Announcement - Wattpad Originals

Hello, Hiroes!

Thank you so much for all the support and love that you’ve given me. Until now, everything felt so surreal. Every blessing and achievement that I’ve received was all because you were always there by my side.

Even with all the hardships we’ve faced, you never left my side and still continue supporting me. I will be forever thankful to you, Hiroes.

I also want to use this moment to announce that The Billionaire’s Wrath , originally Hiding from the Billionaire’s Wrath , will be under Wattpad Originals starting tomorrow, September 24 . I’d like to ask for your support in this as this is such a huge opportunity and a blessing for me—a great chance to learn and improve my skills in writing.

Words aren’t enough to let you know how much I am thankful to all of you. That’s why I’d like to give you stories that you will enjoy more in the future, and this opportunity will help me a lot.

I love you. Always remember to spread kindness.

You can read more about the Wattpad Originals here: https://www.wattpad.com

Stay safe.

Sincerely, Commander

Hiding From The Billionaire’s Wrath

Warning:

This story contains violent contents and vulgar words which may be too intense for some readers. Some scenes contains self-harming that may be too disturbing which could act as a trigger. Reader discretion is advised.

Disclaimer:

This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events, locales, and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

---

“

Be proud of life’s battle scars, it means you were stronger than whatever hurt you, and you didn’t die

.“

Laurell K. Hamilton

Prologue

I was known as Miss Prim and Proper of our university. I am always wearing long sleeves, pants, or a skirt na palaging below the knee ang haba. Palagi ring nakatali pataas ang buhok ko at hindi ako kailanman naglagay ng bangs. Masyadong istorbo lang ang bangs sa mukha, lalo na kapag natatamaan ang mata.

I always carry books with me, lalo na kapag nasa loob ako ng university. I earned my teachers’ respect because of that. Isa pa, ako ang palaging nangunguna sa klase kaya inaalagaan ko ang titulo kong Miss Prim and Proper. Dahil doon lang din ako nakakakuha ng respeto.

Marami ang naiinis, but nobody dared to oppose me. Why? Because I am the best friend of the most beautiful and hottest girl at the university.

Artemis Gallagher.

She has the power, the beauty, the fame, the money at kung ano-ano pa. She is the epitome of beauty. Maraming mga lalaki ang humahanga sa kanya pero hindi makaporma dahil sa dalawang lalaking kapatid niya. She is the only girl of the Gallagher siblings kaya grabe kung makaprotekta ang mga kapatid niya sa kanya.

At dahil kaibigan ko nga si Artemis, walang sumubok na makipag-away sa akin kahit pa nga marami ang naiinggit. Maraming mga babae ang gustong pumalit sa pwesto ko pero wala silang magawa.

“I hate Apollo.”

Napatingin ako sa nagsalitang basta na lang umupo sa harapan ko habang nagbabasa akong mag-isa rito sa library. It was my best friend, Artemis. Anakabusangot na naman ang mukha niya. For sure, ang kakambal niya na naman siguro ang dahilan kung bakit ganito ang itsura niya.

“Bakit na naman?” tanong ko sabay tingin ulit sa binabasa kong libro.

“Nakita niyang nakikipag-usap ako kay Joshua at basta na lang akong hinila paalis do’n! I left Joshua there! I mean, I was only talking to him?! What is wrong with that?!”

Ibinaba ko ang librong binabasa ko dahil sigurado akong wala na rin naman akong maiintindihan doon. Inayos ko ang mga gamit kong nagkalat at tumayo para umalis ng library. Sa ingay ni Artemis, sigurado akong mapapagalitan kami sa loob kaya mas mabuting sa labas na lang kami mag-usap.

“Nakakainis siya!” pagpapatuloy ni Artemis nang makalabas kami. “Wala akong sinasabi kapag papalit-palit siya ng mga babae pero akong nakikipag-usap lang sa lalaki, pagbabawalan niya? That is so unfair!”

Maraming bumabati sa kanya na mga nakakasalubong namin pero hindi niya pinapansin dahil busy siya sa kakarant sa akin tungkol sa kapatid niya. Nang makapasok kami sa cafeteria ay kaagad akong naghanap ng upuan.

“You know what, Daphne? Why don’t you seduce my twin brother? Baka sakaling tumigil siya sa akin kapag na-in love siya sa ’yo.”

Napatingin ako sa best friend ko kung tinubuan ba siya ng pangatlong mata. What the hell is she saying?

“Nagpapatawa ka ba? You know I don’t like playboys,” I said and as if on cue, nakita namin ang kakambal niyang papasok ng cafeteria at may kaakbay na namang bagong babae.

“Eew. That bitch is a slut. Sana man lang, pumili siya ng disenteng babae ’di ba?” reklamo ni Artemis. Well, ano bang ine-expect niya? A playboy is for a slut only.

Nang mag-uwian ay ilang minuto muna akong nakatayo sa labas ng gate ng bahay namin. Ayokong pumasok sa loob. Ayokong umuwi pero wala naman akong pagpipilian.

“Nand’yan si Mama, Manang?” tanong ko kay Manang Rosi nang pagbuksan niya ako ng gate. Malungkot siyang ngumiti sa akin at tumango. Napabuntonghininga ako.

The typical day, huh?

Nang makapasok ako sa bahay ay agad akong inatake ng amoy ng alak. I sighed even more. Nakita ko si Mama na nasa sala at mukhang nilulunod na naman ang sarili sa kaiinom ng alak. Nang makita niya ako ay tumawa siya nang tahimik.

“Ah! Nandito na pala ang anak ng demonyo!”

I froze at what she said. Kahit araw-araw niya iyong sabihin ay hindi ko pa rin maiwasan ang hindi masaktan. Lumapit ako sa kanya para magmano pero tinabig niya ang kamay ko.

“Huwag mo ’kong hahawakan!” Sinubukan niyang iduro ako pero dahil sobrang lasing na siya ay hindi na diretso ang pagturo niya. “Ikaw ang dahilan kung bakit nasira ang buhay ko! Ikaw! Kayong dalawa ng demonyo mong ama!”

I sighed for the nth time. Tinalikuran ko siya at nagpunta na lang ng kwarto ko. Alam kong hindi na naman siya matatapos sa pagsasabi ng kung ano-anong masasakit na salita tungkol sa akin.

I just did my routine. Naligo ako at nag-ayos. I put on my red lipstick and a smokey eyeshadow for my eyes. Pagkatapos ay pinatuyo ko ang buhok kong hanggang baywang at kinulot iyon. Then, I wore a red halter dress na hapit na hapit sa katawan ko.

Pagkatapos ay sumakay na ako sa kotse ko at nagdrive papunta sa bar kung saan ako madalas pumupunta. Hindi na nga ako pinansin ng bouncer sa labas at tuloy-tuloy na ako sa pagpasok. Agad akong dumiretso sa bar counter at nag-order ng isang Bloody Mary.

I was prim and proper at the university pero sa gabi ay laman ako ng bar na ito.

Ayoko sa bahay. Ayokong makita si Mama. Palagi niya na lang isinisisi sa akin ang nangyari sa buhay niya. Galit siya sa akin, alam ko. At kung pwede nga lang mamili ng magulang ay ginawa ko na.

My mother hated me. Because she was raped at ako ang naging bunga.

Hiniwalayan siya ng boyfriend niya noon dahil sa nangyari. Hindi niya maipakulong ang tatay ko dahil mayaman. Para makabawi ang tatay ko sa ginawa nito ay buwan-buwan nito kaming pinadadalhan ng pera. Na inuubos lang ni Mama sa kaiinom niya ng alak.

God. I hate my life.

“Hi, miss. Can I buy you a drink?”

Napatingin ako sa lalaking kumausap sa akin. He’s good-looking. Pero hindi ako nandito para makipaghook-up. Hindi na bago sa akin ang lapitan ng mga lalaki kapag nandito ako sa bar.

“I’d love a drink, as long as you’re not under the impression that offering me one will entice me to hook up with you later,” mataray na sabi ko dahilan para mapasimangot ang lalaki na basta na lang umalis nang hindi nagpapaalam.

Napailing ako. Boys and their pick-up lines.

“Did it hurt?”

Nagtataka ang mga mata kong napatingin sa lalaking nagtanong sa akin noon.

“Sorry, what?” I asked, completely confused.

“When you fell from heaven.”

Literal na napairap ako sa sinabi niya. Gasgas na ang mga linyahang ganyan! Wala na bang bago?

“I dug my way up from hell,” I said while smiling sweetly at him. Ang lalaki naman ay mukhang natigilan.

“Oh. Well, this is awkward,” he said at katulad no’ng nauna ay basta-basta na lang din siyang umalis.

Nakita ko ang bartender na nangingiting napailing sa akin. Palagi niya na lang kasing nakikita kung paano ko i-reject ang mga lalaking lumalapit sa akin. I raised my glass at him bago ko tinungga ang laman niyon at nagdesisyong umuwi na lang.

On my way out ay natigilan ako. I saw Apollo Gallagher na nakaupo sa couch na may kaakbay na dalawang babae. Kinabahan ako. Ayokong may makakita sa aking taga-university na ganito ang itsura ko. Kaya nga malayo ang bar na pinupuntahan ko! Pero bakit siya nandito? I am the univeristy’s Miss Prim and Proper. At kapag may nakakita sa akin ay paniguradong masisira ang reputasyon ko!

Mabilis akong naglakad paalis lalo na nang madaanan ko ang couch kung saan nakaupo si Apollo. Hindi na ako lumingon pa nang makalagpas ako at baka makita niya pa ako. I drove my way home at kaagad na nagbihis at natulog.

“Daphne, I have a date with Joshua later.”

Nagulat ako sa sinabing iyon ni Artemis. Alam niyang hindi siya pwedeng makipag-date dahil bantay-sarado siya, lalo na sa kakambal niya. But ano’ng magagawa ko? Buhay niya ’yan.

Speaking of her kakambal, nakita kaya ako n’on kagabi?

“Kapag nagtanong ang kakambal ko, ikaw na ang bahalang magpalusot, ah?” sabi niya na mas ikinagulat ko.

“Huwag mo nga akong idamay sa gulo ng lovelife mo, Artemis,” sabi ko at muling ibinalik ang tingin sa libro.

“Sige na, please, Daphne,” pagmamakaawa niya pero napatigil siya nang may magtext sa cellphone niya. “Hinihintay na raw ako ni Joshua sa meeting place namin. Ikaw na ang bahala, Daphne, ah? Bye!”

Gusto kong sumigaw at habulin siya pero nasa library nga pala ako. Ano ba ’yan! Pasaway rin ang isang ’yon! Idadamay pa ako! Ito namang Joshua na ’to, nagiging bad influence!

May sarili akong problema pero mukhang masasama pa yata roon ang lovelife ng best friend ko. Hay nako.

Nakita kong pumasok ng library si Apollo kaya itinigil ko ang parereklamo sa isip ko at nagkunwaring nagbabasa na lang. Halos mahigit ko ang paghinga ko nang umupo siya sa upuan sa harap ko.

“Where’s Artemis?” tanong niya gamit ang matigas na ingles.

“Hindi ko alam,” sagot ko dahil wala na akong maisip na palusot. How brilliant of me.

“Liar,” he said. “Nakita ko siyang lumabas dito kaya sigurado akong alam mo kung saan siya pupunta.”

Nag-angat ako ng tingin sa kanya at nagtaas ng kilay. And I saw it―his piercing blue eyes na kinahuhumalingan ng lahat sa Gallagher siblings. Ngayong nakita ko nang malapitan ang mga mata ng lalaki ay hindi ko maiwasang hindi mamangha.

“Done admiring me?”

Napakurap-kurap ako at nakita ko ang pagngisi niya sa akin. Nakakahiya! Nahuli niya akong nakatitig sa kanya!

Agad ko siyang inirapan para itago ang pagkapahiya.

“Nakita mo naman pala ang kakambal mong lumabas dito. Bakit hindi mo na lang siya sinundan kaysa magtanong pa sa akin?” mataray kong tanong sa kanya and I saw amusement in his eyes. Then he chuckled bago magkibit ng balikat.

“Ikaw kasi ang sadya ko,” he said while he’s still wearing his smirk.

“Ako?”

“Oo, ikaw. Miss Prim and Proper na nagpupunta ng bar gabi-gabi.”

Agad akong inatake ng kaba dahil sa sinabi niya. Confirmed! Nakita niya ako kagabi! At hindi ko alam kung paano ko malulusutan ’to!

“Hindi ako ang nakita mo,” pagsubok ko pero alam kong hindi siya naniniwala dahil tumawa siya.

“Sige lang. Try to deny it as long as you can, Miss Prim and Proper.” He leaned forward kaya halos maamoy ko na ang mabango niyang hininga. “I’ll surely get you out of your shell,” he said bago ako iniwan doong mag-isa.

Kumuyom ang mga kamao ko. My secret is out. At sa kamalas-malasan ay si Apollo Gallagher pa ang iyon!

I’m scared that everyone will now know that I was a product of rape.

How doomed can I be?

Chapter 1

“Alis na po ako, Ma.”

Napabuntonghininga ako nang makita ko si Mama na nakaupo sa may sala at may hawak na namang bote ng alak. Wala namang bago roon. She’s like this everyday. Pero kung minsan ay nakakapagod na ring makita siyang ganito, with each passing day.

Tumayo siya at namumungay ang mga matang tiningnan ako gawa ng kalasingan. Pasuray-suray siyang naglakad palapit sa akin. Hinintay kong makalapit siya bago ako nagsalita.

“Ang aga-aga pero lasing na naman kayo,” I said. Alas nueve pa lang ng umaga ay lasing na siya. Pero gaya nga ng sinabi ko, wala namang bago rito.

“Alam mo kung bakit ako lasing? Dahil sa ’yo.” Tumaas ang kamay niya at idinikit ang hintuturo niya sa noo ko. Tinulak-tulak niya ang ulo ko gamit iyon.

Hindi ako gumalaw at hinayaan siyang itulak-tulak ang ulo ko. I bit my lower lip para pigilan ang emosyong gustong kumawala sa dibdib ko.

“Pwede bang huwag ka nang bumalik? Ayokong nakikita ang mukha mo,” sabi niya at marahang tinampal-tampal ang pisngi ko. Umiling ako.

“Ito lang po ang bahay ko,” mahina at mababang boses na sabi ko. Hindi ko mabilang kung pang-ilang beses na namin itong pinag-uusapan pero paulit-ulit pa rin. Dahil siguro lasing siya kaya nakakalimutan niya palagi ang pinag-uusapan namin.

“Eh ’di humingi ka ng pera sa ama mong demonyo para makalipat ka na at hindi ko na makita ’yang pagmumukha mo!”

I sighed. Alam na alam ko na kung saan ito papunta. I braced myself sa kung ano man ang gagawin niya sa akin nang makita ko ang galit sa mga mata niya.

Hindi nga ako nagkamali. Ilang saglit lang ay naramdaman ko ang malakas na paglapat ng palad niya sa pisngi ko. Napabailing ang ulo ko sa may gilid gawa ng malakas niyang pagsampal sa akin. Hindi pa siya nakuntento at sinampal din ang kabila kong pisngi.

“Sinira n’yo ang buhay ko! Kayong dalawa ng demonyo mong ama! Mga demonyo kayo! Mga hayop!” sigaw niya habang paulit-ulit akong sinasampal.

Hindi ako gumalaw sa kinatatayuan ko at hinayaan lang siyang sampal-sampalin ako. Tinanggap ko ang bawat lapat ng palad niya sa pisngi ko at hindi ko sinubukang lumaban. Nakayuko lang ako at mariing kinakagat ang pang-ibabang labi ko.

Mukhang papasok na naman akong may mga pasa sa pisngi.

Hindi pa nasiyahan si Mama at marahas na hinila ang buhok ko. Mas diniinan ko ang pagkagat sa labi ko para walang lumabas na ingay roon. Mas lalo siyang magagalit kapag umaray ako kaya dapat ay tahimik lang ako kahit na pakiramdam ko ay humihiwalay na ang mga buhok ko sa anit ko.

“Mga hayop! Mga demonyo! Mamatay na kayo!” patuloy niyang sabi habang sinasabunutan pa rin ako.

“Clarita! Tama na ’yan!” dinig kong sabi ni Mang Rosi at hinawakan ang mga kamay ni Mama na mariing nakakapit sa buhok ko. “Nasasaktan ang bata!”

Nalasahan ko ang dugo sa labi ko nang mas dumiin pa ang pagkakakagat ko roon. Pilit kasing tinatanggal ni Manang Rosi ang mga kamay ni Mama sa buhok ko kaya mas nahihigit iyon. Pakiramdam ko ay nagdurugo na ang anit ko. Nakahinga lang ako nang maluwag nang tuluyan nang naalis ni Manang Rosi ang mga kamay ni Mama.

“Sinira nila ang buhay ko, Manang! Mga demonyo sila!” dinig kong sabi ni Mama at nagsimula na siyang humagulgol habang hawak ni Manang Rosi ang mga kamay niya. Paunti-unting napaupo si Mama sa sahig na parang nawalan ng lakas. “Demonyo sila!”

Walang emosyon ang mga mata ko habang nakatingin ako kay Mama. Manhid na yata ako. Ni hindi ko na maramdaman ang anit ko pati na rin ang mga pisngi ko na paulit-ulit niyang sinampal.

“Sige na, Daphne. Pumasok ka na. Baka mahuli ka pa sa klase mo,” sabi ni Manang Rosi na pinatatahan na ngayon si Mama. Tumango ako at kinuha ang shoulder bag ko na nabitiwan ko kanina nang sabunutan ako ni Mama.

“Sana ay pinalaglag ko na lang ang anak ng demonyong ’yon!” dinig kong sabi ni Mama habang naglalakad ako palabas ng bahay namin.

Sumakay ako ng kotse at nag-drive na parang walang nangyari. Pero pilit ko mang kinalilimutan ang mga nangyari kanina ay hindi ko pa rin maiwasang bumigat ang dibdib ko. Nagsimulang mag-init ang sulok ng mga mata ko at lumalalim na rin ang paghinga ko.

“Don’t cry. Don’t cry. You’re strong, so don’t cry,” paulit-ulit kong sabi habang mas dinidiinan ang pagkakatapak sa accelerator ng kotse ko. Bumilis ang takbo nito pero wala akong pakialam.

Wala akong pakialam kung may mangyari man sa aking masama. I hate my life anyway.

My mom was raped at ako ang naging bunga. My mom can’t do anything about that guy because he’s rich. Ilang beses ko nang sinabing huwag niyang tatanggapin ang perang ibinibigay ng lalaking iyon kung may dignidad pa siyang natitira. Pero ang sabi niya ay wala na simula nang gahasain siya ng lalaking iyon. Tutal ay ubos na rin lang naman ang dignidad niya kaya tinatanggap niya ang pera. Pambayad na rin daw sa pagpapalaki niya sa akin.

That guy. I never met him. At wala akong planong kilalanin siya. Ang alam ko lang ay isa siyang British.

My mom was a waitress in London back then. May boyfriend siya at long distance ang relationship sila. Sinubukang suyuin ng lalaking iyon si Mama pero dahil may boyfriend siya ng mga panahong iyon ay tinanggihan niya ito. Pero hindi tumigil ang lalaking iyon hanggang sa nauwi na sa panggahasa kay Mama.

Oo, galit ako sa lalaking iyon. Ni hindi ko matanggap na siya ang ama ko. Hindi ko kayang tawagin siya bilang ama ko. Galit si Mama sa akin dahil sa kanya. Araw-araw akong pinahihirapan ni Mama dahil sa kanya.

Oo, galit din ako kay Mama. I mean, bakit niya pa ako ipinanganak kung kamumuhian niya lang din naman ako? Mas matutuwa pa sana ako kung ipinalaglag niya na lang ako.

I freaking hate my life.

Unfortunately ay walang nangyari sa aking masama. Nakarating ako nang ligtas sa university namin. Bago ako bumaba sa kotse ko ay tiningnan ko muna ang itsura ko sa salamin. Unti-unti nang nagpapakita ang mga pasa sa pisngi ko gawa ng pagkakasampal sa akin kanina. Mga ilang oras lang siguro ang bibilangin bago ito mahalata ng lahat.

Hindi na ako nag-abalang takpan iyon at bumaba na lang ng kotse. What’s the use? Hindi naman lilipas ang isang linggo na wala akong pasa sa katawan. And besides, being Miss Prim and Proper, everyone knows me as a clumsy genius.

“Daphne!”

Napatingin ako sa tumawag sa akin and I automatically smiled when I saw Artemis running towards me. Mukhang kararating niya lang din sa university.

“Good morning!” ngiting-ngiti niyang sabi sa akin. I tried to smile wide pero naramdaman ko ang sakit sa pisngi ko kaya hindi ko nagawa.

“Masaya ka, ah? Kumusta ang date mo?” I asked her instead.

“It was awesome! Joshua did—” Napatigil siya at napatitig sa mukha ko. “What happened to your face?” nag-aalala niyang tanong kaya agad kong iniwas ang mukha ko sa kanya.

“I tripped and fell down the stairs, una mukha,” pagsisinungaling ko at bahagya pang tumawa na parang may nakakatawa sa nangyari sa akin.

Nakita ko ang mariin na tingin sa akin ni Artemis. Tinititigan niya ang bawat pasa sa mukha ko. Alam kong hindi siya naniniwala sa bawat kasinungalingang sinasabi ko tuwing may pasa ako sa katawan ko pero hindi siya nagtatanong. Alam niya sigurong hindi ko rin naman sasabihin sa kanya ang totoo.

