The Grayson Siblings Series - PROLOGUE

ＤＩＳＣＬＡＩＭＥＲ

This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events, locales, and incidents either are the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

⚠️ PS. :The photos used in this story do not belong to me. Credit to the rightful owners for pictures/information/media used.

⚠️This story contains boy love story that related to men-to-men relationship. if you are not used or comfortable on this story you can leave this book.

⚠️ If you’re a homophobic at ayaw mga kwentong kagaya nito ay maaaring umalis ka agad dito ng payama at tahimik. Salamat.

⚠️ This book contains misspellings and incorr9ect grammar that you’ll read. I hope no one will judge and insults just because of the grammar found wrong here in this story. No one is perfect.

⚠️WARNING!! R-🔞 Not suitable for yunger age readers. Read at your own risk‼️

⚠️PLAGIARISM IS A CRIME!! No part of this story will copy nor printed without the permission of the author and its name on it. May be there’s a scene or plot of the story are the same to the other stories but this is purely my works and came from my naughty mind .

PROLOGUE

Sitting on my chair, while starring on my phone. His my life and my world. His my breath and soul. His my weaknesses and strength. But everything is gone nang malaman ko ang katotohanan.

He’s an angel in disguise. His other side is like a demon who desire to destroy every person. Di ko maisip na nagmahal ako ng isang demonyo. Di ko maisip na magkaroon ako ng koneksyon sa lalaking pinagtataguan ko.

He’s crazy para magawa sa akin iyon. Akala ko totoo ang lahat iyon pala ay palabas lang para sa kagustuhan niya. He wanted pleasure lahat pinapatulan mapababae o bakla man, baliw na siya baliw sa tawag ng laman. Di ko maisip na magpahuli ako sa patibong niya.

“ Kailan mo pa balak mag tago? Alam kong hindi ka masusundan no’n lalo na at wala na kayong koneksyon sa isa’t isa maliban na lang sa bata.“

“Ayaw kong lumabas dahil alam kong nasa paligid lang ang mga mata niya, alam mo nay kung gaano sila makapangyarihan. He’s a Grayson na kayang gawin ang lahat para lang sa gusto niya.”

Hindi niya alam ang tungkol sa bata pero alam ng anak ko ang tungkol sa kanya, ayaw kong ipagkait ang bata sa kanya, pero kung sakali mang magkagipitan ay lalaban ako alang alang sa anak ko.

“Kaya mo bang lumaban, anak?”

“Kakayanin ko nay. Kahit pa magkaharap kami sa korte ipaglalaban ko ang karapatan ko sa anak ko.”

“Sana nga anak. Pero wag kang mag-aalala nadidito kami para umalalay.”

Nagpapasalamat parin ako dahil nandiyan sila sa tabi simula nong dinadala ko pa sa sinapupunan ko ang anak ko.

Walong taon na pala nangyari ang lahat bago pa ang anak ko, sa sampong taon na nagkilala kami ay pinagsisihan ko iyon. He’s not deserve to be a good father to my child. Alam kong hanggang ngayon marami na siyang nakama.

That’s why I choose to go far and ‘Hidding from a Mad Doctor’ which is Nathan Grayson.

@ All rights reserved

©

ARGO MILAN

Check up reservation is now open!!

kahit anong sakit kayang pagalingin ni Doc.

Date Written : July 5, 2021

Ciao!!

1

Jaspher Kye Aceves

“Doc may pasyente ka.”

Agad akong tumango para papasukin ang pasyente ko. Isa akong doctor na ngayon ay kilala na sa lahat ng ospital dito sa amin. Nasa Cebu kami kasama ang mga anak ko at pamilya. Di ko naman inaasahan na magiging instant celebrity ako dito.

“Papasukin mo na, nurse Joy.”

Saad ko at nakarinig ng yapak na lumalapit sa akin. Tinignan ko ito and give a genuine smile to my patient. This is what I do everyday. After I giving birth to my boy.

Ilang taon na ba ang lumipas? Ang halos akala ko ay katotohanan ang lahat pero sadyang laro lamang pala. Matagal na rin akong namuhay sa tahimik at malayo sa lalaking kinamumuhian ko.

“Hi. Doc”

Bati sa akin ng isang ina na may dalang bata na nasa 10 years old.

“Hi. Have a sit.”

Sabay turo ko sa upuan na nasa harapan ng lamesa ko. I’m a cardiologist, I studied the heart and its functions and diseases. Di na mawawala ang pagsasagawa ng operasyon para sa mga transplant surgery.

Kinausap ko pa ang nanay at tinignan ang anak dahil ayun sa kanya nahihirapan itong huminga at madaling mapagod sabayan pa ang paninikip sa dibdib niya kapag nasusubrahan sa pagtakbo and I find out na meron itong rheumatic fever that means an acute disease that occurs chiefly in children and adolescents following inadequately treated.

Streptococcal infection of the upper respiratory tract such as in strep throat and is characterized by fever, by inflammation and pain in and around the joints, and by inflammatory involvement of the pericardium and heart valves.

Nagsisimula ang sakit dahil sa pagkakaroon ng tonsilitis, halimbawa na lang, kapag hinahayaan ito ay bumababa pa ito hanggang sa pumunta sa puso. Paalala lang, kapag mayroong tonsilitis pumunta agad sa doctor para maagapan, di mawawala ang tonsils sa remedy-remedy lang. See your doctor to make it sure na hindi ito lala at makaapekto sa puso. I know this because I’m a doctor too.

“This is a serious disease, kailangan ko siyang e confine para matignan siya ng maigi dito. Lalo na at ang bata pa niya para magkaroon ng sakit. Then one more thing, iwasan na niya sana ang unhealthy foods na palagi niyang kinakain and give her a proper food to make her healthy.”

Paalala ko sa ina nito.

“Salamat po Doktora.”

Bago ito lumabas na sinabihan ko na lang na magpasama sa nurse para sa pag-confine dahil nakikita ko sa bata na nahihirapan na ito. At isa pa ay di niya alam na isa akong lalaki. Everyone here are mistaken me as a girl dahil sa mahaba kong buhok at payat na pangangatawan.

Kilala ako dahil sa ilang successful surgery na ang nagawa ko. I studied so hard for this profession. Dahil pareho kaming kinuhang kurso. Nagsimula ang lahat nang makapasok ako sa isang all boys school.

•

It’s all started with a bet. And I didn’t know everything about that game.

It’s my first time na makapag-enroll sa paaralan na yun. He’s third year level samantalang nasa first year palang ako. Palagi siyang nasa top rank ng Dean’s Lister.

As a nerd, isa lang ang goal ko ang makapasok at manguna sa top at makasama sa mga awarding. I’m obsessed with rewards and medals, but I didn’t intended to be his rival because of top ranking.

Nag-aagawan kaming dalawa sa top ranking. Walang nagpapatalo lalo na at parehong hawak namin ang top one.

•

Kapag naalala ko ang mga yun ay nagbibigay sa akin ng palaisipan na kung gaano ako katanga noon. HAHAHA!! Oo nga pala siya ang nagsimula at ako naman si tanga ang nagpahulog sa kanyang patibong.

“Dr. Kye. Tara na, tanghalian na oh!”

“Okay…”

Tumayo na ako sa kinauupuan ko para sundan si Kath. She’s my assistant nurse. Nagkilala lang kami dito sa ospital na pinagtatrabahuhan namin. Siya ang naunang kumausap sa akin and nagtangkang guluhin ang tahimik kong buhay. Biro lang. At nag volunteer na maging assistant kahit di ko naman noon kailangan, pero ngayon kailangan ko na siya.

•

In the duration of our lunch. Wala akong ibang inisip kundi ang magiging kinabukasan ng anak ko. Naalala ko ang isang doctor kung saan ay siya ang tumingin sa akin at sa pinagbubuntis ko.

Yeah. May kakayahan akong mabuntis kahit na may ari ako ng lalaki. That was a miracle. A gay who giving birth to a child. Nagawa ko pang itago yun sa mga magulang ko dahil baka sabihin akong nababaliw at nangangarap ng gising.

Nalaman na lang nila nang lumalaki na ang tiyan ko. They thought I have a deadly disease. 2nd year college doon nagsimula ang lahat.

“Doc? Tumunog ang cellphone mo.”

Nawala ang pag-iisip ko nang ituro sa akin ni Kath ang cellphone ko sa lamesa lang nakapatong. Agad akong napangiti nang makita ang pangalan na nakalagay doon.

“Hi!! Papa!”

“Hi there, sweetheart.”

Nakita ko ang ngiti niyang malaki. Di ko ipagkakaila kamukha kamukha niya ang ama niya. Mula sa mata nito at sa matangos na ilong at sa hugis ng kanyang ulo. Masasabi kong pinagbiyak na bunga talaga sila.

“ Pa

, look! I got five medals!!“

Sabay itinaas ang limang medalya na nakuha niya ngayong araw. Isa rin sa nakuha niya sa akin ang maging obsess sa medals. He is always in the top like what I want before.

“Congratulations, sweetheart. Papa has a surprise for you later. Stay behave and listen to grandma, okay?”

“Always copy, Papa - Oh! Don’t forget my marshmallow, okay?…”

Yeah. He still a kid a 5 years old. At iniiwasan ko sa kanya ang pagkain ng mga matatamis dahil sa madali masira ang ngipin niya kung sakali. He loves eating sweets lalo na ang chocolates.

“Bye, Papa! I love you!”

Napangiti na lang akot sinagot yun. Kung hindi baka magagalit yun sa akin at di ako papansinin ng buong araw o gabi. He got that attitude from his father.

“Sweet naman ni Niel!!”

Tinawanan ko na lang ang sinabi niya. That’s why I called him sweetheart. He’s my stress reliever lalo na kapag napapagod ako sa trabaho pag-uwi ko.

“Bilisan mo na lang jan dahil may gagawin pa ako.”

“Hm! Oo na.”

Maya-maya pa natapos na namin ang tanghalian. Bago kami bumalik sa ospital. Wala na akong pasyente na hinahawakan at free time ko naman kaya lumalabas kami kumain. Bumalik na ako sa office na meron ako at kinuha ang coat saka sinuot bago ako umupo sa upuan ko.

“Good afternoon, Dr. Aceves. Pinapatawag po lahat ng mga Doctor na pumunta sa meeting hall.”

Wala man akong kaalam alam sa nangyayari ay tumayo na lang ako at labas sa office ko. Anong meron? Wala naman ngayong naka set na meetings pero biglaan na lang nagpapatawag.

Baka merong problema or operasyon na magaganapnay kailngan planuhan dahil VIP nag taong ito. Epekto na ng panunuod ng Hollywood movies.

Nakasalubong ko rin ang babaeng malaki ang galit sa akin. She’s Ashley Fray Mandoval. Di ko masasabing magaling na doctor but she’s a cardiologist also. Paano ito nakapasa kung palagi na lang pumapalpak ang operation na nagagawa niya.

Nauna na siyang umalis patungo sa meeting hall at ako naman ay lumakad na patungo doon. Well, she’s not good as me. Yan lang ang masasabi ko. The last time na nakasama ko siya sa operasyon, gusto nang maiyak dahil sa palpak na ginawa niya.

She’s crazy bitch! Ipapahamak pa ako, then ako na ang pumalit sa pwesto niya nang di na niya magawa ang trabaho niya. I’m just her assistant that time. Iniisip ko lang ang katangahan niya ako na ang mahihiya sa reputasyon ng ospital.

Bakit di pa natatanggal? Well, sabihin na nating dahil sa tatay. Pera na ang makakapagpigil sa ganung bagay.

Narating ko na ang hall at pumasok na ako at madami na ang doctor na meron doon at lahat naman sila napatingin sa akin na ikinahiya ko naman.

“Okay, since everyone is already here. Dina ako magpaligoy-ligoy pa. I received a message from the owner of this building at iyon ang dahilan para papuntahin kayo dito.”

Bago pa man magsalita ulit ang manager ay may pumasok na isang nurse dito sa hall at may binulong dito.

“I’m sorry, Doctors. But the CEO is here at siya ang magbibigay ng dahilan kung bakit kayo pinatawag -”

Bigla naman pumasok ang CEO namin dito sa hall at dumeretso na sa gitna.

“Take a sit, Mr. Jones. We don’t have time for long conversation. Okay! This is an important part in our ospital. Pinatawag kayo dahil kailangan ko ng dalawang Doctor na maipadala or should I say ipalipat sa GS Hospital. This is the request of the owner of this building and he already selected the two doctors who will go there…”

Napunta ang tingin niya dun kay Fray.

“First, Dr. Mandoval.”

Lahat naman ay nagulat na siya ang ipapadala. Sa lahat ng ginawa niya siya parin ang ipapadala doon.

“Second, Dr. Aceves.”

Lahat ay naplingon sa akin na nakangiti at mga kamay na nakayukom at pinapakita sa akin na ‘kaya ko iyon’ napangiti ako din dahil sa lahat ng Doctor na nandito ay may tiwala sa akin. I’m the celebrity here by the way. Tinignan ko ang pwesto ni Fray kung saan ay may masamang tingin na ipinukol sa akin.

“Hope these two will do their job for our hospital reputation and to take it’s name up. Nakasalalay sa mga kamay niyo ang ikakaganda ng ospital na ito. Do your best, Doctors. Good luck.”

Saka na umalis ang CEO at lahat ay nagsitayuan na na lumapit sa akin at nakipagkamay at sinasabing galaingan ko at magpakitang gilas doon. Pero sa kaloob-looban ko ay natatakot ako. Hindi dahil sa operasyon o trabahong makukuha ko doon kundi sa lalaking tinaguan ko noon.

Paano kung may gagawin siyang di tama sa akin? Paano kung malalaman niya ang tungkol sa bata? Ayaw kong mapalayo sa anak ko. Di ko naman pwedeng tanggihan ang ganitong bagay lalo na ay may tiwala ang lahat sa akin.

I think I can’t stop the destiny’s game and way. But all I can do is to avoid him. Di naman niya alam ang tirahan ko kahit na posibleng mahanap niya ay gagawin ko ang lahat ng makakaya ko para lang di niya makita at malaman ang tungkol sa anak ko.

Until we meet again. Nathan Grayson.

To be continued…

2

Jaspher Kye Aceves

Lahat ay nagsilabasan na sa meeting hall. Naiwan ako dito sa loob dahil sa gusto kong umayaw sa kagustuhan ng CEO pero wala akong karapatan na tumanggi sa kanya at isa pa di siya ang nag desisyon nito kundi ang may ari ng ospital na ito. Oo CEO namin siya pero di siya pwedeng umayaw sa may ari ng building na ito.

“Di ka lang nagmamagaling. Attention seeker ka pa.”

Agad akong napalingon sa kanya. She’s a brat. Mainit ang dugo sa akin. Pero kung sasaktan niya ako ay di ako magdadalawang isip na patulan siya.

yes I’m still a man pero bakla ako so counted and we’re the same of height and body size and ofcourse she doesn’t have a right to lay her hands on me. Kahit sino pa siya o malaking tao man ang ama niya di ko siya uurungan.

“Are you talking about yourself?”

Halata sa kanya ang pagkabigla at inis. Tumayo na ako at tumalikod na sa kanya. Ayaw ko ng gulo at higit sa lahat ayaw kong patulan ang isang taong kinulang sa buwan ng panganganak.

Ang iniisip ko ngayon ay kung paano ko maiwasan na magkasalubong ang landas namin ni Nathan. Higit sa lahat ang di niya malaman na may nabuo ang isang gabing pinagsaluhan namin dalawa na puno ng kasinungalingan.

Matamlay akong naglalakad pabalik sa opisina ng mga Doctor at hindi sa consultation room ko. At ibinagsak ang sarili sa isang sopa na meron doon.

“Pagod? O may sinabi na naman ang doktor wakwak na yun sayo?”

Napangiti ako sa sinabi ni Dr. Sales. She’s the older one sa department ng mga cardiologist at parang nanay na rin namin. She hate that bitch. Dahil na rin sa mga problemang dala nito sa department namin.

“Wala naman po. Binabara ko na lang palagi. Sumabog siya sa galit kung gusto niya pero wag niya lang akong saktan.”

“Good. By the way, congratulations ikaw ang napili. I already expect that, isa kang magaling na surgeon, Kye. Ipagmalaki mo ang kakayahan mo. Okay?”

Nag-thumbs up siya at ganun din ang ginawa ko na may ngiti sa labi. She’s mentor also, nung unang pasok ko palang dito. Naging assistant din niya ako para makita ang bawat gawa niya sa loob ng operasyon. I’m thankful for her lalo na sa tulong niya.

Umidlip muna ako sandali sa sopa dahil sa napagid na ako ngayong araw. Bago pa ako pumikit ay tunog na naman ang cellphone ko at alam ko na kung sino yun.

“Papa!”

“Yes, honey? Is there any problem?”

Kinusot ko ang mata ko para mawala ang pagbagsak ng talukap ng mata ko. Nakakapagod man pero kailangan kong gawin ito para sa anak ko. Siya ang meron ako at ang pamilya ko, kahit na masakita ang nakaraan na meron ako.

“Pa, you look exhausted.

“

“Am i? So… Di na maganda si Papa?”

Agad naman itong umiling at sumigaw.

“No!! My papa is beautiful than anyone else!”

Napatawa ako sa sinabi niya. Well, di nagsisinungaling ang mga bata. Lahat ang totoo ang sinasabi nila.

“Bakit ang cute ng anak ko?”

“Because I got your beauty, Pa.”

At bakit ang tulin mo nang magsalita? Ito na ba ang side effect ng lahi ng mga Grayson? Masaya ko pa itong kinausap hanggang sa maabutan na kami ng ilang minuto sa pag-uusap. Nawawala na ang pagod ko kapag itong bulilit ang nakakausap ko.

Bumaba na ako ng kotse na nakaparada na sa garahe namin. Bago yun ay kinuha ko muna ang mga pinangako ko sa bulilit ko. He’s too sensitive, kapag di mo tinupad ang pangako mo ay di ka niya papansinin hangga’t di mo naibigay but now I’m controlling him. Pinapaliwanag kung bakit di maibigay sa kanya ang napangako sa kanya. Well, he’s too smart para maintindihan na niya.

“Pa!”

Agad na salubong niya nang makapadok palang ako. Lumapit an rin si Nanay para tulungan ako sa dala ko.

“How’s my baby? Nag behave ka ba habang wala ako?”

“Yup! Nathaniel Kye Aceves is behave. Right grandma?”

Sa limang taon na gulang di normal na magiging matuwid na ang pananalita niya. Pati na rin ang katalinuhan nito. He’s too advance. He can read but can’t write well. Madali niyang natatandaan ang mga salitang naituro sa kanya.

“Oo naman apo ko. Halika na, mag huhugas ka pa ng katawan.”

“On my way, granny.”

Lumapit nanito kay Inay at nagpakarga. Di ba nabibigatan si inay sa bata?

Mataba na nga ang pangangatawan nito ay bubuhatin pa.

Ako naman ay dumeretso sa kusina para tignan kung may niluluto si Nanay. Nilapag ko na lang sa kusina ang pinamili ko at umakyat sa kwarto ko para makapagpalit ng damit.

Bumaba na ako para sa hapunan namin. Wala ang Papa sa ngayon dahil bumalik ito sa Spain para asikasuhin ang mga papeles sa paglipad nila ni Nanay doon. By the way, I’m a half Spanish and Filipino. A long story… Di ko na kayang ikwento pa lalo na at parang pareho lang ang kwento namin ni Inay.

Yes, iniwan din siya matapos mabuntis pero hinanap at binalikan.

at Ako… Nevermind, tama nga naman… history repeats itself maliban na lang na hanapin niya ako.

Ayaw ko rin naman na makita niya ako pero mukhang di na mangyayari yun dahil bukas na bukas ay ililipat na kami ng bagong ospital at kailangan naming maglipat ng matitirahan.

Bumaba na sina nanay at ang anak kong mataba.

Mag-aanim na taon na pala ito sa next week at kailangan ko yun paghandaan.

“Malalim yata ng iniisip mo?”

Tanong ni Inay sa akin.

“Mukhang di ko na maitatago pa si Niel sa kanya, Nay. Dahil ililipat ako ng ospital na pagtatrabahuhan ko at higit pa dun ay sa mga Grayson pa.”

Halata kay Inay na nabalutan ito ng kaba kahit ako din dahil di ko alam kung ano ang gagawin niya kapag nalaman niya ang tungkol sa anak ko.

“Ano na ang gagawin mo?”

“

Maghahanap

ako ng condominium at isang yaya para kay Niel at ikaw, alam kong tapos na ni Daddy ang papeles para sa paglipad mo kaya magpahinga ka muna Nay. Ako nang bahala sa anak ko.“

Tumango na ito at tinungo ang pwesto ng apo na ngayon ay nakaupo sa sopa ng mag-isa. He knows how to climb. Di na ako magtataka kung paano yun napunta sa sopa at umupo na parang wala lang.

Kinabukasan…

Agad akong nakakita ng isang condominium unit malapit lang sa kompanya ng mga Grayson dala ko naman ang kotse ko. Tumawag na rin si Inay na may nakita na siyang maid na pwede magbantay sa anak ko at yun ang anak ng kaibigan niya, kilala ko naman kung sino kaya tinanggap ko na.

Nagpark muna ako sa parking area ng building kung saan ang condominium na kinuha ko at lumabas saka kinuha ang mga bagahe namin sa likod at nilagay muna sa tabi saka ko inalalayan ang mataba kong anak na lumabas sa kotse. May lumapit sa amin na dalawang guard para tumulong sa dalawang maleta na meron ako.

Pagkapasok sana kami ng building nang mapahinto muna ako at nagtago sa tabi dahil nakita kong lumabas doon ang lalaking ayaw na ataw kong makita o makasalubong man lang.

“Anong ginagawa niya dito?”

Tanong ko sa sarili ko habang bumaba ang tingin ko sa batang nakatingala na sa akin at kumukonot ang nuo. Kamukhang kamukha niya talaga ang ama niya. Parang mini me niya lang ito.

“Pa, the guards are too far from us, are they trying to steal our things?”

Nakita ko nga na malayo na ang dalawang gwardya sa amin dahil nauna sialng naglakad. Lumabas na ako sa pagkakatago at binuhat na lang si Niel kahit na may kabigatan na.

“No, sweetheart.”

“Then why we’re hidding? Are we playing hide and seek?”

Napabuga na lang ako ng hangin dahil sa sinasabi nito. Lumalad na ako habang nangungulit pa ito sa akin. Marami pang sinasabi na lumabas kami para bumili ng laruan gusto niya ay yung malalaking laruan. Naglakad na ako papasok sa condominium building saka kinuha ang susi sa babae, napapaisip pa ako kung anong ginagawa niya dito.

Alam ba niya na kumuha ako ng condo dito? Kaya siya pumunta dito para hanapin ako? Pero imposible naman na malaman niyang nandidito ako at matagal na rin na wala siyang balita sa akin.

Lalo na kay Niel, di niya alam ang tungkol dito.

Binaba ko muna si Niel para makagalaw akong maayos dahil kukunin ko pa ang ID ko para ipakita sa kanila na ako nga talaga ang bumili ng condo.

Habang napapaisip parin ako na nakita ko si Nathan dito.

“Pa!”

Napatingin ako sa anak ko na naluluha na.

“Bakit ka umiiyak?”

“Because you didn’t answer me. Are yo-you mad with Niel?”

Pinantayan ko ang taas niya dahil sa naisip nitong galit ako sa kanya, napatingin din ang mga babaeng empleyado nagtatrabaho dito at imbis na maawa ay natutuwa pa silang nakikitang umiiyak ang mataba kong anak.

“Of course not, Papa isn’t mad, okay? Come here sweetheart, let me hug you.”

“Then buy me a big car.”

Wala na ba talagang ibang gusto ang batang ito? Madami nang big car meron siya sa bahay ng lola niya tapos magpapabili na naman.

“Okay, just stop cry. Nagmumukha ka nang baboy.”

“Papa!!”

Galit na sigaw niya na nagpatingin sa ibang tao na nandidito. Natutuwa naman ako dahil sa pulang pula na ang pisngi nito sa inis. Kuhang kuha niya talaga ang mukha ng ama niya. Tumayo na ako at kinuha ang ID na ibinalik sa akin at binuhat ito at lumakad papasok sa elevator.

Bago pa man sumara ito ay nanlaki ang mata ko sa nakita ko si Nathan na nakangising nakatingin sa akin.

Di ako nagkamali, nandito nga siya…

To be continued…

3

Jaspher Kye Aceves

“Bye na baby ko.”

Hinalikan ko muna sa nuo ang anak kong mataba. Bago ako lumabas ng pinto. Nandito na rin ang yaya niya para bantayan ito. Pero mas bata ito sa inaakala ko. Tinanong ko ito kung kilala niya ang nanay ko pero sinabi niya na hindi. Di na ako nagtanong pa baka di nga niya talaga nakikilala si Nanay.

“Tandaan mo na lang ang pwede at hindi pwede sa kanya at kung may problema tawagan mo na lang ako.”

Tumango na lang ito bago ko sinabihan si Niel na magpakabait at kung nawawalan na siya ng gana sa laro ay sinabihan ko yung yaya na ibigay ang coloring books dito para di na iiyak kapag naiinip.

Nagsimula na akong maglakad para lumabas ng condo. Sinigurado ko na rin na nakasara ang pinto meron itong lock code na o di kaya ay key card, swipe mo na lang ay bubukas na. Maganda ang condo lalo na ang design ng pagkakagawa. Doctor ako pero second choice ko yung architect.

Narating ko na ang parking lot pero napansin ko na may papel na nakaipit sa harap ng sasakyan ko, nakalagay lang ito sa glass ng kotse. A letter? Pero hindi nakabalot sa sobre, at may nakasulat pa doon na

‘FOUND YOU’

Kinabahan ako at nagsimulang nilibot ang mata ko sa paligid pero wala akong nakita sino man. Di ako nagkakamali kay Nathan ito. Siya lang ang may kayang gawin ito sa akin.

Wala akong

kaalam-alam

na kaharap ko na pala siya sa kabilang side ng book shelf sa library, pagkakuha ko ng isang book ay agad na umalingawngaw ang sigaw ko dahil sa panggugulat niya sa akin tanda ko pa ang sinabi nito ’

Found You’.

Di ko alam kung bakit? At ang dahilan para pansinin niya ako nun na parang isang kaibigan. Kahit na magkalaban kaming dalawa sa iisang pwesto ng top 1.

Same average and same din kami ng pagkakagusto sa libro. I’m

wearing a big

eyeglasses dahil sa mataas ang grado ng mata ko bata pa lang. Siya ay wala.

Likas na sa akin ang magsuot ng over sized shirt at fitted jeans. Walang uniform policy sa school maliban na lang sa pagsuot ng Doctor coat.

Simula nang araw nayun palagi na niya akong ginugulo at nakikisabay sa mga reviews ko, kapag naman may exam ay sumasama ito sa akin sa

re-reseach

at pagstudy sa field ng examination.

“Alam ba niya ang tungkol kay Niel? Sana naman hindi pwede niyang pagkamalan na lang na pamangkin ko yun at ako ang nagbabantay. Tama, ganun nga.”

Pumasok na ako sa kotse at pinatakbo na papuntang ospital kung saan ko rin natutunan ang lahat kasama siya. Kasama ko siya sa pagsagawa mg operation kahit na isa palang kaming intern ay nagawa naming makapag-perform ng operasyon.

Nakarating ako sa ospital pero ang pakiramdam ko ay may matang nakamasid lang sa akin. Agad na akong lumakad papasok sa ospital kinakabahan talaga ako lalo na at di ko maiwasang na hindi makiramdam sa paligid ko lalo na at nandidito siya.

“Ms. Aceves? Right?”

“Correction, Mr.”

“So-sorry, Doc!!”

Ngumiti lang ako sa kanya para naman di na kabahan ang lalaki. Oo lalaking nurse. Sinabi na lang nito na kailangan kong pumunta muna sa isang orientation bago kami magsisimula sa trabaho namin. Dahil sa alam ko na ang pasikot-sikot ng ospital na ito ay naging madali sa akin na sundan ang nurse.

Pero bago pa ako makapasok sa sinasabing orientation sa loob ng meeting hall na nadidito ay may ibinigay muna itong coat sa akin ang coat ng mga Doctor.

Pumasok na ako habang nasa braso ko lang ang coat at nakita kong marami nang mga Doctors na nandidito. At di ko naman nakita ang fake Doctor dito sa loob. Baka umatras na sa takot.

Kasabay ng pag-upo ko ay ang pagpasok ng dalawang nilalang, umupo ako sa likod kung saan ay 4 row pa ng mga upuan  dahil gusto kong nasa likod ako palagi, para naman may pagka-suspicious.

Di na ako magtataka kung huling pumasok si Mandoval, dahil marami pang nilalagay yan sa mukha niya na ngayon ay para na siyang bampira sa kulay ng mukha niya.

I’m not insecure, I’m just describing what I see.

Kasunod nito ay si Nathan, inaasahan ko na ito na siya ang magiging CEO ng ospital nila. Sinundan ko ito ng tingin mula sa taas na kinauupuan ko, he searched around his eyes looking for someone until our eyes met and he smirked.

Sadyang may pagka demonyo parin pala itong lalaking ito. He anticipated that I would be here.

“First of all, Doctors. We have new members here. The best surgeon of Shin Hospital. Let’s welcome them.”

Lahat naman ay nagpalakpakan kasabay ng pagpapatayo sa aming dalawa at nakipag-shake hands. Then after that ay nagsimula na itong sabihin ang lahat kung bakit kami nandito at kung ano talaga ang mission namin sa pagiging doctor.

Ganun naman lagi to motivate ourselves at maging magana sa trabaho and cheer up yourself dahil nakasalalay ang buhay ng pasyente sa kamay namin.

Sa mga pasyente na naiwan ko ay si Dr. Sales lang ang humawak doon since isa din naman siyang cardiologist na katulad ko. At ngayon isang bagong katangahan na naman ng pagsubok ang mararanasan ko dito. Natapos na ang lahat at nagmadali akong lumabas dahil naiilang na ako sa pares matang nakatitig sa akin.

Rinig ko pa ang pagtawag nito pero di ko na pinansin at nagpatuloy lang sa paglalakad at nagtago sa isang pader. Kailangan ko siyang iwasan hanggang sa matapos ang trabaho ko dito. Five months, sana ay magawa kong masalisihin ang pagtatagpo namin.

Di niya maaaring malaman na nagbunga ang isang gabing puno ng kasinungalingan. Isang gabing akala ko ay totoo ang lahat.

Sa paglipas ng araw at buwan na nagsasabay kaming dalawa sa oras na magself study kami hinayaan ko na rin siya na lumapit sa akin.

Hinayaan ko na rin mahulog ang loob ko sa mga sweets lines niya. Alam din niya na isa akong malamya at bakla. Wala na akong maitatago pa sa kanya, he knows everything about me dahil na rin sa magkasundo kami.

Lumipas pa ang taon na kaming dalawa lang ang magkasama, magkausap at nagtatawanan, lahat ng kabaklaan sa paaralan na iyon ay puno ng inis at galit sa akin dahil sa nagawa kong pansinin ako ng isang matipunong lalaki at isa pang Grayson.

Dumating na nga ang araw na ng on job training namin. Na assign kaming dalawa ni Nathan sa isang operasyon, kinabahan ako nun dahil sa kaming dalawa ay naglalaban sa iisang pwesto ng top one at gusto ng mga doctor na makita ang aming galing sa pag-o-opera, that was my fist time seeing blood at mga lamang loob ng tao. Nakasanayan ko na yun dahil sa practice puppet na meron sa school.

Si Nathan ang nagsilbing lakas ko at dun nagsimulang nahulog ang loob ko sa kanya, inisip ko na sa tagal ng panahon na napansin niya ako at kinulit at sinamahan sa pagaaral ko, bakit ngayon ko lang naramdaman na mahal ko na pala ang lalaking kaharap ko habang hawak niya ang magkabila kong balikat bago sabihin ang salitang ’

We can do it.’

May mga doctor naman sa tabi namin para alalayan kami sa operasyon, lumipas pa ang ilang oras ay nagawa naming matapos ang operasyon na walang kahit anong problema. At dun kami nakilala bilang isang batang surgeon sa Pilipinas.

Isang gabi nang mag-aya sila ng mga kaibigan niya na mag celebrate dahil sa matagumpayan namin ang unang operation na nagawa namin. Sinama niya ako at hinayaan ang sarili na uminom at di ko inakalang may halong gamot ang ininom ko.

Naalala ko pa lang ang nakaraan ay para akong hinampas ng isang kahoy sa likod para ipamukha sa sarili na isa akong uto-uto at tanga nung panahon na iyon.

Lumabas na ako sa tinataguan ko para umalis na at pumunta sa lugar kung saan ako naka-assign.

Naglalakad lang ako nang may isang kamay na tumakip sa bibig ko at sapilitang hinila papasok sa isang silid, agad na naramdaman ko ang lamig ng semento na pinagsandigan sa akin at kasabay ng paglapat ng labi sa labi ko. Malakas ko itong itinulak papalayo sa akin at kasabay na pagkakita ko sa nakangisi nitong labi.

“Still sweet.”

Turan niyo habang ninanamnam ang labi nito. Malakas ko siyang sinampal na nagpagulat sa kanya. Di ko rin alam kung bakit ko yun ginawa pero gumalaw na ako para lumabas nang hilahin na naman niya ako. At hinawakan sa magkabila kong balikat bago sinandal sa pader.

“Ano ba?! Ano bang problema mo?!”

Sigaw ko sa kanya na nagpabago sa ekspresyon ng kanyang mukha, ngayon niya lang ako narinig na sumigaw, dahil sa tanang ng buhay ko ay tahimik lang ako lalo na nung panahon na tinalikuran niya ako matapos paglaruan. Matapos ng ilang taong pagsasama ay bigla na lang nawala ang lahat.

“Tapos na ang pagtatago mo, Kye. Sabihin mo sa akin, sino ang batang kasama mo nung sa condo ka?”

Nakita niya nga. Pero mas nakita ko sa mata niya ang pagpupursige na malaman ang katanungan niya. Kita ko ang galit at pag-alala pero binawali wala ko lang yun.

“

Pa-pamangkin

ko.“

Nauutal ako ng sambitin yun, bigla naman lumuwag ang pagkakahawak niya sa balikat ko para dahilan itulak ko muli siya.

Nakikita ko sa kanya ang pagkadismaya sa narinig. Inaasahan ba niya na ang isasagot ko ay anak naming dalawa? Pero di ko maaring ipaalam yun sa kanya.

“Tapos ka na? Siguro naman di mo na ako guguluhin pa.”

Tatalikod na sana ako nang magsalita pa ito.

“Di pa ako tapos. Prepare yourself my Love, dahil simula ngayon di kita titigilan pa. Mark my words.”

Bigla na lang ako nanghina sa sinabi niya bago lumabas ng kwarto na ito. Ano ba ang kailangan niya? Bakit niya pa ito ginagawa? Di pa ba tapos ang larong ginawa niya noon?

Maraming tanong pero di ko makukuha ang sagot. Ano pa ba ang gusto niya para gawin niya ito. Kung gusto niya ng laro, sige!! Magpapaagos ako sa larong yun, hanggang siya na ang sumuko.

Di ko hahayaang maulit muli ang noon ay ginawa na niya at kahit kailan di niya mahahawakan o makilala man lang anak ko.

Hindi!

To be continued…

4

Jaspher Kye Aceves

Nagsimula na ang totoo kong trabaho, naka-assign sa akin ang ibang pasyente na may sakit sa puso, kadalasan nakikita ko ay mga bata iba naman ay mga matatanda na. Una kong pinuntahan ang isang batang babae na may sakit na AHF or Acute Heart Failure.

Malaki ang problema sa isang AHF maraming bata na ang nakakaranas na ganitong heart failure. Heart failure is a state of reduced cardiac output, in which the heart cannot pump blood around the body effectively. When symptoms appear suddenly, or a person experiences rapid worsening of existing symptoms of heart failure, this is called acute heart failure (AHF) or acute decompensated heart failure.

Minsan naiisip ko lang na di ko kakayanin ang ganitong bagay kung makikita mong nahihirapan ang anak mo. Simula nang magka-anak ako although rare man para sa mga lalaki ang magbuntis. Naiisip ko nanlang kung may katulad din ba akong may ganitong kakayahan.

Or i am just an abnormal human, kadalasan naiisip ko na kung totoo ba talaga nangyari sa akin. I conducted research regarding my condition and discovered that there is no available solution for a cure, as this condition does not qualify as a disease or abnormality.

FLASH BACK

After ng inuman, naramdaman ko ang matinding pagod at hilo dahil sa gamot na nilagay sa inumin ko. Pagtapos ng gabing iyon nagising na lang akong hubot hubad at masakit ang katawan at higit sa lahat pati ang pang upo ko ay kumikirot sa hapdi.

Nakita kong puno ng dugo ang kama, that blood comes from me. He did what he planned and i let him win.

Di ako inosente sa ganung bagay, alam ko na ang nangyari sa akin ng gabing iyun. Ang gabing akala ko ay aksidente lang pero napagalam ko yun na isa palang laro at nagawa pa nilang mag bigay ng bayad sa pinapustahan ng kaibigan niya, di ko siya nakita sa lugar nung araw na yun at agad na akong umalis sa lugar bago pa makita nila akong alam ko na ang lahat lahat.

Kahit na mukha akong baldado ay nagawa kong lumayo sa bahay ng kaibigan ni Nathan. Narinig ko pa kung sino ang gumawa sa akin nito.

And it was Nathan, the man I trusted and the man I loved that day. I couldn’t explain how i felt that time. I feel betrayed and used as their toy. I put all the effort and love with him. But i was surprised to see him doing unacceptable bait towards me.

I’m disappointed with him. Akala ko ay siya na nga ang lalaking hinahanap ko nung gabing din yun ay dapat aamin na ako sa kanya pero hindi ko na nagawang sabihin dahil sa ininom ko.

Napailing na lang ako dahil sa nakaraan na iyun at wala nang namamagitan sa amin maliban na lang kay Niel. Handa kong ipaglaban ang karapatan ko sa bata, I’m the mother at ako ang nagdala sa kanya ng siyam na buwan.

“Doc..” Pagkalapit ko palang sa bata ay tumayo na agad ang mga magulang nito. Kita ko sa kanila ang lungkot. Kapag ganitong sakit, mahihirapan na ang bata na tiisin ito.

“Ako na po ang bagong doctor ng bata, pero sa ngayon kailangan kong munang tignan ang kalagayan niya.”

Tumango na lang ang mga ito at nilapitan ko ang gising na bata. Sa tingin ko ay nasa sampong taon na ito. She’s too young para magkatoon ng ganitong sakit. Ngumiti ako sa bata nang malapitan ko siya.

“Ang ganda niyo naman po, doc.” Saad nito nang makalapit ako. I smiled genuinely, sa ganitong bagay mahina ang puso ko at napapasama ang loob ko sa mga pasyente ko lalo na kung di sila papalarin na lumaban sa kanilang sakit.

As a doctor , mahirap sa amin tanggapin na di namin kayang iligtas ang pasyente lalo na kung isa na itong acute. May laban kami o wala gagawin namin ang lahat para lang mailigtas ito sa bingit ng kamatayan.

“Salamat. Anong pangalan mo?” Tanong ko sa bata.

“Kaye, po.”

“Magkatunog pala ang pangalan natin. Ako naman si Jaspher Kye. Kung gusto mo tawagin mo akong Doc Kye.”

Ngumiti lang ito kahit na maraming nakakabut sa kanya. Oxygen din ang nagbibigay sa kanya ng hangin kita ko rin ang pagtaas baba ng dibdib nito sinyalis na nahihirapan na sa paghinga.

“Lumaban ka lang, Kaye. Okay?” Nagthumbs up ako at ganun na rin ang ginawa niya. Payat na ang bata, di ko alam kung kakayanin niya pa.

Humarap ako sa mga magulang nito at sinabing stable ang kalagayan niya. At sinabi ko rin na maging matatag sa kung ano man ang desisyong ng tadhana sa kanilang anak. That was the most painful part for a parents, to see your child lying down on hospital bed habang maraming nakakabit sa kanya para lang suportahan ang buhay nito.

Agad na akong nagpaalam sa dalawa at lumabas para magsagawa ng research kung posible bang maoperahan ang isang acute heart failure, kung oo may pag-asa pa itong magung masaya at lumaking naabot ang pangarap nito.

Pagkalabas ko. Di ko akalain na sa labas lang si Nathan na nakasabdal sa pader habang nakapamulsa. Kanina pa ba itong nadidito?

“In a hurry? I know you, Kye. Alam kong gagawa ka ng research para sa bata.”

“It’s not your business.” Sagot ko sa kanya bago humakbang muli.

“Yes it’s mine, I’m the CEO at dadaan parin sa akin ang gawa mo para mabigyan ng approval. Sa tingin mo magagawa mo pang baguhin ang tadhana ng bata?”

Nanlaki ang mata ko sa sinabi nito. Di ito ang Nathan na nakilala ko, iba na ang Nathan na nakikita ko sa kanya. Nathan is the guy who will do everything for his patients, kahit dilikado ay gagawin niya para lang sa pasyente. But now…

“Malaki na ang pinagbago mo. Di na kita kilala. No i mean, matagal na pala kitang di kilala.”

Gumuhit sa mukha nito ang pagkabigla at lungkot. Di ko na yun pinansin kundi nilangpasan ko na ito at umalis.

Inayos ko na ang mga gamit ko dahil maggagabi na at kailangan ko nang umuwi, meron namang papalit sa akin, pero sa ngayon ay pumasok sa isip ko si Fray kung ano na ang ganap sa buhay nito or may pinatay na ba itong pasyente.

Nagmukha na akong kontrabida. Pero forget that witch dahil alam ko namang di yun papasok sa isang operasyon na walang kasamang magaling na surgeon, kung may operasyon nga.

Bumuga pa ako ng hininga bago tumalikod sa lamesa para umuwi na pero nabigla na lang ako nang makita ko ang lalaking sa may lahing demonyo na basta-basta na lang kung magpakita at lumutang sa harap ko.

“Surprised? Ganun na ba ako kagwapo para magulat ka? By the way, maaga pa para umuwi. Want to eat something?”

Sunod-sunod nitong tanong. Anong meron sa kanya at ganito na ang inaakto niya?

“No thanks, may naghihintay sa akin sa condo.”

“Who?”

“My so -”

Bigla akong napatigil. Muntik ko nang sabihin ang tungkol sa anak namin. Muntik na.

“Your… What?” Tanong nito na may halong inis sa boses nito.

“My cousin. May tanong ka pa? Kung wala na ay aalis na ako.”

Nilagpasan ko na ito, pero bago paman ako makalabas ay nagsalita na agad ito at yun ang di ko gusto na mangyayari, alam kong may kakayahan ito makagawa ang lahat.

“You’re hiding something. Kung ano man yun ay sisiguraduhin kong malalaman ko yun. You know me very well, my love. And I won’t let anyone interfere in my way towards you…”

Dahil sa narinig ko ay di ko maiwasang mapawisan sa sinambit nito. He can do everything, kahit patay pa yun ay makakaya niyang malaman yun. Pero mas nagpabigla sa akin ang huli niyang sinabi.

