SYNOPSIS

SYNOPSIS:

’The person who piece my broken soul together is the reason why i’m broken.“

• Blake Vitale

Blake Vitake was a mess. Alam niyang para siyang bomba na malapit nang sumabog. He can even hear the ticking of the clock in his head, the time bomb in his soul. Pero pilit siyang kumakapit, pilit siyang lumalaban para sa hustisya at para sa kakambal niya.

Sa paglipas ng mga taon, normal na sa kaniya na wala siyang emosyon at wala siyang maramdaman. Day after day, he got broken and broken until there’s nothing left of him.

He plead for forgiveness. He plead for absolution and for remission of every sins he committed.

But would his broken soul’s plea be heard? Or would he lost his soul altogether?

PROLOGUE

PROLOGUE

“CALLE, HONEY, I’M SORRY.” Blake was on the phone, begging his girlfriend to understand him. “I was just busy these past few days. Hindi ko maiwan ang kakambal ko at inaasikaso namin ang libing ni Mommy—”

“Palagi ka na lang busy,” umiiyak nitong sabi sa kabilang linya. “You know I hate being alone.”

“I know, hon.” He took a deep breath. “Promise, pupuntahan kita mamaya. May aasikasuhin lang ako. Please understand me. After this, I’m all yours.”

Hindi nagsalita ang nasa kabilang linya ng ilang minuto. “I hate being alone, Blake.”

“I know.” Pinalambot niya ang boses. “Hon, listen, I’ll be with you tonight, okay? Sasamahan kita at hindi kita iiwan. Wait for me, hon, okay?”

“Ngayon mo na ako puntahan. Kailangan kita, Blake.”

Napatingin siya sa karo na malapit na sa sementeryo. “Hon, libing ngayon ni Mommy. Hindi puwede. I promise, I’ll visit you as soon as I can.”

“Blake, kapag hindi ka pumunta rito ngayon din, hindi mo na ako aabutang buhay!” May pananakot sa boses ni Calle. “I need you right now, Blake! I need you!”

Hinilot niya ang sentido at tiningnan ang kakambal niyang nakatingin lang sa kawalan at wala sa sarili.

Blaze didn’t just lose their mom; he also lost his fiancée. I can’t leave him. “Calle, hon, I promise, I’ll be there as soon as I can, okay? Hon, please, promise me you won’t hurt yourself this time. Sasamahan kita, hintayin mo ako.”

“You made your choice.”

Nasapo ni Blake ang noo nang patayin ni Calle ang tawag. Sinubukan niyang tawagan uli ito pero nakapatay na ang cell phone nito.

Fuck!

Tinawagan niya si Calle kaninang umaga kasi kailangan niya ng kasama sa burol ng kanyang ina pero umayaw ito. Saying she’d be more depressed, so he didn’t force her.

Alam naman nitong libing ngayon ng kanyang ina. He just couldn’t leave or walk away! He wouldn’t disrespect his mother like that!

Tinapik niya ang balikat ng kakambal nang makarating sila sa sementeryo. “We’re here?”

Blaze looked at him cluelessly. “W-what?”

“We’re here,” ulit niya.

Blaze looked outside. “Oh. Okay…”

Napatitig na lang si Blake sa kakambal na wala pa rin sa sariling lumabas ng sasakyan. Humugot siya ng malalim na hininga, saka lumabas na rin ng kotse at sinamahan ang kakambal sa paglilibingan ng ina nila at ng fiancée nito.

Parang sasabog ang dibdib ni Blake sa halo-halong emosyong nararamdaman pero hindi niya ipinakita iyon. Kahit nahihirapan na siyang huminga sa sobrang sama ng loob ay nanatiling kalmado ang panlabas niyang mukha.

He was crumbling inside and he was about to breakdown, but he was holding himself and trying really hard not to let anyone see it, especially his brother.

Blaze needed him right now. Silang dalawa na lang ang magkasama. If he broke down as well, they would be a mess. He needed to take care of Blaze, he needed to make sure that he was holding up okay. If he would show any weakness, they would be pushed down.

Kailangan niyang maging malakas para sa kanilang dalawa ni Blaze. He had a company to take care of, he had his mother’s case to worry about and he had his brother who was losing his sanity piece by piece.

And Calle… he needed to take good care of Calle. She was depressed and suicidal. Kailangan niya itong alagaan. Hindi niya ito puwedeng pabayaan.

At the age of nineteen, he didn’t know how he would do all of that.

“I’m losing my mind…” bulong ni Blaze na nagpabalik sa kanya sa kasalukuyan.

Inakabayan niya ang kakambal at tinapik ang balikat nito. “We’ll get through this, bud. Together.”

Blaze didn’t say anything. Pareho lang silang nakatitig sa dalawang kabaong na unti-unting nawawala sa paningin nila.

Pareho silang naupo sa tabi ng puntod ng ina nang matapos ang libing. Hindi niya maiwan ang kakambal niyang nakaluhod sa harap ng puntod ni Cassie at umiiyak habang humihingi ng tawad.

He looked at his mother’s grave. Nagtatagis ang mga bagang niya at nakakuyom nang mahigpit ang mga kamay. Mom, you will get the justice that you deserve. Hindi kami titigil hangga’t hindi nagbabayad ang may gawa nito sa ’yo. Hindi ako titigil hangga’t hindi sila nagbabayad sa ginawa nilang kahayupan. Pagbabayarin ko silang lahat.

Huminga siya nang malalim, saka inilabas ang cell phone para tawagan si Calle na male-late lang siya nang kaunti pero nakapatay pa rin ang cell phone nito.

Nakaramdam siya ng kakaibang kaba sa dibdib.

What is this?

Kinakabahang tinapik niya ang balikat ni Blaze. “See you in the house tonight. May pupuntahan lang ako. I’ll call you later, okay?”

Hindi na niya hinintay ang tugon ni Blaze. Tumakbo siya patungo sa kotse nilang nakaparada hindi kalayuan, saka sumakay at nagmamadaling pinaharurot ’yon patungo sa apartment ni Calle.

Halos paliparin ni Blake ang sasakyan dahil sa takot at pag-aalalang nararamdaman.

Calle had a tendency to harm herself, that was why he’d been keeping her company. Kaya hindi niya ito maiwan-iwan, kasi ayaw niyang may mangyaring masama rito kapag wala siya. He had been trying to help her overcome her depression and suicidal thoughts.

Muntik nang masubsob si Blake sa semento sa pagmamadali na makalabas ng sasakyan at makapasok sa apartment ng kasintahan.

And what he saw broke his heart and marred his soul.

Calle, hanging from the rope tied to the ceiling.

Pale.

Immobile.

Lifeless.

INUBOS NI BLAKE ang laman ng Jack Daniel’s na hawak, saka bumuga ng marahas na hininga. Humigpit ang hawak niya sa bote nang maalala na naman kung bakit siya umiinom. He wanted to numb the pain, to forget everything for the meantime. To pretend that it wasn’t his fault.

Mabilis niyang tinuyo ang luha sa pisngi nang maramdaman ang paglapit ng kakambal niya sa kanya. May dala rin itong isang bote ng alak at mas lasing pa sa kanya.

Blaze sat on the edge of the rooftop, beside him.

Silence filled the air.

Walang nagsalita sa kanilang dalawa habang umiinom. Tahimik sila pareho hanggang maubos nila ang dinalang alak ni Blaze sa rooftop.

Blaze sighed afterwards. “I don’t think I’ll be okay after this…”

Blake closed his eyes and took a deep breath. He was also a mess, but he couldn’t let his twin saw that. Silang dalawa na lang. Kapag sumuko pa siya, ano na lang ang mangyayari sa kakambal niya?

He tapped Blaze’s leg. “We’ll get through it, don’t worry.”

“How?”

He opened his eyes and looked at Blaze. “I heard there was a witness where Mom and Cassie’s bodies were dump. Matutulungan niya tayo—”

“Tumawag sa ’kin si Attorney kanina. Nawawala ang witness at hindi mahanap ng mga pulis.” Nagtagis ang mga bagang nito. “We both know who did it though. We don’t need a witness.”

Tinapik-tapik niya ang balikat ng kakambal. “Don’t worry. Makakagawa tayo ng paraan. We’ll figure it out.”

Blaze looked at him, his eyes glazed with unshed tears. “She was pregnant, Blake. Cassie just told me. She was pregnant. My baby… was molested… fuck…”

Ibinuka ni Blake ang bibig para magsalita at magkuwento sana sa nangyari sa kanya pero nang makita ang lagay ng kakambal, sinarili na lang niya ang dapat na sasabihin. Blaze had so much on his plate already. Ayaw na niyang dumagdag sa problema nito.

He was a minute older than Blaze. That gave him the responsibility to take care of his twin brother and not to burden him more.

“We’ll figure it out.” ’Yon na lang ang nasabi niya habang tinatapik ang balikat ng kakambal. “Together, bud. I already called Luther.”

Blaze nodded then continued staring at the dark night.

“Come on,” yaya niya. “We need to rest. We have a big day tomorrow.”

Umiling si Blaze. “Hindi tayo mananalo, Blake. We have no witness; we have no proof and we have nothing that can nail those bastards.”

“We’ll figure it out,” sabi niya sa may diing boses. “Come on, get up.”

Napipilitang tumayo si Blaze at bagsak ang mga balikat na naglakad papasok habang nasa likuran siya nito.

Nang makapasok si Blaze sa kuwarto nito, saka lang siya pumasok sa kuwarto niya.

Napasandal si Blake sa likod ng nakasarang pinto at napatitig sa kisame. Nasapo niya ang ulo at naglakad patungo sa bedside table. Kinuha niya ang kuwintas na may hugis-pusong pendant, saka umupo sa gilid ng kama.

It was Calle’s. Her sister gave it back to him after what happened.

Blake opened the heart-shaped pendant that was also a locket and stared at the picture inside.

Sunod-sunod na nahulog ang luha sa mga mata niya habang pinagmamasdan ang larawan nila ni Calle.

“I’m sorry… I’m so sorry, I didn’t do what you want. I can’t leave my brother behind. I’m so sorry… I’m so sorry…” Napahagulhol siya habang nasa loob ng nakakuyom niyang kamay ang kuwintas ng pumanaw na kasintahan.

Kung napigilan lang sana niya si Calle, kung sana mas inagahan niyang pumunta sa apartment nito, sana … sana napigilan niya itong saktan ang sarili.

He was Calle’s anchor, her weapon against her depression. But he failed her. He wasn’t there when she needed him the most. Ni hindi nga niya magawa ang hiniling nito sa kanya sa iniwang sulat nito kahit gaano pa niya ito kamahal.

“I’m sorry, baby…” Napasabunot si Blake sa sariling buhok habang walang ingay na humahagulhol. “I’m sorry… please forgive me. I’m so sorry. I’m sorry…”

He was breaking down; his chest was contracting in pain as he blamed himself for everything.

This is all my fault.

He wasn’t there to protect his mother. Now his girlfriend was dead because he couldn’t stop her, he couldn’t change her mind and he didn’t go to her as fast as he could like he promised!

Ilang beses siyang huminga nang malalim para pakalmahin ang sarili, saka tinuyo ang basang pisngi.

I can’t break down like this. My brother needs me.

Blake pulled himself together before taking out his phone from his pocket and calling Luther. “Hey, man.”

“Blake. What’s up?”

“How’s Cassie’s, my mom’s, and your mom’s case?” Pulis ang ama nito na siyang may hawak ng kaso. “Is there any development?”

Ilang segundo ang lumipas bago sumagot ang kaibigan. “Nothing.”

Nagtagis ang mga bagang niya. “Nothing?”

“Yes, and I’m going crazy. Hindi sila makagalaw dahil wala siyang ebidensiya. Fuck the red tape!” wika ni Luther na nasa boses ang desperasyon. “Hindi ko na alam ang gagawin ko. I keep seeing my mom’s face. It’s like she’s begging me to give her justice.”

“Your dad?”

“He’s doing nothing.” May galit sa boses nito.

He took a deep breath and sighed. “Our family attorney called me earlier. The case won’t fly. Hindi ko pa sinabi kay Blaze. He’s a mess right now.”

Bumuga ng marahas na hininga ang nasa kabilang linya. “Blaze is in hell…”

“So are we… so am I…”

Luther sighed again and after a couple of minute silence, he spoke. “I heard about Calle.”

Sa sinabi ni Luther, naalala na naman ni Blake ang alaalang pilit niyang ibinabaon. “Yeah…”

“You okay?”

Humugot siya ng malalim na hininga. “Yeah.” No, I’m not .

“Have you told Blaze?”

“Hindi pa. Marami siyang iniisip ngayon, ayaw kong dumagdag pa.”

“Blake… Calle’s death is not your fault, remember that.”

“Okay.” Pinatay ni Blake ang tawag, saka mapaklang natawa. “Not my fault? If only that’s true…”

Pabagsak siyang nahiga sa kama, saka napatitig sa kisame at unti-unting bumagsak ang talukap ng mga mata…

“Calle?” tawag niya sa pangalan ng kasintahan habang kumakatok sa pinto ng apartment nito. “Calle, honey, come on, open up.”

Nothing. No one answered.

Worry consumed him. How many times did Calle try to harm herself while he was not with her?

Inilabas ni Blake sa pitaka ang susi na ibinigay sa kanya ni Calle, saka binuksan ang naka-lock na pinto.

Hindi niya alam kung bakit kinakabahan siya. Hinawakan niya ang doorknob, saka pinihit iyon pabukas at itinulak pabukas ang pinto.

Calle’s lifeless body welcomed him. She was hanging on the ceiling; the rope was tied in her neck.

“Calle!”

“Calle!” Bumalikwas si Blake at pinagpapawisan na inilibot ang tingin sa kabuuan ng silid.

Calle .

Habol ang hininga na napasabunot siya sa sariling buhok, saka nagmamadaling umalis ng kuwarto. Tinungo niya ang mini bar, saka kumuha ng Jack Daniels at tinunga ang laman n’on sa mismong bote ng alak.

Panay ang inom niya kaya hindi niya namalayang nakatulog pala siyang nakasubsob ang mukha sa mini bar.

BLAKE WOKE UP with a massive headache, but he continued his day like his head wasn’t about to split into two. Nagluto siya ng agahan, saka naghain sa mesa. Pagkatapos ay nag-iwan siya ng post-it note sa pinto ng refrigerator para kay Blaze.

Sumakay sa kotse niya pagkatapos at pinaharurot iyon patungo kung saan ang lamay ni Calle.

Kalilibing lang niya sa kanyang ina, heto na naman ang isa pang mahal niya sa buhay.

Anong klaseng parusa ba ’to?

Nang makarating sa lugar kung saan ang lamay ni Calle, nasa pinto pa lang siya ay para na siyang kinakatay at kinakain ng konsiyensiya niya. Hindi niya magawang ihakbang ang mga paa palapit sa kabaong ng kasintahan.

He wasn’t there when she needed him the most.

Calle .

Hindi alam ni Blake kung ilang oras siyang nakatitig sa kabaong ni Calle bago niya nagawang ihakbang ang mga paa palapit dito.

Tumayo siya sa tabi ng kabaong habang nakatingin sa mukha ni Calle. Naninikip ang dibdib niya at kinakain siya ng pagsisisi at konsiyensiya. Wala siyang pakialam kung pinagtitinginan siya ng mga tao na naroon dahil sa tagal niyang nakatayo at nakatingin kay Calle habang dumadaloy sa isip niya ang masasaya nilang alaala.

Calle hated being alone. Kaya palagi niya itong sinasamahan kahit saan ito pumunta. He made sure that he was always there for her. He promised her that he wouldn’t leave her, that they’d always be together, but he got busy. And maybe she couldn’t take the loneliness anymore because he wasn’t with her to make her happy.

Hinaplos ni Blake ang kabaong ng kasintahan. “Hindi pa sa ngayon, Calle, pero susunod ako tulad ng gusto mo,” bulong niya, saka mahinang natawa. “I’m sorry if you’re all alone again. Pangako, kapag maayos na ang lahat, kapag wala na akong aalalahanin, susunod ako sa ’yo. Sasamahan kita. Hindi ka na mag-iisa. Wait for me, Calle.”

Ayaw niyang gumalaw. He wanted to stay right there, so Calle wouldn’t be alone again.

“Blake…”

Nilingon niya ang tumawag sa pangalan niya.

Callia, Calle’s elder sister. Wala nang magulang ang mga ito kaya ito ang umasikaso sa burol ng kapatid.

“Hey.”

Callia gave him a sad smile. “Ayos ka lang ba? Pasensiya ka na. Kanina pa kita pinagmamasdan kaya nilapitan na kita. Nag-aalala lang ako.”

He tried to smile but failed. “I’m okay.”

“Sa makalawa na ang libing,” sabi nito na parang nahihiya. “Pasensiya na kung sa tingin mo ay nagmamadali ako. Alam mo namang kapos din ako sa pera.”

Tumango siya. “Ayos lang. Naiintindihan ko naman.”

“Salamat, Blake.”

Tumango lang siya uli, saka umupo sa pinakamalapit na upuan kay Calle. Hindi niya inalis ang tingin sa kabaong nito hanggang sumagi sa isip niya ang iniwan nitong sulat para sa kanya.

Inilabas niya iyon sa bulsa, saka binasa uli.

Hon, hihintayin kita. Don’t make me wait too long, you know I hate being alone. Hurry up and be with me. I’ll wait for you.

Hindi niya alam na tumulo ang isang butil ng luha sa mga mata niya. “Wait for me, Calle. I’ll be with you as soon as I can.”

Natigilan siya nang may tumabi ng upo sa kanya. Nang tingnan niya kung sino ’yon, unti-unting nawala sa isip niya ang sumunod kay Calle nang makita ang kakambal niya.

Mabilis niyang ibinalik sa bulsa ang sulat ni Calle.

“Bakit hindi mo sinabi?” tanong ni Blaze habang nakatingin sa kabaong.

Nagkibit-balikat siya. “Ayoko nang dumagdag sa problema mo.”

“Idiot,” Blaze murmured. “Tayong dalawa na nga lang, naglilihim ka pa sa akin. ’Buti na lang sinabi sa ’kin ni Luther.”

Mapakla siyang tumawa. “I’m a mess, Blaze.”

“We both are,” sabi ni Blaze sa mahinang boses, saka bumaling sa kanya. “But as you said, we’ll get through this together.”

Napatitig siya sa kakambal pero nag-iwas din ng tingin.

I’m sorry, Calle. I can’t kill myself. At least not yet, Blaze still needs me, but I’ll be with you. As soon as I can. I promise.

Blake nodded. “Brothers forever.”

Blaze smiled. “That’s the only thing we got now, Blake. And that’s the only thing that’s keeping me sane from all of this, because I know you’ll be there, whatever happens… brothers till the end.”

He tapped Blaze’s legs. “That’s right so keep it together, okay?”

Blake wanted to laugh. He couldn’t even keep himself together. Who was he to give advice to his brother? Pero ’yon ang kailangang marinig ni Blaze mula sa kanya. He had to be strong for the both of them.

Blaze nodded. “I will. How’s the company by the way?”

“Leave it to me,” sabi niya, saka bumuga ng marahas na hininga. “I won’t let those scumbags take away Mom’s hard work.”

Blaze frowned at him. “What do you mean?”

“I’m dropping out of college to run our shipping line.”

“You can’t do that!” Blaze exclaimed. “Mom will not like it—”

“Wala na si Mommy. We have to stand on our own from now on. I have to take care of the company. I won’t let those board of directors rip us off. The Vitale Shipping Line is ours. I will fight for it.”

“Then I’ll help you.”

“No. Continue studying. Gusto mong maging doktor, ’di ba? Ipagpatuloy mo lang ang gusto mo. Ako na ang bahala sa lahat.”

Napatitig sa kanya ang kakambal. “Why are you doing this? I can help,” giit nito.

“We’re twins… but I’m still the eldest. It’s my job to stand for us. I’ll take care of it, don’t worry.”

Blaze let out a loud breath. “Why do we have to suffer like this?” Napasandal ito sa kinauupuan at bumuntong-hininga. “It’s like I’m in hell…”

“So am I, Blaze.” He looked at Calle’s casket. “So am I.”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 1

Belated Happy Birthday Claud Ramos

🥳

CHAPTER 1

HUMAHANGOS NA NAGMULAT ng mga mata si Blake, kapagkuwan ay inilibot niya ang tingin sa kinaroroonan. Natigilan siya nang rumehistro sa isip niya kung nasaan siya.

