TEMPTATION ISLAND: Desidero Me, Amore Mio

CeCeLib · 51 chapters · 15,574 words

SYNOPSIS

WARNING: SPG | R-18 | MATURE CONTENT

SYNOPSIS:

Iris Gonzaga-Racini had made peace with her unusual life. Married, but miserable and lonely, Iris vowed to live life to the fullest. When she is invited to an island where even the most depraved desire can become reality, she can’t say no.

Many would consider Iris Gonzaga-Racini a fortunate woman to be Niccolo Racini’s wife, but Iris could not be more miserable or lonely. Despite being married to the doctor for the past eight years, Iris has never met him. Until one day, when she receives a black invitation from her husband, summoning her to Temptation Island. A paradise where one’s kinkiest and most depraved desires can become reality.

‘You are invited to Temptation Island.’

TEMPTATION ISLAND

Temptation Island is owned and manage by Monasterio brothers.

It is a sexual fantasy incorporated in which bachelor’s pay to live out their sexual fantasies. The Temptation Island is a most sought after exclusive sex island in the World. A safe, secure and open space to explore your deepest, most intimate sexual fantasies. A perfect paradise where your kinkiest and most depraved desires can become real.

Temptation Island’s higher purpose is not only to provide sex. We do not only aims to fullfil the member’s fantasies. But to offer a healthier and positive view of sex. The island’s offer maybe liberating and delicious, but we want to help people accept their dark desires and let them explore the beauty of sex.

Membership is close guarded. It’s up to a member if she or he will reveal his/her identity.

PROLOGUE

MABILIS NIYANG nilalabas-masok ang pagkalalaki sa madulas na lagusan ng kaniig. Halos sumigaw na ito sa harap habang inaangkin niya mula sa likuran.

He was biting his lips as he fucked her from behind. Tumutulo na ang pawis niya habang mahinang dumadaing at umuungol naman nang malakas ang kaniig pero walang patid pa rin ang bawat ulos niya.

He kept on fucking her faster and harder until her orgasm exploded.

Habol ang hininga na tinulak siya pahiga ng babae at ekspertong ipinasok ang nag-uumigting niyang ari sa basang-basa pa nitong pagkababae.

Mahigpit siyang napahawak sa baywang ng kaniig habang gumigiling ito sa ibabaw niya at sagad na sagad ang kahabaan niya sa loob nito.

“Faster, baby…” He gripped her ass. “Fuck me harder. Come on!”

Umupo naman nang tuwid ang babae habang itinataas-baba nito ang puwitan habang gumigiling pa rin at minamasahe ang sariling dibdib.

He liked the sight in front of him. He liked women who knew how to pleasure themselves.

“That’s it, baby… Harder.”

Mas bumilis pa ang pagtaas-baba ng babae sa ibabaw niya habang umuungol ito at lumiliyad ang katawan sa sarap.

“Oh, you’re so big, baby…” ungol ng babae habang inilalabas-masok ang matigas niyang ari sa pagkababae nito. “Oh! Baby! So good. Hindi ako nagsasawang magpaangkin sa ’yo.”

Too bad. I’m done with you after this.

This position was supposed to make him cum hard but he’s having a hard time cumming as usual. Pinikit niya ang mga mata nang maramdamang lalabasan na siya. Malapit na. Kaunti na lang.

“Ride me faster, baby,” hinihingal niyang sabi.

Mas lalong bumilis ang paggalaw nito sa ibabaw niya pero hindi pa rin ’yon sapat sa kanya. Malakas ang ungol nito at halatang nasasarapan pero siya, hindi niya maabot-abot ang sukdulan.

It’s just there…and he can’t grasp it.

Fuck!

Hindi pa rin sapat ang ginagawa ng babae sa ibabaw niya at mas lalo siyang naiirita.

“Stop.”

The woman didn’t stop.

“I said stop!”

Natigilan ang babae sa ibabaw niya at napakurap-kurap sa kanya. “Ano?”

“Get off.”

“W-what?”

“I made you cum four times but you can’t even make me cum once. Get off and leave my cabin,” malamig niyang sabi saka bumuga ng marahas na hininga.

Galit na umalis ang babae sa ibabaw niya at nanlilisik ang matang tiningnan siya. “You’re a jerk!”

Nang makaalis ang babae, hinawakan niya ang ari niya, at nagtatagis ang bagang na pinaligaya ang sarili.

“Oh! Fuck!” His lips parted as he moaned when he felt his orgasm coming.

At nang sumirit ang katas niya at tumilamsik, nagpakawala siya ng mahabang hininga at napatitig sa kisame.

What’s wrong with him? Why can’t he cum when he’s having sex? Madali lang naman siyang labasan kapag pinaliligaya niya ang sarili niya.

He let out a loud breath and glanced at the telephone on the bedside table when it started ringing.

“Hello?” sagot niya sa tawag.

“Signor…” anang nasa kabilang linya, “your chosen bride has arrived in Italy.”

Napabangon siya at hindi makapaniwalang umawang ang labi. “Veramente? Lei ha accettato di sposarti?” Really? She agreed to marry me?

“ Si, Signor . Iris Gonzaga agreed to marry you next week.“

Gumuhit ang ngiti sa mga labi niya at nawala ang iritasyong nararamdaman niya kani-kanina lang. “I bet her father forced her.”

“That’s what I heard,” anang kausap niya. “Her father is a drug baron, I don’t think she can say no to him. And I also overheard her cursing her father to no end. I think she has a great personality, Signor. You chose well.”

Mas lumapad ang ngiti niya. “Of course. I’ll be there in two days.”

Ibinalik niya ang awtomatibo sa telepono at lumabas ng cabin niya sa Isla ng Temptasyon na walang saplot saka dumeretso sa dagat para maligo at lumangoy.

Iris Gonzaga. Non vedo l’ora di incontrarti, mia sposa.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 1

NAKATAAS ANG noong bumaba si Iris sa malapad na hagdanan pababa sa salas ng mansiyon kung saan naghihintay sa kanya ang kamag-anak ng asawa niya.

Wala siya sa mood i-entertain ang mga ito lalo na ngayon na mainit ang ulo niya dahil nag-aalala siya sa lagay ng kakambal niya.

Gusto niyang makasama ang kakambal niya at maipakita rito ang suporta niya. Ivy was in the ICU while she’s here in Italy dealing with these greedy people.

Pinanatili niyang mataray ang bukas ng mukha kahit nang nakarating na siya sa salas at nakaharap sa kamag-anak ng asawa. Ang tiyahin nito, asawa, at isang anak.

“Cosé? Cosa voi?” What is it? What do you want? tanong niya.

Kaagad na sumagot ang tiyahin ng asawa niya, “Since our nephew is not here, we decided to take matters into our own hands. You’re just his wife and this house is very big for you and you’ve been living here for eight years now. It’s unfair that we are living in a small house. So we decided to stay here until our nephew returns.”

Nginisian siya nito na ibinalik naman niya na may kasamang matalim na titig. Hindi ito ang unang kamag-anak ng asawa niya na kailangan niyang palayasin at labanan.

“You’re not welcome in my home,” sabi niya.

“Questo non e la tua casa—” This is not your home —

“Sono ancora la moglie legale del tuo nipoti.” I’m still your nephew’s legal wife. Tumaas ang kilay niya. “And since he’s not here, my word is the law. Now, get out. I don’t have time to entertain the likes of you.”

Her husband’s aunt stood up and was about to slap her when Pietro, her husband’s right hand man, shielded her and seized and gripped the woman’s hand.

“Signora.” May babala ang matalim na boses ni Pietro. “I suggest you leave.”

Lihim siyang napangiti nang namutla ang mukha ng babae.

“Please…take out these trash,” utos niya kay Pietro. “Loro puzzano.” They stink.

“ Putana !“

“Pagherai per questo!” You will pay for this! sigaw ng asawa ng tiyahin ng asawa.

“Non sei nessuno!” You’re a nobody!

Hindi pinansin ni Iris ang mga sinabi ng mga ito at sinuklay lang ang mahabang buhok niya gamit ang mga daliri habang pilit na pinalalabas ni Pietro ang mga kamag-anak ng asawa niya.

At nang makabalik si Pietro, tinuro niya ang sofa na inupuan ng kamag-anak ng asawa niya kanina.

“Trash that and buy a new one.” Pagkasabi niyon ay tinalikuran niya ito. “Di ’al tuo padrone di chiamarmi, ho bisogno di parlargli.” Tell your master to call me. I need to talk to him.

“ Si, Signorina .“

Umakyat ulit sa hagdan si Iris at tumuloy sa isa pang paikot na hagdan na maghahatid sa kanya sa kuwarto niya na nasa ikatlong palapag ng mansiyon.

This house…no, this huge mansion, has been her home for eight years. Wala siyang ibang kasama kundi ang mga katulong at si Pietro na kanang kamay ng asawa niya na ni mukha ay hindi pa niya nakikita.

Pabor naman ’yon sa kanya noong una na wala ang asawa niya kasi nagagawa niya lahat ng gusto niya. Wala siyang pagkailang na nararamdaman dahil hindi naman ito umuuwi sa bahay. Pero nang lumaon, nag-umpisa siyang makaramdam ng kamiserablehan.

Mag-isa siyang kumakain sa napakahaba at napakalapad na mesa sa hapag-kainan, mag-isang namamasyal, mag-isang nilalabanan ang mga kamag-anak ng asawa na mga mukhang pera, at mag-isa sa lahat ng gusto niyang gawin sa buhay.

Wala siyang kasiyahang maramdaman. Walang bago. Walang nagpapangiti o nagpapasaya man lang sa kanya na magbibigay ng kulay sa mundo niya.

Her world and existence was void.

Minsan, naisip niya na kahit ayaw niya sa asawa niya ay sana magpakita ito sa kanya para mabuntis siya. Gusto na niyang magkaanak, gusto niyang may inaalagaan at pinaglalaanan ng oras niya. Hindi na siya bumabata. Pero kahit anino nito ay hindi pa niya nakikita.

Ayaw naman niyang magpabuntis sa iba. Kawalang respeto ’yon sa asawa niyang ibinibigay naman ang lahat sa kanya—maliban sa oras at presensiya nito.

Some would say that she’s very lucky to be Niccolo Racini’s wife. But she felt the opposite. Kaya niyang ipagpalit ang lahat ng kayamanan at kapangyarihan na mayroon siya bilang asawa ni Niccolo, ngumiti at maging masaya lang siya. Katulad ng kakambal niyang masaya sa piling ng lalaking mahal nito.

Will I even experience that? To love someone that much…that even when my mind forgets, my heart would remember… Ivy was very lucky.

God. Why can’t she stop feeling so lonely and envious?

Bumuga siya ng marahas na hininga saka naupo sa gilid ng malapad na kama at tinitigan ang cellphone niyang umiilaw ang screen.

