THE GRAYSON SIBLINGS SERIES

AUTHOR’S NOTE:

This story is under revision. Expect the change in story flow. Mula sa naunang na publish ay may pagbabago na mangyayari. Char. Lalo na sa mga magaganap. Salamat.

ＤＩＳＣＬＡＩＭＥＲ

This a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events, locales, and incidents either are the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

⚠️PS. The photos used in this story do not belong to me. Credit to the rightful owners for pictures/information/media used.

⚠️This story contains boy love story that related to men-to-men relationship. if you are not used or comfortable on this story you can leave this book.

⚠️This book contains misspellings and incorrect grammar that you will read. I hope no one will judge and insults just because of the grammar found wrong here in the book. No one is perfect, if any, Edi Sana all. Kung grammar conscious ka, just leave.

⚠️WARNING!! R-🔞

Not suitable for yunger age readers.

Every chapter ay may babala ako kaya wag n’yo akong sisihin na hindi ko kayo binalaan! Kagustuhan n’yo yan lalo na sa mga young age readers Juskooo!! Mag aral muna kayo ha? Char lang.

⚠️Read at your own risk!!

⚠️PLAGIARISM IS A CRIME!! No part of this story will copy nor printed without the permission of the author and its name on it. May be there’s a scene or plot of the story are the same to the other stories but this is purely my works and came from my naughty mind.

@ All rights reserved

© JOHYEONRA

ＰＲＯＬＯＧＵＥ

❝

Ma, bakit po tayo nandidito sa bahay na ito? ❜❜

Tanong ko sa kay mama na ngayon ay naglalakad kami ni papa papasok sa isang malaking bahay. Di ko alam kong isa lang ba itong palasyo sa laki. Mansyon na to kung tutuusin.

❝ Bibisitahin natin ang Tita Sheryl mo, at saka di ka naman mag-iisa dun may anak silang apat na lalaki, pwede mo sila maging kaibigan o maging kalaro. ❜❜

Sa araw na yun di ko akalain na may kakilala si mama na isang mayaman at naging matalik na kaibigan, di ko man alam ang kwento nila pero malakas ang koneksyon nilang dalawa sa isa’t isa. Sa araw din nayun nakilala ko ang apat lalaki na anak ni Tita Sheryl.

Kilala ko si Tita Sheryl pero di ko mamukhaan ng maigi. Abala ako sa pagtitig sa mga mamahalin na kagamitan sa bahay nila. Sina mama, papa at ang mag-asawa ay naguusap sa sala samantalang ako ay nagiikot sa bahay nila.

I was amazed by the structure of the house. Lalo na at ang liwanag dito dahil sa puting pintura na ng mga pader. Bahay na kasing laki ng palasyo mas mdaling sabihin na mansyon.

❝ Beautiful

right? ❜❜

Napalingon na lang ako sa aking tabi dahil sa biglaan na pagdating batang lalaki. I don’t know him but I he’s handsome, bigla naman siya tumingin sa akin at ngumiti umiwas ako dun dahil sa pakiramdam ko ay sinusunog ang mukha ko sa init.

❝ By the way I’m Dy - Dan. Call me Dan. ❜❜

Nakalahad ang kamay niya sa akin at tinanggap ko yun.

❝ Rai . ❜❜

Di ko sinabi ang buo kong pangalan. Sa pagkahawak ko ay agad niya akong hinala patakbo sa kung saan. But I was surprised when I saw it, maganda ang lugar na to this is a garden at alam ko yun dahil sariwa ang alala na pinagsamahan naming dalawa ni Dan. He is my friend siya ang nagbigay sa akin ng pansin. Nakilala ko rin ang mga kapatid niya but I forgot their names dahil kay Dan lang ako nag-focus.

Everyday naglalaro kami kapag bumibisita dito and then make a promises to each other. He promised to give me a house that fits for both of us and he promised to Marry me when he grows up.

Pero sa akin ay di pwede yun dahil alam kong pareho kaming lalaki, at sinabi niya lang na wala na siyang paki sa bagay na iyon. Naniwala na lang ako aa kanya at sinabing hihintayin ko ang araw na yun.

But suddenly, an accident happened in an expected time and day, sa araw din yun nangyari ang bagay na kinatatakutan ko, ang mawalan ng magulang. The Accident happened nang umuwi na kami.

Nakita ko pa kung paano nawalan ng buhay ang magulang ko habang ako na lang at iilang nakaligtas sa pagbangga ng sinasakyan namin sa isang pader, malakas ang impact lalo at mabilis ang takbo nito at nawalan ng preno.

After the funeral, pinagpasa-pasahan na lang ako ng mga kamag-anak ko.at trinatong isang katulong. Kaya napagdesisyunan kong umalis aa pangangalaga nila. Until Dan and I meets again and I didn’t expect what happened next. Well, I can consider myself as…

❛ Married By a Billionaire ❜

1

Raillie Gonzales

Riiiiiing [clock rang]

Nagising ako sa tunong ng alarm clock ng cellphone po, kinapakapa ko ito kung saan nakalagay at pinindot ang power button para ma off. Nagunat-unat muna ako ng katawan ko bago ako bumangon at dumeretso sa CR para sa morning rituals ko. By the way, I am Raillie Gonzales and I am gay, marami ang di gusto ng kasarian ko pero wala na akong pakialam dun. Di ko naman ikamamatay yun.

Nagiisa lang sa buhay, at mag-isang pinapakain ang sarili sa loob ng ilang taon. Nakapag aral ako at nakapagtapos sa kursong Business administration sa tulong ng mag-asawa. Sila ang nagtayong magulang ko pero malayo sa tabi at hindi sila nagkulang para ipadama sa akin na may magulang pa akong kakapitan sa oras na mawalan ako ng pag-asang mabuhay.

Kaya ngayon ay nag-mamanage ako sa isang sikat na coffee shop na pagmamay-ari ng adopted parents ko at ako ang humahawak dito sa ngayon. Sinuot ko ang uniform ng shop, bumagay naman sa akin kaso ngalang halata ang umbok ng likuran ko dahil sa fitted ang black slack namin. At kinabit ang nametag na may nakalagay na ‘MANAGER’.

Kunting pulbo, lip tint, and lip balm, then mascara para naman makita ang mahaba kong pilikmata.

And Perfect!! Hindi man ako babae pero may ipagmamalaki naman ako. Fair skin, at katawan na mahahalintulad sa katawan ng babae, Then lumabas na ako ng unit ko. Yes! Condominium unit, nakaipon ako kahit kunti kaya condominium na tayo ngayon. Tinago ko ang card sa wallet ko saka lumakad papuntang elevator.

Pagkadating ko sa coffee shop ay sumalubong agad sa akin ang maraming costumer, masayang nagkukwentuhan at may mga lovebirds pang nakikita at nag propose. Nakakainggit man makita pero masaya ako sa kanila.

❝ Oi… si Ms. G, naiinggit… ❜❜

Napatingin ako sa nagsalita. Hindi ko napansin na nakasandal na ako sa reception table na nakatingin sa dalawang magkasintahan na nag po-propose napuno ng palakpakan ang café dahil sa sinagot ito ng babae.

“Hindi naman karen, masaya lang kasi ang shop na ito ay saksi sa lahat ng pighati at kasiyahan ng iba’t-ibang tao na pumunta dito.”

“Mmmm…di naman magiging sikat ang shop na ito kung di dahil sa inyo Ms. G. Di mo sinukuan ang shop na kahit pabagsak na.”

Yes, this shop is precious to me. Ang may-ari nito ay mag-asawa na nasa ibang bansa na siyang tumulong para pag-aralin ako, wala silang anak dahil sa baog ang asawa nito at may komunikasyon pa kami hangang ngayon, tumatawag pa para kamustahin ako. Sila na rin ang naging dahilan para hindi ako mawalan ng pagasa sa buhay.

Pabagsak na ang shop nila at planong ibenta na lang pero hindi ko ito sinukuan, pinilit ko silang ipagpatuloy pa dahil isa ito sa mga pinaghirapan nila na palaguin at hindi ako nabigo dahil sa mga ilang buwan ang nakalipas ay naging kilala ito sa lahat di lang sa kape na iniinom nila pati na rin dahil sa mainit na pagtanggap sa mga customers.

Kung di rin dahil sa ibang customer na nagpopost sa social media tungkol sa shop ay mas marami pang tao ang dumarating dahil na rin sa curiosity ng mga ito kung totoo ang nasasabi ng social media. In addition, I am glad to see that it is all works at isa pa nakapagtayo pa kami ng ibang shops sa ibang panig ng Pilipinas and thanks to God for all of the challenges na nagpatatag sa amin.

“Ms. G, tumatawag po sina Madam.”

Naagaw ang pansin ko sa pagtawag sa akin ni Mico isa sa mga tauhan dito. Lumapit ito sa akin nang sabihin niya yun at pumasok na ako a opisina para sagutin ang naiwang telepono sa lamesa.

“Hello po, ma’am?”

“Raillie, sinabi ko na Mama na lang itawag mo sa akin lalo na at parang anak na ang turing namin sayo.”

“Pasensya na po, pero okay po para naman hindi kayo tatampo sa akin. Mama.”

Sabi ko narinig ko pa ang masaya nitong pagngiti sa sinabi ko, pero mas narinig ko ang hikbi nito. Sa tagal na rin ng taon na nanatili sila sa ibang bansa ay hindi ko rin maiwasang mangulila sa kanila, may bagay silang kailangang ayusin doon para maisaayos ang mga papeles ko at makasunod ako sa kanila sa pagpunta doon.

“Kamusta ka na anak? Ayos ka lang ba?”

“Ayos lang po ako, pero mag-ingat po kayo dyan ha? Alam ko naman na malamig kapag sa US lalo na ngayon. Wag po kayong mag alala sa shop, maayos naman ang lahat.”

“Maaasahan ka talaga kahit kailan, malaki ang utang na loob namin sayo, kung di dahil sa pagtitiyaga at pagiging matatag ay nagawa mong maiangat ang shop.”

Napangiti ako sa sinabi niya, they are the one who trusted me kaya nagawa ko iyon ng tama at kung di dahil na rin sa perang nagamit naming para dito ay di nasayang.

“Kung di rin dahil sa tiwala n’yo ay di ko naman iyon magagawa.”

“Kaya, anak. Napagdesisyunan namin ng papa mo na, ipangalan na sayo ang shop. Tumatanda na kami kaya wala kaming ibang mapamanahan nito kundi ikaw lang.”

Doon ako napatahimik, sa sinabi nila. Walang tutol na sa akin ipamana pero ang dating no’n sa akin ay parang aalis sila at hindi na babalik.

“H-hindi naman kayo m-mawawala diba?”

Alam kong nakuha nila ang sinasabi ko kaya napatawa silang dalawa sa nabanggit ko.

“Hindi ijo, gusto pa namin makita ang magiging apo namin sayo.”

Ang asawang lalaki na ang nagsabi nito. Nakahinga ako ng maluwag sa kanilang sinabi kaya masaya ako na walang problema sa kanilang pangangatawan para lumisan sila. Apo? Pero wag naman sana na umasa sila na mag-aasawa ako ng babae. Naninindig ang balahibo ko.

“Kinabahan naman po ako don. Pero wag kayong mag alala gagawin ko ang lahat para sa shop po natin, at saka po mag-ingat po kayo dyan.”

Nagpaalam na kami sa isa’t isa bago ako lumabas ng opisina, nabigla ako dahil sa dami na ng kostumer, mukhang kailangan ko na magpa-extend ng espasyo at napaplanuhan ko na yun.

“Ms. G, may problema po!”

Lapit sa akin ni Mico. Kaya sumunod ako sa kanya kung ano ang problema, nakita ko ang isang lalaki na nakatayo na at parang pinapagalitan ang isa sa mga tao ko.

“Di n’yo ba ginagawa ng mabuti ang trabaho n’yo?!”

Bulyaw nito sa babae, ang baguhang tanggap dito.

“What happened?”

“Itong kape n’yo! May langaw, akala ko ba malinis at sikat ito sa lahat bakit ngayon mukhang mali yata ang ipinakita ng social media sa akin!?”

Sigaw pa nito. Tinignan ko naman ang babae, her name is Chelsea.

“Chelsea?”

Maayos kong tanong para magpaliwanag.

“Ms. G, hindi naman iyon totoo… Saka po sinigurado po ni Ms. Karen na malinis ang kape bago ko ibibigay sa kanya.”

Depensa niya sa akin.

“At ako pa ang mali ngayon? Diba customer is always right. Kaya tama parin ako, dapat ipatanggal mo nayan at isara ang coffee shop na ito!!”

Sigaw niya pa sa amin. Mukhang nasubrahan na ang lalaking ito ah.

“Sorry for the inconvenience sir. Pero we need to check the CCTV before we go conclude, dahil hindi kami basta-basta magtatangal ng tao ng walang katibayan.”

Sabi ko pa sa kanya, at itinuro ang nakatutok na CCTV sa mismong kanyang kinauupuan. Nakita ko naman na parang napawisan ito, at nahuli kong umiwas ng tingin.

“At kung mapapatunayan namin na hindi kasalanan ng shop at ng tauhan ko ang nangyari, we have the right to arrest you, sir, for ruining the reputation of our shop, at pinapaalala ko po, not all customers are right, iba na ang panahon ngayon. Customers are overusing the rights para lang masira ang negosyo, as what you do now.”

Saad ko pa, ito ang ayaw ko sa lahat ang pinipilit na sirain ang isang bagay para lang pabagsakin ang negosyo namin, so I set all CCTV around the shop kaya walang takas ang mga mapanira.

“Ms. G. Hindi kasalanan ni Chelsea, nilagyan niya ng langaw ang kape nito. And this is the proof.”

At ipinakita ang record ng CCTV. Napangisi ako at hinarap ang lalaki.

“I think sa police station ka na magpapaliwanag, Sir.”

Nakita ko pa na nagulat ito at tumawag ng police, nag sorry pa pero ayaw kong baliwalain ang mga panlalait niya sa shop at sa mga tauhan ko. Pagdating ng police ay agad itong dinakip at binigay ang ebedensiya ng CCTV.

“Sorry, Sir. Gagawin n’yo ang lahat makulong lang ito. At ang kasabwat nito para sirain kami.”

Saka na sila umalis sa shop bitbit ang lalaki. Nakahinga ng maluwag mga tauhan ko lalo na ako.

“Okay! Everyone go back to work na. Ikaw Chelsea, don’t think about it, lahat ng problema may solusyon, remember that okay?”

Pag mo-motivate ko sa kanya, nakita ko kasi ang pagbagsak ng balikat nito kanina. Ayaw ko na mawalan sila ng pag-asa kapag dumating ang panahon na may kakaharapin kaming gusot.

“Yes, Ms. G.”

Saka na bumalik sa trabaho.

“Galing naman ni Ms. Ganda!!”

Sabi ni karen habang nakatingin ulit sa paligid na nakasandal sa reception table. Napangiti ako sa sinabi nito at ang tawag niya sa akin. She’s the first person na nakapasok dito sa shop, alam niya ang pinagdaanan at ang pagbabago ng shop pero hindi ang simula.

“Kaya pala, Ms. G ang tawag nila sa akin ikaw pala ang may kapakanan ng lahat.”

“Oo naman Ms. Ganda. Kahit na lalaki ka ay na-amazed parin ako sa feminine face and body mo saka iba ang beauty mo pang world class!!”

“Tigilan mo nga ako Karen. Nambu-bola ka na naman.”

Masaya kaming nag-uusap hangang sa maghapon hindi ako napagod na makitang masayang nagtatrabaho ang mga tauhan ko. Yes, they’re just an employee pero I treasure them like a gold dahil na rin sa tulong nila ay walang ganitong shop na meron ako.

“Totoo po, kala ko nga no’ng una e babae kayo.”

Dagdag naman ni Mico. Ito pa ang isa bagay talaga sila ipagsama ni Karen. Pero nakakagaan ng pakiramdam na okay lang sila kung sino ako. Minsan naranasan ko na ang pagtabuyan ng iba dahil sa pagkatao ko.

“Mmm…nakikibola ka naman? Nako tigil-tigilan niyo ako ha pinagtutulungan niyo na naman ako.”

Nakangiti kong saad sa kanila. Masaya talaga kapag gusto mo ang ginagawa mo lalo na kapag komportable ka sa mga taong nakapaligid sayo.

Lumipas ang araw at walang naging malaking problema, lahat ay naging maayos at nasa magandang kalagayan lalo na ang shop. Sa tanang ng buhay ko dito na umiikot ang mundo ko, ang pangalagaan ang negosyo ng nakagisnan kong magulang na ngayon. Kung di dahil din sa kanila ay hindi ako magkakaroon ng ganitong buhay lalo na at ipapasa na nila sa akin ang negosyo na ito.

May halong kaba at excitement pero mas nag alala ako sa kalagayan nilang dalawa, naisip ko parin ang sinabi nilang kung sakali na mawala sila sa mundong ito, masakit na marinig dahil naging mahalaga din sila sa akin.

Binuksan ko ang wallet ko para kunin ang card, hinila ko ito mula sa wallet nang may isang bagay na nahulog mula sa pagkahila ko ng card. Pinulot ko iyon at napangiti ako nang makita ko ito.

“Matagal na pala na hindi tayo nagkikita, saan ka na kaya ngayon? Siguro pamilyado ka na.”

Kausap ko sa lumang litrato ng dalawang bata na nakangiti sa litrato. It was me and the unknown person, hindi ko siya nakilala no’ng magtagpo kasi pero naging close kami no’n at mahilig mapang-asar sa akin.

Siya lang yata ang batang nakipaglaro sa akin no’n kahit na nilalayuan ako ng iba, siya rin ang taga pagtanggol ko sa iba kapag may batang nanakit sa akin at siya rin ang batang palagi akong sinusundan kapag umaalis ako ng bakuran namin.

Hindi man malinaw ang alala ko no’n sa kanya pero ang alam ko ay matalik na kaibigan ng tunay kong nanay ang nanay niya. Pagkatapos mangyari ang trahedya, sila ang unang kumupkop sa akin pero di nagtagal ay kinuha ako ng mga tiyahin ko at pinasa-pasahan pa nila at trinatong para isang katulong, tiniis ko iyon and the I turn to 15 at inisipang maglayas sa bahay ng mga demonyo.

Palaboy-laboy ako noon sa kalsada pero kinupkop ako ng dalawang asawa na tumulong sa akin pinaaral at binihisan nang makaya ko na ang sarili ko ay pumunta sila ng US pero naiwan ako para ipagpatuloy ang pag-aaral pero palagi silang nagpapadala para sa mga gastusin sa pag-aaral, nagrenta ako ng boarding house na kaya sa bulsa pa no’n at sa mismong coffee shop nila ako nagtrabaho para sa madagdagan ang pera ko hanggang sa unti-unti itong nalugi pero ginawan ko ng paraan para manumbalik ang pinaghirapan nila, and I did it successfully.

Isa sa inspirasyon ko ang batang lalaki na naging kalaro ko noon at naalala ko pa ang sinabi niya sa akin bago siya umalis, tumatak iyon sa isipan ko pa hanggang ngayon pero hindi naman ako umasa. That he said…

“I will marry you in the time we meet again.”

Do I need to hold on to his words? Kahit ilang taon na ang nakalipas pero wala parin akong masisilayan na pagbabago sa mga araw na nagdaan.

Do I need to put faith in just words that can’t even tell if it is true or just a false hope?

To be continued…

2

Dylan Grayson

‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎

❝ Sir, the meeting will start in 5 minutes. ❜❜

❝ Okay . ❜❜

I’m Dylan Grayson, a guy who had a perfect life. Wealthy, handsome, you won’t lose ’cause I have a big monster between my legs. I am the youngest billionaire in the universe, nagpatayo ng limang kompanya by the help of my brothers and father sa ibat-ibang bansa na kilala na ngayon bilang isang malaking kompanya sa buong mundo.

Naglakad na ako papunta sa meeting hall at pinakinggan ang lahat ng reports and sales status ng company. Currently, it is still in good status. Lumabas ako ng meeting hall at dumeretso sa opisina ko.

❝ Sir, Ms. Lucelle is here. ❜❜

❝ Let her in .❜❜

She entered my office and there I saw the girl I didn’t want to see, no I mean my money.

❝ What are you doing here? ❜❜

“Ooh… so cold, babe. Why we didn’t do something to heat you?”

Nang-aakit na sabi pa nito, akmang lalapit sa akin pero pinigilan ko siya. Hindi ako gumagamit ng tinapon na.

“Kung init ng katawan ang pinunta mo, the door is wide open for you.”

Nilahad ko ang kamay ko turo ang pinto nakita kong naiinis pa ito sa sinabi ko kaya mabigat na lakad itong lumabas ng opisina ko.

“Ms. Lopez, don’t let anyone else go inside my office from now on except when it is important.”

Habilin ko sa secretary ko bago ako umalis ay sinabi ko na magpahinga na lang siya muna. Kailangan kong umuwi para sa isang event na hindi ko naman gusto.

Binaybay ko ang daan patungo sa RG village na pagmamay-ari ng pamilya namin. Binuksan nila ang gate ng village at pinaharurot ang sasakyan papasok at nag park.

“Hey! Bro.”

Bati sa akin ni Ace. Hindi ko siya pinansin. I almost forgot he’s a General.

“Mainit ulo natin ngayon ah!? Anong meron?”

Kausap niya sa akin habang naglalakad papasok ng bahay nila Mom and Dad. Halata na maraming tao sa loob dahil sa nag-aayos palang ito. Today is Mom’s birthday, kaya lahat kami na anak niya ay pinapunta dito to celebrate.

“Dylan! You’re too early.”

Salubong sa akin ni Mommy. Hindi ko siya pwedeng tanggihan sa mga gusto nito, she does not deserve to be refused. Mabait ito dahil lahat ng kagustuhan namin ay sinusuportahan niya maliban na lang sa pagiging womanizer naming apat.

Ayaw niyang mababalitaan na lang namin na may nakabuntis kami na babaeng hindi niya nagugustuhan lalo na kong hindi ito desenteng babae. She expected us to marry a girl like an angel, na mahirap nang makita ngayon.

“Better too early than late Mom.”

“Ikaw Ace.”

Sabay baling sa kapatid kong sakit sa ulo kung minsan. I forgot to tell you. I have four brothers. And I’m the Second. First, Greg Grayson. He is the Governor and he does his best to keep his subordinates safe and free from crimes, minsan lang makita sa bahay dahil sa palaging busy.

Second, Me. Dylan Grayson. The most handsome of all, and as I said the youngest billionaire in the whole world slash Lawyer, and a model, every girl wanted me but they can’t, lahat hangang kama lang at wala na, kapag tapos na then forget they’re not important. I’m the owner of five GS Tower Company.

Third, Ace Grayson. A Police Detector General, ayaw ni Mommy ang trabaho nito pero mapilit at ayaw magpaawat, Mommy tries her best to let go of his job but nothing, this job is scary one of your feet is already buried in the soil.

Lastly, Nathaniel Grayson. A doctor, pero mas malala ang utak sa mga baliw na pasyente, a doctor that is capable of doing everything he can operate, check your heart, brain and soon. Nothing important pero mas kilala ang bunso namin sa pagiging matalino although we’re all smart he is different nag-aral ito ng ilang beses pero walang tumanggap dahil sa masyadong advance ang utak.

After the party, my secretary called me that I needed to meet someone in a coffee shop, and then she gave me the location of this shop. I stopped in the RG Coffee Shop, which is a famous coffee shop here in the Philippines and other countries.

Pumasok ako at may bumati sa akin, tumango lang ako at tinanong kung nandidito ako taong hinahanap ko, then she guides me inside and at the table.

“Good day, Mr. Grayson.”

“Good day, Mr. Marquez.”

Umupo na kami at sinimulan ang pag-uusap tungkol sa isang contract, dahil na rin sa nalulugi ang nigosyo niya ay kinakailangan niya ang tulong ko para hindi ito tuluyang bumagsak sa lupa ang pinaghirapan niya.

“Ano?!”

Napalingin kami sa isang sigaw ng lalaki, he yells at the girl working here in the coffee shop.

“Di n’yo ba ginagawa ng mabuti ang trabaho n’yo?!”

Bulyaw ng isang lalaki, siguro may business din ito dahil sa nakasuot lang ito ng suit na pang company. Lalapitan ko na sana nang may lumabas na… babae? No, a guy, pero mukhang babae.

“What happened here?”

Naagaw ang pasin sa katawan niya, he looks and shaped like a girl. Kinausap ang lalaki na ngayon ay kinakabahan na. Medyo malapit kami kaya narinig ko ang usapan nila.

He knows everything, the rights of his employees and how to handle this problem. Maya-maya ay dumating ang isang lalaki dala ang cellphone at ipinakita ang CCTV record. Walang kawala ang lalaking umingay kanina. Now he is like a child begging for forgiveness pero hindi niya iyon pinansin.

He seems scary, the way he talks is professional but deep inside, nakakatakot. Nakaramdam ako ng kaba na hindi ko naman maintindihan kung bakit. This guy is a monster. Mahirap makabangga ang taong alam lahat ang batas. Geez!! Will, I’m a Lawyer I know all the Laws too.

Natapos ang usapan namin ni Mr. Marquez, at nauna nang umalis. May pulis na rin sa labas at dinala ang lalaking nanggugulo kanina.

“Okay! Everyone go back to work na. Ikaw Chelsea, don’t think about it, lahat ng problema may solusyon, remember that okay?”

I loved his positive posture and mind. Di ko nakakilala na magiging madali ang trabaho niya. Pero huminto muna ako para tignan siyang muli, now his smiling with his employees, I would say his kinda of cute and beautiful. Wait! What?

“No! Dylan erase.”

Then I left my payment ni my table then go, ilang oras din ako nandito, hindi naman ako chismoso para makinig ng gulo kanina but their manager get my attention easily. Hyst! I need to go back to my company and do my work.

°°°°°°°°

After I finish those papers need my signature ay umalis na ako para makauwi a condominium unit, that I own also.

Pumasok ng elevator at pinindot ang 20th floor. Nandoon ang mga floor kung saan ay expensive ang condo, na aabot ng 50 thousand pesos, but I am the owner kaya wala akong babayaran but when it comes to equipment and supplies I can handle that thing.

Hawak ko ang swipe card na nagsisilbing susi ng condo. But I was surprised when I saw him holding his key and a picture. When a genuine smile, nakaramdam ako bigla ng ingit at galit sa litratong tinitignan niya. Fuck!! What happened to me?

Ilang minuto pa siyang nakatayo at bago niya binuksan ang condo nito. I deeply breath out before I open the door and go inside. Dumeretso ako sa kama at niluwagan ang necktie bago bumagsak ang katawan sa kama. Then a smile of him flashed on my mind.

Hindi ko maintindihan pero gusto kong nakikita siyang nakangiti. Naalala ko ang seryusong mukha niya kanina habang kinakausap ang lalaking naninira ng negosyo niya. He seemed scary that time but an angel came out after he smiled.

“Ha! Hahahaha.. nababaliw na ako, bakit ko siya iniisip? He’s not even a girl but attractive. Damn it! Dylan wake up!!”

Then I decided to go in the shower, sa daming nagkakandarapa sa akin hindi ako humaling at humanga ng ganito sa isang tao o sa mga na li-link sa akin, I just saw him for the first time but the impact is… So damn big!

Then I go out and change some clothes topless lang ako nakasuot ng boxer, I’m not comfortable kapag nakadamit na nasa condo lang. Then Brewed a coffee and then made a sandwich. Saka lumabas at tumayo sa balkonahe ng condominium.

“Jusmio Marimar!!”

Napatingin ako sa kabila sa nagsalita, I forgot magkatabi pala balkonahe namin at condo. Nakita kong tumalikod siya na hawak ang putting tela, nagbibilad ba siya? Ako naman ay napangiti na dali dali itong pumasok sa loob ng condo.

“Is he shocked because of my bare body or…”

Sabay tingin sa gising ko palang junior. Napahawak ako sa noo ko na. Shit!! Was he shocked because of my big gun? Hindi niya ba nagustuhan ang free sights? Siya lang yata ang tumalikod sa nakita ang junior ko. Sa daming babae at gay na nagkarandapa para lang mahawakan ito at matikman.

“Damn it!! Bakit gising ka?”

Kausap ko dito. Hyst!! Pumasok na lang ako sa loob para magsuit ng pangibaba at damit. Saka nagluto na lang ako at kumain. Bumalik ako sa balkunahi at umupo sa upuan doon at binuksan ang laptop. And again I saw him there standing, maghahapon na at kita na ang sunset.

Nakahawak siya sa kanyang baba at ang siko ay nakapatong sa isang part ng balcony niya, watching the sunset while smiling. He so much damn beautiful!!

And now my little Dylan is getting hard! Shit! Bakit ganito na lang epekto niya sa akin? Pumasok ako sa loob para magbawas, ilang beses kong ginawa pero nakatayo parin. Damn it!! This is not fun anymore!

Iwinaksi ko na lang ang lahat at natulog ng maaga.

To be continued…

3

Raillie Gonzales

“Sandali! Teka nga bakit kayo nagsisigawan?”

Tanong ko sa mga tao ko dito sa coffee shop. Dahil sa kakarating ko lang at nandidito sila sa opisina ko nag sasalitaan.

“E naman Ms. G! Pupunta daw dito ang kilalang businessman sa buong mundo!”

Ha? Meron bang ganun? Kilalang businessman?

Malamang, shunga to!

“At isa pa ang gwapo niya kaya! at pantasya siya ng lahat!!”

Sigaw pa ni Karen. Ano bang nagyayari sa mga tauhan ko? Parang mga sinapian kung makatili at sumigaw pati na rin mga lalaki ay nakatayo lang sa gilid habang inis na inis na nakatingin sa tatlong babae na nandidito.

Lumapit ako dito sa tatlong kawawang boys, tatlo din kasi sila. Para partner. Suot nila ang puting uniform na t-shirt at black pants and red apron tas black with red line na cap saka mouth cover.

“Boys, labas na linisin niyo na ang mga dapat linisin, ako nang bahala sa tatlong ito.”

Tumalima naman ang mga ito at kumakamot pa ng batok na pinalabas ko sa office ko. Ginawa na nilang tambayan dito dahil sa may kama at isa pa di naman ako masamang boss para di sila papasukin. May kama dito at sopa kaya dito sila pero balak ko rin na ilagay na lang ang mga ito sa staff area nila para doon na sila magpapahinga.

“Okay tama na ang tilian, dahil panghampasin ko kayo ng tray kung di pa kayo tumigil at lumabas.”

pagbabanta ko sa kanila.

“Ms. G naman… Di mo ba talaga kilala si Dylan Grayson? The youngest billionaire living in this world! AAAAAAAAAAH! Gusto ko na siyang makita!! o mahawakan man lang kahit hibla ng kanyang buhok…”

Ang tili ni Karen na sinabayan naman ni Chelsea. Jusko naman. Ano bang nakikita nila sa mga lalaki nayon? Dylan? Di ko naman ito kilala at nakita kaya bakit ko pa kailangan kilalanin ito? Wala akong interest sa mga social media news or issues kaya wala akong balita sa mga ganung pangyayari.

I have a laptop pero para yun sa mga emails and work purposes lang yun. Yes, may internet sa Caffe at wala akong social media accounts na pwede kong pagbuksan. Balak ko rin gumawa but I noticed na di makakapag-focus ang mga tao sa trabaho dahil dun. So I consider social media to be full of negativity that can affect someone’s mentality and health. Di masama kapag advance mag isip.

“Okay, continue now.”

Saad ko sa mga ito. Lumabas nan sila sa opisina ko na hanggang ngayon ay tili parin ng tili. Because of curiosity, lumapit ako table ko at binuksan ang laptop. Click the Google search. Gusto kong makita si Dylan na sinasabi nila.

Maya-maya pa ay lumabas ang information na nakasulat dito at ang larawan. Familiar siya sa akin, di ko alam kung saan at kailan ko siya nakilala o nakita.

Business? Di kaya is sa mga seminars na na-attend ko? O sadyang di naman siya a-attend ng isang seminar na para lang sa mga negosyante.

And besides, he’s a Billionaire at batikan na sa paghahawak ng mga negosyo.

Hindi ko na napansin ang oras, I’ve read a lot about him. Pero ang pinagtataka ko lang ay parang kilala ko ang mga magulang nito. Inisip ko pa kung isa ba itong nakasalubong ko o hindi.

I just shrugged my shoulders, saka ako lumabas ng office para makita ang lahat.

Nakagawian ko na ang paglibot ng paningin ko sa mga taong pumapasok sa shop. They make me smile kapag nakikita kong masaya sila sa mga kapeng naiinom nila at mukhang nangangailangan din akong mag-extend ng space. Napupuno ang shop dahil na rin sa kilala na ito sa lahat.

“Ms. G!!! Omaygush!! Kinikilig ako!”

Napatas naman ang kilay ko kay Karen.

