ANNOUNCEMENT - WATTPAD ORIGINALS

Hi, Grainners!

I am grateful to have all of you here. Your love and support always inspire me.

I am very happy to share with you that ’

Territorial Men Series Book 7: Howell Banchero

’ has been selected for Wattpad Originals.

This story has a special place in my heart. Howell, Yane and Keith, they are really dear to me.

I hope you still support me with this. ♡

Love, Missgrainne

TEASER

TERRITORIAL MEN SERIES BOOK 7:

HOWELL

BANCHERO

TEASER:

Successful yet snobbish, that’s how most people describe the hottie doctor, Howell Banchero. He’s determined to continue his family’s legacy and just when he thought that everything’s according to plan, an unexpected night turns his world upside down. Can Howell fix it before things go out of hand?

---

Howell Banchero is one of the most sought after bachelors in the country. As a successful doctor and a possible heir of Banchero Medical Center, he has always made sure that he excels at what he does. Everything changes upon meeting Yane Tuazon, the younger sister of his best friend, Keith. He knows that she is off limits but he can’t seem to get her off his mind. But can Howell control himself and let Yane go? Or is she a risk he’s willing to take even if it puts his friendship with Keith in limbo?

PROLOGUE

PROLOGUE

IT’S A FORMAL engagement party in Altaraza Hotel. Sa isang bilog na lamesa ay kasama ni Howell ang mga kaibigan, pero ang isip niya ay tumatakbo sa malayo, o mas mainam na sabihing iniisip ang isang partikular na tao.

“Sino na lang ba ang single? Ah…” ani Zyron na inisa-isa silang tingnan. “Kielton, Carter… Where is Carter by the way?”

“Baka nambabae na naman.” Si Kielton ang sumagot. “Itong si Doc, single pa.”

Nag-angat siya ng tingin sa mga kabigan galing sa screen ng iPhone.

“Kailan ka mag-aasawa, Howell?” kaswal na tanong ni Zyron.

Hindi katulad sa magkakapatid na Altaraza, ang mga lalaking kaharap niya sa mga sandaling iyon ay hindi niya pa ganoon katagal na kabigan, pero ganoon pa man ay itinuturing niya nang matagal nang kakilala at pinagkakatiwalaan niya.

Sa magkakaibigan, hindi talaga mawawala ’yong mga feeling close na close sa’yo. Na kahit pribadong buhay mo ay uusisain katulad na lang nitong si Zyron.

“Can you just please spare me with that question, Fuentes? I’m tired of hearing it.”

Napasipol ito.

“Masusungit talaga ang mga doktor, ano? Pero bakit sina Clane at Dwaye, hindi naman doktor pero ang susungit din.”

“Wag mo kasing igaya si Doc sa’yo, Zy. Ang pag-aasawa, pinag-iisipan nang mabuti ’yan. Hindi ’yan parang kanin-”

Iwinasiwas ni Zyron ang kamay para patigilin ang nagsasalita.

“Sa’yo pa talaga manggagaling ang kasabihang ’yan, Kielton?”

“Why not? I’m fucking single and I know when to settle down.”

“Hindi ako maniniwala sa lahat ng sasabihin mo hangga’t hindi ka tumitigil sa pambababae!”

“Tumigil na nga kayong dalawa,” saway ni Dwaye. “O kaya umalis na lang kayo rito sa lamesa namin. Ang iingay parang mga bata.”

“Sorry na, Kuya Dwaye,” sabay na sabi pa ng dalawa na halatang nang-aasar lang.

“Focus, brute,” Drake meaningfully muttered to them.

“Oh.”

Lahat sila ay pasimpleng inilibot ang tingin sa kabuuan ng venue. The party has just started and everyone is enjoying already.

His phone vibrated. Hindi pa man din niya nababasa kung kanino galing ang mensahe ay napigil niya na ang ngiting gustong kumawal sa labi. How crazy.

From: My Baby

I just woke up. Nasa party si Kuya Keith, di ba? Ayos lang ba siya?

There was urgency in Yane’s text message. Bahagyang kumunot ang noo niya at inangat ulit ang tingin para tingnan kung saan nakatayo si Keith.

At the back of the wide closed door, Keith was there, standing straight. Nang tila maramdaman nitong may nkatingin dito ay kaagad na lumipat ang deretsong tingin sa kanya. Sumaludo ito sa kanya, matigas na nakaangat ang isang sulok ng labi. Tanging tango lang ang kanyang naging tugon.

Before he could even type a reply to Yane to tell that Keith is fine, another message popped up.

From: My Baby

Ang sama ng panaginip ko. Ayos lang ba si kuya? Tinatawagan ko siya pero hindi sumasagot. Nag-aalala ako.

He quickly typed a reply.

To: My Baby

Keith is fine. Stop worrying, baby.

Ilang segundo lang ay nag-vibrate ulit ang iPhone niya para sa isang tawag.

“Excuse me,” he muttered to his friends and he left their table.

Howell went to the hallway near the rest room because that’s the only place where he can clearly hear Yane’s voice.

“Hey.”

“Where’s Kuya Keith? Can I talk to him?” Yane’s voice was shaking.

“Baby, breathe. Keith is here, he’s fine. You can calm down now.”

“No, Howell! I can’t calm down. I… I saw him full of… b-blood.”

“Okay, pupuntahan ko siya para mapanatag ka.”

“S-Salamat.”

Isang hakbang pa lang ang nagagawa niya nang mapunta sa dereksyon niya ang maliksing mga mata ni Keith na tila ba sa dami ng taong naroon ay kaya pa rin nitong i-monitor ang bawat galaw ng mga bisita.

“Your sister wants to talk to you.”

“Tell her I’m fine,” Keith said in a flat uninterested tone.

Napabuntong-hininga siya.

“I don’t know what’s really going with the both of you, but… can you just talk to her and tell her you’re fine so she will stop worrying about you?”

Kinuha ni Keith ang iPhone niya at pinatay ang tawag. Pagkatapos ay ibinalik ito sa kanya.

“Brute, whatever is happening between you and my sister, I respect that. Just don’t fucking mess with her feelings, because if you do, I will break you.” It was like a threat, but he chose to ignore it.

Yane’s name popped on his screen again for a new message.

From: My Baby

Ayaw niya akong kausap?

Nahihirapang na-imagine niya ang nakausling labi ng dalaga, malungkot.

To: My Baby

No. He’s just busy. He’s assigned to guard the visitors.

Howell went back to their table.

Ilang sandali ang lumipas at nangyari na ang inaasahan nilang magkakaibigan.

Namatay ang ilaw, bahagyang nagkagulo ang mga bisita at nang lumiwanag ulit ay binalot ng pag-aalala ang mga panauhin lalo na ang pamilya Altaraza dahil nawawala si Clane at ang anak nitong si Cole.

The kidnapping is really happening.

“Mom, dad.” Mabilis na pinuntahan niya ang magulang na naroon din. “Are you both okay?”

“Goodness! What just happened? Let’s get out of here!” His mommy grabbed his arm together with his father.

“Sir, Madam, we will bring you to the Altaraza mansion for your safety.” One of the guards escorted his parents.

“I will stay here.”

“No, come with us, son. Delikado riyan.”

“I will be fine, mom. Go and rest.”

Wala nang nagawa ang magulang niya kundi sumunod sa guard at iwan siya.

Hinanap niya ang mga kaibigan. Bawat pamilya ay may naka-asssign na gwardiya para dalhin ang mga ito sa kanya-kanyang silid.

Ang pamilya ng mga kaibigan niya ay sa mansyon din dinala. Silang magkakaibigan at iilang bodyguard ang naiwan sa venue.

“This is very risky,” he said.

“Yes, but we can’t stop Clane.”

Sa ilang minutong paghihintay ng balita tungkol sa lokasyon ng mag-ama, hindi niya na napansin ang maraming missed calls galing kay Yane.

He became occupied thinking of the fact that Clane, Cole and Keith’s lives are in danger.

Then, Yane’s shaky voice suddenly echoed around his ears and her dreams about blood.

“Let’s go! Let’s go!” Brooke’s voice is urgent.

Nawala si Howell sa malalim na pag-iisip nang pumarada ang puting SUV sa harap nilang magkakaibigan at nagsipasukan ang mga ito.

He was always calm but Yane’s bad dreams and the way she worried for Keith bothers him for some reason.

Muli niyang kinuha ang iPhone at nakita ang maraming hindi nasagot na tawag at hindi pa nababasang mensahe.

From: My Baby

Hindi ako mapakali. Pakiramdam ko may hindi magandang mangyayari.

How’s Kuya Keith?

Are you still there? Please reply.

Where are you, guys? Can I go there? Hindi na ako makatulog. Naiisip ko ang dugo. Nakatatakot.

And there’s more text messages about Keith and how she was fucking worried.

Hindi pa siya nakapagre-reply nang mag-vibrate ulit ang iPhone niya para sa isang tawag galing kay Carter.

He showed his friends the screen before he answered it and pressed the loud speaker button.

“Hello-”

Carter groaned at the other line.

“I… I barged into your clinic. Can you fucking come here, Doc? Hindi ko makuha ’yong bala.”

“Can’t you just do it to yourself? Clane did it before.”

“Unfortunately, I’m not my brother, brute. Just fucking come here because I’m gonna die losing a lot of blood.”

“Masaya kaming malamang buhay ka, Carter,” ani Zyron na hindi niya alam kung seryoso o nang-gagago na naman.

“Stop the car.”

The car automatically stopped. Napatingin sa kanya ang mga kaibigan.

“I don’t want someone to die inside my clinic.” Howell shrugged his shoulders.

Binuksan ng isang bodyguard ang pinto at sinenyasan ang isang sasakyang nakasunod sa kanila para maisakay siya.

After a few minutes, he arrived at his clinic. It’s still dark and when he turned on the lights, everything is in a mess.

Naabutan niya si Carter na nakadausdos sa sulok, sapo ang duguang ang tiyan. Pati ang mga kamay nito ay nabahiran na rin ng pulang likidong iyon.

“Altaraza, may ilaw dito sa clinic ko baka nakalilimutan mo.”

Kumuha siya ng gloves bago lumapit dito upang i-check kung gaano kalalim ang tama ng bala ng baril.

“Do you really think I have time to turn on the lights? Ang hirap-hirap pumasok dito sa clinic mo-ahh!” daing nito nang bahagya niyang buksan ang sariwang sugat gamit ang daliri. “Putang ina, Howell. Doktor ka ba talaga? Mapanakit ka!”

Masama ang tingin nito sa kanya, napangingiwi.

Tumayo siya at kumuha ng anesthesia. Inayos na rin niya ang mga gagamitin sa pag-alis ng bala sa tagiliran ni Carter.

“Anesthesia, huh. I don’t need that.”

“Oo nga pala, manhid ka na,” sarkastikong sagot niya. “But of course, you still need this.”

Howell squatted in front of his friend before he slowly started working with Carter’s bullet in his stomach.

Napapapikit na ang kaibigan. Malalim ang tama nito na kinailangan niya pa itong alalayan pahiga sa nag-iisang hospital bed na naroon para na rin mas maliwanag.

He was always careful with his patients and even though he knows that Carter is strong and brave enough for this kind of mess, still, he can see that he’s struggling a bit. Maybe because he already lost a huge amount of blood.

At isa pa, nakikita niya na ang pagod sa mukha nito bukod pa sa mga gasgas.

“I can’t feel anything. Am I in heaven or what?”

The anesthesia he put on Carter can also make him dozy.

“You better sleep, brute. Wag mo nang panlabanan.”

“Fuck you, Banchero.”

“Thank you very much, Altaraza.”

Howell expertly removed the bullet, then he cleaned his wound before he started stitching it.

Carter is already closing eyes. Wala na itong malay.

Pagkatapos niyang linisin ang duguang tiyan at mga kamay ng kaibigan ay saka naman muling nag-vibrate ang iPhone sa kanyang bulsa.

Colton is calling…

Why the fuck does he always feel that whenever someone is calling him, it means emergency?

“Yes, brute?”

“Come here in the hospital. We are here. Hurry!”

Ang isang kamay niya ay napahilot sa sintido.

“Who’s with you?”

“I’m with Keith. Masama ang lagay ni gago. Come on, brute. Hindi ito magpapagamot sa ibang doktor kung hindi raw ikaw.”

“Fuck. Tell the nurses there to assist him. I’m leaving now.”

Iniwan niya si Carter sa clinic. Naiwan din ang isang tauhan ng mga ito roon upang magbantay. Pagkapasok niya sa sasakyan ay kaagad na umandar iyon papunta sa maliit na branch ng BMC sa lugar na iyon.

For a moment, he thought about Yane and her rights to know what is happening to her brother.

He typed a text message.

To: My Baby

Keith is in the hospital. I’m on my way there to check on him.

And just after a couple of seconds, Yane is calling him.

“H-Hello? Ano? Ano ang nangyari kay kuya?”

“May tama ng baril-”

“What?! Oh my!”

Yane started to cry on the other line.

“Hush, baby. He will be fine, okay?”

Pero nagpatuloy ito sa paghikbi. He could almost imagine her face. Oh, God. Seeing her cry is like a punishment to him.

“Promise me that you will do your best to make my brother safe. P-please…”

“Yes, I promise you that,” walang pag-aalinlangang pangako niya.

“I’m holding on to your promise, Howell,” she whispered, sobbing.

Napasandal siya sa inuupuan. Natutunaw siya sa humihikbi ngunit malambing na boses sa kabilang linya.

“Yeah, I’m not gonna break my promises to you.”

Yane responded with a sob.

“Wag ka nang umiyak, okay?”

The line was suddenly cut off. Hindi niya na nagawa pang pagtuunan iyon ng pansin nang makarating sila sa hospital.

“Doc! Doc! Nasa operating room na po ang patient.”

Nakasunod sa mabilis na lakad niya ang mga nurse papunta sa silid kung nasaan si Keith.

“Kumusta ang lagay?” tanong niya habang naglalakad. Mabilis din siyang nabigyan ng gloves ng isang nurse at sinuot niya iyon.

“Marami na po ang nawalang dugo sa pasyente. Sa dibdib po ang tama.”

Nang marating nila ang operating room ay naroon na rin ang ibang nurse at isa pang doktor na naka-duty.

“Damn. Finally, you’re here.” Colton looked worried for the first time. “That brute,” turo nito sa nakahigang si Keith na pinanlalabanan ang pagpikit ng mga mata. “Ikaw ang hinihintay!”

Howell hurriedly went to Keith.

“What the fuck is wrong with you, Tuazon?!”

But it seemed like Keith didn’t hear him. Mabigat na ang talukap ng mga mata nito na nakatingin lang sa kanya, tila gustong magsalita ngunit hindi magawa.

“Sir, sa labas po muna kayo,” narinig niyang magalang na sabi ng nurse kay Colton. Sumunod naman kaagad ang kabigan.

Nakahanda na ang lahat ng gagamitin para sa maselang pag-alis ng bala malapit sa puso ni Keith.

From the moment he saw his wound, and the blood that is coming from it, he knew that Keith’s life is in danger.

Sinubukan pa ni Keith na ibuka ang bibig na tila ba may gusto talagang sabihin sa kanya ngunit mas nangibabaw ang pamimigat ng talukap ng mga mata nito. Tuluyan na itong napapikit.

“You will be fine, brute. Rest,” he murmured.

Ilang minuto pa lang ang lumilipas pero nararamdaman na ni Howell na tagaktak na ang pawis niya sa noo.

Isang pagkakamali niya lang, alam niya sa sarili na ikapapahamak iyon ng kaibigan kaya mas dinoble niya ang pag-iingat sa pag-alis ng bala malapit sa puso nito. Pero ang hindi niya inaasahan ay…

“Doc! Doc! He’s losing it!”

When he looked at the machine where they monitor his heartbeat, it’s starting to go down!

Ilang taon na siyang nag-oopera ngunit sa mga sandaling iyon lang siya nakaramdam ng matinding pangamba.

“May tinamaan na maselang ugat na nagkokonekta sa puso niya,” ani ng isang doktor na kasama nila roon, may binabasa sa chart. “It is really impossible to survive this case, Doc.”

“Unless you don’t trust me, then you’re free to leave now.” His voice was icy.

He fucking knew it!

Alam niyang malala ang lagay ng kaibigan pero pilit niyang itinatanggi iyon sa sarili! He believes in himself and his ability to save his friend’s life. Would it be enough?

This is not about his promise to Yane. This is all about how Keith depended his life on him!

CHAPTER 1

CHAPTER ONE

ISANG ihip ng hangin lang ay hindi niya inaasahang magbabago nang ganoon lang ang kanyang buhay.

Sa isang kurap ng mga mata lang ay tila dinala siya sa lugar kung saan pa lang mag-uumpisa ang buhay na nakalaan sa kanya.

Muling umugong ang malakas na pagsabog at nagkagulo ang mga tao sa paligid. Bawat nakabibinging kalabog ay animo isang sumpang humahabol sa mga taong naroon, kung nasaan siya.

Everyone around her was panicking. They are running as fast as they could as if death is behind them.

“Takbo! Doon! Doon kayo dumaan!” Isang boses ng lalaki ang umalingawngaw.

She turned around but she bumped into someone. Napaupo siya sa sahig, wala pa ring ideya kung ano ba talaga ang nangyayari.

“Mama! Papa!” she started calling her parents who are now nowhere to be found.

Panic attacked her. Kanina lang ay mahigpit na hawak ng magulang ang kanyang kamay.

“Dito! Halika ka rito! Nasaan ang mga magulang mo?” Isang babae ang lumapit sa kanya at umagaw sa atensyon niya.

“M-Mama! Mama! P-papa!” she kept on calling them and looked around hoping to see her parents.

“Come here. We will find your mama and papa.”

The woman offered her helping hand to her. May magaang ngiti ito sa labi na sinasabing mapagkakatiwalaan niya ito.

Umalingawngaw ang malakas na pagsabog na halos bumingi sa kanya. Binalot siya ng matinding takot at mabilis na yumakap sa babaeng hindi kilala.

“We will be okay. I will help you find your parents,” the woman whispered softly.

She carried her and they ran away from that place.

MASAKIT ang ulo ni Yane nang maalimpungatan mula sa malalim na pagtulog. Kinurap-kurap niya ang mga mata upang bigyan ng laya ang sarili na magkaroon ng malinaw na paningin.

She fell asleep while reviewing for her final exam. Her sleepy eyes went to the alarm clock above the table. It’s already three in the morning. Alas sais dapat ay nasa unibersidad na siya. Hindi niya na matandaan kung anong oras ba siya nakatulog, nakayukyok ang ulo sa ibabaw ng lamesa.

Then, her eyes dropped down to the picture frame on the other side. It was her and her brother.

A smile crept on her lips.

The only thing that keeps her going to continue her studies and to be a better person is Keith.

Kung wala ito, hindi niya na alam kung makakayanan niya bang lagpasan ang lahat ng pasakit na ibinabato sa kanya ng mundo.

Marahang kinuha niya ang kuwadradong bagay na iyon at hinaplos ito. Kung bakit tila tinutusok ang dibdib niya sa mga sandaling iyon ay hindi niya alam.

It feels like everything is just a dream to her. Kung kailan siya magigising ay hindi niya pa alam. If this is really a dream, she wants to be awake and face the reality.

“K-Kuya…” she whispered longingly and her heart ached for some reason.

Parang napapasong ibinalik niya ang picture frame sa lamesa at mabilis na nagpunta sa shower room para tuluyang gisingin ang sarili.

Matapos ang ilang minutong pagbababad sa tubig at pag-iisip ay nagpasya siyang magbihis na.

She wore their university uniform-black skirt and white long sleeves polo. Tinuck-in niya iyon bago sinuot ang itim na sapatos na two inches ang taas ng takong.

Masyado pang maaga kaya naman nang lumabas siya ng kanyang silid ay wala pang tao. Nakapatay pa ang mga ilaw pero hindi ang ilaw sa kusina. Marahil ay gising na ang mga kasambahay.

Yane walked towards the kitchen and her heart was filled with happiness when she saw a familiar built of a man standing near the island counter.

“Kuya Keith!” She giggled and excitedly ran towards her brother.

“Oh-oh,” anito nang salubungin niya ng yakap mula sa likod.

“Kuya, kadarating mo lang?”

“Yeah.”

Maingat na tinapik nito ang mga braso niyang nakayapos sa baywang nito, tila ba sinasabing bumitaw na siya.

Napanguso siya at kumalas ng yakap.

