1: Older Lover

“Edrian!!” rinig kong tawag ng isang matinis na boses mula sa baba ng tinutuluyan kong apartment. Oh, my mistake, nakikituloy lang pala ako. Pinalayas kasi ako sa amin for some stupid reason. Well, ano bang magagawa ko kung gusto na akong paalisin ng mga magulang ko sa aming bahay. Maybe its all about me trying to be a grown up, pero ang totoo? Wala pa akong alam sa buhay.

    Napabalikwas ako mula sa maliit na couch na aking hinigaan the night before. Nag-init ako and someone down there was also trying to work his muscles. Napangiti nalang ako and I concentrated on turning it down. Nakakahiya kapag nakita akong may morning wood ni Claire. Napakasensitive panaman ng kaibigan kong iyon na akala mo naman ay hindi pa nakakita ng burat. Well, technically she is a virgin, sabi niya. But why do I even care? Kailangan ko na talagang mag-ayos and try to find a new place to stay.

    “Ed!!” tawag pa ni Claire nang nasa pinto na siya ng kwartong bakante sa kanyang apartment.

    “I’m awake, Claire. Quit shouting..” saway ko sa kanya bago siya walang paalam na pumasok sa loob ng kwarto. Agad naman siyang napatakip ng kanyang mata once she found out that I am naked.

    “Edrian?! Please naman? You can’t be like this everytime? Babae parin ako alam mo yan diba?”

    Natawa nalang ako sa kanyang pagkaaligaga. Parang ewan talaga itong kaibigan ko. She is such a baby.

     “Claire? Ilang beses mo na akong nakitang nakahubad? What’s the big deal? Bata palang tayo alam mo na lahat ng kung anong meron sakin..” sagot ko nalang sa kanya ngunit hindi parin niya inaalis ang kanyang kamay sa kanyang mukha.

    So I grabbed my boxers and I wear them para naman mawala na ang kanyang “womanly code” that she keeps on pressing on me.

    Nang linapitan ko na siya ay siya palamang niyang pagtanggal ng kanyang kamay sa kanyang mukha. Para talaga siyang inosenteng bata. I just can’t help but be curious kung bakit ganun nalang ang hiya niya when she is in front of me?

     “So what is it? Bakit kanina ka pa sigaw ng sigaw? May naghahanap nanaman ba sakin?” tanong ko sa kanya na kinasingkit ng kanyang mata.

     “Eh kelan ka na ba kasi lilipat doon sa sinabi kong apartment na ready to be occupied na? Alam mo namang ayaw ni Peter na nandito ka.. He is still unsure about you being gay!” sambit niya sakin na kinatawa ko lang ng malakas.

     “Napakainsecure talaga ng jowa mong yun.. Let me suck his dick at malalaman niya kung ano ba talaga ang sexuality ko..” panunuya ko kay Claire na agad naman akong binigyan ng kurot sa aking tagiliran.

    “Stop saying that! Alam mo namang mahal ko yung tao.. So please, please do this for me. Lumipat ka na doon sa apartment na yun. Ako na ang nag-asikaso ng advanced payment nun. Wala ka nang proproblemahin. Just get out of my place, okay?”

     “Damn! Ganun talaga kahalaga sa’yo ang relationship niyo ni Peter? Well, hindi naman na talaga ako pwedeng magtagal pa dito. Kailangan ko naring magsimulang ifigure out ang gagawin ko sa buhay ko. Dad and Mom is still cold hearted towards me.”

    Hindi naman napigilan ni Claire na lumapit sakin at pisilin ang mga balikat ko. She knows what I am going through. At siya lang sa lahat ng taong may kinalaman sa buhay ko ang nakakaintindi sakin.

    “They will soon understand that you only wanted to do what your heart is telling you.. Hindi ko man alam kung paano nagawa nila Tito at Tita na talikuran ka just because you don’t want to marry that bitch.. Sana maintindihan nila that you want to live your life the way you want it.” pag-alo pa niya sakin na kinangiti ko lang.

   “I sometimes wish you and my parents have the same amount of understanding and tolerance. I guess I am just the son they don’t wanna have. But I am fine with it. Life has to move on. And I need to hop on that ship.”

    Tumango nalang si Claire sa mga sinabi ko and she asked me if I want her help in getting my things ready.

    Kailangan ko ring pumunta sa aking scheduled job interview sa kompanyang inapplyan ko. Well anything that will come in handy will do good. I know my skills and I know what I can offer so alam kong maipapasa ko lahat ng interview na aking haharapin. I just think na ganun ako ka confident para makuha ko ang gusto ko without forcing them to myself.

    –––––––––––––

      I felt so underdressed nang makapasok na ako sa loob ng Andromeda Corporation. The whole building was just unbelievably huge at lahat ng lumalabas at pumapasok dito are dressed with sophistication. Okay, I never had any research about this company to begin with. Kaya hindi ko na napansin ang maliliit na detalyeng ganito. I am overwhelmed actually.

    Nang marating ko na ang reception desk ng company ay agad namang napako ang tingin sakin ng receptionist. She was checking me out and I know she is hitting on me. But I just smiled at her and asked politely.

     “Miss.. I am here for the Final Interview. I applied for the Marketing Position.” saad ko sa kanya ng deritso whiles she can’t take her eyes off me.

     “Ah—Yeah right.. Can I have your application form please? Just for confirmation.” bawi niya agad ng tingin sakin na kinangiti ko lang ng palihim. Girls like her always fall for a trap. But I really don’t pay much attention. Nagiging masiyado na akong observant sa paligid ko. Good looking guys are always an eye catcher. And I am one of those guys.

    Who happens to like guys too.. But its hard to tell.

    “Yes– Mr. Aragon, The HR Head will be the one to handle your interview. I will call in now so she can accomodate you right away. Please follow the directions in the third floor and you will find her office.” explain naman ng receptionist sakin once she finished reviewing my application form.

    And just like that, I am walking towards the elevator para sa aking final interview. This better be good dahil masasayang lang ang pagod ko going here kung di rin lang nila ako tatanggapin. Which is ofcourse, impossible to happen.

     I am confident.. Iyon ang meron ako sa sarili ko. Hindi ako insecure that makes me more outgoing and playful at times. But definitely I grown up to be bold and risk taker. I do everything I want to do and no one has ever stopped me on that sense.

     Nang marating ko ang third floor, the elevator door opened wide and my eyes just started to focus on the person that was walking right in front of me. My eyes can’t stop staring at the man’s face.

     Damn! He is gorgeous as hell.. Hindi ko maiwasang hindi mapalunok ng laway. He made me thirsty. I felt like my insides were churning. Napapaawang ang bibig ko na hindi naman kadalasang nangyayari sakin. But this man, is goddamn hot and sexy and gorgeous. I can’t resist him.

    “Are you going out of the elevator?” bigla nalamang siyang nagsalita and I was taken aback dahil hindi pa pala ako nakakalabas ng elevator and he was right in front of me.

    “Ah– Uhm— Yeah I was about to get out.. Sorry for that.” tangi ko nalang nasabi and he smiled and everything inside me was just bursting out like crazy.

   Gosh!! He was freaking handsome.. He is a definition of irresistable.. Because I can’t get my eyes off him.

    “You are a new face here.. Haven’t seen you around here?” and his voice just makes it even harder for me to keep my composure. It was so sexy.

    “Yeah– I am– Uhm– I am here for the final interview..” hindi parin ako makapagsalita ng maayos. Knowing myself, this is not normal. This is the first time I ever stuttered in front of a man.

     “Well, goodluck then. I think you are something that you reached this far. Only few people can get into Andromeda without failing on the pressure exams.” saad pa niya bago siya tuluyang pumasok ng elevator at namasdan ko nalang ang pagsara nito. But our eyes were gazing at each other na para bang may nais siyang iparating sakin.

    Fuck! Bakit ko ba kasi nararamdaman ’to? I want to stare at him for a very long time. That’s all I wanna do. Amd maybe kiss him or touch him and feel his everything. I was enchanted. He just made me want him without even trying?

    That’s why I rushed towards the directory of the third floor at hinanap ko ang office ng HR. I have to pass this final interview. If I wanna see him more, kailangan kong makapasok dito no matter what.

    I never felt this way to another man. Yung ako mismo ang naghahabol. And this is a real challenge for me. Absurd to think of but I want this growing feeling inside of me to be fulfilled.

    –––––––––––

    “You really did? Nakapasa ka sa final interview?” masayang tanong sakin ni Claire at napatango nalang ako sa kanya bilang sagot sa mga tanong niya. Ofcourse, I did everything I can to pass that interview and using my charms.. Napadali sakin ang makuha ang trabaho sa Andromeda Corporation.

     “Wow! That was so unexpected of you.. Kelan ka pa naging ganyan ka sure sa buhay mo? You really made me fround, Ed!”

    “I just need to prove my parents wrong.. Kaya kong mabuhay with my own skills and my own way of life. And this is also for me. I need to grow. And somehow make things right.” I said to my best friend and she just smiled at me.

    “Maiintindihan karin nila Tito at Tita. Just give them enough time. Lahat naman tayo dumadaan sa mga ganyang pagsubok. You can’t let them accept you right away. Especially, you are their only child.”

     Tumango nalang ako kay Claire. I will never take away the fact that they are still my parents. At alam ko namang darating din ang araw na magiging maayos ang lahat sa amin.

    “So what is with this glowy eyes? Bakit kanina ko pa napapansin na natutulala ka and you just smile like some crazy shit? Nakadrugs ka ba, Edrian?” she asked and I just laughed so hard with her observations.

    “Grabe talaga ang assumptions mo noh? Di pa ako ganun kabaliw para magdrugs. And isn’t it great to just feel good and smile all the time? May mali ba sa ginagawa ko?

     “Edrian.. Knowing you for a very long time, dalawa lang ang ibig sabihin ng mga matang yan. Its either you just fucked someone that was satisfying. And the other one is you meet someone interesting enough. So alin sa dalawa?” she blurted out na kinatawa ko nalang ulit.

   The couch we were sitting on was starting to get messy dahil sinimulan na niya aking kilitiin and I just let her do that to me. Ganun siguro kami magharutan noon paman.

    “Hey! Stop it okay? Sasabihin ko na.” I was still giggling while she can’t stop tickling me on my sides.

    “Sino ba kasi yan? Don’t tell me may sabit nanaman ang napili mo ngayon?” she asked and I waggled my head. She really knows what I haved been through for the past 14 years of my existence.

    “No, I am sure he is not. But there is one thing I am sure of. I like him a lot.” saad ko sa kanya and she raised her eyebrows telling me to explain her everything.

    “Okay.. The thing is, he is older than me.”

    “Gosh, Edrian?! May daddy issues ka na ba ngayon? Older? Okay, how old is he particularly?”

     Napatawa naman ako sa expression niya. She is just unbelievable sometimes. Kaya nga minsan ayokong magkwento sa kanya ng mga nangyayari sa buhay ko but its impossible. She will always find a way for me to open up.

     “Claire.. Calm down okay? I think he is in his 40s.. I am sure of that.”

     “Shut up! Itigil mo na yan.. I am telling you, complications lang ang ibibigay niya sa’yo..” biglang sabat sakin ni Claire which is not unusual for her to do.

    “And look! 24 years old ka palang.. Ano bang nangyayari sa’yong taste pagdating sa lalaki? Eh dati naman ang galing mo mamili. What’s wrong with you?”

     “Claire? He is not what you think he is. Hindi ko pa siya kilala but I know, I know he is a good man. I really want to know him so just stay out of this for now, okay? At hindi pa naman ako sigurado kung may mangyayari nga?”

    Tinaas pa niya lalo ang kilay niya and she crossed her arms and told me something that I have to think about.

     “Sinasabi ko lang, what if he is a family man? Straight guy siya? Hindi mo ba naiisip na kapag nalaman mo na ang lahat sa kanya, masasaktan ka lang? So better get off that love train now, my dear.” sabi pa niya bago niya ako iwanan sa couch.

    Maybe she is right.. Who would possibly want an older lover for himself?

   

---

2: Moving In

The apartment complex was bigger than I thought. Hindi ko inaakala na ganito pala kalaki ang apartment na kinuha ni Claire at nalula pa ako ng saglit sa 25k na upa nito every month. Well, it was a nice apartment at kompleto na lahat. The whole place was spacious enough for myself kaya hindi na ako nagreklamo.

    May savings pa ako sa bangko so for the meantime, iyon na muna ang gagamitin ko for every single thing that I need to have here in my apartment. I put my luggages on the main bedroom. May dalawang kwarto ang unit ko so the other one could be room for anyone who wants to stay for a while. And as I see it, hindi naman ako yung tao na mahilig mangimbita. Even when I was still with my parents, only Claire and some friends of mine can come and visit my house.

     Inayos ko ang aking mga gamit at hindi ko namalayan it was almost six in the evening nang matapos ako sa aking ginagawa. I took a quick shower para matanggal ang pagod na nararamdaman ko. The warm water flooding my body was relaxing. Bigla ko nanaman naalala ang lalaking nakita ko sa Andromeda.. He was haunting me that I can’t help but have an erection while I keep remembering every details of his face. His pointy nose. His bulky body. His tall height. His charming smile. His gorgeous eyes. Everything about him was just intoxicating. Ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong pagnanasa sa isang lalaki.

    I grabbed my harden manhood and I stroke it slowly. The running water was making it more harder for me to stop myself. Parang hindi ko kaya na pigilan ang sarili ko while thinking of him. His nakedness in front of me. I want to feel it. I want to see how big he is. I wanna see his muscles hiding from that suit.

   My rythm went faster. Stroking my hard dick and feeling every pleasure it was giving me. Ang nasa isip ko lang ay ang paghalik niya sakin. His touch on every part of my body. The way he gaze into my eyes. I can’t get enough of it. I wanna pleasure him like crazy. And my heavy breathing started as I am reaching my peak.

    Hindi ko mapigilang mapaungol sa sarap na nararamdaman ko. This was enough for now pero hindi mapapatid nito ang aking pagnanasa sa lalaking iyon. I need to know his name. I might be obessesed by now but I don’t care. I want him so bad.

    At lumabas na nga ang malapot na likido mula sa aking matigas at mahabang pagkalalaki. The pleasure that I felt was not the ideal pleasure. But I have to settle for it. Wala akong ibang magagawa kundi paligayahin muna ang sarili ko. Until I finally have that rightful pleasure that I need.

    Tinapos ko ang aking pagligo and I wrapped my nakedness with a towel at lumabas na ako ng aking banyo.

    Habang nasa kwarto ako and I was picking the clothes that I will wear, biglang may tumunog mula ss labas. It was a doorbell and I was aware that every unit’s door in this apartment complex has a doorbell. Kaya agad ko namang tinungo ang pinto para tingnan kung sino ang nagdodoorbell.

    Nang buksan ko ang pinto ay isang nakangiting lalaki ang sumalubong sakin. He was holding some flowers and a teddy bear and I was confused of what was happening. Napataas ako ng aking kilay at nawala naman ang ngiti sa kanyang labi. Napalitan ito ng pagtataka at pagkalito.

     “Who the hell are you?” tanong ko sa lalaking parang ewan. He has this wierd glasses on and he was oddly dressed. T-Shirt na may Pokemòn characters sa print nito and he was wearing a loose pair of pants and sneakers. Napaatras naman siya nang malaman niyang mali siguro ang pintong kinatok niya.

    “Sorry.. I– I thought he was still living here.. Pasensiya na.” sambit niya at mabilis na napatungo. I was curious of why he was acting excited and all. May nililigawan ba siyang dito nakatira noon?

    “I am the new owner of this unit.. And you can leave those things you have there.. Baka bumalik dito ang dating nakaoccupy dito.” saad ko nalang sa kanya pero umiling lamang siya.

    “No.. Its okay.. Pasensiya na talaga. This is so embarassing.” giit pa niya bago nagsimulang maglakad palayo.

    I was left questioning. May gumagawa pa pala ng mga ganung bagay these days? That is somehow sweet but not all guys like to be treated like a princess kung iyon man ang portrayal niya ng courtship. Napailing nalang ako.

    Pero nagulat nalang ako nang bigla siyang bumalik. He was rushing towards my open door at mabilis niyang inabot sakin ang dala niyang bulaklak at teddy bear. Nakayuko pa siya while he was handling it and I was so confused.

     “Pwede bang– Pwede bang tanggapin mo nalang ’to? I can’t take it with me. Ayokong maramdaman ang frustration ko. So can you— can you take them?” pakiusap niya sakin and I was not moving for a moment. Tinitingnan ko lang ang kanyang kabuuan.

    He is not that kind of guy that I will go out with for sure. Bukod sa makapal ang lens ng kanyang salamin, I don’t find him attractive at all. But he was not bad. He was average for a man.

    Napailing nalang ako and without saying anything ay kinuha ko mula sa kanya ang mga dala niya.

     “This is just plain dumb.. Sa susunod, huwag ka nang mageffort sa mga taong di karin naman seseryosohin.. Masasayang lang ang pagod mo. But, I will take this because I need some flowers for my new place. At maganda naring pagdisplay itong teddy bear mo. So okay na?” saad ko nalang sa kanya at napaangat siya ng kanyang tingin sakin and his mood suddenly changed.

    “Yeah.. You are right.. Siguro napakatanga ko lang para maniwala na may magmamahal talaga sakin with how awful I am.” sabi pa niya that made me feel bad about what I said. Bakit parang naguilty tuloy ako na sinabi ko ang bagay na iyon sa kanya?

     “What’s your name?” tanong ko sa kanya. I don’t know why but he seem to be a nice guy. He reminds me of my odd self back in highschool.

    “Ah– Henry.. Just call me Henry..” sambit niya at napatango naman ako at linahad ko sa kanya ang isang kamay ko.

     “Edrian.. Call me Edrian.” I said to him. Napangiti naman siya and we shake our hands. He has this oddness that makes me so curious about him.

     “Salamat, Edrian.. Salamat dahil kahit papano, may nagsabi sa akin ng dapat kong gawin.” he said and I just nodded. Alam ko namang kailangan niya ng taong kakausap sa kanya. Para kasing hindi siya confident sa sarili niya. He keeps on fidgeting at hindi siya makapagsalita ng maayos in someone’s presence.

     “No problem.. Just try to move on and be a better person.” sambit ko pa sa kanya bago ko siya pagsarahan ng pinto.

    I want him to realize that I was being kind and nice. Pero wala akong balak na kausapin pa siya ng matagal. I have to deal with things that I should be doing now.

   ————————

     It was my first day at Andromeda and I can’t be more excited than to see him once again. I dressed properly at kahit hindi ko gusto magsuot ng pastel colored long sleeved shirts and matching them with neckties ay napilitan narin ako. I look good on it anyway. Ang mahalaga ay mafollow ko ang dress code ng company.

    The Marketing department was undeniably design well. Maganda ang matching ng colors in every corner of that room. It was spacious and maganda ang ambiance na binibigay nito sakin. And as I walk through the middle of everyone’s desks ay napapatingin lahat sa akin. I am a new face anyway so natural lang na pagmasdan nila akong lahat.

    I just smiled at them and walked casually hanggang sa marating ko ang office ng Marketing Head. He was busy talking on the phone at agad niya akong sinenyasan na maupo sa visitor’s chair na nasa harapan ng mesa niya.

     After he finished talking on the line, agad naman niya akong hinarap and he smiled at me. He was younger than I thought he would be. He was handsome. Nice hair. Leand built body. Maganda ang ngipin niya. And he has this good boy personality which I really don’t like at all. Good boys like him are the most evil ones.

     “So– Edrian Aragon.. Welcome to Andromeda Corporation.” casual na sabi niya at linahad niya ang kamay niya sakin.

     “I am Jericho Fontanilla.. The marketing head of Andromeda. This is just formality anyway but you can always talk to me casually. I just want you to know that we always aim for the best people in our team. And Anna hired you because she believes you have what it takes to be in our company. So I am looking forward to your accomplishments and most importantly, your dedication to your job.. Do you understand that?” mahabang kuda niya and I just nodded to every word he said.

    “I understand, Sir..” maikli kong sagot sa kanya and he just nodded. I sense that he is someone I have to watch out. May kakaiba akong nararamdaman sa kanyang mga tingin sakin. Threat ba ako sa tingin niya?          “Come.. Ipapakilala kita sa mga makakatrabaho natin. They are all excited to meet our new employee.” masaya niyang pag-aya sakin and we got out of his office together and he asked everyone’s attention at napatayo naman ang lahat.

     “Everyone.. This is Edrian, our new member to the team. Sana tulungan niyo siya and give him all the warm welcome he deserves. Okay?” he announced and everyone clapped their hands and I just smiled and bowed at them.

     Bago paman matapos ang palakpakan ay may isang pamilyar na mukha na bigla nalang pumasok. He was staring at my direction and I can’t help but grasp for air.

   The man that I wanted to see all this time. We have meet again. At para bang hindi ko maikilos ang katawan ko while he was walking towards me.

      “Sir Andrew! I’m sorry, but we were just welcoming our new employee, Edrian… Edrian, this is Mr. Andrew Barrameda, the CEO of Andromeda Corporation.”

     Napatingin naman ako kay Jericho and he was telling me to give my respects to the person in front of me. But I was out of my mind. Hindi ko kinakaya ang presensiya niya.

     “Its okay, Jeric.. I was just here to check up on the new marketing design you presented last time.. And yes, you look familiar. You were the one on the elevator. Its nice to have you here in Andromeda.”

    The sexiness of his voice was making me weaker at para bang nauubusan ako ng hangin just looking at him. This is so unhealthy.

    “Thank— Thank you, Sir.. Its my honor to meet you too.” nauutal kong sabi at para bang nahalata niya na hindi ako komportable sa nangyayari.

    “Are you alright? Para kasing namumutla ka?” he asked me that sent so many jolts of electricity inside my body. Hindi ko alam kung bakit ganito nalang kalakas ang epekto niya sakin.

    “Ah– Uhm– Yes, Sir.. Ayos lang po ako. Its my first day of work I guess.” I reasoned out at tumango naman siya.

   His eyes were piercing into mine and I can’t take them off him.

    “Well, do your best and I know you will be a great help to the success of Andromeda.” he said and smiled that made it even worse for me to function as a human being.

    Hindi ko na napigilang pamulahan which was so embarassing.

    “You can go to your desk now, Edrian.. Sir Andrew, lets talk at my office.”

     Namalayan ko nalang na umalis na pala silang dalawa sa tabi ko at naiwan akong nakatayo. And some of my workmates were looking at me in a wierd way.

    Agad ko namang kinompose ang sarili ko at naglakad papunta sa magiging desk ko. Which was empty, for sure. Isang PC lang at mga papel ang nakapatong doon.

    One of the guys come at me and he introduced himself to me. But I was not able to hear him clearly. Ang isipan ko ay naroon parin sa loob ng opisina.

    I wanted to talk to him.. I really have this urge to tell him what I feel pero hindi ko alam kung paano ko gagawin yun? He is the CEO of this fucking company?

     “Mukhang tinamaan ka ata kay Sir Andrew?” a voice just suddenly popped out of my ears at napatingin ako sa kung sino man ang nagsalita nun.

    “Gio pala.. Kanina ka pa tulala diyan eh, mukhang isa ka rin sa natamaan ng Andrew Syndrome.” saad pa niya sakin and he smiled widely.

     Napailing nalang ako sa kanya and I just tried to focus on things that I should do.

     “Mag-iingat ka.. Marami nang natanggal sa trabaho dahil sa kamandag niyang si Sir Andrew.” saad pa ni Gio bago siya umalis sa aking desk at naiwan akong iniisip parin ang nangyari kanina.

    Moving in was easy.. But can I stay here without breaking any rules?

     

---

3: Grab it!

Lutang ang isipan ko habang pinapanood siyang mag speech sa ibabaw ng podium. I can only imagine how harder it should be when I am always near him. Eversince I got into Andromeda, para na akong nakulong sa sistemang binuo niya sa isipan ko. He is a man of stature. The way he speaks turns me on so much. Hindi ko na alam kung ilang beses na akong nagkaboner just thinking of him getting naked in front of me. I became so perverted that I didn’t care much about it anymore.

     “Ed! Nakikinig ka ba? O pinagpapantasyahan mo lang si Sir Andrew? Para kang naengkanto pre!”

    Doon lang nabalik sakin ang aking wisyo. I was daydreaming again. Napatingin ako sa taong nagsalita and he was beside me all along.

      “Alam mo, bukod sa biyudo yang si Sir Andrew.. Napakamaldita ng anak niyan na si Brandy.. Kaya walang nagattempt na mapangasawa si Sir Andrew dahil daig pa ang isang demonyita ng anak niya.” patuloy pa ni Gio and I just exhaled while nodding at what he said.

     “What is the point anyway? He is straight.” sabi ko nalang and he looked at me with his left eyebrows raised.

     “He is bisexual, iyon ang pagkakaalam ko. And to think na ganyan siya karespetado, who knows what he does outside the company?” makahulugang sabi ni Gio and we got ourselves back to listening to Sir Andrew.

    “ If only I can have that chance to at least sit beside him, I will take it.“

    Marami pa ang napagusapan tungkol sa mga changes na gagawin sa paguupgrade ng system ng buong kompanya bago kami nagsibalik sa aming mga trabaho.

    Doing this job somehow makes me feel good. Planning and creating marketing designs for new products. Pero what is really pushing me to do this is to know Andrew Barrameda more. Ayokong tawagin siyang “Sir” inside my head. I want to own him in there.

    “You bitch! Get up there and talk to me!” isang malakas na sigaw ang aking narinig mula sa aking cubicle na kinagulat rin ng lahat ang nagsitayuan ang mga kadepartment ko. I was looking for the commotion at tumama nga ang mga mata ko sa isang napakagandang babae. She was gorgeous, no doubt. She was wearing a red dress with a fur coat around her neck and wearing a pair of Fendi Shades if I am not mistaken.

     Nagkabulungan naman ang lahat at may tumapik sa aking likuran. I was sure it was Gio again.

     “It’s Showtime!” mahinang saad ni Gio na kinalukot lang ng noo ko.

      “You–– I have been warning you to stay away from my father! But you keep on testing my patience! Ganun ka na ba talaga ka desperada to get my Dad’s attention? Gagawa ka ng malicious scandal at ithrethreaten mo pang ikakalat mo ang sex video ninyo ni Dad? Wow! Sa tingin mo ba, papatulan ka ng Daddy ko?!” malakas na hiyaw ng babaeng kakapasok lang sa aming department. She is Brandy for sure and Gio was right, she is Hella herself. She is pure evil.

     “Kung ako sa’yo, better hand in your resignation letter right at this moment.. Or else I will make sure that your life will be ruined! Ang kapal ng mukha mo.. You should know your place.. Empleyada ka lang dito, huwag kang mangarap ng sobrang taas. Dahil ang mga dagang katulad mo, maaga palang dapat ay pinupuksa na. You get what I mean?” mahabang litanya ni Brandy while she was looking like she is about to rip the girl apart.

    “At kayong lahat, magsibalik kayo sa trabaho ninyo.. Sayang ang binabayad ng kompanya namin sa inyo!” sigaw pa niya bago siya mag walk-out at naiwan akong nakatayo while others where going back to their normal state. Tiningnan ko lang si Anna, the girl that Brandy was taking her rage on. Inaayos niya ang mga gamit niya ang she was crying.

    Ang iba naming mga katrabaho ay sinesenyasan akong bumalik na sa aking ginagawa but I was really not in the mood anymore.. Gusto kong malaman kung bakit ganoon nalang ka protective si Brandy kay Andrew.. Something is not right about that girl.

    With all that in mind ay bumalik na ako sa aking ginagawa.

    ———————––

     I was on my couch at nakatutok sa aking laptop. As usual, I am looking at some hot guys in my dating site. Since I am so fed up with the idea of having Andrew, itinuon ko nalang muna sa ibang bagay ang isip ko. I never been that type of guy who will stick in a relationship. Although hindi rin naman ako sexually active like they would think I am. I am a dick tease. I just show off my body but never really bite every bait that is thrown at me.

     And then I came across with a suspicious profile. There was no picture in it. Usually, guys will put their face pics or body pics in their profiles. Pero this one is so mysterious. And to my surprise, he even messaged me. A simple “Hi” was enough for me to respond to the person.

    At hindi nagtagal I recieved another message from him. Mas lalo akong nacurious sa kanya.

    “ Where are you from?“

     Napatigil ako.. I really don’t wanna reveal myself in this anonymous person. But it just keep me wanting to open up a little bit. Just to see how far it will go.

     “Around MM.” I responded to him and I don’t know why I feel butterflies inside me. He is unknown but I feel strange talking to him.

     “ Do you have time to meet?“ He replied and I was stunned. Hindi ako agad nakapagreply sa kanya.

      Aggressive ang approach niya sakin. He wants to meet me right away. So I tried to calm down. Ayokong madala sa excitement na bigla ko nalang naramdaman.

      “ I think its too early for you to ask me that.“

      And for a while, he did not responded. Its clear that he was not into reserved type of people. He is kind of manipulative. So I think it was a wise decision for me not to bite on his bait.

     I felt the need to go to bed kaya naman nagshower muna ako and I tried to drink a cup of hot milk and I brushed my teeth before I dived into my bed and eventually fallen asleep.

     Nagising nalang ako sa malakas na tunog ng aking doorbell. Napabangon ako and not even thinking who the hell should be here in my place this early?

     My half naked body was walking towards the door while I was trying to get myself together. And when I opened it, napalukot pa ang noo ko when someone that looks familiar was waiting outside. It has been a while since I last saw him at nagulat ako sa pagbabago ng itsura niya.

     “He–Henry?” I surprisingly said at napangiti naman siya while holding something on his back.

    “Good Morning, Edrian..” bati niya sakin and I felt so strange with the way he looks at me.  Para siyang isang bata na excited sa unang pasok niya sa school. He was wearing a cool turtle neck, it was black and he was wearing a silver necklace to match with it. And he was wearing a denim ripped jeans and white sneakers. His hair was also styled upwards. Nagmukha na siyang KPop Idol or something like that.

     “What the hell are you doing here this early?” tanong ko pa sa kanya but he just kept on smiling.

     “I’m actually on my way to work. Napadaan lang ako dito. To give you this.” and he handed out a bouquet of red and white roses. Napatingin lang ako sa hawak niyang bulaklak and I raised my brows to let him know I was confused.

    “Its been a while since we saw each other.. And you are my friend now right? So I just wanna give my friend something. To thank you for talking sense into me.” sabi pa niya and I just accepted the flowers unknowingly.

    “You don’t have to do this, Henry. Why would you waste your time and money for me?” I just asked him and he was still smiling.

     “Just let me do this for you.. I really appreciate you. Sige aalis na ako, see you again.” he said while waving at me and he walked out swiftly na parang di ko parin maprocess sa isipan ko ang mga nangyayari.

    Napakamot nalang ako ng aking ulo and I started to get my day ready. May trabaho pa ako and another day to have a chance to see Andrew again. Ewan ko ba, napakarami namang lalaki na pwede kong magustuhan. Why him? Why not someone my age? Why not someone who will like me the way I like him?

     I just stood there in my shower while the warm water was soaking me. I felt my dick getting hard again just thinking of Andrew. This is not gonna wear off if I will not let it out. I have been in a spell that only Andrew can take away.

     Siguro masiyado na akong nagiginh obsessed sa kanya but it feels right. I don’t know why it feel so right to be touched by him in my imagination. It feels good to feel his warm breath all over my body. His mouth covering mine. His tongue discovering my whole existence. I want him desperately.

      But just how far? Gaano ba kalaki ang dapat kong isugal para lang makasama ko siya, even just one night. And I can live with it. Ganun ako kadesperado.

      ———————––

      It was almost time for me to go home when I suddenly felt someone was looking at me while I was walking on the lobby of the company. A pair of eyes carefully watching me from somewhere.

     “Edrian..” tawag ng isang malalim na boses mula sa aking likuran that made me feel chills inside my bones.

    Napalingon ako and he was right there. In all his glory. He was walking towards me and my breathing stopped for a moment. Just to think na tinawag niya ako sa pangalan ko made me feel so nervous and delighted at the same time.

    “Sir– Sir Andrew.” tangi kong nasabi while I was staring at him in his eyes. Just the way I wanted to look at him everytime. He was a bit taller than me so I’m sure he was dominant in all aspect of his life.

     I always wanted to be dominated.. Maybe I just feel always superior with every guys that I tried to be with in the past. But deep inside me, I wanna know how it feels to be dominated by someone. Especially, someone like Andrew.

    “Are you heading out?” he casually asked that left me speechless. Bakit ganito siya ka casual makipag-usap sakin?

    “Ah– Yes.. Sir.” nauutal kong sagot sa kanya and he let out a smile that just made it heavier for me to breath properly.

    “Gusto mong sumabay?” he cheerfully asked and I was out of words. Doon na ako natulala ng tuluyan.

    “Edrian? Are you okay?” tanong pa niya and I was now back into the reality.

     It was just my imagination.. He was looking at me with authority and he was not smiling at all.

     “I was asking if you can give this file to your head tomorrow. I’ll be off tomorrow and I have no time to talk to him. So can you give this to him?” seryosong pakiusap niya sakin and I just nodded and accepted the folder.

    “Ofcourse, Sir..” tangi kong nasabi while he nodded his head at naglakad na palabas ng kompanya. His bodyguards were around him and his aura is just powerful that you will get so intimidated just looking at him.

    I thought everything will be easy for me.. Getting his attention is even more of a gamble that trying to win a poker game.

    Ganun ba talaga kataas ang aking binabalak na abutin? I wanna grab it.. But how could I possibly do that? He is someone not easy to please.

           

▪▪▪▪▪▪▪▪▪¤¤▪▪▪▪▪▪▪▪▪

4: Shut Down

“Sir Jericho.. Pinabibigay ni Sir Andrew. I caught up with him yesterday while I was heading out.” casual kong abot sa head ng marketing department na nakataas naman ang kilay na inabot ang folder na hawak ko.

    “Wait? Sir Andrew given this to you? Why not himself?” tanong niya sakin and I just shook my head dahil hindi ko rin alam kung bakit ako ang inutusan ni Sir Andrew na magbigay nito sa kanya.

   “Yeah.. Okay.. Thank you, Edrian. You can go back to work now.” wala parin siyang idea kung bakit saakin binigay ni Sir Andrew ang isang mahalagang file and I do think it means anything.

     Bago pa ako lumabas ay tinawag niya akong muli.

    “Edrian.. Be careful with Sir Andrew.. He likes playing games.” babala niya sakin and I was puzzled. Anong ibig niyang sabihin?

     Lumabas ako ng kanyang opisina with that thought in my head. He likes playing games? Does it mean, Sir Andrew is somehow making a move na hindi ko namamalayan?

     Bigla akong nakaramdaman ng excitement at hindi ko maintindihan kung bakit masaya pa ako sa sinabi ni Sir Jericho sakin.

     Masaya akong bumalik sa aking cubicle and all day I was on high spirits. I was productive and even finished one marketing concept.

     Habang nag-aayos ako ng mga gamit ko bago umuwi ay meron tumawag sa aking phone. I grabbed it on the table at isang unknown number ang nakaflash roon.

     I was hesitating to answer it pero hindi ko napigilan ang sarili kong sagutin ito.

    “Hello?”

    “Hi Edrian.. This is Andrew.”

     Tila tumigil ang paghinga ko nang marinig ko ang boses niya sa kabilang linya. Si Sir Andrew, ang tumatawag sa akin.

     “Sir Andrew?” I tried to be calm and answered him na para bang hindi ako maghahypervintalate sa mga oras na ’yun.

    “Yes.. Its me. Did you hand over the file yesterday to Jericho?” sagot niya sa kabilang linya. Para naman akong tanga na tumatango lang and I was not answering him.

    “Edrian?”

     The way he calls my name was enough for me to have a boner. Para akong naeengkanto kapag naririnig ko ang boses niya. My face was turning red dahil sa nangyayari sakin.

   “Ah– Ahm– Yes, Sir.. I handed it to Sir Jericho earlier today.” sagot ko naman sa kanya but it took me a while to even say a word.

    “Are you alright?” tanong pa niya sakin and my legs were now shaking because I can’t handle this urge anymore. His voice is so damn sexy.

    “Yes Sir.. I’m okay.” pagsisinungaling ko dahil sa totoo lang, I wanna jack off right now while listening to him.

     “I wanna ask you a favor.. Can you go to the Finance Office right now, I have Financial Reports ordered from them today. Don’t worry, nakaready na lahat ng iyon. All you have to do is bring them to my house.”

    Napatulala nalang ako bigla. He is ordering me to come to his house? Did luck striked me today?          Hindi ko alam kung ano ba talaga ang binabalak ni Sir Andrew but I am up for it. I didn’t know that he can be like this. Subtle invitations are sexy for me. Pero natatakot din ako at the same time. Paano kung tama nga si Jericho? That Sir Andrew like playing games.

     And he wants me to be his playmate..

     ——————————————————————

      Dala ko ang isang suitcase na naglalaman ng financial reports while I was heading out of the building. Surprisingly, may isang sasakyang nakabantay na sa aking paglabas. A bodyguard that looks familiar to me approached me at sinabing ihahatid nila ako sa bahay ni Sir Andrew at tumango lang ako sa kanya. Sumunod ako papunta sa kotse amd we made our way to Sir Andrew’s house.

     Kinakabahan ako pero naeexcite din at the same time. Para akong maiihi sa aking pantalon but I kept my composure. Hindi ako iyong klase ng lalaking bigla nalang titiklop. I still have to be Edrian. The Edrian that does not bow down easily.

     Narating namin ang isang napakagara at modern designed na three storey house sa isang exclusive na village. It took me a while upang mapahanga sa kagandahan ng buong lugar. It was night time so I cannot see anything else but the beautiful structure in front of my eyes. Ano pa ba ang ineexpect ko sa isang Andrew Barrameda? He is rich as hell.

     Huminto ang kotse at agad lumabas ang bodyguard na katabi ko upang pagbuksan ako ng pinto ng kotse. Hindi ako agad makababa dahil mas lalo akong kinakabahan sa mga mangyayari.

     Maybe its just my head that is really messing up with me. Paano kung talagang business reasons lang ang pagpapapunta sakin ni Sir Andrew dito sa bahay niya. But he has a secretary to do this job? Why me of all people?

     Well I guess, I have no choice but to play along with what Sir Andrew is trying to pull off. Kaso, I think I will be the losing end here.

    May hagdanan na aakyatin bago marating ang isang malaking wooden door na siyang main entrance ng malaking bahay. My nerves were getting me all sweaty. Nilalamig ako na pinagpapawisan na ewan. But I had to do this. This is also my chance of seeing Sir Andrew in a different place. And maybe in a sexier outfit.

    Isang maid ang sumalubong sakin at sinabi sakin na naghihintay daw sa kanyang study si Sir Andrew. The whole house was a masterpiece. Napakaganda ng paintings at furnitures maging ang mga lighting na matatagpuan sa loob nito. The grand piano on the center of the living room will really catch your eyes. I wonder kung tumutugtog din ba si Sir Andrew nito. Well, I don’t really know anything about him.

    Except for the fact that I am attracted to him so much.

    Isang staircase na spiral naman ang design ang aming inakyat ng maid ni Sir Andrew hanggang sa second floor ay umikot kami sa kanang bahagi nito at kumatok ang maid sa pinto ng kwartong naroon. Inutusan naman siyang papasukin ako sa loob at hindi na ako nagatubili pang pumasok.

     Mga boolshelves ang agad na sumalubong sakin at sa gitna ng study room ay may mahabang mesa na may computer at nakatambak na mga folders dito. And I just stood there in amazement dahil nakita ko agad si Sir Andrew wearing nothing but his boxers.

    Hindi ko akalain na ganoon pala siya ka laid back na klase ng tao. To think how graceful he dresses up inside the company, ibang-iba itong nasa harapan ko ngayon.

    Napalunok pa ako ng laway bago naglakad palapit sa kanya. Tinaas niya ang kanyang ulo at nagkatinginan kaming dalawa. Hindi ko alam kung naramdaman din niya ba ang kakaibang tension na namamagitan sa amin ngayon.

     “Si-Sir Andrew.. I brought the finacial reports just like what you told me.” hindi ko alam kung paano pa ako nakapagsalita ng maayos sa mga sandaling iyon.

     He stood up at naglakad siya papalapit sa akin. His body was chiseled like I always expected. Hindi mo mapapansin that he is already a middle aged man dahil ang katawan niya ay parang nasa mid 30s lang niya. He really takes care of himself and that makes it harder for me to stand up in front of him. Ngayon palang nag-iinit na ang pakiramdam ko. He was my instant crush the day I met him. But now, I think I am falling deeper for him. He made a trap that I am willingly lured into it.

    “Thank you, Edrian.. I know I can always rely on you.” nakangiti niyang saad sakin na kinalunok ko naman.

     Inabot ko sa kanya ang suitcase na naglalaman ng mga folders pero hindi ko mapigilang manginig dahil sa kakaibang pakiramdam na bumabalot sakin sa mga oras na iyon.

    “Are you sure you’re okay, Edrian? Pansin ko na kanina pa nanginginig ang kamay mo. And your face is flustered.” he worriedly said at hinawakan pa niya ang pisngi ko na mas lalo kong kinanginig at kinapula ng mukha ko.

    “I-I’m really okay, Sir.. Maybe its just too cold in here.”

    “I think something is not right with you, Edrian.”

     Mabilis niya akong kinabig and it was that moment that I know something is really going to happen.

     Sobrang magkalapit ang aming mukha and I can’t help but hold my breath at titigan lang siya. He was so handsome and makes me wanna beg for him to kiss me.

     “Tell me, do you have a crush on me, Edrian?” he asked me while he has this grin on his face. Para bang basang basa na niya ang lahat sa pagtitig palang niya sa mukha ko.

     “Sir Andrew.. I think you got it all wrong.” sambit pa niya at lumipat ang tingin niya sa baba. Sa gitna ng pantalon ko and it was too late for me to realize, my dick was so hard because of this tension I was feeling.

     “But your body is showing me a different answer.. You do like me, don’t you?” he was devilishly smiling at me at napapalunok nalang ako.

     He pressed me into his rock hard body even more at mas nagkalapit pang lalo ang aming mga mukha. He was just staring at me and I can’t take my eyes off of him.

     “The first time I saw you.. I had this hard on inside the elevator. And I can’t help but have this hunger for you. And as the days go by, it was getting harder for me to not want you more. I want to have you, Edrian. And now that you are here, I will make sure that I will get what I’ve always wanted from you.”

    And he groped my face and pulled it into his. He kissed me on the lips hungrily. Hindi ko alam kung nananaginip parin ba ako o totoo na ang lahat ng ito. But I was kissing Sir Andrew. He was locking lips with mine and I was responding to him the same way as he is kissing me.

    He stripped me of my clothes hanggang sa briefs ko nalang ang natira sakin. He looked at my body and he has that satisfied look in his eyes. He ordered me to kneel down in front of him. I can tell that he was huge just by the bulge inside his boxers. Hindi ako nagdalawang isip na hubarin ito and I was surprised how huge he was. I grabbed his hard dick and I put it in my hungry mouth. I was waiting for this day to happen and it really is happening now.

    “Hmmp.. Uhh— Yeah just like that.. Suck that dick, Edrian.” he said while grabbing my hair and trying to choke me with his dick. I can barely make it halfway. But I kept on sucking him that made him go crazy..

    “Damn! You’re so good at this.. Ahhh— Uhhh”

      He was thrusting his hips inside my mouth and I noticed how hard my dick was.. I take off the last piece of clothing I have and I stroke my own dick. This was a fantasy that was coming true.

    Pinatigil niya ako sa aking ginagawa and he just pulled me up and took me into the couch na nasa llob ng study. He spread out my legs and he was looking at my hole and I know this is gonna be hard for me to take. I have been a top for a long time. But I don’t know why I am willing to be a bottom for him. Andrew is a commanding beast in bed.

     He slurped my hole and i felt like millions of volts of electricity flowed down my body. I could almost cum just him licking my hole but I have to hold it. I cannot cum now. I want to match his stamina. Gusto kong masatisfy naming dalawa ang isa’t-isa.

    He slid one of his finger inside my hole and I felt a jolt of pain while he was trying to get it in.

    “You’re tight.. I wonder how good it will feel inside of you, Edrian..”

     Hindi ko siya masagot dahil pawang pagungol ko nalang ang maririnig sa loob ng silid na iyon. My nakedness in front of him was making me want him to pound me like there was no end to it..

      “You’re ready.. I can feel how wet you are..” he said in his very sexy bedroom voice and I can’t help but flinch when he started putting a condom on his dick.

     He is gonna penetrate me.. And I hope I don’t shut down from this.

     

▪▪▪▪▪▪▪▪▪¤¤¤▪▪▪▪▪▪▪▪▪

       Ano na? Kaya niyo pa bang basahin? Haha..