She had a lot of energy. Nagtataka pa ako kung bakit sa buong araw ay siya lang masigla hanggang hapon. Habang ang kasama nito ay parang malalanta na. Saan niya kaya nakukuha ang energy nito?

“Karen, maghunos dili ka naman. Ano yun? At nagkukumahog ka d’yan.”

Tanong ko dito. Sadyang may pagiging dalagang Pilipina lang ako magsalita pero, ayos na yan.

“E naman po! D’yan na si Sir Dylan! At isa pa ikaw ang hinahanap. Ms. G ha, may dapat ba akong malaman?”

Tumaas at baba naman ang kilay nito. Parang nang-aasar na dapat may sinabi akong bagay sa kanya.

“Magtigil ka Karen, baka nakakalimutan mong kaya kitang paalisin dito, hm?”

Pagbabanta ko na agad namang lumaki ang ngiti niya.

“Biro lang naman, Ms. G. Ito talaga hindi madala sa biruan, kaya single ka parin hanggang ngayon e.”

Aba namang babaeng to! Sinamaan ko na lang siya ng tingin at napangiti pang umalis sa tabi ko.

I blow my frustration dahil sa kakulitan ni Karen.  Si Karen ang unang staff ko dito, siya rin ang katuwang ko nang magsimulang ilakad ang shop na ito.

After my adopted parents fly to the other country, naisipan nilang ipangalan sa akin ito. Sa lahat ng challenges ng shop na ito ay hindi ako sumuko. That was a different story, so… hindi ko na iisa-isahin pa.

“Being alone is fine, Karen. Alam mo namang hindi ako pumapasok sa isang madaliang relasyon. Naghihintay ako ng tamang panahon at oras para sa bagay na ’yan.”

Paliwanag ko.

“Sus… Oo na, ikaw na ang mataas ang standard. Pero sana naman po, tanggapin mo na si Mathew. Tignan mo o kanina pa yan naghihintay sayo, tapos may Dylan ding naghahanap sayo, Whaaaaa!! Ito na ba? Ang sign na magkajowa na ang boss ko !”

Agad ko namang binatukan ang babaeng ito. Grabe ang imagination walang limit!

Lumkad na ako para harapin si Dylan at mamaya na si Mathew kasi makakapaghintay din naman ang lalaking yun.

“Good day, Mr. Grayson. I heard you’re looking for me…”

Pormal kong salita.

He just stood up and greeted me.

“Good day, too. Mr…”

“Gonzales… Raillie Gonzales.”

Pagpatuloy ko.

Nahalata ko naman ang pagkabigla sa mukha nito pero hindi ko na pinansin dahil sa paghawak ng kamay naming dalawa at agad na napabitaw dahil sa pagdaloy ng kuryente dito.

“I’m… I’m sorry.” Hingi ko ng tawad.

“No, no. It’s okay. I’m sorry too, ahm…”

Napahawak na lang ito sa kanyang batok. Nakaramdam ako ng pagkailang sa kanya. Dahil sa reaksyon ng katawan ko after that electric reaction between our hands.  Ano namang ang ibig sabihin nun? First-time kong makuryente sa pamamagitan lang ng kamayan.

Aaminin ko, masakit yun kasabay ng pagkaba ng puso ko. Nababaliw na yata ako.

“Hrm!!”

I cleared my throat, dahil parang walang salita na lalabas sa bibig ko.

“So… What is your purpose here?”

Balik ko sa sarili. Ganun din siya na inayos ang suot na damit at nagsalita na parang walang nangyari.

“I see na kilala na ang shop mo. Then I’m here to propose…”

Hinintay ko pa ang sunod niyang sasabihin dahil napatulala na ito sa mukha ko.

“Proposal ba ang ibig mong sabihin?”

Tanong ko at napailing na lang.

“Y-yes.”

Nakakapagtaka, bakit siya pa ang gustong humarap sa akin?

“Wala ka bang secretary? Diba gawain nila yun? To set a time and date for this kind of event?”

Napangiti na lang ito sa akin.

“You’ve changed a lot”

Bulong nito.

Hindi ko yun masyadong narinig. Pero parang nahihiya ito at hindi makapakali sa kinauupuan niya.

Dylan Grayson, ang kilalang matigas sa business world pero sa harap ko ngayon parang tutang nagmamakaawa na kunin at alagaan.

What’s the matter with him? 

Ano bang nangyayari?

“May problema ba, Mr. Grayson? Ayos ka lang?”

Sincere ang pagiging pag-aalala ko sa kanya. Para kasing wala ito sa sarili.

“No, I’m not. Forgetting by someone you like, sino ba ang magkakaroon ng sigla?”

Napakunot naman ang nuo ko sa sagot nito.

“Keep that problem personal. Hindi ako magaling mag advice, so what now? Mukhang wala ka sa sarili ngayon, we can continue this meeting at some other time. You should have enough rest, hindi yung isusubsob mo ang sarili sa trabaho.”

Para akong isang asawa ngayon na nagbibigay lesson sa kanya. Nakikita kong parang wala ito sa sarili kanina pa.

Tumayo na ako nang humarang naman sa harap namin si Mathew na siyang biglang pagtayo ni Dylan.

“Mathew…”

“Hi, babe. For you.”

Sabay abot ng flowers. Kahit ayaw kong tanggapin ay hindi naman ako masamang tao para tanggihan ang lalaking ito.

“Thank you, Mathew. Sandali lang hahatid ko muna sa labas si Mr. Grayson.”

Saad ko pero nakikita kong nagkatinginan ang dalawa at nagsusukatan.

Anong meron?

“Ahm… Mr. Grayson, let’s go.”

Hinintay ko pa ito at senyasan si Mathew na umalis na muna.

The tension between them is scary, parang sasabog ang buong shop sa tinginan na yun. Nang makalabs kami ay agad na lumapit sa akin si Dylan na hindi ko naman pinaghandaan.

“You shouldn’t be with him. “

Hindi ko marinig ng maayos ang sinabi nito. Bago pa ako magtanong ay agad itong nagpaalam at umalis. He’s weird, parang stress ito at nakikita kong napapagod.

He looks good in the article that I’ve read, pero sa nakikita ko ang hindi maayos na Dylan. Malayo sa article na nabasa ko o sadyang may problema itong kinakaharap.

Bago ako pumasok sa loob ay nakita kong huminto ang kotse nito at napabalikwas ako nang marinig angalakas na bosina nito.

Is he mad?

Naitanong ko na lang sa sarili ko bago ako tumalima. Hindi ko siya maiintindihan, he wanted to propose parang wala talaga sa plano niya yun.

Then, ano naman ang sadya niya?

Pagkapasok ko sa shop nakita kong nagtatawanan ang staffs ko at si Mathew.  Pakilala ko muna siya.

He’s Mathew Madrigal, my friend when we were young. Siya ang unang lalaki na naging kaibigan ko. He knows my gender at alam kong straight din siya, mas straight pa sa poste ng kuryente pero ngayon ay humahabol sa akin.

Lumingon ito sa akin and with a smile, kung sa palabas na to may pa shining shimmering splendid.

Ewan ko lang kung anong meron at nagkakaganito ang lalaking ito.

. .

In the morning in my condominium, hindi ko inaasahan ang bisita na manggugulo sa aking pagtulog. I don’t know what he wants but now, he’s sleeping on my couch.

Napabuga na lang ako ng hangin dahil sa unexpected person. He’s my neighbor, Dylan Grayson. A man with power and words now lying on my couch wearing his Sando and boxer. Hindi ko na ito pinansin dahil sa ayaw kong mabad trip sa umaga pa lang.

Pumunta na lang ako sa kusina to cook for my breakfast. Naisip ko naman na hindi ako nagiisa sa condo na ito. May nilalang na nakapasok at akala ko ay importante makikitulog lang pala sa couch. Bumalik ako sa sala, pero hindi ko na siya nakita doon.

“Salamat naman at umalis na rin.”

Bulong ko sa sarili mo. Gusto kong matulog ulit. Bumalik ako sa kusina para ayusin ang mga kalat at ilagay na lang sa lamesa ang niluto ko at takpan ng food cover para mamaya ko na kakainin. Kulang ako sa tulog 5 of the morning makakatanggap ka ng isang katok at sunod sunod na doorbell.

“Nahiya siguro kaya umalis na walang pasalamat. Sarap ding bigwasan e.”

“Who?”

Napalingin ako sa CR banda at nandoon pala ang gago na nakatayo at mukhang kakatapos lang umano… Basta nag wiwi yata.

“Sino masarap bigwasan?”

Tanong niya muli sa akin pero hindi na ako nakasagot. Ano bang kailangan ng lukong ito?

“Bakit ka ba nandito? At saka, wow. Feel at home?”

Nagtataka naman akong may sinabi itong hindi ko marinig. Pero parang wala atang planong umalis ang lalaking ito.

“Anong sinabi mo?”

Tanong ko nang nagkibit-balikat lang ito saka lumingon sa lamesa na my pagkain.

“Oh, my breakfast is ready. It’s good to be here.”

At dumeretso na sa lamesa at parang walang ibang tao dito kundi siya lang. Good thing at marami ang niluto ko.

Hinayaan ko na lang ito na lumamon kahit ang kapal ng mukha at nangingitngit na ako sa inis. May konsensya din naman ako huwag lang sagarin.

“Lord guide me, give me patience and perseverance.”

To be continued…

4

Raillie

Gonzales

Ang kapal talaga ng pagmumukha ng lalaking iyon.

Pupunta ako sa coffee shop na kumukulo ang tiyan. After he ate my breakfast he left my condo and iniwan akong walang makain, ayaw ko naman na magluto ulit dahil wala na akong oras at tinatamad na akong tumayo pa ng ilang minuto sa kusina.

But I notice he’s a type of a person na nahihiya pero pagdating sa condo ko ay parang ang kapal ng mukha. I entered the shop and I noticed there were lots of people at this early time.

Karen approached me and said someone was waiting for me in the office.

“Sino?”

I asked her.

“Gusto niya ikaw ang u-malam kung sino.”

Nagtataka naman ko. Bakit kailangan pa ako e pwede naman sabihin agad. Even though I frowned in astonishment, I just walked into the office to find out who it was.

When I arrived I found Dylan sitting on the couch and holding a bouquet.

I am thinking, maybe because he has a date and just chose to come here first and fix the coffee shop as his venue for his date.

Before I could notice, I went in and went straight to the table and sat down.

“What can I do for you, Mr. Grayson?”

I formally asked him. He cleared his throat first before he stated his intentions.

“First of all, this is for you.”

I didn’t expect him to give me the flower he brought.

I was still hesitant to take it and let my hands move and took it from him because he was already standing next to me and went back to sitting.

Sana pagkain na lang ibinigay mo, pwede ko pa iyon kainin kaysa sa petals ang ngunguyain ko

Gusto kong sabihin iyan kaso huwag na lang.

“Who’s that guy?”

Nagtataka akong tumingin dito nang magsalita ito.

“ Sino?“

Balik kong tanong. Hindi ko naman alam kung sino ang sinasabi niyang lalaki.

“That human, Mathew.”

Then napa “Aah” na lang ako. Maka human akala mo naman Alien yung tinutukoy niya.

“He is my friend,”

I answered him

Hindi ko alam pero namumukhaan ko ang lalaking ito. Para siyang matagal ko nang kakilala at nakasama, I don’t know when and where.

Napansin ko naman na ng iba na ang pinta ng mukha nito at nagtanong pa tungkol kay Mathew.

Ewan ko kung nagagalit ba siya o hindi sa isang bagay na hindi ko alam.

“Avoid him as far as you can.”

I was just wondering what he said. How can I avoid my friend? And Mathew and I were been friends for a long time.

“And why should I have to avoid Matthew? “

Nakikita ko sa pagmumukha niya ang pagkabalisa at inis sa tanong ko.

Napaka demanding naman ng lalaking ito kung iiwasan ko si Matthew para sa kanya.

“Because I said so.”

At doon na siyang tumayo para isarado ang pinto at narinig ko pa ang pag-click ng door knob.

“Why did you locked the door?”

Hindi niya ako pinansin at nagpatuloy sa paglalakad at umupo na parang siya ang boss ko.

Namumula na tinga niya at halatang nagpipigil ng inis at galit. Anong problema sa lalaking ito? Dahil ba na kasama ko si Matthew at nandito ito?

Nagseselos ba siya?

“I’ll repeat, avoid, and stay away from that man. Okay?”

Tatay ko ba siya? Makasalita ng “Okay” kala mo talaga siya nagpakain sa akin ng buong buhay ko.

“At kung ayaw ko?”

Sagot ko sa kanya.

“Then there’s a consequence that will happen.”

Nakita ko sa mata niya ang determination sa sinabi niya, kinabahan naman ako sa kanya dahilan para umatras ako sa bawat hakbang nita pasulong at nang maabot ko na ang pader para makulong ako sa pagharang nita ng kanyang bisig sa pader at nakita ko sa labi niya ang isang ngising nakakaakit. Charos lang.

I don’t know why but I suddenly felt nervous at what he said, which was also a reason to avoid his burning gaze and leave the confinement in his arms.

“So… Mr. Grayson, ano talaga ang pakay mo at naisipan mong bumisita sa coffee shop ko? As you can see, this shop isn’t well-known to people. And someone well-known in the business industry is here to tease me.”

Pagpatuloy ko, dahil napapawisan na ako sa kaba at nerbyos dahil sa malanding lalaking ito. Hindi man halata pero nanginginig na ang panga ko para suntukin ang gwapong nilalang na ito.

“Not well-known to people? don’t you notice the rating of your shop miss or — Nevermind. I came here personally to propose as partners”

Then he smirked.

Parang dalawa yata ang ibig sabihin ng sinabi niya. Yung una propose ngayon naman partner.

“First of all, Mr. Dylan Grayson. There is no problem if we agree on this matter. But how can I be sure that you haven’t any undesirable plans with my shop?”

Npataas naman ang kilay niya at ako naman ay naka-maldita mode. Walang pa special dito.

“Are you questioning my ability, Mr. Gonzales? Do you want to taste me — I mean see what I can do?

Tell me then i will show you my di— *fake

cough* determination to grow your business.“

Naguluhan naman ako sa kinikilos niya, tama ba narinig ko? o sinasadya talaga ng lalaking ito.

He even actually put his hands in his pocket and slowly approached me. Hindi ko na maiisip na nababaliw na ang lalaking ito.

“No need, we have to set a proper meeting—”

Di pa ako natatapos sa pagsasalita nang sumingit agad ito.

“Tomorrow at 10 am. Be at my company and meet me there. It’s settled then see you tomorrow.”

Mabilis na itong lumabas ng opisina at parang sumasayaw pa ng kaunti.

It looks like he needs to check up with a doctor, it’s easier to know the disease if he sees a psychiatrist.

Napailing na lang ako sa kabaliwan ng lalaking iyon. Dylan Grayson, a multi-billionaire and a successful man in the whole world na ngayon ay pinagtitiyagaan na maging partner ko sa business kahit alam kong wala sa kalingkingan ang shop ko sa ibang shop na kilala ng lahat.

Although everyone knows and always comes back in my shop dahil sa kape pero, sign hayaan ko na kung ano plano niya dito.

“Bakit ang bilis niya mag decide. Kaya ba successful ang business niya dahil required ang mabilis mag decide? Magaya nga.”

Bulong ko sa sarili ko pero wala akong balak na gayahin siya. Para naman wala akong originality if I imitate someone’s works or strategy. Pero magka idea ka naman.

After he left my office. Lumabas na rin ako at nakita si Mathew sa labas.

“Hey, darling. What’s up?”

Pagbati sa akin ni Matthew.

“Ceiling. What else can you see from above?”

Pamelosopo ko sa kanya. Minsan nakakahawa dun pala si Karen.

“Oh, what’s with that attitude? Anyway, what is the famous businessman doing here? Are you guys secretly dating?”

Nagulat naman ako sa sinbi nito dahilan para sikuhin ko siya sa tiyan at nag pa-aray sa kanya. I don’t know what he needs, even the reason for that is we will both be business partners. But just suspiciously, that big company and a well-known millionaire, he looking for a way just for it.

“I don’t know either, but we’re both talking about being business partners.”

Sagot ko nalang at hindi na ito nagtanong pa.

Mathew is a good friend kahit alam kong manyak at babaero.

Karen has a crush on him. I don’t know but I admit that Mathew is handsome and smart, the only problem is that girls chase him and he’s a womanizer.

“I smell something fishy. Anyway, can I invite you to a birthday party?”

Kaninong birthday party naman kaya ang pupuntahan namin at bakit siya ang mag iimbita?

“

Your face is thick to invite me to a party that isn’t

yours, ang galing mo Mathew.“

May ipinakita naman itong papel na isang invitation card and I have my name written on it.

“Who invited me to a party that I didn’t know about?”

“Who knows? So? sasama ka? because this party isn’t just a party.”

“ Alam ko na iniisip mo. Mambabae ka na naman.“

“No, I’m not.”

I’m not sure if I’m going to join that party. I saw Karen come out of my office. She smiled modestly. She wanted to be noticed by Matthew and I wasn’t wrong.

“Hi, Karen.”

Bati sa kanya ni Mathew na halata talagang parang kinuryente ang katawan nito para manginig sa kilig. Lumapit pa sa akin si Karen at sinabing may susundo daw sa akin na tao. At hindi ko naman alam kung sino iyon.

Maya-maya pa ay nakarinig kami ng pagbukas ng pinto ng coffee shop at may lalaking naka black suit o mas mabuting sabihin na naka formal talaga ang suot.

“Ikaw po ba si Mr. Gonzalez?”

Tanong nito sa akin.

“Yes, I am,” I answered.

“Sir, you’re invited.”

Kasabay na pag-abot sa akin ng isa pang invitation card. Nakita ko si Mathew na nag kibit balikat at bumulong ng

“I told you.”

I don’t know if I’m just imagining. I feel like Mathew has something to do with this. I looked at him and he just simply whistled. No choice kundi mag attend.

To be continued…

5

Raillie Gonzales

Sumabay na ako kay Matthew papuntang party na sinasabi nila. Binasa ko ulit yung sulat may napansin lang kasi ako kanina, may isang maliit na papel nakalagay sa gilid. Nagtataka naman ako kung ano kaya kinuha ko na lang, nasa tabi ko lang si Matthew nag da-drive ng sasakyan.

“A calling card?”

Bigla naman tumingin sa akin si Matthew na may pagtataka at nginitian ko na lang. Nasa front seat ako nakasakay, since he uses his “new elegant car”. Gusto ko nga rin lagyan ng gasgas nang ma stress at ma-depress. biro lang.

“Hey, what’s up? “

Tanong nito sa akin. Pinakita ko naman sa kanya ang calling card.

“What’s the matter with the card?”

Hindi ko na lang sinagot parang walang alam e. Talino nga di naman maka gets.

“May napapansin ka ba kay Dylan?”

Pagbukas nito ng usapan. Wala akong napapansin ang isa lang pinagtataka ko ay kung bakit kailangan niyang magpursige na magkaroon ng partnership ang business na meron kaming dalawa, samantalang mas mababa ang percentage ng popularity ang coffee shop ko.

“Do you know what? I see him in a different light. As a man, I get where he’s coming from because I’ve been there too - understanding their every move, every decision they make. It’s like an unspoken bond that connects us all.”

Matthew added but I don’t understand what he said, I mean I have no idea what he is trying to refer to.

“Pwede bang mag drive ka lang? Wala akong alam sa sinasabi mo. Why would you ask such a question when I already made it clear that I don’t care about Dylan?”

Then he laughs.

“Really huh! pft! okay okay, you said so.”

At tinawanan na lang niya ako. Hindi ko alam kung ano ang gusto niyang iparating pero there’s something that is weirder that weird.

“Be careful not to let your guard down when it comes to Dylan. He has a reputation for not taking relationships seriously and has broken many women’s hearts. He is known as Casanova.”

Babala nito.

“Looks like you were right about Dylan’s womanizing ways, but I can’t help but wonder if he’s learned a thing or two from you - after all, you do seem to have quite the way with the ladies!”

Nakita ko naman yung mukha niya parang lalaban sa pagsasalubong ng kilay.

Tama naman ako ah.

“Hey! I’m - sigh look you’re my friend and you’re just like my little brother, I don’t want to see you crying like a baby soon.”

Alam ko na sincere ang mga sinabi nito. He’s my childhood friend and we had many moments with him and he knows that I am weak emotionally.

“It’s like you’re sure na may gusto si Mr. Grayson sa akin. Matthew, I am gay and that guy was a straight man. He belongs to women and not men.”

Napatingin siya sa akin at ngumiti ng paramg tanga.

“Who knows.”

Doon na lang ako nahimik at natiling nakatingin sa labas ng bintana ng kotse. Yeah, who knows. The way he approached me and gave me a flower was a sign of romantic interest. However, I am unsure why he chose to do so.

Was it just a consolation for me to agree with his offered partnership?

Why doesn’t he just direct me to that matter. Hindi ko na pa pinahirapan ang sarili ko sa pag-iisip kundi nakinig na lang ako ng kanta sa cellphone habang may earphones.

Who knows…

Yeah, who knows.

•••~•

Entering into a relationship is often said to be nothing to fear. However, it can be challenging to believe in such a statement when past experiences still linger in the mind. I once loved someone and hoped that they would be alright.

I didn’t know what to say because I was looking for a boy that I first loved in all of my life. After the accident happened I never saw him again. Naiisip ko pa na baka nagkaroon na ito ng asawa at anak, dahil alam ko naman na doon din darating ang araw na iyon.

Although my parents did not survive that accident and even my relative rejected me and pushed me away, the memory that he had with me remained. The only thing I can’t remember is the name he gave me.

Pilit ko mang alalahanin pero hindi ko magawa.

“Rai?”

Napalingon ako kay Matthew at nasa tabi ko na ito.

“Oh, I’m so sorry. Nakarating na pala tayo.”

Then he laughs

“You seemed lost in your thoughts when we arrived at the venue, not noticing my presence. I assumed you were waiting for me to open the door, but I realized you were thinking of someone else, which was disappointing.”

Sinamaan ko ng tingin ang lalaking ito bago ako bumaba. At mahinang sinuntok ang tiyan niya.

“Ang dami mong alam, lumakad ka na at susunod ako. Hindi ko alam ang lugar na to.”

Nanatili din naman itong nakatawa habang naglalakad. May pakiramdam ako dito na hindi masyadong masama pero may iba akong pakiramdam na mangyayari and especially this place is familiar to me.

I was like I’ve been here several times. I can’t understand why I can’t remember when.

“Rai, ayos ka lang? or you want to go home, I can speak out to Mrs. Grayson na hindi ka makakarating because you aren’t feeling well.”

Should I agree? para naman maiwasan ko ang taong gusto kong iwasan.

“I can manage.”

Ang tanga ng desisyon ko

“Okay, if you said so, then hold on to my arm.”

presenta naman niya at ako naman ay humawak sa braso nito at naramdaman kong nag flex pa ang gago. Di naman ako babae para mag hold on dito pero wala na nagawa ko na. Kala mo naman mahaba ang dress na suot samantalang formal suit lang naman.

“Don’t hesitate to feel my muscles.”

Nakita ko pa kung paano ito ngumisi ng nakakaluko.

“Kadiri ka Matthew.”

Saad ko at bumitaw na lang sa pagkakahawak at naunang lumakad kahit di ko alam ang daan, hinabol naman ako at binalik ang kamay sa braso nito.

“I’m so sorry, just teasing you. pft.”

Tawa pa nito.

Nakarating naman kami sa lugar kung saan nagaganap ang party, and the maid waited for us in that place and said na sundan namin siya.

“Ma’am Shyrel, nandito na po sila.”

Narinig kong saad ng maid at humarap doon si Mathew sa babaeng maganda at alam kong may edad pero halata parin sa kanya ang kagandahan.

Then suddenly, someone’s hand grabs me in that place at umalis sa lugar na iyon, nagulat pa ako dahil sa pangyayaring iyon. At nakilala ko na ito nang makahinto kami sa isang lugar.

“Are you insane?!”

“Not yet.If you want to i can be one.”

Sagot naman nito at ngumisi.

“Ano bang kailangan mo? and are you drunk?”

Bahagya ko namang naamoy ang alak sa kanya, he looks more handsome when he drunk. Napailing na lang ako at naramdaman ko namang hinila ulit ako nito.

“Rai, don’t you remember me?”

tanong nito sa akin. Remember him?

“Remember you? Diba ikaw si Dylan Grayson na sinapilitan akong maging business partners mo.”

I honestly said.

“Yeah, you even forgot about me. It hurts a lot.”

Kita ko sa kanya ang lungkot sa mata nito. Parang isang malaking sugat na nagbibigay sa kanya ng sakit na kahit kailan ay hindi man lang kayang mahilom nino man.

“La-lasing ka na, halika ihahatid kita.”

Lasing ba talaga ang lalaking ito? and how he manage to grab me.

malamang hihilahin ka may kamay yang taong yan. Mindset ba

Not what I thought but I felt pain when he said I forgot about him, hindi ko man lubos maisip na kilala ko siya pero baka nagkamali lang ito ng taong hinila para sabihin iyon. but he actually mentioned my name. My nickname.

“Don’t you remember?”

Kita ko sa mata nito na naghihintay ng kasagutan sa mula sa akin.

“I-I don’t understand you, straighten up because I’m the one who’s having trouble with this.”

Inalalayan ko naman ito dahil sa bigat niya ay hindi ko talaga magawang itayo ito ng mabuti

“You are still small until now”

Hindi ko alam kung maasar ba ako o hindi. Sa lahat na mapansin sa akin ay ang height ko pa talaga. I didn’t pay any attention to it but to help him to stand properly and suddenly he held me tightly and walked in one direction. Nahihilo na rin ako sa pinaggagawa naming dalawa.

“Come with me, I’ll show you something. Maybe you’ll remember me.”

That’s what he said before taking me to the place he said, though I could tell he was walking a little unsteadily. I was just behind him while holding one of my hands and walking. Tinignan ko lang ang likod niya, why do I feel like I wanted to hug him and not let him go?

I also notice that sometimes he is too obvious in everything he does and I just let it and ignore it because I know for myself that it’s just for business.

The two of us were walking on a road surrounded by a plant. It’s like we’re in a maze. I was just looking at his back as I saw him walking smoothly so that drunkenness would no longer be seen in him.

We walked silently, sometimes it crossed my mind that I had already been to this place. Until we reached the place where many flowers were planted, it was obvious that it was well taken care of, and a small tree house stood in the middle of the field.

It’s beautiful, the lights around are beautiful. I just stood there gaping at what I saw, it seems like people can visit it and turn it into a tourist attraction.

Napansin ko na, nakatayo lang ito at doon na ako lumapit sa kanya.

“This is where it all started, the promises.”

He started talking about the past of him.

“This is where we started getting to know each other, it was the first time I knew he was the one I wanted. He was the one I wanted to take care of, love, and marry.”

Even though I felt wrong, I tried not to let the sadness that I felt in every word he said. Is there something wrong with me? Why is he showing and telling me this?

“Mr. Grayson, I don’t know what happened between you and your maybe girlfriend before but can we go back to the venue? Maybe Matthew will look for me and the person who invited me here, your mother.”

Hindi naman sa pa-importante but i felt the unfamiliar feeling right now. Huminga ito ng malalim saka humarap sa akin.

“Okay, let’s just wait and I wanted to give this.”

Inabot niya sa akin ang isang maliit na box. I opened it and I saw a necklace with a ring pendant. I don’t know what it means but it’s a beautiful ring.

Kinuha niya ito sa lagayan at hindi ko akalain na isasabit niya ito sa leeg ko. Aalma na sana ako para ilayo ang sarili ko pero nahawakan niya ang dalawa kong balikat.

“Stay still, this is my proposal… gift, proposal gift.”

“Proposal gift? For what?” Tanong ko naman dahil iba ang dating sa akin ng proposal na sinabi nito.

“For business partnership.” At di na ako nakapagsalita nang makita kong nakakabit na sa akin ang kwentas.

May ganun ba? Kapag may kasunduan may gift? Akala ko shake hands lang at pirmahan ng kontrata.

“Beautiful.” Saad nito na nagbigay sa akin ng hiya. Almighty God, help me in this embarrassing situation. Naamoy ko pa pabango niya. Anong brand kaya yun.

“Now, let’s go.”

He held my hand at naunang lumakad ito habang hawak ang kamay ko.

Hindi ba masyadong mabilis ang pangyayari?

Naway gabayan ako ng limang Brillante.

To be continued…

Heads up!!

If everyone doesn’t mind, I want to apologize for the late update and late response to every message for some reason I’m still busy in life and still copping up. however, because of the unexpected moment and unexpected pain caused by love, I lost interest in continuing every single thing that I started 4 years ago including writing romance stories.

it was a really difficult episode of my life, being shattered by only giving pure love and protecting someone, now I realize in the end, it will never happen again. Saving myself from the darkness without someone to hold on to that was a devastating moment for someone suffering from heartbreak.

accepting the truth of life that it wasn’t the world that unfair, it is the humanity. hopefully, the man I purely loved until now will get the happiness he wished for. he’s a good man to suffer in this unfair rule of humans. may the world find a way to meet his true love.

At that moment I had a new story to write maybe I would publish it on D R E A M E entitled WHEN WILL IT BE ME? inspired by myself.

I don’t know if it will be published right away because I’ve been thinking about doing it for 2 years and it just remained in draft.

Ang maipapangako ko lang ay ang sunod-sunod na iyak at sakit. Ganun.

FOLLOW ME ON D R E A M E

D R E A M E acc: JOHYEONRA

6

DYLAN GRAYSON

I took his hand and began to walk His hands felt familiar to me-smooth and beautiful, like a woman. I could never forget the hand I first held, the one I wanted to place my ring on, the hand I longed to hold and kiss endlessly to express my love.

But I wasn’t sure yet. There was a feeling that he was my Rai. My heart declared it loudly. The first time I saw him, I felt something inside my heart: longing.

As we continued walking, I pretended to be drunk. I had only had a little wine earlier while waiting for him to arrive.

I could tell he was worried because I seemed sober, but I was just good at hiding it. I wasn’t drunk; I was fully aware of my actions and feelings.

We kept partying until it felt like even the heavens were shedding tears.

“Is it raining?” he asked, spreading his hands to check for rain.

“Ah, nature is on my side,” I thought to myself.

The garden was too far from the event area, so I picked him up and carried him like a bride as we walked back toward the treehouse.

“Hey, Dylan! You’re going the wrong way. Where are you taking me?” he yelled.

“To our treehouse. It’s about to rain, and we won’t make it to the event area in time. Do you want us to get wet and sick?” I replied.

“But we need to be there, especially you. Your friends and business partners might be looking for you,” he insisted.

“You’re one of my partners, and I don’t want you to get wet in the rain. Instead, I’d love for us to get wet together in my bed,” I teased, watching his face turn as red as a cherry.

“You’re cute,” I added, then continued walking until we reached the treehouse. I set him down and straightened his clothes.

“No, I can fix myself,” he said, adjusting his attire.

“Please go upstairs. Everything you need is up there. If you need privacy to change, I’ll wait here until you’re done,” I told him.

He looked at me as if I were joking. I had used that treehouse to shelter myself from loneliness and often slept there.

After he climbed up, I stayed outside for a while. When I followed him inside, I saw his eyes glittering with wonder.

“Wow, this treehouse is amazing! How did you make the interior so beautiful?” he asked.

“I hired the best architect and engineers to build this treehouse. This tree has stood for many years, bearing witness to our memories,” I explained.

He looked at me, confused.

“I wanted to take this moment,” he said with a deep sigh. “I have no idea about these memories you’re talking about. Mr. Grayson, perhaps you mistook me for someone else. I’m sorry, but I am not that person.”

Yes, he had lost his memories, but I could never forget the way I held him before. I couldn’t speak or find the right words to say.

I had reservations about his claim of total amnesia, especially since I remembered him so well. I questioned the veracity of his statement.

“It doesn’t matter; you will remember at the right time,” I said, still hoping for a miraculous event to bring him back to me.

“Mr. Grayson,” he said.

As I gazed at him, exhaustion began to overcome me, but I tried to maintain a pleasant demeanor despite my discomfort.

“Would you like to share something about your lover’s story?” he asked.

I noticed he had finished changing into my shirt, which made me feel warm inside the treehouse. I took a deep breath to control my feelings.

“Nah, it would just change the atmosphere inside these small walls,” I said frankly.

Yes, it would. I didn’t want him to feel uncomfortable if I told him the story.

Suddenly, my phone rang. It was the investigator I had hired. The news was disheartening.

“Are you alright?” he asked. I nodded. He sat beside me with a beer, leaving me speechless. He offered one to me and took apple juice for himself.

“I don’t drink, but I found juice in your mini fridge. I thought this was how men talked about something. So, feel comfortable talking to me,” he said.

I smirked and opened the beer. “I just remember someone. Someone special.”

“Hmm… It’s new to see the CEO of Grayson Company longing for someone,” he teased. I smiled a little.