“…Because you’re just mine. The night something happened to the two of us, it was a sign that you were mine. No one can claim you but me. Just me, my love..”

To be continued…

Continuing my work from scratch. There are many chapters to review with enough time and because of the nature of my work, it is impossible to do it consecutively.

Bear with me guys. I did not forget this platform.

5

Jaspher Kye Aceves

Nababaliw na siya. Nababaliw na siya!! Bakit ayaw niya pang tumigil?! Pagod na ako…

Lumabas na ako sa ospital at tinungo ang parking lot, dali-dali akong sumakay doon sa sasakyan at sumigaw dahil sa iniis at galit sa kanya at kahit kailan ay di niya malalaman ang sekreto ko, di niya malalaman ang tungkol kay Niel.

Sinimulan ko na nang patakbuhin ito at dumaan muna sa grocery store at sa mall para sa laruan ng anak ko. Di ko siya ini-e-spoiled, dahil sa madaling mainip si Niel sa isang bagay lang. Madali din siyang mainis kapag di niya gusto ang isang bagay ay itatapon niya ito.

Habang naglalakad. Di ko sinadyang makita si Nathan dito sa mall akala ko ay nagiisa lang siya pero agad kong nakita na may kasama itong lalaki. Not just a guy, it’s a gay.

Dahil sa dadaan sila sa dinadaanan ko ay agad akong pumasok sa isang jewelry shop na malapit lang sa akin dito sa mall para di nila ako makita. Nakahinga na lang ako ng maliwag nang lumampas na sila, pero napapansin ko ang pagkapit ng kasama nito sa kanya at hinahayaan na lang bago ito lumingon lingon sa paligid na may hinahanap. Bumalik naman akp sa pinagtataguan ko nang mapunta ang tingin niya sa pwesto ko.

“Ma’am -”

“AAH!!” Sabay pa kaming dalawang nagulat ng babae dahil sa biglaan na lang ito magsalita at manghahawak. Napunta ang tingin ng customer sa amin dahil doon.

“Pasensya na po!” Hingi ng tawad nito habang ako akly nakahawak lang sa dibdib ko. Pero wala akong dibdib.

“It’s fine. Nagulat lang ako.” Saad ko dito bago lumapit sa isang glass para tignan ang mga sing sing na nandidito at kwentas.

Magaganda at mamahalin pero naglalaan ako ng pera para sa kinabukasan ni Niel. Lumabas na ako dito sa shop para puntahan ang toy station. Pagkadating ko ay di ako komportable ang sarili ko. Halos ilang araw na akong nakaramdam ng may sumusunod sa akin. Di man ako sa matatakutin pero kapag nasa paligid si Nathan ay di ko maiwasan makiramdam din. Lalo na at iniiwasan kong magtagpo ang landas nila ni Niel.

Naglibot pa ako para maghanap ng gustong laruan ni Niel pero wala talaga akong alam sa taste niya e. Alam niyo naman na pabago bago ang isip nun

Bigla namang tumunog ang cellphone ko at as usual. Ang batang makulit na yun.

“Sweetheart?”

“Mom, I’m not feeling well.” Kumunot lang nuo ko sa sa sinabi niya.

“Bakit? Sabihin mo, may kinain ka ba? Ano?” Pag aalala kong tanong.

“I want toys. New toys. Big toys!” Napataas na lang ako ng kilay dahil dun. Ito naman siya. Masama ang pakiramdam pero ang gamot ay laruan. Minsan gusto ko na rin batukan ang sarili kong anak dahil sa kabaliwan nitong namana sa ama niya.

“Okay… Akala ko napano ka na talaga. Bye bye na bibili na ako. Bye honey.”

Binaba ko na ang tawag bago ako tumalikod para bumili ng gusto niya pero nakita ko agad na nandoon si Nathan nakapamulsang nakatayo at may galit sa mukha.

“Honey? May asawa ka? Sino?”

Mauturidad nitong tanong. Honey? Ibig bang sabihin ay narinig niya ang sinabi ko pero di niya alam na sariling anak niya ang tinutukoy niya. What a poor man, walang kaalam-alam sa lahat.

“May sweetheart pa. Tell me sino ang lalaki na yan?” Nakikita kong para ma itong unuusok sa galit napaatras na lang ako dahil dun.

Alam ko kung paano ito magalit. Pero imbis na sagutin ay bigla na lang dumating ang kasama nito at akala ko ay isang binabae nagkamali pala ako, mukhang binabae lang ang nakita ko.

“Oh! Dr. Aceves, anong ginagaw mo dito?”

Tanong ng babaeng mas mukha pang bakla. Pinaglihi sa lambanos at ang babaeng mahilig sa kojic soap.

“Napadaan lang. Excuse me.” Saad ko bago tumalikod akala ko ay maghihila ulit pero wala na napahinto na lang ako nang magsalita pa si Nathan.

“Remember what I’ve said before, I’ll kill that man sa oras na makikita ko siya. Tandaan mo yan.”

Di ko na siya pinansin at nagpatuloy na sa paglalakad. Magkasama sila ni Ashley pero ako parin ang pinupunterya niya. Malaki talaga ang problema ng lalaking yun sa akin.

At wala na siyang karapatan kung may kinakasama akong lalaki at isa pa bakit ko naman siya pababalikin sa buhay ko kung wala naman siyang pinagbago. Babaero parin. Huminto pa ako sa damit ng mga bata para bilhan si Niel ng bagong damit pero bigla na lang may kamay na humawak sa braso ko at marahan na hinila.

“Hoy! Bakla, anong meron sa inyo ni Nathan? Ha?”

“E-Search mo na lang sa Google. Chismosa ma din.” Minsan talaga nakikita ko na ang eksena na ito sa senehan. Tapos ganapang sampalan ang mangyayari.

“Umayos ka! ito tatandaan mo meron akong karapatan, dahil… Siya ang fiancé ko!”

Iba rin pala mangarap ang babaeng ito abot empyerno. Napatawa na lang ako sa sinabi niya kanyang ikinainis.

“Then congrats. Bagay na bagay nga kayo. Isang baliw at ambesyosa.”

Bagay na bagay, perfect match. Wala akong paki kung fiancé pa niya ito baka gusto pa nila na ako na ang kakanta sa kasal nila.

“Wag na wag kang lumapit sa kanya bakla, binabalaan kita.”

Halata naman ang inis ng bruha.

“Siya ang pigilan mo Fray dahil di ako ang naghahabol at lalong hindi ako ang lumalapit. Baka sa kakupad ng mga kamay mo ay mapapansin mo na pang sa iba na siya umararo.”

Sakto naman at dumating na si Nathan kung saan kaming dalawa ni Ashley at lumapit.

“Anong meron?” Mauturidad nitong tanong. Ngumiti naman ako ng matamis.

“We’re just talking. Congrats ikakasal ka na pala at isa pa pigilan mo ang FIANCÉ mo dahil nakakasira ng mata ang pagmumukha.”

Ngumisi pa ako bago sila tinalikuran at kinuha na ang damit na nagustuhan ko bago umalis sa kanilang pwesto. Nakita ko pa ang pagkakainis sa pagmumukha ni Nathan at kaba sa mukha ni Fray.

Fiancé? Isang malaking kalukuhan. Walang salitang seryoso sa bukabularyo ng lalaking yan. Pagkatapos kang ikama ay itatapun ka na lang basta-basta. Kagaya ng kanyang ginawa sa akin. Di lang ako itinapon binuntis pa. Oo nga pala ako na ang umalis doon, dahil alam kong masakit ang maririnig ko kung siya pa ang magsasabi.

“Wait! Kye!”

Nabigla ako nang marinig ko ang boses niya, kumingon ako at si Nathan yun. Ano bang kailangan nito?

“What?!” Niinis kong tanong sa kanya.

“Kung ano man ang nalaman mo, walang katutuhanan yun. Di totoo lahat ng yun.”

Ano? Di ko naman kailangan ang paliwanag niya. Isa pa bakit ba siya nagpapaliwanag?

“Wala na akong pakialam kung totoo man hindi. Aalis na ako.”

“No. Wait, listen to me. Uhm…” Tinignan ko ito at parang nahihiya pa siya sa kung ano man ang sasabihin niya. Nahihiya? Kailan pa? Napakamot pa ito sa batok niya. Di ko man sabihin pero naku-cute-tan ako sa kanya. Para itong bata na nahihiya pa sa kanyang gustong sabihin.

“Ano? Inaaksaya mo lang oras ko.”

“No, wait! Okay okay sasabihin ko na. Just answer yes. Di ako tumatanggap ng No.” Demanding spotted. Hindi ako tumango kundi nagcross arms nalang sa harap niya dahilan para magpabuga ito ng hangin.

“Tomorrow, let’s have lunch together and don’t say no, kakaladkarin kita kung kinakailangan.”

Tumalikod na ito sa akin at iniwan akong tulala sa sinabi niya. Si Nathan pa ba ito? Ang taong kilala ko? O ibang Nathan na ngayon ang sumapi sa kanya. Bigla naman bumilis ang pagtibok ng puso ko nang lumingon pa ito sa pwesto ko at kumindat. Napahawak na ako sa dibdib ko dahil doon.

Walang kakapit sa marupok na sanga. Bahala siya maghintay. No say No pala ah.

Kinabukasan…

Sabado ngayon at wala akong trabaho kapag sabado. May doctor din naman na kapalit ko para sa sabado at Linggo siya din ang kapalit ko sa panggabing trabaho.

“Honey, here.”

Pinalitan ko siya ng damit dahil lalabas kaming dalawa ngayong araw, darating ngayon ang tito Lucas niya na pinsan ko naman at si Mosley na boyfriend ni Lucas. Yup nasa dugo na nga namin ang Gay and Bi. Bisexual ang pinsan ko at si Mosley ay katulad ko pero di ito nabubuntis kaya naiinggit sa akin ang bakla dahil may tinatago akong matres sa puson.

“Is Tito Lucas brought a gift? I want chocolate, Mom.”

“Ang ngipin anak, baka masisira na naman. Your tooth will be in pain if you eat too much sweets, want that?”

Mabilis na nabalutan ng takot ang mataba nitong mukha sa sinabi ko.

“NO!! MA! NO!”

Sigaw nito at nagsimulang umiyak. Napatawa na lang ako sa inakto niya. Minsan kailangan kong asarin ito batang ito. Mabait akong ina, promise!

“Okay, enough na. Papangit ka niyan, di ka na tatawaging gwapo.” Humina naman ang hikbi nito at nagtanong pa na gwapo na ba siya.

Lumabas na kaming dalawa dala ko siya gamit ang baby stroller. Sumakay na ako ng elevator. Nakasuot lang ako ng jogging pants at black jacket dahil sa malamig na sa labas. Siya din ay naka jacket, sipunin pa kasi.

“Anak, kapag may taong kumausap sayo at di mo kilala, tahimik ka lang ha?” Di naman sa napapraning ako ay masmabuti na lang maging sigurado.

“Bakit Ma?” Marunong kasi magtagalog. Ayaw ko namang maubusan ng dugo sa katawan dahil sa pag-e-english niya. Nakakaintindi ng tagalog at minsan nagtatagalog.

“Basta. Do what I’ve said.”

May park malapit sa condominium building, at maganda tambay dun dahil sa walang sikat ng araw at malamig pa, binaba ko na si Niel para makapagliwaliw din minsan ang bata dahil mas malala pa to sa akin e. Palaging ouyat kahit na walang ginagawa. Busy naman sa kakalaro sa condo at isa pa may pagkatupak din.

“Kye!!” Narinig kong sigaw ni Mosley. Agad namang tumakbo patungo sa kanya si Niel. Kasama si Lucas ay may dala nga itong chocolate na kasanayan nang tanggapin sa kanya, dahil sa tinakot ko siya kanina ay di na niya ito tinanggap na pinagtatakahan ni Lucas.

“Seriously? Tinanggihan ang chocolate?” Saad ni Lucas nang makalapit ito sa akin habang si Mosley ay nakipaglaro sa anak ko. Tumabi sa akin si Lucas sa pagupo habang tinitingnan ko ang makulit kong inakay.

“Anong panakot mo para tanggihan to?”

“Sekreto na namin yun. Alam mo tigilan mo na kasi pagbibigay ng ganyan kay Niel, tumataba na ang bata puro ka parin chocolate.”

“Okay, okay! Buti nga tumaba. He’s still cute, by the way.” Cute naman talaga ang anak ko.

Maya-maya pa ay nagiba na ito ng kwento. Alam nila ang nakalipas ko at alam din nila ang tungkol sa anak ko at kay Nathan.

“Anong balita? Sa luko lukong tatay ng anak mo?” Tanong niya sa akin na parang isang bomba na sasabog na maya-maya.

“Wala naman. Nagyaya itong kumain sa labas mamaya. Pero nagdadalawang isip ako kung sisipot ba ako o hindi. Dahil wala daw akong choice kundi sumama, kung hindi naman ay kakaladkarin niya ako.”

Ayaw ko naman talagang sumama. Inaalala ko pa ang anak ko kahit may yaya din ito. Tinignan ko si Niel na masayang naglalaro maya-maya pa ayay dumaang lalaki na nakaitim na jacket at nakasumbrero hanggang sa di sinadyang makasalubong ito ni Niel at natumba, agad akong napatayo dahil dun pero tinulungan niya itong makatayo kasabay ng pag-iyak ni Niel habang hawak ang ulo. Patakbo akong lumapit sa anak ko na sumisigaw na ng mommy kasabay ng paglakad papalayo ng nakabunggo sa kanya.

“Shush… na anak. Saan ang masakit?”

Tanong ko nang makalapit na ako dito at agad na niyakap para tumahan at hinagod ang likod.

“That guy! whaa!! He… He… He pulled my hair!!” Sigaw niya sa akin at lumakas pa lalo ang iyak. Bakit naman niya hinila ang buhok ng bata? Gusto kong sulungin ang taong yun pero wala na ito.

“Okay na baby, tama na ang iyak. Hahampasin ko talaga yun ng kahoy sa likod!”

Saad ko para tumahan ito.

“Sub he sub he looks like me, Mom sub”

“W-What?” Agad akong nagulat sa sinabi ni Niel. Di maaari. Alam ba niya? Di ako magkakamali sa sinabi ni Niel na kamukha niya ito ay alam kong siya yun.

Sana mali ang pakiramdam ko sana ibang tao lang yun at hindi siya. Hindi.

To be continued…

6

Jaspher Kye Aceves

“Huminahon ka nga, Kye. Malay mo namamalik mata lang yung anak mo.”

“Yun nga nga. Paano ko masasabing nagmamalik mata ito kung alam niya ang nakikita niya!” Pabalik-balik akong lumakad na hindi makapakali sa kinatatayuan ko at nang tumunog ang cellphone ko.

‎ ‎ ‎

From: 09*********

Hey, this is Nathan. I’m sorry, but I canceled our lunch. Don’t get mad, don’t worry, babawi ako the next day. Emergency lang, okay?

‎ ‎ ‎ Napabuga ako ng hangin. Paano talaga kung siya yun?! Di ako papayag na makuha ni si Niel. Ayaw ko. Hanggang ngayon ay tumutulo parin ang luha ng bata dahil dun. Gaano ba talaga kadami yung buhok na natanggal sa anak ko?

“Wag ka ngang nega! Baka di lang sinasadya ng tao at napagkamalan ng anak mo na si Nathan yun.”

“Tama ka. Sana ganun nga.” Huminga ako ng malalin ng makita kong lumapit sa akin si Niel. Kinusot nito ang mga mata nito.

“Mom. I’m sleepy.” Tas itinaas nito ang kanyang kamay na nagpapabuhat sa akin kaya binuhat ko nga ito at agad namang dumantay ang ulo niya sa balikat ko bago niya inilagay ang hinlalaki sa kanyang bibig.

“Anak, your thumb. That’s dirty, di ka pa nakapaghugas ng kamay.” Di na yata ako narinig dahil sa parang natulog na ito.

“Anong gagawin mo kung sakali na alam niya ang tungkol sa bata?” Umiling na lang ako dahil ko na alam pa kung paano ko maitago ang katutuhanan sa kanya. Pwede ko namang sabihin sa kanya na anak namin ito pero ang kinatatakutan ko ay ang kunin niya si Niel sa pangangalaga ko.

Di ko naman alam kung maniniwala ito na may anak kami at isa pa matagal ko nang tinatago sa kanya ang kalagayan ko. Di niya alam at di ko rin alam na kaya kong magdala ng bata sa sinapupunan ko.

“Lalaban ako. Di ko ibibigay ang bata sa kanya. Dadaan muna siya sa akin bago niya magawa yun.”

Buong tapang kong sabi sa kanilang dalawa. Nagkatinginan lang sila sa isa’t isa habang ako ay buhat si Niel.

“Nay? Opo.”

“Wag kang pabaya ha? Ang apo ko ingatan mo. Aalis na ako anak.”

“Ang daddy?” Nakarinig naman ako ng salita ni Nanay na sinasabing hinahanap ko si daddy.

“Yes, baby?”

“Dad I’m not a child anymore. So stop calling me like that.” Saad ko dito dahil sa palagi akong tinatawag na bay noon.

“I’m sorry honey, but you’re still my baby. How’s my little Niel?”

Tanong nito. Liningon ko naman ang anak ko sa tabi kong natutulog ng mahimbing habang yakap ako nito oati ang paa niya ay sa akin na nakatanday.

“Still the same, and Dad, as a doctor, stopped drinking alcohol. I know you’re hard-headed too.”

Bigla naman itong tumawa sa sinabi ko. Iba kasi itong uminom parang si Thor na palaging may dalang isang basong beer.

“Okay, Okay. Just let me say goodbye to my little Kye.”

Agad ko namang inilagay ang cellphone sa tenga ng tulog kong anak at nariniga ang pagsabi ni Dad ng goodbye,nakita ko naman na ngumiti ng kaunti ang labi ng anak ko bago ko inalis ito sa tenga niya.

“Goodbye, son, or should I say, my beautiful daughter? It suits you.”

Ngumiti na lang ako nagpaalam sa kanila. Lilipat ito sa Canada at susunod din naman ako kapag may oras dahil namis ko dun na bumisita.

Di ko sinabi sa kanila ang tungkol kay Nathan baka sasabihin ko pa ay yun pa ang dahilan para di sila makatuloy ng pag-alis. Ako na ang bahala dito at ako na rin ang lalaban sa lalaking yun. Kahit ano pa ang mangyari. I’m the mother here, ako ang mas may karapatan sa bata dahil ako ang nagdala sa kanya ng siyam na buwan.

“Wala namang problema sa inyo. Ang kailangan niyo lang ay ang umiwas sa pagkain ng matataba at lalo na yung mamantikang pagkain.”

Paliwanag ko sa magpa-check dahil sa sumisikip ang dibdib nito. Ni-resetahan ko na lang ito ng vitamins, bago siya tumayo at lumakad palabas. Ako din ay kinuha ko na ang coat ko at sinuot bago lumabas. Nabigla na lang ako nang makita ko doon si Nathan na nakatayong nakasandal sa pader.

“How’s your day?” Tanong nito sa akin di ko ito pinansin at lumakad na rin papalayo sa kanya. Naiisip ko parin ang sinabi ni Niel, paano siya nga. Di ko naman pweding magtanong sa kanya baka maghinala ito.

“Hey! Are you mad? I’m sorry may ginawa lang ako nun kaya na natuloy.” Is he talking about the lunch date? Di naman yun ang iniisip ko dahil tatanggihan ko naman yun kung sakaling matutuloy.

Nagpatuloy ako sa paglalakad para puntahan si Kaye. Kamustahin ko ito lalo na sa kalagayan ng bata. Naawa na ako dahil wala akong magawa sa Acute Heart Failure niya. .ahitap operahan ang ganung sakit at mahirap mabigyan ng transplant ang ganun dahil maaring mabigla ito at… At…

Napabuga na lang ako ng hangin sa aking iniisip. Huminto muna ako sa tapat ng kwarto niya bago nakangiting pumasok. Masaya akong bumati dito at nilapitan. Masakit man gusto kong maligtas ang bata pero wala akong makitang paraan sa ngayon.

Stable naman siya at parang walang iniinda sa ngayon. Pero ang katawan nito ay parang nagsasabihing hindi na siya magtatagal. Gusto kong umiiyak dahil sa kalagayan ng bata pero pinipilit ko na lang na ipakita na hindi ako naapektuhan. Mahirap kapag napalapit ang loob mo sa mga pasyente mo. Every time na may nalalagasan ng buhay di namin ipinapakita na naapektuhan kami. But deep inside we’re affected, tinatago lang namin.

“Doc. Aceves.” Nilingon ko naman ang tumawag sa akin, at isang nurse ang nandoon. Kinausap ko muna si Kaye at sinabihan na babalikan ko siya bago nilapitan ang nurse.

“Yes?” Tanong ko dito.

“Pinapunta po kayo ni Doc Nathan sa kanyang opisina.” Tumaas ang kilay ko na ikinayuko ng nurse. Sinabi ko na lang sa kanya na pupunta ako pero maghintay siya dahil may ginagawa pa kahit na wala naman. Tumalima na ito ay naglakad papalayo. Kanina ay para iting asong sunod ng sunod tapos ngayon ay parang lion na naguutos na puntahan ko siya.

“Ano naman kailangan niya? Matapos niyang sabunutan ang sariling anak nito kung siya nga yun.” Tinagalannko talaga na pumunta doon dahil tinatamad akong makita ang pagmumukha niya hangang sa bigla na lang bumukas ang pinto ng opisina ko at kita ko sa kanya ang galit.

“I waited for you at di ka pumunta. What should I do, para pakinggan mo ako?” Bakas sa kanya ang galit na ngayon ay nagpatayo sa akin para lapitan siya.

“Ano bang gusto mo?”

“I want you to tell me, why did you leave? Bakit umalis ka nung araw nayun? I did everything to find you pero di ka makita. Why?”

Tanong niya sa akin. Bakit niya pa ako hahanapin kung lahat naman ng iyun ay pawang laro lamang.

“Gusto mong marinig? Akala ko ba ay matalino ka para malaman mo ang lahat. Hindi ako tanga Nathan, ano sa tingin mo sa akin laruan? After you did, after you insert your thing inside me tapos lulukuhin mo ako? Ako dapat ang nagtanong sayo e. Minahal mo ba talaga ako ng araw na yun? O sadyang pinaglaruan mo lang ako.”

Ramdam ko na ang paglabas ng luha sa mata ko, masakit isipin na ikaw lang ang nagbigay mg pagmamahal sa isang tao samantalang umasa ako na mahal niya rin ako pero ano? Malalaman ko lang na parti lamang ng laro niya ang pinapakita niya sa akin.

“Lahat! Totoo ba lahat ng ipinakita mo? Alam mo ba kung gaano ako kasaya nang panahon nayun? Ang sene, ang mga bulaklak at mga tsokolate na ibinigay mo! Nathan alam mo bang malaki na ang saya ng dulot nun sa akin?…”

Napayuko na lang ito sa lahat ng sinabi ko. Gusto ko ipamukha sa kanya na wala na siyang mababalikan na wala na ang dating Kye na kilala niya noon na sa isang salita ay madadala niya sa kanyang paandar at palabas. Pinahiran ko ang luhang lumabas sa mga mata ko. Ang luhang dapat ay di ko sinasayang sa katulad niya.

He ruined everything, ang pagkatao ko at respeto sa sarili ko. The love that I knew about kahit kailan hindi na makatotohanan. Walang pagmamahal na nabuhay sa pagitan naming dalawa at walang pagmamahal sa puso ng lalaking kaharap ko ngayon. Everything is just a bet and play.

“Ngayon sasagutin ko lahat ng tanong mo. Bakit mo ako niluko? Bakit mo ako pinaglaruan? Dahil narinig ko ang lahat, Nathan. Lahat! Lahat ng pinag-usapan ng kaibigan mo! Masaya ka na? Dahil ang larong ginawa niyo ay nagtagumpay ka. You did well, congrats. Dahil ginawa mo lang akong laruan, di lang ang sarili ko pati ang pagkatao ko!”

Napaangat siya ng tingin sa akin kita sa kanya ang kaba at pagsisisi. Kahit kailan ang niyang umarte. Nadala na ako, nadala na ako sa lahat ng mapagkunwaring nilalang.

“Kye… Everything you heard is just -”

“Hindi Nathan! Wag mo nang guluhin pa ang buhay ko. You jumbled my life before at di na ako makakapayag pa na guluhin mo rin ang buhay ko ngayon.”

Lalapitan niya sana ako pero iniharang ko na ang kapay ko sa pagitan namin bago bumaliks sa upuan na kinauupuan ko kanina.

“Alam mo na ang lahat umalis ka na.” Saad ko habang nagkukunwaring may sinusulat sa iaang papel. Ramdam ko rin na umalis ito ng matamlay at sinara ang pinto. Doon nagsimulang bumuhos ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan. Masakit parin pala. Kahit matagal na ang nangyari ay di ko parin matanggap ang lahat.

Tahimik lang akong umiiyak, sana sa ngayon ay titigilan na niya ako at di na niya ako guguluhin pa. I said everything about sa mga hinanakit at mga sakit na nararamdaman ko ng matagal na panahon. Sana maramdaman niya rin yun.

Pumasok naman sa isip ko si Niel, kahit na sa ganung pangyayari ay may magandang alala parin siya iniwan sa akin. Kahit ano man ang sasabihin ko, naiwan parin sa akin ang isang bagay na nagbigay ng kulay sa buhay ko. Ang yun ang anak ko.

Di man niya makilala ang ama niya ay bubusugin ko ito ng pagmamahal. Ayaw kong pati si Niel ay mawawala sa akin. Siya lang ang dahilan kung kaya nakalimutan at nalagpasan ko ang lahat ng pasakit na dinaanan ko. Gagawin ko ang lahat, di lang magtago ang landas nilang dalawa.

To be continued…

7

Jaspher Kye Aceves

“Oh, anong ganap?” Tanong sa akin. Ni Moley.

“May pakiramdam lang talaga ako na siya tala ang nanghila ng buhok ni Niel. Pero nung makita ko naman siya ay parang wala naman sa kanya.”

Sagot ko na lang. Tinulak naman ako ng mahina ni Moley.

“Hoi, overthinking? Sandali lang ha. Bakit mo pa iisipin si Nathan e kung maghanap ka kaya ng isang taong tatanggol sayo?”

Suggest naman niya. Wala akong oras sa ganung bagay. Tumingin naman ako lay Lucas na kalaro si Niel.

“Hoy, ti! Wag yang darling ko. He’s only mine at maghanap ka ng iba wag yung asawa ko.”

“Napaka OA nito. Hindi naman siya iniisip ko ang anak ko ang tinitingnan ko.”

Napatikom na lang ito ng bibig at tumingin sa ibang direksyon. Paano kaya kung maghanap din ako. At isa pa baka ikagagalit pa yun ng magulang ko. All I want to focus with is my son.

“I

have lot

of questions and regrets in me. Alam mong, you have to protect your child and at the same time

hiding

from your ex. Malaki ang pagsisisi na nakilala ko siya, Moley.“ Saad ko na lang.

Tahimik si Moley matapos kong sabihin ’yon. Siguro hindi niya alam kung paano ako sasagot—o baka iniintindi niya kung gaano kabigat ang mga salitang binitawan ko. Tumitig siya sa akin saglit, saka bumuntong-hininga.

“Kye, hindi mo kasalanan ’yon. You did what you had to do. Tapos na ‘yung kay Nathan, okay? Wag mo nang ubusin ang sarili mo sa kakaisip kung ano ang mali noon. Ang mahalaga, andito ka na para kay Niel.”

Napangiti ako kahit pilit. Gusto ko man paniwalaan si Moley, hindi ganun kadali. Lalo na’t gabi-gabi ko pa rin naiisip ang lahat ng sakit—ang pang-iwan, ang pangako na hindi naman tinupad, ang bawat luha na pinilit kong itago habang hinahaplos ang likod ni Niel para lang matulog siya nang mahimbing gabi-gabi.

Tumingin ako muli kay Niel. Masaya siyang nakikipaghabulan kay Lucas, palakad-lakad, tumatawa. Sobrang inosente. Sobrang walang muwang sa mga sugat na iniwan ng kanyang ama.

“Kung hindi lang dahil sa kanya… baka iba siguro takbo ng buhay ko ngayon,” bulong ko. Pero biglang may sumagi sa isip ko—isang simpleng tanong na hindi ko pa rin kayang mangyari.

Paano kung malaman ni Nathan? at kukunin ang anak ko mula sa akin.

“Hoy, Jas.” Biglang sabat ni Moley, tila binabasa ang iniisip ko. “Kung malaman man niya na may anak kayo, ano? Papapasukin mo ulit para lang kay Niel?”

Napakagat ako ng labi. Hindi ko alam ang sagot. Ang dami kong galit, pero may bahid pa rin ng sakit—at baka, kahit papaano, may pag-asa.

“Hindi ko alam, Moley. Pero ang sigurado ko, hindi ko kayang ipaubaya si Niel sa kanya. Hindi ko kayang ipagsugal ang anak ko sa isang taong hindi sigurado.”

Tumango lang siya. “Then huwag mo na lang siyang isipin. Live your life, Kye. Hindi ka lang may matres—baklang ina ka rin. You deserve to be happy.”

Muli akong tumingin kay Niel. Siguro nga… isang araw, kaya ko na ring unti-unting buuin ang sarili ko. Hindi para kay Nathan. Hindi para sa kahit sinong lalaki.

Kundi para sa akin. At higit sa lahat— Para kay Niel.

Lumapit sa amin si Lucas, dala-dala si Niel dahil nakatulig pala ito habang buhat niya sa pagpapasyal at kinuha ko na ang anak ko maaga pa para matulog dahil baka mamayang gabi ay maabutan na naman siyang maigla naglalaro.

Narinig ko ang mahina niyang hikab kaya marahan ko siyang niyugyog.

“Uy, sleepyhead. Tapos na tayo dito.” Ngumiti si Niel, pilit pero sapat para matunaw ang pagod ko sa buong araw.

Habang buhat ko siya palabas ng playground, damang-dama ko ang bigat—hindi lang ng katawang nakadantay sa akin, kundi ng responsibilidad na matagal ko nang pasan. Pero sa bawat segundo, parang gumagaan dahil kasama ko siya.

Pagdating namin sa tapat ng kotse, tumingin si Moley sa akin. “Jas, tandaan mo… hindi lahat ng sugat kailangang balikan para gumaling.”

Napabuntong-hininga ako. “Hindi naman ako babalik, Moley.”

“Pero iniisip mo pa rin,” sagot niya, walang bahid na panghuhusga, puro katotohanan lang.

Hindi na ako sumagot. Siguro dahil tama siya. At mas masakit ang katotohanang iyon kaysa sa kahit anong alaala ko kay Nathan.

Sumakay kami, at habang umaandar ang kotse, napatingin ako sa labas. Mga ilaw ng tindahan, ingay ng jeep, tawanan ng mga taong may sari-sariling problema—lahat iyon, dumadaan lang. Pero ako? Parang nanatili sa lugar kung saan ako iniwan.

“Ma?” tawag ni Niel, halos pabulong.

“Yes, baby?”

“Happy ka po ba?”

Parang may humigop ng hangin sa dibdib ko. Hindi ko alam kung paano sasagot. Pero tiningnan ko siya, ‘yong munting mukha na walang kamalay-malay sa ilang gabing umiiyak ako nang patago.

Pinisil ko ang kanyang pisngi. “Oo naman anak. Kasi nandito ka.”

Nakangiti siyang tumango, saka humilig sa dibdib ko na para bang ako ang pinakakomportableng lugar sa mundo.

At doon ko na-realize—kahit may kulang, kahit may sugat, kahit may takot pa rin…

May mga araw palang sapat na ang maging buo dahil may maliit na braso na humahawak sa ’yo.

Pagkababa namin, tumawag si Moley bago umalis. “Jas! Kung dumating man si Nathan—kung sakaling kumatok siya sa pintuan mo—”

Umangat ang kilay ko. “Ano?”

Huminga siya nang malalim. “Siguraduhin mong buo ka na. Para kung iiwan ka niya ulit… may sarili ka pa ring masasandalan.”

Saglit akong natahimik. “Hindi ko na hahayaang mangyari ‘yon.”

At habang naglalakad kami papasok ng bahay, hawak ang maliit na kamay ni Niel, alam kong hindi ko pa man alam ang kinabukasan… handa na akong harapin ito.

Dahil ngayong gabi—at araw-araw pagkatapos nito—pipiliin ko na ang sarili ko.

At si Niel. Lagi.

Kinabukasan, naghanda na ako para sa trabaho. Nasa condo na rin ang yaya—ang katulong na inaasahan kong magbabantay kay Niel. Malaki na ang unit para sa aming dalawa, sapat para maging komportable si Niel at ang yaya habang wala ako.

“Ate, huwag hahayaan si Niel na magtatakbo ha? Baka hihikain na naman siya. Tapos kapag umiiyak o naghahanap sa’kin, tawagan niyo agad ako,” bilin ko habang inaabot ang bag at susi ng sasakyan. Tumango siya, at saka ako lumabas.

Pagkalabas ko sa lobby, doon ko siya nakita.

Si Nathan.

Kasama ang isang babae—maganda, maayos ang bihis, halatang sanay sa mga tingin at atensyon. Nakatawa silang dalawa, malapit ang mukha, parang walang mabigat na kasalanan sa mundo.

Napahinto ako. Hindi dahil nasaktan pa ako… kundi dahil may kirot ng inis at pagkapoot na biglang bumalik.

Wala na akong pakialam kung sino na naman ang bibiktimahin niya. Hindi na iyon responsibilidad ko. Hindi ko na trabaho ang magligtas ng kahit sinong babae—hindi naman ako nailigtas ni Nathan noon.

I turned away. Mas mahigpit kong hinawakan ang susi, pilit tinataboy ang kirot.

All I have now is the freedom I fought for. Kahit na may panganib pa rin, dahil iisang lugar lang kami nakatira.

At sa bawat pagkakataong nagtatagpo ang mga landas namin, nararamdaman ko ulit ang takot na pilit kong nililibing.

Pero hindi na ako ang Jaspher na dati niyang kinokontrol.

Ipinatong ko ang kamay ko sa dibdib, huminga nang malalim, at pumasok sa kotse.

“Para kay Niel,” bulong ko sa sarili ko.

“At para sa katahimikan na matagal ko nang deserve.”

Nakarating na ako sa hospital, iilang araw lang naman ang pananatili ko dito at gindi na rin ako makapaghintay na umalis ma sa hospital na ito. Ipinasok ko ma sa parking lot ang sasakyan at bumaba doon saka ko ni lock at dumiretso sa elevator which is napakamalas lang ay nakita ko ang babaeng mas malala pa sa ang mukha sa pinaglihi na rambutan.

“ Hindi ako na inform, marunong ka pala mag elevator.“ Pangunguna niya. Ano naman kaya problema ni Ms. Ashley Fray Mandoval na ito.

“Hindi rin ako na inform, marunong pala ang palaka pumasok sa elevator? akala ko tatalon talon lang palagi amg alam. Pati ba naman ibang tao tinalunan at ginawang fiancé, nakakahiya.” Narinig ko naman ang pagkainis nito. Bumukas na ang elevator bagonpa siya makabawi at agad naman akong lumabas para mang-asar pa ulit saka ako ptumawa at umalis para makahabol naman sa attendance. Mababawasan pa ako kapag siya inalala ko.

Kakatalikod ko pa lang nang biglang may marinig akong matinis na sigaw mula sa waiting area, kasunod ang ingay ng nagkakagulong mga upuan.

“TULONG!! May nahimatay na matanda! Dooc!“

Agad akong napalingon. Isang lalaking nasa huling bahagi ng sisenta ang bumagsak mula sa kinauupuan niya. Hawak niya ang gitna ng dibdib, isang classic sign ng problema sa puso dahil sa namumutla, at basang-basa ng malamig na pawis ang noo. Ang ganitong klase ng pawis ay hindi dahil sa init, kundi dahil hirap na ang puso niyang magbomba pa ng dugo.

Hindi na ako nag-aksaya ng kahit isang segundo.

“ Clear the area! Bigyan n’yo kami ng espasyo!”

Malakas kong utos habang mabilis na lumuluhod sa tabi niya. Kailangan naming ng sapat na space para makagalaw nang maayos at maiwasan ang panic ng mga tao sa paligid.

“Hello po Lolo Ako po si Dr. Jaspher, cardiologist,” malinaw kong pagpapakilala habang chine-check ang lagay niya.

“Sir, naririnig n’yo po ba ako?” Mahina siyang tumango, ibig sabihin may malay pa siya, pero nanghihina na.

Primary survey agad. Ito ang unang ginagawa sa kahit anong emergency.

Airway . It’s open, walang bara sa paghinga.

Breathing . Mabilis at mababaw, senyales na kulang ang oxygen.

Circulation . May pulso, pero mahina at hindi regular, indikasyon na nahihirapan na ang puso.

“Gaano na po katagal ang pananakit ng dibdib?” tanong ko habang hinahawakan ang radial pulse niya para ma-assess ang lakas at ritmo ng tibok.

“Mga… labinlimang minuto…” hingal niyang sagot.

“May sakit bang umaabot sa kaliwang braso, likod, o panga?” Tumango siya ulit, nanginginig.

Classic presentation ito ng Acute Coronary Syndrome. Isang kondisyon kung saan biglang nababara ang ugat ng puso kaya hindi na sapat ang dugong dumadaloy papunta rito.

“BP at pulse oximeter, ngayon din,” utos ko sa nurse.

“Maghanda ng oxygen, IV line, at cardiac monitor.”

Maingat kong inihiga ang pasyente sa sahig, bahagyang nakataas ang ulo para mas gumaan ang paghinga at hindi bumalik ang dugo sa baga.

Ako na mismo ang naglagay ng non-rebreather oxygen mask, isang mask na nagbibigay ng mataas na konsentrasyon ng oxygen para mabawasan ang stress sa puso.

“Sir, huwag po kayong pipikit. Tingnan n’yo lang ako. Dahan-dahan lang po ang paghinga.” Paalala ko sa pasyente.

“BP is 88 over 60, Doc,” ulat ng nurse.

“Pulse ox is 91%.

Mababa ang blood pressure, hypotensive ito ibig sabihin hindi sapat ang lakas ng pagbomba ng puso. Delikado na ito.

“Give him a chewable aspirin, 300 mg,” utos ko.

“Siguraduhing wala siyang allergy at walang active bleeding.”

Ang aspirin sa ganitong sitwasyon ay hindi lang pampawala ng sakit kundi pinipigilan nito ang pagdikit-dikit ng platelets para hindi lalong lumala ang bara sa ugat. Kailangang nguyain para mas mabilis ang effect.

“Maglagay ng two large-bore IV lines. Kailangan natin ng access.”

Dalawang IV line ang mahalaga sakaling kailangan ng gamot, fluids, o agarang resuscitation. Ilang segundo lang, dumating ang crash cart, kumpleto sa defibrillator, emergency meds, at lahat ng kailangan kung sakaling tumigil ang puso.

“Ikabit ang cardiac leads,” sabi ko habang ako mismo ang nag-aayos ng electrodes sa dibdib niya.

Lumabas sa monitor ang malinaw na pattern. ST elevation sa inferior leads.

Ibig sabihin nito, may bahagi ng puso, ang inferior wall na hindi na dinadaluyan ng dugo.

“STEMI,” diretso kong sabi.

“Kailangan ng agarang reperfusion, kailangan nating buksan ang baradong ugat bago tuluyang mamatay ang heart muscle.”

“Tawagin

ang

Code STEMI. I-alert ang cath lab,” dagdag kong utos.

Ang Code STEMI ay senyales sa buong ospital na may pasyenteng kailangang madala agad sa cath lab para sa primary PCI, ang pinaka-epektibong paraan para iligtas ang pasyente.

Biglang bumagal ang pulso ng pasyente. Kita kong nahihilo na siya.

“Sir, makinig po kayo sa boses ko. Huwag po kayong susuko.”

Hinawakan ko ang balikat niya hindi dahil sa emosyon, kundi para panatilihin siyang gising at oriented.

“Prepare for possible arrhythmia,” sabi ko sa team.

“Defibrillator on standby.”

Kapag kulang ang dugo sa puso, puwedeng magloko ang tibok nito anumang oras. Maingat naming inilipat ang pasyente sa stretcher habang tuloy-tuloy ang monitoring.

“Time of onset, fifteen minutes prior. Inferior STEMI. Hypotensive,” mabilis kong ini-report habang tinutulak siya papunta sa emergency wing.

“Primary PCI ang kailangan. Huwag nang patagalin.” Bago tuluyang maisara ang pinto ng ER, tumingin ang matanda sa akin.

“Salamat… Doc…”

Tumango lang ako. “Aayusin po namin kayo.” Nang magsara ang pinto, saka ko lang naramdaman ang bigat ng katahimikan. Tuluyang natahimik ang waiting area at lahat ay nakatingin.

Sa gilid, nakita ko si Ashley. Hindi siya nagsasalita. Hindi siya gumagalaw. Nakatitig lang siya n parang ngayon lang niya tunay na nakita kung paano gumagana ang mundo ko kapag buhay na ang nakasalalay.

Tumalikod ako at naglakad palayo. Dahil para sa akin, ito ang tunay na trabaho ng isang cardiologist na  kilalanin ang problema sa loob ng ilang segundo, sundin ang tamang proseso, at ilaban ang bawat tibok ng puso.

At sa ospital na ito, gaano man kagulo ang paligid, dito ako hindi kailanman nagkakamali.

To be Continued…

8

Nathan Grayson

“Now, what? You’ve got what you want.” Napangiti na lang ako sa kadahilanang alam kong ako ang mananalo sa huli. I just want to make sure na matatali na siya sa akin. Hide whatever he want and run as long as he can, dahil sisiguraduhin kong mahuhuli at mahuhuli ko siya.

“Not yet, di ko pa siya nakukuha. When the time comes di na ako magdadalawang isip na itali siya sa tabi ko. By the way, napadala na ba ang ibinigay ko?” Tanong ko dito. Tumango na lang ito at nakangising nakapikit. Naaayon na ang panahon sa akin.

“But what if, di naman sayo?”

“We can make another one. Dahil sigurado akong ako lang nakauna sa kanya. Why? Is there someone touched him aside from me?”

Tumahimik na lang diya at wala nang sinabi pa, all wanted is to take him back. Palagi na lang pero di na ako magtitimpi pa, I’ll do it by force or not.

Nagtaas balikat lang ito sa akin. Yeah, what if? Pero di ako makakapayag na mapunta lang siya sa iba. Nawalan na ako ng gana dahil sa gagong ito.

What should I do now? Lalo na at gusto kong makita ang mahal ko. Kaya naisipan ko naman na asarin ito like what we do nang nag aaral pa kami. I know him very well, we’ve been bestfriend before. Saan pa at di ko gagamitin ang nalalaman ko tungkol sa kanya.

Naglakad pa ako patungo kung saan siya palaging nakikita, and great timing kasama niya ang bata, malalapitan ko ito ng malapitan.