5: It Means Nothing

Everytime he slides his dick inside me.. I can’t help but flinch dahil sa sakit na nararamdaman ko. He was so huge. A monstrous dick fucking me is just too much to handle but I have to.. I wanted this eversince. I wanted to feel him. I wanted to make love to him. Or maybe its just my head messing with me. Pakiramdam ko kasi naghahalo na lahat lahat ng emosyon sa isip at puso ko.

    “This hole is so tight.. I can cum easily.. Hmmph” he said huskily while whispering on my ears. Kinakagat niya ang aking leeg that made it more wild and made me want it more.

    Puro ungol lang ang naisasagot ko kay Andrew. Ang aming mga katawan na naghahalo na ang pawis at lagkit na aming pinagsaluhan. My dick was throbbing like crazy. Ang sakit na hinaluan ng sarap ay nakakapanghina talaga. I wanted more of it. Parang nasasanay na ang katawan ko sa laki at sa mga ulos na binibigay sakin ni Andrew.

    “Ahggghh!! I’m cumming!” sigaw niya na hindi ko narin mapigilang mapasigaw dahil sa isang malakas na ulos niya ay tumalsik lahat ng katas ko sa kanyang pawisang katawan while his cum was bursted inside me.

    Pareho kaming hingal ng tanggalin niya ang pagkalalaki niya sa masakit kong pang-upo. My hole was swollen for sure. But I was satisfied. Andrew was looking at me with lust. Para siyang isang leon na hindi makukuntento sa isang bakbakan lang. He was kissing me torridly. At para naman akong robot na napapasunod nalang sa kanya.

    Itinulak niya ako palayo at agad niyang isinuot ang kanyang boxer shorts. Sa isang iglap.. Parang nagbago ang timpla ng kanyang mukha at humarap siya sakin na para bang wala lang nangyari sa aming dalawa.

    “I had fun.. You may go now, Edrian. Ipapahatid kita sa driver ko.” mahinahon niyang sabi at para naman akong isang bayaran na isinuot muli ang nakakalat kong mga damit.. I wanna say something. I can’t just let this happen without him saying anything about it.

    “Sir Andrew.. What we did–– What we did was a first for me..”

     Humarap siya sakin and he was grinning. Para naman akong estatwa na pinanood lang siyang maglakad patungo sa kanyang mesa.

     “What we did means nothing to me, Edrian.. You wanted it too, right? So what are you trying to tell me now?”

      “Its more than that for me.. I have feelings for you, Sir Andrew.”

      Napatayo siya sa kanyang mesa at lumakad palapit sa akin.

      “Then kill that feelings right now, Edrian.. Because I can’t give back anything towards you.” matalim siyang nakatingin sa akin and I was just stunned with what he said.

     “Now go and pretend that nothing ever happened. Do you understand me?”

      I never thought that he could be this heartless. Tama si Jericho.. Tama siya sa warning niya sa akin. I should have known better. I just made a fool of myself in front of a heartless man.

     I grabbed my necktie and the suitcase at tumalikod na sa kanya while I was doing my best to walk properly. I was still hurting pero wala narin sigurong sasakit pa sa mga nalaman ko kay Andrew.. Sir Andrew.. Andrew Barrameda.

     I was the one who fallen into his trap. And I must pay the price of being a fool. Hindi pa ako nasaktan ng ganito buong buhay ko. And feeling like shit is the worst thing that I would ever want in my life.

      Lumabas ako sa kanyang study room and I take the stairs down slowly. My ass was still throbbing like hell. Parang may nakabaon parin doon. But I had to endure it.

    Narating ko ang pinto palabas ng malaking bahay and I glanced back just to find out Andrew looking at my direction. He has this poker face at mabilis din naman siyang naglakad patungo sa ibang direksyon. It was just something I wish never happened. Pero nangyari na ang lahat. Wala na akong magagawa pa.

   ————————————

     Sitting on my cubicle was the last thing I wanna do. Parang nagbago na lahat ng aking pananaw sa kompanya ni Andrew ng mangyari sa amin ang bagay na ’yun.. But why do I want to stay? Bakit may parte sa puso ko na gusto ko paring manatili inspite of everything that happened?

     “Edrian! Anong ginagawa mo? Bakit napakaraming A ang nakatype diyan sa document mo? Ayos ka lang ba?” pukaw ni Gio sa akin at napaharap ako sa kanya. He was leaning on my cubicle stand at nakatitig lang sakin.

     “Sorry.. May kailangan ka ba?” malungkot kong tanong sa kanya. Umiling siya sakin at nakita ko ang pag-aalala niya sakin. Somehow Gio and I had become good friends dito sa Andromeda.

      “Gusto ko lang yayain ka sumama samin this weekend. Beach getaway. Kasama ang mga katrabaho natin. Ano? Game ka ba?”

      “Saan naman tayo pupunta?” walang gana kong tanong sa kanya at napacross arms naman siya not feeling my vibe.

      “Sa Batangas.. Its gonna be fun. Ano? Sama ka na.. Para naman makalimutan mo saglit ’yang pinagdadaanan mo.”

      Pamimilit pa niya. I really don’t want to come pero siguro I also need this kind of unwinding. I wanted to breath some fresh air para kahit papaano ay maibsan ko ang mabigat na nararamdaman ko. And maybe Gio is right. Iyon ang kailangan kong gawin upang makalimot kahit papano.

     “Okay.. Sasama ako.” and he smiled tapping my shoulders. Napangiti nalang din ako ng pilit.

     “Good.. Sige balik na ako sa trabaho. You have to cheer up.”

     Tumango lang ako sa kanya while I tried to focus back on my work.

      Siguro talagang mapilit ang pagkakataon na kahit anong gawin mong pag-iwas ay magtatagpo parin kayong dalawa.

     I was about to go the parking lot ng magkasalubong kami sa daan ni Andrew.. I really wanted to addresa him the proper way pero nahihirapan ako. To my eyes, he is someone that I want to hurt pero hindi ko kayang gawin. Mas gusto kong umiwas nalang at magpatuloy sa aking buhay. But I feel so lost. I really had real feelings for him.

    “Edrian.. Wait–” saad ni Andrew nang tumigil siya sa harapan ko. He was serious and he was looking at me intently. Parang may gusto siyang sabihin na hindi ko rin naman gustong malaman pa. He made it clear to me that everything was nothinh for him.

    “What do you want, Sir Andrew?” tanong ko nalang sa kanya sabay tungo ng ulo ko. I still have to respect him as the owner of the company that I am working with.

    “I want— I want to apologize for what I said that night.”

     Napatingin ako sa kanya and his stiff look was calmer now at kita ko sa mata niya na totoo ang apology niya.

     “The past few nights.. I keep thinking of you. Hindi ka mawala sa isip ko and I don’t know what is happening with me.” patuloy pa niya as he was trying to held my hand.

     “Sir.. This is not right. Tama ka. Wala kang dapat maramdaman para sakin because I am your employee. And I don’t wanna intrude your life just because I confessed my feelings for you.”

     Mas diniinan pa niya ang paghawak niya sa kamay ko. He held my hand and was not letting me go.

     “I want to understand this feeling.. Please make me understand. Ayokong patuloy na iwasan ka, when I know you are clouding my head.”

      Mabilis niya akong hinigit patungo sa madilim na bahagi ng parking lot and he started kissing me again. At ako naman ay naging isang sunodsunurang tupa na sumasagot lang sa bawat pagsakop ng labi niya sa mga labi ko. He was touching me all over my body that made it hard for me to resist. Nakagapos nanaman ako sa kanyang nakakahumaling na amoy at ang mga mata niyang nangungusap sa akin.

    And before I knew it, my dick was stiffened again and he was rubbing it with his own hardness. Napapalunok ako habang linalakbay ng labi niya ang aking leeg that just made me want him more.

     Tumigil siya at parang nauuhaw na tumitig sakin.

    “We can’t do it here.. Lets go somewhere else.” saad niya sakin at sumunod lang ako sa kanya patungo sa kanyang kotse.

     He was driving into a secluded area at narating namin ang isang malaking bahay na hindi ko alam kung kanino. Maybe it was one of his properties. It feels empty though. Parang walang pumupunta sa property na  iyon kahit na sino.

     At agad kaming lumabas ng kotse ng makapasok na kami sa garage nito. He grabbed something in his pocket at isang keycard iyon. He pressed it in the doorknob at tumunog iyon at bumukas naman ng pihitin  niya ito.

     I was overwhelmed with how beautiful the inside of that house was. Siguro nga ay isa ito sa mga properties niya. At pinagdadalhan niya ng kanyang mga nakakalaro. And that is what I am to him right now.

     Hindi niya napigilan ang sarili at agad niya akong sinakmal ng halik and we ended up kissing on the sofa. Hinuhubad niya isa isa ang mga damit niyang suot and I was also doing the same. He was hungrily kissing me at magpapatianod lang din ako sa kanyang gustong mangyari.

   His mouth was tracing every part of my body.

    “You don’t know how sexy you look right now. I wanna fuck you so badly.. You are driving me crazy, Edrian.”

    He bitten my earlobes at kinagat niya rin pati ang leeg ko that was a real turn on for me. And next thing I know he was rubbing my hole. He wants to put his finger inside it but he was teasing me. May inabot siya sa isang drawer na malapit sa sofa and it was lube. Binuhusan niya ang kamay niya ng lube and put the cool liquid in my throbbing hole. Pinasok niya ang kanyang madulas na daliri and I just flinched with the sensation I was feeling. It was painful but so pleasurable at the same time.

     I wanted more than that. He was kissing my abdomeb down to my hard on cock. He was playing my  dick with his hands and he was enjoying my response to everything he does. He smiled at me while I was trying figure out what he will do next.

     Naramdaman ko nalang ang paghigpit ng mga kamay ko and I realized he tied me up with his necktie. I didn’t know he can go this far. He was all naked in front of me and my heart was racing like crazy while he was lifting me up and plastered me on the wall. Ganun siya kalakas na kaya niya akong kargahin. And a sudden pain just filled the insides of my hole. He was inside me already. And he thrusted like a crazed beast.

    “Ahhhh–Noo–Andreww… Stop!” pakiusap ko sa kanya but he was not stopping. He just keep on pounding me and I can’t do anything because my hands were tied up. All I can do was take it all. The pain was subsiding and I never thought I was finally enjoying what he was doing to me.

    “I will fuck you like no one ever did.. Edrian.” and he thrusted me harder that I almost felt like my soul was separating from my body. But it feels so good. He was hitting my prostate perfectly that my dick was even harder than before.

    “Ahhhh–Fucccck!!” I was gasping for air habang napapasigaw nalang ako sa sobrang sarap na nararamdaman ko.

    “Yeahh? You like that don’t you? You like me fucking you this way?” he said in a very sexy way that was making me get closer to my climax..

     “Ahhhhhh— Ugghhh!! Fuck! Just like that!” I was unconciously saying words that mad it harder for me to breath.

     He pulled me down and we were back in the sofa. He  bended my knees and he was over my ass and he put his dick inside me again and my eyes was about to pop out with how pleasurable that felt.

     He thrusted me harder and harder until I can only scream his name before I cummed and it scattered all over my face and my bare chest.

    “Fuuucccckk!!” he shouted bago ko naramdaman ang paglabasan ng kanyang katas sa loob ko.

    We were both out of breath and the last thing I remembered was he was on top of me.

   

        ▪▪▪▪▪▪▪▪¤¤¤▪▪▪▪▪▪▪▪

      Ayoko na.. Grabe na itong sex scenes. Hahaha.

6: Momentum

Nagising ako sa isang malambot na higaan. Iminulat ko ang aking mata and I was tensed for a moment dahil hanggang ngayon pala kasama ko parin si Andrew. Nakahiga siya sa tabi ko and he was holding me in my waist. Mahimbing ang tulog niya at nakita ko sa bedside table ang isang digital clock. It was 9 PM already. Hindi ko na namalayan ang oras dahil matapos ang nangyari sa aming dalawa ay nakatulog ako marahil sa sobrang pagod at sa kakaibang sarap na naramdaman ko kanina.

I can’t help but smile when I remember how rough Andrew was. Hindi ko akalain na isang middle age man ang may ganoong kagaling sa performance sa sex. Tiningnan ko ang maamo ngunit puno parin ng authority niyang mukha. I have always dramed of him lying beside me. At ngayon nga na katabi ko na siya, parang hindi parin ako makapaniwala.

“Stop staring.. I might want to devour you again.” nakangiting saad ni Andrew at napangiti naman ako. Gising pala siya at nahuli pa niya akong minamasdan ang mukha niya.

“Sorry.. I just can’t help it. Hindi parin ako makapaniwala thay we are together right now.” sabi ko naman. Umusod siya ng kaunti palayo sakin at tumingala sa ceiling ng malaking kwarto.

Alam kong pansamantala lang ang mga ganitong pangyayari sa buhay ko. But I’ve always wanted someone to see me as someone they can love for a long time. Iyon ang gusto ko. But I keep running towards the wrong people. And maybe he is another one of them.

“We have to keep this as a secret, Edrian.. Walang dapat makaalam na may nangyayari sa ating dalawa.” saad niya in a serious tone. Napatingin ako sa kanya. He was still looking at the ceiling.

“You don’t have to worry about that.. I know my place. Ayokong gumawa ng gulo.” sagot ko sa kanya but deep inside me, I was a bit hurt with what I’ve heard. Why do we have to keep doing this thing kung itatago niya lang din naman?

“I have a name that I am protecting.. At ayokong masira iyon dahil lang sa mga bagay na hindi ko kayang makontrol. And if Brandy knows about this, I can’t guarantee that you will have peace of mind. That girl has always been a brat. At ayokong madamay ka sa mga tantrums at pagiging protective niya sa akin.”

I realized once again what my position is on this kind of game that Andrew is playing. I heard him clearly that he had been wanting to be with me and touch me and all of that, pero mas mahalaga parin sa kanya ang pangalan niya at pagdating sa bagay na iyon, wala akong laban. I am just a sexual object.. A bedwarmer I guess.

“Do you understand everything I said, Edrian?” tanong niya pa sa akin and I just smiled at him. I guess I have to face the reality of the situation I put myself into.

“Yes.. I understand, Sir.” matamlay kong sagot sa kanya and he got up from the bed. His nakedness really drives me crazy but I really have doubts now.

I have feelings for him. I know I grown to love him as the time goes by. Pero hanggang kailan kk makakayang pigilan ang sarili ko knowing that we have been fucking now? It just gets me to that point that I might lose big time if I keep on doing this.

---

I was packing my bag for the weekend trip that Gio had beed insisting me. Isang van ang sasakyan namin at nagdecide silang sunduin nalang ako sa intersection na malapit sa aking apartment. I agreed with it. Maybe its also time for me to relax and just forget things for a moment.

And a doorbell just made me startle at agad ko namang tinungo ang pinto upang tingnan kung sino ang nandoon. Pagbukas ko palang ang nagulat na ako sa isang kumpol ng white and red roses na nakasilid sa isang basket at isang teddy bear na kulang puti. Agad ko namang dinampot ang mga iyon at agad kong nalaman kong sino ang nagbigay nun sakin. I know its Henry.

Hindi ko alam kung bakit palagi niya akong binibigyan nito but I am starting to be creeped out of what he is doing. Meron ba siyang OCD? Schizoprenic ba siya?

Napakamot nalang ako ng ulo at ipinasok ko ang mga dala kong bagay. Hindi ko alam kung ano ba talaga ang purpose ni Henry sa ginagawa niyang ito but I have to know. Maybe that was the reason the other person living here just suddenly moved out. Dahil sa ginagawang ito ni Henry..

Napansin ko na malapit na ang oras na aming pinag-usapan ni Gio so I just had to leave things there and I made sure that the hidden camera was on. Hindi ko alam pero kinukutuban ako na may mali kay Henry.

After a few minutes of waiting, nakita ko na ang isang white na van na may logo ng isang car service company. Lumabas mula sa front seat si Gio na nakaboarshorts lang at black na tank top.

“Tara na, Edrian.. Malayo pa lalakbayin natin.” nakangiti niyang senyas sakin at binuksan naman niya ang sliding door ng van at nakita ko sa loob ang iba pa naming workmates at nag-hi lang ako sa kanilang lahat. Hindi ako ganun kafriendly sa mga katrabaho ko maliban kay Gio na palagi akong kinukulit. Palibhasa, siya ang pinaka congenial sa lahat ng tao sa Marketing Department kaya lahat ay kaibigan niya.

Sinubukan kong matulog while on the way to the resort sa Batangas. But I can’t help but think about Andrew. Ang aming setup na hindi ko naman alam kung may patutunguhan ba or maybe I just too drowned to even think what’s right. Mali ba na isipin ko na balang araw, magiging maayos din ang lahat? That he will love me somehow?

“Girls.. May issue nanaman sa company. I heared that Sir Andrew is seeing someone again. Syempre hindi iyon makakaligtas sa tenga ni Brandy. Naku.. Kawawa nanaman kung sino man yun. Makakatikim nanaman ng kaliputan ni Brandy. Demonyita talaga ang babaeng ’yun” saad ni Julia, isa sa mga matatagal na sa Andromeda.

“Ano pa bang bago? Daig pa ang asawa kung makabakod sa tatay niya. Nakakaawa si Sir Andrew. Parang mas may power pa ang anak niya kesa sa kanya.”

“Well.. Hindi nalalayo ang ugali niya sa kanyang ina. Miss Briana was even uglier that Brandy. Buti nalang at tuluyan na silang naghiwalay si Sir Andrew. Para kasing mamamatay si Sir Andrew sa kamay ng dati niyang asawa at anak niya.” dagdag ni Rebecca. Isa din sa matatagal na sa company.

“Kung sino man ang bago niyang katukaan ngayon.. Sana naman magwork out na. Iyong lalaban na talaga para sa feelings niya for Sir Andrew. Deserve din naman kasi ni Sir Andrew na maging masaya. Masiyado lang talagang mapaglaro ng feelings si Sir Andrew.”

“Girls? Baka mabilaukan na si Sir Andrew niyan dahil sa kakachika niyo sa kanya. We are on vacation okay? Mag-eenjoy tayo. At wala tayong ibang iisipin kundi ang unwinding.” saad ni Gio sa kanila at tumawa lang sila. While I still tried to think about the possibility na alam na ni Brandy na ako ang kinakakita ng kanyang ama.

Narating namin ang isang sikat na resort sa Batangas. And I was looking forward to seeing it actually. It was calming to look at the wide open sea embracing the whits sands on the shore. May maliliit na isla lang matatanaw mula sa kinatatayuan mo and a lot of buildings and huts na tinutuluyan ng mga turista.

Sa isang hotel kaming lahat nanatili. Gio and I shared one room while the girls stayed on another room. We tried to eat some seafood and tried to swim and enjoy the whole day. Tama nga si Gio, it was what I needed. Kahit papano ay nawawala sa isipan ko na pagbalik ko sa Andromeda, makikita ko nanaman si Andrew. And maybe the possibility of Brandy showing up in front of me. I really don’t know. I am scared but I know to myself that if it happens, I will gladly stay away from him.

Kahit pa alam kong may nararamdaman ako para sa kanya.

“Lalim ng iniisip mo ah? Ano bang nangyayari sa’yo?” basag ng isang boses mula sa likuran ko. It was Gio at naupo siya sa tabi ko sa buhanginan. It was almost dark at napakaganda ng sunset mula sa aking posisyon.

“I just think that eversince I went to Andromeda.. Maraming nagbago sa buhay ko in just a short period of time. Nagiging komplikado ang buhay ko the more I am staying in the company.”

“Dahil ba kay Sir Andrew?” tanong ni Gio sakin at napatingin ako sa kanya. Gusto kong tumango pero naisip kong baka kapag nalaman niya, hindi niya mapigilang sabihin sa mga katrabaho namin ang nangyayari sa pagitan namin ni Andrew.

“Huwag kang mag-alala. Kahit hindi mo sabihin, alam kong si Sir Andrew ang problema mo. At huwag kang mag-alala. Wala akong sasabihin.”

Doon ko na napatunayan na isang mabuting kaibigan talaga si Gio. Kahit na pilyo siya at makulit. Alam kong mabait siya at isang mapagkakatiwalaang kaibigan.

“Ano? Malaki ba? Magaling ba si Sir Andrew?” panunuya niya na kinatawa ko lang. Lalabas at lalabas talaga ang kalokohan niya.

“Natatakot lang ako na kapag lumabas ang totoo.. Maipit ang Marketing Department. Ayokong maging dahilan ng pagkakapahiya ninyo. Kaya gusto ko naring tumigil sa kahibangan ko. Alam ko naman, una palang hindi na talaga pwede.”

“Ed.. Hindi mo kasalanan na mahulog ka kay Sir Andrew. And what you feel for him is real.. Nakikita ko naman kung gaano mo siya kagusto simula palang ng magkakilala kayo. I can see it in your eyes. Ang tanong nalang, kung handa ka bang ipaglaban ni Sir Andrew sa harap ng lahat lalo na kay Brandy.”

Tumungo ako at hindi ko narin napigilang mapasinghap. Alam kong gulo ang pinasok ko pero hindi ko rin kayang pigilan ang damdamin ko. My heart is uncontrollable.

“Salamat Gio.. Salamat at naiintindihan mo ako.” sabi ko pa bago niya tapikin ang aking balikat.

“Just be strong enough to face the outcome of what you are doing right now. Hindi kita pangangaralan or whatsoever. Ang gusto ko lang, subukan mo rin siyang ipaglaban if ever he needs that push from you.”

Gio’s advice really given me hope. Tama siya. Siguro kailangan ko nalang din pagtiwalaan ang kung ano man ang naghihintay sa aming dalawa.

---

Nakabalik kami ng Metro after two days of good vacation. It was a weekend that made me realize a lot of things. Nagpaalam ako kina Gio nang makababa ako sa intersection and when I was near my apartment ay naabutan ko naman si Henry na may dala dala nanamang bulaklak at isang teddy bear. He was a changed man when it comes to his looks. Ibang iba na talaga siya manamit at pumorma unlike the first time I meet him.

Mabilis akong naglakad sa direksyon niya at hinapit ko ang kanyang balikat at idiniin ko siya sa pader ng parking lot. Nagkatitigan kami at napalunok naman siya. Gulat na gulat siya sa aking ginawa.

“What are you doing Henry? Ano bang ginagawa mo? Why do you keep coming here with all these stuff?” sunod sunod ko na tanong sa kanya ngunit hindi siya sumagot instead he tried to push me slowly at agad ko namang tinigilan ang pagdiin sa kanya sa pader.

“Look.. I have no idea what you are implying. But you are creeping me out.. Natatakot ako sa ginagawa mo.” I honestly said to him at para naman siyang nalungkot sa aking sinabi sa kanya.

“Is that how you really feel? Natatakot ka ba sakin? Is it wrong for me to give you flowers and teddy bears? Hindi mo pa ba nakukuha ang ibig kong sabihin?”

Kumunot lang ang noo ko sa mga sinabi niya. He was breathing heavily and I really don’t know what he is trying to tell me?

“I like you, Edrian.. Gusto kita.” sabi niya sakin at napaiwas naman ako ng tingin sa kanya.

“You like me? Bakit? Dahil nakikita mo sakin ang dating nakatira sa unit ko ngayon?” tanong ko sa kanya but he immediately dropped the flowers and the teddy bear to grab my arms.

“Because you are who you are.. Nagustuhan kita dahil alam kong isang mabuting tao ang nakikita ko sa likod ng napakagwapong mukha mo.” he seriously said at naiwan nalang akong nakatulala.

What the hell is going on?

▪▪▪▪▪▪▪¤¤¤¤¤▪▪▪▪▪▪

7: Inevitable

Nasemento ako sa aking knatatayuan habang lumalapit sa akin s Henry at sinusubukan niyang hawakan ang kamay ko. This is just fucked up. Ano ba ’tong nangyayari sakin?

     “Inaamin ko na noong una kitang makita, I really thought of you as a good person willing to listen to a loser like me. But when I dig deeper into your profile. Your social media accounts. I really admired you because you are good looking and you are a good person.”

     “Wait? You were stalking me? Is that what you mean, Henry?” natitigalgal kong tanong sa kanya. He really is a sociopath.

     “I didn’t do it to harm you. Gusto ko lang talagang makilala kung sino ka. Because I was so shy to approach you again. At yung unang binigyan kita ng flowers at teddy bear, that was my way of really seeing you again.”

      “Look. Whatever it is that you want from me, please stop it. Masiyado nang magulo ang sitwasyon ko ngayon to even deal with another problem.” saad ko sa kanya na kinalungkot naman niya.

      “So you mean, you are dating someone?” tanong niya naman at lumayo na ako sa kanya. I keep on telling myself that this is another wrong thing to even think of. Ayoko makadagdag siya sa mga iisipin ko.

      “Please. Just don’t show up again. Don’t involve yourself to me. I have too much to deal with already.”

     “Until you tell me that you are seeing someone and you love that person, hindi ako titigil hanggang makita mo na my feelings are real.” madiin niyang tugon sakin bago siya naglakad papalayo. He was walking in a fast pace and before I knew it, he was gone.

     Binuhat ko ang aking bag at nagmadali naman akong umakyat. Pinupuno parin ni Henry ang utak ko. Bakit ba naman kasi napasok ako sa ganitong sitwasyon? What did I ever do to make things like this come my way?

     Nagring naman ang phone ko and I grabbed it from my pocket without looking at the screen. Sinagot ko iyon at isang nakakapanindig balahibong boses ang narinig ko mula dito.

     “Edrian? Where are you?” tanong ni Andrew sakin at hindi ako agad nakasagot.

      Iniisip ko parin ang inamin ni Henry sakin kanina.

     “I’m here at my apartment, Sir..” tugon ko sa kanya but my voice was cracking.

     “Are you okay? You sound tired.” tanong niya sa akin. I can feel that he is trying to get a hold on me.

     He was particular to me that we cannot do anything more than sex but he is acting so concerned about me. What is he trying to imply again?

      “Yes, Sir.. I’m perfectly fine.” this time malinaw na ang boses ko.

      “I want to see you tomorrow. After office. Okay?”

       “Where will I meet you?” tanong ko sa kanya.

       “Susunduin ka ng bodyguard ko in the parking are of the building. He will take you to a special place. I will wait for you there.” masaya niyang sagot sakin that made things even worse than what it is right now.

       Date ba ang sinasabi niya? Is he taking me out on a date? Maybe.. Maybe its just another fucking session with him.

      ———————–

       While I was preparing my things and get going, may isang babaeng biglang humarang sa dinadaanan ko. She was pretty in her royal blue above the knee length dress. It was a halter one. And I feel that gaze in her eyes will swallow me whole.

      “You are Edrian, right?” tanong ni Brandy sakin and I know that I have been discovered.

      “Yes, Miss Brandy. I’m Edrian Aragon.” clueless kong sagot sa kanya and she ordered me to follow her habang nakikita ko ang pagtitinginan ng mga katrabaho ko sa pagbuntot ko kay Brandy. Even Gio was surprised of how Brandy was so calm at that moment.

     Sumunod ako sa kanya sa isang opisina na sa tingin ko ay nakalaan para sa kanya but she is not working for her dad. May iba siyang pinagkakaabalahan.

    She sat down on the soft couch at inutos niya akong umupo sa kanyang harapan.

     Napalunok nalang ako ng laway when she lit up a cigarette at nagsimula siyang hithitin ito.

    “What do you want from my Dad, Edrian?” tanong niya agad sakin and she was just innocently looking at me.

     “Hindi mo na kailangan pang itago dahil alam ko na ang lahat ng nangyayari sa inyo ni Daddy. Now tell me, what do you want from him?” tanong niya sakin and now she is starting to feel irritated.

    “We are only good friends, Miss Brandy.” ewan ko kung bakit iyon ang nasabi ko. But I can’t control my emotions right now.

    “Friends with benefits? Am I right?” tanong niya sakin with her eyes still.focused on me.

     “Dad has always been so foolish about having affairs.. At ilang beses narin akong lumaban para protektahan ang aking ama mula sa mga taong ang habol lang sa kanya ay pera. And that’s why they give me that name as Andrew’s bitchy daughter.”

    Natawa naman siya matapos niyang sabihin iyon and I just looked at her intently.

     “Dad has been through a lot when my little brother died in a car accident. And my mom cheated on him with his bestfriend. And to think that he is a very powerful man, nangyari sa kanya ang lahat ng iyon.”

    Tumayo siya at naglakad patungo sa blinds ng glass wall at binuksan ito dahilan para mas lalong lumiwanag ang opisina dahil sa papalubog na araw.

     “And I only want to protect him even though he always try to tell me that it is none of my business who he is messing with. But I can’t just sit down and do nothing.”

     Muli siyang lumingon sa aking kinauupuan at napangiti siya sakin.

      “If you really love my dad.. Then you should prove it to me. Prove to me that I can trust you.”

     Napatigil ako sa kanyang sinabi. Is she trying to put me on a test? Bakit iba ang trato niya sakin compared sa mga babae na nalilink sa kanyang ama?

     “What do you mean by that, Miss Brandy?”

     Lumapit siya sakin at may inabot siyang folder mula sa kanyang bag. She smiled and told me to open it up.

     “That’s Henry Liam Veneracion.” saad niya sa akin at napalaki nalang ang mata ko nang makita ko ang mukha ng lalaking nasa picture.

     It was Henry.. What the hell is going on here?

     “That’s my half brother.. If that’s what you are going to ask. He is my brother from another mother. You see, Dad has never been faithful to my mom either. And Henry is the fruit of that unfaithfulness.”

     “Miss Brandy.. I don’t see how this is connected to me and my intentions to your Dad.”

     Umiling siya at muling nagsindi ng sigarilyo upang ibuga lang ito sa ceiling ng kanyang opisina.

     “I want you to take Henry home. I want you to make him meet my Dad. And I will give you my blessing to date Dad. That’s my only condition.” saad pa niya at hindi ko alam kung talaga bang pinaglalaruan ako ng tadhana?

     “Its about time that my brother meets his father. Because he deserves to know it. My Dad has no idea about it. And it will be an amazing surprise for his birthday, right? That he will finally meet his long lost son.”

     Napapailing nalang ako. Ayokong mas lalong maging komplikado ang lahat. Henry has feelings for me. And if he finds out that his Dad is the person that I love. Isang napakalaking gulo ang magagawa ko.

    “Miss Brandy.. Can I think about it?” nangingiming tanong ko sa kanya at napangiti naman siya.

    “I thought it will be an easy task for you. You are very attractive, Edrian. Kaya mong maakit ang sinuman na gustuhin mo. I didn’t say you have to do that to my brother. But if you really love Dad, you will do what it takes to get my blessing right?”

      Hindi ko na alam kung ano pang sasabihin kaya napatango nalang ako without even knowing what lies ahead.

    “Good. Then I will expect you to report every progress that you will get from getting my brother’s trust. His informations are all inside that folder. And don’t worry. I will also pay you for doing this. Hindi naman ako ganun kasama para hindi ko bayaran ang serbisyong gagawin mo.”

    At saka lang siya lumabas while wearing a devilish look in her eyes. She is up for something. Alam kong may gagawin siyang ikakapahamak ko lang. She is good at playing mind games.

   And maybe he knows something about me having a connection with Henry who turned out to be her half brother.       Nakalimutan ko na tuloy ang pakikipagkita ko kay Andrew that’s why I rushed towards the door and opened it. Nagmamadali kong binukasan ang elevator at agad na pinindot ang ground floor pagkapasok ko rito. My heart was racing. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Gusto ko nalang tumigil pero napasok ko na ito.. Wala na akong kawala pa.

    My phone was vibrating at agad ko itong inabot sa aking bulsa. And just what I expected, it was Andrew calling me.

     “Sir Andrew, I’m sorry but I think I can’t make it tonight. I have an emergency back home. I hope you understand.” pagsisinungaling ko nalang sa kanya dahil ayokong makita siya ngayon sa totoo lang.

    “Oh.. Is that so? Okay.. Let’s just meet some other time then. Is everything alright?” batid ko ang pag-alala sa boses niya that made it even harder for me to lie.

    “Yes.. Its just some family matters, Sir.” sagot ko sa kanya at doon ko na pinatay ang tawag. Hindi ko alam kasi kung kaya ko pang magsinungaling.

    Agad akong nagtungo sa isang bar dahil kailangang kailangan ko talagang uminom ngayon. My head is going through a lot and I can’t handle it without getting it off for a while.

    Napansin ko na walang halos tao sa bar na aking pinuntahan. It was 7PM and it was very early for people to be coming kaya sinamantala ko na hanggang sa di ko nalang namalayan na ang kaninang tahimik na bar ay napuno na ng ingay at dumami narin ang taong naroon. My head was starting to spin but I was still okay. I just needed that drink to calm me down. Nagbook ako ng Grab and I waited for it to arrive outside the bar.

    Ang isipan ko ay nakatuon parin sa mga nalaman ko mula kay Brandy. What is she really trying to obtain? May gagawin ba siya sakin? Is this the slow pace of cruelty she is trying to pull out of me?

    Hindi ko namalayan na nasa tapat ko na pala ang Grab na aking binook. He was honking like crazy before I even realized it was him.

    “Okay ka lang ba, Sir?” tanong ng driver sakin and I just nodded.

     “Sa pogi mong yan, mukhang malaki ang problema mo ah?” pilit niya akong pinapatawa pero nakatuon lang ang tingin ko sa kalsada.

     “Sir.. Malayo pa po ang lalakbayin natin. Ayoko naman pong maramdaman niyo na hindi ako friendly?”        Tumingin ako sa kanya. He was cute and I just let out a weak smile at him.

     “Mukhang malaki talaga problema ninyo..” saad niya naman at napatango nalang ako.

     “Napakalaki na hindi ko alam kung paano ko pa ito malulusutan.” tangi kong nasabi at saka lang siya tumahimik at tumango nalang bilang pagrespeto na rin sa aking nararamdaman.

    When I reached my apartment complex, hinanap ko agad sa aking bag ang aking susi. I was able to get through the stairs even though I was getting drunk the longer I was awake. At nang marating ko ang aking unit ay may taong nakaabang sa labas nito.

    Napatigil ako sa paglalakad and he looked my way at doon nanaman rumagasa sa loob ko ang lahat ng aking nararamdaman kanina.

    “What are you doing here? Hindi mo ba talaga ako titigilan, Henry?”

     Nakita ko ang pagkalukot ng noo niya. Lumapit siya sakin and now I can clearly see his handsome face. I tried to analyze his face and I can trully say that Brandy is right. May pagkakahawig nga si Henry kay Andrew at doon nalang ako napangiti bigla na para bang naconfirm ko ang paglalaro sakin ng tadhana.

     “Nakainom ka ba? Bakit ka uminom? May problema ka ba?” sunod-sunod na tanong sakin ni Henry pero tumawa lang ako ng mahina.

    “Why are you acting so concerned? Bakit?”

    “Because I care for you, Edrian.. Can’t you see that? I am always here because I really care for you. Mahal kita kung iyan man ang gusto mong malaman.”

     Umiling ako sa kanya at pinilit ko siyang tabigin para makadaan ako pero mas lalo niya lang linapit ang sarili niya sakin and he suddenly grabbed my cheeks.

    “I love you, Edrian.. And I can’t take it anymore..”

    In a blink of an eye, my lips were locked with his. His soft lips were trying to open up mine and I don’t know why I just let him have his way with me.. He was starting to cloud my head. Henry is starting to mess up with my feelings.

               

▪▪▪▪▪▪▪¤¤¤¤▪▪▪▪▪▪▪

8: Playing with Fire

The kiss between me and Henry was getting deeper as the moments pass by. I can’t control myself by the way he is playing his tongue inside my mouth. The movements of his hands covering every part of my body. Pinipigil ko siya ngunit hindi naman makagalaw ang katawan ko. I was under his commanding spell.

   And now I know what both him and Andrew has.. They are both good in making you feel helpless and control you over.

     At siya mismo ang tumigil sa paghalik sa akin and a smile on his face was making my face turn red.

     “I know you feel what I felt when we kissed. Alam kong may nararamdaman ka narin para sakin, Edrian. So just let me have this chance to prove to you that I am a good man. I can be trusted and you can give me your love.” sabi pa niya in a serious tone that made me feel weaker.

    Lumapit siya muli sakin and kissed me again one more time and this time, hindi na ako nagdalawang-isip pang tumugon din sa kanyang mga halik.

     “You make me want for more, Edrian. So I better go now.” sabi pa ni Henry nang maghiwalay ang aming mga labi.

   But I didn’t want him to leave. The alcohol. The libido that was filling me up. And my mixed emotions right now, I don’t think makokontrol ko pa ang sarili ko.

   I grabbed his hands and I opened my apartment door. I pushed him into the couch even the light was so dim and I jumped in to be on top of him.

    “You really don’t know what you are asking for, Henry.” I seducingly said without thinking what will happen next.

   I kissed him, eagerly and hungrily. Hindi ko alam kung ano pa ang tama sa mali. Ang alam ko lang, ito ang nararamdaman ko ngayon. And Henry was taunting me to do more that just kissing.

    I took off my long sleeves and I flaunted in front of him my sculpted body and he was smiling like a devil as he tried to touch my abs that made me tingle. That feeling of electricity when he touches me was getting me harder.

     “I’ve always wanted to touch this body.. And now, I will make this body mine.” he said and I just grabbed his face and kissed him again torridly. Without hesitation. His kisses was travelling from my neck down to my chest. Pinaglaruan pa niya ang nipples ko na lalong nagpawala sa aking pagkalalaki. My dick was yellinh for more. And I know he was teasing me so I can’t stop him from doing what he want.

    He took off his shirt and I was surprised how beautiful his body was. Ang nerdy na lalaki na una kong nakilala, he was gone. Henry is a very hot young man. And I can’t resist his every touch, every kiss, every movement he makes. He is like a firecracker that is lighting me up inside.

    Hinubad niya ang aking pantalon and my boxers were showing him my hard on and he smiled at it and look at me.

    “You are so sexy, Edrian. Don’t you know that? You have no idea..” his voice was so intoxicating and he just grabbed by hard dick and let it out of my boxers.

    I was sitting on top of him and he started stroking it and I can’t help but moan with the pleasure I was feeling.

    “Uggghh!! Fuck Henry.. Stop teasing me!” napamura pa ako sa ginagawa niyang paglalaro sa aking pagkalalaki.

     “You like it right? You want me stroking you like this?” he seductively said and I can’t help but thrust my dick on his hands. Fuck! I want his mouth on it. I want him to suck my dick.

     And before I even tell him to do it, a warm wet mouth was covering my dick’s head and I can’t help but moan with the sensation. The very erotic moan I could possibly let out of my mouth.

    “Ahhh! Fuck! Just like that, Henry..” I screamed and I can’t help but thrust my dick into his warm mouth. Napakasarap sa pakiramdam. Parang umiikot ang paningin ko sa nakakabaliw na libog na binibigay sakin ni Henry.

     He stopped and he changed our position. Now he was on top of me and he taken off his pants leaving his small piece of clothing covering his huge dick.. May pinagmanahan nga naman siya. So I can’t help but grab it and he was flinching with the sensation my hands were giving to him.

    “Ahhh.. Yes. Fuck! That is so good, Edrian.” halinghing niya nang ilabas ko mula sa briefs niya ang kanyang kargada. His dick was incredibly huge. I can’t help but just put it inside my mouth and start to suck him. He was going crazy with his moans as I go deeper with every suck I made. He was so aroused that even his neck was flinching.

    “I wanna fuck you so badly, Edrian..”

     “Why don’t you go and try it..” hamon ko sa kanya at napangiti naman siya. He was so drunk into the erotica. He was trying to take me and he flicked my hole. I flinched with the way he was putting his wet finger inside my hole. And I can’t help but feel a sudden strike of pain as he was taking it deeper.

     “Ahhhh Fuck!! You’re so tight, Edrian.”

     Napapaliyad nalang ako dahil habang labas pasok ang daliri niya sa aking butas ay mas nasasanay na ako sa nararamdaman ko and the pain was covered by pleasure and I really wanted him inside me.

   He took out a piece of condom out of nowhere and put it in his dick. I’m glad that he is responsible. He covered it with lube and I can feel that his head was pushing inside me.

    “Just relax.. And I will make you scream like no other, Edrian.” he assured me and that’s when he suddenly pushed his huge dick inside me.

    That jolt of electricity just shocked me with a stabbing pain and I can’t help but hold at his strong arms but he was thrusting now. I wanted to scream but I was covering my mouth. It was painful but at the same time, it feel so damn good.

    “Haaaahh!! Fuck! You are so tight.. I want this hole.so much!” halinghing ni Henry while he was looking at me. Our eyes were meeting and I was starting to want more of it. I wanted more. He was thrusting like crazy and my eyeballs were rolling with incredible pleasure. I never thought I would be fucked this good.

    “Ahhhh!! Fuck you, Henry.. Ugggghh!!” hindi ko na mapigilan ang sarili kong mabaliw sa aking nararamdamang sarap.

    “Haah!! I’m cumming!! I’m cumming…” he shouted and he taken off his dick from my hole and taken off the condom covering it. He was jerking it off in front of me and it was so hot to watch. Looking at him wants me to cum too.

    And I stroked my dick together with him and in a split second, we both cummed and splurted it all in our wet bodies covered in sweat and now with cum.

    He was so tired that he just fall down on top of me and he was out of breath. He was gasping for air before he turn to me and look me in the eyes.

    “That was the first time I ever did it, Edrian. And I’m happy that it was you.”

    I was so shocked. That was his first time? And he was so good at doing it? What the hell is with this guy?

     “Linoloko mo ba ako, Henry? You think a first timer can make me feel that good?”

     Tumawa lang siya ng mahina and he kissed me on the lips.

     “Believe me, it was my first time. And I practiced for that for a very long time.” sabay kindat pa niya bago siya humalik muli sakin.

    We decided to take a shower. Pinauna ko na siya dahil ayokong may mangyari nanaman samin. He was so keen of making me join him in the shower but I never given into his invitations.

    Habang nasa banyo siya ay tumunog naman agad ang aking phone. And Andrew’s number was in there. Ngayon ko nalang ulit naramdaman ang kaguluhan sa aking puso at isipan.

    I am playing with fire.. And I guess I will burn in the end.

    “Hello, Sir.” I casually answered him and he was silent for a moment.

    “Tell me, Edrian. Are you seeing someone else besides me?” his tone was serious at ramdam ko na meron siyang nalalaman.

     “Sir.. I was not lying about an emergency. Kung iyon po ang inyong nais malaman.” hindi ko talaga alam kung anong isasagot sa kanya.

   “I have my eyes on you, Edrian. And I am a very possessive man. I know I wanted you to be lowkey with what we have, but I can’t just let you mess around.” may galit na sa boses niya na mas lalo kong kinabahala.

   Pinapasundan ba niya ako? May alam na kaya siya tungkol kay Henry?

    “You are very attractive, Edrian. And I don’t share whatever belongs to me. So I hope we are clear about that.” huli niyang sinabi bago niya ibaba ang tawag.

    May kutob akong mula ngayon, may mata na si Andrew sa bawat galaw na gagawin ko. And Henry, he will make things worst. Because, I don’t think I can stay away from him after what just happened between us.

    Sumasakit na ang ulo ko sa kakaisip. Kung bakit ko banaman kasi hindi pinigilan ang sarili ko kanina.

    I might end up being the cause of a broken relationship between a father and his son. Paano kung malaman ni Andrew na si Henry ay anak niya? Ano na ang mangyayari sa akin? Because the two of them are both persistent.

     I just want to dissappear right now and pretend nothing ever happened..

    Pero alam ko namang wala na akong lusot. Napasok ko na ang gulong ito. The only way out of this is to give up the two of them. But how will I even start with that..

   I’m starting to have feelings for Henry.. And Andrew, I love him.. I really do.. But this is all so crazy to even think of.

    –––––––––––––––––

    Henry ended up sleeping with me in my apartment unit. I can’t sleep the whole night. Tinitingnan ko lang ang maamo niyang mukha and trying to compare it to his father. He definitely looks like his father. The jawline, the strong features that I didn’t see when he was wearing that wierd look the first time we meet. He was handsome. He really was. Idagdag mo pa na nagbago na ang kanyang sense of style.

    “Hindi ko alam kung anong gagawin ko.. Why do I have to be in this kind of situation? Bakit ako ang piniling paglaruan ng tadhana?”

    And I just stared at him all night. Hindi ko na alam kung anong oras ang nakatulog.

     I just woke up from the smell of ham being cooked. Naamoy ko rin ang bagong timplang kape at napamulat ako. The door to my room was open at nakita ko ang walang damit na si Henry whisling in the kitchen. Ang saya niyang panoorin while he was trying to wiggle his hips. Nakaboxers lang siya na hiniram niya sakin and he was so sexy on it.

