Blurb

Limang taong gulang si Leandro ‘Ley’ Carbobel, nang pumanaw ang mga magulang dahil tinupok ng isang malaking apoy ang kanilang tahanan. Sa murang edad, ay maaga na siyang naulila at pinagdaanan ang hirap ng buhay.

May nakatatandang kapatid naman ang kanyang papa, ang nag-iisang kadugo na lamang niya na inasahan niyang tutulong at kukupkop sana sa kanya. Ngunit may apat na itong anak, at nakikipaglabada lang… at hindi na daw nito kayang magdagdag ng palalamunin. Kaya sa hirap ng buhay, ay nagpasya itong ipagkatiwala na lang siya sa bahay-ampunan.

Sa loob ng bahay-ampunan ay maraming natutunan si Ley-magagandang bagay man, o hindi. At pagdating niya ng labing-walong taong gulang, ay kinailangan na niyang umalis dahil nasa hustong edad na siya’t kailangan nang tumayo sa sariling mga paa.

Dito na pumasok sa isip niya na muling lapitan ang nag-iisang kapatid ng ama, ang kanyang tiyahing si Luz. Sa isip niya, nasa edad na rin naman siya’t hindi na magiging pabigat at tutulong na lamang siya sa mga ito. Basta kailangan lang niya ng bubong na matutuluyan kahit pansamantala lang.

Awa ng Diyos, sa pagkakataong ito ay hindi na siya binigo ng kanyang tiyahin at pinatuloy sa kanilang munting tahanan. Ngunit sobrang hirap pa rin ng buhay ng mga ito. Nakikipaglabada lang kasi ang tiyahin, at walang trabaho ang batugan nitong asawa.

May tatlo siyang pinsan na puro mga lalaki at isang babaeng pumanaw na pala. Panganay si Adrian na 32 years old, isang security guard, may asawa at isang anak na limang taong gulang pa lang.

Pangalawa si Andrew na 31 years old, walang asawa’t anak pero may girlfriend at isang consturction worker.

Pangatlo si Anthony na 30 years old, single at isa ring construction worker. At bunso si Andrea na kasing edad lang niya, pero pumanaw na sa murang edad.

Lahat sila ay nagsisiksikan sa hindi kalakihang bahay na may dalawang silid lang, at ang dibisyon ay gawa pa sa mga plywood. Pero hindi alintana ni Ley iyon, basta may bubong siyang matutuluyan.

Noong una ay normal naman ang lahat. Kalaunan… unti-unti siyang nakakaramdam ng init sa mga lalaki sa pamilya ng kanyang tiyahin. Ang kaparehong init na binuhay sa kanya ng tinitingalang pari sa ampunan na kinalakihan niya. Isang makamundong pagnanasa… na alam niyang mali, pero masarap at mahirap pigilan. Lalo na sa kanyang tambay na tito.

Hanggang saan dadalhin si Ley ng ganitong klaseng pakiramdam? Tuluyan ba siyang magpapalamon sa tukso at iiputan sa ulo ang tiyahing nagbigay sa kanya ng bubong na masisilungan?

Chapter 1

“Ley, pasensiya ka na talaga ha? Kung may maitutulong pa sana ako sa ’yo, hijo, ang kaso ay alam mo naman ang patakaran ng ampunan natin, hindi ba?” wika ni Sister Sonya, ang isa sa mga madre na sobrang napalapit sa akin sa bahay ampunan.

"Okay lang po iyon, sister. Naiintindihan ko po. At sa totoo lang, sobrang laki nga po ng pasasalamat ko sa inyong lahat, eh. Kasi dahil po sa inyo, nagkaroon po ako ng matutuluyan... dahil po sa inyo, nagkaroon po ako ng pamilya, at marami po kayong naituro na magagandang aral sa akin," nakangiting sagot ko naman.

Ngumiti sa akin si Sister Sonya, pero hindi umabot ang ngiting iyon sa mga mata niya. Kaya alam kong nalulungkot din talaga siya ngayon. Tapos ay humakbang siya palapit sa akin at niyakap niya ako.

"Napakabuti mong bata, Leandro. Isa ka sa mga batang lumaki dito sa ampunan na habang buhay kong ipagmamalaki. Masipag ka at matalino, at alam ko na may mapapatunayan ka sa buhay. Saan ka man dalhin ng tadhana, sana ay huwag mo akong kakalimutan..." nakangiti pero emosyonal na saad niya habang yakap ako, kaya niyakap ko rin siya.

"Papasyalan ko po kayo rito kapag may pagkakataon," nakangiting sagot ko naman bago kumawala sa yakap.

"Sige na, bumiyahe ka na at baka abutin ka ng gabi sa daan. Sana ay makita mo agad kung saan nakatira ang tita mo," nakangiting saad pa niya kaya marahan akong tumango. 

"Salamat po ulit sa lahat, sister..." sagot ko naman.

Akmang hahawakan ko na sana ang travel bag na naglalaman ng mga gamit ko, pero muli akong natigilan nang hinawakan ni sister Sonya ang kamay ko. Kumunot ang noo ko nang may pasikreto siyang inilagay na sobre doon habang nakangiti sa akin.

"Tanggapin mo ito, Ley. Hindi kalakihan, pero alam kong makakatulong sa 'yo. Mag-iingat ka!" nakangiting saad ulit niya.

Tipid na lang akong ngumiti at hindi na sumagot, tapos ay nagpasya akong buhatin na iyong bag ko at nagsimula nang maglakad paalis sa bahay-ampunan, ang lugar kung saan na ako lumaki at nagka-isip.

Ako nga pala si Leandro Carbonel. Ley ang tawag sa akin ng halos lahat. Limang taong gulang lang ako nang mawalan ako ng mga magulang, kasi ay tinupok ng apoy ang bahay namin, at hindi sila nakaligtas. Walang natira sa mga gamit namin, at wala ring ipon ang mga magulang ko... kaya walang naiwan sa akin, kung hindi ang kakarampot na memoryang kasama ko sila.

May nag-iisang pamilya at nakatatandang kapatid si papa, si tita Luz. Bata pa ako noon, pero naiintindihan ko na ang mga pangyayari, at inakala ko na si tita Luz na ang kukupkop sa akin kasi nga ay pamilya pa rin naman kami. Ang kaso, sobrang hirap daw ng buhay nila, na baka hindi na niya ako maalagaan ng maayos. Lalo na't hirap na hirap na siya sa pag-aalaga sa apat  niyang mga anak, ang mga pinsan ko. Baka daw mapabayaan lang niya ako dahil nakikipaglabada lang siya.

Kaya doon na siya nagdesisyon na ipagkaloob ako sa bahay-ampunan, at iyon ang bahay ampunan kung saan nga ako lumaki at nagka-isip. Ang bahay ampunan na ngayong araw din ay iiwan ko na.

Isang linggo pa lang ang nakakalipas mula noong 18th birthday ko. At may patakaran kasing sinusunod sa ampunan na aalagaan ang mga batang hindi naampon, hanggang  sa tumuntong lang sila sa tamang edad. At dahil nasa tamang edad na ako, ay kailangan ko na ngang umalis at tumayo sa sarili kong mga paa.

May ideya naman na ako kung saan ako pupunta.

At iyon ay sa tita Luz ko. Ibinigay sa akin ni sister Sonya ang address niya, ang address na iniwan daw sa kanya ni tita Luz noon, para kung sakali nga na walang umampon sa akin at tumuntong akong disi-otso, o kung gusto ko lang siya hanapin at makita ay hindi ako mahihirapan. Nagawa lang naman daw kasi talaga ako nitong ibigay sa ampunan dahil hindi talaga ako nito kayang alagaan, pero hindi naman daw ibig sabihin ay gusto na nitong putulin ang koneksiyon sa akin bilang pamilya.

High school graduate akong maituturing. Sa totoo lang, alternative learning system iyon na partnered ng ampunan, at doon ako gumraduate talaga. Pero high school pa rin daw ang level, kaya puwede akong mag-kolehiyo na kung gusto ko.

At iyon ang balak kong gawin. Ang mag-working student. Hindi magiging madali, pero alam kong kakayanin ko. Basta sana ay tanggapin ako ni tita Luz sa tahanan nila, kahit pa ilang buwan lang. Hanggang makahanap lang ako ng mapapasukang trabaho at maka-ipon ng konti para makakuha ng sarili kong apartment.

Sa kabilang bayan ang address ni tita Luz, kaya medyo malayo talaga sa ampunan. Ganun pa man, bago ako nagpasyang magtungo doon, ay dumiretso muna ako sa sementeryo kung saan nakalibing ang mga magulang ko.

Ernesto Carbonel  ---   Lea Carbnonel.

Iyon ang nakasulat sa nag-iisang nitso, kasi ay magkasama sa iisang hukay ang mga magulang ko. Sa baba nun ay ang mga birthday nila, at ang petsa kung kailan sila namatay. Sa totoo lang, dahil nga masyado pa akong bata mula noong mawala sila, ay para bang wala na ako halos na maalalang memorya kasama sila. May iilan, at puro masasaya iyon... at iyon ang pinanghahawakan ko, at laging inaalala para kahit na papaano ay maging malapit pa rin sila sa puso ko.

Nanatili ako ng ilang minuto lang sa sementeryo, kinakausap sila, kinukuwentuhan at inalayan ng dasal. Tapos ay nagpasya na akong umalis. Pagkarating sa sakayan ay agad akong naghanap ng jeep na tutungo pa-diretso sa kabilang bayan.

"Manong, magkano po hanggang sa San Agustin mismo?" tanong ko nang makasakay na.

"Kuwarenta," aniya kaya agad akong naglabas ng singkwenta at nagbayad, at sinuklian naman niya ako ng sampo.

Jeep lang ang sinakyan ko pero kuwarenta pa, kaya alam mong malayo talaga ang bahay nina tita Luz mula sa ampunan. Mayamaya pa ay napuno na rin naman ang jeep at umandar na iyon. Habang nasa biyahe ay pasimple kong sinilip iyong sobre na bigay sa akin ni sister Sonya, at tipid na napangiti nang makitang limang 500 bills ang laman nun. 2,500 pesos in total. Sobrang laking halaga at bagay nun para sa akin.

Pagkalipas ng halos isang oras na biyahe, halos papalubog na ang araw nun, ay huminto na ang jeep sa terminal ng mga jeep sa bayan ng San Agustin. Kaya naman bumaba na rin ako ng jeep at iginala ang mata sa paligid.

"Kuya, puwede po ba akong magtanong?" tanong ko sa isang guard na nilapitan ko.