“Hindi ka nagsabi na uuwi ka na pala.”

“Well…” Keith turned around to face her. “It’s a surprise,” anito tapos ay kinindatan siya at sumandal sa island counter sa likod nito.

“Hmm.” She crossed her arms above her chest. “Magtatagal ka rito?”

Her brother is working in the military. Anim na buwan ang matagal na lumilipas bago niya ulit ito makita at makasama. Minsan ay higit pa sa anim na buwan kaya sobra niya itong nami-miss.

“Depende.”

“Depende kung ano?”

He played with the glass of cold water on his hand. His eyes were playful.

“Depende kung… mabait ka.”

“Mabait naman ako, ah.”

“Yeah?”

“Yeah.” Inilapag niya ang shoulder bag sa lamesa. “Papasok na nga sana ako kaya lang nandito ka. Parang ayaw ko nang pumasok, kuya.”

“Nandito pa rin ako hanggang sa pagbalik mo. Kaya… pumasok ka. Ihahatid kita.”

Ang sanang malapad na ngiti ay nauwi sa pag-usli ng kanyang labi. Pinigil niya ang matinding kasiyahang bumalot sa kanya nang kay aga-aga.

“Sure! Ipakikilala kita sa mga kaklase ko. Ay, wag na pala.” Mabilis na nagbago ang isip niya. “Baka kulitin lang ako ng mga ’yon tungkol sa’yo.”

Umirap siya sa hangin. Iba pa naman ang dating ng kapatid niya sa mga babae.

“Wala rin naman akong balak makipagkilala sa mga kaklase mo, Yane.”

Nanliit ang mga mata niya. Hindi niya mawari, may kasintahan na ba ito?

“Uh, kuya. May girlfriend ka na ba?”

Ibinaba nito ang baso sa gilid. His tired eyes simply scanned her from head to toe. Then, his brows furrowed when his eyes went back to her button down long sleeve polo.

“Ganyan talaga ’yan?”

Ibinaba niya ang tingin sa butones na nakabukas pababa sa ibabaw ng dibdib. Hindi naman iyon malaswa at gano’n din naman ang sa mga kaklase niya.

“Ganito talaga ’to.” Inayos niya pa ang butones. “Huling palit na namin ito ng uniform ngayong taon. Sa susunod na buwan ay mag-o-OJT na ako, kuya. Di ba may kaibigan kang may-ari ng hotel?”

“Your top is disturbing. Ibutones mo ’yan hanggang sa leeg,” imbes ay utos nito sa kanya.

Itinuro pa nito ang bandang dibdib niya na para bang krimen ang hindi niya pagbubutones. Napailing-iling pa ito.

“Gano’n?” Muli niyang pinasadahan ang damit at mabait na sumunod lang sa utos ng kapatid. “Okay na, kuya?”

“That’s much better.” He sighed, relieved. “Anyway, yes, I have a friend who can help you with your OJT. Sabihin mo lang sa akin kung kailan at saan mo gustong ma-assign.”

“Yes!” She giggled.

“Good morning, sir… and Yane,” bati ng isang kasambahay na pumasok sa kusina. “Ano po ang gusto niyong almusal?”

“What do you want?” Keith asked her, instead.

“Bacon and garlic rice.”

“Bacon and garlic rice. And, coffee,” anito sa kasambahay na magalang na tumango at nag-umpisa nang maghanda ng almusal.

“I’ll be back,” paalam ng kapatid at umalis na sa kusina.

“Manang, alam niyo po bang darating si kuya ngayon?”

“Ah, oo. Sinabi sa amin kahapon ng mommy niyo.”

“Gano’n?” Malungkot na umupo siya sa isa sa mga bakanteng upuan doon. “Hindi naman sa’kin sinabi ni mommy.”

“Baka gusto ka lang niyang sorpresahin.”

“Manang naman. Pati ba naman ikaw naniniwalang gusto akong sorpresahin ni mommy?”

“Malay natin? Nagbabago naman ang tao pagdating ng araw, Yane.”

“Ewan ko po, manang.”

“Basta, mag-aral ka nang mabuti para matuwa ang mommy mo sa’yo.”

“Ginagawa ko naman ang lahat para matuwa siya pero hindi pa rin sapat. Hay.” Napabuntong-hininga siya.

“Pagpasensyahan mo na ang mommy mo, Yane. Alam mo namang may pinagdaraanan.”

“Pero ang tagal nang nangyari ’yon…”

Naputol ang sasabihin niya nang marinig mula sa pangalawang palapag ang boses ng kanyang ina.

Mabilis siyang tumalima at tinakbo ang silid ng mommy niya. Nakabukas ang pinto at naabutan niyang nagwawala ang mommy niya. Ang Kuya Keith niya naman ay tahimik na nakatayo lang do’n, pinanonood ang ina.

“Sa’yo, sa inyo, ayos lang ang nangyari, Keith! Pero sa akin? Hindi!” May hinanakit sa boses ng mommy niya.

She’s still wearing her black silk robe, her hair is messy and she looks like she drunk all night. Again.

“You need to rest, mom.” Kalmado ang kapatid niya. “Please?”

Nanghihinang napaupo ang mommy niya sa kama. Gulu-gulo ang kwarto nito at may mga basag na bote ng alak sa sahig.

“I gave my all to your father, Keith. Pero ano ang isinukli niya sa akin?!”

Napakurap siya. Nag-iinit ang magkabilang sulok ng kanyang mga mata dahil ramdam na ramdam niya ang paghihirap ng ina.

Tuluyan nang lumapit ang kapatid sa mommy nila. Naupo ito sa gilid.

She was outside, secretly looking at them, and it made her feel like she does not belong to be with them. Na dapat ay manatili siya kung nasaan lang siya nakatayo at huwag nang makisali pa.

“Sana ay huwag kang tumulad sa daddy mo, Keith. Na babalewalain ang babaeng totoong nagmamahal sa kanya, iiwan at aalis nang walang paalam.”

Marahan lang na tumango si Keith, kasing rahan ng paghagod nito sa likod ng mommy nila, inaalo.

Ilang buwan nang hindi umuuwi ang daddy niya. Wala silang balita kung nasaan ito o ano na ang nangyari.

Ngunit, isang mensahe ang natanggap niya nung nakaraang linggo lang. Mensaheng naglalaman ng larawan ng ama na may kasamang babae na di hamak na mas bata sa mommy niya.

Ang nagpapahirap sa kanya sa mga araw na dumaraan ay ang katotohanang mas pinili niyang ilihim ang bagay na iyon sa kanyang mommy. Kung tama ba ang ginagawa niya ay hindi niya alam. Pero alam niyang mas masasaktan nang labis ang ina kung malalaman nito ang totoo.

“Baka nga may iba nang kinakasama ang daddy mo. Mas masakit ’yon.”

Napasandal siya sa pader at napapikit. Iyon ang iniiwasan niya, ang sabihin dito ang totoo.

“Magpahinga ka na, mom. Babalik ulit ako rito. Ihahatid ko lang si Yane.”

“Isa pa ’yang batang ’yan! Palalayasin ko na ’yan dito sa bahay!”

Nakagat niya ang loob ng pisngi nang maramdaman ang kirot sa puso dahil sa narinig.

“Don’t say that-”

“Salot ang batang ’yan sa buhay ko!”

Bago pa siya makarinig ulit ng masasakit na salita ay tumakbo na siya palayo sa silid na iyon.

Hindi na siya nakapag-almusal at nagmamadaling lumabas ng bahay.

Lakad-takbo ang ginawa niya hanggang sa makalabas sa gate ng subdivision kung saan sila nakatira.

“Good morning, Miss Yane,” bati ng gwardiya pero hindi niya na pinansin.

Everyday was like that since their father left them. Mainit palagi ang ulo ng mommy niya at siya ang napagbubuntunan, kung hindi ay ang mga kasambahay.

Naging malupit ang mommy niya sa kanya. Minsan nga ay sa labas na siya natutulog bilang parusa sa kasalanang hindi naman siya ang gumawa.

Their family isn’t perfect and she’s starting to hate it.

“Yane!”

Bago pa siya hintuan ng taxi na pinara ay malakas na busina ang narinig niya galing sa likod. Nang tingnan niya ay ang sasakyan ng kapatid.

“Come on. Get it.”

Sumilip ito mula sa nakabukas na tinted na bintana. Problemado ang mukha nito.

Kung magmamatigas siya, mas lalo lang mamomoblema ang kuya niya kaya napilitan saying pumasok sa sasakyan. Sa front passenger’s seat siya naupo.

“Seat belt,” Keith said coldly and waited for her to buckle up before he started driving.

“Galit siya sa’kin.” Mababa ang boses niya, may hinanakit.

“Kailangan natin siyang intindihin. I saw you there and I know you heard what she said about you. I did not expect that she would say those hurtful words to you. Pagpasensyahan mo na, Yane.”

“Kuya, aalis na lang ako. Magdo-dorm na lang ako,” aniya. Kahit siya ay hindi inaasahang masasabi ’yon.

Sinulyapan lang siya ng kapatid. Halatang hindi gusto ang ideya niya. Wala naman kasi itong alam tungkol sa pinagdaraanan niya. Ilang buwan bago ito nadestino sa malayong probinsya ay nauna nang umalis ang daddy niya.

Habang wala ang dalawang lalaking mahalaga sa kanya, doon niya naranasan ang kalupitan ng mommy niya. Kaya tuwang-tuwa siya nang dumating ang kapatid dahil alam niyang may magtatanggol na sa kanya.

“Dorm? I don’t think it’s a good idea. You’re still a baby. Seventeen.”

“Kaya ko naman. Ang mga kaklase kong malalayo ang bahay, nagdo-dorm.”

“Look, sweetheart, are you aware that mom needs us?”

“Hindi niya ako kailangan. Pinalalayas niya nga ako.” Napanguso siya at tumingin sa labas ng bintana.

Sa totoo lang ay ayaw niyang magsumbong sa kapatid. Kaya lang ay kung malalaman nito ang pagmamalupit sa kanya ng mommy nila, baka magbago ang isip nito at payagan na siyang mag-dorm.

“Salot daw ako sa buhay niya.”

“No, you’re not.”

“Kung alam mo lang, kuya.”

Bumagal ang takbo ng sasakyan nang papalapit na sa stop light. Doon ay nagkaroon ang kapatid ng pagkakatong ibigay ang buong atensyon sa kanya.

He shifted his seating position and cocked his head on the side. May pagod sa mga mata nito ngunit nangingibabaw pa rin ang taglay na kagwapuhan.

“Tell me what happened while I was away from home. Don’t you dare lie to me, Yane.”

Napakurap siya. Pilit niyang itinutulak ang sarili na magsumbong na sa kapatid, kaya lang ay tila may pumipigil sa kanya.

Hanggang sa mag-vibrate ang iPhone nitong nasa dashboard at mag-green ang ilaw sa kalsada, tanda na aandar na ulit ang sasakyan nila.

“Can you answer it for me?”

“U-Uh, okay.”

Kinuha niya ang iPhone at nakitang may tumatawag.

Banchero is calling…

“Who’s calling?”

“Banchero.”

“Answer it. Set it in loud speaker.”

Sinagot niya ang tawag at pinindot ang loud speaker.

“Hey, brute, heard you’re home.” It was a sexy baritone from the other line.

“Yeah, what’s up?”

“Fine. How ‘bout at D’ Club tonight?”

“Okay. I’ll be there.”

“May ipakikilala ako sa’yo, Keith.” Isa pang boses iyon ng lalaki.

“Not interested, Carter.”

“Come on. Anim na buwan ka sa trabaho. Hindi ka ba natigang?”

“Tang ina mo, Altaraza. Watch your words. I’m with my sister.”

Napangiwi siya sa naririnig na lenggwahe. Kasabay niyon ay may sumipol sa kabilang linya.

“Sister? Baka babae mo kamo, gago.”

“Cut the line,” utos sa kanya ng kapatid at mabait na sinunod niya naman.

Ibinalik niya ang iPhone sa dashboard at curious na nagtanong.

“Kuya, what’s tigang?”

Keith’s eyes widened a bit at her question.

“Just ignore it, Yane.”

“Ano nga?” pilit niya pa.

“No.”

Napairap na lang siya sa pagdadamot nito sa sagot.

“Siguro bastos ang ibig sabihin niyon.”

“Yes.”

“Sabi na! Mabuti pa ’yong Howell, seryoso ang boses. Hindi bastos katulad nung… sino nga ulit kuya ’yong nagsabi ng tigang? Altaraza?”

Napabuntong-hininga na lang ito at tumango.

“Magpupunta ka sa D’ Club mamayang gabi?”

“Yes.”

“Sama ako.”

“Hindi ka pwede ro’n.”

“Hindi naman ako mukhang seventeen!”

Sa kagustuhan niyang makatakas sa mommy niya ay ipipilit niya na lang ang sarili na sumama sa Kuya Keith niya kahit na hindi naman siya mahilig sa party at alak.

“Please, sweetheart, don’t be too hardheaded.”

“Sige na, kuya, kahit ngayong gabi lang. Please?”

Nagpa-cute na siya at nagpapaawa ang mga mata. She even held his veiny arm to convince him more.

“Kasama naman kita kaya ayos lang ’yon. At hindi ako magsusuot ng sexy na damit.”

“And who told you that I would let you wear sexy clothes?” mainit ang ulo na tanong nito.

“Kaya nga hindi ako magsusuot kasi ayaw mo ng mga gano’ng damit.”

Ang swerte talaga ng magiging kasintahan ng kapatid niya. He’s very protective. At marami pang magagandang katangian ang meron ito na talagang kahit siya ay hangang-hanga.

Kung pwede nga lang na pumili ng lalaking mamahalin at makakasama niya habang buhay, ang klase ni Keith ang pinakauna sa kanyang listahan.

He has everything that a woman could ask for in a man.

Unluckily, she’s the kind of woman who chose to stop asking for what she wants in a man because she knew that life and her situation wouldn’t let her.

Maybe, this is really the life that is destined to her. A kind of life that she needs to deal with and to live with, even if it’s against her will.

CHAPTER 2

CHAPTER TWO

NAGHINTAY pa sila na makatulog ang mommy nila bago tuluyang magpunta sa D’ Club. Nagbilin lang si Keith sa mga kasambahay na kung sakaling magising ang ina at magwala ay tawagan ito para makauwi sila.

Yane’s eyes roamed around the club. Malikot ang mga ilaw at pati na rin ang mga nagsasayaw sa gitnang bahagi ng club, sa harap ng DJ. It’s Friday night and it’s already crowded.

“Let’s go to the second floor.”

Sumunod siya sa kapatid papunta sa hagdan na sa tingin niya ay mga VIP room at naroon ang mga kaibigan nito.

She’s wearing a baby blue cotton long sleeve and a high waist skinny jeans, she paired it with white sneakers. It was her normal outfit during wash day. Hinayaan niyang nakalugay ang mahaba at natural na kulay itim na buhok. Her full bangs is perfectly fit with her heart shape face.

The moment her brother opened the door was the same moment that all eyes went on them from the people inside.

“Brute!” someone called his brother with that cool endearment.

Tatlong lalaki ang naroon. Hindi pamilyar sa kanya ang mga ito, lalo at unang beses niyang makilala ang mga kaibigan ng kanyang Kuya Keith.

Her brother is the type of person who always chooses to keep things and his friends privately. Hindi pala-kwento at masyadong madamot sa mga impormasyon pa-tungkol sa mga kaibigan lalo na sa trabaho.

“I thought it’s a boys night out?”

Umangat ang isang kilay niya sa sinabi ng isang lalaki kahit halata namang biro lang iyon.

“Brute, kung hindi ka komportableng kasama ko ang kapatid ko, pwede ka namang umalis,” sagot ng kuya niya na hinawakan siya sa siko at dinala sa isang upuang nakabukod. Sa mini bar.

“Hindi mo man lang ba kami ipakikilala?”

Nilingon ng kuya niya ang lalaki.

“Hindi sa’yo, Altaraza.”

Altaraza? Maybe, that’s Carter? A little fact that she knows about her brother is he’s close to the Altarazas. That family name is known in the business world. A hotelier.

Nilingon niya rin kung nasaan ang mga ito. Pinalilibutan ng mga ito ang salaming bilog na lamesa at may mga alak sa ibabaw nito.

Inisa-isa niya ng tingin ang mga lalaki, ipina-pamilyar ang sarili sa mukha ng mga ito. Kung kasama niya ang mga kaklase, baka kanina pa naghagikhikan ang mga ito dahil talagang magagandang lalaki ang mga kaibigan ng Kuya Keith niya.

Then, her eyes stopped on the third man. Lihim siyang napalunok nang hindi niya inaasahang magtatama ang kanilang mga mata. The dim lights around him made his eyes looks darker and she noticed that he was clenching his jaw a bit.

Lumikot ang mga mata niya at nakaramdam siya ng pagka-ilang sa ilang segundong titigang iyon sa lalaking hindi pa niya nakikilala.

“Here, drink this.”

Napukaw ang kanyang atensyon nang alayan siya ng kapatid ng isang baso ng iced tea.

“Hindi ka pwedeng uminom ng alak,” anito na para bang hindi pa nito ilang beses sinabi iyon sa kanya kanina.

“Pwede akong lumabas?”

“Hindi.”

“Hindi ako pwedeng sumayaw?”

Kumunot na ang noo nito. Yane force a cute smile.

“Joke lang. Dito lang ako, kuya. Punta ka na ro’n, oh, sa mga kaibigan mo.”

Ilan sandali pa siyang tinitigan ng Kuya Keith niya bago siya nito tuluyang iniwan mag-isa sa mini bar.

“Hindi mo talaga kami ipakikilala sa kapatid mo, Keith?” narinig niyang reklamo ni Carter.

“You know, Altaraza, Keith doesn’t trust you when it comes to women.”

“At anong akala mo, Dwaye? Popormahan ko ang kapatid ni Keith? Ayoko ng giyera.”

“Buti naman kung gano’n. Dahil hindi ako mangingiming huwag gumawa ng giyera pagdating sa kapatid ko, Altaraza.”

May halong banta ang boses ng Kuya Keith niya pero kahit pa gano’n ay lihim siyang napangiti. She’s very lucky to have a brother like him.

“I’ll get some drinks.”

She almost jumped on her seat when she heard that familiar sexy baritone.

“One bucket of beer for me, Doc. Please,” Carter whistled playfully.

Hindi siya mapakali sa ideyang lalapit sa gawi niya ang lalaking nakatitigan niya kanina. Sa gilid ng kanyang mga mata ay nahahagip niya ito na naglalakad papunta sa kanya!

Wala sa sariling napainom siya ng iced tea. Hindi naman mainit pero bigla siyang pinagpawisan! Knowing that he would come near her made her feel suffocated already. His presence excited her but at the same time, it made her uncomfortable. This is so weird!

Dumaan sa likod niya ang lalaki at naamoy niya kaagad ang pabango nitong hindi masakit sa ilong. It’s the kind of scent that she would never get tired of smelling.

Umikot ito sa mini bar at ngayon ay nasa harap niya na. Kumukuha ito ng alak at ilalapag sa island counter.

She can’t get her eyes off of him. Kahit ang pagbukas nito ng bote ay hindi nakaligtas sa kanyang mga mata. He has veiny arms down to the back of his hands and for some reason, she finds it sexy and very attractive.

He’s mestizo. Halata ring suplado dahil hindi man lang siya nito sinusulyapan kahit na magkatapat lang sila.

“Carter said he likes beer.” Those words escaped her lips before she could even realize it.

Did she just start a conversation with him?

“I know.”

“Cranberry juice is perfect for vodka,” she murmured while watching him mix his drinks with cranberry.

“You think so?”

“Yes.”

“Have you tried it before?”

“Opo.”

His brows shot up. Nakatingin ito sa ginagawa kaya malaya niya itong napagmamasdan. Makapal ang mga pilik mata nitong bagay sa tangos ng ilong.

Hindi sa lahat ng pagkakataon ay nakakikita siya ng lalaking matatawag na guwapo talaga bukod sa Kuya Keith niya. And this man in front of her is the epitome of a real handsome. It’s just that he seems so snobbish.

She was told by many that her beauty makes women envious. Ang uri ng mukhang pinapangarap ng mga babae na maging mga lalaki. Kaya hindi na rin nakapagtatakang ligawin siya at pansinin kahit saan man siya magpunta. Binabalikan talaga siya ng lingon, mapa-babae o lalaki man.