I was a loner. Noong bago pa lang ako rito sa university ay palagi akong nag-iisa. Ang iba ay nagtangkang makipagkaibigan sa akin pero alam kong ginagawa lang nila iyon para makakuha ng mataas na grades at para makapangopya sa akin tuwing exam.

Not until Artemis sat with me in the library while I was busy doing an assignment. She had an annoyed look on her face that day. Kilala ko na siya noong una pa lang. Bukod kasi sa kablockmate ko siya ay isa pa siyang Gallagher. The famous Gallagher siblings na kilala yata ng lahat sa university na ito. Mayaman at may magandang lahi. Especially those beautiful blue eyes.

Naging magkaibigan kami. Katulad ko kasi ay mukhang ginagamit lang ng iba si Artemis. Kung hindi para makakuha ng kasikatan, ginagamit naman siya para mapalapit sila sa mga lalaki niyang kapatid. Alam ko ang pakiramdam ng ginagamit lang kaya pumayag akong makipagkaibigan sa kanya.

Natauhan ako nang marinig ko na maingay siyang bumuntonghininga.

“Are you okay?” May pag-aalala sa mga mata niya nang itanong niya iyon. Hinawakan niya ang kamay ko bago ngumiti sa akin. “Basta, Daphne. Nandito lang ako, ha? Huwag kang mahihiyang magsabi sa akin.”

Tumango ako at ngumiti pabalik sa kanya. Minsan ay naiinggit ako sa kanya. Para kasing ang saya-saya ng buhay niya. Hindi kagaya ng sa akin.

At minsan ko na ring naisip… How does it feel to live her life… to live as Artemis Gallagher?

Chapter 2

WARNING: THIS CHAPTER CONTAINS SCENES WHICH ARE NOT SUITABLE FOR YOUNG READERS. SOME SCENES CONTAINS SELF-HARMING THAT MAY BE TOO DISTURBING WHICH COULD ACT AS TRIGGER FOR

SOME

READERS. READER DISCRETION IS ADVISED.

–

“Oh, look. The bitch is here.”

Napatingin ako sa kung sinong humarang sa daraanan ko. I saw the powerpuff girls standing in my way. I sighed. Inayos kong mabuti ang pagkakasukbit ng shoulder bag ko.

“Ano na naman ang kailangan mo, Blossom?” I asked at kaagad kong nakita ang galit sa mukha niya.

“It’s Tiffany, you bitch!”

Tumango lang ako. Ang totoo ay kilala ko siya. I just called them powerpuff girls kasi palagi silang magkakasamang tatlo. And funny how they always wanna ruin my day.

Si Tiffany ang top two sa batch sa college namin. Ako ang top one. Ginagawa niya ang lahat para malagpasan ako. When I say lahat, I literally mean everything. Pero hindi niya ako malagpasan dahil hindi ako nagpapatalo. She only has that thing between her legs while I have my brain.

Hindi ko hahayaang siya ang maging top one. Iyon na lang ang mayroon ako para respetuhin ng lahat.Hindi iyon pwedeng mawala sa akin.

“Ano’ng kailangan mo… Blossom?” ulit ko para lang inisin siya. Sobra-sobra ang pagtitimpi kong hindi siya sabunutan dahil sa mga itinatawag niya sa akin.

It worked. Nakita kong mas namula ang mukha niyang sobrang kapal sa makeup dahil sa inis sa akin.

“Ikaw na malandi ka! First, Artemis and now, Apollo? Hindi pa ba sapat na inagaw mo ang pagiging first placer ko?” galit na galit na sabi niya at napakunot naman ako ng noo.

Hala. Ano’ng pinagsasasabi nito?

“If this is about me being the top one, I suggest you just move on, Blossom. Alam ko ang mga pinaggagagawa mo. But look at you, still in second place. Why don’t you use your brain instead of spreading your legs?”

I saw how my words angered her but I didn’t care. Alam naman ng lahat ang mga ginagawa niya para sa grades. Para matalo ako. Spreading her legs and stooping low para makakuha ng matataas na marka. Ibinababa niya ang dignidad niya para lang sa bagay na iyon.

That’s so unlike me. Na kumakapit sa talino at personalidad para lang mabigyan ng respeto. Respetong hindi ko makuha mula sa sarili kong ina.

“Bitch! Gagawin ko ang lahat para matalo ka! I’ll do everything, Madrigal! Everything! Bitch!”

“Are you calling yourself bitch, bitch?” sabi ko nang nakangising mas ikinagalit niya. Akmang sasampalin na niya sana ako nang may pumigil sa kamay niya.

I looked at who stopped her and saw that it was Apollo. He looked so serious while gripping Tiffany’s hand. Nakita kong namutla si Tiffany nang mapatingin kay Apollo. Pagkatapos ay binitiwan siya ng lalaki at tumingin sa akin nang nakangiti.

“Artemis is looking for you,” Apollo said while smiling at me. Then he looked at the powerpuff girls. “Palalagpasin ko ’to pero kapag inulit n’yo pa, I’ll send you to hell, okay?”

Matamis siyang ngumiti sa tatlong babae pero kita ko ang talim ng mga mata niya kaya sunod-sunod na tumango ang tatlo na may namumutlang mga mukha.

Hindi na ako nakapalag sa sobrang pagkabigla nang hilahin ni Apollo ang kamay ko palayo sa powerpuff girls. Hindi ko alam kung bakit siya nakialam sa away ng mga babae. Napakaweird lang na ang isang Gallagher ay makikisali sa ganoon.

Natauhan lang ako nang makitang may isang estudyante ang nakakita sa amin na nanlalaki ang mga mata. I tried to yank my arm away from Apollo but he wouldn’t let me. Ayokong may makakitang kasama ko siya. Apollo is a playboy and a happy-go-lucky guy but he’s also a Gallagher! Paniguradong kakalat ang balitang nakita kaming magkasama at makasisira iyon sa reputasyong iniingatan ko.

“Ano ba?!” pagalit kong sabi sabay hila sa braso ko. Mabuti na lang at binitiwan niya rin naman ako. Nang humarap siya sa akin ay kita ko ang inis sa mga mata niya.

“Why didn’t you fight back? Sasaktan ka na pero ang pagiging Miss Prim and Proper mo pa rin ang iniisip mo?!” galit niyang sabi na mas lalo kong ipinagtaka.

“Ano bang pake mo? Saka ipagpipilitan mo pa rin ba na ako ang babaeng nakita mo sa bar?!”

Hindi niya pinansin ang sinabi ko at nakatitig lang siya sa mukha ko. His stare was so intense na halos manginig ako sa kinatatayuan ko kaya iniwas ko ang tingin ko sa kanya. But he cupped my chin and stared at my face really hard.

“Anong nangyari sa pisngi mo?” mahinang tanong niya. Tinanggal ko ang pagkakahawak niya sa mukha ko at humakbang palayo sa kanya.

“None of your business,” I said at tinalukuran siya. Pero bago pa ako makalayo ay nagsalita siya.

“You’re my twin’s best friend so you should take care of yourself. Malulungkot siya kapag may hindi magandang mangyari sa ’yo.”

Mabilis akong naglakad palayo sa kanya.

I know. Alam kong malulungkot si Artemis. Kaya nga hindi ko sinasabi sa kanya. Kaya nga wala siyang alam kung sino ako hanggang ngayon. Kung anong ginagawa ko sa gabi. Hindi niya alam. Kasi ayoko siyang madamay sa problema ko.

When I got home, I saw my Mom’s drinking alcohol again. Nakita kong may bagong biling mga alak ang nakadisplay sa may kusina. Siguro ay nagpadala na naman ang lalaking iyon. Kaya heto ngayon si Mama na nagpapakalasing na naman.

Napabuntonghininga na lang ako. I’m so tired and sick with my life. ’Yong uuwi ako sa bahay tapos ganito ang makikita ko.

Ayoko na nang ganito. Sawang-sawa na ako.

“Nandito na po ako,” I said at didiretso na sana sa hagdanan nang makita kong tumayo si Mama at naglakad palapit sa akin. Lasing na lasing na nga siya dahil halos matumba na siya sa paglalakad. At alam ko na naman kung anong mangyayari.

Mas nagiging bayolente si Mama kapag lasing na lasing.

Hindi na ako nagulat nang sugurin niya ako at biglang sakalin. Natumba kami pareho at agad kong naramdaman ang sakit ng likod ko nang tumama iyon sa sahig pero walang pakialam si Mama. Kaagad niya akong pinaibabawan at sinakal nang mahigpit.

“Mamatay ka na! Mamatay ka nang demonyo ka!” she said habang unti-unting humihigpit ang pagkakasakal niya sa leeg ko. “Sana ay hindi na lang kita naging anak! Sana ay pinatay na kita noon pa!”

Hinawakan ko ang mga kamay niya para alisin ang pagkakasakal sa leeg ko dahil kinakapos na ako ng hininga. I shouldn’t do this. Dapat ay hayaan ko na ang sarili kong mamatay pero heto ako at sinusubukang lumaban para makahinga.

Kaagad akong kumuha ng maraming hangin at napaubo-ubo nang bitiwan niya ang leeg ko. Pero saglit lang ang ginhawang iyon dahil mahigpit niyang hinawakan ang buhok ko at hinampas ang ulo ko sa matigas na sahig.

“Mamatay ka na! Mamatay ka na!”

Naramdaman ko ang pag-ikot ng paningin ko dahil sa paulit-ulit na paghampas niya ng ulo ko sa sahig. Impit akong napahiyaw at pinigilan ang sarili kong umiyak kahit ang sakit-sakit na ng dibdib ko dahil sa ginagawa sa akin ng sarili kong ina.

“Kinamumuhian kita! Kayo ng demonyo mong ama! Magsama kayo sa impyerno!”

I tried to stop her pero sobra na ang pagkahilo ko. Nanghihina na rin ako at hindi ko na nagawang ipagtanggol ang sarili ko.

Maybe I deserve to die anyway.

“Diyos ko po, Clarita! Itigil mo ’yan!” I heard Manang Rosi’s voice at pagkatapos ay ang paggaan ng paghinga ko. Mukhang inalis niya sa ibabaw ko si Mama.

“Manang! Dapat mamatay ang batang ’yan! Mamatay na dapat ’yan!” dinig kong sabi ni Mama habang humahagulgol.

Naramdaman kong inalalayan ako ni Manang Rosi na makabangon. Kahit na nanghihina at masakit ang ulo ay pinilit kong tumayo. I saw my mother looking so pathetic while crying her heart’s out. Nakaupo siya sa sahig habang humahagulgol.

“Pasensya ka na, Daphne. Nahuli ako,” dinig kong sabi ni Manang Rosi at sinubukan niyang ayusin ang buhok kong nagulo. Pinigilan ko ang mapaiyak nang maramdaman ko ang masuyong haplos niya. “Sige na, umakyat ka na sa kwarto mo.”

Mabilis kong kinuha ang bag ko at nagmamadaling umakyat ng hagdan. Kaagad kong itinapon kung saan ang bag ko nang makapasok ako sa kwarto. Pumasok ako sa loob ng banyo at ini-lock iyon bago pinakatitigan ang sarili ko sa salamin.

All I can see in the mirror is a girl looking so broken and helpless, looking so hurt, tired, and sad with her life.

Napatingin ako sa cutter na naroon sa may banyo ng kwarto ko. I guess gagamitin ko na naman ’to, huh?

I hate my life. So much.

Kung pwede lang na ibahin ang buhay ko ay ginawa ko na. Pero alam ko na hahabul-habulin din naman ako ng pagkatao ko. Ako na bunga ng isang kasalanan.

Kahit saang anggulo ko tingnan ay alam kong hindi na dapat ako nabuhay pa. Lalo na kapag nakikita mo ang sarili mong ina na sinusubukan kang patayin araw araw.

Kinuha ko ang cutter at inilabas ang talim noon. Itinapat ko iyon sa pulsuhan ko sa kaliwang kamay ko. Kaagad kong nakita ang mga peklat ko roon na halos hindi ko na mabilang sa sobrang dami.

I’m not doing this so I could kill myself. I’m doing this so I can feel the pain. I’m doing this so I can see my blood.

Sa ganitong paraan ay nalalaman kong buhay pa ako. Kahit na gustong-gusto ko nang sumuko. Pero alam kong may parte sa akin na umaasang magbabago pa ang buhay ko.

Nakaramdam ako ng kapayapaan nang makita ang dugo kong tumutulo sa puting lababo. Nakahinga ako nang maluwag nang maramdaman ko ang sakit.

I didn’t want to but I just realized that I’m crying. Ayokong-ayoko na umiiyak ako. Pakiramdam ko ay ang hina-hina ko. Pero hindi ko na napigilan ngayon. Siguro ay sobrang sakit na talaga ng dibdib ko at parang sasabog na. I feel like I’m just a ticking bomb. Isang bombang malapit nang sumabog.

Tumutulo ang luha ko kasabay ng pagtulo ng dugo sa may pulsuhan ko. Naramdaman kong naninikip ang dibdib ko kaya pinigilan ko ang sarili ko sa pag-iyak. I can take the pain if it’s physically pero kapag emosyonal na sakit ay hindi ko kaya. Pakiramdam ko ay mababaliw ako. Kaya inililipat ko ang emosyonal na sakit sa pisikal na sakit.

Nanghihinang napaupo ako sa sahig at isinandal ang likod ko sa pader ng banyo. Tumigil na ang pagdudugo pero ramdam ko ang panghihina ko. Siguro ay maraming dugo ang lumabas sa akin kaya nanghina ako. Sanay na rin naman ako. Hindi na bago sa akin ito kaya alam ko na maya-maya ay babalik din ang lakas ko.

Mahina akong napatawa sa naging buhay ko. Bakit kaya ang iba ay may masayang buhay? Bakit sa akin ay malungkot at puno ng sakit? Simula pagkabata ko ay ganoon na ang trato sa akin ng sarili kong ina. Ang akala ko ay sanay na ako pero masakit pa rin talaga.

Matagal na akong humihiling sa Diyos na sana ay pasayahin niya naman ako. Sana ay mabago naman ang buhay ko pero wala pa rin. It’s either hindi niya ako pinakikinggan o hindi totoong may Diyos.

Hindi ko alam kung patuloy pa rin akong aasa na magbabago ang buhay ko. Sana ay may tumulong sa akin. Sana ay may tumulong sa aking makaalis sa impyernong buhay ko.

Someone. Someone, please help me escape. Hindi ko na kaya. Tulungan n’yo ako.

Chapter 3

Kahit na masakit ang ulo, likod at ang kaliwang pulsuhan ko ay pinilit kong magbihis. I wore a black leather pants and a black halter top. Pinaresan ko iyon ng black ankle boots. Inilugay ko ang buhok kong hanggang baywang at naglagay ng makeup sa mukha. Itinago ko sa makeup ang mga pasang nakuha ko kanina.

Kaagad akong nag-drive papunta sa bar na lagi kong pinupuntahan. Wala akong pakialam kung makita man ako ni Apollo. I want to forget everything that happened. I want to get drunk tonight. At mas mabuting magpakalasing ako sa bar kung saan komportable ako.

Marami ng tao ang nandoon nang makarating ako sa bar. Sa mga ganitong oras talaga dumarami ang mga tao kaya kung minsan ay inaagahan ko para makakuha ng pwesto sa harap ng bartender. Idagdag pang maraming humaharang sa akin ngayon na mga lalaki na gustong makipag-usap sa akin.

“Hi, miss. Are you alone—”

“I’m with myself and she doesn’t like you either,” sabi ko sa isang lalaking nagtangkang humarang sa akin. Umatras naman siya kaya nakadaan ako nang matiwasay.

Napangiti ako nang makitang wala pang nakapwesto sa madalas kong inuupuan. Kaagad na lumapit sa akin ang bartender na nangingiting nakatingin sa akin. He leaned on the counter and gave me his smirk. I immediately noticed his eye color. Just like his name.

“Still as savage as ever,” sabi niya at napangiti ako. Mukhang nakita na naman niya ang pagtataray ko sa lalaki kanina.

“I’m not their kind of girl, you know,” I said, flipping my hair while smiling sweetly at him. “But maybe I’ll try to flirt tonight.” Pagkatapos ay kinindatan ko siya.

“What change?” nakakunot-noong tanong niya. Sa gabi-gabi kasing nandito ako ay palaging siya ang bartender. Alam niyang umiinom lang ako at hindi nakikipag-usap sa kahit kanino. Alam ko naman kasi ang mga gusto ng mga lalaking lumalapit sa akin. Men. They all wanted the same. And that is sex.

Pero parang wala na akong pakialam. I don’t care what will happen in my life anymore. Para kanino pa nga ba ang reputasyong inaalagaan ko? Para marespeto? Para mahalin? Paano ko makukuha iyon kung ang mismong sarili kong ina ay hindi iyon maibigay sa akin? That’s why I feel like I don’t deserve all the respect and love in the world.

“Anyway, akala ko ay hindi ka na darating ngayon. Buti na lang, hindi pa ako nagpapaupo sa pwesto mo.”

I smirked. So that’s why no one was sitting in my seat. Ni-reserve pala ng lokong ’to.

“Thanks, Gray,” I said, and he just winked at me.

“The usual?” he asked. Umiling ako.

“Martini.” He tsked bago umalis sa harapan ko para timplahin ang inorder ko. Napatawa na lang ako.

After a couple of minutes ay bumalik na rin naman siya. I said my thanks at tumango lang siya bago umalis para asikasuhin ang ibang customer.

I sipped on my drink. Kaagad kong naramdaman ang pagdaloy ng init sa lalamunan ko. Alright. This drink is no doubt a hard drink. Inubos ko ang laman ng baso at napapikit nang maramdamang tinamaan agad ako. I smiled.

Damn this life.

“One more Martini, please,” I said at kaagad namang nagtimpla si Gray ng inumin ko. I winked at him when he handed me another glass. Napailing na lang siya.

I was in my fourth glass nang may umupo sa tabi ko. Noong una ay hindi ko siya pinansin at patuloy na lang na umiinom. I’m tipsy but not drunk. At gusto kong magpakalasing kaya umorder pa ako ng isa.

“Damn it, Daphne. That’s a Martini and not freaking water,” sabi ni Gray nang ibinigay na sa akin ang panglima kong baso. I sipped on my drink at naramdaman kong umiikot na ang paningin ko.

Now, this is what I am talking about.

Napatingin ako sa lalaking katabi ko na kanina pa nakatitig sa akin. Hindi man lang nahiyang mag-iwas ng tingin. He’s good-looking, alright. I licked my lips at tinitigan din siya.

“What?” kuha ko na ng atensyon niya dahil mukhang balak niya lang tumitig sa akin magdamag.

“You’re so pretty. I can’t take my eyes off you.”

Napairap ako at hindi na lang siya pinansin. Ang akala ko pa naman ay mapagtityagaan ko ang isang ’to ngayon. But it was ruined because of his lame pick-up line.

Ipinagpatuloy ko ang pag-inom ko, hoping that I’ll forget my hellish life. Kahit sandali lang. Ayoko na ng sakit. Sawang-sawa na ako sa sakit. Sa mga bugbog na natatanggap ko mula sa sarili kong ina.

Bakit ba hindi ako matanggap ng sarili kong ina? Dahil ba bunga ako ng kasalanan? Dahil ba ang ama ko ay ang lalaking bumaboy sa kanya? Dahil ba sinira namin ng ama ko ang buhay niya?

Napatawa ako. Bakit pa ba ako nagtatanong? Alam na alam ko rin naman ang sagot. Alam kong kapag nakikita ako ni Mama ay naaalala niya ang sakit at ang mga pinagdaanan niya. Alam kong nasasaktan siya kapag tinitingnan niya ako. Pero bakit hindi niya na lang kasi ako pinalaglag noon kung gusto niya rin namang mamatay ako? Bakit pa ba binuhay niya ako? Eh ’di sana, hindi kami parehong naghihirap ngayon. Eh ’di sana, mas masaya siya nang wala ako.

I fucking hate my life.

Napatigil ako sa pag-iisip nang mapansin kong sobrang lapit na pala sa akin ng lalaki. His right leg was already touching my left leg. Ang braso niya ay nakalagay sa sandalan ng inuupuan ko. Ang katawan niya ay nakaharap patagilid sa akin kaya parang kinukulong niya ako. Humarap ako sa kanya at kahit na nahihilo sa sobrang kalasingan ay tiningnan ko siya gamit ang malalamig na tingin.

“Let’s go somewhere private?” he whispered. Sinubukan kong lumayo sa kanya pero hinawakan niya ang balikat ko.

“Let go, you jerk.” Sinubukan kong diinan ang pagsasalita ko pero lasing na nga talaga ako. Nakita ko si Gray na nakatayo lang at nakatingin sa amin habang nakangisi.

Tsk. Asshole.

Pinatayo ako ng lalaki at hindi na ako nakaangal sa sobrang kalasingan. Sinusubukan kong alisin ang pagkakakapit niya sa baywang ko pero kulang ang lakas ko para sa lalaking ’to. Nakakainis. Bakit ba kasi ako nagpakalasing nang ganito?

Ah, I remember. Dahil nga pala sa impyerno kong buhay.

Naramdaman kong naglakad ang lalaki at hinihila niya ako kaya napapasunod ako. I tried to stop him pero ayaw niyang magpaawat. I looked at Gray again to ask for help nang may magsalita.

“Easy there, bud. That girl is mine.”