“I met that person, but I need to confirm something,” I said.

“Then why don’t you try to talk to them?” he asked.

I shook my head. “It isn’t easy, especially thinking about the possibility of him distancing himself from me.”

Since I met him, my feelings haven’t changed. I looked into his beautiful eyes, lost in thought, down to his lips that I wanted to taste.

I was desperate to claim him, yet I held myself back from those thoughts. No, no, not now… But.

My eyes flickered down to his lips, mirroring the same desperate thoughts. I swallowed hard, my body aching with unspent desire. I couldn’t hold back any longer. I closed the distance between him, my fingers tilting his chin up to meet my gaze. Damn!

God, he’s beautiful,

I thought, my eyes flickering down his jaw, his neck, his collarbones visible through his t-shirt.

His body… My mind went blank as my eyes snapped back to his lips.

“Those damn lips,” I growled internally, my body tightening with need.

“M-mr. Grayson?” He called

My eyes darkened, my pupils dilating as I stared at him intently. I could feel my heart pounding in my chest, my breath hitching in my throat. I leaned in closer, my face inches from him.

“Yes?” My voice was low and husky, filled with unspoken desire.

“Are you okay?” He asked with concern in his eyes.

“I…” I caught myself, realizing how obvious my desire must be.

“Actually…” I slid closer, one hand unconsciously moving to his waist. My voice became a whisper, thick with longing.

“If I’m completely honest… I’m not okay at all.” My body was heating up, and I wanted to be close to him, my mind imagining a scene where he was under me, moaning my name. Fuck!

He put the back of his hand on my forehead, and he put his other hand on his forehead, too, checking me.

“Are you sick?” He confusedly asked.

“Sick?” I chuckled softly, my fingers tightening slightly on his waist.

“No… not sick.” I paused, my eyes searching him intensely.

“I’m…” I swallowed hard, my voice dropping to almost inaudible.

I’m fucking dying here, my thoughts are raging.

“I’m…okay,” I just said, and he sipped his juice while my hand was on his waist.

“Can I ask you something? What if someone tried to court you—would you let them?” I asked.

He just looked at me and sighed.

“I’ve never even thought something like that would happen in my life. I’m just a person living in reality, not in some Fantasyland,” he responded.

Hearing his words, I felt a strange heaviness in my chest. It was like he had unknowingly built walls around himself, too high for anyone to climb.

I looked down, playing with my fingers nervously.

“But… what if reality is giving you a chance?” I said softly, almost like a whisper carried by the wind.

“What if someone is willing to stand with you, even in this reality you speak of?”

He was quiet for a moment. Too quiet. The kind of silence that makes you question if you said something wrong.

Finally, he spoke, his voice low but steady.

“I don’t know if I deserve that chance,” he said, not meeting my eyes. “People like me… we don’t get happy endings.”

I wanted to tell him he was wrong. I wanted to shake him and make him see that sometimes, life surprises you when you least expect it.

Instead, I smiled — a small, trembling smile. “Maybe you don’t need a happy ending,” I said. “Maybe you just need a real one.”

He looked at me then, truly looked. For the first time, there was something else in his eyes — fear, yes, but also… hope.

And sometimes, a little hope is enough to start something real.

The silence between us thickened, heavy with everything we weren’t saying — and everything I was starting to feel.

My fingers lingered near Rai’s cheek, and I could feel the warmth of his skin under my touch. It was grounding and dizzying all at once.

He leaned in slightly, just enough that I could see the tiny flecks of gold swimming in his dark eyes.

Just enough that if I moved forward even an inch, I could close the distance between us.

The world outside blurred and faded — there was only Rai and the way the air between us crackled, charged with something dangerously sweet.

For a breathless second, I thought we were about to fall into it — into each other, into the messy, terrifying, beautiful thing blooming quietly between us.

I wanted to fall.

God, I wanted to.

But just as I swayed closer, Rai blinked and broke the eye contact, pulling back slightly — enough to shatter whatever fragile thing was building between us.

The loss of his gaze hit harder than I expected, leaving a hollow ache in my chest.

He cleared his throat and rubbed the back of his neck, a nervous gesture I was starting to recognize — and maybe love — too much.

His eyes darted to the window.

“The rain…” he said, voice low and rough like gravel. “It stopped.”

I followed his gaze, blinking like I was waking from a dream.

Sure enough, the pounding rain had softened into nothing more than a mist, the world outside glistening with the aftermath of the storm.

He took a step back, giving me space — maybe giving himself space too. He offered a small, awkward smile that didn’t quite reach his eyes.

“We should probably head back,” he said, not looking at me. “The event… they’re probably wondering where we are.”

I nodded, forcing myself to breathe, to stay still, to not reach for him again.

I felt like I was trying to hold onto something slipping through my fingers — something precious, something terrifying.

I picked up my jacket and, without a word, draped it around his shoulders. My fingers brushed his arm in the process — a touch so brief, so tender, it made my heart ache.

And just like that, reality settled back between us — cool, heavy, unrelenting.

The moment was over.

But the feeling… the feeling was very much still there, thrumming quietly in my chest, refusing to be ignored.

The walk back to the event area felt suffocating — a silence that stretched too long, too heavy, too full of everything I didn’t know how to say.

Rai walked beside me, close enough that our shoulders brushed now and then.

Every accidental touch sent tiny jolts through me, leaving trails of heat across my skin.

And even if I told myself it was nothing — just two people walking side by side — it felt like everything.

Neither of us spoke.

The ground beneath our feet was soft, the mud clinging to our shoes with every step. The trees overhead still dripped from the rain, their leaves catching the fading light.

Somewhere ahead, I could hear the faint thrum of music and laughter — the event still alive, still moving forward, like it hadn’t just shattered my entire world.

But it had.

At least, mine had.

I stole a glance at him.

His hands were stuffed deep into my jacket pockets, his face set in a tight, unreadable expression. His jaw was clenched like he was fighting something inside — or maybe everything inside.

It almost made me smile.

Almost.

Because even now, even after all of it, he was still him. Still Rai.

We finally reached the edge of the event grounds, the bright lights flickering just ahead of us.

He stopped and turned to me, his face carefully blank, like he was bracing himself.

“We don’t have to talk about what happened,” he said, voice low, almost unsure.

Something in my chest twisted painfully.

Part of me wanted to grab him, shake him, tell him that, of course, we had to talk about it — that whatever had almost happened mattered more than either of us wanted to admit.

But looking into his eyes, I saw it.

The fear. The uncertainty. The quiet plea for space.

So I swallowed everything down, forced a small, almost steady smile onto my lips, and nodded.

“Okay,” I said softly.

He held my gaze for just a second longer — long enough for something wordless to pass between us.

A silent thank you. A silent I’m sorry.

Then he turned and started walking toward the crowd, blending into the noise, the laughter, the safe distraction of people who didn’t know what we had just barely survived.

I stayed where I was for a moment longer, standing on the threshold between the almost and the aftermath, feeling the cool breeze whisper across my face.

The echoes of almost touching, almost kissing, almost falling clung to me like the mist still hanging in the air.

I closed my eyes briefly, breathing it in, letting it hurt.

Then, slowly, I followed him back into the world.

I followed him, keeping a few steps behind.

It was easier that way — to pretend there was distance, to pretend nothing had cracked between us in that little shelter under the rain.

Easier than letting the urge consume me — the urge to close the distance, to reach out, to claim what had almost been mine again.

The event area was buzzing, the crowd thicker now, voices blending into a messy hum of music, laughter, and chatter.

Rai slipped easily back into the flow of it, exchanging soft smiles and nods with people he passed.

Meanwhile, I stayed on the edge, watching him like a man starving.

He was laughing at something — something someone else said — and the sound was enough to gut me. Soft. Honest. Beautiful.

And it wasn’t mine anymore.

I caught myself glaring when someone — a guy from one of the partner companies — leaned in too close to Rai, touching his arm lightly as he spoke.

Rai smiled, a little awkward but polite, nodding along.

I clenched my jaw, my fists tightening at my sides.

Control yourself, I ordered silently. This isn’t the time.

I wasn’t supposed to feel this way. I wasn’t supposed to want this much.

But I did.

I always had — from the very first moment years ago, when he had looked at me like I was someone worth loving.

I swallowed hard and turned away before I did something reckless.

Before I crossed the room, dragged him into some dark corner, and reminded him exactly who he was smiling for.

Instead, I kept my distance, cold and composed, the perfect CEO everyone expected me to be.

A few minutes later, I felt him before I saw him — Rai slipping quietly to my side, close enough that I could smell the rain still clinging to his hair, the faint soapiness of his skin.

He didn’t say anything. Neither did I.

We just stood there for a moment, breathing the same heavy air, pretending the space between us wasn’t suffocating.

I risked a glance at him.

He wasn’t looking at me — his gaze fixed somewhere ahead, jaw slightly tight, fingers curling into the hem of his jacket like he was trying to ground himself.

He was struggling too.

Good.

At least I wasn’t alone in this madness.

Slowly, quietly, I leaned down, just enough that my words would only be for him.

“You shouldn’t let them touch you like that,” I murmured, my voice low, edged with something possessive I couldn’t quite hide.

Rai stiffened — just slightly — and finally looked up at me, his eyes wide, questioning.

For a moment, I almost broke. Almost leaned in. Almost gave everything away.

But instead, I straightened up again, locking the walls back into place around my heart.

Without waiting for his response, I moved away — back into the crowd, back into the safety of distance — leaving him there with the echo of my words burning in the space between us.

I decided.

I decided. I’ll make sure he will end up with me.

Late update. Now lang nakaroon ng time to continue. But I will finish this story one by one.

Do not forget to vote and follow.

7

Raillie Gonzales

Tama ba talaga ’to? Ilang beses ko nang tinanong ’yan sa sarili ko simula nung narinig ko ’yung sinabi niya.

“You shouldn’t let them touch you like that.”

Umiikot pa rin ’yon sa isip ko hanggang ngayon. Hindi ko alam kung anong klaseng tono ’yun—galit? selos? concern? O baka lahat ng ’yon, sabay-sabay? Pero ang sigurado ako, hindi lang basta salita ’yon.

May laman. May bigat. At ang bigat na ’yon, dala-dala ko pa rin habang naglalakad ako rito sa garden nila, sa gitna ng selebrasyon ng kaarawan ng nanay niya. Pagkatapis akong e corner sa pad3r kanina at bitawan ang salita na yun, basta-basta niya lang ako iniwan.

At isa pa, nasaan na ba si Matthew. Kanina ko pa hinahanap ang lukong yun pero wala talaga ak9ng nakita ni anino niya, kaya umiikot na ako sa garden ng mga Grayson, but their house nakakaluwa ang ganda.

Sa kalagitnaan nga kasiyahan, ang daming tao. Ang daming ilaw. Pero si Dylan, wala siya. Hindi ko alam kung sinadya niyang iwan ako sa loob, o kung may mahalaga lang talaga siyang ginagawa. Pero alam mo ’yung pakiramdam na ikaw na nga ’yung bisita, pero ikaw pa ’yung naghahanap? Nakakatawa, ’di ba?

Tumingin ako sa langit—madilim, pero maliwanag ang mga bituin. Ang ironic. Para akong ganu’n ngayon. Madilim ang isip ko sa dami ng tanong, pero may isang bagay na malinaw: Dylan. who you really is? he seems to know everything.

Kahit bago lang kami magkakilala, may dating siya na parang kilala na niya ako ng matagal. Alam niya kung kailan ako nahihirapan, kung kailan ako naiilang, at kung kailan ako dapat iwanan at kahit yung mga sizes ng damit ko ay alam din niya. Hindi ko alam kung paano niya nagagawa ’yon, pero alam niyang may nalalaman siya sa akin.

Napabuntong-hininga ako at tumingin ulit sa paligid. Then I saw him.

Nakatalikod siya, kausap ang isang lalaking mukhang kamag-anak nila, di pang kamag-anak mukhang kapatid, because i read in an article na Apat silang magkakapatid and i know the one he talking to is his brother.

Pero kahit sa layo, kahit sa ingay, ramdam ko agad ang presensya niya. Parang may sariling gravity ang mundo kapag nandoon si Dylan. At sa hindi maipaliwanag na dahilan, gusto kong mapunta palagi sa orbit niya. Pero naalala ko pala na babaerong lalaki ito.

Naglakad ako papunta sa kanya, mabagal lang. Walang plano. Walang script. Pero paglingon niya, parang biglang nagkaroon ng sense ang lahat. Ano ba ’tong pinagsasabi ko.

“Sorry,” sabi niya, may bahagyang ngiti sa labi, “I was looking for you too.”

At doon ko lang napagtanto—hindi lang pala ako ang naghahanap.

Napahinto ako sa paglalakad nang marinig ko ang isang pamilyar na tinig sa harapan ko. Isaw Dylan and a person talking in a serious mode.

“Rai?”

Tumingin ako. Isang lalaking nakaputing polo, hawak ang baso ng juice at may halong gulat sa mga mata. There’s something in my memory that i saw him not just in the article pero may eksaktong lugar na alam kong siya iyon.

Si Ace. Nginitian ko siya ng magalang, pero hindi ko maintindihan kung bakit parang may kung anong kakaiba sa tingin niya sa akin. Parang… may bumabalik sa kanya. His eyes squeezing like remembering something.

“Rai, ikaw nga,” sabi niya, halos bulong. “Ikaw si Raillie… di ba?”

Napakunot-noo ako. Raillie? Hindi ko na matandaan kung kailan huling may tumawag sa akin sa buong pangalan ko. Pero mas lalong napatigil ako sa susunod niyang sinabi.

“Childhood friends tayo noon. Sa probinsya. Sa San Felipe… naalala mo ’yun?”

Napalunok ako. Biglang bumigat ang dibdib ko. San Felipe. Parang may kiliti sa utak ko—isang alaala na halos maabot pero biglang naglalaho. What happened to me? All i know i was being raised in Canada at wala akong naalalang mga kalaro nung bata pa ako, ang naalala ko lang ay ang magisa akong naglalaro sa loob ng bahay at nasugatan ako ng kutsilyo dahil sa makulit ako and still that scars is in the back of my thumb.

“Ace…” mahina kong sambit. “Sorry pero… di ko maalala ‘yon. That scenario you said did not even happen in my childhood days.“

Nakita kong parang nabigo ang mga mata niya. Sasabihin pa sana niya ang iba pero may humawak sa braso niya, pinigilan siya.

“Ace,” Si Dylan. Lumapit siya, may seryosong ekspresyon sa mukha. “Not now.”

Nagkatinginan sila ng matagal, parang may di nila sinasabi sa isa’t isa. Ako naman, nakatayo lang sa gitna nilang dalawa na parang ako ang estranghero sa sarili kong kwento.

“Ano bang—” sasabihin ko pa sana pero pinutol ako ni Dylan. Lumapit siya sa akin, at sa hindi ko inaasahan, tinawanan niya ng kaunti ang sarili niya. Awkward. Alanganin. Pero totoo.

“Rai,” aniya, dahan-dahan. “About earlier… in the party. I’m sorry. I was too harsh. I shouldn’t do that… I just… lost it.”

Napatingin ako sa kanya. Parang bumaba ang mga pader na itinayo niya sa paligid niya. Huminga siya nang malalim, saka nagpatuloy.

“I don’t want to make excuses, but… I just didn’t like what I saw. I don’t want you to get hurt. I don’t want others to touch you like that.“

Tumahimik ako bigla. Ang tanging maririnig ay ang malayo’t mahina nang musika galing sa lugar kung saan ang kasiyahan.

Ace cleared his throat. “He deserves to know, Dylan,” bulong niya.

“No,” matatag na sagot ni Dylan. “Not yet.”

Parang may sikreto silang itinatago. Isang bagay tungkol sa akin. Sa amin. At kahit pa naguguluhan ako, ang puso ko… parang alam na niya.

May koneksyon kaming tatlo. Pero bakit ako lang ang walang alam? Bakit ako lang ang di nalalaman ang lahat? Sino ba talaga sila sa buhay ko?

Lumipas ang oras nang makabalik na kami sa lugar kung saan idinararaos ang kaarawan ng ina ni Dylan.

everything was perfect and i left with Matthew in that place full of mystery about myself. Sakay sa sasakyan niya malalim ang iniisip ko sa mga pangyayari.

I know i am an orphan and my current parents now ay inampon ako. They brought me to Canada and raised me there as their own after nun ako na mag isa bumalik ng Pilipinas to continue the shop they started at sinagip ang business nila sa pagkabagsak.

Alam kong may kulang sa pagkatao ko at alam ko na wala ako naalalang past life ko but that mystery about myself is done. Hindi ko na ito pinagtuonan pa ng pansin but the thing is… it makes me realize that i am not complete, i am still living my life like a cake in a half.

Habang tahimik kaming bumabaybay sa kalsada ni Matthew, nakatingin lang ako sa labas ng bintana, pinagmamasdan ang pagdilim ng langit. Ang bawat ilaw sa daan ay parang alaala na pilit kong hinahanap sa likod ng katahimikan ng aking isipan.

“Tahimik ka,” sabi ni Matthew habang panandaliang sumulyap sa akin. “May naiisip ka ba?”

Ngumiti ako ng kaunti, pilit itinatago ang bigat ng nasa dibdib ko. “Wala naman. Just… wondering. Parang may kulang pa rin talaga eh.”

“About your past?” tanong niya.

Tumango ako. “Parang may parte ng pagkatao ko na naiwang nakatago… hindi ko lang alam kung saan ko hahanapin.”

Tahimik siya sandali, tapos nagsalita ulit. “Sometimes, we don’t need to find all the answers to be whole. Minsan, ang sagot ay nasa mga taong pinili nating mahalin, at sa mga pumili ring mahalin tayo.”

Tumingin ako sa kanya. Nandoon ang sinseridad sa mga mata niya. Hindi niya ako pinipilit na magbukas, pero nandoon siya—handa akong damayan kahit pa hindi ko pa kayang buuin ang sarili ko.

“I just feel like… I’m a cake in half,” bulong ko, “Sweet, yes. But not whole.”

Napangiti is Matthew. “Then maybe it’s not about finding the missing half. Maybe it’s about learning how to make yourself whole, piece by piece.”

At sa mga salitang ‘yon, napahinga ako ng malalim. Baka nga hindi ko kailangang balikan ang lahat ng nawawala. Baka sapat na ang ngayon, ang taong kasama ko, at ang buhay na binubuo ko sa bawat hakbang.

Dumating kami sa Coffee Shop. Sa unang tingin, parang karaniwan lang ito. Pero sa akin, ito ang simbolo ng panibagong simula. Baka dito ko muling matutuklasan hindi lang ang negosyo, kundi ang sarili ko.

And maybe, just maybe… this is where I start becoming whole.

Malapit na sumapit ang gabi, sinimulan ko na rin na mag ayos ng mga gamit sa office ko dito sa coffee shop. All of the sales and employee salaries inayos ko na lahat and i am just still curious sa lahat ng nalaman ko kanina.

Bigla naman akong napahinto nang kumatok sa pinyuan ng opisina ko and i know already kung sino siya.

“Hey, it’s already time. There is no need to be a workaholic. Enjoy life and be free.” Napabuntong hininga na lang ako.

“Matthew, ’huwag mo akong dinadamay sa kalayaan mo, sa subrang kalayaan mo pati suso ng mga babae napalaya mo na sa kanya-kanyang bra nila.” Sagot ko sa kanya habang nagaayos ng mga gamit ko para makauwi na rin.

“Whoa! You got me there, anyway. No need to say that. I don’t even do anything for them to be around me all day, and of course, I am a man, I need a hot and tight comfort place, you know what I mean.”

Ayan na naman siya sa kamanyakan niya. Kung di lang siguro ito gumagamot ng proteksyon malang sa malang isang daan na mga anak nito.

Napailing na lang ako. Si Matthew talaga, kahit kailan hindi nawawala sa katawan ang pagiging manyak niya. Pero sa likod ng mga biro niya, alam kong isa siya sa mga taong mapagkakatiwalaan ko. Isa sa mga dahilan kung bakit kahit madalas siyang nakakainis, hindi ko rin kayang tuluyang iwasan.

Paglabas namin ng opisina, sabay naming isinara ang pintuan ng coffee shop. Humigop siya ng malamig na hangin at ngumiti.

“Naalala mo ba noong college tayo? Yung madalas tayong tumambay sa rooftop kahit bawal?” tanong niya, habang patuloy na naglalakad.

Napatawa ako. “Oo naman, ikaw pa nga ang masamang ihimplo sa akin nun pero nakakatiwa. Yung akala natin ’pag tumalon tayo doon, lilipad na agad ang mga pangarap natin. Pero ayun, muntik pa tayong makick-out.”

Tumango siya at sandaling natahimik. “Hindi ko makakalimutan ‘yung panahon na halos wala tayong pera pero puno ng plano ang bulsa natin. Sobrang saya ng mga kabataan natin, kahit sobrang gulo.”

“Matthew,” sabay tingin ko sa kanya, “minsan iniisip ko, paano kung hindi tayo tumanda agad? Paano kung na-enjoy natin ’yung pagiging bata? Na hindi natin agad sineryoso ang mundo.”

Napahinto siya at tumingin sa akin. “Hindi pa huli ang lahat, Rai.”

Alam ko di pa huli ang lahat pero, alam niya rin malaki ang pagkukulang sa pagkatao ko. I am just like a puzzle pieces na hinahanap ang huling piraso para maging buo.

Pero bago pa ako makasagot, napalingon kami pareho sa isang batang umiiyak sa gilid ng kalsada. Mag-isa lang siya, maruming damit, at hawak-hawak ang isang maliit na stuffed toy.

Agad akong lumapit. “Hey, okay ka lang?”

Hindi siya makapagsalita agad at halata na algang alaga ito dahil na rin sa maganda ang damit at mukhang mayaman pero sa sitwasyon ng batang ito nakakalungkot na nawalay ito sa mgagulang niya. Lumuluha siya pero halatang pinipigilan ang sarili.

And i remember the day where my adopted parents adopt me. Ganitong ganito din ang mga nagyari. I can’t forget that day dahil na rin sa marami akong pasa at galos.

“Iniwan po ako ni Mama… hindi ko na siya mahanap,” sabi ng bata, nanginginig ang boses at ’wag ka! slang magsalita. Talo pa si Matthew magtagalog.

Nagkatinginan kami ni Matthew. Sa isang iglap, parehong nawala ang kwentuhan namin tungkol sa nakaraan. Biglang bumalik ang pagkatao naming alam kung kailan dapat tumigil sa sariling mundo para tumulong sa iba.

“Halika,” sabi ko, “sasamahan ka namin. Hahanapin natin si Mama mo.”

At doon nagsimula ang hindi inaasahang gabi — isang gabi na puno ng tanong, alaala, at bagong simula. Paano ba naman inikot na namin ang buong lugar, at saka magpapagabi na kaya kinupkup ko muna siya sa bahay para kinabukasan ay maghahanap ulit sa mga magulang niya pero sa pulis station na agad.

Kinabukasan ay bumangod na agad ako sa higaan ko, alam kong may kasama akong bata at alam kong gumagana na naman ang pagka “mabutihing baklang ina” ko sa katawan.

I’ve always wanted to have kids but despite of my gender, i refuse to be partnered with woman. I don’t think it would work especially mas babae pa ako sa babae.

Inuwi ang bata kagabi sa bahay ko dumaan pa kami kahapon sa barangay hall para e refer ang bata but they intrusted her to me as her guardian angel, kaya ito, pinaliguan ko ang bata pagfating sa bahay o mas madaling sabihin condo ko para naman umayos ang mukha niya which is i find her cute and a chubby baby girl.

“Mahal na mahal ka yata ng mama mo sa taba mong ito.” Sambit ko na lang.

I prepare to cook the breakfast and then after that ginising ko na ang bata.

“Baby… wake up, time to breakfast.” Feel na feel ko na maging nanay.

Bumangon siya nang dahan-dahan, parang antok na antok pa. Napakamot pa siya sa buhok niya na parang alam na niyang hindi na siya sa dati niyang higaan nagising. Tiningnan niya ako—doon sa suot kong pink na robe at naka-face mask habang nagpiprito ng itlog—at ngumiti siya.

“Good morning, baby girl,” bati ko habang lumapit at binuhat ko siya. Kumapit siya sa leeg ko, at doon ko naramdaman yung bigat hindi lang ng katawan niya kundi pati yung bigat ng responsibilidad na iniatang sa akin ng mundo.

Habang kumakain kami, inusisa ko siya ng kaunti.

“Anong pangalan mo, sweetheart?”

Hindi agad siya sumagot. Tinusok-tusok niya muna yung hotdog sa plato bago siya tumingin sa akin.

“Chichi po.”

“Chichi… ang ganda ng pangalan mo. Ilang taon ka na, Chichi?”

“Five po,” mahinang sagot niya.

Pinagmasdan ko siya habang kumakain. Maayos siyang kumain, parang sanay na sanay na siyang mag-isa. At doon ako lalong nadurog. Sa edad niyang ’yon, dapat may yumayakap sa kanya tuwing gabi, hindi ’yung palipat-lipat ng tahanan. Sana mali iniisip ko, napaka irresponsible naman ng nanay niya.

Sa cute ng bata iniwan na lang parang tuta. Jusko, kapag ako nakaroonng matres, kahit samping anak di ko pababayaan.

Pagkatapos naming kumain, niligpit ko ang pinagkainan namin at tinulungan ko siyang magbihis. Habang inaayos ko ang buhok niya, nagtanong ulit ako.

“Saan na ang mama mo, Chichi?”

Tahimik siya. Ilang saglit bago siya sumagot, at sa boses na halos pabulong, sabi niya:

“Hindi ko po alam. Naiwan po ako.”

Hinagod ko ang likod niya. “Don’t worry, anak… este, Chichi. Hangga’t hindi pa kita nakikita ulit sa piling ng nanay mo, dito ka muna. Safe ka rito. Promise ni Mommy—ay, ni Tita.”

Tita ba dapat? bahala na maguluhan ang bata.

Ngumiti siya kahit may konting lungkot sa mata niya. At doon ko na napagtanto: wala sa dugo ang pagiging magulang. Minsan, isang biglaang umagang may kasamang bata sa higaan mo lang ito nagsisimula.

At ako, handa akong maging “mabutihing baklang ina” sa kanya. Hanggang kailan? Hindi ko alam.

Pero sa ngayon, kami muna.

Do not forget to vote and follow. I have some parts to edit so stay tuned.

8

Raillie Gonzalez

Dalawang linggo na ang nakalipas, wala parin akong makuhang impormasyon sa parents ni Chichi. Maaga pa lang, ramdam ko na ang init ng araw na tila ba may balak na magpainit ng ulo ng tao. Pero hindi ko ’yan alintana. Nasa paborito kong lugar ako - ang coffee shop na sarili kong pag-aari kung saan ang amoy ng espresso at bagong lutong pandesal ang bumabati sa mga tao sa umaga.

Habang nilalagyan ko ng cinnamon ang isang cappuccino, narinig ko ang malutong na boses ni Karen.

“Ms. G, saan mo ba na-kidnap tong batang ’to? Ang cute, ang taba! Imposible namang iwanan ’to ng magulang niya.”

Napatingin ako sa sulok kung saan naka-upo si Chichi - limang taong gulang, makulit, palangiti, at laging may ginugulo. Pinabantay ko siya kay Karen dahil tila mas nag-eenjoy silang magharutan kesa sa kape.

“Karen, huwag mo namang takutin ang bata,” sabi ko, sabay kindat kay Chichi na abala sa paglalagay ng straw sa kanyang gatas. Tumawa siya, at agad na bumalik sa kanyang pagguhit gamit ang krayola.

Sa simula pa lang, alam kong espesyal si Chichi.

Wala kaming ideya kung saan siya nanggaling. Natagpuan ko siyang mag-isa sa harap ng shop dalawang linggo na ang nakalipas. Wala siyang dalang ID o kahit anong palatandaan kung sino siya. Inireport namin agad sa barangay, pero walang nag-claim. Habang tumatagal, lalo ko siyang minamahal na parang sarili kong anak.

Mula noong araw na ’yon, araw-araw ko siyang kasama. At araw-araw din, hindi nawawala ang mga bouquet ng bulaklak na ipinapadala ng isang misteryosong tao sa shop ko.

“Lagi na lang, tulips ngayon. Kahapon, peonies. Baka mamaya may delivery na ng buong garden!” sabi ni Karen habang inaayos ang bagong dating na bouquet sa counter.

Walang pangalan. Walang note. Basta bulaklak lang - sariwa, mamahalin, at laging may ibang klaseng amoy na tila ba may ibig sabihin. Sa una’y inakala naming para sa shop. Pero tuwing dumarating ang mga iyon, laging nakatingin si Chichi sa akin. Parang alam niya kung sino ang pinanggalingan.

Kaya ang shop ko ngayon puro na lang mga bulaklak at kumalat na rin ang mga mababango nitong amoy sa loob, kaya nakabawas-bawas din ako sa pag bi ng Air freshener.

At hindi lang iyon ang kakaiba.

Simula rin noong dumating si Chichi, naging regular na bisita si Matthew - Walang pinagbago babaero at minsan parang nababaliw. Madalas siyang umupo sa sulok, nagbabasa ng libro habang umiinom ng Americano. Feeling talino ganun.

“Ang dami mo nang bulaklak ngayon, Ms. G. Parang araw-araw may nagpo-propose sa’yo,” pabirong sabi niya minsang nag-abot ako ng kanyang order.

“Wala nga akong alam kung sino, hindi man lang nagpapakita o nagpapakilala,” sagot ko, sabay tingin sa mga petals na kumalat sa counter.

Minsan, dumarating si Matthew na may dala ring tsokolate para kay Chichi. Naging malapit sila. Tinatawag siya ni Chichi na “Kuya Mat,” at palagi siyang niyayaya maglaro ng domino habang nagkakape ako.

Sa mga panahong ’yon, hindi ko na namalayang parang pamilya na kami. May Karen na panay ang bantay, may Matthew na laging andyan kapag kailangan, at si Chichi - ang batang hindi man ako pinili ng langit, ay kusang ibinigay ng pagkakataon.

Hanggang isang araw…

Habang nag-aayos ako ng menu board, may dumating na lalaking mukhang pagod, pero may matalim na tingin. Bitbit niya ang isang lumang litrato - si Chichi, nakangiti, hawak ang stuffed toy na parehas pa rin niyang dinadala hanggang ngayon.

“Pasensya na po… may nakita po ba kayong batang ganito?” nanginginig ang boses ng lalaki.

Napahinto ako.

Tinuro ko si Chichi na noon ay pinapapak ang donut habang pinapakinggan si Karen na nagku-kwento ng aswang. Ang bata naman namumutla na habang tawang tawa naman si Karen. Baliw talaga.

Lumuhod ang lalaki sa harap ng bata. “Anak… anak ko…”

Hindi agad tumakbo si Chichi. Tumingin siya sa akin, parang kinakabahan na. Lumapit ito sa akin at nagtago sa likod ng hita ko.

Lumapit si Matthew. Tahimik lang, pero ramdam ko ang pag-aalala niya. Hinawakan niya ang kamay ko nang mahigpit. Hindi ko na kailangang magsalita.

“Sir, before we surrender this child, I want some proof that she’s your daughter.”

Saad ni Matthew sa lalaki, tumingin ito kay Matthew na may galit at ipinakita ang larawan ni Chichi.

“A simple photo isn’t enough to provide justification. We need a family photo or any identification that she’s your daughter.”

Mahina namang tumawa ang lalaki. He looks like a gangster. Maraming tattoo sa katawan at naka itim ng pormal na attire like a businessman.

“Bata, anak ko siya. Huwag mo pakialaman ang mga bagay na wala kayong kinalaman.” Galit na saad nito kay Matthew. Naramdaman ko naman ang takot no Chichi sa likod ko habang nagtatago.

Tinignan ko si Karen at tumango, alam na niya ang gagawin nito. Palihim ko namang tinignan ang isa kong waiter para isara ang pinto na hindi nahahalata ng mga costumer namin.

“I’m sorry, whyn’t we talk about this inside the office? Para pormal na pag-uusap.” I know Matthew plan.

“Hindi bali na, gusto ko makuha ang anak ko. Bakit ayaw ninyong ibigay? Gusto niyo bang ipatawag ko pa ng pulis itong ginagawa niyo?” Saad pa nito na kinaiis pa niya lalo.

“Matthew…” Sambit ko. Nasa harap ko si Matthew, hinaharangan ako sa lalaki.

“I’m… scared…” Narinig ko si Chichi. Nakita ko itong nanginginig sa takot kaya binuhay ko ito at niyakap.

“I’m here, baby… calm down.” Patahan ko sa kanya .

“Ibigay niyo ang bata, kung hindi…” Nagulat ako naglabas ito ng baril dahilan para makita ito ng mga costumer ko at nag simula na magpanik at mag silabasan.

Habang si Matthew naman ay nasa harap ko pinuprotektahan kami ni Chichi.