“Hi!” Nakangiti kong bati but the kid started to cry. Nataranta na ako nang umiyak ito na nakatingin sa akin.

“Whaa!! Papa!”

Sigaw ng bata at tumalon pa itong yumakap kay Kye.

“Ssh… It’s okay…” Pagaalo niya dito. Yeah, if I look of it they’re like related, not just related malapit ang bata sa kanya and what I heard, he called him “Mom”. Once na natapos ang pinagawa ko at malalaman ang lahat doon na ako gagalaw. Kinuha ko ang candy na nasa bulsa ko, it’s lollipop bitbit ko palagi everytime na naiinip ako so there’s something I can eat than smoking. Smoking is not healthy lifestyle, so stop smoking.

“Here kid, don’t cry. I’m not a bad guy.” Not bad, dahil mukhang nasaktan ko ang bata that time, natruma yata at di ko mapagkakaila na may side na tutuwa ako sa kanya, he’s cute among the cutest. Naalala ko sa kanya ang pagkabata ko and there’s something bothering me, para siyang batang bersyon ko.

“Niel, come here we need to go.” Nag thank you muna ang bata bago lumapit sa akin then he kiss my cheek. Nagulat ako dun pero natutuwa ang puso sa ginawa ng bata. What a weirdo feeling. I can’t wait to see the result.

Nag wave pa ito ng kamay, mukhang close na kami. Ang isa lang ang hindi ko pa mapaamo. Umalis na ito saka ko nakita ang mukha ni Kye na may pag-aalala at parang balisa. Nawala ang pag-iisip ko dun dahil sa tumuno6na ang cellphone ko at sinagot ang tawag.

“Yes? How is it?”

Tanong ko.

“Sigurado ka ba? When? Di ko alam na may anak ka na pala. It’s positive, anak mo ang bata and one more thing. Sino naman ang nabuntis mo at di mo man lang alam na may anak ka na pala? What kind

a father

are you?“

That was unexpected. Dumadagundong ang puso sa tuwa. Di ko alam ang gagawin sa ngayon dahil alam ko na ang batang kasama niya ay anak ko at alam kong siya ang nagdala ng batang iyon. How? I mean… Why? Why he need to hide everything? I have a lot of questions na gusto kong masagot pa at si Kye lang ang makakasagot nun.

“Thanks, Jean. I’ll explain everything later but now I need to get my family back.”

Jaspher Kye Aceves

“Bilis!” sigaw ko, dahil sa wala na talaga oras para magbabagal. Buhay ng tao ang nakataya dito.

Diretso naming tinulak ang stretcher papasok sa cardiac catheterization laboratory, ang lugar kung saan literal na parang resurrection area ng pusong malapit nang mamatay. Hindi ako diyos o ano man pero may kakayahan ako na makatulong.

Pagpasok pa lang, nakaabang na ang buong team.

“Time since chest pain started?” tanong ng cath nurse habang inaayos ang gamit.

“About thirty minutes total,” sagot ko habang nagsusuot ng sterile gown at gloves.

“Inferior STEMI. Hypotensive but responsive.” Inihiga namin ang pasyente sa cath table. Nilinis at tinakpan ng sterile drapes ang kanang pulsuhan, doon kami dadaan para magawa ang procedure ng walang problema dahil ang ugat sa pulsuhan o radial artery ang madalas gamitin dahil mas ligtas ito at mas mabilis gumaling kumpara sa singit.

“Local anesthesia,” utos ko dahil sisimulan ko na ang emergency procedure. In-inject ko na ang pampamanhid sa pulsuhan ni lolo. Gising na gising ang pasyente, pero manhid ang area ng kanyang puslo kaya walang mararamdamang sakit.

“Sir, makakaramdam po kayo ng konting pressure, pero hindi po ito masakit,” mahinahon kong paliwanag.

Gamit ang isang manipis na tubo na tinatawag na catheter, maingat ko itong ipinasok sa ugat ng pulsuhan at unti-unting itinulak paitaas para dumadaan sa braso, papuntang dibdib, hanggang sa coronary arteries, ang mga ugat na nagsusuplay ng dugo sa puso.

Para mas malinaw, ang catheter ay parang napakanipis na straw na ginagabayan gamit ang real-time X-ray or fluoroscopy para siguradong nasa tamang daan kami dumadaan, fahil kapag wala ito, hindi namin pwedeng gawin ang procedure na kulang sa gamit.

“Contrast dye,” sabi ko. Nag-inject ang nurse ng contrast dye, isang espesyal na likido na nagpapakita ng daloy ng dugo sa X-ray screen. At doon namin nakita ang problema.

“One hundred percent occlusion in the right coronary artery,” malinaw kong sabi.

Ibig sabihin, baradong barado na ang ugat. Walang dumadaloy na dugo papunta sa isang bahagi ng puso. Kung hindi ito mabubuksan agad, tuluyang mamamatay ang muscle at magkakaroon ng heart attack.

“Prepare balloon angioplasty,” utos ko.

The balloon angioplasty ay isang proseso kung saan may maliit na lobo sa dulo ng catheter. Kapag pinalobo ito sa loob ng baradong ugat, itinutulak nito ang bara palayo sa pader ng ugat.

Dahan-dahan kong ipinosisyon ang balloon sa mismong baradong bahagi.

“Inflate.”

Sa monitor, kitang-kita kung paano unti-unting bumuka ang ugat habang lumalaki ang balloon. Pero hindi pa tapos doon.

“Deploy stent.” Ang stent ay maliit na metal mesh na iiwan sa loob ng ugat para manatiling nakabukas ito at hindi na muling magbara.

Maingat kong inilagay ang stent at muling pinalobo ang balloon para maayos itong dumikit sa pader ng ugat. Pagkatapos, inalis ko ang balloon at naiwan ang stent sa loob, permanenteng sumusuporta sa daluyan ng dugo.

“Check the flow.” Muling nag-inject ng contrast para makita pa namin ang magiging problema.

Sa screen, malinaw ang pagbabago at bumalik sa  normal ang daloy ng dugo.

“TIMI 3 flow, Doc,” sabi ng nurse na ang i igsabihin ay ang pinakamagandang resulta, it was a successful at kumpletong pagbabalik ng blood flow at unti-unting bumuti ang vital signs ng pasyente.

“BP is now 120 over 80.”

“Heart rate stabilizing.” Huminga ako nang malalim. Lumapit ako sa pasyente at kinausap dahil hindi naman ito nakatulog.

“Lolo, nabuksan na po namin ang baradong ugat n’yo. Bumabalik na po ang daloy ng dugo sa puso n’yo.” Mahina siyang ngumiti, bakas ang ginhawa. Matapos alisin ang catheter, gumamit kami ng compression device sa pulsuhan para pigilan ang pagdurugo. Mahalaga ito para maiwasan ang komplikasyon at saka na siya inilipat siya sa Coronary Care Unit (CCU).

Sa CCU, mahigpit na mino-monitor ang pasyente lalo na ang heart rhythm, blood pressure, at response ng katawan sa gamot lalo na sa unang 24–48 hours matapos ang heart attack.

Habang tinatanggal ko ang gloves, saka ko lang naramdaman ang pagod sa katawan ko. Hindi ko alam kung bakit huli ko na mararamdaman ang sakit sa katawan lalo na at di naman kami umabot ng mahabang oras sa ganitong procedure.

“Doc,” sabi ng isang nurse, mahina ang boses.

“Kung na-delay pa po ng konti…” Tumango ako. Alam naming pareho ang ibig sabihin nun.

Lumabas ako ng cath lab. Tahimik ang hallway. Sa dulo, nakita ko si Ashley. Hindi siya nagsasalita. Hindi rin siya umiwas ng tingin.

“Successful ang procedure,” maikli kong sabi. “Stable na siya.”

Kita ko ang pagluwag ng balikat niya pero ang ugali jiya talaga hindi ko mapapantayan.

“Ngayon ko lang talaga nakita,” mahina niyang sabi, “kung ano ang ibig sabihin ng ginagawa mo.” Tumingin ako sa pinto ng CCU.

“Every minute that passes a heart attack,” sagot ko. “there is a part of the heart that is dying. Ang trabaho ko ay hindi lamang manggamot kundi ang pigilan na mangyari iyon.” Pagpatuliy ko at sa gabing iyon, isang puso ang muling tumibok dahil sa tamang oras, tamang desisyon, at kamay na sanay magligtas.

Saka ko siya tinalikuran at iniwan sa hallway. Bumalik na rin ako sa opisina ko para magpahing ng maayos at makapaglinis ng katawan. Hindi ko alam pero sa vawat pagod ay isang pagbabad sa malamig na tubig ang makakapagbigay sa akin ng kaginhawahan.

Paglipas naman ng ilang oras ay bumalik na rin ako sa table at mamaya ay bibisitahin ko si lolo Ernel, ang kaninang inatake dahil dumating ang pamilya niya dahil sa nabalitaan na pangyayari.

Nagsuot na rin ako ng coat at naglagay ng mga ballpens sa maliit na bulsa sa dibdib saka nag ayos mg sarili. Ibinilin ko naman sa nurse na siya muna ang mag bibisita kay lolo Ernel dahil maytatapusi. ako report dahil sa kanina.

Mayamaya ay nagulantamg na lang ako sa pagbukas ng pinto ng opisna ko at makita ang mabait kong anak na kasama ang kasambahay namin.

“Sorry po, nagiiyak kasi kanina at ayaw kumain kung di ka niya nakikita” Sabat niya at nakuha naman ang punto niya dahil di sanay si Niel na wala ako.

“Ayos lang, bilhan mo na lang muna si Niel ng makakain lalo na at nakikita kong kumakain na naman ng matatamis ang pasaway na bata.” Saad ko na ikinangiti miya lang.

Pagkalabas naman ni yaya ay saka din pumasok ang isang lalaking kinamumuhian ko sa office ko.

“Mom, he was a guy who grabs my hair.”

“Alam ko, at ikaw bakit ka pa lumapit para kunin yang lollipop?”

Tanong ko sa anak kong medyo matakaw lalo na sweets. Kinabahan ako, kahit na kitang kamukha niya ang bata pero wala akong nakutang reaksyon mula sa kanya.

Hindi ba siya naghinala? O sadyang tanga lang talaga ang lalaking ito? at isa pa alam kong may balak ito dahil sa itsira niyang di maasahan. Dahil sa tension ay napatalikod na lang si Nathan at iniwan na lang kami sa office ko,saka naman ako nakahinga ng maayos.

“Because I love candy.” Sagot nito sa akin at nagpapa cute pa na akala niya madadala ako. Oo nadala ako.

“Ano pa magagawa ko ay nakuha mo na. Akin na yan itago natin, masisira na talaga yang ngipin mo sa mga sweets. Remember, we’re here at the hospital, there’s a lot of dentists walking around…”

Nakita ko naman natakot ito kaya mabilis niyang ibinigay ang candy sa akin at mangiyak-ngiyak na humarap sa akin.

“Papa… You’re bad.”

I pat his head at binuhat kahit na mabigat na talaga siya lalo na at tumataba.

“Come here, I’m just worried about your health, okay? Too much eating sweets is bad, kahapon ka pa kumakain nun.” Saad ko sa kanya tumahan naman ito at pinahiran ang luhang lumabas sa mata niya.

Ang tanga-tanga ni Nathan, why he didn’t recognize he’s own face and bloodline, what a pathetic man! At bakit ko ba gusto na makilala niya si Niel? Hyst!

Nandito kasi si Niel dahil hinatid ni Yaya, nag-iiyak dahil gusto akong makita kahit ang katulong na kinuha ko ay di niya pinapakinggan. Nag-aalala din ako dahil baka makita ito ni Nathan at isa pa kung siya talaga ang gumawa nito sa kanya kahapon bakit parang natural lang sa kanya at parang di halata na siya ang gawa nun?

Hinarap ko si Niel may gusto lang akong itanong sa kanya. Bata man siya pero alam kong maiintindihan niya ito.

“Nak, paano kapag makilala mo ang Daddy mo?” Lumingon ito sa akin. Yeah he understands what I mean.

“Do I have Dad?”

“Hmm… Then paano kita iniluwa kung wala kang Dad?”

“I dow know. May be a sperm donor?” Iwan ko parang di matinong kausap ang batang ito. Napasapo na lang ako sa noo ko dahil sa kanya.

“Halika nga, ang dami mong alam.” Kiniliti ko na lang ito dahil sa kanyang kakulitan. Bigala naman bumukas ang pinto na ikinagulat naming dalawa dahilan para kumapit sa leeg ko si Niel.

“Anong problema mo? Di ka ba marunong kumatok?”

Saway ko sa lalaking parang baliw. pagkatapos na tumalikod magdadamog pa sa opisina ko.

“This is my hospital, so I can do whatever I want.”

“Ugh!! Di ka pa rin nagbabago. Basta-basta ka lang pumapasok na di nagpapaalam.” Lumapit ito sa akin at bumulong sa tenga ko.

“But I also moved slowly.” Naramdaman ko ang pagdila nito sa tenga ko na agad ko siyang tinulak.

“You pervert! Wala ka talagang hiya na may bata na nakatingin, Niel halika na lalabas na tayo.”

Bago pa kaming lumabas ay binuhat ko si Niel na nakayakap lang sa akin. Lalabas na sana ako nang magsalita pa ito na siyang kinabigla ko.

“Are you leaving right away? Don’t you have any plans to introduce me to our son?”

To be continued…

🅹︎🅾︎🅷︎🆈︎🅴︎🅾︎🅽︎🆁︎🅰︎

Don’t forget to vote mga bb.

Para naman ganahan ang author. Voting and reading, it means a lot to us. Following the author is much appreciated.

9

Grammatical error and misspelled words ahead!!

Jaspher Kye Aceves

“Are you leaving right away? Don’t you have any plans to introduce me to our son?”

Hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko habang buhat ko ngayon si Niel. Nanginginig ang katawan ko na di alam ang dahilan. Ito na ba? Ang kinatatakutan ko? Kung malalaman niya ba ang lahat kukunin niya ang anak ko sa akin?

“What now? You don’t have something to say?”

Nilakasan ko ang loob kong humarap sa kanya. Di ako nagpahalata na apektohan ako sa mga sinabi niya. Sinamaan ko siya ng tingin na ikinatigil niya.

“Baliw ka na nga. Our son? What are you talking about? Do you think I’m a woman na kayang magdala ng bata sa sinapupunan ko? What a wide imagination you have Doc Grayson. Cut it off, nagmumuka ka nang pasyenteng baliw sa ginagawa mo. Kung nandito ka para magpa-check-up, I’m sorry I’m a cardiologist not a psychologist.”

Saad ko sa knya na ikinangiti pa niya. Pero di ko na maitatago ang kaba ko kapag nagtagal pa ito. I want to leave pero kapag hahakbang ako ay may pagbabanta itong sinasabi.

“The play is over, my love. Don’t denied everything. Tell me the truth bago ako ang gumawa ng hakbang. You can hide everything but not this kind of situation.”

Pagmamatigas niya. Wala naman siguro itong hawak na katibayan. Hahakbang na sana ulit ako palabas but he said something na ikinatigil ko pa lalo.

“One more step, kukunin ko ang anak ko sayo. You said you’re not related with him but we’re related then I have more power and right with that kid than you.”

Tinignan ko siya ng nakangisi lang. Ano ba gusto niyang sabihin ko? Bakit ba siya nanggugulo. Kung sasabihin kong anak ko din ang batang ito ay naniniwala ba siya? Syempre hindi, how come a guy or should I say a gay bear a child inside his whomb? Walang maniniwala.

“Wala kang ebedensiya na anak mo ang batang ito, Nathan. He’s my child at ako ang may karapatan dito kaysa sayo.”

Dahil ako ang naghirap at nagdala sa batang ito ng siyam na buwan at wala ka man lang kahit anong ambag para lang mailabas ko ang batang ito sa mundo.

Gusto kong isumbat sa kanya yun at ipamukha ang ang kakulangan niya sa lahat. Pero naisip kong may mali din ako sa mga nangyari.

“I have an evidence. Look, Kye. Just tell me the truth, don’t make this more complicated for the both of us, especially to our child —”

“Bakit mo ba pinagpipilitan na anak mo si Niel?”

Agad kong tanong na ikinatigil niya nang makita akong naiiyak. Yumakap na si Niel sa leeg ko at sabay sabing…

“Don’t cry … Niel is about to cry too.” Tinawag ko ang nurse secretary ko at binigay si Niel sinabihan ko pa na bibili sila ng candy para sumunod ito bago ko kinumpronta si Nathan, nagpipigil ako dahil kasama ko si Niel at masamang makitang nag-aaway kami dahil dito.

“Bakit? Bakit ka ganun ka interesado sa anak ko?”

“Because he came to me too. You can fake the fact but not my blood running through his veins.”

May inabot siyang papel sa akin.

“As what I said, gagawa ako ng paraan para lang mapatunayan na ako ang ama ng bata. I know you’re the one who give birth on him.”

Mas lalo akong nagulat sa sinabi niya. He believe na ako ang nagdala sa bata. Paano niya masasabing ako talaga.

“Paano ka nakakasigurado na ako ang nagdala sa kanya?”

“There’s a person who can prove about it.” Tumingin ito sa likod ko bago ako lumingon at nakita ang babae. Matagal na rin ang panahon na di ko ito nakita. She’s the first Doctor na tumingin sa akin sa kondisyon ko.

Siya rin ang sinabihan kong itago ang lahat na tungkol sa akin. Dahil sa mata ng lipunan isang sumpa ang lalaking may kakayahang mabuntis.

“Hi, Kye. It’s been a long long year. I’m sorry, di ko nagawa ang pangako ko but di kaya ng konsensya ko na itago sa ama ng bata ang lahat. He have the DNA so I have no right also to keep it secret.”

“Doc Clarisse?”

Ang Doctor na siyang nag-iisang nakakaalam sa kondisyon ko.

“Now, Kye. I know you know her. Sana naman sabihin mo na ang totoo.”

“Bakit pa? After you make me like an idiot? Lahat ng pinakita mo ay di totoo, everything what we have in that day is just a play. Di ka pa ba nakontento? I’ve got pregnant and now babalik ka para kunin ang bata sa akin? Siya lang ang naging lakas ko sa lahat nangyari sa akin tapos aalisin mo pa sa akin? What kind a human are you Nathan? Wala ka bang pakiramdam para isipin din ang kalagayan ko?”

Hindi ko na mapigilan na magtimpi, lahat ng hinanakit ay gusto ko nang sabihin sa kanya. Because of him naging miserable ang buhay ko pero nabago ang pananaw ko nang malaman kong dala ko ang anak naming dalawa sa sinapupunan ko.

“Kahit buntis ako pinilit kong bumalik sa pag-aaral! Everyone! Lahat! ng mga estudyante nilalayuan ako dahil sa kalagayan ko! And now dito ka at sabihin anak mo ang anak ko? You don’t deserve to be a father, Nathan. You don’t!”

Tinalikuran ko na siya at tumakbo, kinuha ko si Niel sa nurse pagkatapos kong hinubad ang white coat at nilagay sa basurahan. Hindi na ako babalik dito, lalayo ako kahit saan man ako dalhin ng tadhana para lang di na kami ulit makita ni Nathan.

“Kye!” Rinig kong sigaw ni Nathan kasama si Doc Clarisse. Alam kong di ko matatago ang lahat sa kanya, alam kong darating ang araw na malalaman din niya ang lahat pero hindi yun ganun kadali para tanggapin siya ulit. Alam konang gusto niyang mangyari, ang bumalik kaming dalawa ni Niel sa kanya na hindi ko hahayaang mangyari.

“Kye, please! Don’t run away again. Pakinggan mo ang paliwanag ko. Wag mo ilayo sa akin ang anak natin, I suffer so much pain too after you leave…”

Akap ko lang si Niel nang magsimula itong tumingin sa akin. Alam kong naiintindihan niya ang nangyari.

“Not now, Niel. We need to leave here. Okay?”

“Okay.” Sagot niya lang sa akin. Di ko pinapansin si Nathan at nagsimulang maglakad pero bigla akong hinarangan ng mga gwardya para hindi ako makalabas ng building.

“You can’t leave here, hanggang di mo ako pinakinggan.”

Lumapit ako sa mga gwardya at sinabing palabasin ako pero ang sagot nila sa akin.

“Pasensya na talaga Doc. Mawawalan kami ng trabaho kapag hinayaan ka naming lumabas. Bawal pong lumabas sabi ni Kim Chiu.”

Nadamay pa si Kim Chiu sa gulong ito. Madami na rin ang mga pasyente na nagtitinginan dito at ibang Doctor. Everyone is taking pictures and videos na agad namang dinespatya ng mga ibang Doctor na may edad na.

“Kye, listen to me. Wag mong isarado lahat ng pinto para sa akin. Listen to me, yes inaamin ko nagsimula lahat sa laro but everything is went change after something happened to us. Balak kong tapusin ang laro bago ako umamin sayo pero wala ka na nang bumalik ako. Hinanap kita, hinalughog ko lahat ng lugar para lang mahanap ka but still I can’t find you. Please forgive me, I want to be with you forever. You and me… And Niel, please forgive me.”

Mahaba niyang paliwanag. Begging for forgiveness? Nadala na ako sa bagay na yan. Lahat humingi ng kapatawaran pero lahat nauulit lang.

“You can’t change my mind, Mr Grayson. Wala akong pakialam kung magpakamatay ka pa. Walang wala ang sakit na dinaranas mo sa naranasan ko. Bato na kung bato, tanga na kung tanga but I suffered too much depression because of what you did, kayong magkakaibigan! Akala mo lang ganun kadali ang lahat para sa isang kapatawaran at paliwanag. Maghandusay ka pa at humiga sa daan ng kalsada, I don’t care. Tumalon ka pa sa building wala akong balak pigilan ka. You give too much na kahit sino ay siguradong pipiliin na lang magpakamatay but I’m not, wala akong balak madamay ang anak ko sa lahat ng mga pasakit na pinaramdam mo.”

Kita ko sa mata niya ang kalungkutan, pero wala na akong naramdamang awa pa sa kanya. He did what I am today, ginawa niyang bato ang damdamin ko. And I can’t forget everything about it.

Tinignan ko si Niel na ngayon ay tulog na pala sa dibdib ko. Itong batang ito ang nagpalakas ng loob ko para manatiling malakas at lumaban sa mga pagsubok na kinakaharap ko.

Lumapit sa akin si Doc Clarisse. She’s the one I trusted with my abnormality siya ang Doctor na nagsisimula na alagaan ako habang nagdadalantao ako kay Niel. And she knows everything what happened about me and Nathan.

“Think about your son, Kye. Diba nagmumukha ka nang makasarili sa mga sinasabi mo? I know mahirap ang lahat but not like this.”

“Isa ka pa Dr. Clarisse, I treated you like a mother but you broke your promise. Alam mo ang kwento ko but you choose to betray me behind my back! I’ve made my decision.” Tinignan ko si Nathan na nagtatangkang lumapit.

“Stay where you are. Sana di ka na nagpakita pa.” Saad ko bago ako umalis sa ospital na ito. Alam kong kakalat na ito sa balita dahil di mapipigilan ang mga taong makialam sa buhay ng iba. At wala akong pakialam.

Umalis ako sa lugar na ito at bumalik sa condominium. Pumasok akong walang sigla. This is the end of my career wala na ang trabahong mababalikan. Ayaw ko nang bumalik pa doon. Habang nandun ako mas lalong bumabalik ang mga nakaraan na dapat ay di na kailangan balikan.

Sarado na ang utak ko sa mga nangyayari, ayaw ko na siyang makita pa. Walang tao sa condominium kundi ang katulong lang namin at ako. Tinignan ko siya at mabilis na binaba ang tawag nang malaman na nakabalik na ako.

“Who’s that?”

“Ah… Wala po sir, nagkamali lang ng tinawagan.” Saad nito. May kakaiba sa babaeng ito. Isinawalang bahala ko na at pumasok sa kwarto naming dalawa ni Niel at pinahiga siya sa kama. Tinignan ko ang mukha nito.

“Kamukha mo siya anak, pero patawarin mo si papa kung naging makasarili ako ha? Ayaw ko lang mawala ka pa sa akin.” Hinalikan ko ang nuo nito bago ako lumabas at sinabihan ang katulong na bibigyan ko siya ng isang linggong day off, dahil ako na ang magbabantay sa bata at mag-aalaga.

May sapat akong pera para magsimula at magtayo ng isang clinic, by the help of my dad ay kaya ko yun mapagawa. Tinawagan ko ang dating ospital na pinagtatrabahuhan ko at sinabing aalis na ako doon but they didn’t want me to leave. Hindi nila ako bibitawan. Why should they? Ako ang kilalang Doctor pagdating sa operasyon. Maraming parangal na natanggap at alam kong mawawala din yun.

“Aasikasuhin ko ang lahat bago ako aalis sa lugar na ito.”

To be continued…

🅹︎🅾︎🅷︎🆈︎🅴︎🅾︎🅽︎🆁︎🅰︎

Don’t forget to vote mga bb.

Para naman ganahan ang author. Voting and reading, it means a lot for us. Follow the author is

much

appreciated.

MY OTHER STORIES

Please visit, support and read my other stories and the upcoming stories I have.

THE GRAYSON SIBLINGS SERIES

TGS SERIES ONE

Accidentally Fell in Love with a General

[MPREG] [BxB] [COMPLETED]

TGS SERIES

FOUR

That Secretary is the Governor’s First Love

[MPREG] [BxB] [ON-GOING]

TGS SERIES

THREE

Married By a Billionaire

[MPREG] [BxB] [REVISED VERSION] [ON-GOING]

ALSO MY SOON UPCOMING STORIES.

MAY MGA LAMAN NA ANG MGA ITO BUT STILL NEED KO MUNANG AYUSIN BAGO IPA-PUBLISH.

• POSSESSIVE HUSBAND SERIES •

• POSSESSIVE HUSBAND 1 : Warren Vergara •

• POSSESSIVE HUSBAND 2: Chris Bradford •

• POSSESSIVE HUSBAND 3: Chase Ashton •

• POSSESSIVE HUSBAND 4: Blake Cornelius •

• POSSESSIVE HUSBAND 5: Aiden Lozano •

~•

BOYS’ LOVE STORY NOVEL

•

SOON TO RELEASE•~

•

It’s Still You!

•

Unexpected Bride

• Captivated By You

• Mr.

CEO

🅹︎🅾︎🅷︎🆈︎🅴︎🅾︎🅽︎🆁︎🅰︎

Don’t forget to vote mga bb.

Para naman ganahan ang author. Voting and reading, it means a lot for us. Follow the author is much appreciated.

10

Grammatical error and misspelled words ahead!!

Nathan Grayson

“Palamigin mo na lang muna ang ulo niya.”

“No, kahit na ipagtulakan niya ako. Gagawin ko ang lahat para magkabalikan kami. Kahit pa manligaw pa ako ulit.”

Saad ko kay Doc Clarisse. She’s our senior and isa sa mga magaling na Doctor pagdating sa mga hermaphrodite na katulad nila Kye. Alam ko ang lahat dahil kinalkal ko lahat ng mga information na meron siya at nakuha ko ang unang check up niya dito sa ospital na buntis ito.

“You must do it gradually. Alam mong masakit pa sakanya ang lahat on what have you done. Bakit pa kasi naisipan niyo ang laro na yun at paglaruan ang damdamin ng isang tao?”

“Hey hey, granny. That was the past already. Alam mo namang pride ang nakataya noon that’s why I did it.”

“Don’t call me granny you idiot. I’m still young and fresh.”

Eee! Okay I’m gonna leave here. I need to take an action before he think to leave again. Lumabas ako sa opisina ni Doc Clarisse at mabili sa tumakbo para marating kaagad ang parking lot.

Habang nasa daan naisipan kong bumili ng bulaklak at tsokolate na pwede kong ibigay. Pinarada ko ang sasakyan ko sa tabi bago bumaba. Papalapit pa lang ako ay malaki na ang ngiti ang bumungad sa akin, napangiti din ako pabalik sa babaeng nagbabantay dito sa flower shop.

“Hi!” Bati nito sabay hagod ng buhok sa gilid ng tenga nito. Napangisi na lang ako. Malakas parin ang charm ko sa mga kababaihan even though I spend my years finding Kye.

“One bouquet please.”

“Please choose a design, sir. Or ako na lang sir mabango pa ako sa mga bulaklak na nandidito.” Banat nito. I smiled but I didn’t give her any attention. Nahalata naman niya dahil sa pagbulong nitong salita pero narinig ko.

“Isnabero, hm!” Bulong nito bago tumalikod para kunin ang list ng mga desenyo ng gagawing bouquet. Then I choose the white flower dahil alam kong gusto niya ng mga puting kulay and its really suit him, because he’s pure like white flowers in this bouquet but because of me that white flowers defiled with black stain and not easily removed with any tools for cleaning.

Napabuntong hininga na lang ako sa kadahilanan ng lahat, naisip ko pa ang katangahan na ginawa ko noon. Kung kaya ko lang ibalik ang nakaraan ay gagawin ko para lang ayusin ang lahat ng pagkakamali kong nagawa.

Bigla nang tumunog ang cellphone ko bago pa ako makalabas ng shop dala ang bulaklak. Nang makalabas na ako ay sinagot ko na ito.

“Yes, what’s the matter?”

“Sir, pumunta na po kayo dito habang nandidito pa po si sir Kye.”

Saad nito sa kabilang linya, halata dito ang pagkabalisa.

“Why?” Tanong ko at may ibang pakiramdam sa puso ko.

“Nag-aayos po siya ng mga gamit at sinabihan akong pwede na daw akong bumalik sa amin dahil tapos na po daw ang trabaho ko. Sa tingin ko po ay aalis po siya sa condominium unit na binayaran niyo po.”

Nanlamig ako bigla at pinawisan ng tudo sa narinig ko. Mabilis akong lumakad at tinawagan si kuya Greg na hihiramin ko ang limang tauhan nito para sa isang importanteng bagay na gagawin ko. Pumayag naman ito at nagsimula na akong puntahan si Kye sa condominium building ni Dylan.

Di ako makamayaw sa aking kinauupuan. He’s trying to leave me again. At alam kong magtatago na anman ito sa akin sa ngayon na alam kong anak naming dalawa si Niel ay di na ako makakapayag na tatakbo pa ito at magtatago mula sa akin.

Hindi ko man siya madaan sa santong dasalan then I don’t have a choice but to use my strength for him to obtain again. Wala na akong ibang paraan pa. Hindi na ako makakapayag na iiwan niya ulit ako. Kamuhian niya man ako pero ayaw kong mahiwalay sa kanya at lalo na sa anak namin. He leave me no choice. Ayaw ko man gawin ito but I think this os my only chance and I hope it’ll works.

Jaspher Kye Aceves

“Hurry baby, kailangan nating makaabot sa flight.”

Hawak ko ang kamay ni Niel at kasabay na paglabas naming dalwa sa elevator ay ang pagharang ng limang lalaki sa aming dalawa. I don’t know who they are but they are wearing black suit and black eyeglasses.

Di ko sila pinansin at nagpatuloy sa paglalakad pero ang apat naman ay biglang humang sa harap ko at ang isa ay sa likod ko.

“Sino ba kayo?”

Tanong ko sa kanila but they didn’t response to my question. Dadaan pa sana ako sa kabila nang kunin nila sa akin si Niel.

“Niel!” Sigaw ko na nagaagaw sa amin ng pansin ng mga taong nandidito.

“Akin na ang anak ko!” Mabilis kong inagaw si Niel sa kanila na umiiyak na kasabay ng pagdating ng taong gusto kong iwasan at di makita.

“What happened here?”

Tanong nito habang ako ay pinapatahan si Niel dahil sa pag-iyak nito. Lumapit ako dito para sampalin.

Pak!

“You! Balak mo pa talaga kunin sa akin si Niel. Nag-utos ka pa ng tao para sapilitan na kunin ang bata, napakasama mong lalaki ka!”

“What? No I didn’t order them to take our son from you. Kaya ba umiiyak si Niel?” Saad nito. Kasabay na paglingon niya sa. Mga lalaking naka itim.

“Sino humawak sa anak ko?” Ma awtoridad niyang tanong na agad namang kinabahan ang mga lalaki at itinuro ang humawak kay Niel at di ako makapaniwalang sinipa niya ito dahilan para matumba ito.

“Nadamay pa ako sa ginawa mong gago ka.” Galit na saad nito bago niya ito tinadyakan ang lalaki. Habang pinipigilan naman siya ng apat na lalaki. Tinabunan ko ang mata Niel dahil doon, dahil sa kaba ay hinila ko ito at ang maleta na dala ko dahil pagkakataon ko na para umalis dito.

Mabilis ang galaw ko habang di pa nila ako napapansin. Nang makalabas na ako ng building doon na lang ako nakarinig ng malakas na sigaw sa pangalan ko.

“Paraa!!” Sigaw ko sa taxi na papalapit dito sa akin nang makahinto ito mabilis akong pumasok sa taxi tinulungan naman ako ni manong na ilagay ang mga gamit ko sa likod ng sasakyan bago pa kami maabutan ni Nathan.

“Manong pakibilisan po sa Airport po.” Pinatakbo na niya ang kotse pero agad naman itong nahinto.

“Bakit po?”

“M-may humarang po e.” Sagot nito at tinignan ang sa unahan at kita ko doon si Nathan na may galit sa mukha. Di ko alam pero bigla akong kinabahan.

“Manong patakbuhin mo lang po!” Saad ko.

“Pasensya na po, Sir. Ako naman po ang mawawalan ng trabaho kapag nasagasaan po siya.” Sagot nito sa akin.

Nakita ko na lang na umalis sa unahan si Nathan pero pumalit naman din ang limang lalaki. Papalapit na ito sa pinto ng taxi at binuksan.

“Sa akala mo ba ay matakbuhan mo ulit ako, mahal ko?” Nanindig naman ang balahibo ko sa kanyang pagsalita. Lumapit ang mukha nito sa tenga ko at nagsalita.

“Wala ka nang takas, Kye. Kahit magtago ka pa ulit ay makikita at makikita pa rin kita.”

Kasabay nitong pagdila sa leeg ko, bago ako hinila palabas ng taxi at binuhat na parang sako. Inutusan niya ang isang lalaki na buhatin si Niel, kita ko na binigyan niya muna ito ng candy bago nagpabuhat ito. Ayaw na ayaw ni Niel sa iba pero sa isang candy lang ay sasama na ito kaya tudo ang pag-iingat ko dahil sa madali itong makuha ng iba.

“Ibaba mo ako, baliw ka na. Di ka ba nakakaintindi? Ayaw ko na sayo!”

Sigaw ko sa kanya habang pinaghahampas ang likod nito. Ayaw ko nanag makasama pa siya, he make me like this at wala nang pagbabago ang lahat. Kahit lumuhod pa siya.

“Hate me as much as you want. But I will never change my mind. I will tie you next to me and you will never run away from me again.”

Ano pa ba ang gusto niya? Kung ang bata ang kailangan niya bakit pa pati ako ay isasama niya? Di ba siya nakakaramdam? Galit ako. Galit na galit sa lahat ng ginawa niya pero…

Binaliwala niya lahat ng iyon at pilit na ipinagsisiksikan ang sarili sa akin na kahit ayaw ko na siyang makasama pa.

“Bakit mo to ginagawa?” Biglang tanong ko sa kanya, inayos niya ang pagkabuhat sa akin na ngayon ay parang bagong kasal na.

“Because I want to get you back. Despite in everything I’ve done to you. I want to build the family I formed with you. Even if I don’t know everything I will push as hard as I can. Just so you can forgive me.”

Tumawa ako pero isang mapait, pagod, at halos wala nang emosyon na tawa.

“Sorry? Ang kapal ng pagmumukha mo.” mahina pero matalim na pagkabigkas ko.

“Akala mo ba ganun lang kadali ’yon, Nathan? Na parang salita lang na pupulutin mo sa sahig kapag trip mo?”

Humigpit ang kapit niya sa akin, pero ramdam ko ang bahagyang pag-aalinlangan. Hindi awa ang nakikita ko kundi takot. Takot na tuluyan na akong mawala sa kanya.

“Hindi mo pa alam ang lahat,” sagot niya. “Pero handa akong matuto at ipaalam sayo—”

“Hindi,” putol ko agad. Sarado na ang isip ko. Sarado na rin ang puso ko. “Ayoko nang marinig. Ayoko nang magpaliwanag. Ayoko nang umintindi.”

Tumingin ako kay Niel, karga ng isa sa mga tauhan niya. Masaya siyang ngumunguya ng candy, walang kaalam-alam sa digmaang kaming dalawa lang ang lumilikha. Mas lalo akong kinapos sa hininga.

“Alam mo ba,” pagpapatuloy ko, “kung ilang gabi akong nagising na nanginginig sa sakit? Kung ilang beses kong hiniling na sana hindi na lang kita minahal o nakilala pa?“ Huminto siya sa paglalakad.

Tahimik lang siya pero hindi niya ako binitawan.

“Ginawa mo akong ganito,” sabi ko, halos pabulong. “Tinuruan mo akong tumakbo. Tinuruan mo akong matakot. At ngayon, gusto mong bumalik ako sa kulungang ikaw mismo ang gumawa?”

“Hindi kita ikukulong,” mariin niyang sagot. “Minahal kita.” Napapikit ako. Isang segundo lang para pigilan ang luhang ayokong ipakita.

“Iyan ang problema,” sagot ko. “Akala mo pag-ibig ’yan.” Muli siyang naglakad papunta sa nakaparadang itim na sasakyan. Binuksan ng isa sa mga lalaki ang pinto. Ramdam ko ang malamig na hangin, ang bigat ng desisyong hindi ko naman pinili.

“Bitawan mo ako,” huli kong pakiusap na hindi dahil umaasa pa ako, kundi dahil iyon na lang ang natitira kong sandata.

“Hinding-hindi,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan. “Kahit sarado ang isip mo, hihintayin kong mabuksan ulit.” Tumawa na lang ako sa mga pinagsasabi niya.

“Hindi mo naiintindihan, Nathan,” bulong ko habang isinasakay niya ako. “Hindi na sarado ang isip ko.” Sumara ang pinto ng sasakyan.

“Matagal na itong patay.”

Nathan Grayson

How big the damage I did to him? Even I know it’s too much, and it’s my fault. Pero ngayon ko lang talaga narealize kung gaano kabigat yung sugat na iniwan ko kay Kye. Nakita ko sa mata niya—hindi galit, kundi pagod. Mas masakit pala ‘yon. Is this my karma? If yes, tatanggapin ko. Basta sana, huwag na niyang idamay ang anak namin sa sakit na ako ang may gawa.

Gusto kong bumawi. Araw-araw, gabi-gabi, paulit-ulit sa isip ko kung paano. Pero si Kye… he’s holding his anger, forcing himself to be calm just so our son won’t see the cracks. That hurts more than if he shouted at me. Mas pipiliin ko pang murahin niya ako kaysa makita siyang ganito—tahimik, malamig, malayo.

I don’t deserve forgiveness, I know that. Pero hihintayin ko pa rin. Kahit matagal. Kahit masakit. Kahit araw-araw akong paalalahanan ng kasalanan ko.

Kasi kung may natutunan man ako, ito ‘yon: mahal ko pa rin siya. At sa pagkakataong ito, hindi na ako aalis—even if all I can do for now is stand here, take the blame, and hope that one day, he’ll let me try again.

Umuwi naman akong walang nagawa. Ayaw ko namang piliting ang isang taong wala nang pagmamahal sa akin and seeing Niel face, i remember my childhood, he got my features and my face while he got Kye eyes.

Pumasok ako sa bahay at nandoon ang mga magulang ko nakaupo sa living room couch watching news that full of corruptions topic.

“Dad, Mom.” I called them as they turn around their gaze to me.

“Oh dear, you’re here. Dylan looking for you and why your face so doom?” Mom asked, i sat down on a couch facing them.

“May i ask how to make someone happy even you did terrible thing from them? How does dad calm you down when you’re so mad at him??”

Huminga si Dad nang malalim bago pinatay ang TV. Tumahimik ang sala, tanging tunog lang ng electric fan ang maririnig.

“Bakit ganyan ang tanong mo, anak?” mahinahong sabi ni Dad, tumingin sa akin na parang sinusukat ang bigat ng dinadala ko.

Napangiti si Mom nang kaunti, pero may lungkot sa mga mata niya. “Alam mo, Nathan,” sabi niya habang inilalapit ang kamay niya sa kamay ni Dad, “hindi lahat ng galit naaayos agad ng sorry.”

Napayuko ako. Tama sila. Alam ko naman ’yon.

“Nung bago pa lang kami ng daddy mo,“ dugtong ni Mom, “May mga panahong gusto ko na lang umalis. Hindi dahil wala na akong mahal, kundi dahil masakit pa.”

Tumingin ako kay Dad. Tahimik lang siya, pero ramdam ko ang bigat ng alaala.

“Hindi ko siya kinulit,” biglang sabi ni Dad. “Hindi ko pinilit na patawarin ako agad. Ang ginawa ko, tinanggap ko na may kasalanan ako. Araw-araw kong pinakita, hindi sa salita, kundi sa gawa na nagbago ako.”

“Paano kung ayaw na talaga?” mahina kong tanong. “Paano kung kahit anong gawin mo, sarado na?”

Tumitig si Mom sa akin. “Kung mahal mo talaga, igagalang mo ang desisyon niya. Minsan, ang tunay na pagmamahal… marunong umatras.”

Parang may humigpit sa dibdib ko. Naalala ko ang mga mata ni Kye na pagod, puno ng desisyon. Naalala ko si Niel, ang inosenteng mukha na hindi dapat nadadamay sa gulo naming dalawa.

“Pero,” dagdag ni Dad, “hindi ibig sabihin no’n na susuko ka sa pagiging mabuting tao. Kung may nasaktan ka, responsibilidad mo pa ring ayusin ang sarili mo kahit wala nang kasiguraduhan na babalik sila.”

Tumango ako. Mabagal. Mabigat. “Anak,” sabi ni Mom habang hinahaplos ang balikat ko, “kung may taong nasaktan ka, simulan mo sa katotohanan. Una sa sarili mo. Doon nagsisimula ang kapayapaan.”

Hindi ko na napigilan ang mapait na ngiti. Ang dami kong gustong sabihin. Ang dami kong sikreto. Pero nanatili silang nakakulong sa dibdib ko.

“Salamat, Mom. Dad,” sabi ko, tumayo mula sa kinauupuan ko. “Kailangan ko lang pala talagang… tanggapin.”

Habang paakyat ako ng kwarto, isang bagay ang malinaw sa isip ko.

Hindi ko alam kung babalik pa si Kye. Pero alam kong hindi na ako pwedeng tumakas sa mga pagkakamaling ginawa ko.

Pagsara ko ng pinto ng kwarto ko, doon bumigay ang katawan ko. Napaupo ako sa gilid ng kama, nakatitig sa sahig na parang doon ko mahahanap ang sagot sa lahat ng tanong ko.

Kinuha ko ang phone ko. Isang pangalan lang ang laman ng isip ko, it’s Kye.

Pero hindi ko pinindot ang call. Hindi rin ang message.

Hindi pa ngayon, Nathan, sabi ko sa sarili ko.