Napatigil ang lalaking may hawak sa akin. Sinubukan kong tingnan ang humarang sa amin pero mas lalo lang akong nahilo dahil sa malikot na ilaw sa loob ng bar na iyon. Ang alam ko lang ay isa itong lalaki. I squinted my eyes and look at the new guy again.

Is that Apollo?

“Sorry, dude. Ako ang nauna,” sabi ng lalaking may hawak sa akin at sinubukan ulit maglakad pero nagpumiglas ako.

“I said let me go, jerk!” ulit ko pero wala pa rin akong lakas na kumawala sa kanya.

“Let her go, buddy. Hindi mo magugustuhan ang gagawin ko,” sabi ng lalaking humarang sa akin and I’m sure that it is really Apollo dahil sa boses niya.

Pero anong ginagawa niya? Is he trying to save me again?

“Gallagher!” Dinig ko ang boses ni Gray na binati si Apollo. Gray was smirking while Apollo has a serious look on his face. “Dude, that guy is Apollo Gallagher. Kung ayaw mong ma-ban sa bar na ’to, I suggest you let that girl go.”

Sa sinabing iyon ni Gray ay mabilis akong binitawan ng lalaki. Kamuntikan pa akong maduwal kung hindi lang may humawak sa baywang ko at tinulungan akong makatayo nang maayos.

“I’ll take you home,” Apollo said at mabilis akong umiling.

“No, I don’t want to go home.”

Hindi ko na alam kung anong sumunod na nangyari. Namalayan ko na lang ang sarili kong nakaupo sa passenger seat ng isang sasakyan. I looked who the driver is and saw that it’s Apollo. Seryosong-seryoso ang mukha niya at nagtatagis ang mga bagang. Para bang may isang bagay na kinagagalit niya. Muli akong napapikit nang makaramdam ng pagkahilo.

“You’ll be the death of me, Miss Prim and Proper,” I heard Apollo mumbled.

I wanted to ask him. Gusto kong itanong kung anong ibig niyang sabihin pero unti-unti na akong nilamon ng antok at kalasingan.

Chapter 4

I woke up with a severe hangover. Nagpagulong-gulong pa ako sa kama sa sobrang sakit ng ulo ko. Hinayaan ko muna ang sarili kong makahiga nang ilang minuto bago bumangon at alalahanin kung nasaan ako.

I’m pretty sure that this is not my room. Hindi black and white ang design ng kwarto ko. Kung kaninong kwarto ’to ay hindi ko maalala. Ang huli kong naaalala ay may tumabi sa aking lalaki sa bar. He tried to bring me somewhere pero may humarang sa amin.

Sino?

Napasabunot ako sa buhok ko. Mukhang wala namang nangyari sa aking masama bukod sa sobrang sakit ng ulo ko. Kumpleto pa naman ang damit ko at walang nang ibang masakit sa katawan ko. Napapikit ako nang may ala-alang pumasok sa isip ko.

It was Apollo who was guiding me till we get into his car. Muli niya akong inalalayan nang makababa kami hanggang sa maihiga niya ako rito sa kama na mas ipinagtaka ko. He is known as the playboy, and I know that he bed women based on Artemis’ story. Pero bakit hindi niya ako ginalaw? I never expected him to be a gentleman.

Tumayo ako at binuksan ang isang pintuan doon na sa palagay ko ay ang banyo. Naghilamos ako at basta na lang binuksan ang isang toothbrush doon na bagong-bago pa at ginamit iyon. Pagkatapos ay inayos ko ang mukha ko bago lumabas ng kwarto. Naabutan ko si Apollo na naghahanda ng pagkain sa lamesa. Naka-topless siya kaya hindi ko napigilan ang makasalanan kong mga mata na titigan ang katawan niya.

His muscles are in their right places. Halatang inaalagaan ang katawan. Bukod sa gwapo niyang mukha ay maganda rin pala ang katawan niya kaya hinahabol-habol siya ng mga babae. Especially those six-pack abs and his V-line.

“Pwede mong hawakan kung gusto mo.”

Napaigtad ako sa boses niya. Itinago ko sa pag-irap ko ang namumula kong mukha. Sakto namang napadako ang tingin ko sa t-shirt niyang nasa may sofa. Kinuha ko iyon bago lumapit at inihagis ang damit niya sa kanya na nasalo niya naman.

“Magbihis ka nga,” I said. Tumawa siya pero sinunod din naman ang sinabi ko.

“I cooked a chicken soup for your hangover,” sabi niya kaya napatingin ako sa kanya. Malakas ang loob ko kasi nakabihis na siya. Umupo siya at itinuro ang upuan sa tapat niya. “Let’s eat?”

Umiling ako at inilibot ang tingin kung nasaan kami. I’m guessing that this is his condo unit.

“Where’s my bag?” tanong ko nang hindi makita ang bag ko sa loob ng unit niya.

“In my car. Nakalimutan kong kunin kagabi. Come on. Let’s eat,” pamimilit niya pero muli akong umiling.

“Where’s your car? Uuwi na ako.”

Napabuntonghininga siya sa sinabi ko. Tumayo siya at naglakad palapit sa akin. Natigilan ako nang ipinatong niya ang dalawang kamay niya sa balikat ko at tinitigan ako. I stared back because I couldn’t take my eyes off his face, especially at his piercing blue eyes.

“I cooked for you, Miss Prim and Proper. And I don’t want to eat alone so please, saluhan mo ako.”

Hindi ako nagsalita. He seems sincere na parang gustong-gusto niya talaga akong makasalo.

Napatingin ako sa hapag. Nakita kong nakahain doon ang isang bowl ng chicken soup, eggs, bacon, hotdog at dalawang baso ng kape. Tiningnan ko si Apollo na nanatiling nakatingin sa akin at natagpuan ko na lang ang sarili kong tumatango sa kanya.

Buong buhay ko ay mag-isa lang akong kumakain. Walang kasalo sa hapag. Ako lang. Kung minsan ay sinasaluhan ako ni Manang Rosi kapag wala si Mama. Pero mabibilang lang ang pagkakataong iyon. Mas madalas pa ring ako lang mag-isa ang kumakain sa hapag. Naiinggit ako sa mga pamilyang sabay-sabay kumakain.

Kaya siguro heto ako ngayon, katapat si Apollo at sinasaluhan siya sa pagkain. At isa pa, pinagluto niya ako kaya siguro ay hindi naman masama kung sasaluhan ko siya.

“Drink this after you’re done eating. For your hangover,” basag ni Apollo sa katahimikan.

Inilagay niya ang isang gamot sa harapan ko pero hindi ako nagsalita. Hindi ako sanay na makipag-usap sa kanya. Kahit na best friend ko ang kakambal niya ay hindi naman kami nag-uusap. Ngayon lang. Ayoko kasing lumapit sa kanya dahil sa inaalagaan kong reputasyon sa university.

“My sister has no idea about this side of you,” he stated. Hindi ako nagsalita dahil hindi naman iyon tanong. “Bakit ba kasi nagpupunta ka ng bar every night?”

“None of your business,” sagot ko na hindi siya tinitingnan. I heard him sighed.

“I just hope that my sister won’t get hurt, Miss Prim and Proper. You’re her first and only best friend.”

Tumigil ako sa pagkain at ibinaba ko ang kutsara ko para titigan siya. “I know that, Gallagher. Kaya nga hindi ko sinasabi sa kanya kasi ayoko siyang masaktan. She’s my first and only best friend, too.” Uminom ako at pagkatapos ay tumayo. “I need my bag. I’m going home.”

“I’ll take you home—”

“Just take me back to the bar. Nandoon ang kotse ko.”

Hindi na niya ako napigilan nang umalis ako at lumabas ng condo niya. Sumakay ako sa elevator at pumunta sa parking lot. Naghintay ako nang ilang minuto bago tumunog ang elevator at lumabas doon si Apollo na seryoso ang mukha at hindi ngumingiti.

Sumakay siya sa kotse niya kaya sumunod ako roon. Nakita ko ang bag ko sa may passenger seat. Ch-in-eck ko ang loob kung nandoon pa ang mga importanteng gamit ko at mukha namang walang nawala. Nang isinara ko ang bag ko ay napansin kong nakatingin sa akin si Apollo.

“What?” I asked.

“All good?” tanong niya at napatingin sa bag ko. Tumango ako para ipaalam na walang nawala.

Binuhay niya ang makina ng kotse. Walang nagsasalita sa aming dalawa. Ayokong magsalita. Masyado nang nakapasok si Apollo sa buhay ko. Mas marami pa siyang nalalaman tungkol sa akin kaysa sa kapatid niya. Ang sikretong matagal kong itinago ay nalaman niya sa isang gabi lang. Wala na ring silbi kung magsisinungaling pa ako sa kanya dahil huling-huli niya na ako kagabi.

At natatakot akong malaman niya ang totoo kong pagkatao.

Mabilis kong hinubad ang seatbelt ko nang makarating kami sa parking lot ng bar. Tiningnan ko si Apollo na nakatingin na pala sa akin.

“Please don’t tell anyone—”

“Don’t worry. I won’t,” pigil niya sa sasabihin ko na ikinagulat ko.

“Dahil ba kaibigan ako ng kapatid mo?”

Huli na bago ko bawiin ang itinanong ko. Hindi ko alam kung bakit iyon lumabas sa bibig ko. Hindi ko alam kung bakit itinanong ko pa iyon. Alam ko namang gagawin niya iyon para sa kapatid niya. Hindi nga naman maganda kung may kaibigan ang kapatid niyang laman ng bar gabi-gabi.

Bakit ba umaasa akong may isang taong gagawa ng isang bagay para sa akin? Bunga lang ako ng isang kasalanan. Nabuhay ako dahil sa kahayupan na ginawa ng ama ko sa Mama ko.

“Yes, and it looks like you want me to keep it a secret, too,” sagot ni Apollo kaya napatitig ako sa kanya.

“Anong kapalit?” tanong ko. Bumakas ang kalituhan sa mukha niya.

“Kapalit?”

“Oo, kapalit. Para hindi mo sabihin kahit kanino ang nalalaman mo.”

He looked at me and amusement was evident in his eyes. Mukhang hindi niya inaasahan ang sinabi ko. Pero tama naman ako. Hindi kami magkaibigan ni Apollo para isikreto niya lang basta ang tungkol sa akin nang walang hinihintay na kapalit.

I heard him chuckle. “I’ll do it for free pero mukhang hindi mo iyon tatanggapin.” Natahimik siya nang ilang segundo at mukhang nag-iisip siya. “Oh, I know. I’ll keep your secret in exchange that I’ll be the only one who will know about that side of yours.”

Napakunot ang noo ko. Malamang. Kaya nga dapat niyang isikreto iyon para siya lang ang makaalam.

“At sasamahan kita everytime you’ll go to the bar.”

Napalingon ako sa kanya dahil sa sinabi niya. Did I hear it wrong? Bakit niya ako sasamahan? Iiwasan ko na nga sana siya pagkatapos nito para lang hindi na siya makapasok pa sa buhay ko. Kasi natatakot akong baka mas marami pa siyang malaman tungkol sa akin.

“Ayoko nga,” sagot ko at ngumisi siya.

“You don’t have a choice, Miss Prim and Proper. I’ll go with you every time you’ll go to the bar or… I’ll tell everyone about your little secret.”

Sinamaan ko siya ng tingin pero nanatili ang ngisi niya. This is so wrong. Kapag magkasama kami gabi-gabi ay baka malaman niya ang isa ko pang sikreto. Not to mention that Apollo is dangerous. Natatakot akong baka mapaikot niya ako sa mga daliri niya.

“Choose wisely, Miss Prim and Proper.”

Inirapan ko siya bago mabilis na lumabas ng kotse niya. Narinig ko ang pagtawa niya nang makalabas ako kaya pabalibag kong isinara ang pinto ng kotse niya. Ilang sandali lang ay nakita kong bumaba ang salamin ng kotse niya at sumilip siya mula roon.

“See you tonight, Miss Prim and Proper.”

Tinalikuran ko kaagad siya at sumakay na sa kotse ko. I wanted to scream and shout so bad! This is wrong! Hindi dapat niya nalaman ang sikreto kong iyon kung ganito lang din pala ang kalalabasan.

But I don’t have a choice now. I just need to be careful around him.

He’s a Gallagher, and he’s dangerous.

Chapter 5

“Kami na ni Joshua.”

Napaangat ang tingin ko mula sa libro at tiningnan si Artemis na nakangiti sa harapan ko. Tinitigan ko siya at nag-isip kung anong pwedeng sabihin sa kanya.

“Uh… Parang ang bilis naman yata?” nag-aalangan kong sabi. Parang wala pa yatang isang buwan simula nang sabihin niya sa akin na nililigawan siya ni Joshua.

Nagkibit-balikat siya. “Alam ko rin naman sa sarili kong mahal ko siya kaya bakit ko pa patatagalin?”

Tuluyan ko nang ibinaba ang librong binabasa ko at ibinigay ang buong atensyon ko kay Artemis. She really looks happy and her face is even glowing. Natatakot tuloy akong baka mawala ang ngiti niya sa mga sasabihin ko.

“That’s not it, Artemis. Hindi naman dahil sa mahal mo na ang manliligaw mo ay sasagutin mo na kaagad. You have to know the person first so that you’ll know that you choose the right person for your heart. Iyon talaga ang purpose ng panliligaw.”

“I think that’s not it, Daphne,” kontra niya sa sinabi ko. As far as I know, si Joshua ang first boyfriend niya kaya ang akala ko ay wala pa siyang alam sa mga bagay na ganito. “Kapag nanliligaw ang isang lalaki, ang good side niya lang ang pinapakita niya. To impress the girl, of course. Malalaman mo lang ang totoong sila kapag naging kayo na. If he’s really caring, gentleman and all. Hindi na niya kailangan mag-effort nang todo unlike no’ng nanliligaw pa lang siya. Kasi kayo na, eh. He got your precious ‘oo’ na.”

Hindi ko inaaasahang may punto ang mga sinabi niya. Imbes na ako ang magpangaral ay siya ang nagbigay ng aral sa akin. Hindi ko kasi akalaing marami siyang alam kahit na ngayon pa lang siya nakipagrelasyon.

“How did you know about that? Joshua is your first boyfriend, right?” namamangha kong tanong sa kanya pero nakita kong napairap siya.

“Apollo, of course. Siguro ay ma-effort siya kapag nanliligaw pero kapag sinagot na siya ay wala na.”

Hindi ako nagsalita sa sinabi niya. I never thought that Apollo will court a woman. Ang akala ko ay ang mga babae pa ang nanliligaw sa kanya.

“Speaking of Apollo,” sabi ko at tumingin sa kanya. “Alam na ba niya ang tungkol sa inyo ni Joshua?”

I know how overprotective her brothers are. Siya lang kasi ang nag-iisang babae sa magkakapatid at ang bunso pa. Kaya ganoon na lang siyang paghigpitan ng mga ito. Lalo na si Apollo. Natatakot siguro ito na ang kakambal ang gantihan ng karma dahil sa mga ginawa nito.

“Honestly, no,” sabi niya at nawala ang ngiti niya. I expected it. Alam kong hindi papayag si Apollo na makipagrelasyon ang kakambal nito. “That’s why I’m asking for your help. Help me with this, please. Pretty please?”

Napabuntonghininga na lang ako. Ayos lang naman sa akin. She’s my best friend after all. Kahit anong mangyari ay tutulungan ko siya. Pero mahirap dahil gabi-gabi kaming nagkikita ni Apollo. Baka makahalata siyang nagsisinungaling ako kapag hinahanap niya sa akin si Artemis.

“I’ll help you, Artemis,” I said and I saw her smile again. “But I’m sure that Apollo will find out about this eventually. Anong gagawin mo kapag nangyari ’yon?”

Siya naman ngayon ang napabuntonghininga. Mukhang hindi niya yata naisip na malalaman din ni Apollo ang tungkol sa kanila ni Joshua.

“I hate my life,” mukhang wala sa sariling sabi niya pero malaki ang naging epekto noon sa akin. “Napakaoverprotective ng mga kapatid ko! Lalo na si Apollo! I wish I have a normal life.”

“Don’t you ever say that again.” Hindi ko sinasadya pero pagalit ko itong nasabi sa kanya. Nagtataka ang mga mata ni Artemis nang mapatingin sa akin.

“What?”

“Don’t you ever say that you hated your life. People would kill just to be in your shoes, Artemis. They would kill just to become you. Hindi mo alam na may mga taong mas masakit ang pinagdadaanan kumpara sa ’yo.”

Hindi ko na napigilan ang sarili kong mainis dahil sa sinabi niya. It was just so unfair. Artemis has everything―fame, wealth, beauty, and, most importantly, family. The love of her family. Hindi naman magiging overprotective ang mga kapatid niya dahil wala lang. It is because they love her and want her not to get hurt as much as possible.

She was so unlike me. Ako na walang nagmamahal. Ako na nagmamakaawang mahalin ng sarili kong ina. Ako na sinasaktan ng mismong magulang. Ako na halos magmakaawa para lang mahalin at mabago ang buhay ko.

Ako na lunod na lunod na sa lahat ng sakit na rinanas ko.

“I’m sorry,” dinig kong sabi ni Artemis kaya natigilan ako at nakonsensya. Wala naman siyang ginagawang masama pero siya pa ’tong nagsosorry sa akin.

Sinubukan kong ngumiti pero parang hindi yata maganda ang kinalabasan no’n dahil nakita ko ang nag-aalalang tingin sa akin ni Artemis.

“Are you okay, Daphne?” she asked.

Hindi agad ako nakasagot. She’s the very first person who asked me that question. And right here, I wanted to cry. Gusto kong umiyak at sabihin sa kanya ang lahat pero pinigilan ko ang sarili ko. She’s the only friend that I have. Ayokong mag-iba ang tingin niya sa akin.

Lalo pa at hindi naman talaga ang totoong Daphne ang nakikita niya.

“I’m okay,” sabi ko at nginitian siya. “Don’t worry about Apollo. I’ll help you.”

Ilang segundo siyang nanatiling nakatitig sa akin. Alam kong hindi na naman siya naniniwalang okay lang ako at alam ko ring alam niyang may itinatago ako. But just like the last time, as always, she just nodded her head and smiled.

“Thanks, Daphne. Basta if you ever need help, remember that I’m just here, okay?” she said with her sweetest voice. Tumango lang ako at nginitian siya.

Hindi na ako kumain pagkarating ko ng bahay. Ayokong makita si Mama dahil alam kong sasaktan na naman niya ako. Nitong mga nakaraan araw ay palagi niya na lang akong sinasaktan. Hindi ko alam kung bakit napapadalas na ngayon. Gusto kong umalis na sa bahay na ito pero ayokong maiwan si Mama. Walang mag-aalaga sa kanya kapag umuuwi si Manang Rosi.

Kahit na ganito ang buhay ko ay hindi maiaalis sa aking siya pa rin ang ina ko at totoong kami ng lalaking iyon ang dahilan ng paghihirap niya.

Nang makapagbihis ako ng leather shorts, tube top at leather jacket ay kaagad akong umalis ng bahay at pumunta sa bar. Diretso ang lakad ko papunta sa couch kung saan palaging nandoon si Apollo. Nandoon na siya pagkarating ko.

He whistled when he saw me.

“Now here’s my Miss Prim and Proper,” sabi niyang nakangisi sa akin. Hindi ko siya pinansin at umupo na sa couch.

Kaagad na nag-order si Apollo ng inumin para sa akin. Ladies drink lang. Ayos lang naman sa akin dahil wala akong planong magpakalasing ngayong gabi.

Wala pang limang minuto akong nakakaupo rito ay may kalandian na agad si Apollo. Nakaupo pa ang babae sa kandungan niya as Apollo’s sinful hands started to roam around the girl’s body. Napailing na lang ako at nagmasid sa paligid.

Sa ilang gabing magkasama kami ni Apollo ay nasanay na ako sa presensya niya. And this guy is really a flirt! Sa gabi-gabi naming magkasama sa bar ay iba-ba rin ang mga babaeng nilalandi niya. Not that I care though. Basta lang ay huwag niya akong isama sa kalokohan niya.

Patuloy lang akong nagmamasid hanggang sa may umupo sa tabi ko. Handa ko na sanang supalpalin siya pero nakita kong si Gray pala iyon.

“Hey, Daphne,” bati niya sa akin at mapang-akit na uminom sa baso ng alak niya. Napairap ako.

“Your moves won’t have any effect on me, Gray.”

Tumawa siya sa sinabi ko. Sumandal siya sa couch at idinipa ang mga braso niya. Kung may makakakita sa amin ay aakalaing nakaakbay siya sa akin. But Gray was just resting his arms on the couch’s headrest.

“Hindi mo sinabi sa aking kilala mo pala si Apollo. Eh ’di sana, nilibre na kita dati pa,” he said. I sipped on my drink again before I answered him.

“We’re not really friends. And besides, hindi ako manggagamit.” He just smirked, and he emptied his glass of alcohol.

“Gray, move away from her.”

Napatingin kaming dalawa ni Gray kay Apollo. Wala na ang babaeng kaharutan niya. Madilim ang mukha niya habang nakatingin sa amin ni Gray.

Tatawa-tawa namang inalis ni Gray ang kamay niyang nasa couch at tumayo.

“Calm down, Gallagher. She’s all yours.” Pagkatapos ay kumindat siya sa akin bago kami iniwan doon. Napairap na lang ako.