“No… we will give the child but as you act now mas lalo akong nagaganahan na patumbahin ka.” Matapang na sagot ni Matthew.

“Baliw ka talaga, pinapalala mo ang sitwasyon.” Saad ko sa kanya. Tinignan ko ang direksyon ni Karen and she thumbs up meaning nakatawag na ito sa mga pulis.

“Sige! Ibibigay niyo ang bata o papatayin ko kayo isa-isa!” Sigaw nito sa amin na kinabahala ko pa lalo. Natataranta na ako lalo na at umiiyak na si Chichi.

Biglang bumukas ang pinto sa likod ng coffee shop.

Si Leo - hingal, pawis, at kabado - sumenyas mula sa rear exit.

“Naka-lock na ang pinto sa harap. Kung kailangang tumakas, dito tayo.”

Tumango ako, kinabig si Chichi para kumapit pa sa akin, habang si Matthew ay unti-unting lumalapit sa lalaki na hawak ang baril. Kung sakali na tatakbo siya ang pinto ay lock para di siya makalabad ng agad agad.

BRAAAK!

(Sorry di ko alam ang tunog ng pagbukas ng pinto.)

Isang malakas na sigaw mula sa labas.

“PULIS ’TO! ITAAS ANG KAMAY!”

Napalingon ang lahat. Halos sabay-sabay ang reaksyon namin. Napatalon si Chichi sa gulat, at napakapit sa akin ng mahigpit. Napatigil ang lalaki, pero nanatiling nakatutok ang baril sa amin lalo na kay Matthew - ang mga mata niya, galit na galit, parang hayop na nasukol.

“Walang kukuha sa bata!” sigaw niya. “Akin ang bata! Akin siya!” Hinablot niya ang bata mula sa akin na halos mabitawan ko ito sa lakas ng paghatak. “Walang gagalaw!”

“PUT THAT GUN DOWN OR WE WILL SHOOT!”

Pumasok ang mga pulis, pilit na binuksan ang front door. Tatlong uniformed men, armado at nakaluhod sa likod ng mesa, agad naman na nakatutok ang mga baril sa suspek. Ramdam ang tensyon sa ere - parang isang iglap lang, puwedeng may mababawian ng buhay.

Si Chichi, nanginginig. Ako, halos hindi makahinga. Napatingin ako kay Matthew. “Matthew… do something…” bulong ko na halos hindi marinig sa ingay ng tibok ng puso ko.

Nagtagpo ang mga mata namin. Wala kaming sinabi, pero alam ko. May plano siya.

Biglang kumilos si Matthew.

Isang iglap lang - dumaluhong siya papunta sa lalaki. Tumalon. Binangga. Nagulat ang lalaki, pero hindi agad bumitaw sa baril. Sa isang marahas na sagupaan ang nangyari na parang eksena sa pelikula, nagtumbahan sila.

“Chichi!” sigaw ko.

Nabitawan siya ng lalaki dahilan para tumilapon si chichi. Si Karen naman na mula sa gilid, sumugod at sinalo si Chichi bago pa ito tumama sa sahig.

BANG!

Umalingawngaw ang putok. Parang huminto ang mundo ko at napapikit na lang sa lakas. Napasigaw ako at doon tumigil ang lahat.

Pareho kong nakita na nakahandusay sa sahig sina Matthew at ang lalaki. Walang gumagalaw. Walang nagsalita. Isang segundo. Dalawa. Tatlo.

Doon nasipayan ko ang paggalaw si Matthew.

May tama siya sa braso at dumudugo. Pero buhay siya. Buhay siya!

Ako naman ay Nanlambot ang tuhod at halos mapaluhod sa ginhawa at takot na sabay-sabay na sumabog sa dibdib ko.

Ang lalaki naman ay duguan at nakahandusay. Tinamaan din ito sa balikat. Napabitaw din ito sa baril na agad namang sinipa ng pulis papalayo sa kanya saka agad siyang pinusasan ng mga pulis habang ang isa sa kanila ay kinakapa ang katawan ng lalaki para makahanap ng impormasyon sa katauhan nito.

“Hindi siya ang ama ng bata,” sabi ng isa habang sinisiyasat ang wallet ng lalaki. “May record ito ng kidnapping, illegal possession of firearms, at may warrant.”

Parang umikot ang paligid ko at ang adrenaline, ang takot, ang kaba, ang pag-aalala - lahat sabay-sabay. Napaluhod ako. Mahigpit kong niyakap si Chichi na ngayon ay humahagulhol sa dibdib ko.

“I’m here, baby… tapos na… ligtas ka na.”

Dumating naman ang ambulance sa coffee shop ko na magulo na. Si Karen, kasabay ni Matthew habang nilalapatan ng paunang lunas ang sugat nito sa balikat. Hawak pa rin niya ang bewang ko kahit duguan na ito at akay akay ko naman si Chichi.

“You did good, Rai,” aniya, hingal na hingal pero may ngiti sa labi. “You protected her.”

Maya-maya lang, habang nililinis ng mga pulis ang eksena, habang binabalot pa rin ang paligid ng sirena ng mga emergency vehicles - dumungaw si Chichi, tinignan ako sa mata, at dahan-dahang hinawakan ang pisngi ko.

“You’re my other mommy… hindi sila.”

Tumulo ang luha ko.

“Walang kukuha sa’yo, baby. Habang ako ang nandito at wala pa ang toto mong magulang para kunin ka.”

Dylan Grayson

‎ ‎ ‎ My chest tightened the moment I read the news. There was a shooting at the coffee shop on the corner of Aurora. I know that place well. That’s where Rai works.

I didn’t hear anything else my meeting partner was saying. It felt like I went deaf. My palms turned cold, and I almost dropped my phone from how tightly I was holding it. Amidst the fear and worry, one question kept racing through my mind-Is Rai… safe?

“Sorry, I need to leave,” I said sharply, not waiting for my partner’s response. I stood up, grabbed my coat, and almost ran out of the office. I didn’t care about the eyes of the people around me. I didn’t care about anything. All that mattered was seeing Rai, making sure she was unhurt, that he was alive-that he was okay.

I got into my car without wasting a second. My fingers trembled as I drove, the possible scenarios playing over and over in my mind. What if he got hurt? What if he was the target?

“Rai, I hope you’re okay,” I whispered as I passed through the streets, fighting back tears.

I couldn’t bear the thought of losing him. I couldn’t imagine not seeing him again.

When I arrived at the coffee shop, I could barely breathe. There was a police line blocking the door, and several officers were busy with the investigation. The sirens were still wailing in the distance, and people were gathered around-onlookers, neighbors, employees. But there was no sign of Rai. She wasn’t anywhere in my sight.

I approached a police officer, out of breath. “Officer, the owner of the coffee shop-Rai-where is he? What happened? Where is he?”

He looked at me briefly and then pointed toward an ambulance at the side.

I felt like I was going to collapse.

I ran toward it, not caring whether it was allowed or not. And there, I saw him. He was holding a child, but I couldn’t make out the child’s face and didn’t pay much attention to it.

Rai was sitting at the back of the ambulance, a blanket draped over his shoulders, with a paramedic attending to him. There was a small wound on his arm-but he was alive. He was alive.

“Rai!” I called out, almost shouting.

He turned toward me. His eyes were swollen, clearly having just been crying. And the moment our eyes met, he froze and started crying, immediately running toward me.

I hugged him tightly, like I would never let go. “I thought… I thought I was going to lose you,” I whispered, unable to stop the trembling in my voice.

“I’m safe, Dylan,” he replied softly. “Something bad happened, but I’m okay.”

I held hismeven tighter, as sirens and murmurs of people continued to sound behind me. But at that moment, the only thing that mattered was the steady beating of Rai’s heart.

As I held Rai, the anxiety I felt still hadn’t left my chest. But I couldn’t ask him too many questions. The first thing on my mind was how he survived-and how I could stay composed after all the fear I was feeling.

He explained everything that had happened, and it was because of the child he was holding that the chaos began. I didn’t know what to say, but my gaze fell on the child, and I quickly looked away. But before I could ask Rai more questions, a soft voice called out to me.

“Uncle D?”

I was startled and immediately looked at the child Rai was holding. I focused my eyes on the child because half of their face was hidden, but I knew exactly who it was. Could it be…?

It was Chichi-my niece. The child who had been missing for over a week. The child my brother Ace had been desperately trying to find. The child I never expected to see in a situation like this.

Chichi, with confused eyes, slowly opened them, and we locked eyes. She had been asleep, but now she was awake, disturbed by our voices. She looked at me-small, with messy hair, and an expression of sadness on her face.

“Chichi…” I whispered, unable to believe it.

She smiled faintly, but her eyes were full of fear and worry, as if saying, “Uncle D, you’re really here.”

Rai’s face showed surprise, and immediately, Chichi jumped toward me. I couldn’t speak right away. I couldn’t describe the emotions I was feeling. After weeks of searching, I thought there was no hope, but now, she was here-in front of me, held by Rai.

“I-I’ve been looking for you, Chichi,” I said, trying to hold back my emotions.

Because every second, I felt the weight of everything that had happened. I found my niece.

“Your niece? That means she’s your brother’s daughter?”

I nodded at Rai, and he explained the situation. Chichi had been missing for weeks after we saw on CCTV where she and her mother went to a park. But Chichi got separated from her mother’s hand and disappeared.

Then Rai started explaining further. “I saw her in front of my coffee shop, alone and crying. When I saw her, I tried to rescue her. I don’t know how she ended up there, but when I found her, I immediately took her and brought her to the barangay. I decided to take her in. Don’t worry, Dylan. She’s safe. She wasn’t hurt.”

I smiled, but my face was filled with tears battling between joy and pain. After everything, I knew I couldn’t bear to lose Chichi again, and I wouldn’t let her go.

I held Rai’s hand.

“I’m sorry, I didn’t protect you from this situation. I’m sorry.”

To be Continued…

I have Dreame Account JOHYEONRA and planning to transfer may story for back ups. Please be there and also follow me. Thank you.

9

Dylan Grayson

I sat at the back of the ambulance, where Rai is sitting there, silent, the weight of everything crashing down on me as I watch him sitting there quietly, too calm for someone who just lived through something that could’ve taken him away from me. Chichi curled up in his arms like he always knew how to make him feel safe, ironic when it should’ve been me.

His hand in mine feels too cold, too fragile, and it makes my chest cave in. I trace my thumb over his knuckles like it could somehow erase the fear I saw in his eyes when I walked in. God, that fear-like he didn’t know if I’d show up at all. Like he didn’t trust me to be there.

“I’m sorry,” I whisper again, the words barely pushing past the knot in my throat. “I’m sorry I came so late. I’m sorry I wasn’t there to protect you.”

His voice is too calm when he says, “Dylan, I’m fine. It just happened. Matthew is here, so we’re safe.”

And there it is. That name again-Matthew. I should be grateful, right? That someone was there when I wasn’t. That he had someone to lean on. But fuck, I’m not. I’m not grateful-I’m pissed. Pissed at myself. Pissed that Matthew is here, that he got to be the one by his side while I was too far away, too late.

My stomach twists with jealousy and guilt. I should’ve been the one to hold him through the fear. I should’ve been the first person he called. Instead, I’m the afterthought.

“I should’ve been here,” I mutter, mostly to myself.

He just looks at me, tired but kind, always too kind for his own good. But it doesn’t ease the ache in my chest.

Why do I always arrive after the damage is done?

I saw him looking at me.

He doesn’t say anything right away. Just watch me with those tired eyes, like he’s reading every ounce of guilt bleeding out of me. His fingers curl slightly in mine, a small squeeze, barely there but enough to keep me grounded.

“I didn’t know who else to call,” he says softly. I feel the hesitation from him and what should I expect? I am just his business partner.

“Everything happened so fast, and Matthew-he was already here before the incident.”

I nod, biting down hard on the inside of my cheek. I don’t blame him. I can’t. But fuck, it still hurts to hear.

“I would’ve dropped everything,” I say, trying not to sound like I’m begging for something I already lost.

“If you had called me first, I would’ve come running. You know that, right?”

He doesn’t answer right away. That silence between us stretches, long and sharp, like it’s daring me to break. I can feel it pressing on my chest.

“I know,” he finally says. “But you’re always so far. And I didn’t want to disturb you especially if you’re the busiest man.”

I leaned forward and pressed my forehead, eyes closed, and I felt he was surprised at what I did, breathing him in like it was the only thing keeping me upright.

“You could call me. You can break down in front of me, scream, cry-I don’t care. Just don’t shut me out. Don’t make me watch from the sidelines while someone else holds you.”

His breath hitches. I feel it against my lips. I’m too close, but not close enough. I know he’s confused about what I am doing, and yeah, I am planning to do something crazy this time.

“I-I didn’t mean to make you feel like that,” he whispers.

“Do you want me to leave?” I ask, quietly. I don’t know why the words come out. Hate them the second I say them. I need to know.

His fingers tighten around mine again, firmer this time.

“No,” he says. “Stay.”

So I do.

The silence between us holds for just a moment longer—until I hear footsteps behind me. Measured. Confident. Familiar in a way that makes my jaw clench before I even turn around.

Matthew.

I got out of the ambulance, said goodbye to Rai for a moment. I just needed to talk to Matthew. According to my investigation of him, he was Rai’s best friend and cousin.

Both of us standing away from ambulance where Rai is resting with Chichi.

“I brought something to drink,” he says, his voice smooth, polite—too fucking composed for a guy who just helped hold my world together while I wasn’t here. “Figured it might help you to relax.”

He handed me the glass and looked at me as if he were observing me. His eyes flick to me then, just for a second, and there’s something unreadable in them. Not smug. Not challenging. Just… knowing.

I straightened up, and accepted the glass he handed to me.

“Thanks,” I say, clipped.

He nods. “No problem.”

There’s tension now. Thick and unsaid. He stands on the other side, like some guardian angel who stepped in when I failed. It’s stupid—I know it is. But I can’t help the way my chest burns every time he looks at Rai like he belongs here.

“He didn’t want to sleep at first,” Matthew says, eyes drifting back down to him.“

Matthew only nods, not pushing for more. He leans against the wall behind, arms crossed, watching me with a patience that somehow makes everything inside me tighten further.

I exhale, low and shaky. “I don’t know what I’m doing,” I admit, the voice is rough. “I don’t even know if what I feel is… enough.”

Matthew’s gaze softens slightly. “But you’re here,” he says. “You stayed.”

I stare at Raillie, asleep, he’s sleeping peacefully in a way that makes my chest ache. I stayed. Not because I knew exactly what I felt—but because walking away wasn’t an option.

“I don’t think love is supposed to be something you’re always sure about,” Matthew continues after a beat, his voice quieter. “But if you’re willing to fight for it… that says more than any perfect feeling ever could.”

I swallow hard, nodding slowly. “I made up my mind,” I say. “I’m not leaving him. No matter how messy it gets. No matter how scared I am.”

Matthew smiles, a rare, small curve of his lips. “Good,” he says simply.

I glance back at Raillie, tightening my grip just slightly making my hand round. “I’m going to make a life for us,” I say, more to myself than to Matthew. “Not someday. Now.”

There’s steel under my words, a resolve I didn’t know I could still summon. I’ll build something real with him—something safe. Solid. Ours.

Even if my heart still trembles in my chest, my hands will not.

Matthew pushes off the wall, giving me one last look. Approval. Trust. A silent warning that there’s no turning back.

“Good luck.”

Then he’s gone, leaving only me, precious beginning of everything I’m about to fight for.

After the conversation with Matthew and the barrage of questions from the police, everything around me felt suffocating. The chaos of the shooting incident, the pressure, the stares — it all seemed like a distant hum compared to what I was about to do. What I needed to do.

I needed to get them out of here.

I glanced at Raillie and Chichi, still unconscious and in deep sleep, the pale color of their faces. I felt the weight of the world press down on me — but nothing mattered now except them. I couldn’t let the police or anyone else stand in my way.

Without thinking twice, I moved toward the ambulance, my hands steady as I opened the back doors. The medics barely reacted as I reached in. There was no time to waste, no time for their concerns or questions. Raillie. Chichi. That’s all that mattered.

I reached for Raillie first, careful, always careful. As I lifted him into my arms, I felt how light he was — fragile. The sudden tenderness of the moment struck me harder than it should have. His body, limp, his head resting on my chest, and for a moment, I almost forgot where I was. My breath caught. He didn’t deserve this. None of this.

I adjusted him in my arms, my grip firm but gentle. My eyes swept over the scene, and for a brief second, I thought I saw the faintest flicker of movement from Chichi, the child barely clinging to life. My hand shot out, lifting the small child with the same care. Lifting them both at the same time giving me straggle to adjust.

I glanced at the medics, the police, everyone standing by as if waiting for an order. But I didn’t need their approval. They weren’t going to stop me. They couldn’t.

Step after steady step, I carried them out of the ambulance, down the silent stretch of road, and into the sleek, black car waiting for me. I barely spoke a word to my driver, only muttering a low.

The driver didn’t question me as I gave the briefest of instructions. “Penthouse. Now.”

The ride felt like a dream — or maybe a nightmare. I could hear Raillie’s faint breathing against my chest, and Chichi’s soft whimpers. But I couldn’t focus on the world outside the car. My mind was a whirlwind, spinning with thoughts of what had just happened, what was still coming, what I was about to face. But none of that mattered.

What mattered was getting them somewhere safe. Somewhere they couldn’t be touched.

When we arrived at the penthouse, I didn’t stop to think about the staff or the world beyond the doors. They weren’t important right now. I was. And I would protect them with everything I had.

I carried Raillie into the elevator, my heart thundering in my chest. When the doors opened, I took the steps two at a time, moving straight for the master bedroom. I set him down gently on the bed, my heart tight in my chest as I watched him. He didn’t stir. He didn’t even know he was here, in my world, in my place of refuge.

I placed Chichi beside him, tucking the child carefully under the blankets. The room felt like a quiet prison, a place I could keep them hidden from the rest of the world.

I stood there for a long moment, just watching them. My eyes traced every line of Raillie’s face, every subtle shift of his breathing. He didn’t know I was here, watching over him. Didn’t know how far I’d go to keep him safe.

But I’d go to hell and back for him. No one would ever hurt him again.

You’re safe now , I told him silently, my hand lingering on the edge of the bed. You’re safe with me.

And as I stood there, watching over him in the dim light, I realized something I hadn’t let myself feel before — something I was too afraid to admit. I wasn’t just protecting him from the world. I was protecting him from me too. From the darkness inside me that threatened to consume everything.

But for now, I’d keep my distance. Keep my guard up. Let him rest.

Tomorrow, I thought. Tomorrow, I’ll tell you everything. But for tonight, I’ll just watch over you.

And so I did, sitting quietly by the bed, my eyes fixed on him face as the night stretched on.

‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ To be continued…

10

Raillie Gonzales

Rai!

Lumingon ako sa likod ko. Nakita ko ang batang lalaki na papalapit sa akin.

“Rai! Come with me, I have a surprise for you.”

Walang atubiling honawakan ang kamay ko at hila-hila akong pinasunod sa kanya. His beautiful smile seems familiar.

“But wait. wear this.” Sabay abot sa akin ng panyo. Bago pa ako maka react ay inagaw na niya ito sa akin at siya na mismo ang nag takip sa mata ko.

Habang tinakpan ang mata ko ng panyo, isang malamig na kilig ang dumaloy sa katawan ko. Hindi ko maipaliwanag, pero mayroong kakaibang pamilyaridad sa kilos ng batang lalaki, pati na rin sa presensya niya. Ang amoy ng hangin, ang tunog ng kanyang tinig-lahat ng iyon ay may misteryosong koneksyon sa akin, ngunit hindi ko pa rin matukoy kung saan.

Naramdaman ko ang kanyang mga kamay na naglalakbay sa aking mga braso, sabay hinila ako upang sumunod. “Don’t worry,” sabi niya, at narinig ko ang masayahing tawa sa kanyang boses.

“I’ll take you to a place that will be special for you.”

Naglakad kami nang magkasabay, at kahit tinakpan ang aking mata, parang alam ko na ang bawat hakbang na ginagawa ko. Lahat ng nararamdaman ko ay tila pawang pamilyar-pero bakit parang ang daming tanong na hindi ko matugunan?

Habang naglalakad kami, nakarinig ako ng mga tunog ng kahoy na humahaplos sa hangin. Naramdaman ko ang malamig na simoy ng hangin sa mukha ko, at nagising ang isang matamis na alaala mula sa nakaraan. Ang mga kabataan, ang puno-ang lahat ng ito ay may kinalaman sa isang bagay na naaalala ko pa, ngunit matagal nang nawala.

“Almost there,” aniya.

Ngunit bago ko pa siya matanong, napansin ko na may isang kakaibang kabuntot sa aming paglalakad. Nakaramdam ako ng matinding pagka-bighani at kasabay nun, pagkalito.

Sino ba siya? Bakit ang dami ng tanong sa aking isipan?

At nang itaas ko ang aking kamay upang magtanong, naramdaman ko na kami ay huminto.

“We arrived,” wika niya, at binawi ang panyo mula sa aking mata.

Agad akong napanganga nang makita ko ang tree house. Isang tila imposibleng napaka-gandang bahay, na nakatago sa gitna ng isang matandang puno, mistulang isang lihim na lugar na itinayo para sa akin. Marahil… marahil nga, ito’y para sa akin?

Ang bahay na gawa sa mga kahoy din. ang puno naman ay alam kong masyado na ito matanda dahil sa kalakihan nito. Tinignan ko ang bata na puno ng tuwa sa kanyang bibig habang hawak ang kamay ko.

Sino ka ba talaga?

Bago pa ako makapagsalita ay bigla na nagbago ang paligid. Mistulang dumilim at puno ng sigaw at hiyaw, sa bawat paligid pangalan ko ang natirinig ko.

“Rai! Wake up!”

Nakaramdam ako ng takot at pagkabalisa at unang lumabas sa bibig ko ang pangalan. niya.

“Dylan… Dylan!!”

“Dylan… Dylan!!” ang sigaw ko, ang mga mata ko ay punong-puno ng kalituhan at takot.

Suddenly, isang malakas na tinig ang bumangon mula sa dilim at naramdaman ko ang isang kamay na dumampot sa aking balikat, isang matibay na presensya na nagsimula akong magising mula sa bangungot na iyon.

“Rai! Wake up!” tinig ni Dylan-ang boses na puno ng alalahanin at pag-aalala, tila umaabot sa akin mula sa isang lugar na malayo. Ang mga mata ko ay dahan-dahang bumangon mula sa matinding takot at nakaramdam ako ng dahan-dahang pag-alon sa aking mga pandama.

Lumingon ako at nakita ko siya-si Dylan, na nakaluhod sa kama, ang mukha ay puno ng takot at pag-aalala. Hindi ko alam kung anong nangyari, pero ramdam ko na ang kanyang mga kamay ay nasa aking mga balikat, pinipigilan akong magdalawang-isip, pinipilit akong magising sa realidad.

Sa gilid ko naman, nakita ko si Chichi na nasa gilid ng kama umiiyak, ang mga mata ay puno ng pagkabahala. Agad siyang lumapit sa akin at nilapitan ako, “Are you okay?” ang tanong niya habang hinahaplos ang aking buhok. “It’s just a nightmare… everything’s okay now.” Ang malambing na boses ng batang babae ang mas nagpakalma sa akin

Ang mga mata ko ay nag-ikot sa paligid at unti-unting bumalik ang aking isipan. Napansin ko na ako ay nandoon na sa aking kwarto, hindi sa isang dilim ng nakaraan. Walang mga sigaw, walang mga pag-aalalang bumabalot sa hangin. Ako’y nakahiga, at sa mga mata ni Dylan at Chichi, nakaramdam ako ng isang pag-aalaga na hindi ko kayang ipaliwanag.

“H-huh?” Ang boses ko ay mahina at halos hindi ko na marinig. “Ano’ng nangyari? Bakit… bakit ako nandito?”

Si Dylan, ang kanyang mukha ay puno ng pagaalala habang si Chichi ay patuloy na ngumingiti, ngunit may halong kaba sa kanyang mukha.

“Chichi said, you suddenly moaned and screamed my name,” sabi niya, ang tinig ni Dylan ay malumanay, ngunit may kaakibat na kabuntot na pagka-alala, pero parang double meaning naman yata ako dun sa sinabi niya. “It was just a nightmare, Rai. You’re safe now.”

Hindi ko na matandaan kung paano ko naramdaman ang pagbangon mula sa kabigatan ng panaginip, pero sa mga mata ni Dylan, sa mga kamay ni Chichi na hinahaplos ang aking buhok, naramdaman ko na sa kabila ng lahat ng takot, hindi ako nag-iisa. Ang lahat ng mga piraso ng aking mga alaala ay muling bumalik sa aking katawan, at alam kong may mga tanong pa akong kailangang sagutin. Ngunit sa ngayon, kailangan ko munang - sandali.

“Kaninong bahay ito?” Tanong ko dahil sa malaki ang kama na nakikita ko at humarap ako kay Dylan saka naman si Chichi ay lumabas ng kwarto. Kitang kita ko ang hubad na katawan nito sa harap ko kaya naman napadpad ang paningin ko sa nagbubukol niyang boxer.

Agad naman akong napaiwas ng tingin sa kanya at naramdaman ko pa na mumula an mukha ko sa ngayon at rinig ko pa kung paano ito tumawa ng mahina.

“No need to be shy. I know you love what you see.” He smirked and teased me.

“Dylan my bata tayong kasama, mag hunos dili ka.” Saad ko na nakaowas ang tingin. Yung abs niya nakakatakam - este-nakakadistrak.

“Chichi. She’s playing with her toys. You know, you can touch it if you want.” Sabay nguso sa abs niya. Tumingin naman ako dito pero nakita ko talaga ang boxer na hipit na hipit na at saka bakat yung ano niya at lumalaki ang pagkalalaki niya kaya mas lalo akong kinabahan sa mga tagpo na ito.

Napalunok na lang ako ng laway dahil sa ginagawa niya.

Ang init naman bigla dito.

“D-Dylan. Huwag kang ano d’yan.” Amoy ko yung pabango niya, he smells good. Alam mo yung amoy na mapapalingon ka sa bango.

“What? I am not joking. Isn’t it fun seeing you and me in one bed?”

Napakurap ako nang mabilis, hindi ko alam kung saan ako titingin. Sa kisame? Sa pader? O sa kanya?

“Hindi ito nakakatuwa,” bulong ko, pilit na iniiwas ang tingin ko sa mga mata niyang parang may binabalak.

Ngumisi siya, yung tipong ngisi na parang may alam na hindi mo alam. Lumapit pa siya, halos magdikit na ang ilong namin.

“But you’re not leaving,” sabi niya, habang hinihila ng dahan-dahan ang kumot papunta sa kanya. “So, what?”

Napalunok ako. “Dylan, seryoso ka ba?”

“I don’t even know if I’m serious,” sagot niya, tumatawa. “But what I know is, I want to be with you, even if it’s just tonight.”

Pakiramdam ko bumagal ang paligid. Yung tipong naririnig mo lang ay tibok ng puso mo at tunog ng paghinga n’yong dalawa. Gusto ko siyang itulak palayo pero gusto ko ring manatili sa tabi niya. Ang gulo. Ang lapit. Ang bango. Palapit na palapit ang mga labi jiya na napapikit sa akin nang …

“Uncle!”

Naitulak ko si Dylan ng malakas mula sa pagpapating sa akin sa taas ko dahilan ng pagkalaglag niya sa kama dala ang kumot na hinila niya kanina.

“Ah! Oow!” Daing niya na napangiwi sa akin. Alam kong masakit yun. Pero mabuti na at wlaang mangyari na kahit ano sa aming dalawa.

“Uncle? Are you okay?” Tanong ni Chichi sa kanya at kita ko naman ang pagka dismaya sa mukha ni Dylan. Bakit ang gwapo padin Lord!

“Chichi… Halika dito, bakit ka pumasok bigla?” Tanong ko sa bata na alam ko naman na ikinatuwa ko sa pagpasok niya pero, nako…

Tama lang na naitulak ko siya. Di ko alam kung bakit ako napapasunod sa gusto niya pero jusko ang laki nun, di ko alam kong makakaya ko yun at isa bakit kasi ako magpapagalaw sa kanya kung wala naman kaming kahit ano sa isa’t isa.

“My Dad is here.” Napatayo ako sa kama sa nalaman ko. Alam kong tinawagan ni Dylan ang kapatid niya para kay Chichi na kukunin siya sa condo niya.

“Well, then come on, let’s greet him.”

Tumayo na si Dylan sa pagkabagsak dahil alam ko naman na namimilipit pa ito sa sakit. Nakita ko pa ang tingin niya sa akin saka kumindat. Ako naman at nataranta.

Jusko… Ano ba to?

Lumabas na si Dylan habang nakahawak si Chichi aa kanyang kamay na naglalakad. Napansin ko anman na boxer lang ang suot niya at pulang pula pa ang likod dahil sa pagkalaglag.

“Dylan… Magdamit ka..” Sigaw ko naman sa kanya.

“No need, don’t worry.” Ano daw? Don’t worry? Eh, nakahubad pa siya. Susunod na sana ako sa kanila kaso para akkng napako sa kinatatayuan ko dahil sa kaba.

Humakbang na ako para masilayan kung ano itsura ni Ace Grayson. Kung si Dylan ang pangalawa sa magkakapatid, ito namang si Ace ay ang pangatlo—isang General ng kapulisan na hindi basta-basta natitinag. Seryoso ang mukha, laging may dalang awtoridad sa kilos at pananalita, at halatang sanay sa pakikitungo sa mga krimen at kaguluhan. Pero ngayon, kakaiba ang aura niya—halatang nag-aalalang ama.

“Chichi!” mabilis na sigaw ni Ace nang makita ang anak. Mabilis din namang kumaripas ng takbo si Chichi papunta sa kanya.

“Daddy!” yakap ni Chichi sa baywang ng ama niya. Nanginginig pa ang boses ng bata, marahil dahil sa lahat ng nangyari.

Agad namang yumuko si Ace, niyakap ng mahigpit ang anak at hinalikan ito sa noo. Kita sa mga mata niya ang pagsisisi at galit sa sarili. “Pasensya ka na, anak. Hindi ka na mauulit mawala sa’kin.”

Sa tabi nila, si Dylan ay ngumiti lang at hinagod ang ulo ni Chichi. Ako naman ay nanatili pa rin sa likod, nagmamasid, pilit kinakalmang puso na walang dahilan para kabahan—o baka meron?

Napalingon si Ace sa akin. Magtatanong sana ako kung okay na si Chichi, pero naunahan ako ng titig niya na para bang sinusuri ako. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, tapos napatingin kay Dylan, na ngayon ay wala pa ring suot kundi boxer at may mapulang likod.

Alam kong doon na nagsimulang gumalaw ang imahinasyon ni Ace. Balita ko babaero din ito eh, kaso walang panama sa asawa niya.

Napasinghap ako nang bahagya nang mapansin ang bahagyang taas ng kilay ni Ace. “So, Kuya,” aniya kay Dylan, “mukhang may… bisita ka, ah?”

Napakamot ng batok si Dylan at nagkunwaring inosente. “Uh, yes, Rai by the way. He was the one who saved Chichi.”

“Ah, ganun ba?” ulit ni Ace, pero halatang may ibang ibig sabihin sa likod ng tanong niya.

Napaatras ako nang bahagya. “Uh, hi po,” sabay tango, pilit kong pinanatili ang respeto sa tono. “Ako po si Rai.”

“Rai…” ulit ni Ace, parang tinatandaan ang pangalan ko. “Maraming salamat sa pagtulong sa anak ko.”

“Wala pong anuman,” sagot ko naman, kahit gusto kong lamunin ako ng lupa sa awkward na eksena.

Si Dylan naman ay pasimpleng tumawa. ““Wait a minute, Ace. You’re thinking about something else again.”

Napailing si Ace, pero may biro na sa boses. “Basta lang, Kuya. Baka mamaya, pagtingin ko sa likod ng pinto, may anak ka na rin diyan.”

“Hoy!” sabay sabay naming reaksyon ni Dylan, at kahit ako ay napatawa na lang sa biro niyang ’yon, kahit halatang may bahid ng hinala.

“Well, maybe soon.” Sagot pa ni Dylan.

Doon na ako lumapit at nakisingit na sa usapan.

“Anong soon? Pasensya na sir Ace, kuya mo kasi masyadong ambesyuso at mahangin.”

Nag sorry lang si Ace at  may kasamang tawa, tapos niyuko ulit ang anak niya. “Let’s go, anak. Uuwi na tayo.”

“Bye, Tita Rai!” sigaw ni Chichi habang kumakaway.

Napangiti ako. “Bye, Chichi. Ingat kayo.”

Bago pa sila makalabas ng pintuan, muling lumingon si Ace sa akin. “Magkikita pa tayo, Rai.”

Hindi ko alam kung bakit, pero ang tibok ng puso ko ay parang hindi pangkaraniwan sa sagot niyang ‘yon. Magkikita? Saan naman?