Racini Calling…

Inabot niya ang cellphone saka sinagot ang tawag. “Pronto?” Hello?

“You need something?” Her husband’s usual question after she said hello.

“My sister is sick,” aniya na hindi na nagpaligoy-ligoy pa. “They’re looking for a doctor who can perform a brain surgery on her. Do you know someone who’s capable of taking good care of my sister? Please, tell me you do.”

“This is the first time you called me asking for help,” anito sa baritonong boses. “It’s always me, offering help.”

She took a deep breath to stop her tears from falling. “She’s my twin. Aside from my father, she’s the only one I have. I don’t want to lose her, Racini. I don’t want to lose my sister. I’m already miserable as it is, I might lose myself if I lost her.”

Ilang segundong nawalan ng imik ang nasa kabilang linya bago nagsalita. “Are you okay?”

Nagulat siya sa tanong nito. Hindi nagtatanong sa kanya ng ganoon ang asawa niya. Palagi itong straight to the point kung makipag-usap sa kanya. Walang ganitong nagtatanong kung ayos lang siya.

Napapantastikuhan man, umiling siya na para bang nasa harapan niya ang kausap. “I’m not. My sister is in the ICU and she’s getting married and I’m not even there. And I can’t leave Italy because of your greedy relatives who’s constantly plotting against me.”

“I’ll tell Pietro to prepare the plane so you can go visit your sister,” wika nito na ikinagulat niya. “And don’t worry about your sister, I know someone who can operate on her.”

Parang nawala ang mabigat sa pakiramdam sa dibdib niya. “R-really?”

“Yes.”

Nakahinga siya nang maluwang. “Thank you.” Maasahan talaga ang koneksyon ng asawa niya.

“Don’t thank me. It’s my job to ease your burden away,” wika nito sa walang emosyong boses.

“I’m miserable because of you,” wika niya sa mahinang boses. Palagi niya iyong sinasabi sa asawa kapag tumatawag ito. “Is it also your job to make me suffer like this?” Nanatiling walang imik ang nasa kabilang linya kaya nagpatuloy siya, “I’m lonely and miserable and I don’t even know why I’m suffering like this.”

Lumipas ang mahabang minuto bago nagsalita ulit ang asawa niya, “I’ll make it up to you.”

Palagi na lang itong nagsasabi na babawi pero wala namang nangyayari. “How?”

“First, I will make sure that your sister will be safe. Second, you can buy anything you want and third, you can go wherever you want. Have a vacation. Anywhere in the world.”

Mapakla siyang ngumiti. “Thank you for the first one, and for the second as for the third, I’ll pass. You know what I want, Racini. I want my husband and I want a child—”

The line died.

Mahina siyang natawa saka napailing.

So Racini.

Parang natatakot itong magpakita sa kanya at mas lalong takot ito sa usapin ng pagkakaroon ng anak. Palagi siya nitong pinapatayan ng tawag kapag nasa ganoong parte na sila ng usapan kaya wala silang matinong pag-uusap.

Oh well… She can’t have everything she wanted.

Miserable man siya sa buhay na mayroon siya ngayon, kailangan niyang labanan ’yon. Ang kakambal nga niya ay nabuhay pa pagkatapos ng mga nangyari dito, kaya rin niya ’yon.

Hindi ang kamiserablehan na ’to ang magpapasuko kay Iris Gonzaga.

Kumuyom ang kamao niya saka tinawagan ang fiancé ng kapatid niya.

“Andrius.”

“Iris,” tugon nito. “Makakarating ka ba?” Ang kasal ng mga ito ang tinutukoy nito.

Malungkot siyang ngumiti. “Pasensiya na, pakisabi sa kakambal ko na hindi ako makakarating pero hahabol ako.”

“I’ll tell her.”

“Thank you…for taking good care of my sister.”

“No need to thank me. It’s my pleasure to take care of her.”

Parang nanikip ang dibdib ni Iris nang marinig ang sinabi ng nasa kabilang linya. Her sister was very lucky indeed. At gusto rin niyang may ganoong lalaking mag-aalaga at magpapahalaga sa kanya pero umaasa na naman siya sa wala.

Nagpaalam na siya kay Andrius at pinatay ang tawag saka nahiga sa kama.

Ipinikit niya ang mga mata para lang sana ipahinga ’yon pero hindi niya namalayang nakatulog na pala siya.

Nagising siya sa pag-iingay ng cellphone niya.

Tiningnan niya ang oras. I slept for three hours?

Sinagot niya ang tawag. “Andrius, kumusta ang kasal—”

“She’s in coma again.” He was panicking and she can hear fear in his voice. “Kailangan na raw namin siyang ilipat ng hospital sa Minessota. Can you meet us there?”

“Sige.” Kaagad siyang tumayo at pumasok sa walk-in closet niya. “I’ll meet you there.”

Pinatay niya ang tawag at tinawagan si Pietro gamit ang intercom na nasa kuwarto niya. “Pietro, change of plans. I’m going to Minessota.”

“ Si, Signorina.“

Inilabas niya sa lalagyan ang luggage niya saka hindi na pumili ng mga damit na dadalhin. Sa pagmamadali, kung anong nahawakan niya ay ’yon na ang inilagay sa luggage. Nang maisara niya iyon, inilagay niya lahat ang mga importanteng papeles at kakailanganin sa sling bag niya at kaagad siyang lumabas ng kuwarto saka bumaba.

Nakasalubong niya si Pietro sa ikalawang palapag.

“Signorina”—bahagya itong yumukod sa kanya—“the plane is ready. Your luggage?”

Tumango siya. “In my room,” sagot niya saka nagmamadaling bumaba.

Nang makalabas ng bahay, nakahanda na ang kotseng sasakyan niya patungong airport. Nang makababa si Pietro kasama ang luggage niya na inilagay nito sa back compartment ng sasakyan, kaagad itong sumakay sa driver’s seat, at mabilis na nagmaneho palabas ng gate ng mansiyon.

Habang nasa biyahe, kinuha niya ang cellphone sa bag at nagpadala ng mensahe sa asawa niya.

Hindi naman siya puwedeng tumawag dito kasi hindi nito sinasagot. Palaging ito ang tumatawag sa kanya.

‘I’m going to Minessota for my sister. I won’t be home for a while.’

Wala iyong reply galing sa asawa at sanay na siya. Hindi na siya umasa.

Nang makarating sa airport, mabilis ang bawat hakbang niya habang nasa likod niya si Pietro at hila-hila ang bagahe niya. At nang makasakay siya sa pribadong eroplano at komportableng nakaupo, lumapit sa kanya si Pietro na katatapos lang itabi ang bagahe niya.

“Signorina.”

Nag-angat siya ng tingin dito. “Yes?”

“Please take care. Signor easily gets worried.”

Mapait siyang ngumiti. “Eight years, Pietro, eight years of marriage and I still haven’t seen him. Is that the man who’s worried of my well-being? He’s making my life miserable.” Tumiim ang bagang niya. “I can handle myself.”

“Of course, Signorina.” Bahagya itong yumukod. “I already sent a message to Racini’s hotel manager in Minessota. They will take care of you when the plane lands.”

“ Grazie , Pietro.“

“ Prego , Signorina.“

Nang makababa ng eroplano si Pietro, ilang sandali lang ang lumipas ay kaagad silang umalis. Habang nasa biyahe, alagang-alaga siya ng mga stewardess. Lahat ng gusto niya ay ibinibigay at nakaalalay ang mga ito sa kanya sa mahabang oras ng biyahe.

Nang makarating naman siya sa Minessota, naroon na at naghihintay ang limang staff ng hotel at ang manager sa pagdating niya.

“Welcome to Minessota, Mrs. Racini,” anang manager saka nakipagkamay sa kanya. “I am David Gunn, the manager of Racini’s hotel.”

Tumango siya. “Nice to meet you.” Tipid siyang ngumiti. “I’m tired. Shall we?”

“Yes, of course.”

Iginiya siya ni David palabas ng airport at pinasakay sa limousine na nakaparada at naghihintay sa kanya.

Nang makarating sila sa hotel, handa na ang lahat. Iginiya siya ni David patungo sa pinakamataas na palapag ng hotel at ibinigay sa kanya ang key card ng kuwarto niya.

“This is our Presidential Room.” May pagmamalaki sa boses ni David. “We only have two. This one is yours, Mrs. Racini.” Iminuwestra nito ang kamay sa pintong nasa kanan.

Tinuro niya ang pintong nasa kaliwa. “How about that one?”

David smiled. “It’s occupied, but if you insist, we can talk to the guest—”

“No…no need.” Umiling siya saka naglakad palapit sa pinto ng kuwarto niya at binuksan ’yon gamit ang keycard.

Extravagant. Expensive. Breathtakingly beautiful. ’Yon kaagad ang pumasok sa isip niya nang ipalibot niya ang tingin sa kabuoan ng kuwarto.

Wow … Dapat ay hindi na siya magulat. Racini’s Hotel was known worldwide. At kapag nagbabakasyon siya, palaging sa Racini Hotel siya nag-i-stay. At dahil asawa siya ng may-ari, palaging may special treatment sa kanya.

One of the perks of being Niccolo Racini’s wife.

“If there’s anything you need, Mrs. Racini,” ani David na pumukaw sa diwa niya, “don’t hesitate to ask for me.”

Tumango siya at ngumiti. “ Grazie , David.“

“You’re very much welcome, Ma’am,” ani David bago nagpaalam at lumabas na ng kuwarto.

Hinubad niya ang stiletto na suot saka umupo sa sofa na nakaharap sa glass wall kung saan kitang-kita niya ang buong siyudad.

Pretty .

Kinuha niya ang cellphone sa bag at tinawagan si Andrius. Hindi niya ito ma-contact kaya naman pinadalhan na lang niya ito ng mensahe. Baka nasa biyahe pa. Ang alam niya, mas matagal ang biyahe patungong Minessota kung manggagaling sa Pilipinas.

‘I already arrived in Minessota. If you read this, call me.’

Nang ma-send ang mensahe niya, nagpalit siya ng damit at lumabas ng kuwarto niya.

She’ll explore Minessota while waiting for Andrius’ call.

Tumayo siya sa harap ng elevator at pinindot ang buton pababa. Nang makitang malapit na iyon sa palapag niya, pinikit niya ang mga mata at dahan-dahang pinaikot ang ulo habang minamasahe ang leeg niya.

Tamang-tama naman na bumukas ang elevator na nasa gano’ng posisyon siya.

Her lips were parted, her eyes were closed, and her head went in a slow circular motion while she massaged her neck and shoulder.

Iris opened her eyes and stilled when she saw a very handsome man staring at her while holding the elevator’s door not to close.