He was in a private plane bound to the Philippines.

Ihinilamos niya ang mga palad sa mukha, saka ilang beses na huminga nang malalim para paklamahin ang sarili.

He stilled when he saw his twin eyeing him weirdly. “What?” he snapped at Blaze.

“Still having nightmares?”

He sighed. “Yeah. You?”

Blaze shrugged. “Every damn day. Sanay na ako.” Itinuro nito ang seat belt niyang hindi naka-unbuckle. “Buckle up, we’re about to land.”

Ihinilamos niya uli ang mga palad sa sariling mukha, saka umayos ng upo. “Sinabi ba sa ’yo ni Velasquez kung ano’ng kailangan niya?”

Umiling si Blaze. “Nope. You know him, he’s weird. He says it’s a favor.”

“A favor?” Bumuga siya ng marahas na hininga. “Baka nakakalimutan niyang maraming gustong pumatay sa ’tin sa Pinas?”

“He’s a friend.” ’Yon lang ang sinabi ni Blaze. “Let’s see what he wants.”

“He’s a nut job. Who knows what he wants?” Blake buckled his seat belt. “Hindi ko nga alam kung bakit wala pang nakakapansin sa tunay niyang ugali sa village. Hindi naman siya sintu-sinto talaga.”

Blaze chuckled. “Sintu-sinto…” Napailing ito habang tumatawa. “Iparinig mo ’yan kay Volkzki—”

“And Volkzki will agree with me. Sintu-sinto naman talaga ang conde na ’yon kapag gusto niya.”

“Hayaan mo na. Gusto ko rin namang umuwi,” sabi ni Blaze, saka may lungkot na ngumiti. “I want to see Mom and Cassie again. I miss them.”

Sa sinabing ’yon ng kakambal, naalala niya si Calle. Isa ito sa rason kung bakit kahit mapanganib ay umuwi pa rin siya. Mabibisita niya uli ito at masasamahan kahit sandali lang.

Humugot si Blake ng malalim na hininga, saka tumingin sa labas ng bintana ng eroplanong kinalululanan.

It had been eleven years, but he couldn’t still forget. Dala-dala pa rin niya ang alaala nila ni Calle at ang pagsisisi niya sa mga nangyari. Nakatatak pa rin sa isip niya ang pangakong binitiwan niya sa harap ng kabaong nito na susunod siya.

Eleven years later, he couldn’t still do it. He couldn’t still leave his brother behind. At hindi na lang ito ang iiwan niya kung sakali.

Nagpakawala siya ng malalim na hininga at ipinikit ang mga mata.

“Blake?” tawag ng kakambal sa pangalan niya para kunin ang atensiyon niya.

“What?” sagot niya habang nakapikit pa rin ang mga mata.

“Have you tried going out with, you know, women after Calle?”

“Hindi.” Nangako siyang susunod kay Calle. There was no use dating. “Why are you asking?”

“Most of our friends are married and happy. Napag-iwanan na tayo,” natatawang sabi nito.

Iminulat niya ang mga mata, saka tumingin sa kakambal. “It’s not too late for you.”

Blaze frowned at him. “You say it like you’re leaving.”

“Saan naman ako pupunta?” pabiro niyang tanong. “Anyway, unless she’s too nice, too sweet and too kind, she will never get my attention.”

Tumawa ang kakambal. “Too nice, too sweet and too kind,” ulit nito na natatawa. “May babae pa bang ganoon?”

“Wala na. Kaya nga ’yon ang gusto ko.”

Blaze laughed. “In short wala kang balak palitan si Calle.”

Nagkibit-balikat lang si Blake, saka tinanggal ang seat belt kahit pa nga gumagalaw pa rin ang eroplano pero naka-landing na sa airport.

Pareho silang tahimik ni Blaze hanggang sa makalabas sila ng eroplano at pumasok sa airport. Nang makalabas naman sila ng airport, may sumalubong sa kanilang dalawang lalaki at binigyan sila ng tig-isang susi ng sasakyan.

“The count is waiting for you in his house,” sabi ng isa sa mga lalaki, saka umalis ang mga ito agad.

Nagkatinginan sila ni Blaze at sabay na napailing bago sumakay sa nakaparadang sasakyan sa harap nila.

Knight and his cryptic ways.

Mabilis na pinaharurot ni Blake ang kotseng minamaneho patungo sa Bachelor’s Village. Nang makarating sila sa gate, ibinaba niya ang bintana ng kotse, saka sinaluduhan ang guard na si Mang Danny.

“Sir Blake!” Halata ang gulat sa mukha nito. “Welcome back!”

Ngumiti siya. “Am I clear for entry?”

“Oo naman, Sir. Kayo pa,” nakangiting sabi ng Mang Danny. “Pasok ho kayo.”

Tumango siya, saka ipinasok ang sasakyan sa gate ng BV habang nakasunod sa likuran niya ang kakambal.

Nang makarating sa harap ng bahay ng conde, ipinarada niya ang sasakyan, saka lumabas. Hinintay niyang makalabas ng sariling sasakyan si Blaze bago sila sabay na tinungo ang pinto ng mansiyon at kumatok.

Pinagbuksan sila ng asawa ni Knight.

Knight’s wife automatically smiled when she saw them. “He’s waiting for you. Come on in.”

Nauna nang maglakad ang asawa ni Knight at sumunod naman sila rito. Nang pumasok ito sa isang kuwarto, sumunod din sila at bumungad sa kanila ang napakaraming laruang pambata at nasa gitna ng kuwarto si Knight, nakikipaglaro ng tren-tren sa dalawa nitong anak.

“ Waaahh … my train is about to hit yours,“ wika ni Knight sa pambatang boses. “I will crush you.”

The scene in front of him was somewhat funny. He knew the count. He knew how scary he was, but looking at him playing with his kid, he looked like an ordinary person to him. Not a scary man who could end someone’s existence in just one call.

“Nandito na ang mga bisita mo,” wika ng asawa ni Knight, saka nilapitan ang mga batang kalaro ni Knight. “Come on, KN, NK. Papa has visitors.”

KN—the younger—pouted at Knight. “But I want to play more.”

Ginulo ni Knight ang buhok ni KN. “Later, kiddo. We’ll go to Tito Val’s house and mess with him, RV and the twins, okay?”

NK—the eldest—grinned. “Okay.”

Napailing naman ang asawa ni Knight. “You’re a bad influence.” Inirapan nito si Knight. “By the way, I told you to wash the dishes while you wait,” pabulong nitong tanong pero narinig pa rin naman nila. “Ginawa mo ba?”

Napakamot sa batok ang conde habang nakangiwing nakangiti sa asawa. “Mamaya na. Promise.”

“Okay.” Lumabas na ang asawa nito at naiwan silang tatlo sa playroom.

“Come on.” Knight tapped the floor. “Sit. We’ll have a meeting.”

Blake gave him a deadpan look. “In your kid’s playroom?”

Knight shrugged. “It’s a good place as any.”

Napailing na lang siya, saka umupo sa sahig. Ganoon din ang ginawa ni Blaze.

“What do you want, Velasquez?” walang paligoy-ligoy niyang tanong.

“I need your help.”

Tumaas ang dalawa niyang kilay. “You?” Mahina siyang natawa. “Velasquez, we both know that you don’t need help.”

Naghikab si Blaze. “Fuck, I’m sleepy.”

“You can sleep later,” sabi ng conde kay Blaze at may kinuhang folder na nakatago sa ilalim ng carpet at ibinigay ’yon sa kanya.

“Ano yan? May ipapapatay ka?” tanong niya.

Kinunutan siya ng noo ni Knight. “Why the fuck would you say that? I’m a good citizen of the world.”

Blake gave him an arched looked. “Really?” Puno ng sarkasmo ang boses niya.

“Yes.” Knight smiled. “Now, this person…” Itinuro nito ang folder. “Is in real danger. I need you to protect her.”

“Why would I do that?”

Knight looked at him in the eyes. “My men are busy. I can’t pull them out from their assignments. That why I called you for a favor.” Pagkatapos ay bumaling ito sa kakambal niya. “And you, my friend, I don’t even know why you’re here. Maliwanag ang sabi ko nang tumawag ako, si Blake lang ang kailangan ko.”

“We’re like a package, Velasquez.” Tinapik ni Blaze ang balikat niya. “Kung nasaan ang kakambal ko, nandoon ako. And fuck you, ako ang tinawagan mo, baka nakakalimutan mo.”

“I misdialed,” palusot ni Knight. “Akala ko ikaw si Blake.”

“So even your phone can’t distinguish the two of us?” Puno ng sarkasmo ang boses ni Blaze.

“Yeah,” sabi ng conde na walang pakialam kung maniniwala si Blaze rito. “Whatever. Do your thing and stay put. Tatawagan kita kapag may paggagamitan na ako sa ’yo.”

Blaze hugged himself dramatically. “I feel like I’m a whore when you say it that way.”

Binato ni Knight si Blaze ng toy train, saka tiningnan ito nang masama. “Tumahimik ka nga.”

Napailing na lang si Blake. Wala talagang matinong usapan sa conde na ’to.

“Shoo! Alis!” sabi ni Knight, saka bumaling sa kanya. “Call me for update. Ilang araw lang naman ’to, makakaalis na rin kayo agad. Tatapusin lang ng isa kong tauhan ang ginagawa niya, ’tapos papalitan ka na niya.”

It was a favor from a friend. “Whatever. I’ll call you if I have an update.” Pinulot niya ang folder, saka tumayo.

Ganoon din ang ginawa ni Blaze at ipinakita nila ang gitnang daliri sa conde bago umalis.

“Fuck you for calling us,” sabi Blaze.

“Fuck you too, lunatics,” sagot ni Knight.

Napailing na lang silang magkambal.

Nang makalabas sila ng bahay ni Knight, bumuga ng marahas na hininga si Blaze. “You’ll do this alone?” tanong nito habang nakatingin sa folder na hawak niya.

“Yeah. Piece of cake.”

“Okay.” Humakbang si Blaze patungo sa kotse nito. “I’ll visit Romero’s Hospital. Who knows? Maybe I’ll apply as a doctor again.”

“Go. Call you later.”

Blaze saluted him before entering his car and speeding away. Siya naman ay sumakay sa kotse niya pero hindi iyon pinaharurot agad. Binuksan muna niya ang folder para basahin ang laman n’on.

He blinked in confusion after he read the profile. “Lucky Hart. Pre-school teacher.” He looked at her picture. It was taken from afar. She was sitting on a bench, holding a drink while looking sad and discourage. He knew that look all too well. “What the hell did you do to be in danger?”

NAPABALIKWAS SI LUCKY habang habol ang hininga at takot na inilibot ang tingin sa kabuuan ng kuwarto.

Another nightmare again!

Niyakap niya ang sarili. Kailan ba siya patatahimikin ng mga alaala niya? It was so vivid. She could feel her fear radiating throughout her body!

Napahawak siya sa kumot at ipinulupot iyon sa katawan habang pilit na pinapakalma ang sarili. Nasapo niya ang dibdib nang makaramdam siya ng munting kirot doon.

Calm down… Calm down…

Ilang beses siyang humugot ng malalim na hininga, saka ipinikit ang mga mata.

Happy thoughts. Happy thoughts.

Lucky forced herself to remember something good from her class the other day and a smile crept into her lips when she remembered the happy kids who were dancing, playing and just enjoying life to the fullest.

Kahit paano ay gumaan ang pakiramdam niya at nawala ang takot sa isip niya.

Umalis si Lucky sa kama at hinawi ang kurtina sa malapad at mataas na sliding door na gawa sa salamin para pumasok ang araw sa loob ng kuwarto. Binuksan niya ang sliding door at lumabas sa balkonahe habang nakapikit ang mga matang ninanamnam ang sikat ng araw na tumatama sa mukha at katawan niya.

New day. New life. New experience. She smiled. “A very good day to me.”

Hindi niya alam kung ilang minuto siyang nagbabad sa araw bago pumasok uli sa kuwarto para magluto ng agahan.

While cooking her breakfast, her grandmother called.

“Good morning, Mommy La,” masayang bati niya sa nasa kabilang linya. “How’s your sleep?”

“Ayos naman, apo. Ikaw? Kumusta ka? Kumusta ang tulog mo?”

Naalala niya ang panaginip at paninikip ng dibdib kanina pero ayaw niyang pag-alalahanin ang lola niya. “Ayos lang ho ako, Mommy La. Nagluluto ako ng agahan ko ngayon. Nag-agahan ka na po ba, Mommy La? Miss na kita—”

“Don’t stress yourself, Lucky. Alam mong hindi ’yon puwede sa ’yo. Ipapadala ko riyan ang isa sa kasambahay natin.”

“Mommy La.” Malambing ang boses niya. “Huwag kang mag-alala sa ’kin. Okay lang ako. Hindi ba napag-usapan na natin ’to?” She tapped her heart. “My heart is strong. I can take whatever the world throws at me. Ako pa ba?”

“Ang apo ko talaga…” natatawang sabi ni Mommy La. “Sige. May tiwala naman ako sa ’yo, basta mag-iingat ka palagi. Kapag may naramdaman kang kakaiba sa katawan mo, tawagan mo agad ako.”

“Mommy La, ayos lang talaga ako. I’m happy where I am and where I work. I will take care of myself because life should be taken good care of like you taught me. Bibisitahin ko po kayo bukas diyan sa mansiyon. Okay po ba, Mommy La?”

Bumuntong-hininga ang lola niya. “Sige, hihintayin kita, apo. Miss ka na rin namin ng Daddy Lo mo.”

“ Aww … my sweet grandma. See you tomorrow.“

“See you tomorrow.”

“Love you, Mommy La. ’Bye.”

Nang makapagpaalam sa abuela, magaan ang pakiramdam na naghain si Lucky, saka mag-isang nag-agahan.

After breakfast, she left her apartment to buy some groceries. Dahil umaga pa at hindi pa naman masakit sa balat ang sikat ng araw, napagdesisyunan niyang maglakad patungo sa grocery store na malapit sa apartment niya. ’Buti na lang at maaga iyong nagbubukas.

Habang tulak-tulak ang pushcart na may laman nang mga gulay, tinahak niya ang daan patungo lagayan ng sanitary napkin. Wala na siyang stock.

Napasimangot si Lucky nang makitang halos panggabi, mahahaba at malalapad ang mga sanitary napkin na nasa ibaba at abot ng kamay niya. Nasa itaas ang mga regular pads na siyang pakay niya.

“Ano ba naman ’yan…” reklamo niya. “Nag-aayos ba sila? Bakit nasa ’taas?”

Hindi siya kataasan kaya hindi niya maabot ’yon. Kulang pa ang height niyang 5’2 para maabot ’yon.

Akmang tatawag siya ng helper na puwedeng umabot nang may tumayo sa likuran niya at inabot ang kanina pa niya pilit na inaabot.

“You’ll trip,” a deep baritone voice behind her said. “What color? I’ll get it for you.”

Lucky stilled. It’s a man! But a help was a help. “Ahm… regular flow please. Four packs.” Nag-iinit ang pisngi niya. “’Yong kulay-lavender.”

Nanatili itong nakatayo sa likuran niya habang kinukuha ang sanitary napkin na gusto niya kaya naman amoy na amoy niya ang pabango nito.

Ang bango naman ng lalaking ’to .

Hindi masakit sa ilong ang bango nito. Tama lang pero mabango pa rin.

“Here.” Inilagay nito ang apat na packs ng napkin sa pushcart niya.

Humarap siya sa lalaki para magpasalamat. “Thank—” Pero wala na ito sa likuran niya. Napakurap-kurap siya, saka luminga-linga. “Nasaan na ’yon?” Napalabi siya. Hindi man lang ako nakapagpasalamat.

Bumuntong-hininga si Lucky, saka itinulak uli ang pushcart patungo sa mga biscuits, candies at tubig para sa mga bata na dadaanan niya mamaya. Pagkatapos doon ay sa meat section naman siya pumunta.

Habang hinihintay na ibalot ang binili niyang pork, beef at chicken, may tumabi sa kanya na may kaparehong amoy ng lalaking tumulong sa kanya kanina.

Hindi niya napigilang tingnan ito. She was taken aback by the tattoos on the man’s body. Naka-T-shirt ito kaya kitang-kita ang tattoo sa mga braso nito pababa sa pupulsuhan. Kahit ang batok nito ay mayroon. At mayroon din sa dibdib nito pero naitatago lang ng suot nitong T-shirt.

Tumikhim siya bago kinuha ang atensiyon ng lalaki. “Excuse me?”

He looked at her without saying a word.

“Ahm…” This is awkward. “I-ikaw ba ’yong tumulong sa ’kin kanina roon sa may sanitary napkin?”

“Why are you asking?” His voice was cold, it sent shiver down her spine.

But she still managed to smile brightly at the man. “I just want to thank you, for helping me… even though it’s kind of embarrassing.”

Tumango lang ito at akala niya ay hindi na siya papansinin pero nanatili itong nakatitig sa kanya—hindi, nanatili itong nakatitig sa mga labi niyang nakangiti.

Siya ang unang nagbawi ng tingin, saka akmang tatanggapin ang karneng binili niya nang ang lalaking katabi niya ang tumanggap n’on, saka ito na ang naglagay sa cart niya.

“It’s heavy,” sabi nito sa baritonong boses. “Be careful.”

Napatitig lang siya sa papalayong likod ng lalaki. “Thank you!” nagagalak niyang sigaw.

Kahit hindi siya nilingon ng lalaki, napangiti pa rin si Lucky. He was cold but there was something about him that said he was nice.

Huminga siya nang malalim, saka itinulak ang pushcart at napangiwi nang mapansing mabigat nga ’yon.

Sana pala hindi siya bumili ng karne ngayon. Pero nasa counter na siya kaya binayaran na lang niya lahat ng nasa cart niya.

Sinubukan niyang buhatin ang isang plastic. Mabigat ’yon. Nang ang isang plastic na may lamang karne ang binuhat niya, napangiwi siya dahil mas mabigat ’yon.

Malapit lang naman ako, pagdadahilan niya sa isip niya kahit alam niyang bawal ’yon sa kanya.

MULA SA SASAKYAN, matamang pinagmamasdan ni Blake ang babaeng kailangan niyang protektahan. She was struggling to carry her groceries but she wouldn’t give up.

Binuksan niya uli ang folder, saka tiningnan ang larawan nito. She looked sad and depressed in the picture. He knew that emotion very well because he was used in seeing it on Calle’s.

But earlier… her smile was bright, like she’s untouched by the cruelty of this world.

Tiningnan niya uli ang babae na nahihirapan pa ring buhatin ang mga pinamili.

Napapailing na lumabas siya ng kotse at nilapitan ito. He should be protecting her from afar. His plan was to not engage with her but he couldn’t help it earlier.

He had to see for himself if she was depressed or not. Her bright smile… she could be pretending. Maraming tao ang pinepeke ang mga ngiti para lang sabihin sa iba na maayos ang lagay nito at masaya pero ang totoo, hindi naman.

This woman could be one of those people.

Bahagya itong nagulat nang kunin niya rito ang isang plastic na may lamang groceries, saka nauna nang maglakad.

“Come on, hurry up. Your noodle arms will break if you carry these for more than two minutes,” sabi niya.

“I don’t have noodle arms!” sigaw nito, kapagkuwan ay bumaba ang boses. “But thank you for helping me. Palalampasin ko na lang ang pang-iinsulto mo sa ’kin.”

Gustong matawa ni Blake. From angry to nice and soft.

“Saan ba ang bahay mo?” pakunwari niyang tanong. “Malapit lang ba?”

Of course, he knew where she lived. But it’d creep her out. And his job was to protect her. For whatever reason, Velasquez thought that this woman was in danger.

Napatitig siya sa babae na nauna nang maglakad sa kanya. She looked harmless to him. This small, delicate and fragile woman… is in danger. What did you do to be in this situation?

Napatigil si Blake sa paglalakad nang makitang nilapitan ng babae ang mga bata na nakahiga sa gilid ng kalye, saka may kinuha ito sa plastic na dala at ibinigay sa mga bata.

Biscuits, candies and water.

Nilingon siya nito. “Iwan mo na lang diyan, baka matagalan ako rito. Nakakaistorbo na ako sa ’yo. Kaya ko naman na, saka malapit na ang bahay ko rito.” Pagkasabi n’on ay bumalik ang atensiyon nito sa mga bata.

Sa halip na umalis na tulad ng gusto nito, pinagmasdan niya lang ang babae na nakikipag-usap sa mga bata habang kumakain ng gummy worms.