Humiga ako at ipinikit ang mga mata ko. Pero sa halip na antok, alaala ang bumalik.

Si Niel, tumatawa habang hawak ang laruan niya. Si Kye, pagod pero pilit na matatag.

At ako—nakatayo sa gilid ng eksenang ako rin naman ang may gawa.

“Ang galing mo talagang umiwas,” bulong ko sa sarili ko. “Hanggang kailan?”

May kumatok sa pinto.

“Nathan?” boses ni Mom. “Dinner’s ready. Kahit konti lang, anak.”

“Coming, Mom,” sagot ko, kahit hindi ko alam kung kaya kong lumunok.

Pagbaba ko, tahimik kaming kumain. Si Dad seryosong-seryoso, si Mom panay tingin sa akin na parang may gustong itanong pero pinipigilan ang sarili.

“May problema ka ba sa trabaho?” tanong ni Dad bigla.

Umiling ako. “Hindi po.”

“Sa… lovelife?” dagdag ni Mom, maingat.

Napahinto ang kutsara ko. Sandali lang, pero ramdam kong bumilis ang tibok ng puso ko. “Hindi rin po,” sagot ko. Kalahating totoo. Kalahating kasinungalingan.

Tumango lang sila. Hindi na nagtanong pa. Pagkatapos ng hapunan, bumalik ako sa kwarto. Umupo ako sa study table at doon ko nakita ang lumang litrato, kami ni Kye. Mas bata pa kami roon. Mas simple. Mas masaya.

Napangiti ako nang mapait.

“Kung pwede lang bumalik,” bulong ko. “Kung pwede lang ayusin lahat bago pa naging huli.”

To be continued…

ʕ’•ᴥ•’ʔ

PABITIN MUNA TAYO

HA😂

KUNTING PUSH PA DOC MADADALA NA SI KYE SAYO HAHAHAHAHA

ʕ’•ᴥ•’ʔ

🅹︎🅾︎🅷︎🆈︎🅴︎🅾︎🅽︎🆁︎🅰︎

Don’t forget to vote mga bb.

Para naman ganahan ang author. Voting and reading, it means a lot

for

us.

Follow

the author is much appreciated.

11

Nathan Grayson

“So what’s your plan?” My friend asked.

“Ikaw naman kasi pinilit mo yung laro nayun kahit alam kong nahulog kana sa kanya, tanga mo rin pre.” Sabi nito sa akin na binatukan ko lang.

“I have no choice at masyado pa akong bata that time to realize everything.” Sagot ko.

“So, ano na? may plano ka ba? tapos may anak ka pa sa kanya. Sandali, paano? e lalaki si Kye. Saan lalabas ang bata?” Tumingin ako sa kanya.

“According to what i studied, they called it hermaphrodite people which is a man who can beat a child like male seahorses, and my brother Dylan married one of them.” I said.

“Whoa! Dude? Dylan? Means he’s gay?” I just shrug my shoulder kasi di ko naman alam ang estado ng kasarian ng kapatid dahil wala naman kaming paki-alam kung aasawa siya ng lalaki o babae.

“May be he is or not but anyway, ang concern ko lang ngayon ay ang mag-ama ko o mag-ina di ko alam kung ano ba dapat pero ang alam ko ngayon may anak kaming dalawa ni Kye and i need to get them back.” I said.

Napabuntong-hininga ang kaibigan ko at umiling habang tinititigan ako.

“So anong gagawin mo, Nathan? Basta ka na lang susugod? Hindi ganun kadali yun,” sabi niya, seryoso na ang tono.

“Alam ko,” sagot ko, pinisil ang tulay ng ilong ko. “Pero hindi na pwedeng umatras. Ang dami kong pinalampas noon—takot, pride, at katangahan. Ayoko nang maulit.”

Tahimik sandali. Ang ingay lang ng bentilador sa taas at ang mahinang tunog ng mga sasakyan sa labas. Ramdam ko yung bigat sa dibdib ko, parang may humihila pababa sa akin.

“Plano ko munang kausapin si Kye,” dugtong ko. “Hindi bilang yung batang Nathan na puro laro, katuwaan at excuses, kundi bilang ama. Karapatan kong malaman kung kamusta ang anak namin… at responsibilidad kong panindigan sila.”

“Sa tingin mo kakausapin ka pa niya?” tanong ng kaibigan ko. “Matapos lahat?”

Napangiti ako nang mapait. “Hindi ko alam. At hindi ko rin siya masisisi kung itaboy niya ako. Pero susubukan ko pa rin. Kahit isang beses lang akong pakinggan.”

Tumayo ako at isinukbit ang jacket ko. Parang mas mabigat ang katawan ko ngayon, pero mas malinaw ang isip ko kaysa dati.

“Kung itaboy niya ako,” sabi ko habang naglalakad papunta sa pinto, “tatanggapin ko. Kung sampalin niya ako, deserve ko. Pero kung may kahit kaunting pagkakataon para mabawi ko sila—hahawakan ko yun.”

Tumango ang kaibigan ko. “Sa wakas, tumatanda ka na rin.”

Ngumisi ako. “Matagal na akong tumanda. Ngayon lang ako natutong humarap.”

Paglabas ko ng pinto, malamig ang hangin. Humigpit ang kamao ko. Hindi ko alam kung anong klaseng ama ang magiging ako, o kung tatanggapin pa ba ako ni Kye. Pero isang bagay ang sigurado, hindi na ako tatakbo o tatalikod pang muli.

Kinabukasan, nagmamadali na akong mag ayos ng gamit, i want to see Kye first thing in the morning and i want to talk to him, to fix everything and to have him again. Mahirap na kasi kapag nalaman pa ito ng mga magulang ko, i know they know what will be happened if they discover this especially mom.

I drove my car to hospital nagbabakasakali na pumasok si Kye, i know he will because lots of patients na kailangan ng tulong niya.

Staffs and doctors and nurses greeted me as i walk toward elevator at dali daling pinindot ang floor kung nasa saan ang office ni Kye.

And i open the door, nurses there and doctors are shocked on my presence, paano ba naman hingal akong malakas na binuksan ang pinto.

“Where’s Dr. Aceves?” I asked gasping for air.

“Ah, Dok… naka emergency leave si Dok Aceves, inaprove naman po ng kabilang hospital.” Nag aalangan na sagot nito sa akin. Leave? na hindi dumaan sa akin

“Leave? bakit di ko alam?”  Tanong ko.

“Kay director Choi po siya nag paalam.” Doon naman ako nanggalaiti dahil sa hindi pinaalam sa akin. Nagpasalamat na ako saka umalis. Hinanap ko si Director Choi, he is one of the Board ng hospital na ito, he is my father best friend.

Umakyat ako sa office niya at saktuhan naman na nandoon siya.

“Tito, pwede ba tayo mag usap?” Tanong ko and he’s happy to see me and he nodded bago jiya pinalabas muna ang mga nurses na kanina pang pinapagalitan niya.

“What’s the matter?” Matanda na rin siya at alam niyang ako humahawak ng hospital na ito.

“You let Dr. Aceves leave?” Deretsahang tanong ko.

“Why not? it’s an emergency, especially we’re just the host not the mother hospital at saka nagpaalam naman siya sa akin, why?” Napatalikod na lang ako at napatakip ng mga palad ko sa mukha dahil sa frustration pero di ko yun pinahalata.

Napabuntong-hininga ako at umayos ng upo sa harap ni Tito Choi.

“Anong klaseng emergency?” pilit kong kinakalma ang boses ko kahit gusto ko nang sumabog.

“Personal,” sagot niya. “He didn’t give much detail, but I saw how shaken he was. I thought it was best to let him go, na baka medyo nanibago siya sa environment dito sa hospital.“

Tumango na lang ako, kahit hindi sapat ang paliwanag niya para sa akin. Kilala ko si Kye hindi siya basta-basta magle-leave lalo na kung alam niyang kailangan siya ng hospital, i know what he was thinking, alam kong lalayo na naman siya sa akin.

“Where is he now?” tanong ko ulit.

“Nasa kabilang hospital. Pero sabi niya, aalis din siya ng bansa this morning.” Parang may humigpit sa dibdib ko.

“Aalis?” mahina kong sambit.

“Yes,” sagot ni Tito Choi, diretso ang tingin sa akin. “May inaasikaso raw siya na hindi na niya pwedeng ipagpaliban.”

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Tumayo ako bigla.

“Anong bansa?” halos pakiusap na ang tono ko.

“Japan.”

Hindi ko na hinintay ang kasunod pa niyang sasabihin. Nagpasalamat ako nang mabilis at lumabas ng opisina niya, diretso sa elevator. Nanginginig ang mga kamay ko habang pinipindot ang buttons ng phone ko, paulit-ulit tinatawagan si Kye pero walang sumasagot.

Please , bulong ko sa sarili ko. Huwag ka munang umalis.

Pagdating ko sa parking lot, agad akong sumakay sa kotse at pinaandar iyon. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko kapag nakita ko siya, pero sigurado ako sa isang bagay hindi ko siya hahayaang mawala nang hindi ko man lang naipapaliwanag ang lahat.

Kahit masakit. Kahit mahirap. Kailangan ko siya pigilan, may mga bagay pa akong kailangang ayusin para sa aming dalawa at sa anak namin.

Pagkarating ko sa hospital na pinagtatrabahuhan niya ay halos tumakbo na ako papasok. Mabilis kong pinindot ang elevator, paulit-ulit na parang mababago nito ang bilis ng pag-akyat. Sa bawat palapag na nilalagpasan namin, lalo lang bumibigat ang pakiramdam ko na parang may hinihintay akong katotohanang ayokong marinig.

Pagbukas ng pinto, sinalubong ako ng malamig na katahimikan ng executive floor. Lumapit ako sa reception desk, ngunit agad akong hinarang ng secretary.

“Sir, may appointment po ba kayo?” maayos ngunit matigas ang tono niya.

“Wala,” sagot ko. “Kailangan kong makausap ang CEO niyo ngayon na agad.”

Bahagya siyang nagulat sa boses ko, pero mabilis ding bumalik ang propesyonal niyang anyo.

“Paumanhin po, pero hindi po maaaring—”

“Nathan Grayson,” putol ko, diretso ang tingin sa kanya. “CEO ng Grayson Hospital .”

Sandaling natigilan ang babae. Kita ko ang pagdaan ng pagkilala sa mga mata niya na parang may biglang nag-click sa isip niya. Mabilis siyang tumayo at bahagyang yumuko.

“Sandali lang po, Mr. Grayson,” sabi niya bago dali-daling pumasok sa opisina ng CEO.

Habang naghihintay ako, nakapako ang mga mata ko sa pader. Ilang segundo ang lumipas o baka minuto pero pakiramdam ko’y tatlong oras ang binibilang ng dibdib ko. Paulit-ulit kong iniisip ang mukha ni Kye. Nakakapagtaka lang na emergency leave lang ito at isa pa malakas ang kutob ko lalo na sa nangyari kahapon. Bumukas ang pinto at doon ako napatayo.

“Mr. Nathan Grayson?” narinig kong sabi ng isang boses.

Paglingon ko, nakita ko ang CEO ng hospital na may bahid ng pagtataka at paggalang sa mukha niya. “Please, come in.”

Pagpasok ko sa opisina, agad kong napansin ang sobre sa mesa. Manipis. Puting-puti. Parang huminto ang mundo.

“Sir,” bungad ko, pilit pinananatiling kalmado ang boses ko kahit gustong sumabog ng dibdib ko.

“Narito ako dahil kay Dr. Aceves. I just want to confirm his EL, although we’re just the host hospital handling them but we have a right since he’s assigned in my hospital.“ Saad ko na alam kong hindi lang yun ang rason kung bakit ako naparito.

Hindi agad sumagot ang CEO. Sa halip, kinuha niya ang sobre at marahang itinulak papunta sa akin.

“Hindi lang iyon ang iniwan niya,” sabi niya, mababa ang boses. “Kasama rito ang resignation letter niya bilang doktor ng hospital namin.” Dahan-dahan kong inabot ang sobre. Ramdam ko ang panginginig ng mga daliri ko bago ko ito binuksan. Pagbukas ko, bumungad ang pangalan niya, maayos, malinaw, walang pag-aalinlangan.

Walang paliwanag. Walang paalam. Walang kahit anong bakas na babalik pa siya.

“May sinabi ba siya?” tanong ko, halos pabulong. “Kahit anong dahilan?” Umiling ang CEO.

“Sinabi lang niya na sigurado siya sa desisyon niya.” Napahawak ako sa gilid ng mesa.

Ibig sabihin, matagal na niyang pinag-isipan ito.  Sa sandaling iyon, isang bagay lang ang sigurado ako. Sadyang iniiwasan niya ako lalo na at mapalapit sa bata o sa kanya, lalo na at alam niya ang kadahilanang bakit niya kailangan lumayo ulit.

Hindi ko napansin na napatawa na pang ako sa harap ng CEO, tawa na akala mo ay naisahan ng isang magnanakaw.

Kung ito man pala ang kagistuhan jiya ay ibibigay ko. Ito ang simula ng paghahanap ko sa kanya at hindi ako titigil hanggat hindi ko siya nakukulong sa palad ko.

To be Continued…

12

Kye Jaspher Aceves

“Bakit naman biglaan anak?” Tanong ni mama sa sinabi kong balita, hindi ko muna sinabi ang dahil dahil baka ano pa ang sasabihin niya. Bago ko lahat iwan ay kompleto na rin ang kailangan ko. Mga gamit namin ni Niel, huling sweldo ng maid naibigay ko na kahit alam kong mag koneksyon ito kay Nathan pero hindi ko na inabala pa.

“Ma, mahirap na kasi kaya ano… nag desisyon na ako para sa anak ko. Saka sa japan naman may makikita akong trabaho doon mas malaki pa ang sahod.” Pagdadahilan ko, kahit alam naman ni mama na mataas a ng sinasahod ko dahil sa kilala din akong doctor.

“Kailangan mo pa ba ng pera? at saka hindi naman pera ang dahilan para umasenso lalo na at asensado ka naman.” alam ko naman na may gustong malaman si mama.

“Sige na ma, pakisabi kay Papa ha, baka magulat yun lalo na at alam kong payag naman yun sa ginagawa ko.” Nag sermon pa nga ang nanay ko pero wala naman siya magagawa. Nandito kami ngayon sa airport naghihintay ng flight namin saka si Niel ay natutulog sa stroller.

Alam kong masyado na akong napapraning pero hangga’t nabubuhay ako hindi niya makukuha ang anak ko. Gagawin ko ang lahat nang di magtagpo ulit ang landas nilang dalawa.

Masyadong maliit ang mundong ito lalo na at hindi ko pa kayang harapin si Nathan at ikakasal naman siya kaya posibleng kukunin niya ang anak ko at gawing nanay yung mukhang paa na babae na ’yon.

Hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas ng loob na umalis ng biglaan. Siguro dahil sa takot. Takot na isang araw, bigla na lang siyang susulpot at babawiin ang lahat ng pilit kong binuo para kay Niel. Hindi ko kayang isugal ang katahimikan ng anak ko.

“Miss, boarding na po ng flight to Tokyo,” tawag ng staff kaya agad kong itinulak ang stroller palapit sa gate. Tiningnan ko si Niel-mahimbing pa rin ang tulog niya, walang kamalay-malay na binabago ko ang takbo ng buhay naming dalawa.

Huminga ako nang malalim bago kami pumasok sa eroplano. Sa bawat hakbang ko palayo, pakiramdam ko may iniiwan akong parte ng sarili ko-mga alaala, pangarap, at sakit na pilit kong tinakpan ng tapang. Pag-upo ko sa aking puwesto, doon lang bumagsak ang bigat sa dibdib ko. Hindi ko alam kung tama ba ang desisyong ito. Ang alam ko lang, ito ang tanging paraan para maprotektahan ko ang anak ko.

“Ma’am, okay lang po kayo?” tanong ng flight attendant nang mapansin niyang tahimik akong umiiyak.

Tumango lang ako at pinunasan ang luha. “Okay lang po,” sagot ko, kahit hindi naman talaga.

Habang paangat ang eroplano, sinilip ko sa bintana ang unti-unting lumiit na tanawin ng Pilipinas. Doon, iniwan ko ang lalaking minsan kong minahal at ang buhay na hindi ko kayang ipaglaban pa.

Sa Japan, magsisimula kami ulit. Walang Nathan. Walang multo ng nakaraan. Kami lang ni Niel.

At kahit anong mangyari, kahit gaano pa kahirap, ipapangako ko sa sarili ko, hinding-hindi ko hahayaang maagaw sa akin ang anak ko. Hindi ngayon. Hindi kailanman.

Paglapag ng eroplano sa Japan, saka ko lang tuluyang naramdaman ang pagod-hindi lang ng katawan, kundi ng puso. Parang sa bawat oras na lumilipas, unti-unting humihigpit ang yakap ng realidad sa akin. Wala na akong atrasan. Wala na akong babalikan.

Nagising si Niel habang nasa immigration kami. Kinusot niya ang mga mata niya at napangiti nang makita niya ako.

“Papa…” mahinang tawag niya, sabay yakap sa leeg ko.

Isang ngiti ang sumilay sa labi ko, pilit kong nilulunok ang lahat ng takot at pangamba. “Andito lang si papa,” bulong ko, parang mas para sa sarili ko kaysa sa kanya.

Matapos ang lahat ng proseso, sinalubong kami ng malamig na hangin ng Tokyo. Iba ang amoy, iba ang tunog, iba ang paligid-parang malinaw na paalala na hindi na kami nasa mundong nakasanayan ko. Ngunit kasabay noon, may kakaibang ginhawa. Walang alaala ni Nathan sa bawat sulok. Walang matang maaaring kumilala sa akin bilang siya.

Sumakay kami ng taxi papunta sa maliit na apartment na inayos ng kaibigan kong si Mosley. Simple lang ang lugar, sapat lang para sa aming dalawa na para bang kami lang nag nadidito. Isang bahay ito na pagmamay-ari ni Mosley at Lucas dahil na rin daw walang ibang titira at walang aalaga, hindi lang binigay sa akin itininda pa. Dalawang palapag ito at nagiisa sa lugar na kinatatayuan.

Nakatayo at napapalibutan ng kalsada pero h8 di ito ang highway.

Pagpasok namin, inilapag ko ang mga gamit at agad akong umakyat para inihiga si Niel sa kama. Mabilis siyang nakatulog, marahil dala ng pagod sa biyahe. Tinitigan ko ang mukha niya-payapa, inosente, walang bahid ng gulong ginawa ng mga desisyong hindi naman niya pinili.

“Para sa’yo ’to,” mahina kong sabi, habang hinahaplos ang buhok niya. “Lahat ng ’to para sa’yo.”

Umupo ako sa gilid ng kama at doon ko hinayaang bumuhos ang mga luha. Wala itong katapusan na pagtulo. Sa unang pagkakataon, mag-isa akong humarap sa sakit-walang kailangang patunayan, walang kailangang takbuhan. Sa ngayon.

Sa isip ko, biglang sumagi ang mukha ni Nathan. Ang mga salitang minsan niyang ipinangako. Ang mga planong akala ko ay sabay naming bubuuin. Ngunit ngayon, may iba na siyang bubuuin-kasama ang babaeng hindi kailanman magiging karapat-dapat maging ina ng anak ko.

Napahigpit ang kamao ko.

“Hinding-hindi,” mariin kong sambit. “Hindi ka niya kukunin.”

Kinabukasan, agad akong nagsimulang mag-ayos ng mga papeles. Mag-aaply ako sa ilang ospital at klinika. Hindi magiging madali, lalo na at hindi naman trabaho ang hanap ko dito kundi ang pagtakas sa ibang bansa na ibang sistema ang kagawian, at ibang wika. Ngunit sanay akong lumaban. Mas mahirap ang mga pinagdaanan ko noon kaysa sa kahit anong interview o pagsusulit.

Pero naisip ko naman na hindi legal na mag aaply ako dito ng walang agencies lalo na at kailangan ng matinding training muna bago ma hired especially sa language at kung babasihan sa kasanayan sa medisina. Wala akong problema doon dahil meron naman akong experience.

Kaya isinantabi ko na lang muna ang pagtatrabaho lalo na at kaya panaman sa pera ko dahil sa ilang taon na rin akong naging doctor.

Sa bawat araw na lumilipas, unti-unti naming binubuo ni Niel ang bagong rutina. Maagang gising, ihahatid ko siya sa daycare, naghanap ako ng isang paaralan na pwede tumulong sa kanya na turuan siya at nakita ko ang isang daycare na isang pinoy din ang nag-ma-manage.

Sa gabi, magluluto kami ng simpleng pagkain at magkukuwento siya tungkol sa araw niya, mga bagong kaibigan, mga larong natutunan niya.

At sa tuwing tatawa siya, doon ko nararamdaman na tama ang naging desisyon ko. Nakaya ko ang lahat na walang tumulong sa akin para palakihin ang anak ko at ipagbubuntis ko siya sa sinapupunan ko ng siyam na buwan. Kinaya ko lahat ng operasyon at check up na si mama lang ang kasama.

Ngunit kahit gaano katahimik ang mga araw, may mga gabing binabagabag pa rin ako ng takot. Paano kung malaman ni Nathan? Paano kung hanapin niya na naman kami? Paano kung isang araw, sa gitna ng mataong lungsod na ito, bigla ko na lang siyang makita? At kukunin sa akin ang anak ko na parang wala lang.

Sa mga sandaling iyon, niyayakap ko si Niel nang mahigpit, parang sa isang kisapmata ay maaari siyang maagaw sa akin.

Hindi ko alam kung hanggang kailan ako makakatakas. Hindi ko alam kung kailan muling susubok ang nakaraan na singilin ako. Ngunit isang bagay ang malinaw-handa akong lumaban. Dahil ako ang ina. Ako ang nagdala, ako ang nag silang kahit mahirap isip na lalaki ako pero nakakaya kong magdalantao.

At walang sinuman, kahit pa ang lalaking minsan kong minahal, ang makakakuha ng anak ko mula sa akin.

Hindi ngayon.

At lalong hindi kailanman.

Lumipas ang tatlong buwan na pananatili namin dito sa Japan, tinatawagan ako ni Mosley at Lucas. Kinakamusta ako at kung kaya pa ba. Nagsalita naman ako sa tama na naninibago ako at ang anak ko lalo na at iba ang tradisyon at klima dito.

“Papa…” Tawag sa akin ni Niel.

“Yes baby?” Lumapit ako sa kanya na ha ang nagsusulat siya sa papel.

“I want to see grammy and grappy. I want to hug them and kiss them.” Umingin ako sa kanya na oara bang nahihirapan.

“Does it feels different?” Tumango ito sa akin at yumakap. Doon ako nakaramdam ng awa sa anak ko dahil nadadamay ito sa mga pinag-gagawa ko.

“I’m sorry baby, I know Papa make it too much. Don’t worry we will meet grammy and grappy soon.” Saad ko na nagpangiti sa kanya at binuhat ko na ang anak ko para matulog na kami.

Habang pinapatulog ko siya, hindi maiwasan na maluha ako ng sunod-sunod.

Why am I too weak?

Why am I so helpless when I tried to fight back?

Nang tignan ko ang maamong muha ng anak ko doon ko naramdaman ang nakaraan. He was not supposed to be here with me. Dahil na rin sa pagtitiwala ko ay hindi inaasayan na mabubuo siya and it was my fault to see him struggling because of what i am doing right now.

Nagmulat ako ng mata nang maramdaman kong mahigpit ang kapit ni Niel sa aking damit. Mahimbing na ang tulog niya, ngunit tila ba ay ayaw akong pakawalan kahit sa panaginip. Dahan-dahan kong hinalikan ang noo niya at pinunasan ang mga luha kong kanina pa pumapatak.

Huminga ako nang malalim. Kailangan kong maging matatag.

Kinabukasan, habang ako ay naghahanda ng mababaon ni Niel tumawag sa akin si Moley na sinabing galit na sinugod siya ni Nathan sa bahay nito para tanungin kung nasaan kami.

Ramdam ko ang kaba sa boses ni Moley habang kinikwento sa akin ang pagbanta ni Nathan sa kanila at ang pagsuntok nito sa kasintahan niya.

“Alam niyang nasa Japan ka, kasama ang anak niyo.”

Doon ako natakot. Kahit alam kong malalaman niya parin pero hindi ko maiiwasang isipin na bakit kailangan niya pa akong sundan o hanapin o kahit pabayaan man lang kami ay hindi niya magawa.

Hindi ko na alam ang gagawin ko kapag magpatukoy pa ito. Kailangan kong magisip ng paraan para mawala na ang lahat ng mga taong hindi dapat bumalik pa.

Nathan Grayson

“If i

proven

both of you helped Kye to

leave

in this country, sisisguraduhin kong pagsisihan niyo ang lahat ng desisyon niyo.“

Nalabas ko na ang galit ko sa kaibigan ni Kye. I don’t care if they reported to Kye. Ang mahalaga sa akin ngayon ay malaman kung saan sa Japan ang dalawa.

Why am I keep bugging them? kung alam kong wala namang sakit sa ulo ang makukuha ko kapag hindi ko na sila gagambalain.

The answer is, I don’t know and I don’t care. I have a son, na akala ko ay wala akong anak sa buong buhay ko and that feels different, lalo na at ang nagdala nito ay si Kye.

“Pre tama na, ang mahalag nakuha natin kung saan sila. Tara na!” at saka na kami umalis sa lugar nayon.

“Alam mo, pwede mo naman pabayaan ang dalawa eh… lalo na at wala kang pasanin kung wala kang alalahanin na bata.” Doon umiinit lalo ang ulo ko sa kanyang sinabi.

“Gago ka ba? Are you insane?”

“No, you are Nat. Alam mo, hindi ko alam kung bakit mo pa hinahabol ang taong may malalim na galit sayo. Dahil ba sa bata o sadyang hindi mo makalimutan ang pagsasama niyo ni Kye noon?”

Sumakay na siya ng sasakyan at ako naman nasa driving seat at pinatakbo ito pabalik sa bahay kasama ang kaibigan ko.

“This is my problem, that child is mine and Kye. Hindi ko alam pero I am happy that i have a son, can’t you see? That was rarest that happen in a person. Ang mabubtis kahit isang lalaki siya.” Saad ko.

“’Wag mong sabihin na gusto mo siyang makuha dahil lang sa kakaibang kundisyon niya?” Tumahimik na ako, hindi dahil totoo ang paratang niya, kundi dahil unang beses kong tinanong ang sarili ko ng gano’n.

B

umagal ang takbo ng sasakyan. Sa labas, dumaraan ang mga ilaw ng poste na parang mga alaala na pilit kong nilalagpasan pero bumabalik pa rin.

“Hindi,” mahina kong sagot. “Hindi dahil sa kundisyon niya.” Humigpit ang hawak ko sa manibela. “Gusto ko siyang makilala dahil anak ko siya. Dahil kahit anong galit pa ang meron si Kye sa’kin, hindi kasalanan ng bata kung paano kami nagtapos.”

Napabuntong-hininga ang kaibigan ko. “Nat, kilala kita. Kapag pumasok ka sa ganyang sitwasyon, hindi ka umatras. Pero Japan ‘to. Ibang mundo. Ibang batas. At si Kye… hindi na ‘yung Kye na kilala natin.”

“Alam ko,” sagot ko agad. “Pero hindi rin ako ‘yung Nat na iniwan niya noon.”

Huminto kami sa harap ng bahay. Hindi na siya nagsalita pa. Bumaba siya ng sasakyan, iniwan akong mag-isa sa loob, kasama ang ingay ng makina at ang bigat ng katotohanan.

Sa unang pagkakataon, inamin ko sa sarili ko ang kinatatakutan ko:

Hindi lang anak ko ang hinahabol ko sa Japan. Hinahabol ko rin ang pagkakataong maitama ang mga bagay na akala ko noon ay wala nang saysay balikan.

At kung kailangan kong harapin ang galit ni Kye para doon ay handa ako.

Kahit pa ang kapalit nito ay mas masakit kaysa sa pagkawala niya noon.

To be Continued

13

Nathan Grayson

Pumasok na ako sa bahay ng mga magulang ko. I was planning to go to Japan to find my son and him. Hindi pa rin alam ng pamilya ko ang lahat, pero alam kong ito na ang kailangan kong gawin para itama ang lahat.

“Ma!” sigaw ko habang papasok ng bahay. Kasama ko ang kaibigan ko, at umupo muna siya sa sopa.

“Nate? Why are you home so early?” Nakita ko si Mama na lumabas mula sa kusina. Alam kong nagluluto siya kasama ang kasambahay.

“Sorry, Ma. I need to go to Japan,” sabi ko agad.

“Japan?” gulat niyang tanong. “But you have a visitor here, waiting for you. Actually, she’s been with me-helping prepare dinner. I didn’t expect na mag-o-out of town ka.”

Napakunot-noo ako. “Visitor? Who?” Wala naman akong kilalang nakakaalam ng bahay ni Mama. My friends know my place-but not this one.

“

Ija

, come out for a minute. Nathan is here,“ tawag ni Mama.

At doon siya lumabas mula sa pinto-si Ashley.

Nanlamig ako. I didn’t know why she was here.

“Ashley? What are you doing here?” tanong ko. Ngumiti siya nang maliwanag.

“Hinihintay ka. Bakit, masama bang makita ang boyfriend ko?” sagot niya, parang natural na natural lang.

Magsasalita pa sana ako nang sumingit si Mama.

“Anak, bakit hindi mo sinabi sa akin na may nobya ka na pala?” nakangiti niyang sabi.

Napatigil ako. Parang may humigpit sa dibdib ko.

“Ma, it’s not-” sisimulan ko pa lang sana nang biglang humawak si Ashley sa braso ko, parang sanay na sanay.

“Surprise, Nate,” sabi niya, may malambing na ngiti. “I wanted to meet your mom properly. Girlfriend duties, you know?”

Napatingin ako sa kanya, pilit kinakalma ang sarili. Girlfriend? Kailan pa namin napag-usapan ’yon?

“Anak,” masayang sabi ni Mama, “ang ganda naman ng nobya mo. Mabait pa-tumutulong sa kusina. Kanina pa nga kami nagkukuwentuhan.” Tumango si Ashley, halatang proud.

“Sabi ko po kasi, Tita, gusto ko kayong makilala. Lagi pong kinukuwento ni Nate ang pamilya niya.” Kung alam lang niya ang buong kuwento.

“Ma,” huminga ako nang malalim, “kailangan talaga nating mag-usap. May mga bagay na hindi mo pa alam.”

“Later na ’yan,” agad niyang sagot. “Mag-lunch muna tayo. Hindi ka naman aalis agad, ’di ba? Japan pa ’yan.”

Doon ako napatigil.

Napatingin ako kay Ashley, na ngayon ay nakatitig na rin sa akin-may tanong sa mga mata.

“Japan?” ulit niya. “You didn’t tell me that.”

“Because I didn’t plan on telling anyone yet,” sagot ko, seryoso na ang tono. “This is important.”

Sumingit ang kaibigan ko mula sa sopa, halatang naiilang sa tensyon.

“Uh, Nate… maybe we should talk outside?”

Tumango ako. “Yeah.”

Hinila ko si Ashley palabas ng bahay.

“Ano sa tingin mo ang ginagawa mo?” mariin kong tanong.

“Bakit?” sagot niya. “Masama bang puntahan ka? ’Di ba sabi mo

magpapanggap

akong girlfriend mo? Kapag tumagal, seseryosohin din natin. At ayan-sineryoso ko na. Nate, I want you to be my husband someday.

Kumapit siya sa braso ko.

“I’m sorry, Ashley,” sabi ko, pinipilit maging kalmado. “That was just a day agreement. Tapos na ’yon. Please… you have to go.”

Isang problema na naman pala ang nakalimutan kong solusyunan.

“What? No!” sigaw niya. “Ano akala mo sa akin, laruan? No, Nathan. I will stay here with you!”

“Dr. Ashley!” tumaas ang boses ko. “Would you mind stopping? May kailangan pa akong gawin. At bago pa may masabi akong hindi maganda, umalis ka na-please.”

Napangiti siya, pero malamig na.

“Bakit? Susundan mo ang baklang ’yon sa Japan? Tungkol ba ’to sa anak mo na matagal nang itinago sa’yo?”

Parang huminto ang mundo.

Napatingin ako sa kanya, gulat. “Paano mo-”

“Marami pa pala akong hindi alam tungkol sa’yo, Nate,” sabi niya. “At mas marami kang hindi alam tungkol sa akin. Remember my full name?”

Humakbang siya palapit.

“Dr. Ashley Fray

Mandoval

. Hindi lang kayo ang may mataas na ranggo sa buhay-kami rin. Tandaan mo ’yan, Dr. Nathaniel Grayson.“ Tumalikod siya at tuluyang umalis.

At doon ko napagtanto-hindi lang pamilya ko at si Kye ang kailangan kong harapin.

Lahat ng tinatakbuhan ko…

isa-isa na akong hinahabol.

Napabuntong-hininga ako habang nakatitig sa gate na nilabasan ni Ashley. Parang may naiwan siyang bigat sa hangin-isang bagay na hindi ko maipaliwanag kung galit ba, takot, o babala.

“Minsan talaga pare, naiisip ko,

kinakarma

ka na,“ sabi ng kaibigan ko habang nakasandal sa pader, nakapamulsa.

Napangisi lang ako, kahit masakit pakinggan. “Mukhang gano’n na nga.”

“I am wondering if Kye knows this. Kung oo, malaki na ang pasasalamat niya.”

Napatingin ako sa kanya. “Anong ibig mong sabihin?”

Umiling siya. “Kung alam niyang nagugulo buhay mo, baka iniisip niyang patas lang. Lalo na kung paano mo siya noon pinaglaruan nang hindi lumalaban.”

Parang may kumurot sa dibdib ko.

Hindi ko alam kung karma ba talaga ’to o sadyang pinipilit lang akong harapin ang mga bagay na matagal ko nang tinatakbuhan.

“Aalis pa rin ako,” sabi ko, mahina pero buo ang loob. “Kahit ano pang kinalabasan, pupunta pa rin ako sa Japan.”

“Sure ka ba diyan?” tanong niya. “After what just happened? Alam na ng ibang tao tungkol sa anak mo. Hindi mo alam kung sino pa ang may alam.”

“Mas lalo akong kailangan pumunta,” sagot ko. “Kung may nakakaalam na, mas delikado kung hindi ko siya hahanapin ngayon.”

Tumahimik siya sandali bago tumango. “Kailan ang alis?”

“Bukas.”

Napataas ang kilay niya. “Ang bilis. Sasama ba ako jan?”

“Yes. At matagal na akong nahuli.”

“Kaya

manghahabol

ka ngayon?“ Tanong nito sa akin.

“Kung kinakailangan, yes i will. Everything was ruined by me and i will build it again.” Sagot ko. Hindi na ako isang totoy na walang inisip kundi sarili.

“Sabi mo eh. Pero labas ako sa mga bagay na

ikapapahamak

mo.“

Di ko nakakalimutan ang mga ginawa ko noon. I compet and nakiagaw sa posisyon na hindi naman talaga sa akin. Kye is too smart than me, and i used mh power to be on top kasi di ko natatanggap na nilalagpasan ako ng isang ordinaryong estudyante.

Sa desisyon na yun, kadalasan akong napapahamak at nagawa ko pang idamay si Kye sa lahat.I was just a student before na walang ibang ginawa kundi ang magpasikat at magpaporma.

Pero ngayon, ako na ang hinahabol ng mga kasalanan ng nakaraan ko.

“Alam mo,” sabi ng kaibigan ko habang naglalakad kami pabalik sa loob ng bahay, “kung talagang magsisimula ka ulit, simulan mo sa pagsasabi ng totoo sa mga magulang mo. Sila dapat ang unang nakakaalam ng lahat.”

Tumango ako. Tama siya. Wala nang takbuhan.

Hindi naman bago kina Mama ang magkaroon ng manugang na lalaki. Si Kuya Dylan at Kuya Ace, pareho ring lalaki ang pinakasalan. At tinanggap iyon ni Mama nang walang pag-aalinlangan. Ang kinakatakutan ko lang… baka iba kapag ako na. Kapag anak na ang usapan. Kapag si Kye na. At kapag sa akin na. Malay ko napilitan lang sila na tanggapin ang pinakasalan ng mga kuya dahil walang laban ang mga magulang namin kapag silang Tatlo na. Samantalag ako, bunso…

We’ve been tied to people of the same gender. Hindi iyon ang problema. Ang problema, may batang nadamay. Isang batang matagal nang nabuo nang hindi ko alam. Ang tanga ko sa point na akala ko impossible ngayon posibleng mangyari.

Huminto ako sa may pintuan. Parang may nakaharang sa lalamunan ko.

“Nate, ngayon na,” bulong ng kaibigan ko.

Pagpasok ko muli sa bahay ay pumunta agad ako sa kusina, nakita ko si Mama sa kusina. Tahimik siyang nag-aayos ng mga plato. Parang normal na araw lang. Pero sa dibdib ko, parang may unos.

“Ma…” mahina kong tawag.

Lumingon siya. “Bakit parang ang bigat ng mukha mo? May problema ba? Nasan na si Ashley? Umalis na ba ang girlfriend mo?”

Umiling ako “Ma hindi ko siya girlfriend.”

Umupo ako sa harap niya. Nanginginig ang kamay ko. Ilang beses akong sumubok magsalita pero walang lumalabas.

“Ma… may kailangan akong sabihin.”

“Tungkol ba ito kay Ashley?” tanong niya agad. Parang binabasa niya ako.

Napapikit ako. “Hindi, Ma.” Napalunok ako ng laway bago mag salita na para bang malaking bato ang nalunok ko dahil sa kaba na nararamdaman ko. “Ma… May anak ako.”

Natigilan siya. “Anak?”

Tumango ako. Ramdam ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Lalo na ang nanay kong gulat na gulat dahil napatigil pa ito sa pag-aayos.

“Kay-kailan pa?” Tanong niya sa akin.

“Ma… matagal na. Noong araw na nag-aaral pa ako sa college at 4th year na ako noon there’s a person named Kye… I love him and we just did what should a married couples do. Hindi ko alam na may mabubuo dahil sa lalaki siya and now he’s with my son. Ngayon ko lang nalaman. May anak ako sa kanya.”

“Him? Ibig-sabihin lalaki? Nathan?” Medyo tumaas ang boses niya dito kaya kinabahan ako and she just breathe in and out. “Yes, at hindi ko inaasahan na may posibleng mabuntis siya. I didn’t mean to make him pregnant and now, our son living without me.”

Mas ikinagulat niya ang pagsabi ko ng HIM Tahimik. Sobrang tahimik na naririnig ko ang sarili kong paghinga.

“May anak ka na? At pinabayaan mo ang bata na wala ka?” mahinang tanong niya.

“Oo, Ma. At kailangan ko siya. Kailangan ko ang anak ko. Gusto kong panagutan. Gusto kong buuin ang pamilya ko.”

Unti-unting lumambot ang mukha ni Mama. “Nate… bakit ngayon mo lang sinabi?” Ang kinagulat ko lang nang hampasin niya ako ng hawak niyang panghalo sa pagkain na ikinasigaw ko sa sakit.

“Aray ko Ma! Aray! Natakot ako. Sa sasabihin ng iba!” Sa pagsabi ko nun ay saka na siya huminto sa paghahampas “Sa magiging tingin ng tao sa pamilya natin, kaya ko itinago muna ang lahat at nang malaman ko na ako ang ama ng bata, doon ko naisipan na kailangan may gawin ako. Pero mas natakot ako na lumaki ang anak ko nang wala ako.”

Tumayo si Mama at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang mukha ko.

“Anak, mas mahalaga ang katotohanan kaysa sa opinyon ng iba. Kung mahal mo si Kye at ang bata, lalaban tayo. Hindi ka nag-iisa. Apo ko yun kaya akong bahala sa tatay mo.” Saka siya ngumiti.

Parang narinig ko na ang linya na yun.

Doon tuluyang bumigay ang mga luha ko.

Sa unang pagkakataon, hindi na ako nagaalangan. Handa na akong aminin sa buong mundo - may anak ako at si Kye ang nagdala. At gagawin ko ang lahat para makasama sila.

Kinabukasan ay nag-ayos na rin ako ng madadala ko na gamit. I brought toys and gifts para naman makuha ko ang loob ng anak ko. There’s no assurance na makukuha ko agad ang loob niya lalo na ang Papa nito. Kye is very difficult to please kaya pinag-iisipan ko talaga kung paano ko siya kakausapin.

After fixing my things to go to Japan, yung kaibigan naman ni Kye ay nag-send na rin ng address kung nasaan sila.

Nasa Manila ako ngayon - at hindi lang ako mag-isa. Kasama ko si Miguel.

Si Miguel ang nagsabing hindi niya ako hahayaang magpunta sa Japan nang mag-isa samantalang siya ang umaayaw nung una. “Baka umatras ka sa huli,” biro niya, pero alam kong nag-aalala lang siya.

Kompleto na ang requirements ko - passport, visa, tickets. Maaga kaming pumunta sa Ninoy Aquino International Airport . Habang nakapila sa check-in counter, ramdam ko ang pawis sa palad ko kahit malamig ang aircon.

“Relax ka lang,” bulong ni Miguel habang inaabot ko ang passport ko sa staff.

Pagkatapos ng check-in, dumaan kami sa immigration. Tinanong ako kung saan pupunta at ano ang purpose. Saglit akong tumingin kay Miguel bago sumagot.

“Tourist,” sabi ko ulit. Hindi pa rin ako handang ilahad ang totoo.

Nang makalampas kami sa boarding gate at makaupo sa eroplano, doon ko naramdaman ang bigat. Hindi na ito plano lang. Totoo na.

Paglapag namin sa Narita International Airport , sinalubong kami ng malamig na hangin. Dumaan ulit sa immigration, fingerprints, picture, at verification ng address. Tahimik lang si Miguel sa tabi ko, pero ramdam kong alerto siya.

Mula airport, sumakay kami ng train papuntang city. Tinuruan niya akong gumamit ng ticket machine na may English option. Ang linis. Ang tahimik. Ibang-iba sa nakasanayan ko sa Pilipinas na jeep, bus, at MRT.

Habang nasa tren, nakatingin lang ako sa bintana. Si Miguel naman, nagche-check ng route sa phone niya para siguradong tama ang transfer namin sa susunod na linya.

“Malapit na,” sabi niya nang mag-transfer kami sa local train.

Pagbaba namin sa pinakamalapit na station, naglakad kami papunta sa apartment na tinutuluyan nila. Gusto ko sanang mag-taxi, pero sabi ko kay Miguel, “Lakarin na lang natin.”

Kailangan kong ihanda ang sarili ko.

Habang papalapit kami, mas bumibilis ang tibok ng puso ko. Nasa likod ko si Miguel - tahimik pero handang sumalo kung sakaling manghina ako.

Hindi ko alam kung anong sasalubong sa akin sa pintong iyon.

Pero ngayon, hindi na ako nag-iisa. Kasama ko si Miguel.

I saw the house, isa itong vacation house na simpleng ginawa lamang. Tamang tama lang para sa isang pamilya na manirahan dito.