Pero sa mga sandaling iyon, pakiramdam niya ay hindi sapat ang taglay niyang ganda para mapansin ng lalaking kaharap. He made her feel like she’s not that very attractive to deserve even a glance from him.

“Opo, huh,” he murmured with a smirk.

Then, he licked his lower lip, making it a bit swollen and reddish. The sight distracted her.

“I mean, s-sa school po. Pinag-aralan namin.”

“Okay,” he muttered and it felt like he just ended their conversation just like that.

“U-Uh, mmm. Ano ang pangalan mo?” Itinago niya ang hiya sa sariling tanong.

Kung bakit kahit hindi siya nito tinatapunan ng tingin ay gusto niya pa rin itong kausapin. He’s obviously uninterested in talking to her.

“Howell.”

“I’m Yane.” Magiliw na inilahad niya ang kamay.

Howell glanced at her hand before his eyes went to his friends. Nang sundan niya ng tingin ay mabilis niyang ibinaba ang kamay nang makita ang Kuya Keith niya na papunta sa gawi nila.

“Banchero, stop hitting with my sister.”

Napangiwi siya sa boses ng kapatid. May pagbabanta ito.

“Kuya, hindi. Hindi naman,” depensa niya. At talagang hindi naman totoo ang paratang ng kuya niya sa kaibigan nito.

She heard Howell sigh.

“I’m not, Tuazon.” Then he looked at her brother with his poker face. “Alam mo ang tipo ko sa mga babae at hindi kasali ro’n ang mga bata. No, never with your sister, Keith.”

Before Howell left them, he patted her brother’s shoulder.

Bata? Siya? She’s already a teenager and not a kid!

Masama ang loob na sinundan ng mata niya si Howell. Lihim niyang hiniling na bigla itong humarap sa kanya para lang mairapan at ipakitang hindi niya gusto ang pagtawag nito sa kanya ng ‘bata’. Kaya lang ay nakabalik ang binata sa lamesa ng mga kaibigan nito na hindi man lang sumusulyap sa gawi niya.

“Ano ang sinabi niya sa’yo?” usisa ng kuya niya.

Sumimsim si Yane sa iced tea. Masama talaga ang loob na tinawag siyang bata.

“Masungit siya at suplado. He’s not hitting on me, kuya.”

“Dapat lang.”

Sinulyapan niya ang kapatid na nasa harap niya na. Kumukuha ito ng sariling alak.

“Doctor siya?”

Her brother narrowed his eyes. May pagduruda.

“Why are you asking that?”

“I like doctors,” she beamed.

She could still remember how she hated doctors when she was a kid, until one day, everything changed.

Sadya talagang may mga bagay sa mundo na nangyayari sa buhay ng isang tao na magpapabago sa pananaw natin. Masama o mabuting pangyayari man ’yon, mag-iiwan at mag-iiwan ’yon ng marka sa ating puso’t isipan na dadalhin natin sa bawat araw na darating.

“He’s a doctor. They own the Banchero Medical Center.”

Yane is in awe. She shifted her sitting position, unaware that her brother noticed that their topic got her interest.

“Matagal nang namamayagpag ang hospital nila at kinilala bilang isa sa may mga pinakamagagaling na doktor sa buong Asya. Sa kanila pala ang BMC.”

“Yeah.”

“Kaya lang ang layo niya sa lokasyon ng trabaho mo, kuya. Hindi ka niya matutulungan kapag nabaril ka ulit.”

“We have a medical team in our site. Besides, I can remove the bullet from my body if ever something bad happened again.”

“Hindi ka na ulit mababaril!” maagap na bawi niya at kinilabutan nang mabillis na mailarawan sa isip ang itsura ng kapatid na nahihirapan, duguan at may tama ng baril!

His job is very risky that no matter how many times she discouraged him to find another job, her brother won’t listen to her. His love for serving the country and the people is enough for him to stay and risk his precious life.

Minsan nang minalas ang kapatid sa bakbakan laban sa mga terorista noon. Tatlong tama ng baril ang natamo ngunit hindi nagpatinag.

Ayaw niya na sanang alalahanin pa ang pangyayaring iyon sa buhay nila kaya lang ay hindi niya maiwasan. Wala pa man ay bumabalik na ang labis niyang pag-aalala para sa kaligtasan ng nakatatandang kapatid.

“Kuya, ayokong mawala ka. Wag ka na lang bumalik sa trabaho mo,” aniya sabay hawak sa kamay nito na dahilan kung bakit nito inihinto ang ginagawa.

Matapos magbalik-tanaw ay heto na naman siya at pinipigilan ang kapatid sa isang bagay na alam niyang hindi nito isusuko nang gano’n lang kadali lalo at labis din ang natamong paghihirap nito bago makapsok sa militar.

“Hindi ako mawawala, Yane. Forget about my job and just focus on your iced tea,” he said and winked at her. Hindi nito sineryoso ang topic nila.

Nakausli ang ngusong binitiwan niya ang kamay ng kapatid.

“Kapag nag-boyfriend ako, ayoko ng katulad mo…”

Nag-angat ito ng tingin sa kanya at mayabang na iginilid ang ulo, naghihintay ng susunod niyang sasabihin.

“… ng katulad ng sa’yo ang trabaho. Gusto ko palagi ko siyang kasama. Gusto ko kapag kailangan ko siya, nandiyan lang siya para sa akin.”

“Ano pa ang gusto mo?”

“Hmm…” Pinaglaruan niya ang straw sa baso. “I want someone who has time to spend with me. Naniniwala ako na maiksi lang ang buhay kaya dapat ilaan natin iyon sa mga taong mahal natin at nagmamahal sa’tin.”

Nagpatuloy ito sa ginagawa na kahit alam niyang tapos na ay hindi pa rin tumitigil. Pero alam niyang nakikinig ito sa kanya.

“Ayokong dumating ang araw na magsisisi ako dahil hindi ko nagawa ang mga bagay na gusto ko noong may pagkakataon pa ako.”

“That’s right. Don’t waste time and be free to do whatever you want.”

“How about you, kuya?”

“What ’bout me, Yane?”

“What is your ideal woman?”

“His ideal woman? Just someone that is real good to warm his bed,” Carter interrupted.

“Oh, shut up, brute.” Her bother shook his head. “Stay here, okay?” bilin ng kapatid niya sa kanya at hinatak si Carter palayo.

“Hindi pa ako nakapagpapakilala sa kapatid mo, Keith!” pahabol pa nito pero hindi na nakapalag sa Kuya Keith niya.

Hindi na napansin ni Yane kung ilang minuto o oras na ba siyang naroon. Basta ang alam niya ay nagsialisan na sina Carter at Dwaye, but Howell stayed.

She started to feel bored kaya naman naglakas loob na siyang lapitan ang kapatid kahit pa hindi siya komportable sa presensya ni Howell.

“Ahm, kuya…”

Nakatayo siya sa bandang likuran ng inuupuan ng kuya niya. Nag-angat ito ng tingin sa kanya.

“Bored?”

Yane nodded her head a bit.

“Can I go outside? Hindi ako sasayaw,” depensa niya kaagad nang akmang magpo-protesta ito. “I will just look around.”

“Okay. Tawagan mo ako kaagad kapag may nangulit sa’yo.”

Pinigil ang ang masayang ngiti sa pagpayag nito.

“Sige, kuya!”

Lumabas siya sa may VIP room nang hindi na nililingon ang mga ito. The loud music filled her ears the moment she closed the door.

Hindi na napigilan ni Yane ang mapaindak sa tugtugin habang pinanonood mula sa taas ang mga sumasayaw. Malikot ang ilaw na lalo lamang nagpapa-agresibo sa paligid.

It was her first time to go in a club but she’s not ignorant to know what’s happening inside. D’ Club was named as the celebrities’ favorite club. This branch in Makati City is exclusive. Only the members and those people who can afford the expenses here can enter.

“Wanna dance?” A stranger suddenly appeared beside her.

“Uh, no, thanks.”

Umatras siya nang mas lalo itong lumapit.

“How ’bout a drink?”

“No, thank you.”

Sinubukan niya pa ring maging magalang kahit na hindi niya gusto ang paglapit ng lalaki na feeling yata ay party goer talaga siya na cool lang sa kanya ang ganitong klase ng approach. Naaalibadbaran siya sa totoo lang.

“Ano ba ang gusto mo?” Naging pilyo ang ngisi nito.

Ikinunot niya lang ang noo.

“How ’bout in my pad? Are you up?”

“In your pad? Ano naman ang gagawin ko ro’n?”

“Oh, come on, just say yes.”

“No.” Mas lalo siyang naguluhan at naiirita na rin. “Ni hindi nga kita kilala. Bakit naman ako sasama sa’yo?”

“Don’t play hard to get, miss. Come with me. Let’s have fun tonight.” He even offered his hand in a gentle way but the way he smiles, it’s fucking creepy.

“Mas makabubuti sa’yong umalis na bago ko pa tawagin ang kapatid ko. ’Yang ngiti mo, mauuwi sa ngiwi ’yan.”

Inilibot nito ang tingin at nang matantong wala naman siyang ibang kasama ay sapilitan nitong kinuha ang kamay niya.

Yane gasped and tried to pulled her hand but he was too determined to bring her with him!

“Help! Help!” histerikal na sigaw niya na kinakain lang ng malakas na tugtog. “Bitawan mo ako! Hayop ka! Bitaw!”

She even punched him in the chest and in the head but the asshole didn’t mind it!

“Yane!” A familiar voice made her stop from whining around.

Nang lingunin niya ang pinanggalingan nila ay nakita niya si Howell na madilim ang mukha at mabilis silang nahabol.

“Tarantado ka!” Hinablot nito ang kwelyo ng damit ng lalaki kaya napahinto ito.

Kinuha niya ang pagkakataong ’yon para makawala sa pagkakahawak nito sa kanya.

Before the man could even react, Howell already gave him a hard punch in the jaw. Halos mapasubsob ang lalaking halatang nakainom na. Hindi pa nakababawi ay nahablot na naman ni Howell ang kwelyo ng damit nito para suntukin ulit sa mukha.

The man spat blood. Iisa pa sana si Howell kaya lang ay napigil niya ito sa braso.

“E-Enough.” Her voice was shaking.

She could feel that his body tensed. His hard muscles on his arms are tightened and the vein is uncontrollably protruding. And the way he glared at the man, it feels like he wanted to hurt him more until he gets unconscious.

And when Howell tilted his head and closed his eyes, she knew that he was trying to make himself calm.

Dumating ang bouncer at mabilis na binuhat ang lalaki.

“Pasensya na sir, ma’am. Kami na po ang bahala rito,” anito pagkatapos ay umalis.

Maingay pa rin sa paligid pero pakiramdam niya ay binalot sila ng katahimikan. Nang makaramdam siya ng kaunting kapanatagan ay dahan-dahang binitawan niya ang isang braso ni Howell na nayakap niya.

“Nasaktan ka ba?” marahang tanong nito. Nagbaba ito ng tingin sa kanya.

He’s tall that even if she stands five and seven inches, the level of her head is only on his shoulder.

“H-Hindi naman. N-Natakot lang ako sa kanya.”

Napabuntong-hininga ito.

“Sana kasi hindi ka na lumabas.”

“Kasalanan ko pa?”

“Hindi.” Umiling ito nang makitang aatakihin niya ng pagtataray. “Come on, I will drive you home.”

“Bakit? Nasaan si kuya?”

“Nauna nang umuwi.”

“Iniwan niya ako?” Hindi siya makapaniwala!

“He didn’t mean that. He received an emergency call. Your mother was looking for him.”

“Si mommy…”

“Yeah, let’s go.”

Howell held her elbow carefully and guided her to the back door. Binitawan lang nito ang siko niya nang makatapat sa sasakyan nito. He even opened a passenger door for her and she muttered a thank you.

Malalim na ang gabi at tahimik din sa loob ng mamahalin nitong sasakyan.

Ilang minuto pa lang silang nasa daan nang mag-vibrate ang iPhone ni Howell na nasa pagitan ng inuupuan nila. Nang tingnan niya ay ang Kuya Keith niya ang tumatawag!

Tuazon is calling…

“Si kuya.”

Sumulyap lang ito sa iPhone. “Answer it.”

Komportableng kinuha niya ang iPhone at sinagot ang tawag.

“Kuya-”

“Brute.”

Halos magsabay sila ng kapatid sa pagsasalita at um-echo iyon sa buong sasakyan dahil connected ang tawag sa speaker na may mahinang tugtog kanina. Howell can hear them.

“It’s me, Yane. How is mommy?”

“Oh, she’s… at it again, Yane.”

“We are on our way home, kuya.”

“No, I mean, don’t go home yet.”

“H-Huh?”

“Mom is in a bad mood and she’s so fucking drunk. Ayokong madamay ka at marinig ang mga sasabihin niya, Yane. Can I talk to Howell?”

“Okay,” malungkot na sabi niya at hinayaang mag-usap ang dalawa.

“Yes, Tuazon?”

“I have a little favor, brute. Can you bring my sister to a safe place to stay for tonight?”

Howell’s brows furrowed a bit.

“I will just pick her up tomorrow morning,” her brother added.

“Okay.”

“Thanks, man. I rarely trust people, but I trust you to take care of my sister.” Then the line was cut off.

Hindi man lang nabigyan ng pagkakataong makapagsalita ang kasama niya at kung hindi pinatay ang tawag kaagad, ano naman kaya ang sasabihin nito? Nakaiintriga, lalo at bihirang bihira magtiwala ang Kuya Keith niya.

Well, they are friends after all, but, would it be enough to give someone your trust? Maybe, yes.

Howell took a u-turn and she had no idea where they will be going.

CHAPTER 3

CHAPTER THREE

YANE is in awe when Howell brought her to the penthouse of Banchero Medical Center.

Iginala niya ang mga mata sa malapad na salaming dingding at nakita sa labas ang matatayog na gusali sa kabuuan ng Makati.

“Have a seat.”

Namamangha pa ring naupo siya sa mahabang sofa. The black leather sofa makes the whole living area looks very manly.

Nang muli niyang ibalik ang atensyon sa binata ay naabutan niya ito sa island counter ng kusina na seryosong nagsasalin ng malamig na tubig sa dalawang baso.

Howell looked at her direction behind his thick eyelashes. Mabilis niyang ibinaling sa salaming dingding ang kanyang tingin, hindi malaman kung bakit nakararamdam siya ng kaba sa tuwing tinitingnan siya ng binata.

Siguro ay masyado lang talaga itong seryoso makatingin at hindi rin naman siya sanay sa presensya nito. There’s something in his eyes that makes her feel uncomfortable. His stares make her sweat.

“Dito ako matutulog?” usal niya nang bumalik ito sa kanya at inilapag ang baso ng tubig sa babasaging lamesa sa gitna nila.

Howell’s eyes went to the right side of the penthouse. Sa ginawa nito ay nadepina ang marahas na hugis ng pangang ibinagay sa tangos ng ilong.

“You can sleep there,” anito at ibinalik ang atensyon sa kanya.

Uminit ang pisngi niya nang maabutan siya nitong nakatitig dito at hindi sa nakasaradong pinto sa kanang bahagi na siyang tinutukoy nitong tutulugan niya ngayong gabi.

“U-Uh…” She chuckled nervously.

Hindi niya balak na uminom ng tubig ngunit sa nararamdamang hiya ay napainom siya nang wala sa oras. Halos pangalahatian niya pa ang tubig sa baso!

Yane blushed when she saw Howell shot up his eyebrows while watching her drinking that damn cold water nervously.

“Don’t be scared, kid. I won’t bite you,” he said that with a hint of sarcasm.

Kid? She’s a teenager! Gustung-gusto niyang ipagtanggol ang sarili at sabihin ditong hindi na siya bata! Kaya lang ay bakit pa? Kung ang Kuya Keith niya nga ay bata pa rin ang tingin sa kanya.

“I’m not scared. I know I am safe here. Hindi naman siguro ako ipagkakatiwala ni kuya sa’yo kung alam niyang may hindi ka magandang gagawin sa’kin?”

Napainom ito sa tubig. Sa paglunok ay napansin niya ang paggalaw ng Adam’s apple nito.

“Right.” Then he put the empty glass above the table.

“So…”

“You better sleep, kid.”

Howell motioned her to the room, as if stopping her from saying anything.

Ngunit nagsalubong ang kanyang kilay sa tawag nito sa kanya.

“Kid? I’m turning eighteen in the next few months. Stop calling me kid, because I’m not anymore.”

Bored lang siyang tiningnan ni Howell dahilan para ipagtanggol niya ulit ang sarili dahil lang sa simpleng tawag nito sa kanya.

“Look, Kuya Howell, not because you are older than me it doesn’t mean you can call me like that. Okay? You can call me by my name.”

His thick eyebrows shot up again, but this time is in an amused way.

“Then, stop calling me kuya.”

Halos makita niya ang pag-ismid nito, tila may disgusto sa sinabi.

“Ano ang itatawag ko sa’yo? Doc?”

“Just call me by my name and I will call you with yours.”

“Okay, deal.” Then she shrugged her shoulder. “Kuya Howell sounds good though.”

Howell hissed at that, and she finds it funny.

“Bakit ayaw mo?” medyo natatawa niyang tanong. Natutuwa siya sa nakikitang bahagyang iritasyon sa mukha nito.

“Howell will do.”

“Or Doc Howell?”

“Cut the formality, Yane.”

“Isn’t it weird that I will call you with your first name, while everyone around you calls you Doc? Well, except for your friends.”

“And you’re an exception, too. So yeah, call me by my name then we will be fine.”

“Paano kung Doc Howell ang gusto ko?” subok niya, umiiral ang itinatagong medyo katigasang ulo.

“Then, I will call you kid.”

Umusli ang labi niya. Hindi niya namalayang napatingin sa parteng ’yon si Howell.

“Okay. Howell.”

“Good.”

Isang sulyap ang ginawa niya bago tumayo.

“Ahm, pwede na ba akong matulog?”

“Sure.”

Tumayo na rin ito at naunang maglakad papunta sa silid. Howell opened the door for her.

The king size bed with the combination of dark blue and white welcomed her, but what really caught her attention is the tinted glass wall and the dim lights from outside that illuminates the room.

“You can turn on the lights if you like.” Howell’s husky low voice from behind sent shivers down her spine.

Nagbaba siya ng tingin at nakita ang anino nilang dalawa sa harapan. He was towering her with his wide and muscular built from her back. Even with his shadow, he can make her feel so small.

“It’s… it’s fine. I sleep with lights off.”

“Same.” He almost whispered it.

Sinubukan niyang tingnan ito ngunit mas piniling huwag na lang dahil sa kaba na baka sobrang malapit na pala ito sa kanya. Hindi niya yata makakayanang tumayo nang matagal do’n kung malalaman niyang ilang hibla na lang ang pagitan nila.

The room is air-conditioned but she can feel the heat from her back. The feeling is new to her. Hindi siya sigurado kung bakit mainit samantalang malamig naman sa paligid.

“Ang ganda ng kuwarto,” puri niya, nauubusan ng sasabihin.

“Nagustuhan mo?”

Tango ang kanyang naging sagot habang nakatingin sa kumukuti-kutitap na malayong mga ilaw na natatanaw niya sa labas.

“Good choice of place to stay.”

“Yeah.”

A few moments of deafening silence between them made her feel the heat even more. Tila sa mga sandaling iyon ay alam niya na kung saan nanggagaling ang ibang klaseng init na iyon. It’s from Howell.

“Uh…” Yane took a step forward.

Nakahinga siya nang maluwag nang magkaro’n ng distansya sa binata. Do’n niya lang natanto na kanina pa pala niya pinipigil ang maayos at normal na paghinga niya.

“You can call me if you need something.”

Kinuha nito ang iPhone sa bulsa at inabot sa kanya. Pansamantala siyang napatingin doon at napaisip kung kailangan ba talaga? Sabagay, mas maganda nang may contact number siya ni Howell kaysa wala.

Inabot niya ’yon at itinipa ang kanyang numero. Nang ibalik niya kay Howell ang iPhone nito ay wala pang isang minuto ay nag-vibrate na ang cellphone niya sa sling bag na dala.

“Is it you?”

“Yeah.”

“Okay. Tatawagan na lang kita kapag may kailangan ako. Salamat.”

Ilang sandali pa siyang tiningnan ni Howell bago nagpasyang magpaalam na.

“Have a good sleep.”