"Ano iyon, bata?" aniya.

"Ah, paano po ako makakapunta sa Purok Tres?" tanong ko, iyon kasi ang barangay nina tita Luz na nakalagay sa address na nakasulat sa papel na ibinigay rin sa akin ni sister Sonya.

"Puwede kang sumakay ng jeep. Tatlo lang ang barangay dito sa San Agustin, ang Purok Uno, Purok Dos at Purok Tres. Nakalagay naman sa harap ng mga jeep kung hanggang saang purok ang biyahe. Kinse pesos ang bayad sa jeep, pero puwede ka ring umarkila ng tricycle, pero nasa 150 ang ibabayad mo," paliwanag niya kaya napatango ako.

"Sige po, salamat!" sagot ko naman, tapos ay naglakad na ako paalis buhat ang malaki kong bag at tumingin ng jeep na may nakalagay na purok tres.

Agad naman akong may nakitang isa, kaya nagmamadali akong sumakay doon kasi ay marami nang tao sa loob. Mayamaya pa ay umandar na naman ang jeep. At habang nasa biyahe ay nakatingin ako sa labas. Saka ko napansin na puro bukirin pala halos lahat dito. May mga bahay, pero magkakalayo naman ang agwat.

"Purok Tres na!" sigaw nung driver mayamaya pa at inihinto ang jeep sa harap ng isang barangay hall, sa tabi ng barangay hall ay isang kanto na sa taas ay may nakasulat na 'Welcome to Purok Tres'. kaya naman bumaba na rin ako ng jeep.

Pagkapasok ko sa kanto, ay napalunok ako kasi ay iilan lang ang ilaw sa bawat poste at hindi pa gaanong maliwanag. Tapos ay medyo magkakalayo pa ang mga poste, kaya medyo madilim din sa dadaanan. Gabi na rin kasi iyon.

Ganun pa man ay lakas loob akong naglakad, at gaya nang mga nadadaanan ko kanina ay iilan lang din ang bahay. I mean, doon sa kanto ay medyo marami. May mga tindahan din doon at kung ano-ano pa, pero habang tumatagal ay papakonti na nang papakonti ang mga bahay at papalayo ng agwat ang mga ito.

Gusto ko tuloy saktan ang sarili ko kung bakit naglakas loob akong maglakad basta at hindi na lang magtanong muna sa barangay hall eh. Hanggang sa mayamaya pa ay sobra na akong kinakabahan, kasi ay halos wala na akong nakakasalubong na mga tao. May mga bahay naman, pero hindi rin naman nagbibigay liwanag ang ilaw nila sa dinadaanan ko. Para namang nagbunyi ang diwa ko nang makita ang isang naglalakad, nakabihis ito na pang-sekyu.

"Sir, magandang gabi po!" nakangiting bati ko at sinalubong ko talaga siya agad. Kumunot naman ang noo niya dahil doon. "Pasensiya na po. Gusto ko lang po sanang itanong kung... may kilala po kayong Luz Carbonel-Valencia rito? O kung alam niyo po kung saan  nakatira ang mga Carbonel at Valencia dito?" tanong ko.

Mataman naman akong pinagmasdan ng lalaki, tapos mayamaya pa ay nakita kong umawang ang bibig niya.

"Tangina, Leandro, ikaw na ba iyan?" gulat na tanong niya sa akin.

"Po?" nalilitong tanong ko naman.

"Ako ito, ang kuya Adrian mo! Adrian  Carbonel-Valencia! Nanay ko si Luz!" nakangiting wika niya.

Malawak naman akong napangiti sa narinig. I mean, matagal kaming hindi nagkita ng mga pinsan ko, pero kilalang kilala ko pa rin sila sa pangalan. Kasi ay madalas nila akong kalaruin noong limang taong gulang pa ako, kahit pa mas matatanda sila ng di hamak sa akin. Bago pa mawala sina mama at papa, sa tuwing pumapasyal nga sila sa amin.

"Kuya Adrian!" masayang saad ko naman at yumakap pa ako sa kanya. Sa pagyakap ko sa kanya, ewan ko, pero nakaramdam ako bigla ng isang pamilyar na init na... minsan ko nang naramdaman noon. Init na ayaw ko na sana ulit maramdaman. "Uhm, sorry po at na-excite lang masyado! Kumusta po kayo?" nakangiting saad ko.

"Heto, buhay pa naman! Halika nga at sa bahay na tayo mag-usap! Papasok na sana ako sa trabaho, pero may oras pa naman ako," nakangiting saad niya tapos ay agad na kinuha sa akin ang malaking bag na kanina pa ako nabibigatan, pero siya ay parang wala lang niyang dinala iyon.

Tapos ay nakangiti pa siyang umakbay sa akin, at sabay na kaming naglakad papunta nga sa bahay nila.

Chapter 2

Mayamaya pa ay napansin kong nakarating na kami sa isang bahay. Hindi ko gaanong makita iyon dahil nga madilim na, pero masasabi ko na parang matagal na itong nakatayo, at hindi ito gaanong maayos. I mean, ang ibabang banda ay hollow blocks, at ang kalahati ay gawa sa plywood.

Pero sa posisyon ko ngayon, wala na akong panahon pa na mag-inarte, basta ba ay may tutuluyan ako. At hindi naman talaga ako maarte. Sa murang edad ay danas na danas ko na ang hirap ng buhay, eh.

"Nay! Tay! Mga tol!" nakangiti at malakas na sigaw ni kuya Adrian nang malapit na kami sa may pinto, kaya nagmamadaling lumabas si tita Luz doon na parang nag-aalala.

"Anong nangyari? Akala ko ba pumasok ka na sa trabaho?" nag-aalalang tanong nito.

"Tang ina naman, Adrian, gabi na kung makasigaw ka para kang babaeng kinakarat!" narinig kong wika naman nung isang lalaking sunod na lumabas kaya napangiwi ako, pero agad ko itong nakilala sa mukha na si tito Anton, ang asawa ni tita Luz.

Parang hindi kasi nagbago ang mga mukha nilang mag-asawa. I mean, halata na nagka-edad pa sila, pero ganun pa rin ang mga hitsura.

"Nay, si Leandro po kasama ko!" nakangiting wika ni kuya Adrian, kaya agad na kumunot ang noo ni tita Luz at napatingin sa akin.

"Leandro? Ikaw na ba iyan, hijo?" hindi makapaniwalang tanong niya kaya pilit akong ngumiti.

"Magandang gabi po, tita..." may halong kaba na bati ko.

Pero iyong kabang nararamdaman ko ay agad na nawala nang mabilis itong lumapit sa akin at niyakap ako.

"Leandro, hijo! Masaya akong makita ka ulit! Napakalaki mo na!" emosyonal na saad niya habang yakap ako. "Halika, tumuloy ka sa loob at doon tayo mag-usap!" saad pa niya at hinila na ako papasok sa loob.

Pagkapasok, ay saka ko nakita ang ayos ng bahay. Walang kisame, at medyo nangangalawang na ang bubong. May nakalatag na higaan sa sala at nakapuwesto doon ang dalawa pang lalaki na hindi ko na gaanong mamukhaan pero alam kong mga pinsan ko.

Walang dibisyon ang sala at kusina, sa kusina ay may dining table na gawa sa plastic at anim na mono-block chairs. Tapos ay may dalawang pinto sa dulo, na sa tingin ko ay mga kuwarto na plywood lang din ang dibisyon. Bukod doon ay wala na akong mahanap na iba pang silid.

"Andrew, Anthony, bumangon muna kayo diyan at nandito ang pinsan niyo!" wika ni tita Luz, tapos ay agad niya akong iginiya papunta sa mahabang upuan na gawa sa kawayan at pinaupo doon. "Leandro, hijo... hindi mo alam kung gaano ako natutuwa na makita ka ngayon!" nakangiting wika niya sa akin habang hawak ang kamay ko.

"Pasensiya ka na kung ni minsan ay hindi man lang kita napuntahan at napasyalan sa ampunan. Sa totoo lang ay wala kasi akong mukha na maihaharap sa 'yo, kasi bilang nag-iisang pamilya mo mula noong mawala ang mga magulang mo, ako dapat ang kumupkop sa 'yo eh," saad niya.

"Wala po sa akin iyon, tita. Naiintindihan ko naman po na mahirap ang buhay," mababa ang boses na sagot ko kaya malungkot itong ngumiti sa akin bago tumango.

"Bakit ka nga pala naparito? Umalis ka na ba sa ampunan?" tanong nito kaya tumango rin ako.

"Nag-18 na po kasi ako last week, at may patakaran po sa ampunan na kapag nasa hustong  edad na ang isang tao, kailangan na po nitong tumayo sa sariling mga paa. Ibinigay po sa akin ni sister Sonya itong address na iniwan niyo daw po sa kanya noon, para kung sakali man na gusto ko kayong hanapin," wika ko kaya napabuntong hininga ito at marahang tumango.

"Kailangan mo ng matutuluyan..." malungkot na saad niya, kaya napalunok ako.

"Opo sana... kahit pansamantala lang po," sagot ko.

"Hijo, nakikita mo ba ang estado ng buhay namin? Nakikita mo ba itong bahay? Mula noon, hanggang ngayon... walang nagbago. Kaya nga mas pinili ko na ipagkatiwala ka sa ampunan kasi alam ko na doon, maaalagaan ka ng maayos," aniya at hinigpitan ang pagkakahawak sa kamay ko. "Kung kaya lang kitang kupkupin at suportahan, matagal ko nang ginawa, hijo. Nakikita mo na ganito lang ang bahay namin. May dalawang maliit na kuwarto na saktong higaan lang sa lapag ang kasya, isa sa amin, at isa sa kuya Adrian mo at sa asawa at anak nito," aniya tapos ay napatingin sa nagbukas na pinto kung saan lumabas ang isang babae na may dalang anak, na sa tingin ko ay limang taong gulang lang. 

"Tapos itong kuya Andrew at kuya Anthony mo, kita mo dito lang sa sala naglalatag ng manipis na kutson at natutulog," saad pa niya.

"Okay lang naman po kung dito po ako sa silyang ito. Kailangan ko lang po talaga ng matutuluyan, tita. Kahit ilang buwan lang po. Hindi naman po ako magiging pabigat..." saad ko.

"Hindi ko iyon ang ibig kong sabihin. Ang sa akin lang... tiyak na mahihirapan ka sa klase ng buhay na meron kami," aniya. "Ano ba ang plano mo?" tanong pa niya.