I push the doorbell and waiting for him to open the the gate.

And i heard a voice gradually open the gate, his face is still the same and his sweet smile is gone after seeing me.

At sa wakas, kaharap ko na ang ina ng anak ko.

To be continued…

Thank you for patiently waiting for update. Masyado kasi busy ang buhay. Thank you for supporting kahit medyo isang buwan pa bago mag update🙃.

Please do vote. Thank you so much!!

14

Jaspher Kye Aceves

“Anong ginagawa mo dito?” Paano niya nalaman na nandidito ako?

“Wala man lang bang, Good Afternoon o kahit kiss man lang?” Pabirong sabat nito, sa nakikita na hindi ako natutuwa ay napaayos lang ito ng tayo at nag sorry.

“ I’m sorry, Kye. Pwede bang pumasok muna kami? Gusto ko lang na makausap ka.“ Nandito ba siya para kunin ang anak ko?

“Paano ako makakasiguro na wala kang gagawing kabalbalan? Alam ko nandidito ka para sa anak ko at hindi ko hahayaan na kunin mo siya sa akin, Nate.” Unti-unti naman ako napaiyak dahil doon nakita ko ang pagkabalisa sa kanya na agad namang lumapit sana sa akin si Niel.

“Anak jan ka lang.” Dahilan para hindi lumabas ng bahay si Niel.

“ No Kye, I have no intention to separate you and our son. Nandidito

ako

to settle everything, so please give your time to talk this out.“ Nakikita ko sa kanyang mukha ang sincerity nito na pagusapan ang lahat. Hindi ko alam ang plano niya pero oras na rin siguro para pagusapan ang lahat. I am tired of running and hiding from him, dahil wala namang saysay dahil kahit saan man ako magtago, nahahanap at nahahanap niya parin ako.

Huminga siya nang malalim. “Alam kong galit ka. You have a right. Pero hindi kita iniwan, Kye… ikaw ang nawala.”

Napatawa ako nang mapait.

“Nawala?” ulit ko. “Oo, tumakas ako. Pero alam mo kung bakit? Because I found out the truth.” Napatigil siya. Kita ko kung paano tumigas ang expression niya.

“Akala ko totoo lahat, Nate,” nanginginig kong sabi. “Akala ko mahal mo ako. Akala ko pinili mo ako. Yun pala… part lang ako ng game? Isang pustahan? Isang joke para sa’yo at sa mga kaibigan mo?”

Biglang bumigat ang hangin sa pagitan namin.

“Kye…” mahina niyang tawag.

“Don’t,” mabilis kong sagot. “Narinig ko mismo, Nate. Lahat. Kung paano ninyo pinlano. Kung paano mo sinabing madali lang akong mapaikot. Na isang madaling challenge lang ako. You are really proud that you took my virginity.”

Napayuko siya. Hindi siya nag-deny.

“And when I found out I was pregnant,” tuloy ko, “doon ko na-realize na I can’t stay. Hindi ko kayang palakihin ang anak ko sa lalaking ginawa lang akong entertainment.”

“I was young. Stupid. Immature,” sagot niya. “Oo, nagsimula siya as a game. But what I felt for you wasn’t fake.”

Napailing ako. “Do you even hear yourself? How can something real start from something that’s fake?”

Lumapit siya ng konti pero hindi ako umatras.

“Hindi ko inasahang mahuhulog ako sa’yo,” sabi niya. “Pero nahulog ako. Totoo ‘yon. And when I wanted to fix everything, you were gone. Hinanap kita, Kye. I swear, hinanap kita.”

“Not soon enough,” mahina pero matalim kong sagot. “Kung mahal mo talaga ako noon, hindi mo hahayaang maging laro ang nararamdaman ko.”

Tahimik siya. Walang depensa. Walang excuse.

“Alam kong wala akong karapatan humingi ng kapatawaran,” sabi niya pagkatapos ng ilang segundo. “If I’m not here to win you back, then I’m here because of our son. Pero kakayanin ko, at alam kong kaya kitang maibalik sa’kin. I don’t want to lose you again. I’ve suffered for so many years… and I will never let that happen again. Not this time.”

He’s so sincere pero parang isang bagay lang pumipigil sa akin. Napatingin ako sa kwarto kung nasaan si Niel.

“You don’t get to say ‘our’ like it’s that easy,” sabi ko. “Ako ang nagdala sa kanya ng siyam na buwan. Ako ang mag-isang humarap sa lahat. You don’t get to suddenly act like a father.”

“Then let me earn it,” sagot niya agad. “Hindi ko mababago ang nakaraan. Pero I can show up now. For him. For Niel. And for you.“

Ramdam ko ang pagod sa dibdib ko. Pagod na akong dalhin lahat mag-isa. Pero hindi ibig sabihin noon, papapasukin ko ulit siya nang basta-basta.

“Hindi kita mapapatawad agad,” sabi ko. “And this isn’t about us anymore. It’s about him. Kung papayagan kitang maging parte ng buhay niya, you start small. As a visitor. As someone who needs to prove himself.”

Tumango siya. Walang angas. Walang yabang.

“I’ll do whatever it takes.” Huminga ako nang malalim.

“Bumalik ka bukas. Morning. Sabay tayong mag-breakfast. Doon ka magsimula. And Nate…” Tumingin siya sa akin.

“One mistake. One lie. Kahit maliit lang. You’re out. For good.”

Hindi siya nagreklamo. Tumango lang. Habang pinapanood ko siyang lumabas ng bahay, hindi ko alam kung tama ba ang ginagawa ko. Pero isang bagay ang sigurado—Hindi na ako ang dating Kye naniwala sa isang laro.

I’m a mother nor a father now.

And this time, ako na ang may control ng patakaran. Hindi ko sinasabi na isa na akong perpektong tao may mali din ako at aminado akong umalis agad ni walang paliwanag siya natanggap. but it was for my own good, to leave the table where you’re not respected.

Kinabukasan, itinupad niya ang usapan naming dalawa kahapon.

Maaga pa lang ay gising na ako. Hindi dahil may pasok o may lakad—kundi dahil alam kong darating siya. Natutulog pa lamang ang anak ko at sa araw na ito alam kong hindi niya pa maiintindihan ang lahat pero unti-unti kong ipa-alam sa kanya.

Tumayo na ako sa higaan kung saan si Niel ay nakatagilid matulog yakap ang malaking teddy bear. My son is not just my son, he’s my life and my treasure, kaya gagawin ko ang lahat para lang sa anak ko.

Naghanda na ako sa umagang kaganapan, ipinagluto ko ang anak ko ng umagahan, lalo na at may tutorial pa siya online. Binawi ko siya sa daycare na yun dahil hindi komportable ang anak ko lalo na sa language barrier sa pagitan ng mga kaklase niya. Kaya nag post ako online na magtu-turo sa anak ko virtually.

Maya’t maya pa ay gisinising ko ma siya para sa agahan pero pinaupo ko muna siya sandali. Tahimik lang si Niel habang naglalaro sa sala, walang kaalam-alam na ang araw na ‘to ang magpapabago ng buhay at mundo niya.

Nang marinig ko ang tunog ng doorbell, alam ko na kung sino.

Huminga ako nang malalim bago lumabas at pagbuksan ng gate ang inaasahan kong bisita.

Nandoon si Nathan mag-isa at walang kasama. Kita sa mukha niya ang kaba. Para siyang estudyanteng tatawagin para mag-report sa harap ng klase.

“Pumasok ka,” sabi ko. Walang galit. Walang lambing. Neutral lang—pero sa loob ko, ang daming halo-halong emosyon.

Pagpasok niya  bahay, napatingin agad si Niel. Nasa sahig siya, naglalaro ng maliit na kotse. Tumigil siya. Unti-unti siyang tumayo at lumapit sa akin na para bang inaalala ang taong kaharap niya.

“Papa…” bulong niya, sabay hawak sa kamay ko.

“Hmm?” sagot ko, hinahaplos ang buhok niya. Tinitigan niya si Nathan, tapos mas hinigpitan ang kapit sa akin.

“

He’s the man… the one who pulled my hair in the plaza

.”

Parang may matalim na bagay na dumaan sa pagitan naming tatlo. Tama ang hinala ko noon, siya nga ang taong iyon. May matalas na memorya ang anak ko para maalala ang taong kaharap niya. Hindi ako nagkamali.

Napatingin ako kay Nathan. Nakita ko kung paano siya natigilan. Nakayuko. Hindi makapagsalita. Lumuhod ako sa harap ni Niel para magpantay kami ng mata.

“Anak, makinig ka muna kay Papa, okay?” Mahinahon ang boses ko kahit kinakabahan ako.

“May hindi ka pa alam tungkol sa kanya.”

“He’s bad,” diretso niyang sagot.

“No baby,” agad kong sabi. “Nagkamali siya. Pero hindi siya masama.“ Tumingin siya ulit kay Nathan, parang sinusukat kung dapat ba siyang matakot o hindi.

“Anak… si Nathan…” saglit akong tumingin sa kanya bago itinuloy, “…siya ang Daddy mo.” Tahimik lamang itong nakatingin sa akin na oara bang inuunawa ang lahat.

Para bang tumigil ang oras sa loob ng bahay.

“No,” mabilis na sagot ni Niel. “Ikaw ang Papa ko.” Napangiti ako, pero masakit ito marinig para kay Nathan.

“Ako ang Papa mo,” sabi ko, hinawakan ang pisngi niya. “Pero si Nathan… siya ang Daddy na nagbigay sa’yo ng buhay. I know you can’t understand by now baby but both of us

is your

biological parents.“

Nakikita ko sa mukha ni Nathan ang pagbasag ng puso niya sa bawat salitang lumalabas sa bibig ng anak namin. Paano maiintindihan ng isang Paslit lamang ang sitwasyon ko na ako ang mag dala sa kanya ng siyam na buwan kahit isa akong lalaki. Ito ang mahirap para sa akin na ipaintindi sa kanya na sana ay maunawaan niya sa kanyang paglaki.

Lumapit siya ng kaunti pero maingat . “Hi, Niel,” mahina niyang bati. “Sorry… sa plaza noon. Mali ako.”

Tahimik lang si Niel. Nakatingin lang. “Kaya ako nandito,” dagdag ni Nathan, “kasi gusto kitang makilala. Kung papayag ka.”

Hindi agad sumagot si Niel. Pero hindi na siya nagtago sa likod ko.

At para sa akin, iyon na ang unang hakbang.

“Pwede ba akong umupo dito?” tanong ni Nathan habang tinuturo ang sahig malapit sa mga laruan. Tumingin si Niel sa akin.

Tumango ako. “Okay lang, anak. Safe ka.”

Dahan-dahang umupo si Nathan sa sahig, hindi masyadong malapit. Kinuha niya ang isang toy car.

“Mahilig ka pala sa kotse,” sabi niya.

Hindi sumagot si Niel, pero umupo rin siya—may pagitan pa rin sa kanila.

Maya-maya, gumulong ang kotse ni Nathan papunta kay Niel. Hindi pilit. Hindi mapilit. Ibinangga ni Niel ang kotse niya sa kotse ni Nathan.

“You know bud, i own many cars.” Pasimula jitong sinabi na agad namang nakakuha ng attention ni Niel. I know Niel is interested in robots but i know he really loves carsore than others.

Ngumiti si Nathan nang makita niyang napatingin si Niel.

“Really?” mahinang tanong ni Niel, halos pabulong, pero malinaw ang interes sa mga mata niya.

I felt my chest tighten. Ilang buwan ko nang hindi naririnig ang ganung tono kay Niel—yung excited, yung curious.

“Yeah,” sagot ni Nathan, hindi nagyayabang, parang nagkukuwento lang. “I have a red sports car. A black SUV. And a classic one—an old model, but I take really good care of it.” Unti-unting lumapit si Niel, gumagapang ang tuhod niya sa sahig habang hawak ang toy car.

Do you have a race car?” he asked

Nathan chuckled softly. “Not yet. But if you want, we can buy one. You can choose whatever you want.”

Niel looked at me, silently asking for permission. I simply nodded.

“You can,” I said. “But we

stay

here for now.”

I didn’t realize I was gripping the edge of the sofa tightly. Part of me wanted to stop this. To protect. To remind Nathan that he doesn’t get to just walk in and become a hero.

But as I watched them, I noticed how Nathan didn’t rush Niel. He didn’t move closer unless Niel did. He let Niel ask the questions. He let Niel come to him.

“You like robots too?” Nathan asked gently. Niel nodded. “But I like cars more. Fast cars.”

Nathan leaned back slightly. “Then we’re the same.”

I swallowed quietly.

The same.

Nathan used to love speed too—risk, reckless decisions, things he couldn’t always stand by. But now, the kind of steadiness I saw in him was different. Not impulsive. Not showing off.

“Can I… see your cars?” Niel asked. Nathan didn’t answer right away. He looked at me first. That look.

Not ownership. Not entitlement.

Permission.

I took a deep breath. “Not today,” I said calmly. “But maybe… someday.”

Nathan smiled at Niel. “Someday,” he repeated. And for the first time, I didn’t feel anger. I felt fear.

Because I saw the possibility of attachment in my son’s eyes.

And in Nathan’s… a clear decision that this time, he wasn’t playing. He was staying.

Habang tumatagal ay iniwan ko muna ang dalawa na magkaroon ng oras sa isa’t isa. Nasa kusina lang alo na naghahanda ng makakain naming tatlo.

Napangiti ako. Nang makitang masaya si Niel at parang nagkaroon ng kulay ang mukha. Dahil ba kaharap na niya ang ama niya at ang kamyang kamukha.

Dahil lang ba talaga nakita kong masaya si Niel?

Sa sandali ay napaisip na rin ako. Hindi pa siya tinawag na Daddy. Hindi pa siya niyakap. Pero hindi na siya isang ibang tao sa sandaling iyon.

Alam kong sa oras na hayaan kong pumasok sa buhay ng anak ko ang ama niya. Aasahan ko na ang makikita siya palagi sa buhay naming dalawa, huwag lang soya gumawa ng hakbang na hindi ko magugustuhan.

Lumipas ang oras, at parang mas gumaan ang atmosphere sa bahay. Mas natural na ang usapan nila. Mas malapit na ang upuan nila sa isa’t isa. Nakikinig si Nathan at hindi lang basta nakatingin, kundi talagang nakikinig sa bawat kwento ni Niel, kahit gaano pa ka-simple.

Sumandal ako sa pinto ng kusina at pinanood sila.

I am not bitter.

I’m just protective.

At sa totoo lang… masaya ako para sa anak ko. Kung ano man ang nangyari sa amin ni Nathan noon, amin ‘yon.

Pero ito—

ito ay tungkol sa isang batang ngayon lang nakilala ang tatay niya hindi bilang kwento, hindi bilang alaala, kundi bilang totoong taong nakaupo sa sahig at nakikipaglaro ng toy cars.

Then I heard it. “Daddy, look!” Parang huminto ang mundo ko.

Napatigil si Nathan. Kita ko kung paano siya napalunok bago siya dahan-dahang tumingin kay Niel. Hindi pa ito makapagsalita. Hindi magawang gawa ng ingay. Pero puno ang mga mata niya ang kasiyahan.

“I’m looking, anak,” sagot niya, halos pabulong. At sa simpleng salitang ‘yon, may nagbago.

Hindi sa amin ni Nathan.

Kundi sa loob ng bahay na ‘to. Sa puso ng anak ko.

At maybe… sa puso ko rin.

To be Continued…

Argo Milan here.

Currently finishing this part of the story so i can proceed with the other series. Just hold on people, it might be slower to update but everything will be done👍 

Thanks!

15

Nathan Grayson

“Sandali.” Rinig kong sabi ni Kye pagkatapos kong lumabas ng bahay niya, Tulog na rin si Niel dahil sa kakalaro buong araw, “Hindi ibig sabihin tinawag ka ng anak ko ng ‘Daddy’ ay malaya ka nang bumalik dito.” Saad niya na kinatakahan ko. Maayos kaming nag usap kanina pero sa ngayon, di na siya natutuwa.

“What do you mean?” Tanong ko dahil di ko alam ang pinanggalingan ng kanyang nararamdaman.

“Bata pa ang anak ko para maramdaman ang puot. Pinalaki ko siya nang maayos at may respeto. May mga kundisyon lang ako para protektahan ang anak ko. Una,” huminga siya nang malalim, parang pinipilit na huwag manginig ang boses niya, “hindi ka puwedeng basta pumasok at lumabas sa buhay namin kung kailan mo lang gusto.”

Natigilan ako. “Kye—”

“Makinig ka muna.” Mariin pero mababa ang boses niya. Hindi galit. Mas masahol. Matigas. Sigurado. “Anim na taon, Nathan. Anim na taon na wala ka. Wala kang karapatan guluhin ang katahimikan na pinaghirapan naming buuin kung hindi ka sigurado.”

Parang may mabigat na kamay na dumagan sa dibdib ko.

“Ikalawa,” dagdag niya, nakatingin diretso sa mga mata ko, walang pag-aatubili, “hindi ka niya tatawaging ‘Daddy’ kung hindi ka handang patunayan na ikaw nga iyon. Hindi sa salita. Hindi sa isang bisita. Hindi sa ilang laruan. Kundi sa pananatili. Hindi ko alam kung paano niya nabanggit ang mga salita na iyon sayo, samantalang hindi ka karapat-dapat na tawagin sa saling iyon.”

Mas masakit iyon kaysa sa anumang sigaw.

“Ama ka lang sa kanya,” pagpapatuloy niya, “…kapag pinili mong manatili kahit mahirap. Kapag pinili mong manatili kahit hindi kita pinipili.” Tumigil ang mundo ko sa huling sinabi niya.

“Kye…”

“Ikatlo,” putol niya, mas malamig na ngayon ang boses, “wala kang karapatan sa akin.”

Napakurap ako. Parang iyon ang pinakamasakit sa lahat, kahit alam kong iyon ang dapat kong marinig.

“Wala kang karapatan magtanong kung kumusta ako. Wala kang karapatan maalala ang mga dati. Wala kang karapatan subukan ulit kung ako ang dahilan kung bakit ka bumalik.” Napalunok siya, pero hindi siya umiwas ng tingin. “Kung nandito ka, para kay Niel lang.”

Tahimik ang paligid. Tanging ang mahina niyang paghinga at ang magulong tibok ng puso ko ang naririnig ko.

“Ikaapat,” dagdag niya, at dito ko unang nakita ang bahagyang bitak sa matigas niyang pagkatao, “kapag nasaktan mo siya… kapag iniwan mo siya at nawala ka ulit—”

Hindi niya tinapos ang kanyang sasabihin. Hindi na kailangan.

Dahan-dahan akong lumapit ng isang hakbang, pero agad siyang umatras. “Diyan ka lang.” Pagpipigil nito sa akin.

Hindi galit kundi takot.

At iyon ang mas mahirap tanggapin.

“Ayokong masaktan ulit ang sarili ko o ang anak ko,” bulong niya. “Dahil hindi ko na kayang buuin ulit siya kung ikaw ang sisira.”

Mas lalong bumigat ang hangin sa pagitan namin.

“At ang huli,” sabi niya, halos pabulong na, “hindi ito ang tahanan mo. Hindi na.”

Diretso iyon. Walang paligoy.

Walang pag-asa na nakatago sa pagitan ng mga salita.

Pero nanatili pa rin ako sa kinatatayuan ko.

Dahil kahit malinaw na sarado ang pintuan para sa akin…

Nakita ko kung paano ito bahagyang bumukas para sa anak ko.

Malaki ang pagsisisi ang nararamdaman ko dahil sa mga bagay na hindi ko pinagiisipan noon pa man.

“Araw-araw siyang nagtanong noon,” dagdag niya, mas mahina na ngayon ang boses niya. “Kung nasaan ka. Kung bakit wala siyang Daddy.”

Nanikip ang dibdib ko. “At anong sinabi mo?”

Sandali siyang natahimik bago sumagot.

“Sinabi ko na wala ka,” sagot niya. Hindi siya umiwas ng tingin. “Na hindi ka namin kasama.”

May kung anong kirot sa paraan ng pagkakasabi niya. Parang hindi iyon buong katotohanan pero hindi rin kasinungalingan.

“Kye… bakit?” mahina kong tanong. “Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

Napapikit siya. Sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot na matagal niyang itinago.

“Dahil kilala kita, Nathan.” Halos pabulong ang boses niya. “Alam ko kung ano ang kaya mong gawin noon. Alam ko kung gaano kahalaga sa’yo ang pangalan mo, ang kinabukasan mo, ang mga plano mo.”

Natigilan ako.

“At alam ko,” dagdag niya, nanginginig ang boses, “na kapag nalaman mong may anak ka sa edad na iyon… hindi mo iyon tatanggapin bilang biyaya.”

Parang sinuntok ang sikmura ko.

“Kaya umalis ako, nang marinig ko ang mga salitang pinaglalaruan mo lang ako noon. Hindi ko din naman alam na magkakaroon ng buhay sa loob ko pagkatapos mo akong galawin, dahil oo nga naman lalaki ako at paano ako magkakanaak.” diretsahan niyang sinabi. Walang galit. Walang drama. Katotohanan lang.

“Hindi dahil iniwan mo kami,” pagpapatuloy niya, “kundi dahil natakot ako sa kapalaran naming dalawa kapag nalaman mo na nabuntis mo ako o baka isip mo na nag-iilusyon lang ako dahil lalaki ako.

Hindi ako makagalaw.

“Natakot ako na pipiliin mo ang sarili mo at ipagtabuyan ako,” bulong niya. “At hindi ko kayang makita ang anak ko na maging pagkakamali sa paningin mo.”

Mas masakit iyon kaysa sa anumang paratang.

“Kaya pinili kong lumayo bago mo pa kami itaboy.”

Tahimik ang mundo sa pagitan namin. At doon ko naunawaan.

Hindi ako ang iniwan.

Ako ang kinatakutan.

Jaspher Kye Aceves

“Ayaw kong magkaroon ng malaking kasalanan sa mga Grayson, lalo na at ikaw ang magdadala ng kanilang pangalan balang araw.” Saad ko kay Nathan na ngayon kaharap ko. Inilabas ko ang lahat ng pasakit ko at hinanaing.

“Oo, may kasalanan din ako dahil hindi ko inalama ang mga daiilan mo pero… nasaktan ako sa mga salita na narinig ko Nathan. I thought you we’re the person i belong to pero hindi pala.” Saad ko pa, na alam kong nanahimik lang siya.

“Pero hinanap kita Kye. Nilibot ko lahat ng pwede mong puntahan pero wala ka na.” Dahilan nila.

“Di bali na at yun ay tapos na. Ang mga kundisyon ay malinaw para sa ating dalawa. Wala akong pinagbabawal sa kasiyahan mo, mag-asawa ka man ng bago o mag hanap ng kalaguyo nasa saiyo na yun, huwag lang damayin ang anak ko.” Sabi ko para iwasana ng mga nakaraan na nagyari.

“Anak natin, saka wala akong palnong maghanap ng mapapangasawa.” Pagtatama nito sa akin at nanahimik na lang din ako.

“Babalik ako bukas.” Pagpapatuloy nito. “At bukas din ay maghanda kayo, because we will return to Philippines.” Nagulat naman ako sa desisyon niya.

“Sino nagsabi sayo na babalik kami?” Tanong ko dahil wala akong balak na bumalik.

“Ako. sa ayaw at sa gusto mo man, babalik tayo. Gusto ko makapag-aral ang anak natin sa magamdang paaralan at hindi dito.” Aba, kakasabinko lang ang mga kundisyon sa kanya at ito na naman siya.

“Sandali, kakapasok mo lang sa buhay namin ah.” Saad ko na ikinagulat niya.

“I’m sorry, i am just concern about his future. Look, our son is getting older and soon he need quality of education para sa future niya, and here sa Japan. He’s not belong here, there’s language barrier that limit his learning at alam ko na alam mo iyon.” Alam ko lahat ng iyon. Kaya nahihirapan ako pero nanatili akong matigas para malaman kung saan aabot ito.

“Alam ko ang tungkol sa language barrier, Nathan. Higit na alam ko ’yun dahil ako ang kasama niya sa bawat gabing hirap siyang intindihin ang mga aralin niya,” matigas kong sagot. “Pero hindi mo pwedeng gamiting dahilan ang anak natin para lang diktahan ako sa kung ano ang dapat kong gawin. Akala mo ba madali lang bumalik sa lugar na nagdulot sa akin ng sobrang sakit?”

Bumuntong-hininga siya, unti-unting lumambot ang ekspresyon ng mukha niya, at sinubukang abutin ang kamay ko na agad ko namang iniwas.

“Hindi ko sinabing madali, Kye. Ang sinasabi ko, hindi pwedeng habambuhay tayong magtatago,” mahinahon niyang sagot, ngunit bakas ang determinasyon. “Huwag mo akong tingnan bilang lalaking nanakit sa iyo noon. Tingnan mo ako bilang ama na gustong bumawi. Hindi ako humihingi ng pabor para sa akin, hinihiling ko lang na bigyan natin ng mas magandang pagkakataon ang anak natin. Please..”

Katahimikan ang bumalot sa aming dalawa. Sa loob ng ilang taon, nasanay akong maging mag-isa, na maging matatag para sa aming dalawa ng anak ko. Ngunit sa pagbabalik ni Nathan, tila yumanig ang pundasyong matagal ko nang itinayo.

“Binabalaan kita. Pagbalik natin sa Pilipinas, mananatili tayong magkahiwalay ng tirahan. Walang ‘pamilya-pamilya’ na nakikita ng publiko. Magfo-focus tayo sa edukasyon niya, at kapag napatunayan kong kaya mong rumespeto sa espasyo ko… saka lang tayo mag-uusap tungkol sa susunod na hakbang.”

Tumitig siya sa akin, tila sinusuri kung seryoso ba ako. Nang makita niyang hindi ako nagbibiro, unti-unti siyang tumango.

“Fair enough,” sagot niya. “I will respect your space, Kye. Pero hinding-hindi ako titigil na patunayan sa inyo na karapat-dapat akong bumalik sa buhay ninyo.”

Nagpaalam  na siya, hudyat na natapos na ang mabigat naming pag-uusap. Naiwan akong nakatulala sa baso ng tubig, iniisip kung tama ba ang desisyon kong payagan siyang gumuho ang mapayapa kong mundo.

Kinabukasan ay dumating ito sa bahay ng maaga para tulungan kami mag impaki ng mga gamit. Napapatanong na rin ako sa sarili ko bakit ba ako napapasunod ng lalaking ito.

While fixing our things para makabalik ng Pilipinas, Niel and Him playing to entertain my son. Madaling mairita si Niel kung sakali na hindi ko siya pinapansin.

“Hey… don’t look at me that badly, our son think you want me to die.” Saad niya nang makalapit sa akin, “Yun nga dapat ginawa ko sayo matagal na.”

Nakita ko naman ang pagkabigla sa kanyang mukha na agad kung iniwasan at tumutok sa pagaayos ng mga gamit ni Niel.

“Kung ginawa mo yun, hindi ko makikita ang anak ko.” Nabigla naman ako at tinaan ng konsensya dahil doon. Alam ko na may mali naman sa side ko at inaamin ko yun. Which is ako ang dahilan ng pagkahiwalay nila ni Niel. Hindi ko naman masasabi na buntis ako nun dahil lalaki ako. Walang maniniwala kapag sinabi ko iyon.

“Kapag ba…” Pagsisimula ko. “…sinabi ko sayo nun na buntis ako…maniniwala ka ba? Nung araw na may nangyari sa ating dalawa, hindi ko inisip na mabubuntis ang baklang katulad ko. Diba hindi? Dahil lalaki ako at hindi babae.” Alam ko din na alam niya hindi siya maniniwala.

“Lalo na at nalaman kong pinaglaruan mo lang pala ako. Kaya pinili kong umalis… Sa pagsapit naman ng buwan ay hindi ko inaasayan na dala ko na ang anak natin dalawa.”

Kinabahan ako nang tuluyan ko nang nasabi iyon. Para bang bawat salita ay may kasamang piraso ng katotohanan na matagal kong itinago hindi dahil gusto ko, kundi dahil iyon lang ang paraan para mabuhay kami ng anak ko.

Tahimik lang siya. Walang galaw. Walang salita. Ang tanging maririnig lang ay ang mahinang kaluskos ng zipper ng bag at ang mahina ngunit masayang tawa ni Niel mula sa sala.

Hindi ko kinaya ang katahimikan. Mas masakit pa iyon kaysa sa galit.

“Alam ko… wala kang dahilan para maniwala,” mahina kong dagdag. Hindi ko siya tiningnan. Hindi ko kayang makita kung may galit ba sa mga mata niya o kung may pagsisisi. “Kahit ako noon, hindi ko maintindihan kung paano nangyari. Natakot ako. Hindi lang para sa sarili ko, kundi para sa batang dinadala ko.”

Napakagat ako sa labi. “At natakot din ako sayo.” Doon siya bahagyang gumalaw. Ramdam ko ang pagtigil ng kilos niya kahit hindi ko siya tinitingnan.

“Kilala kita, Nathan,” patuloy ko. “Alam ko kung anong klaseng mundo ang ginagalawan mo. Alam ko kung gaano kahalaga ang pangalan mo, ang pamilya mo… ang reputasyon mo.” Napahigpit ang hawak ko sa damit na tinutupi ko. “Kung sakali man na malaman mo saan kami lulugar? Ano kami sa buhay mo? Isang pagkakamali?”

Hindi pa rin siya nagsasalita. Huminga ako nang malalim bago ko sinabi ang pinakamasakit na bahagi.

“Kaya pinili kong umalis at hindi pinaalam sayo. Hindi dahil ayaw kong malaman mo…” naputol ang boses ko. “Kundi dahil alam kong kapag nalaman mo, hindi mo ako paniwalaan.”

Ngayon, napatingin na ako sa kanya. At doon ko nakita sa mulha niya hindi galit kundi sakit ng katutuhanan.

“Nine years, Kye,” mahina niyang sabi. Halos pabulong. “Nine years na wala ako sa buhay ng anak ko.” Parang may kumuyom sa puso ko.

“Wala kang karapatang sabihin sa akin kung anong mas makakabuti,” dagdag niya, hindi pa rin tumataas ang boses pero mas lalong bumigat ang bawat salita. “Dahil hindi mo man lang ako binigyan ng pagkakataon na marinig ang dahilan mula sayo. Naghabol ako at hinanap kita para malaman ang dahilan at dahil din naman sa akin aminado ako, I regret everything I did to you and I apologize for it.”

Hindi ako nakasagot. Dahil alam kong totoo iyon. Pero— “Kung sinabi ko sayo noon…” mahina kong sabi, nanginginig ang boses, “…sigurado ka bang pipiliin mo kami?” Tumigil siya.

At sa unang pagkakataon, wala siyang maisagot.

Sa sala, tumakbo si Niel papunta sa akin.

“Daddy!” masaya niyang tawag, yakap ang binti ni Nathan.

Pareho kaming napatingin sa bata.

At sa sandaling iyon, mas lalong naging malinaw sa akin ang lahat.

Hindi na lang ito tungkol sa nakaraan.

Tungkol na ito sa magiging kinabukasan ng anak namin.

Napatingin sa akin si Nathan.

“Wala na akong pakialam kung anong nangyari noon,” sabi niya. “Ang mahalaga… nandito na siya. At nandito na ako.”

Napahigpit ang yakap ni Niel sa kanya. At ako…

Hindi ko alam kung iyon ba ang dapat kong ikatuwa o iyon ang dapat kong ikatakot. Lalo na at ang pamilya niya isang makapangyarihang pamilya, ano mang oras ay kaya nilang ilayo sa akin ang anak ko.

Hindi-hinding mangyayari iyon kahit pa ipapatay nila ako.

To be Continued…

16

Jaspher Kye

Aceves

“Work? In your hospital?” Paguulit ko sa kanya. “No way Nathan, ayaw kong makita araw-araw ang babaeng mukhang ingrown sa hospital mo. Saka isa pa, I don’t want to work with you.” Saad ko sa proposal niya sa akin na magtatrabaho ako sa GS Hospital.

“Mas pipiliin ko pang bumalik sa dating pinagtatrabahuhan ko kaysa naman jan sa hospital mo.” Sabat ko pa, para tumigil na siya.

“Even i will raise your salary?

I know

kilala kang doctor sa bansa natin pero masasayang ang galing mo kung hindi ka magpapatuloy.“ Nandito kami ngayon sa eroplano nagba-byahe ng ilang oras at ngayon hindi ako makapagpahinga dahil sa kanya.

“Kahit lumuha ka pa ng dugo, and please i will work if i want to.” Nanahimik na lang siya dahil wala na siyang magawa pa.

Nakarating kami sa Pilipinas nang ligtas at tahimik, wala na siyang sinabi kahit ano kaya tinutukan ko na ang anak ko sa mga oras na yun, “Niel, are you starving?” Tumango naman ang anak ko sa akin nang sasagot na sana ako ay nagsalita naman ang isa.

Napatingin ako kay Nathan nang marinig ko ang boses niya. Kalma. Parang walang nangyaring pagtatalo kanina sa eroplano.

“Great, let’s eat. I know a place.”

Hindi ko alam kung bakit pero mas lalong uminit ang ulo ko. Bakit parang ang dali para sa kanya ang lahat? Parang kaya niyang pumasok at lumabas sa buhay namin kung kailan niya gusto.

“Papa, let’s go!” masayang sigaw ni Niel habang hinihila ang kamay ko.

Napabuntong-hininga ako. Hindi ko puwedeng ipakita ang inis ko sa harap ng anak ko. Kaya tahimik akong sumunod habang si Nathan ang naglalakad sa unahan, hawak ang maliit na backpack ni Niel na para bang matagal na niyang ginagawa iyon.

Paglabas namin ng airport, sinalubong kami ng mainit na hangin ng Maynila. Sumakay kami sa sasakyan na naghihintay sa kanya. Hindi ko na tinanong kung kanino. Hindi ko na rin gustong malaman.

“Where are we, Daddy?” tanong ni Niel, inosenteng nakatingin kay Nathan.

Saglit akong natigilan. Hindi ako sanay na tawagin siya ni Niel ng Daddy.

Hindi ko alam kung napansin ni Nathan ang panginginig ng kamay ko, pero nakita kong bahagya siyang napangiti.

“Sa favorite place ni Daddy noong bata pa ako,” sagot niya.

At doon ko lang napagtanto kung gaano kaunti ang alam ko sa kanya… at kung gaano karami ang hindi alam ng anak ko tungkol sa ama niya.

Makalipas ang ilang minuto, huminto ang sasakyan sa harap ng isang restaurant sa Pasay, malapit sa SM Mall of Asia. Maliwanag ang mga ilaw at rinig ang halakhakan ng mga tao sa loob.

“Dito?” tanong ko, bahagyang nakataas ang kilay.

“Yeah. Tahimik sa loob. At masarap ang pagkain,” sagot niya.

Pagpasok namin, agad kaming pinaupo sa may bintana. Excited si Niel habang tumitingin sa menu. Ako naman, tahimik lang. Ramdam ko ang tingin ni Nathan pero hindi ko siya tinitingnan.

“Papa, can I have spaghetti?” tanong ni Niel.

“Of course,” sagot ko agad.

“I’ll order for all of us,” singit ni Nathan.

Napatingin ako sa kanya. “Hindi na kailangan.”

“Alam ko ang gusto niyo,” mahinahon niyang sabi. At doon ako napatahimik. Dahil sa kabila ng galit ko, totoo iyon. Kilala niya ako. Alam niya ang ayaw at gusto ko. Alam niya kung paano ako mag-isip.

Ilang sandali kaming tahimik habang naghihintay ng pagkain. Si Niel lang ang nagsasalita, kwento nang kwento tungkol sa school niya sa Japan.

“Dad, are you really a hospital owner?” bigla niyang tanong. Napatingin ako kay Nathan.

“Yeah,” sagot niya. “But your papa is a better doctor than me.”

Hindi ko inaasahan iyon.

“Then why Papa doesn’t want to work with you?” inosenteng tanong ng anak ko.

Parang may sumakal sa lalamunan ko. Ngumiti si Nathan, pero may lungkot sa mata niya. “Because Daddy made mistakes.”

Tahimik akong napatingin sa mesa. Hindi ko alam kung bakit, pero parang mas mabigat marinig iyon sa harap ng anak namin.

Dumating ang pagkain at saglit na nawala ang tensyon. Tawa nang tawa si Niel habang sinusubuan siya ni Nathan. At sa bawat tawa ng anak ko, parang may bahagi ng puso kong gustong maniwala na baka… baka kaya pa.

Pero hindi ako ganoon kadaling bumigay. Habang abala si Niel sa pagkain, bigla akong kinausap ni Nathan nang mahina.

“Hindi ko hinihiling na patawarin mo ako agad. At hindi lang tungkol sa hospital ang offer ko. Gusto kong mabigyan ng pagkakataon na makasama kayo. Kahit hindi bilang asawa… kahit bilang ama lang.” Mahigpit kong hinawakan ang baso ko.

“Hindi trabaho ang problema, Nathan,” malamig kong sagot. “Trust.” Tahimik siyang tumango. Hindi siya sumagot.

At sa unang pagkakataon mula nang makarating kami sa Pilipinas, nakita ko sa mukha niya ang lalaking hindi ko kilala, hindi ang mayabang na hospital owner, hindi isang mapaglarong lalaki kundi isang ama… na handang maghintay.

Ngunit ang tanong. Handa ba akong bigyan siya ng pagkakataon?

Pagkatapos naming kumain, dumiretso kami sa mall. Ramdam ko na ang pagod pero wala akong choice kundi samahan silang dalawa.

Tuwang-tuwa si Niel habang hawak ang kung anu-anong laruan na halos si Nathan na ang pumipili para sa kanya.

Isang remote control car. Isang malaking dinosaur. Tapos may nakita pang branded na sapatos.

“Nathan,” mahina pero mariin kong tawag.

“Hmm?” Hindi siya agad tumingin sa akin. Abala siya sa pakikipag-usap sa saleslady.

“Huwag mo namang masyadong i-spoil ang anak ko.”

Ngumiti siya, parang walang problema. “Kye, masaya lang ako. Let me do this.”

“‘Yan na naman tayo sa let me do this.” Napabuntong-hininga ako. “Hindi lahat ng gusto niya, kailangan mong bilhin.” Doon na siya tumingin sa akin, medyo nagbago ang ekspresyon.

“Masama bang ibigay ko ang kaya kong ibigay?”

“Hindi masama,” sagot ko agad. “Pero hindi rin tama kung masasanay siya na bawat turo niya, may kapalit na shopping bag.” Tahimik siyang nakatingin sa akin habang sa likod namin, umiilaw ang robot na hawak ni Niel.

“He’s just a kid,” depensa ni Nathan.

“Exactly,” sagot ko. “Bata siya. Madaling masanay. Ayokong lumaki siyang iniisip na automatic ang lahat. Ayokong matuto siyang umasa sa pera para maging masaya.” Bahagyang tumigas ang panga ni Nathan. “Hindi pera ang tinuturo ko. Gusto ko lang maramdaman niya na nandito ako.”

“Hindi mo kailangang patunayan ‘yon sa pamamagitan ng presyo.” Saglit siyang natahimik. Kita ko sa mga mata niya ang tama ng sinabi ko.

Lumapit si Niel sa amin, hawak ang dalawang laruan. “Papa, Daddy, pwede ba pareho?” Parang sandaling huminto ang mundo ko sa narinig. Daddy.

Tumingin ako kay Nathan. Hindi niya agad maitago ang emosyon sa mukha niya, gulat, saya, at kung anong kirot na hindi ko maipaliwanag.

Lumuhod siya sa harap ni Niel. “Isa lang muna, champ. Pili ka ng pinaka-gusto mo.”

“Sure?” tanong ni Niel.

“Sure,” sagot niya, mas mahinahon na. Tumingin si Niel sa akin. “Okay lang, Papa?” Tumango ako. “Opo. Isa lang.”

Pagkatapos mag-isip, ibinalik ni Niel ang isa sa shelf. “Ito na lang. Next time na lang ‘yung isa.” Pinanood ko si Nathan habang kinukuha niya ang pinili ni Niel. May halo iyong lungkot at pagmamalaki.

Habang papunta kami sa counter, muli siyang nagsalita. “Kye, hindi ko siya gustong masanay sa luho. Hindi ko siya gustong lumaking spoiled brat.”

“Pero ganon ang kalalabasan kung hindi ka maghihigpit,” sagot ko.

“Gusto ko lang bumawi,” mahina niyang sabi. Napahinto ako. “Bumawi ka sa presensya, Nathan. Sa pag-attend ng school programs. Sa pag-gising nang maaga para ihatid siya. Sa pakikinig kapag may problema siya.” Hindi siya agad nakasagot.

“Hindi mo mabibili ang pagiging tatay,” dagdag ko. Tahimik kaming naglakad palabas ng mall. Si Niel nasa gitna namin, hawak ang maliit niyang laruan, masaya at kontento sa isa lang.

At doon ko mas lalong napatunayan na hindi kailangan ng anak ko ng sobra-sobra.

Ang kailangan niya ay isang ama na mananatili. At bilang bading na nagdala sa kanya ng siyam na buwan, sisiguraduhin kong hindi siya masasanay sa mga bagay na kayang mawala anumang oras.

“Are you both fighting?” Napatingin ako kay Niel na may hawak pa ring laruan, nangingilid ang luha sa mga mata habang palipat-lipat ang tingin sa amin ni Nathan.

“No bud, your Papa and I are just talking,” pagpapaliwanag ni Nathan, marahan pa niyang ginulo ang buhok ni Niel para pagaanin ang sitwasyon.

Pero hindi kumbinsido ang bata. Kumapit siya sa braso ko.

“Promise?” mahina niyang tanong. Napabuntong-hininga ako bago ako yumuko sa harap niya para magpantay kami ng tingin, kilala ko ang anak ko. He’s smart enough para lukuhin.

“Promise, baby,” sabi ko habang hinahaplos ang pisngi niya. “Hindi kami nag-aaway. Nag-uusap lang kami ng…” Tuminiin muna ako kay Nathan kung babanggitin ko ba ang salita o hindi. ”Daddy mo.” Nakita ko ang pagkangiti ni Nathan. Walang hiya talaga.

Suminghot siya bago tumango. Niyakap ko siya saglit at naramdaman kong lumuwag ang kapit niya sa akin.

Sa gilid ng mata ko, nakita kong nakatingin si Nathan sa amin. May kung anong emosyon sa mukha niya—parang lungkot, parang pagsisisi.

Tumayo ako at saka siya tinignan. “See?” sabi niya, mahina ang boses. “He just wants us okay.”

“Exactly,” sagot ko. “Kaya nga sinasabi ko sa’yo, Nathan. Hindi lahat ng bagay kailangang bilhin para mapasaya siya.”

“Hindi ko naman sinasabing iyon lang ang paraan,” depensa niya agad.

“Pero iyon ang ginagawa mo,” balik ko. “Every time you see him, may bagong laruan, bagong damit, bagong kung ano man.”

Napabuntong-hininga siya at napakamot sa batok. “I missed years of his life, Kye,” sabi niya, mabigat ang boses. “Hindi ko alam kung paano bumawi.” Saglit akong natahimik. Dahil kahit ayaw kong aminin, ramdam ko ang bigat ng sinabi niya.