“Saan ka pala matutulog?” pahabol na tanong niya nang isasara na sana nito ang pinto.

“Don’t mind me.”

Sumungit ulit!

“Good night,” she said before he closed the door.

PABALIK-BALIK si Yane sa paglalakad sa tapat ng salaming dingding habang kausap sa kabilang linya ang kanyang Kuya Keith.

Napasarap ang tulog niya at tinanghali ng gising. Maganda ang bungad sa kanya ng araw dahil may nakahanda nang pagkain nang magising siya kanina.

Hindi niya natandaang humiling siya ng almusal kay Howell kagabi. Siguro ay sadyang matalino lang ang binata na alam ang gagawin at hindi na kailangang sabihin pa.

Kung ano ang ikinaganda ng unang araw niya sa penthouse ay siya namang disappointment ang natanggap niya sa balita ng kapatid.

“Ayaw niya par in akong makita?” Kanina pa malungkot ang boses niya.

“Let’s just give mom more time, okay, sweetie?” Her brother’s voice was just too soft that she can’t complain anymore. “Kailangan niya ng iintindi sa kanya at kahit alam kong bata ka pa, maiintindihan mo si mommy.”

“Hindi na nga ako bata, kuya. I understand her. Kaya nga dito na lang muna ulit ako matutulog sa penthouse ni Howell. Magpaalam na lang ulit tayo sa kanya.”

“Howell?” ulit ng kapatid, medyo magaspang ang tunog.

“Yes, Howell.”

“Howell lang ang tawag mo sa kanya?” Halatang tutol ito sa bagay na ’yon. “Look, Yane, Howell is older than you. Give some respect honey.”

Napanguso siya. Ang pagkakatanda niya ay hindi niya idea ang tawagin si Howell sa pangalan lang nito. Kuya or Doc Howell ang suhestiyon niya pero ayaw naman ng binata.

“Siya ang may sabi niyon. Howell lang daw ang itawag ko sa kanya.”

Narinig niyang napamura ang kapatid. Napangiwi siya.

“Tell me, you’re just kidding me.”

“Hindi, ha!”

“Yane.” Her brother used his warning tone this time. What the hell?

“I swear, kuya. Pumayag na rin ako na tawagin siya sa pangalan niya kaysa naman tawagin niya akong bata-”

“Bata ka pa naman talaga.”

“Dalaga na ako!”

Narinig niya ang marahas na pagbuga ng hangin mula sa bibig ng kapatid.

“Nandiyan si Howell?”

“Wala. Kagabi pa umalis. Hindi pa bumabalik dito.”

“Susunduin kita riyan mamaya. Do’n ka na lang muna sa condo ko tumuloy.”

That idea made her giggle.

Mangyayari na rin sa wakas ang inaasam-asam niyang bumukod pansamantala hangga’t galit pa rin sa kanya ang ina. Mas mabuti nang siya ang lumayo.

“Sige, kuya! Hihintayin kita!”

“Okay. See you.”

“See you.”

And the line was cut off.

HINDI NA nagawa pa ni Yane na magpaalam nang personal kay Howell nang sunduin na siya ni Keith sa penthouse. Instead, she sent a text message for him.

To: Howell

Hi, Howell. Thank you for the accommodation and meals. Sinundo na ako ni Kuya Keith. Hindi na ako nakapagpaalam sa’yo dahil nagmamadali siya. Have a good day po.

Nakarating na sila’t lahat-lahat sa BGC kung nasaan ang condo unit ng kapatid pero wala pa rin siyang natanggap na reply galing sa binata.

Nakaupo siya sa sofa habang hinihintay matapos ang kuya niya sa paglalagay ng ilang damit niya sa walk in closet ng silid nito. Panay din ang sulyap niya sa cellphone sa ibabaw ng lamesa kung may senyales na ba na may natanggap siyang mensahe, kaya lang ay wala pa bukod sa iilang palitan nila ng text message ng mga kaklase.

“Make sure to double lock all the doors before you go to sleep, okay?”

Patuloy ang Kuya Keith niya sa pagsasabi ng mga dapat niyang gawin kapag umalis na ito.

“Kapag may naramdaman kang kakaiba, tawagan mo agad ako.”

“Opo, kuya.”

“Bakit ba hindi mo maiawan ’yan cellphone mo, Yane?”

Napatingala lang siya nang banggitin iyon ng kapatid.

“Huh?”

“That.” Turo nito sa ibabaw ng lamesa sa harap niya. “Kanina ka pa parang may hinihintay.”

“Hindi naman,” maang-maangang sagot niya. “Ka-text ko ang mga kaklase ko. May activity kami sa Sabado.”

Totoo naman din, pero hindi naman talaga ’yon ang dahilan kung bakit panay ang sulyap niya sa cellphone.

“May number ka ni Howell?” casual na tanong ng kapatid na sa sobrang pagka-casual, pakiramdam niya ay hinuhuli siya. O baka siya lang ang nag-iisip niyon?

“He asked for my number last night…”

Keith’s face remain stoic.

“You gave your number?”

“For emergency purposes, yes, I gave my number to him.”

“Did he text you?”

Why the hell does she feel like her brother was interrogating her?

“Yes.”

“Anong sabi?”

She remembered Howell’s text message last night the moment she gave her contact number to him.

“H.”

“’Yon lang?”

Mabait siyang tumango dahil H lang talaga ang nakalagay sa mensahe at hindi na muling nasundan iyon hanggang ngayon.

“’Yon lang, kuya.”

“Hindi ka tinawagan?”

Umiling siya. “Hindi.”

Isang tango lang ang isinagot nito bago ito nagpatuloy sa pagliligpit ng mga gamit niya at gagamitin niya.

Nakalumbaba na siya habang pinanonood ang kapatid sa pagluluto para may kainin siya sa gabi dahil aalis na rin ito pagkatapos.

“Kuya, wag ka munang mag-aasawa, ha,” maya-maya ay sambit niya nang matantong nasa tamang edad na ang kapatid para bumuo ng pamilya.

Bukod sa may maayos na trabaho, alam niyang sobrang responsable rin nito. Ito ang klase ng lalaking para sa kanya ay hindi magsisisi ang babaeng pipiliin nitong mahalin hanggang dulo.

Sinulyapan siya ng kapatid at muling nagpatuloy sa paghahalo ng nilulutong gulay.

“Wala pa ’yan sa isip ko, Yane.”

“Buti naman kung gano’n. Dapat mauna akong mag-asawa sa’yo.”

Natawa ito at napangiti na rin siya. She always treasures every single moment that she spens with her brother. Minsan nga, pakiramdam niya ay hindi siya makatatayo mag-isa kung wala ito. Kaya natatakot siyang mawala ito sa kanya.

“Bago ’yan, tapusin mo muna ang pag-aaral mo. Mag-eighteen ka pa lang pero nasa isip mo na ’yang asawa asawa na ’yan. Bakit? May nagugustuhan ka na ba?”

Salubong ang kilay nito nang muli siyang sulyapan.

“Wala pa naman sa ngayon.”

Kung bakit bigla na lang pumasok sa isip niya si Howell sa mga sandaling iyon ay hindi niya rin alam. Pero sigurado siyang hindi niya gusto ang binatang doktor kagaya ng naiisip niyang dapat maging damdamin ng babae sa isang lalaki.

She may be young but for her, she knows what like and love means.

Ang pagkakagusto sa isang tao ay mababaw lang na damdamin para sa kanya dahil pwedeng mawala kaagad iyon at magbago sa isang iglap lang. It’s a temporary feeling, but love? It’s not.

Hindi kailanman magiging mababaw ang pagtingin niya sa pagmamahal.

Sobrang malalim ang pakiramdam na ’yon na mahirap ilarawan. Na parang hindi sapat ang salita lang para maipaliwanag ang tunay na kahulugan ng pagmamahal para sa kanya.

Hindi niya pa naman naranasan ma-in love, o dahil siguro bata pa siya para sa bagay na ’yon? Pero bakit ang mga kaklase niya ay grabe ipaliwanag ang salitang in love? Ibig sabihin, walang pinipiling edad kapag tinamaan ng pana ni Kupido?

Now, she’s wondering what it feels being in love with someone?

“If you already like someone, you can tell it to me, Yane.”

“Sure, but… right now, I don’t think I like someone else. Ikaw lang ang gusto kong lalaki, kuya.”

Keith let out a hearty laugh. Oh, that sound, she missed hearing it.

“I know, because I am your brother.”

“Yes. I like to be with someone like you, one day.”

“Wala akong katulad, Yane. Iba si Juan, iba si Pedro. Don’t admire me too much. I’m not a saint like you think I am.”

“Ah, basta. Gusto ko ng katulad mo.”

Napailing-iling ang kapatid.

“I bet that one day, when Cupid hits you, hindi na ang katulad ko ang gusto mo sa isang lalaki.”

Maingat na inilapag nito sa island counter ang mainit-init pang chopsuey. Nalanghap niya kaagad ang nakatatakam na amoy. Tapos ay inalis nito ang kamay niya sa pagkakalumbaba.

Napasimangot siya.

“Pero, hihilingin ko na kung sino man ang lalaking nakalaan para sa’yo… sana ay alagaan ka niya at mahalin nang totoo dahil hindi lahat ng oras ay nandito ako para sa’yo. Para gabayan at alagaan ka.”

Parang humapdi ang puso niya sa mga sandaling ’yon. Na kinailangan niya pang haplusin ang dibdib para humupa ang pag-iinit niyon. That’s so touching and her heart is aching and at the same time, it’s happy.

Kasabay ng pag-iinit ng puso ay ang pag-iinit ng magkabilang sulok ng kanyang mga mata. Huli na nang mapigil niya ang paglaglag ng butil ng luha sa gilid ng pisngi.

“Uh, kuya!”

She ran towards her brother and hugged him from behind.

Para siyang batang humikbi-hikbi sa malapad na likod ng kapatid.

“Still a crying baby, huh.” He chuckled and gently caressed her arms that were wrapped around his waist.

It was an emotional night between her and her dearest brother. Namumula ang kanyang mga mata at humihikbi pa nang ihatid ito sa pinto. Ayaw niya pa sanang magpaiwan kaya lang ay tumawag na ang isang kasambahay nila na nagwawala na naman ang mommy nila.

Nang makaligo ay nagpasya na siyang magpahinga. She lay down in bed and checked her cellphone.

Napabangon siya ulit nang makita ang pangalan ni Howell sa screen.

Her shaky fingers opened the text message.

From: Howell

Where are you now?

It was sent one hour ago.

Nakagat niya ang loob ng pisngi nang makaramdam ng sobrang excitement na ma-reply-an ang simpleng tanong ng binata.

To: Howell

I’m here in BGC. Dito muna ako tutuloy sa condo unit ni Kuya Keith.

After a few moment, he replied.

From: Howell

Okay. Just checking on you.

“Checking on me, huh,” she murmured with a naughty smile on her lips.

To: Howell

I’m alone here. Kuya left a few minutes ago.

From: Howell

Are you going to sleep now?

Tumaas ang isang kilay niya sa mabilis na reply. He seemed like he has all the time in the world to text her.

To: Howell

Hindi pa. Ikaw ba?

He replied quickly.

From: Howell

Not yet. Can I call you?

Nanliliit ang mga mata niya na paulit-ulit binasa ang mensaheng ’yon. Hindi pa ito tumatawag pero parang hindi na siya mapakali kaagad!

To: Howell

Okay.

She made her reply short to let him know that talking to him on the phone for the first time is not a big deal to her. Pero sa totoo lang ay hindi niya maintindihan ang nararamdaman.

Howell is calling…

Nanginginig ang mga daliri niya nang sagutin ang tawag!

“Hi.” Her voice was soft.

“Hey.”

“Hello.” Now, she felt awkward. “Ahm, napatawag ka? Hindi ka na busy?”

“Hindi na ngayon.”

Kahit sa tawag, ramdam niya ang pagkaseryoso rito.

“M-May sasabihin ka ba?”

She heard a low sigh from the other line.

“Nothing. I just wanna make sure that… you are really fine there.”

“Oh, thanks, Doc. I’m fine here. Nasaan ka?”

“Penthouse. On my bed.”

Tuluyan na siyang napahiga at naisip na kama nito ang tinulugan niya kagabi.

“Uh, hmm, is that your bed? The one that I…” Oh come on! She was asking the obvious answer.

“Yeah. This is my bed.”

“I slept really good on your bed,” she said merrily.

“Yeah?”

“Yes.”

“I smell your scent in my pillow.” His voice was hoarse.

Napalunok siya sa pamamaos at tila nang-aakit na boses sa kabilang linya.

“Ah, paki-palitan mo na lang kung… hindi… hindi mo gusto.”

“I like your smell.”

Uminit ang kanyang pisngi. Napakagat labi siya at parang tangang nagpipigil ng ngiti. Bakit ba siya nangingiti?

“Ikaw ang bahala. Wag mo akong sisihin kapag hinanap-hanap mo ang amoy ko,” biro niya at binuntutan ng hagikhik dahil sa saraling kapilyahan.

“Hinahanap-hanap ko na nga, Yane.”

Mariing nakagat niya ang labi at hindi na nakapagsalita pa dahil sa pagsalakay ng nakakikiliting pakiramdam sa loob ng kanyang tiyan.

CHAPTER 4

CHAPTER FOUR

“HANGGA’T hindi pa humuhupa ang galit ni mommy sa’kin, sa condo muna ako ni kuya tutuloy,” ani Yane kay Akira.

Katatapos lang nilang asikasuhin ang mga dapat gawin sa unibersidad na pinapasukan bago tuluyang magsara ang unang taon nila sa kolehiyo. Pareho sila ni Akira ng kurso at magkaklase kaya hindi na rin nakapagtatakang mabilis silang nagkasundo unang araw pa lang sa eskwela.

They are in one of the coffee shops in BGC. It’s walking distance from her brother’s condo unit.

“Bakit kasi hindi mo na sabihin sa Kuya Keith mo ang totoo, Yane? He’s clueless about what really happened to your father. Kaya nagkakaganyan ang mommy mo dahil sa ginawa ng daddy mo, di ba?”

Tumango siya. Ang hindi niya lang maintindihan ay kung bakit sa kanya ibinubunton ng ina ang galit sa kasalanang ang daddy niya naman ang gumawa. Hindi iyon makatarungan sa totoo lang pero ano ba ang magagawa niya?

Pilit na iinitindihin niya na lang ang pagtrato sa kanya ng mommy niya dahil alam niyang masakit ang pinagdadraanan nito.

“Galit si kuya kay daddy dahil sa biglang pag-alis nito, at alam kong mas magagalit siya kapag nalaman niya ang totoo. Na may iba na si daddy. Hindi na siguro talaga makukumpleto ang pamilya namin.”

Malungkot siyang tiningnan ni Akira. Mabuti na lang at mayro’n siyang kaibigang nasasabihan niya ng problema at iba pang bagay na hindi niya magawang ipaalam sa kapatid.

“Tingin mo ba ang paglilihim ang mabuting paraan?”

“Hindi ko alam. Pero, ayoko na sanang dagdagan pa ang problema ni Kuya Keith. Masyado nang inokupa ni mommy ang oras niya. Ang alam ko nga ay nag-file siya ng leave para lang maasikaso niya nang maayos si mommy.”

“Keith Tuazon is really an ideal man.” Akira sighed dreamily. “May girlfriend na ba siya?”

Umirap siya sa kaibigan. Hindi pa nito nakikita nang personal ang kapatid niya, sa litrato lang, at alam niyang humahanga rin ito sa Kuya Keith niya.

“Wala akong nakikitang girlfriend niya at wala rin naman siyang ipinakikilala.”

“Maybe, he’s really single. Or, he’s hiding his girls.”

Ni isa ay wala pa siyang nakitang babaeng kasama ng kapatid. Madalas siyang magtaka kung may nobya na ba ang Kuya Keith niya, pero minsan ay mas pinipili niyang sarilihin na lang ang tanong sa isip tungkol sa buhay pag-ibig nito.

“Kuya Keith is very private. Sabi niya ay wala pa siyang balak mag-asawa kaya nasisigurado kong wala siyang girlfriend ngayon, o kung meron man…”

“… Kung meron man baka fuck buddy niya lang?” patuloy ni Akira na nagpalaki ng mga mata niya.

Fuck buddy? What?

Tinawanan ng kaibigan ang reaksyon niya.

“Ano ka ba, Yane? Tingin mo ba zero ang sex life ng Kuya Keith mo? Sa itsura niyang ’yon?”

“Ayokong isipin.”

Alright, she gets curious sometimes about sex and making love, pero hindi siya dumating sa puntong iisipin niyang may ka-sex ang kuya niya! Parang nag-iinit ang buong mukha niya sa ideyang ’yon.

“Ang sabi pa naman nila, swabe raw gumalaw ’yang mga militar. I can almost imagine Keith on bed, naked… oh my!” Akira giggled and she cupped her face using both of her palms. She was blushing! “I wonder how many packs he have?”

“Stop na, please. Ang dirty mo.”

Tumawa lang ito at tuwang-tuwa sa pinag-uusapan nila.

“Ipakilala mo naman ako sa kuya mo, Yane. Kailan siya bibisita sa’yo?”

“Mamayang gabi magpupunta siya. Kaso, uuwi ka sa bahay ng mommy mo, di ba?”

“Hindi. Hindi muna ako uuwi. Mag-overnight na lang ako sa condo niyo.”

Pinanliitan niya ito ng mga mata. Naramdaman niyang gustung-gusto talaga nitong makita sa personal ang kapatid niya. Knowing Akira, she’s a bit naughty.

“Okay. I will introduce you to my brother, but don’t be so naughty at him.”

“I’m not naughty. Alam kong seryosong tao ’yang mga gaya ni Keith. Remember, my brother is in military, too.”

“Yes, thanks for reminding me about it.”

“Ah! I’m excited to meet Keith! My ideal man aside from my Kuya Neilsen!”

Napangiti siya sa kaibigan. She’s like Akira. They both admire their brothers. Pareho nilang gustong makakilala ng ganoong klaseng lalaki balang araw.

INAASAHAN na ni Yane ang pagdating ng kapatid kinagabihan, pero ang hindi niya inaasahan ay ang kasama nitong dumating.

Sporting a dark blue polo shirt and khaki pants, Howell stood next to his brother with a grim line on his lips, watching her being shocked because of his presence.

“P-Pasok kayo.” Niluwagan niya pa ang pinto.

Parehong mataas ang dalawa kaya talagang nanliliit siya nang makatapat sa kanya.

“Hi! I’m Akira! Yane’s best friend.”

Napailing siya sa ipinakitang ka-agresibuhan ng kaibigan na sinalubong ang dalawa at unang naglahad ng kamay sa kuya niya.

“Nice to meet you, Akira.” Her brother casually shook Kira’s hand. “Keith.”

“I’m pleased to meet you, Keith.” Malapad ang ngiti ng kaibigan.

“Call me Kuya Keith.” Medyo magaspang na sabi ng kuya niya, tapos ay nagpunta sa kusina.

“Oh.” Akira chuckled. Oh, her poor friend. “Uh, hello, I’m Akira, and you?” anito kay Howell nang mahimasmasan sa ipinakitang kagaspangan ng Kuya Keith niya.

“Howell.”

Kaswal na nagkamay ang dalawa at bumalik na sa upuan si Akira. Habang siya ay nakatayo pa rin doon, nabibigla pa rin sa muli nilang pagkikita ni Howell.

She could still remember the night he told her about her smell, about how much he likes it. Hindi sila madalas nagkaka-text at hindi rin naman siya nauunang mag-text. Alam niyang busy na tao ang gaya ng binata, kaya naman hindi na rin siya umasa pang madurugtungan ang huli at unang gabing nagkausap sila.

“U-Upo ka,” aniya, pilit na ngumiti.

Howell found his seat, in front of her friend who kept on ogling at her brother in the kitchen. Muli siyang napairap. Hindi ba tinatablahan itong si Akira? Ayaw pa ring sumuko?

Sa totoo lang ay medyo nabigla siya sa ugaling ipinakita ng Kuya Keith niya. Did he just turn down Akira? Alam kaagad nito na may paghanga ang kaibigan? At hindi nito gusto iyon?

“I did not know you’re with your friend, Yane,” sabi ng kuya niya nang makabalik sa sala.

“Hindi ko na naisip sabihin sa’yo, kuya. Dito rin pala matutulog si Akira ngayong gabi.”

“Okay. I have something important to discuss with you.”