"Gusto ko pong mag-aral ng kolehiyo at... maghanap ng mapapasukang trabaho. Bale kailangan ko lang po talaga ng matutuluyan pansamantala. Kahit ilang buwan lang po, hanggang sa makahanap ako ng trabaho at maka-ipon ng konti para makahanap po ako ng sarili kong matutuluyan. Pangako, kapag nakahanap na po ako ng trabaho, tutulong din po ako sa mga gastusin habang nandito pa ako. At saka... marunong po ako sa mga gawaing bahay..." pakiusap ko.

Nakita ko pa rin ang pag-aalangan sa reaksiyon ni tita.

"Hayaan mo na, ma. Lalo na hindi naman siya pupunta rito sa atin kung may matutuluyan siya," wika ni kuya Adrian.

"Puwede naman siyang tumabi sa amin dito, ma," wika nung isang lalaki na hindi ko na gaanong matandaan ang mukha, tapos ay tumango naman iyong isa.

"Wala naman akong balak na itaboy ka, at hindi tanggapin dito. Kasi ay ayaw ko nang maulit ang ginawa kong pag-iwan sa 'yo sa ampunan noon. Nag-aalala lang talaga ako na baka... masyado kang mahirapan sa klase ng buhay na meron kami rito," ani tita.

"Sa dami po ng hirap na pinagdaanan ko na rin, sa tingin niyo po meron pa po akong hindi kakayanin?" tanong ko, kaya napangiti siya tapos ay niyakap ako.

"Kung ganun, masaya ako na makasama ka namin dito! Kumain ka na ba? May natitira pang itlog at tuyo sa mesa. May kamatis din! Kumain ka muna habang nagkukuwentuhan tayo," nakangiting wika ni tita tapos ay tumayo ito habang hawak pa rin ang kamay ko, kaya sumama naman ako sa kanya. "Adrian, dalhin mo muna doon sa gilid iyang mga gamit ng pinsan mo, bukas na namin aayusin ang mga iyan. Sige na't pumasok ka na rin sa trabaho," wika pa nito, kaya nakangiting tumango si kuya Adrian.

"Aalis na ako, Ley, bukas na tayo magkwentuhan pagkauwi ko, ha?" aniya kaya nakangiti akong tumango.

"Salamat po, kuya," sagot ko pa.

Pagkarating sa hapag, ay agad akong ipinagsandok ng kanin ni tita. May konting itlog at dalawang tuyo pa ang nandoon, pero gaya nang sinabi ko ay hindi naman ako maarte. Kaya naman kinain ko na iyon ng naka-kamay kasi ay kanina pa rin ako nagugutom.

Habang kumakain ay nagkukuwentuhan kami ni tita. Tinambayan nga rin kami ng asawa niyang si tito Anton, at ang mga pinsan kong sina kuya Anthony at kuya Andrew. May mga tanong din sila sa akin na sinasagot ko naman, na para bang kinikilala nila ako ulit pagkatapos ng maraming taon na hindi kami nagkita-kita.

At aminado ako na magaan iyon sa puso. Sa ampunan, kahit na papaano ay naramdaman kong may pamilya ako. Pero ngayon... kahit pa hindi maganda ang bahay, kahit pa mahirap ang buhay, mas ramdam ko na ang pagkakaroon ng pamilya. Kasi alam ko na ang mga tao rito, ay totoong pamilya ko.

Chapter 3

Nalaman ko na patuloy pa ring nakikipaglabada si tita Luz na ngayon ay 48 years old na. Ang asawa naman niyang si tito Anton na 50 years old, ay walang trabaho. Pero kung minsan ay nakikipag-construction ito… pabulong na sinabi sa akin ni tita na depende daw iyon kapag sinipag si tito, pero madalas ay tamad ito. Batugan kumbaga. Mas gusto na magbisyo at makipagbarkada kahit sa edad niyang iyon, pero mabait na tao naman daw. Tamad siya, iyon lang talaga ang problema.

Ang panganay na si kuya Adrian, iyong nakasalubong ko kanina, ay 32 years old naman. Oo, 16 lang kasi si tita Luz nang unang mabuntis at 18 naman noon si tito Anton.

May asawa na si kuya Adrian, si ate Rita na 30 years old at may isa silang anak na babae, si Adrianna na limang taong gulang pa lang. Gaya ni tita Luz, ay nakikipaglabada rin si ate Rita kung minsan, o kung hindi naman ay nagbebenta ng balut kapag gabi sa may kanto na malapit sa barangay hall na pinasukan ko kanina. High school graduate si kuya Adrian at kasalukuyang nagtatrabaho bilang isang sekyu sa isang hospital sa bayan.

Pangalawa naman sa magkakapatid ay si kuya Andrew, 31 years old, hindi nakatapos ng high school at sa kasalukuyan ay nakikipag-construction. Walang asawa't anak, pero may girlfriend daw.

Pangatlo naman ay si kuya Anthony, 30 years old, high school graduate pero nakikipag-construction din. Walang girlfriend at walang asawa, o baka sadyang masikreto lang? Sa kanilang magkakapatid kasi ay siya iyong mukhang pinakamabait at tahimik na parang masikreto eh. Kumpara sa dalawa na mukhang mga badboy.

"Eh si Andrea po? Nasaan po siya? Kumusta na po siya?" nakangiting tanong ko habang nagkukuwentuhan pa rin kami pagkatapos kumain.

Sa apat na pinsan ko, ay si Andrea ang pinaka naaalala ko. Kasi ay kasing edad ko lang ito, siya ang bunso nila at siya ang mas lagi kong nakakalaro noon.

"Wala na si Andrea, hijo..." mababa ang boses na saad ni tita kaya napangiwi ako.

"Po? Anong wala na po si Andrea?" nalilitong tanong ko.

"Kinse lang kasi siya noong mabuntis siya nung bestfriend ng kuya Adrian mo na si Lemuel. Sobra kaming nagalit na nagawa pang bugbugin ng tito mo si Lem noon. Pero nangako naman ito na pananagutan si Andrea kaya hinayaan na namin sila. Okay naman ang lahat noong una, pero noong manganganak na si Andrea... nagkaroon kasi ng komplikasyon. Nabuhay ang bata, pero siya ay hindi nakaligtas. 16 lang siya noon... napakabata pa niya..." malungkot na saad ni tita kaya napanganga ako.

"S-Sorry po..." bulong ko.

"Wala iyon. Ganun talaga siguro ang buhay," aniya at pilit na ngumiti.

"Eh iyong anak po nila? Nasaan po?"

"Hinayaan na namin sa tatay. Dalawang taong gulang na, at ipinapasyal naman niya rito sa amin kung minsan," ani tita kaya marahan akong tumango.

Nagpatuloy pa kami sa kwentuhan. Nalaman ko rin na wala silang gripo rito, at poso ang pinagkukuhanan ng tubig. May nag-iisang banyo, pero wala dito sa loob ng bahay. Nakahiwalay ito at nasa labas, malapit sa mismong poso.

Medyo malalayo daw ang agwat ng mga bahay rito. Siguro mula rito sa bahay nina tita, at sampung ganito kalaking lote pa ang pagitan bago magkaroon ng panibagong bahay. Kaya tahimik talaga, lalo na kapag gabi na. Puro mga kuliglig lang ang naririnig. Nakakatakot kung iisipin, pero peaceful din naman sa tenga.

"Oo nga pala, sigurado ka ba na gusto mong mag-aral ng kolehiyo?" tanong ni tita Luz sa akin. "Huwag mong mamasamain, anak. Hindi kita pinipigilan na mangarap at magkaroon ng magandang buhay, pero alam mo na hindi magiging madali hindi ba? Lalo na kung pagsasabayin mo ang pagtatrabaho," aniya kaya ngumiti ako at marahang tumango.

"Wala naman po kasing madali sa mundo, tita. Lahat po pinaghihirapan talaga. At saka apat na taon lang naman po ang college, mabilis lang po iyon. Apat na taong sakripisyo at puyat lang po, makakatapos na po ako. Kapag nakatapos po ako, mas magkakaroon po ako ng opportunity na makahanap ng mas magandang trabaho na may magandang sweldo... at matutulungan ko na rin po kayo," sagot ko naman kaya nakangiti niyang hinaplos ang pisngi ko.

"Alam mo, parehong pareho kayo ng papa mo. Ganyan din ang sinabi niya sa akin noong nag-aaral siya sa kolehiyo kasi nga ay dalawa lang kaming magkapatid at maaga pang naulila. Tinupad naman niya ang pangako niya. Noong nakatapos siya at nagkaroon ng magandang trabaho, buwanan kung abutan niya ako. Kaso hindi rin natuloy ang mga pangarap niya kasi ay maaga siyang kinuha sa atin. Pero naniniwala ako na kung nagawa nang papa mo, ay magagawa mo rin," nakangiting wika niya. "Basta kung may kailangan ka, magsabi ka lang sa amin ha? Kung pera iyan tiyak na mahihirapan kami at hindi kami nangangako na makakatulong. Pero kung suporta, at iba pang bagay... nandito lang kami na pamilya mo," dagdag pa niya kaya nakangiti akong tumango.

"Salamat po, tita. Salamat po sa pagtanggap sa akin dito. Salamat po sa inyong lahat," nakangiting wika ko naman.

"Siya, sige na't magpahinga na tayo at napatagal na masyado ang kwentuhan. Alam kong pagod ka, para maaga ka ring magising at maayos natin ang mga gamit mo, ha?" nakangiting saad ni tita kaya tumango ako. "Ikukuha kita ng kumot. Humingi ka na lang ng isang unan sa mga kuya mo," dagdag pa nito.

Nang gabing iyon, sa unang pagkakataon ay doon nga ako natulog sa bahay nina tita, katabi sina kuya Andrew at kuya Anthony. I mean, sa dulo si kuya Anthony, sa gitna si kuya Andrew at ako sa isa pang gilid. Tama si tita, ramdam ko ang labis na pagod pero hindi naman ako makatulog.

Hindi ko alam kung namamahay ba ako, o kung ano eh. Tapos ay ramdam ko ang labis na init. Hindi ko alam kung mainit lang ba talaga ang panahon, o sadyang may nabubuhay na namang init sa akin... dahil hubad barong natutulog ang dalawa kong pinsan.

Iyong kaparehong init na isang pari ang bumuhay sa kaloob-looban ko noon, pero pilit ko nang inaalis sa isip ko kasi ay ayaw ko nang maalala at maulit pa. Kasi ay alam kong mali. Masarap pero mali. Iyong klase ng sarap na kapag muling natikman... alam kong paulit-ulit ko na namang babalikan kahit pa mali. At ayaw ko na talagang maramdaman iyon... lalo na sa sarili kong mga madugo.

