPS

NIKKO

Sa pagpasok pa lang ng bulwagan ng Malacañang abot-abot na ang kaba ko.

Mayat-maya kong sinanasabihan si X tungkol sa dadaratnan namin.

“ X maraming tao mamaya sa pupuntahan natin. Mababait yun. Makikita natin yung predidente mamay. Bibigyan ka niya ng medal. Dahil mabait ka…dahil mahal ka ng nakakakilala sa iyo…X ang swerte-swerte mo talaga…mamaya ha pagtinawag ka sama ka lang kay kuya. Kapit ka lang sa kaniya. Pag-hinilingan ka tumugtog at ayaw mo,pwede kang tumanggi. Hindi sila magagalit. Basta huwag ka matatakot ha.“

Talagang inihahanda ko siya bago kami dumating kanina.

Well behave ang alaga ko. Nakahawak pa siya sa aming mga kamay habang papasok sa entrance.

Marami din kaming mga kasabay.

Sila ang mga batang may kapansanang nagbigay ng inspirasyon sa bayan. Na gagawaran ng oaramgal ngayon.

Nasa labing lima sila. Iba dito ay mga para-athelets, academic genius at ang nag-iisa sa musika,si Xeven namin.

Kasama si nanay dahip tatlong guest ang pwedeng isama ni X Bukod kay kuya bilang guardian.

Tuwang-tuwa naman ang nanay dahil ito ang una niyang pagkakataon na makikita ng presidente.

Ang gwapo ng magkapatid sa suot nilang puting barong.

Pareho silang mukhang konsorte sa isang sagala.

Talagang hinanap pa ng nanay yung kilala niyang burdadero ng barong sa lugar namin at pagawan talaga kami ng barong na masusuot.

Matapos makumpleto amg mga tao sa loib ay binagyan muna kami ng pahapyaw na mangyayari sa programa.

Live pala na ipinapalabas sa dalawang news program ang parangal na ito at ang isa doon ay nilapitan ako ng dati ng nagfeature kay Xeven noon.

Ilang sandali pa ay nagsimula na aming pinakahihintay matapos ang opening prayer ay national anthem naman.

Kahit hindi ituro,alam ni Xeven kung paano magbigay galang sa pambansang awit. Ang cute talaga.

Kaunti lang ang introduction,tungkol lang sa award ang ibibigay tapos nagpalakpakan na ang lahat ng iintroduce at pumasok na ang pangulo.

Namamangha ako sa nangyayari.

Hindi ko akalain na dahil kay Xeven makikita namin ang pangulo.

Nakaka-starstuck na ewan. Iba ito sa pakramdam. Hindi siya artista kundi lider ng maraming tao. Kakaiba ang kaniya tono at  magsalita. Hindi gaya ng napapanood ko noon sa tv na palamura. Mas seryoso siya kung kausapin ang mga bata na akala mo ay tatay na tatay talaga sa kanila na nagpapaalala.

Naikwento pa niya na makulit at matigas din ang ulo niya noong bata pa ngunit nandoon ang magulang niyang handang tanggapin,ituwid at gabayan siya.

Naiiyak ako sa narinig ko.

Dahil nandoon kami ni kuya sa mga sinabi ng pangulo sa buhay ni Xeven.

Ang dalawang nauna ay hindi na kailangan dahil mabait si Xeven.

Ang gabayan siya…yun na lang ang kailangan.

Nasa unahang upuan ang magkapatid at kaming mga bisita ay sa likurang bahagi. Nasa ikaapat na row kami mula sa kanilang likuran.

Pinapanood ko ang dalawa sa pagkakaupo. Behave na behave talaga ang alaga kong tahimik lang na nakaupo.

Pagkatapos ay  pinatayo na ang mga paparangalan.

Isa-isa silang tinawag at sinuutan ng medalya,pagbibigay ng sertipiko ng  ng karangalan at pagpapalitrato kasama ng pangulo at iba pang sangay ng ahensyang nagpasimula ng awarding.

Panghuli si Xeven.

Kinabahan ako dahil panay bulong si kuya.

“ Naku,X…don’t bite you nails…“

Bulong ko sa aking sarili.

Mukhang narinig yata ako at itinigil niya.

Hinimas pa niya ang kaniyang ulo. Mukhang nakinig sa kuya at magsasabing good boy siya sa harao ng pangulo.

Tiniwag na si X.

Kasama ng kaniyang kuya na nakipagkamay sa mga politikong nasa maliit na entablado at ang huli,nakaharap na sila sa pinakamataas na lider ng bansa.

Sa lahat ng sinabitan ng medalya,kay Xeven lang lumuhod ang pangulo ng suutan ng medalya at nakipagkamay.

May sinabi si X at natawa ang pangulo. Hindi ko narinig ang sinabi ni X dahil sa palakpakan ng mga tao.

Nakita ko na lang na humalik sa pisngi ni at nakipagkamay muli kay kuya.

Bumalik sila sa upuan.

Hindi pa natatapos ang pagpunta namin sa pagbibigay ng parangal. May dinner pa palang nakahanda para sa amin sa kalapit na hall.

Doon kami pinapunta lahat ng dumalo.

Isang marangyang salo-salo ang pinahanda sa amin.

Ngayon magkakasama na kami ng mga kuya sa isang lamesa.

Masarap ang pagkaing inihain sa amin ng mga waiter.

Habang nakain ay may itinanong ako kay kuya.

“ Bakit tumawa ang presidente kanina kuya? Ano ba sabi ni X sa kaniya?“

“Ha ha ha, kasi tunanong ni Xeven kung si president ba ay King.”

“Ano sabi ni President?”

“Sabi ni President,Im afraid not my dear, im just a worker. Then sabi niya makulit din daw ang batang ito ha ha ha!”

Natawa ako sa katapangan ni Xeven. Harap ng pangulo ay nakapagtaning siya ng ganoon. Kaya tawa ako ng tawa.

Maya-maya ay nilapitan kami ng coordinator.

Kung maaring hilingan si Xeven na magpalamalas ng kanjyang talento. Kahilingan daw ng pangulo iyon. Mukha daw naruwa ang presidente at proud sa mga kaniya bilang isang batang pilipino.

Kinausap ni kuya si Xeven.