Nagkatinginan sila ng kaibigan at nagpapasalamat naman siya dahil nakaramdam ito.

“Sa kwarto muna ako. Excuse me.” Tumayo na si Akira at magalang na nagpaalam.

“That’s the reason why Howell is here,” patuloy ng kapatid.

Sumulyap siya kay Howell. He’s not looking at her though. Nasa kabilang gilid ito ng upuan kaya kung titingnan niya ito nang mas madalas pa ay mahahalata na ng kuya niya na nasa katapat niyang upuan.

She needs to control herself and keep her eyes away from him.

“Mom’s condition is getting worse, Yane. Ayoko itong gawin sa kanya pero ito lang ang naiisip kong paraan para bumalik siya sa dati.”

“Ano ’yon, kuya?”

Wala siyang ideya sa kung ano man ang plano ng kapatid, pero kung iyon nga lang talaga ang paraan para mapabuti ang lagay ng ina, hindi siya mag-aatubiling makipag-cooperate.

“We decided to bring her to the rehabilitation center.”

Nakaramdam niya ng pagkahabag sa mommy niya. Bakit kailangang umabot pa sa ganito ang lahat?

“P-Pumayag siya?”

Her brother nodded his head. “But in one conditon.”

Hindi niya matukoy ang pagdaan ng kaba sa dibdib.

“Ano?”

Napabuntong-hininga ito at napatingin kay Howell na tahimik lang.

“She wanted you to leave home.”

Napahilamos siya sa mukha gamit ang mga palad. Ang pagguhit ng kirot sa puso niya ay hindi niya maitanggi.

“But don’t worry, sweetie.” Lumapit na sa kanya ang kapatid. He squatted in front of her and held her shaky hands. “You can stay here. Okay? Hindi naman kita pababayaan.”

Naluluhang tumango-tango siya. Ano pa ba ang magagawa niya? Para sa ikabubuti ng mommy niya, handa siyang umalis sa bahay nila.

Ang mahalaga sa kanya sa mga sandaling ’yon ay sa wakas, mabibigyan na ulit ng pagkakataon ang ina na bumalik sa normal nitong buhay.

“H-Hindi ko rin siya pwedeng makita, kuya?” humihikbing tanong niya, nasasaktan pa rin talaga.

“She wanted to be alone. We will let her be.”

“We will give you updates about her though,” Howell said.

“Howell’s family owns a rehabilitation center, too. Mommy will be there soon,” imporma sa kanya ng kapatid.

“Saan ’yon?”

“It’s in Tagaytay.”

“P-Pwede ba akong bumisita? Na hindi malalaman ni mommy.”

“Sure,” Howell answered shortly.

“You can visit anytime without mom’s knowledge. Sabihin mo lang kay Howell para maabisuhan niya ang mga empleyado nila ro’n.”

Muli niyang ibinalik ang tingin sa binata. Masuyo lang itong tumango na tila sinasabi sa kanyang handa itong tulungan siya at pagbigyan ang mga gusto niyang mangyari.

“I will be leaving next week, Yane.”

Naguguluhang ibinalik niya ang atensyon sa kapatid. Nakaupo na ito sa tabi niya, marahang hinahaplos ang mahaba niyang buhok sa likod. Inaalo pa rin siya nito kahit na medyo kumalma na ang pakiramdam niya.

“Mawawala ka na naman ng ilang buwan? Paano na ako, kuya? Wala si mommy, wala rin si daddy.”

Keith took a deep sigh. He looks stressed, but still very handsome.

“Then, it’s time for you to stand on your own. Be an independent girl. This is what you wanted to do, right?”

“Right, but…” Yane pouted her lips a bit. “Ang lungkot naman nang mag-isa.”

“Yes, but this is life. We need to deal with all of these.”

“Sana naman magbago ka na ng trabaho, kuya.”

Keith let out a short laugh. Napailing ulit ito.

“At sana nandito ka sa 18th birthday ko. Kung hindi, ako lang mag-isa ang magse-celebrate?”

Wala pa man din ay nakikita niya kung gaano magiging malungkot ang espesyal na kaarawan niya.

“Of course, I will be here on your birthday.” Ginulo nito ang ibabaw ng ulo niya.

Naiiritang tinapik niya lang ang kamay ng kapatid at hindi sinasadyang napatingin kay Howell. Ang malalim na mga mata nito ay tila bahagyang nagdilim. Kalaunan ay nag-iwas ng tingin sa kanila.

“Kahit walang handa, kuya. Basta nando’n ka lang sa araw na ’yon.”

Malambing siyang humilig sa balikat ng kapatid kaya ang mga mata niya ay napunta kay Howell. Tila ba habang lumilipas ang mga minuto ay dumidilim nang dumidilim ang mukha nito. Ang dati nang seryosong awra ay naging mabigat sa paningin niya.

It feels like he was silently fighting with the demons inside of him.

“Excuse me,” paalam ng kuya niya nang mag-vibrate ang cellphone sa bulsa.

Keith went to the balcony, leaving her with Howell.

“How’s school?” he asked casually.

Gustong umangat ng isang kilay niya dahil sa ito ang naunang makipag-usap sa kanya. Tandang-tanda niya pa nung una nilang pagkikita sa D’ Club, ni hindi siya nito tinapunan ng kahit sulyap lang.

“Tapos na po. Bakasyon na po namin.”

Nakita niyang naging iritado ang mga mata nito. Tila may hindi ito nagustuhan sa sinabi niya.

“Cut that po.”

Ngumuso lang siya. Nasusungitan talaga siya kay Howell kapag sinasabi na nito ang mga ayaw. He’s straightforward. He tells whatever is in his mind.

“Kuya Howell…” she murmured teasingly.

Mas lalong rumehistro ang iritasyon dito na lihim na nagpapangiti sa kanya.

“Oh, fuck that kuya thing, baby. I’m not your brother and I will never be.”

Sa mga sinabi nito, ang baby lang ang tanging naging malinaw sa pandinig niya!

“Mas gusto ko ’yang baby kaysa sa kid.”

And for the first time, she heard Howell let out a short hearty laugh. He obviously did not expect her to say that. Why not? She likes it better. Calling her baby is much more soothing than kid.

“Yeah?”

“It’s much more better than kid.”

“Brute, let’s have some dinner here before we go to D’ Club.” Nahinto sila sa usapan nang bumalik na ang kuya niya.

“Okay.”

“Sige, kuya, magluto ka na. Gusto ko ng…” Nag-isip siya at napatayo.

Sumunod siya sa kusina kung nasaan ang kapatid, naghahanda ng lulutuin. He’s a good cook.

“What do you like to eat?” he asked.

“Hmm, how ’bout beef steak?”

“Beef steak then. Howell likes that too, right, brute?” Silip nito sa ibabaw ng balikat niya.

Wala sa sariling lumingon siya at nakitang naglalakad papunta sa gawi niya ang binatang doktor. Halos maputol ang paghinga niya nang tinabihan siya nito sa pagtayo sa island counter.

Ilang minuto silang dalawa ro’n na pinanonood ang Kuya Keith niya sa pagluluto.

“Bakasyon niyo na, Yane?”

“Opo, kuya.”

“Any plan this summer?”

“Wala pa naman. Wala naman din akong makakasama mag-travel dahil uuwi si Akira sa bahay nila sa probinsya. Dito na lang ako sa condo mo.”

“You can stay in Altaraza Hotel. I have VIP access.”

“Talaga?” It excites her. “Gusto ko. Kailan pwede?”

“It’s up to you. I will give you my card.”

Lumapad ang ngiti niya. Kahit papano ay napawi ang kalungkutan sa dibdib niya.

“Pero, ako lang mag-isa? Hindi ka sasama?”

“Oh, sweetie, you can do it yourself. Enjoy being alone.”

Wala sa sariling napatingin siya kay Howell. Hindi niya naman balak na ayain ito, pero bakit gano’n yata ang sinasabi ng mga mata niya?

Nagkibit lang ng balikat si Howell kaya napanguso siya.

“Pwede ka?” she mouthed.

Howell’s lips pouted a bit. He looked like he was suppressing a damn smile.

Pero bago pa ito makasagot ay humarap na ulit sa gawi nila ang kuya niya. Ekspertong naghiwa ng sibuyas at kung anu-ano pa ang ginawa bago bumalik sa niluluto.

“Ask your brother,” Howell whispered and motioned his head to Keith.

“Kuya…” tawag niya.

“Yes?” He wasn’t looking.

Nag-aalangang tiningnan niya si Howell. Bakit nga ba niya tinanong ito kung pwede itong sumama sa kanya? Hindi naman sila close! She should have asked Akira instead.

“Pwede bang sumama si Kuya Howell?”

Sa gilid niya ay ang pagsasalubong ng kilay ng binata. Ipinagsawalang bahala niya na lang ang reaksyon nito.

“Howell?” Sabay lingon sa kanya ng kapatid, nagtataka.

“Yes.”

“What about that, brute? Are you close?”

“Hindi.”

“She just want a company, brute,” Howell said casually.

“I know you’re busy, Banchero,” her brother stated a fact with smirk.

“I can have time for myself.”

“Really, for yourself?” There was a sarcasm on Keith’s voice now.

“Kuya, nagtatanong lang naman ako kung pwede sumama si Doc dahil hindi ka pwede.”

“Come on, Yane. Howell is my friend and I know him a lot. A lot.” Mabigat ang pahayag na ’yon. Tila may iba pang ibig sabihin.

“Come on, brute. You know my likes. Stop accusing me.” Howell seems defensive.

Isang sulyap ang iginawad sa kanila ng Kuya Keith niya bago napailing.

“Kapag may ginawa kang masama sa kapatid ko, asahan mong matatapos ang pagkakaibigan natin, Banchero.”

Nagpalit-palit ang tingin niya sa dalawang magkaibigan. Medyo hindi niya nakukuha ang totoong kahulugan ng salitang binitawan ng kuya niya.

Bakit naman siya gagawan ng masama ni Howell? And he doesn’t looks like someone who would do bad things to girls by the way.

He’s a doctor. He supposed to be caring. At isa pa, mahaba ang pasensya ng mga doktor kaya malabo talagang gumawa ito ng hindi maganda laban sa kanya.

“Asahan mong hanggang sa dulo ang pagkakaibigan natin, Tuazon.” May laman ang bawat kataga nito na nagpahanga sa kanya.

Hindi niya tuloy naiwasang tingnan ang binata. Cute siyang ngumiti nang maabutan siya ni Howell na nakatingin. Ngunit ang cute na ngiti niya ay sinuklian nito ng isang supladong irap na para bang may itinaya ito at nababahalang baka matalo sa huli.

“Sama ka na, ha.” Magiliw ang pabulong niyang boses, sabay kalabit sa braso nito nang bahagya.

Howell let out a breath. It feels like he’s in trouble and he was trying his best to avoid it.

“Kailan tayo aalis?” tanong niya pa ulit. Medyo excited na.

“Anytime you want.”

“Fuck you, brute. As far as I know, your schedule is tight like a virgin pussy. Wag mong paasahin ’yang kapatid ko.”

Napangiwi siya sa Ingles na ’yon ng kuya niya. Inosente siya at birhen pero naintindihan niya ang pagkukumpara nito sa schedule ni Howell. Talaga nga namang sobrang busy ng binata. Mabuti ay napapayag niyang samahan siya.

“I can give my precious time, Tuazon.”

“Yeah.” Tumango-tango ang kapatid, nanunuya habang nagluluto. “I will see that, Banchero.”

“So, pwede ka next weekend?”

Nagpatuloy ang excitement niya. Pakiramdam niya nga ay kumikislap ang mga mata niya habang nag-aabang ng sagot mula kay Howell.

Medyo nakatingala siya rito dahil di hamak na mas mataas talaga ito sa kanya.

“Yeah, for you,” Howell whispered that.

Halos mapatalon at mapatili siya sa tuwa, pinigil niya lang ang sarili.

“Next week, then?”

Howell crouched his head on the side, watching her and at the same time giving her the full view of his sharp sexy jaw.

“Yes baby,” he mouthed, making her stomach flutter.

CHAPTER 5

CHAPTER FIVE

YANE finished packing her clothes to bring to Altaraza Hotel. Habang lumilipas ang mga araw ay nasasanay na siyang mamuhay mag-isa.

She admits that being alone most of the time isn’t a good feeling. Iba pa rin talaga kung sa bahay niya sila nakatira. Kaya lang ay iba na ang ikot ng mundo ngayon. Hindi na tulad ng dati ang buhay niya.

Sa parte niya, palagi na lang nagbabago ang takbo ng buhay niya. Palagi na lang may mga bagay at pangyayaring hindi niya inaasahan na darating.

Ito na nga siguro ang kapalaran niya… ang mabuhay nang walang katiyakan na mananatili sa kanya ang mga bagay o kahit tao pa ’yan na naging bahagi ng kanyang buhay.

Parang agos ng tubig sa ilog na kailangan niyang sabayan at hintayin kung saan ba talaga ang hangganan ng lahat ng ito, o kung may hangganan nga ba?

Muli siyang napapikit nang dumampi sa kanyang mukha ang maligamgam na tubig, pababa sa kanyang leeg at hubad na katawan. Hindi siya sigurado kung ilang minuto na siyang nagmumuni-muni sa loob ng shower room. Hinihintay niya ang pagdating ni Howell upang sunduin siya.

Noong isang araw ay umalis na ang Kuya Keith niya matapos maipasok sa rehabilitation center ang mommy nila. Kaya naman mas labis niyang nararamdaman ang pagiging mag-isa talaga. Mas nananaig ang kalungkutan sa loob niya dahil sa lahat ng nangyayari sa buhay niya.

“KAILAN ka babalik?” malungkot na tanong ni Yane sa kapatid.

Keith carried the black duffel bag on his right hand like as if it wasn’t heavy as fuck. Sinubukan niyang buhatin iyon kanina kaya lang ay sumuko rin siya dahil sa bigat.

“I will be here on your birthday.”

“Ilang buwan pa bago ang araw na ’yon, kuya.”

“Wag mong bilangin para hindi ka mainip.”

Inilagay nito ang duffel bag sa compartment sa likod ng sasakyan nito, pati na rin ang travel bag pack, bago bumalik sa driver’s side kung nasaan siya nakatayo. Kulang na lang ay sumama siya sa kapatid.

“Tatawagan mo ako? Magbabago ka na naman ng number?”

Namaywang ito, itinagilid ang ulo at binabalanse ang tingin sa kanya.

“Tatawagan kita.”

Gusto niyang bigyan ang sarili ng assurance na tatawagan talaga siya ng kapatid, kaya lang ay kailan? Gayong alam niyang hindi ito nagbibigay ng araw o oras pagdating sa pakikipag-komunikasyon sa kanila.

“Saan ka ba ngayon madedestino?”

“I don’t want you to know my whereabouts, Yane.” Lumapit ito sa kanya at hinawakan siya sa balikat. “But, I will try my best to keep my eyes on you.”

“Paano mo naman gagawin ’yon?” paduruda niya.

She’s not that very stupid to know that her brother is in military and working there is very risky. Pero ang bumabagabag sa kanya ay bakit tila may itinatago ito sa kanya tungkol sa totoong trabaho nito? Sa totoong posisyon nito sa militar? He doesn’t even have a picture of him wearing his military uniform. Or, maybe he kept it?

Napailing ito. “I have my resources, Yane. So, you better be good here while I am away.”

“Paano kapag may nanligaw sa’kin?” Pilya niya itong nginisian. “Hindi mo malalaman. Kahit gusto ko man ipaalam sa’yo, paano? Wala akong number mo at hindi ko alam ang totoong email address mo. You’re very secretive, Kuya Keith.” I hate that! She almost said that.

“Maganda ka at normal lang na may manligaw nga sa’yo. Pero… hindi pa kita binibigyan ng permiso na magkaro’n ng boyfriend.”

“Kapag… eighteen na ako, pwede na akong mag-boyfriend, di ba?” she trailed off.

His eyes narrowed. Then, he pursed his lips, like as if he disagrees.

“Hindi naman kita pipigilan, Yane. Pwede ka nang mag-boyfriend sa edad na ’yan.” Sa paraan ng matiim na tingin nito, nakapagtatakang payag na ito sa bagay na ’yon. “Ang gusto ko lang ay ipakilala mo sa’kin kung sino man ang tarantadong magiging boyfriend mo para mabalatan ko nang buhay

-“

“Kuya!” Nanlalaki ang mga mata niya, na tinawanan lang nito.

“Anyway, I have to go.”

Lumapit ito sa kanya at hinalikan siya sa noo. Tapos ay napabuntong-hininga ito.

“Mag-iingat ka, kuya.” Pinilit niyang ngumiti kahit na naluluha na siya.

“Yeah. You too.”

Muling yumakap sa isa’t-isa ang dalawa bago ito tuluyang pumasok sa loob ng sasakyan. Ilang buwan niya na namang hindi makikita ang pinakamamahal na kapatid. Masasanay din siya.

NAGMAMADALING nagtapis si Yane ng tuwalya sa hubad na katawan nang marinig ang dalawang magkasunod na doorbell. Napasarap ang pagmumuni-muni niya sa ilalim ng tubig at hindi na namalayan na may bisita pala siyang hinihintay.

The way the doorbell rings, it was urgent.

“Heto na, po!”

Dali-dali siyang napatakbo sa pinto at sinilip sa peephole kung sino ang nasa labas. Nang makita na si Howell ’yon ay binuksan niya kaagad ang pintuan.

“H-Hi, sorry, naliligo kasi ako.” She forced a cute smile when she saw his grumpy face.

Marahil ay kanina pa ito naroon at nagdo-doorbell, hindi niya lang napansin dahil masyadong okupado ang isip niya. Lalo na at nakikita niyang nahalinhinan ng pag-aalala ang guwapo nitong mukha.

“Hindi ko kaagad narinig ’yong door… bell…” Bumagal ang pagbigkas niya ng mga salita nang mapansin niya paglunok nito. His Adam’s apple bobbled up sexily.

Nang mag-angat siya ng tingin ay halos maabutan niya ang mga madilim na mga mata nitong dumaan sa dibdib niya.

Yane bit her lower lip. She felt like her cheeks were burning. Pasimple niyang tinignnan ang kalagayan niya. Yakap niya ang puting tuwalya, upang hindi iyon bumagsak. Ang ibabaw ng dibdib niya na dinadaluyan ng mumunting tubig galing sa basang buhok ay nakasilip, tila nanghahalina.

“U-Uh.” She panicked.

Howell cleared his throat casually. Para itong nahimasmasan sa panandaliang pagkawala sa kinakatayuan.

“You better go back to the shower room, Yane.”

Dinaan niya sa maiksing tawa ang hiya at kaba.

“O-oo nga. Pasok ka.” Pagkasabi niyon ay mabilis siyang tumalima.

Pagbalik niya sa loob ng shower room ay labis ang pag-iinit ng kanyang buong mukha lalo at nakita niya na ng harapan ang sarili. Kaunting galaw lang ay mahuhulog na ang tuwalyang nakatapis sa kanya at talagang nagpakitang gilas ang cleavage niya!

Gusto niyang sambunutan ang sarili pero mas nanaig ang dapat niyang gawin… ang kumalma at humarap kay Howell na para bang hindi niya ito sinalubong nang halos makita na ang buong kaluluwa niya!

Hindi naman siya mukhang nang-aakit, di ba? Though, para talagang nang-aakit ang sitwasyon niya kanina. Hindi niya ginustong humarap nang gano’n ang ayos sa binata. It’s a shame to act like that in front of the honorable, Doctor Howell Banchero.

Makalipas ang ilang minutong pangkakastigo sa sarili, lumabas si Yane sa silid niya suot ang simpleng kulay beige na dress. Manipis ang strap niyon at ang haba ay hanggang sa itaas ng kanyang tuhod.

After what happened a while ago, she became more conscious about how she represents herself to Howell.

Nang mga unang araw ay hindi na talaga siya komportable sa presensya ng binata, ngayon pa na nakagawa siya ng palpak sa paraan ng pakikiharap niya kanina. Ikinahihiya niya talaga ang sarili sa kilos niyang ’yon na hindi pinag-isipan.

Tumayo si Howell mula sa pagkakaupo sa sofa at sinalubong siya. Madaragdagan pa sana ang kaba niya sa paglapit nito kung hindi lang lumayo kaagad pagkatapos kunin ang suitcase na hila niya.

“Shall we go?” he asked.

“Yes.”