Napatingin ako sa katabing couch namin. I saw a familiar face pero hindi ako sigurado dahil madilim ang paligid. I squinted my eyes. Nang hindi na nakayanan ay itinuro ko iyon at tumingin kay Apollo.

“Is that Joshua?” I asked. Apollo took a glance at the guy I was pointing, and he nodded.

“Yeah.”

“Nagpupunta siya ng bar?” Alam ba ’to ni Artemis?

“Yep,” he said like it was not a big deal. “That’s what I’m telling Artemis. That jerk is not good for him. Walang matinong lalaki ang pumupunta sa bar gabi-gabi.”

“Yeah. Just like you,” I said.

Muli kong tinitigan si Joshua. He’s with his friends and he’s just drinking alcohol. Wala namang babaeng nakatabi sa kanya so I guess there’s nothing wrong about it? Pero ang sabi ni Apollo ay gabi-gabi rin itong nagpupunta ng bar. Siguro ay hindi ko lang siya nakikita noon dahil palagi akong sa bar counter nakapwesto.

“I’m hurt, Miss Prim and Proper,” dinig kong sabi ni Apollo kaya napatingin ako sa kanya. “Talagang naniniwala kang playboy ako, huh?”

“Yes. Well, I saw and I heard from Artemis kung gaano ka kabilis magpalit ng babae. And you’re throwing them away like trash after using them.”

“Well, they deserve it,” sabi niya at inisang lagok ang alak. “I was not like this before but something happened.”

Itatanong ko na sana kung anong nangyari pero pinigilan ko ang sarili ko. It’s none of my business and I shouldn’t care.

Pero mukang may pinagdaanan din ang taong ito kaya naging playboy. Was it because of some girl? Ganoon naman talaga ang dahilan kung bakit nagiging playboy ang mga lalaki. Dahil minsan na silang nasaktan.

Nang hindi ako nagsalita ay tiningnan ako ni Apollo.

“Aren’t you gonna ask me what happened?” he asked. Confusion was visible in his eyes.

Umiling ako. “No.”

“Why?”

“I don’t care so why would I? And it’s none of my business.”

Nakita ko ang pagpipigil ng ngiti niya dahil sa sinabi ko. “How about you? You’re acting like a demure nun at school. Alam mo bang pinagtatawanan nila ang pananamit mo dahil halos takpan mo na ang buong katawan mo? Pero kapag nandito ka sa bar…” He stopped midway and started to look at me from head to toe. “Damn, girl. You can burn this whole club with your hotness.”

“I don’t care,” sabi ko at muling uminom sa inumin ko.

“So why, Miss Prim and Proper? Care to tell me why you’re hiding this side of yours?”

Napatingin ako sa kanya at inilapit ko ang sarili ko. I didn’t stop until my face was just a few inches away from his face that I could even smell the alcohol on his breath. I saw his eyes looking at my lips while he’s smirking.

“It is none…” mabagal kong sabi sa kanya. “…of your…” I saw the desire in his eyes while he’s still looking at my lips. “…business.”

Mabilis akong lumayo sa kanya at umaktong parang walang nangyari. I sipped at my drink again before looking at him. Nasa ganoon lang siyang pwesto at hindi gumalaw. Hanggang sa unti-unti kong nakita ang pagngisi niya.

“Figures. Don’t worry, Miss Prim and Proper. Your secret is safe with me,” he said before he winked at me.

Chapter 6

“Hi, Daphne!”

Napatigil ako sa paglalakad nang harangan na naman ng powerpuff girls ang dinaraanan ko. But I can tell that something is off. Nakangiti sa akin si Blossom ngayon at hindi lang ’yon, tinawag niya ako sa pangalan ko.

Hindi ko na sana sila papansinin at balak na lang na lagpasan kaya lang ay hindi talaga nila ako pinadaan. Bumuntonghininga ako at hinarap na sila.

“Ano na naman?” I asked.

Nagulat ako nang matamis siyang ngumiti sa akin pero hindi ko pinahalata ang gulat ko.

“I told you, didn’t I?” she said sweetly. “That I’ll do everything to win? And I did. I beat you. You should learn how to play dirty, Daphne.”

I frowned. Hindi ko maintindihan kung anong sinasabi niya. And it seems like she saw my reaction so she faked a gasp.

“Hindi mo pa alam?” kunwaring gulat na tanong niya pero kita ko ang tuwa sa mga mata niya. “You better go and check the website, Daphne. Maiintindihan mo ang sinasabi ko.”

Iniwan na rin naman nila ako pagkatapos noon. Sa totoo lang ay wala talaga akong naintindihan sa mga sinabi niya kaya imbes na pagtuunan ko ng pansin ay dumiretso na lang ako sa cafeteria. Artemis immediately stood up and ran towards me. She looked bothered for some reason.

“Daphne! Are you okay? That must’ve shocked you, right?” tanong niya na parang nag-aalala sa akin. Napakunot ang noo ko. Nakita niya siguro ang pagkalito ko kaya nagtanong siya. “Hindi mo pa alam?”

“Ang alin?” I asked.

Hindi niya ako sinagot. Instead, hinila niya ako papunta sa inuupuan niya kanina. Tumabi siya sa akin at inilabas sa bag niya ang iPad niya. Ilang sandali siyang nagkalikot doon bago niya ibinigay sa akin ang iPad. Kahit na naguguluhan ay tinanggap ko iyon.

It was already on the university’s website kaya hindi na ako nahirapan pang hanapin kung ano ang gusto niyang ipakita. Nanlamig ang buong katawan ko nang makita ang nakapost sa website. Naramdaman kong kinakapos na ako ng hininga kaya mabilis kong ibinalik kay Artemis ang iPad niya.

Tiffany is now the top one in our college, and I am the top two.

Naiintindihan ko na. Kaya pala ganoon ang reaksiyon niya kanina. She finally defeated me in our ranking. And I’m pretty sure that she played dirty.

“Are you okay, Daphne?”

Napatingin ako kay Artemis. Iyon na naman ang tanong niya. At hindi ko na talaga mapigilan ang mga emosyon sa dibdib ko. Kaya bago pa ako maiyak ay nagmamadali akong tumayo.

“I’m okay, Artemis,” I said. Tumikhim ako para maalis ang panginginig ng boses ko. “Alam ko na ang tungkol sa ranking kanina pa. Sorry pero may gagawin pa pala ako.”

Narinig ko ang pagtawag ni Artemis sa pangalan ko nang iwan ko siya roon pero hindi ako lumingon at mabilis na naglakad palayo. Wala akong pakialam kung may mga estudyante akong nabubunggo. Basta ang alam ko ay naglalakad lang ako pero hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng mga paa ko.

Pakiramdam ko ay mababaliw na ako sa rami ng mga iniisip at nararamdaman ko ngayon. All my effort turned to nothing, just like that. Because Tiffany played dirty. She played dirty just to be the top one. Hindi ko alam kung bakit gustong-gusto niyang talunin ako. Para sa akin ay sobrang importante ang pagiging top one ko kasi sa ganoong paraan ay nakakakuha ako ng respeto.

Pero paano na ngayon? Si Tiffany na ang top one at maraming nakakaalam na hindi siya ganoong katalino. Ano na lang ang sasabihin nila kung natalo ang talino ko ng isang babaeng walang respeto sa sarili niya at gagawin ang lahat para magkaroon ng mataas ng grades? Will they still respect me?

Natagpuan ko na lang ang sarili kong nandito sa parking lot ng university. Walang masyadong tao at pwede akong umiyak at ilabas ang nararamdaman ko pero hindi ko ginawa. I always think that you’re weak if you let yourself cry. For me, crying is a form of weakness. Kaya kahit na marami akong pinagdaanan ay bilang lang ang mga panahong umiyak ako.

Napaka-unfair ng mundo. Ako itong ginawa ang lahat para lang maging top one at makakuha ng respeto sa iba―dahil ang mismong ina ko ay hindi iyon maibigay sa akin. Kaya nag-aral ako nang mabuti sa kabila ng mga problema ko para lang mapanatili ang pagiging top one ko pero ganoong kabilis lang iyong nakuha sa akin. Pakiramdam ko ay nawalan ng silbi ang lahat ng pinaghirapan ko. Just because someone knows how to play dirty.

I bit my lower lip to stop myself from crying. Gusto ko nang sumuko. Ayoko na talaga pero may pumipigil sa akin. May parte sa aking kumakapit pa rin.

If only someone can save me from this hellish life. If only someone will notice how I badly wanted to be saved.

Napatigil ako nang may kamay na humigit sa braso ko at hinila ako. Hindi agad ako nakapalag dahil sa pagkabigla ko. Namalayan ko na lang na tumigil kami sa harap ng isang Porsche. Binuksan niya ang passenger seat at pinaupo ako roon. Wala sa sariling sinunod ko siya. Then he squatted in front of me. Nakatukod ang isang kamay niya sa backrest ng inuupuan ko at ang isang kamay niya ay nasa isang tuhod ko. He’s caging me and I can’t escape. I stared at his piercing blue eyes.

It was Apollo.

“I heard what happened,” he said. “Are you okay?”

Hindi agad ako nakapagsalita. There’s that question again. At hindi ko akalaing maririnig ko iyon sa kanya.

“Don’t answer that. I know you’re not okay,” sabi niya nang hindi ko sinagot ang tanong niya. I frowned.

“Paano mo nasabi?”

“Well, I know how important your reputation is for you. Hindi mo itatago ang isang side mo kung hindi importante sa ’yo ang pagiging top one mo at ang pagiging Miss Prim and Proper mo.”

Pinigilan ko ang mapangiti sa sinabi niya. For some reason, I am glad that he knows my other side.

“Yeah, it is so important for me. Nakakatawa lang na ganoong kabilis iyong nawala. Just because someone played dirty.”

I know it’s dangerous for me. Dahil sa sinabi ko ay mas marami nang nalalaman sa akin si Apollo. Pero hindi ko na napigilan ang sarili kong sabihin iyon. For once, I want to let it everything out.

“We can do something about it. Mababawi mo pa ang pagiging top one mo,” sabi niya at umiling ako.

“No, hindi na. She played dirty at hindi ko kayang gawin iyon. I only have my brain.”

Siya naman ngayon ang umiling. “Magagawan pa ng paraan ’yan. I can do something about it.”

“Anong magagawa mo?” naguguluhan kong tanong. Natigilan ako nang ngumisi siya. He looked like he’s planning something. Something dangerous.

“Have you already forgotten, Miss Prim and Proper? I’m a Gallagher. I can do whatever I want,” nagmamalaki pang sabi niya. “This world is unfair, so you should know how to play dirty.”

I should know how to play dirty. Ganoon din ang sinabi sa akin ni Tiffany kanina. She played dirty that’s why she won. And now, Apollo is saying the same, too.

“What will you do then?” I asked. Hindi niya kasi nasagot nang diretso ang tanong ko kanina. I know that he can do everything because he’s a Gallagher.

That’s why I know that he’s a very dangerous man.

“You tell me,” sagot niyang nakangisi pa rin. Napakunot ang noo ko. “Use me, Miss Prim and Proper. I’ll do whatever you want. Use me, and I’ll be at your disposal.”

His offer was tempting. I mean, imagine if you can make Apollo Gallagher do things for you. How would that feel? Pero habang nakatingin ako sa mga mata niya ay naalala ko ang kakambal niya.

“Do you know why Artemis and I became best friends?” I asked. Nang hindi siya magsalita ay nagpatuloy ako. “Kasi alam niyang hindi ko siya ginagamit. She hates users. And I am not a user, Apollo.”

He chuckled. “Galit si Artemis sa kanila dahil hindi niya alam na ginagamit na pala siya. But here I am, Miss Prim and Proper, offering myself to you. At hindi ako magagalit kung gagamitin mo ako.”

“Bakit mo ginagawa ’to?” tanong ko. I don’t know what to feel. Should I be glad that he’s willing to do whatever I want? Or should I be scared because he looks like he’s planning something?

Inilapit niya ang mukha niya sa akin. Hindi ko nagawang makaatras dahil nakasandal na ako sa upuan ko. I saw him looking at my lips.

“Let’s just say that I’m getting bored, and I wanted to play.”

Pinilit kong pakalmahin ang mabilis na tibok ng puso ko dahil sa magkalapit naming mga katawan. I forced myself not to show any emotions on my face.

“Anong kapalit?” I asked. He smirked like he’s been waiting for me to ask that question. I knew it. Alam kong may kapalit ang ginagawa niyang ito.

“You’ll find out soon. Don’t worry. It will not taint your reputation. No sex,” he said before chuckling. “So?”

Napalunok ako. He’s face is really close now! Kaunting galaw niya pa ay magdidikit na talaga ang mga labi namin. He’s looking at my lips the whole time and I saw the desire in his eyes. Mukhang hindi niya nakalimutan ang ginawa kong paglapit din sa kanya noong isang gabi sa bar.

I put my hands on his chest and forced myself to push him. Kahit na nararamdaman ko ang matipuno niyang dibdib ay pinilit kong itulak siya. Nakahinga ako nang maluwag nang lumayo naman siya sa akin. I cleared my throat.

“I’m not a user.”

Mukhang hindi siya nagulat sa sinabi ko. He stared at me for a couple of minutes before he tsked.

“That’s a pity,” sabi niya pero hindi naman siya mukhang nanghihinayang. “Pero kung magbago ang isip mo, alam mo kung saan ako hahanapin. Right, Miss Prim and Proper?”

I nodded. Of course, I know. Sa bar kung saan kami palaging pumupunta.

I wanted to say yes to his offer. Gusto kong mabawi ang pagiging top one ko. That’s the only thing that keeps me going with my life. At pakiramdam ko ay naputulan ako ng pakpak nang mawala iyon.

Pero kapag naiisip ko si Artemis ay napapaatras ako. I feel like wala akong pinagkaiba sa mga taong nanggamit sa kanya kapag tinanggap ko ang offer ni Apollo.

But Apollo is willing to let me use him. Siya pa nga ang nag-offer sa akin na gamitin ko siya. And I should do everything to be the top one again, right?

“Wait,” pigil ko kay Apollo nang akmang tatayo siya. Ngumisi siya na para bang alam niya ang sasabihin ko. Hindi ko iyon pinansin. “About your offer, I’m saying yes.”

He chuckled. Amusement was in his eyes. “You never fail to amuse me, Miss Prim and Proper. So, what do you want me to do? Talk to the Dean of your college?”

It’s my turn to smirk now. Tiffany told me to learn how to play dirty. Then I should let her know that I am learning.

“Make me the top one again,” I said.

Apollo smirked. Magsasalita na sana siya nang dugtungan ko ang sinabi ko.

“And make Tiffany fall in love with you for just a week then dumped her in front of everyone.”

Tumawa si Apollo na para bang may nakakatawa sa sinabi ko. I just stared at him only to realize that I am now looking at another side of him―the cruel and heartless Apollo Gallagher. I saw him smirked again.

“Oh, that’s so easy, Miss Prim and Proper.”

Napangisi ako sa sinabi niya. Ngayon pa lang ay nai-imagine ko na ang mukha ni Tiffany sa gagawin ni Apollo. I can’t help but feel excited.

Wrong move, Blossom. You shouldn’t have said that I should learn how to play dirty. Thanks for the advice, though.

Chapter 7

Napatigil ako sa pagbabasa at napaangat ang tingin ko mula sa libro nang maistorbo ako dahil sa isang tunog. Nakita ko si Artemis na kinuha ang cellphone niyang nakapatong sa ibabaw ng table namin. Ilang sandali niyang tinitigan iyon na parang may binabasa at pagkatapos ay napahagikgik. I sighed and resumed reading my book.

Pupusta akong katext niya si Joshua.

Narinig ko ang sunod-sunod na pagtunog ng cellphone niya kaya ibinaba ko na talaga ang librong binabasa ko. Nakita ko siyang ngiting-ngiti habang nakatingin sa cellphone niya. Napabuntonghininga ako nang makitang hindi lang ako ang nakatingin sa kanya rito sa loob ng library. Mukhang naiistorbo rin ang iba sa pagtunog ng cellphone ni Artemis.

Inilagay ko na sa loob ng bag ko ang libro at inayos ang mga gamit ko bago tumayo.

“Artemis, let’s go,” I said. Nakangiti pa rin siya nang tumingin sa akin.

“Tapos ka nang magbasa?” tanong niya pa.

“Hindi pa. Sa cafeteria na lang tayo,” sabi ko at nagtataka ang mga matang tumingin siya sa akin.

“Maingay roon. You sure you can read there?”

“Yes, doon na lang tayo.”

Kinuha na rin naman niya ang mga gamit niya at sumunod sa akin palabas ng library. Napabuntonghininga na lang ulit ako nang makitang nagtetext pa rin siya kahit na naglalakad na.

Hanggang ngayon ay hindi pa rin alam ng mga kapatid niya ang tungkol sa kanila ni Joshua. I salute her. Magkakasama sila sa isang bahay pero hindi ba nanghihinala ang mga kapatid niya sa kanya?

Speaking of Apollo, I think he’s being serious when he said that I can use him. Dahil kinabukasan agad matapos ng pag-uusap naming iyon ay nagkaroon ng pagbabago sa university website namin. I am now the top one again. At hinihintay ko na lang na gawin niya ang isa ko pang pinagagawa.

I don’t know if I should feel happy by playing dirty. All my life ay ang utak at sipag ko lang ang ginagamit ko para maging top one at ngayon lang ako gumawa ng ganito. But still, I know that I can’t be the top one again without playing the dirty games.

I think that I am now seeing the real Apollo Gallagher. The Apollo that’s not a happy-go-lucky guy but is a cold-hearted bastard. The Apollo that’s not only a playboy but also a merciless devil.

“OMG!”

Naputol ang pag-iisip ko nang marinig ang boses ni Artemis. Katulad kanina ay nakatingin na naman siya sa cellphone niya at mukhang kinikilig.

“Let me guess. Si Joshua ’yan, ’no?” tanong ko pa kahit na alam ko na naman.

Sunod-sunod siyang tumango habang nakangiti na parang kinikilig talaga. Napailing na lang ako. At least she’s happy.

Kukunin ko na sana ang libro sa bag ko at muling magbabasa nang mapatingin ako sa entrance ng cafeteria dahil sa mga pumasok. And there, I saw Apollo with his two friends pero hindi iyon ang nakaagaw ng pansin ko kundi ang babaeng kaakbay ni Apollo. Si Tiffany.

Ang bilis naman yata?

“Oh god, no!” naiinis na sabi ni Artemis kaya napatingin ako sa kanya. Nakatingin na rin pala siya sa kakambal niya. “I don’t know what’s wrong with Apollo! I mean, I get it that he’s a playboy but can’t he at least choose a decent woman that he can fuck?!”

I laughed. Hindi ko akalaing kayang magsalita ng ganoon ni Artemis.

“He’s a playboy kaya ang mga kagaya niya lang ang papatol sa kanya,” I said, not even afraid that I might offend her.

“You don’t get it, Daphne. Maraming nakapilang mga babae para lang mapansin ng kapatid ko tapos pipili siya ng… ng… Ugh!”

Napailing na lang ako para sa kanya at kinuha na ang libro ko para magbasa. Mukha talagang ayaw niya sa mga babaeng katulad ni Tiffany. Well, I can’t tell her that it was just a plan made by her only best friend and her twin brother. Hindi niya pa alam ang totoong ako at baka mabigla siya.

Come to think of it. Mas matagal na ang pinagsamahan naming ni Artemis pero mas kilala pa yata ako ni Apollo kaysa sa kanya.

“Apollo! Come here!”

Napaangat ang tingin ko nang tawagin ni Artemis ang kakambal niyang nakaupo ’di kalayuan sa table namin. Nakita ko si Apollo na napatingin sa pwesto namin at nang magtama ang mga tingin namin ay napangisi siya. May sinabi siyang kung ano sa mga kasama niya bago tumayo at naglakad palapit sa amin. Ibinalik ko ang tingin sa librong binabasa ko.

“Howdy, li’l sis,” I heard Apollo said pero hindi ako nag-angat ng tingin.

“I am not your li’l sis! I am your twin!” giit ni Artemis at naalala ko na minsan na siyang nagreklamo sa akin sa pagtawag ni Apollo ng ‘li’l sis’ sa kanya. Napabuntonghininga ako dahil alam ko na ang isasagot ni Apollo.

“Ako ang unang nilabas so that makes you my li’l sis.” Dinig ko ang ngiti sa boses ni Apollo nang sabihin iyon.

“Whatever!” Artemis said. “Anyway, why are you with that… with that… bitch?!”

Pinigilan ko ang mapatawa nang hindi nakaisip si Artemis ng ibang insulto kay Tiffany.

“Language, li’l sis,” I heard Apollo said but he chuckled after.

“Just answer my question! Hindi ko alam na ganyang mga babae ang tipo mo! Baka mahawaan ka pa ng sakit n’yan!”

“I won’t if I’ll use a condom,” sabi ni Apollo at pigil na pigil akong ipakita ang gulat ko. Hanep din ang lalaking ’to. Talagang walang patawad.

“Eew! Oh my gosh! Just… Just break up with her! Kung hindi, itatakwil kita bilang kakambal ko!”

I heard Apollo laughed. “Chill, li’l sis. I’ll break up with her, don’t worry. I’m just doing this for someone.”

Natigilan ako. Hindi ko akalaing sasabihin niya ang bagay na iyon. Natakot ako na baka sabihin niya kay Artemis ang tungkol sa deal namin kaya naglakas loob ako at dahan-dahang nag-angat ng tingin sa kanya. Nagulat ako nang makitang nakatitig siya sa akin. I frowned and glared at him to give him a warning not to say anything to Artemis but he just smirked at me.