Kaya naman tumagilid ako patalikod kay kuya Andrew, tapos ay ipinikit na lang ang mga mata, hanggang sa hindi ko namalayan na nakatulog na rin naman ako kalaunan.

Chapter 4

Naging maayos naman ang mga naunang araw ko sa bahay nina tita Luz. Gaya nang sinabi niya ay hindi naging madali, pero kinakaya naman. At isa pa, mababait naman silang lahat sa akin eh. Naramdaman ko agad ang init ng pagtanggap nila, at hindi ko naramdaman na iba ako sa kanila kahit pa 13 years ko silang hindi nakita at nakausap man lang.

In fact, sa pangalawang araw ko nga doon, ay ginawan ako ni tito Anton, ang asawa nga ni tita Luz, ng isang maliit na drawer eh. Hindi kagandahan at gawa lang sa plywood, pero sapat na para magamit na paglagyan ng mga gamit ko. Bagay na sobrang nakakatuwa.

Sa mga naunang araw din ng pananatili ko sa iisang bubong kasama sila, saka ko naranasan iyong puwedeng magising ng alas siete o alas otso ng umaga. Sa bahay ampunan kasi ay alas singko pa lang madalas nagigising na ako, para tumulong sa mga kailangang gawin doon. Pinaka-late na gising ko na doon ang alas siete.

Hindi sa tamad ako, pero nakakatuwa lang na magising minsan ng alas siete o alas otso ng umaga, na walang inaalala. Pero ganun pa man, pinilit ko naman na makatulong sa paraang alam ko. Gaya nang paghuhugas ng mga pinagkainan, paglilinis ng bahay at pagluluto kung minsan.

Pero pinakananibago ako ay sa poso. I mean, sa ampunan kasi ay gripo ang gamit at may maayos naman na banyo. Pero dito, nakahiwalay nga. Nasa labas mismo. Kaya kapag gusto kong gumamit ng CR tapos gabi na, lalabas pa ako at pupunta ng likod bahay para mag-igib ng tubig sa balde na bubuhatin pa at ipapasok sa banyo. Ganun din sa pagligo.

Sobra akong nanibago lalo na't hindi naman ako gaya nila na malaki ang katawan. Kung hindi ko pa nababanggit, nasa 5'5 lang ata ang height ko. Hindi pandak, sakto lang. Pero hindi rin katangkaran kumpara sa pinsan ko na puro six footer ata. Hanggang bandang leeg at dibdib lang nila ang tangkad ko. Tapos ay payat pa ako. Kaya nga hirap talaga akong magbuhat ng balde na may tubig. Pero again, wala ako sa lugar na magreklamo.

Sa ilang araw na nakasama ko sila, may mga ilan na rin akong napansin. Si kuya Adrian ay sa umaga natutulog kasi nga ay panggabi ito lagi sa trabaho. Minsan naman, after lunch na siya matutulog at hapon na magigising.

Sina kuya Anthony at kuya Andrew naman, ay madalas alas otso din magising. Magkakape lang sila, minsan kakain ng agahan kapag may iluluto, tapos ay alas nueve na sabay aalis para nga sa trabahong construction, at alas cinco na ng hapon umuuwi. Si tita man ay madalas ding wala, kasi nga ay nakikipaglabada ito. Madalas ay alas sais pa lang ng umaga ay umaalis na siya, minsan ay alas siete o alas otso din.

Ang asawa naman ni kuya Adrian na si ate Rita, madalas lang sa bahay. Pero kung minsan ay sumasama ito kay tita Luz na makipaglabada, tapos ay iniiwan sa kinder, at susunduin na lang ng lunch ni tito Anton at ito na ang magbabantay hanggang sa makauwi nga sina tita Luz at ate Rita sa hapon... ngayon ay sa akin na rin habang wala pa akong trabaho, at kami ang magbabantay rito. Nalaman ko rin na minsan, especially kapag day off ni kuya Adrian, ay nagtitinda ng balot at penoy si ate Rita sa kanto nga ng barangay. Tapos ay inaabot siya ng madaling araw doon, o hanggang sa mapa-ubos na ang mga tinda niya.

Bale si tito Anton lang talaga ang madalas na maiwan dito sa bahay kasi nga ay wala itong trabaho. Madalang kung tumanggap ito ng trabaho, kapag naisipan lang niya. Mas madalas ko siyang makita na kasamang nakatambay ang ilan niyang mga kaibigan, minsan umaga pa lang ay umiinom na sila ng gin. Kung hindi naman ay tatambay lang sila ng mga kaibigan niya sa likod ng bahay habang naninigarilyo habang nagkukuwentuhan sila, kung saan din nakakulong ang mga alaga niyang manok na panabong.

Oo, bukod sa alak at sigarilyo, ang pinaka-bisyo ni tito Anton ay sabong. Pero wala naman akong sinasabi o binabanggit na kahit ano, kasi ay pera naman nila ang ginagastos nila. At isa pa, gaya nang sinabi ni tita ay mabait naman talaga si tito Anton.

"Ley, inom tayo! Umiinom ka ba?" nakangiting pag-anyaya ni kuya Adrian sa akin isang gabi, habang bitbit ang isang plastic bag na may lamang kuwatro kantos, mga sitsirya, sigarilyo, juice at yelo.

Mag-aalas otso pa lang iyon ng gabi, inihatid kasi niya si ate Rita papunta sa kanto kasi nga ay magtitinda na ito. At pagkabalik niya ay may dala siyang alak.

"Uhm, hindi po ako umiinom eh..." mababa ang boses na sagot ko.

"Nasa hustong gulang ka na, sumali ka sa amin nang matuto ka! Lalo na mag-iisang linggo ka na rito pero hindi ka pa namin nakaka-bonding, kaya bonding tayo," nakangiting wika naman ni kuya Andrew sa akin.

"Oo nga, huwag kang mag-alala at hindi ka naman namin lalasingin!" saad ni kuya Anthony.

"Iinom tayo?" tanong naman ni tito Anton na naglakad bigla papasok sa bahay.

"Si papa talaga, basta alak, ang lakas ng pang-amoy at pandinig," natatawa na biro ni kuya Adrian.

"Kung ayaw uminom ng pinsan niyo, huwag niyong pipilitin! Hindi naman iyan kagaya niyo na sanay na sa alak! Kayo talaga, tuturuan niyo pang mag-bisyo ang bata," wika naman ni tita Luz.

"Okay lang po, tita. Susubukan ko lang po. Kapag hindi ko po nagustuhan ang lasa, makikipagkuwentuhan na lang po ako sa kanila at hindi na iinom. Gusto ko rin po kasing maka-bonding ang mga pinsan ko eh, kahit si tito po," sagot ko naman kaya tumango siya.

"Kayo ang bahala," sagot naman ni tita na tila ba sanay na sa ganito.

"Tuwing day off ko talaga, umiinom kaming apat dito, Ley. Kumbaga pinaka-bonding na namin ito. At ngayong kasama ka na namin, tiyak masasanay ka agad sa lasa ng alak," natatawa na wika ulit ni kuya Adrian, kaya tipid na lang akong ngumiti.

"Eh, di ba kuya fix na sabado at linggo ang day off mo? Ibig sabihin sa isang linggo, dalawang beses kayong umiinom?" tanong ko kaya natatawa silang tumango.

"Oo, pero hindi naman iyong inom na wasakan talaga. Saktong pampatulog lang. Ito, isang kuwatro kantos lang na may juice, sobra pa sa amin ito. At ngayong kasama ka na namin, sa tingin ko sakto na sa atin iyan," wika naman ni kuya Andrew.

"Oh, ano pang hinihintay natin? Tara na at doon na tayo sa kubo, nang masimulan na ang inuman!" nakangiting wika ni tito Anton, kaya naman nagsitayuan na rin sina kuya Andrew at kuya Anthony at naglakad na palabas para magpunta sa kubo sa likod ng bahay.

Kaya naman hindi na ako nagdalawang isip na sumama at sumunod din sa kanila, tutal ay wala na rin namang gagawin. Ako ang nagluto ng hapunan kanina, pinritong gigi lang iyon at pinritong talong. Tapos ay ako na rin ang naghugas ng mga pinagkainan  pagkatapos naming kumain.

Binawalan nga ako ni tita kasi ay kilos daw ako ng kilos, pero sinabi ko na gusto ko lang makatulong lalo na at alam kong pagod siya sa maghapong pakikilabada. At natuwa naman ako nang ngumiti siya sa akin at nagpasalamat.

Pagkarating sa kubo, ay pumuwesto naman na kami at umupo. Hindi talaga iyon kubo, pero kubo ang tawag nila. Kasi ay apat na itinayong kawayan lang iyon na nilagyan ng bubong, tapos ay may silya rin na gawa sa kawayan ang nakadikit. Perfect na tambayan lalo na kapag tanghali, kasi nga ay presko dito at puro mga puno.

Pero sa gabi ay medyo nakakatakot, dahil nga madilim ang paligid at puro naglalakihang mga puno ang makikita. May ilaw naman sa mismong banyo, at dito sa sinasabing kubo. Pero kulay dilaw at hindi ganun kaliwanag. Kaya mas nakakadagdag sa nakakatakot na atmosphere. Pero kung may kasama ka naman, gaya ko ngayon, ay hindi mo maiisip ang takot.

Nang nakaupo na kami ay nakita kong isinalin na ni kuya Adrian ang kalahati ng kuwatro kantos sa isang pitsel kung saan siya naghalo ng pineapple juice. May mga ginawa pa siya na hindi ko na lang pinansin kasi ay wala naman akong balak na matutong maghalo ng alak. At pagkaraan lang ilang minuto, ay nagsalin na siya sa isang baso at ininom iyon.

"Ah, ang sarap!" aniya at ngumiti pa.

"Mas masarap sana kung puro, ewan ko ba at hinaluan niyo ng juice," ani tito Anton.

"Siyempre pa kasama natin si Ley, hindi pa niya kaya iyong purong gin lang," sagot naman ni kuya Adrian. "Tikman mo Ley, lasang pineapple juice lang," aniya at nagsalin ulit sa kaparehong baso. "Teka lang, iisang baso lang ang gamit namin dito kapag umiinom, hindi ka naman siguro maarte ano?" saad pa niya kaya tipid akong ngumiti at tumango.