Tumingin ako katabi kong lalaki may kasamang pilyong ngiti, saka nako naman Lord nakaka distracted talaga yung laki ng baston niya.

“H-Huwag ka nga ngumiti jan. Kinakabahan ako sayo.” Sabi ko sa kanya saka naman ito napatawa.

“Well, i have proposal for you and this is jot related in business.” Saad niya na agad naman lumapit sa akin at napaatras ako.

“This is a lifetime contract. I’ll do force if you declined.” Kinabahan naman ako sa sinabi niya. Di ko alam na may side na ganito si Dylan at habang napapaatras ako ay ganun din siya sa pag lakad paabante.

“W-wala bang choice para makapili?” Tanong ko.

“Nothing.” Lalo ako napaatras hanggang sa mapatisod ako at napahiga sa kama at siya naman ay nilagay ang dalawa niyang kamay sa bawat gilid ng ulo ko at na corner na nga.

“Then what?” I asked.

“Marry me.”

‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ To be continued…

I decided to do next chapter kapag umabot lahat ng new updates ko ng 50 votes.

11

Raillie Gonzales

“Marry me…”

Napanganga na lang ako sa sinaad niya.

Kasal? As in… Marry?

“H-ha? Tama ba ang narinig ko sayo sayo? Kasal?” Napakunot noo ako. “Wait, confirm ko lang ha. As in, kasal… kasal?”

Tahimik lang siya. Nakaupo siya ngayon sa couch ng condo niya, hawak ang basong may whiskey habang nakatingin sa kawalan na parang wala lang siyang binanggit na nakakayanig ng mundo.

“Yes,” malamig niyang sagot, walang emosyon sa mukha niya, ngayon ko lang nakita ang side niyang ganito. Pero ampogi ha. “Marriage.”

Parang may pumutok sa kaloob- loob ng utak ko. Nag-echo pa talaga. Kasaaaaal…

“Mr. Dylan Grayson,” tinawag ko siya ng buo niyang pangalan, seryoso. “Kilala mo ba ako ng sapat para alukin ako ng ganyang bagay?”

Bumaling siya sa akin, malamlam ang mga mata pero umiwas naman ang titig, nakikita ko ang kagustuhan na maitali ako sa kanya. “Not really. And you, you don’t know me either. But this isn’t about knowing each other—it’s about the us.”

Napalunok ako. Ano bang pinasok ko?

“Bakit ako?”

“You’re perfect,” sagot niya, bluntly. “You’re one of a kind.”

Wow, okay. Hindi ko alam kung maaappreciate ko ’yan o masasampal ko siya. Naiinis ako bigla.

“So kung sakaling hindi ako pumayag, anong plano mo?” Tanong ko, pilit na pinapanatili ang kalma sa tono ko.

Napatagal ang sagot niya. Tumayo siya, lumapit sa maliit na table kung saan may laptop, may mug, at isang tablet na parang may scanner.

“Then I make sure you agree… one way or another.”

Napakunot ang noo ko. Bago pa ako makapagtanong, nilapitan niya ako, hawak ang isang cup of coffee.

“Here, drink first,” utos niya, malamig pa rin ang boses. Nakakapanibago siya kapag naging seryuso. Di ko sana sasabihin pero ang pogi niya ngayon at nakakadistrak yung katawan niya. Hubad pa anman itong luko nato. Ako naman ay nakafamit naman walang nangyati kanina sa amin.

“Walang lason yan, ’no?”

“If I wanted to kill you, I would have done it a long time ago..” Napa lunok na lang ako ng laway, hindi sa kape kundi sa kanya.

Napailing ako at tinanggap ang kape at uminom din kasi wala akong breakfast. Pero habang hawak ko ’yon, napansin kong parang may maliit na fingerprint pad sa hawakan ng cup. Halos hindi halata.

Bigla akong kinabahan.

Dahan-dahan kong inilapag ang tasa sa lamesa, pilit na pinapanatili ang normal na expression sa mukha ko. Pero sa loob-loob ko? Kabado na ’ko.

Hindi ko gusto ang side ni Dylan na ganito. Kahit nakaharap soya sa akin na may pabukol ayaw ko mag-asawa ng maaaga!!

“Ano na naman ’to, Dylan?” tanong ko, pinipilit ang sarili kong ngumiti. “May fingerprint scanner sa tasa? Seryoso?” Syempre kunwari. Gusto ko lang malaman ang plano niya. Di ko naman inaadahan na pati ganitong scanner mabili niya.

Tumikhim siya, saka tumalikod, parang wala siyang narinig. Umupo ulit sa couch at kumuha na rin baso para mag kape.

“I’m not sure if you’ll agree. But I want to be prepared for all possibilities.,” sagot niya, diretso at walang pag-aalinlangan. “The process is faster if there is a consent form, even digital..”

“Consent form?!” halos mapasigaw ako. “At plano mong makuha ’yong consent gamit ang… fingerprint ko habang iniinom ko ‘yong kape?!”

“Faster than arguing,” sagot niya, kalmado pa rin. “We don’t have time..”

Tumingin ako sa kanya, pinag-aralan ang mukha niya. Bakit ba ako nandito? Bakit ba ako natulog kaya niya ako nadala sa condo niya at hindi agad umalis? Hindi ba’t curious lang ako noong una? Dahil ba sa misteryosong ugali niya? O dahil sa… may parte sa akin na gusto siyang maintindihan?

“Dylan,” bumaba ang tono ko. “Hindi ganito ang madaling paraan. Kung gusto mong pakasalan ako, tanungin mo ako bilang tao. Hindi bilang project.”

Sandaling katahimikan. Tumingin siya sa akin — sa wakas, may bakas ng damdamin sa mga mata niya. Parang may nabasag na manipis na pader sa pagitan naming dalawa.

“I’m not good at relationships, Rai.,” amin niya. “But I need a wife, now. And you’re the one I think is the most suitable choice..”

“Kailangan? Bakit? Anong meron? Wife? Baka mali ang pagkakaintindi mo Dylan… Bakla ako, hindi ako babae.“

Hindi siya sumagot. Ilang segundo siyang tahimik, tapos… napabuntong-hininga siya, malalim at mabigat.

“There is a clause in my father’s will.,” mahina niyang sabi. “If I can’t get married before the end of the month, I will lose control of the company. And most of all, I don’t care if you’re a man or a woman. I want you, only you.”

Nanlaki ang mata ko sa huli niyang sinabi. Nawala ang isip ko sa Will ng daddy niya doon yata ako nakapukod sa “I want you, only you.” Omg… Sandali baka naapakan ang buhok ko.

At habang tinititigan ko ang mukha niya, habang nararamdaman ko pa rin ang bigat ng hangin sa pagitan naming dalawa, isa lang ang naiisip ko:

Anong klaseng gulo ang pinasok ko?

Tahimik kami pareho. Ako, nakatayo sa gitna ng condo niya, hawak pa rin ang tasa ng kape na hindi ko pa binitawan. Siya, nakaupo pa rin sa couch, parang hinihintay ang magiging desisyon ko. Nakaka distrac lang talaga ang katawan niya.

Pero kahit gusto kong magsalita, parang may bumabara sa lalamunan ko. Gusto kong sabihin na hindi ako papayag. Na wala siyang karapatang gamitin ako para sa interes niya. Pero bago pa man ako makapagsalita, parang may dumaan sa isipan ko—isang matalim na kutob.

Bakit parang inaantok ako bigla?

Nanlabo ang paningin ko. Napahawak ako sa ulo ko at bahagyang natagilid. Hindi ko alam kung epekto lang ng kaba o may kakaiba na talagang nangyayari sa katawan ko. Saka ko na pang nabitawan ang tasa ko.

May nilagay siya sa kape…?!

FLASHBACK

Dylan Grayson

“Are you really sure about this, Kuya?” asked my brother, Dr. Nathaniel Grayson, as he handed me the small vial. We were at the back of the hospital building—our family’s hospital, which he now manages.

“Yes,” I replied shortly while examining the label on the vial. “It doesn’t have any long-term effects, right?”

“Yeah. It’s just a sedative. Light dose. But why do you even need this?”

I didn’t answer right away. It wasn’t the right time to explain, not even to my own brother. I knew he wouldn’t understand—and he might even take the drug away if he found out.

“It’s an important matter. And… No one gets hurt.”

I watched as Nathan handed me the box of syringes onto the table with a bit of frustration. “Maybe you should try talking to the person first instead of using something like this, Kuya.”

“I’m still trying. But if refused, I don’t have a choice but to do what I believe is right.”

BACK TO PRESENT

Raillie Gonzales

Oh my God.

Nabitawan ko ang tasa, kumalabog ito sa sahig pero hindi nabasag. Naramdaman ko na lang ang malamig na sahig ng condo niya nang mapasandal ako sa lamesa. Nanginginig ang tuhod ko.

“Dylan…” bulong ko, halos hindi na lumalabas ang boses ko. “Anong ginawa mo?”

Tumayo siya, lumapit, at marahan akong inalalayan. Mainit ang palad niya at nag-aalalang tumingin sa akin. “Don’t worry. You won’t get hurt. I just need to be sure you won’t go away.”

“T-tulungan mo ako… please…” pilit kong nilabanan ang epekto ng gamot, pero unti-unti nang dumidilim ang paningin ko.

“Shhh… Just a moment.,” he whispered. “When you wake up, everything will be fixed.”

At iyon ang huling narinig ko bago ako tuluyang bumagsak sa braso niya, nawalan ng malay. ‎. . . ‎ ‎ ‎ ‎ ‎

Dylan Grayson

The entire condo was silent, except for the soft breathing of Raillie, who now lay on the couch. I had placed him there carefully, making sure his head rested comfortably on a pillow and that his neck wouldn’t be strained. I looked at his face—peaceful, innocent, and completely unaware of the decision I made for the both of us.

Forgive me, Raillie.

All the excuses I gave were lies. My dad never arranged a marriage. That was just a show so I could have him marry me. And lies that I must stand for. I want to be with him. I want to see him every day. I want to take care of him and love him. I will make it up. I will make up for all my shortcomings and the promises I made long ago.

I never wanted things to come to this. I just wanted you here with me. And now that I’ve confirmed it’s really you, I won’t let you slip away again. I’ve been searching for you for years, and now that I’m close to the truth, I swear I’ll find the people who made you suffer before.

I walked over to the table where the laptop and biometric pad were ready. The consent form was already open—a digital agreement, legal and binding. Only one thing was missing: Raillie’s fingerprint.

I paused for a moment and looked at him again.

The heaviness in my chest wasn’t just guilt—it was fear. Fear that when he wakes up, he won’t forgive me. Fear that once he finds out what I’ve done, he’ll run away… and maybe never come back.

But I had to accept that possibility. Because right now, what I needed was certainty. I needed his name on that document. And this was the only way. Even if he tries to escape me someday… I won’t let it happen.

I moved closer and gently took his hand. His palm was still warm. Slowly, I pressed his finger onto the biometric scanner once again.

Beep .

It registered. Valid. Legal.

I slowly let go of his hand with hesitation. I looked at his face again—still unchanged, like he was simply lost in a normal, peaceful sleep. And still… he was just as beautiful as I remembered.

I stepped back and sat on the other side of the couch. My eyes were fixed on the laptop screen. Everything was set. We were now… legally bound.

But why didn’t it feel like a victory? Was it because it was only on paper—and not in the reality I truly wanted?

The weight in my chest didn’t go away. It felt like, despite all my planning… something was still missing.

And the painful truth?

Maybe it’s him.

Raillie… I hope… when you wake up, you’ll find a way to forgive me but I’ll make sure you will be safe while bearing my last name.

This is not yet a formal marriage, but soon, I’ll give you the special marriage that anyone wishes for. . . .

The next day.

I woke up early in the morning, and as I opened my eyes, I saw his beautiful face while he slept.

The golden light of dawn slipped through the curtains, casting soft shadows across his features—his brows relaxed, lips slightly parted, chest rising and falling steadily. He looked so peaceful… so vulnerable. And for a moment, I let myself forget everything—the deception, the fear, the fingerprint on the document that made him legally mine.

I sat up slowly, careful not to make a sound, and just watched him. I didn’t know how long I stayed like that, but something about seeing him like this made the tightness in my chest loose—just a little.

He’s here.

He’s finally here, lying in my bed, under the same roof. The boy I’ve been searching for all these years. The one I let go of once. The one I swore I’d find again.

And now he’s mine.

Legally. On paper.

But… not in truth. Not yet.

I ran a hand through my hair, leaning forward as I rested my elbows on my knees. The weight of what I did was still there. Heavy. Pressing. Because no matter how calm he looked now, I knew this wouldn’t last.

He would wake up. He would remember what I said. Maybe even realize what I did.

And when that moment came… I had no idea what kind of man I’d be in his eyes.

A villain? A stranger? A traitor?

Or… someone worth staying for?

I reached out and gently brushed a strand of hair from his forehead, my fingers barely grazing his skin. He stirred but didn’t wake.

“I’m sorry,” I whispered, the voice barely audible. “But I couldn’t risk losing you again.”

Because this time, I’d rather be hated by you… than live in a world where you’re gone from me.

Even if you never forgive me.

To be continued….

Pangarap ko din na maganun hahaha.

Wala bang mayaman, pogi, may abs, malaki at masharap na gagawin akong asawa? Kahit sa Mayor lang okay na.

San ba makakahanap ng Dylan dito sa Moon? Baba na kaya ako sa Earth!!

Please support my work. Soon this will be transferred in Dreame. Thank you.

12. Side Story

Karen Santos

Pak! Di niyo inaakala na may part din ako, ano? Gulat ko nga din.

Pero ito na nga, after ng mga kaguluhan na nangyari sa coffee shop dalawang araw na ang nakalipas pero wala paring anino ni madam ang nakikita ko.

Di naman sa pagiging chismosa e… Baka naubos na yun ni sir Dylan! Wag naman sana panginoon namin. Virgin pa ang boss ko wala pang humawak sa perlas ng sinilangan nun.

Hindi naman ako magugulat kung dadalhin siya ni Sir Dylan sumatotal mag business partner din naman sila at ito naman kaming mga alipin niya handang sumupurta sa lovelife ng lola mo.

“Karen, may balita ka na ba kay Raillie?” Habang nag pupunas ng lamesa eh, bigla-bigla nang sumulpot itong mamà na ito. Ilang araw din pabalik-balik sa shop hinahanap ang kumaring Raillie niyo na walang kaalam-alam kinain na ng kanyang business partner.

“Wala po eh. Kasi naman po yung pinsan niyo ho. Alam namang delekado eh sumama pa.” Sagot ko naman.

“I know Dylan took him pero di ko naman akalain na aabutin pala ng ilang araw ang honeymoon nila.” Sagot niya.

“Honeymoon sir? So paano po maipasok yun sir?” Tanong ko naman. Nagtataka lang ako oi, wala namang munay yung si Madam pero…

Napatawa na lang si Sir Matthew sa tanong ko.

“You know… There are always possible ways for men to satisfy themselves.”

Iniwanan ko na nga siya dahil alam ko naman na nalilibog na naman siya. Manyakis talaga pinsan ni madam pero ampogi. Crush ko nga siya pero nagbago na isip ko, mawawasak lang aking perlas sa kanya kung siya aasawahin ko.

Pagkatapos naman ng mga pangyayari sa shop, kaming mga alipin ng pera ang nag ayos ng lahat ng mga sira sa shop at ngayon open na kami para sa panibagong sira na mangyayari na naman sa susunod na araw.

Ako napapagod na rin ha.

At ito na nga mga day! Hindi nakakatuwa ang imagination ko ngayon. Puro na lang malalaswa. Di na talaga ako makapunta sa heaven nito sa ginagawa ng mga isip ko. Pero bakit nga ba?

You tell me!! You tell me!! Bakit nga ba!!

Charing! Napanood ko lang kanina sa tiktok kaya na adopt ko na. Bumalik naman ako kay Sir Matthew at nag tanong.

“Eh… Sir, paano naman makakasiping yung dalawa eh, parehas silang may talong.” Nagtataka naman ako ano? Babae ako pero gusto ko malaman nang ma kita ko naman sa imahinasyon ko kung paano.

“Simple… Use another hole. At the back one.” Simpleng sagot niya. Napaisip pa ako “at the back one?” Hanggang sa ma-realize ko ang butas.

“AAH!” Nagulat naman si sir Matthew sa sigaw ko.

“Jusko! Masisira talaga buhay ni madam. Sir, grabe naman kayo mga lalaki kahit yun pa inyo ding babarutin?” Apaka walang hiya.

“Karen, that’s how men look for pleasure. The tighter the better.” Abay gago talaga. Ipitin ko kaya leeg nito hanggang sa maging violet ito.

“E di wow, tight pa talaga hanap niyo ha. Puro sarap lang iniisip niyo, hindi niyo iniisip kung nasasaktan pa ba yung tao!” galit-galitan kong sabi habang sinusundot-sundot ng basang basahan ang braso niya.

Tumawa lang ng malakas si Sir Matthew. “Relax ka lang, Karen. Hindi ko naman sinabing gawin mo ’yon. Tsaka baka si Raillie pa ang may gusto—di mo alam, baka adventurous pala ’yon.”

“Hay naku sir, kahit pa! Pero speaking of madam Raillie, wala pa rin bang update talaga? Kasi grabe na po ha, dalawang araw na kaming nagda-damage control dito. Yung ibang customers nga nagtatanong pa kung anong klaseng ‘telenovela’ ang nangyari rito.”

“Baka nasa Tagaytay sila ngayon. Alam mo na, malamig ang panahon, masarap magyakapan at mag kantunan.”

“Ay jusko sir, ang dami niyo talagang alam. Kayo nga rin eh, baka next week, kayo na rin ang sumunod. Kayo na ni… hmm… si Miss Georgia?”

Napangiwi si Sir Matthew. “Aba! Huwag mo kong isali dyan. Wala akong balak magka-ST sa pagiging clingy. Isa pa, hindi ako nagre-recycle ng babae.”

“Ah ganon ba? So, paano pag ako nalang sir? Gusto niyo ba ako na lang para fresh? Walang history, walang baggage, may magandang kutis pa at mashikif!”

Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa. “Fresh? Baka fresh from kalukuhan. Tsaka masyado kang madaldal, baka ikaw pa ang magsumbong sa buong barangay pag may nangyari sa’tin.”

“Tse! Ako pa talaga sinisisi. Eh kayo nga ‘tong mukhang demonyo pag ngumiti, dadaan lang ng mga babaeng naka panti lang ang pangibaba eh parang sasabog na yang zipper ng pantalon mo.”

Pero sa totoo lang, kinilig ako dun. Aba, sinipat niya ako noh! Huwag lang siyang matuloy, baka mapatunayang virgin pa nga ako hanggang ngayon.

Bigla naman pumasok si Mika, bitbit ang tray ng bagong lutong banana bread. “Uy Karen, tigil mo na yang pakikipaglandian mo diyan kay sir Matthew, baka masilat ka pa. Tsaka may customer oh, nag-aabang sa counter.”

“Sige na nga, trabaho muna bago landi!” sabi ko habang pinupunasan ang kamay ko sa apron.

Habang naglalakad ako pabalik sa counter, hindi ko maiwasang mapaisip.

Madam, nasaan ka na ba talaga? At ikaw Sir Dylan, anong klaseng magic ang ginagawa mo sa masikip naming madam ha?

Diyos ko po, kung ano-anong butas at posisyon na ang naiisip ko ngayon. Mapapalayas na talaga ako sa langit nito. Pero kung sa langit ni sir Matthew ako mapupunta, edi okay na rin! Marap daw doon.

Bumalik ako sa counter na may pilit na ngiti, pero sa loob-loob ko, parang sinapian ako ng dimonyito. Aba’t sa dami ng iniisip ko, hindi ko na nga alam kung coffee shop pa ba ‘to o secret set ng pelikula ni Scorsese, pero rated triple X.

“Karen, order nga ng isang iced mocha at banana bread.” Sabi ni ate girl na may bitbit pang journaling notebook. Mukhang wholesome, pero sino ba ako para mag-judge—malay mo, mas wild pa imahinasyon niya kesa sa’kin.

“Sige po ma’am, iced mocha at banana bread. Pang-mild lang po ba o pang-wasak sa puso?”

Napatawa si ate. “Pang-wasak. Iniwan ako ng jowa ko eh.”

“Abay sakto po ito! Galing ‘to sa pugon ng galit at panggigigil,” sabi ko sabay kindat. Aba, ang dami ko talagang hugot lately. Salamat sa mga hampaslupa sa paligid.

Habang inaayos ko ang order, napalingon ako kay Sir Matthew. Nakaupo siya sa isang table sa tabi, nagsusulat sa laptop niya—ewan ko kung business proposal o fanfic niya sa pinsan niya.

Bigla siyang napatingin sa’kin, parang naramdaman niya na pinag-iinitan ko siya sa utak ko. Aba, hindi ko itatanggi, iniimagine ko kung ano hitsura niya pag bagong gising, naka-boxers lang at may kape sa kamay o kaya naman ay hubo’t hubad! AAAAAAH!!

“Karen!” sigaw ni Mika mula sa stockroom.

“Ano na naman?!” sigaw ko pabalik.

“Yung delivery, pakikuha—naka-address kay Madam Raillie na naman!”

Napakunot noo ko. Aba, aba, aba. Eto na naman. Araw-araw nalang may bouquet of flowers na dumadating. Malalaki, mamahalin, at may pabango pa. Ni isang note, wala.

Kinuha ko yung bouquet at nilagay sa counter. Tinignan ko yung bulaklak—dark red tulips, white orchids, at ilang blue roses.

Grabe. Kung ako ‘to, napa-fall na ako. Eh si Madam kaya? Baka naman hindi na lang puso ang nahulog, baka pati… kaluluwa.

“Karen,” sabi ni Mika, “amoyin mo nga ‘yan. Baka may pampakulam.”

“Girl, kung kulam man ‘to, edi kulamin mo rin ako Lord! Gusto ko rin ng ganyang treatment.”

Tinabi ko yung bouquet at tumingin sa labas. Wala pa rin si Madam. Wala pa rin si Dylan. Pero ang dami ko nang naiisip na masama.

Kaya ayun, habang wala pa silang lahat, ako muna bida.

Ako si Karen. Tagapunas ng lamesa. Tagatanggap ng deliveries. Tagapalipas ng libog ni Sir Matthew, charing! Sa future pa. Tagapagtago ng kabaliwan sa mga customers.

At tagapagtanong sa sarili kung bakit hanggang ngayon, wala pa ring naglalakas loob na hawakan ang aking perlas ng sinilangan.

Pero teka lang mga day… parang… parang ang tagal ni Madam, no?

May mali yata.

O may nangyari yata. Huwag naman sana madugong labanan. Baka nag karoon na nga espadahan. . . .

Hindi ko na talaga kaya. Ilang araw na lang, baka tuluyan nang masunog ang utak ko sa dami ng tanong. Kaya habang busy si Mika sa pag-aayos ng pastries, at si Sir Matthew ay tila nasa sarili niyang mundo, sinamantala ko ang pagkakataon.

Binalikan ko yung bouquet sa counter. Mabango, mamahalin, at obvious na hindi galing sa Divisoria. Tumingin ako sa paligid, at nang siguradong walang nakatingin…

Binusisi ko yung bulaklak.

Una, walang note.

Pangalawa, hindi rin pirma ni Dylan yung card—kasi wala ngang card! Ni logo ng florist, wala. Sinadya talaga.

“Hmmm… sino ka ba ha? At anong pakay mo kay Madam?” bulong ko habang sinisinghot yung orchid. “Baka may microchip ’to—baka si Madam pala tinratrack na parang aso.”

Bigla kong naisip, baka… stalker? O baka secret admirer? O baka… si Dylan nga, pero ayaw lang magpaka-obvious?

Eh kaso, kung si Dylan ’to, edi sana kasama na si Madam, hindi yung parang naglaho silang dalawa sa pelikulang Now You See Me, Now You Don’t .

Napatingin ako sa pintuan. Wala pa rin.

Hanggang kailan kaya ganito? Hanggang kailan kami maglilinis ng shop habang si Madam ay baka nasa penthouse ng lalakeng hindi namin kilala?

Ayoko nang tumunganga. Kailangan ko ng intel.

Kaya ayun, habang nakaharap si Sir Matthew sa laptop niya, sinilip ko ang phone ko at nagbukas ng Instagram.

Search: @RaillieOfficial

Loading… loading…

Ay putek. Last post niya? Three days ago. Picture ng kape at caption na, “New beginnings start with a bitter brew.”

Tangina. Anong klaseng pa-deep ’yan? Edi wow. Kape ang iniwan pero si puso niya ang nilunod.

“Karen! Baka mabutas mo ’yang bouquet ha!” sigaw ni Mika.

“Chill lang! Inaanalyze ko lang! Baka may clue!”

Napailing siya.

Pero bago pa ako makabalik sa counter, dumating si delivery guy—yung laging may hawak ng bulaklak. As in, same guy. Everyday. Pero ngayon, ibang aura niya.

“Ate Karen,” sabi niya, “uhm… hindi ko na po madadala bukas ‘to. Sinabihan na po kami ng sender na ito na raw ang last.”

Napakunot noo ko. “Last? Bakit daw?”

“Hindi ko alam eh. Basta sabi sa shop, final na raw ‘to. Good luck daw.”

Good luck daw? Aba’t anong klaseng huling pagbati ‘yon? Parang… may mangyayaring masama o maganda. Basta, hindi ordinaryo.

Pag-alis ng delivery guy, hinabol ko siya sa tanong. “Kuya! Kanino po galing ‘to? Di ba talaga kayo nagbibigay ng info?”

“Sorry po talaga, confidential. Pero…”

Napahinto siya. Tumingin muna sa paligid.

“Pero narinig ko lang po sa manager namin—’yung nagpapadala ng bulaklak, ay kilalang tao sa Pilipinas.”

Napakunot naman ang nuo ko sa sinabi niya. Kilala sa Pilipinas?

PUTANGINA. PRESIDENTE NAGPAPADALA NG BULAKLAK? . . .

Mga alas-singko ng hapon, sakto sa pagod at antok ko, pumasok ako sa likod ng coffee shop para kunin yung extra tissue rolls. Wala si Mika kssi nag aayos na ng mga tables and chairs, wala si bossing baka kasi nagpapabuntis na, tahimik ang paligid. Sabi ko sa sarili ko, “Aba, baka ito na ang moment ko para maka-snack ng isang muffin na walang bayad.”

Pero hindi muffin ang nakita ko.

Bahagyang bukas ang pinto ng CR kaya naman pumasok ako sa pag-aakalang walang tao.

At mula sa maliit na siwang… oh Diyos ko. Hindi ako prepared!!!!

Si Sir Matthew.

Nakatayo. Walang shirt. Pawis na pawis at naliligo!!!. At aba, aba’t hawak-hawak niya ang kanyang… ah basta! Kayo na mag-isip kung ano! Basta malaki! Mahaba! Maugat! At isa pa totoo na talaga!

Nanigas ako. At hindi lang ako ang nanigas—lahat ng senses ko, nagising.

Ang tanging narinig ko ay ang mahinang ungol niya habang pumipikit siya, tila nasa sariling mundo, hawak-hawak ang kanyang malaking… Ohmm… Turugo!! Dinig ko ang ungol niya, Bless me!!. At habang tinitigan niya ang salamin, para bang may pinapalitaw siyang init sa loob ng katawan niya. Pero sorry ka na lang, bossing—ako ang nakakita. Ang hot ng pinsan mo madaaaam.

Napakapit ako sa pader. Di ko alam kung tatakbo ako o manonood. Pero hindi ko kinaya—napasinghap ako habang nasaruruk na siya ng kanyang kasiyahan.

“HA!”

Bigla siyang napatigil.

“Shit!.”

Nagtama ang mata namin. Oo, sa mismong siwang ng pinto. Ako naman, parang kinuryente. Gusto ko sumigaw pero baka ma-ban ako sa trabaho ko!

“Karen?!” sigaw niya. Halos madulas siya sa pagkilos.

“Ah eh—sir! Hindi ko po sinasadya! Tissue lang po kukunin ko! Jusko po! Sorry na po! Ayaw ko na ng ahas! Paramg masakit!” Sabay takbo ko paatras, hawak-hawak yung dibdib ko. Di ko alam kung kinakabahan ako o… ibang kaba na ‘yon.

In fairness, nakasaksi ako ng live Pornhub.

Pagbalik ko sa counter, hingal kabayo ako. Si Mika, napatingin.

“Karen, anong nangyari? Para kang hinabol ng malaking aso.”

“Mas matindi pa sa aso, girl… mas mataba pa at malaki talaga.”

“Ha?”

“Wag na. Baka mawalan ka ng gana kumain.”

Pero sa totoo lang? Hindi ako nata-trauma. Medyo… na-curious pa nga ako, paano kaya kapag hawak ko na yun, ano? Whaaaaa!! -10 akooo!

At ngayon, tuwing dumadaan si Sir Matthew, hindi ko na siya matignan ng diretso. Kasi parang… alam ko na ang sikreto niya.

Tapos narinig ko pa siyang bumulong nang dumaan sa likod ko, “Next time, kumatok ka muna.”

Tangina. Next time daw!?

Baka gusto niya… may audience na?

Oh! Shit daddy! I am ready to judge!!

To be continued…

Gusto pa ba ng Karen moment? Patikin muna. Haha

13

Raillie Gonzales

Isang sinag ng araw ang tumama sa aking mata dahilan para magkaroon ng aninag ang pumipikit kong talukap. Hinarangan ko ito ng kamay para makatulog ulit pero sumagi sa isipan ko ang nangyari dahilan para mapabangon ako ng tuluyan.

Pero… Nasa sariling kwarto ko na ako nakatulog. Hindi ako nagkakamali, nagising ako sa kwarto ko, ang dati kong higaan.

“Bakit ako nandito?”

Nakarinig ako ng yapak sa hagdan. Alam kong dati ko itong kwarto, i might forget some of my memories but this place… I never forget this.

“Raillie…” Isang pamilyar na boses ang narinig ko.

“Mama?” Tawag ko na lang sa isang babaeng nasa harap ko ngayon ngunit ang mukha niya ay di ko maaninag, dahil ba sa di ko na maalala ang mukha nila?

“Oh? Bakit ka naman nagulat? Tara na at kumain, nakahanda na ang pagkain sa baba at isa pa natulog ka pa ng mahabang oras at di maganda iyan sa kalusugan.”

Napaluha ako ng biglaan, i miss her voice. Kahit di ko makita ang mukha niya alam kong siya ang babaeng unang nagmahal sa akin.

Napahikbi ako nang tuluyan habang pinagmamasdan ang kanyang pigura. Hindi ko alam kung panaginip ba ito o totoo, pero ang pakiramdam-ang init ng kanyang tinig, ang lambing ng kanyang mga salita-ay parang musika na matagal ko nang hindi naririnig.

Tumango ako at dahan-dahang bumangon, tila natatakot na kung gagalaw ako nang biglaan ay maglalaho siya tulad ng ulap sa kalangitan.

Pagkababa ko ng hagdan ay agad kong naamoy ang paborito kong almusal-pritong itlog, sinangag, at longganisa. Bigla akong napangiti sa gitna ng luha. Ito ang almusal na laging inihahanda ni Mama tuwing may espesyal na araw… o tuwing nalulungkot ako noong bata pa ako at nasilayan ko din ang aking ama na nakaupo na sa hapagkainan at nag kakape, mas lalao akong napaiyak nang makita ito pero ganun din kay mama na di ko masilayan ang mukha nito pero alam kong silang dalawa ito.

“Anong okasyon?” tanong ko, pilit pinapakalma ang damdamin.

Umupo siya sa harapan ng mesa, may hawak na tasa ng kape at isang ngiting punong-puno ng pagmamahal. “Wala naman, gusto lang kitang mapasaya.” Sagot ni mama at hawak ang kamay ko.

“Alam naming napapagod ka na at nahihirapan dahil sa sitwasyon mo.” Tagos na sagot ni papa.

Parang piniga ang puso ko sa narinig. Ilang taon na rin mula nang mawala sila sa mundong ito, pero ngayon, heto sila-buhay, masigla, at inaasikaso ako tulad ng dati.

Hindi ko mapigilan na mapaluha ang mga mata ko, dahilan para mas lalo akong gugustuhin na manatili sa lugar na ito. Ito ang pangarap ko na makita silang muli.

Umupo ako sa tabi nila. Kinuha ko ang kutsara pero hindi ko magawang kumain. Pinagmasdan ko lang sila, sinusubukang alalahanin ang bawat detalye-ang paraan ng kanyang pagtawa, ang mga kulubot sa gilid ng kanilang mga mata, ang bango ng kanyang buhok na amoy sampaguita at ang matapang na pananalita ni papa.

“Mama, Papa… totoo ba ’to?” mahina kong tanong.