“What?” naguguluhang tanong ni Artemis. Magkatitigan pa rin kami ni Apollo kaya napatingin na sa akin si Artemis. Pasimple kong ibinalik ang tingin sa libro ko.

“Nothing,” Apollo said after he laughed. “I’ll dump her soon. Don’t worry,” he said bago ginulo ang buhok ni Artemis na nagreklamo sa ginawa niya. “Hi, Daphne.”

Nanigas ako sa kinauupuan ko nang banggitin niya ang pangalan ko lalo pa nang mapansin ko na agad na napatingin sa akin si Artemis. Ayokong malaman niya ang ugnayan namin ng kakambal niya. At ngayon ngang pinansin ako ni Apollo na hindi niya ginagawa dati ay paniguradong uulanin ako ng tanong nito ni Artemis mamaya.

Narinig ko ang pagtawa ni Apollo dahil sa naging reaksiyon ko. Umangat ang tingin ko at masama siyang tiningnan na mas ikinatawa niya. Pero napatigil din siya nang may yumakap sa braso niya.

“Hi!” bati ni Tiffany at pareho kami ni Artemis na nawalan ng reaksiyon ang mukha.

“Tiff! I told you to stay on our table,” sabi ni Apollo pero hinaplos ni Tiffany ang braso niya.

“Ang tagal mong bumalik, babe. Nainip ako kaya ako na ang pumunta rito. Besides…” She trailed off at tiningnan kami ni Artemis na hindi itinago ang inis at inirapan si Tiffany. “Gusto kong magpakilala sa kakambal mo.”

“No need. Everyone knows you already,” mataray na sabi ni Artemis.

“Really?” Tiffany looked happy. “I’m flattered.”

“Yes, everyone knows you as a bitch, so no need to introduce yourself to me. You see, marami na kong alam sa ’yo.”

Natameme si Tiffany dahil sa mga sinabi ni Artemis. She looked offended and immediately glanced at Apollo. Para siguro maghanap ng kakampi but Apollo is busy with our staring contest.

“Madrigal!” dinig kong tawag sa akin ni Blossom kaya tinapos ko ang staring contest namin ni Apollo at tiningnan siya. “Hindi ko na tatanungin kung paano ka naging top one ulit. I know it’s impossible pero palalagpasin ko na iyon. I got Apollo, anyway. He’s more important to me than being the top one.” Mahigpit niya pang niyakap ang braso ni Apollo at hinilig ang ulo sa dibdib niya na parang iniinggit ako. I kept my stoic face on.

“Okay,” sabi ko lang at muling ibinalik ang tingin sa libro ko. I don’t know what’s wrong with Blossom. Parang gusto niya kasing palaging sirain ang araw ko.

Nang makaalis ang dalawa ay hindi nga ako nagkamali. Artemis started to bomb me with questions one after another. Hindi ko pa tapos sagutin ang isa pero nagtatanong na naman siya ng panibago.

“There’s nothing between me and your twin.” Ilang beses ko nang sinabi iyon sa kanya pero hindi siya naniwala. Hindi niya ako tinigilan hanggang sa makarating na kami ng parking lot.

“Be careful around him, Daphne. Apollo can make anyone fall in love with him. I just don’t want you to get hurt.” Iyon ang huli niyang sinabi bago siya pumasok sa kotse niya.

I know that. Kaya nga todo ang iwas ko kay Apollo para hindi siya tuluyang makapasok sa buhay ko, sa buhay kong punong-puno ng mga sikreto.

Ayokong malaman niya ang tungkol sa mga magulang ko. Na isa akong bunga ng isang malaking kasalanan. Na hindi dapat ako nabuhay sa mundong ito dahil pinapaalala ko lang sa sarili kong ina ang hirap na pinagdaanan niya. My very own existence is hurting my own mother.

But for some reason, Apollo can find his way to enter my hellish life nang hindi ko nahahalata. And I’m scared. I’m scared that one day, he’ll find out the truth about me. I’m scared of what he will say. I’m afraid that he’s going to judge me.

So I must rebuild the wall that I made so no one can enter my life. Kailangan kong ibalik iyon para hindi tuluyang makapasok si Apollo sa buhay ko.

Chapter 8

Pagkarating ko sa bahay ay hindi na bago sa akin ang makitang lasing na naman si Mama. Pero ang makitang umiiyak siyang mag-isa habang umiinom ang nakakapanibago.

I tried to make my heart void with any feelings. Pero kahit anong pilit kong huwag maapektuhan sa nakikita ko ngayon ay hindi ko magawa. Bumuntonghininga ako at umupo sa upuan na kaharap niya. Hindi niya ako pinansin at patuloy lang na uminom ng alak habang umiiyak.

I know that there’s a possibility that she’ll hurt me again. Pero siya pa rin ang ina ko. Kahit na hindi anak ang turing niya sa akin ay siya pa rin ang taong nagluwal at nagpalaki sa akin. At ang makitang nagkakaganito siya nang dahil sa akin ay hindi ko kayang balewalain.

“Ma, tama na ’yan,” I said. Sinubukan kong ilayo sa kanya ang alak na iniinom niya pero iniwas niya iyon sa akin. Nag-angat siya ng tingin sa akin sa pagkakataong iyon at kitang-kita ko ang galit sa mga mata niya.

“Alam mo ba kung bakit ako palaging naglalasing?” she asked while still crying. Masakit sa dibdib na makita siyang ganito pero pinilit kong tingnan siya dahil ito ang unang pagkakataong nakapag-usap kami nang maayos. “Kasi nakakalimutan ko ang mga nangyari kahit panandalian lang. Nakakatulog ako nang mahimbing at hindi nagigising sa bangungot dahil sa kalasingan. So don’t try to take away my alcohol.”

Hindi ako nagsalita at tinitigan lang siya. Alam ko na kapag hindi siya masyadong lasing ay nagigising siya sa madaling araw dahil sa bangungot. Siguro ay napapanaginipan niya ang panggagahasa sa kanya noon. Matapos niyang magising ay maririnig ko ang iyak niyang mauuwi sa hagulgol. Pagkatapos ay hindi na siya makakatulog at mag-iinom na lang ulit ng alak.

I wonder why something that horrible happened to her. Parusa ba ng Diyos iyon sa kanya? Pero hindi naman siguro masama si Mama para sa ganoong parusa. At bakit maging ako ay napaparusahan? Did I do something wrong? Ginawa ko naman ang lahat para mahalin ako ng sarili kong ina. Nagpakabait ako, nagsipag akong mag-aral, halos wala akong ginawang kasalanan noon pero bakit maging ako ay pinarusahan?

Dahil ba ang ama ko ay isang taong malaki ang kasalanan? I did everything to be a good girl, to be a better daughter to my mother. Pero kulang pa rin. Hanggang sa napagod na ako at narealize kong hindi magbabago ang pakikitungo sa akin ni Mama.

Naisip kong ipagdasal na lang sa Diyos na sana ay mahalin din ako ng sarili kong ina. Sana ay ituring niya ako bilang isang anak niya. Kahit isang araw man lang. Pero lumipas ang dalawangpung taon ay hindi dumating ang araw na iyon. Isang araw lang naman ang hinihingi ko eh. Bakit hindi ako mapagbigyan?

“Naiintindihan ko po. Pasensya na,” sagot ko kay Mama at nakita kong napabuntonghininga siya. Tumitig siya sa akin at wala na ang galit sa mga mata niya.

“Daphne…” tawag niya sa pangalan ko at ibig kong maiyak. Ito ang unang pagkakataong tinawag niya ako sa pangalan ko. “Pwede bang mamatay ka na lang?”

Natigilan ako sa sinabi niya. Agad kong naramdaman ang paninikip ng dibdib ko at kinakapos ako ng paghinga sa mga salitang binitiwan niya. Nag-init ang sulok ng mga mata ko at kahit na anong pigil ko ay hindi ko na nakayanan nang bumagsak ang mga luha ko. Kaagad ko iyong pinunasan pero may mga hikbing kumawala mula sa bibig ko.

“Kapag nakikita kita, naaalala ko ang lahat ng sakit, Daphne. Ang mga pinagdaanan ko. Ang panggagahasa sa akin ng taong iyon. Kahit anong pilit ko ay bumabalik sa akin ang mga alaalang ’yon.” Hinawakan niya ang kamay ko at nagmamakaawa ang mga matang tumingin sa akin. “Parang awa mo na, Daphne. Hindi ko na kasi kaya ang sakit. Mamatay ka na lang… O kaya ako na lang ang patayin mo.”

Napatingin ako sa kanya nang tumayo siya at pasuray-suray na naglakad papasok ng kusina. Patuloy sa pagbuhos ang mga luha ko at pakiramdam ko ay hindi na ako makahinga. Pilit kong pinupunasan ang mga pisngi ko pero wala rin dahil hindi ko mapigilan ang mga luha ko.

Nang bumalik si Mama na may dalang kutsilyo ay napahagulgol na ako. Mabilis akong tumayo para agawin sa kanya ang kutsilyo sa takot na baka kung anong gawin niya roon. Halos manghina na ako sa kaiiyak nang maagaw ko sa kanya ang kutsilyo.

“Parang awa mo na, Daphne. Isa sa atin ang kailangang mawala dahil nagkakasakitan lang tayo.”

Sunod-sunod akong umiling habang patuloy na humihikbi. This is the first time that Mom acted like this kaya hindi ko kinayang pigilan ang mga luha ko habang nakatingin sa mga mata niyang nagmamakaawa sa akin.

Nasa ganoon kaming sitwasyon nang dumating si Manang Rosi.

“Diyos ko, anong nangyayari dito?” tanong niya nang makita kaming nag-iiyakan. Lumapit si Mama sa kanya at niyakap siya. Nagtataka ang mga mata ni Manang Rosi nang mapatingin sa akin.

Umiling lang ako at inilapag ang kutsilyong hawak ko. I heard Manang Rosi sighed and she nodded at me like she understood everything.

“Ako na ang bahala sa Mama mo, Daphne. Umakyat ka na sa kwarto mo.”

Mabilis akong umakyat sa kwarto ko at dumiretso ng banyo. Tinakpan ko ng dalawang kamay ang bibig ko para pigilan ang mga hikbi na gustong kumawala.

Bakit ganoon? Did I deserve this? Ang sarili kong ina na gusto akong mamatay? I thought that I’m already immune to the pain. Pero hindi ko pa rin maiwasan ang masaktan. Kung pwede lang sanang wala na akong maramdaman.

Nang kumalma ako ay mabili akong nagbihis para makapunta sa bar. Ang sabi ko ay iiwasan ko si Apollo para sana hindi na siya makapasok sa buhay ko. But here I am, walking towards the couch where he was sitting. Wala na kasi akong ibang mapupuntahan. And I wanted to get drunk again. Hindi ko alam pero tiwala akong wala siyang gagawin sa akin na ayaw ko.

“Hard drinks,” agad na sabi ko kay Apollo pagkaupo ko sa tabi niya. Ilang segundo siyang tumitig sa akin bago nagtawag ng waiter at i-order ako ng inumin.

“You wanna talk about it?” sabi niya nang dumating ang alak at salinan ako sa shot glass. Mabilis ko iyong tinungga.

“None of your business,” sabi ko at muling nagsalin ng alak sa baso at muling tinungga iyon. I heard Apollo whistled.

“Figures.”

Hindi na niya ako kinausap at hinayaan akong magpakalasing doon. Kung minsan ay naririnig ko siyang may kinakausap na mga kakilala niya at niyayaya siya pero palagi niyang tinatanggihan. Kahit isang segundo ay hindi siya umalis sa tabi ko. And somehow, his presence started to calm me down.

I know that this is bad. He’s dangerous and I shouldn’t let myself fall into his trap. Pero hindi ko alam kung kailan nagsimula na maging kampante ako kapag nand’yan siya. Kaya kahit na ayaw ko nang pumunta rito sa bar para maiwasan siya ay hindi ko magawa. Lalo na kapag nakakarinig ako ng masasamang salita mula kay Mama. Kung dati ay dumidiretso ako rito para mag-isang uminom, ngayon ay parang may nag-iba na yata.

Parang kulang ang bar na ’to kapag wala siya.

“Wala ka yatang babae?” sa wakas ay tanong ko matapos ang pang-anim na shot ko. My head started to feel dizzy.

“Si Tiffany ang babae ko ngayon, ’di ba?” sagot niya kaya napataas ang isang kilay ko nang tumingin ako sa kanya.

“Loyal?” He chuckled at my question.

“Nope. You’re here so why bother looking for another girl?”

Inirapan ko siya nang kumindat siya pagkatapos niyang sabihin iyon. Sabay kaming uminom ulit ng alak at mas nadagdagan ang hilo ko.

“Can we stop our deal about Tiffany?”

Napatingin ako sa kanya para masigurong tama ang nadinig ko. Nakita ko siyang seryoso ang mga matang nakatingin sa akin. Tinitigan ko siya at nang maproseso ng hilo kong utak ang sinabi niya ay malakas akong tumawa.

“Don’t tell me that you’re falling for her?!” natatawa kong sabi sa kanya pero nanatiling seryoso ang mga mata niya kaya napatigil ako at hindi makapaniwalang tiningnan siya. “Seriously?”

He sighed and rested his back on the couch. Tinitigan niya ang basong hawak niya na parang may malalim na iniisip. Mas lalo akong napatanga.

The hell? Is he really falling in love with her?

“Uhm.” Tumikhim ako. “Ayos lang sa akin kung itigil mo. If you’re really falling for her—”

“I’m not,” sabi niya kaya napatigil ako sa pagsasalita. Tumingin siya sa akin na seryoso pa rin ang mga mata. “I’m not falling in love with her.”

“Then why do you want to stop our deal? Ikaw pa nga ang nag-offer na gamitin kita ’di ba?”

“I know and I’ll be glad to do things for you but…” He trailed off. Nang tumingin siya sa akin ay hindi ko na maipinta ang itsura niya. “Tiffany is so fucking clingy! Gusto niyang magkausap kami twenty-four seven! Ni hindi ako makatulog nang maayos dahil palagi siyang tumatawag!”

Malakas akong tumawa dahil sa pagrereklamo niya. And I don’t know but a part of me was relieved to know that he’s not really falling in love with Tiffany. Natatakot ako sa bagong nararamdaman ko.

“You think this is funny?” inis niyang sabi at muli akong tumawa. “Pakiramdam ko ay nakakarma na yata ako nang dahil sa kanya.”

I playfully tapped his left cheek. “Hang in there, my Apollo.”

Huli na bago ko marealize ang sinabi ko. Hindi ko alam kung dala lang ba iyon ng alak o ano. Magpapalusot na sana ako pero nakita kong napangiti siya. I put my stoic face on at binawi ang kamay kong nasa pisngi pa pala niya.

“Don’t worry, Miss Prim and Proper. I’ll definitely give you a good show after four days.” Napangisi ako sa sinabi niya. “But you must hang in there, too, my Miss Prim and Proper. Sisiguraduhin kong worth it ang hihingin kong kapalit sa paggamit mo sa akin.”

Hindi ko siya nilingon at muling tinungga ang inumin ko. Kinakabahan ako sa kung anong maari niyang hinging kapalit sa akin. Alam kong hindi ako pwedeng tumanggi dahil ginawa niya talaga ang lahat ng sinabi ko.

I thought I was good at playing this dirty game, but it seems like this merciless devil is the best in playing this game.

Chapter 9

Today feels like a normal day. I am with Artemis who is sitting in front of me while she’s busy texting Joshua here in the library. Mabuti naman at natuto na siyang i-silent mode ang cellphone niya kaya hindi na siya nakaiistorbo sa ibang taong nandito unlike dati. Hindi lang nila siya masaway because she is Artemis Gallagher we’re talking about.

Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin nasasabi sa kanyang nakita ko sa bar si Joshua. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa kanya nang hindi niya nalalamang nagpupunta rin ako sa bar gabi-gabi. Alam kong hindi ko dapat pag-isipan nang masama si Joshua but I feel like Artemis should know about this. He’s her boyfriend after all, right?

Tinigil ko ang pagbabasa ko ng libro at tiningnan siya. “Artemis…” tawag ko sa kanya habang busy siya sa pagtipa sa cellphone niya. Ilang segundo bago niya ako binalingan.

“Yes?” she asked. Okay. Hindi ko napag-isipang mabuti kung paano ko sasabihin sa kanya ito.

“Uhm…” I sighed. “Have you ever been to a nightclub?”

Nakita ko ang pagtataka sa mukha niya dahil sa tinanong ko. The Daphne who’s her best friend won’t give a fuck about a nightclub, but here I am asking her about it. Pero kahit na naguguluhan siya ay sinagot niya pa rin ang tanong ko.

“Hindi pa. With Kuya Helios and Apollo as my brothers, do you really think na makakapunta ako sa mga ganoong lugar?”

Oo nga pala. Nakalimutan kong may overprotective brothers nga pala ang best friend kong ’to. Pero alam niya naman siguro kung ano ang nightclub ’di ba? Please remind me again how did I end up being friends with Artemis.

“What would you feel if malaman mong nagpupunta sa ganoong lugar si Joshua?”

Nakita kong nakuha ko ang atensyon niya sa pagkakataong iyon. Mula sa pagtitipa sa cellphone niya ay nag-angat siya ng tingin sa akin at seryoso ang mga matang tumitig sa akin.

“What do you mean?”

I tried to calm myself down. I know I looked calm on the outside pero sa totoo lang ay kinakabahan ako. I think that I might ruin her relationship with Joshua. Pero ayoko lang talagang maglihim pa sa kanya. Sa dami ng sikreto ko ay ayoko nang madagdagan pa iyon.

Yeah, I know. I’m a hypocrite.

“Just a what if. What if malaman mong that Joshua’s been going to a nightclub every night, what would you feel?”

Naging malikot ang mga mata niya. Mukhang hindi niya inaasahan ang tanong kong iyon. At sa naging reaksiyon niya ay nalaman kong hindi niya alam na pumupunta si Joshua sa bar bawat gabi.

That’s why I had to ask her that. Sa gabi-gabing magkasama kami ni Apollo sa bar ay palagi kong nakikita si Joshua roon. Mukhang hindi niya naman kami napapansin ni Apollo dahil palagi siyang busy na nakikipagkwentuhan sa mga kaibigan niya. Every night, Apollo is always convincing me that Joshua is not good for his twin sister.

But it’s still too early to judge him. Tuwing nakikita ko naman siya ay palagi siyang walang kasamang babae. It’s like he is just going there to have fun and drink alcohol. That’s why I’m neutral when it comes to judging him. I just want Artemis to know about this.

“It depends, I think,” sagot ni Artemis kaya napatingin na ako sa kanya.

“Depende sa?”

“Kung nambababae siya, of course, that’s not okay with me. But if he’s there just to drink alcohol and for the music, then that’s fine by me.”

Napangiti ako sa sagot niya. I realized that she’s an open-minded person. Kahit na ito ang first relationship niya ay para bang alam na alam niya na ang mga dapat gawin. Karamihan kasi ngayon sa mga magkakarelasyon ay pinagbabawalan ang bawat isa na kung minsan ay nauuwi sa pag-aaway.

Trust is very important in every relationship.

“Bakit mo natanong?” Artemis asked. Bahagya akong tumawa at umiling.

“Wala lang. Nice answer, though,” sabi ko at nagsimulang magligpit ng mga gamit bago tumayo. “Gutom na ’ko. Let’s go?”

Mabilis na tumayo si Artemis at lumapit sa akin. Kumapit siya sa braso ko at sabay kaming lumabas ng library para magpunta sa cafeteria. Pinigilan ko ang mapa-igik nang mahawakan niya ang pasa kong natanggap ko kay Mama kaninang umaga.

“Are you okay?” tanong niya at bahagya pang lumayo sa akin. I nodded and smiled at her.

My mom did it again. She hurt me again a few hours ago before I went to school. Napapadalas na talaga ang pananakit niya sa akin pero hindi pa rin ako lumalaban. I can’t and I won’t. She’s still my mother and I know that she’s been hurting more than I am. Kung ikagagaan ng pakiramdam niya ang saktan ako ay titiisin ko. Titiisin ko hanggang sa dumating ang panahong magagawa niya akong tanggapin bilang anak niya.

Napatingin ako kay Artemis na masayang nakakapit sa braso ko. She’s really the total opposite of me, huh? Marami ang nagmamahal sa kanya pero sa akin ay wala. At totoong inosente siya sa maraming bagay pero ako ay kailangan pang magpanggap.

Naupo kami sa palagi naming pinupwestuhan dito sa cafeteria pagkatapos naming mag-order. Parehong cheesecake and milk tea ang inorder namin na pareho naming paborito. Napangiti na lang ako nang maisip na may pagkakapareho rin pala kami.

“I can’t believe that Apollo is still dating that girl!” maya-maya ay sabi ni Artemis kaya napatingin ako sa kanya. Inis ang mukha niya habang nakatingin sa likod ko kaya napalingon ako roon.

At the entrance, I saw Apollo again with his friends and Tiffany. Si Tiffany ay todo kung makalingkis sa braso ni Apollo. I cleared my throat when I felt something that I can’t name. And I don’t like whatever it is.

It’s been five days since he’s dating Tiffany at para sa isang Apollo Gallagher, matagal na iyon. Kaya naman kitang-kita ang pagmamalaki sa mukha ni Tiffany dahil nakatagal siya ng limang araw sa pagiging girlfriend ni Apollo.