She looked comfortable talking to the kids. Masaya itong nakangiti habang hinahaplos ang buhok ng mga bata at inaayos ang damit ng mga ito. Wala siyang makitang arte sa katawan ng babae habang nakaupo sa semento at sinasaluhan ang mga bata na kumain.

And he couldn’t look away. He kept on staring at her happy face, asking himself if it was all fake.

“Mamayang gabi pumunta kayo sa apartment ko. Magluluto ako ng masarap na caldereta at adobong manok,” nakangiting sabi nito. “Gusto n’yo ba ’yon?”

“Opo, Miss Lucky.”

The kids knew her. Mukhang hindi iyon ang unang beses na ginawa iyon ng babae.

“Sige. Hihintayin ko kayo. Sasabihan ko si Manong Guard na papasukin na lang kayo.”

“Salamat, Miss Lucky,” sabi ng batang babae, saka yumakap dito.

Ngumiti lang ang babae, nagpaalam na sa mga bata at tumayo, saka humarap sa kanya. Nagulat ito nang makitang naroon pa siya. She walked back towards him and offered him one gummy worm.

“A thank you for carrying my groceries. Kahit tinawag mong noodle arms ang mga braso ko, salamat pa rin. But don’t mistook me for a weak woman, I’m strong. Stronger than I look.”

Bumaba ang tingin niya sa gummy worm na hawak nito. He disliked sweets, especially the one she was holding out to him, but he found his mouth opening and accepting the gummy worm.

A bright smile appeared on her lips.

There’s that smile.

“Masarap ba?” nakangiting tanong nito.

Pinilit niyang hindi mapangiwi. “Matamis na ewan.”

Tumawa ito, saka nanatili ang masayang ngiti sa mga labi. “You should eat more gummy worms. It can sweeten your day if you’re having a bad one—”

“That’s a lie. Nothing can sweeten a bad day,” hindi niya napigilang komento.

Natigilan ito, saka napatitig sa kanya. Wala na ang ngiti sa mga labi nito na masarap pagmasdan. “That’s not true. There’s God. He can definitely sweeten your day.”

“That’s also a lie,” hindi mapigilang sabi uli niya.

Napasimangot ito. “Why are you so negative?”

“Look at the world around you, nothing is positive.”

“The more reason why you should be positive. The world needs it.” Nginitian siya nito, saka kinuha ang pinamili nitong siya ang nagbuhat at nauna nang maglakad sa kanya.

Si Blake naman ay napatitig sa babae, kapagkuwan ay tinawagan si Knight.

“Oh, Blake, what the update—”

“Am I protecting this woman’s positivity?”

“What the fuck are you talking about, Vitale? You’re protecting her because she’s in a serious danger.”

“She’s delicate and fragile, Velasquez. She looks harmless to me.”

“Blake, there’s more to that girl than meets the eye. At ang sabi ko, protektahan mo siya. Hindi ko sinabing kilalanin mo. Bakit mo nilapitan—”

Pinatayan niya ng tawag ang conde, saka pinakatitigan ang babae na ngayon ay papasok na sa apartment nito.

I wonder if the apartment next to her is vacant?

CECELIB | C.C.

CHAPTER 2

CHAPTER 2

“WHERE THE HELL are you going?” Boses iyon ni Blaze na pumasok sa kuwarto niya at tiningnan ang bag niyang puno ng damit. “Bakit nag-eempake ka?”

“I’m moving,” simpleng sagot ni Blake.

Blaze frowned. “Saan? Bakit hindi ka nagsabi? Mag-eempake na rin ako—”

“Hindi ka kasama,” sabi niya.

Natigilan ang kakambal niya. “Can you repeat that please?”

Bumuntong-hininga si Blake, saka nakapamaywang na humarap dito. “Hindi ka kasama. Stay here. Babalik din naman ako agad kapag pinalitan na ako ni Velasquez sa pagbabantay kay Miss Hart.”

Blaze was eyeing him suspiciously. “May picture ka ba diyan ni Miss Hart? Let me see.”

Itinuro niya ang folder na nasa ibabaw ng kama. “Knock yourself out.”

Kinuha nito ang folder at binuksan, pagkatapos ay nakangiting tumingin sa kanya. “How’s her GMRC?”

“She’s kind and nice.”

Napatango-tango ito habang nakatingin pa rin sa kanya. “Too nice, too kind and too sweet?”

He looked at Blaze. “Shut it. She’s just a job.”

Napailing-iling ang kakambal. “Whatever. Just don’t come running to me when Cupid hits you hard. Who you ka sa ’kin. Hindi kita kilala.”

Napailing si Blake nang lumabas si Blaze sa kuwarto niya.

Isinukbit niya ang bag sa balikat, saka lumabas ng kuwarto. Nang nasa sala na siya, lumabas sa kusina si Blaze, saka naglabas ng ilang libo sa pitaka at iniabot iyon sa kanya.

“Here.”

“Para saan ’to?” nagtatakang tanong niya.

“Ipinadala ni Mr. Richard ngayon-ngayon lang.”

Si Mr. Richard ang siyang namamahala sa negosyong iniwan nila nang palabasin nilang patay na sila. Pero ang totoo ay siya pa rin ang nasa likod n’on, palihim nga lang, dahil alam ng lahat ay patay na siya. Buwan-buwan itong nagpapadala ng pera sa kanilang magkambal at ’yon ang ginagamit nila sa nakalipas na mga taon—hanggang ngayon.

“Okay.” Inilagay niya sa bulsa ang pera, saka ihinagis dito ang susi ng sasakyan niya. “Keep it. I’ll be undercover so I’m taking a cab.”

“Sure. Send me your new address, I’ll visit you.”

“No need—”

“I’ll bring some grilled meat.”

“Sige, text ko sa ’yo mamaya.”

Natawa na lang ang kakambal niya, saka hinatid siya ng tingin palabas ng bahay.

Ilang minuto rin siyang nag-abang ng taxi bago may dumaan at nagpahatid siya sa bago niyang tutuluyan.

Sa may grocery store siya nagpatigil, saka namili ng mga kakailanganin niya sa loob ng ilang araw bago naglakad patungo sa apartment na inupahan niya.

Nang makapasok sa apartment, maliit lang ’yon pero puwede na. Maaliwalas naman at kompleto sa kagamitan. At nang pumasok siya sa kuwarto, binuksan niya ang sliding door at lumabas sa balkonahe.

Napatingin si Blake sa katabing balkonahe.

Must be that woman’s balcony.

Umalis siya sa balkonahe, saka pabagsak na humiga sa kama.

This apartment was occupied. He had to pay the owner to move for the whole month. Hindi naman siya magtatagal doon. Ilang araw lang o kaya isang linggo. Papalitan din naman siya kapag may iba nang magbabantay sa babae.

Ipinikit ni Blake ang mga mata pero agad ding iminulat iyon nang biglang pumasok sa isip niya ang walang buhay na katawan ni Calle na nakatali sa lubid.

Fuck!

Akmang aalis siya ng kuwarto nang makarinig ng mga yabag sa katabing apartment.

Blake looked at his wristwatch. Five PM. Mukhang nakauwi na ang kapitbahay niya. The walls were thin… he could clearly hear Miss Hart from the other side.

Isinandal niya ang likod sa dingding, saka ipinikit ang mga mata habang pinapakinggan ang galaw nito sa kabila.

She took off her shoes, dropped something on the floor… maybe her bag, and then he heard the squeaking of the mattress.

She’s lying down on her bed.

Blake didn’t move. Kahit wala siyang naririnig sa kabila, nanatili siyang nakikinig.

After a long minute, he heard a movement from Miss Hart’s room. Parang umalis ito sa kama, saka naglakad. Kung tama ang pagkakarinig niya, nasa balkonahe ito ngayon.

Blake sighed and opened his eyes. He could still hear her and he couldn’t stop listening to her movements. Hindi niya alam kung bakit kumakalma siya kapag naririnig na gumagalaw ito.

And from her balcony, he heard a soft strumming of guitar. Then a soft voice filled his ear as she sang really slowly.

I’m not a stranger to the dark

Hideaway, they say

’Cause we don’t want your broken parts

I’ve learned to be ashamed of all my scars

Run away, they say

No one will love you as you are

Miss Hart stopped singing and he heard a soft sob.

She’s crying!

Umalis si Blake sa kama at akmang lalabas sa balkonahe pero natigilan siya. Ano ang sasabihin niya rito? She didn’t even know him.

When the sharpest words wanna cut me down

I’m gonna send a flood, gonna drown ’em out

He could hear pain in her voice.

I am brave

I am bruised

I am who I’m meant to be

This is me.

Tumigil ito sa pagkanta at narinig na naman niya ang mahina nitong paghikbi. “You can get through this,” pagkausap nito sa sarili habang mahinang humihikbi. “You’re Lucky. You’ll be okay. You’ll be okay… think of Mommy La and Daddy Lo. I can get through this… I can do this.”

Napamura si Blake nang matagpuan niya ang sarili sa balkonahe.

“Hey.”

Agad na tumingin sa kanya si Miss Hart at mabilis na tinuyo ang mga luha, saka ngumiti. Agad na nawala ang bakas ng pag-iyak nito habang nakangiti sa kanya.

“Oh, it’s you, Mr. Negative…” Then her lips formed into an “o.” “Nasaan si Mrs. Fuentes?”

Namulsa siya. “She’s on vacation.”

“Are you her relative?”

“You could say that,” he lied. “Nephew.”

“Ah.” Tumayo ito mula sa pagkakaupo sa stool, saka nagpaalam na sa kanya. “Sige, pasok na ako sa loob. Have a good night.”

Tumango si Blake at pinagmasdan ang babae na pumasok sa loob ng kuwarto nito. Akmang papasok na rin siya sa kuwarto nang bigla itong bumalik sa balkonahe, saka may iniabot sa kanyang glass jar.

“Here.”

Kinunutan niya ng noo ang hawak nito. “Are those…”

She smiled. There’s that smile again . Tuluyan nang naglaho ang bakas ng pag-iyak nito. “It’s gummy bears and gummy worms,” sabi nito na nakangiti pa rin sa kanya. “Eat one every time you think negatively. It helps.”

Nang hindi niya tinanggap ang jar, binuksan nito iyon, saka kumuha roon ng isang gummy bear at inilapit sa bibig niya. “One gummy bear a day will keep negativity away.”

Just like yesterday, he found himself opening his mouth and accepting the gummy bear.

She had that bright smile again. “O, sa ’yo na ’to,” sabi nito, sabay abot ng glass jar sa kanya. “Kapag naubos mo na, ibalik mo sa ’kin at re-refill-lan kita.”

Tinanggap niya iyon, saka kinunutan ito ng noo. “Ganoon ba karami ang gummy bears at gummy worms mo?”

“I have tons,” sabi nito habang nakangiti. “So don’t be negative anymore, it’s bad for your health.”

“I don’t think these gummy bears…” Tiningnan niya ang glass jar na puno ng gummy bears. “Can erase all the negativity in the world.”

“But it’s a start.” She smiled brightly at him once again before leaving the balcony.

Bumaba ang tingin ni Blake sa glass jar na hawak.

Gummy bears, huh.

Pumasok siya sa kuwarto, saka inilapag ang glass jar sa study table. Bumalik siya sa pagkakahiga sa kama.

He didn’t know what to think of Lucky Hart. She was depressed but she had a positive view of the world.

Napatingin siya sa gummy bears na nasa glass jar.

“One gummy bear a day will keep the negativity away.”

Gumuhit ang ngiti sa mga labi niya, saka bumangon at kinuha ang glass jar. Binuksan niya iyon at kumuha siya ng isang gummy bear.

HUMABA ANG NGUSO ni Lucky nang mapansing marami pa siyang caldereta. Masasayang lang iyon sigurado kasi nabigyan na niya ang mga bata. Wala nang kakain n’on bukod sa kanya at hindi niya kayang ubusin lahat ’yon.

Dinamihan niya ang niluto kasi balak niyang bigyan si Mrs. Fuentes kaya lang ay wala naman pala ito.

“Oh, that’s right.” Mrs. Fuentes’ nephew . Siya na lang kaya ang bigyan ko? “Hmm…”

Mabilis siyang naglagay ng caldereta sa Tupperware, saka lumabas ng apartment at kumatok sa katabing apartment.

Ilang segundo ang lumipas bago bumukas ang pinto at bumungad sa kanya ang hubad-barong pamangkin ni Mrs. Fuentes.

Her lips actually parted when she saw his body with tattoos. Iyon ang unang beses na nakakita siya ng lalaking nakahubad-baro sa personal at malapitan pa.

Naglakbay ang mga mata niya sa tattoo nito mula puson, pataas sa abs nito, sa dibdib, hanggang dumako ang tingin niya sa mga braso nito.

She rolled her tongue over her dry lips and gulped. She had always been fascinated by intricate tattoos. Parang naka-emboss ang tattoo nito. Parang iginuhit iyon sa balat nito para mapansin ng lahat.

Some were tribal, roses and thorns, a sword with skeletal handle and some were things she didn’t understand but she was amazed at how beautiful it was made.

She couldn’t help herself. Itinaas niya ang kamay, saka hinaplos ang tattoo nito. Para siyang nagising sa ginagawa nang bahagyang umatras ang lalaki sa kanya.

“I-I’m so sorry,” mabilis niyang sabi. “I didn’t mean to—I mean, I mean to but not really— I’m really sorry…”

He remained silent.

Lucky wanted to trail her fingers on his tats again but stopped herself.

Tattoos look dirty on the skin but why does it look so good and so hot on this man?

She really couldn’t stop herself. She raised her hand again to touch his tattoos, but he took a step back. He didn’t want to be touched. She got it.

“Sorry,” hingi niya ng pasensiya sa lalaki. “It’s just… it’s really pretty.” Nakagat niya ang pang-itaas na labi nang makitang pinagmamasdan din siya nito habang pinagmamasdan niya ang katawan nito.

My first time seeing a half-naked man and it’s embarrassing yet interesting at the same time.

“Ahm…” Itinaas niya ang Tupperware na dala. Nakalimutan niyang iyon ang pakay niya roon. Hindi niya tuloy maalala kung ano ang ginagawa niya sa labas ng pinto ng apartment nito. “Kunin mo na.”

“Come on in.” ’Yon ang sinabi nito sa halip na tanggapin ang iniaabot niyang Tupperware at tinalikuran siya.

Lucky blinked and stared at the man’s back. Tama nga siya, may tattoo rin ito sa likod. She was fascinated at how beautiful it looked, how it complimented his skin and his body.

Sumunod siya sa lalaki papasok at itinaas uli ang kamay para haplusin ang tattoo nito na parang naka-emboss sa paningin niya.

She stilled when he stilled.

Akmang babawiin niya ang kamay dahil alam niyang ayaw nitong magpahawak pero nanatili itong nakatayo at hindi gumalaw.

It was like he was giving her a silent go signal to touch him.

And she did.

The tip of her finger trailed his tattoos. Tribal designs mostly. A gun hanged by a rope. Some languages she didn’t understand and some medieval-like designs on his torso. Siguradong hindi basta-basta ang oras na inilaan ng gumawa n’on para sa mga tattoo nito.

“Your tattoos are pretty.”

He looked at her over his shoulder. “You done?”

Nahihiyang tumango si Lucky, saka ngumiti. “Sorry. I was just fascinated by how good it looks on you.”

Tumango lang ito bago malalaki ang hakbang na kinuha ang T-shirt na nasa sofa, saka mabilis na isinuot iyon. Humarap ito sa kanya, kapagkuwan ay bumaba ang tingin sa hawak niyang Tupperware. “What’s that?”

Bumaba ang tingin niya sa hawak at napangiwi nang maalala ang talagang pakay niya sa lalaki. “Oh, God, I totally forgot.” Iniabot niya iyon dito. “It’s for Mrs. Fuentes, pero wala naman siya rito kaya sa ’yo na lang.” Nginitian niya ito. “Masisira lang kasi siya. Sayang naman.”

Lumapit ito sa kanya, saka tinanggap ang Tupperware. “Masarap ba ’to?”

She gave him a sheepish smile. “I actually don’t know… Pero parang oo.”

Parang pinipigil nito ang mapangiti sa sagot niya. “Kung ganoon saluhan mo akong kumain, para malaman mo agad kung hindi masarap.”

Napalabi si Lucky. “Bakit parang tinatakot mo ako?”

“Truth is scary.”

“That’s true.” Bumuntong-hininga siya. “Sige na nga, sasaluhan na kita. But let me introduce myself first.” Inilahad niya ang kamay rito. “Lucky Hart.”

Hindi nito tinanggap ang pakikipagkamay niya pero nagpakilala pa rin. “Blake Vitale.”

Kumunot ang noo niya. “Bakit hindi ka kaapelyido ni Mrs. Fuentes?”

Nakita niyang natigilan ito bago sumagot. “She’s my aunt from my mother’s side.”

“Ah.” Napatango-tango siya, saka sinundan ito sa kusina.

Habang inililipat ni Blake ang caldereta sa pinggan, kinuha ni Lucky at binuksan ang glass jar na ibinigay niya rito kanina na nasa island counter. Kumuha siya ng gummy worm, saka kinain ’yon. Habang ngumunguya ng gummy worm, pinagmamasdan niya si Blake na naghahain sa mesa.

“Let’s eat,” sabi nito.

Ipinakita niya ang hawak na glass jar. “Okay na sa ’kin ’to. Hindi pa ako nagugutom.”

Nagkibit-balikat lang ito, saka umupo na at kumain.

“Masarap ba?” tanong niya nang makailang subo na ito ng niluto niya.

He looked at her. “Puwede na.”

Nalukot ang mukha niya. “So hindi masarap?”

“Puwede na nga.”

Sinimangutan niya ito. “Hindi ako tumatanggap ng puwede na. It’s either masarap o hindi.”

Napatigil ito sa pagkain, saka napatitig sa kanya. “Bakit parang galit ka?”

Naiinis na umupo siya sa kaharap ng upuan nito. “Kasi naman, eh. Sabihin mo na lang kung masarap o hindi.”

“Kung sabihin kung hindi, ano’ng gagawin mo?”

Tiningnan niya si Blake nang masama. “Hindi na kita bibigyan ng ulam.”

“Then, it’s delicious.”

Sa halip na maging masaya, mas sumama ang loob niya. “Napipilitan ka lang, eh!”

Blake stared at her, amusement dancing in his eyes. “Bakit nagpapadyak ka diyan? Para kang bata.”

“Pinaghirapan ko ’yan, eh.” Ang haba ng nguso niya. “Masarap naman ’yan.”

“Masarap nga.”

“Bakit parang napipilitan ka?” usisa niya rito.

“Masarap nga,” ulit nito, saka kumain uli.

Tiningnan niya nang masama si Blake ng ilang segundo bago bumagsak ang mga balikat niya at masama ang loob na kumain na lang ng gummy bears at gummy worms.

“Nang magluto rin ako sa bahay, sabi ni Mommy La, okay lang. Hindi niya sinabing masarap. Pati si Daddy Lo. Kapag binibigyan ko rin si Mrs. Fuentes, kapag tinatanong ko siya kung masarap, ngumingiti lang siya. ’Yong mga bata lang sa labas ang nakaka-appreciate sa luto ko. Bakit ganoon?” Sinapo niya ang magkabilang pisngi at ipinatong ang siko sa gilid ng mesa. “I cooked it with all my heart. With love and care. Bakit hindi pa rin sapat? Bakit hindi pa rin masarap?”

“It’s a bit salty.”

Natigilan siya sa pagdadrama, saka tumingin sa niluto niyang caldereta. “Talaga? Bakit hindi naman maalat sa ’kin?”

“We have different tastebuds.”

Lalong sumama ang mukha niya. “So magkakapareho kayo ng tastesbuds nina Mommy La, Daddy Lo, Mrs. Fuentes at ikaw? ’Tapos ako lang ang iba?”

“Kinda.”

Sinimangutan niya ito. “Ang haba-haba ng sinasabi ko, ang ikli-ikli ng sagot mo.”

“I have nothing to say.”

Bumuga si Lucky ng marahas na hininga. “Magluluto ako bukas ng adobong manok, ’tapos ipapatikim ko sa ’yo kung masarap. Kapag sinabi mo pang maalat, ayoko na talaga. Hindi na ako magluluto.”

“Okay.”

Tiningnan niya nang masama si Blake. “Maikli na naman ang sagot mo.”

“I’m eating.”

Napalabi siya. “Sorry. Eat well.”

“It’s salty.”