Hindi tumanggi o pumayag ang alaga ko.

Kinabahan kami na baka mapahiya ang humiling.

Agad kong hiningi ang susi ng kotse at oatakbo akong nagtungo sa  carpark upang kunin ang violin niya.

Abot ang kaba ko na baka hindi nakumbinsi ni Kuya si X.

Pagbalik ko sa pintuan bulwagan ay nagpapalakpakan na ang mga tao.

Nakatayo na si luya hawak sa kamay ang kapatid.

Nagtama ang mata namin ni kuya….

At si X…

Itinaas niya ang ka iyang ulo.

Nakita niya ako…

Nagtama ang aming mga mata…at saka sila lumapit sa akin.

Inabot ko ang violin sa kaniya ng magtapat kami.

Muling nagpalakpakan ang mga tao.

Inihatid ni kuya si X sa kalagitnaan poang makita ng mga nanonood. Naiwan doon si X at bumalik si kuya sa tabi ko.

Hawak ni X ang kaniyang Violin ngunit nakayuko lang siya.

“ Baby…baby…go…just think about mama.“

Mahinang tinig ni kuya.

Parang may bumara sa lalamunan ko at ilong na masakit. Naluluha ako sa nangyayari sa alaga ko.

Naluluha ako sa kasiyahan para sa kaniya.

Naghihintay na ang mga tao.

Maging ang pangulo sa kaniyang lamesa ay nasasabik na ring makita ang kaniyang talento.

Kumilos si Xeven.

Inilagay ang violin sa kaniyang balikat at humarap sa amin at nagsimulang tumugtog.

Hindi siya nakaharap sa mga tao kundi sa amin ng kaniyang kuya.

Para kaming nasa isang talent show ng isang school ni kuya na mahinang nagcheer sa isang tabi upang huwag siyang kabahan at magkamali.

Bayan Ko ang piyesang kaniyang tinugtog. Isang piyesa na itinuro ni Mang Kanor sa kaniya ng ilang araw para sa okasyon na ito.

Tama ang hula ni mang Kanor na oras na makita siya ng pangulo ay maaring hilingan siyang tumugtog.

“ Mabuti na ang handa.“

Tama si mang Kanor sa kaniyang hula.

Nagpalakpakan ang lahat ng matapos si X.

Lumapit ang pangulo at kinarga siya sa kasiyahan.

Sa ganda ng tugtog ni Xeven ay may mga naluha pala. Damang dama nila ang mensahe ng musika.

May kaluluwa talaga ang pagtugtog ni Xeven kaya madami ang humahanga oras na marinig ang kaniyang musika.

Napakaswerte raw ni kuya at may kapatid siyang kagaya ni X.

Ang totoo,napakaswerte nilang dalawa at sila ay isinilang na magkapatid.

Muli ay nagpalitrato kami sa kaniya. Siempre kasama na ako at nanay sa picture.

Pagkatapos ay uwiaan na.

Sa harap ng bahay namin ayay naabutan pa kaming may mgabtaong nakatayo sa harap ng bahay. Naroon sin si Mang Kanor.

Napanood pala nila ang sa tv ang nangyari.

Kaya maging sila ay proud sa alaga ko.

Marami kaming nakasuporta kay Xeven kaya payapa ako na maraming gabay siya sa kaniyang paglaki.

Pumasok na kami pagkatapos ng kwentuhan para makapagpahinga na.

Patulog na sana kaming tatlo ng makatanggap si kuya ng tuwag mula sa kaniyang agency.

Pinapanood ko lang siya habang kausap sa kabilang linya si kuya Regi.

Mukhang magandang balita ang usapan nila.

Nang matapos ay natahimik si kuya.

“ Oh bakit,ano nangyari sa iyo?“

Tanong ko.

“ May project daw ako nakasched…malaki daw ang kikitain sabi ni Regi…“

“Oh,good news naman pala eh bakit ganyan ka kalungkot.? Di ba dapat masaya ka?

“Yung nga e. Big project…kaso kailangan sa japan ako tumira…for 9 months…”

---

Career ba o love life?

Choose your category…

Abangan!!!

CHAPTER 29 SACRIFICES

SIMYEON

“

Paano ba to…

Big break yung project sa Japan…

Papaano yung mga iiwan ko dito?“

Naguguluhan ako sa gagawin kong desisyon at kailangan ko talaga ng magpapayo sa akin.

Two days from now ay ibobooked na nila ako ng flights papuntang japan.

“ Hindi naman problema kuya kung aalis ka at mawawala ng 9 na buwan e. Kailangan mo sa trabaho yun. Kung iniisip mo si Xeven narito naman kami ng nanay.“

Magkatabi kaming makahiga ni Nikko habang nag-uusap sa dilim. Pinapagitnaan namin siya ng kapatid kong yakap-yakap siya.

Naguguluhan o natatakot ako sa desisyon ko sa aking paglayo.

Hindi ako sanay na malayo sa aking kapatid.

Nag-aalala ako na baka kung ano ang mangyari sa kaniya sa loob ng siyam na buwang wala ako.

“ Paano kung maghanap si Xeven?“

Tanong ko.

“ Matalino si X,mauunawaan niya kung bakit ka aalis. May mga paraan para hindi siya maghanap kuya. May Facebook,video chat at telepono para makausap ka.“

Niyakap ko si Nikko.

“Paano ka…mawawala ako…”

“Pinoproblema mo rin ako pag-aalis ka?”

“Oo naman. 9 months akong mawawala. Paano kung palitan mo ako.”

Marahan kong hinaplos ang kaniyang tiyan.

“Kuya ikaw ang aalis. Ako dito lang sa bahay. Hindi ba dapat ako magtanong nyan? Alalahanin mo,dito pa lang madami na ako kalabang lokang-loka sa iyo, doon pa kaya?”

Pabiro kong kinurot ang tiyan niya.

Mukhang iba ang lag-aalala niya kung malalayo ako.

“ Advice ko sa iyo…huwag kang mag-isip ng masyado sa amin. Priority mo ang kinabukasan nyong magkapatid at kasama doon ang sakripisyo. Ako,ang oriority ko siempre ang alagaan ang bata. Siyam na buwan,mabilis lang yun. Kayang gawan ng paraan para di nyo mamiss ang isat-isa. May chat,may video call naman. Nasa iyo na lang yun kung gagawin mo.“

“Siempre naman lagi ako tatawag. Lagi kong iche-check ang ginagawa ninyo.”