    “Hey! Gising ka na pala.. Tara kain na tayo. Malalate na tayo for work.” masayang anyaya niya sakin. Lumapit siya sakin sa pintuan ng aking kwarto and he kissed me on the lips.

    “Hindi pa ako nagtotoothbrush!” sabi ko pa sa kanya na kinailing niya lang.

    “You still smell nice.. Hindi na kailangan.” nakangiti pa niyang tugon bago ako ngumiti sa kanya at sumunod na sa kanya sa mesa.

    This was the first time in a very long time, I woke up with a man cooking for me and making me smile like a teenager.

    Hindi ko alam pero, nahuhulog na siguro ako talaga kay Henry. And its not a good thing. And I am such a stupid ass for trying to be okay with it.

    Because I know, I will hurt him in the end. And just thinking about it is already breaking me.

        

▪▪▪▪▪▪▪¤¤¤¤¤¤¤¤▪▪▪▪▪▪▪

   Nababaliw na ako sa kwentong ito.. Naapektuhan din ako. But please, I don’t tolerate things like this in real life. Kailangan lang siya sa kwento.

Chapter 9: Tension Attention

Nakatulala lang ako habang nagdidiscuss ang team leader ng bagong product line na ilalabas ng Andromeda sa susunod na taon. I really can’t focus on listening to him, because my mind is somewhere else. Pilit ko paring sinasariwa ang mga nangyari samin ni Henry noong nakaraang gabi. The way we had sex was so intense but yet so gentle. Nararamdaman ko ang sensiredad ng bawat haplos niya sa katawan ko. It made me feel na meron talaga siyang nararamdaman para sakin.

    And that makes me feel so anxious. Paano kung malaman ni Andrew that I am feeling this way towards another man. And that man is unfortunately his son. Mas lalo lang sumasakit ang sintido ko kaya naman naisipan ko nalang na magpaalam sa kanila at lumabas saglit upang lumanghap ng hangin. The room was suffocating me.

     Nang makalabas ako ay isang matangkad at bruskong lalaki ang biglang lumapit sakin and he was looking intently into my eyes. Walang tao sa corridor ng third floor kaya naman malaya niya akong nahapit sa aking bewang at batid ko ang galit na nararamdaman niya sa mga oras na iyon.

     “Leaving in the middle of an important meeting?” galit na saad sakin ni Andrew. I never thought that he could be this enraged. Alam niya na kaya ang nangyari kagabi?          “No Sir.. I excused myself because I’m not feeling okay.” magalang kong sagot sa kanya. He looked at me wierdly at para bang meron siyang gustong sabihin but instead he dragged me by the hand at dinala niya ako sa isang bahagi ng third floor na hindi ko pa kailanman narating.

     It was an empty room with just walls and dull paint all over it. Binitawan niya ako at nagsalita siya habang nakatalikod sa akin.

      “Where were you last night? Tell me honestly.” may halong galit ang boses niya habang nakikita kong kinukuyom niya ang kanyang kamao. I was frozen in my place dahil di ko alam kung ano ang isasagot sa kanya. What if he tried to spy on me using his guards at nalaman niya ang nangyari sa amin ni Henry last night?

    “I told you, Sir. I was in a family emergency last night. I had to go home and see it for myself.”

    “Talaga? I thought your own family disowned you for not telling them the truth about yourself, Edrian?” sarkastikong tugon niya at humarap siya sakin with a fake smile on his face. Nakatingin lang ako sa kanya with amusement. Talaga bang hinahalungkat niya ang buhay ko? Did I just get into more trouble?

   “Believe it or not, I was with my family last night.” paninindigan ko parin sa king kasinungalingan but Andrew was just smiling at me. He knows that I was lying to him at napapalunok nalang ako habang lumalapit siya sa akin. He pressed his lips on my cheeks and whispered in my ears.

  “You are not a good liar, Edrian. Just remember that I am watching you. And I own you.” 

   Naglakad siya palabas ng sekretong silid at naiwan akong nakatulala sa kawalan. Nanginginig ako dahil sa takot at sa mga posibleng gawin ni Andrew ngayong may nalalaman na siya. At hindi ko kakayaning saktan niya si Henry, lalo pa’t hindi pa niya alam kung anong ang kaugnayan nila sa isa’t-isa.

  Mabilis ko siyang hinabol pero nang makalabas ako ng silid ay wala ni siya. Wala na akong makita kahit na sino sa third floor. Kaya naisipan kong bumalik nalang sa meeting para mawala ang kaba na nararamdaman ko. Pero it was even worse dahil pagkapasok ko palang ay nakita ko na si Andrew sitting in the end of the table while watching the presentation. 

   The awkward atmosphere between me and him is just making it harder for me to breath.

  ——————————————————

    When I got to my apartment ay napatigil ako sa harap ng pinto, napakaraming roses at mga stuff toys ang nakatambak doon. Si Henry nanaman ba ang may kagagawan nito? Napapangiti man ay di ko parin maiwasang makaramdam ng kalungkutan. Ngayon palang nagsisink in sa akin ang mga ginawa ko. Natatakot ako sa posibleng kahinatnan ng aking ginagawa. Pero wala akong maisip kundi sumakay na lamang. Nagawa ko na, I have to face the consequences of my stupid actions.

   Isang red card ang nakapatong sa pinakamalaking teddy bear na nadoon at binasa ko ang laman nito. Nanlalaki ang mata ko habang napapatingin sa buong paligid ko. 

    “I hope you like them more than what your little playmate is giving you.”  

  The moment I read it, nanlamig ako at alam kong si Andrew ang nagpadala nito. Agad kong kinuha ang mga iyon at ilinagay sa mga trash bag. Hindi ko alam kung bakit siya nagkakaganito sa akin? We had an agreement right? Pero bakit siya itong gumagawa ng gulo? 

   I made sure that every single one was disposed at agad akong bumalik sa aking apartment unit at sinara ang pinto ng maayos. Hindi ako handa sa mga nangyayari. I might have came across with a psychopathic family.

   Nag-ring ang aking phone at agad kong tiningnan kung sino ang tumatawag. It was Claire at hindi ko na matandaan kung kelan kami huling nagkausap ng aking kaibigan. She was always there for me the whole time I was trying to get myself together. At ngayong nasa gitna nanaman ako ng isang magulong sitwasyon, I ned her comforting words.

   “Edrian! What the hell? Bakit di mo manlang ako magawang tawagan? I was just busy for a few weeks and this is what I get from you?” ramdam ko ang pagtatampo niya sa akin so I just sighed and responded in the best way possible.

   “Marami lang talagang nangyari sa akin. Claire, you know I am new to my job so I have to impress people. Sorry kung di ako nakakatawag sa’yo. Babawi nalang ako, I promise.”

   “Nagpapa-impress dun sa middle aged boss mo, tama ba? I warned you about men like him. They will only use your youth for fun and pleasure tapos kapag nagsawa na sila papalitan ka narin nila eventually. So you better be responsible for your actions, Edrian.” paalala pa niya sakin and I can’t help but feel bad. 

   I guess I just bit off more than I could chew. And now, I am really screwed. Paano kung dumating ang puntong malalaman ni Andrew ang lahat and his daughter making me as a bridge to his lost son which I just fucked with the other night.

   “I will be fine, Claire. I just thank you for being a good friend to me when I can’t fulfill my own part.” sagot ko nalang sa aking kaibigan and a deep sigh was in the other line.

   “When you need my help, tawagan mo ako kaagad. Alam mo namang kahit sino ay babanggain ko para sa’yo. You will always be my bestfriend.” 

   That made me teary eyed at nag-usap pa kami ng mga nangyari sa kanya-kanya naming buhay the past month bago niya binaba ang tawag.

   The night was passing by so slow. Parang ang daming nangyari sa akin the past few days and my head and my heart can’t seem to follow everything. Nakakapagod naring mag-isip sa kung ano ba ang tama at mali. Mali bang nagustuhan ko si Andrew dahil masiyado akong napahanag sa taglay niyang masculinity and his authoritative attribute? Mali din bang magustuhan ko si Henry because of his sweetness and perseverance of winning someone’s heart? Ano ba dapat ang gawin ko? Just leave them alone? Even if I do that, one or the other will find a way to find me.

   ——————————

  Gio was looking at me while we were sitting across the table in the company’s cafeteria. Nakatitig lang siya na para bang binabasa niya ang nasa isipan ko. I tried to act normal in front of him but I guess malakas lang talaga ang pakiramdam niya sa tuwing may mga nangyayaring hindi tugma sa paningin niya.

   “Sabihin mo nga sa akin, anong nangyayari sa’yo? Para kasing lagi kang lutang nitong mga nakarang araw. May hindi ka ba sinasabi sakin na dapat kong malaman?” tanong niya sakin and I just stared back at him.

    Naging close narin kami ni Gio dahil sa siya lang din naman ang nakakaintindi sa akin. But even so, I need to hide this mess I am dealing with. Hindi pwedeng malaman ni Gio na kinausap ako ni Brandy tungkol sa isang bagay na alam kong pinakakatago rin niya. At kapag mabunyag iyon kay Gio ay alam kong hindi niya ito makakayang itago sa kahit na sino man.

   “Masiyadong marami lang kailangang gawin. I am staying up late para sa mga product concept na binibigay sakin ni Mikee. Tsaka si Sir Jericho din, marami siyang binibigay na task sa akin na minsan wala nang relevance sa trabaho natin.”

   Linapit ni Gio ang mukha niya sakin pero di ako nagpatinag sa mausisa niyang mga mata, kahit alam kong nahahalata na sa akin na may tinatago talaga ako. I had to pretend there is nothing to know.

   “Alam mo, hindi ka magaling magsinungaling. Unang tingin palang sa’yo, alam ko nang may tinatago ka. At naiintindihan ko naman kung ayaw mong sabihin sa akin kung ano man ang pinagadadaanan mo. Basta, kapag kailangan mo ng tulong, nandito lang ako. Sabihin mo lang sakin.” he said in a concerned tone. At napatango na lang ako sa kanyang sinabi. Alam kong mabuting tao si Gio at salamat nalang dahil naiintindihan niya rin ang pagpili kong sarilihin ang aking pinagdadaanan ngayon.

   I was ready to get home when I spotted Brandy climbing down the stairs with her bodyguards. As usual, nakasuot parin siya ng damit na pinapamukha sa lahat that she is an icon in the making. She is beautiful outside but I know how her mind works, alam kong meron siyang binabalak gawin. Pero kailangan ko paring manatiling tahimik because she has the upper hand at the moment. Nagkatinginan pa kami when she reached my direction at binigyan niya lang ako ng tipid na ngiti.

  I head on my way and I just realized, I have to go to the toilet to have a pee. Kanina pa ako naiihi and when I got there, I saw someone I was not expecting to be there. Nanlaki pa ang mata ko nang magtama ang aming mga tingin.

    “Edrian?” gulat na gulat niyang sambit sa pangalan ko at tinangka ko namang lumabas ng CR pero nahawakan na niya ang kamay ko.

   “Well, well.. Look who we have here.” dugtong pa niya at sumabay doon ang pagtawa niya na para bang tuwang tuwa siya na makita ako ulit.

    “Ryan! Drop my hands now.” banta ko sa kanya pero hindi niya ako pinakinggan at mas lalo lang niyang siniksik ang sarili niya sakin.

   “My bitchy ex-boyfriend.. I missed you so much.” saad pa niya na kinakilabot ko lang.

   “Ryan.. Please let go of me.” I begged him pero ang ngiti niya ay napalitan na ng galit habang ipinapasok niya ako sa cubicle na nasa pinakadulong parte ng CR.

    “So you are working in Andromeda, what a lucky coincedence. Because our company will have a collaboration project with yours. And I will be seeing you again more often.”

  “Ano pa bang kailangan mo sa’kin? Tapos na tayo, Ryan! We were over a long time ago.” bulyaw ko sa kanya pero muli lang siyang tumawa and I was wishing someone will come to that comfort room just to save me from this crazy guy.

   “Matapos mo akong baliwin and leave me just like what you do to every man that tasted you? Masiyado ka naman atang matapang para ikaw pa ang umastang biktima?”

   Tinulak ko siya pero muli lang niya akong nagapos sa aking mga kamay and he pushed me to the wall and started sniffing my open collared neck. He licked it with his tounge and he was smirking while looking at me so close.

   “Hindi pa tayo natapos, Edrian. We will never be over. At ngayong nahanap na kita ulit, you will have no choice but to come back to me. Or I will expose your dirty little secret.”

    At iniwanan niya ako sa loob ng cubicle with my head travelling back to that time. At nanginig pa lalo ang aking katawan. This must be the hardest point of my life that I just wanna drown myself in the sink if only it can solve everything.

      Nanghihina akong lumabas ng CR and washed my face and when I looked at the mirror, I saw that image. The image I don’t wanna see again. The image that makes me tremble and lose myself.

• • • • • • • • • • • • • • • • • • • • **********- - - - - - - - - - - - -

---

10: Secret

“What are you trying to say, Edrian?” tanong sakin ni Claire while she was on the phone. Nanginginig ang mga kamay ko habang pinipilit paring kalimutan ang mga nangyari. Ang mga nakakatakot na ala-ala ay muling bumabalik sa aking isipan.

    “Si– Si Ryan.. Nagkita kami ulit kanina sa office.” nanghihina kong sagot kay Claire na napasinghap naman sa kabilang linya.

    “Anong sinasabi mo? Ryan got out of prison?” nabulalas ni Claire na kinatindi pa ng nararamdaman kong kaba. Hindi ko inaasahan na darating ang puntong ito ng buhay ko.

    Ang bahagi ng buhay ko na matagal ko nang gustong ilibing. Ngayon ay unti-unting bumabalik at tila ba isang bangungot na hindi na kailanman mawawala.

    “His family is powerful enough to do that. Pero hindi ko inaasahan na magkikita ulit kami. And for some reason, he is brewing something.”

    “Edrian.. You need to move out of that company. Magresign ka at umalis ka na. Hindi titigil si Ryan hanggang hindi niya nakukuha ang gusto niya.”

     Napatingala ako sa kisame ng aking apartment. Madilim ang buong paligid at tanging ilaw lang sa labas ang nagpapaliwanag sa loob.

    Hindi ko parin alam kung ano ang aking gagawin dahil sa sunod sunod na pangyayari sa buhay ko.

   Si Andrew.. Si Henry.. at ngayon naman si Ryan. Hindi ko na alam kung paano ko pa tatakasan ang lahat ng ito.

    Binaba ko ang tawag ni Claire at hinayaan kong tumulo ang aking mga luha. Hindi ko magawang sumigaw o magwala. Tila wala na akong lakas para gawin pa iyon.

    Tanging nasa isip ko na lamang ay ang posibilidad na mabunyag ang katotohanan at ang pwedeng gawin sa akin ni Andrew at ni Henry.

    Bumukas ang ilaw ng sala ng aking apartment at nakita ko ang pares ng paa na nasa aking harapan. Napatingala ako at nanlaki ang mata ko sa aking nakita. Hindi ko alam ngunit napasigaw ako ng malakas na tila ba gusto nang kumawala ng kaluluwa ko.

    “Edrian? Why are you screaming? Anong nangyayari sa’yo?” pagpapakalma niya sa akin at doon ko lang napagtanto na hindi pala si Ryan ang aking kasama sa loob. It was Henry.

   Hindi ko mapigilang yakapin siya ng mahigpit. Hindi mawala ang takot sa loob ko at para akong mawawalan na ng ulirat dahil sa mga nangyayari. Pinipilit kong isilid ulit sa pagkalimot ang lahat ng nangyari sa akin noon pero hindi ko magawa.

    “Please Edrian? You are scaring me. Ano bang nangyari at nagkakaganyan ka?” nag-aalalang tanong sa akin ni Henry while I was still clinging into his arms and resting on his shoulder while crying.

    “Hindi— Hindi mo rin maiintindihan kahit sabihin ko pa.” I just said at mabilis niya akong pinaharap at may kung anong galit na namuo sa kanyang mga mata.

    “Lahat ng bagay ay kaya kong intindihin. Just tell me what is going on. Hindi ko gustong nakikita kang umiiyak without me knowing the reason.”

    Umiling lang ako at lumayo sa kanya. I can’t deal with this right now. Hindi ko kayang sabihin sa kanya ang lahat. Dahil kapag malaman niya, mas lalo lang magiging magulo ang lahat.

    “Can we just stop seeing each other? Henry? Itigil na natin ang pagkikita. This is what I think is best for us to do.”        Napalitan ng pagkagulat ang kanyang mga tingin sakin at mas lalo lamang naging masidhi ang kanyang paghawak sa aking mga bisig.

     “This is absurd, Edrian. Ano bang nangyayari at nagkakaganyan ka? Did I hurt you or something?” naguguluhan niyang mga tanong sakin pero hindi ko siya sinagot sa halip ay mas linakasan ko ang paghigit ko sa aking mga bisig upang mabitawan niya.

    “Just please.. Itigil na natin ang kung ano man ang meron sa ating dalawa. Ayoko nang makita ka ulit.”

    “Hindi.. Hindi ako lalayo sa’yo. Wala akong nagawang kasalanan para layuan kita. At hindi ako lalayo hanggang hindi mo sinasabi sa akin ang totoong dahilan ng ginagawa mo sa akin.”

    Gusto ko na siyang suntukin pero hindi ko magawa. Hindi ko siya kayang saktan dahil wala namang dahilan para gawin ko iyon. Kasalanan ko rin naman ang lahat kung bakit ako nalagay sa ganitong sitwasyon.

     “Hindi tayo matatapos dito hanggang hindi mo sinasabi sa akin ang nangyayari.”

    “Henry.. Please just go home. Gusto kong mapag-isa ngayon. Please….” pakiusap ko sa kanya at agad niya naman itong sinunod. Tumalikod na siya at agad na lumabas ng pintuan ng aking apartment.

    Napasalampak ako sa sahig at hindi ko na alintana kung ano ang itsura ko sa mga oras na yun. Ang tanging nasa isip ko lang ay kung ano na ang mangyayari sa akin ngayong nagbalik na si Ryan sa buhay ko.

      

February

2012

       

“Tell me? Are you enjoying the party?” tanong sakin ng katabi ko sa sofa ng malaking sala ng bahay na ginaganap ang party ng aking kaibigan. It was my first time to ever get into a party dahil madalas akong pagbawalan ng aking mga magulang na umattend sa mga party.

    “Oo naman. Masaya. Maraming pagkain. Masaya ang music.” nakangiti kong sagot sa kanya at ngumiti lang din siya sa akin. Naramdaman ko nalang ang paggapang ng kanyang kamay sa aking hita. Ramdam ko ang pagdaloy ng kuryente sa aking katawan.

    Hindi ko maunawaan kung ano ang ginagawa niya sakin. Para bang inaakit niya ako pero pinilit ko nalang na huwag pansinin ang ginagawa niya.

    “I think you’re really cute, Edrian.” saad niya sa akin sa medyo may kalaliman na niyang boses. Tila ba hinahatak niya ako palapit sa kanya sa paraan ng kanyang pananalita.

   May kadiliman sa parteng iyon ng sala kaya naman hindi kami napapansin ng iba pa naming mga kasama doon sa malaking sala at busy din sila sa paguusap-usap kaya naman malaya niyang nagagawa ang gusto niya sa akin.

   “Thanks— Pero paano mo nalaman ang pangalan ko?” tanong ko sa kanya dahil sa hindi ko siya talaga kilala. Gwapo siya. Kung sa kagwapuhan lang ay sigurado akong marami na siyang napaluhang mga babae pero sa pakiramdam ko ay lalaki din ang hanap niya sa paraan ng kanyang pagtitig sa akin.

   “Its easy if you are influencial. By the way, my name is Ryan. Ryan Saavedra.” pagpapakilala niya sa akin na nginitian ko nalang. Nakipagkamay siya sa akin at inabot ko naman iyon. Humigpit pa ang kanyang kapit sa kamay ko at ngumiti siya ng nakakaloko.

    “Nice to meet you, Ryan.” nasabi ko parin kahit naaasiwa na ako.

   “Here, try this drink. This is good.” saad pa niya sa akin at tiningnan ko ang baso na hawak niya. Kulay orange ang laman noon at umiling ako sa kanya bilang sagot.

    “Sorry, hindi ako umiinom eh. Pasensiya na. Tubig lang ako.”

    Natawa naman siya bigla at tumitig sa akin. Tumango siya at inabot sa akin ang baso.

    “Please, just this one. Para naman sa pagkakakilala nating dalawa. We are friends now, right?” pamimilit pa niya sa akin at ako naman ay parang nakonsensiya dahil parang hindi naman masama ang kanyang pakikitungo sa akin.

   Pero meron parin akong duda sa kung ano ba talaga ang gusto niya.

    “C’mon! This is just juice. Hindi rin naman ako umiinom. I just find this juice good. Iyan din iniinom nila oh?”

   Natalo nadim ako dahil sa pamimilit niya kaya inabot ko ang baso at agad na ininom ang laman nito. Masarap naman talaga iyon. Ako lang talaga ang maraming kung ano-ano ang iniisip kaya naman nang maubos ko ang laman nun ay tuwang tuwa siya.

    “Di ba? Sabi ko naman sa’yo masarap. At walang halong alak.” nakangiti niyang sabi sakin at napatango nalang din ako.

    Nagkakwentuhan pa kaming dalawa hanggang sa di ko namamalayan na nakakaramdam na ako ng panghihina at pagkahilo. Hindi ko naman alam kung bakit ganun ang nararamdaman ko.

    Nakatingin sa akin si Ryan at isang malaking ngiti lang ang nasisilayan ko sa kanya. Hindi kaya? Hindi kaya linagyan niya ng gamot ang ininom ko?

    Bago pa ako may nagawa ay nawalan na ako ng akinf malay and the rest that happened was all dark.

    ————————————————

      Nagising ako sa isang malambot na higaan. May kunti akong kirot na nararamdaman sa pang-upo ko at nang imulat ko ang aking mga mata ay nakaramdam parin ako ng pagkahilo. Kita ko sa aking tabi ang isang nakatitig na lalaki at agad akong napabalikwas nang mapagtanto ko kung sino iyon.

    “Anong— Anong ginagawa ko dito? Nasaan ako?” naguguluhan kong tanong sa kanya at ngiti lang ang sinagot niya sa akin.

    Linibot ng paningin ko ang aking paligid at alam kong hindi ko iyon silid. Isa iyong hotel room. Napasinghap ako nang maalala ko ang lahat ng nangyari.

    “Anong— Anong ginawa mo sa akin, Ryan..” nangingilid ang luha ko habang nakikita ko siyang bumangon ng higaan at isa isang inabot ang mga damit na nakakalat sa sahig.

    “You wanted it to happen, Edrian.” sagot niya sa akin na kinapantig ng tenga ko. Agad akong bumangon sa kama kahit mahapdi ang aking pang-upo at agad ko siyang binigyan ng isang malutong na suntok at napadapa naman siya sa sahig.

    “Hayop ka!! Hindi ko kailanman ginustong babuyin ako ng kahit na sinong tao! Napakahayop mo..” galit na galit kong singhal sa kanya at narinig ko lang ang pagtawa niya ng malakas.

    “And what will you do? Isusumbong mo ako sa mga pulis? Are you even thinking? Sa tingin mo ba may maniniwala sa’yo?” sabi pa niya at hindi ako agad nakapagsalita. Ang galit ko ay parang mas lalong domoble at binigyan ko siya ng isa pang suntok habang nakasalampak pa siya sa sahig.

    “Gagawin ko ang lahat upang makulong ka!!” sigaw ko sa kanya sabay pulot ng mga damit ko na nakakalat.

    “Kapag magsumbong ka sa mga pulis. Ikakalat ko ang video na nasa aking phone. And everyone will know that you wanted it so much. So paano mo pa masasabi na pinilit kita? You really think may maniniwala sa’yo?”

    Doon gumuho ang aking mundo. Sa oras na narinig ko ang mga iyon ay para ba akong linamon ng lupa at ibinaon sa kailaliman ng mundo.

  

Present Time

      Nakikinig lang ako sa usapan ng aking mga kaopisina habang lutang parin ako. Wala parin ako sa aking sarili. Pilit ko paring kinakalimutan na nagkita kaming muli ni Ryan.

   It has been a week pero hindi ko parin maiwasang maging anxious. Paano kung bigla nalang siyang sumulpot ulit sa Andromeda at magkita ulit kami. It has been 7 years since that miserable thing happened pero parang sariwa parin ang lahat sa akin.

   “Edrian? Are you with us?” bigla naman akong nabalik sa aking ulirat ng marinig ko ang boses ni Liza na aming team leader.

    “Sorry.. I was just thinking about some personal matters.” sagot ko nalang sa kanya.

   “As what we talked about the agenda, kailangan natin ang more creative and more cost efficient ad campaign for the new product lines of Andromeda. And I expect nothing but the best from all of you guys.”

    Napatango nalang ako at nagpatuloy ang aming meeting. Matapos ang meeting ay hindi agad ako pinaalis ni Liza. May tao daw na nais akong makausap sa loob ng conference meeting.

    Alam kong si Andrew iyon. Isang linggo ko na rin siyang iniiwasan tulad ni Henry. At ramdam ko na ang pagkainis sa akin ni Brandy dahil wala akong ginagawa with the plans that she made.

    “Mabuti naman at nandito ka.” isang matinis na boses ang narinig ko. It was Brandy at mukhang iritable siya na makita ako sa loob ng conference room.

    “So what now? Ano na ang ginagawa mong paraan upang magkalapit ang aking half brother at si Daddy?”

   “Miss Brandy.. I don’t think I can do this any longer.”

    Natawa naman siya ng mahina at parang may kasiyahan siyang naramdaman.

    “Mabuti naman ang natauhan ka rin. Madali lang talaga magawa ang lahat ng gusto mo kapag tanga sa pag-ibig ang taong gusto mong mawala ng tuluyan.”

    Napatingin ako sa kanya at hindi ko maintindihan kung ano ang sinasabi niya.

    “Since the day na nalaman ko ang ginagawa niyong kalokohan ni Daddy, I have you checked.. Edrian “The Bitch” Aragon. At alam ko lahat ng sekretong nililihim mo.“       Kinabahan ako sa mga sinabi ni Brandy sa akin. Ngayon ay mas lalo lang akong malilibing sa isang hukay na hindi ko alam kung makakaahon pa ako.

    “I spoken to Henry myself. Hindi niya balak makilala si Daddy at ayaw niyang isiksik ang sarili niya sa pagiging Barrameda so I have no use for that now. The only problem now is you being my Dad’s eye candy.”

    Hindi ko alam kung ano pang sasabihin dahil kita ko ang ngiti ni Brandy na tila ba sinasabi sa akin na mas mabuti pang umalis na ako bago pa malaman ni Andrew ang lahat ng sekreto ko.

   Mga sekreto na maaring sumirang muli sa aking pagkatao. Mga sekretong maaring ikasira na ng tuluyan ng aking buhay.

    

——————————¤¤¤¤¤¤––––––––––––––

11: Stirring Trouble

Hindi ko parin alam kung paano ko narating ang mataas na gate na nasa aking harapan ngayon. Matagal na rin nang huli akong nakarating dito. Para akong nasesemento sa aking kinatatayuan habang iniisip ko pa rin kung tama ba na narito ako? Ito ba talaga ang dapat kong gawin. I am so drained and out of options. Kailangang kailangan ko sila ngayon.

   Pinindot ko ang doorbell at agad namang may lumabas na isang guard sa maliit na entrance. Alam kong hindi niya ako kilala dahil matagal narin simula nang ako ay makapunta sa sarili kong bahay. My parent’s house to be specific.

  “Sino po sila?” tanong sakin ng matangkad at may itsura din na guard na nakangiti pa sa akin at napangiti nalang din ako sa kanya ng bahagya. 

  “Edrian.. Ako si Edrian.” pagpapakilala ko sa kanya na agad namang ikinalaki ng kanyang mga mata. Hindi niya inaaasahan na darating ako sa bahay dahil ang alam ko, may sama ng loob pa rin sa akin ang aking mga magulang.

 “Sir–Sir Edrian.. Sorry po at hindi ko po kayo nakilala. Bubuksan ko na po ang gate.” mabilis siyang tumalikod sa akin upang buksan ang gate ng aming malaking bahay. I am nervous and at the same time may takot rin akong nararamdaman sa posibleng mangyari. Kapag sinabi ko kay Mama at Papa ang tungkol sa aking problema.

  Agad akong pumasok at sumalubong agad sa akin ang napakagandang lawn ng aming bahay. Ang garden na hindi nalalayo sa swimming pool na puno ng bulaklak ang mga halaman. Ang paborito kong mga Columbian Roses na alagang alaga ko noong nandito pa ako.

   Nang tuluyan na akong nasa malaking pintuan ng aming bahay ay napahinga ako ng malalim. There is no turning back now ngayong nandito na ako. Kailangan kong lunukin ang aking pride at subukang hingin ang tulong ng aking mga magulang.

   Bumukas ang malaking pinto at linuwa noon si Manang Virgie. Ang aking yaya simula nang ako ay ipanganak. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makilala niya kung sino ang nakatayo sa harapan niya.

  “Ay, jusko! Edrian! Diyos kong mahabagin.. Salamat at dininig niya ang panalangin ko.” naluluhang sambit ni Manang Virgie bago ako lapitan at yakapin ng mahigpit.

  Napangiti naman ako at kahit papaano ay naibsan ang aking mabigat na nararamdaman ng yakapin ako ng aking yaya na nagsilbi ko naring pangalawang ina.

   “Nanay Virgie.. Kumusta po kayo? Sorry po at ngayon lang ulit ako nakapunta.” sabi ko pa bago ko maramdaman ang pag-iling niya at agad akong tinangay papasok ng aming bahay.

 “Kailangang malaman ni Ernesto at Vivian na nandito ka. Sigurado akong matutuwa sila na bumisita ka dito.” masayang saad niya sa akin bago niya ako dalhin sa living room ng aming bahay at naabutan kong nakabukas ang TV.

   Nasa sofa ang aking Mama habang umiinom ng wine. Ngayon pa lang ay alam ko na ang mangyayari.

   “Vivian.. Nandito si Edrian.” pagpapaalam ni Nanay Vergie kay Mommy. Napalingon naman siya sa kinatatayuan namin at walang emosiyon niya akong tiningnan.

  “Virgie.. Kailan pa tayo nagpapasok ng mga taong hindi naman natin kilala? How many times do I have to make that clear?” may halong galit sa boses ni mommy habang tumatayo siya sa malaking sofa ng living room namin at naglakad palapit sa amin ni Nanay Virgie.

 “Vivian! Anak mo si Edrian? Bakit mo nasasabi ang mga bagay na iyan sa harapan ng sarili mong anak?” pagtatanggol sakin ni Nanay Virgie ngunit hindi manlang iyon napawi ang galit sa mga mata ni Mommy.

 “Bakit ka pa bumalik dito, Edrian? Para sabihin na nagsisisi ka na sa ginawa mong pagtalikod sa amin ng Daddy mo? Ano? May nangyari ba sa buhay mo nang lumayas ka sa pamamahay na’to?”

 Hindi ako makaimik sa harapan ni Mommy. Tanging pagpipigil lang ng emosiyon ko ang aking nagagawa sa mga sandaling iyon. Tama naman siya, walang nangyari sa buhay ko kundi gulo nang piliin kong umalis sa kanilang puder.

  “Ma’ nakalaya na si Ryan mula sa kulungan.” tangi kong nasabi kay Mommy na kinalaki ng kanyang mga mata. Hindi niya rin siguro mapaniwala ang kanyang sarili na ang taong matagal naming nilabanan upang mapunta sa kulungan ay nakalaya na.

  “What are you talking about, Edrian? Imposibleng makalaya pa ang hayop na ’yun sa lahat ng kababuyang ginawa niya sa’yo!” she was starting to get hysterical kaya mabilis ko siyang hinawakan sa kanyang mga bisig.

  Sinubukan niya akong itaboy pero niyakap ko siya ng mahigpit at doon na nagsimulang tumulo ang aking mga luha. This was so hard for me. At alam kong pati si Mommy ay nararamdaman na rin ang hinanakit na nasa loob ko.

  “That monster! Hindi ako makakapayag na basta nalang mawala ang hustisya na matagal nating inilaban. Siya ang dahilan kung bakit ka naging ganyan! Hindi ko hahayaan na malaya habang ako at ang Daddy mo ay patuloy na nahihirapan dahil sa kagagawan niya.”

  “Sorry Ma.. Sorry kung sa pagkakataon lang na ganito ako nagpakita sa inyo. Hindi ko na po kasi alam kung ano ang gagawin.” pagpapahinahon ko kay Mommy at umiling lang siya nang magkalas kami sa pagyakap.

  “Saan mo nakita ang lalaking ’yun, Edrian? Tell me. Paanong nangyari lahat ng ito?” puno ng katanungan ang mga mata ni Mommy. Ngunit iling lang ang sinagot ko sa kanya.

  “I–I saw him in the company that I am working right now. Sa Andromeda Enterprises.” sagot ko kay Mommy. Agad naman siyang nagpunta sa side table ng sofa na pinapatungan ng telepono at agad nag-dial.

  “Atty. Valles? Totoo bang nakalabas na ng kulungan si Ryan Saavedra? What the hell is going on?” bulalas niya sa telepono at napahawak lang sakin si Nanay Virgie. Alam kong nararamdaman din niya ang aking takot.

  “I can’t believe this. Matapos ang lahat ng ginawa namin para lang makulong ang lalaking iyon, ngayon malaya na siya? And what’s next? Babalikan niya ang pamilya namin? Gagawin niya nanaman ang ginawa niya noon sa anak ko?” galit na saad ni Mommy kay Atty. Valles.

  Ang magaling na abogado na nagpatunay ng mga kahayupang ginawa sa akin ni Ryan noon. Ang mga bagay na paulit-ulit na nagbibigay sa aking ng mga bangungot. At pinipilit kong limutin lahat pero ngayon parang ang hirap na nitong pigilan.

 February 2012

 

“Edrian? What are you talking about? We are in the middle of a meeting? Hindi ba pwedeng mamaya nalang pag-uwi namin sa bahay ng Mommy mo?” sagot ni Daddy sa akin sa kabilang linya habang nasa loob ako ng jeep at hindi alam kung ano ang gagawin sa mga oras na iyon.

 I feel lost. I feel like something is gone from me. Para akong hindi mapakali sa tuwing inaalala ko ang ginawa sa akin ni Ryan. 

  Bakit ko ba hinayaan na samantalahin ako ng taong iyon? Ganun ba ako kahina para mabilis niyang mapaikot? Hindi ko alam kung nananaginip lang ba ako. Isang masamang bangungot.

Ramdam ko ang pananakit ng aking katawan lalo na ang aking pang-upo. It was proof that I was raped. Ginahasa ako ng walang malay. At iyon ang mas lalong nagpapagulo ng isip ko. Ano ang ginawa niya habang ako ay walang malay? May iba pa bang tao na nakagalaw sa akin maliban sa kanya?

 I’m getting all sorts of fear. Paano kung may video? Paano kung kumalat iyon sa school ko? Anong mukha pa ang ihaharap ko sa aking mga kaibigan? Sa aking mga magulang?

 And the most important question is.. Will someone believe me that I was raped by a guy who has no hint of having sexual desire towards men?

“Sige na, anak. I have to drop this call. See you later.” pagpapaalam ni Daddy at agad na nawala sa kabilang linya. 

  Hindi ko na pansin na malapit na ako sa diversion road na papunta sa subdivision namin. Kung hindi pa ako natabig ng babaeng nasa tabi ko. Agad naman akong pumara at bumaba ng dyip. 

  Lutang ang isip ko at para bang wala na akong ibang ginawa kundi balikan ang mga nangyari bago ako mawalan ng malay. Ang inumin na binigay ni Ryan sa akin. I’m sure that was drugged. May nilagay siya doon.

   Kinakabahan ako habang kaharap si Daddy habang nasa living room kami kasama si  Mommy. Tahimik ang paligid and either one of us wants to say anything.

  Pero kilala ko si Daddy. Alam ko na kapag tahimik siya, hinihintay niya akong magsalita. Pero nauunahan ako ng takot at kaba.

  “Nasabi na sa akin ng Mommy mo ang lahat. You are a man now, Edrian. You have to learn how to fight your own battles.” saad ni Daddy habang linuluwagan ang necktie niya.

  Nakatingin lang ako sa kanya and he was doing the same. My Dad looks like me. He is just much older. And I got my mom’s carefree character. She is beautiful in her early fifties. Ang mga magulang ko na tinalikuran ko dahil sa pagpipilit nilang ipakasal ako sa babaeng kahit anong gawin ko ay hindi magtatama sa mga nangyaring mali sa buhay ko.

  “Dad.. I am here not to ask you to get me back in. I am okay with my life now, actually. I just need your help. Gusto ko lang maramdaman na anak mo pa rin ako.” I said stiffly at narinig ko lang na umismid si Daddy.

  “Huh! Matapos mong sabihin sa amin na hindi mo kami mga magulang? Now you are acting like nothing has happened in this family?”

  “Dad.. Pinagsisihan ko na ang ginawa kong iyon. I just want to be true to myself. Hindi ko kayang pakasalan si Lena knowing that my life will never be the same. Masasaktan ko lang ang tao sa pagpapanggap.”

   Tumayo si Dad at lumapit sakin. Hindi ko alam kung bakit bigla akong napaluhod sa harapan niya at humihiling na sana ay tulungan niya ako sa aking problema.

   “Fight your own battle, Edrian. Sapat na ang nagawa namin ng Mommy mo noon. This time, be your own man. Ipakita mo sa amin na karapatdapat ka pa rin sa apilyedong binigay ko sa’yo.”

   Iniwan ako ni Daddy at pinatayo naman ako ni Mommy at pinahid ang mga luha ko.

  “Gagawin ko lahat para makulong ulit ang lalaking iyon. And if you want to do the same, you need to help me. Hindi tayo titigil just like before.”

   Tumango lang ako kay mommy and for the first time in a very long time, nagawa akong yakapin ng aking ina. That made me feel much better. Hindi ko alam na ganun pala katagal ang kagustuhan kong mayakap ulit ni Mommy.

  –––––––––––––––––––––––––––––

   Nasa hagdanan palang ako ng apartment floor ko nang mapansin kong may nakasunod sa akin. Hindi ko alam kung mula sa bahay hanggang sa makarating ako dito ay sinusundan na ako ng taong iyon.

   Bigla nalang may humawak sa aking bisig na bigla ko namang naitadyak ang paa ko dahilan para mapasigaw ito sa sakit.

   “Arrraaayyy! What the hell are you doing, Edrian!” sigaw ng isang pamilyar na boses.

   “Andrew!? Anong— Oh God! I’m so sorry.. Sorry..” paghingi ko ng tawad sa kanya habang inaalalayan siyang makaakyat ng hagdan at maipasok ko siya sa loob ng unit ko.

  Nang makaupo na kami at agad kong hinubad ang sapatos niya. Pagkatanggal ko ng medyas niya ay nakita ko ang pamamaga ng paa niya kaya agad akong kumuha ng ice cubes sa ref at nilagay iyon sa isang ziploc.

   “Why would you suddenly kick someone’s feet?” reklamo ni Andrew sa akin pero hindi na ako nagsalita habang nilalagay ko ang ziploc na may yelo sa namamagang bahagi ng paa niya.

   “Bakit mo ba kasi ako sinusundan?” usisa ko naman at tiningnan ko lang kanyang lukot na mukha. Alam kong marami na siyang tanong sa isipan niya. At ayokong malaman niya na marami akong dinadala ngayon. 

   “Andrew.. I think we should stop this. Ayokong maging dahilan ng pag-aaway niyo ni Brandy. Hindi ko na alam ang gagawin ko. She keeps on blackmailing me dahil lang sa may namamagitan sa atin.” 

   “Brandy have no right to treat you that way. I will talk to her and she will stop bothering you. Pangako ko ’yan sa’yo. And no, we will not stop what we are doing. You are special, Edrian. Hindi ko hahayaan na makawala ka pa sakin. You get that?”

   Mas lalo ko lang naramdaman na anumang oras ay sasabog na ang mundo ko. Kapag nalaman ni Andrew na may nararamdaman ako sa kanyang anak na hindi ko alam kung nakilala na niya. At si Ryan, na business associate niya. 

   Kapag nagtagpo ang mga landas nilang tatlo, ano nang mangyayari sakin? This is driving me crazy.

12: Whatever It Takes

Ramdam ko ang init ng hininga ni Andrew na mahimbing na natutulog habang nakayakap sa akin. Ngayon ko lang naranasan ang sabay na maguluhan at mgaing payapa. Andrew beside me makes everything seem easy. Pero kapag naiisip ko ang maaaring mangyari kapag nalaman na niya ang lahat ng mga nangyayari, hindi ko alam kung magiging ganito pa ba ang pakikitungo niya sa akin.

  Bumangon ako sa aking kama at agad nagtungo ng banyo upang makapaghilamos. It was 6 AM and I have to go to work. Pero si Andrew, na may-ari ng kompanyang pinagtratrabahuan ko ay mahimbing parin ang tulog. I wonder how he manages a big company while being like this at the same time?

  Agad naman akong nagtungo ng kusina to cook breakfast for us pero nagulat nalang ako nang may naamoy na akong nilulutong pagkain galing sa kusina. Si Henry! Nasa apartment ko siya ngayon?!

   Lalo akong kinabahan nang marinig ko ang pagbukas ng pinto ng aking kwarto. It was Andrew without any clothes worn. Yumakap siya sakin mula sa likod at para ba akong mababaliw sa susunod na mga mangyayari.

  “Edrian? Gising ka na ba? Nagluto na ako ng breakfast natin.” rinig ko ang boses ni Henry mula sa kusina at napalingon ako kay Andrew only to find out the confusion in his face.

  Agad niya akong nilagpasan at nagtungo siya sa kusina. Sinundan ko siya at tila ba naging semento ako sa mga sumunod na pangyayari.

  “Who the hell are you? Anong ginagawa mo dito sa apartment ni Edrian?” mataas ang tono ni Andrew na nagpapahiwatig lang na may hindi magandang mangyayari.

  Nakita ko kay Henry ang pagkalito din while he was changing his glances from me and Andrew. Hindi ko alam kung paano ko ihahandle ang ganitong sitwasyon.

  “Edrian? Why is this man naked? At anong ginagawa niya dito sa apartment mo?” galit ang tono ni Henry at iyon na ang hudyat para hingin sa lupa na sana lamunin niya nalang ako.

  Biglang kwenilyuhan ni Andrew si Henry at galit na galit siya dito. Agad ko naman silang inawat at pumagitna ako sa kanilang dalawa.

  “Andrew calm down, this is Henry. My best friend. Hindi ko alam na pupunta siya dito ngayon.”

  Nakita ko kay Henry ang pagkagulat sa mga narinig niya mula sa akin. But I really don’t know how to handle this. Wala na akong maisip gawin o sabihin. Ayokong magkagulo sila dito ngayon.

  “Really? Best Friend? Ganun na ba ang definition mo sa akin ngayon? Well, para sa kaalaman mo, Sir.. I am Henry Liam Veneracion and Edrian’s boyfriend.” madiin niyang sambit na nakadagdag lang sa kaba na nararamdaman ko.

  “Boyfriend? Huh! So you are the one who is messing around with Edrian habang wala ako?” at tumingin si Andrew sa akin with the look that he can kill someone at the moment.

  “Andrew.. Please just calm down okay? Magpapaliwanag ako. Hindi ko ginusto lahat ng ito.”

   Hinablot ako ni Henry palayo kay Andrew at mas lalong nagalit si Andrew and tried to punch Henry in his face pero nakailag ito at sinuntok din naman ni Henry si Andrew sa may tiyan nito bago ko siya malakas na hinawakan sa kanyang mga kamay bago pa siya makagawa ng kung ano.

  “Please stop this!!!” sigaw ko at doon lang siguro nila naramdaman na hindi na tama ang ginagawa nila.

  “Kaya pala palagi kang busy. You are screwing someone while you also fuck with me. I should have known na ganung klase kang tao. You will pay for what you did to me, Edrian.” sabi ni Andrew while he stood up and rushed into my room at kinuha ang mga damit niya. Sinuot niya ang mga ito at agad na umalis ng aking unit.

 “Siya ba ang dahilan bakit gusto mo na tumigil na ako? Yung lalaking yun?” 

  Napatingin ako kay Henry at puno din ng galit ang mukha niya. Hindi ko alam kung paano pa ba ako makakapagsalita. Sa harapan niya, isa na akong maduming tao. And why would I even complain? It is true. Isa akong maduming tao.

 “Oo.. Siya ang dahilan at marami pang iba. Ngayong nalaman mo na kung gaano ako kaduming tao, gusto mo pa ba akong makasama? You see how fucked up my life is?”