Ibinuhos na lang niya sa pagkain ng gummy bears ang sama ng loob dahil hindi pala talaga masarap ang luto niya.

“That’s mine,” sabi nito na tinutukoy ang gummy bears na kinakain niya.

“I’ll refill you,” sagot niya sa mahinang boses. “Maybe I should take a cooking lesson? Pero wala na akong oras. May trabaho pa ako na kailangang asikasuhin. ’Tapos may mga bata pa akong inaasikaso. Pero kung gugustuhin ko, puwede naman siguro. I just have to manage my time—”

“I’ll teach you.”

Napatigil siya sa pagnguya, saka napatitig sa lalaki. “You can cook?”

“Yeah.”

“Nakakahiya…” mahina niyang sabi, saka tiningnan ang caldereta na dala na malapit nang maubos. “Hindi na sana kita binigyan. Maalat ba talaga?”

“Yes.”

He was brutally honest. “It’s that bad?”

“Kinda.”

“Bakit kinakain mo pa rin?”

“For your effort.”

Bumagsak ang mga balikat niya. “Thank you for eating my effort.”

He was biting back a smile. “Your effort tastes bad.”

Lalong bumagsak ang mga balikat niya. “I’ll do better next time.”

“Paano kung pangit pa rin ang lasa?”

“Then I’ll do my very best next time.”

“You won’t give up?”

Umiling si Lucky. “Nope. Gagaling din ako sa pagluluto, ’tapos sasabihin mong masarap na akong magluto.”

“Okay.”

Tinaasan niya ito ng kilay. “Wala man lang pampalakas ng loob?”

“Kahit naman palakasin ko ang loob mo kung hindi mo gagawin, wala pa ring mangyayari.”

Natigilan siya at napatitig kay Blake. Simple lang ang sinabi nito pero napakalalim n’on para sa kanya. Parang may pinanggagalingan.

“Pinapalakas palagi nina Mommy La at Daddy Lo ang loob ako at hindi pa sila na-disappoint sa ’kin.” She smiled at Blake. “Don’t worry, I won’t disappoint you as well. I’ll be a good student.”

Ilang segundo siyang pinakatitigan ni Blake bago ito tumango. “I’ll hold on to that.”

Her smile brightened even more. “Thank you.”

“Don’t smile at me like that,” sabi nito na ikinatigil niya, “I don’t like it.”

Her smile fell. “Sorry.”

“You should go.”

Ibinalik ni Lucky ang takip ng glass jar, saka tumayo at nagpaalam na. “Sige, aalis na ako.”

Nang makalabas siya ng apartment nito at makalipat sa kanya, natigilan siya sa pagpunta sa kuwarto nang may kumatok sa pinto.

Agad niyang binuksan ’yon. It was Blake. “Yes?”

“Huwag mong basta-basta bubuksan ang pinto mo,” wika nito sa walang emosyong boses.

“Sige,” mahina ang boses niyang sagot. “May kailangan ka pa?”

“I just want to apologize.”

Kumunot ang noo ni Lucky. “Para saan?”

“I lied. I like your smile.”

Gumuhit ang matamis na ngiti sa mga labi niya. “Have you been eating gummy bears?”

“Yes.”

She chuckled. “Good night, Blake.”

“Good night.”

She smiled at him one last time before closing and locking the door. Pero kahit nakasara na ang pinto, nanatili pa rin siyang nakatayo sa harap n’on habang nakangiti.

He likes my smile.

Mahina siyang natawa, saka tinawagan ang lola niya. “I finally found a man who likes my smile, Mommy La.”

“Do tell, sweetheart.” Nasa boses nito ang galak sa ibinalita niya. “Ano’ng pangalan niya?”

“His name is Blake Vitale. And he’s my neighbor.”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 3

CHAPTER 3

KUNOT-NOONG PINAGMAMASDAN ni Blake si Lucky habang naglalakad mula sa pinagtatrabahuhan nitong pre-school papunta sa apartment nito. He had been protecting and following her for two days now.

At siya ang kinakabahan sa babae na lahat yata ng lumalapit ay kinakausap nito.

Hindi ba nito napapansin na ang mga lalaking lumalapit dito para magtanong ng tamang daan ay gusto lang itong makausap?

Can’t she see that those men just wanted to take advantage of her niceness? That those men are ogling her?

Nagtagis ang mga bagang niya. She was too trusting! She went inside his apartment when she barely knew him for fuck’s sake! She even brought him food and talked to him as if they knew each other for quite a long time!

She’s too nice!

Humigpit ang hawak niya sa manibela nang makitang may lumapit ditong lalaki na mukhang nanghihingi ng pera. Napabuntong-hininga na lang siya nang makitang inilabas ni Lucky ang pitaka at binigyan ng pera ang lalaki.

Napailing siya. Sa loob ng ilang araw na pinagmamasdan at binabantayan niya ang babae sa malayo, masasabi niyang ito na yata ang pinakamabait na taong nakilala niya.

Fuck!

And those fucking people was taking advantage of her! She was too kind for this fucked up world! She should be protected and sheltered at all times!

Napatigil si Blake sa pagtatagis ng mga bagang nang makitang hinablot ng lalaki ang wallet ni Lucky.

“Fuck!”

Mabilis siyang lumabas ng sasakyan, saka malalaki ang hakbang na sinalubong ang lalaki at sinuntok ito sa dibdib dahilan para mapaatras ito at matumba sa semento.

Inagaw niya ang pitaka na mahigpit nitong hawak, saka madilim ang mukhang tinitigan ito. “Sa susunod na gawin mo ’yon, papatayin kita.”

Agad na bumangon ang lalaki at takot na tumakbo.

Siya naman ay napatingin sa gawi ni Lucky at nakita niyang sapo nito ang dibdib.

Naglakad siya palapit sa babae at iniabot dito ang wallet nito. “Be careful, will you?” Hindi niya naitago ang iritasyon na nararamdaman. “Paano kung hindi lang ’yon ang ginawa ng lalaking ’yon sa ’yo? Paano kung sinaktan ka niya? Ano’ng gagawin mo?”

Nakangiwing tumingin ito sa kanya habang sapo pa rin ang dibdib. “S-sorry.”

Worry creased his forehead. “You don’t look so good.”

Tumayo ito nang tuwid pero parang may iniindang sakit sa dibdib. “A-akala ko kasi k-kailangan niya ng tulong.”

Parang may kung anong kumudlit na awa sa dibdib niya nang makitang nanginginig ang mga kamay nito.

She’s scared.

Hinawakan niya ang kamay nitong nanginginig. “I’m here, he’s gone. It’s okay.”

Tumango si Lucky at huminga nang malalim. “He looks like h-he needs some help so I helped and he just g-grab my wallet…”

He sighed. “You’re too trusting.”

Tumingin ito sa kanya. “I was just trying to help.”

“Be careful who you help, Miss Hart. Hindi lahat ng tao, mapagkakatiwalaan mo.”

Nagulat siya nang ito ang humawak sa kamay niya at mahigpit na pinisil iyon na para bang doon ito kumukuha ng lakas habang bahagyang lukot ang mukha.

“You’re pale,” pansin niya.

Umiling ito, saka nginitian siya. “J-just scared. S-sige, uwi na ako.”

Bumitaw ito sa kanya at nang-umpisang maglakad. Hindi pa man nakakalayo nang bigla na lang itong nabuwal sa pagkakatayo.

Halos liparin ni Blake ang pagitan nilang dalawa ni Lucky masalo lang niya ang katawan nito.

Thank God she’s not unconscious!

“I’M TAKING YOU to the hospital—”

“I-I’m okay,” mahina ang boses na pigil ni Lucky kay Blake habang pinipilit niyang makatayo. She gasped a little when Blake encircled his arm around her waist to assist her.

“Kaya mo na ba?”

Napakalapit nang mukha nito sa mukha niya at hindi niya alam kung bakit may kakaibang kaba sa dibdib niyang naninikip dahil sa gulat at takot na naranasan.

Tumango siya, saka humawak sa magkabilang balikat nito para balansehin ang sarili dahil halos magkadikit na magkadikit ang katawan nilang dalawa. “Ayos lang ako.” She smiled. “I’ll live.”

Pinakatitigan siya nito. Alam niyang namumutla siya ngayon. “Come on, I’ll take you home,” sabi nito.

Kinagat ni Lucky ang pang-ibabang labi habang nakahawak pa rin sa magkabilang balikat ni Blake. Kahit gusto niyang bigyan ng distansiya ang katawan nila dahil sa kakatwang nararamdaman, hindi niya magawa kasi nanghihina pa rin siya.

“My legs are still weak.” She tried to stand on her own but failed. “Mauna ka na, susunod na lang ako.”

“Is it okay if….” Parang nag-aalangan ito sa susunod na sasabihin. “I carry you?”

“I can walk,” giit niya. Baka lalong bumilis ang tibok ng puso niya kapag magkalapit na naman silang dalawa at lalong hindi siya makahinga nang maayos. “I can do it.”

“I know you can, but not right now.” Maingat siya nitong pinangko, saka tiningnan. “Is this okay? Am I making you uncomfortable?”

Umiling siya. “It’s okay. Thank you.”

Tumango lang si Blake, saka nag-umpisa nang maglakad patungo sa apartment. Tahimik lang ito habang karga-karga siya. At dahil nangangalay na ang leeg niya, ihinilig niya ang ulo sa balikat nito.

“You okay?” he asked while walking.

“Yeah… Sa tingin ko kaya ko nang maglakad,” sabi niya para pakawalan na siya nito.

“I don’t think so,” wika nito.

“But I can—”

“Lucky, be nice and let me carry you.”

Humaba ang nguso niya. “I am.”

“Be nice to me. I’m carrying you.”

Napalabi siya. “Okay.”

Hindi na ito nagsalita hanggang sa makarating sila sa harap ng pinto ng apartment niya. Sa wakas ay pinakawalan na siya nito at inalalayan na makatayo.

“See?” She smiled at Blake. “Sabi ko na sa ’yong kaya ko na, eh.”

“Alam ko.”

“Kung ganoon bakit mo ako kinarga?”

“Gusto ko, eh. May angal ka?”

Umiling si Lucky, saka ipinasok ang susi sa keyhole at pinihit pabukas ang pinto ng apartment niya. “Salamat uli,” sabi niya nang makapasok sa loob.

Nanatiling nakatayo sa labas ng pinto si Blake. “Sa susunod, huwag ka nang basta-basta tumutulong sa kahit kanino. At huwag na huwag kang maglalabas ng wallet sa kalye. And stop talking to strangers, will you? Not all strangers are like me, okay?”

Tumango siya kahit alam niyang wala naman itong karapatang pangaralan siya. Pero alam naman niyang para din naman sa kanya ang mga pangaral nito. “Okay,” sabi niya.

“Good. Go on. Lock your door.”

She nodded and smiled. “Thank you again.”

Tumango ang lalaki, saka namulsa at pumasok na sa sarili nitong apartment.

Nakangiting isinara niya ang pinto at ini-lock, saka hinaplos ang dibdib kung nasaan ang puso niya.

She could still feel some lingering pain but she’d live.

Inilabas niya ang gamot sa bag, saka ininom iyon bago pumasok sa kuwarto. Hinubad niya ang damit na suot, saka nagpalit ng pambahay. Cotton shorts at spaghetti strap sando.

“Miss Hart?”

Natigilan si Lucky nang marinig ang boses ni Blake sa may balkonahe.

Agad siyang lumabas at napatitig sa lalaking nakaupo sa railing habang hawak ang glass jar na ibinigay niya rito.

“You need something?”

Blake looked at her, then his eyes dropped to her breasts. He blinked before looking away. “You’re not wearing a bra.”

Bumaba ang tingin niya sa dibdib at nagkibit-balikat. “Hindi naman malaki ’yong sa ’kin para itago.”

He looked at her flatly. “You do realize I’m a male.”

Tumango siya. “Yes. And Mommy La says male like big boobies and mine is not really that big so… yeah…”

Parang hindi ito makapaniwalang napatitig sa kanya. “Small or big, it’s still a breast. I still like it—” Marahas nitong ipinilig ang ulo. “I mean, men still wants to see it.”

Bumaba uli ang tingin ni Lucky sa dibdib niya. “Wala ka namang makikita sa ’kin, maliit nga, eh.”

Hindi ito makapaniwalang napailing, saka iniabot sa kanya ang glass jar. “Give me some.”

Napangiti siya. “You like gummy bears now?”

“Nope.”

“Pero naubos mo,” she pointed out.

Blake gave her a deadpan look. “Nakakalimutan mo na bang halos maubos mo ’yan kagabi?”

Napalabi siya. Oo nga pala. “Sige, i-refill ko.”

Pumasok si Lucky sa kuwarto pero sa halip na lagyan ng gummy bears ang glass jar na ibinalik ni Blake, kinuha niya ang mas malaking glass jar na nasa study table, saka iyon ang dinala sa balkonahe.

“Are you planing to make me a diabetic?” tanong nito nang makita ang malaking glass jar na dala niya na puno ng gummy bears at gummy worms.

“It’s not that sweet,” depensa niya.

“It is to me.”

Napasimangot siya. “Then no gummy bears for you.”

Dumukwang si Blake, saka inagaw ang glass jar sa kanya. “Akin na ’to.”

Inirapan niya ito. “Ewan ko sa ’yo. Ang gulo mong kausap.”

Umupo na naman ang lalaki sa railing, saka binuksan ang jar at kumain ng isang gummy bear. “I hate sweets.”

“Then why eat gummy bear?”

Kumuha ito ng isa, saka inilapit iyon sa bibig niya. “Because someone says that gummy bears can keep negativity away.”

Napangiti siya sa sinabi ni Blake bago tinanggap ang gummy bear na isinusubo nito sa kanya. “Naniniwala ka na sa ’kin?”

“Hindi.”

Her smile fell. “Why are you so negative?”

A cold smile crept into his lips. “Trust me, if what happened to me, happens to you, you will be negative as well.”

That got her curious. “What happened to you?”

“None of your business.”

Sa halip na sumama ang loob sa sinabi nito, ngumiti siya. “I know, I was just asking. Okay lang naman kung hindi mo ako sagutin. Just don’t be hostile towards me, I mean no harm.”

Napatingin ito sa kanya, kapagkuwan ay napabuntong-hininga. “I snapped. Sorry.”

“That’s okay.” Her smile remained. “All people have a story to tell but not all people have the guts to tell their story. Afraid that they might be judged.”

“Do you…” Blake looked at her in the eyes. “… Have a story to tell and do you have the guts to tell your story?”

“My story?” She smiled at Blake. “Wala namang interesante sa kuwento ng buhay ko. Half of my life, I lived in the hospital. I was home-schooled because I was too weak to go to school. I don’t have a happy childhood.” Nanatili ang ngiti sa mga labi niya. “I fought to live.”

“What do you mean?”

“I’m a cancer survivor.”

Blake looked at her in awe. “You are?”

Tumango si Lucky. “I was ten when I was diagnosed with bone cancer. It hasn’t spread, yet it’s still painful. But I never asked God to just take me away even when it hurts. I asked him to let me live and experience what life can offer me. He heard my prayer. I got better. But when I was seventeen, it came back again. But God had my back, so I live. But five years after that…” She tapped her heart. “This one started to give up on me… but not me. I won’t give up my life just because I keep getting sick. No. My heart will be okay. Ako pa ba. I’m not named Lucky for nothing.”

“A survivor,” Blake whispered.

She smiled brightly at him. “So don’t be negative, okay? Enjoy every second of the day. Look at me, my heart is giving up on me but I’m still fighting because I don’t want to die. I want to live. For as long as I can. For my Mommy La and Daddy Lo.”

Nag-iwas ng tingin si Blake. He looked ashamed over something and when he looked at her again, he was smiling. “You’re right. You’re stronger than you look.”

She laughed. “I told you I am.”

Pinakatitigan siya nito. “You’re too nice and too kind, but not that sweet.”

Humaba ang nguso niya. “I can be sweet. For your information, I’m sweet to my grandparents.”

Blake was still staring intently at her. “Sweet ka rin ba sa boyfriend mo?”

Umiling siya. “NBSB.”

Tumaas ang kilay nito. “But you’re pretty.”

Nagkibit-balikat si Lucky. “Actually, ikaw ang unang lalaking nakita kong nakahubad-baro sa personal at malapitan.”

His lips parted. “Oh. So that’s why you can’t keep your hands to yourself.”

Nag-init ang pisngi niya. “Don’t blame me. Blame your tattoos. They’re pretty.”

Umawang ang mga labi niya at napamulagat nang bigla na lang nitong hinubad ang pang-itaas na damit.

“Holy mother of God…” mahina niyang sambit habang nakatingin sa matipuno nitong katawan. “Magdamit ka nga!” Ipinikit niya ang mga mata. “Ginagawa mong makasalanan ang mata ko. Isusumbong kita kay Mommy La.”

Blake chuckled. “Don’t close your eyes. Keep looking. And if you want to see more, just tell me.”

Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata, saka napatitig sa V-line nito sa may puson.

Good God. This man is so hot. Does he even know how gorgeous and hot he is?

Of course, he did! How couldn’t he?

He just have to look at the mirror to see that gorgeous face!

Parang gusto niyang manliit. Her looks was okay, but she wasn’t really, really pretty. She was a normal looking woman.

Pero bakit naman siya manliliit? This was what God had given her. She should flaunt it and be proud of it.

“Magdamit ka na,” sabi niya kay Blake na hindi tumitingin sa katawan nito kahit gusto niyang tumitig. “Kinakapos ako ng hininga nang dahil sa ’yo.”

He laughed and it was the first time she heard and saw him laugh.

“If you want to see a naked man’s body up close and personal, come to me,” wika nito na parang tinutudyo pa siya. “I’ll gladly take my clothes off for you.”

Inirapan niya ito. “Liar. Ayaw mo ngang magpahawak sa ’kin noong isang araw. Humakbang ka pa nga paatras.”

Blake chuckled while looking at her. “Why do you have to be so adorable?”

“I’m adorable because I’m not pretty.”

“Well, beautiful face fades, but GMRC remains.”

She frowned. “GMRC? Like good manners and right conduct?”

“Yeah.”

Napaisip si Lucky, kapagkuwan ay malapad na ngumiti. “Hey! I have a good manners and right conduct. That’s me.” She was grinning from ear to ear.

“Yeah.” He stared at her. “It’s you.”

Hindi niya alam kung bakit natutuwa siya. Pero kailangan niyang pakalmahin ang sarili. Too much happiness could affect her heart.

“Good night,” bigla niyang sabi.

Kumunot ang noo ng lalaki. “Maaga pa.”

“It’s getting cold. Baka magkasakit ako.”

Napatango-tango ito. “Okay. Good night. Sweet dreams.”

Sweet dreams. Lihim siyang mapait na napangiti. There was no sweet in her dreams. Only nightmares plagued her sleep.

“You too,” sabi na lang niya bago pumasok sa kuwarto at isinara ang sliding door ng balkonahe.

Nang makahiga sa kama, nakaramdam si Lucky ng panghihinayang. Gusto pa niyang makausap si Blake. She liked talking to Blake. He made her smile and happy. But too much happiness wasn’t advisable.

Too much happiness is bad for my health.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 4

CHAPTER 4

“TEACHER LUCKY, TEACHER LUCKY,” kuha ng isang estudyante niya sa atensiyon niya. “Are my shapes okay? Is my color okay? Am I doing it right? Am I correct?”

Nangingiting hinaplos ni Lucky ang buhok ni Summer, isa sa mga makulit niyang estudyante pero mabait naman. “Your shapes are perfect, Summer, but the color violet is like this.” Ipinakita niya ang kulay na dapat ay ginamit nito.

Summer pouted. “So, I’m wrong.”

“Yes, baby.” She kept on caressing her hair. “But we can still fix it. Hindi ba sabi ni Teacher kapag nagkamali—”

“Ayusin agad po.”

Pinanggigilan niya ang pisngi nito. “And that’s what you’ll do, sweetheart, we will fix it okay? Kaya huwag ka nang malungkot. Madali lang ’yan. And when you fix it, I will give you some gummy bears. Gusto mo ba ’yon?”

Summer grinned. “Okay po, Teacher Lucky.”

Nangingiting inalalayan niya ang bata pabalik sa mesa nito, saka umupo sa tabi nito para turuan ito sa tamang gagawin.

Natawa na lang si Lucky nang dumugin siya ng mga estudyante na nagtatanong kung tama ba ang ginawa ng mga ito.