But little did she know, her happy days will end in two days.

“Hi, Artemis! Hi, Daphne!” ngiting-ngiting bati sa amin ni Tiffany nang makalapit siya sa amin kasama si Apollo at ang mga kaibigan niya. Nagtama ang mga paningin namin ni Apollo na seryoso ang mukha at parang naiinis.

Hindi ko na lang sila pinansin at ibinalik ang tingin ko sa kinakain ko.

“Wow, nasira agad ang araw ko,” dinig kong sabi ni Artemis na hindi man lang nag-abalang hinaan ang boses niya. If I know, sinadya niyang iparinig iyon kay Tiffany.

“You’ll definitely be happy again with this!” sabi ni Tiffany na mukhang hindi tinamaan sa pagpaparinig ni Artemis. “I have a good news—”

“I’m sure not,” walang ganang singit ni Artemis pero nagpatuloy sa pagsasalita si Blossom.

“—to tell you. Excited na ba kayong marinig ang good news?”

Walang sumagot sa amin ni Artemis.

“I’m inviting you to my birthday party!” tuwang-tuwang sabi ni Tiffany.

“Nagbi-birthday ka pala?” Artemis said with full of sarcasm. Napatawa ako.

“Yes! And it’s tomorrow na. It’ll be held at our mansion in Laguna. There’s a waterfall near our mansion kaya sure akong mag-eenjoy kayo roon!”

Narinig ko ang pagtikhim ni Apollo kaya nag-angat ako ng tingin sa kanya. Nakatingin siya sa akin na parang may gustong sabihin pero hindi ko naman makuha kung ano.

“Sama na kayo, Artemis, Daphne. The more, the merrier,” dinig kong sabi ng isang kaibigan ni Apollo na wala akong balak na alamin ang pangalan.

“I know, right?! So?” ngiting-ngiting sabi ni Tiffany at nagpalipat-lipat pa ang tingin sa aming dalawa ni Artemis.

Wow, ha? Parang no’ng isang araw lang ay halos sampalin niya na ako tapos aakto siyang feeling best friend ko ngayon?

“Sorry not sorry, Blossom, but my twin brother won’t allow me to go with you.” Pinigilan ko ang mapatawa sa itinawag ni Artemis kay Tiffany. Mag-best friend nga talaga kami.

“I will allow you kung sasama si Daphne.”

Natahimik kami nang sabihin iyon ni Apollo. Mali, hindi lang pala kami ang natahimik. Buong cafeteria ang natahimik sa sinabing iyon ni Apollo.

Napatingin ako sa kanya at kita ko ang mga ngising nagtatago sa mga labi niya. I gritted my teeth. I’m sure that this merciless devil is planning something again.

“Two days to go, my Miss Prim and Proper,” he said while still smirking at me.

Pinigilan ko ang mapamura sa itinawag niya sa akin. Nakita ko ang pagtataka sa mga mukha nila Tiffany at ang mga kaibigan ni Apollo pero si Artemis ay napakunot ang noo habang palipat-lipat ang tingin sa amin ng kakambal niya.

Simula ng tawagin ko siyang ‘My Apollo’ ng gabing iyon ay naging ‘My Miss Prim and Proper’ na ang itinatawag niya sa akin. I was okay with it if we were at the bar but no, we’re here in the freaking university’s cafeteria at maraming estudyante ang nakarinig sa sinabi niya!

“Hindi ako sasama,” matalim ang tingin na sabi ko. Apollo chuckled.

“Too bad. Then Artemis won’t go, too.”

“Para namang gusto kong sumama,” Artemis said.

“Papasamahin ko rin sana si Joshua kung sasama si Daphne but she said she won’t.” Nagpapalatak pa ang loko. “Too bad.”

Nakita kong napatuwid ng upo si Artemis sa sinabi ni Apollo. I gritted my teeth more dahil alam kong talo na ako.

“What did you say?” Artemis asked.

“I said I’ll let Joshua come with us. If and only if, Daphne will also come,” nakangising sabi sa akin ni Apollo at gustong-gusto kong burahin ang ngising iyon sa mga labi niya. I’m aware of Tiffany and his friends staring at me pero hindi ko iyon pinansin lalo na nang makita ko ang nagmamakaawang tingin sa akin ni Artemis.

“Please, Daphne. Please, sumama ka na, please?” sabi pa niya. Napatingin ako sa mukha ni Tiffany na mukhang nagsisisi nang inimbitahan pa niya kami pero hindi na lang nagsalita.

Ayoko talagang pumunta. Hindi lang dahil sa mga taong makakasama ko kundi dahil ayokong ring makita nila ang katawan ko. Puro peklat kasi ang likod ko gawa ng pambubugbog sa akin ni Mama noon. Idagdag pa ang mga pasang natanggap ko sa kanya kanina lang na alam kong hindi matatanggal bukas.

“What now, my Miss Prim and Proper?” nakangisi pa ring tanong ni Apollo.

I balled my fist. I thought I could outsmart him when I said yes to his offer. But boy, I was wrong. He’s really good at playing this game.

And it seems like this merciless devil is the master of the game.

Chapter 10

Napagkasunduan na sa university na lang din kami magkikita-kita. Walo kaming lahat. Ang tatlong mga kaibigan ni Apollo, si Apollo, si Tiffany, si Artemis, si Joshua at ako. Pero tatlong tao lang ang nagdala ng mga kotse nila kaya ngayon ay nagtatalo-talo sila kung kanino makikisabay. Hindi ko na rinala ang kotse ko dahil sabi ni Artemis ay sumabay na lang daw ako sa kanila.

“Basta kami ni Malcolm, kay Warren na lang makikisabay,” sabi ni Yuriel kina Apollo at Artemis na nagtatalo pa rin hanggang ngayon.

“Kay Apollo ako makikisabay,” I heard Tiffany said.

“Daphne and I will go with Joshua,” sabi ni Artemis kay Apollo na masama na ang tingin sa kanya.

“No, Artemis! You and Daphne will go with me and that’s final!” galit na sabi ni Apollo at napangiwi na lang ako.

Kanina pa nag-aaway ang kambal na ’to. Ang gusto kasi ni Artemis ay kay Joshua kami makisabay pero ayaw naman pumayag ni Apollo. Gusto ko rin sanang kay Joshua na lang kami makisabay dahil ayokong makasama si Blossom ng dalawang oras sa byahe. Plus, si Apollo na walang pakialam na pinanghihinalaan na kami ng kakambal niya.

“Kay Joshua mo na lang sila pasabayin, babe. I heard na nililigawan niya ang twin sis mo,” pagsingit ni Tiffany sa away ng dalawa. I saw how Apollo glared at her.

“No! Kung gusto mo, ikaw na lang ang makisabay sa kanya.” He looked at Artemis. “Sa akin kayo sasabay kung ayaw mong pauwiin ko ang tarantadong ’yan.”

Kinuha na ni Apollo ang mga gamit namin at nilagay sa compartment ng kotse niya kaya wala nang nagawa si Artemis. Nakasimangot ang mukha niya nang tumingin kay Joshua.

“I’m sorry, Joshua. Alam mo naman ang kakambal ko…” malungkot na sabi niya pero ngumiti si Joshua at hinawakan ang pisngi niya.

“It’s okay. Magkikita naman din tayo pagdating natin doon,” he said and Artemis nodded.

“Get in, li’l sis. Huwag mong hintayin na mapuno ako.” I saw Apollo opened the backdoor of his car. Ang mukha niya ay madilim na kaya naman mabilis na sumakay si Artemis sa kotse niya.

Napabuntonghininga na lang ako at sasakay na sana sa backseat sa tabi ni Artemis pero bago pa ako makaupo ay nagsalita si Apollo.

“Sa harap ka,” he said and I was stunned. Hindi lang ako ang nagulat kundi maging si Tiffany at ang mga kaibigan niyang napitigil pa sa pagsakay sa kotse ni Warren.

“Bro, baka nakakalimutan mo. Si Tiffany ang girlfriend mo at hindi si Daphne,” dinig kong sabi pa ni Malcolm na may halong biro pero halata sa mukha niya ang pagtataka sa inaakto ng kaibigan nila.

“Are you out of your mind, my dear twin brother? Of course, Daphne will seat here beside me. Ayokong makatabi ang babae mo!” sabi ni Artemis at hinila na ako para makaupo kaya wala nang nagawa si Apollo kundi ang isarado ang pinto ng kotse nang makaupo ako.

“Tell me, Daphne. May dapat ba akong malaman sa inyo ng twin brother ko?” tanong sa akin ni Artemis nang maisara ni Apollo ang pinto ng kotse.

“Huh? Wala. Wala,” I said, trying to calm myself down but deep inside ay sobra-sobra ang kaba ko.

I knew it. Alam kong makakahalata si Artemis dahil sa kinikilos ng kakambal niya. Kung dati kasi ay hindi ako pinapansin ni Apollo, ngayon ay bigla-bigla niya na lang akong kinakausap na parang normal lang iyon sa kanya.

“Hmm. I know my brother, Daphne. Alam ko kung gaano siya kadalas magpalit ng babae na parang nagpapalit lang ng damit niya.” She had a worried look on her face, but she smiled eventually. “But I know that you’re smart, so I think there’s no need for me to worry, right?”

Wala sa sariling tumango ako. I’m aware of that. Kapag nasa bar kami ay maraming babae ang nakikipag-usap kay Apollo. Kung minsan pa nga ay niyayaya siya sa “private room” doon sa loob ng bar. Nakikita ko rin siya dati sa university na iba-iba ang mga kasamang babae every week. Ang alam ko pa nga, ang pinakamarami niyang naging babae sa loob ng isang buwan ay sampu.

Pero nitong mga nakaraang araw ay parang may nag-iba kay Apollo. Wala na siyang nilalanding babae kapag magkasama kami sa bar. Ang huling babaeng nilandi niya ay noong umupo sa tabi ko si Gray. Pagkatapos noon ay wala na. Umiinom lang siya sa tabi ko at nagtyatyaga na kausapin ako.

“I swear, babe. You’ll enjoy the waterfalls there! Sobrang ganda and malinaw ang tubig!” I heard Tiffany said kaya napatingin ako sa unahan. Hindi man lang sumagot si Apollo sa sinabi nito kaya nagpatuloy lang ito sa pagsasalita. “I’m so excited! Doon na tayo didiretso since doon ko pinahanda sa may kubo ang pagkain.”

Napabuntonghininga na lang ako nang hindi talaga nagsalita si Apollo. Si Tiffany lang ang salita nang salita sa byahe at naririndi na ako sa boses niya. Si Artemis naman ay panay ang text sa cellphone niya na kung minsan ay ngumingiti pang mag-isa. Si Joshua ba ang katext niya? ’Di ba niya naisip na delikado dahil nagda-drive ang boyfriend niya?

I sighed again. Kinuha ko ang isang book novel sa shoulder bag na dala ko. Mas mabuti pang magbasa na lang ako kaysa sa makinig sa mga sinasabi ni Blossom na walang kakwenta-kwenta.

I don’t even know why I’m here. Pwede naman akong hindi sumama pero hindi na ako nakatanggi kahapon. Ipinain ako ni Apollo kay Artemis at ipinain niya naman si Joshua sa kakambal niya. Siguro ay may ideya na siya sa relasyon ng dalawa dahil hindi niya naman gagawin iyon kung ang alam niya ay nililigawan pa lang ni Joshua ang kakambal niya. And I’m so confused. Alam kong overprotective siyang kapatid pero bakit niya ipapasama si Joshua kay Artemis para lang pumayag akong sumama ngayon?

“Baka sumakit ang ulo mo.”

Natigil ako sa pagbabasa nang sa wakas ay narinig kong magsalita si Apollo. Ang akala ko noong una ay si Tiffany ang kausap niya pero nang mapatingin ako sa rearview mirror at nagtama ang mga paningin namin ay napagtanto kong ako ang kinakausap niya. Napatingin ako kay Artemis sa tabi ko na napatingin din sa kakambal niya.

“Why do you care?” tanong pa ni Artemis nang hindi ako magsalita.

“I’m just concern for her, li’l sis. Baka sumakit ang ulo niya. May masama ba ro’n?” Apollo said at gustong-gusto ko na siyang batukan. Hindi niya ba napapansin ang matalim na tingin sa akin ni Blossom?

“Yes, Daphne is my best friend, Apollo. Baka nakakalimutan mo.”

“Oh, I know that, li’l sis. But Daphne is my Miss Prim and Proper,” sabi niya at halos lumabas ang puso ko mula sa dibdib ko. Nakita kong napatingin sa akin sina Blossom at Artemis pero hindi ko sila pinansin.

“Stop it, Apollo,” I said. Tiningnan ko siya nang masama sa rearview mirror pero ngumisi siya sa akin at kumindat. Nahigit ko ang paghinga ko sa ginawa niya.

“One more day, my Miss Prim and Proper. One more day,” he said at itinuon na ang tingin sa daan.

Nakita ko ang pag-irap sa akin ni Tiffany bago umayos ng upo at tumahimik na rin sa wakas. Pagtingin ko sa tabi ko ay mataman ang titig sa akin ni Artemis. Alam kong hindi na siya naniniwala sa pagtanggi ko kanina tungkol sa amin ni Apollo. At alam ko ring hindi niya ako titigilan sa pagtatanong hangga’t hindi ako umaamin.

Damn it. It’s all because of that freaking deal. Maling-mali na pumayag ako roon. Imbes na mapalayo ako ay mas napapalapit pa yata sa akin si Apollo.

And he sure knows how to find his way to enter my hellish life.

Chapter 11

Sa may waterfalls―which is called Hulugan Falls―na nga kami dumiretso kagaya ng sinabi ni Tiffany. Medyo malayo pa ang nilakad namin dahil hanggang bukana lang ng Hulugan Trails pwedeng iparada ang sasakyan. Ang mga lalaki na ang nagdala ng mga bag namin dahil ang sabi ni Tiffany ay medyo delikado raw ang daan lalo pa at may batong hagdanan na medyo matarik para makapunta sa pinakaibaba ng waterfalls.

“God. This is torture,” dinig kong sabi ni Artemis habang inaalalayan siya ni Joshua. Nasa harapan ko sila at nasa likod ko naman si Yuriel na tahimik lang at kung minsan ay inaalalayan din ako.

“This walk is going to be worth it kapag nakita n’yo na ang falls,” may pagmamalaki pang sabi ni Tiffany na nasa harapan namin kasama si Apollo na inaalalayan siya sa paglalakad. I tried to avoid my gaze because there’s that strange feeling again building in my chest.

“Malayo pa ba?” Si Artemis na tuloy pa rin ang pagrereklamo. “Kung alam ko lang na ganito ang way, hindi na sana ako sumama.” Bigla siyang napatingin kay Joshua. “Pero syempre, joke lang.”

“Malapit na. Pagbaba natin do’n sa mga bato, nandoon na ang falls,” sagot naman ni Tiffany.

Ilang minuto pa kaming naglakad at wala nang nagsasalita. Ramdam ko na rin ang pagod ko at pinagpapawisan na rin ako. Alas onse na rin kasi ng tanghali kaya medyo mainit na sa balat ang sikat ng araw. Mabuti na lang at may mga puno kaya hindi direktang tumatama sa amin ang araw.

Ilang beses na akong kamuntikan nang madapa dahil hindi pantay ang nilalakaran namin. Maraming mga bato at ugat ng puno ang nakaharang sa daan kaya kung hindi ka maingat ay madadapa ka talaga. Naririnig ko pang tinatawanan ako ni Yuriel kapag natatalisod ako pero nakakahawak din agad sa hawakan na gawa sa kawayan. Sinasamaan ko na lang siya ng tingin na nagpapatigil sa tawa niya.

“Naririnig n’yo ba ’yon?” tanong ni Malcolm na napatigil pa talaga sa paglalakad at dahil pangalawa sila ni Warren sa pila ay napatigil din kami nila Artemis, Joshua at Yuriel sa paglalakad. Nakailang hakbang pa sina Apollo at Tiffany sa paglalakad bago nila napansing hindi kami nakasunod sa kanila.

“What? What?” kinakabahang tanong ni Artemis na tumahimik din at pinakinggan ang paligid. Sina Apollo ay lumapit na rin sa amin.

“Bakit?” he asked but Malcolm motioned him to shut up. Nagtatakang napatingin ako kay Yuriel sa tabi ko at nagtatanong ang mga mata ko sa kanya. Nagkibit-balikat lang siya sa inaakto ng kaibigan.

Silence enveloped us. Seryoso pa ang mga mukha namin habang pinakikinggan ang paligid. I saw Artemis’ anxious face and she’s even muttering that this is like the usual start of a horror movie. Pinigilan ko ang mapatawa sa itsura niya.

And then, we all heard it.

“Waterfalls!” magkasabay na sigaw nina Warren at tumakbo pa sila. Sinubukan silang pigilan ni Tiffany dahil delikado na raw ang daan pero hindi nila pinansin. I heard Artemis sighed in relief.

“My God! Tubig lang pala! Ang akala ko, kung ano na!” natatawa pang sabi niya at sumunod na kami kina Warren at Malcolm. I’ll admit it. Medyo excited din akong makakita ng waterfalls. This will be my first time seeing it.

Naabutan namin ang dalawa na nakatigil at parang problemado ang mukha nila nang tumingin sa amin. Wala na ang excitement sa mukha nila kanina.

“Bakit?” Joshua asked.

“We have to go down.” Si Tiffany na ang sumagot. Lumapit kaming lahat kina Malcolm at Warren at nakita namin kung ano ang pinoproblema nila.

Ang tinutukoy ni Tiffany na kailangan naming babain ay parang imposible. Napakatarik ng daan at tanging kawayan na hawakan lang ang mahahawakan mo at ang tatapakan mo naman ay maliliit na batong nakausli sa lupa. Medyo mataas ang kinalalagyan namin at kapag tumitingin ako sa baba ay nakakalula ito.

“Sigurado bang Laguna pa ’to? Dito yata namatay sina Gamora at Black Widow, eh,” nakangiwing sabi ni Malcolm at tumingin pa sa baba.

“Itulak kaya kita para makuha ko ang soul stone?” sabi pa ni Warren.

“Mga gago! Bilisan n’yo nang bumaba at nang makarating na tayo,” saway ni Yuriel sa kanila.

Hindi kami sabay-sabay na bumaba. Pinaiwan namin ang gamit dito sa taas para hindi mabigat at sasaluhin na lang ng mga nasa baba. Si Malcolm ang nauna na tinatakot pa ni Warren na tototohanin niya ang pagtulak dito para makuha ang soul stone. Minumura lang siya ni Malcolm na seryoso sa pagbaba dahil maling apak niya lang ay baka nga makuha ni Warren ang soul stone kapalit ng buhay niya.

Nasa kalagitnaan na ng pagbaba si Malcolm nang sumunod si Warren at si Tiffany naman ang sumunod. Sunod na bumaba si Yuriel. Sina Apollo at Joshua ay inihahagis ang mga gamit namin sa tatlong lalaki. Panay ang murahan nila kapag hindi nasasalo ang inihahagis nila.

“Ang bobo mo naman! Duling ka ba?!” inis na sabi ni Apollo nang hindi masalo ni Warren sa pangalawang beses ang gamit na inihagis niya.

“Baka matamaan kasi ako sa mukha!” depensa naman ni Warren kay Apollo.

Unbelievable. Inuna pa niya talagang alalahanin ang mukha niya kaysa sa mga gamit namin.

Nang matapos na nilang ihagis ang mga gamit namin ay si Artemis naman ang sumubok na bumaba. Natawa ako nang umaktong nag-aabang ang tatlong lalaki sa baba kung sakaling mahulog man siya. Sunod na bumaba naman si Joshua kaya naiwan kaming dalawa ni Apollo rito sa itaas.

“M.M.P.A.P,” sabi niya at naguguluhang napatingin ako sa kanya.

“Huh?”

“It means…” sabi niya at lumapit pa sa akin kaya umatras ako. “My Miss Prim and Proper.”

Napairap na lang ako sa kanya. “Baliw ka ba? Pwede bang lumayo-layo ka sa akin kapag wala tayo sa bar? Nanghihinala na kaya ang kakambal mo!”

“Why? Bakit? Wala naman akong ginagawang masama?” He looked so confused when he asked that.

“Meron!” naiinis kong sabi sa kanya. Talaga bang wala siyang ideya? “A playboy like you talking to the Miss Prim and Proper? Of course may mali na talaga sa mundo!”

He chuckled. “We both know that you’re not really the Miss Prim and Proper type, right?” sabi niya at pinigilan ko ang mainsulto roon.

“Pwede bang huwag mo akong insultuhi—”

“That’s why I’m calling you ‘My Miss Prim and Proper’. Because I’m the only one who knows who you really are. So you’re mine.”

Iniwas ko ang tingin ko sa kanya nang magsimula na namang tumibok nang mabilis ang puso ko. Damn. This is not good. Stop it. Kalmahan mo lang, puso!

“Bababa na ’ko,” sabi ko nang makitang nasa kalagitnaan na ng pagbaba si Joshua.

“Sige. I’ll cheer you in case na matakot ka. Go! Go! Daphne! M.M.P.A.P.!” parang baliw na sabi niya. Napairap ako sa kalokohan niya.

“Tumahimik ka na. Huwag mo kong kakausapin,” I said. Ni-ready ko na ang sarili ko sa pagbaba.