 “I don’t care! Hindi ba sinabi ko sa’yo? I loved you because I know who the real you is.. Alam kong hindi ka ganung tao. Alam kong may mas malalim pang dahilan kung bakit ka nagkakaganito. And I want to help you out. But you are pushing me away. Ano ba talaga ang gusto mo sa buhay, Edrian? Ang patuloy kang matakot? You always live in fear and you will never be free kung palagi mong tatakbuhan ang mga kinatatakutan mo.”

  At bago paman ako makasagot, umalis na rin si Henry sa apartment ko. I was left cold and ashamed of myself. Hindi ko alam kung mahaharap ko pa ba silang dalawa. I hurt them so much because of my own stupidity.

  Hindi ko alam kung hanggang saan pa ako dadalhin ng aking katatagan. Kaunti nalang talaga at  bibigay na ako.

       ————————————————————————

   “Mr. Barrameda wants you in his office now, Ed..” sabi sa akin ni Jericho while I was at my working desk. May inabot siya sa aking file folder at agad din naman akong sumunod sa utos niya.

  Kinakabahan akong pumasok sa elevator and thinking that this will be my last day in Andromeda. I will be okay with that pero alam kung hindi ako titigilan ni Andrew. 

  My heart started pounding so hard that I feel like suffocating. Nakalabas ako ng elevator and I grabbed something in my pocket. It starting again. My panic attacks. Agad kong linabas ang maliit na paper bag and I started blowing inside it. Slowly and trying to control my breathing. It helped me enough and I was trying to pull myself together.

  When I entered Andrew’s office, two men were on his office couch laughing and I really can’t explain why I am being bombarded with so much problem in just one day.

   The man on the couch with Andrew was Ryan.. And this just made everything more complicated than ever.

  “Oh.. You’re finally here, Edrian. Kanina ko pa hinihintay ang files na ’yan. Would you mind waiting for a moment. May pinag-uusapan pa kami ni Ryan.” sabi ni Andrew like he was doing it on purpose. 

  Nakita ko ang kakaibang ngiti ni Ryan habang nakatingin sa akin. I know he is trying to make something. Alam na kaya ni Andrew ang tungkol sa nakaraan? Sinabi ba sa kanya ni Ryan na kilala niya ako? Or did he even go further and revealed something that shouldn’t be?

  “So Ryan, kelan magsisimula ang project mo? I hope it will be sooner. You have enough funding for that, right?”

   “Ofcourse.. I am laying out the details of the hotel project. Its a big step since my real state company leaped from just condominiums and apartments. This will be something different.”

   Nakatingin lang ako sa kanilang dalawa and the tension is getting higher that I am starting to panic again.

   “Speaking of the project, I really need a new assistant. My assistant was kind of not doing the job for me. And I hope I can borrow one of your employees here. Alam kong magagaling ang mga empleyado mo because you only hire the best of the best. Its just a small favor from a good friend. What do you say, Andrew?”

  Napatingin sa akin si Andrew and a smile in his face just sent shivers inside me. Is he trying to sell me out? Hindi ko alam ang gagawin sa mga oras na iyon. Aalis nalang ako sa Andromeda huwag lang akong mapunta sa kamay ng hayop na katabi niya ngayon.

  “Why not Edrian here? He is a very good marketing associate. Magaling siya sa strategies and I am sure he will do well as your assistant? What do you say?” the smirk in his face telling me that this is his punsihment for doing him wrong.

   “Sigurado ka ba? It seems like he is your favorite?” nakangiti si Ryan sa akin and he is telling me by his looks that he will have me in his hands again.

    “Yes, I am sure of that. You can take him with you. I will approve his transfer to Highrise. Its just a small favor. And he is not my favorite anymore. I am willing to give him away.”

   Nabitiwan ko ang file folder na hawak ko and my eyes were starting to burst out into tears. Nahihirapan na akong huminga pero pinipilit kong magpakatatag.

   “I am quitting my job, Sir.” bigla kong sinabi sa harapan nilang dalawa at nagulat si Andrew sa aking sinabi.

  “What did you just say? Quitting your job?” pagklaro niya sa sinabi ko but I remained composed wile trying to hold back my tears.

   “This company is not the best for my skills and I want to quit my job right at this moment.”

   Napatawa pa ng malakas si Andrew and he stood up and walked towards me. Hinawakan niya ang mga balikat ko and he whispered in my ears.

   “Hinding hindi ka makakaalis sa kompanya ko, Edrian. You will never get away from my eyes. You will suffer for the sins that you did to me. Akala mo ba, pakakawalan kita ng ganun na lang?”

   And he wiped my tears and smiled like a devil. Hindi ko alam na ito pala ang kapalit ng lahat ng mga gagawin ko.

  “Ryan, he is all yours. Edrian would be happy to be your assistant.”

  Nakita ko ang pagliwanag ng mukha ni Ryan. The more that I want to get away, the more that things are clinging into me.

   Kahit sabihin ko man kay Andrew na nakulong si Ryan noon dahil sa kahayupang ginawa nito sa akin, hindi siya maniniwala sa akin dahil mas may tiwala siya kay Ryan kumpara sa akin na niloko siya at hindi ko na alam kung ano pa ba ang gagawin.

  But I will get out of this hell. Maybe they want to play a game with me. Then I will do whatever it takes to win this game that they want me play.

     

---

13: Got It All Wrong

“Mommy.. I don’t need to see the psychiatrist again. Ayos lang ako. Wala akong gagawing masama.” sagot ko kay mommy while we were on the phone.

     I told her about my transfer to Ryan’s company and she was shocked. She was mortified to be honest. Pero gusto ko nang tapusin ang lahat. At hindi matatapos ito hanggang hindi ko hinaharap ang mga takot ko. Ang mga bagay na matagal nang bumabalot sa pagkatao ko.

    “I don’t know how to help you anymore, Edrian. You’re putting yourself in danger all over again, don’t you get that?” sabi pa ni Mommy at hindi na ako sumagot pa. She means well, but I have to get through this all by myself now.

     Pagkababa ko ng tawag ay agad naman akong nag-ayos ng aking mga gamit. This is the first thing I had to do. Ang lumipat ng location. I have to do this at night para masigurong walang makakasunod sa akin. If ever Andrew put someone to spy on me, I will know. Hindi ako magdadala ng maraming gamit. I will leave things behind since I know someone who will occupy my unit once I get out of here. Siya na ang bahala sa mga maiiwan ko. I just need to find a new place. To start planning everything.

      Bigla kong naalala si Henry.. Wala siyang kaalam alam sa mga nangyayari sa akin. I have isolated him from my struggles. Siguro dahil sa ayaw ko na rin na madagdagan pa ang mga kasalanan ko.

    Its better that he doesn’t know anything. Ayokong mainvolve siya sa magulo kong buhay. Maybe after all this shit. I can start all over again. And make things right. But right now, I am in a battle that I have to win over.

    I wore a black hooded jacket and slid my backpack with the important things I need inside it. It was 2 in the morning. And I will spend the remaining hours in a hotel before I start finding a small decent place to live. Iyong hindi na kailanman ako mahahanap ni Andrew.

   Si Ryan ang dapat kong pagtuonan ng pansin ngayon. He is trying to manipulate things again pero hindi na ako makakapayag doon. He will pay for what he did to me. Nakalaya siya dahil sa kapangyarihan ng pamilya niya. Well, I will destroy him once and for all.

    Siguro mahina pa rin ang loob ko pero nakakasawa na maging mahina. Maybe its time for me to turn the tides.

    Nang makaalis ako ng aking unit ay agad kong tinawagan si Claire. Umaga pa ngayon sa US so I’m sure gising na siya.

    Nakarating naman ako sa hotel na aking tutuluyan just to get through the night. Still observing my surroundings kung may nakasunod ba sa akin. Lucky enough, tumigil na siguro si Andrew sa pagpapamanman sa aking mga kilos.

   He lost his interest in me so that will be a relief for me. Tama na rin siguro na mawala na ang attachment ko sa kanya. Dahil sa bandang huli, hindi rin niya ako paninindigan just like what his daughter always tells me. Mag-ama nga sila.

   ––––––––––––––––––––––––––––––––       “Aba pagkapogi naman nitong bagong boarder natin, Lorena.. Ano palang pangalan mo?” sabi sa akin ng matandang may-ari ng tutuluyan kong boarding house. It was a decent one. Kompleto na sa gamit at apat lang ang nakaoccupy kaya hindi na ako nagdalawang isip na kunin ang isang buong kwarto.

    “Naku si Edrian ho iyan, Mama Gina. Kaya nga po, pagkakaguluhan iyan ng mga kapitbahay natin sigurado ako.” sabi naman ni Ate Lorena na katiwala naman sa boarding house.

    “O siya sige.. Sana maging maganda ang panunuluyan mo dito ha? Edrian? Mababait ang mga makakasama mo dito sa boarding house.”

   Napatango nalang ako kay Mama Gina at ngumiti dito. Kita ko sa kanya na alaga niya pa rin ang katawan sa kanyang edad na siguro nasa 60s na.

    Ibinigay sa akin ni Ate Lorena ang aking susi sa kwarto ko. Maswerte ako at mabilis akong nakahanap ng matutuluyan and I had enough money to do so. Hindi ako pwedeng umuwi sa bahay dahil alam kong kapag nalaman ni Daddy lahat, isang gulo nanaman ang mangyayari. Ayoko na silang isali sa aking mga palpak na desisyon.

    Maaliwalas ang pintura ng kwarto. It was white and with a hint of black sa mga linings nito. May sliding window at isang electric fan. Walang aircon which is alright. The bed was comfortable enough para matulugan. I don’t have to be so picky right now.

   Biglang nag-ring ang phone ko and it was an unknown number showing on my screen. Siguro si Ryan ang tumatawag. Hindi na talaga siya makapaghintay na gawing miserable ulit ang buhay ko. But he is messing with the wrong Edrian this time.

    “See you in my office in 30 Minutes. Pinakaayaw ko sa lahat ang pinaghihintay ako.” madiin na sambit ni Ryan sa kabilang linya. He was enraged and I guess I am getting late.

    “I’ll be there in 30 minutes, Sir..” sagot ko naman in a straight tone. Wala akong takot na nararamdaman sa totoo lang. Galit ang nararamdaman ko. The things that he has done to me keeps getting back to me.

  

February 2012

   

  “So you told your parents about it huh? And do you think they will believe you? I am Ryan Saavedra. Don’t you know how powerful my family is? And I will never let anyone know whatever I did to you.”

      Hinawakan ni Ryan ang panga ko gamit ang kanyang kanang kamay and he pushed me into the wall in the silent part of our University. I was trying to fight back but I was too small and weak to fight him back.

   “You can report me to the police all you want but no one will believe the shit that you will tell them.. So if I were you, tatahimik nalang ako and maybe be my fuck buddy. Mas magiging maganda pa siguro ang pagtrato ko sa’yo.”

   “No!! I will never agree to anything that you say. You are disgusting. You are a monster.” pilit kong sigaw pero tinakpan niya ang bibig ko.

    “Oh yes, Edrian.. I am a monster. And you know what? You just get me more excited. Parang gustong gusto ulit kitang paglaruan.”

   And he picked something inside his pocket. It was a blue pill na sa palagay ko ang ginagamit niya upang biktimahin ang mga taong napapagtripan niyang gahasain.

    He took it into my mouth at pwinersa niya na malulon ko iyon. And no matter how hard I fight it off, mas malakas siya kumpara sa akin. I was getting weaker as I just given up and swallowed the thing and the immediate reaction was there.

Nanghina ako at parang nanlalambot ang kalamnan ko. I was getting down on my knees and before I knew it, I was knocked out and never knew what happened.

   Nagising ako sa malakas na ungol na ginagawa ni Ryan. I can feel the pain inside me while he was  thrusting his dick inside me. Wala akong magawa. Para akong sinemento. My hands were cuffed into the bed. Ang kanyang mga ungol at halinghing lang ang naririnig ko sa buong kwarto. My eyes were starting to let the tears i have been holding flow.

   What have I ever done to be in this nightmare?

   

  Present Time

          Nasa tapat na ako ng company building ng Highlands Construction. It was bigger than I thought. Napakayaman nga talaga ng pamilya ni Ryan. They are one of the most powerful families in the country to begin with.

   Binati ako ng guard na tila ba alam na darating ako. He showed me the way to the private elevator kung saan si Ryan lang at secretary niya ang pwedeng gumamit. He really is something. Wala akong nagawa kundi sumunod.

   I have to go with the flow. I need to have patience if I want to get out of this deep shit.

    The elevator was made of glass and it was not claustrophobic to feel inside. Pinindot ko ang penthouse floor. Ang pagkakaalam ko, dito rin nakatira si Ryan sa company building niya.

   Nang marating ko ang penthouse floor. Bumulaga sa akin ang isang mala paraisong interior design. May pool sa kaliwang bahagi ng pathway while the other side was a garden full of succulents and herbs. Naaamoy ko pa ang bango ng rosemaries at thyme.

   Isang automatic door naman ang bubukas kapag natapat ka na dito and it will lead you inside the penthouse. It was a huge place. Full of sculpted figures and antiques. And there is one painting in the entrance na gumulat talaga sa akin.

   It was a painting of me, smiling and naked. Ganun ba talaga siya kaobsessed? That he even tried to put up a painting of me in his penthouse?

    “You’re 2 minutes late.” isang malalim na boses ang sumalubong sa akin. He was in his bathrobe and carrying a cup of coffee in his hands.

    “It took me a while to get here, Sir. I’m sorry.” mahinahon kong sagot sa kanya while he was just staring at me. Trying to taunt me or something pero hindi ako nadadala sa mga ginagawa niya.

    “Mr. Barrameda said you are the best of the best? I can see that now. You are very polite. You are obedient. Sumusunod ka sa kung ano mang ipag-uutos sa’yo without questioning.” may himig ng panunuya ang boses ni Ryan while he was walking towards me.

    “Hindi ka pa rin talaga nagbabago, Edrian. After all these years, napakahina mo pa rin. That’s why I can get you whenever I wanted. And look at us now? We are back together? Isn’t it funny?” sabay tawa niya ng malakas and I just stood still looking at him.

    Sa loob ko ay gustong gusto ko na siyang tadyakan at sipain. I want to kill him, actually. But I have to keep my calm. Hindi iyon makakatulong. I have to make him believe that I am not capable of fighting back.

    Hinapit niya ako palapit sa kanya and I can feel his thing in my thigh. He was rubbing it and he was getting hard. Inamoy niya ako at para siyang aso na nababaliw sa pag-amoy sa akin.

   “You still smell the same, Edrian. And you are even hotter than the last time I saw you. Hindi mo ba alam, while I was in jail, I was always dreaming about you and me fucking till the early morning? You know how much I want you? You always drive me crazy, Edrian.”

    Mas lalo pa niyang diniin ang kargada niya sa aking hita and he was licking my neck and trying to unbutton my shirt.

    “I am your Executive Assistant, Sir. Not your slut.” bigla ko nalang nasabi and he stopped what he was doing.

   Bigla siyang napatawa ng malakas and like a crazy man, ginulo niya ang buhok niya and he walked away from me.

    “Yes!! You are my Executive Assistant.. And you will always be my slut..” sigaw niya sa akin while he was laughing.

    “Andrew Barrameda was fucking you, right? That old man really likes to test the waters. Pinagbigyan ko lang siya dahil siya lang ang paraan upang mapunta ka sa akin. Now that I have you, I will make him pay for screwing my property. Akin ka lang, Edrian. No one will ever have you except for me!”

    At mabilis niya akong hinila papunta sa kanyang kwarto and he pushed me into his bed. I was starting to panic but this has to happen.

   This is the game that he wants to play. But this time for sure, I will win over him.       I will take him down to his grave..

     

––––––––––––––¤¤¤¤¤¤––––––––––

14: The Truth

Hindi ko na alam kung ilang beses akong nakagat ni Ryan sa iba’t-ibang bahagi ng katawan ko. I know I have bruises now. Maybe hickeys all over me. All I know is, pinaubaya ko ang sarili ko sa kanya. Hindi ako lumaban. Hindi iyon ang nakaplano. I had to go with the flow at huwag lumaban sa kanya.

“You will never leave my side again, Edrian. Now that I got the hold of you again.” sambit niya pa habang nakapatong siya sa akin while I was lying upfront. Dinidilaan niya ang tenga ko and he was thrusting inside me like a crazed animal.

Wala na akong maramdaman. Siguro dahil sa nangingibabaw ang galit ko sa kanya. Everything feels like its nothing to me.

"You make me cum so easy.. That's what I love about you, Edrian." saad pa niya while still pounding me. My hands were tied with a rope and all I can do was submit to everything that he does.

Namalayan ko nalang ang panginginig niya and I know he was done fucking. Tumayo siya at tinungo banyo. Narinig ko ang pagshower niya sa loob at doon ko na pinakawalan ang mga luha na kanina ko pa gustong ilabas.

Matatapos din ito, Edrian. Kailangang tiisin mo ito.

---

 "Dito ka na titira sa aking penthouse. So I can have a watch over you. Ayokong lalapitan ka ng kahit na sinong lalaki. Maliban sa akin. Not even a woman can have a look at you."

“Don’t you think its too much, Ryan? Kailangan mo akong ikulong dito?” bigla kong naibulalas while I was fixing myself in front of the mirror.

“Hindi ko hahayaan na mawala ka ulit sa akin, Edrian. You know how much I wanted to have you noon pa man. But you make me want to do the things that happened, dahil sa pambabalewala mo sa akin noon.”

Napatingin ako sa kanya and I can see the rage in his eyes. Kita ko galit at pagkasuklam niya na hindi ko maintindihan.

"What are you talking about?" I am still clueless of what he was saying. Nagsindi siya ng isang stick ng sigarilyo at napasabunot sa kanyang ulo.

Lumapit siya sa akin at tiningnan niya ako ng matalim.

“Hindi iyon ang una nating pagkikita, that night that I put that sleeping pill in your drink. Matagal na kitang sinusundan. Matagal na kitang minamahal, Edrian.”

He walked away from me and tried to hide his face. Hindi ko alam kung bakit niya sinasabi ang lahat ng ito.

"You were so popular in our University. Napakagaling mo sa academics. And you were a varsity in the volleyball team. Everyone wants to get close to you but you always shut them off. But I still tried. Sinubukan ko pa rin na kunin ang loob mo, baka sakaling maging akin ka. And I will be the happiest person on earth." sabi niya and I heard a crack in his voice.

“I always sent you boxes of chocolates pero rinireject mo lang iyon. I tried to get your number through a friend but you given someone else’s number. And that was the point were I thought, if I can’t have you in a romantic way.. Kukunin kita sa paraan na hinding hindi mo makakalimutan.”

Hindi ko alam kung anong mararamdaman. I can remember everything that he was telling me. Marami akong admirers noong college and isa doon ang hindi talaga tumitigil sa pagkuha niya sa attention ko. At hindi ko alam na siya na pala ang taong ’yun.

“That’s why you had to rape me, dahil hindi ko maibigay sa’yo ang hinihiling mo? Bakit ako? Bakit ako, Ryan?!” galit kong bulyaw sa kanya na kinalaki ng mga mata niya.

"Because I fucking love you!! Mahal na mahal kita, Edrian.. Kaya ko nagawa ang lahat ng iyon. You turned me like this because you made it hard for me to earn your love.."

Nagkatinginan lang kami and my tears were starting to flow out again.

"Kung alam mo lang kung anong hirap ang pinagdaanan ko ng dahil sa kahayupan na ginawa mo sa akin.. I always go to bed afraid to have nightmares everytime I try to fall asleep. Halos mabaliw na ako ng dahil sa mga ginawa mo sa akin. Pakiramdam ko ang dumi dumi ko. Wala akong magawa kundi malunod nalang sa takot at lungkot na nararamdaman ko. I wanted to die!! No matter how the psychiatrist wanted me to be well, my soul was lost." 

Nakatingin siya sa akin and I don’t know if I am seeing it right pero naroon ang lungkot sa mga mata niya.

“Now tell me— Pagmamahal ba talaga ang pilitin ang isang tao na ibalik sa iyo ang nararamdaman mo? Its that how you love someone? Ang pilitin sila kahit wala naman silang pagmamahala para sa’yo?”

Hindi siya makaimik and he was just staring at me. While I was crying like I am about to lose my mind again.

“Ginawa ko lahat ng iyon, para makasama kita. Para mapasakin ka. Siguro sa paningin mo at ng iba, mali ang ginawa ko. But all I did, was for you to see how much I love you.”

Umiling lang ako sa mga sinabi niya. He is a crazy, self righteous, narccisistic bastard. Walang kahit na anong pagmamahal akong mararamdaman para sa kanya.

"Just let me go, Ryan. Dahil kahit anong gawin mo, I will never love you. I will never love someone like you."

"No!! Hinding hindi kita pakakawalan. I will not stop until you love me. Hanggang hindi mo nakikita that no one can ever love you the way that I can."

 Linapitan niya ako at marahas niya akong hinalikan pero itinulak ko siya.

Hindi na niya ako mapaglalaruan kahit kailan. This is the last time that I will ever let him get his way into me.

“I will never let you have me, Ryan.. I will do everything to destroy not just you but everything that you have. You started this shit.. I will end this and I will make sure you will regret making this Edrian you are facing right now really angry.”

Malakas ko siyang itinulak and I punched him in the face. Hindi lang iyon ang matitikman niya. Malalaman niya kung gaano kahirap ang pinagdaanan ko dahil sa ginawa niya.

Mabilis akong nakalabas ng penthouse and I rushed into the elevator. Alam kong tatawag siya ng mga guards upang hindi ako makalabas but I am wiser than he thought. I rushed towards the stairs and was out of breath nang marating ko ang parking area ng building. Mabilis akong nagtago sa isang kotse when I saw one of the guards roaming around. Hinintay ko na umalis siya bago ako tumakbo pababa ng driveway. Ans I just got myself out of the building.

Alam kong hindi titigil si Ryan hanggang hindi niya ako nahahanap so I have to rush to my boarding house. That is the safest place for me right now.

But before I even had the chance to make my great escape ay may nakahablot na ng aking kamay. 

The anger in his eyes was blazing. Hindi ko alam kung anong klaseng demonyo ba ang nakapasok sa kanya at hindi niya talaga ako titigilan.

“I told you.. You can’t escape from me, Edrian. No matter how hard you try. Kaya kung ako sa’yo, hindi ka na magtatangka na tumakas pa.”

At bigla nalang may sumuntok sa kanya na hindi ko inaasahan. Mabilis akong inilayo nito mula kay Ryan at agad ko naman siyang tiningnan ng mabuti.

“He–Henry? Anong ginagawa mo dito?”

“We have to go now, Edrian. Wala akong panahon na magpaliwanag.”

 Mabilis niya akong ipinasok sa loob ng kotse niya at siya naman ay pumunta sa driver's seat at mabilis niya iyong pinaharurot.

Nakita ko pa ang pagtakbo ni Ryan para habulin kami pero masiyadong mabilis ang pagpapatakbo ni Henry. And I can’t help but felt relieved. And out of all people, si Henry ang magliligtas sa akin.

“Kailangan mo ba talagang itago lahat ng ito sa akin, Edrian? Lahat ng nangyari sa buhay mo?” sigaw sa akin ni Henry while he was driving like crazy.

Hindi ko siya masagot at tahimik lang ako sa buong byahe hanggang sa narating namin ang isang malaking bahay. It was inside a village na kaunti lang din ang nakatira.

"Wait--- Why are we here? Saan mo ako dinala, Henry?" tanong ko sa kanya. I was still clueless. Wala akong alam sa buhay ni Henry.

Maliban sa anak siya sa labas ni Andrew, and I am still in doubt na totoo iyon. But what do I really know about him?

"This is my house, Edrian." sagot niya sa akin. Wala akong ibang nagawa kundi sumunod sa kanya nang makalabas kaming dalawa ng kotse niya.

Pinauna niya akong pumasok sa loob mg malaking bahay that I am not even sure how to explain the interior. All I can say is it was pleasant and calming to be inside. May malaking grand piano sa tapat ng staircases. 

He took me into the kitchen at binigyan niya ako ng tubig. He was looking at me with worry in his eyes.

“You have to explain to me everything, Kung bakit napakaraming lalaki na gustong gusto kang makuha. That guy from earlier, ano ba talaga siya sa buhay mo? Why was he trying to force you?”

Hindi ako makasagot sa kanya. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag sa kanya lahat. This is just so fucked up. Paano kung madamay pa siya?

“Hindi ka na dapat makialam sa mga problema ko, Henry. I can handle this on my own.”

"And yet I was into your rescue when that man was trying to harrass you on something i don't have any clue."

Umiling ako at pinipigilang hindi maluha sa harapan niya. But maybe I am too exhausted to fight it off.

“Can’t you see? Nandito ako para tulungan ka! I am here to help you out. Hindi ako nandito para mas pahirapan ka. Because obviously, you can’t do this on your own, Edrian!!”

 "I'm sorry.. I'm so sorry, Henry. I just--- I just don't know how to tell you everything. Natatakot ako na baka pandirihan mo ako at layuan mo na ako ng tuluyan if I tell you everything that I've been through."

Hinawakan niya ang pisngi ko and he found out all the bruises I have when he looked down on my unbuttoned shirt. Nakita ko ang galit sa mukha niya at mahigpit niya akong niyakap.

“Nandito ako para makinig sa’yo, Edrian.. I will listen to you. And I will never leave your side. Hinding hindi ko mapapatawad ang sinumang gumawa sa iyo nito. Pagbabayarin ko ang lalaking iyon.”

 "He is not someone you can bring down easily, Henry."

He pressed his forehead on mine at huminga siya ng malalim.

"Then we will bring him down together.. If that is the only way for you to stop crying and being in pain.. I will do everything I can to bring him down no matter how big his name is."

And I hugged him. That was the only thing I can do at that moment. To rest in his arms and I know I was safe.

————————¤¤¤¤¤¤¤–––––––––––

15: Twisted

“Do you want anything else? Kung may kailangan ka, sabihin mo lang? I’ll be outside.” sabi ni Henry sa akin habang naglilinis ako ng aking katawan sa banyo ng kwarto niya.

Bruises are all over my body. Nakakaramdam din ako ng pananakit sa aking pwetan at pakiramdam ko lalagnatin din ako pero hindi ko na muna ininda ’yun. Ang kailangan kong gawin ay maging mahinahon at isipin kung anong gagawin ko ngayong sigurado ako na kikilos nanaman si Ryan.

Hindi iyon titigil habang hindi niya ako nakukuha. And he might try to lay his hands on my parents. Anything that he can, makuha niya lang ako ulit.

Binilisan ko ang aking pagligo at agad na nagpatuyo. I got out of the shower at itinapis ko ang tuwalya. Kitang kita ko sa life sizw mirror ng banyo ang katawan ko. I have a beautiful body that is cursed. A body that only lures lust. Katawan na ginamit na ng kung sino sinong lalaki.

Bigla akong naluha realizing how fucked I am at that moment. Kung bakit kailangang ako pa sa lahat ng tao?

Bumukas ang pinto ng CR at pumasok si Henry na naabutan ang aking pag-iyak. Agad niya naman akong yinakap at sinubukang patahanin.

“You have to be strong, Edrian.. That’s the only way you can be free from all this. Let go of all the fears and disappointments you have. Iyon ang nagpapahina sa isang tao. You know, you thought me one thing. And that is to be who I really am and never try to be someone that I am not. Now, you have to do it for yourself. Be the Edrian that you are supposed to be.”

Sa mga salita ni Henry lang ako nakahanap ng kaginhawaan. Everything that he says makes me feel better. Siguro nga, hindi lahat ng tao ay gagamitin lang ako at sasaktan. Hindi lahat ng lalaki kagaya ni Andrew at Ryan na aangkinin lang ako at hindi pahahalagahan ang damdamin ko. They only love themselves.

---

“I didn’t know you were this rich?” bigla kong nasabi sa gitna ng katahimikan namin ni Henry. Nasa mesa kami ng kitchen at kumakain ng hinanda niyang food para sa aming dalawa.

Napangiti siya at hinawakan ang kamay ko. Napatingin ako sa kanya ng maiigi because now I realize, I don’t really know anything about him. If I know something, it might not be right or whatever.

“My mom left me a good some of furtune before she passed away due to pancreatic cancer. Hindi naman kami mayaman. But I invested the money she left me sa iba’t-ibang company in Europe and North America. They have the biggest economy so I made sure of it. Bata pa lang ako, I had to make sure I will have a good future. So I studied hard and worked hard. Kahit ayaw ni Mommy na nagtratrabaho ako sa part time jobs, ginawa ko pa rin. I need to know the real world.” kwento niya sa buhay niya that instantly fascinated me.

Tahimik lang akong nakikinig sa kanya and I see how sincere he is. I thought he was just this weird kid na nag-iistalk sa mga taong nagugustuhan niya.

“So when I turned 21, the money I invested got doubled in just a year. And now, I can say I have enough to take you anywhere you want.” sabay ngiti niya sa kanyang huling sinabi.

I smiled at him and he is just a breath of fresh air. Kapag nakikita ko ang ngiti niya, nakakawala ng problema. Nawawala ang takot ko.

“I wish I had your determination to make my life better. But I guess— Kapag nakulong ka sa isang madilim na nakaraan, its so hard to find a way to make things right. Mas lalo kang nagkakamali. Mas marami kang nagiging problema.”

Mas diniinan niya ang pahawak sa aking kamay at hinawakan niya ang pisngi ko. I just don’t know how I could have hurt this guy?

“Your past is a part of you. Alam kong hindi naging maganda ang nangyari sa nakaraan mo. But we all have to go through a certain hard point of our life, for us to know how strong we are. And I can see that you are a strong person. You just keep on denying that to yourself.”

Tanging ngiti lang ang naitugon ko sa kanya. This moment is magical for me. I feel like I am into something good for the first time, in a very long time.

“I just need to know one thing— If you have any idea who Andrew Barrameda is?”

I need to know if he knows Andrew or if Brandy is making fun out of me at hinalungkat niya lahat tungkol sa akin, maging ang mga tao na may kinalaman sa akin and make a mess out of my head. Because this is somehow taking me somewhere.

“No— Who is he?” nakakunot ang noo niya nang itanong ko iyon sa kanya. So he don’t know him? Then why would Brandy make up things like that?

Para lang ba talaga layuan ko ang Daddy niya?

“Was he that middle aged man in you apartment last time?” lukot parin ang noo niya habang tinatanong ako. Napatango naman ako sa kanya and his eyes became hostile.

“Isa din siya sa mga lalaking gusto kang makuha di ba?” sabi niya sa akin. Mas lalong humigpit ang paghawak niya sa kamay ko.

“Henry— Let go of my hand.” samo ko sa kanya habang tinatanggal ko ang pagkakahawak niya sa kamay ko.

“They will never lay there hands on you again, Edrian. Pinapangako ko. I will make those guys pay for what they did to you. At uunahin ko ang Andrew Barrameda na ’yun.”

Just when I thought everything was alright. Just when I thought, Henry is different from them. I now find myself trapped again with someone that could possibly be a psychopath.

“I’m leaving now… I don’t think this is the right place for me.” nanginginig kong saad kay Henry.

“And where do you think you’re going, Edrian? To your parents? To Andrew Barrameda? To Ryan Saavedra? Sa mga taong nanakit sa’yo? Sa mga taong ginago ka? Sa mga taong pinabayaan ka?” his eyes were like unleashing hell.

Para akong nalulunod sa lakas ng kabog ng dibdib ko. All along, he knew about everything. He knows about me?

“Yes—– I know everything about you, Edrian. I know all about you. Eversince I saw you, I had to have you. I wanted you so badly. Kaya inalam ko lahat ng tungkol sa’yo. That day, when I knocked in your door and pretended I was courting someone else? It was really to get your attention. And when I saw your body, you don’t know how much I wanted to fuck you at that moment.”

He is crazy. I was right about him. He is mad.

“Pumasok ako sa isang deal kay Brandy Barrameda. She was really annoyed with you being his Dad’s new favorite. Kaya nakipagkasundo siya sa akin to help her out in taking you away. And as you may know it by now, pinalabas niya na ako ang nawawalang anak ni Andrew Barrameda. And I know you bought that shit—because you are that naive, Edrian.” pagpapatuloy niya pa.

“So Andrew Barrameda got suspicious about your actions. I actually sent him a picture of us talking. That made it easier to tear you apart.”

The fact that he is narrating everything right now makes me sick. Ano bang nangyayari sa buhay ko? Bakit sobra akong pinaglalaruan? This is driving me insane.

“Tama na—– Shut the fuck up!!!” sigaw ko at tumayo ako sa mesa. Agad akong tumakbo papunta sa mga kitchen wares at nakahanap naman ako ng kutsilyo.

Itinutok ko iyon sa tiyan ko at nakita ko ang pagkagulat ni Henry. Lumapit sa akin upang subukan akong pigilan sa gagawin ko.

“Don’t come near me or I will stab myself.” naluluha kong banta sa kanya. Palapit ng palapit siya sa akin pero mas lalo kong diniin sa may tiyan ko ang kutsilyo.

“Don’t do that, Edrian.. Alam kong hindi mo gagawin ’yan. Give that knife to me.” mahinahon niyang pakiusap pero hindi ako nagpatinag.

I will do everything just to get away from this sick man. Hindi ko alam kung ano pa ba ang tama sa mali. Parang nawawala na ako sa katinuan ko. My head is clouded with so much things. I want to just end everything but I will just let it be more easier for them.

“Let me out of here.. Nakikiusap ako, Henry. Let me out of here. Or I will kill myself.”

“Okay— I will let you out kung ibibigay mo sa akin ang kutsilyo na ’yan.” he said in his normal tone na para bang minamanipulate nanaman ako para sumunod sa kanya.

“Give me the car keys.. Give it to me.” sigaw ko sa kanya while still holding the knife na nakatutok parin sa aking tiyan.

Dahan dahan niyang binunot mula sa bulsa niya ang susi ng kanyang kotse and he give it to me.

“Now stay there and don’t follow me.. Don’t ever follow me or else, I will stab myself with this knife.”

Nanginginig naman siyang pumayag sa gusto kong mangyari. Nilisan ko ang kusina while he was following me with his eyes at mabilis akong tumakbo papunta sa pintuan ng bahay. I heard him dashing towards me pero mabilis kong narating ang kanyang kotse and I got in just in time. Galit na galit niyang sinisipa ang kotse at sinusubukang buksan ito pero siniguro kong nakalock lahat ng pinto.

Pinaharurot ko ito at nakita ko siyang tumakbo para habulin ako. My tears were clouding my sight. I am starting to hyperventilate. Of all the times na mararanasan ko ito, ngayon pa na tumatakas ako mula sa kapahamakan.

My heartbeat was racing like crazy. The adrenaline was pumping so hard that the last thing I remembered, I was driving towards a big truck heading my way.

“Maybe this is the day that I can be finally free from all the bullshit.”

And pain was engulfing my whole body before I lost all conciousness I have.

———————––¤¤¤¤¤¤————————

The End of the First Season

Season 2: Bolder, Darker, Crazier

Season 2

“This is not a good idea. What are you even asking me for? Baliw ka na ba talaga?” sigaw sa akin ng taong nasa harapan ko ngayon.

      I was just staring at him from head to toe. I am so happy that I’ve finally see him again after a long time of being separated pero ito siya, sinesermonan na ako agad.

     “Do you see how I look right now? My right foot is about to be decapitated dahil sa aksidente. I might not walk anymore. My face is wrecked. Everything in me is damaged. I am asking you this because you are my brother!” pagmamakaawa ko sa kanya at linapitan niya ako. Lumuhod siya sa harapan ko at hinawakan ang mukha ko.

    “Bakit hindi mo sinabi sa akin na nakalaya pala ang hayop na ’yun? Did you honestly think na hindi ko aalamin kay Mommy at Daddy ang tungkol sa nangyari sa’yo? You never called me. Never bothered to even talk to me. As if I am not a part of you!”

    “Kasi ayaw ko nang madagdagan pa ang taong madadamay sa problema ko. Hindi ko na alam kung ano ang gagawin. I might just want to kill myself to end this. But every time I see those faces in my head, ang mga taong sinaktan ako at ginamit ako dahil lang sa pansarili nilang kagustuhan, I can’t help but feel so disgusted. I want them to pay for what they did to me. Dahil sa kanila, nasira ang buhay ko.”

    Niyakap ako ng aking kapatid. Ang kapatid ko na kahati ko sa lahat simula ng pinanganak kami sa mundong ito. My brother. My twin brother.

    “I will help you.. Nandito na ako. Gagawin ko ang lahat upang mapanagot silang lahat. But you have to be strong. I cannot do this if you will only pity yourself. Kailangan mo ring lumaban. We have to do this together, Edrian.”

   “Adrian.. I don’t know what to do without you.”

   ———————————————————————–

     Pumasok siya sa aking kwarto at tiningnan niya ako habang inaayos ang sarili ko sa salamin. He smiled at me. Hindi ko alam kung ano ba ang nasa isip niya ngayon. Maaring magkakambal kami ngunit iba ang pagkatao ni Adrian. Bata pa lang kami, he was the mischievous one. Palagi siyang nasasangkot sa gulo. At ako ang nabubugbog ng mga siga sa school namin sa pag-aakalang ako ay siya.

    Linapitan niya ako at inayos ang aking necktie na kaparehas na kaparehas sa kanyang suot pati narin ang suit namin ay magkaparehas.

    “This is the first time na parehas ang suot natin. Ayaw na ayaw mo na binibilhan tayo ni Mommy ng parehas na damit dahil hindi mo gusto na pareho tayo ng suot. Ngayon parehas na tayo sa lahat ng bagay. Are you sure we have to do this? Hindi ka ba nag-aalala na matutuklasan din nila na hindi ako ang Edrian na kilala nila.”

    “That is exactly then point. You have to be different. Dapat palabasin natin na wala na si Edrian Aragon. Ikaw na ang kikilalanin nilang Edrian Aragon.”

    He looked at me and he just nodded. Alam kong mahirap para sa kanya ang gagawin naming pagpapanggap, but this is for me to end everything. To destroy everything.

    “We planned this for a long time now, Adrian. Wala nang atrasan. Kailangan nating magawa ito for our safety and the peace of our lives.”

     Sabay kaming lumabas ng aking kwarto at bumaba sa hagdanan. This is the start of our plan. Hindi kami pwedeng magkamali.

    Agad naman kaming bumaba sa hagdan at nakita ko ang mga tauhan niya. They were dressed formally like us. He made a notorious name for himself. My family disowned him for being a reckless person kaya gumawa siya ng paraan para maipakita kay Mommy at Daddy ang nangyari sa kanya. Kahit galit ang mga magulang ko sa kanya, kahit papaano ay mag cimmunication pa rin sila as what Adrian always told me.

    “Is everything ready, Seya?” tanong niya sa kanyang tauhan na Japanese ang nationality.

    “Yes, boss. We just need your order.” sagot naman sa kanya ni Seya and he was shocked when he saw me. Alam kong magugulat sila dahil ang pagkakaalam nila, wala kapatid si Adrian let alone, a twin brother.

    “This is my twin brother, Edrian. I will place him under your care when I’m away. Mr. Kim and Yslav knows about this already. Never say anything to anyone outside our circle. You understand me, Seya?”

   Napatungo lang ng kanyang ulo si Seya at agad na giniya si Adrian patungo sa pintuan ng kanyang malaking bahay. Naiwan naman ako sa sala bago siya muling lumingon sa akin at kinausap ako.

   “Alam mo na ang dapat mong gawin.. Naituro ko na lahat ng dapat mong matutunan. I am doing this for you. So make sure you do your part.”

     Tumango ako at tumakbo palapit sa kanya at niyakap siya ng mahigpit.

    “Sorry for troubling your life like this. Ikaw na lang ang alam kong makakatulong sa akin.”

   “I could have killed them when you told me everything. But if this is what you want, wala akong magagawa kundi pumayag sa gusto mo. Pagbabayarin ko sila sa lahat ng kanilang ginawa sa’yo, Edrian.”

   And before I even realized, naglaho na si Adrian sa paningin ko sakay ng kanyang black na Jaguar. Patungo na siya sa airport at ako ay maiiwan dito para magpanggap na siya. Natatakot ako para sa kapatid ko. He is a dangerous man himself pero ang makita ko siyang masaktan din, parang mas lalo ko lang naiisip na hindi ko na dapat siya dinamay pa.

   But this is how it begins. The fulfillment of my vengeance. Siguro sapat na dahilan na ang pagkawala ng aking kanang paa upang ipadama sa lahat ng nanakit sa akin kung gaano kahirap ang pinagdaanan ko.

   That day I almost died. Sa pagtakas ko mula sa kamay ni Henry. Sa taong inakala kong magiging sandigan ko. Sa taong akala kong totoong mamahalin ako.

    I don’t know what lies ahead with all these things.

    Hindi ito ang panahon para makaramdam pa ng konsensiya. They played with me. Then I will play with all of them too.

   

 

     Soon…

1: The Twin

I felt like there’s a heavy boulder pressed into my body. Mabigat ang pakiramdam ko at buong katawan ko ay nananakit. I can see my blood oozing from my forehead at ang paa ko ay naipit sa nayuping bahagi ng kotse. Nawawalan na ako ng malay pero sinubukan ko pa rin na makalabas ng kotse ngunit ang katawan ko ay ayaw makisama.

     I can hear sirens coming my way pero iyon ang huli kong naalala bago ako mawalan ng malay.

---

    “Good thing he has no brain injury but the sad part is, his right leg might not be saved due to the damage. Maaring maputol ito dahil nadurog ang bones niya sa tigh area niya pababa.” rinig ko sa boses kahit na nakapikit ako at walang maramdaman sa buong katawan ko.

    I was concious but I can’t open my eyes. Maybe I was sedated. I was lucky to be alive. Pero nasaan ako? In the hospital? Marahil si Henry ang nagdala sa akin sa hospital. Wala na siguro akong kawala. But I need to make sure that I will die before he can have me.

     “Thank you, Manix. Ako na bahala mag-alaga sa kapatid ko.” sagot ng isang boses na sobrang pamilyar sa akin.

     “You never told me you had a brother. A twin brother?” tanong ulit ng unang nagsalita. Totoo nga ang hinila ko. Napangiti ako sa aking isipan. I don’t know how this happened pero pakiramdam ko, I am finally saved.

    “We lived apart after high school. Masiyadong magulo ang buhay ko para madamay pa ang pamilya ko. Especially, Edrian. Hindi ko siya pwedeng ipahamak.”

    “I’m sure he knows that. Ngayon pa lang alam ko na kung gaano ka kaprotective sa kanya. You won’t even want me to see his whole body.”

     At narinig ko pang tumawa ang kausap ng kapatid ko bago ito tuluyang lumabas ng silid. I can’t open my eyes kahit gustong gusto ko nang idilat ito at makita kung talaga bang si Adrian ang kasama ko ngayon.

    May narinig akong tunog ng telepono at agad naman itong nasagot.

     “Yes Mom.. Ligtas siya. Huwag ka nang mag-alala. Ako na ang bahala kay Edrian. You should calm yourself. Baka ikaw naman ang magkasakit.” rinig kong sabi ni Adrian at alam kong si Mommy ang kausap niya.

     Naluha ako dahil ngayon ko lang ulit naramdaman na mahalaga ako sa pamilya ko. Akala ko noong umalis ako ng tuluyan sa bahay at sinubukang tanggalin ang kaugnayan ko sa kanila, wala na rin silang pakialam sa akin. But I was wrong.

     Bigla kong naramdaman ang paglapat ng isang palad sa aking mukha at pinahid nun ang luha na tumulo sa aking mata. I am still surprised how Adrian found me? What happened after I got knocked out of conciousness?

     “Nandito na ako. You don’t have to be afraid anymore.” rinig kong sabi ni Adrian na mas lalong nagpaluha sa akin.

     “Hindi ka na talaga nagbago. Iyakin ka pa rin hanggang ngayon.” sabay haplos niya sa buhok ko.

---

     I was shocked that I am now in Taiwan. Hindi ko akalain na dadalhin ako dito ni Adrian and still questioning everything that happened after the accident.

    “Pinapasundan na kita after Mom told me you went back home asking for help. Ayaw naman niya na makialam ako sa problema mo, because you wanna handle it alone, right? Kaya nagpadala nalang ako ng tauhan ko para bantayan ka and do absolutely nothing but to watch over you. Until the accident happened, tinulungan ka niya. You were stuck in the car at wala siyang choice kundi baliin ang paa mo. He had to do that or you will die from losing a lot of blood.”

    Pinaliwanag sa akin ni Adrian lahat. Nakaharap ako sa kanya habang nasa hospital bed parin at nakataas ang kanang paa na wala na rin silbi dahil nagkadurog durog ang buto nito. My face is totally wrecked. Marami akong sugat sa katawan and I don’t even recognize myself anymore.

    “Why did you help me? I thought masama ang loob mo noong umalis ako sa bahay.” tangi kong nasagot sa kanya at lumakad siya palapit sa akin.