Kahit makukulit at maiingay, hindi nawala ang ngiti sa mga labi niya. She liked kids who were lively and having so much fun. Kasi hindi niya iyon naranasan noong bata pa siya kaya gusto niyang ang mga estudyante niya ay makaranas n’on.

So she would play with her students, sing with them and converse with them. Napapagaan ng mga batang ’to ang loob niya, kaya nga hinayaan siya ng Mommy La niya na magtrabaho.

“O, Lucky, hindi ka pa uuwi?” tanong ng katrabaho niya nang madaanan siya nito sa classroom.

She smiled at Gretchen. “Mamaya. Tatapusin ko lang ’tong paggugupit ng mga shapes para bukas. Sa ibang kulay ko naman inilagay para madaling matandaan ng mga bata.”

Napailing ito. “Ang sipag-sipag mo talaga. O, siya, mauna na ako sa ’yo.”

“Ingat.”

“Ikaw rin.”

Nang makaalis si Gretchen, ibinuhos niya lahat ng atensiyon sa ginagawa. Nang matapos siya at makalabas ng classroom, nagulat siya nang makitang naghihintay sa kanya si Peter. Isa rin ito sa katrabaho niya pero mas mataas ang posisyon nito.

“Hi, Peter,” bati niya.

Agad itong tumuwid ng tayo nang makita siya at ngumiti. “Ihahatid na kita, Lucky. Para may kasama ka. Narinig ko ang nangyari sa ’yo noong isang araw na muntik ka nang ma-hold up.”

“That’s so nice of you.” She beamed at Peter. “Thank you, Peter.”

Ngumiti naman si Peter, saka sabay silang naglakad palabas ng paaralan. Dahil walking distance lang naman patungo sa apartment niya, nilakad lang nila iyon.

“Ahm, Lucky?”

Binalingan niya ang lalaki. “Hmm?”

“May itatanong sana ako sa ’yo.”

“Ano ’yon?” nakangiting tugon niya.

“Kasi ano, eh. Ahm, p-puwede ba akong manligaw sa ’yo? Matagal na kitang gusto.” Napakamot ito sa batok. “Ngayon lang ako nagkaroon ng lakas ng loob.”

She blinked at Peter. “Gusto mo ako? Bakit?” may pagtatakang tanong niya.

Napatanga sa kanya si Peter. “Anong bakit?”

“Bakit mo ako gusto?” Gusto niyang marinig ang rason nito.

“Kasi mabait ka.”

Napatango-tango si Lucky. “Ganoon ba?” Bakit parang hindi siya interesado? “Pasensiya ka na, Peter. May gusto na akong iba, eh.”

Bumagsak ang mga balikat nito. “Ganoon ba? Katrabaho ba natin?”

Umiling siya. “Hindi, pero siya ang unang lalaki na nagustuhan ko. Masarap siyang kausap. Hindi ako nabo-bore.”

“Ganoon ba?” Nag-iwas ito ng tingin. “Sige mauna na ako sa ’yo.”

Napakurap-kurap siya na bigla na lang itong umalis at iniwan niya.

Humaba ang nguso ni Lucky. “Basta na lang nang-iwan dahil hindi nakuha ang gusto niya.” Napailing-iling siya, saka nagpatuloy sa paglalakad.

Nang malapit na siya sa apartment, gumuhit ang ngiti sa mga labi niya nang makita si Blake sa labas ng building.

“Blake!” Masayang kumayaw siya sa lalaki. “Hello, Blake! Good afternoon!”

Nakangiting lumapit siya, saka akmang kakausapin ito nang makita niya ang kabuuan ng mukha nito.

Kumunot ang noo niya, saka inilapit ang mukha sa pisngi nito at leeg. “You have a new tattoo?”

Blake just stared at her. “What?”

Itinuro niya ang pisngi nito at leeg na may tattoo. “Hindi lang kita nakita ng isang araw, may tattoo ka nang bago? It’s pretty.” Tumaas ang kamay niya para haplusin ’yon. “I like it.”

Blake smiled. “Thanks.”

Napatitig siya sa ngiti ni Blake, kapagkuwan ay kumunot ang noo. Something felt off. Blake didn’t smile like that. He seldom smiled, period. Mahal ang ngiti nito.

Lucky narrowed her eyes on Blake’s face. Maliban sa bago nitong tattoo ay wala namang kakaiba sa mukha nito pero bakit nararamdaman niyang parang may kakaiba sa lalaki?

“You okay, Miss Hart?” tanong nito.

Napakurap-kurap siya, saka tumango. “Yeah… I’m okay.”

He kept staring at her. “May mali ba sa mukha ko? Am I more handsome than the last time you saw me?” There was a glint of amusement and naughtiness in his eyes. “Mas gusto mo ba ako ngayon kaysa sa dati?”

Lucky narrowed her eyes on Blake’s face again. “You look the same, but you feel different.” Inilapit niya ang ilong sa leeg nito, saka inamoy ito. “Iba ang amoy mo, hindi ka na mabango.”

He looked offended as he clutched his chest. “Ouch. I smell good. Thank you very much.”

Umiling siya. “Nope. Mas gusto ko ’yong pabango mo noong una. Mas mabango ’yon.”

Blake tsked. “Mas mahal ’tong pabango ko kaysa sa una.”

“Hindi naman ’yon sa kung anong mahal, nasa amoy ’yon kapag ginamit mo na.” Sinimangutan niya ito. “Nasaan ka ba kahapon? Alam mo bang nagluto ako ng adobong manok? Ipapatikim ko sana sa ’yo kung maalat pa rin ang pagkakaluto ko kaya lang walang sumasagot sa apartment mo.”

“We’re that close, huh?”

Naguguluhan niyang tiningnan ang kaharap. “Kinda… I think?”

Napatango-tango ang lalaki, saka nakangising nagtanong. “Have I seen you naked?”

Umiling si Lucky. “You’re weird today.” Kinuha niya ang maliit na glass jar na lalagyan niya ng gummy bears na baon, saka binigyan ito ng isa. “Here, eat. Para hindi ka na weird.”

Blake opened his mouth. “Feed me?”

She smiled happily. “Okay.”

Akmang susubuan niya ito nang may kung sinong humawak sa pupulsuhan niya. Iginiya nito ang kamay niya sa bibig nito at kinain ang gummy bear na hawak niya na para sana kay Blake.

Tiningnan niya kung sino ang salarin. Napakurap-kurap siya kasabay ng pag-awang ng mga labi nang makitang kamukha ’yon Blake.

Lucky took a sidestep before looking at the two Blake in front of her.

The one had a tattoo on his face and neck and the other had none; just tattoos peeking on the edge of his shirt and nape.

Napakurap-kurap siya habang pinagpapalit-palit ang tingin sa dalawa. Ilang segundo ang lumipas bago nag-sink in sa utak niya na kambal ang nasa harap niya.

“Holy shit.” She cupped her face in shock and her lips formed into an “o.” “You’re twins?”

The Blake who had a tattoo on his face and neck chuckled before extending his hand at her. “Blaze Vitale. Nice to meet you, Miss Hart.”

Agad niyang tinanggap ang pakikipagkamay nito pero agad ding naghiwalay ang kamay nilang dalawa kasi dumaan sa gitna nila mismo si Blake.

“Nice to meet you,” nakangiting sabi niya kay Blaze, saka hinabol si Blake. “Naubos mo na ba ang gummy bears mo? Bakit hindi kita nakita kahapon? Wala ka sa apartment mo. Gusto pa naman sana kitang makausap kasi nagluto ako ng adobong manok. Gusto ko sanang ipatikim sa ’yo kung masarap o hindi o kung maalat.”

She was talking to Blake, but it seemed like he was not listening. He had this stoic look on his face.

Napasimangot siya. “Bakit ayaw mo akong kusapin? Blake, kausapin mo ako.” She kept tugging his arm. “Magtatampo ’yong adobong manok ko sa ’yo. Pinaghirapan ko ’yon. With love, care and a lot of effort. Kahit maikli lang ang sagot mo, ayos lang. Blake—”

“You didn’t even realize that it wasn’t me,” wika nito na ikinatigil niya sa pagsasalita.

Napaigtad si Lucky dahil sa malakas na pagsara nito sa pinto ng apartment nito. Napalabi siya. “Magkamukha kayo, eh,” bulong niya. “Kasalanan ko bang magkapareho kayo ng mukha?”

“Don’t be too hard on yourself, Miss Hart.”

Nilingon niya ang nagsalita. Ang kakambal ’yon ni Blake.

Ngumiti siya kahit medyo masama ang loob. “Hi. Sorry kanina. Akala ko ikaw si Blake. Hindi ko naman alam na may kakambal pala siya.”

“That’s okay.” Namulsa ito, saka nginitian siya. “By the way, don’t mind Blake. He’s just being a jelly ace.”

Nagsalubong ang mga kilay niya. “Jelly ace?”

Umiling ang kaharap. “Don’t mind what I said. He’s just grumpy, that’s all.”

She tsked. “I told him to eat gummy bears a day to keep the negativity away.”

Blaze chuckled. “Gummy bears, huh? He hates it.”

“’Yon nga ang sabi niya pero kumain pa rin naman siya.” Nakasimangot na binuksan niya ang pinto ng apartment, saka ikinaway ang kamay kay Blaze. “Bye. Nice meeting you again.”

Blaze smiled. “Take care, Miss Hart.”

Tumango si Lucky, saka pumasok sa apartment niya at ini-lock ang pinto.

Nagpahinga muna siya ng ilang minuto bago pumasok sa banyo at naligo, pagkatapos ay mag-isa siyang naghapunan. Hindi niya pinansin ang ingay sa kabilang apartment.

Kapagkuwan ay tumambay siya sa balkonahe at tinawagan ang Mommy La niya para kumustahin ito.

“BRO, I BROUGHT grilled meat for you,” narinig ni Blake sabi ng kakambal nang makapasok sa apartment niya. “Saan ko ba ’to ilalagay? Kakainin ba natin ’to ngayon? Hurry up, I’m hungry.”

Nagtatagis ang mga bagang na kumuha siya ng kutsilyo sa kusina, saka hinarap ang kakambal. “Stay still.”

Blaze stilled. “What?”

Pinaikot-ikot niya ang kutsilyo sa mga daliri na parang nilalaro iyon. “I’m gonna throw this knife at you, you motherfucker. So, stay still.”

“Are you nuts?” Pinanlakihan siya nito ng mga mata. “Kapag tinamaan ako niyan—”

“Saluhin mo, magaling ka naman, ’di ba? At saka doktor ka, gamutin mo na lang ang sugat mo. Hindi naman kita pupuruhan.”

“C’mon, Blake, stop that—”

“I’m angry.” Gumagalaw ang panga niya sa galit. “So, stay still.”

Blaze let out a loud breath. “Is this because of Miss Hart—”

He threw the knife.

“Fuck you!” Madaling nakailag ang kakambal, saka tiningnan siya nang masama. “Why the hell are you angry at me?”

Sa halip na sumagot, naghain si Blake sa mesa at inagaw ang dala nitong grilled meat. Nag-umpisa siyang kumain nang hindi ito inaaya.

Blaze tsked. “Hinahanap ka raw ni Miss Hart kahapon,” sabi nito, saka sinaluhan siyang kumain. “Saan ka ba kasi nagpunta?”

“I went to visit Calle,” sagot niya.

Natahimik ang kakambal niya ng ilang segundo bago sumagot. “You sound guilty.”

Napatigil siya sa pagkain, saka bumuntong-hininga. “I am. Nakalimutan ko siya dahil sa ibang babae. She must be so disappointed of me right now. I promise her that I’ll—” Napatigil siya sa pagsasalita, saka kumuyom ang kamay. “Bakit ko ba siya nakalimutan dahil sa babaeng ’yon?”

Blaze sighed heavily. “Bud, hindi naman siguro masamang maging masaya ka.”

“I don’t want her to be alone,” mahina niyang bulong, saka bumuga ng marahas na hininga. “I promised her.”

“Then why are you so mad at me just because Miss Hart smiled at me?” tanong ni Blaze. “Maybe there’s a reason why you met Miss Hart.”

“I didn’t meet her,” may diin niyang sabi. “She’s just a job. I don’t want to disappoint Calle.”

“If there’s a woman who will be disappointed because of you, it’s Miss Hart.” Tumayo si Blaze. “Ang sabi ni Velasquez, bantayan mo, hindi kilalanin. Kung wala ka naman pa lang lakas ng loob na panindigan itong ginawa mo, sana hindi mo na lang nilapitan ’yong tao at hindi ka nagpakilala.”

“She has an intoxicating bright smile,” he whispered.

“Kung ganoon, sanayin mo na ang sarili mo na hindi ’yon nakikita. Uuwi ka na sa bahay.”

He glared at Blaze. “I’m the eldest—”

“I don’t care,” putol nito sa iba pa niyang sasabihin. “Kung hindi mo kayang panindigan itong sinimulan mo, huwag ka nang magpakita kay Miss Hart. Sasaktan mo lang siya. That bright smile that you like, it will be a sad smile. And don’t be jealous too if you don’t have the balls to continue what you started—”

“I’m not jealous!”

“Tell that to the marines!” Blaze hissed back. “You’re going home with me so pack up.”

Iritadong umalis si Blake sa hapagkainan dahil nawalan na siya ng gana. Tinungo niya ang kuwarto at natigilan nang marinig ang boses ni Lucky na parang may kausap.

“Really okay, Mommy La,” sabi nito sa malambing na boses. “Hindi naman na palaging sumasakit ang puso ko. Minsan na lang kapag sumasama ang loob ko o kaya natatakot at nagugulat. Saka hindi ba, napag-usapan na natin ’to na hindi ako papatalo sa sakit kong ’to at lalaban ako, saka gagawin lahat ng gusto ko?” Tumawa ito nang mahina. “Mommy La, I can take whatever the world throws at me. Ako pa ba?”

Blake was rooted in place as he listened to Lucky talk. Sasakit ang puso nito kapag sumama ang loob nito o natatakot?

Velasquez said she was in danger. If those men got to her, she would be scared and her heart would hurt and it might give up on her.

That bright smile that he liked… it would be gone.

Why didn’t he like that thought? That he would not see Lucky’s smile again?

Natagpuan ni Blake ang sarili sa balkonahe at nakatingin kay Lucky na nagpapaalam na sa lola nito dahil magpapahinga na raw ito. And when she ended the call, he stepped back to hide from her.

Ilang segundo siyang nakatitig sa kawalan bago pabagsak na nahiga. Pagkalipas ng ilang minuto, tinawag siya ni Blaze.

“May tao sa labas,” malakas ang boses na sabi nito.

Tinatamad na lumabas siya ng kuwarto, saka dinaanan ang kakambal na nanonood ng TV pero wala naman iyong boses.

Napailing siya, saka binuksan ang pinto. He stilled when he saw Lucky.

A sweet bright smile graze her lips when she saw him.

That smile.

“Grumpy ka pa ba?” tanong nito habang nakangiti sa kanya. Parang wala lang dito na pagalit niya itong kinausap kanina. “Gusto mo nang tikman ang niluto kong adobong manok?” Ipinakita nito ang dalang Tupperware. “Wala ka kasi rito kahapon. Hindi na maalat ’to. Sa tingin ko lang naman pero hindi ako sigurado. But I cooked it with love, care and lots of effort.”

Hindi siya sumagot. Nakatitig lang siya rito.

Then he heard Blaze’s voice.

“Hurry up, Blake. Mag-eempake ka pa!”

Nilingon niya ang kakambal. “I’m staying.”

Napailing ito, saka nilapitan siya at agad na ngumiti nang makita si Lucky. “Hello there, Miss Hart,” suwabeng bati ng kakambal niya kay Lucky. “Do you still have some gummy bears for me?”

Itinuro siya ng babae. “Binigyan ko siya ng marami. Kaunti na lang ang sa ’kin, eh. Akin na lang ’yon, ’tapos nasa apartment ko pa. Tinatamad akong bumalik.” Ang lapad ng ngiti nito. “Isang malaking jar ang ibinigay ko sa kanya. And since he doesn’t really like it and he only eats one piece a day, I’m sure he still has some left.”

Nilingon siya ni Blaze. “Saan mo inilagay?”

“I throw it on the trash bin,” hindi nag-iisip na sagot niya.

And he saw how Lucky’s smile fell and how pain crossed her eyes. “Bakit mo ibinasura?” Her voice was trembling, like she was about to cry. “Sana ibinalik mo na lang sa ’kin, naibigay ko sana sa iba. Sayang naman ’yon. Ibinigay mo na lang sana sa mga bata sa ibaba. Bakit kailangan mo pang itapon? You could have given it back, I don’t mind.”

“Lucky—”

“Hindi na kita bibigyan ng gummy bears.” Sinapo nito ng isang kamay ang dibdib kung nasaan ang puso nito, saka marahang minasahe iyon. “And don’t mind what I said earlier. May mga bata naman sa ibaba para kumain ng niluto ko. Pasensiya na sa abala.”

Hindi na siya nakapagsalita pa dahil lumabas na ito at pumasok sa loob ng apartment.

Mariing ipinikit ni Blake ang mga mata, saka napasabunot sa sariling buhok. “What was I thinking?”

“She gave it to you happily and you throw it away. Did you see how vulnerable she looks?” Blaze tsked. “Ang babaw pero masakit ’yon para sa nagbigay, lalo na kung importante ’yon sa kanya. Tama naman siya, ibinalik mo na lang sana.” Tinapik nito ang balikat niya, saka iniwan siya sa harap ng pintuan.

Malakas niyang isinara ang pinto, saka pumasok sa kuwarto at pabagsak na napaupo sa gilid ng kama.

Gusto niyang saktan ang sarili nang marinig ang pilit na pinipigilang hikbi sa kabilang apartment pero dinig na dinig niya iyon.

Lucky.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 5

CHAPTER 5

LUCKY CALLED IN SICK at work the following morning. Masama ang pakiramdam niya. Hindi niya alam kung bakit panay ang sakit ng dibdib niya samantalang uminom naman siya ng gamot. The pain was bearable, but she didn’t want her students to see her flinching from time to time because of sudden pain. So, she stayed at home.

Dahan-dahang umupo sa sofa si Lucky, saka ihinilig ang katawan sa likod n’on at ipinikit ang mga mata. A small gasp escaped her lips when her heart contracted in pain again.

“Please, God,” she begged. “Don’t take me away. Please…”

Kontrolado ang paghinga niya, para hindi masyadong sumakit ang puso niya. Kinakalma niya ang sarili habang nakapikit ang mga mata. She wanted to sleep but she couldn’t because her heart was aching. Literally.

Kaya ayaw niyang sumasama nang sobra ang loob niya tulad ng nangyari kagabi.

She knew it was meaningless to Blake. But for her, it meant so much. How could he throw those gummy bears? She loved those. And even though she loved them so bad, she still gave it to him when he asked for a refill. Kaya nasaktan siya kagabi.

Ito ang sinasabi ng Mommy La niya. Mag-ingat siya sa mga taong makikilala at papahalagahan o magugustuhan niya. Dahil hindi lahat ganoon din ang nararamdaman para sa kanya.

She just felt so stupid for giving those gummy bears that she loved so much to Blake. She should have stayed away from him. She barely knew him. She thought he was nice. He was the first man she ever talk to comfortably. That was why she liked talking to him.

Mababaw ang bawat paghinga ni Lucky. Kapag nagpatuloy pa itong sakit sa dibdib niya hanggang mamayang hapon, ia-admit niya ang sarili sa ospital. Pero kapag ginawa naman niya iyon, mag-aalala na naman ang Mommy La at Daddy Lo niya.

Pero kaysa naman na mawala siya. Hindi puwede. Hindi niya puwedeng iwan ang Mommy La at Daddy Lo niya. She would never let them pick a casket for her. Walang magulang na gugustuhing ilibing ang anak nila. That would hurt them so much.

She opened her eyes and looked at the wall clock. It was 11 AM.

Hindi pa ako nakakapagluto ng tanghalian ko.

Dahan-dahan siyang tumayo para kunin ang cell phone niya sa kuwarto pero hindi pa siya nakakalayo nang makaramdam siya na parang pinipiga ang puso niya.

“Oh, Jesus… I need to rest.”

Nasapo niya ang puso, saka mahinang napadaing. Dahan-dahang gumalaw ang paa niya. Kahit nahihirapan siya, pilit siyang humakbang patungo sa kuwarto niya habang nangangapa ng mahahawakan para hindi siya matumba.