"Okay lang kuya!" sagot ko tapos ay tinanggap ang bigay niyang baso.

"Hindi maarte itong bunso natin, tol! Mukha lang kasi nga mapusyaw masyado ang kulay. Pero cowboy din ito!" nakangiting saad naman ni kuya Andrew na inakbayan pa ako. "Nakita ko nga siya ang naglinis nung gigi kanina eh. Halatang ang daming gawing alam sa mga gawaing bahay lalo na ang pagluluto! Puwede nang mag-asawa," biro pa niya kata natawa ang lahat.

"Natuto lang po sa bahay-ampunan, eh maaga po kaming tinuturuan ng mga gawaing bahay doon para daw po habang maaga masanay na kami eh," sagot ko naman kaya tumango sila.

"Magkwento ka naman ng tungkol sa buhay mo sa ampunan," wika ni kuya Anthony kaya saglit akong natahimik.

Chapter 5

Bago sumagot ay ininom ko muna ang laman ng baso, at tama si kuya Adrian. Lasang pineapple juice nga lang iyon sa una… pero kapag nalunok na ay may konting pait na gumuguhit. Pero hindi naman masama ang lasa. Sakto lang, at feeling ko ay kaya ko naman.

"Ano, masarap di ba?" nakangiting saad ni kuya Andrew kaya tumango ako.

"Okay lang po," sagot ko at huminga ng malalim. "Ano pong gusto niyong malaman tungkol sa buhay ko sa ampunan?" tanong ko pa.

"Kahit na anong maikukuwento mo," ani kuya Anthony kaya marahan akong tumango.

"Natatandaan ko noong unang beses na dinala ako ni tita Luz doon, hindi ko po alam kung ano ang nangyayari. Kasi akala ko... dito niya ako dadalhin. Umiyak nga ako noong unang gabi na iniwan niya ako doon eh. Pero sa mga sumunod na araw, nang hindi na siya bumalik... sa murang edad napagtanto ko nang... doon na ako lalaki..." kwento ko.

"Sa tuwing may mga gustong umampon ng bata, lahat kami halos nagpapakitang gilas doon eh. Pero madalas, ang gustong ampunin ng mga tao ay iyong mga baby pa... o at least, 2 to 3 years old. Iyong wala pa talagang muwang... kaya ayun, nakakalungkot na hindi ako napili. Pero ayos lang, kasi nandito po ako ngayon..." wika ko at tipid pang ngumiti.

"Normally alas cinco pa lang ng umaga, ginigising na kami doon para maglinis, magluto at kung ano-ano pa. Bukod doon, nag-aral din po ako ng ALS doon, na katumbas ng isang high school graduate... kaya maituturing ko ang sarili ko na high school graduate na, at puwede akong mag-kolehiyo. At iyon po talaga sana ang balak ko ngayon... mag-enroll, apply ng scholarship at humanap ng mapapasukang trabaho. Para makapag-aral sa kolehiyo," wika ko pa.

"Mabuti iyang plano mo. Nang may isa man lang sa pamilya natin ang makatapos at guminhawa ang buhay," nakangiting saad ni kuya Adrian.

"Eh hindi ba enrollment na sa unibersidad sa may bayan? Kailan ka mag-eenroll?" tanong ni kuya Andrew.

"Balak ko pong magpunta doon sa Lunes. Naayos ko naman na po ang mga kailangang requirements bago pa ako umalis sa ampunan. Tinulungan po ako ni sister Sonya. May resume na rin ako, bale pagkatapos ko sa unibersidad, ay hahanap na ako agad ng mapapasukang trabaho," sagot ko.

"Alam mo, iyong matalik kong kaibigan na dati ring sekyu, may negosyo na iyong coffee shop sa may bayan. Malapit lang sa unibersidad. Susubukan ko siyang tanungin kung puwede ka niyang bigyan ng trabaho, o kung may kakilala siyang tumatanggap ng magpa-part time para maipasok ka. Lalo na kung mag-aaral ka, hindi naman puwedeng magtrabaho ng full time hindi ba?" ani kuya Adrian kaya marahan akong tumango.

"Si kuya Lem po ba ang tinutukoy niyo?" tanong ko na ikinakunot ng noo niya.

"Kilala mo siya?" tanong niya.

"Ah, hindi po. Pasensiya na. Nabanggit lang ni tita Luz sa akin ang tungkol sa kanya noong natanong ko si Andrea," sagot ko kaya tumango siya.

"Wala iyon, at oo siya nga ang tinutukoy ko," sagot niya.

"May kailangan ka bang kahit na ano? Baka may maitulong kami," ani kuya Anthony na nagpangiti sa akin.

"Cellphone po sana..." wika ko kaya napangiwi sila. "I mean, hindi po ako nanghihingi! Baka lang po may alam kayong nagbebenta, iyong mura lang. Iyong keypad na nagagamit sa text at tawag. 500 to 1,000 po ang budget. Eh hindi ba kailangan ko iyon para matawagan ako ng mga aapplyan ko? Iyong sa resume ko kasi bakante pa ang cellphone number, bale isusulat ko na lang kapag meron na," paliwanag ko kaya napatango sila.

"Susubukan naming magtanong," ani kuya Andrew.

"Pansamantala, ilagay mo na muna ang number namin kung wala ka pang number. Apat kami dito na may cellphone oh?" ani kuya Adrian na ang tinutukoy ay siya, si kuya Andrew, kuya Anthony at tito Anton.

"Kung gusto mo, bumili ka na ng sim mo bukas, at ilagay mo na muna dito sa cellphone ko tutal ay dual sim naman ito. Hindi ko rin naman gaanong nagagamit, kaya puwede kong ipahiram sa 'yo kung minsan. Ibibigay ko na nga lang sana sa 'yo, pero may mga importante din kasi akong puwedeng matanggap na tawag eh," wika naman ni tito Anton at ipinakita ang cellphone niya sa akin.

Sa totoo lang, sobrang outdated na nun. Para iyong mga Nokia noon pero may camera. Iyong mga uso at sobrang mahal noon, pero mura na ngayong nauso na rin ang mga murang android phone.

"Iyon naman pala! Ganun na muna ang gawin mo," wika ni kuya Adrian, kaya nakangiti akong tumango.

"Salamat po sa inyo," nakangiting sagot ko naman.

"Wala iyon, basta may maitulong din kami para sa pangarap mo kahit na papaano. Maliit na bagay ito, eh matagal kaming walang nagawa para sa 'yo, lalo na kami ang natitira mong pamilya," ani kuya Andrew na muling nagpangiti sa akin.

Nagpatuloy naman kami sa inuman at kwentuhan. First time kong uminom, kaya rin siguro mabilis akong nakaramdam ng hilo pagkaraan lang ng ilang ikot kahit pa hindi naman masama ang lasa ng iniinom namin.

Habang umiinom nga ay hindi ko maiwasang hindi mapatitig isa-isa sa kanila. Si tito Anton, ang nakikita ko sa kanya ay si Manuel Chua... I mean, mas mature at mas matangkad na version siya ni Manuel. At mas malaki rin ang katawan, iyong tipong maugat pa. Hindi na ako nagtaka na maganda ang katawan niya, kasi nga ay nagco-construction work din naman siya.

At mas lalo naman sina kuya Andrew at kuya Anthony. Ang gaganda ng mga katawan. Si kuya Andrew, ang nakikita ko sa kanya ay si Argel Saycon, si kuya Anthony naman ay si Joseph Marco.

Tapos ang panganay na si kuya Adrian... ang nakikita ko sa kanya ay si VIn Abrenica. Ang gaganda ng mga katawan nila... nasasabi ko ito, kasi sa ilang araw na tumira ako sa iisang bubong kasama sila, ay ilang beses ko na rin silang nakita na hubad baro.

At aminado ako sa sarili ko na ilang beses na rin akong nag-init at nakaramdam ng kakaiba dahil sa kanila, bagay na pilit ko lang na pinipigilan at iwinawaksi sa isip ko.

"Mukhang lasing ka na ata bunso? Eh hindi pa nga natin nakakalahti ang unang halo," natatawang tanong ni kuya Adrian sa akin mayamaya pa, kaya saka lang ako parang bumalik sa reyalidad.

"Oo nga kuya eh, sabi ko naman sa inyo hindi talaga ako sanay na uminom..." sagot ko at pilit pang tumawa.

"Puwede ka naman nang magpahinga kung hindi mo na kaya," ani kuya Anthony kaya mabilis akong umiling.

"Hindi kuya, ayos lang. Nag-eenjoy naman po ako sa kwentuhan eh. Kaya mayamaya na siguro," sagot ko naman.

Kung tutuusin ay puwede na nga akong magpahinga at iwan sila doon kasi ay hindi naman nila ako pinipilit na uminom. Pero ewan ko ba... may kung anong parte sa akin ang gusto pang manatili rito, at gusto silang makasama.

Tangina, umiiral na naman ang kakatihan ko... bagay na una kong naramdaman sa ampunan, at matagal ko nang gustong pigilan. Pero ang hirap talaga...

Ganun pa man, kahit pa init na init ako sa naggaguwapuhang mga lalaki na ngayon ay kasama kong umiinom, ay pinilit ko naman na hindi makagawa ng mga bagay na baka pagsisihan ko, o baka ikapahiya ko sa lahat.

Hanggang sa mayamaya pa, ramdam ko na mas nahihilo na talaga ako. Maging sila man ay halatang lasing na, kasi ay ang lakas na ng mga boses nila habang nagkukuwentuhan at tawanan. Pero medyo malayo naman itong puwesto namin mula sa mismong bahay, kaya ayos lang. At malalayo nga rin ang mga kapitbahay, kaya hindi kami nag-aalala na baka may mag-reklamo. At alam ko na medyo tinamaan na rin sila ng alak, kasi mayamaya lang ay napunta na sa kalibugan ang mga pinag-uusapan nila.

"Alam niyo ba, babae iyong architect nung tinatrabaho namin ngayon? Hayop ang sexy! Laki pa ng suso, at mukhang type niya itong si utol Anthony! Inggit na inggit nga kami sa kanyang lahat eh, siya kasi lagi ang pinapansin at pinupuri. Eh kulang na lang bumukaka na agad sa harap ng utol Anthony," natatawa na kwento ni kuya Andrew.

"Patulan mo na tol, nang magka-girlfriend ka na!" nakangising saad ni kuya Adrian kay kuya Anthony.

"Oo nga! Kung sa akin magpakita ng motibo iyon, tangina kakastahin ko agad kahit pa may girlfriend ako," natatawa na saad naman ni kuya Andrew.