Hindi alam ni Iris kung ilang segundo ang lumipas na nagkatitigan sila ng guwapong lalaki na may nakabibighaning berdeng mata bago niya naramdaman ang hiya.

O mio dio! Oh my God. Why did she have to be in that position?

And then she saw the man gulp before looking down and stepping out from the elevator.

Sumunod naman ang mga mata niya rito at napaawang ang labi niya nang buksan nito ang kuwarto na katabi ng kuwarto niya.

Oh! That’s embarrassing.

Naiiling na sumakay siya ng elevator at isinandal ang katawan sa gilid niyon at ipinikit ang mga mata.

Pero kaagad din siyang napamulagat nang pumasok sa isip niya ang guwapong mukha ng lalaking katabi niya ang kuwarto at ang berde nitong mga mata na para bang naghihipnotismong titigan niya.

Marahas niyang pinilig ang ulo saka nagulat nang akmang sasara na ang pinto ng elevator pero may humarang na kamay dahilan para bumukas ’yon.

At pumasok ang guwapong lalaki na may berdeng mata.

Mio dio! Those green eyes.

Nang sumara ang elevator at bumabiyahe ’yon pababa, puno ng katahimikan ang buong elevator hanggang sa basagin ’yon ng lalaki.

“Hi. I’m Cormac—”

“Married,” kaagad niyang putol sa iba pa nitong sasabihin saka nagmamadaling lumabas ng elevator nang bumukas ’yon.

Hindi niya alam kung bakit gusto niyang takasan ang presensiya ng lalaki. Dahil siguro sa berde nitong mata na iba ang epekto sa kanya.

Malalaki ang hakbang niya para makalayo sa lalaki pero humarang sa harapan niya si Manager David.

“Mrs. Racini.” Magiliw itong ngumiti. “Shall I prepare your ride?”

“No. I’ll just walk,” aniya at hahakbang na para lampasan ito pero humarang na naman ito sa daraanan niya.

“If you’re planning to explore the city, Mrs. Racini, it’s better to take a car. We don’t know the danger out there.”

“Take the manager’s advice,” sabad ng pamilyar na boses ng lalaking nakasabay niya sa elevator. “It’s better to be safe than sorry.”

Manager David smiled at the man standing beside her. “Oh, hello, Sir Cormac. It’s nice to see you again.” At bumaling na naman ang atensiyon nito sa kanya. “Please, let me prepare a car for you, Madam.”

“No.” Pagmamatigas niya. “I’ll walk.”

“But Madam—”

“David.” Tumiim ang titig niya sa lalaki. “I’ll walk.”

Walang nagawa si David kundi tumango. Siya naman ay naglakad palabas ng hotel at nang nasa gilid na siya ng kalsada, naramdaman niyang may tumabi sa kanya sa paglalakad.

It’s Cormac.

“Married to the owner of Racini’s Hotel,” wika nito.

“None of your business.”

Tumigil ito sa paglalakad sa tabi niya. “Mrs. Racini.”

Nagdadalawang-isip man, nilingon niya ang lalaki. “What?” mataray niyang tugon.

“Take care.” His green eyes bored into hers. “You’re too beautiful, you might get kidnapped. I’m sure your husband will be devastated.”

Mapakla siyang natawa sa huli nitong sinabi. “Devastated, my ass.”

Umirap siya sa hangin saka tinalikuran ang lalaki at huminga nang malalim bago naglakad.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 2

NANG maipasok sa hospital dito sa Minessota ang kakambal niya at nakilala niya ang doctor nito, iba kaagad ang tumakbo sa isip ni Iris. Hindi lang ’yon, pareho pa sila ng hotel na tinutuluyan at iba rin kung tratuhin ito ni Manager David, halatang may special treatment.

This can’t be a coincidence.

She’s sure that Dr. Cormac Paul Craig knew her husband. He’s a military doctor, and he was assigned in Iraq, napaka-imposible lang sa kanya na pumunta pa ito ng Minessota para lang sa kakambal niya.

Something was off.

Kaya sa ilang buwan na inoobserbahan ni Dr. Craig ang kakambal niya, inoobserbahan niya rin ito. Bawat galaw at bawat sinasabi nito, nakabantay siya.

If Dr. Craig knew her husband personally, then she has to know what he knows. Pero kailangan niya munang makasigurado na tama ang hinala niya na personal nitong kakilala ang asawa niya.

Kaya no’ng araw na ’yon, naglakas loob na siyang tanungin ang doctor. Hindi puwedeng ganitong nagugulo ang isip niya.

Hinarang niya si Dr. Craig nang makalabas ito ng ICU.

He stared at her and damn those green eyes of his. It still has an effect on her even though they always bumped into each other every day.

“You need something?” he asked.

Iris stilled. He sounded like her husband. But no…magkaiba ang boses ng mga ito.

Humugot siya ng malalim na hininga. “Can I talk to you?”

He frowned. “You want to talk to me?” He sounded stunned. “Why? I thought it’s your goal to not speak to me. You’d been avoiding me, I noticed.”

Don’t fold, Iris! sigaw ng isip niya sa kanya. You need to ask him something, remember?

“Can we talk?” ulit niya na hindi inalis ang tingin sa lalaki.

“Sure.” Dr. Craig shrugged. “What is it?”

Iris took a deep breath. “Do you know my husband personally?”

Dr. Craig blinked at her. “What?”

“Do you know my husband personally?” ulit niyang tanong. Sa pagkakataong ’yon, binagalan niya ang pagsasalita.

Dr. Craig frowned. “That look in your eyes…am I supposed to say yes?”

Her lips parted. “Do—d-do you know him?” She’s never been this nervous. “Well? Do you?”

Ilang segundo siyang tinitigan ni Dr. Craig bago umiling. “No. I don’t.”

“Liar,” mabilis niyang sabi rito. “We’re staying in the same hotel, with the same treatment from the staff and the manager. And you’re here in Minnesota for one thing only and that’s because of my sister. You’re a military doctor assigned in Iraq and now you’re here. It must’ve meant something. I’m sure my husband has something to do with it—”

“Can’t you just be thankful that I sacrificed my job for your sake?”

Napatanga siya sa lalaki. “M-my sake?”

“Why? Isn’t this all for you…the reason why I’m here?”

Hindi mawala ang gulat sa mga mata niya. Her husband really pulled some strings for her sake?

“…I received a call from my superior saying someone wants me in Minnesota to do a brain surgery. It wasn’t a request, it was an order. And I’m just following my order, Mrs. Racini.”

Nagbaba siya ng tingin saka kumuyom ang kamao. “My sake…” Mapait siyang ngumiti. “If it’s really for my sake, why won’t he show himself to me to end my misery?” Nagtagis ang bagang niya. “I’m sick of this.”

Gusto niyang sumigaw sa sobrang galit at frustrasyon na nararamdaman pero pinigilan niya ang sarili.

Taas noo siyang tumalikod at naglakad palayo rito.

At nang makasakay siya sa elevator, doon lang niya hinayaang makita ang emosyon sa mukha niya.

Why are you doing this to me, Racini? Why are playing with me? Are you toying me…is that it? Isa lang ba akong laruan para sa ’yo?

Kuyom ang kamaong lumabas siya ng elevator at naglakad palabas ng ospital. Hindi niya alam kung saan siya dinala ng mga paa niya pero natagpuan niya ang sarili sa isang maliit na park na walang tao.

Para siyang nanghihinang napaupo sa isa sa mga bench do’n.

She thought Dr. Craig has a connection with her husband. She’s wrong…again. Ilang tao na ba ang napagkamanlan niyang kilala nang personal ang asawa niya pero hindi naman pala.

Dapat masanay na ako.

Wala talaga siyang balak magpakita sa ’kin. Kahit anong gawin ko, kahit kanino ako magtanong, walang nakakakilala rito.

Ayaw na niya ng ganito. Nagsasawa na siya.

Racini, kailan ka ba magpapakita sa ’kin—

Napaigtad siya nang may kamay na humawak sa balikat niya.

“Alone, miss?”

Kinakabahang tumayo siya at humarap sa nagsalita. Bahagyang nanlaki ang mga mata niya nang makita ang tatlong kalalakihan na may mga tattoo at nakangisi sa kanya. Bakas sa kislap ng mga mata nito na may balak gawing masama ang mga ito sa kanya.

Awtomatiko siyang napaatras.

Ngumisi ang nasa gitnang lalaki. “Oh! Come on now, miss, have fun with us.”

She’s not Ivy, she can’t fight. And she can’t run either in her stilettos!

Anong gagawin niya?

“Come on, miss,” sabad ng lalaki na nasa kanan habang humahakbang palapit sa kanya. “You look so sad. We can make you very happy.” Dinilaan nito ang sariling mga labi saka puno ng pagnanasang ngumiti sa kanya. “Come here…play with us.”

Umatras na naman siya habang nag-iisip ng gagawin. Kung sisigaw siya, may makakarinig ba sa kanya? Kung tatakbo siya, malaki ang posibilidad na abutan siya ng mga ito pero wala naman siyang ibang pagpipilian.

Umatras siya ulit at handa nang tumakbo nang biglang hinawakan siya ng dalawang lalaki sa magkabilang kamay habang ang isa naman ay hinawakan siya sa baywang.

“Let go of me!” she screamed. “Help! Help!”

Tumawa lang ang lalaking hinihimas ang baywang niya. “Keep screaming, no one will hear you.”

Umatras siya pero malakas siyang nahila ng dalawa dahilan para mapasubsob siya sa dibdib ng lalaking may hawak sa baywang niya na ngayon ay nasa hita na niya ang mga kamay!

“I said let go!” Pilit siyang nagpupumiglas pero wala siyang laban sa dalawang lalaki.

“Go on! Hurry up,” nakangising sabi ng may hawak sa kamay niya. “We’ll take turns on her so hurry up. I wanna fuck her already!”

Sinapo ng lalaking nasa gitna ang baba niya at nang makitang hahalikan siya ay mariin niyang pinikit ang mga mata at sumigaw.

“Racini!” Help me!

Lumipas ang ilang segundo na walang labi na lumapat sa kahit na anong parte ng katawan niya at naramdaman niya ang pagluwang ng hawak ng dalawang lalaki sa kamay niya.

Iminulat niya ang mga mata at napaawang ang mga labi nang makitang ekspertong nakikipaglaban ng suntukan at sipa si Dr. Craig sa lalaking humawak sa baywang niya.

Iris gasped when Dr. Craig was punched in the chest but the doctor didn’t even seem to mind. Patuloy ito sa pag-atake ng malalakas sa suntok na tumatama lahat sa kalaban nito at isang malakas na sipa na nagpatumba rito.

At nang tuluyan na siyang binitiwan ng dalawang lalaki para harapin si Cormac, nag-alala siyang baka hindi nito kayanin ang dalawa.