    Adrian is a bit taller than me. Mas malalaki ang muscles niya. He has the same skin tone. His hairstyle is very different from me. May mga piercings din siya and somehow I know he is the rugged version of me. Dahil na rin sa nature niya na matapang at palaban simula pa noong bata pa kami.

    He is very good looking. And I really looked up to him as an older brother kasi mas nauna siyang lumabas kesa sa akin.

    “Did you honestly think na pababayaan ko na lang ng ganun ang kapatid ko? Ang kakambal ko? I am an asshole pero pagdating sa’yo, lahat gagawin ko. Walang sinuman ang makakapanakit sa’yo.”

    Napangiti ako sa sinabi niya at yinakap niya ako. I’m just happy that we are together again like this. Pero natatakot din at the same time. Hindi ko alam kung anong mangyayari ngayong magiging baldado na ako ng tuluyan.

    “I will be worthless now. Ayokong maging pabigat sa’yo at sa mga magulang natin.”

    “You will never be worthless. May paraan para makalakad ka, but you being alive is more important than losing your leg.”

     Nagyakap pa kami hanggang sa nagkwentuhan na kami sa mga bagay na hindi namin napagusapan mula nang huli ko siyang nakita at nakasama.

---

     “Andrew Barrameda is one of the most influencial businessmen in the Philippines, bakit gusto mong paimbestigahan ko siya? Pwede bang kalimutan nalang natin ang lahat at magsimula ka ulit ng bagong buhay?” inis na si Adrian sa aking mga sinasabi dahil sa opinyon niya, wala nang dahilan para ilagay ko ulit ang buhay ko sa gulo na ako naman ang nag-umpisa.

    “Sa tuwing iniisip ko ang ginawa nila sa akin. Ang paglalaro nila sa damdamin ko. Each one of them deserve to be punished. Hindi ako matatahimik hanggang hindi ko naigaganti ang sarili ko sa kanilang lahat.”

     I was in a wheelchair at nasa veranda kami ng malaking bahay ni Adrian dito sa Taiwan. Sa Tai Chung Mountain ito nakatayo at malayo sa maingay na bahagi ng probinsiya. It was also his headquarters for his business.

     “I can kill them myself if that will make you happy.“diin pa niya at kinabig ko ang kamay niya at nagkatitigan kami.

    “No.. That’s not what I want. Kahit gaano ako kagalit sa kanila. I never want them to die. I want to make them pay for what they did. That’s all I want.”

     “So babalik ka? You will act tough in front of them and tell them how strong you are and they won’t tear you down? Edrian, look at yourself? Hindi ka ba naaawa sa sarili mo?”

    Naluha ako sa kanyang huling sinabi. I pity myself that’s why I wanted them to pay for all the things they have done.

      “Ginamit nila ako.. Pinaglaruan nila akong lahat, Adrian. They look at me as an object of lust. Hindi nila ako tinuring na tao. They only use me to gratify themselves. Ngayon, sabihin mo sa akin? Hindi ba nila deserve na maparusahan sa mga ginawa nila?”

       Lumayo si Adrian sa akin at nagsindi ng sigarilyo. Napahawak pa siya sa kanyang noo at ako ay patuloy lang na nakatinging sa malawak na kagubatan na natatanaw mula sa veranda.

       I will never be at peace when I know those people that hurt me are living like nothing has happened.

     “So what do you want me to do? Magpanggap na ikaw? Iyon ba ang gusto mong mangyari?”

       Napatingin ako sa kanya and I know that he just said what I wanted to happen.

      “I just want them to look at you and see you as Edrian. Ang makita silang natataranta at may takot habang nakikita ka. That will make me very happy. Ang Edrian na kaya silang paikutin. Ang Edrian na hindi basta bastang matatakot sa mga banta nila.”

     “And do you think you can handle being Adrian? Hindi basta basta ang negosyong pinapatakbo ko, Edrian. My name is everywhere in the gold mining world. If you ever make a mistake, pareho tayong babagsak.”

      Nagkatitigan kami and I can see in his eyes that he doubts my ability in carrying out his business.

     “That is why I am asking you that we help each other. I can handle your business. I may not be as smart and strong as you, pero kaya kong patakbuhin ang negosyo mo.”

     Umiling siya at itinapon ang sigarilyong hawak niya sa kamay at binigayan niya ako ng isang stick nito. Nagtataka ako at sinindihan niya ito at inilagay sa aking bibig.

      “Being Adrian Aragon is not easy, Edrian. Kaya ngayon palang pag-aralan mo na lahat ng kilos ko.”

       Napangiti ako dahil sa puntong iyon, alam kong napapayag ko na siya sa aking gustong mangyari.

       “So pumapayag ka na? I mean we––”

       “Whatever that will make you happy and forget everything, gagawin ko. Alam kong hindi ka rin titigil kahit di ako pumayag. You were always a pain in the ass.”

        Bigla ko siyang niyakap at sobrang saya ang nararamdaman ko. Hindi ko alam na ganito pala talaga ako kahalaga sa kanya.

      “Akala mo naman hindi ka sakit sa ulo noon? Ako palagi napapasama dahil sa mga ginagawa mo noon. Napakapalaaway mo kaya. Ako pa nabubugbog ng mga siga sa school natin.”

      Natawa siya sa aking sinabi at pinilit niya akong ubusin ang stick ng sigarilyo na sinindihan niya. Hindi ako naninigarilyo but I have to do this. I have to act like Adrian. Adrian does not have to. Dahil gusto kong ibang Edrian na ang makikilala ng lahat ng may atraso sa akin.

      “Bukas pupunta tayo sa mining site dito sa Tsai Hung, kailangan mong malaman ang mga pasikot sikot ng negosyo and how everything works. Mistakes are not on my dictionary.”

---

       Malapit na ang schedule ng amputation ng aking kanang paa. It will be the last time that I am complete. Ayoko mang mawala nang tuluyan ang paa ko pero wala na akong magagawa. I have to give it up para maligtas ang buhay ko.

      “Yslav and Kim Jung Yoo are my business partners. Silang dalawa ang makakasama mo sa mga meetings and travels around the world while I am doing the job for you. Pakisamahan mo sila ng mabuti. Palaging magkasalungat ang ideals nilang dalawa and I am the bridge between them. Ayokong magkasira kaming tatlo. So please, take that warning seriously.”

      Sabi ng kapatid ko while he was pushing my wheelchair into his office dito sa mining site ng Tsai Hung. He is a very good leader. Kita ko ang paggalang sa kanya ng mga tauhan niya. He has a bunch of bodyguards following him around.

      Alam kong malaking tao siya but not knowing this big. He made it on his own. While all I did was make things complicated for my life. Wala sa kalahati ang narating ko sa nagawa ng kapatid ko.

       “Mom and Dad must be so proud of you. Napakalaki pala ng negosyo mo. And it never occured to me na magiging ganito ang outcome ng rebellion me sa kanila.”

        “I know what I always wanted. Ayokong iasa ang buhay ko sa kayamanan ni Daddy. We made a deal. He given me my part of the business. And after I graduated from college, nakilala ko si Yslav and later on, Jung Yoon. They were my best buddies in college. We were in the same fraternity. Tita Via was always mad at me kasi palaging magulo ang apartment namin sa Los Angeles.”

      Napatingin ako sa portrait painting na nakasabit sa dingding ng opisina niya. Namangha ako dahil it was a portrait of me and not him. Napalingon ako sa kanya at nagtatanong ang mga mata kong tinitigan siya.

       “I always wanted you to be near me kaya pinagawa ko ang portrait na iyan from the picture you sent me. I want to remind myself that you are a part of me. Kahit alam kong hindi naging maganda ang pagkakalayo natin noon. You never wanted me to leave. Gusto mo kasama kita palagi. But I have my own dreams. I have big hopes for my life.”

       “And you did great. You made your dreams into reality. And I am proud of you.”

       Humarap siya sa akin at hinawakan ang mga kamay ko.

      “Pero napabayaan kita. Wala akong nagawa noong ginahasa ka ng hayop na Ryan Saavedra na ’yun. I wasn’t there to protect you from them. Kaya babawi ako. I swear to God, doble ang ibabalik ko sa kanila for causing you so much pain.”

      Napayakap ako sa kanya sa kanyang bewang at muling lumuha dahil hindi ko alam ang gagawin kung wala si Adrian sa tabi ko ngayon.

       I am drawing my strength from him.

---

◇◇◇◇◇◇

---

2: Shifting Gears

The amputation went well. Two weeks din akong hindi pwede gumalaw and all those time, hindi nawala si Adrian sa tabi ko. My recovery was fast dahil nakukuha ko na rin ang pace ng pagkatao niya. Mainipin ni Adrian. Hindi siya sanay na nananatili sa isang lugar. Marami siyang properties around Taiwan pati na rin sa US at sa South Korea. He is even planning to buy a house in Russia para makasama niya rin si Yslav kung gusto niyang magbakasyon doon.

   But Taiwan has been his home for a long time. Dito payapa ang isipan niya. Lalo na sa Tai Chung Mountain Residence niya. Dito lahat ng pwede niyang gawin ay nagagawa niya. May malaki siyang gym. An almost olympic size pool. A firing range. Everything that has to deal with his interest ay nasa bahay na ito.

    Kaharap ko siya ngayon sa kanyang opisina at ngayon ay nagiging tulad ko na talaga si Adrian. He got rid of his piercings at ang buhok niya ay pinatubo na niya ng mahaba. Kasing haba ng buhok ko ngayon. Natutuwa ako kasi ang style ng pananamit niya ay katulad na rin ng style ko. He usually wear suits and long sleeved shirts na pinaparesan niya ng trousers or slacks. Ngayon pati denim ay nagsusuot na siya. Seryoso siya na magpanggap bilang ako. While I am only half way to achieving the Adrian Aragon that he is.

    “Natrace ko na kung nasaan ngayon si Henry na sinasabi mong may obsession din sa’yo. Aparently, he is a son of a lawyer and a doctor. Marami siyang kalokohang ginagawa noon pa man like pretending to be someone else para makuha ang loob ng mga taong gusto niya for no particular reason. And it just so happen that you were his target for a long time now.”

    I stood up bringing my crutches and walked towards him on the other side of the table. Tiningnan ko ang computer screen at nakita ko ang mga ID at mga litrato ni Henry. He really is a sick person.

    “I will take this piece of shit to a mental facility. Baka hindi lang ikaw ang huling bibiktimahin nito. He is emotionally unstable and maybe a sociopath. Kaya ka nagtiwala sa kanya kasi ginagamit niya ang pagiging mabait mo to his own advantage. He feeds on that kindness you were giving towards him na naging isang obsession to a point na muntik ka pang mamatay.”

  “Wala akong alam tungkol sa kanya. And I really hate myself for being too kind towards him. Alam kong mahina ako when someone shows me vulnerability.” sagot ko kay Adrian at tumingin siya sa akin.

    “Kaya kailangan mong baguhin ang ugali mong ’yan. I have been telling you that for the longest time. Matuto kang lumaban at magpakita manlang ng galit. Don’t be too kind because it is weakness that everyone will take out of you.”

    Napatango naman ako sa sinabi niya. Alam kong naging masiyado akong mabait noon. And now, I am beginning to realize how that kindness ruined me.

     ——————————————————————        “Now point that gun right in front of the target. Don’t falter your stance. You must point it in the right position. Kung saan mo gustong tamaan ang target mo. There is no point of hitting the bullseye. Hindi naman yan nangyayari sa totoong barilan. The important thing is you know what you are aiming for.” paliwanag sa akin ni Adrian habang nasa firing range kami at tinuturuan niya akong humawak ng baril.

    He is not just a businessman, he has an organization. Kasali siya dito dahil napapadali ng organization ang flow ng negosyo niya at ng kanyang mga kaibigan. At kapag kasali ka sa organization na iyon, dapat handa kang makipagbarilan kapag kinakailangan.

    “I don’t really think I have to learn this one, Adrian.” tutol ko sa kanya at nalukot lang ang noo niya habang tinatanggal ang soundproof ear muffs na suot niya.

    “You are Adrian Aragon. And Adrian Aragon knows how to pull the trigger. Kung hindi mo magagawa ang simpleng bagay na’to.. I have no choice but to just stop our plans and hindi ka na pauwiin ng Pilipinas kahit kailan.”

    Napahinga nalang ako ng malalim at tumayo. Its been three months now after Adrian saved me and I am standing on my bionic right leg. It actually feels wierd kasi parang hindi ako nawalan ng paa. The medical technology is just awesome.

     I put on the ear muffs and put the googles on. Mabigat ang P226 Semi Auto Pistol na hawak ko. Tiningnan ko ang distansiya ng target at ipinosisyon ko ang kamay ko sa tamang deriksyon nito. Pagkatapos kong makasa ang baril, huminga ako ng malalim bago kalabitin ang gatilyo nito na bumuga ng napakalakas na pwersa. Muntik ko pa itong mabitawan pero napahiyaw pa si Adrian dahil sa nangyari.

    “What the hell was that? Do you know what you just did? Natamaan mo ang bullseye ng target!” tuwang tuwa siya habang ako ay nanginginig pa rin ang kamay dahil sa malakas na pwersang binuga ng baril na hawak ko.

    Hinawakan niya ang mga balikat ko at masaya lang akong tinitigan.

    “Magkapatid nga talaga tayo. No, we really are twins. Magaling ka naman palang humawak ng baril. Why are you so against it?”

     “I don’t like violence, you know that?” tangi kong nasagot sa kanya bago siya tumawa ulit at kinuha naman ang kanyang pistol at nagsimulang pagbabarilin ang mga target na walang kahirap hirap niyang tinatamaan.

    “Hindi kita ipapasok sa ganitong mundo kung alam kong hindi mo kakayanin. I have to be you, but you need to be me. At alam kong kaya mong maging ako. You just have to accept that my life will be yours temporarily.”

   Tumango nalang ako bilag sagot sa kanya at muling sinubukang bumaril sa target.

     I hit it again in the right spot at doon ako tuluyang napangiti.

    ——————————————————————

     Everything went by smoothly. Araw-araw ay sinasanay ako ni Adrian sa mga bagay na dapat kong makasanayan. Hindi ko alam na mausisa siya sa maraming bagay. He always try to correct me kung mali ako. I am learning four different languages everyday. Kailangan kong maging fluent sa mga linguahe ng mga kaibigan niya dahil karamihan sa mga tao ng organization ay magkakaiba ang lahi.

     The posture. His walk. Kung paano niya manduhan ang mga katulong ng bahay, mga bodyguards niya. Ang kanyang secretary. At si Seya na hindi ko pa nakikita kahit kailan.

     “Seya is someone special to me. Sabihin na natin na, he is my lover.”

     Nagulat ako sa sinabi niya. He likes men too? Pero akala ko straight siya? I never thought that he will turn out to be hitting the same team?

     “I like both. Huwag mo na masiyadong isipin ang sexual preferences ko. Just be cautious about it. You don’t have to fuck with girls kung ayaw mo.”

      Natawa ako ng mahina dahil sa awkwardness na pinapakita niya sa akin.

    “I didn’t know you like men too. Marami na talaga akong di alam tungkol sa’yo.”

     Lumapit siya sa akin at inayos ang aking suit. Ang necktie na suot ko ay katulad ng suot niyang necktie.

     “You have this friend in highschool called Janus. He was so cute back then. Curly hair, thick glasses and has a nice complexion. Para siyang babae. But I know he was a guy but I was having a crush on him. Doon ko narealize that I was not into just girls.”

    Nanlaki pa ang mata ko nang marinig ko ang pangalan ni Janus who turned out to be a hot guy now. We remained friends kahit na maraming nangyari sa buhay ko after highschool.

     “So you still have a crush on Janus?” tukso ko sa kanya na kinangiti niya lang sabay iling.

     “Never mention that name in front of Seya. Baka pati ’yang kabilang binti mo mawala din.”

    Natawa kaming dalawa sabay titig sa mga mata naming dalawa. I never had the chance to say how grateful I am to have a brother like him.

    “Thank you for saving me. Thank you for letting me live again. Thank you for everything that you have done for me. Hindi ko alam kung anong gagawin ko kung wala ka.”

    Yinakap niya ako at hindi ko napigilang lumuha. Sa kanya lang ako nagiging ganito ka vulnerable. And he lets me be vulnerable.

     “We are brothers. We are the half of each other. Kung hindi ko gagawin ang lahat para sa’yo, I will regret it for the rest of my life.”

     I just let him hug me. Ngayon namin napupunan ang mga pagkukulang namin sa isa’t-isa bilang magkapatid.

    —————————————————————–

      Mabilis na lumipas ang panahon at ngayon na ang nakatakdang araw ng paguwi ni Adrian sa Pilipinas bilang ako. Buo na ang desisyon niyang gawin ang plano naming dalawa. At ako naman ay handa na rin para maging siya. Natutunan ko na lahat ng dapat matutunan. It has been five months of learning to be him.

     “Paano si Seya? You told me he is someone special?”

     Tumango lang siya sa akin habang nasa harap siya ng salamin at inaayos ang suit niya. Parehas ang suit na gamit namin. Parehong pareho na kami. Ang tindig namin. Ang hairstyle. Ang pagkakaiba nalang siguro ay katotohanang nagpapanggap kaming dalawa. Mabubuhay kami na magkasalungat.

     “Hindi ko pa alam kung ano ang magiging reaksiyon niya kapag nakita niya tayong dalawa ngayon.”

     Napakamot tuloy ako ng aking ulo. Bakit kasi hindi na niya sinabi noon pa na may kakambal siya.

    “This will also be a test for him. Kung hanggang saan niya kayang tiisin ang katotohanan na hindi ikaw si Adrian.”

     “Pinaparusahan mo ang tao sa gagawin mo, Adrian. He deserves to know this beforehand para naman naihanda niya ang sarili niya. Mahal mo siya di ba?”

    Tumingin siya sa akin and he just smiled at me.

     “Hindi mo kailangang maconcern kay Seya. He knows the boundaries of our relationship. Kung nag aalala ka sa kanya, we can stop this right now.”

     Napailing na lang ako. As if naman may magagawa pa ako. Matagal na naming pinagplanuhan ang lahat. Hindi ko na ito iaatras kasi alam kong pagkatapos naman nitong lahat ay babalik na kami sa mga buhay namin.

     Tumayo ako at humarap din sa salamin katabi niya.

     “Dati ayaw na ayaw mo na parehas ang suot natin. Ayaw mo na binibili ni Mommy ang parehas na damit para sa atin. You always wanted to be different.” saad niya sa akin na kinangiti ko lang.

     “Look at us now. Sinong makapagsasabi na magkaibang tao tayo. We look just like a perfect carbon copy of each other.”

       Tumango siya bilang pagsang-ayon sabay senyas sa akin na oras na para umalis siya at tumango naman ako.

      Lumabas kami ng kwarto at bumaba ng hagdan at naghihintay sa baba ang mga tauhan na makakasama niya sa Pilipinas. Nagulat pa ang iba dahil dalawa kaming sabay na bumaba ni Adrian. And I saw someone that I never seen before.

    Matangkad, may kahabaan ang buhok, magandang hugis ng kilay, maamong mukha, matangos ang ilong, singkit na mga mata, may kalakihang pangangatawan at maputing kulay ng balat. Nakatingin siya sa aming dalawa ni Adrian at tila ba nalilito siya sa mga nangyayari.

     “What the hell is going on? When did you started to clone yourself?” galit na tanong ng lalaking ngayon ko pa lang nakita.

     “This is Edrian, my twin brother. Edrian, meet Seya Hagashi.” matipid na pagpapakilala ni Adrian sa akin sa kanyang kasintahan.

     “Are you playing games with me, Adrian? What the fuck is this?”

     Lumapit si Adrian sa kanyang kasintahan at niyakap ito. Ako naman ay naaawa kay Seya dahil parang gulat na gulat siya sa mga nangyayari.

    “I will tell you everything but not right now. You have to stay with Edrian for quiet some time. I want you to guide him while I’m away.”

     Tinulak siya ni Seya at lumapit sa akin at hinapit niya ako sa aking kwelyo.

     “What did you do to Adrian? Why is he doing this bullshit? This is your plan, right? What exactly are you trying to pull out?”

     Mabilis naman siyang hinablot ni Adrian at sinubukang pakalmahin.

     “That’s enough, Seya! It was my plan. Not Edrian. So please, listen to me. Don’t do anything stupid to my brother or I will never forgive you. Just trust me, okay? I will be back as soon as everything is done.”

    Matalim lang na titig ang binigay sa akin ni Seya habang naglalakad siya papalayo at nagsindi ng sigarilyo para pakalmahin ang sarili.

    Nagkatinginan lang kami ni Adrian at umiling ako sa kanya.

     Dahil sa paglilihim niya sa kasintahan niya, ito tuloy ang nangyari ngayon. Mukhang magiging kaaway ko pa si Seya.

     “You’re not going to kiss me goodbye, baby?”

      Nag-middle finger sign lang si Seya bago naglakad patungo sa garden ng bahay at naiwan kami ni Adrian sa sala.

     “Ikaw na ang bahala sa kanya. And promise me, huwag mo siyang hahayaan na masangkot sa gulo.” hiling sa akin ni Adrian at tumango lang ako bilang pangako sa kanya.

    Lumapit ako sa kanya at yinakap. Wala na talagang atrasan ang lahat.

     “I will give you the revenge that you always wanted to have, Edrian.” bulong niya sa akin bago maglakad palabas ng pintuan.

    Dala ang mga gamit niya ng kanyang mga tauhan. Naiwan ako sa malaking sala at hindi na namalayan ang pagharurot ng kanyang Jaguar na sasakyan.

     Bago paman ako makaakyat ng hagdanan, hinablot na ang bising ko ni Seya na may galit pa rin sa kanyang mukha.

     “If anything bad happens to Adrian, I will make you pay for it.”

     

---

◇◇◇◇◇◇◇◇

---

3: Defective

ADRIAN

        I lighted another stick of my favorite cigarette and poured some brandy into the wine glass that I was holding. Ngayon ko lang napagtanto na nasa Pilipinas na ako and my brother is back in Taiwan pretending to be me. This has to end right away.

       Kapag tumagal ang pananatili ko dito, magiging mahirap lalo ang sitwasyon ni Edrian. Leaving him behind with dangerous people lurking around him is not what I promised him but a peaceful life.

      Tiningnan ko mula sa Ipad na hawak ko ang mukha ng taong tumarantado sa kapatid ko. Ryan Saavedra wearing a pair of shades and a casual pair of shirt and pants walking inside a mall. Matagal ko na siya pinababantayan even before I even got back to this country.

       I sipped some brandy and I smirked at the face of my brother’s rapist. I want him to never get back to his feet again after everything that I will do to him.

      I picked up my phone at may tinawagan akong tao na maaaring makatulong sa akin sa pagpapabagsak ko ng tuluyan kay Ryan.

      “We Zhi? Can you do me a favor?” may paglalambing kong hiling sa taong kausap ko.

     “Adrian.. This is the first time that you asked me a favor? You know you can always ask me anything. You have done so much for me with my transactions in big companies.”

    Napangiti ako sabay hithit ng sigarilyong hawak ko. I just called the right person to anihilate my enemy down to his last limb.

       “I want you to buy all the shares of Highlands and oust Ryan Saavedra as its CEO. I know this is a piece of cake for you.”

      “Highlands Construction? Hmmm– I have been trying to get into the construction business and I think you just given me a good prospect. Consider it done, Adrian.”

      Napangiti ako. Siguradong magiging pulubi si Ryan Saavedra matapos niyang mapaalis ng tuluyan sa kompanyang napalaki ng mga magulang niya gamit ang pagbebenta ng droga at pagsusugal. He will end up in the slumps with no penny and power to hold on.

      At pagkatapos nun, ipaparamdam ko sa kanya ang sakit na naranasan ng kapatid ko sa panggagahasa niya dito. Mas higit pa doon ang gagawin ko sa kanya.

       “Thank you, We Zhi.. I will see you when I can, to personally show my gratitude.”

      Pagkatapos noon ay binaba ko na ang tawag ko sa kanya. Now all I need to do is show up in front of Ryan Saavedra and make him go crazy and watch him fall down in front of me.

       ———————————————————————––

       Nasa harap ako ngayon ng Highlands Construction building. I can feel the stares being darted towards my direction. Siguro dahil na rin sa commanding aura na meron ako. I put on my shades and walked towards the entrance of the building. Kita ko pa ang pagkabigla ng isang guwardiya na biglang kinuha ang kanyang radio na nasa kanyang bewang.

     “Excuse me, Sir. Check lang po ng ID.” salubong sakin ng isang pang guard ng entrance and I pulled out my wallet and showed them my fake ID. Me being Edrian is somehow giving me some freedom from my normal way of living.

     Ayokong magkamali. Kalkulado lahat ng ginagawa ko. I make wise decisions when it comes to my business and I never mix it with pleasure. Hindi ako emotional na tao. Siguro ganun na talaga ako noon pa man. I was always the strong one.

    “Edrian Aragon? Sir? Eh di po ba, kayo yung Executive Assistant ni Boss Ryan na matagal na niyang hinahanap?”

     Tiningnan ko lang ang guwardiya mula ulo hanggang paa at inayos ang manggas ng uniform niya.

     “You are doing a great job.. Can I come inside now?” I talked to him sweetly at bigla nalang niyang binuksan ang pintong gawa sa salamin at mabilis naman akong pumasok sa loob ng building.

    Napapatingin lahat sa akin at agad kong kinuha ang chewing gum na nasa bulsa ko at agad iyong nginuya sa bibig ko. Ngayon ko lang nakita ang interior ng Highlands Construction and it was quiet nice. Modern and fashion forward ang tema ng paligid. Maganda din pala ang taste ng hayop na ’yun.

     I brushed my long hair at napatingala ako sa may hagdanan only to find out that another demon was climbing down the stairs. Kita ko ang pagkagulat niya nang magkatinginan kami.

     Para siyang naestatwa at hindi makapaniwala na nasa harapan niya ako. Well, nasa harapan niya si Edrian.

     Mabilis siyang bumaba ng hagdan at lumapit sa akin. His eyes were still in shock and disbelief.

     “E–Edrian? Wha— Where have you been?”

      Napangiti ako sa kanya at pinalobo ang chewing gum na nasa bibig ko. Hindi niya mawari kung ano ang nangyayari sa akin and why I am acting this way.

      “Mr. Andrew Barrameda. Nice to meet you again.” sabi ko sa kanya while handing out my hands to him na kinalito lang niya lalo.

      “Saan ka ba nagpunta? Ang tagal kitang hinanap. I was going crazy thinking na dinala ka na ng hayop na Henry Benitez na yun kung saan. And yes, I know what happened between you and Ryan and I was here today para tapusin na ang ugnayan naming dalawa. But that does not matter anymore, ang mahalaga you are okay.”

    Napatawa naman ang ng mahina dahil sa mga sinabi niya. This middle aged man was my brother’s boss and he used my brother for his lust at siya ang dahilan upang magkita ulit si Edrian at Ryan bringing back the trauma he felt when he was raped.

     “Please– Stop acting like you ever cared about me. It was all fuck that you wanted from me. Hindi ako nandito para sayo. I’m here to meet Ryan and to know how well he is doing after he almost crippled me the last time I saw him.”

     “Edrian.. Let’s get out of here before he even found out that you are inside his building. Alam mo ba ang ginagawa mo?”

      Hinapit niya ako sa bisig ngunit mabilis ko iyong tinabig at napangiti lang ako sa kanya. Umiling ako at naglakad papalayo sa kanya.

       “Andrew— You don’t know me that well.. So just please don’t get in my way. I can take care of myself more than you expected.”

         Inakyat ko ang hagdanan at tiningnan ko ulit si Andrew Barrameda at para nga siyang nakakita ng multo at hindi maintindihan ang mga nangyayari. I will deal with him later. Sa ngayon, I want to see how that bastard will react finding out that Edrian is back.

       Tinuro sa akin ng isang babaeng empleyado ang opisina ni Ryan at kinindatan ko pa ito na kinapula ng pisngi niya. Mabilis ko namang nahanap ang pintuan ng opisina niya at hindi na ako kumatok pa dahil wala naman ang secretary niya sa kanyang table.

      Rinig ko ang mga halinghing sa loob ng opisina. That piece of shit is fucking someone in broad daylight.

      Pagkapasok ko palang kita ko na ang ginagawa nila sa table na nasa harapan ko. They were so into it. Kita ko ang pagpikit ng babae habang patuloy siyang binabayo ni Ryan. I crossed my arms and leaned on the wall while watching them. I find it boring when I fuck a woman. I always had more pleasure when I fuck with men. Napailing nalang ako at kinuha sa aking bulsa ang pack ng sigarilyo. I pulled one and light it up. Itinapat ko ang usok sa fire sensor at tumunog nga ang fire alarm showering the whole room with water.

     Gulat na gulat si Ryan sa nangyari at napatingin siya sa aking direksyon. Nanlalaki pa ang kanyang mata na hindi makapaniwalang nasa harapan niya ako.

       “E—Edrian?” nauutal pa niyang sabi at tila ba nakalimutan nalang that he was in a middle of his business.

      “Surprised to see me, Ryan?” nakangiti kong sagot sa kanya na kinalukot lang ng noo niya.

      Pinindot niya naman ang reset button ng fire sensors at tumigil na ang pag buhos ng tubig sa buong opisina niya. The girl on the table was confused while picking up her clothes and wearing them in a panicky way.

       Linapitan ako ni Ryan at mabilis niya akong niyakap and I can hear him sobbing. He was crying? And I started to get confused at that moment.

     “I thought— I thought you were dead.. Kahit saan ako maghanap wala akong makitang trace kung nasaan ka. I was scared that I will lose you.”

     Did this man loved Edrian or he is just playing around? Naitulak ko siya at kita ko ang pamumugto ng mata niya. He really did cried.

      “Buhay ako as you can see.. Stop pretending that you even care for me. Nakakatawa naman na ang isang rapist na tulad mo may nararamdamang awa sa biktima niya?”

       “You know I never wanted to do that to you.. Iyon lang ang alam kong paraan para mapasakin ka. Yet you still rejected me. Naipaliwanag ko na ang lahat and I will never regret what I did to you.”

     Naikuyom ko ang aking kamao. Hearing those words fueled my angered towards him. Wala siyang pagsisisi sa ginawa niya sa kapatid ko? Napakahayop talaga. It was not love. It was obsession.

     Sinugod ko siya at binigyan ng isang malakas na suntok sa tagiliran niya na ikinaluhod niya sa harapan ko.

     Namilipit siya sa sakit at agad kong sinabunot ang buhok niya at iniharap ko ang mukha niya sa akin. Kita ako ang paghahalo ng pagkagulat at sakit na nararamdaman niya sa sandaling ’yun.

     “Kulang pa yan sa lahat ng kahayupang ginawa mo sa akin. Hintayin mo lang ang ganti ko. Magmamakaawa ka at gagapang ka sa harapan ko kapag dumating na ang araw na iyon.”

     Malakas kong itinulak ang ulo niya na kinatumba niya sa sahig. Nakita ko pa ang pagkagulat ng babae sa ginawa ko at mabilis siyabg tumakbo palabas.

      “Nakalaya ka sa kulungan.. Pero hinding hindi ka na makakalaya sa ganti ko. You will regret even touching a strand of my hair.”

      Kita ko parin ang panghihina niya sa ginawa kong pagsuntok sa kanya. He might not walk properly for a few days. But this is just the beginning. Something more is waiting for him.

     ––––––––––––––––––––––––––––––––

     “ Ano ba kasing naisip mo at pumunta ka ss Highlands Construction at sinugod mo pa talaga si Ryan? Hindi naman ito nasa plano natin diba?“

     Kaharap ko si Edrian ngayon sa Ipad ko and we are talking. Hindi ko na pinansin ang panenermon niya. Sa halip ay humithit nalang ng sigarilyong hawak ko.

     “What I did was to see his confusion. Kung nakita mo lang mukha niya kanina with so much confusion and can’t even get up his feet. That was in our plan. To make them see a new Edrian.”

     “Ayoko lang na maging reckless ka. Alam kong magaling ka sa maraming bagay. But we don’t know what Ryan can really do. Baka mapahamak ka.”

   Natawa nalang ako sa sinabi niya. He really has a soft heart. No wonder people fall in love with him easily.

       “Trust me.. Everything will be over soon. At makakabalik na tayo sa mga buhay natin. Kung hindi ka magtitiwala sa akin, this won’t work.”

     “ May tiwala ako sa’yo. Ayoko lang talagang masaktan ka dahil lang sa kagustuhan kong maghiganti.“

      Umiling ako at muling humithit sa sigarilyong hawak ko.

       “Alam ko ang kakayanan ko, Edrian. Just focus on your job being me. I am doing everything in the right pace.”

      Tumango lang siya bilang sagot sa akin. Bigla namang may taong sumulpot mula ss kanyang likuran at inagaw sa kanya ang Ipad niya.

     “I heard everything that you talked about. I will go to the Philippines right now and bring your ass back here in Taiwan!”

     Galit ang mukha ni Seya habang kausap ako. Napailing nalang ako dahil kahit anong paliwanag ko sa kanya, ayaw niyang makinig sa akin.

      “Is it really just avenging your brother that you aim to do there? Don’t even think about doing just what you want. You have a name to protect, Adrian.”

       “I’ll get back there as soon as everything is over. Can’t you just understand that? And whatever I do, its my business. You should know your limits, Seya. Don’t act like you own me.”

      At bigla nalang niyang pinatay ang tawag that made me roll my eyes. Mas mabuti na rin na malayo ako ngayon kay Seya. This is the best for us. I know he will never hurt my brother. Wala siyang kakayanang gawin ’yun.

       Kailangan ko na lang sigurong tapusin ang lahat sa lalong madaling panahon para makabalik na ako sa aking buhay.

       I took out my phone and I saw some notifications from a fake social media account my brother made for me.

      And when I opened it, it was a friend request from a very familiar name.

       “Janus Cartanis”

      Di ko alam pero mabilis kong inaccept ang kanyang friend request and in matter of minutes he chatted me.

       My heart started pumping like crazy when I read his message.

      “I hope you’re okay.. We’ve been so worried about you. Call me when you can.”

      Di ko mapigilang mapangiti at tiningnan ko agad ang kanyang profile. Hindi ko mapigilang makaramdam ng paghanga sa pagbabago ni Janus. Who would have thought he will turn out to be this hot.

      I know I am fooling him but I just feel like I have to see him again. Its been a long time since I last saw him. I don’t even know if its the right thing to do.

     “Can I meet you at ————”

        

——————◇◇◇◇◇◇——————

4: Comparisons

Edrian

Sinundan ko si Seya pababa ng hagdan kahit na medyo nahihirapan ako sa paglalakad ng mabilis dahil limitado na nga ang kilos na pwede kong gawin. Pero nahabol ko pa rin siya at napigil ko ang kanyang binabalak na gawin.

"Let go of me.. You're the reason why Adrian got all tangled up with this shit. You have no idea how much it will cause if he even make one mistake." singhal niya sa akin na hindi ko naman ginantihan ng kahit anong emosyon.

"I trust my brother more than anyone else. If you don't trust him, it's your problem. And we planned all of this together, it was not just me or him."

Hinapit niya ako ng malakas at hindi ko naman napigilang mapayakap sa kanya dahil baka bumagsak ako. Nawalan ako ng balanse at nasalo niya naman ako sa aking likod.

Hindi ko alam kung bakit biglang lumakas ang tibok ng puso ko habang nakikita ko ang maamo ngunit galit niyang mukhang nakatitig sa akin.

"Why does it have to be a twin brother! You're both making me crazy." sabi pa niya bago niya ako itayo at tuluyan siyang naglakad pababa ng hagdan.

 "Where are you going, Seya?!" 

 "Don't worry.. I will not follow him to the Philippines. There is something more important to deal with right now than to follow him like a dog." saglit siyang tumigil at tiningnan ako sa mata.

 Ewan ko ba kung bakit ganun nalang ang epekto niya sa akin. Siguro dahil sa intimadating  talaga ang pagkatao niya. Ayokong lagyan ng kahit anong meaning ang nararamdaman ko. He is someone that hides a lot to himself. 

Napailing nalang ako at muling umakyat papunta sa aking kwarto. I rested my back on the door at napahinga ng malalim.

Ilang araw ko palang ginagampanan ang pagiging Adrian, pero napakahirap na. Sa dami ng ginagawa ni Adrian, no wonder he can't even talk to me or even my parents for a long time.

 Agad kong binalikan ang naiwan kong trabaho bago tumawag si Adrian sa akin upang ibalita ang ginawa niya ngayong araw. I just don't know how he can manage to be so easy going with the whole thing. Sanay nga siguro siyang makipaglaro sa mga kalaban niya sa negosyo kaya madali na lang sa kanyang paglaruan din ang emosiyon ng mga taong nanakit sa akin.

 ---------------------------------------------------------------

"That's up to you if you wanna meet up with Luciano. He is one of your brother's biggest gold buyer. He owns a lot companies all over Italy and Romania. I can talk to him if you feel unconfident." paliwanag ni Seya sa akin habang nasa kotse kami at patungo sa airport.

Pupunta kami ng Italy para makipagmeet kay Luciano De Vusti. Part of Adrian's job is to travel all around the world. Marami siyang malalaking kliyente na kahit ako ay matatakot na harapin. Pero itong katabi ko sa kotse ay parang wala lang sa kanya ang lahat.

 "Have you always been like this?" bigla kong naitanong kay Seya na kinabaling niya ng tingin sa akin.

 Ngayon ko lang siyang nakita wearing a suit kaya naman naninibago din ako sa kanya. I can't deny the fact that he is more handsome when he wears a formal clothes.

 "Like what? Like an asshole?" 

Natawa ako sa sinabi niya na kinainis naman niya pero umiling ako.

 "No.. Like you always want to prove something. You carry out everything perfectly. What's the reason behind that?" 

Inalis niya ang tingin niya sa akin at dumungaw sa bintana. Hindi ko alam kung natamaan ko ba ang ego niya or may katotohanan sa mga napapansin ko sa kanya.

 "It has nothing to do with you.. And it will remain that way. So just please stop being nosy about what I do."

   Napakasuplado talaga. Hindi ko na alam kung paano pa siya pakikisamahan. Alam kong malaki ang ginagampanan niya sa buhay ni Adrian. But I am Adrian at the moment. Sana naman kahit paano ay maintindihan ko kung bakit ganun na lang ang pagpapahalaga niya sa kapatid ko.

 "You love Adrian so much.. I can feel that." 

 "That's bullshit.." singhal niya bago isuot ang shades at hindi na ako kausapin pa hanggang makarating kami ng airport.

  ----------------------------------------------------------------

  "Grazi, Luciano.. You know I am always ready to work with you. A deal is a deal." sagot ko sa may edad nang lalaking kaharap ko ngayon sa isang napakagandang garden setting sa Sicily. 

Parang ngayon ko pa lang naeenjoy ang advantages na meron ang kapatid ko. Pero deep down, hindi madaling humarap sa mga tao acting strong and bold like my brother.

Napangiti si Luciano sa akin at hinawakan ang aking kamay. Pinisil niya ito at nakaramdam naman ako ng pagkatakot. I developed this fear after everything that has happened to me kaya di ko napigilang iwaglit ang kamay niya na pinagtaka niya.

"What's wrong, Adrian? I always like touching your hands. You let me do things to you." nagtataka niyang tanong sa akin in his Italian accent.

Napatingin ako sa kinaroroonan ni Seya at kita ako ang pangunguyom ng mga kamay niya that makes me think, may hindi sinabi sa akin si Adrian sa mga kliyente niya.

 "I'm just not in the mood right now, Luca." sabi ko pa in the most Adrian way possible. 

Napatango naman ito at nakahinga ako ng maluwag. Ayokong malaman nila na hindi ako si Adrian dahil kapag nangyari yun, babagsak ang kapatid ko at kasalanan ko iyon.

"We're all done here anyway.. Your deliveries will arrive within two months. I don't want to keep you waiting."

 "Spend the night with me, Adrian. I am missing you a lot." 

   Hindi ako nakapagsalita at tiningnan lang siya ng diretso. Sinusubukan ba niya ako or what?

  Gusto kong tumawag manlang kay Adrian upang ipaliwanag niya sa akin ang relasyon niya kay Luciano.

"Adrian.. Yslav is calling you."

 Di ko napansin na nakalapit na pala sa amin si Seya hawak ang phone ko at siguro nga ay niligtas niya ako sa aking kawalan ng ideya sa mga nangyayari.

"Ah--- Excuse me for a minute, Luca. I just need to take this call." 

 Tumango naman si Luciano at kita ko ang pagtataka sa mga mata niya. 

  Lumakad ako papalayo at pumunta sa pinakagilid na bahagi ng patio kasama si Seya.

Hinawakan niya ng madiin ang bisig ko at bumulong sa akin.

 "You are losing control of yourself, Edrian. Luciano is observant and any changes he finds out will put us in serious danger. Adrian always gives Luciano what he wants. Now get your act together."

Lumayo siya sa akin at napahinga nalang ako ng malalim. Hindi ko alam na ganito rin pala kagulo ang buhay ng kapatid ko. Sexual gratification? I never knew he can go this far. But who am I to question or judge him of what he does.

 I composed myself and tried to just go with the flow of the situation. Wala akong magagawa kundi ang maging matatag. Kainin ang takot ko. Ibigay ang gusto ng mga taong may kinalaman sa buhay ni Adrian. Because that is what he is doing for me right now.

  ------------------------------------------------------------------

The night with Luciano was not what I expected. He was not asking for sex but an intimate cuddle all night long. Hindi ko alam kung matatawa ba ako sa sarili ko for jumoing into conclusions so quickly.

Habang nasa kotse kami ni Seya pabalik na ng hotel na tinutuluyan namin sa Sicily, hindi ko mapigilang mapansin ang kagandahan ng mga mata niya. His nose was carved in perfection. Habang tumatagal na kasama ko siya, I feel like I am falling for him. Hindi ko alam kung kelan nagsimula ang lahat. But this fact alone makes me worried about everything. Paano kung hindi ko mapigilan ang sarili ko?

"You thought Luciano will be fucking with you all night, right?" tanong niya na kinagulat ko at bumaling ako sa ibang direksyon.

Nahalata niya siguro ang pagtitig ko sa kanya at napatikhim nalang ako at umiling.

 "No.. I was just wondering what Adrian does to that old man. But it was a nice experience." tangi kong nasagot kay Seya na kinatawa nito.

 "I can't believe you will say that it was a nice experience. Adrian hates that man for being so clingy and needy. But you did pretty well, actually."

 Napatingin ako sa kanya and for the first time since we met, ngayon ko lang siya nakitang ngumiti.

 My heart started fluttering again and I don't know how I will react with his smile. Pero binawi niya rin ito at agad na bumalik sa dati niyang mukha na laging walang emosyon.

 "Topakin ka talaga. Sayang at gwapo ka pa naman." sinabi ko dahil alam kong hindi niya naman naiintindihan 'yun.

  Kita ko pa ang pagismid niya. Mali nga siguro ako. Nakakaintindi siya ng Tagalog.

  Buong biyahe namin papunta sa hotel ay tahimik kami. At naisip kong mamasyal kami since nandito naman kami sa napakagandang lugar, we have to make the most out of it.

"Can you take me to the Aegadian Island? I heard its beautiful there. I just want to enjoy my time here in Sicily."

Nakita ko siyang napailing. Pero kalaunan ay Pumayag din naman siya. I was happy that somehow, papunta na kami sa point na wala kaming choice kundi magkasundo.

------------------------------------------------------------------

 Mainit man ay hindi ko pinalagpas ang paglilibot sa buong Aegadian Island kasama si Seya. The middeterenean ambiance and the history built in the whole island just make me feel good. Ngayon lang ako naging ganito kasaya in a very long time. Kita ko ang pagkaburyo ni Seya habang inuutusan ko siyang kuhanan ako ng pictures.

“You have enough pictures to fill a whole album, Edrian. Can we go back now to the hotel? I’m exhausted. We have to fly back to Taiwan early morning.”

Hindi ko naman mapigil na mapangiti habang pinipindot niya ang shutter ng camerang hawak niya.

"You are so serious about everything, you know that? I want you to relax and take a break from the job."

Umiling nalang siya at patuloy akong kinunan ng pictures while we were exploring the whole island.

Sumakay pa kami ng speed boat para libutin ang paligid na dagat ng isla. I was enjoying the whole moment at napapansin ko ring nadadala na si Seya sa ganda ng buong lugar. Hindi na niya mapigilang kumuha ng mga litrato sa bawat magandang tanawin na mapapansin niya.

Hindi ko naman mapigilang mapangiti. Siguro sanay siyang patunayan sa kapatid ko na karapat dapat siya sa pagmamahal nito. Pero nakikita ko sa kanya na mabuti ang puso niya. Sana nga ay pahalagahan siya ni Adrian dahil deserve niya ang ganung pagpapahalaga.