“Ako di mo iche-check?”

“Kailangan pa bang tanungin yan?

Hinalikan ko ang kaniyang batok.

“ Siempre lagi kitang tatawagan pwede ba namang hindi…iniisip ko lang kasi na baka maghanap ang kapatid ko.“

“Matalino si X kuya,mauunawaan din niya kung bakit ka aalis…nasubukan na natin siya noong iniwan monsiya sa akin sa Laguna.”

May point si Nikko.

Minsan na nga palang hindi natulog dito si Xeven at hindi siya naghanap dahil kasama niya si Nikko.

Alam niya ang mga nangyayari kahit hindi siya magsalita. Hindi siya natutol o nagtatanong kung bakit may mga ganoong pagkakataon.

Mauunawaan niya ako kung bakit ako lalayo pansamantala.

Sumapit na ang paglipad ko papuntang Japan.

Sa airport ay inihatid nila ako.

“ Xeven…aalis na si kuya ha…di ba nakwento namin sa iyo na medyo matataglan ako bago umuwi. Aalis si kuya kaya ikaw na muna bahala sa bahay ha. Bantayan mo yun…huwag mo aawayin si kuya Nikko at nanay Rizza. Tatawag ako lagi para di mo ako mamiss…kakain ka ng marami at susundin si kuya Nikko at nanay Rizza ha?“

Karga ko si Xeven.

Hindi man umiimik ay nakayakap siya sa akin.

Ilang araw ko rin siyang hinanda sa aking pag-alis at ito na ang araw na iyon.

Nalulungkot ako sa aking pagpapaalam dahil ilang buwan ko siyang hindi mayayakap ng ganito.

May ganito nga talagang pagkakataon na dumarating.

Para sa pamilya,kailangan ng ganitong sakripisyo. Ganito pala ang feeling ng isang OFW.

Ibinaba ko si Xeven at sinunod na niyakap si Nikko.

Hindi na namin nakuhang magsalita at mahigpit na yakap na lang aming nagawa. Ilang gabi din kaming napuyat sa pagkukuwentuhan at pagpapaalala sa aming paghihiwalay pansamantala.

Ang dami niyang bilin.

Kung paano ko pinagbilinan si Xeven na magpakabait ay ganoon din siya sa akin.

“ Magpakabait ka doon ha.“

Bilin niya may halong pananakot.

“ Opo.“

Yun lang talaga ang kaya kong isagot dahil delikadong galitin ang boyfriend ko.

Pagkatapos ay niyakap ko na rin ang nanay Rizza para magpaalam.

Heto na…

Pumasok na ako ng paliparan.

Isang sulyap muli at isang flying kiss ang iniwan ko sa kanila.

Tumulo ang luha ko ng makita kong magkahawak ng kamay ang dalawang  mahal ko sa buhay.

Iiwan ko muna sila…

---

Naging mahirap ang ilang araw ni Simyeon ng pagtatrabaho niya sa Japan.

Mahirap dahil malayo siya sa kaniyang kapatid.

Naroon ang kaniyang laging pag-aalala.

Ngunit sa tulong ng mag-inang Nikko at Nanay Rizza ay naging kabawasan sa kaniyang alalahanin kung maayos ba ang kapatid.

Tatlong beses sa isang linggo kung siya ay tumawag upang ibalita ang mga nangyayayari sa kaniya.

Tuwang-tuwa naman si Xeven kung nakakapag-usap sila sa video chat.

Isang magandang balita ang ipinarating niya na maganda ang feedback sa kaniya sa modeling projects na nagagawa.

Dahil sa hot item siya ngayon sa mga advertisement ay ililipat na siya sa new york dahil maging doon ay talagang bumenta  ang kaniyang hitsura.

Nakadagdag pa na isang sikat na jeans clothing ang kumuha sa kaniyamg serbisyo at nais siyang makilala kaya biglaan din ang schedule niyang pumunta doon.

Solo lang siyang pinapunta doon at sa isang maayos na apartment malapit sa agency sa New York siya nanatili. 

May everyday allowance,food service,at gym membership.

Parang binabayaran lang ang kaniyang bakasyon.

Bilang modelo ay kasama siya sa mga promotion events,social parties ng agency, imbitado din diya sa mga award nights bilang representative ng agency at ng mga designer na kumuha sa kaniya.

Lahat ng iyon ay kasama sa mga napirmahan niyang kontrata bilang modelo hindi lang sa mga magazine kundi sa mga event gatherings din.

Maraming perks ang pagmomodelo niya sa ibang bansa kaysa noong nasa Pilipinas kaya malaking katipiran sa mga gastusin at madali sa kaniya ang makapag-ipon.

Derecho sa pagapapadala sa kapatid ang ilang bahagi ng suweldo kaya alam niya na maayos ang kalagayan ng kaniyang mga kasama sa bahay.

May mga naging kaibigan din siya sa mga kasamang modelo. Hindi niya kinalimutan ang mga bilin ni Nikko lalo na sa katapatan kaya iwas siya sa ilang nagtatangka..

Habang tumatagal ay pinagtitibay sila ng mga araw na dumaraan.

Ayaw niya ng komplikasyon at lalong ayaw niua ng gulo.

Nasanay na rin siya sa palagiang biyahe.

20 days lang siyang nanatili sa America at muling babalik ng Japan.

Ganito na ang buhay niya bilang isang international model. Palipat lipat ng bansa.

At dumating ang araw na natapos na niya ang mga projects ng agency at panahon na muli sa kaniyang pagbabalik.

---

NIKKO

Noong unang linggo na wala si kuya, medyo hirap kami sa paghahanap ni X.

Naroong may mga gabing iyak siya ng iyak kaya napipilitan na kaming tawagan si kuya para lang kausapan ang kapatid na tumahan.

Kung hindi pa sapat sa boses ay video call na ang ginagawa namin.

High maintenance sa tawag si X sa kuya niya. Tatlong beses sa isang linggo si kuya,tatlong beses kami naman.

Pero noong napalipat siya sa America ay siya na lang ang tumatawag sa amin dahil sa schedule niya.