Pero doon siya nagkamali. Madaling napatumba at napatulog ni Dr. Craig ang dalawang lalaki saka bahagyang hinihingal na humarap sa kanya.

“Are you okay?” he asked and she can’t help but remember her husband asking her the same thing over the phone.

Umiling siya at magsasalita sana pero walang lumabas na boses sa bibig niya.

Dr. Craig tsked before combing his messy hair with his fingers and walked towards her.

“I told you to take care, didn’t I?” May galit sa boses nito saka hinubad ang suot na coat at ipinalibot iyon sa likod niya at balikat. “Why didn’t you listen to me?” Matalim ang kislap ng mga mata nito pero nang hindi siya gumalaw sa kinatatayuan, lumambot ang ekspresyon ng mukha nito. “I’m sorry. You got me worried.”

Hindi siya makapagsalita kaya pilit na lang siyang ngumiti.

Dr. Craig sighed. “Come on…I’ll take you back to the hotel.”

Walang lakas si Iris na tumanggi at sabihing kaya niya ang sarili niya kasi alam niyang hindi pa niya kaya.

Ever since she was a child, she hated violence. Lumaki siya sa marahas na kapaligiran at nawala ang ina sa marahas ding paraan.

Violence scared her.

Hindi namalayan ni Iris na nakabalik na sila sa hotel at iginigiya siya ni Cormac papasok sa kuwartong inookupa niya.

“Sit,” utos nito sa kanya.

Nanlalambot naman siyang umupo sa sofa at napatitig kay Dr. Craig na bumalik at may dalang isang basong tubig.

“Drink.”

Tinanggap niya ang baso saka mabilis na inubos ang laman niyon pagkatapos ay napatitig siya sa glass wall kung saan kita niya ang buong siyudad.

“Are you okay?” he asked again and she can’t help but compare him to her husband.

My husband . Ni wala nga itong kaalam-alam sa nangyari sa kanya ngayon. She’s used to Pietro protecting her on behalf of her husband but he’s not here.

Ibang tao ang tumulong sa kanya. Ibang tao ang dumating nang tawagin niya ang asawa niya.

Mapakla siyang tumawa. “I’m done waiting for him. I’m done being a good wife. He doesn’t want to see me? Fine.” Nagtagis ang bagang niya. “If he will not show himself to me until this year ends, I’m divorcing him!”

“W-what did you say?”

Natigilan siya at bumaling kay Dr. Craig na bakas ang kislap sa mga mata na hindi ito makapaniwala sa sinabi niya.

“You’ll divorce your husband?”

She nodded. “I’m giving him and myself an ultimatum. If he will not show himself to me until this year ends, I’ll divorce him. And I will find a man who can actually give me his time and his presence and a man who can give me a child.”

Natigilan siya at bahagyang kumunot ang noo nang makitang nagtatagis ang bagang ni Dr. Craig.

Napakurap-kurap siya. “You okay, Doc?”

Tumango lang ito saka tinalikuran siya. “I’m leaving. Rest.” Pagkasabi n’on ay umalis na ito sa kuwarto niya.

Siya naman ay napatitig sa nilabasan nitong pinto.

May nasabi ba akong hindi nito nagustuhan? “Hindi man lang ako nakapagpasalamat sa kanya.”

Bumuntonghininga siya saka napasandal sa likod ng sofa kapagkuwan ay napatitig sa bag kung saan naroon ang cellphone na nag-iingay.

Kinuha niya iyon saka tiningnan kung sino ang tumatawag.

Racini Calling…

It’s been months since he called. Kaagad niyang sinagot ’yon. “Pronto?”

“Iris.”

“Yes?”

Nawalan ng imik ang nasa kabilang linya. Hinintay niyang magsalita ito pero ang end tone ang narinig niya kapagkuwan.

Walang buhay siyang napangiti saka humigpit ang hawak niya sa cellphone. “Niccolo Racini, are you playing with me?” Napatingala siya sa kisame saka napatitig doon kapagkuwan ay mapait na ngumiti. “Please…stop making me feel miserable…”

Tumayo siya mula sa pagkakaupo sa sofa at hinubad ang lahat ng damit niya saka pumasok ng banyo para maligo. Pagkatapos ay nagbihis siya ng simpleng itim na damit na hanggang tuhod ang haba saka lumabas ng kuwarto at kumatok sa pinto ng kuwarto ni Dr. Craig.

Kaagad naman ’yong bumukas at sumalubong sa kanya ang iritado nitong mukha.

Iris blinked at Cormac’s irritated face. “Ahm…busy?”

“No,” padaskol nitong sagot. “You need something?”

“I, ahm, wanna thank you for saving me—”

“No need.”

Akmang isasara nito ang pinto nang magsalita siya ulit.

“Have dinner with me—”

“Don’t you have a husband?” matalim ang boses nitong tanong.

Iris was taken aback by his hostility towards her. “It’s just a thank you dinner…” Nag-isang linya ang kilay niya. “If you don’t want to dine with me, that’s okay. I just want to thank you. That’s all.”

Tinalikuran niya ito at akmang aalis na nang pigilan siya nito sa palapulsuhan.

“Dinner is fine.”

Napalingon siya sa kay Cormac saka bumaba ang tingin niya sa kamay nitong nakahawak sa palapulsuhan niya.

Pasimple niya iyong inagaw. “Let’s go?”

Tumango ito saka bumuntonghininga. “Okay. Let’s go.”

Nang makalabas ito ng kuwarto, sabay silang sumakay ng elevator. Pareho silang walang imik hanggang sa magsalita ang lalaki.

“Until when are you gonna stay here in Minessota?” he asked.

“I’m going home next week,” sagot niya.

“I see…”

“Yeah…”

“Too bad,” anito nang makalabas sila ng elevator at naglalakad patungo sa restaurant na nasa loob lang din ng hotel.

“Why is that?” kunot ang noo niyang tanong dito habang naglalakad papasok ng restaurant.

Dr. Craig shrugged. “I like seeing you around.”

Tumaas ang kilay niya. “Are you hitting on me, Dr. Craig?”

Tumaas lang ang sulok ng labi nito at hindi ito nagsalita. Nanatili lang ang misteryosong ngiti sa mga labi nito hanggang sa makapasok sila sa restaurant at makapag-order.

“Have a safe trip home,” wika ni Cormac habang hinihintay ang order nila.

Tipid siyang ngumiti. “Thank you.”

Pinalibot ni Cormac ang dulo ng daliri sa rim ng baso saka tumingin sa kanya. “I’m leaving next week too. After your sister’s surgery.”

“Really? Where?”

“Work.”

“Oh.” Must be confidential. He’s a military man after all. “Have a safe trip, too.”

Tumango lang ito saka hindi inalis ang titig sa kanya. May pagkailang siyang maramdaman lalo na’t iba ang epekto sa kanya ng berde nitong mga mata.

Naglakas loob siyang salubungin ang berde nitong mga mata at ’yon ang pagkakamali niya.

Her heart throbbed for some reason.

Tumikhim siya. “Ahm…by the way, thank you for saving me back in the park.”

Cormac just nodded, his eyes still staring intently at her.

“And, ahm, could you please stop looking at me like that?” she asked. “It’s making me uncomfortable.”

Cormac didn’t listen. He continued staring at her. “My apologies, I just can’t take my eyes off of you. I hate the thought of not seeing you anymore, even when all I can do is take a glimpse of you everyday. I don’t care if you don’t talk to me, seeing you is enough. But I’m scared to get used to it, to get used to you. I’m afraid of what I might do just to keep you with me.”

Naguguluhan siyang napatitig kay Cormac. Ramdam niya ang emosyon sa bawat katagang binitiwan nito pero hindi niya maintindihan ang ibig nitong iparating sa kanya.

“You’re confusing me.” ’Yon lang ang nasabi niya.

Cormac just smiled and continued staring at her. Napailing na lang siya saka nagbaba ng tingin.

Nagpasalamat siya nang dumating na ang inorder nilang pagkain. Dapat doon matuon ang atensiyon niya pero nararamdaman pa rin niya ang titig ni Cormac sa kanya.

Hindi na lang niya pinansin ’yon at pinagpatuloy ang pagkain.

After their dinner, they went back to their own rooms and she laid on the bed while staring at the ceiling.

Iniisip niya ang mga sinabi ni Cormac habang titig na titig ito sa kanya.

Napabuntonghininga siya saka inabot ang cellphone na nasa gilid ng kama nang tumunog ’yon.

“Hello?” sagot niya na hindi tinitingnan kung sino ang tumatawag.

“Iris.”

Napabalikwas siya ng bangon nang marinig ang boses ng asawa sa kabilang linya. “Racini.”

“I’ll see you in a month.”

Napatigalgal siya sa narinig. “A-a m-month?”

“Yes,” wika nito. “I’ll see you in a month, Iris. Take care.”

The line died.

Nawala na ang asawa sa kabilang linya pero nakalapit pa rin ang cellphone niya sa tainga niya at nakatigalgal siya sa kawalan.

Her husband…was coming home in a month.

After eight years!

He’ll be home.

Galit siya sa asawa niya dahil ginawa nitong miserable ang buhay niya sa nakalipas na mga taon pero gumuhit pa rin ang ngiti sa mga labi niya.

My husband… Finally.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 3

PAGOD NA UMUPO si Iris sa sofa sa salas pagkarating na pagkarating niya sa mansiyon. Galing siya sa Racini’s Empire. Napakarami niyang papeles na pinirmahan kaya natagalan siyang makauwi sa bahay.

Trabaho niya ’yon kasi wala naman dito ang asawa niya.

Kanina pa mainit ang ulo niya sa opisina pero dahil tumawag si Andrius para sabihing gising na ang kakambal niya, kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam niya.

It’s been weeks since she left Minnesota. Malapit nang mag-isang buwan. Pero ni anino ni Racini ay wala pa rin siyang makita.

Sabi nito magpapakita ito sa kanya sa loob ng isang buwan. He’s playing with her again.

Bakit ba umasa na naman ako?

Pero may kirot sa dibdib niya. Umasa talaga siya at pinaghandaan ang sinabi nitong pagkikita nilang dalawa. Pero mula nang tumawag ito sa kanya ay hindi pa ito tumatawag ulit.

Bumuntonghininga siya at tumayo mula sa pagkakaupo saka akmang aakyat sa hagdan nang pumasok si Pietro sa salas at may inabot sa kanya.

“This arrived two hours ago,” anito na bahagyang nakayukod. “E per té, Signorina.” It’s for you .

Tinanggap niya iyon saka tinungo ang kuwarto niya. Nang makapagpalit ng damit, saka lang niya binigyang pansin ang natanggap na imbitasyon.

She opened the back envelope and an invitation with a black background and reddish gold lettering welcomed her sight.

’ You’re invited to Temptation Island.’