Wala na siyang pakialam kung may nasagi siya at nabasag. Ang isip niya ay makahiga sa kama niya o kaya may matawagan para tulungan siya.

Bumagsak ang katawan niya sa kama at pilit na inaabot ang cell phone niya.

I have to call someone!

Umatake na naman ang kirot sa puso niya dahilan para impit siyang mapasigaw.

No. God, please, don’t take me away. I still want to live. Please, don’t…

Lucky was asking God for help, for assistance and strength when she heard that familiar voice.

“Lucky! Lucky!”

Nagdidilim na ang paningin niya at hindi niya makita kung sino iyon pero alam niyang si Blake ang tumawag sa pangalan niya.

Mahina siyang napadaing nang maramdamang binuhat siya nito at kinarga patungo sa kung saan.

“Hang in there, baby. I’m taking you to the hospital.”

Panay lang ang kawala niya ng mahinang daing tuwing umaatake ang kirot sa puso niya hanggang sa nawalan siya ng malay. Ang huling namalayan niya ay ang pagtawag ni Blake sa pangalan ng kakambal nito.

SAPO NI BLAKE ang ulo habang nakaupo sa stool katabi ng kinahihigaang hospital bed ni Lucky. Hindi mawala sa isip niya ang hitsura nito kanina habang namimilipit sa sakit.

She was grunting and groaning. And it sounded so painful.

He looked up and stared at Lucky. She was unconscious but stable. Thank God his brother was still at his apartment to help him earlier. Ito rin ang nakarinig sa ingay na nanggagaling sa apartment ni Lucky dahil naka-earplugs siya.

The pain she was in, it was his fault. He should have thought of her condition first before he blurted out what he did to her gummy bears.

“Hey.”

Napabaling siya sa nagsalita. Ang kakambal niya ’yon, kakapasok lang sa hospital room na inookupa ni Lucky.

“Hey.” Mahina ang boses niya.

Naglakad si Blaze palapit kay Lucky, saka pinakatitigan ito bago napabuntong-hininga. “I talked to her cardiologist. He said that she’s stable for now. Kapag nagising siya, dapat walang magpasama sa loob niya. It’s one of the many trigger points why her heart is in pain. Her heart is weak, so take good care of it.”

Napatitig siya kay Lucky. “I trigger this, didn’t I?”

“I don’t want to blame you, bud, but yes. I think what happened last night triggered it.”

Bumuga si Blake ng marahas na hininga at tinitigan ang babae. Bigla siyang napatayo nang makitang nagmulat ito ng mga mata.

“Lucky…” Hinawakan niya ang kamay nito at pinisil iyon. “How are you feeling? Are feeling better?”

Sa halip na sagutin siya, tumingin ang mga mata nito sa IV na nakatusok sa pupulsuhan nito saka, dahan-dahang inagaw ang kamay nitong hawak niya. “What did my doctor say?” tanong nito kay Blaze sa mahinang boses.

Sumulyap muna sa kanya ang kakambal bago sinagot si Lucky. “You’re stable, but no stress and problems. As much as possible, stay away from things or people who displeasures you and make you feel scared.”

Tumango si Lucky, saka nginitian ang kakambal niya. She looked weak but she still managed to smile brightly. “Thank you, Blaze. I appreciate it.”

Blake let out a loud breath. Hindi man lang siya nito pinansin. Hindi man lang siya tinapunan ng tingin na para bang wala siya sa tabi nito.

Bakit hindi niya gusto na hindi siya nito pinapansin? Bakit nagagalit siya?

“Need anything?” tanong ng kakambal niya kay Lucky.

“Can I eat some gummy bears?” she asked adorably.

“I’ll ask your doctor,” sabi nito, saka nginitian si Lucky. “I’ll get back to you, Miss Hart.”

“Thank you.”

Blaze gave him a pointed look that said “don’t mess with her “ before he left.

“Lucky—”

“Please don’t talk to me,” putol nito sa iba pa niyang sasabihin sa malumanay na boses, para bang nangungusap. “Alam ko namang kasalanan ko dahil nakipagpalapit ako sa ’yo, pero gusto ko lang naman ng kausap. And you’re easy to talk to. Kahit lalaki ka, hindi ko alam kung bakit komportable akong kausapin ka kahit maikli ang mga sagot mo. Maybe because I like you as a person. Kaya siguro sumama ang loob ko. But I don’t want to risk my health for you. I don’t want my grandparents to worry about me. They’re too old for that. It’ll hurt them. So please, leave me alone.”

Napatitig siya kay Lucky na nakikiusap sa kanya pero hindi naman makatingin sa kanya. “Would that make you feel better?”

Tumango ito. “I’m sorry for asking you this. Alam kong ikaw ang nagdala sa ’kin dito, and I owe you for that. Thank you so much. But like the doctor said, I have to stay away from the people who displeasures me. I can’t risk my heart. I don’t want to die. I will not put my grandparents in a position where they have to pick a casket for me. I’m so sorry.”

Siya ang may kasalanan pero ito ang humihingi ng tawad. He was such an asshole.

“Aalis na ako,” sabi niya, saka dumukwang dito at masuyong hinalikan ito sa noo. “Take care, Lucky. Stay safe.”

“Thank you.”

Tinalikuran niya ang babae, saka lumabas ng kuwarto pero hindi siya umalis. Sumandal siya sa hamba ng pinto, saka mahinang natawa habang umiiling.

Looked like he’d just protect her from afar this time.

Blaze was right. He shouldn’t have started this. Dapat binantayan lang niya, hindi niya kinausap at kinilala si Lucky.

TRUTH TO BLAKE’S WORDS, he left her alone. Hanggang makalabas si Lucky sa ospital, hindi ito nagpakita sa kanya. Ang kakambal nito ang umasikaso sa kanya at naghatid sa apartment niya.

“Sigurado ka bang okay ka lang?” tanong ni Blaze sa kanya.

Nakangiting tumango siya. “Yeah. I’ll be okay.”

“Hindi mo talaga tatawagan ang lolo’t lola mo?”

Umiling siya. “Okay naman na ako. Ayoko silang pag-alalahanin sa lagay ko. Don’t worry, I will try my hardest to take care of myself.”

Sumilip ito sa loob ng apartment niya. “Dapat may kasama ka diyan. Paano kung sumakit na naman ang dibdib mo?”

“Ayos lang ako,” sabi niya. “Kailangan ko lang namang umiwas sa magpapasama ng loob ko. Ito ang unang beses na nangyari ito simula nang bumukod ako, sana hindi na maulit. Thanks for worrying though, but I’ll be fine, Doc.”

Tumango ito, saka ginulo ang buhok niya. “You have my number. Call me if you need anything, okay?”

She nodded. “Salamat uli.”

“Pasok ka na.”

Nagpasalamat siya uli bago pumasok sa loob ng apartment niya at agad siyang nagpahinga.

She needed to rest so she could go back to work. Nami-miss na niya ang mga ngiti ng mga estudyante niya na nagpapagaan ng loob niya.

Habang nakahiga sa kama, nakabukas ang sliding door patungo sa balkonahe niya kaya malinaw na naririnig niya ang pagtugtog ng gitara sa kabilang apartment at ang mahinang pagkanta ni Blake.

Give you a rhythm you feel

I wanna learn your every line

I wanna feel your empty spaces

I want to play the part, to read your heart

Sing you a song that you fell, whoa

Ipinikit niya ang mga mata, saka pinakinggan ang lalaki.

Love let your music be mine

Sing what I harmonize

Let your melodies fly in my direction

Take me to your paradise

On a musical ride

I’m in love with your music, baby

You’re music to my eyes

Hindi alam ni Lucky na nakatulog siya habang nakikinig sa mahinang pagkanta ni Blake. Nang magising siya, gabi na.

Bumangon siya para magluto ng hapunan nang mapansin niya ang selyadong Tupperware na nasa sahig ng balkonahe. Kunot-noong kinuha niya iyon, saka binuksan. Nanuot sa ilong niya ang mabangong amoy ng adobong manok na laman n’on. Nanubig ang mga bagang niya.

Ibinalik niya ang takip ng Tupperware, saka napatitig sa dingding na naghihiwalay sa apartment nila ni Blake.

She knew it was from Blake. And it smelled delicious, and she wanted to taste it.

Pumunta siya sa kusina, saka naghain sa mesa at mag-isang kumain.

Hmm. Ang sarap naman nito.

He really knew how to cook. Naging magana tuloy ang kain niya dahil sa masarap na luto ni Blake.

Pagkatapos kumain ay hinugasan ni Lucky ang pinagkainan, nagsepilyo, nag-half bath, saka nahiga uli sa kama.

Nang hindi niya inantok, bumangon siya at tulad ng nakasanayan, tumamabay siya sa balkonahe. Natigilan siya nang maramdamang may lumabas sa kabilang balkonahe.

She knew it was Blake. She could smell his perfume. He smelled good, as always, since she met him.

Pero hindi niya ito nilingon. Nanatili siyang nakatinginan sa madilim na kalangitan. Wala siyang bituing makita. The sky looked so sad. Because there were no stars and moon, the sky looked all alone.

Hinaplos niya ang parte ng dibdib kung nasaan ang puso niya.

She was not alone, but she wanted to be. Kaya nga bumukod siya sa lolo at lola niya. Ayaw niyang pag-alalahanin ang mga ito tuwing sumasakit ang puso niya.

Nang maramdamang parang may nakatingin sa kanya, wala sa sariling bumaling siya roon at nagtama ang mga mata nila ni Blake na titig na titig sa kanya.

Siya ang unang nagbawi ng tingin at pumasok sa loob ng apartment, saka nahiga uli sa kama.

Sa pagkakataong ’yon, nakatulog na rin siya.

“HINDI KITA GINUSTO! Hindi kita anak! Sana namatay ka na lang! Bakit hindi ka pa namatay!” sigaw ng kanyang ina habang pinaghahampas siya nito ng belt.

“T-tama na, Mommy… tama na,” pagmamakaawa niya.

“Kasalanan mo ’tong lahat! Kung namatay ka na lang sana, wala ako sa impyerno ngayon! Just die! Die!”

Niyakap na lang ni Lucky ang sarili habang pinaghahampas siya ng ina ng belt nito. Impit siyang napapasigaw tuwing tumatama sa katawan niya dulo ng belt na mayroong matigas na metal.

Nararamdaman niya ang pagdaloy ng dugo sa gilid ng hita niya at braso dahil sa metal ng belt pero hindi siya umimik.

If she tried to stop her mother, she would be punished severely. She would just endure it. Matatapos din ’yon. Matatapos din ang sakit.

“Mamatay ka na! Hindi kita anak! Hindi kita kailangan!”

Patuloy ito sa paghampas sa kanya hanggang tumama sa ulo niya ang metal na nasa dulo ng belt nito.

Napabalikwas si Lucky at agad na niyakap ang sarili habang mahigpit ang hawak sa kumot. Kapagkuwan ay napahawak siya sa ulo na tinamaan ng metal sa panaginip niya, saka walang imik na tumulo ang mga luha niya.

Ilang beses siyang huminga nang malalim dahil sa paninikip ng dibdib.

Calm down, Calm down! Happy Thoughts! Happy Thoughts!

Pero walang masayang alaala na pumapasok sa isip niya. Puro alaala niya sa mommy niya ang nasa isip niya.

Mahirap ba akong mahalin, Mommy ? tanong niya habang paulit-ulit na dumadaloy sa isip ang napanaginipan.

It wasn’t a dream. It was a memory from her past when she was still living with her mother.

She still couldn’t forget it. It was still engraved in her mind, plaguing her sleep with nightmares and fears from her past.

Nang humupa ang takot niya, umalis siya sa kama at kumuha ng tubig sa kusina, saka uminom. Alam niyang hindi na siya makakatulog kaya tumambay na lang siya sa balkonahe tulad ng nakasanayan.

BLAKE CROSSED towards Lucky’s balcony when he heard her scream in fear and in pain. Bukas ang kurtina nito pero nakasara ang pinto ng balkonahe. At mula sa labas ng pinto na gawa sa salamin, kitang-kita niya ang humahangos na pagbangon si Lucky at ang pagyakap nito sa sarili.

She’s dreaming. Nightmare.

He wanted to barged in. To enter her room and gather her in his arms but he remembered her request for him to leave her alone.

Umatras siya, saka bumalik sa balkonahe niya. Doon na lang niya pinakinggan ang galaw nito sa loob ng apartment.

Minutes later, she went out on the balcony and stared at the dark sky. And Blake couldn’t do anything but to stare at Lucky’s sad face. He wanted to talk to her, but he knew better than to do that. Ayaw siya nitong makausap dahil sa nangyari.

Bumuntong-hininga siya, saka bumalik sa kuwarto niya at bumalik sa pagkakahiga pero hindi siya natulog. Hinintay niyang bumalik sa loob si Lucky bago niya hinayaan ang sarili na kainin ng antok.

Nang magising si Blake, umaga na.

Agad siyang bumangon nang marinig na bumukas ang pinto sa apartment ni Lucky.

She’s going to work

Hindi na siya naligo. Nagsepilyo lang siya, saka nagmamadaling lumabas ng apartment para sundan ito. Nang makapasok sa paaralan si Lucky, pumosisyon siya sa rooftop ng pinakamataas na building na may malinaw na kuha sa classroom ni Lucky.

Then he assembled his sniper gun, lied down on his stomach on the floor, held his gun and looked at Lucky through the scope of his sniper.

He zoomed in and smiled when he saw her singing and dancing with her students. She looked happy with her bright smile.

There’s that smile. Her smile that I miss.

Nagsalubong ang mga kilay ni Blake nang tumunog ang cell phone na nasa bulsa niya. Istorbo iyon sa ginagawa niya.

Kinuha niya ang cell phone, saka sinagot ang tawag nang hindi tinitingnan ang caller ID. Abala siya sa panonood kay Lucky mula sa scope ng sniper niya. “Who’s this?”

“It’s Velasquez. I’m pulling you out from Lucky Hart’s protection. May tauhan na akong bakante.”

He stilled. “What?”

“You heard me. I’m pulling you out. Thanks for the time.”

Nang mamatay ang tawag, mabilis na tinawagan niya pabalik ang conde.

“Vitale—”

“If I see a man lurking around Lucky Hart, your men or not, I’ll shoot him. So don’t bother sending one. I can protect her on my own.”

“Blake—”

“Shut it, Velasquez. Don’t make me angry.”

Knight sighed. “You better protect her with your life, Blake. If something bad happens to her, you’ll regret it.”

Humigpit ang hawak niya sa cell phone. “Who’s after her? I’ll kill them before they get a chance to take Lucky.”

“I’ll tell you when I have the complete information. For now, protect her.”

He looked at Lucky through his sniper scoop. His jaw tightened at the thought that someone was planning to hurt this fragile and delicate woman.

“I’ll put my life on the line to protect her, Velasquez,” he promised. “With my life, and with everything that I have.”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 6

CHAPTER 6

KANINA PA PINAGMAMASDAN ni Lucky ang imbitasyon na personal na iniabot kanya ni Mrs. Valcarcel noong makalawa. Nagdadalawang-isip siya kung pupunta siya.

She did promise Summer she’d attend her birthday party.

Bumuntong-hininga siya. Kailangan niyang magpakita sa bata. Nangako siya. Ayaw niyang ma-disappoint ito sa kanya.

Tiningnan niya ang wall clock.

1 PM. The party would start at two.

Mabilis siyang tumayo mula sa pagkakaupo sa sofa, saka hinubad ang mga damit at pumasok sa banyo para maligo.

After taking a bath, she chose her muted pink off shoulder dress that reached her knees and pair it with white-pink flat shoes.

Sinuklay niya ang hanggang balikat na buhok, naglagay ng kaunting kolorete sa mukha para hindi siya mukhang namumutla.

She finished making herself presentable at exactly two PM. Nang lumabas siya ng apartment, inilabas niya ang sasakyan sa garahe ng apartment building at maingat na nagmaneho patungo sa Bachelor’s Village kung saan gaganapin ang birthday party. Pero dumaan muna siya sa toy store para bumili ng regalo.

Nang makarating sa gate ng Bachelor’s Village, ipinakita niya sa guard ang imbitasyon niya at agad naman siyang pinapasok. Kailangan pa niyang magtanong-tanong sa mga taong nadaraanan niya para lang matunton ang bahay ng mga Valcarcel.

It was a beautiful huge mansion.

Ilang segundong tinitigan ni Lucky ang harap ng mansiyon bago siya naglakad palapit sa pintong nakabukas. Malayo pa siya, naririnig na niya ang tawanan sa loob, kantahan at sigawan ng mga bata.

Naiilang siyang pumasok pero naisip niyang personal pa siyang pinuntahan ni Mrs. Valcarcel para imbitan kaya nilakasan na niya ang loob. Pumasok siya sa malaking mansiyon.

“Teacher Lucky!” Si Summer ang sumalubong sa kanya. “Good afternoon!”

Umuklo siya para magpantay ang mukha nila. “Happy birthday, Summer,” bati niya, sabay abot sa regalo nito.

“Thank you!” magiliw na tugon ni Summer, saka hinawakan siya sa kamay at hinila patungo sa sala kung saan naroon ang ina nitong nakikipag-usap. “Mommy! Mommy! Teacher Lucky is here!” excited na balita ng bata. “She’s here! She’s here!”

Agad na gumuhit ang ngiti sa mga labi niya nang humarap sa kanya si Mrs. Valcarcel.

“Salamat naman at nakapunta ka,” sabi nito, saka nakipagbeso-beso sa kanya.

“My pleasure,” sagot niya habang nakangiti pa rin.

“Follow me?” nakangiting wika nito.

Tumango si Lucky. “After you.”

Sinamahan siya ni Mrs. Valcarcel patungo sa likod-bahay ng mga ito kung nasaan ang swimming pool at iginiya paupo sa bakanteng mesa na naroon.

Ang daming tao. Naiilang siya pero hindi niya ipinakita. Nanatili ang ngiti sa mga labi niya.

Iminuwestra ni Mrs. Valcarcel and buffet table. “The food is there. Puwede kang kumuha roon o magpahatid na lang sa waiter.”

“Salamat.”

Mrs. Valcarcel smiled at her sweetly. “Enjoy. I’ll talk to you later, okay? Enjoy the food.”

Tumango siya uli at nagpasalamat. “Thank you again.”

Nang iwan siya ni Mrs. Valcarcel, huminga muna si Lucky nang malalim bago tumayo at kumuha ng pagkain sa buffet table. Nang makabalik siya sa mesa niya, naagaw ang pansin niya ng kalalakihan na nagkukumpulan sa isang pabilog na mesa at nag-iinuman ng beer.

Her eyes settled on only one man.

Blake .

He was drinking beer with everyone but he didn’t look like he was enjoying himself. Parang ang lalim ng iniisip nito.

Nag-iwas si Lucky ng tingin bago pa nito mapansing nakatitig siya, saka nag-umpisa nang kumain.

When she told Blake to leave her alone, she meant it. Ayaw niyang isaalang-alang ang kalusugan niya para dito. She wouldn’t risk her health like that. She had to be extra careful for her to survive like what she planned.

Pero habang tumatagal, nagsisisi na siya sa sinabi niya. She was getting sadder and sadder every day because she haven’t talked to him even though his apartment was just beside hers.

Pero natatakot din naman siya na mapahamak.

Napabuntong-hininga si Lucky, saka akmang aalis na lang doon para hindi makita si Blake nang may narinig siyang malakas na tunog.

Agad siyang tumingin sa pinanggalingan n’on at nagulat nang makitang nanggagaling iyon sa platform na may banda. Nakatayo si Blake sa harap ng microphone habang titig na titig sa kanya.

And for some reason, her heart felt weird.

Hindi niya maalis ang tingin kay Blake na nakatayo pa rin sa podium at ngayon ay nagsasalita na sa microphone.

“Calling Evren Yilmaz, Cadmus Valcarcel and Blaze, my man, come up here. Help me. Come on.” Parang lasing kung magsalita ito.

Sumunod naman ang tingin niya sa tatlong kalalakihan na umakyat sa podium, saka nagkanya-kanya nang puwesto sa likod ng mga instrumento. May umupo sa likod ng drums set, may humawak ng gitara at si Blaze naman ay ang bass guitar ang hinawakan.

“ Yow !“ sigaw ng isa sa mga kasamahan nito sa mesa. “Don’t mess up. Ikaw raw ang magbabayad ng lahat ng ’to kapag nawala ka sa tono!”

Blake grimaced and showed his middle finger at the man who shouted. “Fuck you, Sanford. Go to hell.”