Pinasadahan nito ng tingin ang kabuuan niya. Kung bakit ay nababanaag niya pa rin ang tila pilit na itinatagong iritasyon sa mga mata nito.

Nauna siyang naglakad kay Howell, hindi dahil excited siya kundi dahil gusto niya nang makawala sa mga tahimik at nananantiyang tingin nito sa kanya.

Hanggang kailan kaya siya masasanay sa mga magagandang matang ’yon? Na kung tumingin ay para bang hindi pa siya nagsasalita ay alam na ang tumatakbo sa isip niya.

“How many days do you want to stay in the hotel?” Howell asked her the moment they entered his black tinted Range Rover.

She really doesn’t care about luxury cars. She’s fine with simple one but she can’t deny the fact that being inside Howell’s car is kinda impressive. She could almost smell his scent inside. Bakit hindi? Masyado silang malapit sa isa’t-isa kaya hindi na nakapagtatakang maamoy niya ang binata.

She’s starting to get familiar with his scent. Medyo nakababahala na baka maghangad siyang maamoy ito palagi pagdating ng araw.

“Hanggang kailan ba ako pwede mag-stay do’n?”

Sinulyapan siya nito at napansing hindi pa siya nakapagsi-seatbelt. Bago pa ito makaisip na ito pa ang magsuot niyon sa kanya ay inunahan niya na. Hindi lingid sa kanya na masyado itong maingat. Gano’n ang mga doktor, hindi ba? Their priority is the safety of the people, their patients.

“Kung hanggang kailan mo gusto.”

“Hindi ko pa alam. Ayos lang ba sa’yong samahan ako?”

Ngayon ay nag-aalangan na siya. Paano kung magustuhan niya sa hotel at magdesisyong manatili roon ng ilan pang araw? Sasamahan pa rin kaya siya ni Howell? Kung hindi, ayos lang sa kanya.

“Ayos lang.”

“Hindi ka ba busy?”

Her eyes went down to his veiny arms. Now that he’s wearing a white polo shirt, his veins are visible to her eyes.

Malinis ang kutis nito na nagpi-pink pa. Mahihiyang tumabi ang mga may hindi kaputiang balat.

“I can manage my schedule. Just let me know how many days do you want to stay.”

Napasandal siya sa inuupuan. Itinuon niya ang tingin sa kalsada sa harap.

“How about four days and three nights?”

“Okay.”

“Is that really okay?” paninigurado niya pa. “Hindi ka hahanapin ng mga patient mo?”

Howell glanced at her. His eyes told her that he can always do something just to be available… for her. Tama ba ang interpretasyon niya?

“Don’t worry about that.”

Still, she’s not convinced. How hectic is his schedule again? Tight like a virgin pussy? She remembered those bold words from her brother. That made her cheeks burn.

“Ibig sabihin, sa hotel ka rin matutulog?” Ah, bakit niya pa ba tinanong ’yon? Halata naman ang sagot.

“Yes, I will stay in the room next to yours.”

Tumango-tango siya at nanahimik na.

Makakasama niya ang binata ng ilang araw? Hindi kaya sila ma-bore sa isa’t-isa? Hindi naman sila close. Ano ang pag-uusapan nila? Tama ba itong desisyon niya?

Pakiramdam niya nga ay nakai-istorbo siya kay Howell. Imbes na nagtatrabaho ito, heto at sasamahan siya sa pagliliwaliw niya sa sarili.

ALTARAZA HOTEL is one of the luxury hotels in the Philippines. She’s lucky enough to have a VIP pass and to have a brother who’s friends with the Altarazas. Aside from that, she’s with Howell. She learned that he’s also close to the Altarazas.

Nang makarating sila sa hotel ay kaagad silang inasikaso ng mga staff. Halatang kilala na si Howell ng mga empleyado. Marahil ay madalas ito sa lugar.

“Good afternoon, Doc Howell. It’s an honor to see you again here,” the pretty receptionist politely greeted him. But the man beside her did not say a thing. He just nodded like as if the woman understood his silent treatment.

“Here’s your room key, Doc.” The woman handed him the gold key card, then her eyes went to her and smiled. “You must be Sir Keith’s sister? Ma’am Yane?”

“Yes,” she answered and she smiled back.

“Here’s your room key, ma’am.”

“Thank you.”

When she looked at the gold key card, her brother’s name was written on it. It’s personalized and exclusive for very important guests.

The hotel staffs assisted them. Ang mga ito ang nagdala ng gamit nila hanggang sa makarating sa tamang palapag. There are so many closed doors until the staff stopped in front of the door at the corner.

“This is your room, ma’am.” Binuksan nito ang pinto at awtomatikong bumukas ang ilaw at sinalubong sila ng lamig.

There’s a balcony and she can almost see the busy city. The king sized bed is too big for her but she’s very fine with it.

“If you need anything, you can call us with this number.” Panay ang paliwanag sa kanya ng staff na tinatanguan niya lang.

“No, I’m not gonna stay here.” Howell suddenly stopped the other boy who’s walking inside, carrying his bag.

“Oh, sorry, Doc.” Sabay balik sa labas, dala ang bag.

“Kindly bring it to my room.” And he gave his key card to the other boy.

Nang makaalis ang dalawa ay bumalik ang pakiramdam niyang hindi mapakali kasama ang binata. Yane walked towards the large bed and made herself comfortable by sitting at the edge of it. Habang si Howell naman ay naglakad papunta sa balcony upang buksan pa nang bahagya ang makapal na kurtina para pumasok ang liwanag sa loob.

He’s against the light. His wide and muscular built is very hard to ignore. His polo shirt hugs his body sinfully and damn boy, he has a sexy round butt!

What? Did she just praise his butt?

She’s shamelessly ogling at that part without him knowing it!

“Are you okay with this? Or you want it dark?”

Howell suddenly turned around, giving her the full view of the bulge between his thigh! His a bit tight khaki pants is not helping though!

Mabilis na iniwas niya ang tingin sa parteng ’yon ng katawan ng binata. What a shame, Yane?

“H-Ha? Yeah, yes. Ayos lang sa’kin ang liwanag.” Halos kapain niya pa ang sagot niya.

Nang hindi sumagot si Howell ay unti-unti niyang ibinalik ang tingin dito. His index finger is in his lower lips, slightly pressing it, as if he was thinking on something while staring at her.

Did he catch her ogling at his sexy butt? At hindi niya sinasadyang matingnan din ang umbok sa pagitan ng mga hita nito. Bakit ba kasi bigla bigla na lang humaharap? She felt so guilty.

“Why are you looking at me that way?” She sounds so defensive!

Uh, pakiramdam niya tuloy ay ang laki ng kasalanan niya at pinagtatakpan niya. Ang likot likot naman kasi ng mata niya.

“You, naughty girl.”

“I… hindi ko sinasadyang tumingin sa ano mo.” Uminit ang pisngi niya. Bakit ba siya nagpapaliwanag?

“Oh?” He’s nodding his head, amused now.

Humalukipkip siya. Kailangan ay depensahan niya ang sarili. She lifted one of her eyebrows.

“Kung hindi ka biglang humarap… hindi ko, hindi ko naman matitingnan ’yan.” Pinilit niyang huwag nang tingnan ang parteng ’yon, imbes ay umirap siya.

“It’s my fault, then?”

“Yes!” she answered quickly.

“Well, this part of me is really…” He did not finish his sentence. “Anyway, I will see you at dinner.”

“Okay.”

Humakbang ito palapit sa kanya. Nagbigay lang ng sapat na distansya sa pagitan nila. Ngunit hindi niya pa rin ito magawang tingnan nang deretso. Sa kabilang panig siya nakabaling na para bang makagagawa na naman siya ng kasalanan kapag tiningnan ito.

“At, huwag kang basta-basta magbubukas ng pinto nang…” Naghintay lang siya ng susunod na sasabihin nito. “… nang ganoon ang itsura mo kanina.”

Okay, she got it.

“Hindi ko na naisip ang itsura ko kanina. Ayoko kasing maghintay ka…” Humina ang boses niya. Pero iyon ba talaga ang dahilan? O, sadyang nataranta lang talaga siya?

“I’m willing to wait, Yane.” His voice was raspy.

Umusli nang bahagya ang labi niya. Sa susunod, hindi na siya matataranta magbukas ng pinto kung ganoong handa naman pala itong maghintay?

“Paano kung hindi ako ang nasa labas kanina?” Medyo kritikal na ang tono nito na para bang may sablay na naman siyang ginawa. “Paano kung ibang lalaki? You need to be more careful.”

“Ikaw naman ang nasa labas kaya binuksan ko.”

“I know, but…”

Nang mag-angat siya ng tingin ay naabutan niya itong parang na-stress na napapikit. Gano’n na ba ka-grabe ang problemang nagawa niya para sa reaksiyon nito?

Then he let out a breath. Tila ba sumuko ito sa bagay na ito lang ang nakaaalam. Nang magmulat ito ng mga mata ay may iritasyon pa rin, ngunit may dilim at bigat ang lapat ng tingin sa kanya.

“….But baby, you can’t just open a door for me wearing only a piece of towel.”

Mas lalong humaba ang nguso niya, pinipigil ang ngiti. Nagugustuhan niya na talaga ang endearment nito sa kanya. She felt like she’s his baby and he cares for her. That endearment gives so much impact on her.

“Magdadamit na ako sa susunod. Okay?” She playfully wiggled her eyebrows at him, convincing him that she will do what she says. “Wag ka nang ma-stress sa’kin. Sigurado akong sanay ka namang makakita ng babaeng halos walang saplot.”

Yes! He’s a doctor. Wala lang dito ang mga hubad na katawan ng tao. What’s the big deal in seeing her with only a piece of towel then? He’s used to it.

“Your case is different. You better be very, very careful next time, or else… I may lose control.”

Though, she did not really get the real meaning of his message, she nodded her head to agree with it.

“Okay. I will be very, very careful next time, Doc.”

“You better be.” His deep beautiful eyes stared intently at her.

“Paano pala kung hindi?” she innocently asked with innocence written on her face.

Oo nga naman. Paano kapag nataranta na naman siya? Hindi sa lahat ng oras ay maayos ang pag-iisip niya kapag natataranta na.

“Then, I would have what I feel is mine.”

“What’s yours?”

A ghost of a small smile escaped his lips which then turned into a sexy smirk.

“That is… for you to find out and for me to work on,” he meaningfully said.

CHAPTER 6

CHAPTER SIX

IT’S STILL early when Yane decided to go swim. Sa rooftop ng hotel niya natagpuan ang infinity pool. The very thick glass wall around made the city view visible to her eyes.

Kahit pataas pa lang ang araw ay nakikita niya na ang ka-busy-han sa ibabang kalsada. Mga iba’t-ibang klase ng sasakyang hindi pa masyado nagsisiksikan sa daan at ang mga mabibilis na lakad ng mga tao patungo sa kanya-kanyang trabaho.

Malalaki ang mga gusaling nakapaligid sa Altaraza Hotel na animo nakipagku-kumpitensya ng taas. Sa kabilang panig niya natatanaw ang kahabaan ng Manila Bay.

The sunrise is quite impressive. It is a sign of a new day and a new beginning to everyone of us… and for her.

Palaging may bagong umaga… at palagi ring nagbabago ang takbo ng panahon para sa kanya. Ang klase ng takbong hindi umaayon sa mga gusto niyang mangyari.

Siguro ay… ito talaga ang tunay na ibig sabihin ng buhay ng tao. Pabago-bago ang takbo at totoong walang permanente sa mundo. Kung meron man? Ano? O sino?

She believes that if there’s a permanent thing in the world, that is… the love from our Almighty God.

She’s not the religious type of a person but she always believes in the miracle from her Creator. The only thing that keeps her going is the thought that in the end… everything will be in good place.

“Good morning, ma’am,” the male staff greeted her politely.

“Can I use the pool?” she asked, a bit hesitant. Especially that she knew that the pool will be available to use from eight in the morning up to ten in the evening.

“Yes, ma’am. Altaraza’s friends can use the pool earlier than eight in the morning.”

“Ah. Thank you.”

“Towel, ma’am?”

She’s only wearing a white robe and a two piece.

“Yes, please.”

Magalang itong tumango at umalis sa harap niya para kumuha ng tuwalya para sa kanya. Yane walked towards the ratan sun lounger and put her cellphone at the ratan table.

“Here’s your towel, ma’am.” The staff handed her the white towel with the embroidered name of Altaraza Hotel on the side part of it.

“Salamat. Can I have some tea?”

“Okay po.”

Pagkaalis ng staff ay hinubad niya na ang robang suot. Revealing her yellow two piece bikini, she slowly went down on the warm water. The ocean blue color of the infinity pool reflects the glass wall.

Gumawa ng ingay ang ginawa niyang paghawi sa tubig gamit ang braso at pagsipa gamit ang mga paa nang tuluyan siyang makalubog. Swimming is making her alive and it gives her peace. Kung pwede lang sanang walang umistrobo sa kanya ay mananatili siya sa tubig.

Pangalawang balik niya na mula sa dulo ng mahabang swimming pool nang mailapag sa lamesang ratan ang kanyang tsaa. Muli ay ipinagpatuloy niya ang pagbalik sa dulo hanggang sa makaramdam ng kaunting pagod.

Inahon niya ang katawan sa tubig. She rested her elbows near the gutter and watched the sunrise at Manila Bay and the docked yachts. She always finds it very romantic when a couple goes on a date in the yacht. Gusto niyang maranasan ang gano’n balang araw.

Yane got interrupted when she heard the sounds of the water as a sign that someone just dived in.

Ipinihit niya ang ulo upang siguraduhin kung may ibang tao ba talaga ro’n bukod sa kanya, ngunit ang tanging naabutan lang ng mga mata niya ay ang pahupa ng galaw ng tubig kung saan siya nanggaling.

She narrowed her eyes when she saw the reflection of a man’s body doing an underwater swimming without ruining the calmness of the water so much.

Ibinalik niya ang atensyon sa tanawin sa harap at kinalma nang maigi ang sarili nang matantong si Howell ang lumalangoy palapit sa direksyon niya.

At halos mapatili siya nang umahon ang katawang ’yon mula sa kanyang likuran, bago nito inilagay ang mga kamay sa tabi ng kanyang mga siko. Howell is cornering her with his wide, wet yet warm body.

“Good morning.” Medyo hinihingal pa ang mahinang boses nito malapit sa balikat niya.

“G-Good…” Mabilis siyang napalunok para linisin ang tila bara sa lalamunan. “… morning, din.”

The fact that they’re very close makes her heart beat wildly. Hindi man lubusan ang pagdidikit ng kanilang katawan, may tamang distansya itong ibinibigay na para bang may anong pinoprotektahan, ngunit sa kanyang likod ay ramdan niya ang init na nagmumula sa katawan ng binata.

“Bakit hindi mo ako ginising?”

Is he really asking her that? Kailangan bang gisingin niya ito?

“Ayokong mang-istorbo.” Imbes ay sagot niya na lang.

Labis na nga ang pang-iistrobo niya kay Howell. Samahan pa lang siya nito sa hotel ay malaking awas na sa oras nito. Ayaw niyang abusuhin ang iba pang oras nito para sa sarili at sa pagpapahinga.

“You can disturb me. I don’t want you to be alone.”

“I’m not alone. You’re with me.”

“Dapat ay sa lahat ng gagawin mo rito, kasama ako.”

Gusto niya itong lingunin pero masyado itong malapit para tangkain niyang gawin ang nais. She could almost feel his minty breath on her nape and shoulder. Nakatataas balahibo sa pakiramdam pero gusto niya ang init na kaya nitong ibigay sa kanya sa ganoong paraan.

“Katulad ng pag-swimming nang ganito kaagad?”

“Yes.”

“Kahit sa palagay ko ay masyadong maaga?”

“I don’t mind.”

“Sabagay, doktor ka at sanay magising nang sobrang aga.”

“At sanay ding walang tulog.”

“Pero, ayokong magpupuyat ka. Take this as your vacation, too. Okay?” Hindi niya pa rin talaga magawang lingunin ito.

“Vacation with you, yes.”

“Hmm, nag-almusal ka na ba?” Wala na siyang maisip na pwede nilang pag-usapan!

“Hindi pa.”

“Gusto mo na bang mag almusal?”

“Gusto ko.” Namaos ang pang-umagang boses nito.

“Gusto mo nang kumain?”

Sa totoo lang ay wala pa siya sa mood para kumain ng kung ano. But if he wants to eat breakfast, she can accompany him and force herself to eat.

“Gusto ko ng kumain, Yane.” His voice sounds sexy!

Tumikhim si Yane, hindi na kinakaya ang masarap sa tainga na boses ni Howell.

“Then, let’s eat?”

“In a minute. Let’ stay like this for a while.”

Deretso ang tingin niya sa kahabaan ng Manila Bay habang pinakikiramdaman ang kilos ni Howell sa likod niya. He may be too close, but she can still feel his gentleness. Kung ibang lalaki ang nasa likod niya, siguradong kanina niya pa naitulak.

But why the hell didn’t she push Howell away from her, by the way?

Geez. She can’t even answer her own question!

“Have you been there?” Turo niya sa mga yate.

“Not yet. Why?”

“Gusto kong… magpunta riyan.”

“Kailan mo gusto?” tanong nito na para bang handang-handang sundin ang mga bagay na gusto niya, kahit ano pa ’yan.

“One day… with the right man.” She almost whispered it, too shy to let him know about her fantasy to be in a romantic date in the yacht.

“With the right man, huh,” he playfully murmured.

Yane’s lips formed into a thin line. She felt like he was making fun of her fantasy.

“Matagal pa naman ’yon. Masyado pa akong bata para makilala ang tamang lalaki para sa’kin.”

“Yeah, you’re too young to think about being with the right man for you.”

“Ikaw ba? Hindi mo pa ba iniisip ang tamang babae para sa’yo?”

Now, she became curious about his love life. Paano kung may kasintahan na pala si Howell? With his looks and status in life, it’s unbelievable if he’s still single. Women surely flock on his feet! He’s a very ideal man and a very good catch.

“I don’t think ’bout other women.”

Is he that loyal to her girlfriend? Sandali, may kasintahan na ba talaga itong guwapong doktor na ’to?

“Bakit? May girlfriend ka na ba, Doc?” Sabay lingon niya rito at mabilis ding ibinalik ang tingin sa harap nang maabutan itong inaamoy-amoy nang tahimik ang buhok niya.

Huli na para mapigilan niya ang pagkalat ng pula sa kanyang mukha. What’s he doing? Smelling the scent of her hair? Baka amoy chlorine na nga ito sa mga sandaling ’yon. He seemed like he doesn’t give a damn though.

“I don’t do girlfriends.”

What?

“Kahit isang beses?”

“Why don’t we talk about other things?”

“What do you mean, you don’t do girlfriends?”

“Well…” She felt his chest move a bit behind her, as if he took a sigh.

“Kung hindi ka nag-gi-girlfriend, ibig sabihin… hindi ka rin pumapasok sa isang relasyon? Gano’n ba ’yon?”

Her curiosity was eating her!

“Is that a turn off for you?” Nananantiya ang tono nito.

Kinda. What is he trying to say? Hindi ito nagseseryoso sa mga babae? Ayaw nitong bumuo ng relasyon?

“Turn off? M-Medyo. Sorry, ha, just being honest.”

Tumango ito, pagkatapos ay napabuntong-hininga ulit, para bang biglang nagkaro’n ng problema.

“Not because I don’t do girlfriends and relationships, doesn’t mean I hurt women’s feelings. Right before we started doing what adults or couples do, we already agreed to the rules we set between us.”

“And, what are those rules?” She arched her eyebrow.

“No labels.”

“What else?”

“Do I really need to tell all of these to you?”

“If you’re comfortable, yes. Kung hindi, e di huwag,” medyo masungit niyang sagot. “Kung ayaw mo nang magkwento, halika na. Mag-almusal na tayo.”

Akmang aalis na siya sa pagkakakulong sa matigas na bisig nito ngunit napigilan na siya kaagad. He gently pinned her to the tiled wall of the swimming pool under them. The distance that he gave between them is not enough for her to feel his hard chest and the lower part of his body.

Howell is very careful and gentle, that he knows the right distance of their skins.

“You look grumpy,” he noticed.

Umirap siya sa hangin. Hindi niya napansing naiirita na pala siya sa pinag-uusapan nila. She’s curious to know more about him and his women, but the more he gave details, the more she gets annoyed.

“Sagutin mo na lang kasi ’yung tanong ko.”