Binaliktad niya iyon para tingnan ang likod at nanlaki ang mga mata niya nang makita ang pirma na nasa likod ng imbitasyon.

Racini’s signature!

She would know. Ilang cheque na rin ang pinadala nito sa kanya na may pirma nito!

Umawang ang labi niya at binasa ulit ang nasa harapan ng imbitasyon.

Temptation Island.

Where the hell was this island?

Mabilis niyang binuksan ang laptop at itinipa sa address bar ang website na nasa likod ng imbitasyon.

Kumunot ang noo niya nang bumukas ang website.

Plain black background, a flaming fire in the middle and below was the username and password.

Wait a minute!

Tiningnan niya ulit ang likod ng imbitasyon at sa ilalim ng pirma ni Racini ay username at password.

There!

Username: IrisRacini

Password: AmoreMio

She blinked. My love?

Hindi niya alam kung bakit napangiti siya.

Mabilis niyang itinipa ang username at password at kaagad na bumulaga sa kanya ang isang napakagandang isla.

Beautiful .

Then her eyes dropped down to ’ about the island’.

’Welcome to Temptation Island, where your fantasies become real.

The island is located in Palawan. It is the sought-after exclusive island in the world. A safe, secure and open private space to explore your deepest and darkest fantasies. It is a perfect paradise where your kinkiest and most depraved desires become reality.’

Napanganga siya sa nabasa. In short, it’s a sex island unless the fantasies and desires have a different meaning.

Lumipat ang tingin niya sa pirma ni Racini na nasa likod ng imbitasyon.

He’s there…in this island?

Hindi niya alam kung bakit may kumurot sa puso niya. “What are you doing in that kind of place, Niccolo?”

Kumuyom ang kamao niya. Was he cheating on me? Of course, it was already given. He has his needs.

Lumapit siya sa intercom at pinindot iyon. “Pietro, Prepara il aero. Vado in filippine.” Ready the plane. I’m going to the Philippines.

Pagkasabi niyon ay pumasok siya sa walk-in closet niya at nag-impake. Sa pagkakataong ’yon, maingat niyang pinili ang mga damit na dadalhin habang nasa isip niya ang asawa.

Racini…will I really see you in that island?

She has to go.

Nang matapos mag-impake, tinawag niya si Pietro sa intercom para ipakuha ang bagahe niya bago lumabas ng kuwarto.

Nang makababa siya ng hagdan, nakasalubong niya si Pietro.

“ Signorina .“ Bahagya itong yumukod sa kanya. “La macchina e pronto.” The car is ready.

Tumango lang siya saka lumabas ng mansiyon at deretsong sumakay sa kotse. Habang hinihintay si Pietro, nag-ring ang cellphone niya.

Racini Calling…

Hindi alam ni Iris kung bakit bigla siyang inatake ng kaba. “P-pronto, Racini?” Hello.

“Voglio vederti.” I wanna see you.

She felt her breathing hitch. “Tu farai. Ho ricevuto il tuo.” You will. I received your invitation.

“How did you know it was mine?” he asked.

Huminga siya nang malalim. “Lo so il tuo firma.” I know your signature.

Natahimik ang nasa kabilang linya bago nagsalita. “Do you really want to see me?”

“Why do you sound so sad?” Pansin niya sa boses nito. “Are you just forcing yourself to see me?”

“Adesso sei triste.” Now you’re sad . Pansin nito saka bumuntonghininga. “Don’t be sad anymore. Ci vediamo al’isola.” I’ll see you on the island.

“Sono ancora triste.” I’m still sad. Sinadya niyang sabihin ’yon.

“Lasciastare. Cosa vuoi fare che ti faccio felice?” Don’t be. What do you want me to do to make you happy?

Hindi niya mapigilan ang mapangiti sa tanong ng asawa. “Would you really do it?”

“Ci proveró.” I’ll try.

“Will you sing?” She wanted to push him to his limits. Gusto niyang malaman kung gagawin nito ’yon.

“Ahm…” Minutes of silence passed. “Sing?”

“Yeah.”

“Ahm…” He took a deep breath. “Are you still sad?”

Sinusupil niya ang ngiti sa mga labi. “Yes. I’m still sad.”

“Oh…okay. Ahm…” Tumikhim ito. “What do you want me to sing?”

“Qualsiasi.” Anything.

“Okay. Ahm…” Tumikhim na naman ito. “ Cuando yo lavi, Dije, si esa mujer fuera para mí. Perdóname, te lo tenía que decir… ’Tas dura, dura, dura, dura…“

Nasapo niya ang bibig habang pinipigilan ang sarili na tumawa nang malakas.

He’s actually singing ‘Dura’?

Kinagat niya ang pang-ibabang labi. Pinipigil niya na hindi matawa dahil sa kinakanta ng asawa.

Iris didn’t want to spoil it. Ito ang unang pagkakataon na ganito ang asawa niya.

I like it.

Talagang pinigil niya ang pagtawa hanggang sa matapos nitong kantahin ang ‘Dura’.

He blew out a loud breath. “That song is trending nowadays. So…how was it? Sei felice adesso?” Are you happy now?

“ Si .“ She smiled. “ Grazie , Niccolo.“

“Iris?”

“Hmm?”

“Midispiace per averti reso infelice per tutti questi anni. Ti lo prometto che faccio tutto per riprenderó l’anni che sprecato.” I’m sorry for making you feel miserable all these years. I promise that I will do everything to make up for the lost years.

She should hate this man, but at that very moment, she couldn’t. “Be sure to make up to me. I waited for eight years, Racini.”

“Si, lo farró, mia moglie.” Yes. I will, my wife.

Natahimik muna siya ng ilang segundo nang sumakay si Pietro sa kotse at nagmaneho patungong airport.

“I’m hanging up now,” aniya sa asawa. “I’ll be in the airport soon.”

“Okay. Stai attenta, mia moglie.” Take care, my wife.

“I will. Ci vediamo.” See yah.

“ Ci vediamo .“

Pinatay niya ang tawag at napatitig sa screen ng cellphone.

Racini . So he wasn’t playing her after all. Seryoso ito sa sinabing magpapakita na ito sa kanya. Gustong-gusto na niyang makita ang asawa niya.

Gusto niya itong makilala, gusto niya itong makausap nang harapan at mahawakan man lang, at matupad na ang kagustuhan niyang magkaanak.

Huminga siya nang malalim at lumabas sa kotse nang makarating sila sa airport. Mabilis ang mga hakbang niya habang nakasunod sa kanya si Pietro. Nang makasakay sila sa pribadong eroplano, umupo siya at inayos ang bahagyang nagusot na damit.

“ Signorina .“

Tiningala niya si Pietro. “Yes?”

“My master is very fragile and vulnerable,” wika nito sa malungkot na boses. “Lui puó sembrare duro e agire, ma nel profondo e morbido. Lui e un buon uomo, Signorina, per favore, puoi sopportarlo e comprenderlo.” He may look and act tough, but deep down, he’s soft. He’s a good man, Signorina, please bear with him and understand him.

Ito ang unang beses na nagsalita si Pietro patungkol sa asawa niya. He’s usually quiet and reserved when it came to her husband’s identity. But now he’s actually talking about Niccolo.

“Do you know his reason why he didn’t show himself to me for eight years?” tanong niya kay Pietro.

Pietro smiled. “You’ll see him soon, Signorina. Ask him yourself.”

Tumango siya at akmang aalis na si Pietro nang pigilan niya ito. “Aspetta.” Wait .

Kaagad na humarap sa kanya si Pietro. “ Si, Signorina?“

“Is there anything I need to know about Niccolo? Anything at all will help me a lot.”

Bahagyang yumukod si Pietro. “My master has a tattoo. A plant with sword-shaped leaves and showy flower.”

That’s already a big help for her. “ Grazie , Pietro.“

Yumukod ito saka lumabas ng eroplano. Siya naman ay inilabas sa bag ang imbitasyon na natanggap niya.

‘You’re invited to Temptation Island.’

“Temptation Island…” bulong niya. “Ano ba’ng mayroon sa isla na ’yon at nandoon ang asawa ko? And why did he want to meet me there? Of all places? Why in a sex island?”

Bumuga siya ng marahas na hininga saka isinandal ang likod sa kinauupuan at ipinikit ang mga mata. “Niccolo…”

Iminulat niya ang mga mata saka tumingin sa labas ng bintana ng eroplano. Nang makitang nasa ibabaw na sila ng ulap, ipinikit niya ulit ang mga mata hanggang sa pumasok ang imahe ng may-ari ng berdeng mata na ’yon.

Napasinghap na nagmulat siya ng mata at bahagyang napaawang ang labi habang kumurap-kurap.

Cormac!

Marahas niyang ipinilig ang ulo. “No…perche sto pensando a lui?” No…why am I thinking of him?

Isinandal niya ulit ang katawan sa likod ng kinauupuan at napatitig sa kawalan. Marahas na naman siyang napailing nang pumasok na naman sa isip niya si Cormac at ang mga sinabi nito sa kanya noong nag-dinner sila sa Minessota na pilit niyang binubura sa isipan niya.

Cormac…

Nasaan na kaya ito ngayon? Magkikita pa kaya sila?

Ipinilig niya ang ulo. Hindi siya dapat nag-iisip ng ganoon, lalo na’t makikita na niya ang asawa niya.

Ipinikit niya ang mga mata at nagpasalamat siya nang dalawin siya ng antok habang nasa biyahe.

TEMPTATION ISLAND. Nang umapak ang mga paa ni Iris sa buhangin ng isla, nabighani siya sa taglay niyong ganda. Puting buhangin, malinaw na tubig at sariwang hangin.

What a beautiful island.

Sumunod siya sa mga kasama niya sa yate patungo sa Security Office. May maikling orientation na naganap sa loob ng opisina at binigyan sila ng tag-iisang kuwintas para daw sa kaligtasan nila sa isla.

At habang palabas sila ay napatigil siya at napatitig sa condom at lubricant na nadaanan.

Iris blinked at the condom.

“You can have as many as you want,” sabi ni Cristina sa kanya, ang nag-briefing sa kanila.

She stilled and looked at the woman. “What?”

Cristina smiled at her. “They’re for free.”

Tipid lang siyang ngumiti saka lumabas ng Security Office nang hindi kumukuha ng condom o lubricant.

Huminga siya nang malalim nang makalabas ng Security Office at napatitig sa susi na binigay sa kanya ni Cristina na may kasamang dalawang card. Isang keycard para sa cabin at card na siyang gagamitin niya kung may bibilhin siya sa isla.

Lumapit siya sa mga nakahilerang golf cart at isinakay muna niya ang luggage bago siya umupo sa harapan ng steering wheel ng golf cart at tinitigan ’yon.