Ngumiti si mama, at tumango. “Totoo, anak. Totoo ang pagmamahal namin sa’yo. At kahit saan ka man mapunta, kahit anong mangyari, hindi nawawala ’yon.” Sagot ni mama.

“Totoo… Ang kaligtasan at kasiyahan mo ang palagi naming inuuna, lalo na at nakikita naming lumalaki kang matapang at masigla. Ang hangad lang namin ay ang makita kang masaya at naabot ang mga pangarap mo sa buhay.” Doon ako na paiyak sa sinabi ni papa.

Bigla na lang nagdilim ang paligid. Parang unti-unting nauupos ang liwanag sa paligid namin. Napakapit ako sa kamay nila, ayaw ko silang bitawan at lalo naman bumuhos ang luha ko sa pagkakataon na ito, lumalas na rin ang iyak ko na pinipigilan sila.

“Mama, Papa, huwag kayong umalis… hindi pa ako handa.” Pagmamakaawa kp sa kanila, gusto ko pang makasama sila kahit ilang oras lang. Gusto ko pa malaman nila ang mga naabot ko sa buhay, gusto ko pang ikwento lahat lahat.

Ngunit ngumiti lang sila muli at idinampi ang kanilang mga palad sa pisngi ko. “Hindi kami nawawala, Raillie. Lagi lang kaming nandito…” itinuro niya ang dibdib ko, “…sa puso mo.”

“Mahal ka namin anak.”

Sa huling pagkakataon doon ko narasan ang umiyak na walang humpay, iyak ng pagdadalamhati at pasakit.

Pagdilat ng mata ko, bumalik ako sa kasalukuyan. Wala na si Mama. Wala na ang amoy ng longganisa o ang liwanag ng umaga sa aming lumang bahay. Ngunit ramdam ko pa rin ang init ng kanilang palad sa aking pisngi.

At sa puso ko, nanatili silang-buhay na buhay.

Nailibot ko naman ang aking mga paningin sa paligid at napansin ko na hindi ito ang kwarto ko. Malayong malayo dahil sa itsura ng kwarto at sa amoy.

Amoy lalaki.

Alam mo yung pabango nito na masyadong matapang dahil di ko naman taste ang mga matatapang na amoy.

Pero ang amoy ng panbango na ito ay di masakit sa ilong. Pabango na alam kong lilingon lahat ng sangka babaehan dito. Pero kanino ba itong silid?

Itim na kurtina, ang padir ganon din ang higaan pero ang ilaw ay gold meron.

(Credit to the rightful owner)

Nakakatakot man tignan pero nakakamangha. May mga tao parin na nagugustuhan ang itim na tema ng kwarto.

Bigla naman pumasok sa isip ko ang eksenang di dapat maisip.

Pero ano kaya pakiramdam kapag dito nakipag jumbagan ang mag asawa?

Jusko! Huwag tukso layuan mo ako!

Nagulantang lang ako nang bumukas ang pinto at iniluwa doon si Dylan na bigla ko anmang naalala ang ginawa niya.

“Huwag kang lumapit.” Pagbabala ko sa kanya.

“Look, I’m so sorry… For what i did, i have no excuse.” Paghingi nito sa akin ng patawad.

“Bakit mo ginawa yun? Sapilitang pagpapakasal? At wala man lang seremonya? Anong dahilan mo at bakit ako pa? You even took my thumb print forcely at pinatulog ako? Dylan i thought you are different man i met, why?! Explain it to me!”

Tanong ko sa kanya. Hindi ko akalain na gagawin niya sa akin yun.

“Because I like you!” He responded at natigilan ako doon. Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis sa narinig ko.

“Like? Ganito na ba malala yang pagkagusto mo, Dylan?” Naibulalas ko, habang pilit kinokontrol ang nanginginig kong boses. “Ang pagmamahal hindi pinipilit, hindi kinukulong, at lalong hindi inaangkin na parang pagmamay-ari!”

Lumapit siya ng isang hakbang at agad akong umatras.

“Please, just let me explain,” pakiusap niya.

“Explain? Anong ie-explain mo?” nangingilid na ang luha sa mga mata ko. “Na sinira mo yung tiwala ko? Na inagawan mo ako ng karapan na mag desisyon?”

Nanatili siyang tahimik. Napayuko. Pero kita ko sa mukha niya ang guilt, ang lungkot.

“I didn’t mean to hurt you…” mahina niyang sabi. “But I was afraid of losing you. I thought… if I could just keep you beside me, no one would take you away from me, I want to be with you even if we say we’ve only been together for a few days.”

“Hindi ako bagay na kahit kailan sapilitan at pwersahan na kukunin at e display,” mariin kong tugon. “Dylan, nagugustuhan na kita… Pero ngayon… ewan ko na.”

Tahimik. Tila bumagal ang oras. Wala kaming naririnig kundi ang tibok ng puso ko na parang galing sa kaba, galit, at sakit.

“Kung talagang mahal mo ako,” mahina kong sabi, “bitawan mo ako. Ibalik mo yung desisyong ninakaw mo sa akin. Hayaan mo akong pumili kung ikaw pa ba o hindi.”

Napapikit si Dylan. Kita ko ang paglalaban sa loob niya. Ngunit sa huli, umiling siya.

“No, I will not undo what is done.,” mahinang sagot niya. “I will never give up on you for anything. I will take responsibility for our marriage and for you to carry my last name…”

At sa pagtalikod niya, doon ko lang napagtantong hindi lang siya ang nasaktan-ako rin. Pero sa pagkakataong ito, di ko inaaasahan na maikasal sa lalaki na akala ko ay hindi na mangyayari pa dahil sa kasarian ko.

Nakatulala parin ako sa nangyari.

Kasal na ako…

Hindi lang sa isang lalaki kundi isa siyang kilalang pinakabatang millionaire sa buong Asya.

Ano na mangyayari sa buhay ko daladala ang apilyedo niya.

Satingin ko mawawasak na ako. . . .

Third Person POV

Bago pa ang pangyayaring diskusyon ay napagbusapan na ni Dylan at Nathan ang ginawang kalukuhan ng kapatid.

“Bro! What?! You stole my pills in my clinic, and you even smashed my cabinet with my special surgical tools! Are you out of your mind?!”

Galit na saad ni Nathan sa kadahilanang parang may kawatan na gumambala sa kanyang clinic.

“How much those tools are? I’ll buy new one.” Sabat naman ni Dylan sa kapatid na si Nathan.

“No, it is not simple. I bought them in Germany and America! Dude! Damn!” Nanggagalaiti na saad ni Nathan.

“That’s it?” Tanong naman ni Dylan na pinagtataka niya saka ito naglabas ng cellphone at may tinawagan.

“Ms. Kim, travel to Germany and buy these equipments and tools, make sure they’re all genuine , high quality and advanced technology.” Ibinaba na nito ang tawag saka tumingin sa kapatid na nanahimik lang.

Napagtanto naman nito na ito pala ang pinakabatang bilyonaryo sa buong Asya. Kumalma naman si Nathan dahil alam niyang mas may tiwala ito sa secretary niya dahil mas maalam si Ms. Kim sa pagpili ng mga kalidad na kagamitan.

“So… Ehem what happened with you and your suspected childhood crush or should i say your beloved childhood friend? Does the marriage succeeded?” Tanong ni Nathan.

“Yes, and i know he will hate me after he woke up. That’s the thing I should prepare since there’s possiblity he will avoiding me.”

Nakita namam nito ang pagkalumo ng Kuya niya. Hindi nga niya ito inaasahan na mahuhulog din ito sa isang lalaki. Kilala niya si Dylan, matikas lalaking lalaki pero nakikita niya itong masaya sa piling ng kanyang kaibigan noon.

He was really having fun in the company of that young boy, na alam niyang ang kuya Dylan niya ay isang introvert at walang kaibigan pero noong nakita niya itong palaging kasama ang bata na yun ay alam kong malaki ang halaga nito sa kanya.

“Bro, cheer up. I know he will understand you, pwera na lang kung maintindihan niya talaga lalo na at parang wala ka na sa kanyang memory. Nasaan na ba siya ngayon?” Tanong ni Nathan

“He’s in my house, inside my room and i know right now he’s awake and confused. Well, i have to go, seems i need to explain myself.”

Tumayo ito at nagpaalam sa kapatid.

“Good luck bro! May you rest in peace!”

. .

Sa kwarto naman ni Dylan, magkaharap na ngayon ang “mag-asawa” nagbabangayan.

“No, I will not undo what is done. I will never give up on you for anything. I will take responsibility for our marriage and for you to carry my last name…”

Napatalikod na oang is Dylan bala dahil nito makontrol ang kanyang damdamin sa harap niya at baka mahalikan niya ito. Tudo pa ang kanyang pagpipigip sa kanyang sarili dahil na rin sa baka di lang ito magagalit kapag ginawa jiya iyon kundi pagkamuhian pa siya nito.

Alam niyang nagugutom na ang kanyang “asawa” kaya napagpasyahan na lang niya na magluto at maghanda ng maikakain nilang dalawa lalo na at walang katulong sa bahay ni Dylan dahil na rin sa ayaw nitong may makapasok na sino man sa bahay niya na nauna pa kay Raillie, he constructed this house not for him but for Raillie once they meet again, however his problem is Raillie doesn’t remember his past and him.

Sa kanyang pagluluto, inihanda nito ang pagkain na dati pa ay alam niyang paborito ni Rai.

…

“Chicken Curry ba yan?” Tanong ni Rai na ngayon ay sa hapagkainan kasama ang mga magulang at mga magulang ni Dylan at kapatid, isang pagsasalu-salo ang naganap dahil na rin sa bumisita ang magulang ji Raillie sa bahay nila Dylan.

Matalik na mag kainigan ang mga magulang ng dalawa kaya ganito na lang kung mag celebrite dahil na rin sa aabutin na naman ng taon bago sila magkita.

“Here…” Abot ni Dylan ng hita ng manol sa pinggan ni Rai na malaki ang tuwa. Ngumiti nan si Dylan. Walong taon pa lamang si Railli at Labindalawa pa lamang si Dylan. Apat na taon ang layo ng dalawa.

“Dan, lutuan mo ako nito paglaki natin ha.” Sabinito na ikinatango naman ni Dylan at ngumiti.

…

Pagkatapos nito sa kusina ay kanyang dinala ang pagkain kung saan ang kwarto niya ay nakahiga doon ang nagagalit at nagtatampong si Raillie.

“Have some bite. You’ve been not eating earlier.”

Pagaalok ni Dylan.

Hindi agad tumugon si Raillie. Nakatalikod pa rin ito sa kanya, nakahiga at nakabalot sa kumot na parang batang nagtampo. Tahimik. Pero sa katahimikang iyon, rinig ni Dylan ang impit na tunog ng sikmura nito-gutom na nga.

“Chicken curry,” dagdag pa ni Dylan, sinusubukang gawing magaan ang hangin. “I know you like this dish.”

Maya-maya’y bahagyang gumalaw si Raillie, marahang humarap sa kanya. Hindi pa rin nito tinitingnan si Dylan, pero hindi na rin ito kasing sungit ng kanina. “Huwag kang lumapit, nakakatakot ka, kahit pagkain na gusto ko ay gagamitin mo para makuha ako at paano mo na laman?”

Napangiti si Dylan, wala itong sinambit na payak na kasagutan. “Maybe my heart remembers.”

Habang kumakain si Raillie, tahimik si Dylan sa tabi niya. Pinagmamasdan lang niya ito, na parang isang tanawing matagal niyang hinintay at ngayo’y pilit niyang sinasariwa.

“Alam mo ba,” biglang sabi ni Raillie, “may panaginip akong pabalik-balik.”

Napatingin si Dylan. “About what?”

“Tungkol sa batang batang lalaki na laging nagluluto ng chicken curry pero nagiuing palpak at pinipilit niyang ma-perfect iyon kahit na paulit-ulit. Tapos may batang lalaki, laging masaya kapag binibigyan siya ng hita ng manok.”

Tumahimik na lamang si Dylan sa mga naisambit ni Rai at doon din unti-unti na napapatunayan na siya nga ang batang matagal na niyang hinahanap. Walang duda dahil sa mga sinabi nito sa kanya.

Lalapit na sana ito sa kumakain na si Rai pero nagsalita ulit ito.

“Wag mong subukan na humakbang papalapit sa akin kung ayaw mong masira yang dalawa mong betlog.”

Napahinto na lang si Dylan sa banta niya at napataas ng dalang kamay at umatras.

“Okay, Okay. Just checking if you’re alright.”

Hindi umimik si Raillie. Abala pa rin sa pagkain habang pinipilit itago ang bahagyang pag-ngiti sa banta niyang iyon. Pero kahit paano, mas gumaan na ang tensyon sa loob ng kwarto. Tahimik, pero hindi na nakakabingi. May konting init na sa pagitan ng dalawang kaluluwang naguguluhan.

“I don’t know whether to be scared or comforted by you.,” muling sabi ni Dylan, nakaupo na ngayon sa sahig, medyo malayo pa rin kay Rai. “But if that’s the only way I can get close to you again… okay, I’ll accept it even if you threaten me every day..”

Di na lang ito umimik at tila napaisip si Raillie. Inilapag ang kutsara sa gilid ng mangkok at tahimik na pinagmasdan si Dylan. Parang may gustong itanong, pero ayaw pang sabihin. Naghahalo ang kaba, inis, at… isang pakiramdam na hindi pa niya maipaliwanag.

“Bakit alam mo ang mga bagay na ’yon? Ang panlasa ko? Yung curry? Ang mga bulaklak na alam kong ikaw ang nagpapadala sa shop ko?”

Sumeryoso ang mukha ni Dylan. Hindi siya agad nakasagot dahil di niya alam na alam na pala nito na siya ang nagpapadala ng mga bulaklak dito. Parang may nilalabanang emosyon sa loob niya.

Nagpabuga na lang si Dylan ng hininga at lumapit kung saan si Raillie.

“This is not the right time to tell you but… I know everything… from the start, I know it’s you.”

Nayugulihan naman itong nagtatankng sa kanya.

“Hindi kita maintindihan,” mahina niyang sagot. “Pero bakit pakiramdam ko… hindi kita kayang saktan kahit pa gusto kong layuan ka?”

Lumapit na si Dylan, dahan-dahan, isang hakbang lang. “Because there’s a part of you that says I’m your home.”

Napatingin si Raillie sa kanya, sa wakas. Hindi galit, hindi rin buo ang tiwala. Pero may titig na punong-puno ng pagkalito.

Tumikhim na lang si Raillie at napaisip. Paano na siya mabuhuhay ng normal kung nakatali na siya sa taong expose sa malalaking industriya ng mga mahahalagang tao sa Pilipinas habang bitbit ang apilyedo niya.

Paano niya maipapaliwanag sa mga kasamahan niya kung sakaling malaman ng lahat na lalaki ang pinakasalan ng pinakamayamang lalaki sa bansa. Ano ang magiging buhay niya sa hinaharap.

‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎

To be continued…

14

Raillie Gonzales

Pagkatapos ng paguusap namin, napagpasyahan ko na banggitin sa kanya na kailangan ko nang bumalik, sa bahay at sa shop ko dahil alam ko naman na malaki ang sira ng shop ko.

Ang sabi naman sa akin ay siya na bahala sa lahat ng mga nasira.

Oh! diba? bago palang kami nagkautang na ako sa kanya. Nakakahiya man pero tinanggihan ko iyon pero nagpupumilit siya na siya na lang ang magpapaayos ng shop.

“P-pwede na ba akong umalis?” Tanong ko aa kanya at tiningnan lang ako. Paano ba naman dalawang araw na ako sa bahay nuya ngayon at saka baka kung ano na naiisip ni Karen dun sa shop ko. At isa pa, bakit kailangan nasa arap ko siya nag susuot ng pantalon niya.

“Are you… shy? Is it your first time seeing a hot man changing clothes in front of you?”

Namula naman ako doon sa sinabi niya. First time talaga day! Bakit kasi sa harap ko pa nag papalit?

“Bakit kasi dito ka nagbibihis?” Tanong ko sa kanya pagkatapos masuot ang kanyang trouser na itim dahil naka boxer lang siya kanina at isa pa, ang laki paramg di ko kakayanin.

Humarap siya sa akin na nakangiti, ang gwapo niya talaga sa malapitan.

“Because this is my room and especially, you don’t have to be shy you should use it to see me naked everyday.”

mas namula ako ng malala dahil sa paglapit niya sa mukha ko habang sinasabi ang mga katagang iyon at ang bango ng hininga niya ha.

“Need ba talagang sa harap ko talaga?” Tanong ko kay Dylan na ngayon ay nakatayo na sa akin sa harapan ko na may ngisi.

Lord! yung abs! napakatigas titigan.

“My husband… don’t drool like that, it’s all yours.” Napaiwas ako ng titig sa kanya dahil doon.

“M-may pa husband ka pang nalalaman.” Saad ko.

“Why? isn’t that true? You’re married to me, so you’re my husband and i am your husband too or you want to call me Daddy, hm?” Nakangisi nitong sabi sa akin na napahiga ako sa kama para umiwas ng tingin kasi paramg namumula na aking pisngi.

“Asawa lang sa papel Dylan, don’t forget you use force to sign those certificates.” Saad ko, alam kong medyo nagagalit alo sa kanya pero wala na ako magagawa doon.

Pagkasuot niya ng coat, humarap muli si Dylan sa akin. Nakayuko ako noon, sinusubukang kalmahin ang sarili ko matapos ang tila ba walang katapusang kabog ng dibdib ko. Akala ko aalis na lang siya nang walang dagdag na pasabog.

“Raillie,” tawag niya sa pangalan ko — buo, mahinahon, pero may diin.

Napatingin ako sa kanya. Nakatayo siya sa harap ng pinto, hawak ang susi ng sasakyan. Gwapo, mukhang pang-billboard, at masyadong nakakaistorbo sa emosyon.

“You will come with me today. We will go to the company..”

Napakunot ang noo ko. “Ha? Bakit naman ako sasama? May shop pa akong kailangang ayusin—”

“I already told you, I’ll take care of your shop. But you, I want to start your new job..”

“Anong… trabaho?” tanong ko, naguguluhan.

Lumapit siya muli. Iba na ang ngiti niya ngayon — parang may tinatagong plano. “You’ll be my personal secretary. Starting today.”

“Wait, what? Dylan, seryoso ka ba? Wala naman akong experience diyan—”

“Perfect,” putol niya sa akin. “I prefer you to have no experience. So I can teach you myself..”

Napalunok ako. Hindi dahil sa trabaho, kundi dahil sa tono niya. Para bang may mas malalim pa siyang gustong ituro bukod sa pag-aayos ng schedule at pagsagot sa tawag.

“Bakit naman ako?” tanong ko ulit. “Ang dami mong kayang kuhaning secretary, ‘yung may background, ‘yung marunong, ‘yung—”

“But they are not my husband.”

At ayun na nga. Asawa na naman. Paulit-ulit. Pero bakit parang unti-unting gumagaan na sa tenga ko ‘yung salitang iyon kapag siya ang nagsasabi?

“I want to get to know you better, Raillie,” dagdag pa niya. “Not just at home. I want to see you with me every day. At work. I want to know how you think, how you make decisions. I want to… build the connection that should exist between you and me.”

Napatingin ako sa kanya. Sa mga mata niya. Seryoso siya. Wala na ang biro. Wala na rin ‘yung pilyong ngisi.

“If you don’t want to, I won’t force you.,” sabi niya. “But if you agree… I have prepared a table for you in the office. And a uniform. But of course, you can also not wear that if you want to always be by my side..”

Napailing ako, napatawa ng mahina.

“Napaka-smooth mo talaga. Hindi ko alam kung naiinis ako o natutuwa.”

“Both are acceptable,” sagot niya, sabay kindat.

Tiningnan ko ang sarili ko saglit — plain shirt, shorts, at wala pa ring direksyon. Siguro nga… pwede kong subukan. Wala rin namang mawawala sa akin.

“At kung pumayag ako?” tanong ko.

Ngumiti siya. “Then I’ll drive you to your new desk — and to a new chapter with me.”

Raillie Gonzales

Pagbukas pa lang ng pinto ng opisina, agad akong sinalubong ng malamig na hangin mula sa centralized na aircon. Iba ang ambiance — glass walls, polished floors, at mga taong tila laging naka-alerto, palakad-lakad na may hawak na folder o tablet. Ang corporate world na pinasok ko ngayon ay ibang-iba sa amoy ng bulaklak, kape, at katahimikan sa shop ko.

At ako? Nakasuot lang ng simpleng button-down shirt at slacks na medyo maluwag pa. Wala akong kilala. Wala ring ideya ang mga tao kung sino ako.

“Good morning, Sir Dylan,” bati ng isang receptionist na halos hindi lumingon sa akin.

Tumango lang si Dylan, sabay tapik sa likod ko. “This is Raillie. He’s the new personal secretary starting today. Assist him.”

Napansin ko ang bahagyang pagtaas ng kilay ng babae. Pero ngumiti pa rin ito, tipid. Hindi ko alam kung dahil sa gulat o dahil hindi niya in-expect na lalaki ang magiging secretary ni Sir Dylan.

“Right this way, Mr. Raillie,” sabi niya.

Habang naglalakad ako sa hallway, hindi ko maiwasang mapansin ang mga mata. Tila sinusukat ako mula ulo hanggang paa. ‘Yung iba palihim, ‘yung iba halata talaga. Naririnig ko pa nga ang ilang bulungan.

“Lalaki yung secretary niya ngayon?” “Baka may koneksyon. Baka pamangkin?” “Hindi kaya… bago niyang boy toy?”

At doon ako unang nainis. Hindi dahil sa tsismis, kundi sa gaan ng dila ng mga tao sa paghusga.

Pagdating ko sa mismong opisina ni Dylan — isang executive suite na may floor-to-ceiling window — ipinakita niya sa akin ang side desk kung saan daw ako uupo. Pero pansin ko naman na nakaharap ito sa kanya at malapit pa. Ganito ba dapat ang ayos ng lamesa ko?

“From now on, you will be the one to filter my schedules, organize my meetings, and of course, you will also be the one to watch out for my stress.,” sabay ngisi.

“Stress reliever pala trabaho ko?” sagot ko, pabulong.

“Among other things,” pilyo niyang sagot.

Wala pa isang oras, sunod-sunod na ang trabaho — may mga tawag, memo, at files na kailangang ipasa. Kahit hindi pa ako bihasa, pilit kong inaayos ang sistema. Pero mukhang hindi lang trabaho ang pagsubok ngayon.

Pagbalik ko mula pantry, nadatnan kong may tatlong babae sa lobby — matatangkad, matataray ang ayos, pawang naka corporate attire na para bang kopya ni Miranda Priestly sa Devil Wears Prada.

Ang isa sa kanila lumapit agad.

“So… ikaw pala ‘yung bago. Secretary?”

Tumango ako. “Oo, bakit?”

Napangisi siya, ‘yung ngiting hindi maganda. “Just making sure. Kasi alam mo naman, usually, ‘yung pinapalapit ni Sir Dylan sa kanya… magaganda, sexy, at—well—babae.”

Ramdam ko ang mga mata sa paligid namin. Hindi ko alam kung pang-iinsulto ‘yon o pagseselos, pero hindi ako nagpatalo.

“Well, sorry. Wala akong boobs. Pero may utak naman siguro ako, ‘di ba?” sagot ko sabay ngiti.

Biglang tumawa ‘yung isa sa likod niya. ‘Yung tawa na hindi mo alam kung aliw o sarkastiko.

“Grabe, ang tapang mo. Bago ka pa lang, ha. Pero good luck. Hindi basta-basta napapalapit kay Sir Dylan.”

Hindi na lang ako sumagot. Ang di basta basta makalapit? kaya ko pa kayang pitikin itlog nun no.  Pero habang paalis sila, napansin ko na bumaling pa sa akin ang isa.

“By the way, alam mo na ba ang latest? May balita na kasal na si Sir Dylan.”

Napahinto ako. “Kasal?” Grabe naman ang chismis ang bilis.

Tumango siya. “Yeah. Pero hindi pa rin daw pinapakilala. Sabi nila, mayamang babae raw at maganda. Lucky girl.”

Napangiti na lang ako. Lucky girl pala, huh? Kung alam niyo lang… na hindi girl kundi gurl!

Sa loob ng opisina ni Dylan – late afternoon na.

“Okay, focus,” mahinang sabi ni Dylan habang nakaupo sa tabi ko, masyadong malapit para sa isang normal boss-employee setup. Ang siko niya sumasagi sa braso ko habang nagtuturo sa laptop.

“Calendar management first. So, every Monday, I don’t want meetings before ten. I hate starting my week with people who pretend to know what they’re doing.”

Napangisi ako. “So… ikaw lang ang puwedeng magkunwari?”

“I’m not pretending. I really do know everything.,” sagot niya sabay kindat.

Pinigilan ko ang ngiti ko, at tumango na lang habang tinitipa ang notes.

“Next — all client proposals, filter them first before you forward them to me. See if they make sense. If not, toss them. I trust your gut. And if you’re unsure…”

“…tanong ko muna sa’yo,” sabat ko.

Ngumiti siya, proud pa.

“Good. You’re learning.”

Tumayo siya at lumakad sa likod ko, sumilip sa screen habang patuloy akong nagta-type. Ramdam ko ang init ng hininga niya sa batok ko, at parang bigla akong hindi na makapag-focus.

“You’re typing too slow,” bulong niya.

“Eh di ikaw na,” sagot ko, pilit na pinapakalma ang puso kong parang may drum sa dibdib.

Bigla siyang yumuko, dumampi ang baba niya sa balikat ko.

“Relax. I won’t eat you. Unless you want to.”

Napaatras ako ng bahagya sa upuan. “Dylan, seryoso ba ‘tong training o—”

“Very serious,” sabat niya agad. “In fact, this is the most serious part.” Humarap siya sa harap ko, inilapag ang dalawang palad sa magkabilang gilid ng armrest ng upuan ko. ““You need to learn the most important role as my secretary.”

Napakurap ako. “Ano?”

“Reading my mood.”

Napataas ang kilay ko. “Excuse me?”

“It’s simple. If you see me grumpy, offer me coffee immediately. If I look stressed, force me to eat. If I’m not in the mood to work…”

“…Hayaan kitang tumambay sa TikTok?” sagot ko, sarkastiko.

Napahalakhak siya. “Exactly. And when I’m in a flirty mood—”

“Then go flirt with your staff,” putol ko agad.

Tumigil siya, tinitigan ako saglit, at saka ngumiti ng malalim, ‘yung tipong nakakabaliw.

“Raillie. Do you want me to send a memo to the entire office that I can only flirt with you??”

“Dylan!”

Tumawa siya habang tumayo at bumalik sa desk niya. Ako naman, napayuko na lang at pinipigilang mapangiti.

Matapos ang ilang minuto ng katahimikan, narinig kong nagsalita ulit siya.

“Raillie,” tawag niya.

“Hmm?”

“Thank you.”

Napatingin ako. “Para saan?”

“For allowing you to enter my world. I know it’s not easy, especially around judgmental people..”

Hindi ko siya sinagot agad. Pinagmasdan ko lang siya — si Dylan, na sa likod ng pagiging bossy, witty, at minsang nakakainis… ay marunong din palang magpakumbaba.

“Hindi pa ako sigurado kung kaya ko talaga ‘to,” sagot ko, mahina. “Pero gusto kong subukan. Dahil… ikaw ‘yung dahilan kung bakit gusto kong ituloy.” At yun ang totoo.

Saglit siyang natahimik. Tapos, tumango lang siya. “That’s more than enough.”

At sa sandaling iyon, walang ibang tunog sa opisina kundi ang mahinang patak ng wall clock.

Tahimik. Simple. Pero sapat para mapalapit pa kami sa isa’t isa — kahit wala pa silang alam sa labas ng kwartong ito.

. .

Still in Dylan’s Office – Past 6:00 PM

Tahimik na sa buong opisina. Karamihan sa mga empleyado ay nagsi-uwian na. Nakapatay na rin ang ilaw sa mga cubicle sa labas. Pero sa loob ng opisina ni Dylan, bukas pa rin ang ilaw — mainit, malambot, at sapat lang para hindi maging masyadong corporate ang ambiance.

Ako naman, nakaupo pa rin sa gilid ng mesa ko, hawak ang isang folder habang pinapasa-pasahan ‘yung stapler, kunwari abala. Pero ang totoo, nag-aalangan akong lumapit sa kanya. Nandoon siya sa couch, nakaupo, nakabukas ang dalawang butones ng polo at medyo nakasandal. Hawak ang basong may yelo’t whiskey.

“Are you just gonna sit there pretending to read that contract for the fifth time?” tanong niya, hindi tumitingin sa akin.

Napaatras ako sa upuan. “Excuse me, binabasa ko talaga ‘to.”

Tumawa siya, malalim, ‘yung tipong alam mong hindi naniniwala.

“Raillie, you know, with all your many talents, acting is not one of them..”

Umirap ako. “Tinitipid ko lang energy ko. Di ako tulad ng iba diyan na kahit walang sinasabi, puro pa-cute.”

“Are you referring to me??” tanong niya habang sinasalin ulit ang inumin sa baso niya.

“Kung sapul ka, edi sapul.”

Napailing siya, tumayo, at lumapit sa desk ko. Nagulat ako nang marahang inilapag niya ang baso sa gilid ko at naupo sa lamesa — sa mismong harapan ko, halos idikit ang tuhod niya sa tuhod ko.

“You know, I like your mouth.,” aniya, titig na titig sa akin.

Napakunot ang noo ko. “Excuse me?”

“Brave. Sharp. But gentle when nervous..”

“Ay, may gana ka pang magsabi niyan. Kung maka-analyze ka parang psychologist.”

Ngumiti siya, ‘yung pilyong ngiti na gusto mong sampalin pero ayaw mong mawala.

“Because I want to learn your rhythm,” sabi niya, medyo seryoso na ang tono. “I won’t force you, Raillie. I know you’re not used to this. So I’ll just be here — I’ll tease you, I’ll tease you, but I won’t push you..”

Hindi ako agad nakasagot. Tumingin lang ako sa kanya — si Dylan, na sa harap ng lahat ay bossy, flirt, at walang preno… pero sa likod ng saradong pintuan, may lambing pala.

“Ang kulit mo kasi minsan,” bulong ko. “Parang… di ko alam kung totoo ka ba o pinaglalaruan mo lang ako.”

Napayuko siya sandali. ““If this was just a game, I wouldn’t have made you sit there. I wouldn’t have brought you here.”

Tahimik.

Narinig ko lang ang marahang pagkalansing ng yelo sa baso niya habang dinampot niya ito.

“Ininom mo na ‘yan?” tanong ko, para lang may masabi.

“Do you want to taste??” sabay abot niya ng baso.

“Takte, bakit ako?” tanong ko, pero inabot ko rin. Isang lagok. Mapait. Pero sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, parang gumaan ang loob ko.

Pag-abot ko pabalik sa kanya ng baso, hinawakan niya ang kamay ko — hindi mahigpit, hindi rin basta basta. Hinawakan lang niya… sakto lang. Sapat lang para malaman kong naroon siya.

“I know it’s not all easy. But even though we’re quiet on the outside, inside — you can be real. You don’t have to hide who you are. Or who we are.”

Napatingin ako sa kanya. Marahan. At sa unang pagkakataon, hindi ako umiwas.

Tahimik lang kami sa loob ng opisina — pero sa pagitan ng mga sulyap at maliliit na salita, parang ang daming nasabi.

Bandang alas-otso ng gabi – Parking Area ng Building

Tahimik ang buong gusali. Tapos na ang opisina. Patay na ang karamihan sa ilaw sa mga floor. Tanging ilang dim na hallway lights at emergency exit signs ang nagbibigay ng liwanag sa paligid.

Naglalakad kaming dalawa palabas ng elevator, magkasunod. Walang gaanong usapan. Pero ‘yung katahimikan namin, hindi awkward — kumportable.

Parang sapat na ‘yung presensya ng isa’t isa para maintindihan na hindi kailangang sabihin ang lahat.

Paglabas sa main lobby, biglang humawak si Dylan sa kamay ko.

“Uy—” kunwaring tutol ko, pero hindi ko rin binawi ang kamay ko.

“No one’s here, it’s clear,” sabi niya sabay pisil. “Please give me this, even if it’s just for tonight. I don’t want to spend my whole day without being able to touch my husband’s hand..”

Napailing ako pero bahagyang ngumiti. Pinayagan ko na rin. Lakas talaga ng loob ng taong ‘to.

Tahimik kaming naglakad papunta sa basement parking. ‘Yung mga hakbang namin, marahan. Ramdam ko ang lamig ng gabi, pero mas mainit ang palad niyang hawak ko.

Pagdating namin sa labas ng main entrance, doon kami nadaanan ng isang guard na nagsasara na ng side gate.

“Good evening po, Sir Dylan… Sir…” bati nito habang nakatingin sa amin, bahagyang nagulat.

Napatingin ako sa kamay naming magkahawak. Nakalimutan kong nandiyan pala ang mga guard kahit late na.