Nagtawanan lang ang kalalakihang kasama nito na parang walang pakialam sa pagmumura ni Blake.

“Ahm….” Tumikhim si Blake sa microphone. “I know this is a children’s party but there’s no kids here, so let me sing a song for my adorable gummy bear.”

Her eyes widened when he realized what he meant.

Was he singing for her?

Humigpit ang hawak ni Lucky sa kutsara at tinidor, saka nagbaba ng tingin sa kinakain. Nagkunwari siyang nandoon ang buo niyang atensiyon pero ang tainga niya, nakikinig naman sa ginagawa ni Blake.

Bakit ba hindi niya ito lubusang maiwasan? He was bad for her health!

“If life is like a jigsaw, where would you start? You think you got the picture. Like it’s written on your heart. You lay out all the pieces. One by one. But if you stare at it closely, the answer never comes. So, I take a deep breath. ’Cause I need time to figure this all out. I got lost inside. What I thought I need. But I understand now.”

When he hit the chorus, Lucky couldn’t help herself. She looked at him and his eyes met hers.

“’Cause I don’t need the sunlight, shining on my face. And I don’t need perfection, to have the perfect day. I just want to see you happy, a smile on your face. Nothing else matters, ’cause you’re everything to me… to me… to me… You’re everything to me…”

Akala niya itutuloy pa ni Blake ang pagkanta pero basta na lang itong umalis sa podium, saka kumuha ng beer sa dinaanang mesa. Pumasok ito sa kung saan dahilan para mawala sa paningin niya.

At si Blaze na ang pumalit kay Blake sa harap ng microphone.

“Let’s pump it up,” sabi ni Blaze, saka nag-umpisa nang tumugtog ng kantang magpapasayaw sa kahit sino.

Napatanga si Lucky dahil napakabaritono ng boses ni Blaze at napaka-sexy n’ong pakinggan, lalo na sa kinakanta nito.

“Just when I thought that’s in it all, she steps to the floor. Pushin’ me up against the wall, she stand to control. Give me what you got in store, girl, I’m begging for more, whine me up until I overdose.”

Nagsitayuan na ang mga nandoon at nagsipagsayawan.

“Oh, we know how to party so pointy, so whine, oh. Every move we do will get you, closer to be mi…i…ine. I’d been waiting so long, you be teasin’ me, baby. By the end of this song, girl, you better be ready…”

Nahigit ni Lucky ang hininga nang may pumalibot na braso sa baywang niya, saka masuyo siyang hinila patayo at pinaikot paharap dito.

Her heart was beating so fast when she saw it was Blake and their bodies were touching.

He’s so close.

Natigilan siya at parang tumigil ang paghinga niya nang paikutin siya nito at niyakap mula sa likuran, saka ipinatong ang baba sa balikat niya.

Naamoy niya ang amoy-alak nitong hininga.

“Y-you’re drunk.”

“Am I scaring you?”

Umiling siya. “No.”

Mas humigpit ang yakap nito sa baywang niya at ang bilis ng tibok ng puso niya.

“Blake, I’m hyperventilating,” sabi niya na habol ang hininga.

Pinakawalan naman siya ng lalaki sa pagkakayakap, saka hinawakan ang kamay niya at hinila paalis. Namalayan na lang niya na nasa isang hardin na sila at iginigiya siya paupo ni Blake sa isang swing.

“Feeling better?”

Ilang beses siyang huminga nang malalim bago tumango at tumingin dito. “Blake, I’m serious when I told you to leave me alone—”

“Let’s talk.” Para itong nakikiusap. “I’m not gonna hurt you. I’ll be very careful. I promise. I just… I just want you to talk to me again.”

Napatitig si Lucky sa lalaki na nangungusap ang mga matang nakatitig din sa kanya. Bumuntong-hininga siya. “What do you want to talk about?” tanong niya sa mahinang boses.

Gusto niyang kalmado siya habang nag-uusap sila. Hindi puwedeng maapektuhan siya sa pag-uusapan nilang dalawa.

Lumipas ang ilang segundong katahimikan bago nagsalita si Blake. “I’m sorry.”

Napatitig siya rito. “Are you really?”

“Yes.” Blake crouched in front of her while holding her knees to balance himself not to fall. “I am.”

Sumama na naman ang loob niya nang maalala ang pagtapon nito sa gummy bears niya. “Itinapon mo ba talaga?”

“Yes.”

Her lips trembled. “Is it that worthless?”

“No. I was guilty over something in my past and your gummy bears reminded me of that.”

“Hindi kita maintindihan.” Umiling siya, saka nagbaba ng tingin. “Ano’ng kinalaman n’on sa gummy bears ko? I was just being nice to you, Blake. I don’t mean no harm. I just feel so stupid because I gave you my last stocks. I love gummy bears so much. ’Tapos ikaw, itinapon mo lang.”

“I’m sorry,” hingi uli nito ng tawad. “I won’t do it again, please just talk to me.”

“Hindi mo talaga ’yon mauulit dahil hindi na kita bibigyan uli,” sabi ni Lucky, saka akmang aalis sa swing nang pigilan siya ni Blake.

“Stay.”

Umiling siya. “I can’t. You’re bad for my health. My heart is too fragile, Blake. Hindi ako puwedeng mapahamak. My grandparents, they’ll be devastated.”

“I won’t hurt you again.”

“How sure are you?”

“Hundred percent.”

“Liar.”

“Lucky—”

“It’s not that I don’t want to forgive you, or that I don’t like you, or the gummy bears. It’s what the doctor said. Stay away from people who displeasures me—”

“I won’t displeasure you again—”

“And I gave you my favorite gummy bears because I want you to have a positive outlook in life. Is that so bad that you have to throw it away? I don’t like seeing you grumpy. Masama ba kung gustuhin kong ngumiti ka?”

He smiled. “Like this smile?”

Lucky eyed Blake suspiciously. “Hindi mo ako madadala diyan.”

His smile widened even more.

She narrowed her scrutinizing eyes on Blake. “Have you been eating gummy bears?”

Blake frowned at her. “Bakit?”

“You’re sweet and it’s weird,” sagot niya.

“I bought two packs from the store. Gusto mong bilhan kita?”

Humaba ang nguso niya. “Are you bribing me to forgive you?”

“No, of course not.”

“Liar.”

Blake chuckled then his face turned serious as he stared at her. “I’m serious, Lucky. How many gummy bears would it take for me to be forgiven?”

“So, you are bribing me!” Inirapan niya ito, saka sinubukang tumayo pero pinigilan na naman siya nito. “Blake—”

“You said I displeasure you. Okay, let me make it up to you and pleasure you—” he paused and cleared his throat while his eyes kept dropping to her breasts. “I mean, let me pleasure you in a way to atone for what I did.”

Kinunutan niya ito ng noo. “Bakit hindi ka makatingin sa ’kin? Are you lying?”

“Heavens, no.”

“Then look at me when you say that you’ll pleasure me.”

Blake gulped before looking at her in the eyes. “I’ll pleasure you.”

“Bakit tumingin ka sa booby ko?” Pinaningkitan niya ito ng mga mata. “Ibang ‘pleasure’ ang iniisip mo, ’no?”

“What? No—”

“Don’t lie to me. My heart may ache—”

“Yes. I’m thinking a different pleasure. Happy?”

Umiling si Lucky. “No, you’re a pervert.”

Hindi ito makapaniwalang napatitig sa kanya. “So, I’m the pervert now? Ipapaalala ko lang, ha? Your finger trailed on my skin and on my tats and you have no fucking idea what I felt that night.”

“Don’t curse at me,” sabi niya sa mahinang boses.

“I’m sorry.”

She was still eyeing him suspiciously. “Bakit mahaba ka na ngayong magsalita?”

“Kasi gusto kong kausapin mo ako at nginitian tulad nang dati. It had been two weeks since you told me to leave you alone. Hindi ko alam kung bakit hindi ko kayang layuan ka. I miss your smile.”

“You hurt me.”

“I know and I’ll make it up to you.”

“How?”

“I’ll do whatever you want.”

“Kung patatawarin kita, paano ako makakasiguro na hindi mo ako sasaktan uli?”

“Because now I know how fragile your heart is. I won’t break it, I promise.” Hinawakan nito ang kamay niya, saka pinisil iyon. “I’m still trying to figure out how to be nice. It’s not my forte, but I’ll try my hardest. I won’t sugarcoat, baby. I’m a badass, but I’ll try to be a good guy for you.”

“Bakit nakangiwi ka?” pansin niya sa emosyon sa mukha nito. “Parang nandidiri ka.”

“Because it’s not me. I’m not a good guy. I’m a bad man. I kill people.”

“Yeah. You killed my gummy bears and worms.”

“No. I seriously kill people.”

Hindi niya ito pinansin, naglalakbay ang isip niya at nag-iisip.

Kung patatawarin niya ang lalaki, may posibilidad pa rin na masaktan siya. Pero ganoon pa rin naman. Nalulungkot siya nitong mga nakaraang linggo kasi hindi niya ito kinakausap.

She liked talking to him. Just like now.

She looked at Blake. “Paano kung sumakit na naman ang puso ko nang dahil sa ’yo?”

“It won’t.”

“Paano ako makakasiguro na hindi mo ako sasaktan?”

“I like you and I don’t hurt the person I like.”

“As a person or as a woman?”

“Both.”

“What does that mean?”

“I respect you as a person, and I wanna kiss you as a woman.”

“No kissing,” mabilis niyang sabi, saka huminga nang malalim. “Kapag nakipagbati ba ako sa ’yo, tuturuan mo na ba akong magluto?” Gusto niyang matutong magluto nang masarap tulad nito.

“Yes.”

“Hindi ka napipilitan?”

“No.”

Napasimangot si Lucky. “Bakit bumalik ka na naman sa maikling sagot?”

“Kinakausap mo na ako, eh.”

Pinitik niya ang ilong nito, saka tumayo at sa pagkakataong ’yon, hindi siya nagpapigil.

“Lucky!” Mabilis siyang sinundan ni Blake at hinawakan ang kamay niya. “Come here, let me hold your hand.”

Inagaw niya ang kamay niya na hawak nito. “Bakit naman kita hahayaan?”

He smiled. “Because you like me.”

“As a person, yes,” she pointed out. “But not as a man,” dagdag niya, saka nauna nang bumalik sa pinanggalingan nila.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 7

Hello to Mary Rose Hallare Maten, Rose Ann De Raya and Ma. Lourdes Resierdo.

🤗

Happy reading

🥰

CHAPTER 7

PABAGSAK NA NAUPO si Blake sa inookupang upuan kanina, saka kumuha ng beer at ininom ’yon. Hindi niya pinansin ang pang-aasar ng mga kaibgan niya dahil sa ginawa niya.

“ Nagbilalaki na si Blake.“ Itinaas ni Evren ang beer na hawak nito. “Cheers, mga gago, may isang lalaki na tayo rito.”

Blake just grunted.

At ang gagong si Sanford, tumayo pa sa likuran niya at minasahe ang balikat niya. “Laban lang, Blake. Kaya mo ’yan. Pangmalakasan ka yata.”

He raised his middle finger. “Fuck you all.”

Nagtawanan lang ang mga baliw.

“But seriously, this is the first time we saw you with a woman,” seryosong sabi ni Evren.

“Maghahanda na ba kami ng tuxedo?” tanong ni Cali.

“Wedding march please!” tumatawang sigaw ni Khairro. “For our lover boy here, Blake Vitale.”

He just tsked and continued drinking.

“Sino ba ’yong babae?” tanong ni Phoenix.

“His neighbor,” sagot ng kakambal niya.

“Hindi ba malayo sa kabihasnan ang bahay n’yo? May kapitbahay pa pala kayo?” hindi makapaniwalang tanong ni Andrius.

“He moved,” Blaze answered.

“Wow. You move just to be with her?” Titus tsked. “That’s a big leap, man. When is the wedding?”

Nagsipulan ang mga baliw niyang kaibigan.

“You got it bad, Blake,” sabi ni Volkzki na tinapik pa ang balikat niya. “Very bad.”

Hinayaan niya lang ang mga kaibigan sa kabaliwan ng mga ito. Ang mga mata niya ay tumuon sa kid’s playground na hindi kalayuan sa pool kung saan naroon si Lucky at nakikipaglaro sa mga bata.

She looked so happy, so was the kids who kept on hugging and kissing her. Parang siyang-siya ang mga bata sa babaeng nakikipaglaro sa mga ito.

Ibinalik niya ang atensiyon sa mga kaibigan.

“Did you see when he pulled that woman up and hugged her from behind?” Napalatak pa si Lander sa mesa. “That was smooth as fuck.”

“Yeah,” sang-ayon ni Slate, saka bumaling sa kanya. “What did you two do in the garden?”

Matalim ang mga matang tumingin siya kay Slate. “Careful. She’s not like that.”

Slate put his hands up. “Sorry, I was just asking.” May nakakaloko itong ngiti.

Inubos ni Blake ang laman ng bote ng beer na hawak, saka nagbukas uli ng bago. “Stop asking questions. It’s pissing me off. She doesn’t even like me as a man, as a person only.”

Phoenix grimaced. “Oh. That must’ve burned.”

“Grilled.” Titus laughed.

“Toasted,” Khairro said in a sing-song voice.

“Ashes,” dagdag ni Cali.

“And fucked,” pagtatapos ng kakambal niya, saka tumawa. “And Blakey here couldn’t sleep at night thinking of her…” Dinuro siya nito nang akmang magsasalita siya. “Don’t deny. It’s bad for your health.”

Bumuga na lang siya ng marahas na hininga, saka bumaling kay Lucky na ngayon ay hila-hila ng triplets ni Calyx palapit sa mesa nila.

Oh, fuck!

“Slow down, slow down,” sabi ni Lucky na natatawa pa sa ginagawa ng tatlo.

Lahat ng nasa mesa ay nakatuon ang atensiyon kay Lucky.

“Daddy! Daddy!” sabi ng isa sa triplets. “She’s Teacher Lucky,” pagpapakilala nito sa babae.

“Sorry,” hingi ng pasensiya ni Calyx sa ginawa ng triplets nito. “Hindi naman talaga sila ganito kakulit, eh.”

Lucky smiled brightly. “That’s okay. I don’t mind.”

“Daddy! When I grow up, I want to marry Teacher Lucky!”

“Me too!” sabad ng isa sa triplets.

“Me three!” sabad ng isa pa.

“I’m really sorry,” sabi ni Calyx kay Lucky.

“That’s okay.” She chuckled. “They’re just kids. Come on,” yaya ni Lucky sa triplets pabalik sa playground. “Let’s play.”

Agad namang sumama ang tatlo kay Lucky pabalik. Habang naglalakad ito pabalik, nagtama ang mga mata nila.

He offered her a smile. Sinagot nito iyon ng pagsimangot at irap.

“Double burn.” Calyx chuckled.

“Grilled, toasted and ashes times two,” sabad ni Khairro. “She doesn’t like you, man.”

“I’m working on it,” sagot niya.

“Magustuhan mo pa kaya siya kapag nalaman mo ang pinagmulan niya?” biglang sabad ni Knight na bagong dating lang.

Bumaling siya sa conde. “What do you mean by that?”

Knight just shrugged and went to sit beside Valerian.

“Baka may gusto siyang iba kaya ayaw niya sa ’yo,” wika naman ni Cali na ikinainis niya.

“Baka nga, ’no?” natatawang sabad ni Andrius. “I mean, kung gusto ka niya hindi ka niya iirapan.”

“Bud, ’yong tingin niya sa ’yo para kang isang ipis na gusto niyang sipain,” dagdag pa ni Phoenix.

“Maybe she’s not interested at you because she likes someone else.” Slate tsked. “Imagine her kissing another man, what will you feel?”

Mabilis niyang kinuha ang ice pick na kasama ng mga durog na yelo, saka malakas iyong ibinaon sa gitna ng mesa—dahilan para matahimik ang lahat at mapatingin sa kanya. “I said I’m working on it so shut the fuck up and don’t anger me.”

Tumango-tango si Blaze. “He threw his kitchen knife at me because I smiled at her. He’s that jealous and possessive. Hindi naman sila, ’tapos hindi pa niya maiwan ang nakaraan niya, pero kung makabakod siya, wagas pa sa wagas.”

Hindi na lang siya umimik at hinayaan ang mga kaibigan sa kabaliwan ng mga ito. Hindi siya mananalo. Mapapagod lang siya.

Itinuon na lang ni Blake ang atensiyon kay Lucky na mahinang tumatawa habang kinukulit at hinahalikan sa pisngi ng triplets ni Vargaz.

She’s really too nice, too kind and … two sweet.

“CHEERS!” SABAY-SABAY NA SIGAWAN ng lahat ng kababaihan na nasa sala ng bahay nina Mrs. Valcarcel at kasama na roon si Lucky. “We may have good nights, ladies.”

Balak sana niyang umuwi agad pero hindi siya pinayagan ni Mrs. Valcarcel kaya heto siya ngayon, gabi na pero sumisimsim pa rin ng red wine, kasama ang mga naiwang bisita.

Nakilala na niya ang ibang kababaihan na kasama pero ang iba, hindi niya matandaan ang mga pangalan. Ang dami kasi. Sa pagkakatanda niya, lahat ng nakilala niya ay asawa rin pala ng mga tagarito sa village.

“You look bored,” sabi ni Mrs. Valcarcel nang lumapit sa kanya.

Mahina siyang tumawa. “Hindi naman, Mrs. Valcarcel.”

Ngumiwi ito sa tawag niya rito. “Just Berry. Hindi naman nagkakalayo ang edad natin.”

Nakangiting tumango si Lucky. “Thank you, Berry.” Ang ngiti niya ay unti-unting nawala nang mapansin ang mga hiwa sa pupulsuhan nito.

Napansin iyon ni Berry. “I have a very dark past,” nakangiting sabi nito, saka umupo sa tabi niya. “I tried to harm myself.”

“You’re alive, that’s what matters the most,” sabi niya.

Tumango si Berry. “Yes. Thanks to my husband. Ginusto kong mabuhay nang dahil sa kanya.” Then she looked at her. “I saw you with Blake earlier. He’s a family friend and he’s the first male best friend I ever have. I mean, the only male best friend.” She chuckled. “My husband is a very jealous man.”

“Blake is a friend too,” nakangiting sabi niya.

“Are you sure about that?”

Napatitig si Lucky sa kausap. “What do you mean?”

“I’m still naïve at some things but I do know that Blake doesn’t hug anyone.” Nginitian siya nito, saka pinisil ang pupulsuhan niya. “Hindi ko alam kung ano’ng relasyon mo sa kanya pero bilang kaibigan ni Blake, gusto ko sanang hilingin sa ’yo na alagaan mo siya. He’s broken than you can ever imagine. Ngumingiti siya at nakikipagbiruan pero sa likod n’on ay isang lalaking may sobrang madilim na nakaraan na hanggang ngayon, hindi pa rin niya makalimutan.”

Her lips parted in shock. Blake was a broken man? With a dark past? Just like her?

“What happened to him?”

“It’s not my story to tell.” Tinapik-tapik nito ang pupulsuhan niya. “Basta alagaan mo siya. Don’t let his strength from the outside fool you. He’s crumbling in the inside.”

Tumango siya, saka nakangiting nagbaba ng tingin. “Salamat dahil sinabi mo sa ’kin ’to. Now I’m finally grasping his reason why he trashed my gummy bears.”

Tumaas ang kilay ni Berry. “Gummy bears?”

“It’s a long story,” napapailing at natatawang sabi niya.

“Well, I don’t have the time now but maybe we can grab a coffee this week.”

“I would love that.”

“Great!” Kapagkuwan ay sumeryoso ang mukha nito. “Please take care of him. Kahit kapag magkasama lang kayo, kailangan niya ’yon, eh.”

Tumango siya. “I’ll try.”

Bumalik ang mga ngiti sa labi ni Berry. “Thank you. Masaya akong nakilala ka niya.”

Sasagot sana siya nang may tumawag sa pangalan ng kausap.

“Berry!” sabi ng babae na kadarating lang. “Oh, God. Sorry I’m late.” Umiling ito na para bang may nangyaring hindi nito gusto. “RV had been crying because of NK again.”

Tumawa si Berry. “’Yang anak talaga ni Knight, makulit din tulad ng daddy niya.”

The woman rolled her eyes in annoyance. “You have no idea. Anyway, thank you for inviting us.” Nakipagbeso-beso ito kay Berry. “I have so much to tell you. Last week I spoke to Czarina, and I think my mind just blow up. Ang dami niyang alam na kabastusan na hindi ako maka-relate.”