"Now, can we go back? We spent the whole day in this island. You got the whole experience. Lets get back to our business." saad niya sa akin nang makababa na kami mula sa speed boat at naglalakad sa docking area ng isla.

"Yeah.. I think it was a beautiful day. Thank you for keeping me company today." 

Nakita ko ang pagtango niya habang naglalakad siya sa aking unahan. This day was fulfilling somehow. Sana lang napawi ko ang pag-aalala ni Seya sa kapatid ko kahit papano.

Nang makabalik na kami sa hotel ay inimbitahan ko naman siya na magdinner kami ng sabay. Wala siyang magawa kundi sabayan akong kumain.

 "How much do you love Adrian? I can see how much you want to protect him that you even wanted to follow him to the Philippines." hindi ko na napigilang tanungin siya at napatigil siya sa pagkain niya ng pasta.

 "I told you to stop being nosy about my business. Your brother and I have a story only the two of us can understand." maasim ang mukha niya at hindi ko mapigilang mapangiti.

Kahit kasi anong ekspresyon ipakita niya, nandoon pa rin ang kagwapuhan niya. Mas lalo lang ata akong tinatamaan sa kanya. Hindi na nga siguro talaga ako nagbago sa aspeto na ’yun. Ako ang Edrian na madaling mahulog sa isang tao.

At alam kong sa sandaling ito, umaasa ako na sana naman ibigay na sa akin ng Diyos ang taong nararapat para sa akin.

"Stop looking at me like that. I'm starting to think that you are the one that I love and not your brother."

 And that just made my heart go trembling again.

       

–––––––◇◇◇◇◇◇◇–––––

5: Sweet Memory

ADRIAN

I never felt so nervous in my entire life. Nabuhay ako sa mundo na maraming delikadong bagay ang nakapalibot sa akin. Pero ngayon, hindi ko alam kung bakit tinatamaan ako ng nerbiyos. Siguro dahil sa napakatagal ko na ring hinintay ang pagkakataon na muli siyang makita.

Hindi ako kailanman naglakas ng loob na lapitan siya kahit noong nasa highschool palang kami ng kapatid ko at madalas, nakikita ko siyang kasama si Edrian sa canteen at hindi ako lumalapit sa kanila o nagpapakita manlang.

I had this shyness over him. Para akong nanghihina kapag nakikita ko siyang ngumingiti at tumatawa ng malakas wearing his thick glasses and his teeth was with braces at that time.

Natapos kami ni Edrian ng highschool nang hindi ko manlang naipapakilala ang sarili ko sa kanya. Even that kind of cowardness alone makes me think that I don’t even deserve him.

Pero nandito ako ngayon sa loob ng isang high end restaurant just near the hotel I checked myself in. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa kanya na hindi ako si Edrian. But I need to go with the flow. Baka kapag nalaman niyang hindi ako ang kaibigan niya, bigla siyang matakot. Maybe he knows that we are twins.

Ilang minuto pa ako naghintay bago ko mapansin ang pagpasok ng isang matangkad na lalaki. He is as tall as I am. And he was wearing a red fitted shirt and white pants with a pair of black boots. His hair was brushed upwards and I can’t help but feel so hot all of a sudden.

Ngayon pa lang ako nakakita ng isang taong kaya akong painitin ng ganito kabilis. And he was doing that to me. Naglapat ang aming mga tingin at isang malaking ngiti ang tuluyang nagpatibok ng mabilis sa puso ko.

This man is driving me crazy right now. I can’t even move in my position.

Naglakad siya papalapit sa akin and he grabbed my hands and I don’t know why I suddenly stood up and grabbed him from his waist and hugged him. His smell made it even harder for me to resist him.

“Edrian.. Thank God at sa wakas nagpakita ka rin sakin. I was so worried about you. Bigla ka nalang hindi nagparamdam sa amin ni Claire.”

Hindi ako nagsalita instead I used up all the opportunity para mayakap ko siya. His body was warm and well toned. Parang gusto ko siyang hubaran ngayon din at iparamdam sa kanya ang matagal ko nang gustong gawin noon pa man.

“Okay.. You are acting wierd right now. Bakit mahigpit ang pagkakayakap mo sakin? Are you okay?” tanong ni Janus sa akin and I have to give it up for now.

Kumalas ako sa pagyakap sa kanya at nakita ko ang pagbabago ng mukha niya nang magkatitigan na kami.

“Sorry, namiss lang talaga kita. Sorry if I haven’t called you in a long time. Marami lang talagang nangyari na mahirap ipaliwanag.”

“Claire told me everything. The last time you talked with her was you were in trouble with your company boss and that bastard, Ryan Saavedra.”

Nakita ko ang galit sa mukha niya nang sabihin niya ang pangalang iyon. Edrian really have strong bond with his friends.

“I’m okay now. May tumutulong na sa akin upang muling makulong si Ryan and I quit my job in that company. Ayokong mas lalong gumulo ang sitwasyon.” I said in a very Edrian way possible. Alam kong marahan lang magsalita si Edrian unlike me who says it like I mean it.

“Parang may mali talaga sa’yo. When did you have those piercings? And when did you start wearing shirts like that? You look so classy. Hindi ikaw ang Edrian na kilala ko.”

Nahahalata na niya siguro na hindi talaga ako si Edrian. Kahit naman malaman niya na hindi ako si Edrian, alam kong maiintindihan niya ang lahat kapag naipaliwanag ko sa kanya ang mga nangyari.

“I just thought that change is good somehow. Masama na bang magbago ng image ngayon, Janus?”

Umiling siya at tumingin sa menu na inabot sa amin ng waiter. Tiningnan ko lang siya and I can’t help but smile.

---

“Do you remember when Claire asked us to be his fake boyfriends? Para lang magselos si Paul? Diring diri ako nun kasi never ko talaga siya papatulan kahit pa paandar niya lang iyon.”

Nakangiti lang ako at tumango kahit wala talaga akong alam sa mga bagay na sinasabi niya kanina pa.

“You were so supportive of Claire to a point na muntik ka nang ipabugbog ni Paul sa fraternity brothers niya.” natawa siya ulit and I can’t help but join him. I know this is kind of awkward pero kailangan ko talaga mapanindigan na maging si Edrian hanggang sa abot ng makakaya ko.

“Do you want to have some drinks? May bar akong alam na malapit dito. Matagal na tayong di umiinom eh.. Okay?” imbita pa niya sa akin na mabilis ko namang tinanguan.

Ito na siguro ang pagkakataon ko na maamin sa kanya ang katotohanan. Nasa kanya nalang iyon kung matatanggap niya. Hindi ko sinadyang lokohin siya. Gusto ko lang talagang mapalapit sa kanya after all those years na sinayang ko.

Umalis kami ng restaurant after I payed the bill kahit na nagiinsist siya na siya na ang magbabayad.

“The drinks are on me. Wag ka nang hihirit pa.” sabi pa niya nang makapasol na kami sa loob ng bar na sinasabi niya.

It was a cool and chill place to drink and have fun. Karamihan sa naroon ay mga early twenties na siguro anak ng mayayaman and people who tries to be part of that high class society.

May nahanap kaming table just for the two of us and I was surprised how good he is talking with people. Mabilis siyang linapitan ng waiter and he ordered the best drink that they have. It was somehow a new thing for me.

I lived my life circulated by people that follows my orders. My friends were loyal to me and they put their trust in my decisions as a businessman and an elite member of the organization.

Pero ngayon, I am just an ordinary person living the life of my brother. I never thought that I have been missing this all my life. I always get what I want but I feel so empty.

But being with Janus right now inside this place where I don’t usually go, nakakapanibago at nakikita ko ang saya niya habang sumasabay sa tugtog na nakapalibot sa buong lugar.

“Hey? Why are you looking at me like that? Kanina ko pa napapansin na tinititigan mo ako? May gusto ka na ba sakin?” sunod sunod niyang tanong na kinabilis ng tibok ng puso ko.

Napatikhim ako at umiwas sa kanya ng tingin. Mabubuko na nga siguro talaga ako ni Janus dahil hindi ko mapigilang tingnan siya sa bawat galaw na ginagawa niya.

“Hindi.. Namiss lang talaga kita.” sagot ko naman kahit alam kong gustong gusto ko nang sabihin sa kanya na matagal ko na siyang gusto. Unang kita ko pa lang sa kanya at hanggang ngayon, hindi pa rin ’yun nawawala.

“I always thought you were so demure. Lagi kang nasa isang sulok lang at hindi umiimik. Minsan nabubully ka pa dahil sa mahinhin masiyado kilos mo noon. Ayaw mo na may nakikitang nasasaktan. Hindi ko alam kung bakit ganun ka. You said you want to be strong just like your brother.”

I feel so bad that Edrian went through those times. Alam kong isa din ako sa mga dahilan kung bakit mas pinili niyang huwag pumatol sa mga nang-aaway sa kanya dahil sanay akong lumaban sa mga nambubully sa kanya.

“I liked you brother. Noong pumunta tayo sa gym ng school natin at nanood tayo ng basketball game nila. He looked just like you. Masiyadong suplado nga lang. Hindi na ako nag-attempt makipagfriends sa kanya. Baka bugbugin pa ako nun kapag nalaman niyang gusto ko siya.”

I was shocked with what I just heard from him. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman sa sandaling iyon. I was happy to find out that he likes me too even before. But at the same time I am scared. Kapag nalaman niya na ako talaga si Adrian at nagpapanggap lang ako dahil kailangan kong maipaghiganti ang kapatid ko.

“You never told me you liked my brother. Kasi kung sinabi mo, noon pa man baka naging kayo na.” sagot ko nalang sa kanya still hiding the happiness I was feeling at that moment.

“Naku.. Ewan ko nalang. Maraming babaeng nababaliw dun sa kakambal mo. Ayokong maging isa lang sa mga paglalaruan niya. Masiyado siyang gwapo para sa akin. Kung hindi nga lang tayo magkaibigan baka ikaw nalang nagustuhan ko. But your brother was just different. I want a guy like him.”

Ewan ko kung epekto nalang ba iyon ng brandy na iniinom namin o napapaamin na si Janus sa totoo niyang nararamdaman.

“What if he likes you too? Anong gagawin mo?” tanong ko naman sa kanya na kinapula ng pisngi niya. I find it so cute when he feel shy.

“Eh di ba matagal na yung naninirahan sa ibang bansa? And I’m sure may asawa na ’yun ngayon at maraming anak sa iba’t-ibang babae.”

Gusto ko nalang matawa sa mga theory na sinasabi niya tungkol sa akin. I really find him funny and cute kahit noon pa man.

“I can give you his number right now. Or maybe I can call him for you. Bakit hindi mo kasi sinabi sa akin noon pa na gusto mo pala ang kapatid ko?”

“Edrian? I was respecting our friendship din. Tsaka baka mabaliw ako kapag nakasama ko kayo sa isang bahay at ikaw bigla ang mapagkamalan kong si Adrian. Do you get what I mean?”

Natawa ako sa sinabi niya at uminom sa basong hawak ko na may lamang brandy at ice cubes.

“Paano kung sabihin ko na gusto ka rin ng kapatid ko noon pa man?”

Napatingin siya sa akin and the blush in his cheeks were so obvious na napapangiti nalang din ako.

“Stop messing with me, Edrian.. Ako? Magugustuhan ng kapatid mo? Eh sa pagkakatanda ko I was an ugly duckling back in highschool. Kung hindi ko pa inalagaan ang sarili ko, hindi ko maaachieve itong look ko ngayon.”

I was smiling the whole time. Ngayon ko lang narealize how much I can go with my life just having Janus by my side. Now I am torn kung ngayon ko na ba sasabihin sa kanya na ako si Adrian. O hayaan ko nalang na siya ang makadiskobre ng katotohanan.

“I talk too much. Kung talagang gusto ako ng kapatid mo, dapat noon pa lang linigawan na niya ako.” he smirked and I laughed at what he just said.

Patuloy lang kaming uminom hanggang sa napapansin kong tinatamaan na siya ng alak. Mahina ang alcohol tolerance niya na kinailing ko lang. Mabuti nalang at ako ang kasama niya. Maraming matang nakatingin sa kanya kanina pa and I won’t let anyone take advantage of him.

“Janus? We should get out of here. Marami ka nang nainom.” bulong ko sa kanya habang patuloy siya sa paginom sa kanyang baso.

Naamoy ko ulit ang kanyang pabango that sent me shivers. Parang gustong gusto ko siyang halikan sa mga sandaling iyon pero natatakot ako dahil hindi ko alam kung ano ang magiging reaksiyon niya.

“Hindi pa ako lasing.. Kaya ko ang sarili ko, Ed.” nakangiti pa siya habang namumungay ang mga mata at sumasabay ang galaw niya sa tugtog.

Tinawag ko ang waiter at binigay ko ang aking black card dito. Nagulat pa ito at nagbow sa aking harapan. Agad itong umalis at nagtawag ng mga kasama niya para linisin ang table namin.

Isang lagok pa ang ginawa ni Janus at tuluyan na siyang tinamaan ng kalasingan. He was smiling at me and poking my nose and my eyebrows.

“Masaya ako na nakasama ulit kita, Edrian.”

Yumakap siya sa akin at hindi ko na rin napigilan ang sarili kong yakapin siya. Inalalayan ko siyang tumayo at nang maiabot na sa akin ng waiter ang black card ko, lumabas na kami ni Janus ng bar at tinawagan ko si Huchi para sunduin niya kami papunta sa hotel.

Nang nasa loob na kami ng sasakyan ay tulog na si Janus at tinitingnan ko lang ang mukha niya habang nakangiti. Sa sandaling iyon, hindi ko na napigilang bigyan siya ng halik sa kanyang noo.

“I’m so happy that I finally spent this night with you.”

––––––––◇◇◇◇◇◇————

6:Hitting Hard

Edrian

     Nakatutok lang ako sa screen ng aking computer at hindi maiwasang mangiti habang trinatransfer ko ang mga pictures na kinunan ni Seya nang nasa Sicily kami. Hanggang ngayon, naroon pa rin ang pakiramdam ng saya na makasama siya at hindi siya sobrang seryoso.

     Sa totoo lang, mahirap din ang nakapasan na responsibilidad sa kanya bilang katiwala ni Adrian sa maraming business transactions. Siguro nga ganun nalang ang pagtingin ni Seya sa katapid ko dahil malaki din ang tiwala nila sa isa’t-isa.

     My phone was ringing at agad ko namang tiningnan sa screen kung sino ang tumatawag. It was Adrian and I immediately answered him.

     “Hey? We just got back from Italy. Hindi ko alam na ganun pala ang relasyon mo kay Luciano De Vusti. You should give me some heads up before I get nervous of all things that will happen in future business transactions.”

    Natawa lang siya sa kabilang linya na kinairap ko naman.

     “Don’t worry. I don’t fuck with my clients and my business partners. You don’t have to be crazy about it. Hindi ako ganung klaseng businessman.” sagot niya sa akin at nahimigan ko na parang maganda ang mood ng kapatid ko.

    “Why do I feel like you are in a good mood?May maganda bang nangyari?” di ko napigilang itanong sa kanya.

     “Yeah— I think its more than just a good mood. I feel so happy right now. Alam mo ba kung sino kasama ko ngayon sa hotel room ko?”

    Bigla akong napaisip. Parte ba ito ng paghihiganti niya para sa akin or is there something else he is doing. Then all of a sudden naisip ko si Janus. Hindi kaya?

   “Adrian.. Don’t tell me you meet up with Janus?”

    “Bakit? I just wanted to see him. Hindi naman masamang makipagkita ulit sa kanya ’di ba?”

    Napailing nalang ako. Paano kung malaman ni Seya na nakikipagkita siya sa kaibigan ko and I know for a fact na gusto niya si Janus. Baka magwala ang lalaking ’yun at sa akin ibunton ang galit niya.

     “You know how jealous Seya can get. Kapag nalaman niya na nakikipagkita ka kay Janus, hindi ko na alam kung mapipigilan ko pa siya na pumunta diyan sa Pilipinas.”

      “Seya knows what we have. You don’t have to worry about him. Why are you so concerned about him suddenly?”

    Napatigil ako sa tanong niya sa akin. Mabilis mabasa ni Adrian lahat ng nasa isip ko. Kaya kung malalaman niyang may gusto ako kay Seya, hindi ko na alam kung ano pa ang susunod na mangyayari.

     “This was not in our plans. Iyon lang naman ang gusto ko. Ayoko lang mas lalong maging komplikado ang lahat. Baka madamay si Janus.”

     “Hindi ko siya pababayaan. Walang mangyayaring masama kay Janus. And please, I am doing this for you so have faith in me. Tatapusin ko ang lahat na walang masasaktan na mahal ko sa buhay. Hindi ko hahayaan na may masaktan kahit na isa sa inyo.”

      Pinatay niya ang tawag at napasapo nalang ako sa aking noo. Alam kong sa puntong ito, mas lalong gugulo ang lahat.

     ––––––––––––––––––––––––––––––––––

     Inabala ko ang sarili ko sa virtual meeting namin ng mga business partners ni Adrian galing sa iba’t-ibang bansa. Ginaganap ito every 12th and 24th of the month. Kadalasan ay usapan ng revenue at profit allocation ang pinaguusapan nila. Nakikinig lang ako at kahit papaano ay nagbibigay ng mga suggestions kapag hinihingan nila ako. Adrian’s job is not easy to deal with. Hindi ka nga talaga pwedeng magkamali.

     That whole week wala akong ibang ginawa kundi isubsob ang sarili ko sa trabaho while Seya was nowhere to be found. Marahil ay nanatili siya sa Mining Site at ayaw niya akong makasama sa iisang lugar. Iniisip ko na baka ayaw niya talaga sa akin.

     I was trying to take a dip in the swimming pool nang biglang magpakita sa akin si Seya. I can see the hard look in his eyes at nakatitig siya ng masama sa akin.

    Mabilis siyang lumapit at ipinakita niya sa akin ang phone niya. Nakita ko sa screen ang picture ni Janus at Adrian na magkasama sa loob ng isang restaurant. Tumatawa sila at napatingin ako sa mukha ni Seya. Kita ko ang galit at sakit na nararamdaman niya.

     “So this is what he is doing back there? Meeting up with this guy? He promised me that it was all for the vengeance. But why is he doing this? Huh? Was this also in your plans?”

    Umiling ako at bigla niya akong hinawakan sa aking bisig at pinisil niya ito ng malakas. He was strong that I can’t help but resist his actions.

     “We never planned about this, Seya. It is his doing and I really don’t know what’s going on with his mind meeting up with my friend. And please, you know what kind of relationship you have with my brother.”

    “You know nothing, Edrian!! Why the fuck is he doing this to me? Am I not enough for him? I’VE DONE EVERYTHING I CAN FOR HIM TO LOVE ME!” hiyaw niya sa akin sabay taboy niya na kinatumba ko.

     Kita ko ang pagluha niya at pinagsisipa niya lahat ng makikita niyang bagay. Sinuntok niya ang posteng nasa shade ng pool area na dahilan para dumugo ang kanyang kamay.

     Tumayo ako at tinakbo ko ang kinaroroonan niya para awatin siya sa kanyang ginagawa.

     “Seya! Stop it! You’re hurting yourself!” pagpigil ko sa kanya sabay ng kanyang pagsigaw at pagtulo ng luha sa kanyang mga mata.

      Nang tumigil na siya ay binaling niya sa akin ang kanyang atensiyon. Kita ko sa mata niya ang pagkamuhi at pagkagalit.

      “This is all your fault! This is all your doing! If you haven’t asked him to do this stupid revenge you want for yourself, this would have not happened. Your selfish ass made Adrian change his mind and heart for me.”

     “I know its my fault.. Did you ever think that it was easy for me to decide all of this? I could’ve just let things go away and move on. But everytime I have nightmares about the things those people have done to me, it drives me crazy! It makes me want to just end my own life than to have those nightmares every night.”

     Hindi ko na rin napigilang ilabas ang nararamdaman ko. Hindi ko din mapigilang magalit dahil ako ang naging dahilan para masaktan ang taong nagiging dahilan ng kasiyahan ko.

     Siguro nga wala na akong pag-asa na makahanap pa ng totoong kaligayahan. My life will just be a living nightmare for the rest of it.

    “You are to be blamed for your weakness. You will never even be half as good as Adrian. You are a weakling and knows nothing but to whine his sorry ass. I feel pity for your family for having a weakling like you.”

    Hindi ko alam kung sa sobrang pagkainsulto bang naramdaman ko at nasuntok ko si Seya sa kanyang mukha. Ngayon ko lang nakita ang totoong kulay niya. Ganito pala ang tingin niya sa akin.

    Napangisi lang siya sa ginawa kong suntok na sinundan ko pa ng isang mas malakas.

    “Yes.. I am a weakling. But you have no right to feel pity towards me. You are the pitiful one. You are loving someone who will never love you the same way.”

    Iyon ang huli kong sinabi bago ko siya talikuran at pahiran ko ang luha sa mga mata ko. Sanay na akong masaktan ngunit ang marinig ang mga bagay na ’yun kay Seya, para akong paulit-ulit na tinatadyakan sa dibdib ko.

    I’ve fallen for someone who will never see me as a person. Just like all the others who used me just like an object.

     –––––––––––––––––––––––––––––––

    Inayos ko ang aking mga dadalhin papuntang Russia. May nakatakdang pagkikita si Adrian at Yslav Kurnikova, ang matalik niyang kaibigan simula pa nung college days niya.

     Alam ni Yslav na hindi ako si Adrian dahil pinaalam na rin ng kapatid ko sa kanya pero may isang mahalagang kliyente kaming kakatagpuin at kailangan kong magpanggap bilang si Adrian sa harapan nito as it has to be.

    Pababa na ako ng hagdan nang makita ko si Seya na nasa sala at humihithit ng kanyang sigarilyo. Binendahan niya ang kanyang kamay na nagkasugat sa pagsuntok niya sa poste noong isang araw. Ang araw na ipinakita niya sa akin kung anong klaseng pagkatao meron siya.

    Nakita niya ang pagbaba ko at agad niyang pinatay sa ashtray ang sigarilyong hawak niya at lumapit sa akin.

   “I’ll take you to the airport. It will be a long drive.”

    Umiling ako sa kanya at hindi na siya sinagot pa.

    “Look.. You can hate me for what I have said the other day. I was out of my usual self. I know what I did was wrong. So please, just let me do this one.”

    “You don’t have to if its just for pity’s sake. I can handle myself well enough. You should just go back to the Mining Site and get busy.”

    Pero hindi siya nakinig sa akin at inagaw sa akin ang aking luggage at mabilis siyang naglakad palabas ng pintuan patungo sa nakagaraheng yellow na Lamborghini Aventador na pag-aari niya.

     Kahit naman makipagtalo ako sa kanya, alam kong siya pa rin ang mananalo sa huli. Siya ang masusunod dahil siya ang mas nakakaalam sa mga bagay kesa sa akin.

    “You better hurry up.. Yslav is not a very patient person. You don’t want your flight to be delayed.”

    Umiling nalang ako at sumakay sa passenger seat ng kanyang kotse at mabilis niya itong pinaharurot.

    Hindi kami nagkibuan sa buong biyahe patungo sa airport. Nakikita ko sa peripheral vision ko ang pagnakaw tingin niya sa akin.

     “I never thought that Adrian would still be in love with that guy. After so many years of not seeing him, he still loved him. And I can’t compete with that kind of person who owns the heart of the one that I love.” basag niya sa katahimikan naming dalawa at napatingin ako sa kanya.

    “Whenever I asked him if we can be together as lovers, he just refuse to say yes. And I know at that moment, he loves someone more than anyone else that ever came into his life.”

    “Janus was someone very special to him, Seya. Even I could never compete with that guy when it comes to Adrian.”

    Tumango lang siya at patuloy sa kanya magdadrive.

     “That’s why I’m giving up on making him mine. There’s no use if he finally found his way to the one he really loves. All I can do now is just be his loyal right hand. Maybe I was meant to be just his trusted friend. Not his lover.”

    Kita ko ang kalungkutan sa kanyang mga mata. Alam kong nasasaktan siya sa mga nangyayari. Hindi madaling iwaglit ang nararamdaman mo para sa isang tao.

     At maging ako, kahit alam kong nasaktan niya ang damdamin ko, hindi ko mapigilang hindi siya patawarin at muling umasa na magigising nalang siya isang araw na ako na ang tinitibok ng puso niya.

   “You will find that right person who deserves you.”

    “That’s just the cheeziest line I’ve ever heard from a person.”

   Hindi ko napigilang mapangiti at siya rin naman at natawa sa sarili niya.

     Nakarating kami ng airport just in time at tuluyan siyang nagpaalam sa akin nang makasampa na ako sa private jet ni Adrian.

     Marami akong katanungan sa isip ko. Paano kung matapos na ang lahat ng ito? Ano ang mangyayari? Magiging masaya ba ako sa bandang huli? Magiging tama na ba lahat?         

—————––◇◇◇◇◇◇—————

7:Vengeance

“I planted someone inside the company to spread the rumors about Ryan Saavedra’s past. His parents hid the truth about his whereabouts during those 10 years that he was in prison. They said he was in France to study his doctorate in engineering and business administration.”

     Napatango naman ang taong nasa kabilang linya na kausap ni Adrian. Si We Zhi Gao na isang Chinese business tycoon ang naging sandata ni Adrian upang tuluyang mapabagsak si Ryan Saavedra na puno’t dulo ng lahat ng pinagdaanan ng kanyang kakambal.

    Kita naman ni We Zhi ang pagtatalo ng mga board members ng Highlands Construction mula sa kanyang kinauupuang pwesto. Inimbetahan siya ng isang malapit na kaibigang nagkataon na shareholder din ng kompanya at napadali na sa kanya na kumbinsehin itong kwestiyunin ang kakayanan ni Ryan Saavedra na patakbuhin ang kompanya dahil sa marahas nitong pag-iisip. Hindi pa kasama ang paglalabas niya ng isang malaking pondo para sa investment ng isang five star hotel na matagal nang target ng Highlands Construction.

    “It worked well, Adrian. Everything is in your favor now. Mr. Saavedra will be kicked out of the company in no time.”

     Napangiti naman si Adrian sa kabilang linya bago niya ito patayin at muling humithit ng sigarilyong kasisindi niya lang. Nakaharap siya sa glass wall ng hotel room niya at tanging boxer briefs lang ang suot. Hindi magtatagal at matatapos na rin ang mga binabalak niyang gawin para sa kanyang kapatid.

    Hindi niya namalayan na may tumatawag na pala sa kanyang pangalan mula sa kanyang likuran.

     “Boss.. We have a lead of Henry’s whereabouts. He still lives in that exclusive subdivision where we found Sir Edrian after his accident.”

      Napalingon siya sa nagsalita. Si Huchi na matagal na niyang bodyguard at isa sa pinakamagaling niyang tauhan ang may dalang tray ng pagkain para sa kanya.

     Lumapit siya dito at inabot ito. Isa pang magandang balita ang narinig niya.

    “I need you to find out where he goes and what he does so we can pin him down once and for all. That jerk will cause chaos if he remains on the loose. Edrian will never find peace if that person is still lurking around looking for another victim.”

    Tumango lamang sa kanya ang bodyguard at lumabas na sa kanyang kwarto. Kapag natapos na ang lahat, babalik na sa normal ang mga bagay. Babalik na rin siya sa dati niyang buhay at hindi niya maiwasang isipin ulit si Janus.

    Matapos ang gabing nalasing ito at dinala niya ito dito sa kanyang kwarto ay hindi niya maipaliwanag ang sayang nararamdaman. Binantayan niya lang ito hanggang sa tuluyan din siyang nakatulog.

    Nang dumating ang umaga ay pagkalito ang naramdaman ni Janus dahil sa hindi nito inaasahan na may nakahanda nang almusal para sa kanya at nagising siya sa kwarto ng isang hotel.

    Pinaliwanag ni Adrian ang nangyari at humingi naman ito ng tawad sa kanya. Matapos ang umagang iyon ay hindi na muli sila nagkita.

    Siguro nahalata na ni Janus na hindi siya si Edrian. Hindi mapigilan ni Adrian na mag-alala dahil baka hindi na siya nito gusto pang makita dahil sa panlilinlang niya dito.

    ––––––––––––––––––––––––––––––––––

     Hindi inaasahan Edrian ang kanyang magiging karanasan sa Russia kasama si Yslav na isang makapangyarihang negosyante sa buong Moscow. Kilala ito dahil na rin sa naging kontribusyon ng mga magulang nito sa Russian Government.

    “I really can’t tell who is Adrian and you right now. Adrian thought you well. I never would have guessed he will go this far for you.” sambit ni Yslav sa kanyang Russian accent na pagiingles.

    Tumango lang si Edrian at ngumiti habang nasa harapan sila ng isang buffet table na napapalibutan ng napakaraming pagkain. Nasa pamamahay sila ni Yslav at tila ba isang palasyo ang pinasukang bahay ni Edrian dahil sa napakaraming medieval pieces na makikita sa buong bahay ni Yslav.

     “I owe him a lot. And I need to give back what he deserves. I’m doing this for the both of us. So we can go back to normal again.”

     “I don’t know what happened with you and your past, but if ever Adrian falls down, I will held you accountable for everything. I treasure my friends the most. I look at him as my own brother. So I hope you didn’t put him in a dangerous situation?”

     Kita ni Edrian ang seryosong titig sa kanya ni Yslav. Ang matangos nitong ilong na binagayan ng bilugang mga mata at makapal na kilay. Ang mapanga nitong hugis ng mukha at kulay brown na buhok. Matikas at magandang hubog ng katawan. Nakakakilabot itong tumingin kaya naman hindi maiwasan ni Edrian na mapayuko dahil sa intimidasyong nararamdaman niya dito.

     “I can only put my trust in him. You know my brother’s capable of handling himself right? I never had to chance to see how much he grown since we were apart half of our lives. So I know you know what he can do. And I just have to believe in him.”

     Napangiti naman si Yslav sa sinabi ni Edrian. Ibang-iba nga ito sa kanyang kaibigan. Naroon ang pagiging malambot nito at pagiging sensitibo. Bagay na hindi niya nakita kay Adrian. Palagi itong tahimik at hindi nagpapakita ng kahit anong emosyon maging sa kanya na matalik nitong kaibigan.

     “He’s lucky to have you as a brother. You can make him move mountains. But for now, we have some job to do. And be the best Adrian possible so we won’t get into trouble. Понимаю?”

    “Да, я понимаю” tanging nasagot ni Edrian sa linguahe nito. Bumalik sila sa pagkain nila at natuloy pa ang mga usapan tungkol sa kabataan nilang magkambal.

    ––––––––––––––––––––––––––––––––

    “Have you seen him coming out of the house?” tanong ni Adrian kay Huchi sa kabilang linya. Nasa harapan siya ngayon ng isang condo building at may dala siyang bote ng wine.

    “He only left once since yesterday, Boss. He is trying to be careful with his movements. Maybe he has intuation that someone is following him.”

     Napatango lang si Adrian bago ibinaba ang tawag at maglakad na papasok sa loob ng building. Hindi niya mapigilan ang excitement na nararamdaman dahil magkikita ulit sila ni Janus sa pangalawang pagkakataon.

      Gusto na rin niyang ipaliwanag ang lahat dito at umamin na rin dahil ayaw niyang patuloy itong lokohin at baka tuluyan pang mawalan ito ng tiwala sa kanya at sa kanyang kapatid.

     Pinindot niya ang doorbell ng unit ni Janus at hindi naman natagalan ang pagbukas nito ng pinto. Isang malaking ngiti ang sinalubong niya dito at ganun din kalaki ang ngiti ni Janus sa kanya.

     “Tamang tama lang dating mo. The dinner is ready. Tara,pasok ka.”

     Pumasok si Adrian sa may kalakihang condo unit ni Janus. Nakasabit sa mga dingding nito ay mga paintings at digital photos na nakaframe. May maliliit na halaman at magagandang dekorasyon sa buong sala. Malinis at maayos ang lahat sa loob nito.

     Hindi mapigilang mapangiti ni Adrian. Hindi niya akalain na magiging ganito pala si Janus pagdating sa kaayusan at kalinisan ng isang bahay.

     “You’re place looks great.” saad ni Adrian na kinalingon ni Janus na may pagtataka.

     Hindi na niya ito maintindihan sa totoo lang. Madalas kasi itong tumatawag sa kanya at kinukumusta siya na hindi naman nito ginagawa noon. At ngayon nga, nagtataka siya na para bang hindi pa ito nakapunta sa condo niya.

     “You’ve been here a lot of times. Bakit parang ngayon ka lang nakatuntong dito? Nabagok ba ulo mo or naguulyanin ka na?”

     Napatigil si Adrian sa kanyang paglilibot sa kanyang paningin sa paligid. Hindi niya naihanda ang sarili niya sa isasagot dito.

     “Alam mo.. Pansin ko talaga maraming kakaiba sa’yo. You are talkative these days. Madalas mo akong tawagan and asking me how I am doing. Hindi ko talaga maiwasang isipin na hindi ikaw si Edrian. Tama ba ako?”

     Napatungo si Adrian ng kanyang ulo at napagpasyahang sabihin na dito ang katotohanan. Alam niyang darating din naman sa puntong ito ang lahat.

     “Sorry if I haven’t told you right away.. Sorry kung nagpanggap akong si Edrian dahil iyon ang talagang plano. Meeting you again was just coincedence. Hindi ko— Hindi ko ginustong itago sa’yo ang totoo.”

     Nakatitig lang si Janus sa lalaking kaharap niya. Hindi niya alam kung anong sinasabi nito. Nagpapanggap? Ibig sabihin, totoo ang lahat ng hinala niya na hindi si Edrian ang nakausap niya nung gabing iyon. Kakambal nito ang kaharap niya ngayon.

     “You— You’re Adrian?” tanong ni Janus habang patuloy na nakatitig sa mata ni Adrian at napatango ang huli bilang sagot sa kanya.

     “Wait–– What’s going on? Anong nangyari kay Edrian? Bakit— Bakit nagpapanggap kang si Edrian? Tell me what the hell is going on?”

     Linapitan ni Adrian si Janus at pinilit niyang abutin ang kamay nito para pakalmahin pero umiwas ito sa kanya.

     Sinabi niya lahat ng nangyari mula nang maaksidente si Edrian hanggang sa pagpapaplano nilang maghigante sa lahat ng mga nanakit sa kanyang kakambal. At ang katotohanang hindi niya ginustong lokohin ito. Gusto niya lamang na mapalapit dito kahit pa magpanggap siya bilang si Edrian.

    “Baliw na ba talaga si Edrian? Para maghigante gagamitin niya ang kapatid niya? And you agreed to do this? Para ano? Para mas lalong mapahamak ang buhay niya? Is he even thinking about the consequences of his actions?”

    “I can take care of everything. So you don’t have to worry about that. Walang masasaktan at matatapos din ang lahat. Parehas naming ginusto ni Edrian ang mga nangyayari ngayon.”       Napasapo si Janus sa kanyang ulo at gulong gulo pa rin sa mga nangyayari.

     “I– I really don’t know what to say right now. After what I have said. Everything I have opened up thinking you were Edrian.”

    Hinawakan ni Adrian ang kamay ni Janus at nagkatitigan silang dalawa. Hindi na tinangka pa ni Janus na kalasin ang kamay niya sa pagkakahawak ni Adrian.

     “I’m glad you opened up to me. At least now I know you really liked me back then. Hindi mo alam kung gaano ako kaduwag na harapin ka noon. I really want to tell you how I feel noong highschool pa tayo. But things never happened the way I wanted it.”        Hindi makapagsalita si Janus sa halip ay patuloy lang niyang tinitigan ang lalaking matagal nang nagmamay-ari ng puso niya. Alam niyang magulo pa rin ang isipan niya. Ngunit alam niya at ramdam niya na totoo ang mga sinasabi nito sa kanya.

     “Do you even have the slightest idea how I wanted to go back here and tell you how much I feel for you? Pero natatakot ako. Baka may mahal kang iba. Baka wala manlang akong pag-asa na magustuhan mo dahil kaibigan mo ang kakambal ko. I may have been too late. But I was so happy to know, you still feel the same way.”

    “Sa tingin mo ba di ko rin ginustong kalimutan ka? I dated guys when I found out that you left the country and studied in the US. Palagi kong tinatanong si Edrian kung kumusta ka na. Siya na lang ang nagiging paraan ko para malan kung ano na ang nangyayari sa’yo.”

    Napangiti naman si Adrian nang marinig niya ang lahat ng iyon kay Janus. Siguro ito na ang pagkakataon para maging totoo na ang lahat sa kanilang dalawa.

     “I have been with women and men for the past 9 years. Pinilit kong kalimutan ka. I really did. But everytime I try to, I am always reminded of your smile, your laughter, the way you make things so easy and don’t care of what people say. You are strong willed. Kaya hindi ko kayang kalimutan ang taong hindi mawawala sa puso ko.”

    “Bakit kasi hindi mo ako linigawan agad noon pa? Akala mo ba magiging choosy pa ako? Sa gwapo mong ’yan mamimili pa ba ako?” naluluhang sagot ni Janus kay Adrian na kinatawa lang ng huli.

     Hinawakan ni Adrian ang mukha ni Janus habang pinapahid ang luha nito. Matagal niyang pinigilan ang sarili niya pero ngayon hindi na niya talaga mapipigilan ang gusto niyang gawin.

    “You don’t know how much I wanted to kiss you.”

     At linapat niya ang kanyang labi sa malambot at manipis na labi ni Janus. Dama ni Janus ang init mula sa mga labi ni Adrian. Hindi niya napigilang tumugon sa halik nito na matagal niya ring gustong matikman.

     Gusto pa niya ng mas malalim. Mas malalim sa ginagawa nilang halikan. Binukas niya ang kanyang bibig at naglaban ang kanilang mga dila habang mas lumalalim ang halik na pinagsasaluhan nilang dalawa.

     Unti-unting hinuhubad ni Adrian ang kanyang suot na long sleeves at nang matanggal ito ay nahawakan naman ni Janus ang matigas na muscles sa hubad na katawan ni Adrian.

     Tumigil si Janus sa paghalik kay Adrian at nagkatitigan silang dalawa. Nadadala na siya sa mga nangyayari pero kailangan niyang pigilan ang sarili.

     “We should start things right, Adrian. Ayokong madaliin ang lahat.” at ginawaran niya ito ng mabilis na halik sa labi.

      Ngumiti lang si Adrian at napatango sa sinabi ni Janus. Tama ito. Ayaw niya ring isipin nito na minamadali niya ang lahat.

      “Let’s have dinner. Marami pa tayong pag-uusapan.”

     

–––––––––––◇◇◇◇◇◇◇––––––––

8:Keep Up

Edrian

     Ang naging karanasan ko sa Russia na siguro ang pinakakakaibang nangyari sa aking buhay. Napakadali lang naman humarap sa mga business partners ni Yslav at Adrian pero hindi iyon ang nangyari. They were all staring at me like there was something wrong with me. Lahat sila ay may intimidating na aura at para bang gusto nilang alamin kung ako ba talaga si Adrian. Marahil hindi talaga magkakapareho ang isang kambal kahit na anong gawin nilang pagpapanggap.

    Mabuti nalang at nasa tabi ko si Yslav at hindi niya hinahayaan na tanungin ako ng mga kasosyo niya sa negosyo.

      Dahil sa aking pagkawala sa sarili ay hindi ko namalayang nakalapag na ang jet ko sa airport ng Taiwan.

       Pagkababa ko ng eroplano ay nakaabang na ang kotse ni Seya at nakaabang siya na para bang isang artista na nagmomodel ng sasakyan. Nakangiti akong sinalubong siya. Kita ko naman ang pagbabago ng pakikitungo niya sa akin simula nang may naging pagtatalo kami bago ako umalis patungo sa Russia.

     “How was Russia? Did you enjoy being roasted by those assholes?”

     Napailing nalang ako at pumasok sa loob ng kanyang kotse habang nilagay niya sa trunk ang aking luggage.

      Habang nasa biyahe kami ay hindi ko mapigilang tignan siya. Alam kong hanggang ngayon hindi niya pa rin naaabsorb ang lahat ng mga nangyari at mga nalaman niyang katotohanan.

     “Adrian seems to be enjoying the Philippines. He doesn’t miss me at all. I guess its a good thing. I can let go of things slowly with his snobbish act.”

     “You should try and talk to him. I don’t have the right to ask you how you feel because I know you are hurting. But you have to settle things with him.”

     Tumango lang siya at nagpatuloy sa kanyang pagmamaneho. Ang hirap lang din isipin na nasasaktan siya ngayon. Pero alam kong darating din ang araw at mawawala na ang sakit na nararamdaman niya.

    Pero bago pa kami makarating sa destinasyon namin ay dalawang kotse ang biglang tumambang sa amin. Napatigil si Seya sa pagdradrive at hindi ko naiwasang makaramdam ng kaba. Baka miyembro ang mga ito ng isang kalabang organisasyon. May nangyari ata na hindi ko nalalaman. Maging si Seya ay nalilito din sa nangyayari.

     Lumabas si Seya ng kotse at hindi ko naiwasang hindi siya sundan.

     “What the fuck is going on?”

     Napatigil ako nang maglabas ng mga baril ang nakapalibot sa aming kalalakihan.

     “Hagashi.. Someone crossed the line from your team. You know we don’t like doing rash things like this, but one of your comrades is barking from the wrong tree.”

     Napaismid si Seya at nakatitig lang ako sa lalaking kumausap sa kanya. Linapitan ko naman ito at buong lakas na ibinaba ang hawak niyang baril.

      “How much do you want now? The last time I checked, you were the ones who crossed the line? Shipping out drugs to one of our members and now you are asking for what?”

     Nalilito man ang lalaki ay patuloy ko lang siyang tinitigan sa mata at pinagdarasal ko na sana tamaan ito ng pagkaduwag at ibaba ang mga baril ng kasamahan niya.

      Tila nakaramdam nga ito ng intimidasyon mula sa akin at binaba nito ang baril niya.

      “We discipline our men the right way. It might be some mistake taken by your own comrades as you say it. But we never break the rules of the organization. I can name every violation your group has made. Don’t even make a wrong move like this again or I will show no mercy next time.”

     Nagsialisan ang mga ito sa aming harapan ni Seya at pumasok sa kanilang dalang kotse at mabilis na pinaharurot papalayo sa amin.

     “That was absolutely Adrian right there. I’m impressed. I was actually waiting for them to make a move before I hit them like a truck one by one. But your words were enough to make them tremble.” natatawa pa si Seya habang tinatapik ang balikat ko.

    Sa totoo lang sobra ang kabang nararamdaman ko sa mga oras na ’yun. Hindi ko alam kung paano ko nailabas ang mga salitang iyon sa bibig ko. Siguro ayaw ko lang na masaktan si Seya dahil alam kong hindi ito magdadalawang isip na bugbugin ang mga taong nakaharap namin.

     “I had to do it or else we will face more problems if you hit just one of them. I don’t want to disappoint Adrian. And I don’t like to be the cause of misunderstanding inside and outside the circle.”

    Tumango lang si Seya bilang sagot at muling bumalik sa loob ng kotse. Alam kong may mali na nangyayari sa loob ng organization and I have to find out kung ano ’yun.

     ——————————————————————

     Hinanap ko sa mga files ni Adrian ang lahat ng organization na may involvement sa kanyang organisasyon. Wala akong maisip na isa man na kakalaban sa malakas na samahan ni Adrian at maaring isang nasa loob ang gustong ungusan si Adrian o isa sa mga higher ups nila.

     Hinala pa lamang ang meron ako ngunit kung tama man ako sa hinala ko, ngayon pa lamang ay kailangan ko na sabihin kay Adrian ang aking  nalalaman.

    At tama lamang ang aking binabalak na gawin dahil inunahan na ako ni Adrian sa pagtawag. Agad ko itong sinagot at sigaw ng kasiyahan ang agad na narinig ko sa kabilang linya.

    “Hey? Anong nangyayari? Bakit ka sumisigaw diyan? Bakit parang ang saya mo ’ata?”

     Patuloy lang siya sa pagtawa sa kabilang linya na parang isang teenager na tinamaan ng kilig.

    “You won’t believe this.. But Janus and I.. We— We just kissed earlier. I’ve been wanting to do that for a long time. And now, nangyari na ang bagay na ’yun.”

     “Teka— Anong? You mean.. Janus knows everything? Alam na niya nan nagpapanggap ka lang?”

     Nakita ko si Seya na pumasok sa pinto ng opisina. Hindi ko alam kung paano ko kakausapin si Adrian ngayong nasa loob ng opisina si Seya.

      “Yeah.. Alamna niya ang lahat. And he admitted to me that he still feels the same way towards me after all these years being away from each other.”