Iyon yung mga araw na nasanay na si Xeven na wala ang kaniyang kuya.

Hindi lang naman si Kiya Simyeon ang maging abala sa kaniyang pag-alis.

Maging ang alaga ko man ay may sarili ring career na tinahak.

Mula ng mafeature siya sa tv at noong tumugtog siya sa harap ng Presidente ay muli na namang naging matunog ang pangalan ni Xeven.

Nang dahil sa kaniyang talento ay naging huwaran siya ng ilang kabataan mga kagaya niya ng nangangailangan ng espesyal na kalinga at atensyon.

May nag-alok na ring kunin siya sa isang commercial ng isang gatas.

Akala ko nga ay tatanggi si kuya pero natuwa siya para sa kaniyang kapatid. Hinihintay lang namin ang kaniyang pagbabalik upang siya mismo ang makausap ng agency.

Maluwag na si kuya Simyeon sa mga biyayang lumalapit kay X.

Hindi na siya natutol kung alam niyang para sa kinabukasan ito ng kapatid.

Kahit espesyal may karapatan pa rin X as an individual. Hindi man niya kayang magdesisyon sa landas na tatahakin, may kuya siyang gagabay sa kinabukasang para sa kaniya.

Bata pa lang pero na laban na sa kuya niya sa pangalan.

Talagang hindi nagpapatalo ang alaga ko sa kuya niya.

Sinong hindi hahanga sa Xeven namin?

May nakaabang na commercial project,nafeature na sa tv,pahayagan at magazines,may award mula sa pangulo,role model,at music genious.

“ Nakakatuwa dahil mas marami pang achievement ang alaga ko sa iyo kuya.“

Ito ang nasabi ko noong huli kaming nag-usap.

“O o nga e, baka nga balang araw si X na ang magpapakain sa akin ha ha ha!”

Kahit biro,alam ko na hindi mangyayaring magpabaya si kuya para rin sa kaniyang kinabukasan.

Hindi nga siya sumuko ng maulila sila.

Ang masasabi ko,si Xeven ang kalakasan ni kuya at si kuya ang buhay ni Xeven.

Hindi sila pwedeng paghiwalayin at hihina ang bawat isa.

“ I want you home…“

Ito ang hiling ni Xeven ng huli namin siyang nakausap.

Minsan napapakislot ang selos ako sa mga kwento ni kuya.

May mga bagay kasi siyang sinusumbong na kesyo may mga modelong nagkakagusto at nagyaya sa kaniyang lumabas o makipagdate.

Alam ko naman na hindi mawawala ang mga ganoong sitwasyon.

Maraming tukso talaga sa trabaho ni kuya.

“ Sinasabi ko na lang sa kanila na may partner na ako kaya hindi pwede.“

Kinilig naman akong sa sagot ni kuya sa kwento niya.

Alam ko naman na malabong patulan niya ang mga indecent proposal na lalapit sa kaniya dahil nag-iwan siya ng pangako na magpapakabait din siya doon.

Hindi sumakit ang ulo ko ng mawala siya. Parehong mabait ang magkapatid.

May mga tao talagang ibinibigay sa atin na para sa atin lang talaga.

Maswerte talaga si X ng isilang dahil may kuya na siyang nakalaan para mahalin at alagaan siya.

At si kuya ay may bunsong kapatid para matutong lumaban sa mga hamon ng buhay.

Nasubaybayan ko ang dramang dumating sa kanila.

Kung iba ang nakaranas ng mga nangyari sa kanila baka sumuko na agad.

Pero iba sila.

Nagsunod-sunod ang blessing na dumating.

Dahil hindi sila sumuko.

Hindi sila pinanghinaan.

Ginawang kalakasan ni kuya ang pagkawala ng mama niya at inspirasyon ang nakababatang kapatid.

Kung alam lang ni Xeven na higit siyang maswerte dahil blessing ang kuya niya.

Naiinip na ako sa kuya.

Sabi niya ay natapos na raw ang mga projects niya at malapit na siyang umuwi.

Excited na kami sa pagbabalik ng aming kuya Simyeon.

---

CHAPTER 30 FAMILY OF THREE

SIMYEON*

Sabik na sabik na akong makauwi.

Hindi ko pinaalam kay Nikko na ito ang araw ng aking pagdating dahil gusto ko talaga silang masurpresa.

Basta ang sinabi ko lang ay tapos na ang aking mga trabaho at naghihintay na lang flight na ibibigay sa akin pauwi.

Ang totoo ilang araw na ako sa japan na naghihintay na lang ng aking flight para makauwi.

Hindi ko pa nakukuha ang mga bagahe ko ay agad na akong naghanap ng masasakyan sa grab aps.

Kayat sa paglabas ko ay madali na akong nakasakay.

Hindi na ako nakatulog kagabi dahil sa ginanap na farewell party na ibinigay sa akin ng mga kasama ko sa agency.

Unang flight from Japan-Manila talaga ang aking kinuha dahil gusto kong sa umaga pa lang ay nandoon na ako sa amin.

Alas siete ng umaga paniguradong nasa bahay na ako at nais kong,ako kaagad ang kanilang makita.

Di pa ako nakakauwi ay naiiyak na ako habang nabiyahe.

Sobra kong namiss ang kapatid ko.

Sobra ko ring hinanap-hanap si Nikko.

Sabik na ako sa kanilang lahat.

Gusto ko na ngang lumabas at takbuhin ang kalye ng makapsok na ang sinasakyan ko malapit sa aming subdivision.

Kahit saan pala ako makarating, kahit na ang gaganda pa ng mga nakikita kong kaunlaran sa mga bansang napuntahan ko,wala pa ring tatalo sa lugar namin.

Parang hindi ako umalis dahil ganoon pa rin ang sitwasyon ng lugar namin ng iwan ko.

Yung lugawan sa kanto,yung mga batang papasok ng eskwelahan,yung palengke,ang mahabang pila ng tricycle,mga jeep,ng mga paseherong papasok sa kani-kaniyang mga trabaho.

Ganito ang buhay ko noon.

Maagang gigising para sa aking pagtuturo.

Yung makikipagsiksikan sa maliit na jeep dahil sa dami naming pasahero.

Namiss ko rin ang ganito.