Pero si Dylan? Walang pakialam. Tumango lang siya at ngumiti.

“Evening. We’re going home.,” casual na sagot niya, saka mas hinigpitan pa ang hawak sa kamay ko.

Napakamot ng ulo si manong guard. Napangiti din.

“Opo, Sir. Ingat po kayo. Sabay po kayo lagi umuuwi no?”

Ngumiti lang si Dylan, ‘yung ngiting may tinatagong saya. “Hmm. Maybe from now on, yes.”

Tahimik akong nakatingin lang sa kanila. Ang weird. Dati, takot na takot ako sa ideya na may makakita sa ganitong relasyon. Pero ngayon, parang… wala na akong pakialam.

Nang makalayo na kami, tinapik ako ni Dylan sa kamay ko na hawak niya.

“See? No riots. No drama. Just us.”

“‘Yung guard, parang may kutob na,” sagot ko.

“Let him guess. At least he’s not judgmental. And he even looks excited.,” sabay tawa niya.

Pagdating namin sa kotse niya, binuksan niya ang passenger seat para sa akin.

“Gentleman ka pala minsan?” biro ko.

“Only for you,” sagot niya, sabay kindat.

Umupo ako sa loob. Nang maisara niya ang pinto, umikot siya papunta sa driver’s seat. Pagkaupo niya, pareho kaming saglit na natahimik.

Tiningnan ko ang kamay ko — mainit pa rin. Hindi dahil sa hangin. Kundi dahil sa sandaling iyon… wala nang pader. Wala nang tago.

At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang gulong ito, napangiti ako ng buo.

‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ To be continued…

15

Raillie Gonzales

Pangalawang araw na ng pagtatrabaho ko bilang secretary ni Dylan at bilang asawa nito. Nakapanibago lang dahil sa mga kinikilos nito para sa akin.

“Are you okay?” Tanong niya habang nag-mamaneho. Umiling na lang din ako.

“Iniisip ko lang yung Coffee Shop ko.” Sagot ko sa kanya.

“I already visited your Shop, Karen is there to manage it but as your business partner too, I decided to hire a new Manager to manage while you’re with me.” Tumingin ako sa kanya.

“Mapagkatiwalaan ba yan? Saka alam ba ni Karen yung kasal na ako sayo? Isa pa, baka bumagsak coffee shop ko sa mga pinapasok mo dun.” Sunod sunod kong tanong sa kanya.

“Trust me, i hired trusted person in that position, you can visit the Shop if you want, I’ll drive you out or you can have one of my car.”

Di na ako sumagot pa. Nakapanibago lang, ako ang boss sa Shop pero ngayon may boss na ako ang malala tagomg relasyon pa sa lalaking ito.

Pagkadating namin, agad naman itong nag park kung saan naka reserve sa kanyang kotse lalo na at sa likod ito ng building.

“Here.” Sabay abot sa akin ng susi ng kotse niya.

“Ano gagawin ko dito?” Tanong ko na nagtataka.

“Use my car if you want to visit your Shop later amd meet the person i hired for you, you can interview her too for your peace of mind.” Sagot niyang nakangiti sa akin habang suot nito ang kanyang sunglasses. In fareness, ang gwapo niya.

“Okay lang ba?” Tumago na lang siya sa sagot ko at sumabay sa kanyang lumakad papasok sa kompanya at as usual they’re looking on us…

Tahimik lang siya, pero ramdam ko ang presensya niya sa tabi ko—yung tipong kahit hindi siya magsalita, mahuhulog ang tingin ng lahat sa kanya.

Pagpasok namin sa main entrance ng building, halos sabay-sabay na tumigil ang ilang empleyado sa ginagawa nila. Yung iba, kunyari lang na nakatingin sa tablet o papel pero kitang-kita sa gilid ng mata ko na sinusundan kami ng tingin.

May narinig pa akong pabulong.

“Bago ba ‘yan? Bakit kasama si Sir Dylan?” “Hindi ko pa siya nakikita dito… ang ganda, parang artista.”

Sinikap kong panatilihin ang maayos na lakad, hindi masyadong mabilis, hindi rin mabagal—sakto lang para magmukhang composed kahit kinakabahan ako. Si Dylan naman, nakasuot ng dark suit at sunglasses, walang ka-effort-effort pero parang may sariling spotlight habang naglalakad.

Paglapit namin sa elevator, automatic na nagbigay-daan ang mga tao. Wala siyang sinabi pero tinapik niya ako sa balikat, senyales na sumama ako sa kanya.

Pagpasok sa elevator, naramdaman ko yung mga matang nakatitig pa rin sa amin bago magsara ang pinto. Tahimik lang si Dylan pero ramdam kong aware siya sa lahat ng tingin at bulungan sa paligid.

“Relax,” mahina niyang bulong, halos ako lang ang nakarinig at inilapit ang mukha niya sa leeg ko. “They’ll get used to seeing you with me.” Nanginig ako ng kunti dahil ramdam ko ang mainit niyang hininga sa leeg ko.

At doon ko lang na-realize… hindi lang pala ang secret marriage namin ang challenge—pati ang buong opisina na tila sinusukat ako mula ulo hanggang paa.

Pagdating namin sa top floor, nauna siyang lumabas ng elevator at diretso kaming naglakad papasok sa opisina niya. Bago pa man ako makapasok, nakita ko ang ilang empleyado na nakatingin sa akin na para bang tinatanong sa kanilang isip kung bakit ako papasok sa loob ng private office ng CEO.

Pagbukas ng pinto, bumungad ang maluwag at elegante niyang opisina. Malalaking bintana na may view ng buong siyudad, dark wooden desk, at leather couch sa gilid. Nasa tapat mismo ng kanyang executive table ang mas maliit na workstation—yun ang desk ko.

“Di ba pwedeng sa labas lang ako ng Office mo? Nakakahiya namang dito ako,” tanong ko sa kanya habang binababa ang mga dokumentong hawak. ““It’s easier to call you if you’re here.”

Umupo ako sa desk na parang bagong lipat lang kahit na nagamit ko na to kahapon, maayos at walang kahit anong kalat. Ramdam ko ang presensya niya kahit nakatalikod siya sa akin habang inaayos ang mga papeles. Tahimik lang ako, pero sa loob-loob ko naiilang ako.

“ Secretary lang ako rito… pero asawa niya rin ako .“ Ang hirap i-balance.

Ilang minuto pa lang, biglang tumunog ang intercom. “Sir, nandito na po si Mr. Tan para sa meeting ninyo.”

“Send him in,” sagot ni Dylan. Tumingin siya sa akin sandali, parang may sinasabi ang mga mata niya na observe quietly.

Pagpasok ng bisita, hindi ko naiwasang mapansin ang bahagyang pagtingin nito sa akin bago bumalik ang tingin kay Dylan. Napakunot ang noo ko nang bahagya—sigurado akong may bulungan na naman sa labas mamaya kung bakit nasa loob ako ng opisina ng CEO buong araw.

At habang nagsimula ang paguusap ng dalawa ako anman ay abala sa pagaayos ng mga dapat ayusin, napagtanto ko… ang table ko rito ay hindi lang workspace—parang front row seat ito sa mundo ni Dylan, mapapagod ka talaga pagpasok mo lang.

Natapos ang paguusap nilang dalawa at lumabas na si Mr. Tan, pero hindi pa rin ako tumayo sa kinauupuan ko. Tahimik lang si Dylan habang nag-aayos ng ilang dokumento, tapos bigla niyang isinara ang folder at tumayo.

“Come with me,” maikli niyang sabi.

Napatingin ako. “Saan tayo pupunta?”

“Don’t you want to see the new manager of your coffee shop?” Lumapit siya sa akin, bahagyang yumuko para iabot ang susi ng kotse na ibinigay niya kanina. “But this time, I’ll be the one driving, can I have the key.”

Akma na akong tatayo nang bigla niyang ayusin ang kwelyo ng damit ko. Masyado siyang malapit—ramdam ko ang hininga niya, at parang biglang lumiit ang opisina. “Hindi mo naisip na baka makita tayo ng ibang tao?” bulong ko, nanatiling nakatingin sa kanya.

Ngumiti siya nang bahagya, yung tipong may halong pang-aasar. “Let them wonder.”

Bago pa ako makapagsalita, binuksan na niya ang pinto at pinauna akong lumabas. Ramdam ko ang mga mata ng ilang empleyado sa amin habang dumadaan kami sa hallway papuntang elevator. Yung iba, pasimpleng nagbubulungan, pero si Dylan? Walang pakialam, parang proud na proud pa na magkasabay kaming umalis.

Pagdating sa parking, siya mismo ang nagbukas ng pinto ng kotse para sa akin. “Ready to see if you’ll approve of my choice?” tanong niya habang naka-smirk.

Hindi ko alam kung mas kabado ako sa makikita kong bagong manager… o sa paraan ng pagtrato sa akin ni Dylan na parang gusto niyang ipakita sa lahat na akin siya—kahit alam naming pareho na bawal pa.

Pagkarating namin sa coffee shop, agad kong nakita si Karen sa labas, naka-cross arms pero nakangiti ng malapad. Kita sa kilos niya na kanina pa siya naghihintay.

“Hoy! Madam!” sigaw niya sabay kaway na parang wala sa lugar, lalo na’t katabi ko si Dylan. Agad siyang lumapit at walang ka-abog-abog na niyakap ako nang mahigpit.

“Karen!” natatawang sabi ko, medyo naiilang kasi ramdam kong tinitingnan kami ni Dylan mula sa gilid.

“Ay, grabe! Naging busy ka na talaga, ha? Hindi ka man lang dumadaan dito! Aba, aba… kasama pa si Mr. Gwapo CEO.” Nilapit pa niya ang mukha sa akin at bumulong nang malakas-lakas, “Kasal ba talaga kayo? Pero in fareness madam mukhang daks, nakita mo na ba kung gaano kalaki?”

“Karen!” agad ko siyang pinutol, bahagyang namumula sa hiya. Napahinto siya, tapos ngumisi lang. “Nagtatanong lang eh.”

Dylan, as usual, calm lang at professional. “You must be Karen,” sabi niya, sabay abot ng kamay.

“Yes po! Ako yung loyal employee ho nitong ni madam Raillie. Ako rin yung original partner niya dito sa coffee shop bago siya, tinangay ng isang mala Adonis na lalaki na mukhang da—” muli ko siyang tinapik sa braso bago niya matapos ang sentence.

“Karen, where’s the new manager?” singit ko para ilihis ang usapan.

“Ay! Nasa loob, kinakabahan nga eh kasi sabi ko, ‘Si Madam mismo ang mag-i-interview sayo.’”

Pumasok kami sa loob at agad kong napansin ang bagong mukha sa counter—isang babaeng mukhang mahinhin pero may matalim na tingin. Ramdam ko agad na hindi siya basta-basta.

At sa gilid ng mata ko, nakita ko si Dylan na hindi lang basta nakatingin sa kanya—parang sinusuri rin kung paano kami mag-uusap.

May kutob ako… may dahilan kung bakit siya mismo ang pumili sa babaeng ‘to.

Paglapit ko sa counter, ngumiti ang bagong manager. “Good afternoon, Sir Raillie. I’m Cheska.”

Magalang ang boses niya, pero may kung anong kumpiyansa sa tono na parang sanay siyang humarap sa mga taong mataas ang posisyon.

“Cheska, right?” Umupo ako sa isang mesa malapit sa counter at sinenyasan siyang maupo rin sa tapat ko. “So, tell me… saan ka galing bago ka pumasok dito?”

“Five years sa isang well-known coffee chain bilang assistant branch manager,” sagot niya agad, walang pag-aalinlangan. “And… I was referred directly to Sir Dylan.”

Napatingin ako kay Dylan na tahimik lang na nakaupo sa kabilang mesa, kunwari’y nagbabasa ng phone pero ramdam kong nakikinig sa bawat salita namin. Marami ka palang kilalang babae ha.

“Referred by him?” tanong ko ulit, bahagyang nakataas ang kilay.

“Yes,” sagot niya, diretso pa rin ang tingin sa akin. “He said you needed someone you can trust.”

“Ganun ba?” Napatagilid ako ng upo, sinasala ang kilos at salita niya. “Kung ganun, alam mo siguro na hindi ito ordinaryong coffee shop. May sarili itong branding, at may mga loyal customers kami na ayaw ng masyadong corporate style.”

Ngumiti siya ng tipid. “Don’t worry, Sir. I know how to adjust… as long as you trust me, too.”

Napatingin ako kay Karen na tahimik lang pero halatang aliw na aliw sa tensyon sa pagitan naming dalawa. Si Dylan naman, biglang nagsalita.

“Cheska’s good. I wouldn’t hire her if I wasn’t sure,” sabi niya, malamig pero may bigat.

Tumingin ako sa kanya, tapos bumalik ang tingin ko kay Cheska. “We’ll see,” maikli kong sagot. “Pero as of now, gusto ko araw-araw akong updated sa galaw ng shop. Most importantly, protect my employees.“

“Yes, Sir,” tugon niya, pero bago siya tumayo, may bahagyang smirk na dumaan sa labi niya—na parang sinasabing challenge accepted.

At doon ko lang naramdaman… baka hindi magiging simple ang trabaho namin dito sa coffee shop, lalo na’t si Dylan mismo ang pumili sa kanya.

Pagkaalis ni Cheska at bumalik na sa likod ng counter, nilapitan ko si Dylan na nakaupo pa rin sa mesa. Si Karen naman, abala na sa pakikipagkwentuhan sa isang crew para hindi marinig ang pag-uusap namin.

“Dylan,” mahina kong sabi habang nakatayo sa tabi niya. “Pwede ba tayong mag-usap sa kotse?”

Tumingin siya sa akin saglit, parang binabasa kung seryoso ako, bago siya tumayo at sumunod palabas. Pagkasakay namin sa kotse, agad kong sinara ang pinto.

“Bakit siya?” diretso kong tanong. “Bakit si Cheska ang pinili mo?”

Hinubad niya ang sunglasses niya at tinitigan ako. “Because she’s competent. She has experience, knows how to manage, and doesn’t easily get scared under pressure.”

“Hindi madaling matakot?” napataas ako ng kilay. “O hindi madaling kontrolin?”

Tumigil siya sandali, bahagyang ngumisi. “You don’t trust her.”

“Hindi pa,” diretsong sagot ko. “At lalo na ngayon na parang… may tinatago ka sa pagpili sa kanya.”

Huminga siya nang malalim, saka sumandal sa upuan. “Raillie, I need someone who can protect your business when you’re not around. Someone who can deal with anyone, even those who don’t want you to succeed. Cheska can do that.”

“Pero bakit parang kilala mo na siya bago mo pa siya ipakilala sa akin?” tanong ko ulit, hindi bumibigay.

Nagtagal ang tingin niya sa akin, bago siya bumaling sa bintana. “Because I do.”

Nanlamig ang kamay ko. “Paano mo siya kilala?”

Bumalik ang tingin niya sa akin, seryoso na. “That’s a story for another day… but for now, trust me on this.“

At sa tono ng boses niya, alam kong may mas malalim na dahilan—isang bagay na baka hindi ko magugustuhan kapag nalaman ko.

“Hindi ko alam na mahilig ka palang mangilala ng mga babae.” Sagot ko na ikinabigla niya. Ganun din naman naiisip ko dahil may kung anong inis akong naramdaman.

Napatingin siya sa akin, halatang nabigla. “That’s not fair, Raillie,” mahinang sagot niya, pero ramdam ko ang bahagyang pag-igting ng panga niya.

“Eh ano pa’ng tawag mo doon? You ‘personally’ hired her, kilala mo na pala siya bago pa ako. At ngayon, gusto mo akong magtiwala sa kanya agad?”

Huminga siya nang malalim, pero hindi umiwas ng tingin. “I hired her because she’s the best for the job. There is no other reason..”

“Walang ibang dahilan?” bahagya akong natawa, pero may pait. “Sana lang totoo ‘yang sinasabi mo.”

“Raillie…” tinawag niya ang pangalan ko nang mababa ang tono, pero halata sa boses na pinipigilan niyang mainis. “You’re my husband. I wouldn’t do anything to disrespect you.”

“Then prove it,” sagot ko agad. “Hindi lang sa salita, Dylan. Kasi sa totoo lang, mahirap magtiwala kapag may sikreto.”

Tahimik siya sandali, tapos ibinalik ang sunglasses niya, parang tinatapos na niya ang usapan. “I will. Just give it time.”

Pero sa loob-loob ko, hindi ko alam kung panahon lang ba ang kailangan… o kung may isa pa akong dapat malaman tungkol kay Cheska na siya lang ang nakakaalam.

Tahimik kaming dalawa habang nakaupo sa kotse, pero ramdam kong nakangiti siya sa gilid habang nagda-drive.

“Ano’ng ngini-ngiti mo diyan?” tanong ko, nakakunot ang noo.

Umiling siya, pero hindi maitago ang smirk. “Nothing… just interesting to see you like this.”

“Like what?”

“Like this…” tumingin siya saglit sa akin bago bumalik sa kalsada. “…selosang hindi aamin.”

Napatingin ako sa kanya nang masama. “Hindi ako nagseselos.”

“Are you sure?” may halong pang-aasar sa tono niya. ““Because earlier, you almost interrogated your new manager. It’s like… you’re defending someone.”

“Pinoprotektahan ko lang yung negosyo ko, okay?” depensa ko, pero ramdam kong namumula na ang pisngi ko.

Ngumisi siya, mas lalo pa siyang nangiinis. “Right… just business. But somehow, I’m happy.”

“Natutuwang naiiinis ako sa’yo, Dylan.”

Tumingin siya ulit sa akin, this time mas seryoso pero may halong lambing ang mga mata. “It’s a good sign, Raillie. Means you care. Maybe… not just about the shop.”

Napatahimik ako sa sinabi niya. Hindi ko alam kung paano ko sasagutin, kasi kahit ako… napapansin ko na rin. Yung mga simpleng kilos niya, yung presensya niya, at kahit yung mga inis niyang ngiti—unti-unti ngang nagiging komportable sa puso ko.

Pero syempre, hindi ko pa aaminin, ano? Siya nag tali sa akin sa kanya dapat siya ang uunang aamin, kahit nagustuhan ko siya nung di pa niya ako tinali sa kanya.

“Parang gusto ko kumain ng ice cream.” Sabi ko bigla nang makita ang ice cream stall. Nagtataka naman si Dylan na huminto at nakatingin sa akin.

“Ano? Bakit ganyan ang tingin mo?” Tanong ko sa kanya.

“I’m just wondering, you’re not pregnant because I haven’t touched you yet, am I right?” Tanong niya sa akin na ikinagulat ko naman.

“Dylan! kung ano-ano sinasabi mo, di ako buntis gusto ko lang kumain.” Sagot ko na kinabagsak ng balikat niya.

“If you want, I’ll get you pregnant. I’ve been wanting to blow this in you for a long time.” Saad niya na naka ngisi pa, ako naman kinabahan.

“La-lalaki din ako, wala kang mabubuo sa akin, nagtataka nga ako bakit ako inasawa mo wala naman akong matres.” Saad ko.

“Nothing’s bad if we try, you know… 5 rounds a day… I can do that.” Sinampal ko na ang balikat niya dahil sa mga sinasabi nito at sinabihan na siyang lumabas at bilhan ako. Pagkababa niya ay doon ako nakahinga ng maluwag.

To be Continued…

16

Raillie Gonzales

“Nothing’s bad if we try, you know… 5 rounds a day… I can do that.” Sinampal ko na ang balikat niya dahil sa mga sinasabi nito at sinabihan na siyang lumabas at bilhan ako. Pagkababa niya ay doon ako nakahinga ng maluwag.

“Baliw na lalaki yun.” Saad ko naman at napaisip ako ng bigla.

Gusto niya magka-anak pero bakit ako ang pinili na makasal? Hindi naman ako babae na maibigay ang gusto niya bilang isang lalaki. Tama ba itong hinayaan ko siya na matali sa kanya?

Mas lalo akong napaisip—paano kung dumating ang araw na magsawa siya sa ganitong sitwasyon? Paano kung maisip niyang sayang ang panahon at maghanap siya ng babaeng kayang ibigay ang anak na matagal na niyang gustong magkaroon?

Pero sa kabila ng lahat ng takot na iyon, hindi ko rin maitago sa sarili ko… may kung anong kakaiba tuwing kasama ko siya. Yung simpleng pang-aasar niya, yung mga biro niyang parang walang kwenta pero nag-iiwan ng init sa dibdib ko. Hindi ko maintindihan kung inis ba ‘to… o baka unti-unti na akong nadadala sa kanya.

Napailing ako, pilit tinatanggal ang iniisip. “Baliw na lalaki…” bulong ko muli, pero ngayon, hindi na ako sigurado kung inis lang ang nararamdaman ko… o may halo na ring kaba at kilig.

Sa totoo lang, baka delikado ‘to. Kasi habang mas nakikilala ko siya, mas natatakot akong isang araw… hindi ko na kayang pakawalan si Dylan.

Habang siguro maaga pa ay dapat sanayin ko na ang sarili ko na mapalayo sa kanya. Ayaw ko maging dependent sa kanya.

“Raillie… laban!” Pagchi-cheer ko sa sarili ko. Pero alam ko naman na di mawawala ang kaba na nararamdaman ko.

Lumipas ang ilang minuto, nakita ko na si Dylan na lumabas ng gusali, dala ang isang paper bag at bouquet. Pagbukas niya ng pinto at umupo sa driving set ay nasilayan ko ang matipunong mukha niya na naka ngiti sa akin.

“Here, it’s a mango milk ice cream and a flower bouquet.” Sabay abot sa akin ng paper bag at bulaklak. Nagpipigil na ako dito sa kinauupuan ko. Di ko naman maaalis sa aking sarili na alam kong crush ko siya simula palang nang pagkikita naming dalawa sa Shop.

“Sa a-akin?” Tumago naman siyamg nakangiti. Totoong dalawang sunflower na bulaklak ang nandudoon.

“How do you feel?” Tanong jiya sa akin bago nag suot ng seatbelt at nagpatakbo na ng sasakyan. Ako anman ay binuksan ang binili jiyang ice cream.

“Okay na.” Nagtataka na ako kung paano nito nalalaman ang gusto ko. Mango milk ice cream, gusto ko ang las nito dahil sa hindi nakaka-umay at sunflower plants na meron ako palago sa loob ng office ko sa shop.

Hindi ko maiwasang magtanong. “Paano mo nalaman na ito ang paborito ko?” Nakita ko ang bahagyang pagtaas ng kilay niya, parang pinipigilan ang isang pilyong ngiti.

“There are things I don’t need to ask… I just see,“ sagot niya habang nakatutok sa kalsada. Parang may kung anong dumaan sa dibdib ko. Mainit. Magaan. Pero kinain ko na lang ang ice cream para hindi mahalata ang pamumula ng pisngi ko.

“Hmm… stalker ka ba?” biro ko, pero halatang may halong kaba.

“If that’s the only way to get to know you better, maybe yes,” mabilis niyang sagot, kasabay ng isang sulyap na parang nang-aasar.

Pagdating sa stoplight, iniabot niya ulit ang bulaklak sa akin—parang gusto niyang siguraduhin na mahahawakan ko ito nang maayos. “Sunflowers,” sabi niya. “Because to me, you’re the type of person who, no matter how dark it is, can still find where the light is.”

Hindi ko na alam kung saan ko itatago ang mukha ko. Pero bago ko pa masagot, napansin ko ang pagtunog ng cellphone niya. Kinuha niya ito at sinilip sandali. Nagbago ang ekspresyon niya—mula sa malambing, naging seryoso.

Pagpasok namin sa basement parking ng kumpanya, marahan niyang ipinarada ang sasakyan sa reserved spot na may pangalan niya. Pagkabukas ng pinto, ramdam ko pa ang malamig na hangin mula sa aircon ng kotse bago tuluyang tumama ang halimuyak ng semento at gasolina sa ilong ko.

Pagdating namin sa company niya, agad siyang bumaba at binuksan ang pinto para sa akin. Ngunit bago pa kami makapasok, nakita kong papalapit si Clarisse, head ng marketing department—at kung tama ang mga naririnig ko sa mga usapan sa pantry, siya ang matagal nang nakasama ni Dylan dati sa kompanya bilang Secretary niya at fahil sa may gusto kay Dylan inilipat ito ng ibang department na malayo sa kay Dylan.

Hindi pa kami nakakalakad papunta sa elevator nang may lumabas mula sa isa pang sasakyan — si Clarisse, dating secretary ni Dylan at empleyado pa rin ng kumpanya. Nakasuot siya ng fitted na corporate dress at may hawak na folder, pero ang mga mata niya ay diretsong nakatutok kay Dylan… at pansamantalang sumulyap sa akin.

“Sir Dylan,” ngumiti siya nang peke. “I heard you’re back from your meeting. Just in time, I was hoping we could talk… privately.” May diin siya sa huling salita, at malinaw na hindi niya ako kasama sa ibig niyang kausapin.

Umigting ang panga ni Dylan. “Clarisse, whatever it is, send me an email. I’m busy.” Lumapit pa si Clarisse, bahagyang nakaharang sa daan namin. “Busy with him?” sabay nguso sa akin. “You know, Sir, I can still work better than your new secretary. I was your secretary for three years… and I’ve been loyal to you far more than he ever could.”

Parang biglang sumikip ang hangin sa basement parking. Hindi ko alam kung magagalit ako o tatahimik lang. Gisto kong sumabat pero umatras dila ko doon.

“Enough, Clarisse,” malamig na sabi ni Dylan. “Raillie is my secretary now, and I won’t tolerate anyone in my company disrespecting him.”

Nakangiti pa rin si Clarisse pero kita sa mata niya ang inis. “You think you can just replace me that easily, Sir? In work… and maybe even in your life?” Dumapo ang tingin niya sa bouquet na hawak ko, sabay isang ngisi bago siya umatras para bigyang daan kami.

“Raillie, go up to my office first,” utos ni Dylan habang seryosong nakatingin sa akin. “I’ll follow in a few minutes.”

Pumasok ako sa elevator, pero bago magsara ang pinto, narinig ko pa ang malamig na boses ni Clarisse: “You’ll realize one day, Sir… some people are irreplaceable.”

Pagkasara ng pinto, para bang mas mabigat ang dala ko kaysa sa bouquet na hawak ko.

Pagpasok ko sa opisina niya, agad akong naupo sa sofa sa gilid at marahang inilapag ang bouquet sa mesa ko. Kahit malamig ang aircon, ramdam ko pa rin ang init at bigat na naiwan mula sa eksena sa parking lot.

Dating secretary niya pala si Clarisse. Paulit-ulit iyon sa isip ko. Tatlong taon silang magkasama araw-araw… sa iisang opisina… magkasabay mag-overtime. Imposibleng walang kahit anong connection namamagitan sa kanilang dalawa.

Binuksan ko ang laptop at nagsimulang mag-type ng report, pero paulit-ulit na bumabalik sa isip ko yung tono ng boses ni Clarisse. “I can still work better than your new secretary… and I’ve been loyal to you far more than she ever could.” Hindi iyon simpleng salita. Para bang may tinatamaan na mas malalim pa na sitwasyon. Hindi ako mapakali, ito na ba ang kinatatakutan ko?

Maya-maya, bumukas ang pinto. Pumasok si Dylan, suot pa rin ang seryosong ekspresyon, pero nang makita ako ay bahagyang lumambot ang mukha niya.

“Sorry it took me so long,” sabi niya habang isinasara ang pinto. “Did you finish your ice cream?” Tumango lang ako at agad ibinalik ang tingin sa laptop. Ayokong magtagal ang eye contact.

Lumapit siya at umupo sa tabi ko, pero bahagya akong umurong. Hindi ko alam kung napansin niya, pero ramdam ko ang bigat ng katahimikan sa pagitan namin.

“You’re quiet,” aniya, nakatingin sa akin. “Did Clarisse say something to you?” Umiling ako. “Wala. Just… a lot on my mind.” Sinadya kong hindi siya tingnan, at kunwari’y abala sa pag-type kahit wala naman akong tinatapos na importanteng file.

“Raillie…” May bigat sa boses niya. “You don’t have to worry about her.” Napangiti ako nang kaunti pero hindi ko pa rin siya tiningnan. “I know. We should get back to work.”

Narinig ko ang marahang paghinga niya bago siya tumayo at dumiretso sa desk niya. Walang nagsalita sa loob ng ilang minuto. Tanging tunog ng pag-type at mahina niyang pag-flip ng mga dokumento ang naririnig.

Pero sa bawat segundo, ramdam ko ang init ng presensya niya sa parehong silid… at ramdam kong napansin niyang iniiwasan ko siya.

Lumipas ang oras na hindi ko siya binigyan ng pansin lalo na at dinala niya ako sa meeting niya para daw makita ko ang mga nangyayari sa kompanya pero di ko parin siya pinapansin kahit na sinisipa niya ang paa ko.

Lalo na at bumalik ulit kaming dalawa sa opisina niya. Bandang alas-dos ng hapon, abala ako sa pag-aayos ng schedule ni Dylan para sa susunod na linggo nang bumukas ang pinto ng opisina.

“Sir Dylan,” boses iyon ni Clarisse. Nakasuot siya ngayon ng mas preskong blouse at skirt, hawak ang ilang dokumento. “These are the reports you asked for.” Napatigil ako sa ginagawa ko. Hindi naman sa akin dumiretso ang tingin niya — direkta siya kay Dylan.

“Leave them on my desk,” malamig na sagot ni Dylan habang patuloy na nagta-type. Ako naman ay nangingitngit na rin sa inis.

Pero imbes na ilapag agad ang mga papel, lumapit pa si Clarisse sa likod niya at bahagyang yumuko, halos nakadikit ang balikat sa balikat niya.

“Sir, I highlighted the parts you might want to focus on… if you want, I can explain it to you personally.” Ramdam ko ang kaunting init sa batok ko, hindi dahil sa aircon kundi dahil sa itsura ng ginagawa niya.

Tumingin sandali si Dylan sa gilid, marahil napansin ang lapit niya, at bahagyang umatras sa upuan. “No need, I’ll read them later.”

Pero bago siya tuluyang umalis, dumiretso siya sa mesa ko at inilapag ang isang maliit na kahon ng chocolate. “For you,” sabi niya na may maliit na ngiti. “Pasalubong ko noon pa para sa’yo… sayang, di kita naabutan kanina sa elevator.” Wala akong nasabi agad. “Uh… thanks,” sagot ko, pilit na nakangiti.

Paglabas ni Clarisse, bahagya kong naramdaman ang panlalamig sa dibdib ko. Hindi ko alam kung pasalubong lang ba iyon… o isang paalala na matagal na silang may personal na koneksyon bago pa ako dumating.

Napatingin ako kay Dylan, abala ulit sa laptop niya, parang walang nangyari. Pero sa isip ko, malinaw na nagsisimula na ang kalbaryo ko dito sa lupa.

Nagulat na lang ako nang nakatayo na si Dylan sa harap ko at kinuha ang ibinigay ni Clarisse sa akin. “This is not good for your health.” Wala na akong nagawa nang itapon niya iyon sa basurahan sa tabi ng table ko.

“Sayang naman,” saad ko.

“I can buy you one, just don’t accept anything from her.”

Napakunot-noo ako. “Bakit naman?”

“Hindi mo alam kung anong kaya niyang gawin. I know her better than you do.”

Hindi ko napigilang ngumiti nang sarkastiko. “What, baka lagyan niya ng lason?”

Tumitig siya sa akin nang diretso. “Hindi ako nagbibiro, Raillie.”

Bago ko pa siya masagot, bumukas bigla ang pinto. Bumalik si Clarisse, may hawak na folder, pero imbes na iabot sa desk ni Dylan, dahan-dahan niya iyong inilapag sa harap ko. “Akala ko kailangan mo ‘to. Sayang kung mawalan ka ng trabaho dahil dito,” ngiti niya, pero halatang may halong pang-uuyam.

Tinanggap ko iyon nang walang salita, pero ramdam ko ang titig ni Dylan sa pagitan naming dalawa. Sa loob-loob ko, malinaw na—hindi lang trabaho ang laban dito, kundi pati ang puso ng taong pinakasalan ako.

Lumabas ako sanda sa opisina ni Dylan kung saan ako naka pwesto oara kumuha lang ng kape. I can fight pero di yun dahilan para sakatan ko naman kalaban ko. Sadyang mapagpanggap lang talaga ako. Dalagang pilipina ganun.

Binuksan ko na ang pinto para makakuha ng kape ngunit, nasilayan ko naman ang pagmumukha ng babaeng ito. Halatang ako ang pinag-uusapan kasi gulat oa nang mabuksan ko. Mapagtripan nga. Di ako papayag na hindi ako makakabawi sa pagmamaldita niya sa akin kanina sa opisina ni Dylan.

“Clarisse…” Saad ko habang papalapit sa kanya at sa isa niyang kasama. Wala akong intensyon na saktan siya dahil lalaki parin ako pero level one lang ng kamalditahan ang ipapakita ko.