“Alright, then. Where were we?”

“Ano pa ang ibang rules mo sa mga babae mo?”

“Mga babae ko?” He chuckled with her choice of words.

“Ano nga? Tell me, Doc.”

“Well, Rule Number 2 is…” he trailed off. He’s sniffing her hair again.

“Is what?”

“… just… pure… sex.”

Parang namanhid ang ulo niya sa narinig. Pinagsisihan niyang nagtanong pa siya. She didn’t even expect him telling her that very private thing between males and females.

Now that Howell mentioned those words, her mind became dirty. A lot of naughty and erotic scenes were already playing inside her mind and Howell Banchero is the main subject!

“U-Uh…” She laughed a bit, nervous.

It’s very awkward and uncomfortable to think about him naked and having sex with his women!

“I’m sorry. I know you’re still young and innocent. I should’ve keep that from you.” He sounded so sincere.

“A-ayos lang. Pinag-uusapan nga ng mga kaklase ko ang mga bagay na ’yan minsan. May mga boyfriend na kasi sila at nagse-sex na sila.” Walang preno ang bibig na pahayag niya.

Ah! She can still remember her classmates and schoolmates talking about sex and having sex! Old generation always tell them that new generation is careless and aggressive. Naniniwala siyang ang iba ay totoong agresibo kaya madalas na marami ang nabubuntis nang maaga, pero hindi lahat.

Katulad niya, wala pa siyang karanasan. Hindi pa siya nagkaka-boyfriend at wala pang nakahahalik sa kanya sa labi. Tanging sa pisngi at noo lang, galing sa kaibigan niya at sa Kuya Keith niya.

“They’re too young for that thing. Kids and teenagers nowadays needs to be very careful when it comes to that matter. Hindi dahil ginagawa ng mga matatanda ay gagawin na rin nila. May tamang araw at edad para sa bagay na ’yon.”

“I-ilan sa mga schoolmate at kaklase ko ay tumigil sa pag-aaral dahil sa biglaang pagbubuntis. Kaya pala ayaw ni Kuya Keith na mag-boyfriend ako dahil… ayaw niyang mabuntis ako kaagad.”

Now, she realized the real reason why her brother does not allow her to have a boyfriend.

“Well, I have to agree with Keith. Hindi ka pa pwedeng mag-boyfriend, pero…” May diin sa huling salita nito. “Hindi naman dahil may boyfriend ka, mabubuntis ka na. Nasa pag-iingat pa rin ’yon, but I don’t tolerate the early pregnancy and having sex with their boyfriends.”

“So, pwedeng makipag-sex nang hindi nabubuntis?”

“Pwede,” kaswal na sagot nito. “Sa mga mag-asawang ayaw pang magka-anak, maraming contraceptives ang pwedeng gamitin.”

“Hmm, wala ka pang nabuntis?” alanganin ngunit inosente niyang tanong.

Howell let out a hearty laugh, his minty breath hit her nape. Kinikilabutan pa rin siya sa sensasyong hatid niyon sa kanya.

“Ano sa tingin mo?” May bahid ng paglalaro sa tono nito.

“Sa tingin ko? Hmm…” Nag-isip siya saglit, kahit ramdam niyang parang wala pa naman. “Maingat ang mga doktor, kaya sa tingin ko… wala ka pang nabubuntis.”

“Wala pa, Yane.”

“Wala ka ring balak?”

“No, not right now.”

“Why not? You’re at the right age and you’re very stable.”

“Too early for that.”

“Too early? When do you want to have a baby?”

“I already have one.”

Nilingon niya ulit ito. At nang magtama ang kanilang mga mata, para siyang nahihilo. Malamlam ang magagandang matang ’yon na naaninag niya ang repleksyon ng araw. She never thought that he’s this very good looking until she looked at him this close.

His eyes captivates her and his sexy jaw line is more defined, that it gives her the urge to caress him in that part. His lips are sensual that her mind gone wild thinking about how many women tasted his lips and how does it taste? How soft it is? How gentle does he kiss?

“Fuck…” Howell cursed softly, then licked his lower lip, tasting it sensually. “Stop that kind of look, baby. It feels like you want to taste my lips.”

Para siyang natuhan. Napakurap siya sabay iwas ulit ng tingin. Ano na nga ang pinag-uusapan nila? Saan nga ba sila nahinto? His sensual lips distracted her. She can’t think straight.

“W-what did you say? You already have a baby?” She got back on track. “Nasaan siya?”

Howell moved a little more closer, before she felt his hard arms slowly wrap around her waist. Ang maninipis na balahibo nito sa magkabilang braso ay nagbibigay sa kanya ng kakaibang kiliti na unang beses niyang naramdaman sa buong buhay niya.

“I am with my baby… right now,” he whispered territorially above her shoulder.

Nakagat niya ang loob ng pisngi, hindi na nagawang kumontra pa dahil… nagugustuhan niya ang nararamdaman sa mga sandaling ’yon. Nakakikiliti at mainit, ngunit hindi literal na nakapapaso.

CHAPTER 7

CHAPTER SEVEN

“WHAT’S your plan for your birthday?”

Napasulyap siya kay Howell mula sa kinakain. They are having their dinner at Altaraza Hotel. May iilan silang guest na kasabay kumain. Magkakalayo ang agwat ng mga lamesa kaya naman mas nabibigyan ang bawat isa ng tamang privacy para makapag-usap nang maayos.

The candle lights and glasses of wine above the table makes her feel like they are having a dinner date. Hindi na dapat bago sa kanya ang bagay na ’yon lalo at pangatlong gabi na nilang kumakain nang gano’n ang ayos ng lamesa.

The restaurant of the hotel offers a luxurious and romantic vibes to their guests. Aside from the great foods from an international chef, the hotel staffs services are excellent.

Is it because they are VIP? She doesn’t think so. This five star Altaraza Hotel is more than what she expected to be.

“I honestly don’t have a plan yet.”

Howell smoothly sliced a small amount of meat using a knife. He’s wearing a white short sleeved polo that shows the muscles on his arms. The sexy veins on it down to the back of his hand are very hard not to notice.

Nakikita niya na naman ang mga ugat na ’yon sa Kuya Keith niya. Ang pinagkaiba lang ng dalawa, mas marahas ang ugat na nakikita niya sa kapatid, kumpara sa ugat ni Howell na para bang tahimik lang, pero malupit. Na para bang sa klase niyon ay kayang-kaya siyang buhatin nang walang kahirap-hirap.

“It’s your 18th birthday. It should be special and memorable.”

Sa totoo lang ay hindi na siya makaramdam ng excitement sa 18th birthday niya dahil sa nangyayari ngayon sa kanyang pamilya. Her father left them, her mother is in the rehabilitation center while her brother is somewhere she doesn’t know.

Kaya paano niya pa maiisip ang kaarawan niya? Kung wala naman ang mga taong gusto niyang makasama sa espesyal na araw na ’yon. Ang tanging inaasahan niya lang ay uuwi ang Kuya Keith niya sa birthday niya kaya dapat lang din na kahit papaano ay paghandaan niya.

“Wala naman sina mommy at daddy kaya paano magiging espesyal at memorable ang araw na ’yon?” Napabuntong-hininga siya, nalulungkot na naman.

She continued eating her Italian pasta, but she’s aware with Howell’s stares.

“You can at least tell me what do you want to do on your birthday? Or, where do you like to go?”

Hindi na siguro ito nakatiis sa pananahimik niya at hindi siya tinantanan tungkol sa birthday niya.

“Well… Kuya Keith promised that he will be here on my birthday. Simpleng salo-salo lang, ayos na sa’kin ’yon.”

“Paano kung hindi siya makapunta?”

It was just a casual question but it caught her attention. When she looked up at him, he immediately caught her eyes with his. Those deep beautiful serious eyes make her feel uneasy. Behind him is a glass wall and dim yellow lights hanging from the outside, making his aura look darker for some reason.

Sinubukan niyang alalahanin kung may pagkakataon na bang napako ang mga pangako sa kanya ng Kuya Keith niya? Pero ni isa, ay wala. She’s very confident that her brother will come on her birthday.

“I know Kuya Keith will be here on that day. He would not miss it.”

“Well, yeah. If he promised you that, then, he meant it. But, I was giving you an option. Paano kung…”

“Kung hindi…” she cut him off. “I would not celebrate my birthday. Simple as that.” She shrugged her shoulders, telling him that her eighteenth birthday is not a big deal to her.

Pansamantala siyang pinagmasdan ni Howell. Nananantiya ang tingin nito. Sa huli ay mahina itong naglabas ng hangin sa bibig na para bang bigo na naman.

“Are you going to invite me?” he asked. His tone was a bit hesitant! Tapos ay napainom sa wine, naka-iwas ang mata sa kanya.

“Why not? If you’re not very busy…”

“I’m not busy,” he answered quickly.

Yane nodded her head. “Okay, punta ka sa birthday ko.”

Howell cleared his throat before he sipped on his wine again.

“Baka sa condo na lang din ako mag-celebrate. Sasabihan na lang kita,” dagdag niya pa.

“Okay.” He’s back with his cold tone, like it doesn’t really matter to him.

Huh, parang kanina lang nag-aalangan ito sa tanong kung iimbitahan niya ba, tapos ngayon ay bumalik ang pagiging masungit.

Now that she expected another visitor for her birthday, it inspired her to feel excited to celebrate it. Kung makakasama niya lang talaga ang buong pamilya niya, mas masaya. Kahit sana makita niya lang ang mommy at daddy niya bago siya mag-birthday, ayos na sa kanya ’yon.

“What are you thinking?”

Wala sa sariling naihinto niya ang paglalaro sa juice sa baso niya sa tanong ni Howell. She wasn’t aware that he was watching her moves and it seems like he knows that she was thinking of something.

“Huh?”

“I said, what were you thinking? Hmm?”

“Uh, can I ask for another favor?” She bit her lower lip shyly.

Howell groaned when his eyes went to her lips, before he tilted his head back and closed his eyes as if avoiding the view in front of him, which is her.

“What is it?” His voice was deep.

“Can I visit my mom before my birthday?”

Was it too much to ask? For a favor? Ang sabi sa kanya ng Kuya Keith niya kapag gusto niyang bumisita sa mommy nila ay sabihan niya si Howell.

“Yeah, of course.”

“Sasamahan mo ako?” alangang tanong niya at mas lalong nakaramdam ng pagka-alanganin nang matamang tingin lang ang isinukli ni Howell sa kanya. “Hmm, kung busy ka, pwede namang hindi ka sumama. Bigyan mo na lang ako ng permiso para payagan akong makabisita kay mommy.”

“Sasamahan kita.”

Yane felt like her eyes twinkled when she heard that. Marahil ay kitang-kita sa mukha niya ang excitement na makita ulit ang mommy niya kahit pa palihim lang.

“Thank you! Thank you talaga, Howell!”

She can’t help the overwhelming feeling inside her. Halos mapatayo pa siya para yakapin ito kung hindi niya lang napigil ang sarili.

“Now, finish your food and take a rest.”

Nang tingnan niya ang plato sa harap ay medyo marami pa pala ’yon, samantalang si Howell ay kanina pa tapos kumain. Nililibang na lang nito ang sarili sa pagsimsim sa wine habang hinihintay siyang tuluyang matapos. May dessert pang paparating at hindi niya ’yon palalampasin.

“It’s fine. Take your time,” anito nang maramdaman sigurong medyo nahihiya siya sa mabagal niyang pagkain at sa pinaghihintay nito.

“Matagal talaga akong kumain.” Napanguso siya.

“I know.” He sounds amused.

Sa bagay, sa ilang beses nilang palaging magkasamang kumain, hindi na nakapagtatakang alam nito ’yon. At, mukha namang nasasanay o sinasanay na nito ang sarili sa kakuparan niya pagdating sa pagkain.

Knowing that Howell’s time is precious, it made her feel embarrassed for not thinking about how much time he wasted while waiting for her.

“Sorry…”

“No worries. It’s cute.”

Sinimangutan niya lang ito. Hindi siya sigurado kung totoo ba ang sinabi nitong cute ang mabagal niyang pagkain o pampalubag loob lang sa kanya.

IT FEELS like their short vacation wasn’t enough for Yane. Nang gabing inihatid siya ni Howell sa condo unit niya, para bang gusto niya ulit mag-request ng susunod na bakasyon ngunit naisip na rin niyang masyado na siyang maraming pabor na hiningi sa binata at maraming oras na nito ang nasayang para sa kanya.

That time, she didn’t let herself to be selfish again. Alam niyang may trabaho si Howell na kinakailangan ng buong atensyon nito at ayaw niyang agawin niya na naman ang atensyong ’yon.

“So, ano ang ginawa niyo?” usisa ni Akira na kausap niya sa kabilang linya.

“Nag-swimming at nag-shopping lang.”

“’Yon lang? Hindi ka ba na-bore?”

“Hindi. Gusto ko pa nga sanang mag-extend ng araw kung hindi ko lang iniisip na may trabaho siya.”

“Hindi ka man lang ba hinalikan?” Inisnob nito ang sagot niya at mas na-curious pa sa halik ni Howell!

Bakit naman siya hahalikan ng binata? Hindi naman sila magkasintahan!

“Halik? Hindi!”

Ang naaalala niya lang na naging sobrang mas malapit sila ay sa tuwing nagsu-swimming sila sa umaga. Palagi nilang pinanonood ang pagtaas ng araw habang nasa likod niya si Howell na halos nakayakap sa kanya. Bukod do’n, wala nang ibang pangyayari na naging malapit sila.

Kahit na sa tuwing ihahatid siya ni Howell sa hotel room niya, mas napapansin niya ang pagiging distant nito sa kanya na para bang kapag dumampi ang balat niya rito ay may magagawa itong hindi niya inaasahan. They always ended up saying good night to each other before he closed her door.

“Ang hina naman pala ni Doc. Ilang araw kayong magkasama pero hindi man lang nakahalik sa’yo?”

“I am not her girlfriend. Kiss is not needed though.”

“Ang inaasahan ko, may makakukuha na ng first kiss mo bago ka mag-eighteen.”

Napailing siya sa iniisip ng kaibigan. Ni hindi nga pumasok sa isip niya ang halikan o makatanggap ng halik kay Howell. Even if she found his lips sensual, she avoided thinking about kissing him. She was just curious how many women tasted his lips already.

“Huwag mo nga akong igaya sa’yo, Akira. Hindi na birhen ang labi mo.”

“Because I love kissing. Ikaw ha, baka kapag nakatikim ka ng halik ay hanap-hanapin mo.”

“No way!” Bumaliktad siya hinihigaan, napaiirap sa topic nila.

“O, baka naman nagsisinungaling ka sa’kin, ha? Baka naman nahaikan ka na ni Doc Howell o may mas higit pa kayong ginawa,” paratang pa nito na tinawanan niya.

“Gaga! Ano naman ang gagawin namin? Magkahiwalay ang silid namin ’no.”

“Sa itsura pa lang ni Doc, halatang marami nang karanasan sa mga babae. Hindi ba talaga siya sumubok na halikan ka?”

“Hindi.”

Ah! Wala talagang ipinakitang interes sa kanya si Howell na gusto siyang halikan. Yakapin, oo, pero hindi halik!

“Paano kung nagpipigil lang si Doc?”

“Anong nagpipigil?” curios na tanong niya, magkasalubong na ang mga kilay.

“You know, maybe he wanted to kiss you but he was controlling himself because you’re still a minor.”

“Bakit mo ba siya pinag-iisipan nang ganyan? Howell is an honorable man. He would not do such things that would ruin his name.”

Hating gabi na at ang topic nilang magkaibigan ang nagpapawala ng antok niya. Sa balcony ay tanaw niya ang maliliit na ilaw galing sa malalaking gusali. Halos tabunan na ng mga ito ang kadiliman ng langit at ang mga masisiglang bituin.

“Bakit hindi ko siya pag-iisipan ng gano’n? Hindi mo ba kilala ang mga kaibigan niya?”

“Not really. But I got to know some of their friends when my brother and I went to D’ Club which the owner is also one of their friends. I met one of Altaraza’s brother, Carter, if I’m not mistaken.”

“Wait, Yane, ha. Wala namang English-an.”

Pareho silang natawa ro’n. Nakatatawang isipin na kahit ang babaw lang ay pareho silang natatawa. Magkaibigan nga talaga sila.

“Pwede namang si Colton o Clane ang ma-meet mo, bakit ’yon pang pinakababaero ang nakadaupang palad mo?”

“You know, Carter?”

“Yeah.” Halos ma-imagine niya ang pag-ikot ng mata ni Akira.

“Paano?”

“Geez, Yane. You’re outdated. Pwede bang maging active ka naman sa social media kahit minsan?”

Umirap siya. The thing is, she is not into social media. Though, she has social media accounts but she doesn’t use it. Nakabinbin lang ang mga ’yon at ang dalang niya rin namang bisitahin.

“I will try,” she lazily muttered.

“So, heto na nga…” patuloy ni Akira, hindi paaawat sa mga tila balitang nakalap. “Carter is kinda famous in social media.”

“Dahil guwapo,” patuloy niya at aminadong magandang lalaki nga talaga ito.

“Hindi lang do’n. Marami rin siyang babae!” Halos mandiri ang kaibigan.

“Ay, turn off.”

“Yeah. Their friends are all womanizers. That’s why I was very confused that Howell treated you good. Samantalang may mga bali-balitang tahimik lang din ’yan kapag may babae. O, baka may girlfriend siya ngayon kaya hindi na rin pumorma sa’yo.”

“Wala raw siyang girlfriend.” And he doesn’t do girlfriends and relationships.

“Sabi niya lang ’yon. Meron ’yan, nakatago lang.” Tila pandedemonyo sa kanya ng kaibigan. “Ang fresh ni Doc, di ba? Kahit nagsusuplado? It means, his sex life is active.”

Wala yatang maidudulot na maganda sa kanya ang pinag-uusapan nila ni Akira dahil maisip niya pa lang na nagsinungaling si Howell na wala itong girlfriend ay nagngingitngit na ang kalooban niya. Iyon pa kayang isipin niya na active ang sex life nito?

Lalo pa ngayon na napakadalang na mag-text o tumawag ni Howell simula nang matapos ang maiksing bakasyon nila. Maybe he’s really busy at work, but right now, her mind told her that he’s also busy with his secret girlfriend!

“Kaya pala madalang na siyang magparamdam sa’kin. Baka busy sa girlfriend.” Medyo may disgusto sa tono niya.

“Oo, Yane. Siyempre di ba, ang mga doktor palaging pagod sa trabaho ’yan. At ang klase ni Doc Howell na guwapo, matalino at mayaman pa, madali lang makakuha ng sex sa kanya bilang pampatanggal niya ng pagod.”

Kung magsalita si Akira, para bang ang dami nitong alam sa mga bagay-bagay. Samantalang ang alam niya, pareho lang silang wala pang karananasan sa pakikipag-talik.

“Ibig sabihin, sex ang pahinga niya?”

“Pwede.”

“Saan mo naman nalaman ang lahat ng ’yan?” kaswal na tanong niya kahit na nag-uumpisa nang mag-ngitngit ang kalooban!

“Come ’on, men loves sex. Kahit pagod pa ang mga ’yan, basta may sex, hindi magdadalawang isip ang mga ’yan. Especially that they are with their hot babes who are good in bed!”

Isang mataray na irap pa ang pinakawalan niya bago tuluyang talagang nademonyo ang kaisipan niya tungkol sa bagay na ’yon na ginagawa ni Howell.

“Okay. Bukas naman ulit tayo mag-usap. Inaantok na ako, e,” matamlay na paalam niya.

“Alright. Matutulog na rin ako. Good night, Yane. See you soon.”

“Night. See you.” The line was cut off.

Yane annoyingly typed a message for Howell. Hindi niya palalagpasin ang gabing ito na hindi nasasabi sa binata ang lahat ng bumabagabag sa kanya at nagpapakulo ng dugo niya! She needs to let these all out so she can sleep well.

To: Howell

Kaya pala hindi ka na masyado nagte-text at tumatawag sa’kin dahil busy ka sa girlfriend mo. Ayos lang, basta ’yong usapan natin na sasamahan mo ako kay mommy, sana matupad mo.

Message sent.

Nang ilang sandali na wala siyang natanggap na reply ay mas lumakas ang paniniwala niyang may kasama si Howell na babae lalo at gabi na. Busy na ang mga ito. She then typed another message as if it would lessen the annoying feeling inside of her.