“Where to?” Tiningnan niya ang keycard. “Cabin 25.” She blew a loud breath. “Where the hell are you, Cabin 25?” bulong niya sa hangin.

Iniwan na siya ng tour guide dahil ang sinamahan nito ay mga guest na imbitado ng island management. Siya kasi ay imbitado ng isang member, ang asawa niya, kaya hiwalay siya sa mga ito.

Hindi niya alam kung saan siya pupunta kaya bumaba siya ng golf cart at bumalik sa loob ng Security Office saka hinanap si Cristina.

“Yes? How may I help you, Mrs. Racini?”

Huminga siya nang malalim. “I was invited by a member,” panimula niya. “Puwede ba akong magpasundo sa kanya?”

Ngumiti si Cristina. “I’m so sorry, Mrs. Racini. We cannot disclose the identity of the member who invited you—”

“I know him.” Sansala niya sa babae. “He’s my husband.”

Nakita niyang natigilan si Cristina. “Alam ba ng asawa mo na pupunta ka ngayon?”

Tumango siya. “Nagkausap kami bago ako umalis pero hindi pa siya tumatawag mula no’n. I really don’t know anything or anyone in this island. I just came here because my husband invited me. His name is Niccolo Racini…could you please call him for me?”

Cristina smiled at her politely. “Just a minute, Mrs. Racini.” May tiningnan ito sa computer bago iniangat ang awtomatibo ng telepono at inilapit sa tainga. “This is Cristina from Security Office. Please connect my call to Monasterio Palace.” Pause. “Thank you.” Ilang segundo ang lumipas bago ito nagsalita. “Good afternoon, Mr. Monasterio. We have a special case here in the Security Office. May I request your presence?” Pause. “Yes, of course. Thank you.” Ibinaba nito ang awtomatibo ng telepono saka nakangiting tumingin sa kanya. “Sumama ka sa ’kin, Mrs. Racini.”

Nakahinga siya nang maluwang. “Salamat.”

Lumabas sila ng Security Office saka ito ang nagmaneho ng golf cart niya.

“Where are you taking me?” tanong niya kay Cristina.

“To Monasterio Palace,” sagot ni Cristina saka sinulyapan siya at nginitian. “Doon nakatira ang may-ari ng isla. It’s against the rules of the island to disclose the whereabouts of the members and guests. Outside or inside the island. But since he’s your husband, maybe we can bend the rule but it’s not my decision to make.”

Umayos siya ng upo at hindi na nagsalita hanggang sa makarating sila sa isang mala-palasyong bahay na nasa kuweba ang elevator na sasakayan pataas.

This island was really not an ordinary island.

Nang makarating sa itaas, iginiya siya ni Cristina patungo sa mahabang hallway hanggang sa makarating sila sa dulo at kumatok ito sa pinakahuling pinto.

“Come in,” anang boses mula sa loob.

Unang pumasok si Cristina bago siya.

“Good afternoon, Mr. Monasterio,” bati ni Cristina sa lalaking nakaupo sa swivel chair. “This is Mrs. Iris Gonzaga-Racini,” pagpapakilala nito sa kanya. “And she wants to know the whereabouts of her husband since he’s the one who invited her.”

Kumunot ang noo ng lalaki. “Racini? Niccolo Racini’s wife?”

Mabilis na sumikdo ang dibdib niya nang marinig ang pangalan ng asawa niya. “Yes. I’m his wife,” mabilis niyang sabi. “I just came here to meet him.”

Pinakatitigan siya ng lalaki saka bumuntonghininga ito. “He left already.”

Pakiramdam niya ay nabingi siya. “W-what?”

Iminuwestra ng lalaki ang visitor’s chair. “Have a seat—”

“No. Where is my husband?” Kanina pa siya nagtitimpi. Kanina pa siya iritado dahil hindi kaagad nagpakita sa kanya si Racini. “What do you mean he left? Sabi niya rito kami magkikita. I came here from Italy just to see him. He has to be here!”

Umiling ang lalaki saka hinarap nito ang laptop at may ginawa roon at iniharap ’yon sa kanya. “This is our system in the island. Dito naka-log lahat ng pumapasok at lumalabas na member at guests ng isla. And here”—tinuro nito ang pangalang Niccolo Racini—“is your husband’s name and he left this morning.”

Para siyang nauupos na kandila na napaupo sa visitor’s chair at parang sasabog ang dibdib niya sa galit na biglang lumukob sa kanya. “But he knew that I’m coming…”

“I’m sorry, Mrs. Racini,” hingi ng paumanhin ng lalaki pero bingi na siya para do’n. “I will try to contact him to inform him that his wife is in the island. Baka may ginawa lang siya at babalik din—”

“Alam niyang darating ako,” aniya na nakakuyom ang kamao. “He’s playing games with me again.” Tumayo siya saka walang emoyong bahagyang tinanguan ang lalaki. “Thank you for your time.”

Hindi na niya hinintay ang sagot nito. Nagmamadali siyang lumabas ng opisina na ’yon at malalaki ang hakbang na tinungo ang elevator.

Ang bigat-bigat ng dibdib niya habang sakay sa elevator. Nagtatagis ang bagang niya at galit na galit siya.

She should have known better!

Niccolo Racini will never show himself to her! Dapat tanggapin na niya ’yon at i-divorce ito. Siguro naman sobra-sobra na ang walong taong paghihintay niya rito para pasayahin naman niya ang sarili niya.

“Mrs. Racini, are you okay?” Boses iyon ni Cristina na pumukaw sa pag-iisip niya habang wala sa sariling nakatayo lang sa tabi ng golf cart.

Nilingon niya ito. “I want to leave.”

“We only have one trip per day. Umalis na ’yon kaninang umaga,” mabilis na paliwanag ni Cristina sa kanya.

She has to stay for a night? “And tomorrow I can leave?”

“Of course, Mrs. Racini.”

“Thank you,” walang emosyon niyang pasasalamat saka sumakay sa passenger seat ng golf cart. “Puwede ba akong magpahatid sa Cabin 25? Hindi ko kasi alam kung nasaan ’yon.”

“Of course,” nakangiting tugon ni Cristina.

Habang tinatahak ang daan patungo sa cabin niya, panay ang kuyom ng kamao niya at tagis ng bagang niya.

When Pietro spoke to her on the plane, he sounded so sure that she’s going to see Racini. Kaya umasa siya na baka nga sa pagkakataong ito, magkikita na silang dalawa. But her husband pulled a dick move on her.

That bastard! Pinapunta pa siya rito tapos aalis naman pala.

“We’re here,” anunsyo ni Cristina.

“Thank you so much,” aniya saka bumaba ng golf cart.

Tumango lang si Cristina at nagpaalam na sa kanya. Siya naman ay binuksan ang cabin gamit ang keycard saka ipinasok ang luggage niya. Pagkatapos n’on ay naligo siya at nagbihis ng sundress saka lumabas ng cabin para magpahangin sa dalampasigan at nang kumalma siya o mabawasan man lang ang galit na nararamdaman niya.

While looking at the horizon, she felt so disappointed and she never felt so angry in her life…just now. Only her husband can make her feel like this…this miserableness and this rage.

“Mrs. Racini?”

Her eyes widened when she heard that very familiar voice. Can’t be! Hindi niya alam kung bakit bigla niyang nakalimutan ang galit na nararamdaman sa mga sandaling ’yon dahil sa boses na ’yon.

Mabilis niyang nilingon ang nagsalita at mas lalong nanlaki ang mga mata niya nang makita ang may-ari ng berdeng mga mata na hindi mabura sa isipan niya.

“C-Cormac?”

Inayos nito ang bull cap na suot saka ngumiti sa kanya. “Hey.”

Hindi pa rin siya makapaniwalang nakatitig dito kahit ilang segundo na ang dumaan. “I—w-what…” She was still shocked. “W-what are you doing here?”

“Member.”

Realization dawned on her. “Oh.”

Inilang hakbang nito ang pagitan nila saka tumigil sa harapan niya. “Anong ginagawa mo rito?”

Napatanga na naman siya sa lalaki. “N-nagta-Tagalog ka?”

“Oo naman.”

“Pero sabi mo kay Andrius hindi ka marunong mag-Tagalog,” bulalas niya. “Nagtanong ka pa nga kung ano ang Tagalog ng maganda.”

Natigilan ito. “You heard that?”

“Yeah.”

“So you heard me saying that you’re ‘maganda’?”

“Yes.”

Tumaas ang sulok ng labi nito. “And your reaction was?”

She shrugged. “I’m married.”

Bumaba ang tingin nito sa wedding ring niya. “Still loyal, huh?” He sighed and then smiled. “I’m staying in that cabin,” anito sabay turo sa cabin na katabi ng inuukupa niya. “Ikaw?”

Tinuro niya ang cabin niya. “Cabin 25,” sagot niya saka tiningnan ang lalaki. “Marunong ka naman palang mag-Tagalog, bakit sabi mo kay Andrius hindi ka marunong?”

“It’s fun making people believe that you can’t do anything when the truth is, you’re good at it,” awtomatiko nitong sagot.

Napakurap-kurap siya rito. “I hate liars.”

He stilled and looked into her eyes. “So you hate me?”

His green eyes…it still has the same affect on her.

Iris rolled her tongue in between her lips. “Depends…if you’re lying to me.”

Tinitigan lang siya ni Cormac saka mas inilapit pa ang katawan sa katawan niya. Hindi niya alam ang gagawin nang mapansing ilang dangkal na lang ang layo ng nga katawan nila.

“What are you—”

“Yes, I’m lying to you Iris. But that’s the least of your worry. This island is full of predators,” anito sa mababa at baritonong boses, “so take care.”

Napalunok siya. “What do you mean by predators?”

“Men.”

“But I’m married.” Napakadali para sa kanya ang sabihing kasal siya kahit ang totoo ay parang wala naman siyang asawa. “I can handle myself.”

“I don’t think so. This is not your typical island. Men here are dangerous.” Umangat ang kamay nito para hawiin ang ilang hibla ng buhok niya na nakatabing sa mukha niya dahil nililipad iyon ng hangin. “If someone preys on you, don’t hesitate to tell them my name. That’ll silence them.”

Napatitig siya kay Cormac habang nararamdaman niya ang mabilis na pintig ng puso niya.

‘Tell them his name and that’ll silence them.’

He leaned closer to her, their lips were just breath away, and he whispered, “Its Cormac Paul Craig.” He, then, winked at her. “Ricordati il mio nome, amore.” Remember my name, love.

She was stunned. He can speak Italian!

Napatitig lang siya kay Cormac na namulsa at tinalikuran siya nang hindi siya nagsalita saka naglakad patungo sa cabin nito.

Nang mawala ang lalaki sa paningin niya, napakurap-kurap siya habang paulit-ulit na nagre-replay sa isip niya ang sinabi ni Cormac.