      Nakita kong kumuha ng isang file si Seya at binabasa ito habang nakasandal sa counter top na linalagyan ng coffee maker at microwave.

     “I’m happy that you finally made it happen. Matagal mo ring hinintay ang pagkakataon na ’yun.”

     Nakita ko si Seya na walang emosiyon na nagbabasa ng file na hawak niya. Alam kong alam niya na ang pinag-uusapan namin ng kakambal ko.

      “I will have to deal with all the shit that is happening here, then I will get back there with Janus. Gusto kong makasama siya for real this time.”

    Naibagsak ni Seya ang hawak niyang file at mabilis na lumabas ng opisina. Naririnig niya ang usapan namin ni Adrian? How was that possible?

   “Seya.. Seya just heard everything you said.”

   Hindi ko mapigilang masaktan para kay Seya. Alam kong mahal niya ang kapatid ko pero bakit parang mas doble ang sakit na nararamdaman ko para sa kanya?

     “I wanted to tell him those things anyway. Mas mabuti na narinig niya ang usapan natin para hindi ko na ipaliwanag pa ang sarili ko sa kanya.”

    “Do you even consider how much he is hurt right now? He even cursed me to death because I was the reason for you to fall out from him. Nasasaktan ang tao dahil sa ginagawa mo ngayon.”

   Natahimik si Adrian sa kabilang linya at napagdesisyonan kong huwag na muna sabihin ang mga nangyayari. Ang mahalaga sa akin ngayon ay walang kalokohang gawin si Seya sa nalaman niya.

   “I have to go. May mga kailangan pa akong tapusin. Please think about Seya and talk to him properly.”

    “May gusto ko na ba kay Seya, Edrian? Is that why you are so concerned about him?”

      Hindi ko na siguro maitatago pa ang nararamdaman ko dahil kahit naman saan tingnan, alam kong may pagtingin na ako kay Seya dahil nasasaktan ako kapag nakikita ko siyang nasasaktan.

     “That’s not what I am here for. I just want things to be over. At babalik na ako sa buhay ko. Maybe that will make everything easier.”

    Binaba ko na ang tawag at napasapo sa aking noo. Alam kong mahirap na magpakatatag sa tuwing nakakaharap ko ang mga nakakatakot na taong nakapalibot sa buhay ni Adrian. At ayokong mabuhay sa mundo niya.

     Kapag natapos na ang lahat, siguro tatanungin ko si Seya kung gusto niya ba akong makasama. At kung hindi man niya piliin na makasama ako, maybe that will be my fate. Pero hanggang hindi pa dumarating ang araw na iyon, I will still hope that one day, mamahalin din niya ako.

    ———————————————————————        Pagkatapos kong maligo ay nagtapis ako ng aking bathrobe at bumaba ako para magpahangin sana sa may pool area. Pero isang lasing na Seya ang naabutan ko sa sala na humihithit ng sigarilyo niya. Tumatawa pa ito habang may pinapanood sa kanyang phone.

     Linapitan ko siya na hindi niya mahahalata at tiningnan ko lamang ang pinapanood niya sa kanyang phone. Video iyon ni Adrian na nakasakay sa kabayo na nagwawala. Hindi ko alam na may mga ganito palang moments sa buhay ni Adrian na nakunan ni Seya.

     Hindi ko mapigilang mainggit sa kapatid ko. May isang taong linaan na ang buhay niya para sa kanya. At ako, umaasa na ang taong iyon ang darating sa buhay ko.

     Naramdaman siguro ni Seya ang presensiya ko kaya napalingon siya sa aking kinatatayuan. Nakangiti siya at sinenyasan akong lumapit sa kanya.

     “Hey.. Let’s have a drink. Join me.” imbita niya sa akin at linapitan ko naman siya. Lasing na siya pero parang wala lang sa kanya ang mga ginagawa niya.

     “You have drinked up that bottle of whisky. I think you should take a rest now, Seya.”

     Umiling lang siya at humithit sa kanyang sigarilyo. Pinapanood ang video at sa kanyang pagngiti ay tumulo ang kanyang luha.

       “I love him because he never given up on me. He made me the man that I am right now. I was casted out by my abusive family in Japan when I was 15 years old. I did a lot of stupid things and ended up joining the organization. I was a good at fighting.”

    Lumagok siya sa baso at humihit muli ng sigarilyo bago nagpatuloy sa kanyang kwento.

     “Adrian was starting his business in mining gold. He needed men for protection and I asked him to make me one of his bodyguards. He never hesistated. I just made it a ticket so I can be close with him. I was watching him from a distance when he trained with the organization. He was very strong. He never faltered. He always wanted to be at the top.”

    Napangiti pa siya habang inaalala ang nakaraan nila ni Adrian.

     “That made me fall for him. He was strong unlike me who only wanted to be strong to hide the weakness that I have. I wanted to get back and punish my parents for abusing me when I was young. But he always stopped me from doing it. He trained me to do the business. He wanted me to become a part of it.”

    Lumapit ako sa kanya at pinahid ko ang luha niya sa mata. Nagkatitigan kami at ngumiti lang siya sa akin.

     “I always wished Adrian looked at me like I am his lover. I never asked anything but just for him to finally see me as a lover and not just another partner of his business. But I guess, that will always remain as a wish. I can never be good enough for Adrian.”

     Yinakap ko siya. Hindi ko alam kung bakit pero sa paraang iyon, alam kong mapapagaan ko ang loob ni Seya. Ngayon ko lang siya nakita na ganito ka vulnerable.

     “You deserve to be loved. Don’t even think that you are not enough. Because someone will see you as a lover. A lover more than enough to be loved and fall for.”

      Hinaplos ko pa ang likod niya at mas humigpit ang yakap niya sa akin. Alam kong umaasa ako ngayon pero masaya ako na kahit yakap manlang, maiparamdam ko sa kanya ang laman ng puso ko.

    “You are someone special to me, Seya”

   

———————◇◇◇◇◇◇◇—————

9: Fearless

ADRIAN

     “CEO of Highlands Construction Ryan Saavedra, ousted by board members and shareholders.”

     Di ko mapigilang mapangiti habang binabasa ang headline ng balita sa TV ngayon. But it does not end there. Marami pa akong binabalak gawin sa Ryan Saavedra na ’yun at kung sa tingin niya ay magiging madali sa kanya ang lahat, nagkakamali siya.

     “Huchi.. I want you to make an invitation to a dinner. Send them to Ryan Saavedra and Henry Benitez respectively. You know what to do already.” sambit ko sa aking katabi ngayon sa couch ng aking hotel room.

     “Yes Boss. I’ll do it right away.” tugon pa niya sa akin na kinangiti ko naman. This is gonna be so much fun to watch.

     “Gather everything that we need. We only got one shot at this and everything is over.”

     Humithit pa ako sa aking sigarilyo bago ito tuluyang naupos at linagay ko sa ashtray.

    Nagring ang aking phone at agad ko namang tiningnan kung sino ang tumatawag sa akin. Napangiti ako dahil alam kong tatawag siya sa akin sa oras na lumabas ang balitang ito.

     “Ikaw ba ang may kagagawan nito? Yung Highlands Construction na pag-aari ng mga Saavedra— Ito ba ang ganti mo para kay Edrian?” tanong ni Janus sa akin sa kabilang linya.

     “Yes– And that’s not yet the end. I will send him back to jail and make sure that he will never get out of there. Nakuha ko na lahat ng ebidensiyang magpapatunay kung anong klaseng kademonyohan ang ginawa ni Ryan Saavedra sa kapatid ko.”

    “But you are taking matters into your hand. Baka kung anong gawin mo sa kanya at ikaw pa ang mapahamak. Are you even thinking about that?”

    Alam kong mahirap ipaliwanag kay Janus ang lahat lalo na at pareho sila ng kapatid ko na ayaw sa gulo at pananakit. But I had to do this. For us to be back in our lives. Para matapos na ang paghihirap ng kakambal ko.

    “I’ve done much more worst than this, Janus. I told you how dangerous my world is and Ryan Saavedra is just a tiger cub that I have to deal with.”

   “Kung ano man ang binabalak mong gawin.. Pakiusap huwag mo nang ituloy. Hayaan mo na ang mga pulis at ang batas ang humatol sa kanya.”

    Umiling lang ako at kahit na anong pakiusap niya, kahit mahal ko pa siya. Hindi ko babalewalain ang ginawa ni Ryan Saavedra sa kapatid ko.

     “The law never given the justice Edrian deserved. Don’t worry. I will not kill that bastard. I don’t kill. Never did. Sana magtiwala ka sa akin. Ginagawa ko lang ’to para din sa kapatid ko na kaibigan mo.”

   –––––––––––––––––––––––––––––––––––

    The house was perfect for the setting. Huchi did a great job of finding the right place for a special night. Ang gabi na pinakahihintay ko. I have been waiting for this moment to arrive and this just gives me that relief that finally, everything will be settled and I will go back to my normal life again. And give Edrian the peace that he wanted.

     I was wearing a nice pair of black suit with a blue neck tie. Inayos ko rin ang aking may kahabaan nang buhok and looked at the large mirror in the living room of the house.

      Hindi ineexpect ni Ryan Saavedra at Henry Benitez ang nakaabang sa kanilang dalawa. Sigurado akong kakagat sila sa pain ko dahil pareho silang curious sa kung ano ang kanilang malalaman mula sa akin.

     The dining table inside the dining area is full of food and drinks. I want to make it feel like it was really meant for them. Hindi nila alam na may surpresa akong inihanda para sa kanilang dalawa.

    Kumuha ako ng sigarilyo at sinindihan ito. Ilang sandali na lang at darating na sila dito. Hindi ko rin alam kung ano ba ang nasa isipan nila pero nakahanda ako.

     Nakarinig ako ng doorbell at alam kong isa sa mga bisita ko ang dumating na. Agad kong inutusan si Huchi na nagpapanggap na isang server at agad naman siyang pumunta sa main door ng bahay.

     Napalingon ako nang sabihin ni Huchi na dumating na ang bisita. Kita ko ang pagkagulat sa kanyang mata. Alam kong ngayon pa lang ay hindi na niya maintindihan ang nangyayari.

     “Ed–Edrian? Akala ko.. I thought you were dead. Sinundan kita noong araw na ’yun pero nagulat nalang ako nang may aksidenteng nangyari sa daan. I saw it with my two eyes, the car crashed into that truck.”

    “And I survived that. You see how well I am? Parang hindi nga nangyari sa akin ang aksidente na ’yun.”

     Napapailing siya at hindi niya alam kung lalapit ba siya sa akin o tatakbo palayo.

     “Why? Aren’t you happy to see me again? Akala ko pa naman you only want me for yourself? Hindi ko naman akalain na ganito mo ako sasalubungin after a long time that we haven’t seen each other?”

    Napangisi pa ako at linapitan siya. He was disoriented. Malalim ang mga mata niya. Siguro ay hindi siya nakatulog kakaisip sa pagbabalik ni Edrian. Henry is the classic sociopath.

     Hinawakan ko ang mukha niya at kita ko ang pananabik niya sa kapatid ko. Napangiti ako at hinawakan ang kamay niya upang ilagay sa mukha ko.

    “Edrian.. I’m so sorry. Hindi dapat ginawa ’yun sa’yo. I know I was being selfish. Gusto ko lang naman masiguro na sa akin ka lang at walang makakuha sa’yo. Alam mong kaya kitang ipaglaban sa lahat ng gustong manakit sa’yo. Natakot lang ako. I was scared that I will lose you.”

     Umiling ako at linapit pa lalo ang mukha ko sa kanya. Kita ko ang kagustuhan niyang halikan ako pero pinigilan ko siya.

     “Why don’t we have dinner first? Marami tayong catch up na gagawin. Hindi mo manlang ba gusto malaman kung ano nangyari sa akin?”

     At muling tumunog ang doorbell na kinalingon din ni Henry sa pintuan. Alam kong narito na rin ang isa ko pang bisita. Sinenyasan ko si Huchi na buksan ang pinto.

     Nagmamadaling pumasok sa loob si Ryan na parang isang aso na handang mangagat. Galit ang mga mata niya na halatang nakainom na.

     “Mabuti nakarating ka, Ryan.. We were waiting for you.” mahinahon kong saad na kinabaling sa akin ni Henry.

    “What the fuck do you want from me? Alam kong ikaw ang may gawa ng pagpapatalsik sa akin sa kompanya ko. Sa sarili kong kompanya!” sigaw sa akin ni Ryan.

     “Wait.. You setted this up, Edrian?” tanong sa akin ni Henry na gulong gulo pa rin.

     “Well, why don’t we have a dinner first bago tayo magkalinawan sa mga bagay bagay. Shall we?”

     “Shut the fuck up, Edrian. Alam kong hindi mo makakayang gawin ang lahat ng iyon without someone’s help. You were whoring yourself to a rich Chinese businessman so you can get everything that you want, right? Alam ko na talaga noon paman na may tinatago kang kakatihan sa katawan. No wonder everyone wants to rape you. Akala mo ba ako lang ang may balak na gahasain ka?”

    Napakuyom ako ng aking kamay. This is the first time that I heard these things. Hindi ko alam na noon pa pala maraming gustong magtangka sa kapatid ko.

     Linapitan ko siya at mabilis niya akong kwinelyuhan pero hindi ako pumalag. Alam kong wala din naman siyang magagawa sa akin. So I let him say everything that I needed to hear.

    “Henry.. Ano? Hindi ka magsasalita? Hindi ba’t alam na alam mo ang sinasabi ko?”

    Napabaling ako kay Henry na wala papaling paling ng tingin at tila ba nawawala na sa sarili niya.

    “Hayop ka, Ryan! Ikaw ang may kagagawan nito. Dahil sa’yo.. Dahil sa’yo hindi ako magawang patawarin ni Edrian. Ikaw ang may kasalanan ng lahat. Ikaw ang nagbalak nito lahat.”

   Tumawa ng malakas si Ryan at tiningnan ko lang siya at wala akong takot na nararamdaman sa kanila kundi pagkamuhi at galit.

    Magkatulong sila sa panloloko sa kapatid ko. Silang dalawa ang dahilan ng paghihirap ng kapatid ko. Sapat na ang mga narinig ko para iparamdam sila ang sakit na pinagdaanan ni Edrian sa kamay nila.

    “Huwag kang magmalinis, Henry! Ikaw ang lumapit sa akin noon para mapalapit ka kay Edrian. Hindi ka inosente. You wanted Edrian so much that you were betting against me. Pero tingnan mo? Parehas niyang sinira ang mga buhay natin. Isn’t it ironic?”

   Sinenyasan ko si Huchi na gawin na ang dapat.

    Mabilis niyang kinuha sa bulsa niya ang isang knuckle band at agad itong isinuot sa kamay niya.

     Isang malakas na suntok ang nagpaluhod kay Ryan sa harapan ko. Hindi siya agad nakakilos dahil sa shock na naramdaman niya.

     Si Henry naman ay nagtangkang tumakbo pero nahawakan ko siya sa kanyang kamay at pinilipit ko ito hanggang sa mapasigaw siya sa sakit at saka lumapit si Huchi para ikabit sa kanya ang posas.

    Hindi na nakapalag pa si Henry dahil hawak na siya ngayon ni Huchi.

     Narinig ko ang pagtawa ni Ryan. Sinabunot ko ang buhok niya upang mapatingala siya sa akin.

     “Was it really fun? Ang paglaruan ang damdamin ng isang tao? Ang gawin sa kanya ang gusto mong gawin? Without even hesitating? Ganun ba talaga kasarap tingnan na nahihirapan ang isang tao?” sunod sunod kong tanong sa kanya habanh tumatawa lang siya na parang baliw.

     “Yes.. Because you deserve that. For hurting me. Ano ba kasi ang wala sa akin na hindi mo makita? Ako lang ang taong kayang mahalin ka. Hindi mo ba ’yun alam?”

      Napatawa nalang din ako sa kanyang mga sinabi. He has gone insane.

     “Alam mo ba kung anong impyerno ang pinagdaanan ng kapatid ko sa kamay mo? Ang mga pananakot na ginawa mo sa kanya na kahit sa pagtulog ay binabangungot siya? Alam mo ba kung gaano kahirap sa kapatid kong mabuhay ng normal dahil sa kagagawan mo?”

    Hindi niya maintindihan ang mga sinabi ko. Nawala ang pagtawa niya at napalitan ng pagtataka.

    “Oo.. Hindi ako si Edrian. Hindi ka manlang ba nagtaka na kaya kitang harapin ng ganito. I can even hurt you whenever I want to. You don’t even deserve to be punished by these hands. You are a filth that is way beyond hell’s reach. At dapat ka lang mabulok sa kulungan sa lahat ng mga ginawa mo sa kapatid ko.”

    “Wala kang ebidensiya. You really think mapapakulong mo pa ulit ako. I will never go back to that rotten place again. I rather die than be in prison again.”

    Natawa ako sa kanya at kinuha ang phone ko upang iparinig sa kanya ang recording na nasave ni Edrian when Ryan took advantage of him again in his penthouse.

     “Did you hear those cry? Ang pagtanggi niya? And you were just laughing at his plead? Ganyang klaseng hayop ka, Ryan. My brother never deserved to be touched by an animal like you. And you still think hindi ka makukulong sa mga ginawa mo?”

    He stood up and tried to give a punch at my face pero nakailag ako. Dinamba ko ng suntok ang tagiliran niya dahilan para mapaluhod ulit siya sa harapan ko.

    “You will go to jail and rot there for the rest of your life. I would gladly kill you right now but that will be easy for you. Enjoy the rest of your lifetime begging for my brother’s forgiveness. You should have messed with another person.”

   Itinulak ko siya dahilan ng pagkatumba niya at patuloy parin sa pamimilipit sa sakit.

    Kinuha ko ang phone ko at agad na tinawag ang kilala kong chief of police upang ipaaresto si Ryan Saavedra.

     Gumapang pa siya papalapit sa akin at kita ko ang takot sa kanyang mga mata. Yumukod ako at tiningnan lanh siya sa mata.

     “This is the end, Mr. Saavedra.”

    At di nagtagal ay narinig ko na ang maraming tunog ng sirena na nasa labas ng malaking bahay. I felt relieved. Hindi ko alam kung paano sasabihin kay Edrian ang lahat ngayong nagawa ko na ang dapat kong gawin.

     I was in control of it. I lighted another cigarette and look at Henry and Ryan being taken by the police.

     “We already filed the case. It will only be time before he will be judged guilty again and this time, no one will help him anymore. And as for Henry, he will be taken to a mental facility. He is unstable.”

    Tumango lang ako kay Huchi at sinenyasan ko siyang umalis na sa malaking bahay. The job is done here.

     

——————◇◇◇◇◇◇◇◇––––––––

10: Revolve

Edrian

    “These are the number of people who opposes Adrian’s appointment as the leader of the organization. As you know, Wang Fei Wei and Sumaske are against him including these companies and corporations that are not into Adrian’s way of handling the business ventures he has for the past 9 years.” paliwanag ko kay Seya sa file na hawak niya ngayon at binabasa. Nasa loob kami ng opisina ni Adrian sa Mining Site at napagdugtong dugtong ko na ang dahilan kung bakit kami binantaan ng isang grupo ng kalalakihan ilang araw na ang nakakaraan.

    Isa-isa niyang binuklat ang pages ng file folder at napapailing nalang siya na may halong galit sa mukha niya.

    “These bastards.. They were never on Adrian’s side since he joined the organization. They were stepped on their pride because they can persuade those people that wants to do underground activities because of Adrian’s tight grip on the flow of the organization. They are plotting something. I didn’t see this coming. I need to let Adrian know about the situation.”

    Pinigilan ko si Seya nang bunutin niya ang phone niya sa kanyang bulsa.

    “No.. I think we should handle this without him knowing. He is under stress right now. I have to prove to him my worth even just this once. I want to help him too. He has gone through a lot of suffering and sacrifices just to reach this far. I will make sure it will end before he even knew this happened.”

    Hindi naman agad nakapagsalita si Seya. Tiningnan niya lang ako na para bang natatakot siya sa binabalak kong gawin. Alam kong sa kakayahan, kulang pa ang nalalaman ko kumpara sa mga nagawa na ni Adrian. But I have to do this.

    “Weeding them out of the organization is harder than you think. What do you possibly plan for outwitting them? They might be two or three steps ahead of us. Maybe they even got all the favors of the majority. And you think you can handle that?”

   Tumango ako at may inabot sa kanyang isa pang file.

    “The organization founded by Rafael De Muñoz back in April 24, 1935 which is now the organization being controlled by four major conglomerate including Adrian is known for its handling businesses and growing together. The flow of the business is legal and no one dared to slip in illegal transactions as it will nullify the membership of one entity or company. The ethical value this organization uphelds is far greater than anything else.”

    Agad kong binuksan ang aking computer at kinonekta sa projector ang cable at pinatay ang ilaw ng opisina.

    Isa-isang lumabas ang mga larawan ni Wei Fei at Sumaske na palihim na nagkikita at may mga kasamang kalaban na organization members sa isang tavern sa Seoul, South Korea. Ang mga cargo ships nila na nagpupuslit ng illegal na droga sa loob ng bansang mahigpit na pinagbabawal ang kahit na anong droga. At ang lihim na pagnanakaw ng mga ito sa charter funds ng organization na hindi nachecheck ng auditor ng maayos.

    Hindi makapaniwala si Seya na nahagalip ko lahat ng ito ng wala siyang kaalam alam. Kita ko ang pagkamangha niya sa aking ginawa na kinatuwa ko naman.

    “How did you even get through those secured files? And how many people did you hired to watch over these assholes?”

   “You underestimated me I guess.. But lets not go to details anymore. The most important thing is, we can show these secretly among the three other conglomerate. I can show them to Yslav. And you can go visit the two others. Secretly.”

    Tumango si Seya at nagkatitigan kami bago niya ako binigyan ng ngiti.

    “I think I underestimated you, Edrian. Now I know why your brother entrusted everything to you.”

    Napangiti ako sa sinabi niya at nagpaalam na siya sa akin upang simulan ang trabaho naming dalawa. Ang linisin ang kalat sa loob ng organisasyon.

    ———————————————————————

     I wore the best looking suit I could find in a fashion mall in Taipei. I was aiming for something that I’ve never done before. Alam kong marami pa akong dapat patunayan pero ito na siguro ang simula nun. Hindi ko alam kung ano ang kahihinatnan ng lahat, pero kailangan kong ihanda ang sarili ko.

    Sakay ako sa Lambo ni Seya habang siya ay nagmamaneho patungo sa headquarters ng organization. Nagpatawag ang apat na conglomerate ng isang emergency meeting na hindi inaasahan ng mga members. Marami ang nagsesend sa akin ng messages sa kung tungkol saan ang magiging meeting.

    “This is the first time you will be speaking in front of the circle. Are you sure you can do it? I can do it for you if you want.”

   Umiling lang ako sa sinabi ni Seya. Hindi ito ang panahon para maging duwag. Dapat ko lang patunayan kay Adrian na kaya kong protektahan ang pangalan niya at ang kanyang status na pinagkatiwala niya sa akin.

    “Adrian is not a coward. He fights his battles without hesitation. So I should do the same. I’m tired being an boring ass. I know I could be someone just as good as my brother.”

    Kita ko naman sa peripheral vision ko ang ngiti ni Seya na mas lalong nakadagdag sa confidence na kailangan ko.

    “Then its showtime, Adrian Aragon.” sambit pa niya bago kami pumarada sa harapan ng organization tower sa sentro ng Taipei.

    Napakaraming sasakyan ang nagsisidatingan at kasabay doon ang pagbaba ni Yslav sa kanyang Mustang. Napangiti siya nang magkatagpo ang aming mga tingin.

    “I can’t wait for those traitors to be out of this organization. I never thought that I will be witnessing this today. Someone finally raised the alarm of fear. Adrian was never this bold. I can see now how different you are from him.” nakangiting saad ni Yslav habang nakaakbay siya sa akin habang pumapasok kami sa loob ng tower.

    Kita ko naman ang pagbabago ng aura ni Seya na nauna nang maglakad sa aming dalawa.

   “I’m only doing this for the sake of my brother and the organization he owes a lot for his success.”

   Tumango lang si Yslav at mas hinigpitan pa ang pagakbay sa akin na hindi ko nalang kinontra. Pero ang iniisip ko pa rin ay ang reaksiyon ni Seya kanina.

    ––––––––––––––––––––––––––––––––

    “The graph shows that the organization’s charter funds has been receding since the first quarter of last year. Mr. James has failed to submit the exact audit of all the neccessary figures needed. And the bribery was taking place in a private tavern in Seoul, which is very unusual for a big member of the organization to be making any transactions. The exact reason why Mr. Wei Fei and Mr. Sumaske are in South Korea, because of this one.”

   At pinalabas sa projector and mga cargo ships na pagmamay-ari ng Wang Group at STT Corporation na pag-aari ni Sumaske.

     Nagkatinginan ang lahat ng members at napatayo naman si Wang Wei Fei na galit na galit.

   “These are baseless accusations you are showing to the organization, Mr. Aragon. Aren’t you aware the election is coming near? You are the top contender for the position and yet you are doing this to taint our name? You are shameless!”.

    Mabilis na nagplay ang isang video recording kung saan naroon si Wei Fei at isang kilalang drug lord sa South Korea na magkausap sa isang fancy restaurant. Kilala si Bong Mi Young sa pagiging notorious na drug lord na hindi naman magalaw ng Ministry of Defense ng So. Korea dahil sa maraming promoprotekta ditong capitalist.

    “Tell me, Mr. Wang. Isn’t it quiet amusing how you end up meeting with Bong Mi Young with your visits in South Korea? Or are you two in some kind of relationship?”

   Kita ko ang pagkagalit niya at sabay noon ang pagkakagulo ng buong meeting hall ng headquarters. Tumayo naman si Yslav at ang dalawa pang conglomerate at pinatigil nila ang lahat.

     “We are not an organization that deals with illegal and black market transactions. We made you members of our organization so that we can thrive and grow together and help each other grow our companies and dominate the business world. But I am so disappointed with you, Wang Fei Wei. And as for you, Sumaske.. you dare break the laws of our organization and join Wei Fei in making this disgraceful act?”

   Lahat ay nakinig kay Yslav habang nagsasalita ito ng English na russian parin ang accent.

    “Your companies will be dissolved and be sold without question. And as for the two of you, you will be in jail for ruining our organization’s morale.”

   Iyon ang naging hatol sa kanilang dalawa na pinaboran ng lahat ng miyembro ng organization. Masaya ako sa aking nagawa. Napatunayan ko na rin sa wakas ang aking sarili. Kita ko ang pagpuri sa akin ng mga miyembro sa aking ginawa.

    “You are in no doubt, the next leader of our organization. We are backing you up, Adrian.” pagbati sa akin ni Friedrich, isang French na member ng organization na malapit din kay Adrian.

    Matapos ang meeting at ang tuluyang pagkakatanggal ng mga traydor sa organization, naiwan kami ni Yslav sa meeting hall. May gusto daw siyang sabihin sa akin.

     “While you were standing in front of the members, I can see nothing but your determination to prove something. To show people that you can be just as good as your brother. I was just staring at you the whole time. And I don’t know why I feel so different. I never had this kind of feelings for Adrian. Not even had an idea it will come to this.”

    “Yslav.. If you want to confess your feelings towards me, I can’t accept it. I know you are a great person and you helped my brother in so many ways. But I don’t want to give you false hopes. I like somebody else. And I want to win his love.”

   Nakita ko ang pagkalungkot sa kanyang mukha pero ngumiti din naman siya agad.

    “I never got rejected in my whole life and this is the first time someone rejected my confession. He must be so special. And don’t worry.. I play fair. I will not force something that will not work anyway.”

   Tinapik niya ang balikat ko at umalis na siya sa loob ng meeting hall. Hindi ko mapigilang malungkot dahil wala din naman akong idea na may gusto pala si Yslav sa akin. Wala akong ibang iniisip kundi maging maayos lang ang relasyon namin bilang kapatid ako ng kaibigan niya.

    Nang makalabas ako ng meeting hall ay naabutan ko si Seya sa lobby at alam kong kanina pa niya ako hinihintay.

    “Hey? Shall we head back home now? Its getting late.” nakangiti kong aya sa kanya na tinanguan niya lang. Nagtatampo ba siya sa akin?

    Habang nasa sasakyan kami ay hindi niya ako kinikibo at kinakausap manlang. Ewan ko ba kung bakit pakiramdam ko may nararamdaman na rin si Seya para sa akin.

    “What did you and Yslav talked about?” tanong niya bigla sa akin na kinabaling ko sa kanya.

    Straight lang ang tingin niya sa kalsada habang nagmamaneho. Linuwagan ko ang aking necktie at umiling.

    “Its nothing important.. And I think we resolved it immediately. So there should be nothing to say about it really.”

    “Tell me, do you like him? He is handsome, tall and really buffy. I think he is your type.”

   Ramdam ko ang pagtigas ng tono niya nang idescribe na niya si Yslav sa akin. Hindi ko mapigilang matawa sa inaasal niya ngayon sa akin.

    “I have no specific type of guy. Yeah, he is handsome, got big muscles and a very intellegent person. But I don’t feel anything towards him. He is more of a friend to me.”

  Tumingin siya sa akin at tinigil niya sa gilid ng daan ang kotse. Hindi ko alam kung bakit kinakabahan ako sa mga titig niya.

    “You know.. I don’t know when it all started. But— I think.. I think I really like you, Edrian.”

    Tumigil saglit ang aking paghinga nang marinig ko ang mga sinabi niya sa akin. Totoo ba ang narinig ko? Gusto na niya ako? Hindi ba nabibingi lang ako?

  

————————◇◇◇◇◇◇◇—————–

11: Speaking Actions

Edrian

     Hindi ko alam kung nananaginip ba ako o talagang nangyayari ang lahat ng ito. Nasa harap ko ngayon si Seya habang hawak niya ang mukha ko. Nakatitig lang ako sa kanya na para bang ayokong nang ipikit pa ang mata ko dahil baka niloloko lang ako ng isipan ko.

     “You still think you are dreaming or something? I’m real and what I said to you was all true, Edrian.”

     Umiling ako sa kanya at napangiti. Muli ko siyang niyakap at para bang walang mapagsidlan ang kasiyahan ko. Sa wakas, natupad din ang isang bagay na hiniling ko.

     “I just can’t believe that you will tell me your feelings. I thought it would never happen.”

     “You know I keep on comparing you to Adrian. Every time I see you, you remind me of him. You look the same in every way. But I realized how different you are. You are special. You take things your way. Maybe because we have the same kind of struggle. We wanted to belong. We wanted someone to take care of us. And that made me feel closer towards you. You are your own kind of person, Edrian. Maybe that’s why I’ve fallen for you.”

    Napangiti lang ako sa mga sinabi niya at hindi na ako nagdalawang isip na halikan siya sa labi. Ang mainit niyang labi na matagal ko nang gustong halikan.

    Mabilis naman ang paggapang ng mga kamay niya para tanggalin ang butones ng pang-ilalim kong suot. Tumambad sa kanya ang katawan kong nahulma na rin katulad ng kay Adrian. Ginagapang ng kamay niya ang aking hubad na dibdib habang patuloy ang aming halikan.

   I feel my arousal coming like a storm. His kisses were becoming deeper and I know this will not stop from that. Mabilis niya akong isinandal sa pinto ng aking kwarto at pinatalikod upang halikan ang aking leeg na nagbibigay sa akin ng kakaibang sensasyon. Ang kanyang kamay naman ay tinatanggal ang aking pantalon at natira na lamang ang aking boxer briefs.

    Nahawakan niya ang may katigasan ko nang pag-aari na kinakagat niya sa aking leeg na mas lalong nagpatindi sa nararamdaman kong pagnanasa. Ang kagustuhang maging isa ang aming katawan.

   Humarap ako sa kanya at kita ko ang pananabik niya. Alam kong pareho kaming nalalasing ngayon sa pagnanasa sa isa’t-isa.

   I took off his shirt and pants at parehong hubad naming katawan ang nasisinagan ng may kadilimang ilaw mula sa labas ng aking kwarto.

     “You look so beautiful, Edrian..” bulong ni Seya sa akin bago niya ako muling siilin ng halik.

    We made it through the bed and he was on top of me. Kissing me and touching my hard dick. He was teasing me that made me want him more. Bumaba ang kanyang bibig papunta sa aking mga utong na nilalaro niya. His mouth is good at giving pleasure. I never thought about that fact but he was making me want more of him.

    And he took off the remaining piece of clothe I have and I saw him smiling when he saw my hard dick in front of him. As if it was something so glorified.

    “You surprised me down here. You really are something, Edrian.”

    Napangiti ako sa sinabi niya and I gasped for air when he put all of it inside his hot mouth. It was making me climax for no reason but I controlled myself. I have to enjoy this moment. I need to feel all the pleasure that he can give me.

   He was bobbing his head. Ang ginagawa niya ay hindi ko maipaliwanag. Ang sarap na nadarama ko sa mga sandaling iyon ay walang katulad.

    “Yes— Just like that, Seya..” hindi ko na mapigilang pakawalan ang mga salita dahil sa nararamdaman kong sarap.

    He was controlling the pleasure that I want more of it. I want more of him.

    “I think you need something more, don’t you?”

    Napatango lang ako at nakita kong hinubad niya ang kanyang briefs at ang may kalakihan niyang pag-aari ang tumambad sa akin. It was enough for me to give in to more pleasure.

    He bent me over and I know what was coming. He keep on teasing me and finally made the full course of our intimacy. He pushed it inside me and I never felt this sensation for a very long time.

     He was making sure I get used to it before pumping it out. Our breathing was deep and I can’t keep up with the pleasure and the pain colliding inside of me. But his kisses and his bites in my neck was making me keep up with it. And before I knew it I was nearing my climax.

   ———————————————————————

    “So how are we gonna tell this to Adrian? I don’t even know if he will agree with this. You never ended things with him right?” tanong ko kay Seya habang magkayakap kaming nakahiga sa kama.

    We were both naked and just staring at each other.

     “I know he is happy with someone else now. And it took me a while before I started moving on from him. You were there to help me with it. And I think he will approve with this relationship. Its not like you took me away from him. He decided to leave me behind and I guess that was his plan all along.”

    Tumango nalang akon saka hinalikan ko siya ulit sa labi. Hindi naman mawala ang mga ngiti namin hanggang sa hindi na namin napigilang may mangyari ulit ng gabing iyon.

    —————————————————————–

   A

DRIAN

       “Mr. Ryan Saavedra is hereby proven guilty beyond reasonable doubt of multiple counts of rape and company fraud and is sentenced to life imprisonment. So ordered.” and the judged just finished her verdict.

    Nakangiti akong tinitigan si Ryan Saavedra habang dinadala siya ng mga pulis papalabas ng courtroom. Ang mga mata niya ay mugto na sa kakaiyak at siguro malapit na rin siyang mawala sa kanyang katinuan. He was a pathetic person. How could anyone live with such an obssesion to someone who will never want the.

    Tinapik ko si Huchi sa aking tabi at lumabas na din kami agad sa courtroom. We have done everything that we need. And there’s only one person left to deal with before I wrap off things and go back to the life that I left behind in the care of my brother.

    “Let’s meet Mr. Andrew Barrameda. I have something to tell him and make a deal with him too.”

     Dinala ni Huchi ang sasakyan namin sa harapan ng Adromeda Enterprises. It was a large building. I can also see how good Mr. Barrameda’s taste is.

   Pagkababa ko ng kotse ay inayos ko ang aking suit at ang aking suot na shades. Sakto lang din nang makapasok ako sa loob ng lobby ng building ay pababa sa hagdan ang isang babaeng sophisticated manamit. May kasama siyang dalawang lalaking guards niya at napatigil siya nang magtapat ang aming mga tingin.

   Mabilis siyang naglakad papalapit sa kinatatayuan ko at tinanggal ko naman ang aking shades only for her to look so shocked.

   “You— What the hell are you doing here? Hindi ka pa ba talaga nakakamove-on sa Daddy ko? What do you want now?”

     Napatawa nalang ako sa sinabi niya at napahawak ako sa bewang ko.

    “Hindi ka parin talaga nagbabago. You are still a bitch. No matter what you say, I can’t find any class in it. Sayang at maganda ka panaman manamit.” I roasted her at kita ko ang pagkainis niya sa mga sinabi ko.

    “Whatever you are planning to do this time, hindi ko hahayaan na masira mo ang lahat ng meron ang pamilya namin. Dad has been so upset when you were gone and I don’t know what you did to make him go crazy over someone like you?”

    “Who knows? Baka masarap lang talaga ako at binabalik balikan ako ng Daddy mo.”

     Hindi na siya nakapagsalita pa at kinindatan ko lang siya bago ako umalis sa harapan niya.

    “See you around, Brandy Barrameda.”

     I made my way towards the elevator at pinindot ko ang floor na kinaroroonan ng opisina ni Andrew Barrameda. Hindi naman nakapalag pa ang kanyang secretary nang hindi ako nagpapigil sa pagpasok sa loob nito.

    Gulat ang mukha ni Andrew nang makita niya ako. Nakangiti akong naglakad papalapit sa kanya at kasabay nun ang pagtayo niya sa kanyang swivel chair.

    “Edrian— I didn’t expect you coming here?”

     Tumango lang ako at umupo sa couch ng kanyang office. Nakadekwatro akong kinausap siya.

     “Ryan is in jail now. And he is sentenced to life imprisonment. Everything is taken care of. And maybe its time for you to know the truth.”

    Kwinento ko kay Andrew ang lahat ng aking nalaman mula sa pagkakagahasa ni Edrian noon hanggang sa puntong ito at hindi siya makapaniwala. Para siyang nanonood ng isang teleserye sa kanyang mga nalaman tungkol sa kapatid ko.

     “I’m Edrian’s twin brother. And I expected someone like you will protect him from people who wants to take advantage of him. Oh? You were one of them I forgot. You just used him for your pleasures.”

    Hindi siya makapagsalita agad. Para bang pinagsisihan niya na hindi niya pinagtanggol ang kapatid ko. Instead he turned his back on him.

    “I was confused at that time. Hindi ko alam na may ganun palang nangyari noon. And I never thought about Ryan as the enemy. He is the son of my friend and how will I know he was connected with Edrian?”

    “Well, you are a freaking rich business man, Andrew? And yet you have no sympathy for other people. And this is my last warning. Don’t ever come near my brother again or I will make sure you fall down into ashes just like every person that did dirt to Edrian.”

    Tumayo ako at tiningnan siya for the last time.

   “Please let me talk to him for the last time. I just want to apologize for everything that I did. I will do whatever you want and I promise to not bother him again.”

    “I want you to join our organization. You are one of the best in the country and we need someone like you. That’s my way of making you pay for all the things you did to Edrian. At magkikita pa kayo and malay mo mapatawad ka niya.”

    Tumango lang siya at linapitan ko siya upang iabot sa kanya ang aking blue na call card.

    “Don’t keep me waiting, Andrew. You decide and call me. We will fly to Taiwan together and maybe you can meet with Edrian again.”

    Tinanggap niya ang call card ko at sumenyas na ako sa kanyang aalis na. It was done. If he accepts my offer, it will make my bet on being the leader stronger. 

  ———————————————————————––

     “Samahan kita sa Taiwan? Anong ibig mong sabihin?” tanong sa akin ni Janus while we were in his bed.

    Wala akong ibang ginawa noong gabing nakaraan kundi yakapin siya at halikan lang siya sa labi. Ayaw pa niyang may mangyari sa amin which was okay with me. Hindi ko alam kung bakit pagdating sa kanya, hindi ko kayang maging agressive. But I find it special. Alam kong worth it na mapasaakin siya for the longest time that I have waited.

    “Bakit? Ayaw mo ba akong makasama? Doon na tayo titira. You can work with me. Pwede kang magtayo ng sarili mong restaurant sa Taipei. An art gallery in Milan if you want to. Gagawin natin lahat ng pinaplano mo.” nakangiti kong sagot sa kanya na kinataas lang ng kilay niya.

   “Are you showing off how rich you are? Alam kong mayaman ka pero gusto kong marating ang mga pangarap ko na pinaghihirapan. I love you but I have my own dreams.”

    “I’m just giving you a head start. I will not meddle with your dreams. Gusto ko lang na suportahan ka. I wanted to do a lot of things for you noon pa man. And now that I can do it the right way, I am asking you as your boyfriend to come with me and live with me.”

    Tinulak niya ang noo ko na kinataas naman ng kilay ko.

    “Kelan pa kita sinagot, aber? Hoy, Adrian.. Liniligawan mo palang ako ah.. Tapos balak mo na pala akong ibahay. Wala manlang akong choice to say no?”

    “You mean you’re not coming with me?” naguguluhan kong tanong sa kanya.

     “Sa tingin mo ba naghintay ako sa’yo ng ganito katagal para lang hayaan kang umalis na hindi ako kasama. Syempre sasama ako sa’yo.”

    Napangiti nalang ako at kinabig siya para halikan sa kanyang labi. I feel so good knowing that he wants to live with me. Maybe this plan with my brother worked out well for me.

    Yinakap ko siya at kinulong ko sa aking bisig at muli kong tiningnan ang papasikat na araw mula sa bukas na bintana sa kwarto ni Janus.

     

—————––◇◇◇◇◇◇◇◇–––––––

12: Coming Back

Edrian

      Karamihan sa mga bagay na nangyayari sa atin, hindi natin namamalayan. May mga alam tayo sa buhay ngunit hindi natin alam na may mas malalim pang dapat malaman tungkol sa mga bagay na’to. Siguro kung naging matapang lang ako noon. Siguro kung hindi lang ako naging duwag sa mga taong gusto akong saktan, hindi na sana aabot sa puntong ito ang lahat.

    “You know I am thinking that we should go to Ecuador. Galapagòs Island? I’ve been wanting to go there for a while now. What do you think?” tanong sa akin ni Seya sa akin at nakangiti akong tumango sa kanya.

     “Yeah— I heard its beautiful there. We should go there when Adrian gets back.” sagot ko sa kanya.

    “Edrian.. Everything is taken care of now. You will live peacefully. And I am here to protect you so you don’t have to worry about anything.”

    “I just feel that once everything is back to normal, what will I do with my life?”

    Hinawakan ni Seya ang kamay ko at huminga ng malalim bago ulit magsalita.

    “Stop overthinking. I told you, we can build our own business. We can move wherever we want to go.”

    Tumango nalang ako bilang pagsang-ayon sa kanya at yinakap ko siya ng mahigpit. So many things has changed in my life. But somehow, I still feel like something will definitely happen unexpectedly.

    ––––––––––––––––––––––––––––––––––        “What do you mean? Kasama mo si Andrew Barrameda?” tanong ko kay Adrian while he was calling me from the airport. Kakalapag lang nila sa Taipei at iyon agad ang sinabi niya sa akin.

    “ Yes.. He asked me for a favor. And who am I to deprive him of wanting to see you again?“

    “Ano pa ba ang kailangan niya sa’kin? Tapos na ang lahat. At kung hihingi lang siya ng tawad, wala siyang dapat ihingi ng tawad dahil wala naman siyang kasalanan.”

    “Talk things out with him. Hayaan mong makabawi sa’yo yung tao. He is not here to complicate things.”

    Wala na din naman akong magagawa dahil nandito na siya at tanging iniisip ko nalang ay ang magiging reaksiyon ni Seya kapag nalaman niyang nandito si Andrew.

    “Janus is with me too.. Pumayag na siyang tumira kasama ko.”

    “So talagang magiging brother-in-law ko na talaga si Janus? Mabilis ka talagang kumilos.” pang-aasar ko sa kanya at hindi ko gustong sabihin ito sa kanya pero wala na sigurong tamang panahon para ipaalam ko iyon sa kanya.

   “Adrian.. Kami na ni Seya.”

    Natahimik ang kabilang linya at alam kong marami ang tumatakbo ngayon sa isip ni Adrian. Ayoko namang itago sa kanya ang totoo kong nararamdaman.

    “ Tell the maids to prepare for a big dinner. I guess this is gonna be a hell of a welcoming party.“

     At binaba na niya ang tawag. Hindi ko alam kung ano ang ibig niyang sabihin doon pero sana naman walang gulong mangyari lalo na at kasama nila si Andrew. Napahilot nalang ako sa aking noo.

   Sinunod ko ang utos ni Adrian at agad na pinahanda ang buong bahay. I need to be composed kapag nagkaharap na kaming lahat.

    “What’s going on? Maids are getting busy? Are we throwing a party or something?” tanong sa akin ni Seya nang makababa na siya mula sa hagdan. Bagong gising siya at agad akong nilapitan para halikan sa labi.

     “Well, Adrian is back..” saad ko sa kanya at tila nasemento siya sa kanyang kinatatayuan. Expected ko na rin na iyon ang magiging reaction niya.

     “Then I think I should take a shower now and get dressed properly. The real owner is back.” sabi niya pa bago umakyat muli ng hagdan.