To: Howell

You lied to me. You said you don’t have girlfriend, but you have. Kaya pala guwapo ka palagi dahil active ang sex life mo.

Pagkatapos niya mai-send ang mensaheng ’yon ay inilapag niya na ang cellphone sa lampshade table. Sinubukan niyang matulog nang matiwasay pero ang maruruming imahe ni Howell na may kasamang hubad na babae ay siyang nagpapagalit sa kanya at nagpapagising!

“How dare you! Liar!” she kept on murmuring with so much hate and annoyance.

Pinipilit niyang matulog kahit alam niyang hindi siya magtatagumpay, hanggang sa mag-vibrate ang cellphone niya sa ibabaw ng lamesa. Hindi niya pa naman nakikita kung sino ang nag-message pero nagwawala na ang tibok ng puso niya!

Slowly, Yane turned her head to the table. Nakailaw ’yon at tanaw niya ang pangalan ni Howell. Umirap siya at galit na hinaklit ang cellphone para mabasa ang mensahe.

From: Howell

Who told you that?

Nanliit ang mga mata niya sa ka-inosentehan sa message ng binata. Mabilis siyang nag-reply. Nanginginig pa ang mga daliri niya sa sobrang inis!

To: Howell

It’s not important. You’re such a liar!

When she sent it, she put back her cellphone to the table. Ayaw niya nang maghintay ng reply galing sa binata. Paano kung hindi na mag-reply? Mas nakagagalit ’yon dahil naghintay siya sa wala!

Ilang sandali lang matapos niyang mai-send ang text niya ay muling nag-vibrate ang cellphone niya. This time, it really made her heart go wild when she saw that Howell is fucking calling her!

Sa taranta at galit ay hindi niya na sinagot pa ang tawag at nagtalukbong na lang siya ng kumot! Hinayaan niyang matapos ang tawag.

After the ring, her cellphone vibrated shortly for a text message. Kinuha niya ’yon. Kaya niyang magbasa pero hindi niya kayang makausap si Howell. Baka ratratin niya lang ang binata hanggang sa gumaan ang pakiramdam niya.

From: Howell

Baby… pls, answer my call.

Another text message popped up.

From: Howell

I will go there. Let’s talk.

Kumalabog nang husto ang dibdib niya na tila ba nahihirapan na siyang huminga! How dare he show his face again after lying to her?!

She angrily typed a reply.

To: Howell

Wag kang magpunta rito! Magsama kayo ng girlfriend mo! Ayaw na kitang makita!

After she sent her last message, she deleted his number and turned off her cellphone!

CHAPTER 8

CHAPTER EIGHT

KABABALIK lang ni Howell sa clinic niya nang maabutang naghihintay sa kanya ro’n si Margo Alcaraz. They are both resident doctors in Banchero Medical Center and her family is one of his family’s close friends.

“Hi, how was the operation?” Margo asked and kissed his cheek.

It’s very normal; he’s used to it. Margo is such a sweet woman. Pero sa mga sandaling ’yon ay medyo napaatras siya nang dumampi ang malambot nitong labi sa kanyang pisngi.

Margo giggled when she noticed his sudden reaction.

“What’s with that, Howell? It’s just a kiss in the cheek,” she teased and made her way to the sofa.

Howell removed his white coat and put it above his swivel chair.

“Nothing…”

“You must be tired. It took you six hours for that heart operation. How’s the patient?”

Naupo siya sa swivel chair, nakararamdam na rin ng pagod. Kung wala lang si Margo ay sa silid niya siya dederetso para makapagpahinga.

“The operation was successful.”

They did the coronary artery bypass. It was very risky, but he’s confident that it will be successful with the help of his father and his colleagues. He’s a resident doctor and being surrounded with the best doctors in Asia is already an achievement for him.

“Tito Wesly is really the best,” Margo praised his father.

“Yeah,” he agreed.

The truth is, his father was planning to have his early retirement. Kaya naman kailangan niyang mag-doble kayod pa para mapalitan ang ama. It doesn’t pressure him because ever since, he knew that he’s bound to replace his father’s position.

Howell rested his head at the head rest of his chair and closed his eyes. He was trying to relax for a while, until he noticed Margo’s footstep coming towards him.

“Need some massage?” Margo asked sweetly.

She is already behind his chair and slightly massaging his shoulder.

“No, it’s fine.”

“No, I know you need this. Just try. Marunong ako.”

Wala na siyang nagawa nang marahang masahiin ni Margo ang kanyang balikat. Isang katarantaduhan kung sasabihin niyang hindi niya nagugustuhan ang masahe ni Margo. She’s good. He’s not sure if she took classes for it, but the way her fingers touched every part of his shoulder, it was very good.

“You’re good,” he whispered, it really relaxed him.

“Talaga?” He could almost feel her lips on his nape.

Napapikit siya. Kahit na gusto niya ang pagmamasahe nito, hindi naman siya sang-ayon sa maaaring kahantungan ng ginagawa ni Margo sa kanya.

“I think that’s enough, Margo.”

Hinawakan niya ang mga kamay ng dalaga upang pigilan dahil nararamdaman niya na ang paghalik-halik nito sa kanyang leeg.

“Hindi mo ba nagustuhan?” Nasa likod niya pa rin ito, nanatili ang mga brasong nakapayakap sa kanyang leeg.

“I like it. But that’s enough for me. Thank you.”

“Well… hindi ako tumatanggap ng thank you lang.” Her voice became teasing.

Napailing siya nang bigla itong kumandong sa kanya.

“What?” he asked, tilting his head back to avoid her lips.

“I wonder if you already have a girlfriend.” Margo’s eyes narrowed. “But, if ever you have a girlfriend, your parents would not like her, unless she’s in the medical field.”

“Tapos na ba ang duty mo?” pag-iiba niya ng usapan.

“No, it’s my break.”

“Your break, but you’re here, huh.”

“Because I wanted to see you. Ilang araw kang wala. Hindi ka rin nagre-reply sa mga text message ko sa’yo. Where have you been?” Margo trailed her fingers on his jaw line. “Were you with your girlfriend?”

Not that he doesn’t like Margo but what the fuck would he do if he doesn’t see himself having sex with her? She’s like a female friend to him. He’s aware that Margo has something for him, but he always chose to ignore it. Still, he respects her and her feelings like what she deserves.

“Maaga pa ako bukas. If you mind…” He motioned the door.

“Pwede ba akong matulog dito kahit paminsan-minsan lang?”

Margo was looking at the door of his room.

“You’re funny. You live near the hospital, just a next street from here.”

“But… I still want to try to have a sleep over here. Unless, you let your girl sleep here? Hmm?”

Howell chuckled at that. She was trying to fish some information about his love life, but they both know she won’t get any little information about his women.

“Maybe next time? So, for now, you better go back to work and let me rest.”

Pareho silang napatingin sa ibabaw ng lamesa sa harap nila nang mag-vibrate ang cellphone niya at rumehistro sa screen kung kanino galing ang mensahe.

“Baby, huh,” Margo murmured bitterly.

Imbes na sumagot ay hinawakan niya sa baywang si Margo para umalis sa kandungan niya. Inabot niya ang cellphone at binasa ang mensahe.

From: Baby

You lied to me. You said you don’t have girlfriend, but you have. Kaya pala guwapo ka palagi dahil active ang sex life mo.

Nagsalubong ang mga makakapal niyang kilay habang binabasa ’yon. Where the fuck did she get that idea?

“Howell…” Margo kept on bothering him, but damn. Yane’s message bothered him.

“Can you go back to work?” malamig na sabi niya sa dalaga. Pinipigilan niyang wag maging malupit dito.

Ayaw niyang sumabay si Margo lalo at nararamdaman niyang magkaka-problema siya ilang sandali pa.

“Oh, okay. Have a good night.”

Margo looks a bit scared, but still managed to wave at him before walking towards the door and closed it.

GIGIL na gigil talaga si Yane sa mga sandaling ’yon. Hindi niya matanggap na nagsinungaling sa kanya si Howell. Kahit sabihing hindi naman sila magkaibigan o hindi sobrang close, pero sapat bang paglihiman siya ng binata? Gayong ang lahat ng ipinakita niya rito ay totoo at walang halong biro?

If felt like she’s being played by him and she can’t accept that fact because she knew to herself that she doesn’t deserve it!

Pabaling-baling siya sa higaan dahil hindi na siya dinalaw pa ng antok, hanggang sa marinig niya ang doorbell ilang minuto pa ang nakalipas.

Yane’s eyes narrowed when she imagined Howell’s face outside the door, trying to explain himself.

Paano kung hindi naman talaga si Howell ang magpupunta ng gano’ng oras? Paano kung ibang tao? O magnanakaw? Lalaking may masamang balak? Tapos ay pagsasamantalahan siya?

Pinuno ng negatibong pangyayari ang isipan niya. Napalitan ang pag-ngingitngit niya ng takot dahil sa mga naiisip. Tiningnan niya ang balkonahe at nang makitang medyo hindi nakasara ang makapal na kurtina ay mabilis siyang tumayo at hinawi ’yon dahilan kung bakit hindi niya na makita ang labas.

Nasundan pa ang unang doorbell. Kung magpapatuloy ang pagtunog niyon, marapat lang na tingnan niya kung sino ang nasa labas! She hurriedly went to her shoulder bag and got the pepper spray.

Yane slowly walked towards the door. Napaigtad pa siya sa pangatlong pagtunog ng doorbell! Kakaba-kaba siya nang mabagal na sinilip niya sa peephole ang tao sa labas, nagbabakasakali na sana ay si Howell na lang kaysa lalaking hindi niya kilala at mukhang hindi mapagkakatiwalaan!

Yane’s heart almost skipped a beat when she saw Howell outside. He looks problematic, waiting for her to open the door. Ngunit bumalik ang iritasyon niya nang makita ito, sa totoo lang!

Nanliliit ang mga mata nang galit na binuksan niya ang pinto. Mahigpit ang hawak niya sa pepper spray.

“Ano ang ginagawa mo rito? Sinabi ko na sa’yong ayaw kitang makita, ha! Bakit ka pa nandito?!”

On the other hand, when she opened the door and when Howell saw her, he looks relieved.

“Ah, kaya ka nandito dahil gusto mo mag-explain?” Pinangunahan niya na ito. “Well, I don’t need your explanation, Doc Howell. Just keep it to yourself and I hope you can sleep well!”

Akmang malakas na isasara niya na ang pinto ang maagap nitong mapigilan na para bang wala lang ang pwersang pinakawalan niya!

Hindi niya ’yon nagustuhan kaya dumoble pa lalo ang galit niya sa kaharap!

“You look even prettier when mad.” May aliw sa tono nito na nagpamanhid sa ulo niya.

“Don’t use your charm on me!” Halos duruin niya ang doktor.

Pakiramdam niya sa sobrang galit niya ay namumula na ang buong mukha niya at parang dragon na handang-handa nang magbuga ng apoy sa kaaway. At itong kaharap niya ay animo tuwang-tuwa pang pinanonood siya sa pag-aalburoto niya.

“Why are you so mad at me?”

“Because you fucking lied to me!” she screamed angrily.

Nag-iinit na ang magkabilang sulok ng kanyang mga mata dahil marahil sa sobrang galit niya. Taas-baba rin ang dibdib niya. Umaalpas talaga ang emosyon niya.

Howell slowly closed his eyes when he realized that she was really mad. Bumuntong-hininga ito. Nang magmulat ng mga mata ay nabaanag niya na ang pagod dito.

“Listen-”

“I said, I don’t want to hear your explanation!” she cut him off.

Howell pursed his lips, as if he’s really amused. His reaction is not helping though. Is he making fun of her? Bakit aprang pinipigil nito ang matawa sa kanya?!

“I don’t have a girlfriend. I made it clear to you.” Marahan ang boses nito.

She can’t look at him directly this time. Kinakalma niya rin ang sarili.

“Kung wala kang girlfriend, okay. Can you leave now?” magaspang na sabi niya.

“No. You’re still mad at me. I need to do something for that.”

Marahas siyang bumuntong-hininga. Ipinararamdam niya rito na hindi niya na ito gusto pang makausap o makita man lang.

“Who cares if I’m mad at you? For sure, makatutulog ka pa rin naman nang maayos kahit alam mong galit ako.”

“Hindi.” Napatingin siya kay Howell. Malamlam ang pagod na mga mata nito. “Hindi ako makatutulog nang maayos kapag alam kong galit ka sa’kin.”

Halos irapan niya ang sarili nang makaramdam ng ginhawa sa sinabi nito. Ano? Kanina lang ay galit na galit siya ha. Saan na napunta ang galit niya sa kausap? Tinangay ng hangin?

“No, your conscience is the reason, not me.”

“Yane, look…” Tila nahihirapan ito na i-explain ang sarili. “Ano ba ang gusto mong gawin ko? Gagawin ko, huwag lang tayong ganito.”

Napanguso siya. Umirap siya at nag-iwas ulit ng tingin. Why the hell does he look so stressed at her?

“Patingin ng cellphone mo.” Matapang na inilahad niya ang kamay sa harap nito, nakataas ang isang kilay.

Tiningnan ni Howell ang kamay niya tapos ay napabuntong-hininga ulit. Kalaunan, kinuha nito ang cellphone sa bulsa na lihim na nagpangiti sa kanya. He put the password before giving to her.

Yane’s cheeks burned so bad when she saw his wallpaper. It was her!

It’s a stolen shot from the infinity pool of Altaraza Hotel while she was watching the sunrise. It was their third day. She’s wearing a royal blue two piece swimsuit. Her long hair is wet and straight.

Umasta siyang hindi big deal ang wallpaper nito sa kanya pero sa loob-loob niya ay hindi magkandamayaw ang pintig ng kanyang puso.

“Can I come inside?”

Sinulyapan niya lang ito bago tinalikuran at nag-umpisa nang kalkalin ang gallery nito. She heard the closing of the door and Howell’s footsteps behind her.

Sa silid siya dumeretso at naupo sa kama niya. Hindi niya na pinansin pa si Howell na sa balkonahe niya dumeretso. He checked outside and the locks.

“It’s raining,” Howell informed her, but she’s too busy looking at his gallery and finding some evidence that he has a girlfriend.

Ang hindi niya lang inaasahan ay ang mga nakaw na litratong kuha nito sa kanya nang magkasama sila sa hotel. Iba’t-ibang anggulo. May tahimik at nakatawa rin.

Sa huli, wala siyang nakitang ibang litrato ng babaeng kasama nito. Pawang mga patungkol sa medisina at doktor ang imaheng naroon. Bukod pa sa mga kasamahan nito sa hospital. Staffs and nurses. Bilang lang sa daliri ang group picture.

“May nakita ka ba?” May bahid ng kompyansa at yabang sa tono nito.

Umirap lang siya at inubos talaga ang laman ng gallery hanggang sa mapukaw ang atensyon niya ng isang litrato. Dalawang babaeng magkasama, kapwa nakasuot ng puting mahabang coat. The first one is in her mid fifties, while the other one looks like Howell’s age.

“Who are they?” Ipinakita niya kay Howell ang screen.

“It’s my mom and… Margo.” Kung bakit ay nagduruda siya sa babaeng nag-ngangalang Margo. “She’s just a family friend,” dagdag nito na para bang nalaman ang pagduruda niya.

“Can I open your messages?” she asked. Was it too much?

“Go ahead, if that makes you feel good. I don’t mind at all.”

Hinawi nito nang bahagya ang makapal na kurtina at napansin niya ang malakas na buhos ng ulan. Nagmo-moist na rin ang salamin na pintuan.

Naupo si Howell sa couch at sumandal habang nakatingin sa labas.

Her finger tapped his inbox and saw that he has unread message and it was from… Margo! Kahit hindi niya buksan ay nababasa niya naman ang laman ng mensahe.

From: Margo

Hi Howell, I hope you enjoyed the massage as much as how much I enjoyed doing it to you.

Kumulo ang dugo niya at muntik nang ibato ang cellphone kay Howell na naabutan niyang nakapikit na ang mga mata, nakasandal.

“May text message si Margo sa’yo,” kalmadong sabi niya.

“Read it for me please.”

Nakapikit pa rin ito habang siya ay nanggagalaiti na naman sa galit!

“Margo said…” Napalunok siya. “Hi Howell, I hope you enjoyed the massage as much as how much I enjoyed doing it to you.” Sinadya niyang lambingan ang boses habang binabasa.

The image of Howell and Margo in one room popped up in her dirty mind. Nakahubad si Howell at minamasahe ni Margo. Saang parte kaya minasahe itong lalaking ’to?!

Pagod na dumilat si Howell at napahilot sa sintido. Sumakit yata ang ulo. At nang makitang tumayo siya sa kama at gigil na susugurin niya ito ay kalmado itong umayos ng upo, naghihintay sa kanya para sa apoy niyang ibubuga.

“Sayo na ’tong cellphone mo!” Hinagis niya sa tiyan nito iyon nang makalapit siya. “Nag-enjoy ka ba sa massage session niyo? Si Margo kasi nag-enjoy.”

Inilapag nito ang cellphone sa gilid at akmang aabutin ang mga kamay niya pero mabilis niyang iniwas ito kaya napabuntong-hininga ito.

She’s standing angrily in front of him. Tila mas galit pa siya kaysa sa malakas na buhos ng ulan.

“Let’s not talk about it-”

“No, let’s talk about it!”

“Goddamnit,“h murmured a curse.

“Massage therapist ba si Margo?” hinuha niya.

Kung oo, siguradong mapahihiya siya sa inaasta niya, pero kung hindi? Nakagagalit!

“No.”

“Bakit ka niya minasahe? Nagpamasahe ka?” pag-iimbestiga niya pa na animo boyfriend niya si Howell at nag-cheat sa kanya.

“Hindi.”

“Minasahe ka?”

Howell let out a frustrated breath. He looked up at her; he looks really tired. Tila ba pinipilit na lang nitong magising para lang pakinggan siya… and to deal with her and her behavior at the moment.

“Sa balikat lang.”

“Minasahe ka nga!”

“I did not expect it though.”

“Nagustuhan mo naman?” Nanliliit ang mga mata niya at baka nanlilisik pa nga.

“She’s good.”

His honesty is making her annoyed!

“Eh, di, do’n ka na sa kanya!” Tapos ay tinalikuran niya ito.

Ang hindi niya inaasahan ay ang paghila nito sa kamay niya kaya napaupo siya sa kandungan nito. Hindi siya kaagad nakapag react!

“I’m really, really tired… but I couldn’t rest because I need to deal with this little dragon,” he whispered tiredly.

“Hindi ako dragon!”

Yane tried to escape, but Howell didn’t let her. Masyadong matigas at mabigat ang mga braso nitong nagkukulong sa kanya.

“I didn’t know you’re a jealous type.”

“I’m not!” mariing sagot niya. “I didn’t know that you’re like your friends, womanizer!”

Howell let out an amused short laugh. His minty breath hit her neck.

“Womanizer, huh. Saan mo ba nakukuha ang mga salitang ’yan?”

“Wag mong ibahin ang usapan-ay!” tili niya nang magdilim ang buong paligid na sinabayan ng malalakas na kulog at kidlat na ang repleksyon ay pumapasok sa loob.

Sa pagkabigla at takot ay napayakap siya kay Howell nang mahigpit. She buried her face on his neck and to be honest, he fucking smells good.

“W-Wag kang uuwi,” bilin niya, na may halong pagbabanta pa.

“Do you want me to stay?”

“Bakit? Iiwan mo ako nang ganito ang sitwasyon?” medyo kabado niyang tanong.

“Of course not.” Howell gently brushed her hair. “I will stay… with you,” he said and planted a small kiss above her head.

Unti-unti siyang nag-angat ng tingin, ngunit sa sobrang dlim ay hindi sinasadyang magtama ang kanilang mga labi.

Nanlaki bahagya ang kanyang mga mata. Sa lambot ng labi nito at sa pagkabigla niya ay hindi siya kaagad nakapag-react.

Did they really kiss?

Howell groaned before he moved his lips sensually, urging her to move.

CHAPTER 9 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 10 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 11 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 12

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 13

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 14

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 15 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 16 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 17

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 18

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 19

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 20

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 21

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 22

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 23 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 24 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 25

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 26

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 27

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 28

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 29

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 30 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 31 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 32

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 33

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 34

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 35

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 36

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 37

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 38

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 39

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 40 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 41 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 42 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 43

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 44

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 45 (SPG)

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 46

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

EPILOGUE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.