Narinig ko pa ang mahina nilang tawanan bago ako tuluyang lumapit.

“Uy, mukhang ang saya niyo ah. Anong pinag-uusapan?” tanong ko na may bahid ng pilyong ngiti, sabay kuha ng tasa at pagbuhos ng kape.

Kita ko ang mabilis na pagbabago ng ekspresyon ni Clarisse—mula sa kumpiyansa, naging parang nahuli sa akto.

“Wala naman, work lang,” sagot niya, pero halatang kinakapa ang susunod na sasabihin.

“Hmm… work daw,” inulit ko, parang nanunukso, habang dahan-dahan kong iniikot ang kutsarita sa tasa.

“Alam mo, minsan masarap uminom ng kape habang nag-uusap tungkol sa… mga taong hindi makausap ng diretso,” dagdag ko pa, na parang walang ibig ipahiwatig pero malinaw sa tono ko.

Napatingin sa akin ang kasama niya, tahimik, pero ramdam ko ang tensyon sa hangin. Si Clarisse naman, kumunot ang noo at bahagyang tumuwid ng upo.

“Parang mali yata ang pagkakilala ko sayo… akala ko noon, tahimik ka lang at matatakutin. Pero ngayon, lumalaban ka na?” may halong biro at panunukso niyang sabi, pero ramdam ang hamon.

Ngumisi ako. “Mali ka, Clarisse. Hindi ako takot sa’yo—binibigyan lang kita ng respeto. Iba yun sa pagiging duwag.”

“Respetong hindi ko naman hinihingi?” balik niya agad, taas kilay.

“At atensyong hindi ko naman kailangan,” sagot ko pabalik, diretsong tumingin sa kanya.

Sandaling natahimik ang paligid. Kita ko sa mata niya yung bahagyang gulat, pero mabilis din iyong napalitan ng mapait na ngiti.

“Interesting… so ‘yon pala ang totoong ikaw kapag wala si Dylan sa paligid.”

“At least, totoo ako. Hindi tulad ng iba na sa harap lang ng tao mabait, pero sa likod… ibang usapan na.”

Halos marinig ko ang pagpigil ng kasama niya sa hininga. Hindi ko na hinintay pa ang sagot ni Clarisse—uminom lang ako ng kape at tumalikod, alam kong naiwan siyang kumukulo ang dugo.

Sa loob-loob ko, unang round pa lang ‘to. Hindi ako papatalo sa laban na ‘to. At kung laro ang gusto niya… mas marunong ako maglaro

“Masyado naman yata akong maldita sa part nato. Pero okay lang step by step lang muna ang labanan.” bumalik na ako sa opisina at doon parin si Dylan na busy sa pag titipa sa kanyang laptop. Umupo ako sa upuan ng pabagsak na alam kong narinog niya dahil nagtataka ito nakatingin sa akin.

“What did i do?” Nagtatakang tanong nito sa akin. Sinamaan ko siya ng tingin.

“Whoa… that’s a painful stare, hey what’s the matter?”

“Don’t ‘what’s the matter’ me,” mariin kong sagot habang nakahalukipkip. “Alam mo namang may something off kay Clarisse, tapos ikaw pa mismo nagbibigay ng rason para mas lalo siyang umepal.”

Napakunot ang noo ni Dylan at tinanggal ang salamin niya. “Wait—did she say something to you again?”

Umiling ako at uminom ulit ng kape. “Hindi niya kailangan magsalita, Dylan. Yung tingin pa lang niya, parang gusto na niyang ipamukha na siya ang bida dito.”

Huminga siya nang malalim at tumayo, pumuwesto sa harap ko. “Babe… you’re overthinking again.”

“Don’t ‘babe’ me,” sagot ko agad, bagaman naramdaman kong kumabog ang dibdib ko. “Kung ayaw mong masaktan yang ex-secretary mong golden girl, wag mo na akong paikutin.”

Natawa siya, isang tawang alam kong pinipigil, kaya mas lalo akong nainis.

“Are you… jealous?” malapit na tanong niya, halos idikit ang mukha sa akin.

Sinamaan ko ulit siya ng tingin, pero this time hindi na ganoon katapang—dahil alam kong nabasa niya ang totoong nararamdaman ko.

“Kapal ng mukha mong sabihin na nag seselos ako. Kung laro ang gusto mo, Dylan…” ngumiti ako ng matalim, “huwag mong kalimutan na ako ang asawa mo. At ako ang palaging panalo sa huli.” Gamitan na ito ng position wag ka lang magsisisi

Napailing si Dylan, pero hindi maitago ang ngiti sa labi niya. “Instant win? What a confidence level: over the roof.”

“Confidence? No.” Tumayo ako at hinarap siya nang diretso. “Rights as your wife? Yes.”

Saglit siyang natahimik, saka siya lumapit at marahan akong hinila palapit. Sa ganito kalapit na distansya, ramdam ko ang init ng palad niya sa baywang ko, na kahit ilang buwan na kaming nagtatago ay palaging nagpapahina sa loob kong nagpapakatapang.

“Raillie…” bulong niya, mababa at puno ng pagpipigil. “You know I hate it when you get jealous. Because I want you to be the only one who causes all your emotions—not her, not them..”

Napakagat ako sa labi, pinilit hindi bumigay. “Eh paano kung hindi ako nagseselos? Paano kung—”

Hindi ko na natapos ang linya dahil dumikit ang noo niya sa noo ko. “Stop pretending. I can see it in your eyes.”

Humigpit ang hawak niya sa baywang ko at saglit kong nakalimutan kung nasaan kami—opisina pa rin, may tao sa labas, may Clarisse na parang uwak na handang sumugod anumang oras.

“Dylan…” mahina kong sambit, parang babala pero mahina na.

Napangiti siya. “Relax, Mrs. CEO. I won’t cross the line… yet.” Binitiwan niya ako at muling bumalik sa mesa, parang walang nangyari, parang hindi niya ako halos tinunaw sa gitna ng tanghali.

Pero habang bumalik siya sa laptop niya, ako naman ang nanlumo sa upuan ko. Kasi alam ko—hindi pa tapos ang laban. Sa labas, kay Clarisse. At dito sa loob, kay Dylan mismo.

Subukan niya lang talaga, handa ako mag file ng annulment.

To be continued….

17

Raillie Gonzales

It’s Saturday, plano ko naman na puntahan ang coffee shop ko dahil bukas naman ito everyday. Walang pahinga ito shop ko dahil palaging punuan. Pumasok ako sa loob at amoy na amoy ko ang pamilyar na amoy ng kape. Ito ang happiness ko hindi yung amoy papel sa office ni Dylan. Dumiretso na ako sa office ko na matagal ko nang hindi napasukan.

“I’m baaaaack!” Saad ko anng mabuksan ko ang opisina ko. Nakita ko naman doon si karen na nagaayos ng mga papel.

“Uy, Madam!” Gulat na gulat si Karen at agad tumayo. “Ang tagal niyo ring hindi bumisita dito ah. Parang ibang tao na halos ang nag-aasikaso ng opisina niyo.”

Napangiti ako at lumapit, hinawakan ang mesa para pawiin ang pangungulila ko. “Yeah… parang ibang buhay na nga, Karen. Office life doon, business life dito. At least dito, hindi nakakapagod.”

“Pero Madam,” tumawa siya, “kahit wala kayo, sold-out lagi ang kape natin. Alam niyo bang may suki nang nagiging star customer dito?”

Napataas ang kilay ko. “Sino?”

Hindi pa siya nakakasagot nang biglang bumukas ang pinto at pumasok ang pamilyar na baritone voice na ikinatigil ng paghinga ko.

“Looks like I found where my hu— secretary hides on weekends.”

Nakatayo si Dylan sa may pintuan, suot pa rin ang kanyang casual polo na halos hindi bagay sa kanya—dahil kahit simpleng damit, CEO pa rin ang dating. Napatulala si Karen, halos hindi makapaniwala.

“Sir Dylan…?” bulong nito.

“Karen,” mahinahong bati niya, sabay tingin sa akin. “Mind if I borrow your boss for a while?”

Ramdam kong namula ang pisngi ko habang nakatingin sa kanya. “Dylan, what are you doing here? Hindi ba dapat nasa bahay ka, o di kaya nasa Golf Field?”

Lumapit siya, umupo sa sofa na parang sariling teritoryo, at ngumiti ng pilyo. “Home is wherever you are, Raillie. So… guess this is home for today.”

Napairap ako at umupo sa harap niya. “Seriously, Dylan? This is my place. I came here to escape you.”

Napangiti siya, walang bahid ng inis. “Escape me? Babe, you know that’s impossible. No matter where you hide, I’ll always find you.“

Kumunot ang noo ko, pero sa loob-loob ko, parang kinilig din ako. “Ugh, you’re unbelievable. Don’t you have CEO things to do today?”

“Done.” Sagot niya agad habang inaabot ang tasa ng kape na dinala ni Karen. “Besides, I missed my husband. And I was curious… about this place you keep loving more than my office.”

Napatawa ako. “Well, this coffee shop is my world, Dylan. Dito ako humihinga, dito ako nagiging ako. Walang board meetings, walang chismis, walang Clarisse.”

Napakunot ang noo niya nang marinig ang pangalan, pero hindi na siya nag-react. Tumitig na lang siya sa akin. “And yet… you’re more beautiful when you’re here. You seem freer. I like that look on you.”

Nag-init ang pisngi ko at agad akong uminom ng kape para itago ang ngiti. “Stop it, baka isipin ng staff kinikilig ako sayo.”

“You are.” Nakangisi niyang bulong. “You’re blushing.”

“Shut up, Dylan.” Tinapik ko ang kamay niya, pero hindi niya ito binitiwan. Hinawakan niya nang mahigpit, parang sinasabi na kahit tumakas ako sa coffee shop, hindi siya mawawala sa tabi ko.

Tahimik lang kaming dalawa habang tinitingnan ang paligid—mga customer na busy sa kape at tawa, amoy ng roasted beans na pumupuno sa hangin. For once, wala kaming pressure. Walang opisina. Walang intriga. Kami lang.

Napahinga ako nang malalim at ngumiti. “Maybe… I don’t really mind if you’re here.”

Napangiti rin siya, mas malambing ngayon. “Good. Because I’m not planning to leave anytime soon.”

At sa gitna ng ingay ng coffee shop, ako naman ang nakaramdam ng kakaibang peace. Kasi kahit saan pa ako tumakbo… dala-dala ko pa rin siya.

“You know what, leave that coffee and come with me.”

Hinila niya ako papunta sa kotse niya na para bang wala akong choice. Hawak-hawak ang kamay ko, matibay pero maingat, at ramdam kong wala siyang pakialam kung may makakita man sa amin.

“Dylan!” halos bulong-sigaw ko habang sinusubukang kumawala. “Ano ba? Naiiwan ko si Karen, tapos may mga papeles pa ako sa office—”

“Karen can handle it and that new Manager. I need you.” Putol niya agad, sabay bukas ng pinto ng kotse.

Napahinto ako. Hindi siya yung usual Dylan na cool-headed CEO. May kung anong urgency sa boses niya, parang hindi niya ako kayang bitawan ngayon.

“Where are we even going?” tanong ko, habang sapilitan pa rin akong pinapapasok niya sa loob.

“Somewhere I don’t have to share you with anyone.” Sagot niya, mababa ang tono pero matalim.

Natahimik ako. Hindi ko alam kung matatakot ba ako o kikiligin.

Pag-upo ko sa passenger seat, agad niyang sinara ang pinto at mabilis na umikot para sumakay sa driver’s seat. Inistart niya ang makina, at ilang segundo lang, nasa daan na kami.

“Dylan, this is crazy. May mga gagawin pa ako sa shop.” reklamo ko, pero hindi ko rin maitago ang kaba at excitement.

“I know. But right now, I want my husband. Not the secretary. Not the businessman. Just… Raillie.”

Ramdam ko ang bigat ng bawat salita niya. Tahimik lang akong napatingin sa labas ng bintana, pinapansin ang mabilis na pagdaan ng mga ilaw at tao.

Maya-maya, huminto kami sa isang private villa na hindi ko pa nakikita noon. Tahimik ang paligid, parang malayo sa syudad.

Bumaba siya, lumibot sa kabilang pinto at binuksan iyon para sa akin. “Come on.”

“Dylan… what is this place?” bulong ko.

“Somewhere safe. Somewhere only for us.”

At bago pa ako makapagreklamo, hinawakan niya ulit ang kamay ko, mas mahigpit ngayon, na para bang kung bibitawan niya ako, mawawala ako.

“Dylan…” mahina kong tawag. “You’re scaring me a little.”

Huminto siya, tumingin diretso sa mga mata ko. Walang biro. Walang pilyong ngiti.

“I’m scared too, Raillie. Scared that no matter where you go—office, coffee shop, anywhere—maybe one day, I won’t be the one you choose to come home to..”

Parang tumigil ang oras.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko.

Pero ramdam ko… this was Dylan stripped of his CEO mask. Just a man, terrified of losing me. Bakit gani nararamdaman ko? hindi naman totoo lahat nga ito. Hinawakan ko ang pisngi jiya pero nararamdaman kong mainit siya.

“You’re sick.” I said na nagaalala na kaya pala ganito siya.

“No, I’m fine. it’s just a fever, i want my husband.” Yumakap ito sa aking leeg at hinalikan na kinagulat ko.

“Dylan, we need to go home. Baka lalo kang magkasakit.” Saad ko na ngayon ay nakakaliti na ang kanyang bibig sa aking leeg.

“It’s okay, I’m fine. Just stay with me.” Bakit ganito ito? Parang lasing kung nagkasakit.

“No, lets go. Give me the key I’ll drive the car.” Pinasok ang kamay ko sa kanyang bulas para makuha ang susi.

“You might grab something else instead of the key but i don’t mind my little junior down there is yours though.” Saad niya na agad ko namang hinila ang kamay ko pagkatapos kong makuha ang susi.

“Dami mong satsat.”

Narinig ko ang mahinang tawa niya kahit namumungay ang mga mata. Halatang hirap siya sa lagnat pero pilit na nagbibiro, parang gusto niyang itago ang nararamdaman.

“Raillie…” bulong niya, medyo garalgal na ang boses, “kahit anong mangyari, huwag mo akong iiwan.”

Para akong pinipiga sa loob. Gusto kong magalit sa pagiging makulit niya, pero hindi ko magawa. Ang totoo, natatakot din ako—hindi ko lang alam kung saan nanggagaling ang takot na ‘yon.

Hinila ko siya papalapit para tulungan siyang makatayo. “Tama na ang drama. Come on, Dylan, let’s get you home.”

Umiling siya, parang batang ayaw paawat. “Home is here… anywhere na kasama kita.”

Napatigil ako sandali. Napapikit siya, nakasandal ang ulo niya sa balikat ko. Ang init ng balat niya ramdam ko hanggang leeg ko.

“Dylan…” mahina kong sambit habang binubuksan ko ang pinto ng kotse. “Kung hindi mo titigilan ang kakulitan mo, baka talagang magalit ako.”

Pero sa halip na sumagot, naramdaman ko ang mahina niyang hagikhik bago siya halos matumba sa akin.

“Fine, bossy husband…” bulong niya, bago siya tuluyang napapikit sa dibdib ko.

At sa oras na ‘yon, ako na lang ang naiwan na gising—hawak ang manibela, hawak ang kamay niya, at hawak ang bigat ng isang lihim na relasyon na mas mahirap pang itago kaysa sa lagnat na tinatago niya.

Pagkarating namin sa bahay, halos buhatin ko na siya papasok. Mabigat siya pero hindi ko inalintana. Inilapag ko siya sa kama at agad kong tinanggal ang sapatos at coat niya. Namumula ang pisngi niya, pawis na pawis, at halatang mataas pa rin ang lagnat.

“Dylan, kailangan mong magpahinga. Wait, kukuha ako ng gamot at tubig.”

Ngunit bago pa ako makaalis, hinawakan niya ang kamay ko nang mahigpit. Mainit, nanginginig. “Stay… please. Don’t leave me.”

Napakagat-labi ako “Sandali lang ako.” Nang mabitawan na niya ako ay dalidali na akong kumuha ng mga kailangan ko at bumalik sa kwarto. Nakaupo ako sa gilid ng kama, hinagod ang buhok niya, at saka ko siya pinunasan ng bimpo. Pilit kong pinapakalma ang sarili ko, na ito ay normal lang, na ako ay isang asawa lang na nag-aalaga.

Pero bigla niyang dinakma ang kamay ko at hinila ako pababa. Sa isang iglap, magkalapit na ang mga mukha namin. Nakita ko ang init, hindi lang ng lagnat—kundi ng pagnanasa at pagmamahal na pilit niyang ikinukubli sa araw-araw.

“Raillie…” bulong niya, halos basag ang tinig. “Let me… just this once.”

Hindi ko alam kung anong puwersa ang pumipigil sa akin, pero nang lumapat ang labi niya sa labi ko, lahat ng pagtutol ay naglaho. Malambot, mainit, desperado. Ang halik niya ay parang huling hininga ng isang taong natatakot maiwan.

“Dylan… you’re sick,” mahina kong sambit nang maghiwalay ang labi namin, pero agad niya akong niyakap, pinipigilan akong lumayo.

“I don’t care. I only need you.”

At doon, sa pagitan ng init ng lagnat at init ng puso, nahulog ako sa yakap niya. Ang halik na nagsimula sa pangangalaga ay naging mas malalim, mas totoo. Ang bawat haplos niya ay may halong takot at pagmamakaawa, na para bang kung bibitawan ko siya ngayon, mawawala siya.

Pinunasan ko ulit ang pawis niya gamit ang malamig na bimpo. Nanginginig ang kamay ko, hindi ko alam kung dahil sa kaba o dahil ramdam ko ang bawat hinga niya na dumadampi sa balat ko.

“Dylan, please, matulog ka na. You need to rest.”

Pero imbes na sumunod, bigla niyang hinila ang kamay ko at napadapa ako sa dibdib niya. Mainit, parang naglalagablab. Mahigpit ang yakap niya na para bang takot siyang mawala ako sa isang iglap.

“Raillie…” bulong niya, paos at mabigat ang tinig, “don’t push me away tonight. I just want to feel you’re mine.”

“Pero… you’re sick.” Mahina kong sagot, pero kahit ako, ramdam kong nanginginig ang boses ko.

Bumangon siya nang bahagya, nakasandal sa headboard, habang nakapulupot pa rin ang kamay niya sa bewang ko. Malapit ang mukha niya sa akin—sobrang lapit na naririnig ko ang mabilis niyang paghinga. At bago pa ako makapagsalita ulit, siniil niya ako ng halik.

Hindi iyon simpleng halik. Mainit, mariin, puno ng takot at pagnanasa. Para bang sa isang iglap, lumabo ang linya sa pagitan ng pangangalaga at ng matagal na niyang kinikimkim na damdamin.

“Dylan…” mahina kong ungol nang maputol sandali ang halik, pero agad niyang dinilaan ang gilid ng labi ko, pababa sa aking leeg. Ramdam ko ang init ng kanyang labi na lumalapat sa balat ko, at hindi ko napigilan ang mapakapit sa balikat niya.

“You’re mine… right?” bulong niya habang dinudunggol ng ilong ang leeg ko, hinahalikan, dinadampian ng init.

Hindi ako nakasagot. Sa halip, naramdaman kong unti-unti niyang tinatanggal ang butones ng blouse ko. Mabagal, nanginginig ang daliri niya—hindi dahil sa alinlangan, kundi dahil sa lagnat na lalong nagbigay ng desperasyon sa bawat galaw niya.

Nang tuluyang bumukas ang blouse ko, tumigil siya sandali. Tumingin diretso sa mga mata ko, pawis na pawis, namumungay.

“Raillie… tell me to stop, and I will.”

Pero wala akong nasabi. Dahil kahit ako mismo, hindi ko alam kung gusto ko ba siyang pigilan pero gusto ko na ring tuluyang bumigay.

Hinawakan niya ang pisngi ko, at muling naglapat ang mga labi namin—mas mapusok, mas malalim. Ang init ng katawan niya, humahalo sa init ng hininga ko. Ang kamay niya gumapang sa likod ko, marahan pero tiyak, hanggang sa maramdaman ko na lang na wala na akong lakas para tumutol.

Sa bawat halik niya, sa bawat haplos, ramdam ko ang desperasyon. Hindi lang ito init ng katawa parang siyang pagmamakaawa, isang sigaw ng puso niya na takot mawalan.

At sa gabing iyon, sa ilalim ng dilim ng silid, hindi ko na alam kung alin ang mas nakakatakot yun ang pagkakasakit niya, o ang katotohanang unti-unti ko na ring hindi kayang tumakas sa init na ibinibigay niya.

To be Continued…

Hi people. I might update so late sa kadahilanang…

I RESIGNED!!

wala lang. Nag resign ako na naaayon sa aking kagustuhan, ngayon wala na akong trabaho kaya maghahanap na naman ako. yung may peace, not toxic and safe.

Basta nag resign ako. Kawawa ang pumalit sa akin hahaha sorry na.

18

NOTE: ang susunod na eksena ay hindi angkop sa mga batang edad 17 pababa. Ito ah nangangailangan ng Gabay sa mga kambal diwa ng briyate ng Hangin, Lupa, Apoy at Tubig ay kailangan. Charing. Basta bawal sa bata. STRICTLY PROHIBITED TO READ BY CHILDREN. Ilapag ang cellphone sa taas ng aparador.

“Raillie… tell me to stop and I will.”

Nagpupuyos ang mga mata niyang malambing, nangingintab. Jusko, ito na ba ’yon? Makukuha na niya ang pinakakaingatan kong hiyas.

“D-Dylan… sure ka na ba?”

Antanga ko rin minsan. Syempre sure na ’yan lalaki ’yan, may betlog ’yan, katulad mo. Handang tumuhog anumang oras.

Ramdam ko na ang init ng katawan niya habang papalapit siya. Wala na pala siyang suot, at lalo na ako-hubo’t hubad na pala sa harapan niya. Ni hindi ko man lang napansin kung paano niya natanggal lahat ng suot ko.

“Yes, why? Are you afraid I might hurt you?”

Tumango ako. Oo naman. Di ko alam kung malaki ba ’yan o hindi. At virgin pa ako.

Napangisi siya-ang gwapo talaga ni Dylan, nakaka-baliw.

“Don’t worry. I’ll be gentle.” Pagkasabi niya nun, hinalikan niya ako. Ilang beses na niya ba ’ko hinalikan? Dalawa? Tatlo? At parang ang dali-dali lang para sa kanya, parang memorize niya ang bawat punto ng labi ko.

Hinila niya ang mga kamay ko habang naghahalikan kami. Napapikit ako sa galaw ng dila niya na alam kong napakasanay, napakaswabe.

“Hmm…” napaungol ako nang ilagay niya ang kamay ko sa ibaba niya, ramdam na ramdam ko kung gaano siya katigas.

“He needs you,” bulong niya bago ako muli nitong hinalikan nang sobra-sobra. Ang mga kamay niya gumapang sa braso ko hanggang hawakan niya pareho ang kamay ko. Ilang saglit lang, nakatali na pala sa damit niya ang mga kamay ko.

“Wait… hindi ka ba mahahawan ng lagnat?” pagdadahilan ko, kahit ang totoo’y kinakabahan talaga ako. Ang laki kasi, parang di ko kakayanin!

“You’re really thinking about that in the middle of our lovemaking? No, I’m not. I’m healthy,” sagot niya.

Ah ganun? So ako hindi healthy? Sarap ding hampasin ng paso tong lalaking to.

Nagulat ako nang bigla niyang dampian ng halik ang balikat ko. Tumaas ang balahibo ko. Nang tumingin ako sa kanya, nakangiti siya sa akin.

“Seems like you’re not ready yet.”

Tumingin ako sa mga mata niya. Kita ko ang libog, oo, pero mas kita ko yung pagpipigil at pag-aalaga.

Gusto niya akong angkinin, pero hindi makikipag-away ang katawan ko ngayon.

“Sorry… I’m new to this. I have no experience,” pag-amin ko. Doon siya malalim na bumuntong-hininga.

“No, I should be the one apologizing. I didn’t think about whether you were used to this or that you were sick. I’m too stupid not to think of your safety. I’m sorry, Rai… but can I just hug you? Even if I’m shirtless? or can I just use your hand to ease my body?”

Request ba to o husto niya lang pero nakikita ko ang hukol sa kanyang pantalon, tigas na tigas ito. Ngumiti ako na may kaba at tumango. Inalis niya ang nakataling damit sa mga kamay ko.

Sumiksik siya sa tabi ko at hinila ako papunta sa dibdib niya. Mainit, matatag, at nakaka-kalma. Saka niya hinawakan ang kamay ko at inilapat sa kanyang pagkalalaki na nasa loob pa ng kanyang pantalon.

“I just need your hand, if your not ready.”

Narinig ko naman ang kaunting ungol niya nang mahawakan ko na ang nakabukol nitong pagkalalaki, tinamaan ako ng kaunting libog sa narinig ko.

Ang gwapo ng boses nito sa kanyang pag-ungol. Tinignan ko ang mukha niyang nakapikit

“Rest, my husband,” bulong niya bago ako dinalaw ng antok. Dumikit ang talukap ko, ramdam ko ang tibok ng puso niya sa tenga ko.

At doon, sa gitna ng tiyak na pagnanasa na pinigilan niya para sa akin, na kinamangha ng puso ko para sa kanya.

Kinabukasan, Nagising ako sa amoy ng mint shampoo ni Dylan. Nakatulog pala ako nang nakadikit ang ulo ko sa dibdib niya at ngayon, nakayakap pa rin siya sa akin, sobrang higpit na parang may matatakot na maagaw ako sa kanya.

“Good morning… husband,” bulong niya, malalim ang boses, medyo paos dahil kakagising lang.

Napapikit ako. Jusko, bakit ang pogi ng boses nito kahit bagong gising?

“G-good morning…” sagot ko, pero ramdam ko ang pag-init ng pisngi ko.

Napansin kong naka-t-shirt na siya at tinakpan ako ng comforter kasi naman wala akong saplot ni isa, hinubaran ako nito kagabi, pati braso niya naka-pulupot sa baywang ko.

“You had fever last night.,” sabi niya, hinihipo ang noo ko. “Did I mention you’re forcing yourself?.”

“Hindi ko pinipilit-”

“Oh really?” tinaasan niya ako ng kilay. “You almost cried when I kissed your neck and even flinch when i kiss your shoulder. Good thing i didn’t force myself to you, if not, you can’t walk right now.”

Namilog ang mata ko. “Hoy! Hindi -”

“Shh… I was the one who witnessed it, Rai.” Sabay ngiti, yung ngiting nakakabura ng lahi. Napaatras ako ng kaunti para sana makaiwas sa hiya, pero hinila niya ako pabalik.

“No. Stay here with me,” mariin niyang sabi. “I don’t want you running away from me.” Sabay ngiti. At tinakpan ko ang mukha ko ng kumot dahil sa sobrang kilig.

Pagkatapos ng mahigpit at nakakalusaw na yakap niya-’yung tipong ayaw niya talagang kumawala sa katawan ko-kitang-kita ko kung gaano niya ako ine-enjoy. Para bang bawat segundo na nakadikit ako sa kanya ay kayamanan na ayaw niyang pakawalan.

“D-di ba tayo papasok sa trabaho ngayon?” tanong ko, pilit pinapakalma ang boses ko.

“Just 15 minutes,” bulong niya habang kinakandong pa rin ako ng init ng dibdib niya. “I want to feel my husband’s warm body… unless he wants me to eat him.”

Ayun. Namula ako nang mas mabilis pa sa brownout sa probinsya. Kaagad akong tumalikod at umalis sa yakap niya, halos madulas sa bedsheet sa kaba at hiya. Narinig ko pang tumawa siya nang mahina, kita ang tuwa sa pang-aasar niya.

“Okay, okay,” sabi niya habang inaabot ang cellphone niya. “I gotta go prepare. You can stay here for a while if you don’t feel good enough to go to work, okay?”

Nagpabalikwas ako. “No! I need to work.”

Bumangon ako nang hindi naiisip- At PUT*T. Nakahubad pala ako. Walang kahit anong saplot. Wala. Zero. Naked as in no protection laban sa mga mata ni Dylan.

Napalundag ako pabalik sa kumot, halos itulak ang sarili ko pababa ng kama. Napatingin ako kay Dylan na nakatunganga sa akin… tapos ngumisi nang parang demonyo sa kasweetan.

“Maybe,” sabi niya habang pinag-aaralan ang buong katawan ko mula ulo hanggang paa, “we can do something else than working-”

“DYLAN!” halos mapasigaw ako at tinapon ko sa kanya ang unan.

Tinawanan niya ako, buong-laman, buong-puso, parang sinasabing ang cute mo pag nahihiya.

Lumapit siya sa gilid ng kama at yumuko para abutin ang pisngi ko.

“Relax,” bulong niya, nakangiti. “I’m kidding… for now.”

Pinisil niya ang baba ko, saka dumampi ang labi niya sa noo ko, mabagal, malambot, nakakakuryente.

“You better get dressed,” he whispered against my skin, “…before I change my mind and keep you here all day.”

Tumayo siya at tumungo sa pinto papunta sa bathroom. Pero bago pa siya tuluyang makapasok, lumingon siya ulit sa akin.

At ngumisi nang masama at mapagmahal at mapanukso-lahat sa isang tingin.

“You’re too beautiful in the morning, Rai. It’s dangerous.”

At sinara niya ang pinto.

Iniwan niya akong pula, pawis, nanginginig, at hindi ko alam kung paano ako makakapagtrabaho nang maayos. Naiispan ko naman na sa office niya lang ako liligo dahil alam ko naman na may banyo doon na para sa kanya and as his husband, i have a right to use it.

Pagkasara ng pinto ng bathroom, huminga ako nang malalim.

“Okay, Rai… kaya mo ’to. Magsuot ka lang ng damit. Normal na tao ka. Hindi ka matutunaw,” bulong ko sa sarili ko.

Tumayo ako mula sa kama, hawak ang kumot na parang shield. Naghanap ako ng underwear sa drawer-iyong drawer na technically akin pero punong-puno ng gamit namin. Gamit namin as in mag-asawa. Jusko. Pagkabukas ko ng drawer-

“Looking for something?”

“PUT-Dylan!” napatalon ako. Naka-lean siya sa pinto ng bathroom, nakatapis lang ng tuwalya. Basa ang buhok. May tumutulong patak ng tubig sa dibdib niya.

Bakit ganito ang buhay ko. Bakit.

“I thought you were showering!” reklamo ko, halos mapatayo ng tuwid yung kaluluwa ko.

“I forgot my shampoo,” sagot niya, pero halatang kasinungalingan. “And also… I like the view.”

Nangulitok ang tuhod ko.

Hinila ko nang mas mahigpit ang kumot sa harapan ko. “Huwag ka tumingin!”

“But you’re my husband,” sagot niya, parang napakasimple lang. “I’m allowed to see it.”

“ DYLAN, hindi ako makapagbihis!“

Lumakad siya palapit, mabagal, parang lobo na may gustong tikman. Tumingin siya sa laman ng drawer ko, kinuha ang pinakamasimple at pinaka-matinong underwear.

“Tight fit,” sabi niya, inaangat ang underwear ko sa daliri niya, pinapaikot-ikot pa.

Napasinghap ako. “Give me that!”

Sabay kuha ko ng underwear sa kamay niya. Pero hindi pa natatapos kasi hinawakan niya ang pulso ko at lumapit nang konti-konting-konti lang pero sapat para hindi ako makahinga.

“I can help you put it on,” bulong niya.

“NO!” mabilis kong sagot, parang alert level 10.

Ngumisi siya-’yung signature ngisi niyang gustong paghiwalayin ang tuhod ko nang walang effort.

“I’m just offering. You look like you need assistance.”

Tinalikuran ko siya agad at lumapit sa gilid ng kama, sinusubukang isuot ang underwear nang dignified. Pero pagyuko ko-

“Nice angle.”

“DYLAN!” Napatalon ako ulit, halos mamatay sa hiya. He laughed. Soft pero nakakabaliw.

“Okay, okay. I’m leaving,” sambit niya habang lumalakad pabalik sa bathroom. Pero bago siya pumasok, sumilip siya ulit sa pintuan. “I’ll behave.”

Sabi niya iyon na may ngiting hindi man lang mukhang magbe-behave. At sinara niya ang pinto. Huminga ako nang malalim.

“Lord… tulungan Niyo ako makapagsuot ng pantalon. Please lang.”

To be continued…

Milan’s Note:

Hi!

Thank you for supporting the story of the Four Brothers. Your continued support means a lot to me and inspires me to keep creating.

If you’ve enjoyed this story, I would truly appreciate your vote. Your votes help my work reach more readers and motivate me to write even better stories.

Thank you, and I hope you’ll continue this journey with me!