Parang sasabog na ang dibdib ko sa kasabikan ng pinahinto ko na ang sasakyan ng matapatapat na kami sa aming bahay.

Agad akong lumabas at nagtulong na kami ng driver na ilabas ang aking mga bagahe.

May mga taong nakakita sa akin na naglapitan at nagsigawan sa pagkabigla.

Dinumog na nila ako sa katuwaan dahil maging sila ay nasorpresa sa aking pagbabalik.

May ilan pa ngang naluluha dahil alam nila ang kwento ng buhay namin noon.

Halos lahat sila ay nangamusta at nakipagkamay sa akin.

Nakakalito na dahil hindi ko na lam kung sino ba ang hindi ko pa nababati at nakakamayan.

Napansin ko na lang na nasa labas na pala ng pintuan ang aking kapatid kasama si Nikko.

Wala na,tumulo na ang luha ko ng makita ang batang iniwan ko.

Naiyak ako dahil nakatingin siya sa akin.

Himas-himas niya ang kaniyang ulo.

Parang nagyayabang sa akin at nasasabing -“ Kuya,good boy ako!“

Isa-isang nagbigay sa akin ng daan ang aming mga kapitbahay ng lumapit ako sa mababa naming bakuran.

Pinagbuksan ako ni Xeven ng gate.

Nakatingin siya sa akin.

Nakatingin siya sa mga mata ko…

Lumuhod ako upang lalo ko siyang mapagmasdan.

Mahaba na ang kaniyang buhok na lagpas na sa kaniyang kilay.

Halata sa kaniyang pisngi na siya ay tumaba.

Amoy pulbo ang kaniyang katawan.

Talagang alaga siya ng kaniyang kuya Nikko.

Lumiit ba suot niyang sando o lumalaki na talaga ang kapatid ko?

Niyakap ko siya ng mahigpit.

Patuloy na umagos ang mga luha ko na halos mabasa ko ang kaniyang balikat.

Yumakap din siya sa akin.

“ Kuya…kuya ko…kuya ko…kuya ko…“

Marahan niyang sabi.

Hindi ako makapagsalita.

Parang may nakabarang hangin sa lalamunan ko.

Nawala ang aking pagod at puyat.

Naglaho ang mga araw na hinaphanap ko ang presensya niya.

Yung pananabik ko na makita siya ay nagkaroon na ng kaganapan.

Sobrang saya ko…

Nawala lahat ng pagod ko at bigla akong nagkaroon ng kakaibang lakas dahil sa kasiyahan.

Naramdaman ko ang isang kamay na lumapat sa aking balikat.

“ Kuya…sa loob na kayo ni Xeven…“

Si Nikko.

Hindi na ako sumagot.

Tumayo akong karga ang aking kapatid.

Pumasok ako sa loob ng bahay at isinara ang pinto.

Hindi bago sa akin ang lagi naming ginagawa ng kapatid ko sa tuwing ako ay uuwi galing sa trabaho.

Dito sa sahig…

Sa aming resting place.

Humiga akong katabi ang bunso ng tahanang ito.

Pinaunan ko sa kaniya ang aking bisig habang yakap siya.

Naamoy ko ang mabango niyang buhok ng halikan ko siya sa ulo.

Bagong gising pa lang siya pero naroon ang amoy ng pagmamahal at pagngangalaga.

Hinaplos ni Xeven ang aking mukha

“ Kuya..Kuya…kuya ko…“

“Oo…nakauwi na si kuya…nakauwi na si kuya…”

Bulong ko sa kaniya.

Nakauwi na nga ako…

Narito na muli ako…

Kasama na muli ni Xeven.

Iginala ko ang aking paningin.

Naroon sa kusina si nanay Rizza na nagmamadali at tarantang naghahanda ng lutuin.

Katatapos lang pala nila ng agahan ng dumating ako.

Panay ang singhot at punas niya sa mata sa pag-iyak.

“ Dyan ka lang muna…tatawagin na lang kita pagnakahain na…konting hintay lang. “

Napangiti ako dahil namiss ko rin ang nanay Rizza sa pag-aasikaso niya sa akin.

Si Nikko naman ay sa kusina dumaan dala ang ilang maleta at pinasok sa aming silid.

Pati mga dalahin ko ay nakalimutan ko na sa pananabik sa kanila.

Muling  siyang lumabas na mapula ang mga mata.

Halatang galing din siya sa iyak.

Lumapit siya at hinawakan ang inilahad kong kamay.

Niyaya ko siyang tumabi sa aming dalawa.

Pinapagitnaan nila ako.

Yakap niya ako sa aking likuran at ikinubli ang kaniyang mukha at nag-iiyak.

“ Kasi naman,bakit hindi mo sinabing uuwi ka na pala…“

“Surpresa nga e…

wag ka na umiyak…nakauwi na ako.“

Maging si Xeven ay umiiyak din sa aking dibdib.

Hindi kami nagsasalita.

Walang umiimik sa amin.

Magkakayakap lang kami tatlo.

Tanging ang pinipritong daing na naamoy ko na niluluto ni nanay Rizza ang aming naririnig.

Ang sarap sa pakiramdam…

Ang sarap na sana ay laging ganito…

Ang muling maramdaman ang mga yakap ng  mga taong nagmamahal sa akin.

Ang sarap…

Ang sarap talaga…

---

NIKKO

“ Nay ako na po maghuhugas diyan,lagay nyo lang po sa lababo. Brush lang kami ng ng teeth at hilamos lang kami ni X sandali ha.“

Bilin ko sa inay.

Katatapos lang namin mag-agahan.

Niyaya ko na si X sa banyo para sa kaniyang paglilinis.

Nang matapos ay lumabas kami upang tulungan naman ang nanay sa kusina.

Pinaupo ko muli si Xeven sa kaniyang pwesto.

“ Wait lang X ha,hugas muna ko ng plato natin. Wawa naman nanay kasi maglalaba siya mamaya…wait lang sandali,tapos bihis na tayo ha…“

Lalapit na lang ako sa lababo para tulungan ang inay sa mga hugasin ng may narinig kaming ingay sa mula labas.

Nagkatinginan kami ng inay.

Bihira kaming makarinig ng ganoong ingay. May mga sigawan at hiyawan. Mukhang may gulo tapat namin.