Pero hindi ibig sabihin nun na hahayaan ko siyang sirain ang pagpapalaki ko sa anak ko. “Hindi mo kailangang bumawi sa pamamagitan ng pera,” sabi ko nang mas mahinahon. “Kailangan mo lang… maging nandiyan.”

Napatingin siya kay Niel na ngayon ay abala sa pagtakbo sa harap namin, hawak ang laruan na para bang iyon na ang pinakaimportanteng bagay sa mundo. “Ganun ba kasimple?” tanong niya.

“Hindi,” sagot ko. “Pero mas better than a material one.”

Saglit kaming natahimik habang naglalakad palabas ng mall. Biglang lumingon si Niel sa amin.

“Papa! Dad! Bilis!” Napatingin ako kay Nathan nang sabay kaming napangiti nang bahagya.

At sa unang pagkakataon sa araw na iyon, hindi kami nag-uusap bilang dalawang taong may hindi natapos na nakaraan.

Kundi bilang dalawang magulang na parehong natututo kung paano maging tama para sa isang batang walang ibang hinihiling kundi ang makasama kami pareho.

Pagkababa namin ng sasakyan ay agad kong naramdaman ang malamig na hangin ng gabi. Tahimik ang paligid, tanging mga ilaw lang sa labas ng malaking bahay ang nagbibigay liwanag sa madilim na bakuran.

Mahigpit kong yakap si Niel sa dibdib ko. Nakapulupot ang maliit niyang braso sa leeg ko habang mahimbing na natutulog. Mabigat na rin siya sa totoo lang, pero ayokong istorbohin ang tulog niya.

Ramdam ko pa ang init ng katawan niya at ang bahagyang amoy pawis galing sa maghapong paglalaro at pagtakbo kanina.

“Saan tayo?” mahina kong tanong habang sinusundan si Nathan na naglalakad papunta sa gate.

Huminto siya at lumingon sa akin. Bahagyang ngumiti.

“We’re here at my house.”

Napatingin ako sa bahay sa harap namin. Hindi ko agad napigilang mapahinto.

Malaki ang bahay, hindi lang basta malaki, kundi parang mansyon. Malawak ang bakuran, may mga ilaw sa gilid ng daan papasok, at ang mismong bahay ay dalawang palapag na may malalaking bintana at modernong disenyo.

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. Habang ako… sanay sa maliit na apartment na halos magkasya lang kaming dalawa ni Niel, kagit kilala akong doctor nagtitipid din ako no.

Binuksan ni Nathan ang gate at naunang pumasok. Sumunod naman ako habang maingat na buhat si Niel.

Pagdating namin sa harap ng pintuan, napansin niya siguro kung gaano na kabigat si Niel sa braso ko. Bigla siyang huminto at lumapit sa akin.

“Give him to me,” mahina niyang sabi. Napatingin ako sa kanya.

“Okay lang ako,” sagot ko agad, kahit ramdam ko nang nanginginig na ang braso ko sa pagod.

Bahagya siyang ngumiti yung tipong alam niyang nagsisinungaling ako.

“Jas…” mahina niyang tawag sa unang pangalan ko. Matagal ko nang hindi naririnig sa kanya ang tawag na iyon.

Biglang may kung anong kumurot sa dibdib ko. “Let me carry him,” dagdag niya, mas malumanay ang boses. Sandali akong nag-atubili.

Hindi dahil sa ayaw ko… kundi dahil sa pakiramdam na parang napaka-intimate ng eksenang iyon. Parang bumalik kami sa mga panahong dati kaming mag-jowa.

Dahan-dahan kong inilipat si Niel sa kanya. Maingat niyang sinalo ang katawan ng anak namin… ang weird, pero para naman masanay ako , isang kamay sa likod nito at isa sa ilalim ng mga tuhod niya. Para bang sanay na sanay siyang gawin iyon.

Napatingin ako sa kanila. Ang tangkad ni Nathan, at sa mga braso niya ay parang napakaliit ni Niel. Humigpit pa ang kapit ng anak namin sa shirt niya kahit tulog.

“Daddy…” mahina nitong bulong ng anak namin. Parang may tumigil na oras. Napatingin ako kay Nathan. At nakita ko kung paano siya bahagyang natigilan. Parang hindi niya inaasahang maririnig iyon sa pangatlong pagkakataon at natutulog pa si Niel ha.

Dahan-dahan niyang hinaplos ang likod ni Niel. “I’m here,” bulong niya.

Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kung anong gumalaw sa loob ng dibdib ko. Tahimik kaming nagkatitigan.

Sa ilalim ng ilaw sa may pintuan, malinaw kong nakita ang mga mata niya, parehong mata na minsang naging tahanan ko. At sa loob ng ilang segundo… parang bumalik ang lahat.

Yung mga alaala. Yung pagmamahal. Yung sakit ng paghihiwalay.

May kakaibang kuryente sa pagitan naming dalawa, isang parang spark na akala ko matagal nang namatay. Pero naroon pa rin pala. Bigla akong umiwas ng tingin.

“Buksan mo na yung pinto,” sabi niya, pilit na pinapakalma ang sarili ko. Hindi ako pwedeng magpatalo sa damdaming iyon. Hindi na.

Pero habang binubuksan ko ang pintuan at papasok kami sa loob ng bahay niya, hindi ko maiwasang mapansin…

Kung gaano kaingat niyang hawakan si Niel.

Kung gaano kalambot ang tingin niya sa anak namin.

At kung gaano kalapit ang pakiramdam niya sa akin… kahit matagal na kaming nagkahiwalay.

To be Continued…

Dear Readers,

Thank you so much for taking the time to read my story. Your support truly means a lot and inspires me to continue writing and sharing more chapters with you.

If you enjoyed the story, I would greatly appreciate it if you could leave a vote and follow my profile to stay updated on future updates and new works. Your engagement not only motivates me but also helps the story reach more readers who might enjoy it as well.

Once again, thank you for being part of this journey with me. Your support and encouragement make every chapter worth writing.

With gratitude,

A.M

17

Nathan Grayson

Napahawak ako sa gilid ng mesa habang nakatingin kay Kye. Tahimik ang buong sala ng mansyon. Tanging ang mahinang paghinga ni Niel mula sa kwarto sa itaas ang maririnig. Kanina ko lang siya inakyat at inihiga sa kama matapos siyang makatulog sa biyahe.

Pagkababa ko, naroon pa rin si Kye sa sala. Nakatayo malapit sa malaking bintana, parang hindi mapakali.

“I’ll call the HR for you,” sabi ko, sinisira ang katahimikan.

Gusto ko siyang makasama sa iisang lugar. Hindi lang dahil kailangan ng hospital ko ang isang mahusay na cardiologist, kundi dahil iyon ang pinakamalapit na paraan para unti-unti ko siyang mapalapit muli sa akin.

Alam kong may kasunduan kami. Alam kong may hangganan. Pero hindi ko hahayaang doon na lang matapos ang lahat sa amin. May anak kami. At hindi ko hahayaang lumaki si Niel na nakikita kaming parang estranghero sa isa’t isa.

“Itutuloy mo talaga na papasukin ako sa hospital mo?” tanong niya habang dahan-dahang humarap sa akin. “Paano kapag tumanggi ako?” Napabuntong-hininga ako.

“Karapatan mo naman tumanggi,” sagot ko. “Hindi kita pipilitin.”

Saglit akong tumingin sa hagdan patungo sa kwarto ni Niel bago muling bumalik ang tingin ko kay Kye.

“Pero magiging sayang,” dagdag ko. “Hindi araw-araw may pagkakataon ang isang hospital na magkaroon ng cardiologist na tulad mo.” Bahagya siyang napatawa yung tipong hindi sigurado kung matutuwa ba siya o maiinis.

“Nathan,” sabi niya, nakapamulsa ang dalawang kamay. “Alam nating dalawa na hindi lang iyon ang dahilan.” Tahimik akong tumingin sa kanya.

Tama siya.

Hindi lang iyon ang dahilan.

“Kung gusto mo ang totoo,” sabi ko habang dahan-dahang lumalapit sa kanya, “yes, may personal na dahilan.” Tumaas ang kilay niya. “Gusto kong nandito ka.” Huminto ako ilang hakbang ang layo sa kanya, at unti-unti akong lumapit sa kanya.

“Hindi lang para kay Niel,” dagdag ko. “Kundi para rin sa’ting dalawa.” Napatingin siya sa akin na parang sinusubukang basahin kung nagsasabi ba ako ng totoo habang makalapit ang katawan naming dalawa.

Bahagya akong ngumiti.

“Relax. Hindi ko nilalabag ang kasunduan natin.” Sumandal ako sa mesa sa likod ko. “Pero hindi ibig sabihin nun na titigil na ako.” Nanahimik si Kye.

At sa loob ng ilang segundo, parang bumalik ang pakiramdam na matagal ko nang hindi nararanasan yung katahimikan sa pagitan naming dalawa na punong-puno ng mga bagay na hindi pa namin kayang sabihin.

Tumingin ako sa kanya nang diretso.

“Ang tanong, Kye,” mahina kong sabi, “talaga bang ayaw mo… o natatakot ka lang na maging malapit ulit tayo?”

Nagising ako kinabukasan nang maaga. Hindi dahil sa alarm, kundi dahil sa mga tanong na kagabi pa umiikot sa isip ko. Mga tanong na hindi ko nakuha ang sagot.

Dahan-dahan akong bumangon mula sa kama at saglit na napatingin sa kisame ng kwarto. Tahimik ang buong mansyon, pero hindi tahimik ang utak ko. Paulit-ulit pa rin sa isip ko ang itsura ni Kye kagabi ang paraan ng pagtitig niya sa akin matapos kong itanong kung talagang ayaw niya… o natatakot lang siyang maging malapit ulit kami.

Pero wala siyang sinabi. Wala siyang kahit anong sagot. At bago pa man siya makapagsalita, siya na mismo ang umiwas. Napabuntong-hininga ako.

Hindi ko alam kung alin ang mas nakakainis, ang katahimikan niya o ang katotohanang alam kong may tinatago siyang sagot.

Makalipas ang ilang minuto, bumaba ako ng hagdan. Agad na sumalubong sa akin ang amoy ng kape mula sa kusina. Bahagya akong napangiti.

Siya lang ang may lakas ng loob na gumamit ng kusina ng bahay na ito na parang sariling bahay niya. Pagpasok ko sa kusina, naroon si Kye. Nakatalikod sa akin habang nagbubuhos ng kape sa mug.

Naka-simpleng t-shirt lang siya at sleeping pants, malayo sa palagi niyang pormal na itsura sa hospital. Bahagyang magulo pa ang buhok niya na parang kakagising lang din. Napatingin ako sa ibaba ko dahil ramdam ko ang pagtayo nito.

”Shit.” Daing ko na lang dahil umagang-umaga na akong tinitigasan.

Hindi niya ako napansin agad. Sandali akong huminto sa may pintuan. Hindi ko alam kung bakit, pero sa simpleng eksenang iyon.

Siya sa kusina ng bahay ko, naghahanda ng kape sa umaga na parang may kakaibang pakiramdam na dumaan sa dibdib ko. Parang… asawa ko.

“Kanina ka pa diyan?” tanong niya bigla nang hindi man lang lumilingon. Napangiti ako.

“Doctor ka nga talaga,” sagot ko habang lumalapit sa counter. “Nararamdaman mo agad kapag may nakatingin sa’yo.”

Ngayon siya humarap.

At sa unang pagkakataon mula kagabi, nagkatinginan ulit kami nang diretso. Walang nagsalita sa loob ng ilang segundo.

“Gising na si Niel?” tanong ko. Umiling siya. “Hindi pa. Mahimbing pa ang tulog.” Tumango ako at kumuha ng isa pang mug para sa sarili ko. Tahimik kaming nagkakape sa loob ng ilang sandali. Pero hindi ko talaga kayang magpanggap na normal lang ang lahat.

Kaya binalik ko ang tingin sa kanya. “Kye.” Napatingin siya sa akin. Hindi na ako nagpaligoy-ligoy. “Hindi mo sinagot ang tanong ko kagabi.” Sandali siyang natigilan.

Kitang-kita ko ang bahagyang pag-igting ng panga niya.

“At kailangan ko ba talagang sagutin iyon?” malamig niyang tanong. Hindi ako umatras. “Oo.”

Tumikhim siya at ibinaba ang mug sa mesa. “Nathan—”

“Takot ka ba?” putol ko. Bahagyang nagdilim ang ekspresyon niya.

“Hindi ako natatakot.”

“Then prove it,” sabi ko agad. Tumitig siya sa akin na parang gusto akong sakalin.

“Hindi ito laro.”

“Hindi ko rin ginagawa itong laro.” Lumapit ako ng kaunti. Hindi para takutin siya, kundi para maramdaman niyang seryoso ako.

“Kung wala kang nararamdaman,” dagdag ko, mahina pero diretso, “madali lang sagutin ang tanong ko.” Tumahimik siya. At doon ko nakita ang bagay na matagal ko nang kilala kay Kye.

Hindi galit. Hindi inis. Kundi pag-iwas.

Huminga siya nang malalim bago ako tiningnan ulit. “Hindi lahat ng tanong kailangang sagutin, Nathan.” Bahagya akong napangiti.

Hindi dahil natutuwa ako. Kundi dahil lalo ko lang nakumpirma ang hinala ko. Lumapit pa ako ng isang hakbang. “See?” mahina kong sabi. “Hindi mo pa rin kayang sagutin.”

“Because it doesn’t matter anymore.” Napailing ako. “It matters to me.” Sandali kaming nagtitigan. Pagkatapos ay napabuntong-hininga siya at kinuha ulit ang mug niya.

“Magising na si Niel mamaya,” sabi niya, halatang iniiba ang usapan. “Baka maghanap iyon ng almusal.” Napailing ako habang nakangiti nang bahagya. Tumatakbo siya palayo sa usapan.

Pero hindi siya makakatakbo habang buhay. At sa pagkakataong ito…

Hindi ko na siya hahayaang umiwas.

Tahimik akong uminom ng kape habang nakatingin sa kanya. At sa isip ko, isa lang ang sigurado. Hindi pa tapos ang laban na ito. At hindi ako titigil. Hindi para pilitin siya. Kundi para ipaalala sa kanya ang bagay na pareho naming pilit kinakalimutan.. na minsan, nagmahalan kami nang totoo.

Tahimik ang kusina habang naghahanda si Kye ng almusal. Naririnig ko ang mahinang tunog ng kawali at ang paghiwa niya ng tinapay sa counter. Hindi niya ako tinitingnan, pero alam kong alam niyang nandito lang ako sa may pintuan, nakasandal habang pinapanood siya.

Hindi ko alam kung sinasadya niya ba na umiwas ng tingin, o talagang abala lang siya sa pagluluto.

Bago pa ako makapagsalita, may narinig akong mahina at antok na boses mula sa hagdan.

“Papa…” Pareho kaming napatingin ni Kye. Nakatayo si Niel sa ikalawang baitang ng hagdan, magulo ang buhok at nakapikit pa ang isang mata habang yakap ang maliit niyang stuffed toy.

Napangiti si Kye agad.

“Niel, baby,” malambing niyang tawag. Paano kaya kung akp din tinawag niyang ganun?

“Kakagising mo lang?” Dahan-dahang bumaba ang bata, pero mukhang inaantok pa rin. Kaya lumapit ako at agad ko siyang binuhat bago pa siya tuluyang matisod sa huling baitang.

“Easy there, champ,” sabi ko habang kinukulong siya sa mga braso ko.bAgad siyang sumandal sa balikat ko, halatang gusto pang matulog.

“Good morning, Daddy…” mahina niyang sabi. Hindi ko mapigilang mapangiti.

“Good morning, buddy,” sagot ko habang hinahaplos ang likod niya. Mula sa kusina, nakatingin lang si Kye sa amin habang hawak ang sandok. May kung anong emosyon sa mukha niya na hindi ko agad mabasa.

“Gutom na ba ang anak ko?” tanong ni Kye habang pinapatay ang apoy ng stove. Umiling si Niel habang nakasubsob pa rin sa balikat ko.

“Antok pa…” Bahagya akong natawa. “Same,” bulong ko. Lumapit kami sa mesa habang patuloy pa rin siyang nakasandal sa akin. Pero ilang segundo lang ang lumipas, bahagya siyang umangat at tumingin sa akin nang diretso. Para bang may naalala.

“Daddy?” tawag niya.

“Yes?” Napakunot ang maliit niyang noo.

“Bakit wala ka sa kwarto namin ni Papa kagabi?” Natigilan ako. Mula sa gilid ng mata ko, nakita kong bahagyang huminto sa paggalaw si Kye sa kusina. Napatingin ako sa anak ko.

“At bakit sa ibang kwarto ka natulog?” dagdag pa ni Niel, inosenteng inosente ang boses. Napakamot ako sa batok. Kung ibang tao ang nagtanong, madali lang sagutin. Pero kapag bata ang nagtatanong lalo na ang sarili mong anak, iba ang bigat.

“Ah…” nagsimula ako, naghahanap ng tamang salita. Pero bago pa ako makapagsalita—

“Niel,” biglang singit ni Kye habang inilalapag ang plato ng itlog at tinapay sa mesa.

Lumapit siya sa amin at hinaplos ang buhok ng anak namin.

“Minsan kasi,” sabi niya nang kalmado, “may sarili ring kwarto si Daddy.” Napatingin si Niel sa kanya, halatang nag-iisip.

“But you said… he is my Dad then we’re family,” sagot ng bata. Parang may kumurot sa dibdib ko.

Napatingin ako kay Kye. Saglit lang kaming nagkatinginan, pero sapat iyon para maramdaman ko na pareho naming narinig ang bigat ng sinabi ng anak namin.

Huminga ako nang malalim bago ko hinalikan ang noo ni Niel.

“Family pa rin tayo,” sabi ko sa kanya. Tumingin siya sa akin.

“Talaga?”

“Of course,” sagot ko, sabay silip kay Kye. “Hindi naman nagbabago iyon.” Tahimik si Kye. Pero hindi niya rin itinanggi. At kahit papaano, sapat na iyon sa ngayon.

“Halika,” sabi ko habang ibinababa ko si Niel sa upuan. “Kain muna tayo bago ka ulit antukin.” Agad siyang napangiti nang makita ang pagkain.

“Wow! Egg! Papa can i put some

catsup?” Napatawa si Kye at tumango.

Habang pinapanood ko silang dalawa sa mesa, si Niel na masayang kumakain at si Kye na tahimik na naglalagay ng juice sa baso may kakaibang init na kumalat sa dibdib ko. Ito ang gusto kong mangyari.

Hindi lang para kay Niel. Kundi para sa aming tatlo. Isang simpleng umaga. Isang mesa. Isang pamilya. At sa pagkakataong ito, hindi ko hahayaang mawala ulit iyon.

“Sure na po kayo Dok?” Tanong ng HR manager. I am planning to take Kye as one of my Doctors in GS Hospital.

“Yes, he’s a well known doctor in the Philippines. Ako bahala sa mga bagay na kailangan niya. Go and make him employed in my Hospital.” Then everything is settled. Then i hang up the call.

Nasa labas lang ako ng bahay naghihintay sa dalawa kong Mag-ama. Ang weird isipin pero bigla akong ginanahan na umuwi sa bahay na ito kahit pinabayaan ko ng ilang taon. Malapit lang ang mga bahay ng mga kapatid ko dahil Village ito ng mga Grayson.

“Hindi ko maisip na babalik ako dito ng may anak at soon asawa.” Natatawa pa ako sa mga iniisip ko at parang gusto ko mangyari iyon.

Napailing ako sa sarili kong iniisip. Masyado yata akong nauuna sa mga pangyayari.

Biglang bumukas ang malaking pintuan ng bahay. Lumabas si Kye habang hawak ang kamay ni Niel. Malinis ang suot ng anak namin dahil na rin sa matangkad ito parang di mo maiiisip na Anim na taon palang ito saka  suot nito isang maliit na polo at khaki shorts. Mukhang handang-handa kung saan man namin siya dadalhin.

“Daddy!” masiglang sigaw ni Niel nang makita ako. Automatic na napangiti ako. Lumapit siya agad at niyakap ang binti ko.

“Good morning, champ.” Yumuko ako at ginulo ang buhok niya. Napansin kong nakatingin lang si Kye sa amin, parang sinusuri ang bawat kilos ko.

“Saan tayo pupunta?” tanong niya.

“Titingin tayo ng school para kay Niel,” sagot ko. Bahagyang nagulat ang mukha niya. “School?” Tumango ako. “He’s already five. Hindi pwedeng sa bahay lang siya lagi.” Napabuntong-hininga siya pero hindi na tumutol.

“Fine.”

Halos trenta minutos ang biyahe bago kami nakarating sa isang paaralan na kilala sa buong lungsod ang St. Celestine Academy.

Malayo pa lang, kita na agad ang napakalaking arko sa harap na may nakasulat na:

ST. CELESTINE ACADEMY

Isa ito sa pinakasikat na paaralan para sa mga batang may advanced learning abilities. Maraming anak ng mga kilalang pamilya, scientists, at professionals ang nag-aaral dito, pinili ko rin ito para naman maturuan ng maayos ang anak ko.

“Wow…” bulong ni Niel habang nakatingin sa malawak na campus.

May malaking fountain sa gitna ng entrance at napapalibutan ng mga matataas na puno. Para itong isang maliit na university kaysa isang simpleng kindergarten school.

“Daddy ang laki!” tuwang-tuwa niyang sabi.

“Of course,” sagot ko habang hawak ang balikat niya. Lumapit kami sa reception building kung saan ginagawa ang admissions.

“Good morning,” bati ng receptionist.

“Good morning,” sagot ko. “We want to enroll our son for

Kindergarten.”

Ngumiti ang babae at binigyan kami ng Application Form bahagya namang hinawakan niya ang kamay ko at nginitian lang siya.

“Please fill this out first. Then we will proceed with the qualification process.”

Umupo kami sa waiting area at nakita ko ang mata ni Kye sa akin na parang papatayin ako, bigla naman akong napaayos ng damit habang sinusulatan ni Kye ang form.

Birth Certificate

Medical Records

Previous Learning Assessment (if any)

Basic Cognitive Evaluation for incoming students

Ito naman ang mga kailangan para sa pag-papa enroll kaya nga pang hindi namin na paghamdaan at pwede naman na ibigay kapag okay na.

Natawa ako nang makita ko si Niel na nakatingin sa mga libro sa table.

“Mahilig ka talaga sa books noh?” tanong ko.

Tumango siya. “Daddy tinuruan ako ni Papa magbasa.”

Napatingin ako kay Kye.

Hindi niya ako tiningnan pero alam kong narinig niya iyon.

Matapos naming isumite ang form, dinala si Niel sa isang maliit na classroom kung saan may teacher na magbibigay ng basic evaluation test.

“Sir, standard procedure lang po ito for Kindergarten applicants,” paliwanag ng staff. Tumango kami.

Mga 20 minutes lang ang lumipas nang bumalik ang teacher. Pero kakaiba ang ekspresyon niya.

“Excuse me… are you the parents of Nathaniel Kye Grayson?”

“Yes,” sabay naming sagot ni Kye. Umupo siya sa harap namin.

“May sasabihin sana ako regarding his assessment.” Napakunot ang noo ni Kye. “Is there a problem?” Umiling ang teacher.

“Actually… kabaligtaran.” Inilabas niya ang test papers. “Nathaniel answered all the questions correctly.” Nagkatinginan kami ni Kye.

“Pero hindi lang iyon,” dagdag niya.

“These are not kindergarten-level questions.” Napataas ang kilay ko.

“What do you mean?” Huminga siya nang malalim bago nagsalita.

“Sir… based on his comprehension, reading ability, and mathematical reasoning…” Bahagya siyang ngumiti.

“Your son is performing at a Grade 2 level.” Napatayo si Kye sa gulat.

“Grade… 2?” Tumango ang teacher.

“Yes, po. In fact, some of his answers are even comparable to students in Grade 3 enrichment programs. Nang mapansin namin na kaya niya sagutin ang lahat nag decide kami bigyan siya ng assessment at each level.” Napatingin ako kay Niel na masayang naglalaro sa puzzle sa gilid ng room. Parang normal na bata lang. Pero sa loob ng classroom na iyon… Napatunayan naming hindi siya ordinaryong bata.

“At this point,” dagdag ng teacher,

“We would like to recommend him for the Accelerated Learners Program of St. Celestine Academy.” Napakunot ang noo ko.

“Accelerated program?” Ngumiti siya.

“It’s a special curriculum for gifted students.” Sandaling tumahimik ang buong silid. At doon ko napagtanto, Mukhang hindi lang pala Doctor ang meron sa pamilya namin. May henyo pa.

Pagpasok namin ay agad kong napansin ang elegante ngunit akademikong aura ng opisina. May malalaking bookshelf na puno ng academic journals, trophies, at certificates mula sa iba’t ibang international institutions.

Nakaupo sa likod ng mesa ang isang babaeng nasa late fifties. Matikas ang postura at matalim ang mga mata na parang isang taong sanay makakita ng mga batang henyo.

“So you must be Mr. Nathan Grayson, the 4th son of Mr. and Mrs. Grayson, isang karangalan na makaharap ang isa sa mga anak ng mataas na personalidad dito sa Pilipinas” sabi niya habang tumatayo at inaabot ang kamay. Kilala ang pamilya namin kaya di na ako nagtataka pa.

Nakipagkamay ako.

“And you must be Dr. Jaspher Kye Aceves. I’ve heard about you.” Bahagyang nagulat si Kye.

“You know me?” Ngumiti siya.

“You’re one of the youngest cardiologists recognized by the Philippine Medical Association two years ago, and a researcher in the Medical Field. Isa din itong malaking opportunity na makita at makilala ka ng harapan. Malaking tulong ang mga nagagawa mo sa bayan natin.” Napatingin ako kay Kye. Hindi ko alam iyon. Kaya ba siya pinadala sa hospital ko dahil gumagawa siya ng medical research that time. What a stupid man I am.

Mukhang mas marami pa akong hindi alam tungkol sa kanya.

And she even confirmed kung anak namin talaga si Niel na agad namang ipinaliwanag ni Kye sa Director na hindi siya ampon kundi biological son namin siya.

Pagkatapos ay yumuko ang Director kay Niel.

“And you must be a young genius.” Ngumiti si Niel. “Hello po.”

Halos matawa ang Director sa sobrang polite ng anak namin.

“No wonder kung bakit matalino ang batang ito.” Sabay napatingin sa aming dalawa ni Kye.

“Oh, I’m sorry. You may have sit gentlemen.” Umupo kami sa harap ng mesa niya habang inilalabas niya ang assessment results.

“I personally reviewed Nathaniel’s evaluation,” sabi niya. Tinuro niya ang papel.

“His reading comprehension is far beyond Kindergarten level.”

“His mathematical reasoning is also advanced for his age.”

Napatingin siya sa amin.

“To be honest… bihira kaming makakita ng ganitong result.”

Napahawak si Kye sa tuhod niya.

“Does that mean he shouldn’t enter Kindergarten?”

Tumango ang Director. “Yes.” Saglit kaming natahimik.

“Based on our standards, Nathaniel qualifies for direct placement in Grade 2 under our Accelerated Learners Program.” Napataas ang kilay ko.

“Grade 2 agad?”

“Yes, Mr. Grayson. Kung sususkatin lang talaga natin, hindi lang dapat grade 2 ang dapat kay Niel. He has a mind that is unique and far from being human.” Nagpatuloy siya.

“Our Accelerated Program is designed for children with exceptional cognitive abilities.”

Ipinakita niya ang brochure.

Features of the Program:

•

Advanced academic curriculum

• Research-based learning

•

Small elite classes (maximum of 12 students)

•

Mentorship by international educators

•

STEM and Medical Foundations Program for gifted students

Napatingin ako kay Kye. Mukhang napapaisip na rin siya.

Huminga nang malalim ang Director bago nagsalita.

“However… I must inform you about the tuition.” Binuksan niya ang folder.

“Annual tuition for the Accelerated Learners Program is ₱680,000 per year.” Napakunot ang noo ni Kye.

Hindi iyon maliit na halaga. Pero para sa akin. Wala lang iyon.

“That’s fine,” sagot ko agad. Napatingin sa akin si Kye.

“Wait—” Pero tinaas ko ang kamay ko.

“If this school can nurture his abilities, then it’s worth it.” Tahimik ang Director sandali bago ngumiti.

“Actually…” Nagulat kami sa sumunod niyang sinabi. “We are willing to offer Nathaniel a partial scholarship.”

“Scholarship?” sabay naming tanong ni Kye . “Yes.” Tumingin siya kay Niel na abala pa rin sa puzzle sa maliit na table.

“In my thirty years of running this academy…” bahagya siyang ngumiti. “Children like him appear once every few years.” Inilabas niya ang scholarship document. “This will cover 60% of his tuition.” Nanlaki ang mata ni Kye.

“That’s huge.” Tumango ang Director. “We invest in exceptional minds.” Tumingin siya sa amin.

“But the final decision still belongs to you as his parents.”

Tahimik kaming dalawa ni Kye. Pagkatapos ay nagsalita si Niel habang hawak ang puzzle piece.

“Papa…” Napalingon si Kye. “May friends ba ako dito?” Napalambot ang mukha ni Kye. Lumuhod siya sa harap ng anak namin.

“Oo anak… marami.” Pagkatapos ay tumingin siya sa Director.

“…We’ll accept.” Ngumiti ang Director.

“Welcome to St. Celestine Academy, Nathaniel Grayson.”

Hindi ko mapigilang ngumiti habang pinagmamasdan silang dalawa.

Sa sandaling iyon…

Parang nagsisimula ang isang bagong buhay para sa aming tatlo.

To be Continued…

Pila na po sa gustong magpalahi kay Nathan. Baka ma-swetehan kayo na maging over sa talino maging anak niyo. Ibang klasing titi naman kasing meron si Nathan.

Naka Premium at Pro max.

18

Jaspher Kye Aceves

Hindi ko maitatanggi na ganun na lang ang talino ni Niel. How I wouldn’t know? I am the mother slash the carrier while he’s in my miracle womb.

“I have a genius son.” Saad ko sa sarili ko. Habang ngayon ay papunta kami sa hospital ni Nathan. Wala akong alam kung ano ang gagawin doon.

“We. We have a genius son.” Kailangan talaga e- emphasize ang We? “Ako ang nag dala ng siyam na buwan.” Saad ko. Pero tama naman ako.

“May parte din ako sa paggawa. bukod sa pagpasok ko ng ano ko sa sayo, di mabubuo yan ng walang maiinit na alam mo yun… yung ano ko… my hot creamy milk.” Namula ako bigala doon sa mga sinabi niya na kinainisan ko dahil d’yan ang bata at yan ang sinabi niya.

“Nandito ang bata sa loob ng kotse at yan ang sinasabi mo?” saad ko na namumula. Mabilis akong napalingon kay Niel na nasa likod, naka-seatbelt habang tahimik na nakatingin sa tablet niya. Mukhang abala sa kung anong binabasa o pinag-aaralan. Ibinalik ko ang tingin kay Nathan na kasalukuyang nagmamaneho. Nakangiti pa ang loko, halatang tuwang-tuwa sa reaksyon ko.

“Anong mali doon?” inosente niyang tanong, pero kita ko sa gilid ng labi niya ang pilyong ngiti.

“Everything!” mahina ngunit gigil kong sagot. “Doctor ka pa man din. Ganito ka ba makipag-usap?”

“Doctor nga ako,” sagot niya habang bahagyang tumingin sa akin. “Kaya alam ko ang biology.”

“Hindi yan biology. Bastos yan.” Bahagya siyang natawa. Yung mababang tawa na parang sinasadya niyang mas inisin ako.

“Bastos agad?” sabi niya. “I’m just stating a scientific fact.”

Napailing ako at tumingin sa bintana para itago ang pamumula ng mukha ko.

“Scientific fact mo mukha mo.”

“Uy,” natatawa niyang sagot. “Ikaw nga kanina nagsabi na ikaw ang nagdala ng siyam na buwan. Correct ka naman. Pero hindi mo pwedeng i-delete ang contribution ko.”

“Contribution?” ulit ko na may halong pang-aasar. “Isang gabi lang yun.”

“Excuse me,” mabilis niyang sagot. “Hindi lang isang gabi yun.” Napalingon ulit ako sa kanya. “Wow. Ang confident.”

“Because I remember it very clearly.”

“Tumahimik ka nga.” Lalong lumawak ang ngiti niya. “Bakit? Nahihiya ka?”

“Hindi ako nahihiya.”

“Namumula ka.”

“Ako?” taas ng kilay ko. “Ikaw kaya tingnan mo sa salamin.”

“Driver ako. Hindi ko pwedeng titigan sarili ko.” Napabuntong hininga ako sa sobrang inis. Pero sa totoo lang, may kung anong kakaibang gaan sa dibdib ko habang nag-aasaran kami. Parang… matagal ko nang hindi nararanasan yung ganitong klaseng usapan. Maya-maya, nagsalita si Niel mula sa likod.

“Pa.” Pareho kaming napalingon ni Nathan sa rearview mirror.

“Yes, baby?” sagot ko. “Why are you two arguing about biology?” Nanlaki ang mata ko.

Si Nathan naman ay napahigpit ang kapit sa manibela bago pigilan ang tawa.

“See?” bulong niya sa akin. “Genius nga.” Siniko ko siya sa braso. “Kasalanan mo yan!” Natawa na talaga siya ngayon. “Relax, Doc Aceves.”

Napakunot noo ako. “Huwag mo akong tawaging ganyan.”

“Bakit? Gusto mo ba tawagin kitang Mahal?” tanong niya, bahagyang seryoso na ngayon pero may pilyo pa ring tono. Ako naman hindi na sumagot “Hindi ba totoo?” Sandaling natahimik ang loob ng kotse. Hindi ko alam kung bakit biglang bumigat ang pakiramdam ko sa sinabi niya.

Mahal.

Matagal ko nang hindi naririnig iyon. Pagkatapos ng ilang segundo, bahagyang nagsalita ulit si Nathan habang papalapit na kami sa malaking gusali ng ospital.

“Kinakabahan ka ba?” tanong niya. Tumingin ako sa bintana kung saan unti-unting lumalapit ang GS Hospital. Huminga ako nang malalim.

“Hindi ko pa alam kung bakit mo kami dinala dito.” Saglit siyang tumingin sa akin. Yung titig na parang may alam na hindi ko pa alam.

“Malalaman mo din,” sabi niya. Tapos ngumiti ulit ang loko.

“Pero promise, hindi tungkol sa biology.” Napairap ako.

“Kung tungkol na naman sa contribution mo, bababa na lang ako dito.” Natawa siya habang pumapasok ang kotse sa parking ng ospital.

“Too late, Kye.” Bahagya siyang yumuko para tingnan ako.

“Welcome to my hospital. Again.” Sa sandaling iyon, hindi ko alam kung bakit biglang kumabog nang malakas ang puso ko. Hindi dahil sa hospital. Kundi dahil sa pakiramdam na parang may malaking mangyayari sa araw na ito.

“Wala tayong pinaguusapan na makikialam ka sa buhay ko, Nathan.” Saad ko bago ako lumakad na ngayon ay buhat niya si Niel.

“Wala nga, pero paano ang anak natin? you want his future to be good but look at you, you resigned as doctor and i want you to my hospital. Isa kang kilalang cardiologist Kye and I don’t want your talent to be trash, that’s why I hired you to my hospital, not for me but for our son.” Parang nag echo naman ang salitang ‘Our Son’ sa tenga ko.

Napahinto ako sa paglalakad. Parang biglang bumagal ang paligid, yung ingay ng sasakyan, yabag ng mga tao, kahit ang paghinga ko. Lahat, parang nakatutok lang sa dalawang salitang paulit-ulit na umuukit sa isip ko.

Our son.

Dahan-dahan akong lumingon sa kanya. Nasa mga braso niya si Niel, tahimik, inosenteng nakatingin sa akin na para bang alam niya ang nangyayari… walang kamalay-malay sa bigat ng mga salitang binibitawan ng ama niya.

“Hindi mo pwedeng gamitin si Niel para pilitin ako,” mariin kong sabi, pero kahit ako narinig ko na may konting pag-alog sa boses ko. Hindi siya umatras.

“Hindi ko siya ginagamit,” kalmado niyang sagot. “Pinapaalala ko lang sa’yo kung anong kaya mong ibigay sa kanya.” Napakagat ako sa labi. Gusto kong sumagot agad, kontrahin siya, ilaban yung desisyon ko… pero bago pa ako makapagsalita—

“Dr. Aceves?” Pareho kaming napalingon. Isang grupo ng doctors ang papalapit. Naka-puting coat, may dalang folders, at halatang nagmamadali pero nung makita nila ako, parang sabay-sabay silang napatigil.

Bakit naman napababa ang mga veterans Doctors dito?

“Siya ‘yun… si Dr. Kye Aceves, ‘di ba?” bulong ng isa, pero rinig ko pa rin.

“From Shin Hospital… yung youngest cardiologist na nag-lead ng triple bypass case…”

“Yung nasa medical journal last year—”

“At the cover photo of Shin—” Napapikit ako sandali. Hindi ko akalaing ganito pa rin. Kahit iniwan ko na lahat… kilala pa rin nila ako. Hindi umugong ang balita na nag resign akp sa Shin dahil ayaw din naman ng management ng Shin Hospital na magkaroon ng mga issues.

“Good morning, Doctors,” si Nathan ang sumalo ng eksena, parang wala lang. “Let me formally introduce—” Humakbang siya palapit sa akin, halos magkatabi na kami ngayon habang karga niya si Niel na wala lang makasimangot na nakatingin sa mga doctors sa harap namin.

“—our new Head Cardiologist.” Napalingon ako sa kanya, mabilis. “What? Anong Head?” Pero hindi niya ako pinansin.

“…Dr. Jaspher Kye Aceves,” tuloy niya, diretso sa mga doctors na ngayon ay halatang gulat at impressed. “Effective immediately.”

Parang may sumabog sa utak ko. “Nathan. Hindi ako pumapayag—”

“Your contract has been prepared,” putol niya, pero mababa lang ang boses na para sa akin lang. “All terms aligned with your previous position. Higher compensation. Flexible schedule.” Tumingin siya sa akin. Diretso. Walang biro.

“And full authority over the cardiology department.” Napatigil ako. Hindi dahil sa offer. Kundi dahil… kilala niya talaga ako. Alam niya kung anong klaseng trabaho ang iiwanan ko. Alam niya kung anong klaseng posisyon lang ang kaya kong tanggapin.

“Sir, the board is waiting,” singit ng isang doctor, medyo kinakabahan. Ngumiti si Nathan, parang matagal na niya itong plano.

“Perfect timing.” Muli niya akong tiningnan . “Come on, Doc. Let’s make it official.” Sabay hawak sa kamay ko habang karga si Niel. Parang may double meaning sa sinabi niya na yun ah.

Papalapit na ang location nang napahinto ako sa may pintuan ng boardroom. Isang hakbang na lang… at alam kong wala nang atrasan.

Sa loob ng kwartong ‘yon, nandun yung lahat ng iniwan ko, pangalan, posisyon, respeto. Yung mundong kaya kong balikan kahit kailan… kung pipiliin ko.

Pero sa likod ko—

nandun si Nathan. At yung dahilan kung bakit gusto kong lumayo. Napahigpit ang hawak ko kay Niel. Tahimik lang siya, nakasandal sa balikat ko. Walang ideya sa kung anong klaseng desisyon ang kailangan kong gawin para sa kanya. Para sa amin.

“Doc?” mahinang tawag ng isang doctor, bahagyang binuksan ang pinto. “The board is ready.” Lumapit si Nathan at kinuha si Niel sa akin na alam kong nag-aalala na ang bata kasabay ng pagpasok ni Nathan sa loob, syepre di mawawala ang CEO doon.

Handa na sila. Pero ako? Hindi pa.

Napapikit ako sandali. Kung papasok ako dito… hindi lang trabaho ang tinatanggap ko.

It means staying. It means seeing Nathan everyday na plano ko namang hindi dapat. It means facing everything I tried to leave behind.

Pero kung aalis ako, ano ang maibibigay ko kay Niel? Tahimik na buhay… pero sapat ba?

Napapikit na lang ako at huminga ng malalim.

Hindi ko pwedeng gawing excuse ang pride ko para tumakbo. At lalong hindi ko pwedeng gawing dahilan si Nathan para talikuran ang oportunidad na kaya kong ibigay sa anak ko.

Dahan-dahan akong humarap.

Nandoon siya na nakatingin lang, walang pagpipilit, walang salita. Parang hinihintay lang kung ano ang pipiliin ko.

At this time— hindi siya ang pipiliin ko. Hindi rin ang sarili ko. Kundi si Niel.

“I’ll take the position.” Tahimik akong luminhon sa lalaking nagbukas ng pinto and then I walk towards the board and speak up.  Pero ramdam ko kung paano nagbago ang hangin sa paligid.

“But,” dagdag ko, diretso ang tingin kay Nathan na pwesto which is nakaupo na sa gitna ng lamesa, “this is strictly professional.”

Bahagya siyang ngumiti. Hindi panalo. Hindi rin talo.

“Of course, Doc.”

Hindi ako ngumiti pabalik. Kasi alam ko, ito pa lang ang simula ng kahit anong plano niya. Alam niyang kajinaan ko ang anak ko.

Kinabukasan…

Alam kong nauna na si Nathan pumasok sa hospital. May meeting na naman. Of course. Sa dami ng meeting nila, parang doon na lang umiikot ang mundo—usap, plano, pero bihira ang galaw.

“Dok Kye, ako na bahala sa bata. Nagbilin din naman si Sir Nathan sa amin na alagaan namin si Niel. Bumili din naman si Sir ng mga bagong laruan ng bata kaya kami na po ang bahala.”

Napalingon ako sa nagsalita—isang middle-aged na babae, maamo ang mukha pero may natural na awtoridad sa kilos. Para bang sanay na sanay sa ganitong setup.

Sandali.

“Sa amin?” Doon ko lang napansin.

May isa pang babae sa kusina, tahimik na naghahain ng almusal. Sa labas naman, sa malawak na bakuran na matagal ko nang nakitang pinabayaan, may lalaking naka-uniform na abala sa pagpuputol ng mga tuyong sanga.

Unti-unting bumalik ang tanong sa isip ko…

Paano nga ba nagkaroon ng mga tao sa bahay ni Nathan?

• • •[{

Flashback }]• • •

Gabi bago iyon nang dalhin niya kami sa bahay niyang parang horror house.

Tahimik ang buong bahay. Tanging ilaw mula sa study room ang bukas.

Nakatayo si Nathan sa may bintana, hawak ang phone, seryoso ang mukha yung tipo ng seryosong hindi para sa negosyo… kundi para sa isang bagay na matagal na niyang iniiwasan talagang gawin.

Pagkatapos ng ilang segundo, pinindot niya ang contact saka tumingin sa akin at pinindot ang loudspeaker ng phone niya.

Ambisyoso, akala mo naman magseselos ako.

Ring… ring…

“Hello?”