Medyo mataas nga.

“Bakit?” I heard Apollo asked.

“Baka mahulog ako,” wala sa sarili kong sabi habang nakatingin sa baba.

“Don’t worry, My Miss Prim and Proper. I’ll catch you if you fall.”

Naramdaman ko ang pag-akyat ng dugo sa mukha ko dahil sa sinabi niya. Sigurado akong namumula ako ngayon! Mabuti na lang at nakatingin ako sa baba kaya hindi niya kita nang buo ang mukha ko.

“How can you catch me if you’re here on top with me?” I said, trying not to give a double meaning with the words that he just said.

“I’m a Gallagher, Daphne. I’ll be there to catch you when you fall,” sabi niya at pinigilan ko ang sarili kong may maramdaman na kung ano man sa pagtawag niya sa pangalan ko. Ito ang unang beses na tinawag niya ako sa pangalan ko nang kaming dalawa lang.

Hindi ko na siya pinansin at nagsimula nang bumaba. Wala naman akong fear of heights kaya hindi problema sa akin kung titingin ako sa baba para makita ang tinatapakan ko. Kung minsan ay nahihirapan pa ako dahil maliit na bato lang talaga ang natatapakan na halos wala pang kalahati ng paa ko ang sukat. Sobrang seryoso ako sa pagbaba dahil kaunting maling tapak ko lang ay baka maging soul stone nga ang kapalit ko.

“You can do it, Daphne! Kaunti na lang!” sigaw pa ni Artemis sa akin at napailing na lang ako. Parang naging adventure yata ang pagpunta namin dito.

I don’t know what happened. Nang ihakbang ko ang isang paa ko ay ang akala ko ay nasa baba na ako at patag na lupa na ang aapakan ko pero hindi pa pala. Napabitiw ako sa kawayan at halos lumundag ang puso ko palabas ng dibdib ko nang walang matapakan ang paa ko. Napatili na lang ako at hinintay ko ang pagbagsak ko.

“Daphne!” tawag ni Artemis at dinig ko ang takot sa boses niya.

Hinanda ko na ang sarili ko sa sakit pero walang dumating. Instead, I felt an arm wrapped around me at sinalo ako. Nang tingnan ko kung sino iyon ay nakita ko si Yuriel na tinulungan pa akong makatayo.

“T-thanks,” sabi ko at nandoon pa rin ang kaba sa nangyari. Hindi naman mataas ang huhulugan ko at malapit na talaga ako sa baba pero magtatamo pa rin ako ng mga sugat kung hindi ako nasalo ni Yuriel.

“Kanina ka pa, huh?” sabi niyang tatawa-tawa pa. Imbes na matuwa ay nainis na ako sa kanya.

“Oo at kanina mo pa rin ako tinatawanan. Kapag hindi ako nakapagpigil ay lulunurin talaga kita mamaya,” nakasimangot na sabi ko na mas ikinatawa niya lang.

“Hindi ko alam na kaya palang magalit ni Miss Prim and Proper!” namamangha pang sabi niya at mas lalo akong napasimangot

“Gago ka ba? Tingin mo sa akin, robot?”

“Whoa! You even know some bad words!” sabi niya pa at hindi ko na alam kung nang-aasar pa siya o namamangha na talaga.

“Uy! D’yan nagsimula ang aso’t pusa namin,” pagsingit ni Malcolm na may nakaloloko pang tingin sa amin.

Tumawa si Warren. “Ano ’yon? Hybrid ang anak?”

“Hindi. Patay na yung aso namin. Nilunod kasi n’ong pusa. Naalala ko sa kanila,” Malcolm answered at napailing na lang kaming lahat.

“Tara na,” dinig kong sabi ni Apollo na nakababa na pala. Seryoso at madilim ang mukha niya nang lagpasan niya kami at nauna nang maglakad. Hinabol naman siya ni Tiffany.

“Anong nangyari do’n?” nagtatakang tanong ni Yuriel habang nakatingin sa likod ni Apollo.

“Baka excited nang maligo?” Malcolm said at napairap ako.

“Hmm… I think I have an idea,” dinig kong sabi ni Artemis kaya napatingin ako sa kanya. Mataman siyang tumitig sa akin bago niya tiningnan ang kakambal niyang nauna sa paglalakad. “Yep. I think that’s it,” sabi niya bago sinundan sina Apollo. Ang apat na lalaki na ang nagdala ng mga bag namin at dinig ko ang mura nila para kay Apollo na walang dinalang gamit kahit isa.

I smirked at myself. I think I know why he was acting like that, too. Kanina lang sa taas ay nagmamayabang pa siya sa akin na kaya niya akong saluhin kapag nahulog ako. But it was Yuriel who caught me.

I guess that there’s still something that you can’t do even if your surname is Gallagher.

Chapter 12

Natigilan kami para titigan ang Hulugan Falls na nasa harapan na namin. Halos lahat kami ay nakanganga sa sobrang paghanga sa kagandahan ng falls na iyon. It feels like we’re in an enchanted place because of the scene in front of us. Hindi ko alam na may ganitong lugar pala sa Pilipinas.

“Wow…” wala sa sariling sabi ko dahil sa sobrang pagkamangha.

It was breathtaking.

“I told you. Magugustuhan n’yo rito, may pagmamalaki pang sabi ni Tiffany and just this once, I’ll agree with her. “Come on! Doon tayo sa kubo.”

Pumunta kami sa isang cottage. Maraming mga cottage pa ang nandoon pero ito yata ang pinakamalaki. As expected of Tiffany. Pumasok kami at doon ay nakita namin ang mga pagkaing nakahanda sa lamesang nakatakip pa. Hindi ko alam na gutom na pala ako kung hindi lang kumalam ang sikmura ko nang maamoy ko ang pagkain.

“I’m hungry,” nakangusong sabi ni Artemis. Natawa si Joshua sa kanya.

“I think we should eat first bago maligo,” Apollo said at tumango naman kaming lahat. Mukhang hindi lang ako ang nagutom sa haba ng nilakad namin.

Ganoon nga ang ginawa namin. Matapos naming mailapag ang mga gamit na dala namin ay kumain na kami. Maraming pagkain ang nakahanda at hindi ko alam kung anong pipiliin ko sa sobrang dami niyon.

“Kumain din tayo mamaya pagkatapos nating maligo,” sabi ni Warren na punong-puno na ng mga pagkain ang plato. Pero duda pa rin akong maubos namin ang nakahain kahit na kumain pa kami mamaya. Sobrang dami talaga, eh.

“Ang kaunti naman ng kinuha mo?” puna sa akin ni Yuriel nang makita ang laman ng plato ko nang umupo ako. Isang tasang kanin at isang putaheng ulam lang kasi ang kinuha ko.

“Mabubusog na ako rito,” sabi ko at magsisimula na sanang kumain pero bago ko pa magalaw ang plato ko ay may kumuha na noon. “Hey!” pagalit ko pang sabi sa kumuha. But when I looked up, I saw that it was Apollo.

“Ubusin mo ’to,” sabi niya at inilagay ang plato niya sa harapan ko. Naramdamam kong napatunganga rin si Yuriel sa tabi ko habang nakatingin kay Apollo dahil sa ginawa niya. Magsasalita na sana ako pero umalis na siya para dagdagan ng pagkain ang plato kong kinuha niya sa akin.

Napatingin ako sa platong inilagay ni Apollo sa harap ko. Hindi naman marami pero alam ko pa ring hindi ko iyon mauubos. Hindi naman kasi ako ’yong tipo na malakas kung kumain.

“Parang ang weird ni Apollo ngayon. Close pala kayo?” sabi ni Yuriel sa tabi ko habang ngumunguya. Hindi ko siya pinansin at nagsimula na ring kumain.

Napapansin ko na parang may nag-iiba sa mga ikinikilos ni Apollo patungkol sa akin nitong mga nakaraang araw. He’s still teasing me but he’s acting… different. Different na hindi ko maipaliwanag.

Nag-angat ako ng tingin at nakita ko si Tiffany na nakatitig sa akin. Bumaba ang tingin niya sa kinakain ko at tiningnan din si Apollo. Alam kong nakita niya ang ginawa ni Apollo kanina. Alam ko ring nanghihinala na siya base sa mga matatalim na tingin na ibinibigay niya sa akin. But I don’t care. Narealize ko na hindi na dapat ako matakot kung paghihinalaan ako ni Tiffany. Bukas na ang huling araw ng pagpapanggap ni Apollo bilang boyfriend niya. At halatang hulog na hulog na siya sa lalaking iyon.

It’s making me feel excited about what Apollo will do after tomorrow.

“Eeew. Bell pepper,” dinig kong sabi ni Artemis na inilagay pa ang bell pepper sa isang bahagi ng plato niya. Kinuha naman iyon ni Joshua at siya na ang kumain.

“Bell peppers taste good,” Joshua said at sang-ayon ako sa sinabi niyang iyon.

“Then you should eat all the bell peppers on my plate,” Artemis said, and she gave all of it to Joshua.

Napangiti na lang ako sa kanilang dalawa. I can see that Artemis is happy that she’s with Joshua today. Mukhang hindi naman pala ganoong masama na pumayag ako para makasama niya si Joshua. Of all the secrets that I’m keeping to her, ito na lang ang pambawi ko sa kanya.

Wala sa sariling napatingin ako kay Apollo at nakita ko ang madilim niyang titig sa dalawa. No. Kay Joshua lang pala. May kakaiba sa titig niya. Para bang galit na galit siya pero pinipigilan niya lang iyon para hindi makagawa ng eksena. And it made me wonder if he’s just being an overprotective brother or if he’s actually keeping a grudge on Joshua.

Pagkatapos naming kumain ay iniligpit na namin ang mga pinagkainan namin. Nag-offer pa si Malcolm na siya na raw ang maghuhugas kahit na alam kong pakitang tao lang iyon at labag iyon sa kalooban niya. Nakahinga siya nang maluwag nang sabihin ni Tiffany na ipahuhugas na lang daw nito iyon sa katulong nila.

Agad na nagbihis ang mga lalaki ng pampaligo nila. Naka-speedo silang lahat at si Joshua lang ang nakasuot ng pang itaas. Ang apat na lalaki ay mukhang pinapakita talaga ang mga katawan nila.

“Let’s change na, Daphne,” Artemis said at tumango na ako.

Hindi na ako nagulat nang makitang naka-two piece si Tiffany. She has the body that every men would want. Kaya naman ang mga lalaki ay madaling naaakit sa kanya kapag ginagamit na niya ang katawan niya.

Artemis and I are wearing rashguards. Mabuti na lang at naimbento ang rashguards dahil kung hindi ay poproblemahin ko talaga kung paano ko maitatago ang mga pasa ko sa braso at sa likod ko.

“Is your watch water-proof?” tanong sa akin ni Artemis habang nakatingin sa relo kong nasa kaliwang pulsuhan ko. Tumango ako kahit na hindi naman talaga water-proof iyon.

I’m wearing a watch everyday to hide my scars from people. Alam ko kasing tatanungin nila ako kapag nakita nila iyon at huhusgahan. Kaya sa tuwing lumalabas ako ng bahay ay hindi ko nakakalimutang magsuot ng relo.

Naunang lumusong sa tubig ang mga lalaki at para silang mga bata kung maglaro roon. Si Tiffany naman ay hindi umaalis sa tabi ni Apollo at nakikita kong sinasadya niyang idikit ang katawan niya sa lalaki. Napairap ako at sabay kami ni Artemis na lumusong sa tubig.

“OMG! It’s so cold!” she exclaimed and then she laughed. Nahawa ako sa tawa niya. Hinawakan niya ang kamay ko para kumuha ng suporta sa akin dahil may mga parteng madulas ang batong tinatapakan namin.

“Say cheese!” Nagulat kami nang lumapit sa amin si Malcolm at basta na lang itinapat sa amin ang camera na hawak niya. Umakbay sa akin si Artemis nang nakangiti at ako naman ay nag-peace sign habang nakangiti sa camera.

“Selfie naman!” Yuriel said na nakalapit na pala sa amin. Tinawag niya rin ang lahat para mag-group selfie kami sa cellphone niyang water-proof pa yata.

“Happy Birthday, Tiff!” sigaw pa nila pero hindi kami nakisali nina Artemis at Joshua.

Lumayo ako kay Artemis para mabigyan silang dalawa ni Joshua ng oras. Alam kong ito lang ang matinong oras na nagkaroon sila nang hindi nagtatago. Lalo pa nga at nandito si Apollo at pinayagan si Joshua na makasama sa amin ngayon. Alam kong kailangan nila ng oras para sa isa’t isa kaya umupo na lang ako sa may batuhan doon at pinagmasdan ang lahat.

This place is really beautiful. Napakataas ng talon at nakakarelax pakinggan ang pagbagsak ng tubig mula roon. Pero pakiramdam ko ay hindi ako nababagay sa lugar na ito. Pakiramdam ko ay isa akong dumi sa kagandahan ng Hulugan Falls.

Napatingin ako kay Tiffany na napatili nang sabuyan siya ng tubig nina Malcolm at Warren. Pinipigilan niya ang dalawa pero patuloy pa rin sila sa pagsaboy. Natawa ako dahil parang may balak pa yata nilang lunurin si Tiffany dahil sa ginagawa nila.

Pero nawala ang ngiti ko nang makita kung gaano kasaya si Tiffany. Mabuti pa siya ay nagagawang maging masaya. Mabuti pa siya ay nakakangiti nang ganoon. Ako kaya? Kailan ko kaya magagawang tumawa nang malakas at ngumiti dahil sa sobrang kasiyahan? Siguro ay kapag tinawag na ako ni Mama bilang anak niya. Pero kailan kaya mangyayari iyon?

Why do I have a miserable life?

“Boo!”

Literal na napatalon ako sa gulat nang may manggulat sa akin sa gitna ng pagdadrama ko. Tiningnan ko kung sino ang demonyong iyon at nakita ko si Yuriel na tawa nang tawa sa akin. Sa sobrang inis ko ay sinabuyan ko siya ng tubig na pumasok sa bibig niya kaya napatigil siya sa pagtawa.

“Muntik ko nang mainom ’yong tubig!” sigaw niya at nainis ako dahil siya pa talaga ang may ganang mainis!

“Eh bakit ba—” Napatigil ako. Imbes na mag-aksaya ng laway sa pakikipagsagutan ay inirapan ko na lang siya.

“Bakit ka kasi nandito? Sali ka sa ’min,” he said and I just rolled my eyes.

“Baka nakakalimutan mong hindi kami magkasundo ni Tiffany?”

“Eh bakit ka sumama?” Sasagutin ko na sana siya pero nagsalita ulit siya. “Ah, oo nga pala. Pinasama ka ng kambal.”

Hindi na ako nagsalita. Wala na rin naman akong sasabihin at wala na akong balak makipag-usap sa kanya. Kung tutuusin ay ito ang unang beses na lumabas ako kasama ng ibang tao maliban kay Artemis. Ito na yata ang pinakamalaking grupong nasamahan ko.

Ngayon ko lang din nakausap ang mga kaibigan ni Apollo at masasabi kong mababait naman sila. Iyon nga lang ay alam kong pare-parehong playboy ang apat na magkakaibigan. Napatingin ako kay Yuriel at pinaningkitan siya ng mata.

“Bakit ka nandito? Pinopormahan mo ba ako?” I asked directly. Tama na ang isang taong playboy ang kakilala ko. Hindi ko kakayanin kung may dumagdag pa.

Tumawa si Yuriel. “Hindi. Gusto ko lang makipagkaibigan,” he said, and I rolled my eyes again.

“Kaibigan my foot.”

“Oo nga!” pilit niya pa.

“Ayan na! Ayan na! Lulunurin na niya!” dinig kong sigaw ni Malcolm kaya napatingin kami sa kanya.

Nakatingin na pala sa amin ang lahat at pinanonood kami. Nakita ko ang madilim na mukha ni Apollo at hindi ko talaga alam kung anong problema niya kanina pa. Dinig ko ang pagsipol ni Warren na mukhang inaasar kami ni Yuriel. Inirapan ko sila at tumayo para bumalik sa may cottage.

“Ay, hindi niya nilunod?” disappointed pang sabi ni Malcolm pero hindi ko na sila nilingon.

Napabuntonghininga ako nang mapag-isa sa kubo. For a moment, I lost myself there. Nakalimutan kong hindi nga pala ako nagpapapasok ng mga tao sa buhay ko. Dahil ayokong malaman nila ang totoong ako. Ayokong mandiri sila sa akin. Ayokong makita ang disappointment sa mga mukha nila kapag nalaman nila ang totoo.

Ayokong husgahan nila ako.

“Pinopormahan ka ba ni Yuriel?”

Nagulat ako nang marinig ang boses ni Apollo na mukhang sinundan ako hanggang dito sa cottage. Napatingin ako sa kanya at nakita ko ang galit sa mga mata niya.

“Hindi?” wala sa sarili kong sabi dahil iniisip ko kung anong ikinagagalit niya.

“Hindi? Bakit patanong? Hindi ka sigurado?” inis na sabi niyang mas ipinagtaka ko.

“Bakit ka nagagalit?” I asked. Ngayon ko lang yata siya nakitang nagagalit? Pero hindi ko naman alam kung para saan.

Sa akin ba? Galit ba siya sa akin dahil pinopormahan ako ni Yuriel? Ayaw niya ako para sa kaibigan niya, gano’n? Dahil alam niyang hindi naman talaga ako isang Miss Prim and Proper?

Mariing pumikit si Apollo at ilang beses huminga nang malalim na parang kinakalma ang sarili.

“Fuck! Fuck! Fuck!” mahihinang mura niya and I’m pretty sure this time that he’s angry at something.

“Galit ka ba sa akin?” I asked.

He opened his eyes at my question. Mataman siyang tumitig sa akin nang ilang segundo. I stared back and was immediately lost by his piercing blue eyes.

Damn. Those eyes can captivate anyone.

“Fuck. This is not good,” sabi niya habang nakatitig pa rin sa mga mata ko na mas lalong ipinagtaka ko.

Anong ibig niyang sabihin?

We were just there, staring at the eyes of one another. Ni hindi namin napapansing tinatawag na pala kami ng mga kasama namin para yayain sa pagligo. It’s like we were lost by our own worlds. And I was easily captivated by those piercing blue eyes.

And slowly, I saw the side of his lips rose.

“Damn it. I lost,” he said.

“Huh?” tanong kong naguguluhan pero umiling siya.

“The day after tomorrow,” sabi niya at doon palang ay alam ko na ang tinutukoy niya. “I’ll give you a good show on Monday. I promise, my Miss Prim and Proper.”

Binasa niya ang labi niya at humakbang palapit sa akin. Nakatayo siya at nakaupo ako kaya nakatingala ako sa kanya. Hindi ko na nagawang iiwas ang mukha ko nang inilapit niya ang mukha sa akin.

“Ako lang dapat, Daphne. Ako lang,” sabi niya bago ngumisi at lumayo sa akin. Tumalikod na siya at bumalik na sa mga kaibigan naming naliligo.

Naiwan ako roon na nakatulala. Mas lalo ko siyang hindi naintindihan. Sobrang magulo ang mga sinabi niya at hindi ko alam kung anong ibig sabihin niya roon.

But why does my heart beating so fast?

Hanggang sa makauwi kami ay iyon ang laman ng isip ko. I know the foreign feeling that I’m having whenever Apollo is around. Pero natatakot akong pangalanan iyon. Natatakot akong kainin ang mga sinabi ko kay Artemis noon.

But I know. I know that Apollo already destroyed the wall that I built long ago. And I’m scared.

I’m scared to admit that I’ve fallen in love with the merciless devil named Apollo Gallagher.

Chapter 13

Monday came. Hindi ko alam kung anong mararamdam ko. I was excited, but for some reason, there’s a part of me worrying for Apollo. Hindi ko alam kung anong pinag-aalala ko. Alam ko namang gagawin niya ang deal namin at mukhang siya pa nga ang excited sa hihingin niyang kapalit sa akin.

At may parte rin sa akin na kinakabahan kung anong kapalit ang hihingin niya.

“Ang cute natin dito, oh!”

Napatingin ako kay Artemis dahil sa sinabi niya. Nakita kong ngiting-ngiti siya habang nakatingin sa cellphone niya. Tumingin siya sa akin at ipinakita kung anong tinitingnan niya sa cellphone niya.

It was a photo of us. Naaalala ko na ito ’yong lumapit sa amin si Malcolm at basta na lang kami kinuhanan ng picture. Mabuti na lang at nakapaghanda pa kami ng pose kaya mukhang hindi biglaan ang kinalabasan.

I am smiling at the photo. Nakaakbay sa akin si Artemis habang ako naman ay naka-peace sign at pareho kaming nakangiti.

Something tugged my heart while I was looking at the photo. Si Artemis ang unang naging kaibigan ko. Malaki man ang pagkakaiba namin ay hindi naging hadlang iyon sa pagkakaibigan namin. She’s different from the other rich kids. Hindi nakakainis ang pagkamaarte niya. Isa nga iyon sa mga katangian niyang nagustuhan ko. She’s real. Hindi siya takot ipakita ang totoong ugali niya.

Very unlike me.

“Gagawin ko ’tong wallpaper ng laptop ko,” she said.

“Ang panget ko r’yan,” I said. “’Yong picture n’yo na lang ni Joshua.”

“You’re pretty kaya in this pic! And you’re more important to me than him,” sabi niya na ikinatahimik ko.