Tell them my name and that’ll silence them.

Inilapat niya ang palad sa dibdib niya kung nasaan ang puso niya.

It’s still beating fast. Cormac Paul Craig. That’s his name.

But wasn’t it her husband’s job to protect her from predators?

CECELIB | C.C.

CHAPTER 4

MAAGANG NAGISING si Iris para panoorin sana ang sunrise. Nang makalabas siya ng cabin, kaagad na dumeretso ang paa niya sa dalampasigan pero ganoon na lamang ang pagkadismaya niya nang mapansing hindi yata sa parteng ’yon ng isla sisikat ang araw kundi sa kabila.

Bakit ba ang malas ko?

Bumuga siya ng marahas na hininga saka wala sa sariling napatitig sa lalaking naliligo sa dagat. Nasa malalim na parte ito pero dahil malinaw naman ang mga mata niya, malinaw niyang nakikita ang lalaking nakatalikod.

Mula sa kinatatayuan niya, halatang matipuno ang katawan ng lalaki.

Naglandas ang mata niya pababa sa likod ng lalaki. Ang paghanga sa mga mata niya ay napalitan ng gulat at pagkayanig ng mundo niya nang makita ang tattoo sa likod nito.

‘My master has a tattoo. A plant with sword-shaped leaves and showy flower.’ Parang sirang plakang paulit-ulit ’yon na nagre-replay sa isip ni Iris habang nakatingin sa matipunong likod ng lalaking naliligo sa dagat.

“R-Racini?” mahina niyang sambit habang ang mga paa ay unti-unting humahakbang palapit sa tubig. “Niccolo…”

Sumisid ulit ang lalaki, hindi niya makita ang mukha nito dahil nakatalikod ito sa kanya pero malinaw na malinaw sa kanya ang tattoo na ’yon sa likod nito.

Panay ang linga niya, hinahanap kung saan aahon ang lalaki pero lumipas na lang ang ilang minuto ay walang umahon.

Hindi makapaniwalang napakurap-kurap siya. “W-what the hell? W-where is he?”

Lulusong na sana siya sa dagat nang may magsalita sa likod niya.

“Where is who?”

Natigilan siya at nilingon ang may-ari ng boses na pamilyar na pamilyar sa kanya. “Cormac…”

“Hey…morning.”

Sa dagat ba ito naligo?

Wala sa sariling napatitig siya sa lalaki.

He’s in his trunks. He’s dripping wet, his hair was messy and he has a large towel around his back and shoulder to cover up his upper body.

Hmm…abs. ’Yon talaga ang napansin niya.

“Enjoying the view?” May bahid na panunukso ang boses nito.

Sa halip na makaramdam ng hiya, nag-angat siya ng tingin sa mukha ni Cormac. “You should be thankful that you’re a nice view.”

Slowly, a sexy smile appeared on his lips. “Really?”

Tumango siya. “Yes.” Kapagkuwan ay kumunot ang noo niya. “By the way, saang parte ka naliligo kanina?”

Tinuro ni Cormac ang medyo may kalayuang parte ng dagat na nasa gilid na yata ng isla. “Medyo malakas kasi ang current dito lalo na kapag ganitong oras.”

“Kung gano’n…” Her mind was running and calculating and analyzing. “…hindi ba dapat mas malakas ang alon doon sa pinaliguan mo kasi paliko siya tapos papunta ro’n ’yong current?”

“Nope,” he replied calmly. “Hindi malakas ang current do’n.”

Iris immediately dropped the topic. Napatango-tango lang siya saka bumaling sa parte ng dagat kung saan nakita niya ang lalaking may kaparehas ng tattoo sa asawa niya.

Pinaglalaruan ba ako ng mga mata ko kanina?

But, no…it was real! It felt so real!

Baka nga bumalik na si Racini rito sa isla at hindi lang nagsabi sa kanya. Knowing her husband, he won’t just show himself to her. Walong taon itong hindi nagpakita sa kanya, kaya bakit basta-basta itong magpapakita ngayon?

She’s sure as hell that Niccolo was calculating all the possibilities and the outcome of their meeting. He’s that kind of person. Hindi ito magiging successful na businessman kung hindi ito maingat sa mga puwedeng mangyari at kalalabasan ng bawat desisyon nito.

Or maybe he’s just playing with her. Who knew what that asshole was thinking?

Iris sighed and faced Cormac. “Do you want to have breakfast with me?”

Halatang natigilan ito. “What?”

“Breakfast. With me,” ulit niya.

Cormac blinked at her. “Why?”

Nagkibit-balikat siya. “Wala akong ibang kakilala sa islang ’to, ikaw lang. And you could serve as my tour guide.”

Umasim ang mukha nito. “So, you’re just going to use me?”

Tumango siya. “Yes. Can I use you?” deretso niyang tanong, walang paligoy-ligoy.

Napatitig sa kanya si Cormac ng ilang segundo bago sumagot, “Sure. I’m at your disposal.”

“Great.” She smiled. “Saan tayo kakain?”

“Unfortunately, wala pang bukas na makakainan ngayon,” anito na bumura sa ngiti niya. “It’s just 5AM. Restaurants here open at 6AM or 7AM.”

“Oh. That’s disappointing.”

“But we have a market here. They sell fresh fishes and other seafood,” biglang dagdag ni Cormac na para bang ayaw nitong ma-disappoint siya. “Puwede tayong bumili ro’n, tayo nga lang ang magluluto.”

“Walang kusina sa cabin ko,” aniya saka napasimangot. “Bummer.”

“Mayroon sa ’kin,” sabi nito.

“Really? That’s nice.” Ngumiti siya. “Bumili na lang tayo sa market tapos ako na lang ang magluluto.”

He stared at her. “You can cook?”

Tumango siya. “Yeah…one of my skills.”

“You’ll cook for me?” Parang hindi ito makapaniwala.

Tumango ulit siya habang may tipid na ngiti sa mga labi. “I’m saving my culinary skills for my husband…but, looks like he’s not planning to show himself to me so…yeah…” She shrugged. “Why would I waste my talent for someone like him?”

Titig na titig siya sa mukha ni Cormac habang nagsasalita. Nakita niya ang pagtalim ng mga mata nito at ang paggalaw ng panga.

He’s angry.

“Sige,” anito sa walang emosyong boses. “Magbibihis lang ako.”

“Okay,” tugon niya saka pinagmasdan ang likod ng binata na natatakpan ng malapad na tuwalya.

The frame…the built, it’s familiar.

Bumuga siya ng marahas na hininga saka lumapit sa duyan na nasa gilid ng cabin ni Cormac at doon umupo habang hinihintay ito.

Habang mag-isang nagduduyan, lumipad na naman ang isip niya sa lalaking naliligo sa dagat kanina.

That tattoo…

Was he Racini or just another man who happened to have the same tattoo as her husband?

Thanks to Pietro, may paraan na siya para makilala si Niccolo. That tattoo though.

Naguguluhan siya. Lalo na nang makita niyang bagong paligo lang din si Cormac sa dagat. Pero hindi naman ito naligo sa parteng ’yon ng dagat kung saan niya nakita ang lalaking may kaparehong tattoo sa asawa niya. Pero may munting hinala siyang nararamdaman na pilit niyang winawaksi.

He couldn’t be, right?

Cormac can’t be Racini.

Her husband was a businessman and Cormac was a military doctor. Hindi lang ’yon, magkaiba ang pangalan nilang dalawa. One person can’t have two names. It’s illegal.

But I still have to make sure. There’s still doubts…lots of doubts.

But she didn’t believe in coincidence. Racini invited her here, in the island. And Cormac happened to be a member of this island and the only person she knew. And he spoke Italian.

I have to make sure if it’s him or not. I won’t let you play me again, Racini. Not this time.

She’s done being his toy. Tama na ang tagu-taguan. Tama na ang paglalaro. Hindi na siya bumabata. Kailangan na niyang maayos ang buhay niya.

“Let’s go?”

Napakurap-kurap siya nang marinig ang boses ni Cormac at kaagad na nginitian ito nang magtama ang mga mata nila. “Sige.” Umalis siya sa duyan at lumapit dito. “Maglalakad lang ba tayo?”

Tinuro nito ang nakaparadang golf cart sa tabi ng cabin nito. “Mapapagod ka kung maglalakad tayo.”

“Ah. Okay.”

Nang makasakay sila sa golf cart at bumabiyahe na patungo sa market, pasimple siyang sumusulyap kay Cormac. Pinagmamasdan niya ang guwapo nitong mukha at nakakapang-akit na berdeng mata.

“Stop looking at me, Iris,” bigla nitong sabi habang nakatutok ang mata sa kalsada. “It’s making me uncomfortable.”

“You’re a nice view to look at.” She’s shamelessly staring at Cormac. I’m sorry, Cormac. I have to do this to make sure if you’re my husband or not. “You’re actually very handsome.”

“Thanks,” wika nito pero wala namang emosyon ang boses nito. “You’re beautiful, too.”

That actually made her smile. Not a forced one. “Thank you. So” —umayos siya ng upo—“saan ka natutong mag-Italian?”

“From my father.”

“Craig is not an Italian surname.”

“He’s half.”

Racini’s parents were pure-blooded Italian. “Oh.”

“You sound disappointed,” pansin nito sa kanya. “Bakit? Iba ba ang inaasahan mong isasagot ko?”

“Hindi naman.” Ngumiti siya. “And I’m not disappointed.”

“Liar.”

“So are you,” she countered.

“What?” He looked nervous all of the sudden.

“Sabi mo kahapon nagsisinungaling ka sa ’kin,” paalala niya rito. “That makes you a liar.”

“Oh.”

“Someone sounds relieved…” pansin niya sa emosyon ng boses nito.

“I’m not,” he replied.

Hindi na siya nakipag-argumento sa binata. Unti-unti nang nawawala ang hinala niya rito.

Hindi nga siguro ito si Racini. If her memory served her right, Cormac’s mother is a Filipina.

“So…” Cormac trailed as he drove. “Bogotá, huh? How did you end up married to an Italian?”

“How did you know I’m from Bogotá?” Bumalik na naman ang hinala niya.

“Your sister’s medical file.”

“Oh.” Disappointment again. Mababaliw yata siya bago matapos ang araw na ’to dahil sa mga hinala niya. “Ahm, it was an arranged marriage. My father is a scary man. I can’t say no to him. Siguro tinanggap ko rin kasi gusto kong makatakas sa magulo at marahas na buhay namin sa Bogotá noon. I grew up in a very violent environment and it scares me. Papá did promise that I will have a peaceful life in Italy.”

“And…did you have a peaceful life?”