May nag-aaway ba?

Hindi ko napigilan si Xeven ng tumayo ito at nagbukas ng pinto sa may sala.

Agad ko siyang hinabol at baka may nag-aaway nga sa tapat ng bahay.

Hawak ko siya sa balikat upang huwag makalabas ng bakuran dahil maraming tao nga ang nagkakagulo at nagsisigawan.

Nanlaki ang mga mata ko ng makita ko ang kilalang taong pinagkakagukuhan nila.

Si kuya Simyeon…narito?

Kumabog ang dibdib ko sa kasabikan.

Lumuwag ang pagkakahawak ko sa balikat ni X.

Natahimik ang lahat ng makita kami ni kuya.

Lumakad si X palapit ng gate.

Hinayaan ko ang bata na pagbuksan niya ang kaniyang kuya.

Tumulo ang luha ko ng dahan-dahang lumapit si Kuya Simyeon sa bukas na gate at lumuhod sa harapan ng kaniyang kapatid at yakapin ito.

Nakakaiyak ng tawagin ni X ang kaniyang kuya.

Maging ang mga taong nasa labas ay nag-iiyakan na rin sa nasaksihan nilang pagmamahalan ng dalawa.

Katabi ko na pala ang inay na naiyak na rin. Binulungan ko siya na ipaghanda ang kuya ng makakain at siguradong gutom siya ng dumating.

Agad na pumasok ang inay dahil ubos na ang para sa tatluhan ang kaniyang naipaghanda kanina.

Lumapit na ako  at pinapasok na sila sa bahay para sa kanilang privacy.

Kinarga ni kuya si X at pumasok sa loob ng bahay.

Nagpasalamat ako sa mga mabubuti naming kapitbahay na natuwa sa pagdating ni kuya.

Saksi sila sa tagumpay na natatamo ng magkapatid mula ng maulila sila. Dala ng magkapatid ang pangalan ng lugar kaya proud ang mga taong nakakakilala sa kabaitan ng magkapatid.

“ Pasensya na po ha,hayaan na muna natin na yung magkapatid. Talagang miss lang po nila ang isat-isa.“

Hingi ko ng paumanhin.

Tuwang-tuwa sila at nagbilin pa na huwag na daw kaming magluto mamayang panaghalian at aabutan na lang daw kami ng ulam.

Nagpasalamat ako sa kanilang kabutihan.

Maging ang ilang kabataan ay nagprisinta pa na tulungan akong ipasok sa garahe ang dalawang maleta at isang balikbayan box na dala ni kuya.

Sa kusina na ako dumaan at alam kong nakahiga ang dalawa sa may pintuan ng sala.

Alam ko dahil iyon ang pahingahan ng dalawa.

Doon din kasi kami lagi nahihiga ni Xeven sa tuwing hahanapin niya sa akin ang kaniyang kuya.

Tama nga ako ng makita ko sila sa kanilang pwesto.

Hindi ko na sila inabala at ipinasok ko ang maletang kaya kong buhatin.

Naiiyak ako sa kasiyahan dahil nakauwi na siya.

Nabuo na muli ang silang dalawa.

Hindi na malulungkot ang alaga ko…

Hindi na malulungkot ang kuya…

Magkasama na sila…

Ano ba yan…

Makakatuwa naman sila.

Agad akong nagpunas ng aking mga mata.

Nakakahiya na makita niya ako nagkakaganito.

Lumabas ako para sa iba pang bagaheng ipapasok.

Nakita ako ni kuya at inilahad niya ang kaniyang kamay sa akin.

Lumapit ako at kaniyang pinahiga sa kaniyang tabi.

Ayaw kong ipakita sa kaniya ang aking pag-iyak sa sobrang kasiyahan, kaya’t ikinubli ko sa kaniyang likuran ang aking mukha.

Ang bango niya…

Amoy imported…

Ibang-iba siya noon kesa ngayon…

Mas lalo siyang gumuwapo.

Lalong pumuti.

Lalong gumanda ang katawan.

Lalong kaibig-ibig.

Kinurot ko ang kaniyang tagilirang tiyan.

“ Kasi naman,bakit hindi mo sinabing uuwi ka na pala…“

“Surpresa nga e…

wag ka na umiyak…nakauwi na ako.“

Hinaplos ko ang ulo ni Xeven dahil umiiyak na rin pala siya.

“ Tahan na X…eto na si kuya o. Tahan na.“

Patahan ko sa kaniya.

Pinupog naman ng halik ni kuya ang mukha ni Xeven.

Nagsimula ng matawa ang bata ng kilitiin ito.

Ayaw ni Xeven ng kinikiliti siya kaya hinawakan niya ang dalawang kamay ng kaniyang kuya. Ipinagdikit niya ang kanilang mga noo.

Parang sinisigurado ni X na talagang kasama na niya ang kaniyang kuya.

Muling niyakap ni kuya si X ng mahigpit.

“ Nikko,patayuin mo na muna yang asawa mo at nakahain na.“

Napatawa kami ni kuya sa sinabi ng nanay.

“ Honey …“

Sabi niya sa akin.

Parang tanga si kuya ng sakyan niya niya ang biro ng nanay.

Pinatayo ko na siya para makakain.

Ang bilis ng nanay na nakapaghanda ng kakainin ng kuya.

Daing,longganisa,kamatis,mainit na kanin at hinog na mangga.

Sabik siyang kumain,sa sobrang sabik ay hindi na niya pinansin ang mga kutsarat’tinidor at agad na naghugas ng kamay at nagkamay na lang sa pagkain.

Naupo ako at nakinig sa kaniyang mga kwento. Ang nanay nama’y abala sa pag-aasikaso sa kaniya.

Pagkatapos ay hinarap namin ang mga dala niyang bagahe.

Ang dami niyang pasalubong. Laruan,damit,sapatos, at ilang gamit. Lahat kami ay may pasalubong. Maging ang mga inang ko sa Laguna ay hindi rin niya kinaligtaan.

Sa dami nagmukhang baratilyo ang sala sa dami niyang dala.

Kahit walang reaksyong makikita sa mukha ni Xeven na masaya siya sa espesyal na pasalubong na dala ng kaniyang kuya. Isang bagong violin na nakalagay pa sa isang bagong case.