"Hindi ko type mga tol, masyadong maarte. Alam niyo naman na gusto ko sa isang babae iyong walang arte," ani kuya Anthony.

"Kung sabagay mga tol. Iba rin kasi iyong mga walang arte na babae eh, lalo na sa sex. Alam niyo ba iyong girlfriend kong si Jane, ang arte din! Ni ayaw susuhin ang burat ko. Noong huling nag-sex kami, sa sobrang inis ko sa kanya, habang nakaluhod siya na parang aso at akala sa puke ko papasukin, ayun binigla ko sa puwet. Umiyak at nanghina eh," tumatawa na kwento ni kuya Andrew na para bang proud siya sa ginawa niya. "Pero hindi ko tinuloy. At saka ulo lang naman ang pumasok pero kung makangawa para nang binibitay," dagdag pa nito.

"Mga salita mo naman, Andrew, may kasama tayong bata na naririnig ka!" pagbabawal ni tito Anton.

"Hindi naman na po ako bata," wala sa sariling tugon ko tapos ay napakamot pa sa ulo, kaya nagkatinginan ang mag-aama at sabay-sabay na natawa.

"Oo nga naman pa, 18 years old na siya. Nasa edad na," nakangiting wika ni kuya Adrian.

"Pasensiya ka na, Ley, at ganito lang talaga kami mag-usap at kwentuhan," saad ni kuya Anthony.

"Wala po iyon. Hindi niyo naman po kailangang mag-adjust dahil lang sa akin. At gaya po nang sinabi ko, hindi na po ako bata," sagot ko. Hindi ko alam kung bakit may parte sa akin ang ipinipilit sa kanila na hindi na ako bata... na para bang may gusto akong iparating. Hays, ewan ko na rin sa sarili ko.

"Hindi ka na nga bata, pero mukha ka pa ring bata at inosente," natatawa na wika ni tito Anton.

"May alam ka na ba sa usaping sex?" tanong naman ni kuya Andrew, kaya muli silang natahimik na tila hinihintay ang sagot ko. Napalunok naman ako bago marahang tumango.

"Siyempre naman po..." sagot ko.

"Ibig sabihin may experience ka na rin?" nakakunot ang noong tanong ni tito Anton na para bang hindi makapaniwala. Napalunok naman ako bago marahang tumango.

"Tang ina mo, bunso! Mukhang mana ka sa amin na matinik din ah? Paano nangyari iyon, eh halos buong buhay mo nasa ampunan ka? Ano? Mga madre ba ang tinira mo doon?" nakangisi at natatawa na tanong ni kuya Adrian, kaya napangiwi ako.

"H-Hindi po sa ganun..." sagot ko, tapos ay huminga ako ng malalim para mas kumuha ng lakas ng loob na magkwento. Siguro ay dahil na rin sa alak na nainom. "Nagsimula po iyon noong... 15 years old po ako," pagkukuwento ko.

"Kinse ka lang hindi ka na virgin? Hayop! Dinaig pa pala tayo nitong si bunso. Eh tayo mga tol, noong mga kinse pa lang puro jakol pa lang tayo eh," ani kuya Andrew, kaya nagtawanan na naman sila.

"Hindi po. 15 years old po ako noong pinagsamantalahan ako nung pari sa ampunan..." pagkukuwento ko, tapos ay mariing napapikit. Kaya natahimik silang lahat na parang nagulat sa sinabi ko. "Takot na takot po ako noon, at sobrang sakit... at sa totoo lang, kahit pa patayin niya ako, balak ko talaga na magsumbong. Pero kalaunan... habang ginagawa niya sa akin iyon, imbes na mandiri... para po akong nakikiliti. Kaya... kaya hindi ako nagsumbong, at paulit-ulit na nangyari iyon, umabot sa punto na... kapag gabi, ako na mismo ang naghihintay na pasukin niya ako sa kuwarto para... mangyari iyon... natigil lang po ang lahat noong umalis na sa ampunan ang pari na iyon," mahabang kwento ko.

Oo, may ganung nangyari sa akin sa ampunan. At tumagal iyon ng halos isang taon bago natigil, kasi ay nagpaalam at umalis na sa ampunan ang pari na iyon. Isang pari ang naka-una sa akin sa murang edad... nagsimula sa panggagahasa, pero nagustuhan ko rin kalaunan. Nasarapan ako... nag-enjoy... at  iyon ang lagi kong sinasabi na init na binuhay niya sa akin sa ampunan, init na  ayaw ko nang maramdaman ulit kasi ay alam kong mali kahit pa masarap.

"Teka! Pari? As in, lalaki?" nalilitong tanong ni kuya Anthony kaya marahan akong tumango.

"Ikaw ba ang nagpasubo at kumantot o ikaw ang... sumubo at kinantot?" tanong naman ni kuya Andrew kaya napangiwi ako.

"Bakla ka ba, Ley?" tanong ni tito Anton, kaya huminga ako ng malalim bago marahang tumango.

"Sorry po. Gusto ko lang ding magpakatotoo sa inyo tungkol sa nangyari sa akin. Kasi pamilya ko po kayo. Gaya nang pagpapakatotoo niyo sa akin. Alam ko na mali ang nagawa ko noon, na dapat ay hindi ko nagustuhan iyon at isinumbong ang pari..." wika ko pa.

"Hindi mo kailangang mag-sorry, eh hindi ka naman namin masisisi kahit pa bata ka noon lalo na masarap naman talaga ang sex," natatawa na saad ni kuya Adrian, kaya natawa ang lahat at tumango, medyo kinabahan nga ako nang bigla akong inakbayan ni kuya Andrew.

"At saka hindi mo kailangang mahiya kung bakla ka o kung ano! Basta mabuti kang tao at masipag, at wala kang inaapakang ibang tao," nakangiting wika nito na nagpangiti rin sa akin.

Nagpatuloy naman kami sa inuman at kwentuhan pagkatapos nun. At may parte sa akin na... parang gumaan ang pakiramdam, pagkatapos kong masabi sa kanila ang isa pang nangyari sa akin sa ampunan.

Chapter 6

Hindi ko alam kung anong oras na kami natapos. Pero alam ko na medyo late na iyon. Magkakatulong kaming nagligpit ng mga pinaggamitan, tapos ay magkakasabay nang pumasok para nga makapagpahinga na.

Pagkapasok ay dumiretso na si tito Anton sa kuwarto nila ni tita, at si kuya Adrian sa kuwarto nila ng asawa niyang si ate Rita. Kami naman nina kuya Andrew at kuya Anthony ay sa sala dumiretso tapos ay agad nilang inilatag sa lamag iyong manipis na kutson  na pagtutulugan na.

"Saan ka pupuwesto bunso? Dito ba sa gitna, o sa gilid ulit?" tanong ni kuya Andrew nang humiga na agad si kuya Anthony sa gilid.

"Uhm, dito na lang ako sa kabilang gilid kuya..." sagot ko kaya tumango siya, tapos ay pinatay na niya ang ilaw at humiga na sa tabi ni kuya Anthony.

Huminga naman ako ng malalim bago humiga sa tabi niya. Hindi kalakihan ang kutson sa totoo lang. Maituturing itong king size, pero sa laki ng mga katawan nila, ay parang medyo masikip pa sa aming tatlo, kaya nahihiya rin talaga ako. Pero hindi na lang ako nagsasalita, kasi ay mukhang wala naman talagang kaso sa kanila na magkakatabi kami. Iyon nga lang, bawat kilos namin ay aksidente na nagdidikit ang mga braso namin.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakahiga lang sa kutson at nakatitig sa madilim na kisame. Hindi ako makatulog, pero sina kuya Anthony at kuya Andrew ay mukhang nakatulog din agad pagkaraan lang ng ilang minuto, kasi ay rinig ko na agad ang mahihina nilang paghilik.

Ramdam ko na medyo tinamaan ako sa ininom kanina kasi nga ay hindi naman talaga ako umiinom. Pero hindi talaga ako makatulog. Hindi ko alam kung bakit… dahil ba hubad baro sina kuya Anthony ay kuya Andrew? Pero ganito naman sila lagi matulog eh… walang damit. Kaya bakit parang ngayon pa ako naba-bother?

Mayamaya pa, nagulat ako nang biglang gumalaw si kuya Adrian. Alam ko na tumagilid din siya paharap naman sa akin, kasi ay naramdaman ko ang kamay niya na yumakap sa may bewang ko. Bahagya akong umusog, palayo, umaasa na aalisin niya ang kamay niya para hindi na ako mas matukso pa. Pero wala namang nangyari. Hanggang sa wala na akong mauusugan dahil nga nasa dulo ako. Kapag umusog pa ako, ay maaalis na ako sa kama at mapupuwesto sa malamig na lapag.

Rinig na rinig ko ang malakas na kabog ng dibdib ko, kasabay nun ay ang mahihinang paghilik ni kuya Adrian na naririnig ko rin. Sa huli ay pumikit na lang ako. Mayamaya pa ay mas lalo akong kinabahan nang gumalaw na naman si kuya Adrian, sa puntong iyon ay mas naging malapit na siya sa akin.

Ramdam na ramdam ko sa likod ko ang mainit na singaw ng katawan niya, kahit pa naman kasi may suot akong t-shirt ay hubad baro naman siya. Pero aminado ako na ang sarap sa pakiramdam ng init na iyon, iba sa pakiramdam kahit pa mainit din ang panahon at hindi gaanong malakas iyong electric fan na gamit namin.

Hindi ko pa rin minumulat ang mga mata ko... pero sobra na akong natutukso at nadedemonyo, kahit na alam kong wala namang malay si kuya Adrian na ngayon ay naghihilik pa rin. Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isip ko, pero bahagya kong inusli ang pang-upo ko, konting pagkilos lang iyon, pero agad kong naramdaman ang hinahanap ko. Para akong nawalan ng dugo sa buong katawan nang maramdaman iyon... natutulog pa't hindi gising, pero alam mong malaki at mataba na. 

Ito na nga ba ang sinasabi ko... kapag nandito na ako sa ganitong sitwasyon, hirap na hirap na akong pigilan ang sarili ko. Tatahi-tahimik at umaaktong mahiyain, pero nasa loob talaga ang kulo. Hindi ako makapaniwala na ginagawa ko ito ngayon, sa mismong pinsan ko. Isa sa mga tao na tinanggap ako rito sa bahay nila, ay pasimple kong tsina-tsansingan at ginagawan ng kahalayan habang wala itong malay.