She’s important to me, too. Hindi lang kaibigan ang turing ko sa kanya. Para ko na rin siyang kapatid na alam kong kahit kailan ay hindi ako magkakaroon. Kaya ayoko talagang malaman niya ang mga sikreto ko. Ayokong mag-iba ang turing niya sa akin. Ayokong kamuhian niya ako. Ayokong pandirihan niya ako. Kaya ginagawa ko ang lahat para sana maging malinis ang imahe ko sa kanya.

This is the reason why I don’t want anyone to enter my life. Ganito kasi ako magpahalaga. I’m doing everything to impress them. At kapag nakapasok na sila sa puso ko? Pakiramdam ko ay hindi ko kakayanin kung mawala sila.

“And besides,” dinig kong sabi ni Artemis kaya naputol ang pag-iisip ko. “Kaming dalawa ni Joshua ang wallpaper at lockscreen ko sa phone ko,” sabi niya sabay tawa habang ipinapakita sa akin ang cellphone niya. Napailing na lang ako.

Kaya naman pala.

“Excuse me. Nakita n’yo ba si Apollo?”

Napalingon kami ni Artemis sa nagsalita. Nakatayo sa gilid ng table namin dito sa cafeteria si Tiffany kasama ang dalawa niyang kaibigan. Kumpleto na naman ang powerpuff girls.

“No,” sabi ni Artemis sabay balik ng tingin sa cellphone niya.

“He’s not replying to my texts kasi. Hindi rin niya sinasagot ang mga tawag ko,” sabi pa ni Tiffany kahit hindi naman namin tinatanong.

“Baka nagsawa na sa ’yo?” Artemis said mercilessly. Wala siyang pakialam kung masaktan niya ang feelings ni Tiffany.

“Hindi. Imposible ’yon. Tumagal kami ng one week kaya imposible,” Tiffany said.

“That’s the point. Tumagal kayo ng one week and I’m sure na nagsawa na siya sa ’yo. You know that Apollo is a playboy, right?”

Nakita ko ang pagdaan ng sakit sa mukha ni Tiffany dahil sa sinabi ni Artemis. Alam kong nasaktan siya pero hindi niya iyon ipinahalata. Hindi ko alam kung bakit umaasa pa siyang seseryosohin siya ni Apollo kung alam niya naman kung gaano iyon kadalas magpalit ng babae.

“Daphne,” I heard Tiffany said at napatingin ako sa kanya. “Alam mo ba kung nasaan si Apollo?” she asked.

Napakunot ang noo ko. Kung hindi alam ni Artemis na kakambal nito kung nasaan si Apollo, lalo naman na ako. Paano niya naisip na alam ko kung nasaan ang lalaking iyon?

“Hindi,” I answered. Huminga siya nang malalim at tumango.

“Sige. Kapag nakita n’yo, please tell him that I’m looking for him.” Umalis na rin siya pagkatapos niyang sabihin iyon pero umupo silang tatlo malapit lang sa table namin.

Wow. Naghihinala ba siya na nagsisinungaling kami sa kanya?

“Buti naman at tinigilan na ni Apollo ang babaeng ’yon!” dinig kong sabi ni Artemis at umirap pa kina Tiffany na nakatingin sa pwesto namin.

“Sinabi sa ’yo ni Apollo na titigilan niya na si Tiffany?”

Nagtatakang napatingin sa akin si Artemis nang madinig niya ang kasiyahan sa boses ko noong tinanong ko iyon. Kahit naman ako ay nagtaka sa naging reaksiyon ko. I already know that Tiffany was just our deal so why the heck am I am feeling happy?

Pasimple akong tumikhim para mawala ang emosyon na iyon sa dibdib ko pero huli na dahil nakita ko ang mataman na titig sa akin ni Artemis.

“Tell me, Daphne. Something is going on between you and my twin brother, right? Don’t even try to deny it. Kilala ko kayong dalawa kaya alam kong meron nga.”

It was a dead end for me. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko dahil hindi ko inaaasahan ang tanong niyang iyon. Kung dati ay nalulusutan ko pa pero ngayon ay mukhang imposible na. Tama siya. Kilala niya kaming dalawa ni Apollo kaya hindi pwedeng hindi niya mapansin iyon.

Damn. What should I do? Ayokong sabihin sa kanya. Sigurado akong malalaman niya ang lahat kung sasabihin ko ang tungkol sa deal namin ni Apollo. Kung bakit namin kasi umaakto nang ganoon si Apollo kapag magkasama kami kahit may ibang tao! Ang sabi niya ay isisikreto niya ang nalaman niya tungkol sa akin!

Ayoko na sanang dagdagan pa ang kasinungalingan ko sa kay Artemis. But it seems like I have no other choice. Alam kong hindi ako titigilan ni Artemis ngayon hanggang hindi ako umaamin sa kanya.

But it seems like fate doesn’t want me to lie more to my best friend.

“Babe!”

Napatigil kaming lahat ng nasa loob ng cafeteria nang sumigaw si Tiffany. Nakatayo siya at nakatingin sa may entrance ng cafeteria kaya napatingin din kami roon ni Artemis. Nakita namin si Apollo roon kasama ang mga kaibigan niya. It was a usual scene for me pero mukhang hindi iyon usual kay Tiffany dahil may ibang babae nang kaakbay si Apollo.

Maraming estudyante ngayon ang nasa loob ng cafeteria dahil karamihan ay may lunchbreak ng ganitong oras. At tumahimik ang lahat para panoorin sina Tiffany at Apollo.

I smirked at myself. Let the show begin.

“Oh! Hi, Tiff,” bati pa ni Apollo kay Tiffany nang makalapit ito sa table nila. At dahil malapit lang sa amin ang table nila ay kitang-kita namin ang mga nangyayari.

“What’s the meaning of this? Sino ang babaeng ’yan?!” galit na sabi ni Tiffany at itinuro ang kaakbay ni Apollo.

Pero hindi siya pinansin ni Apollo. Sa halip ay iginala niya ang buong tingin sa cafeteria. Ang akala ko ay tinitingnan niya kung nakatingin sa kanya ang lahat pero nang magtama ang paningin namin ay ngumisi siya. I saw him mouthed something at me, which I clearly understood.

“Showtime,” he said.

“Tiff, this is Niña. Babe, this is Tiff,” pakilala ni Apollo sa dalawa at nakita kong hinawakan pa niya ang baywang n’ong Niña.

I felt a pang of pain in my chest while staring at his hand resting on Niña’s waist. And I’m sure that I’m reflecting the look on Tiffany’s face while looking at the two of them.

“What the heck is my idiot brother doing?” dinig kong bulong ni Artemis na pinanonood din ang nangyayari sa harap namin.

“Babe?” hindi makapaniwalang tanong ni Tiffany. “What are you talking about, Apollo? I am your babe!” mangiyak-ngiyak na sabi niya. Hindi ko alam pero parang naaawa na ako habang nakatingin kay Tiffany. Alam ko kasi ang nararamdaman niya habang nakatingin din ako kina Apollo at Niña.

But, no. This is a part of my deal with Apollo. And it was Tiffany’s fault kung bakit nagkaroon kami ng ganoong deal. If she didn’t play dirty and used her body just to be the top one, hindi niya mararanasan ito.

“What? I texted you, right? Hindi mo ba nabasa?” Apollo said with a confused look on his face. Gusto kong matawa.

Magaling din palang umarte ang Gallagher na ’to.

“I thought you didn’t mean it. Babe, please. ’Wag namang ganito. I’ll do everything, Apollo. Just don’t dump me.”

Nakarinig ako ng bulung-bulungan matapos ng pagmamakaawang iyon ni Tiffany. I can’t believe it myself. Hindi ko alam na magmamakaawa siya nang ganoon sa harap ng maraming tao. And Apollo was just standing there while smirking at Tiffany. Hindi man lang ba siya naaawa?

“Whoa there, Tiff. Bago tayo nagsimula, nag-usap tayo, right? No string attached kapag nagsawa ang isa. At ngayon, nagsawa na ako sa ’yo. So, let’s stop.”

Napatayo na ako nang makitang umiyak na si Tiffany. Balak ko na sanang pigilan si Apollo dahil masyado nang napapahiya si Blossom. I even saw someone recording a video of what’s happening. Pero hindi ko natuloy nang mapatingin ako kay Artemis na seryoso ang mga matang nakatingin sa akin. Para bang binabasa niya kung anong nasa isip ko sa mga oras na ’to.

“Sorry, Tiff,” dinig kong sabi n’ong Niña pero may kasiyahan sa boses niya. “Your time is up. Ako naman, pwede?”

Hindi siya pinansin ni Tiffany at nakatingin lang siya kay Apollo. “Nagtagal tayo ng one week Apollo unlike your other girls. Kaya ang akala ko ay seryoso na ang relasyon natin.”

Tiffany was crying when she said that. Nahahabag na nga ako sa kanya dahil dinig na dinig ko ang sakit sa boses niya. But I was shocked when Apollo laughed! He was laughing like there’s no tomorrow. There’s not even a hint of remorse or guilt for what he did.

Napatitig ako sa kanya habang tumatawa siya. I know. I know that he’s a merciless devil when he offered himself at me. Pero ang makita sa personal kung gaano siya kasama ay nakakikilabot.

“You have no idea how evil my twin brother is, Daphne. That’s why I warned you. You’re my best friend and I don’t want you to get hurt,” I heard Artemis said. Siguro ay nakita niya ang takot sa mga mata ko habang nakatitig sa kakambal niya.

Gusto kong magsalita at sagutin ang sinabi ni Artemis pero hindi ko maalis ang tingin ko kay Apollo na patuloy pa rin sa pagtawa. Na para bang may nakakatawa sa pag-iyak ni Tiffany. At wala rin siyang pakialam kung mapahiya nang todo ang babae sa harap ng maraming estudyante.

He really is a devil.

“What makes you think that I want to have a serious relationship with you?” tanong ni Apollo na may bakas pa rin ng pagtawa.

“Apollo, please—” Tiffany begged but Apollo cut her off.

“No, Tiff. Niña was right. Your time is up. No hard feelings dapat. Sanay ka namang ginagamit ang katawan mo sa kama, hindi ba?”

“You, jerk!”

I gasped when I saw Tiffany slapped Apollo hard on the face. Sigurado akong masakit iyon dahil umalingawngaw ang tunog niyon sa buong cafeteria! Nawala ang ngisi sa mukha ni Apollo at nanatiling nakatigilid ang ulo niya. I can tell that he’s angry by the look on his face. I was afraid that he’d do something to Tiffany, but I just saw him smirked when he looked at her again.

“Why? Truth hurts, right?” nang-aasar pa na sabi niya. Sasampalin na sana ulit siya ni Tiffany pero nasalag na niya iyon.

“I hate you, Apollo!” Tiffany screamed nang hindi niya muling nasampal ang lalaki at marahas na binawi ang kamay niya. “Makakarma ka rin sa lahat ng mga nagawa mo! Makakahanap ka rin ng katapat mo! At kapag nangyari ’yon? Ako mismo ang unang-una tatawa sa ’yo!”

Hindi na nagsalita si Apollo at nanatiling nakangisi lang kay Tiffany kaya wala siyang nagawa kundi ang umalis na lang sa cafeteria.

Nanatiling tahimik ang cafeteria at nakatingin lang ang lahat kay Apollo. I saw him massaged his jaw. Yuriel tapped him on the back and asked if he’s okay. I saw him nod.

Tumingin siya sa akin at nagtama ang mga paningin namin. Nakita kong nagdilim na naman ang paningin niya at mukha siyang galit. Napaatras ako nang humakbang siya palapit sa akin. Nagmamadali kong kinuha ang bag ko at aalis na sana pero hindi ako hinayaan ni Apollo. Kinuha niya ang kamay ko at hinigit ako palabas ng cafeteria.

Tahimik lang ang mga estudyante habang palabas kami. I saw the stunned look of the students while looking at us. Hindi na ako nagtaka. Sigurado ako kung anong nasa isip nila.

The playboy just took away Miss Prim and Proper, which was very unusual.

Chapter 14

Tahimik lang ako at hindi nagsasalita habang hinihila ako ni Apollo palabas ng cafeteria. Kahit likod niya lang ang nakikita ko ay alam kong galit siya dahil sa higpit ng pagkakahawak niya sa kamay ko. Para bang hindi niya ako binibigyan ng pagkakataong makawala at dapat ay sumunod lang ako sa kanya.

Nakarating kami sa parking lot at pinatunog niya ang lock ng kotse niya. He opened the passenger’s door and I don’t need him to tell me what I have to do. Mabilis akong pumasok sa loob ng sasakyan niya at ikinabit ang seatbelt ko. Ilang sandali pa ay sumakay na rin siya sa driver’s seat at binuhay ang makina ng sasakyan.

Kahit na gustong-gusto kong magtanong kung saan kami pupunta ay hindi ko magawa. Nakikita ko kasing umiigting ang panga niya sa galit at natatakot naman akong magtanong dahil baka sa akin niya ibunton ang galit niya.

Naaalala ko ang Mama ko sa mga taong may galit ang mga mukha. At natatakot ako dahil baka kagaya ni Mama ay saktan din nila ako nang dahil sa galit nila.

Kung hindi ko nakita kung paano walang awang tinawanan ni Apollo si Tiffany kanina ay baka hindi pa ako natakot sa kanya kahit na ganito siya ngayon. But after what I witnessed earlier? Everything changed.

Napansin kong namumula ang kanang pisngi niya. Saka ko lang naalala na iyon ang pisnging sinampal ni Tiffany kanina. Napangiwi ako. That must’ve really hurt.

Nakita kong itinigil ni Apollo ang sasakyan sa parking lot ng building ng condo unit niya. Kahit na kinakabahan ako sa mga pumapasok sa isip ko ay hindi pa rin ako nagsalita nang pinagbuksan niya ako ng pintuan ng kotse niya.

Pakiramdam ko ay lalabas na ang puso ko sa dibdib ko sa sobrang kaba nang sumakay kami sa elevator. Hihingin niya na ba ang kapalit sa paggamit ko sa kanya? But why here? He said that no sex, right? So why the hell are we going to his condo unit?

Napaigtad ako nang tumunog ang elevator hudyat na magbubukas na ito. Halos hindi ko na maihakbang ang mga paa ko para lumabas kaya nauna si Apollo sa akin. He glanced at me when I didn’t follow him and saw him clenched his jaw. That’s why I forced myself to step out of the elevator.

Binuksan niya ang pinto ng unit niya at pumasok kami roon. Isinarado niya ang pinto at dire-diretso siyang umupo sa sofa na nandoon. Habang ako ay nanatiling nakatayo sa may pintuan.

“You’re so quiet,” narinig kong sabi sa akin ni Apollo. Tiningnan ko siya at nakita ko ang nagtataka niyang mga mata sa akin. “Come here.”

He motioned me to sit on the space beside me, but I shook my head. Nakikita ko pa rin kasi ang galit sa mga mata niya.

“Galit ka,” maliit ang boses na sabi ko. Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko at tumungo. Natatakot akong makita ang galit niyang mukha.

I heard him sighed. Pagkatapos ay narinig ko ang mga yabag niya palapit sa akin. I saw his feet in front of me but I didn’t look up. Hanggang sa hinawakan niya ang magkabilang balikat ko at hinuli ang mga mata ko.

“I’m not. Naiinis lang ako. Ang sakit kasi ng sampal ng babaeng ’yon,” narinig kong sabi niya at ngumuso ako para pigilan ang mapangiti.

Hayan. Karma ang tawag d’yan. Gusto kong sabihin iyon pero naalala kong ako rin pala ang dahilan kaya nasampal siya.

Iginiya niya ako palapit sa sofa at pinaupo ako roon. Pumasok siya ng kusina at ilang sandaling nanatili roon. Pagbalik niya ay nakita kong may dala na siyang ice bag. Umupo siya sa tabi ko at sinimulang idampi ang ice bag sa namumula niyang pisngi.

“Dammit. Gawa yata sa bakal ang kamay n’on!” inis na sabi niya habang ngumingiwi sa sakit. “Hindi kasama sa deal natin ang masampal ako!” he said and then he glared at me.

Ang kaninang takot ko ay nawala na lang bigla. Sa halip na matakot sa matalim na tingin niya ay tinawanan ko siya. Kinuha ko ang ice bag sa kanya at ako na ang nagdampi noon sa may pisngi niya.

“Kasalanan ko ba kung hindi ka magaling umilag?” natatawa kong sabi sa kanya habang marahang idinadampi ang ice bag sa namumula niyang pisngi. At dahil sanay na akong nasasaktan at nabubugbog ay alam kong mag-iiwan ng pasa sa mukha ni Apollo ang pagsampal na ginawa ni Tiffany.

“I didn’t expect her to slap me! Damn, ayokong magkapasa sa mukha!” sabi niyang mas ikinatawa ko.

“I can trace her hand on your face, oh!” tuwang-tuwang sabi ko dahil nakikita ko talaga ang bakat ng kamay ni Tiffany sa pisngi niya. “When karma literally slaps you hard,” sabi ko at saka bumunghalit ng tawa.

Tawa lang ako nang tawa sa nangyari sa kanya. Ito ang unang beses na tumawa ako nang ganito. Somehow, it felt really good. Siguro ay masaya rin ako dahil hindi naman pala sa akin galit si Apollo. Ang akala ko kasi, kaya hinila niya ako palabas ng cafeteria kanina ay dahil gagantihan niya ako sa pagsampal sa kanya ni Tiffany.

Ang akala ko ay maiinis sa akin si Apollo dahil tinatawanan ko siya pero nakita kong nakatitig lang siya sa akin. Mukhang kanina pa siya ganoon. Napatigil ako sa pagtawa dahil nailang ako sa paraan ng pagtitig niya sa akin.

“B-bakit?” tanong ko na nang hindi na nakayanan ang pagkailang.

Ilang segundong nanatili pa ang titig niya sa akin bago niya ako sinagot.

“This is the first time I saw you laugh and smile. A smile that is so genuine.”

Napaiwas ako ng tingin dahil sa sinabi niya. Hindi ko alam na napapansin niya sa akin ang mga bagay na iyon. At tama siya.

Pero kung napansin niya iyon, ibig sabihin ay inoobserbahan niya ako?

“Kailangan ko pa palang masampal para makita ang totoong mga ngiti mo,” dinig kong sabi niya kaya napatingin ako sa kanya. At hayun na naman ang mga titig niya.

I think I’m addicted to those piercing blue eyes.

“Fuck!”

Nagulat ako nang madinig ko ang mura niya dahil napadiin ang pagkakadampi ko sa ice bag sa pisngi niya. Natataranta kong binitawan iyon at hinawakan ang pisngi niya na mas ikinangiwi niya.

“Hala! Shit! Are you okay?” natataranta kong tanong sa kanya. Hindi ko alam kung kukunin ko ba ulit ang ice bag at ipagpapatuloy ang pagdampi noon sa pisngi niya o hahayaan na siya na lang ang gumawa noon.

“I’m fine. I’m fine,” sabi niya at kinuha ang ice bag at ibinigay iyon sa akin. Nag-aalangang kinuha ko iyon at pinagpatuloy ang ginagawa ko kanina.

Natahimik kaming dalawa. Maingat kong idinampi ulit ang ice bag sa pisngi niya. Dahan-dahan ang ginagawa ko dahil baka masaktan siya ulit. Pinagpapawisan ako ng malamig dahil ramdam ko ang mga titig niya sa akin.

My heart beats so fast again because of his stare. Naramdaman ko ring umakyat ang dugo sa mukha ko dahilan ng pamumula ko. Nanalangin akong sana ay hindi iyon mapansin ni Apollo pero mukhang hindi nadinig iyon dahil nakita kong tumaas ang isang sulok ng labi niya.

“You’re blushing,” he said huskily, and I felt my face blushed more. Mabilis akong umiling.

“Hindi. Mainit lang dito.” Pinatapang ko ang boses ko nang sabihin ko iyon pero mahina pa rin ang pagkakasabi ko noon.

“Hmm.” I heard Apollo hummed, and he smirked more.

I gasped when I felt his hand on my back and he pulled me closer to him. Nanlaki ang mga mata ko nang mapatingin sa nakangisi niyang mukha. I tried to put my hand on his chest to push him pero mas lalo lang yatang napaso ang katawan ko dahil sa ginawa kong iyon.

“Liar,” he said. Bumaba ang tingin niya sa mga labi ko at napalunok na ako. He licked his lower lip like he was enjoying himself. “Hihingin ko na ang kapalit ng ginawa ko sa ’yo,” he whispered.

Napalunok ako at napatingin na rin sa mga labi niya. “A-anong kapalit?”

My breathing hitched when he leaned towards me. Halos gahibla na lang ang pagitan ng mga labi namin at kaunting galaw lang ay magdadampi na iyon. Kaya ginawa ko ang lahat para hindi ako gumalaw nang kahit kaunti.

I heard him chuckled before he smirked again.

“Date me, my Miss Prim and Proper. Simple as that.”

Chapter 15

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 16

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 17

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 18

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 19

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 20

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 21

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 22

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 23

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 24

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 25

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 26

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 27

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 28

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 29

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 30

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 31

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 32

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 33

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 34

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 35

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 36

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 37

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 38

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 39

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 40

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 41

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 42

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 43

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 44

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 45

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 46

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 47

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 48

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 49

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 50

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 51

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 52

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 53

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 54

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter 55

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Epilogue

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Special Chapter - Apollo and Daphne

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Special Chapter - Eros and Cupid

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Special Chapter - The Triplets

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.