Hindi na nakapaghintay si X at gusto na niya itong makita kaya tinulungan na namin siyang alisin ito sa lalagyan.

Mukhang isang ekspertong inspector si X na hinaplos ang violin. Nakakatuwa na parang nagpapakilala pa siya sa bagong natanggap na instrumento.

Maging ang bow nito ay kaniyang binusisi sa paghaplos. Pinag-aaralan ang kagandahan nito.

Tumayo siya at niyakap ako.

“ Oh,bakit ka sa akin nagte-thank you. Si kuya bumili ng bagong violin mo ha ha ha ha. Si kuya ang hug mo ha ha ha!“

Ngunit lalo pang humigpit ang yakap sa akin ni X.

“ Nahiya yata sa pasalubong mo kuya e. Masyado yatang maganda kaya nahihiya ang baby ko.“

Natawa na lang si kuya.

Baka nga nahiya sa natanggap sa kuya niya kaya sa akin siya nagpapahayag ng sobrang kasiyahan.

“ Kiss mo na lang si kuya dali. Baka magtampo si kuya kunin angviomin natin. Dali kiss mo na siya. O sad na si kuya oh.“

Pinalapit ko si x sa kaniya.

Nagfrown face si kuya ng lapitan ni X,nagkunwang malungkot dahil hindinsiya ang niyakap.

Lumapit na si X, niyakap siya at hinalikan sa labi at muling bumalik sa akin at humalik din sa labi ko.

“ Batang ito talaga…“

Sabi ko na lang.

Nagkatawanan na lang kami ni kuya.

“ Mabuti pa ipasok nyo na muna itong mga gamit nyo sa kwarto nyo at ako na bahala sa ibang magligpit.Salamat nga pala Simyeon sa mga pasalubong namin ha.“

Tinulungan ako ni kuya na ligpitin ang mga gamit niyang nailabas. Nagtulong na rin kaming ipasok ito sa kwarto.

Pagkababa ko palang ng mga damit sa kama ay bigla na lang niya akong pinaharap at niyakap.

Naisara na pala niya ang pinto ng hindi ko namamalayan.

“Kuya may mga gamit ka pa sa labas…”

Hindi siya bumitiw bagkus lalo pa niyang hinigpitan ang pagkakayakap sa akin.

“ Mamaya… di pa ako nakakayakap sa iyo e…“

“Kuya…”

“Ayyy..mamaya na kasi…”

Nagpabigat pa siya ng katawan at tuluyan na kaming napatumba sa kama.

Nakaibabaw siya sa akin.

“ Arayy…“

“Ayan,naipit na tuloy yang kamay mo.”

“Ikaw eh,ayaw mong magpayakap .”

Tiningnan ko ang kaniyang mukha.

Iniwas ko bigla ang pagtingin.

Paano ba naman,sumobra yata ang pagkagwapo niya ngayon.

Halos wala na yata akong makitang pores sa kaniyang pisngi at ilong sa sobrang kinis. Lalo pa nga yatang pumula ang kaniyang mga labi.

Binawi niya ang pag-iwas ko at itinapat muli ang mukha ko sa kaniya.

Pinaloob ko ang aking labi sa aking bibig.

Halos pigil ko ang aking paghinga.

Di pa ako nakakapagtootbrush ng bigla siyang dumating.

Ni hindi pa nga ako nakakapaghilamos.

Nakakahiya….

“ Ano?“

Tanong niya.

“Anong ano?”

“Aist…Ano nga?”

“Anong ano nga?”

“Nasaan ang kiss ng asawa ko?

Gusto kong magtatalon sa hiya.

Hindi ako sanay sa ginagawa ni kuya.

“ Kuya naman e…pati biro ng nanay sinasakyan mo e.“

Bigla siyang umalis sa pagkakadagan sa akin  saka lumabas ng silid at naiwan ako.

Mukhang nagalit yata.

Pero bigla ring pumasok at inilock pa ang pinto ng isara.

Ipinatong niya sa tiyan ko ang dala niyang maliit na bag at may kung anong hinanap.

Hindi na ako makakilos dahil mukhang importante yata ang hinahanap niyang bagay.

May inilabas siyang isang maliit na kahon. Binuksan niya ito at pagkatapos ay hinawakan niya ang aking kaliwang kamay.

“ Ito ha…ibig sabihin nito na asawa nakita. Huwag na huwag mong huhubarin to o isasangla. Nahirapan pa ako kakapili na bababagay sa atin.“

Isang gintong singsing ang isinuot niya sa aking palasingsingan.

Ipinagyabang din niya sa akin suot niyan singsing.

Pareho kami ng singsing.

Gumana na naman ang battery ng pagkamahiyain ko ng makita ko ng malapitan ang kaniyang mukha.

Isang singsing na simbulo na kami ay…

Naiyak ako at itinakip ang kamay na sinuutan niya ng singsing sa aking mukha.

“ Oh…bakit ka na naman umiyak? Tahan na…nagpropose na nga ako umiyak ka pa.“

Muli siya dumagan sa akin at niyakap ako.

“Uy…honey…honey…huwag ka na umiyak.”

Huminga ako ng malalim upang kalmahin ang aking sarili sa ginawa niya.

Yumakap na rin ako sa kaniya.

“ Nakakadalawa ka ng surprise eh…paano naman ako makakalaban sa mga ginagawa mo?“

“Alam mo kulang pa ang surprise na yan sa mga nagawa mo sa akin. Honey-”

“Talagang pinanindigan mo na talagang tawagin akong honey ha?”

“Di ba nga sabi ng nanay,asawa mo na raw ako. Kaya honey na. As i was saying-kulang pa ang mga surprise ko sa mga ginawa mo para sa akin. Yung mga ginawa mo sa amin ng kapatid ko. Kung wala ka,baka iba ang naging takbo ng buhay naming magkapatid.”

“Wala naman akong ginawa,obligasyon ko sa iyo na alagaan ko ang kapatid mo.”

“O di ba? Parang asawa lang ang gagawa ng ganoon sa akin. 

Ako asawa mo…si Xeven…siya ang baby mo…so parang ganoon na rin…nakabuo ka na ng isang pamilya sa aming dalawa.