Pero hindi ko inalintana ang kaliwang bahagi ng utak ko na pumipigil sa akin. Bagkos ay umarte pa rin akong natutulog, tapos ay bahagyang gumalaw na parang naalimpungatan para lang mas maidikit ko pa ang likod ko sa katawan ni kuya Adrian. Sa paggalaw ko, ay bahagya ring gumalaw si kuya Adrian na nakayakap pa rin sa akin. Dahil doon, bahagyang dumiin sa pang-upo ko ang bukol sa harap niya... at ramdam na ramdam ko iyon.

Para iyong nagdulot ng kakaibang pakiramdam sa akin. Parang kuryente na hindi ko maipaliwanag. Pero imbes na tumigil at mahimasmasan, mas idinikit ko pa nga ang likod ko sa katawan niya, at mas inusli ko pa ang pang-upo ko. Ngayon ay ramdam na ramdam ko na talaga ang buong siya... maging ang mainit niyang hininga na dumadampi sa batok ko.

May sarili akong kumot, pero umakto akong naalimpungatan tapos ay kunware ay walang ideya na hinila ko ang kumot niya para ibalot iyon sa katawan ko. Dahil doon, ay dalawa na kaming nakapasok sa kumot na gamit niya. 

Hindi pa rin maalis ang pagkakayakap niya sa akin at ang pagkakadikit ng natutulog niyang kargada sa pang-upo ko. Pagkaraan ng ilang minuto, ay gumalaw ako ulit kunware... pero sa puntong iyon ay puwet ko lang ang idiniin ko sa karada niya, kasi ay sobrang sarap nun sa pakiramdam.

"Hmm..." ungol naman ni kuya Andrew, kasabay nun ay ang unti-unting pagkabuhay ng kargada niya.

Bigla akong kinabahan sa ideya na baka nagising siya at nalaman ang kalaswaang ginagawa ko. Pero nakahinga ako ng maluwag nang mayamaya lang ay muli siyang naghilik ng mahina.

Napahinga naman ako ng malalim at pilit na ipinikit ang mga mata ko... hanggang sa mayamaya pa, hindi ko namalayan na nakatulog din naman ako na ganun ang posisyon namin.

Chapter 7

Alas siete iyon ng umaga nang magising ako sa sumunod na araw. Natutulog pa rin sa tabi ko sina kuya Anthony at kuya Andrew… at nang umupo ako ay saglit akong napatitig kay kuya Andrew at naalala ang mga nangyari kaninang madaling araw.

I mean, wala namang nangyari hindi ba? Pero parang ganun pa rin. Sobra tuloy akong nakukunsensiya, nahihiya at kinakabahan.

"Gising ka na pala, magkape ka na rito," narinig kong saad ni tito Anton mayamaya pa, kaya saka ko napansin na nasa may hapag pala siya, nagkakape at nakatingin sa akin.

Pilit naman akong ngumiti tapos ay bumangon na. Tapos ay naglakad na ako papunta sa hapag para nga magtimpla ng kape ko, kahit na hindi pa ako naghihilamos o nagmumumog man lang.

"Si tita po?" tanong ko pagkatimpla ng kape, at umupo sa isang bakanteng silya sa hapag.

"Maagang umalis. Alam mo naman iyon at hindi uso ang day off sa kanya. Tatlo daw kasi ang nagpapalaba sa kanya ngayong linggo," ani tito kaya marahan akong tumango.

"Anong oras po kayo natapos kagabi?" tanong ko.

"Mag-aala una na ata," aniya. Tapos ay mataman niya akong pinagmasdan na para bang may pinag-iisipan siya.

"Bakit po, tito?" tanong ko.

"Halika, doon tayo sa may kubo..." mababa ang boses na saad niya at tumayo na, dala iyong mug niya na may lamang kape.

Nalilito man ay tumayo na rin ako, at sumunod sa kanya. Nang nasa may kubo na kami ay agad siyang umupo at inilapag sa mesa iyong mug. Tapos ay inilabas niya iyong cellphone niya.

"Hindi ba sabi mo kagabi nagpapahanap ka ng kahit mura at lumang cellphone?" aniya kaya tumango ako. "Isangla ko na lang sa 'yo itong akin. Alam kong sinabi ko kagabi na... ipapahiram ko sa 'yo, pero may kailangan lang kasi akong bayaran. Ayos lang ba?" aniya.

"Magkano po, tito?" tanong ko.

"Kahit limang daan lang..." aniya kaya tumango ako.

"Sige po, wala pong problema," sagot ko naman kaya nakangiti niyang inabot sa akin ang cellphone na agad ko namang tinanggap.

"Mamaya mo na iabot iyong pera sa akin. At saka kung ayos lang sana na magamit ko pa rin paminsan-minsan," aniya kaya tumango na naman ako.

"Siyempre naman po tito," nakangiting sagot ko.

"Basta huwag mo na lang sasabihin sa tita at mga pinsan mo na isinangla ko sa 'yo ha? Kapag nagtanong, sabihin mo ipinahiram ko lang. Ayaw ko naman kasing isipin nila na pati ikaw pinagkakitaan ko pa," aniya kaya marahan ulit akong tumango. "At saka may mga naka-save akong video dito, huwag mong buburahin ha? At huwag na huwag mo ring ipapakita kahit na kanino... kahit sa mga kuya mo pa, at mas lalo naman sa tita mo," napapangiting bulong pa niya na ikinakunot ng noo ko.

Teka, anong videos ang sinasabi niya? Mga sex videos ba? Hindi ko tuloy alam kung dapat ba akong kabahan o ma-excite sa kung anong videos ang tinutukoy niya.

"Huwag po kayong mag-alala, tito. Hindi ko na lang po pakikialaman ang mga videos o kahit na anong files niyo po rito. Text at tawag lang po talaga," sagot ko.

"Okay lang naman sa akin kung panuorin mo, basta ikaw lang..." napapangiti na wika naman niya. Teka, hindi naman siguro sarili niyang sex videos ang nandito hindi ba? Siguro mga downloaded na sex videos lang ang mga tinutukoy niya. Malamang ay ganun nga.

Tipid na lang akong ngumiti at hindi na sumagot. Pero mataman kong pinagmasdan ang cellphone na hawak ko, tapos ay nagsimula ko nang pindutin ito para pag-aralan at kabisaduhin sa paggamit.

Pagkatapos nun ay nagpatuloy kami sa kwentuhan ni tito Anton habang nagkakape sa kubo. Mayamaya pa ay nagising na rin naman ang tatlo kong mga pinsan, at bumalik na naman ang kabang nararamdaman ko nang makita si kuya Andrew.

Nawala lang ang kaba ko, nang mapansin na tila normal lang ang kilos niya at parang walang alam sa mga nangyari o ginawa ko kagabi na pananamantala sa kanya. Sa totoo lang, may parte kasi sa akin ang inisip na gising siya at alam iyon eh. O baka umasa akong gising siya at alam niya, at nagustuhan din niya? Baka nga.

Pero mas okay na iyong wala siyang alam. Pipilitin ko na lang siguro na hindi na maulit pa iyon. Ewan ko ba, pero hirap na hirap akong magpigil.

Wala namang espesyal na nangyari nang araw na iyon. Nasa bahay lang kaming lahat, well, maliban kay tita Luz na nakipaglabada nga. Pagdating naman ng hapon, ay saka ko pasikretong inabot kay tito Anton iyong limang daan na bayad sa pagsangla niya sa akin ng cellphone niya. Tapos ay naglakad ako hanggang sa kanto kahit pa medyo malayo, para nga makabili na ng sim card na gagamitin ko.

Nang mailagay ko iyon sa cellphone ni tito na dual sim nga, ay agad kong tinext ang number sa number nina kuya Adrian, kuya Andrew at kuya Anthony. Naka-save naman na ang number nila sa mismong phone ni tito kaya hindi na ako nahirapan.

Sa sumunod na araw naman, gaya nang plano ko ay bumiyahe ako papuntang bayan dala ang mga requirements na alam kong kakailanganin ko. Nag-inquire ako sa nag-iisang unibersidad ng San Agustin, kung magkano ang tuition at kung magkano ang dapat bayaran agad kapag mag-eenroll na.

Mabuti na lang at wala namang kailangang bayaran agad, pero within the semester dapat daw ay mabuo ko ang tuition. Which is sobrang ganda at sobrang pabor para sa isang kagaya ko na gustong mag-aral pero wala pa talagang pera. Kaya hindi na rin ako nagdalawang isip na mag-apply for admission. Same day admission lang din kasi iyon, wala nang entrance exam. Pero may interview.

Pagkatapos nun ay nagtanong din ako kung saan puwedeng mag-apply ng scholarship, tinulungan din naman ako ng mga staff na mag-take ng exam para dito, na agad kong ginawa nang araw ding iyon. Tapos ang sabi ay tatawagan na lang daw ako kung sakali man na pumasa ako, para sa additional na interview para rito.

Umabot na ako ng lunch sa university pa lang mismo. Nang matapos sa lahat ng kailangang gawin, ay nagpasya akong kumain muna ng ambula. Siyempre ay naghanap ako ng mura, at may nahanap naman akong karinderya na malapit lang sa mismong university na 40 pesos lang ay may one cup na ng kanin at ulam, additional na ten pesos sa isa pang cup ng kanin. Kaya na-singkwenta lang ako sa lunch.

Tapos ay naglakad-lakad pa ako sa bayan, nagpunta sa mga fast food at coffee shop at kung saan-saan pa para magpasa ng resume. Walang interview on the spot, pero nagpatuloy pa rin ako sa pagpasa kasi ay tatawagan naman daw ako for interview. Para lang mas marami ang chance na makahanap ako agad ng trabaho.

Mga bandang alas cinco na ata iyon nang makauwi ako sa bahay. Sakto at nandoon na rin si tita.

"Kumusta ang lakad?" nakangiting tanong ni tita sa akin nang makita ako.

"Nakapag-apply na po ako for admission ng Business Management na course. Tapos nag-take na rin po ako ng scholarship exam. Bale within this week, ite-text daw po ako kung puwede nang mag-enroll para sa semester na ito at kung nakapasa ako sa scholarship na in-apply-an ko. Tapos nagpasa na rin po ako ng mga resume sa mga fast food, coffee shop at iba pa," nakangiting kwento ko naman.

"Bunso, nai-text ko na nga rin pala iyong tropa naming si Lem. Bigyan mo ako ng kopya ng resume mo, at ako na ang magbibigay sa kanya bukas ha?" ani kuya Adrian, kaya nakangiti akong tumango.