Mapakla siyang tumawa. “Peaceful life? I don’t even know what that means.” Nagbaba siya ng tingin sa mga kamao niyang hindi niya napansing nakakuyom pala. “Nang tanggapin ko ang kasal, nakaplano na sa isip ko kung anong klaseng buhay ang gusto ko kasama ang asawa ko. I promised to myself that even if it’s just an arranged marriage, I will respect my husband and I will try my hardest to be a good wife because I want to be like my Mamá. When I signed our marriage contract, even though he wasn’t present because he’s busy, I promised to be loyal and faithful.

“Pero nasira lahat ng gusto ko sa buhay ko sa loob lang ng ilang buwan mula nang ikasal kami. My husband didn’t show himself to me and I started to become miserable, lonely, and angry.” Mahina siyang natawa nang walang emosyon. “I stayed loyal and faithful for eight years…and what I get is an invitation to a sex island. Fuck him. He’s such an asshole.”

“He is,” sabad ni Cormac na ikinagulat niya. “Your husband is a dick. Not showing himself to you for eight years, letting you be alone in that huge mansion with only maids and a butler… Kahit saan anggulo mo ’yon tingnan, hindi magbabago na isang tang’nang gago ang asawa mo.”

Cormac’s words shocked her, not because he looked earnest…but how the hell did he know that she’s living in a mansion with only maids and a butler as companions?

Not even her sister knew that! And they’re close!

Only Racini!

Was Cormac friends with Racini? But Cormac said he didn’t know her husband.

Was Cormac Racini?

Napatitig siya kay Cormac na gumagalaw ang panga.

Racini…is that you?

A person can’t have two names. But Racini was a wealthy man. He has the connection and money to make it happen.

“We’re here,” anunsiyo ni Cormac saka bumaling sa kanya. “Sasama ka ba sa ’kin o ako na lang ang bibili?”

“Sasama ako,” mabilis niyang sabi sa isiping baka nga tama ang hinala niya kanina.

I have to make sure before I make a move. Kailangan niyang gamitin ang utak niya para matalo si Racini sa larong sinimulan nito.

“Let’s go.”

Nang pareho silang makababa ng golf cart, hinawakan nito ang kamay niya saka iginiya siya patungo sa loob ng merkado na bilang lang ang nagtitinda.

Sumalubong sa kanila ang mga sariwa at bagong huling mga isda.

“Magandang araw, Sir Cormac,” nakangiting bati ng medyo may edad ng lalaki kay Cormac na para bang close na close ang dalawa.

“Magandang araw, ’Tay Nardi,” nakangiting balik-bati ni Cormac sa lalaki.

“Ano ho ang sa inyo, Sir?”

Bago sumagot si Cormac, bumaling muna ito sa kanya. “Anong gusto mo?”

Isa-isa niyang tiningnan ang mga bagong huling isda bago itinuro ang milk fish. “Isang kilo po nito.”

“Yes, Ma’am.” Kaagad na naglagay sa cellophane si Mang Nardi ng isdang napili niya habang nagsasalita at kinakausap si Cormac. “Buti naman ho, Sir, may kasama na kayong babae ngayon. Palagi na lang kasi kayong mag-isa. Bagay ho kayong dalawa.”

Ngumiti lang si Cormac at nagbayad saka nagpasalamat bago sila umalis. Pagkatapos ay nagmaneho si Cormac patungo sa isang supermarket.

“Wow.” Manghang-mangha siya. “Kumpleto talaga ang islang ’to sa lahat ng kakailanganin ng mga nandito?”

Cormac nodded. “Yup. Lucas, Lucien, and Lucifer want it this way. Para daw less hassle sa mga miyembro na halos tumira na rito.”

“Gano’n ba?” That got her curious. “Bumibisita ka lang ba rito o dito ka naglalagi?”

“Depends. If I’m not busy.”

“Ah.” Bumaba ang mata niya sa kamay nitong hawak na naman ang kamay niya.

Bakit pakiramdam niya parang wala siyang ginagawang masama kahit hawak ng ibang lalaki ang kamay niya? Dahil ba pinaghihinalaan niyang si Cormac ay si Racini?

Napailing siya. Paano kung hindi pala?

Sa isiping ’yon, pasimple niyang inagaw ang kamay niyang hawak nito at alam niyang nahalata nito ’yon kasi bahagya siya nitong nilingon.

Nginitian lang niya si Cormac saka walang imik na sinamahan niya itong mamili. Siya ang naglagay ng lahat ng kakailanganin niya sa pagluluto sa push cart, tulad ng mga gulay at iba pang pampalasa. Kumuha rin siya ng pork at chicken at ibang pang-agahan bago ’yon binayaran ni Cormac.

At nang makabalik sila sa cabin nito, kaagad niyang hinugasan lahat ng gagamitin niya sa pagluluto.

Dapat mailang siya na nakaupo lang si Cormac sa pandalawang mesa at nakamasid sa kanya pero mas ginaganahan siyang kumilos.

If you’re Racini, I will give you a reason to introduce yourself to me. At kapag dumating ang araw na ’yon, ang sarili naman niya ang iisipin niya.

Eight years was a very long time.

NAKANGITING IHINAIN ni Iris ang mga niluto niya sa mesa. “Fried stuffed milkfish, grilled pork belly and one of the very famous dish in the Philippines that I learned to cook because of my sister…tinolang manok!” Pumalakpak pa siya kasi nasisiyahan siyang masarap ang pagkakaluto niya sa napili niyang putahe.

“Parang pang-lunch ang pagkain natin,” komento ni Cormac. “Hindi pang-agahan.”

Tiningnan niya ito nang masama. “Bukas na ’yong lunch na bacon with hotdog and eggs and garlic rice. Hindi ako kumain kagabi, eh. Nagugutom na ako.”

“Ipagluluto mo pa ako bukas?” gulat nitong tanong.

“Yep.” She smiled and sat on the chair on his left. “Since you have a kitchen here, I’ll cook as much as I can. Dalawang linggo lang naman akong narito, dalawang linggo lang kitang maiistorbo.”

Nakatitig pa rin ito sa kanya. “Akala ko uuwi ka kaagad.”

“Bakit naman?” Nag-angat siya ng tingin kay Cormac saka nginitian ito. “Nandito ang asawa ko, bakit ako aalis?”

Napaigtad siya nang mabitawan ni Cormac ang hawak nitong kutsara.

Her smile remained. “Ayos ka lang ba?”

“Y-yes.” Nagbaba ito ng tingin. “Let’s eat.”

Malapad siyang napangiti saka nag-umpisa nang kumain. Sa tuwing nauubusan ito ng kanin o ulam sa pinggan, nilalagyan niya ito kaagad at nginingitian kapag bumabaling sa kanya.

“Kain ka lang,” aniya habang pasimpleng pinagmamasdan si Cormac.

Kung ikaw ang asawa ko, bibigyan kita ng dahilan para magpakilala sa ’kin. May dalawang linggo siya para gawin ’yon. Kung hanggang sa dalawang linggo na ’yon ay wala pa rin, susuko na siya at aayaw na.

“God…I’d never been so full.” Katatapos lang kumain ni Cormac saka tumingin sa kanya. “Ang sarap mong magluto. That was one hell of a brunch.”

“Thanks.”

Akmang tatayo siya nang mauna ito at inagaw sa kanya ang hawak na kinainan. “Ako na. Ikaw na nga ang nagluto, eh. You rest.”

Hinayaan niya lang si Cormac at pinagmasdan ito habang naghuhugas. Nang mabagot, tumayo siya saka naglakad-lakad sa cabin. Medyo malaki ’yon kaysa sa cabin niya. Kumpleto rin ng kagamitan.

Then her eyes fell on the bed.

Busog na busog siya kaya ang sarap matulog.

Umupo siya sa gilid ng kama saka tinanggal ang sandals na suot saka nahiga sa kama at ipinikit ang mga mata.

Hindi niya alam kung bakit komportable siyang gawin ’to.

There’s a big possibility that Cormac wasn’t really her husband but still, she’s comfortable with him. Maybe because he saved her from being hurt once.

Hindi alam ni Iris na nakatulog pala siya sa kama ni Cormac hanggang sa nagising ang diwa niya at naramdaman niyang may masuyong humahaplos sa pisngi niya.

“Don’t tease me too much, Iris… I might crumble and beg you to stay…”

What did he mean by that?

Bahagya siyang dumaing at umaktong kagigising lang saka naghikab pa at ininat ang mga braso bago minulat ang mga mata. “Cormac…a-anong oras na?”

“Past lunch.”

“Oh.” Kinusot niya ang mga mata saka bumangon. “Sorry, nakatulog ako. Hindi kasi ako nakatulog nang maayos kagabi, eh.”

“It’s okay.”

“Thanks.” She smiled at Cormac. “I feel refreshed now.”

Umangat ang kamay ni Cormac para ayusin ang nagulo niyang buhok dahil sa pagtulog saka pinakatitigan siya. “Do you want to have dinner…with me? Tonight?”

Ngumiti siya. “I’ll think about it. Baka magalit ang asawa ko kapag nalaman niya.”

“Still being loyal…”

Hindi nawala ang ngiti sa mga labi niya. “Isn’t loyalty and fidelity the real definition of marriage?”

“But he’s not here…” wika ni Cormac sa mababang boses na para bang nang-aakit. “Hindi naman niya malalaman. Hindi nga siya nagpapakita sa ’yo.”

She shrugged. “I’m still married. Pero pag-iisipan ko…” Umalis siya sa kama at inayos ang nagusot na damit. “Anyways, doon muna ako sa cabin. Baka tumawag si Racini, kailangan ko siyang makausap tungkol sa divorce na ipa-file ko.”

Cormac silently nodded and opened the door for her.

Nagpasalamat siya rito at tumakbo patungo sa cabin niya dahil mainit ang araw. Nang makapasok sa cabin, napasandal siya sa nakasarang pinto niyon habang nakatitig sa kisame.

She just threw a bait… Would he bite it?

Saying that to Cormac, it’s like telling Pietro to tell his master to call her. At wala pang pagkakataon na hindi tumawag si Racini sa kanya kapag sinabi niyang kailangan niya itong makausap.

If Cormac was Racini or if he’s friends with him, then her husband will call. Hindi man ang divorce ang pag-usapan nila pero tatawag ito para lituhin na naman siya.

But if he didn’t, then Racini was not connected to Cormac in any way and there will be no dinner between her and Cormac tonight.

Natigilan siya at bahagyang napaigtad nang tumunog ang telepono na nasa bedside table ng kama.

Nilapitan niya iyon at kalmadong iniangat ang awtomatibo ng telepono at sinagot ang tawag. “Hello? Iris Gonzaga-Racini speaking.”

Nang sumagot ang nasa kabilang linya, gumuhit ang ngiti sa mga labi niya.

He bit the bait.

Now it’s time to turn the table to her advantage.

You want to play? Then let’s play, mio marito.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 5

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.