Hindi ba dapat masaya tayo?

Kaya huwag ka ng umiyak.

Kiss mo na lang ako para quits na…ayaw mo…sige aalis na lang ako uli-“

Patayo na si kuya pero pinigilan ko siya at hinalikan sa kaniyang labi.

Wala na akong paki kung amoy daing pa ang hininga ko. Wapali-Wapatut (Walang ligo-walang toothbrush) na halik ang ibinigay ko sa kaniya.

Ang tagal ng aming ginawang halikan.

Nagpatagal yung pagtatagpo ng aming mga dila na talagang sabik naming madama muli.

Nakalock ang pinto kaya walang pag-aalala sa aming dalawa na baka may biglang pumasok.

Panay himas niya sa aking balakang.

Ako naman sa kaniyang tiyan.

Nagpipigil lang kami na baka mapunta na kami sa mas matinding pagnanasa kaya nagpakasaya na lang kami pansamantala sa halikan.

Masyado pang maaga…

Abot-abot ang hingal namin ng huminto kami.

Pinagdikit namin ang aming mga ilong.

“ i love you honey.“

Bulong niya na sinundan ng isa pang halik.

“ I love you too, asawa ko.“

Tugon ko sa kaniya na sinundan ko rin ng isang halik at ng isang mahigpit na yakap.

Bigla kaming nagkatinginan ni kuya ng may marinig kami sa labas.

Agad kaming napabalikwas dahil narinig namin si Xeven na tinutugtog na ang kaniyang bagong violin.

Pagbukas namin ng pinto ay nasa bungad na pala siya.

Umatras kaming dalawa upang siya ay makapasok.

Napaupo kami sa kama at sa tapat namin siya nagpatuloy sa pagtugtog ng violin.

Hindi ko alam ang kaniyang tinutugtog pero maganda at masarap sa pakiramdam habang pinakikinggan.

Hanggang ngayon ay hindi nauubos ang paghanga ko sa batang ito.

Bihira man siyang umimik,wala man siyang napapansin,o may kakaiba man siyang mundo.

Napupunuan niya ang puso namin ng walang pag-iimbot na kaligayahan.

Siya yung batang kasasabikan mo kahit sandali lang kayo naghiwalay.

Nauunawaan ko si kuya kung bakit ganoon na lang ang trato sa kaniya ng kaniyang kuya.

Makakalimot ka talaga sa mundong nagpapahirap sa iyo oras na makilala at makasama mo si Xeven.

Naghawakan kami ng kamay ni kuya habang nakikinig sa tugtugin.

Hinalikan ako ni kuya sa pisngi at isinandig ko aking ulo sa kaniyang balikat.

Napangiti ako sa kaniyang sinabi.

“ Thank you hon…

you did a great job…

thank you for taking care of me…

For taking care X…“

Napangiti na lang ako sa sinabi ni kuya Simyeon sa akin.

Isang ngiti lang ang nagawa ko kasabay ng pagpikit ng aking mga mata at balikan sa aking alaala kung paano nga ba nabago ang buhay ng bawat isa sa amin.

Ang paglaban naming mag-ina sa diskriminasyon ng pagiging mahirap …

Ang pag-abuso ng iba sa kabaitan ni Kuya Simyeon…

Ang pagtingin ng karamihan sa kakulangan ni Xeven.

Iba-iba man ang aming naranasan sa buhay ay pinagtagpo kami ng kapalaran upang magbigay kalakasan sa isa’t isa.

Tanggap ko na sa aking sarili na kahit pangit ang nangyaring kwento sa aming mag-ama ay may puwang pa ako na balang araw ay mapapatawad ko rin siya.

Masaya ako dahil tagumpay ang kwentong pinasalubong sa amin ni kuya.

Kay Xeven…sa simula pa ay kuntento na ako sa kwento ng buhay niya…

Ang pagiging bata na walang muwang sa hamon ng buhay.

Ang lumaban ng nakangiti at hindi alintana ang hirap.

Ang magtiwala sa mga taong tapat na magmamahal sa kaniya.

Ano ang aral na nagbuklod sa aming lahat.

Ang katapatan sa isat-isa.

Dahil kahit hilahin ka man pababa ng iba ay may mga kasama kang nagmamahal sa iyo sa hirap at ginahawa.

Ang sarap sa pakiramdaman ng imulat ko ang aking mga mata at pagmasdan ko ang batang nakatayo sa aming harapan.

Kung mapalad ka aming Xeven, higit na mapalad kami dahil ibinigay ka sa amin…para alagaan ka.

At muli kong ipinikit ang aking mata upang pakinggan ang konsiertong para sa amin ng aming  munting Xeven habang hawak ang kamay ng taong  tapat na magmamahal sa akin.

---

Wakas

---

Authors note

Lubos po akong nagpapasalmat sa mga taong nagbigay sa akin inspirasyon na magpatuloy sa pagsusulat. Kahit na may mga problema akong nasasabi ay nandyan pa rin kayo na nagpapaalaala na lumaban. Salamat po sa mga feed back,papuri, reklamo,request at votes. Hindi ko na po kayo mababanggit isa-isa. Basta maraming salamat po sa lahat ng ginawa ninyo.

Sa pagsasara ng kwentong ito,naway kapulutan ninyo ng aral ang buhay ng magkapatid na Simyeon at Xeven,at ng mag-inang Rizza at Nikko.

Muli, maraming salamat po sa lahat at  abangan na lang po ang mga update sa kwentong di ko pa natatapos gaya ng SILA NAMAN PARE KO  at PAG-IBIG NI JASON NA WALA TAYONG ALAM.

GOOD NEWS!

Dahil may naawang fan at binigyan ako ng bagong cellphone,gusto kong ibalita sa inyo na may bago akong niluluto.

Time skip tayo…

Stand alone ito ng batang bida natin at magsisimula tayo sa pagiging teenager niya.

Abang lang po tayo at tambak ako ng mga story na naiisip ko pero release ko ito pagnakarami na ako ng chapters.

Salamat po sa mga naghihintay na followers ko at sabik na rin akong makwento sa inyo ang buhay ni Xeven.

Feel free to comment ng mga ideas and conflicts na maari kong isama sa story and make it a happy and clean conversation. Salamat po muli and see you soon!