Isang matandang boses ang sumagot. Malalim. May bigat.

“Dad.”

Tahimik sa kabilang linya. Halatang nagulat.

“…Nathan.”

Ilang taon din silang hindi nag-usap ng ganito. Walang sigawan. Walang galit. Pero ramdam ang distansya.

“I need people,” diretso niyang sabi. Walang paligoy-ligoy. “Helpers. Gardener. Full staff.”

“Para saan?” malamig na tanong ng ama niya.

Saglit siyang tumingin sa paligid ng bahay na madilim, malamlam, walang buhay. “…Uuwi na ako.”

Isang mahabang katahimikan ang sumunod. Parang may kung anong bumigat sa hangin. “After all these years?”

“Yeah.” Mahina pero buo ang sagot niya. “This time… for good.” Hindi na nagtanong ang ama niya. Hindi na rin nagkomento. Sa halip—

“I’ll send them tomorrow.” At pinutol ang tawag. Pero bago niya ibaba ang phone, napapikit siya saglit. Parang may parte sa kanya na hindi pa rin handa.

Back to Present

Napakurap ako. Kaya pala. Hindi ito basta-basta. Pinili ni Nathan na bumalik… at mukhang pinaghandaan niya talaga.

“Dok, ako po si

Teresa ,” pakilala ng babae sa harap ko, bahagyang yumuko. “Ako po ang magiging head ng household staff.”

Ngumiti siya kay Niel, yung ngiting parang matagal nang gustong mag-alaga ng bata. “Siya naman po si Lorna,” turo niya sa babaeng nasa kusina. “Siya po ang in-charge sa pagkain.” Kumaway si Lorna, medyo mahiyain pero mukhang maaasahan.

“At sa labas naman po, si Mang Roberto, ‘Berto’ na lang po, siya po ang gardener. May kasama rin po siyang assistant na paparating pa lang—si Juniel.” Napatingin ulit ako sa labas. Ibang-iba na agad ang aura ng bahay.

Hindi na siya yung tahimik na bahay na puno ng alaala… Unti-unti na siyang nagiging tahanan. Pero higit sa lahat— Mas lalo kong hindi maintindihan si Nathan. Dahil ang tanong na hindi niya sinasagot… Para kanino siya talaga bumalik?

Alas nwebe pa naman ang pasok ko kaya habang nagemeryenda ay nakipag usap muna ako kina Aling Teresa, Manang Lorna, Mang Bertonat at kay Juniel na nagulat pa ako na ang bata pa pala niya saka bunsong anak pala siya nila Aling Teresa at Mang Berto.

Pagpatak ng 8:30 ay agad na akong nag ayos, lalo na at naka ready naman akong umalis, saka ko kinausap muna si Niel at alam kong malapitin ito sa mga katulad nila Aling Teresa.

“Be kind and thoughtful, okay?” Bilin ko sa anak ko na nagtango lang. I know i can trusted these people.

Saka ko kinuha ang susi ng sasakyan ni Nathan. Meron naman siyang ibang sasakyan, kaya ko naman mag commute pero alam ko namang hindi niya ako hahayaan na mag commute. Then he gave me one of his car.

Maaga akong dumating sa hospital, malapit lang naman at saka, wala pa masyadong ganap sa unang pasak sa pagiging head ng department.

Alam ko ang pasikot sikot sa hospital nato, especially I’ve been here for several months. Umakyat na rin ako sa pangalawang palapag dahil alam kong dito ang Office ng Cardiologist and the team. Kailangan ko pa ba e-explain bakit kailan nasa 2nd floor at hindi sa 1st floor?

Madalinlang naman kung bakit, mas strategic dahil para ma-balance ang accessibility, efficiency, at patient care quality.

Una. Accessibility pa rin pero less congestion. Madali pa ring ma-access via elevator, pero hindi kasing siksikan ng ground floor kung saan kadalasan ang ER at main lobby. Nakakatulong ito para sa mas maayos na patient flow.

Pangalawa. Mas controlled

at tahimik

na environment. Ang cardiac patients ay nangangailangan ng low-stress environment. Ang 2nd floor ay mas tahimik kumpara sa ground floor na kadalasang puno ng emergency cases at foot traffic.

Pangatlo. Proximity

sa critical

units

. Karaniwang malapit ang 2nd floor sa mga units tulad ng: ICU / CCU (Coronary Care Unit), Cath Lab, Diagnostic areas (ECG, Echo). Ito ay mahalaga para sa mabilis na coordination at transfer ng pasyente kung kinakailangan.

Pang-apat. Efficient workflow for specialists. Mas nagiging organized ang galaw ng cardiologists at staff dahil hiwalay sila sa ER congestion pero hindi isolated sa critical care services.

Panghuli. Safety and infection control. Mas madaling i-manage ang infection control at patient privacy kumpara sa ground floor na mas exposed sa general public.

That’s why, 2nd floor placement provides a balance of being accessible, less chaotic, and closely connected to critical care areas, which is ideal for cardiology services.

Naintindihan ba? Di lang ako doctor isa din pala akong Architect.

Balik tayo. Pagkapaapak ko sa 2nd floor, Andoon naman ang nurse station for information maraming naghihintay na mga tao doon at may mga matatanda. Alam ko naman na for check up sila pero hindi sa akin ha. Nililinaw ko lang baka may mang bash jan na pabaya kami.

Tahimik ang buong cardiology floor at halos wala pang tao sa waiting station namin, mas nakakatuwa at okay na yun, isa lang naman ibig sabihin nito. Walang inatake sa puso as of today’s video. Pero gusto ko ‘yon. Kailangan ko ng ilang minuto para i-settle ang sarili ko bago magsimula ang unang araw ko bilang Head. Nakakadiri naman isipin.

Pagbulas ko ng pinto malaki din naman pala ang office daka department nito. Pwede tumambay ang mga nurses dito na walang gagawin sa labas, may ibang doctor din dito na nag papahinga dahil alam kong nakakapagod talaga maging doctor at saka parang pinag-isipan ang structure nito ha. Maayos at organized.

“Doc Aceves? Ikaw nga!” Sigaw ng isang nurse nang makapasok ako at ayan na nga, parang automatic na nag on ang pagka Introvert ko.

To be Continued…

•

•

•

Author’s Note:

Hi! Milan here. May i have your support by voting my stories? Just simple rewards for us writers. Thank you!

19

Jaspher Kye Aceves

Bahagya akong napahinto sa pintuan, hawak pa ang doorknob habang napatingin sa nurse na sumigaw.

“Doc Aceves? Ikaw nga!”

Unti-unti akong lumingon sa kanya, pilit inaabot ang social energy na alam kong kakailanganin ko ngayon. First day. Head pa. Wala akong choice kundi harapin sila.

“Good morning,” maikli kong bati, sapat lang para hindi magmukhang suplado pero hindi rin inviting para sa mahabang usapan.

Parang may nag-switch sa buong kwarto. Biglang nag-angat ng tingin ang ibang nurses, may mga nagbubulungan, may napangiti, at yung iba… halatang nag-oobserve lang. Alam ko yung tingin na ’yon. Hindi na bago.

“Siya ’yon, diba? Yung galing Shin Hospital-”

“Ang bata…”

“Grabe, siya na Head?”

“He’s been here before… and he’s a good one.”

Pinili kong hindi pansinin. Nagsitayuan naman sila.

Sanay na ako sa ganitong bagay.

Pero kahit sanay, hindi ibig sabihin komportable na ako. Dahan-dahan akong naglakad papasok, dinadaanan ang mahabang mesa kung saan naka-set up ang mga charts, schedules, at patient files. Isang tingin pa lang, alam ko na kung gaano ka-organized or kung gaano kaulo ang sistema. Sa mahabang lamesa din na ito nag papahinga at nag tatrabaho ang mga nurses at doctors, dito rin ang meeting area.

May mga couch din and sleeping beds sa loob nito para sa pauingahan. We’re humans at kailangan namin ng pahinga. Nakikita ko naman sila na mga maagap at mapapagkatiwalaan sa kanilang trabaho. Tignan na lang sa ibaba ang desenyo.

Pumasok na rin ako sa loob ng office. There was the table for me, ang ganda ng pagkakadesign. hindi ko alal. na mag planadonpala ang GS Hospital.

Hindi ako umupo agad.

Inikot ko muna ang buong office. Tahimik. Calculated. Pinapakiramdaman ko ang lugar-parang chessboard na kailangan kong aralin bago ako gumalaw.

“Doc…” mahina na ulit na tawag nung nurse kanina, ngayon mas maingat na ang tono. “Ako po si Nurse Aira. Ako po muna ang naka-assign na mag-assist sa inyo today.”

Tumango lang ako. “Schedules.”

Agad siyang kumilos, inabot ang isang tablet at ilang printed files. “Ito po, Doc. May ilang follow-up patients, then may

isa

pong referral case from ER kagabi. Cardiac-related daw po.“

“Vitals?”

“Stable naman daw po as of last monitoring, pero nirecommend ng ER for further evaluation.”

Kinuha ko ang file, mabilis na binasa. Routine. Manageable.

Good.

At least, walang sabog agad sa first day.

“Okay,” maikli kong sagot. “I’ll review this. Inform the team-meeting in 15 minutes after the day of work.”

“Po? Lahat po, Doc?”

Tumingin ako sa kanya. Diretso. Walang paligoy.

“Lahat.”

Sandaling natahimik ang paligid, parang may biglang pressure na bumaba sa buong kwarto.

Hindi ko kailangan magtaas ng boses.

Sapat na yung paraan ng pagsasalita ko para maintindihan nila.

First day ko pa lang pero kailangan malinaw agad.

Tahimik akong nakatayo sa loob ng opisina, nakatanaw sa labas sa pamamagitan ng glass wall.

Maayos ang galaw ng floor.

May mga nurse na abala sa charting. May ilang pasyente na kakadating lang, mahinang kinakausap ng mga bantay nila. Walang nagmamadali. Walang sumisigaw.

Kontrolado.

Ganito dapat.

Pero alam ko hindi ito dahil maayos ang sistema. Tahimik lang ang bagyo bago tumama at mangwasak.

Bilang Head ng Cardiology Department, hindi sapat na alam ko lang kung paano gamutin ang puso. Kailangan kong bantayan ang buong daloy nito.

Ako ang nagtatakda kung gaano kabilis kikilos ang team kapag may emergency. Kung maayos ba ang coordination mula ER papuntang CCU. Kung ang isang nurse ay hindi nababaon sa dami ng pasyente. Kung ang bawat desisyon ng doktor ay malinaw at hindi nadadala ng pagod o pressure.

Hindi lang ito tungkol sa talino. Ito ay tungkol sa kontrol. Dahil sa larangang ’to, isang segundo ng pag-aalinlangan-

pwedeng maging pagitan ng buhay at kamatayan.

Kaya hindi ako pwedeng magkamali.

Hindi sila pwedeng magkamali.

At kung may mali man ako ang sasalo. Marahan akong napapikit sandali, saka muling dumilat.

Handa na ako.

“Doc Aceves-”

Naputol ang takbo ng isip ko nang biglang bumukas ang pinto.

Hindi naman malakas, pero sapat na para mabasag ang katahimikan.

“Emergency consult-cardiac case from ER.”

Mabilis akong lumingon, agad bumalik ang pagiging doktor ko.

“Details.”

“Male, mid-50s. Chest pain, possible acute coronary syndrome. Nasa transit papuntang-”

“CCU,” putol kong sabi. “Prepare ECG, cardiac enzymes, inform cath lab-standby.”

“Copy, Doc!”

Parang isang pindot lang gumalaw ang buong paligid. Ito ang trabaho ko.

Isang utos, dapat may direksyon. Isang desisyon, dapat walang pagdududa. Pero bago pa tuluyang umandar ang lahat-

may isa pang presensya ang pumasok sa eksena.

“Impressive.” Alam ko ang boses na ito. At hindi ko na kailangang lumingon para makilala kung kanino galing ang boses na ’yon.

Tumahimik ang ilang tao sa paligid. Nararamdaman ko. Hindi dahil sa akin, kundi dahil sa kanya. Dahan-dahan akong humarap. At doon ko siya nakita. Katulad parin ng dati, hindi nag babago ang mukha niya, lahat ay napapalingon parin sa kanya. Nakatayo sa may pintuan, parehong-pareho pa rin ang tindi na parang walang nagbago sa mga taon na lumipas.

Nathan.

Nakapamulsa, kalmado, pero ang mga mata… diretsong nakatutok sa akin.

“First day mo pa lang,” dagdag niya, bahagyang ngumiti, “napapatakbo ka na agad ng buong floor.”

Hindi ako ngumiti.

“Trabaho ko ’to. At kasalanan mo bat ako nandidito.”

Bahagya siyang natahimik sa sinabi ko, pero hindi nawala ang ngiti sa labi niya, yung ngiting parang may alam na ako lang ang hindi pa handang tanggapin.

“Careful, Doc,” mahina niyang sagot, pero sapat para marinig ko. “Baka isipin nila personal.”

“Hindi ba?” diretso kong binalik, malamig ang tono. Napag-usapan na namin ito. This is just for work jot for our personal lives outside. Doctor ako dito pagpasok ko at hindi Ina ng anak niya na minsan niyang sinira.

Saglit na kumibot ang panga niya, pero hindi siya umatras. Ganon pa rin si Nathan, hindi tumatakbo, hindi umiiwas. Pero wala na akong oras para sa kanya.

“Excuse me,” putol ko, sabay talikod. “May pasyente ako.”

At doon ko siya iniwan. Pagpasok ko sa CCU, ibang mundo na ulit.Mas malamig. Mas mabilis at Mas totoo. Ito ang pinaka-ayaw ko sa lahat ang makipagbunutan kay kamatayan.

“Vitals?” agad kong tanong habang naglalakad papunta sa pasyente.

“BP dropping, 90/60. HR 110. Ongoing chest pain, Doc.”

Mababa ang blood pressure at mataas ang heart rate ibig sabihin lang nun, hirap nang mag-compensate ang puso. Posibleng may malaking bahagi na ng muscle ang hindi nakakakuha ng sapat na dugo.

“ECG?”

“Incoming-”

“Get it now,” mariin kong utos. “Start MONA protocol. Prepare IV access, dalawang line. Notify the cath lab this

is priority

case.“

MONA-morphine, oxygen, nitroglycerin, aspirin. Basic pero critical. Hindi nito ginagamot ang ugat na problema, pero binibigyan nito ng oras ang pasyente habang papunta sa definitive treatment.

“Yes, Doc!”

Lumapit ako sa pasyente. Pawis na pawis, hirap huminga, nanginginig ang kamay habang hawak ang dibdib.

“ Sir, ako ang doctor niyo. Hinga po kayo ng malalim. Nandito kami.“

Reassurance matters. Kapag kumalma ang pasyente, bumababa ang oxygen demand ng puso. Maliit na bagay, pero sa ganitong sitwasyon lahat ng segundo may halaga.

“ECG, Doc!” iniabot ng nurse ang printout.

Mabilis kong sinuri.

Hindi ko kailangan ng matagal. Isang tingin pa lang sa ST segment. ST elevation.

Ibig sabihin, may total blockage sa coronary artery. Hindi lang ito kulang sa dugo talagang literal na namamatay ang bahagi ng puso.

“STEMI,” mariin kong sabi. “Activate cath lab. We’re doing primary PCI. Now.”

Primary PCI which is percutaneous coronary intervention. Ito ang pinakamabilis at pinaka-epektibong paraan para buksan ang baradong ugat. Hindi sapat ang gamot lang dito. Kailangan itong pasukin at linisin agad.

“Copy!”

“Consent?”

“Wife is on the way-”

“Hindi na tayo maghihintay kung magde-deteriorate siya,” putol ko. “Prepare. I’ll handle it.”

Sa ganitong kaso, bawat minutong delay, may katumbas na permanenteng damage sa puso. Time is muscle.

Habang abala ang lahat, ramdam ko pa rin yung presensya niya. Tahimik na nakamasid. Parang sinusukat ako kung ano gagawin ko sa ganitong sitwasyon.

Hindi ko na siya nilingon at hindi kailangan. Kasi sa sandaling ’to, iisa lang ang mahalaga, ang buhay ng pasyente sa harap ko.

“Doc,” mahinang tawag ng isang nurse, bahagyang lumapit sa akin. “Doc Nathan… nandito pa rin po.”

Huminto ako saglit.

Tapos dahan-dahan akong bumuntong hininga.

“Sabihin mo sa kanya,” malamig kong sabi, hindi inaalis ang tingin sa monitor ng pasyente, “kung may sasabihin siya, pwede siyang pumila.”

“Transport ready, Doc!”

“Let’s move.” Habang tinutulak ang kama, tuloy-tuloy ang monitoring. Kahit isang maling galaw, pwedeng mag-cardiac arrest ang pasyente. Kaya bawat hakbang-kontrolado, planado. Paglabas namin ng CCU, kusa akong napalingon. At doon ko siya muling nakita.

Pagbukas ng pinto ng cath lab, sinalubong agad ako ng sterile na lamig at matinding liwanag. Ibang mundo na naman ito, mas tahimik, mas kontrolado, pero mas mapanganib. Dito, bawat galaw may katumbas. Bawat segundo, may kapalit. Bawat desisyon may panganib na dala.

Habang nagsusuot ako ng sterile gloves, hindi nawala sa isip ko ang oras. Sa mga ganitong kaso, hindi lang ito laban ng doktor at sakit, laban ito ng bilis at desisyon. Bawat minutong lumilipas, may bahagi ng puso ang tuluyang namamatay.

“Patient prepped?” tanong ko, diretso sa trabaho.

“Yes, Doc. Conscious but in pain.” Lumapit ako sa pasyente. Pawis na pawis pa rin siya, pero gising. Lumalaban.

“Sir,” mahinahon kong sabi, pinipilit na maging steady ang boses ko, “may bara po ang ugat ng puso niyo. Kailangan natin itong buksan agad gamit ang catheter. Dadaan po ito sa ugat ninyo para maibalik ang daloy ng dugo.”

Mahina siyang tumango. Hindi man buo ang lakas niya, sapat iyon. Hindi na kami pwedeng mag-aksaya ng oras.

“Proceed,” utos ko, at sabay nagsimula ang lahat.

Pinili ko ang right radial access sa may pulsuhan. Mas ligtas ito sa pagdurugo at mas mabilis ang recovery ng pasyente, kahit na mas teknikal itong gawin. Dahan-dahan kong ipinasok ang guidewire habang nakatutok ang mata ko sa monitor na nagpapakita ng loob ng kanyang mga ugat. Sa bawat galaw ng kamay ko, sinusundan ko ang direksyon ng wire, iniingatan na hindi magasgas o mapunit ang dingding ng artery.

Nang maayos na ang pwesto, humingi ako ng contrast dye. Pagpasok nito sa ugat, unti-unting luminaw sa screen ang kanyang coronary arteries at doon ko nakita ang problema.

Isang kumpletong bara sa Left Anterior Descending artery.

Kilala ito bilang “widowmaker.” Kapag ito ang naapektuhan, madalas ay wala nang pangalawang pagkakataon ang pasyente.

Hindi na ako nag-atubili.

“Balloon catheter,” sabi ko, at agad naman itong iniabot.

Ipinwesto ko ito sa mismong bahagi ng bara. Kailangan eksakto kahit kaunting mali, pwedeng hindi magbukas ang daluyan o mas lumala pa ang sitwasyon.

“Inflate,” utos ko. Habang unti-unting lumalaki ang balloon para itulak ang bara, biglang nag-iba ang ritmo ng monitor.

“Doc, BP dropping. 80/50!”

“Arrhythmia incoming!”

Hindi ako gumalaw. Hindi ko inalis ang tingin ko sa screen. Alam kong ito ang kritikal na bahagi. Habang binubuksan ang ugat, maaaring mag-react ang puso at minsan, tuluyang tumigil sa pagtibok.

“Prepare defibrillator. Charge to 200,” kalmado kong utos, kahit ramdam ko ang tensyon sa paligid.

Ilang segundo lang…

“V-tach, Doc!”

“Clear.” I sang iglap, umangat ang katawan ng pasyente sa lakas ng kuryente. Sandaling natahimik ang buong kwarto, parang lahat ay sabay-sabay na huminto sa paghinga.

Pagkatapos-

“There’s a beat… bumabalik na,” sabi ng nurse, halatang kinakabahan pa rin.

“Sinus rhythm recovering.”

Hindi pa rin ako huminto.

Hindi pa tapos.

“Continue inflation,” utos ko, na parang walang nangyaring aberya.

Dahan-dahan, muling nagbukas ang baradong ugat. Sa monitor, unti-unting bumalik ang daloy ng dugo. Malinaw at tuloy-tuloy.

“Flow restored… TIMI 3,” kumpirmasyon ng team.

Ibig sabihin, normal na ulit ang daloy. Saka ko inihanda ang huling hakbang, ang stent. Ito ang magsisilbing suporta sa ugat para hindi na ito muling magsara. Maingat ko itong inilagay sa tamang posisyon, saka dahan-dahang dineploy.

Sa screen, tuluyan nang luminaw ang daananan ng puso. Wala nang bara. Wala nang hadlang. Parang walang nangyari pero alam naming lahat kung gaano kami kalapit sa pagkawala ng patient namin.

“Procedure successful,” sabi ko sa wakas, saka dahan-dahang umatras. Doon lang ako huminga nang malalim.

Hindi dahil tapos na, kundi dahil nanalo kami laban sa oras.

Paglabas ko ng cath lab, agad kong napansin ang presensya niya. Nakatayo pa rin siya, parang kanina pa naghihintay. Tahimik, pero ang mga mata niya ay nakatutok lang sa akin.

Tinanggal ko ang gloves ko at mask, saka siya hinarap.

“Buhay siya,” diretso kong sabi. Saglit siyang tumahimik, bago bahagyang ngumiti.

“Of course he is,” sagot niya. “Ikaw ang may hawak.” Hindi ko alam kung papuri iyon o paalala. Hindi ko na rin inintindi. Dumaan ako sa tabi niya nang hindi humihinto, hindi lumilingon. Dahil malinaw sa akin na hindi pa ito ang pinakamahirap na laban na haharapin ko sa hospital na ito.

“So, anong kailangan mo sa akin?” Tanong ko sabay sa pagtapon ng gloves at mask sa basurahan.

“It’s almost 12, let’s have our lunch.” Saad nito.

Normal pa ba ang CEO na mag bantay sa mga tauhan niya oras oras.

Naglakad kaming dalawa papalabas ng hospita, medyo hindi ako dumikit sa kanya pero alam kong napapansin niya iyon.

“You don’t need to distance yourself, hindi kita kakainin dito kahit nagugutom ako, sa bahay pwede ko yun gawin.”

Muntik na akong mawalan ng balanse sa narinig ko. Agad ko siyang hinarap, may halong inis at gulat ang ekspresyon ko. Pero ang lalaking kaharap ko, nanatiling prente ang pagkakatayo ng relaks, parang walang pakialam habang may tipid na ngisi sa kanyang mga labi.

“Nathan,” pabulong kong saway, bahagyang lumilinga sa paligid, “nasa tapat tayo ng ospital mo. Pwede ba, bawasan mo ang pagiging presko? Napaghahalataan kang manyak.”

Hindi siya sumagot. Sa halip, tahimik niyang binuksan ang pinto ng sasakyan para sa akin isang simpleng galaw na dati’y kayang magpabilis ng tibok ng puso ko, pero ngayon ay isa na lang paalala ng mapaglaro niyang paraan.

“Manyak? I’m just

stating a

fact,“ kaswal niyang sabi habang umiikot papunta sa driver’s seat. “At huwag kang mag-alala, hindi kita dadalhin sa mamahaling restaurant para lang pag-usapan ang trabaho.” Saglit siyang tumigil bago nagdagdag, “Niel called. He wants us to bring home some chicken teriyaki.”

Natahimik ako. Kapag lunch pwede akong bumalik sa bahay niya dahil 3PM pa ang next schedule ko at isa pa, may mga cardiologist pa doon na natira para sumalo sa mga patients.

Bumalik ako sa sarili ko, kapag si Niel na ang usapan, nawawala ang lahat ng argumento ko. Doon ko na naman napagtanto kung gaano kahusay si Nathan magmaniobra ng sitwasyon alam na alam niya kung saan ako mahina.

Habang bumabyahe kami, bumigat ang katahimikan sa loob ng sasakyan. Malayo ito sa ingay at kaguluhan ng ER. Dito, kaming dalawa lang, at ang tanging maririnig ay ang mahinang instrumental music na ang paborito niya noon pa man.

“Kumusta ang shift mo?” tanong niya, binabasag ang katahimikan.

“Pagod. Maraming pasyente kanina, at alam mo yan kasi kitang kita mo ang nangyari.” maikli kong sagot, hindi inaalis ang tingin sa labas ng bintana. Baka bawasan niya sweldo kapag nag uupo lang ako sa office.

“You’re a great doctor. Pero sana, alam mo rin kung kailan magpapahinga,” malalim niyang sabi.

Wala nga akong pahinga nang maipanganak ko anak niya. Kala mo naman.

Napalingon ako sa kanya. “Nagpapahinga naman ako, Nathan. Ang hindi ko lang maintindihan kung bakit pati lunch break ko, kailangan under supervision mo pa rin? Yung iba kaya bantayan mo, hindi ako.”

Huminto ang sasakyan sa pulang ilaw ng stoplight. Dahan-dahan siyang lumingon sa akin yung tingin na dati kong kabisado, pero ngayon ay parang isang puzzle na wala na akong balak buuin pa.

“Dahil sa loob ng hospital, CEO mo ako,” mahinahon niyang sabi. “Pero paglabas natin doon, ako ang tatay ng anak mo na naghihintay sa atin sa bahay natin. Saka, ikaw ang gusto ko, bakit ako titingin sa iba?”

Saglit siyang tumigil, saka idinugtong, mas mababa ang boses:

“Is it too much to ask for a simple lunch with the mother of my child and soon another

children?“

“Kapal mo naman, akala mo pagbibigyan pa kita? Isa pa matalaga na tayong hiwalay.”

Bahagya akong natawa, hindi dahil nakakatawa siya, kundi dahil sa kapal ng mukha niyang para bang walang mga nangyari sa pagitan namin.

“Hiwalay?” ulit niya, parang tinitikman ang salita. Hindi siya tumingin sa akin; nakatutok lang ang mga mata niya sa pulang ilaw sa harap namin. Pero ramdam ko ang bigat ng presensya niya sa tabi ko.

“Oo, Nathan. Matagal na.” Mariin kong sagot, pinipigilan ang kung anumang gustong kumawala sa dibdib ko. “At huwag mong gamitin si Niel para lang makalapit sa akin. Lalo na yung…” napahinto ako, bahagyang napapikit, “yung

isa pang sinasabi mo.“

Unti-unting kumurap ang ilaw-mula pula, naging dilaw.

“Hindi ko ginagamit si Niel,” mahina niyang tugon. “At lalong hindi ko iniimbento ang dahilan ko para kausapin ka.”

Naging berde ang ilaw, pero hindi agad umandar ang sasakyan. Sa halip, bahagya niyang hinigpitan ang hawak sa manibela.

“Kung gusto kitang kausapin, Kye… ikaw talaga ’yon. Hindi dahil sa anak natin. Hindi dahil sa kung anong responsibilidad.” Ngayon, lumingon na siya sa akin. Diretso. Walang iwasan.

“Dahil ikaw pa rin.”

Para akong sinuntok ng mga salitang iyon, pamilyar, pero hindi na dapat paniwalaan.

“Stop the car.” Mabilis akong napalingon sa kanya.

“Ano?” Tanong pa niya na may pagtataka.

“Sabi ko, ihinto mo ang sasakyan.” Mas malamig na ang boses ko ngayon. Mas malinaw at mautoridad.

Sandali siyang natigilan, pero sumunod din. Dahan-dahan niyang itinabi ang kotse sa gilid ng kalsada.

Hindi na ako nag-aksaya ng oras. Binuksan ko ang pinto at bumaba, sinalubong agad ng ingay ng mga sasakyan at init ng araw ang katawan ko. Pero mas maingay ang tibok ng puso ko.

“Kye-”

“Don’t.” Hindi ko siya nilingon. “Huwag mo na akong sundan. Kung gusto mong maging tatay kay Niel, gawin mo. Hindi kita pipigilan. Pero huwag mo nang idamay pa ako sa kung anong nararamdaman mo.”

Huminga ako nang malalim bago ko idinugtong, mas mahina…

“Dahil hindi na ako yung mahal mo dati. At lalong hindi na ikaw yung lalaking kaya kong pagkatiwalaan.”

Sandali akong tumayo roon, umaasang may sasabihin pa siya kahit isang salita. Kahit pagtutol. Pero walang sumunod pa doon. Naramdaman ko naman na paramg aagos ang luha ko kaya ako na ang umalis bago pa niya mapansin.

Sumakay na lang ako ng taxi pabalik sa hospital kahit wala akong kain para sa lunch. Nawalan na ako ng gana at paramg ayaw ko na rin na makita siya o makaharap man lang.

Pagdating ko sa hospital, diretso akong pumasok sa opisina ko, hindi na nag-abala pang batiin ang mga staff na nadaanan ko, kasi umiiwas akong mapansin nila na mapula angata ko. Ilang minuto pa lang akong nakaupo nang kumatok ang secretary ko.

“Doc, may naghihintay po sa inyo sa conference room.”

Napapikit ako sandali, pilit inaayos ang sarili ko. “Sino?”

“Si Doc. Nathan, po… at may kasama po siyang bisita na naghihintay din sa inyo.” Unti-unti akong napadilat.

Kasama? Naghihintay sa akin?

“Sinabi po nilang importante raw po ang pag-uusapan.”

Tumayo ako, inayos ang coat ko, at binalik ang malamig na ekspresyon sa mukha ko, yung ekspresyon na walang puwang para sa kahit anong personal.

“Fine. Sabihin mo, papunta na ako.”

Habang naglalakad papunta sa conference room, hindi ko maiwasang isipin…

Ano na naman ang pinaplano mo, Nathan?

At bakit pakiramdam ko, hindi lang trabaho ang dadatnan ko sa loob ng kwartong ’to?

Pagbukas ko ng pinto-

natigilan ako.

Doon, nakaupo si Nathan… at sa tabi niya, nakangiti na parang siya ang may-ari ng buong mundo-

si Ashley Fray Mandoval.

“Good afternoon, Doc Kye,” malamig pero matamis ang boses niya. “It’s been a while.”

At sa isang iglap, naalala ko kung bakit hindi pwedeng maging simple ang kahit anong koneksyon na may kinalaman kay Nathan.

Alam kong simula na ito ng kalbaryo ko sa buhay, laban sa dalawang tao na nasa harap ko ngayon.

To be Continued…

Author’s note:

Hi! Milan here.

Actually, I’ve got another mischievous idea in mind. I hope your hearts are ready. I’ll do my best to make this even more irritating and, you know… really infuriating.

Please don’t forget to vote and support. Thanks

20

Jaspher

Kye

Aceves

“Good afternoon Doctor Kye, It’s been a while.” Sabay ngiti ng matamis ng babaeng kaharap ko ngayon.

“I didn’t expect that a mammal could speak.” Saad ko nang makita ko si Ashley sabay nawala ang ngiti nito.

“Are you

referring me

?“ Tanong nito na agad ko namang sinagot.

“Are you a mammal? What kind of species?” Bago paman mag salita si Ashley agad namang sumingit si Nathan.

“Okay that’s enough. Bago pa man kayo magkagulo, maupo muna kayo habang hinihintay ang ibang doctors.”

Ipinaglayo kaming dalawa ni Ashley. Doon siya sa kabilang pwesto ng umupan, samantalang ako ay nasa harapan ng table conference at katabi ang lalaking panay ang tanong.

“I know you’re wise for having a useful research especially using it for so many doctor until now. I want you to participate this collaboration.” Saad niya sa akin.

“At bakit ako? Isa pa yan ba ang dahilan kung bakit nandito ang babaeng yan?” Tanong ko naman.

“Relax, don’t be jealous.” Sinamaan ko naman siya ng tingin. “This collaboration is important especially for compliances to Department of Health.”

“Compliance?” Ulit ko, bahagyang tinaasan ang kilay habang nakasandal sa upuan. “So this is more than just a simple partnership.”

“Exactly,” sagot ni Nathan habang inaayos ang mga dokumento sa harap niya. “We’re planning to expand our services beyond hospital walls. Hindi lang confined sa inpatient care-gusto naming palawakin ang reach natin sa community.”

Napabuntong-hininga ako. “So outreach. Community-based programs.”

“Yes,” singit ng isang doktor na kakapasok lang at umupo sa bandang kanan ko . “Specifically, community health programs. May proposal na tayo for medical missions and preventive care. Your previous research about Cromwell Protocol is useful.”

Bahagya akong napatuwid. Ito na yung parte na interesting.

“So ano ang structure?” Tanong ko, this time mas seryoso na ang tono ko, kasabay ng pagpasok ng lahat ng doctor at nag simula na si Nathan.

Tumayo si Nathan at pinindot ang remote. Lumabas sa screen ang presentation.

“Program plan: Community Health Programs,” basa niya. “This includes three major components-medical missions, preventive care programs, and public health campaigns.”

Napangiti ako nang kaunti. “Ambitious.”

“Necessary,” sagot niya agad.

Biglang nagsalita si Ashley mula sa kabilang side. “We already conducted initial surveys. Maraming underserved barangays ang nangangailangan ng regular check-ups, especially for hypertension, diabetes, and maternal care.”

Napatingin ako sa kanya. For a second, hindi ko na siya nakita bilang ‘istorbo’-kundi bilang isang doktor na may punto.

“At sino ang magle-lead ng mga missions na ’to?” Tanong ko.

“You,” sagot agad ni Nathan.

Napakunot ang noo ko. “Excuse me?”

“You have experience in community-based research, Dr. Kye. Hindi lang theoretical-applied, even all hospital using your work. That’s what we need.”

Tumahimik ako sandali. Ramdam ko ang bigat ng mga mata nila sa akin, and i know napansin ko na tutol ang lola mong Ashley for me to lead the plan.

“And preventive care?” tanong ko ulit, this time testing them.

Sumagot si Ashley, mahinahon pero diretso. “Health education, early screenings, vaccination drives. Hindi lang tayo gagamot-pipigilan natin bago pa lumala.”

Napakrus ako ng braso. “Public health campaigns?”

“Social media, local seminars, school partnerships,” dagdag pa ng isa pang doktor. “We want awareness to be as strong as treatment.”

Napailing ako nang bahagya pero hindi ko napigilang ngumiti.

“This… is actually good.” Tahimik ang buong room sa sinabi ko. “But,” dagdag ko agad, “if I’m going to be part of this, I want full control sa program design. Hindi pwede yung half-baked plans.”

Ngumiti si Nathan na parang inaasahan na niya ’yon . “That’s exactly why we need you.” Of course, pangalan ko din ang nakataya dito.

Napatingin ako kay Ashley. Saglit lang, pero malinaw-hindi na puro irita ang nararamdaman ko. Challenge na ito. At mukhang… hindi ako uurong. Lalo na at alam kong may pinaplano din ang babaeng ito. Pero sandali… Napasingkit ang mata ko habang nakatingin kay Ashley. Kanina pa ’to tumatakbo sa isip ko.

“Wait,” putol ko sa usapan habang nakatingin diretso kay Nathan. “Bakit nandito siya?” Tahimik ang buong conference room.

“Last time I checked,” dagdag ko habang itinuro si Ashley, “she’s working in another hospital. So why is she sitting in this table like she’s working here?”

Bahagyang gumalaw si Ashley sa upuan niya pero hindi siya nagsalita pero alam kong naiirita din siya. Mukhang hinihintay niya si Nathan.

Nathan sighed, then crossed his arms. “Because she’s supposed to be here.”

Tumaas ang kilay ko. “Explain.”

Tumayo siya at muling humarap sa screen. “This is not just an internal project. This is a multi-hospital collaboration.”

“Meaning?” malamig kong tanong.

“Meaning,” seryoso niyang sagot, “we are applying for a formal partnership aligned with the Department of Health requirements.”

Napabuntong-hininga ako. “So this is about compliance again.”

“Not just compliance,” sagot niya. “Requirement ito.”

Pinindot niya ang slide-lumabas ang bagong heading: Department of Health Instrument.

“Para ma-approve ang ganitong klaseng program,” paliwanag niya, “kailangan may coordination between at least two healthcare institutions-especially kung community outreach ang focus.”

Sumingit si Ashley, this time kalmado ang boses. “DOH encourages resource sharing-doctors, facilities, even data-para mas maging effective ang serbisyo sa communities.”

Napatingin ako sa kanya, this time hindi na ganun ka-talim ang tingin ko.

Nathan continued, “We also need structured programs-medical missions, preventive care, and public health campaigns-na documented at may measurable outcomes.”

“So hindi lang basta outreach,” sabi ko.

“Exactly,” sagot niya. “Kailangan may reporting, evaluation, at sustainability plan. Hindi pwedeng one-time big-time lang.”

Tumahimik ako saglit, pinoproseso lahat.

“And Ashley?” tanong ko ulit, pero this time mas kalmado na.

“She represents the partner hospital,” sagot ni Nathan. “Her institution already agreed in principle. Kailangan natin ng focal person from their side-and she’s qualified and there other one hospital to join.”

Napakagat ako sa labi ko, bahagyang napailing.

“So this isn’t about her,” mahinang saad ko. “This is about the program working.”

“Finally,” bulong ni Nathan na may konting ngiti.

Napatingin ulit ako kay Ashley. Hindi na siya yung babaeng kinaiinisan ko kanina. Pero alam kong kay Nathan ito naka tingin samantalang ang lalaking ito say sa akin naka ngiti.

She’s… necessary.

“Fine,” saad ko habang inaayos ang upo ko. “But if we’re doing this-gagawin natin nang maayos. No shortcuts. No politics.”

Bahagyang tumango si Ashley. “Agreed.”

At sa unang pagkakataon, hindi kami nagbanggaan. Nagkasundo kami. Nagpatuloy ang meeting, pero iba na ang ihip ng hangin sa loob ng conference room. Hindi na puro tensyon may halong propesyonalismo na.

Kinuha ko ang ballpen sa harap ko at marahang tinapik ang mesa. “Alright. If this is a multi-hospital collaboration, we need clear structure. Hindi pwedeng sabay-sabay tayong kikilos na walang sistema.”

Tumango si Nathan. “Go ahead.”

Tumayo ako at lumapit sa screen. “For community health programs, hahatiin natin into three operational units-medical missions, preventive care, and public health campaigns. But each unit must have designated leads from both hospitals.”

“So co-management?” tanong ng isang doktor.

“Yes,” sagot ko. “Para walang bias at may equal accountability.”

Sumingit si Ashley, “That also aligns with DOH expectations-shared responsibility between partner institutions.”

Saglit ko siyang tiningnan bago tumango. “Good. Then we’re on the same page.” Nagpalit ako ng slide.

“First-Medical Missions,” saad ko. “Hindi lang ito basta libreng check-up. We need pre-assessment ng community. Ano ang common illnesses? Ano ang pinaka-urgent?”

“Data-driven approach,” sabi ni Nathan.

“Exactly,” sagot ko. “Then we deploy teams accordingly-general physicians, specialists if needed, plus nurses and med techs.”

“At dapat may referral system,” dagdag ni Ashley. “Para yung mga kaso na hindi kayang i-handle on-site, madadala sa tamang facility.”

Napahinto ako sandali, then tumango. “Good point.” Nagpatuloy ako.

“Second-Preventive Care Programs. This is long-term. Hindi pwedeng isang visit lang tapos wala na.”

Lumapit si Nathan. “We can schedule monthly visits sa selected barangays.”

“And assign community health coordinators,” dagdag ko. “Para may continuity.”

“Pwede rin mag-train ng local health workers,” sabi ni Ashley. “Para kahit wala tayo, tuloy ang monitoring.”

Napatingin ako sa kanya muli.

She’s good.

Napabuntong-hininga ako bago nagpatuloy.

“Third-Public Health Campaigns. Awareness. Kasi kahit anong galing ng doctor, kung walang alam ang tao, babalik lang sila sa sakit.”

Tumango ang karamihan.

“We use social media, local seminars, even school programs,” dagdag ko. “Make it relatable. Hindi puro medical terms.”

“Agreed,” sabi ni Nathan. “We can collaborate with LGUs for wider reach.”

Napatigil ako. “That’s another DOH requirement, right?”

“Yes,” sagot niya. “Local government involvement. Hindi pwedeng hospital lang.”

Tahimik ulit ang room habang unti-unting nabubuo ang plano.

Bumalik ako sa upuan ko, huminga nang malalim.

“So,” sabi ko, nakatingin kay Nathan, “timeline?”

Ngumiti siya. “Pilot program in three months.”

Napatawa ako nang mahina. “You really don’t like doing things slowly, do you?”

“Not when people need it,” sagot niya.

Tahimik akong napangiti.

Then napatingin ako kay Ashley.

“For the record,” saad ko, diretso ang tingin sa kanya, “I still don’t like you.”

May ilang napangiti sa paligid. But Ashley didn’t flinch. Instead, she slightly tilted her head.

“Not required,” sagot niya. “As long as we get the job done.”

Sandaling katahimikan.

Then-

napangiti ako.

“Fair enough.”

At doon nagsimula ang isang partnership na hindi ko inaasahan.

Pagkatapos ng meeting, mabilis na umusad ang lahat. Hindi na nagtagal ang deliberation sa huli, pumabor ang karamihan sa proposal. May ilang binago sa structure, may inayos sa terms, pero malinaw na tuloy ang collaboration.

At ako ang na-assign na mag-lead ng external activity. Pero mas tutukan ang Department ko and the GS Hospital since may mga kasama naman na mas mataas na tao sa ibang Hospitals.

Isang community service project-joint effort ng tatlong hospital. Shin, GS, at isa pang partner na hindi pa namin nakikita but I heard of them, the Luxe Hospital. Kilala din aila sa pagiging advance and being hospitable. Sa mismong venue pa raw darating ang representative nila. Hindi ko na pinilit alamin kung sino-sino mga ito. Sa ngayon, mas mahalaga kung paano namin gagawin ang trabaho.

Pagbalik ko sa department, dumiretso ako sa office ko at inayos ang schedule. Hindi sapat ang simpleng briefing lang, ang kailangan ay buo ang coordination. Kaya nag-set ako ng meeting pagkatapos ng duty hours. Lahat under the Cardiology Department-doctors at nurses-kailangang present.

Gabing iyon, eksakto sa oras, unti-unting napuno ang conference room. Hindi man kumpleto dahil may naka-duty pa rin and emergency iyon, sapat na para maipasa ang plano.

Tumayo ako sa harap at sinimulan ang briefing.

“This will be a joint activity outreach,” diretso kong sabi. “Screening, early detection, and patient education.”

Tahimik ang lahat, nakatingin sa akin. Parang alam ko naman ang mangyayari sa department namin.

“Tatlong hospital ang involved. Shin, GS, and a third partner-The Luxe Hospital and they we’ll meet on-site,” dagdag ko.

May isang doktor ang bahagyang nagtaas ng kamay. “Doc, confirmed na po ba ang head ng GS team?”