"Sige po, kuya. Salamat po..." sagot ko.

Nang gabing iyon kahit pa pagod din ako, ay tinulungan ko si tita na magluto. After kumain ako na rin ang naglinis ng mga pinagkainan, at pagkatapos, dala marahil ng labis na pagod ay nakatulog din naman ako agad.

Chapter 8

Sa sumunod na araw, maaga akong bumangon para maghanda ng agahan para sa mga tao sa bahay. Wala naman kasi akong gagawin nang araw na iyon, dahil nga naghihintay pa ako ng text mula sa university, at tawag mula sa mga trabahong in-apply-an ko, kaya maghapon lang ako sa bahay.

Kung hindi ko pa nababanggit, ay wala ring gas at gas stove dito. Kalan-uling ang gamit sa pagluluto, pero hindi uling ang gamit mismo kung hindi mga sinibak na kahoy.

Nang mapa-apuyan ko na ang kalan uling ay nagsalang muna ako ng mainit na tubig, kasi alam ko na nagkakape ang lahat dito. Tapos ay inihanda ko na ang lulutuin. Balak kong isangag iyong natirang kanin kagabi, tapos ay itlog at tuyo. Iyon lang kasi ang meron dito.

Nang kumulo na ang tubig ay isinalin ko na iyon sa thermos para manatiling mainit. At saktong nagluluto na ako nang magising at bumangon si tita, na napangiti pa nang makita akong nagluluto na.

"Ikaw talagang bata ka, napakasipag mo! Eh halos wala na akong magawang trabaho rito sa bahay kasi ay lagi mo akong inuunahan," aniya.

"Konting tulong lang po, pasasalamat sa pagtanggap sa akin dito," wika ko.

"Ano ka ba naman, paulit ulit na lang tayo sa ganyan! Hindi mo kailangang magpasalamat kasi ay hindi ka naman iba sa amin! Kung tutuusin, dapat nga noong bata ka pa ay dito na kita dinala at hindi sa ampunan..." aniya at napabuntong hininga pa.

"Okay lang po, tita. Para medyo nakakapagpahinga rin po kayo. Lalo na maghapon po kayong naglalaba araw-araw," sagot ko naman. "Maupo na po kayo sa hapag at gagawan ko po kayo ng kape," nakangiting saad ko pa.

"Okay lang ba, Ley, kung ako rin?" tanong naman ni tito Anton na naglakad na rin palabas ng kuwarto nila ni tita.

"Opo, tito. Maupo na po kayo at malapit na rin pong maluto itong sinangag," nakangiting sagot ko.

Tapos ay saglit akong iniwan ang nilulutong sinangag at pinagtimpla ko nga sila ng kape. Nagtimpla na rin ako ng akin. Tapos ay bumalik na ako sa pagluluto hanggang matapos na.

Sakto rin na nagising na sina kuya Anthony at kuya Andrew, at maging si ate Rita na asawa ni kuya Adrian at ang anak nilang si Adrianna. Nang saktong kakain na sana kami ay nagbukas naman ang pinto at pumasok doon ang kauuwi lang na si kuya Adrian mula sa night duty nito bilang sekyu.

"Kuya, sakto ang dating mo. Kain ka na rito," nakangiting wika ko, kaya agad itong tumango at naglakad na palapit.

"Sakto at gutom na ako," aniya bago umupo sa isa pang bakanteng silya.

Anim lang talaga ang silya dito sa hapag. Sakto lang sa kanila, pero mula noong dumating ako rito ay ipinasok na nila iyong isang nasa kubo lang dati, para nga kung sakaling ganito na magkakasabay kaming lahat kumakain ay sakto ang silya. Bale si Adrianna ay kalong lang lagi ni ate Rita, o kuya Adrian.

"Gusto mo ba ng kape kuya? Igagawa kita!" wika ko.

"Maupo ka na lang diyan at kumain, kanina ka pa kumikilos! Adrian, ikaw na ang gumawa ng sarili mong kape kung gusto mo!" ani tita Luz, kaya nagtawanan ang lahat.

"Ang sipag talaga nitong bunso natin eh," nakangiting wika naman ni tito Anton.

Tipid na lang akong ngumiti tapos ay pa-simpleng tumingin sa cellphone ni tito Anton na ako na nga ang may gamit. Tapos ay nagpatuloy na kami sa pagkain.

Limang pirasong itlog lang iyon na in-scramble ko, para medyo marami tignan at magkasya sa amin. Tapos ay dalawang pack lang ng tuyo na tig-apat ang laman, kayo walo ang total na bilang. Simpleng almusal, pero parang iyon na ang pinakamasarap na almusal para sa akin lalo na kapag kasama mo ang pamilya mo.

"Bunso, bakit parang kanina ka pa tingin ng tingin sa cellphone?" natatawa na tanong ni kuya Andrew sa akin.

"Tinitignan ko lang po kung may texts na tungkol sa university at mga in-apply-an ko," sagot ko naman.

"Ano ka ba naman, eh alas otso pa simula ng office hours. Malamang wala pa iyan! At saka alisin mo ang pagkaka-silent ng phone para marinig mo kung may nag-text na," ani kuya Adrian. "At saka nga pala, bago ako dumiretso sa duty ko kagabi, idinaan ko na iyong resume mo kay Lem. Baka mag-text o tumwag din sa 'yo iyon ha?" dagdag pa niya kaya tumango ako.

"Iyan ba iyong cellphone namin ng tito mo?" tanong naman ni tita Luz na parang saka lang napansin na gamit ko nga ang cellphone.

Saglit naman akong natigilan at nagkatinginan kami ni tito, tapos ay naalala ko iyong pakiusap niya. Kaya naman ngumiti ako kay tita at tumango.

"Opo, tita. Nabanggit ko po kasi na kailangan ko, kasi nga po di ba balak kong mag-aral at magtrabaho. Kaya ipinahiram muna po sa akin ni tito Anton habang wala pa daw po akong pambili ng akin, para may magamit daw po ako pansamantala tutal ay hindi naman po niya madalas magamit. Okay lang po ba?" wika ko.

"Ano ka ba? Oo naman! Ako ang bumili niyan, pero ako man ay hindi alam gamitin iyan at wala naman akong ka-text. Mabuti nga na ipinahiram ng tito mo iyan sa 'yo, nang maiwasan ding makatanggap ng text mula sa mga kaibigan niyang inaaya lang siya laging uminom," ani tita kaya natawa kaming lahat.

Nagpatuloy pa kami sa kwentuhan habang kumakain. Pagkatapos kumain ay nagpahinga lang sila saglit, tapos bago pa mag-alas siete ay nagpaalam nang aalis sina tita Luz at ate Rita na aalis para nga makipaglabada. Oo, kasama ulit si ate Rita ngayon. Isinabay na nila si Adrianna para maihatid sa kinder kung saan nga ito nag-aaral, dahil alas siete naman ang  simula ng mga ito.

Si kuya Adrian naman ay dumiretso na sa kuwarto nila ni ate Rita, para makapagpahinga na daw. Ako ay maghuhugas na sana ng mga pinagkainan namin, pero walang laman iyong balde na nasa lababo. At hindi pa ako makapaghigib kasi ay sabay na naliligo sina kuya Andrew at kuya Anthony sa mismong poso. Oo, nasanay na ako sa ganun. Na sa mismong poso lang sila madalas maligo kahit pa open-open at naka-briefs lang. Pero siyempre, ginagawa lang nila iyon kapag wala si ate Rita. Siguro inisip nila na kahit nasa bahay ako, kahit pa alam na nilang binabae ako ay wala pa ring malisya.

Ang hindi nila alam, sa tuwing nakikita ko sila ay puro malisya lang ang nasa isip ko. Hirap na hirap na nga akong magpigil eh.

"Ang tagal po matapos maligo nina kuya Andrew at kuya Anthony," wika ko habang magkasama kami ni tito Anton na nakaupo pa rin sa hapag.

"Oh, bakit? Hinihintay mo sila?" natatawa na tanong niya.

"Eh, tito, maghuhugas po ako ng mga pinagkainan natin. Walang tubig sa lababo, kaya kailangan kong maghigib," sagot ko kaya tumango siya.

"Puwede ka namang maghigib kahit pa nandoon sila," aniya tapos ay napangisi. "Ah, naiilang ka kasi naka-briefs lang sila ano?" aniya at natawa pa. "Siya sige, ako na ang maghihigib para sa 'yo. Tutal alam ko rin naman na sa akin mo ipabubuhat mamaya," dagdag pa niya tapos ay tumayo na.

Tipid na lang akong ngumiti at hindi na sumagot. Nang naiwan na akong mag-isa sa hapag, saka ko naalala bigla iyong mga sinabi ni tito Anton sa akin na naka-save daw na videos. Sinabi ko na hindi ko pakikialaman ang kahit na anong mga files niya... pero okay lang naman daw kung tignan ko iyon.

Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isip ko, pero agad kong binuksan ang phone at nagpunta ako sa galery. Ang daming videos doon, pero maiiksi lang. Nasa mga 3 to 5 minutes lang siguro, at ang total na videos ay nasa 20 plus, pero less than 30 naman.

Meydo kinakabahan man ay pinindot ko ang play button nung unang video, at mabilis pang hininaan ang volume. Nung una ay medyo madilim lang ang video... pero mayamaya pa ay nakita ko si tito Anton na umupo sa kama nila ni tita Luz na nasa lapag lang. Alam ko, kasi sa mahigit isang linggong nakasama nila ako rito ay naging pamilyar na ako sa hitsura at ayos ng buyong bahay.

Tapos ay biglang naghubad si tito ng damit, at shorts... at briefs, at napasinghap ako nang makita ang sobrang laki, taba at tigas na tigas nitong burat na nagsimula na niyang salsalin.

Sa gulat at kaba ko, ay agad kong in-exit ang video, at ramdam na ramdam ko ang malakas at mabilis na kabog ng dibdib ko.

Note

Hanggang dito na lang po tayo, and this is to protect the story from being reported. Sample chapters lang po talaga ang ipo-post namin.

Kung na-hook po kayo sa story, at gustong mabasa ng buo, binebenta po namin ang soft copy in .pdf file. Kung interesado po kayong mag-avail, email niyo lang po kami:

blstories02@gmail.com

Mahaba po ang story, tapos mura pa kaya sobrang sulit. May discount din po kung 2 or more stories ang ia-avail. Kaya sana ay makabili na po kayo bilang suporta sa amin!

Iyon lamang, salamat po!

xx,

King