    Naiwan ako sa may sala na iniisip pa rin kung ano ang mangyayari. Ayokong magkagulo. Lalo na’t hindi manlang nagpasabi si Adrian na babalik na pala siya.

    ———————————————————————–

    Nasa labas na ako ng main door katabi si Seya at ang ilang bodyguards. Hinihintay namin ang pagdating ni Adrian. Isang black na Rolls Royce ang pumara sa harapan ng malaking gate at agad naman itong pinagbuksan. Umaapaw na ang kabang nararamdaman ko nang pumara na ito sa harapan ng main door ng mansion.

    Lumabas mula sa Backseat si Adrian na nakangiti at mula sa kabilang side naman ay isang matangkad na lalaki at may suot itong black shades at hindi ako pwedeng magkamali, si Janus iyon at nang tanggalin na niya ang kanyang shades ay ngumiti ito sa akin at sabay silang naglakad paakyat ng hagdan patungo sa aming kinatatayuan.

    Yinakap ko si Adrian ng mahigpit at ganun din naman ang ginawa niya sa akin. Kasabay noon ay ang pagyakap rin sa akin ni Janus.

    “Its so good to see you again, Eddy.. Marami kang dapat ipaliwanag sa akin. Kaya sumama na ako sa kapatid mo. Masiyadong nagmamadali na matali ako sa kanya.”

    Natawa nalang ako sa mga sinabi ni Janus at maging si Adrian ay hindi napigilang tumawa.

    Matapos ang mahigpit na yakapan ay isa pang tao ang lumabas mula sa kotse at nagulat ako sa pinagbago niya. He was still handsome. Naroon pa rin ang commanding aura na meron siya mula nang makilala ko siya on that day. Pero ang mga mata niya ay puno ng pangungulila na hindi ko naman maintindihan.

   Naglakad siya paakyat ng hagdan at palapit sa akin. Hindi siya nakapagsalita agad at tiningnan niya lang ako. Alam kong nagugulat din siya sa laki ng pinagbago ko ngayon.

    “I— I’m glad that you look great, Edrian.” sambit ni Andrew at lumapit siya sa akin.

    Napabaling ako sa kinatatayuan ni Seya at kita ko ang pagbabago ng reaction niya. Nakakuyom din ang kamay niya. Kaya tumango nalang ako kay Andrew at hindi na siya kinausap pa.

   Nagtuloy na kami sa loob ng malaking bahay at hindi mapigilang mamangha ni Janus sa kanyang nakikita.

    “Hindi ko ata malilibot ang bahay na’to ng isang araw. Sigurado ba kayong walang multo dito?” tanong pa ni Janus na kinatawa ko lang.

    “Jan— Alam mo bang may nagpakamatay daw dito bago ipinatayo ni Adrian ang malaking bahay.”

    “Edrian! Stop scaring him.. Alam mo namang matatakutin ang tao.” may inis na sabat sa amin ni Adrian na kinatawa ko lang lalo.

     “Pag ako talaga inatake sa puso, puso ng kapatid mo ang ipampapalit ko dito.”

     Hindi ko naman mapigilang matuwa sa sweetness nilang dalawa. Halata talagang mahal nila ang isa’t-isa.

    “Punta na tayo sa dining area.. Alam kong gutom na kayo sa biyahe.”

    Sabay-sabay na kaming nagtungo sa dining area ng mansion at sa likuran ko ay nakasunod lang si Andrew at Seya.

    ———————————————————————

     Matapos ang dinner ay nagtungo ako sa silid ni Adrian at Janus. Nasaktong naliligo si Janus at si Adrian lang ang naabutan ko sa kama.

    “Can we talk? I think we have to clear things out.”

    Tumango naman si Adrian at lumabas kaming dalawa ng kwarto at nagtungo sa pool area ng mansion.

    Dala ko ang isang bote ng whisky at dalawang baso. Binuksan ko ang whisky at nilagyan ko ang baso naming dalawa at inabot ang isa sa kanya.

    “Sorry kung hindi ko agad sinabi ang tungkol sa amin ni Seya. Hindi ko rin alam na darating sa puntong ito ang nararamdaman ko sa kanya. I was respecting the fact that he was your lover before we exchanged our lives for the sake of justice.”

    “Hindi ko kailanman tinuring si Seya na isang lalaking mamahalin ko higit pa sa isang kaibigan. I owe him a lot. Marami siyang sinakripisyo sa buhay niya. Just to be with me. Pero hindi ko maibibigay sa kanya ang gusto niya. And you might think you stole him from me, but I am glad that he finally found the real love that he longs for. At ikaw ang nakapagbigay sa kanya nun.”

   Napabaling ako sa aking kapatid na sumisimsim sa baso niya at tinitingnan ang maliwanag na buwan sa langit.

    “You deserve to be happy, Edrian. Seya deserves you. Alam kong nakokompara niya tao sa isa’t-isa pero alam nating dalawa that we are so different. We have different views in life. We live differently. At nakita ni Seya ang mga bagay na hindi niya nakita sa akin. So that’s why I feel relieved. But that does not mean na hindi ko na babantayan ang mga kilos niya. Boyfriend ka niya kaya hindi siya pwedeng magkamali kundi mananagot siya sa akin.”

  Napangiti nalang ako sa sinabi niya at tinapik ko ang balikat niya. Napabaling siya sa akin at nagcheers kaming dalawa. Kailangan ko na rin sigurong tanggapin na mula sa puntong ito, maayos na ang lahat.

   —————————————————————––

   Naiwan ako sa pool area dahil bumalik na si Adrian sa kanyang kwarto kasama si Janus. Si Seya naman ay may inasikaso sa mining site na emergency kaya naiwan akong mag-isang umiinom ngunit bigla namang dumating sa harapan ko si Andrew.

    Umupo siya sa tabi ko at tahimik lang kaming dalawa at pinakikiramdaman ang isa’t-isa kung sino ang unang magsasalita.

    “When I first saw you, I thought you were something special. Iba ka sa mga taong pumapasok at umaalis sa buhay ko. I thought that day you betrayed me, parehas ka lang din sa mga taong trumaydor sa akin. But I didn’t know the story behind it. Hindi ko alam na biktima ka pala ng pagkakataon. And I also added to that burden you were carrying. No matter how much I apologize now, I guess its too late for that.”

    Tiningnan ko siya at naluluha siya habang sinasabi ang mga salitang iyon. Hindi ko naiwasang hawakan ang kamay niya at napabaling naman siya ng tingin sa akin.

    “What I had with you is in the past now. Alam kong dahil lang sa bugso ng damdamin ko ang mga nangyari sa ating dalawa. I thought I really fallen in love with you but maybe it was just the feeling that someone will trully love me inspite of everything kaya ko sinubukang kumapit sa kung ano mang meron tayo noon. Kahit nahihirapan ako sinubukan ko pa rin. Pareho lang tayong biktima ng pagkakataon. Alam kong nagtanim ako ng galit sa’yo. But I thought things through, at nalaman kong hindi ka naman talaga responsible sa mga nangyari sa akin. It was my own choice.”

    Hindi ko namalayan na nakayakap na pala si Andrew sa akin at inalo ko naman siya. Alam kong iyon na ang punto ng pagpapalaya niya sa sarili niya sa guilt na nararamdaman niya.

    “Thank you… Thank you for staying alive and letting me apologize to you. I can’t sleep at night thinking I was the reason for your pain and struggles. But I am happy now. I am happy that somehow you finally find the right way. Hindi na ako mag-aalala pa.”

   “You should let go of the past now. Nakulong din ako sa nakaraan kaya natakot akong sumubok na lumaban. Pero ngayon, alam ko na kung ano ang kaya kong gawin. And I will never look back to that dark side of my life ever again.”

    Matapos ang aming malalim na usapan ay muli na siyang bumalik sa loob ng mansion at naiwan ulit ako sa pool area. Nakatitig lang sa maliwanag na buwan sa langit at nakangiti.

   Marami nang nangyari sa buhay ko at siguro nga ito na ang sign na magiging maayos na lahat. Hindi naman hahantong ang lahat sa puntong ito kung hindi ako naging mahina ngunit ang kahinaan kong iyon ay ginawa kong lakas para malampasan ang lahat.

   “Hey? Why are you still up? Its past 12.. Are you not cold?” tanong ng isang boses mula sa aking likuran.

    Napalingon ako dito at napangiti ako sa kanya. Yinakap niya ako mula sa aking likuran at hinalikan niya ang leeg ko.

    “Well, I’m just enjoying this moment right now. Finally, its all over. And we can move on with out lives.” sabi ko sa kanya at patuloy lang siya sa paghalik sa akin.

    “I actually talked to Adrian before he came back and talked to him about us. I know I had to do it. He was happy for us. And I asked his blessing. And maybe next week we will fly back to the Philippines to meet your parents.”

   Pinaharap ko si Seya at nagtataka pa rin ako sa mga sinasabi niya sa akin.

    “Don’t worry. I will not marry you, yet.. I’ll just take you back and see your parents for the first time. I still want to enjoy my single status before you torture me.”

    Napataas lang ako ng kilay sa sinabi niya. Torture talaga? But I know he was just kidding me. Kaya kinutungan ko siya sa kanyang ulo.

     “I love you, Edrian.. And I will fight for that love whoever may came in my way.”

     Hinalikan ko nalang siya sa labi dahil sa sayang nararamdaman ko sa mga sandaling iyon. Siguro darating ang puntong may mahihirap na bagay na darating sa aming dalawa pero alam kong makakayanan namin iyon.

    “I love you too, Seya.”

   

 

      –––––––◇◇◇◇◇◇◇———–

13: No One Will Die

Napagdesisyunan na ni Edrian na umuwi ng Pilipinas. Ngayong nasa ayos na ang lahat at nakabalik na rin si Adrian, wala nang dahilan para manatili pa siya dito. Nagawa na niya ang dapat para sa kapatid niya. Malaki ang naging impact ng ginawa niyang exposé sa mga traydor na members ng organization kaya mas naging madali para sa kapatid niya na makuha ang leadership nito.

    Nakahanda na lahat ng gamit niya at inaayos niya na lamang ang kanyang suot na plain white  long sleeved shirt at itim na slacks na pinarisan na brown na boots. Inayos din niya ang kanyang buhok at binalik na niya ang dati niyang makinis na mukha na walang bahid ng anumang balbas. He is back being Edrian Aragon.

    May kumatok sa pinto ng kanyang kwarto at napabaling siya dito. Si Janus iyon at nakangiting inabot sa kanya ang isang box.

    “Bakit kasi kailangan mo pang umalis? You can stay here with us. Alam mo kung kami lang dito ni Adrian baka sa susunod na linggo umuwi na rin ako sa Pilipinas. Having you here makes me feel that I am still back home.”

    Lumapit siya dito at inabot ang box na hindi pa rin niya alam kung ano ang nilalaman.

    “Adrian will take good care of you. Binilin na kita sa kanya at kung may gawin man siyang kalokohan you can freely leave him. But I know he won’t do that. He waited for you for so long. At hindi ito ang mundo ko, Janus. I have to fulfill my own dreams. I will start from scratch and build all of them.”

    Tumango lang si Janus sa sinabi ng kanyang kaibigan. Alam niyang hindi naman ito magpapapigil kahit anong gawin niya.

    “Anong laman nito? Bakit mo ako binigyan ng regalo?” tanong ni Edrian at inalog pa ang box kung ano ang laman nito.

    Sinenyasan siya ni Janus na buksan iyon at yun ang ginawa niya.

      “Oh— Holy— How did you? How did you found this?” hindi makapaniwala si Edrian sa kanyang nakita sa loob ng box.

    Isa iyong photo album ng mga pictures na kinukunan niya noong highschool pa silang dalawa. Mga scenery at mga importanteng bagay ang subject ng mga pictures na iyon.

    “I know you always wanted to be a famous photographer. It was never missing. Ako ang kumuha niyan mula sa kwarto mo when you were having a hard time dealing with the rape incident. Akala ko susunugin mo ang album na’to kaya I had to keep it. Pati yung mamahalin na camera na binili ng Daddy mo for your 16th birthday, I tried taking it with me pero narealize ko, it was your outlet. Kaya hindi ko na inattempt kunin pa ’yun.”

   Naluluha si Edrian habang tinitingnan niya ang laman ng album. Ang mga pictures na kinunan niya during his teenage years. Ang mga ala-ala ng masasaya niyang sandali bago siya nasadlak sa isang madilim na sitwasyon na hindi na siya nakalimot pa.

    “When you went to Palawan with me and took all these beautiful pictures of El Nido and Coron, I was so happy. It feels like you really wanted to do photography. And I want you to fulfill that dream, Edrian. Sana ito na ang pagkakataon na gawin mo ang mga bagay na talagang magpapasaya sa’yo.”

    Yinakap ni Edrian ang kanyang kaibigan ng mahigpit. Pinasalamatan niya ito dahil hindi nito nakalimutan ang pinangarap niya para sa buhay niya noon.

   “Yeah— I guess I need to get back to doing this thing again. I might be your wedding photographer. So just watch out for that.”

     Nagyakap pa silang muli bago tuluyang bumaba si Edrian bitbit ang kanyang luggage at ang regalo sa kanya ni Janus.

    Nasa baba naman ng hagdan si Seya at Adrian na kanina pa nag-uusap.

     “I always wanted to protect my brother. And now that you are there to do that for me, please don’t mess it up. I see you as my brother too and I don’t want anything bad happening to the both of you.”

    “You always doubt what I’m capable of. Edrian is safe with me. And I won’t let anyone hurt him no matter what.”

    Tinapik ni Adrian ang balikat ni Seya na kinangiti lang naman nito.

    “Just bring some of our men to be sure you will be fine during your travel. After what Edrian did to Wei Fei and Sumaske, I’m sure there are people waiting for me to make a wrong move.”

    Tumango lang si Seya bilang pagsang-ayon bago niya makita ang kasintahan na pababa ng malaking hagdan kasama si Janus.

    “Mom and Dad will be happy to see you again. Alam mo ang relasyon namin ni Daddy so I better not go there with you. Mas kailangan ako ngayon dito. Just send them my regards and well wishes.”

    “Kelan mo ba kasi binabalak na makipag-ayos na kay Daddy. I’m sure he is just waiting for your move. He was never the man who we wanted him to be, but he is still our father.”

   Tumango lang si Adrian sa sinabi ng kapatid at linapitan ito. Nagyakap silang dalawa at nagpaalam na.

    “Salamat.. Salamat sa lahat ng ginawa mo para sa akin. You made it all possible. I promise to live a new life and a brand new start. Hindi ko sasayangin ang pagkakataon na ibinigay sa akin.”

   “You know I will do everything for you, Edrian.  I am your brother. You are my only brother. You did your part in this whole process. Kaya parehas tayong may pananagutan sa isa’t-isa. So stop being a baby now. You have grown so much. You are a real man now. Prove it to them, okay?”

   Bumitaw si Edrian sa pagyakap at tumango lang sa sinabi ng kapatid bago siya tuluyang nagpaalam dito. Habang nasa main door si Adrian at Janus ay kumaway siya sa dalawa bago tuluyang pumasok sa loob ng Lamborghini ni Seya.

    “They will miss the hell out of you for sure.” saad ni Seya sa kanyang katabi sa kotse at tumango lang ito at napabaling sa kanya.

    “We will see each other more often now. So I won’t miss the hell out of them.”

     Napatawa naman si Seya sa sinabi ng kasintahan at umalis na sila ng tuluyan sa malaking mansion patungo na sa airport.

   —————————————————————–

    “They have passed through the Hui Xia Point. In 5 minutes they will be in the position. So get ready.”

    Hawak ng isang lalaking nakablack suit ang kanyang cellphone habang nagmamaneho ng kotse niya. Sinusundan niya ang isang Lamborghini at sigurado siyang nasa loob nito ang target nila.

   “Make no mistakes. Or we will all die together.” saad pa nitong muli bago patayin ang kanyang cellphone.

    Ang kanyang kotse ay mas pinabilisan pa niya ang takbo. Kailangan niyang abutan ang sasakyan upang masigurong makakahinto ito sa tamang posisyon ng kanyang mga kasamahan.       Nabatid naman ni Seya na may nakasunod sa kanyang sasakyan. Hindi maganda ang pakiramdam niya rito kaya mas binilisan pa niya ang pagpapatakbo na kinagulat naman ni Edrian.

    “Hey? What’s going on? Are we in a race?” tanong ni Edrian na tiningnan ang likod ng sasakyan. Kita niya ang paghabol sa kanila ng isang puting kotse. Doon na siya nakaramdam ng kaba.

    “It’s Wang Wei Fei’s men. That car belongs to his company before. Maybe he is trying to take you or something. I knew this would happen but not this soon.”

    Hindi napigilan ni Edrian na kunin ang baril na nasa compartment ng sasakyan.

    “I don’t like to use this one but I don’t have any choice, do I?” tanong niya kay Seya na kinangiti lang nito.

    “Just be sure you won’t get shoot first.. Okay?”

    Agad naman silang lumiko sa isang diversion road na nagdadala patungo sa isang makapal na kakahuyan. Hindi sila pwedeng dumiretso dahil alam nilang may naghihintay sa kanila.

    Ngunit hindi sila tinantanan ng kotseng nakasunod sa kanila kaya patuloy silang nagmaneho patungo sa malalim na parte ng kakahuyan. Tinigil ni Seya ang kanyang sasakyan at agad silang bumaba ni Edrian.

   Huminto din ang puting kotse na nakasunod sa kanilang dalawa at mabilis na lumabas ang apat na kalalakihang sakay nito.

    Tinutukan sila ng mga baril ng apat at alam nilang dalawa na sa puntong iyon, kailangan nilang maghanda.

    “Drop your guns or we will shoot your brains out. Now!” sigaw ng isa sa mga kalalakihan.

    Hindi naman nasindak si Seya sa sinabi ng mga ito.

    “You really think you can get your way? Wei Fei’s men are so stupid. How could he even hire amateurs like you?”

    Mabilis na tinakbo ni Seya ang apat at agad niyang dinamba ang isa sa mga ito na dahil sa gulat ay nabitawan ang kanyang baril. Kumilos naman si Edrian at agad na tumawag sa phone upang humingi ng back-up.

    Nagkapalitan ng suntok si Seya at ang apat na kalalakihan habang si Edrian ay sumali na rin sa pakikipagbuno ng kasintahan.

    Dalawa pang sasakyan ang dumating sa kanilang kinaroroonan at doon na sila nakaramdam ng takot. Dalawa lang sila laban sa napakaraming armadong kalalakihan na naroon.

   “Edrian? Do you know a saying that goes “ A man can only die when he has no option but to die”? Well today.. No one will die.“ saad sa kanya ni Seya bago nito tinaas ang kanyang kamay maging si Edrian ay yun na rin ang ginawa.

    “Try not to be so cocky next time, Hagashi. You are lucky our boss does not want you dead. We only need that fake Adrian Aragon to come with us.”

    “No one will take him. You have to go through me before you can lay your hands on him.”

    Sumenyas ang leader sa mga tauhan nito at isa-isa silang lumapit kay Seya at pinaulanan nila ito ng mga suntok. Hindi makagalaw si Edrian dahil sa puntong iyon tanging mukha ni Seya na nahihirapan na ang kanyang nakikita.

   Napunit na ang gilid ng kilay nito na naging dahilan para bumulwak ang dugo nito. Ang bibig nito ay naglalabas na rin ng dugo.

    Hindi na niya napigilang kunin ang kanyang baril at tinutukan ang kanyang sarili.

    “Let him go or I will shoot myself!” sigaw ni Edrian na kinatigil naman ng mga kalalakihan sa pagbugbog nila kay Seya.

    Nakahandusay si Seya sa lupa at sinisikap nitong tumayo.

    “Drop that gun now!” sigaw ng lider ng grupo ngunit hindi ito sinunod ni Edrian.

    “Wei Fei will never have me. So I would rather kill myself than seeing him win over.” mahinahon niyang saad. Kinalabit niya ang gatilyo ng kanyang baril at sinubukan siyang lapitan ng lider ng grupo.

    Hindi nagtagal ay nakarinig na sila ng huni ng mga sirena at nagkagulo ang grupo nila. Sinubukan pang agawin ng lider ng grupo ang baril na hawak ni Edrian ngunit hinablot na siya ng mga kasamahan upang pumuslit. Nagsitakbuhan ang mga ito at agad na hinabol ng mga pulis na dumating sa lugar.

    Isa namang sasakyan pa ang dumating at lumabas dito si Adrian na puno ng takot dahil sa mga nangyayari. Nakita niyang may hawak na baril ang kapatid at ang nakahandusay na si Seya sa lupa at duguan ang mukha.

    Agad na tinakbo ni Adrian ang kapatid at inutusan ang mga tauhan na kargahin si Seya papasok ng sasakyan. Kita ang takot sa mga mata ni Edrian habang dinadala ng mga tauhan ni Adrian si Seya.

    “Edrian! Are you hurt?” tanong nito sa kakambal niya na tumango naman.

    “You have to take Seya to the hospital. Marami siyang tinamong bugbog sa mga hayop na ’yun. I have to go somewhere. Kailangan ko siyang pagbayarin sa ginawa niya kay Seya.”       “Edrian! Are you crazy? Pupuntahan mo si Wei Fei? He is in prison. And I won’t let you do stupid things!”

    Umiling si Edrian sa kapatid niya. Hindi na niya palalampasin ang bagay na’to.

     “Wei Fei was never imprisoned. I will make sure this time, he will pay for his sins.”

    Napailing nalang si Adrian dahil nagmamadaling pumasok si Edrian sa kotse ni Seya at pinaharurot na ito.

    Pupuntahan ni Edrian ang kinaroroonan ni Wei Fei. At oras na makita na ito, ipaparanas niya dito ang ginawa nito sa kanyang pinakamamahal.

    “Just pray that no one will die today.. Because I  am not the one to die.”

     

 

—————◇◇◇◇◇◇◇◇———–

14: Firm Hold

Mabilis na tinatakbo ng sasakyan ni Edrian ang daan patungo sa isang tagong lugar. Alam niya ang tungkol sa binabalak ni Wei Fei. Noon pa man bago ang exposè na ginawa niya dito ay alam niyang hindi siya nito titigilan. Marahil ay nalaman na nito ang katotohanan tungkol sa kanyang pagkatao at nagpanggap siya bilang si Adrian sa harapan ng maraming members ng organization na maaring ikapahamak din ng kanyang kapatid.

    Inalala niya lahat ng pwedeng pagtaguan ni Wei Fei at isang hideout na malapit lamang sa Border ng Tai Chung Mountain ang kanyang naisip na pagtataguan ni Wei Fei.

    Tinawagan niya ang isa sa mga bodyguards ni Adrian at sinabihan itong magpadala ng back up sa lugar na pupuntahan niya.

     Mahigit isang oras din ang linakbay niya bago marating ang isang cabin style na bahay sa isang liblib na lugar. Hininto niya ang kotse sa isang tagong posisyon ngunit sapat para makita ng mga backup na darating.

    Inopen narin niya ang GPS niya para malocate siya ng mga tauhan ni Adrian. Maingat siyang pumuslit papasok sa loob ng bahay na pinagtataguan ni Wei Fei. Baril lang ang hawak niya at disadvantage din sa kanya ang limitado niyang galaw dahil sa kanyang bionic legs. Pero nagawa niyang makapasok na hindi nakikita ng mga tauhang nakabantay sa entrada ng hideout.

     Nang nasa hagdan na siya ay napansin siya ng isa sa mga gwardiya ngunit mabilis siyang kumilos upang takpan ang bibig nito at pilipitin ang leeg dahilan para mawalan ito ng malay. Mabilis siyang kumilos paakyat ng hagdan patungo sa main door ngunit isang malamig na metal na ang nakatutok sa kanyang leeg nang subukan niyang pumasok sa loob.

    “Drop your gun and don’t do anything stupid or I will kill you.”

     Hindi na nagawa pa ni Edrian na umangal dahil alam niyang mapapadali ang buhay niya kapag hindi siya sumunod sa inuutos nito. Tinulak siya nito papasok sa loob ng bahay at sumalubong sa kanya ang isang interior na puno ng mga halaman at mga oriental decorations. Nakaupo sa isang couch ang pamilyar na mukha.

    Umiinom ito ng tsaa sa tasang hawak at napabaling ito ng tingin sa kanya at para bang expected na nito ang pagdating niya.

    “You came into the lion’s den without bringing a hunter’s axe. You are a brave man, Adrian.. Or should I say, Edrian with an E..”

    Hindi nagsalita si Edrian sa halip ay tumayo lang siya sa harapan ni Wei Fei. Tumayo ito at nilapitan siya. Tinitingnan siya nito mula ulo hanggang paa.

    “You fooled everyone in the organization and yet they believed your bullshit. You destroyed my long earned reputation and yet you are living your happy ever after? I don’t think its fair right? Why don’t we make things fairer like this..”

   At tinadyakan si Edrian ni Wei Fei sa bionic leg niya na dahilan para mapaluhod siya. Wala siyang naramdamang sakit ngunit ang sunod sunod na suntok na ginawa nito ay naging dahilan para sumalampak siya sa malamig na sahig.

    “I thought you were the tough one.. Why don’t you get up right now and fight me? You are all talk. Pussies do the talking.”

    Pinilit niyang tumayo pero tinadyakan siya nito sa kanyang tiyan na naging dahilan para mapaluwa siya ng dugo. Labis na sakit na ang nararanasan ni Edrian at alam niyang hindi lang iyon ang gagawin nito sa kanya.

    Nakita ni Edrian ang isang maliit na pagkakataon upang maagaw ang baril na hawak ng tauhan ni Wei Fie sa kanyang likuran. Kahit mahirap ay sinubukan niya.

    Tinadyakan niya ito sa gitna ng mga hita nito at namilipit ito ng sakit dahilan para mabitawan ang baril na hawak nito. Agad naman itong napulot ni Edrian at itinutok kay Wei Fei. Nahihirapan man ay nagawa niyang tumayo at harapin si Wei Fei.

    Tinaas nito ang mga kamay na tumatawa.

    “You keep on surprising me, Edrian! I thought I can kill you right at this moment but you want to play a game with me. And you really got me excited.”

    “Everything is over for you now, Wei Fei. What you worked hard for was gone to waste because you wanted more power. You can’t beat Adrian fair and square that’s why you used the blackmarket to gain more. But look what it brought you to? Do you think of you kill me right now, you can get away easily? You are in a ticking time bomb, Wei Fei.”

    Hinablot ni Wei Fei ang nakatagong baril nito sa kanyang likod at itinitok din ito kay Edrian. Naramdaman niyang may papalapit sa kanya kaya umilag siya at siniko niya ito sa tiyan at sinipa gamit ang kanyang bionic leg dahilan para mapasalampak ito sa sahig. Binaril niya ito sa paa upang hindi na makakilos pa.

    Malakas na tawa naman ang pinakawalan ni Wei Fei at napabaling sa kanya si Edrian. Alam niyang ano mang oras ay pwede silang magkapalitan ng putok ng baril. Marami siyang natutunan mula kay Seya at Adrian sa pakikipaglaban. Ngunit kailanman ay hindi niya ito ginamit upang maging marahas. Ngunit ngayong nasa gitna na siya ng panganib, wala na siyang pagpipilian pa.

    Mabilis ang mga kilos niya. Tinadyakan niya ang kamay ni Wei Fei na may hawak na baril at agad niya itong sinuntok sa panga nito dahilan para mapausamod ito sa sahig. Ngunit nakatayo ito agad at nakabawi naman ng suntok sa kanya ngunit nasalag niya ito. Tinadyakan niya ang isang paa nito na dahilan para mamilipit ito sa sakit at agad niyang pinilipit ang braso nito at napatalikod ito sa kanya.

   Sinakal niya ito sa leeg at halos mawalan na ito ng hininga nang bigla siyang tadyakan nito. Napabitaw si  Edrian kay Wei Fei ngunit hindi siya tumigil sa kanyang binabalak na gawin dito.

    May naabot itong isang vase at binato ito sa kanya ngunit nakailag siya. Naramdaman namn niya ang pagdatingan ng mga tauhan nito sa loob ng bahay.

    Limang kalalakihan ang nakatutok ang baril sa kanya kaya inangat niya ang kanyan mga kamay at nakita niya ang pagngiti ni Wei Fei.

    “You really made a good fight, Edrian.. But I’m afraid this is the point of no return for you.”

    Kinuha ni Wei Fei ang kanyang baril na bumagsak sa sahig at kinalabit niya ito.

     Alam ni Edrian na sa puntong iyon, maari siyang mamatay ngunit nakahanda siya sa anumang mangyayari sa kanya. Kaya niyang lumaban ngunit wala na sa kanya ang pagkakataon. Sana lang ay dumating sa oras ang inaasahan niyang tulong bago siya malagutan ng hininga.

   Isang malakas na putok ang narinig nila mula sa labas at sunod-sunod na ang mga iyon. Nagsilabasan ang limang kalalakihan upang alamin ang nangyayari.

    Takot na itinutok ni Wei Fei kay Edrian ang baril na hawak niya at alam niyang may backup na tinawag si Edrian na hindi niya napaghandaan.

    “You son of a bitch.. I will kill you righ now!!”

    Mabilis na dinamba ng suntok ni Edrian ang  tiyan ni Wei Fei at pinilit niyang agawin ang baril na hawak nito ngunit malakas ang kapit nito sa baril.

    Natadyakan niya ito sa paa ngunit hindi pa rin ito bumibitaw sa kanyang hawak na baril. Ang pag-aagawan nila ng baril ay hindi nagtagal nang pumutok iyon.

     —————————————————————––

   “What–– What happened to him? Adrian!! Fucking tell me what is happening!!”

    Sigaw ni Seya habang may nakakabit pa rin na mga hose sa kanya mula sa dextrose. Nakahiga siya sa hospital bed at puno ng bandage ang mukha niya mula sa mga bugbog na tinamo niya.

    “He is in surgery right now.. He got shot in his arms. Don’t worry okay? Calm down.”

     “How can I calm down right now? Your brother is in a fucked up situation.. I want to see him right now! He needs me.”

     Napailing nalang si Adrian sa kawalan ng pagkalma ni Seya na labis ang pag-aalala sa sitwasyon ng kasintahan.

    “He can get through this okay? Edrian is stronger than we think.”

    “This is your fault! You didn’t stopped him from going to that bastard. He thinks he is such a hero!”

    Hindi na nagsalita pa si Adrian at inutusan ang isa sa mga bodyguard na bantayan si Seya dahil baka lumabas ito sa kanyang room.

    Pumunta siya sa operating room waiting area at nakita niya si Janus na hindi rin mapakali.

    Linapitan niya ito at napayakap ito sa kanya. Inalo naman ni Adrian ang kasintahan at hinaplos ang likuran nito.

   “Ano ba kasing naisip niya at puntahan pa ang taong ’yun. Kailan pa siya naging isang super hero?”

    “Parehas lang kayo ni Seya ng sinasabi. Alam kong ginawa niya iyon para matapos na ang pangugulo ni Wei Fei sa ating lahat. Hindi ko alam na gagawin niya iyon so recklessly.”

     Lumabas ang doktor na nagoopera kay Edrian mula sa pintuan ng operating room. Tinanggal nito ang surgical mask at kinausap nito si Adrian at Janus.

    “Mr. Aragon.. He is free from danger now. We removed the bullet from his arm and thankfully it did not pierced deep through his bone or we could have a bigger problem. He will be moved to a recovery room so you can all relax now.” hayag nito ng magandang balita na kinatuwa naman ng magkasintahan.

    “Thank You Dr. Li.. Thank you for saving my brother.”

    Iniwan na sila ng doktor at agad namang napayakap si Janus kay Adrian. Hinintay nilang ilabas si Edrian ng operating room. Nang makalabas na ito ay agad naman nilang sinundan sa recovery room nito.

    Binalita ni Adrian ang nangyari kay Seya at hindi na ito nakapagpigil na puntahan si Edrian sa silid nito.

   Tulog pa rin si Edrian dahil sa anesthesia na ginamit sa kanya at umupo sa tabi niya si Seya. Naluluha ito dahil sa takot na mawala sa kanya ang pinakamamahal.

    “I was so excited when we planned to go back to your country together.. And this shit happened. You were so reckless doing this. You know that you could have died! How can you be this dumb? Are you not even thinking of how would I feel if I lost you?!”

    Mahigpit na hinawakan ni Seya ang kamay ni Edrian. Masaya siya at ligtas na ito sa kapahamakan pero ang takot na mawala ito sq kanya ay palagi nang nasa puso niya.

    “I’ve lost people in my life, Edrian. And I don’t want to lose the only person that made me whole again. So when you wake up.. I promise that you will get the punishment you deserve for making me worry this much!”

   Bumukas ang mata ni Edrian. Lutang man ang kanyang isipan ngunit alam niya nasa loob siya ng isang ospital. Giniya niya ang kanyang paningin at nakita niya si Seya na nasa tabi niyang nakaupo. Hawal nito ang kanyang kamay at napangiti siya.

    Naririnig niya itong nagsasalita at wala sa sarili. Alam niyang galit ito sa kanyang ginawa ngunit ngayong natapos na ang lahat, masaya siyang nagawa niya ang dapat niyang gawin para sa mga taong mahal niya.

    “You can punish me whenever you want, Seya.” mahina niyang saad pero dapat na para marinig siya ni Seya na napabaling ng tingin sa kanya at gulat na gulat.

    “Hey? Are you okay? Should I call the doctor? What do you need?”

    Napangiti siya at umiling sa kasintahan. Kita niya sa mata nito ang labis na pag-aalala.

    “You worry too much.. I’m okay now, Seya. You are bruised up. Why are you not resting?”

    “I can’t rest when I know you were in danger.. But please, I beg you Edrian. Don’t ever do anything so reckless again. I thought I was gonna lose you.”

    Hinawakan ni Edrian ang mukha ni Seya na puno ng bandage. Kahit marami itong pasa sa mukha, gwapo pa rin ito at alam nagpapasalamat siya dahil nabuhay pa siya sa gitna ng mapanganib na sitwasyon.

    “You were the last person I saw in my mind before I lost my conciousness. You know that until the end, you will be here in my heart and in my mind.”

   “You crazy bastard! You still got the nerve to be so cheesy like this? How did I end up loving you?”

   Natawa si Edrian at niyakap siya ng tuluyan ng kasintahan. Ang buhay niya ay parang isang roller coaster na walang kasiguraduhan kung saan tutungo. Ngunit alam niya sa bandang huli, isang magandang katapusan ang naghihintay sa kanya.

    Ang kanyang buhay na nasira sa isang pagnanasa. Nabuong muli dahil sa kagustuhan niyang ipaglaban ang katotohanan at katarungan. At ngayon, isang bagong buhay na ang kanyang handang simulan.

    

     

—————–◇◇◇◇◇◇◇◇———–

-EN: The Bedwarmer-

Two Years Later

        Hindi pa rin ako makapaniwala habang hawak ko ang isang trophy habang pinapalakpakan ng napakaraming tao sa loob ng isang stadium. Hinahanap ng mata ko ang mga special na tao sa buhay ko at nakita ko silang nakatayo at pumapalakpak din.

      I won the Grand Prize for the Photography Competition I joined in couple of months back before this very moment. And the winning picture was my shoot in the Galapagòs Island nang magpasya kami ni Seya na magbakasyon doon. It was a hut in a nearby village from the villa we were staying during our vacation. The subject was about a simpler life a person can have and still get the paradise that they want for themselves.

     The angles of the photo was well coordinated with the beach and mountain behind it and a little sky above it. But the most winning part of the picture was a kid drawing in the sand. He was drawing his dreams.

    Matapos ang aking speech ay agad naman akong bumaba para salubungin ni Seya at halikan niya ako sa labi. Napangiti naman ako sa ginawa niya at giniya niya ako papunta sa aming inuupuan. At naghihintay doon si Adrian at Janus pati ang mga magulang namin.

     “Well done, Edrian.. Well done..” pagbati sa akin ni Daddy at maging si Mommy ay hindi na napigil na yakapin ako.

     “That was wonderful, anak. I’m so proud of you.” sabi pa niya at napangiti nalang ako dahil sa sayang nararamdaman ko.

      “So you finally made it.. You know how proud I am to be your brother. Your twin brother.”

       “Bakit ba parang gusto niya akong paiyakin ngayon? This is the happiest day of my life.. Finally nakompleto din tayo.”

      Napangiti silang lahat at natapos ang gabing iyon na buo ang pamilya namin at walang sandali na hindi kami nakangiti.

     —————————————————————––

     “You know.. We should at least try it? There’s no harm in doing it? I promise I will be easy on you.”

     “Seya.. That’s not the point. I mean, what if I make a mistake? You know I don’t want to make any more of them?”

     Napangiti si Seya habang magkaharap kami sa kama at parehong hubad ang aming katawan. He touched my face and kissed me on my lips. Maraming beses na naming pinag-usapan ang bagay na ito pero ngayon ay nagiging seryoso na siya.

    “You are going to be a great father, Edrian. I can see it in you. You know how much I care for you and I surely will take care of your own son. Of our son.”

    “Its just scary.. Baka hindi ko mapanindigan ang pagiging isang ama sa kanya.”

     Umiling si Seya at umusod palapit sa akin at niyakap niya ako at napasandal naman ako sa dibdib niya.

     “He will have a family.. And that’s what you want for him to have right? He lost his family. So we will take him in and treat him as our own.”

     “We did so much for that kid when we were in Galapagòs and yeah.. He deserved to have a home and if we can give that to him.. We should.”

     Tumango lang sa akin si Seya habang nakangiti. Sa aming dalawa, siya ay mas malapit sa mga batang inaabandona o naiiwang mag-isa ng kanilang mga magulang. Dahil siya ay dumaan din sa ganoong kalagayan. Kailangan niyang iwanan ang Japan at makipagsapalaran upang mabuhay kahit siya ay mag-isa.          “We will be an international family..” pagbibiro ko sa kanya na kinatawa lang niya. Muli niya akong hinalikan at nauwi ulit sa mainit na pagsasalo ng aming mga katawan ang sumunod na nangyari.

  

---

    

“Okay.. Give me that kiss. I want to capture it perfectly.” utos ko sa dalawang lalaking magkaakbay ngayon sa isang magarang garden setting na puno ng mga bulaklak at napapalibutan ng matatayog na kahoy.

     Sinunod naman nila ang utos ko at kita ko kung gaano nila kamahal ang isa’t isa nang sila ay maghalikan. I took some few shots at matapos iyon ay nakangiti lang akong pinanood sila.

    “May honeymoon pa kayo.. Parang ayaw niyo na atang tumuloy dun?” pagbibiro ko sa kanila na kinatigil naman nila sa kanilang halikan.

     “Ikaw talaga Ed! Panira ka ng moment eh.. Minsan lang ako halikan ng ganito ng kakambal mo tapos eepal ka pa..”

     Natawa nalang ako sinabi ni Janus na siya din namang kinakamot ng ulo ng kakamabal ko. They look so good together. Parang ginawa sila ng langit para sa isa’t-isa.

    “I’m so happy for the both of you.. Alam kong matagal niyo na ring pinangarap na magkasama na talaga panghabang buhay. And you made it.”

     “Ikaw naman kasi bakit tinatanggihan mo pa ang proposal ni Seya? May anak na kayong dalawa. Ano pa bang hinihintay mo? Kelvin will be more happier if his parents are married.”         Napabaling ako ng tingin sa aking mag-ama na masayang kinakausap ang aking mga magulang. Tuwang tuwa si Daddy at Mommy sa kanilang apo. Kahit hindi man galing sa amin ni Seya si Kelvin ay tinuring na nila itong pamilya.

     “I just think that we are still trying to be more responsible to Kelvin more than tying the knot. And I just want to make it more enjoyable for us. Ayokong madaliin ang lahat. Seya understands it.”

    “He is successful now. He made his promise fulfilled to give you a good life. May tiwala ako kay Seya and I given him my blessing. Sana huwag mo na siyang paghintayin pa ng matagal. You know that both of you are made for each other.”

    Napatingin ako sa kakambal ako at lumapit siya sa akin at hinawakan niya ang mga bisig ko.

    “You will be good parents to Kelvin. And you will be good for each other. Marami na kayong pinagdaanang dalawa. You even go through extremes para lang majustify mo ang pagmamahal mo para sa kanya. Isn’t that enough for you to take him not just as you boyfriend but your husband. Your partner in life.”

    Tumango ako at hindi napigil na mapaluha sa mga sinabi ng kakambal ko. Alam kong nagiging unfair na rin ako kay Seya. Umaasa siya na maikakasal din kaming dalawa pero mas inuuna ko ang kapakanan ng aming anak.

     Umalis si Adrian at Janus at hinarap na ang kanilang mga bisita samantalang ako ay naiwan at hindi maiwasang mangiti sa ginagawang katuwaan ng aking mag-ama.

     Naglakad ako palapit sa table namin at hindi naman napigil ni Kelvin na pumiglas kay Seya at magpakarga sa akin.

    “Daddy.. Daddy.. Lolo said we will go to the beach this weekend together. But Tito Adrian and Tito Janus will not be there. Why?”

    “Because your titos will fly somewhere and have there fun too. But we will go to the beach with Lolo and Lola.. Okay?”

     Napangiti ang anak ko sa sinabi ko at pinagmalaki pa sa mga bisita na pupunta kami sa beach. He is intellegent in his own way. Mabilis niyang naadapt ang pamilya na meron siya. He knows that he lost his parents back in his home country. At ngayon, kasama na namin siya at binubuong muli ang isang pamilya na nararapat para sa kanya.

   “He seems to enjoy gatherings like this. He meets a lot of people. Maybe he will be following his uncle’s footsteps.” bulong ni Seya mula sa aking likuran.

    Napabaling ako sa kanya at tumango lang sa sinabi niya.

     “He is.. I hope he won’t emulate his uncle’s rudeness somehow.” natawa naman si Seya sa sinabi ko at kinuha mula sa akin si Kelvin.

     “You need to take more pictures.. They are paying you to do that right?”

       Natawa naman ako sa sinabi ng kasintahan ko. He has a shallow humor pero kung minsan pag siya ang nagpapatawa ay hindi naman nakakatawa pero napapatawa nalang ako.

     “The more I see how happy they are.. The more that I feel that everything is secured now. I don’t have to worry about Adrian anymore.”

     “And the more reason you should marry me.”

    Napatingin ako kay Seya at nakatitg siya sa akin habang akay niya si Kelvin. Alam kong matagal na niya akong kinukulit na pakasalan siya pero kahit kailan, hindi ko sinagot ang alok niya.

    “Well.. Someone has put some realization in my head earlier. I know I’ve been trying to dodge your proposals for so many times now. When we brought Kelvin into our lives, I was scared that I might not be fitting for the role. And you know I love you so much. I will do everything just for you. But I was scared. I guess I keep on reminding myself about the past.”

    Nakikinig lang si Seya sa paliwanag ko at hindi siya kumukurap. Alam kong gusto niya na marinig mula sa akin na pumapayag na akong pakasalan siya.

     “Now I realized, I am scared of nothing. You were there when I was getting through the toughest times of my life. We never agreed to anything the moment our paths crossed. I wasn’t even sure if you are worthy of my feelings. But I have seen the goodness in you. The man that I wanted to have in my life. The one who can talk sense to me when I am not making any. So I guess, I have no reason not to marry you.”

    Pinanlakihan si Seya ng mata niya sa huling sinabi ko. Alam kong iyon ang matagal na niyang hinihintay ma marinig mula sa akin.

     “Yes.. I will marry you, Seya Hagashi.”

    “Wait.. I don’t have the ring––”

    At pinakita ko sa kanya ang aking kamay na sikreto kong sinuotan ng engagement ring na binigay niya sa akin noong una niyang sinubukang alukin ako ng kasal.

      “Yehey!! Daddy and Otousan(Father in Japanese) is getting married!” sigaw pa ni Kelvin na umagaw ng atensiyon ng lahat.

     Nagingay naman ang mga bisita at pinapunta kami ng mga ito sa gitna kung saan nakaupo si Adrian at Janus. Tuwang tuwa ang dalawa dahil sa wakas ay nakinig din ako sa kanilang dalawa.

    “Make sure hindi kayo ngayong taon magpapakasal.. Sukob.. Malas daw.” pang aasar pa ni Janus na tinawanan ko lang.

    “Gagawa ba tayo ng sequel?” pagsakay ko sa biro ni Janus na kinatawa lang naming dalawa.

    That day was everything that I wanted. I’ve made it this far from the person I was before. Marami akong dinaanang pagsubok. Marami akong inilaban para sa kaligayahan ko. Maraming gabi ang iniyakan ko. Maraming araw na inasam ko na sana matapos na lahat ng paghihirap ko. But now, I am on the edge of glory as they say it. I am seeing the things that I trully deserve.

    The kind of warmth that no beds can give me.

  

The End