“Yes,” sagot ko. “Dr. Ashley will be part of the supervising team of Shin.”

Sandaling katahimikan ang sumunod bago may isa pang nagsalita, mas maingat ang tono.

“Magiging sabay po ba ang decision-making, Doc? Or may lead per hospital?”

“Centralized,” sagot ko agad. “I’ll oversee the operation. But coordination remains shared, although i will focus in GS team.”

Tumango siya.

Nagpatuloy ako sa pagpapaliwanag ng team divisions-triage, diagnostics, at consultation support. Habang nagsasalita ako, ramdam kong nakasunod ang lahat. Walang kalituhan. Walang sayang na oras.

“Doc,” singit ng isa sa nurses, “paano po kung may high-risk case na hindi kaya i-handle sa site?”

“Stabilize first,” sagot ko . “Then coordinate for transfer. No delays. No unnecessary procedures, since we have lack and limit of equipment na madadala on-site.”

“Copy, Doc.” Tahimik ulit. Pero bago ko tuluyang tapusin, sandali akong tumigil. Tiningnan ko sila isa-isa.

“This collaboration is not a competition,” sabi ko, mas mababa ang tono. “Kung anuman ang nangyari sa meeting kanina-hindi na iyon dadalhin sa field.” May bahagyang galaw sa ilan. Alam nilang may ibig sabihin iyon at may iipan sa kanila na alam ang alitan namin ni Ashley sa isa’t isa.

“Out there,” dagdag ko, “we function as one team. Walang ego. Walang personal.” Tumango ang karamihan.

“Understood, Doc,” sabay-sabay nilang sagot. Tinapos ko ang meeting nang walang paligoy.

“Schedules will be sent tonight. Be ready.”

Isa-isa silang tumayo at lumabas, nag-uusap nang mahina tungkol sa assignments. Naiwan akong mag-isa sa loob ng conference room.

Tahimik. Mas tahimik kaysa kanina. Napaupo ako, bahagyang napasandal sa upuan. Hindi dahil pagod ako kundi dahil alam kong hindi lang logistics ang haharapin namin sa activity na ito.

May ibang layer. At hindi iyon makikita sa kahit anong plano.

“Busy?” Napatingin ako agad sa pinto. Nakatayo doon si Nathan. Hindi na siya mukhang CEO sa sandaling iyon. Wala yung usual niyang distansya, mas tahimik, mas… personal.

“Depende,” sagot ko. “Anong kailangan mo?” Pumasok siya nang hindi nagmamadali at isinara ang pinto.

“I heard you’re leading the outreach,” sabi niya. Akala mo naman hindi siya ang may pakana.

“I didn’t volunteer,” sagot ko. “But I won’t pass it either.” Bahagya siyang tumango, parang inaasahan na niya ang sagot. Saglit siyang nanahimik bago muling nagsalita.

“You handled the meeting earlier… differently.” Bahagya akong napangiti-hindi amused, more like acknowledging.

“Meaning?”

“Direct,” sagot niya. “More than usual.” Tinitigan ko siya ng ilang segundo bago sumagot.

“Someone had to be.” Hindi siya agad nagsalita. Sa halip, napabuga siya ng hangin, saka bahagyang umiwas ng tingin-isang maliit na galaw na hindi niya madalas gawin.

“Ashley pushes hard,” sabi niya. “You know that.”

“I noticed,” sagot ko. Tahimik ulit. May kung anong hindi sinasabi sa pagitan namin. Alam ko namang ipipilit ang activity na ito hindi lamang para sa requirements na kinakailangan sa DOH. I know how snakes move and I know how egger she is to do anything for it.

“You didn’t disagree with me,” sabi ko pagkatapos. Bumalik ang tingin niya sa akin.

“Not entirely,” sagot niya. “But I also didn’t stop you.”

“Exactly.” Walang emosyon ang boses ko, pero sapat para marinig ang punto. Saglit siyang natahimik, parang tinimbang kung ano ang sasabihin.Hindi ko rin maintindihan bakit iyon lumabas sa bibig niya.

“So what do you want?” Tanong ko ulit para naman malaman ko kung ano ba talaga.

“Let’s go out. I want to… you know make you happy a bit.” Sagot niya.

“You know what it meant, right?” Tanong ko ulit baka nakakalimutan na niya ang lahat.

“Nah. Let’s just… “ Sabat kibit balikat nito. “Have time to enjoy, you know. Fresh air and sight seeing. and you know since it’s already end of duty, habang dito pa tayo why not to sip a coffee while taking Nate at schol.” Nakalimutan ko din na may anak pa ako nakukunin sa achool.

“Oh shoot! I forgot about Niel, gosh! right…” Saad ko at nagmamadali na nag aayos ng mga gamit at nalilito na.

“Hey, hey… easy… Nate is fine you know how he’s independent son.” Parang ginawa akong kabayo ng lalaking ito ah. Sabay pa ngiti nito nang masalampak ako sa upuan ko ag aiya na ang gumawa para maayos ang gamit ko, pinigilan ko naman aoya at siya naman ay pinigilan ako.

“I know what you’re doing.” Saad ko sa kanya.

“I know. This is out of line, but seeing you tired makes me want to…” Hindi na niya itinuloy at saka nagbaling na lang ng rason. “uhm… let’s go, he’s waiting for us.” Sabay niyang pagpalit ng usapan. I know he is resisting dahil alam kong may pinanghahawakan siyang kasunduan.

Nang makalabas naman kami ng hospital dumeretso kaming dalawa sa parking lot and i was surprised to see her there standings as if waiting for someone.

“Doctor Sandoval.” Bulong ko sa aking sarili na alam naman ni Nathan na ayaw ko sa babaeng iyan. Nakangiti itong lumapit sa aming dalawa.

“What a nice to see you here, I’ve been waiting for so long.” Tumingin ito sa akin. “Nice work earlier, Dr. Aceves. As I expected for someone like you, and…” Sabay tingin kay Nathan na alam kong naiilang din ito kasi nandidito ako. I know he’s trying to avoid her because he was thinking na magkakabalikan kaming dalawa.

“Well, thank you.” Saad ko, then she look at me.

“You’re not going to say something for me?” Na naghihintay na parangalan din siya.

“Oh, well. I have someone waiting for me. Mauuna na ako sa inyong dalawa parang gusto niyo pa kasing magkainan - I mean, magkustahan.” Pangaasar ko, sasakay na lang ako sa taxi para sunduin ang anak ko.

“Kye-” Tumalikod na ako habang iniwan ko doon si Nathan. Well, alam ko naman na may gusto si Ashley sa lalaking iyon kaya wala pa akong problemahin pa sa kanilang dalawa, they’re not my priority but my son.

Pumara na agad ako ng taxi at saka sumakay para masundo ko na si Niel. Binanggit ko naman ang address sa driver at saka ito pinatakbo ang sasakyan.

Habang umaandar ang taxi, napasandal ako sa upuan at napapikit sandali. Tahimik ang biyahe, tanging ingay lang ng makina at paminsan-minsang busina ang naririnig ko. Ngunit sa loob ko, hindi ganoon katahimik.

Hindi ko maintindihan kung bakit tila may kung anong kumirot nang iwan ko si Nathan kasama si Ashley. Inis? Selos? O baka simpleng pagod lang sa lahat.

Napabuntong-hininga ako.

Hindi na dapat ako apektado, paulit-ulit kong paalala sa sarili ko.

“Sir, malapit na po tayo,” sabi ng driver.

Napamulat ako at agad na inayos ang sarili. Pagkababa ko ng taxi, dali-dali akong naglakad papasok sa gate. At doon, sa may waiting area, nakita ko si Niel-nakaupo, hawak ang maliit niyang bag, habang abalang naglalaro ng kung ano sa kamay niya.

“Papa!” masigla niyang sigaw nang makita ako. Ngumiti ako agad, at sa isang iglap, parang nawala ang bigat na kanina ko pa dinadala.

“Niel, baby,” lumuhod ako sa harap niya at niyakap siya nang mahigpit. “Sorry kung na-late si Papa.”

“It’s okay po,” sabi niya, inosenteng ngiti ang nakapaskil sa labi. “I know you’re saving lives.”

Napatawa ako ng mahina. “Sino nagturo sa’yo niyan?”

“Teacher ko po,” proud niyang sagot.

Hinawakan ko ang pisngi niya. “Ang galing naman ng anak ko.” Kinuha ko na ang bag niya saka ko siya hinawakan sa kamay. Habang naglalakad kami palabas ng exit, hawak ko ang maliit niyang kamay, doon ko naramdaman ang totoong katahimikan-yung hindi kayang ibigay ng kahit sino.

Pero hindi pa rin maiwasang bumalik sa isip ko ang nangyari kanina.

Si Nathan at si Ashley.

“Papa?” biglang tanong ni Niel.

“Hm?”

“Why are you sad?” Napahinto ako sa paglalakad. Ngumiti ako, pilit pero parang nakakalimutan ko kung paano. “Hindi naman, anak. Napagod lang si Papa.”

Saglit siyang tumahimik, saka tumingala sa akin. “Pa…”

“Hm?” Sagot ko ulit. “Where’s Daddy?” Parang may kung anong bumara sa lalamunan ko.

“Daddy?” ulit niya, inosente ang mga mata. “Si Daddy Nathan… bakit hindi siya sumama sa’yo? Akala ko po susunduin niya rin ako.” Napahigpit ang hawak ko sa kamay niya. Hindi ko inaasahan na itatanong niya iyon-lalo na ngayon. Kasi nasanay na siyang kasama si Nathan.

“Busy siya, anak,” mahinahon kong sagot, pilit pinapakalma ang sarili. “May kunting work siya sa hospital.”

“Ah…” Tumango siya, pero halata ang lungkot sa mukha. “Pero…” Napapikit ako sandali kasi parang nawala ang ngiti niya kanina.

“Papa, mag-isa ka lang,” dagdag pa niya, tila pinagdudugtong ang mga bagay sa isip niya. “Hindi ba kayo bati ni Daddy?”

Mabilis akong napayuko sa kanya at hinaplos ang buhok niya.

“Honey,” pilit kong ngumiti. “Alam mo ba kung anong gusto kong kainin ngayon?”

Napakunot ang noo niya. “Huh?”

“Chocolate cake,” sabi ko, kunwari’y excited. “Yung paborito mo. Gusto mo ba?” Agad nagliwanag ang mukha niya. “Yung may sprinkles?!”

“Of course!” Tumango ako. “Tara, bilhan kita. Pero isang slice lang ha, kasi baka sumakit ang tummy mo at ngipin.”

Natawa siya at tumango. “Okay po!”

At sa wakas, nawala ang seryosong ekspresyon sa mukha niya. Habang naglalakad kami papunta sa bakery, naramdaman ko ang bigat na unti-unting bumabalik.

Hindi dahil sa tanong ni Niel-

Kundi dahil alam kong darating ang araw na hindi na sapat ang pag-iwas ko. Darating ang araw na kailangan ko nang sagutin kung bakit…

Kung bakit ang daddy niya ay hindi na namin kasama.

At kung bakit kahit pilit kong itinatanggi- Isang katanungan lang talaga ang nabubuo sa isipan ko…

Si Nathan pa rin ba ang hinahanap-hanap ng puso ko?

“Daddy!”

To be continued…

Hi! Milan’s here.

Do not forget to vote and support. Thanks!

21

Nathan Grayson

“Alam mo namang may tensyon sa kanilang dalawa, bakit mo pa tinanggap?” Bakit nga ba? Para malaman kung may natitira pa bang pagmamahal si Kye para sa akin? Hindi ko naman masasabing non-compliant ang hospital namin dahil alam kong kumpleto kami sa lahat ng kailangan. Pero bakit nga ba?

“Wala eh… Hindi ko rin alam kung ano ang pinagagawa ko. Pero bahala na kung ano man ang mangyari, ako na ang sasalo. Siguro ito na rin ang pagkakataon para maibalik ang pagmamahal na meron siya noon para sa akin.” Iyon ang naging dahilan ko sa pagsawalang-bahala sa mga desisyong ginagawa ko sa buhay.

“Nate, ngayon mo pa lang ulit nakasama ang anak mo at nakita ang ex mo, tapos gagawa ka na naman ng kalokohan? Paano kung maulit ang nangyari dati? Sa tingin mo ba mapapatawad ka pa niya ulit?” Doon ako napaisip sa lahat ng kagaguhang nagawa ko noon.

“Paano kung ilayo niya ulit ang anak ninyo? Hindi ka ba nag-iisip? Ashley and Kye are not on good terms. Alam mo naman kung bakit.”

“Hindi ko rin alam kung bakit ko tinanggap. Ang nasa isip ko lang noon ay ang makasama si Kye sa labas ng ospital, na walang mga matang nakatingin sa amin. Akala ko kasi magkakaroon ako ng pagkakataong makausap siya nang maayos kapag nasa field na kami. You know how hard I’ve been trying to win him back, right? I thought this was the perfect opportunity.”

“No, it wasn’t. Especially when Ashley is involved. Pre, minsan gusto talaga kitang suntukin. Masyado kang matalino para maging ganito ka katanga.”

Napangisi na lamang ako.

“Hindi ko alam kung ano ang tumatakbo sa isip ko. Ang gusto ko lang naman ay makasama si Kye nang hindi kami pinagmamasdan ng buong ospital. Alam mo naman kung gaano kahirap sa lipunang ito ang isang lalaking umibig sa kapwa lalaki. Kahit alam kong halos imposibleng mabawi ang tiwala niya dahil sa mga nangyari noon, hindi ko pa rin magawang sumuko. But this is me-foolish enough to keep reaching for him, hoping that one day he’ll take my hand again. And now, I’m suffering the consequences alone.”

Sa unang pagkakataon matapos ang ilang taon, naramdaman ko ang pagsisisi. Totoong ako ang may kasalanan kung bakit kami nauwi sa ganito. Ngunit para sa akin, ang outreach program na ito ang maaaring maging huling pagkakataon ko para makausap siya nang maayos.

“Kye will be leading the Cardiology Team.”

“At alam mo rin na si Ashley ang mamumuno sa Shin Hospital Team. Si Miguel naman ay nasa

Ascendia

Medical Hospital, habang ikaw ang hahawak sa GS Medical Hospital. Gets mo na ba kung bakit ako nag-aalala?“

Hindi ako sumagot.

“You know Ashley still likes you. Huwag kang magpanggap na hindi mo alam.”

Napabuntong-hininga ako.

“And what if Kye sees you with Ashley? What if he misunderstands everything? Alam mo namang mabilis siyang magdesisyon kapag nasasaktan.”

Natahimik ako.

Dahil iyon din ang kinatatakutan ko.

Hindi si Ashley.

Hindi ang outreach.

Kundi ang posibilidad na sa wakas ay magkaroon ako ng pagkakataong mapalapit muli kay Kye, pero isang maling eksena lang ang tuluyang sisira sa natitirang pag-asa ko.

“I need to go.” Yun na lamang ang nasambit ko saka ako umalis. Nang mapadaan ako sa opisina ni Kye, hindi ko na nagawang kumatok.

Tuluyan akong pumasok at nadatnan siyang abala sa pag-aayos ng mga dokumento sa mesa niya.

“Busy?”

Agad siyang napatingin sa akin.

Hindi ko alam kung bakit, pero sa tuwing nagkakatitigan kami, pakiramdam ko bumabalik ako sa dating ako-iyong lalaking hindi CEO, hindi doktor, hindi isang Grayson.

Basta si Nathan lang.

Matapos ang maikling usapan namin, kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam ko. Hindi niya ako pinaalis. Hindi rin niya ako sinigawan. Maliit na bagay iyon para sa iba, pero para sa akin, sapat na para umasa.

Kaya nang magyaya akong lumabas, hindi ko rin alam kung saan ako kumuha ng lakas ng loob.

At nang pumayag siya, halos hindi ko maitago ang ngiti ko.

Hanggang sa makarating kami sa parking lot.

At doon ko siya nakita.

Ashley .

Nakatayo siya sa tabi ng sasakyan niya habang nakangiti. Parang matagal nang naghihintay.

Damn .

Agad kong naramdaman ang pagbigat ng dibdib ko. Parang may kung anong masamang kutob na agad na sumiksik sa isip ko.

“What a nice to see you here, I’ve been waiting for so long.”

Narinig kong bumuntong-hininga si Kye.

Tahimik lang siya. Pero kilala ko siya. Alam kong naiirita na siya. At alam ko ring kasalanan ko kung bakit siya narito.

Hindi ko na sana pinatagal pa ang usapan pero bago pa ako makapagsalita ay nauna nang magpaalam si Kye.

“Oh, well. I have someone waiting for me. Mauuna na ako sa inyong dalawa. Parang gusto niyo pa kasing

magkainan

-I mean, magkamustahan.“

Nanlaki ang mata ko.

“Kye-”

Pero huli na. Tinalikuran niya kami. At bawat hakbang niyang papalayo ay parang may humihila sa sikmura ko.

Hindi. Hindi ganito.

Hindi ito ang gusto kong mangyari.

Hindi matapos ang lahat ng taon na pilit kong hinahanap ang pagkakataong makausap siya.

Hindi ngayong pumapayag na siyang makasama ako kahit saglit.

“He’s kidding, Nathan.” Napabalik ako sa kasalukuyan nang magsalita si Ashley.

Hindi ko siya nilingon. Nakatingin lang ako sa direksyong tinahak ni Kye.

“Do I look like I find this funny?” Naramdaman ko ang pananahimik niya.

“You’re still in love with him.”

Hindi iyon tanong. Pahayag iyon. At wala akong dahilan para itanggi.

“Yes.” Diretso kong sagot. Walang pag-aalinlangan.

Narinig ko ang mahinang tawa niya. Parang may tinanggap na katotohanan matagal na.

“I thought so.”

Sa wakas ay napatingin ako sa kanya. Hindi ko alam kung ano ang inaasahan kong makita.

Galit.

Selos.

Sama ng loob.

Pero pagod lang ang nakita ko. At kung mayroon mang natitira, marahil ay lungkot.

“Ashley.”

“I know.”

Ngumiti siya. Pero hindi umabot sa mga mata niya. Isa rin siya sa mga nabiktima sa kalukuhan ko noon. Kaya malaki ang kasalanan ko sa kanya. I was so immature that days.

“I know I’ll never be him.” Natahimik ako. Dahil wala akong maisagot.

Dahil totoo.

At dahil kahit gaano pa kasakit pakinggan, hindi ko kayang magsinungaling sa kanya.

“Sorry.” Napailing siya.

“Stop apologizing for something you never promised me.”

Tumitig siya sa direksyong nilakaran ni Kye.

“Go after him.” Napakunot ang noo ko.

“What?”

“Go after him, Nathan.” Bahagya siyang tumawa.

“Bago pa siya magdesisyon na hindi ka na niya bibigyan ng isa pang pagkakataon.”

At sa pagkakataong iyon, wala na akong ibang inisip.

Hindi ang outreach. Hindi ang ospital. Hindi si Ashley.

Kundi si Kye.

Kaya iniwan ko roon si Ashley at agad akong naglakad palabas ng parking lot.

Dahil kung may isang bagay akong natutunan matapos siyang mawala sa akin noon.

iyon ay ang huwag nang hayaang makalayo siyang muli nang hindi ko man lang sinusubukang habulin.

Nakarating ako sa parking lot and I saw him on the side walk of the highway na pumara ng taxi hahabol na sana ako pero nakaalis na ito.

“Fuck! Damn you Nathan.” Mura ko sa sarili ko, saka ako tumakbo papuntang parking lot. I know he will fetch our son saka alam ko na doon ang location niya.

Pagkarating ko sa school, I parked my car there and asked the guard ang kaso pang ay nakalabas na daw sila ng establishment.

Napahawak na lang ako sa batok ko dahil sa frustration na raramdaman ko.

“Pero sir narinig ko po yung bata na sa bakery daw sila pupunta.” Napatingin ako sa guard saka ko tinanong ang location ng bakery na sinasabi niya.

“May isang bakery po dito na malapit pang at limang minuto na lakaran baka po sakali na nandoon sila.”

Then i rush out the gate and I run. No time must waste, kailangan ko na linawin ang lahat lahat. Napalingon-lingon ako para mahanap ang bakery na sinasabi ng guard and not until i spotted them entered the bakery shop at parang isa rin itong café ang problema ay nasa kabilang kalsada pa.

Tatakbo na sana ako pero bigla namang naging pula ang signal light.

“Fuck!” Wala akong choice kundi ang maghanap ng ibang daanan, then I saw the overpass bridge na medyo malayo pa. Nagdesisyon na ako na tumakbo doon saka mahaba pang segundo ang hihintayin ko.

Nang makarating ako sa kabilang kalsada, agad akong pumasok sa café at lumapit sa mesa kung saan nakaupo silang dalawa. Napatingin si Niel sa akin at agad na lumiwanag ang mukha niya.

“Daddy!”

“Hey… bud.” Halos hingal na hingal akong nakarating sa harap nila. Napansin kong maraming napapatingin sa amin-sa akin at kay Kye.

Alam kong hindi siya komportable sa sitwasyong ito, pero may plano ako. Gagawin kong opisyal ang lahat. Kahit kailangan kong manligaw ulit sa kanya mula sa simula, gagawin ko.

“Kye, let’s talk.”

Hindi niya ako sinagot. Tinalikuran lang niya ako.

Napansin ko rin si Niel. Para bang may nararamdaman siyang kakaiba sa pagitan naming dalawa. Tahimik lang siya habang abala sa kanyang iPad. Halos hindi niya ako pinapansin.

Lumapit ako at naupo sa tapat ni Kye. Si Niel naman ay nasa tabi ko, tahimik na kumakain ng tinapay habang palihim na nakikinig.

“I know… I know I don’t deserve you anymore,” panimula ko habang napahinto siya sa ginagawa niya.

“I know I was a coward.”

Napabuntong-hininga ako bago nagpatuloy.

“Stupid enough to hurt you. That’s why you left… because of me.”

Nanginginig na ang boses ko.

“I never thought about what you felt. I kept clinging to every woman I met and made everything harder for us.”

Napayuko ako. Sa gilid ng mata ko, nakita kong inabot ni Niel ang kamay ko.

Parang naiintindihan niya ang nararamdaman ko. Masyado siyang matalino para sa edad niya.

“And?” malamig na tanong ni Kye.

“What am I supposed to do with those confessions?”

Napatingin ako sa kanya. Ano nga ba?

Si Kye ang pinakamabait na taong nakilala ko noon.

Pero ngayon…

Hindi ko na mabasa ang nasa isip niya. Hindi ko alam kung may natitira pa bang puwang para sa akin sa puso niya.

“You don’t have to do anything,” sagot ko nang marahan. Napakunot ang noo niya.

“I didn’t come here expecting forgiveness.” Tumawa siya nang mapait.

“Really? Then why are you here, Nathan? Di ba sapat ang usapan niyo ni Ashley?”

Doon ako natahimik. Dahil kahit anong dahilan ang sabihin ko, iisa lang naman ang totoo.

Dahil mahal ko pa rin siya.

Dahil araw-araw kong pinagsisisihan ang lahat.

Dahil sa bawat umagang nagigising ako, siya pa rin ang unang hinahanap ko.

Huminga ako nang malalim bago siya tiningnan nang diretso.

“I’m here because I still love you.” Tuluyang natahimik ang mesa. Napansin ko agad ang paglingon nito sa malayo.

Pati si Niel ay napatingin sa amin.

Hindi ko alam kung dahil ba sa sinabi ko o dahil naramdaman niya ang bigat ng sandaling iyon.

Ngunit hindi pa rin gumalaw si Kye.

Hindi pa rin nagbago ang ekspresyon niya. Bago bumalik ang tingin niya sa akin.

“Love?” mahinang ulit niya.

“Now you know what love is?”

Parang kutsilyong tumama sa dibdib ko ang mga salitang iyon. Minahal ko siya, mula nung nawala siya sa akin.

Pero wala akong karapatang masaktan. Dahil ako ang dahilan kung bakit naging ganito kami.

“Kye-”

“No.”

Tumayo siya. Agad ding napatingin si Niel sa kanya.

“No, Nathan.”

Ngayon lang ako nakakita ng pagod sa mga mata niya. Pagod na pagod.

“Do you know how many nights I didn’t sleep because of you?” Napalunok ako.

“Do you know how many times I prayed that everything was just a dream and it wasn’t real and everything you said that time is just a lame dare that you and your friends did? I still choose you after that day.”

Wala akong naisagot. Dahil alam kong tama siya. At iyon ang pinakamasakit.

“Kye…” Napapikit siya sandali bago tumingin kay Niel.

“You don’t get to come back and say you love me as if that fixes everything.

Tumayo rin ako.

“I know.” Nagtama ang mga mata namin.

“And I’m not asking you to fix us today.” Nakita kong bahagyang natigilan siya.

“I’m asking for a chance.”

“A chance?” mapait siyang napangiti.

“After all these years?”

Tumango ako.

“Even if it takes years again. Kahit manliligaw pa ako ulit ng ilang taon o kahit pahirapan mo ako para lang mapatunayan ko sayo na mahal kita at hindi ko kaya na mawala ka pa sa buhay ko at ang anak natin. Ayaw ko nun…”

Tuluyan siyang natahimik dahil napaluhod na ako sa harap niya at bigla akong naluha dahil doon sa isip kong di ko sila kasama lalo na rin ang mga taong nakakita sa mga nangyayari.

“Ayaw kong mag-isa muli… Ayaw kong bumangon sa umaga na wala ka sa tabi ko… Ayaw kong maging malungkot ang buhay ko, ayaw kong bumalik sa madilim na silid na gusto ko nang makalaya… Ayaw ko nun… Hinding hindi ko hahayaan na pati ikaw ay mawala din sa akin, tama na ang ilang taon… I need you to my life… Not a stranger but my better half..”

At sa gitna ng katahimikang iyon, isang maliit na boses ang sumingit.

“Daddy?”

Pareho kaming napatingin kay Niel. Naramdamn ko ang paghagod ng kamay niya sa likod ko. Nakatingin siya sa amin habang hawak ang kalahati niyang tinapay.

“If you made Papa cry before…”

Napakamot siya sa ulo.

“…then maybe you should work harder this time.”

Nanlaki ang mga mata ko. Habang si Kye naman ay napatitig lang sa anak namin. At sa unang pagkakataon sa araw na iyon…

Nasilayan ko ang ngiti na matagal ko nang hindi nakikita…

To be Continue…

Hi! Been missing for many weeks. I just came here to publish this,

hindi pa

po kasi natatapos ang mga bagay na dapat tapusin.

Bear with me and see you soon.

@Argo_Milan

22

Jaspher

Kye

Aceves

“Tomorrow is our community outreach program. Bukas din natin makikita ng ating mga mata ang kalagayan ng mga tao sa labas ng apat na pader na ito.”

Kahit nakikita naman namin araw-araw ang kalagayan ng mga tao rito pa lang, ano pa kaya kapag nasa labas na.

“Hopefully everything goes well.”

Kasama ang Shin Hospital at St. Aurelius Medical Hospital, magsasagawa kami ng isang malawakang medical outreach sa Barangay San Isidro-isang liblib na komunidad na matagal nang hindi naaabot ng regular na serbisyong medikal. Dahil sa layo ng lugar at hirap ng biyahe, bihira lamang silang mapuntahan ng mga doktor at health workers.

Libre ang lahat ng serbisyo-medical consultation, laboratory screening, pagbibigay ng maintenance at over-the-counter medicines, dental check-up, blood pressure at blood sugar monitoring, vaccination, at health education para sa mga residente.

“Kailangan ninyong tandaan,” dugtong ng aming supervisor habang nakatingin sa aming lahat. “Hindi lang kayo pupunta roon bilang medical professionals. Pupunta kayo bilang taong marunong makinig, umunawa, at magmalasakit.”

Naging tahimik ang buong meeting room.

Hindi dahil wala nang gustong magsalita.

Kundi dahil alam naming lahat na iba ang makikita namin bukas.

May mga batang hindi pa kailanman nakapagpatingin sa doktor. May mga matatandang taon nang nagtitiis sa sakit dahil walang pambili ng gamot. At may mga pamilyang mas inuuna ang pagkain kaysa ang sariling kalusugan.

Iyon ang realidad sa labas ng ospital.

Napabuntong-hininga ako habang nakatingin sa schedule na hawak ko.

Minsan, nakakalimutan naming mga nasa loob ng ospital na hindi lahat ng tao ay kayang lumapit sa amin.

Kaya ngayon…

Kami ang lalapit sa kanila.

Sa ngayon, nag-aayos na kami ng mga gamit namin. Hindi lamang iisang barangay ang pupuntahan namin kundi ang buong munisipalidad. Dahil malawak ang sakop ng aming medical mission, kailangan naming tiyaking kumpleto ang bawat kagamitang dadalhin.

Bilang bahagi ng Cardiology Team , kami ang mangangasiwa sa mga pasyenteng may sakit sa puso, mataas na presyon ng dugo, pananakit ng dibdib, at iba pang cardiovascular conditions.

“Double-check natin ang lahat bago ikarga sa sasakyan,” paalala ni ko habang hawak ang checklist.

Isa-isa naming inihanda ang mga pangunahing kagamitan.

Una, ang mga stethoscope , dahil ito ang pangunahing gamit sa pakikinig ng tibok ng puso at paghinga ng pasyente.

Sunod ang digital at manual blood pressure apparatus kasama ang iba’t ibang cuff sizes para sa mga bata at matatanda.

Inihanda rin namin ang portable ECG (Electrocardiogram) machine upang agad na masuri ang electrical activity ng puso ng mga pasyenteng may nararamdamang pananakit ng dibdib o hindi regular na tibok ng puso.

Kasunod nito ang pulse oximeters , na sumusukat sa oxygen saturation at heart rate ng bawat pasyente.

Hindi rin maaaring mawala ang glucometers at mga test strips, dahil mahalagang malaman ang blood sugar ng mga pasyenteng may diabetes na maaaring makaapekto rin sa kalusugan ng kanilang puso.

Maingat naming inilagay sa insulated medical box ang mga emergency medicines , kabilang ang aspirin, nitroglycerin tablets para sa chest pain, antihypertensive medications, at iba pang maintenance medicines na ipapamahagi ayon sa reseta ng doktor.

Kasama rin ang basic emergency equipment tulad ng Ambu bag, oxygen tank, oxygen masks, suction kit, at portable Automated External Defibrillator (AED) sakaling magkaroon ng biglaang cardiac emergency.

Nag-empake rin kami ng mga disposable gloves, surgical masks, alcohol, hand sanitizers, sterile gauze, syringes, IV sets, at iba pang infection control supplies upang matiyak ang kaligtasan ng mga pasyente at ng buong medical team.

Sa kabilang mesa naman ay ang mga medical records , consultation forms, prescription pads, referral forms, at health education leaflets tungkol sa tamang pagkain, regular na ehersisyo, pag-inom ng maintenance medicines, at pag-iwas sa paninigarilyo.

“Huwag nating kalimutan ang weighing scale, measuring tape, at portable examination table,” dagdag pa ng isa naming nurse.

Isa-isa naming binilang ang bawat kahon bago ito ikarga sa mga van ng Shin Hospital. Habang lumalapit ang oras ng aming pag-alis, unti-unti ring nararamdaman ang pananabik at responsibilidad. Alam naming hindi lamang simpleng konsultasyon ang naghihintay sa amin.

Marami sa mga taong aming pupuntahan ay maaaring matagal nang walang access sa espesyalistang doktor. Ang iba ay maaaring ngayon pa lamang malalaman ang tunay na kalagayan ng kanilang puso.

Tahimik akong napangiti habang isinara ko ang huling medical kit.

“Handa na tayo,” mahinahon kong sabi.

Ngayon, oras na para dalhin ang serbisyong medikal sa mga komunidad na matagal nang naghihintay.

Lumipas ang isang minuto, nakarating kami sa isang Munisipalidad,nakipag ugnayan sa mga opisyal ng bayan. May mga pulis kaming nakasama upang bantayan kami sa lokasyon namin.

Sinabi naman ng Mayor ng lugar na pwede na lang na kmi ay nasa iisang lugar ang main area namin and saka yung ibang doctor ay pupunta sa Baranggay na dala ang pwedeng magamit para ma-check ang mga tao doon. Saka may mga ambulance service or van ang munisipalidad at meron din kaming dalawang Ambulance Van na dala incase na pwede naming itakbo ang pasyente sa hospital.

Unti-unti na naming binababa ang mga dala namin saka ko naman ay tumutulong sa pagbubuhat.

“Tulungan na kita.” Lumingon ako sa kay Nathan na nakangiti. Alam ko naman n nagkaroon na kaming dalawa ng usapan pagkatapos sa cafe.

“Parang may nag-iba na sayo ngayon.” Saad ko na alam kong meron naman.

“Talaga? What have you noticed has changed in me?” Sabay naman niyang lumayo ng kaunti at lahat ng mga braso nito.

“Umaliwalas ang mukha mo. Saka mas lalo kang-”

“Pumogi?” Singit niyang sabat.

“Kapal naman ng mukha mo. Iyon lang wala nang iba.” Saka ako bumalik sa mga gamit na bubuhayin ko.

“Teka, ito naman di mabiro. Give me that, ako na magbubuhat baka mapagod pa ang mahal kong reyna.” Sabay kindat nito at kinuha ang buhat kong gamit at siya na ang dala. Ako naman itinago ko ang pagkapula ng mukha ko dahil tumalikod ako bigla saka natarantang kinuha ang isang box na may laman na mga injections and mga gamot at iyon ang binitbit ko.

Hindi ko na lang pinansin ang pang-aasar niya at nagpatuloy sa pag-aayos ng mga kagamitan. Isa-isang itinayo ang mga mesa, kinabit ang mga tarpaulin, at inayos ang bawat seksyon ng medical mission.

May hiwalay na lugar para sa Registration, Vital Signs, General Consultation, Pediatrics, OB-Gyne, Dental, Pharmacy, at ang pinakamahabang pila… ang department namin Cardiology .

Hindi na nakapagtataka.

Halos puro matatanda ang nakapila roon. May mga nakasandal sa tungkod, may nakaupo sa wheelchair, at mayroon ding inalalayan ng kanilang mga anak o apo. Makikita sa kanilang mga mukha ang pag-asa na kahit isang beses man lang ay masuri ng espesyalista nang hindi kailangang bumiyahe ng ilang oras papunta sa siyudad.

Huminga ako nang malalim.

Ito ang dahilan kung bakit namin ginagawa ang misyong ito.

“Ready na ang Cardiology team!” malakas na anunsyo ng isa sa aming staff.

Agad kaming pumuwesto.

Isa-isa nang tinawag ang mga pasyente. Ang mga nurse ang unang kumuha ng blood pressure, heart rate, oxygen saturation, at iba pang vital signs bago sila lumapit sa amin.

“Good morning po, Lola. Ano pong nararamdaman ninyo?” nakangiti kong bati sa unang pasyente.

“Dok… madalas po akong hinihingal. Kapag naglalakad ako nang kaunti, sumasakit na agad ang dibdib ko,” nanginginig nitong sagot.

Maingat kong sinuri ang kaniyang medical records habang nakikinig sa tibok ng puso gamit ang stethoscope.

“Nakainom po ba kayo ng maintenance niyo?”

“Kapag may pambili lang, Dok.”

Napayuko ako nang bahagya.

Ilang segundo akong natahimik.

Hindi dahil wala akong sasabihin… kundi dahil alam kong ito ang realidad ng maraming Pilipino.

Ipinaliwanag ko sa kaniya ang kaniyang kondisyon sa paraang madali niyang maiintindihan. Inireseta ko ang mga gamot na maaari naming maibigay nang libre at binigyan siya ng payo tungkol sa pagkain at tamang pag-inom ng maintenance.

“Salamat po, Dok. Malaking tulong na po ito sa amin,” nakangiti niyang sabi habang halos maiyak.

Ngumiti rin ako.

“Walang anuman po. Ingatan ninyo ang sarili ninyo.”

Hindi pa man nakakaalis ang matanda ay agad namang may sumunod na pasyente.

Sunod-sunod ang mga may mataas na presyon ng dugo, irregular heartbeat, pananakit ng dibdib, at matagal nang hindi nagpapasuri dahil sa kakulangan ng pera.

Hindi namin namalayang halos dalawang oras na pala kaming walang tigil sa pagtanggap ng mga pasyente.

Maya-maya ay napansin kong may isang matandang lalaki ang halos hindi na makatayo habang papalapit sa aming mesa.

“Ako na,” sabi ni Nathan habang mabilis na inalalayan ang matanda at pinaupo sa upuan.

“Dahan-dahan lang po, Tay.”

Agad kong sinukat ang kaniyang blood pressure habang si Nathan naman ay nakikinig sa tibok ng kaniyang puso.

Nagkatinginan kami.

Pareho naming alam na hindi na ito simpleng hypertension lamang.

“Nathan…” mahina kong tawag.

Tumango lang siya.

“Kailangan natin siyang dalhin sa ospital.”

Agad naming tinawag ang ambulance team na nakaantabay sa labas. Habang inihahanda ang stretcher, mahinahon naming ipinaliwanag sa pamilya ng matanda ang kaniyang kalagayan at ang kahalagahan ng agarang pagpapagamot.

Ilang sandali lang ay maingat na siyang isinakay sa isa sa dalawang ambulansyang dala namin, kasama ang isang nurse at emergency medical team.

Habang papaalis ang ambulansya, muli kong ibinalik ang tingin sa napakahabang pila ng mga matatandang naghihintay ng kanilang turno.

Napabuntong-hininga ako.

Napakarami pa nilang kailangang matulungan.

At hangga’t kaya namin, wala kaming planong tumigil.

Lumipas ang ilang oras.

Halos alas-singko na ng hapon nang matapos ang huling pasyente sa Cardiology. Isa-isa nang nagsimula ring magsara ang iba’t ibang serbisyo ng medical mission habang ang iba ay nag-iimpake na ng mga natitirang kagamitan.

Napaupo ako sa isang monoblock chair at napabuntong-hininga.

“Grabe…” mahina kong sambit habang iniuunat ang likod ko. “Hindi ko namalayan ang oras.”

Lumapit si Nathan na may dalang dalawang bote ng tubig.

“Drink.” Inabot niya ang isa sa akin.

“Thanks.”

Sabay kaming uminom habang pinagmamasdan ang mga residente ng munisipalidad na unti-unti nang nagsisiuwian. May ilan pang lumalapit upang magpasalamat sa buong medical team, habang ang iba naman ay kumakaway mula sa malayo.

“Dok, maraming salamat po,” sabi ng isang matandang babae habang magkahawak ang dalawang kamay niya. “Malaking bagay po ang ginawa ninyo para sa amin.”

Ngumiti ako at bahagyang yumuko bilang paggalang.

“Kayo po ang mag-ingat. Huwag ninyong kalilimutan ang mga bilin namin tungkol sa inyong mga gamot.”

Pagkaalis ng matanda ay muli kong inilibot ang tingin sa paligid.

Kaninang umaga ay puno ng tao ang buong covered court. Ngayon, halos bakante na ito. Ang mga mesa ay isa-isa nang nililigpit, ang mga kahon ng gamot ay muling isinakay sa mga van, at ang mga volunteer ay nagtutulungan sa paglilinis ng lugar.

Lumapit naman ang Mayor kasama ang ilang opisyal ng munisipalidad.

“Sa ngalan ng buong bayan, maraming-maraming salamat po sa inyong lahat. Hindi matutumbasan ang tulong na naibigay ninyo sa aming mga kababayan.”

“Trabaho lang po namin iyon, Mayor,” nakangiting sagot ko.

“Hindi lang po trabaho,” ani ng Mayor. “Marami sa mga residente namin ang ngayon lang ulit nakapagpatingin sa espesyalista. Marami rin ang nagsabing hindi nila kayang bumiyahe papuntang siyudad para lang

magpakonsulta

.“

Sandaling natahimik ang lahat.

Lalong tumimo sa akin ang kahalagahan ng propesyong pinili namin.

Hindi lang pala kami nagbibigay ng gamutan.

Nagbibigay rin kami ng pag-asa.

Matapos ang maikling usapan, sabay-sabay na kaming sumakay sa aming mga sasakyan. Unti-unting umalis ang convoy ng mga ambulansya, van, at service vehicles habang kumakaway ang mga residente bilang pamamaalam.

Tahimik akong sumandal sa aking upuan habang pinagmamasdan ang papalayong munisipalidad mula sa bintana.

Napangiti ako.

Sa pagod na nararamdaman ko ngayon, alam kong sulit ang bawat minuto ng araw na ito.

“Babalik pa tayo bukas. Meron pa tayong apat na araw para

maikot

lahat.“ saad ni Nathan na nakangiti sa akin habang hawak ang kamay ko.

Agad namang napatingin sa amin ang mga kasamahan naming nasa loob ng van.

“Ahem… PDA!” malakas na sabi ng isa sa mga nurse dahilan upang magsitawanan ang lahat.

“Oo nga, Doc. Nasa duty pa tayo,” biro naman ng isang resident doctor.

Napabawi ako ng kamay at agad kong naramdaman ang pag-init ng mukha ko.

“Kayo talaga…” nahihiyang sambit ko habang umiiling.

Ngunit si Nathan?

Wala man lang balak mahiya.

“Anong PDA?” inosente nitong tanong. “Hinawakan ko lang naman ang kamay niya. Baka kasi mapagod.”

“Doc Nathan, ilang taon na po kaming nagtatrabaho sa ospital. Kilala na namin ang tingin n’yo kay Doc Kye,” natatawang sabi ng isa.

“Tama! Hindi na kami maloloko.”

Lalong lumakas ang tawanan sa loob ng van.

Napailing na lang ako habang tinatakpan ang mukha ko sa sobrang hiya.

“Tigil-tigilan n’yo nga kami.”

Biglang umakbay sa akin si Nathan.

“Okay, aamin na ako.”

Natahimik ang lahat at sabay-sabay siyang nilingon.

“Oo, gusto ko siyang alagaan.”

Ilang segundo ang lumipas bago muling sumabog sa kantiyawan ang buong van.

“

Yiiieee

!“

“May confession!”

“Doc, baka gusto n’yo nang magpakasal!”

Napailing na lang ako at marahang siniko si Nathan.

“Ikaw talaga ang dahilan nito.”

Ngumiti lang siya bago marahang bumulong sa akin upang kami lang ang makarinig.

“Mas gusto ko ngang buong hospital na ang makaalam.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Pero mas importante sa akin na alam mong seryoso ako.”

Nawala ang mga biro at tawanan sa isip ko nang marinig ang sinabi niya.

Hindi ko alam kung ano ang isasagot.

Kaya ngumiti na lamang ako habang tahimik na nakatingin sa bintana ng van.

Samantala, tuloy pa rin ang kantiyawan ng aming mga kasamahan hanggang sa makarating kami sa hotel na pansamantala naming tutuluyan sa loob ng limang araw ng medical mission.

Buti na lang magkaiba ang mga van ng bawat medical building at wala dito ang babaeng pinaglihi sa Cobra.

To be continued…

Milan’s Note:

Hi! Milan here. Hopefully you’ll keep supporting my works. Please dont forget to vote. Thank you for supporting!