“Ano ba’ng sabi niya?”

“I’ll tell you later,” sabi ng babae.

Tumawa si Berry, kapagkuwan ay ipinakilala siya. “Grace, this is Lucky, Summer’s teacher.”

Grace beamed at her. “Nice to meet you.”

“Same here.” Kapagkuwan ay nag-excuse siya sa dalawa para pumunta sa banyo.

Tinahak ni Lucky ang daang itinuro ni Berry sa kanya pero napatigil siya sa paglalakad nang mahagip ng mga mata niya si Blake na kinakarga si Summer at nakikipaglaro rito nang habol-habulan.

“He’s broken than you can ever imagine.”

Blake.

Mukhang napansin nito ang tingin niya dahil bumaling ito sa kanya. Agad itong nagpaalam kay Summer na tumakbo naman agad patungo sa ibang kalaro. Naglakad palapit sa kanya si Blake.

He reeks of alcohol all right.

Akala niya titigil ito sa harap niya pero ganoon na lang ang gulat niya nang yumakap ang mga braso nito sa baywang niya at hinapit siya palapit dito.

Sa sobrang gulat, hindi siya nakapagsalita. Instinctively, she took a step back only to be pinned softly on the wall, with Blake’s body still pressed against hers.

He was not himself. Siguro dahil marami na itong nainom na alak.

They were in a narrow hall leading to the bathroom and no one was around but that didn’t mean no one would see them.

“Blake, let go of me please,” pakiusap niya. Nakagat niya ang pang-ibabang labi nang maramdamang sumubsob ang mukha nito sa leeg niya. Hindi siya handa sa kakaibang sensasyon na sumalakay sa katawan niya. “Blake—”

“Bakit ang lambing pa rin ng boses mo kahit itinutulak mo ako palayo?” he said in a muffle voice. “Paano kita lalayuan kung ang lambing-lambing ng boses mo?”

Tumikhim siya, saka pinatigas ang boses. “Let me go, Blake.”

He chuckled. “Now, you’re just become adorable.”

“Blake—”

“Ayoko rin namang habulin ka o lumapit sa ’yo.” Nahigit niya ang hininga nang halik-halikan nito ang leeg niya pababa sa balikat. “Pero hindi ko alam kung bakit hinahanap-hanap kita. I shouldn’t feel this way you know. I shouldn’t feel this way, but fuck, I can’t stop myself.”

Impit siyang napahiyaw nang kagatin ni Blake ang balat sa leeg niya. “A-ano ba’ng ginagawa mo?” Hindi niya alam ang gagawin. “Blake, stop it. Lasing ka.”

Finally and thankfully, he pulled away and stared at her. He was drunk.

“Blake—”

“Two weeks, Lucky. Two weeks without talking to you is unbearable.”

“Blake—”

“Can you smile for me, Lucky? Please?”

“He’s broken than you can ever imagine.”

Naalala na naman niya ang sinabi ni Berry. Maybe he was acting this way because of his past? Because he was broken? Or maybe he was just drunk? But nonetheless, she told Berry he’d take care of him.

“Lasing ka na. Umuwi ka na,” sabi niya sa malumanay na boses.

Sa halip na makinig sa kanya, mahina itong tumawa habang pinagmamasdan siya. “That’s what got me. That sweet angelic voice and your bright smile, those are enough to bring a man down.” He sighed heavily. “Who you ako nito sa kakambal ko.”

“Blake, I’m not doing anything to you.”

“Then do something to me. Feel free. I don’t mind.”

“Blake—”

“Please do something. Please? I’m so fucked up already.”

“He’s broken than you can ever imagine.”

Napakurap-kurap si Lucky nang pumasok na naman sa isip niya ang sinabi ni Berry.

She took a deep breath and cupped Blake’s face. “Lasing ka na, iuuwi na kita.”

Pinakatitigan siya ng lalaki. “Bati na tayo?”

Napabuntong-hininga siya. “Oo.”

“Bakit parang napipilitan ka lang?”

She looked him in the eyes. “Kasi nag-aalala ako na baka masaktan mo na naman ako. Ayokong maospital na naman. Pero hindi ko hawak ang nararamdaman ng puso ko. Masasaktan siya kung gusto niya at hindi ko mapipigilan ’yon. All I can do is control the situation and that means staying away from you. I don’t want to die at a very young age, Blake. I will not put my grandparents through that. Madali akong makaramdam ng sakit, Blake. Madali akong maapektuhan. That’s why I surround myself with positivity. I’m a softy. Kita mo nga, I barely know you, but I’m affected and that’s what scares me.”

Bumaba ang tingin nito sa dibdib niya kung nasaan ang puso niya. “I’ll be very careful with your heart.”

“And how are you gonna do that?”

He looked at her. “I’ll try to be positive, so my negativity won’t affect you.”

“Kaya mo ba?”

He smiled. “Someone told me that one gummy bear a day will keep the negativity away. I plan to eat one pack a day.”

Hindi niya alam pero mahina siyang natawa sa sinabi nito. “Lasing ka na talaga. Magpaalam ka na sa mga kaibigan mo. Iuuwi na kita.”

Pinakawalan din siya nito sa pagkakayakap sa wakas, saka sumaludo sa kanya. “Yes, Ma’am.”

Napailing na lang si Lucky, saka mariing nakagat ang labi dahil doon lang niya naramdaman parang sasabog na ang pantog niya.

Holy shit!

Halos takbuhin niya ang daan patungong banyo para umihi. ’Buti na lang ay umabot siya pero hiningal naman siya.

Pinakiramdaman niya ang puso. Mukhang okay naman. Hindi naman siya masyadong naapektuhan sa pagtakbo niya. Her heart still had strength left for her to survive after all.

Nang makalabas siya ng banyo at naglalakad pabalik sa sala, nakita niyang kausap ni Berry si Blake. At mula sa kinatatayuan niya ay naririnig niya ang usapan ng dalawa.

“Dapat ka na talagang umuwi, lasing ka na.” Berry tsked. “Bakit ka ba nalasing? Eh, ’yong mga kasama mong uminom, nakakatayo pa naman nang tuwid.”

Napakamot sa batok si Blake. “Uminom ako sa bahay bago ako pumunta rito.”

“Kaya naman pala.” Napailing si Berry. “Ipapahatid kita kay Manong Lando. You can’t drive in your state right now.”

“ Nah , that’s okay, someone’s driving me home.“

“Are you sure?”

“Yes.”

“Sige, mag-ingat ka.”

Tumango si Blake, saka sa birthday celebrant naman ito nagpaalam habang siya ay lumapit kay Berry para magpaalam na rin.

“Thank you much. Nag-enjoy ako,” sabi niya.

“Sige, hindi na kita pipigilan sa pagkakataong ’to. I’m looking forward to our coffee date.”

She smiled and nodded. “Me too.”

“Ingat sa pag-uwi.”

“Salamat.”

After she left Berry, she went to say good-bye to Summer.

“Uwi ka na, Teacher Lucky?”

“Yes, baby.” Hinaplos niya ang buhok nito. “See you on Monday?”

“Okay po. Thank you sa gift.”

Niyakap niya ang bata, saka nagpaalam bago lumabas ng bahay.

Nagulat siya habang naglalakad patungo sa sasakyan niya nang may humawak sa kamay niya.

It was Blake again.

What was with him touching her? Kanina niyakap siya nito, ’tapos may ginawa ito sa leeg at balikat niya. Ngayon naman, hawak nito ang kamay niya. Wala siyang ni katiting na experience sa opposite sex. Pero sa tingin niya hindi normal na gawain ng isang lalaki ang ginagawa ni Blake sa kanya.

Something is definitely going on with him.

Nang makasakay sila sa kotse niya, binuhay ni Lucky ang makina n’on at maingat na nagmameho papunta sa apartment nila.

Nang makarating doon, iginarahe muna niya ang sasakyan bago lumabas.

“Nahihilo ako,” mahinang sambit ni Blake nang makalabas ito ng kotse niya.

“Nasusuka ka ba?” masuyo niyang tanong.

Umakbay ito sa kanya. “ Nah … nahihilo lang. Parang umiikot ang paningin ko.“

“Come on. I’ll help you.”

Ipinalibot niya ang isang braso sa likod ng baywang nito para alalayan papasok sa apartment building nila. Mabagal lang ang paglalakad nilang dalawa at hindi naman niya masyadong nararamdaman ang bigat ni Blake kaya walang paninikip sa dibdib niya.

Tinulungan pa niya itong buksan ang apartment nito, saka pinahiga ito sa kama.

Doon lang niya na-realize na magkatabi pala ang kuwarto nila. At dahil sa manipis na dingding, siguradong naririnig siya nito sa kabila kapag maingay siya o malakas ang boses niya.

Napalabi siya. Should I whisper from now on?

“Kukuha lang ako ng bimpo para punasan ka. ’Yan ang ginagawa ni Mommy La ko kapag lasing si Daddy Lo, eh.”

Blake just grunted. His eyes were closed. Mukhang marami talaga itong nainom.

Lumabas si Lucky ng kuwarto nito para maghanap ng bimpo. Nang walang mahanap, sa apartment na lang niya siya kumuha, saka bumalik sa apartment ng lalaki.

Naglagay siya ng tubig sa palangganita bago bumalik sa kuwarto ni Blake.

Maingat siyang umupo sa gilid ng kama habang nasa sahig ang palangganita, saka sinimulan niyang pinunasan ang lalaki.

Habang ginagawa iyon, napapaisip siya. Iyon ang unang beses na ginawa niya iyon sa isang lalaki na hindi niya kapamilya. Actually, halos lahat ng una niyang karanasan sa opposite sex ay kay Blake niya naranasan.

He was the first guy who helped her with her sanitary napkin. The first guy whom she was comfortable to talk to. The first guy who sang for her. The first guy who held her hands. The first guy who hugged her. The first guy who did something to her neck and shoulder, and the first guy she drove home.

Napailing si Lucky. Ngayon lang niya na-realize, wala pala talaga siyang experience sa mga lalaki. Siguro dahil ang buhay niya noon ay umiikot lang sa ospital at pag-aaral sa bahay. Even when she was a teen, nauubos lang sa ospital ang oras niya. But she never complained. Para din naman ’yon sa kanya. Masyadong naka- focus ang isip niya sa pagpapagaling at wala nang iba.

And now that she was outside of her comfort zone, she was experiencing new things. Like what she was doing now to someone she barely knew, but she liked him anyway.

Natigilan si Lucky sa pag-iisip nang makitang kumunot ang noo ni Blake habang natutulog at nag-umpisang magpabaling-baling ang ulo. Dumadaing ito na parang nasasaktan.

“N-no… d-don’t… M-Mom…”

He was dreaming—no, he was having a nightmare.

Mabilis niyang niyugyog ang balikat nito para magising ito. “Blake! Blake!”

Humahangos na bumangon ito at malalaki ang matang napatingin sa kanya. “S-sorry. Did I scare you?”

Umiling siya, saka tinuyo ang pawis sa noo nito. “Are you feeling okay?”

Tumango si Blake, saka nahiga uli habang habol ang hininga. “Sorry about that. Puwede mo na akong iwan. Magpahinga ka na.”

Humugot siya ng malalim na hininga, saka tumabi ng higa rito at tinapik-tapik ang braso niya. “Come here. Umunan ka rito.”

Halatang nagulat si Blake dahil hindi ito nakapagsalita.

“Halika na.” Kailangan pa niya itong hilahin para umunan sa mga braso niya. Hinaplos niya ang buhok nito at sinuklay gamit ang mga daliri. “Palagi rin akong nananaginip nang masama at ito ang ginagawa nina Mommy La at Daddy Lo sa ’kin para hindi ako matakot at makatulog uli.”

Blake was staring at her. “Will my nightmares go away?”

Nginitian niya ito. “Close your eyes and sleep, then we’ll see.”

Nang hindi siya nito sinunod, masuyong hinaplos niya ang mga mata nito para pumikit iyon, saka hinaplos niya ang pisngi nito pababa sa panga. “Matulog ka na,” sabi niya sa malumanay na boses. “Nandito lang ako.”

That’s what her Mommy La had always said to her every after nightmare. At kumakalma siya.

Sana kumalma rin si Blake.

When she saw that Blake was having a hard time sleeping again, she continued caressing his jaw softly and started humming a soft melody. “Fix You” by Coldplay, a song that really hit her hard when she heard it the first time. Hopefully it would calm his nerves.

When you try your best but you don’t succeed

When you get what you want, but not what you need

When you feel so tired but you can’t sleep,

Stuck in reverse.

She started coming his hair.

And the tears come streaming down your face,

When you lose something you can’t replace

When you love someone but it goes to waste

Could it be worse?

Her hand move to caress his forehead.

Lights will guide you home

And ignite your bones

And I will try to fix you.

Napangiti siya nang makitang lumalim na ang paghinga ni Blake.

And high up above or down below

When you’re too in love to let it go

But if you never try, you’ll never know

Just what you’re worth.

Bumaba ang kamay niya sa kamay nito, saka hinaplos iyon at pinisil.

Lights will guide you home

And ignite your bones

And I will try to fix you.

Kahit tulog na ang lalaki, patuloy pa rin niyang hinaplos ang buhok nito, ang noo, ang pisngi at ang kamay hanggang sa hindi niya namalayang nakatulog din siya.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 8

CHAPTER 8

ALAM NI BLAKE na nakatulog siyang katabi si Lucky pero nang magising siya ay wala na ito sa tabi niya. Siguro umalis din ito kagabi. Speaking of last night, he remembered what Lucky did to make him fall back to sleep again.

For someone who had a weak heart, she was pretty strong.

Ininat niya ang mga braso, saka bumangon at mahinang napadaing nang parang mabibiyak ang ulo niya sa sakit.

“Fuck!” Sapo ang ulo na iritadong lumabas si Blake ng kuwarto para maghilamos.

This was his most hated part of drinking. Hangover. It could fuck up anyone’s day and today, he was fucked.

Napatigil si Blake sa paglalakad nang makita kung sino ang nasa kusina at nagluluto. Kumurap-kurap siya at kinusot pa niya ang mga mata para makasiguro sa nakikita.

“Lucky?”

Agad na nilingon siya ng babae at gumuhit ang ngiti sa mga labi nang magtama ang mga mata nila. “Good morning, Blake!” masiglang bati nito sa kanya.

Ilang beses siyang napakurap-kurap at naglakbay pababa sa katawan nito ang tingin niya. She was wearing a baby pink apron and she was barefoot.

Ibinalik niya ang tingin sa maaliwalas nitong mukha. “What are you doing?”

Umalis ito sa kinatatayuan, sa harap ng stove para ipakita sa kanya ang ginagawa. “ Charan !“ malapad ang ngiting sabi nito, saka namaywang. “I’m making chicken soup for you!”

“Oh.” He could see that.

“Para sa hangover mo,” nakangiti pa ring sabi nito. “Mommy La always make chicken soup for Daddy Lo when he has a hangover.” Kumuha ito ng isang basong tubig, saka may kinuhang gamot sa ibabaw ng island counter at ibinigay ’yon sa kanya. “Here. This will also help.”

Napipilan pa ring tinanggap ni Blake ang baso na may lamang tubig, saka gamot.

“Inumin mo na,” wika ni Lucky, saka bumalik sa niluluto nito.

Ilang segundo ang lumipas na nakatitig lang siya sa babae bago nakabawi sa kakaibang nararamdaman niya at ininom ang gamot.

Pagkatapos at ay naglakad siya palapit sa lababo para maghilamos. At hindi nakatakas sa paningin niya ang namumulang parte ng leeg nito dahil malapit lang ito sa kanya.

He knew what that was! And it was making his blood boil! He was pretty sure he slept like a baby last night and nothing happened.

So why does she have a fucking hickey?!

Hindi niya napigilang haplusin ang parteng ’yon.

“What is it?” agad na tanong sa kanya ni Lucky.

Nakatuon ang mga mata niya sa parte ng leeg nitong namumula. “Where did you get this?”

Lucky frowned. “Anong saan? Ano ba ’yon?”

“This hickey.”

Nanatiling nakakunot ang noo sa kanya ni Lucky habang kumukurap-kurap ito. Then her lips formed into an “o” like she now remembered where she got the hickey. “Ikaw ang may gawa sa ’kin niyan,” sabi nito.

He stilled. “I did this?”

Tumango ito, saka napapantastikuhang tinitigan siya. “Yeah. In the Valcarcel’s house last night, remember? You bit my neck?”

His lips parted. “Oh…” Ganoon ba siya kalasing na hindi niya maalala ’yon? “Ahm… ano pa ba ang ginawa ko sa ’yo?”

Umakto itong nag-iisip, saka nagbilang sa daliri habang iniisa-isa ang ginawa niya. “Niyakap mo ako, ’tapos kinagat mo ang leeg ko, ’tapos ang dami mong sinasabi. You’re so talkative last night—” Suddenly she gasped. “Holy moly!” Her eyes widened. “My soup!”

Mabilis siya nitong tinalikuran, saka inasikaso ang ginagawang chicken soup na mukhang nasobrahan sa pagpapakulo. Kapagkuwan ay in-off nito ang stove bago humarap uli sa kanya.

“Why are you asking? Hindi mo ba naaalala?” nagtataka nitong tanong.

“Not really…” He was starting to remember. “Ahm, did we kiss?”

Mabilis itong umiling. “I told you no kissing.”

He actually felt disappointed. “Oh. Okay.”

She narrowed her eyes on him. “Maikli ka na naman sumagot.” She tsked. “You’re back to being Blake again. You’re so weird last night.”

“Define weird,” sabi niya habang inaabala ang sarili sa paghihilamos.

“Ang ingay mo.”

Tinapos niya ang paghilamos, saka humarap sa babae. “I apologize. It won’t happen again.”

Nagtaka siya nang umalis si Lucky sa harap niya. Pero nawala ang pagtatakang ’yon nang bumalik ito at ginamit ang tissue na kinuha pala para tuyuin ang basa niyang mukha.

“Dapat nagdala ka ng towel,” wika nito habang tinutuyo ng tissue ang mukha niya.

And he just stood there. Looking at Lucky.

“Hayan.” She smiled brightly at him. “All dry.”

His eyes stared down at her lips. She was smiling brightly again. She was smiling at him again. Mukhang napatawad na siya nito. Naalala niya ang sinabi nito kagabi na malambot ang puso nito, na madali itong maapektuhan sa mga nakapaligid dito at isa na siya ro’n.

She’s a real softy.

“Kain ka na,” wika nito na gumising sa diwa niya.

Nagpaubaya si Blake nang hilahin siya ni Lucky patungo sa mesa at pinaghugot pa siya ng upuan.

“Come on, sit, Blake.”

And he did. He had never been this submissive to anyone.

What was this woman doing to him?

Nag-iisip siya kung paalisin niya ito sa apartment niya o tatanggihan ang niluto nito nang maalala niyang may sakit ito sa puso. Baka mapaano na naman ang babae nang dahil sa kanya.

Hindi puwedeng masaktan na naman si Lucky nang dahil sa kanya. He remembered telling her last night that he’d take good care of her heart.

“ Charan !“ Maaliwalas ang mukha nito at may masayang ngiti sa mga labi nang ilapag sa harap niya ang bowl na may lamang chicken soup. “I made it with care, love and lots of effort… so enjoy!”

Tahimik siyang tumango, saka tinikman ang chicken soup.

Pigil niya ang mapamura sa sobrang alat ng luto nito!

“Masarap ba?”

He looked up at Lucky and saw her hopeful expression. “It’s a bit salty.”

“Just a bit?” She was grinning from ear to ear. “ Yey ! Maybe next time hindi na siya maalat. Yey ! Yey ! Yey !“

Lihim siyang natawa sa inaakto nito. She was like a kid while shaking her hips happily.

“Para kang bata,” komento niya.

Lucky just chuckled and filled his bowl with more soup. “Hayan, ubusin mo, ha? Para mawala na ang hangover mo. Babalik na ako sa apartment ko para maligo. Feeling ko ang baho ko na.”

Awtomatiko ang naging paggalaw ng kamay niyang humawak sa pupulsuhan nito at hinila ito pababa, palapit sa kanya. Inilapit niya ang ilong sa leeg nito. He smelled her. “You smell good enough to eat.”

Bumaling ito sa kanya habang magkalapit pa rin ang mukha nilang dalawa at halos gahibla na lang ang pagitan ng mga labi nila.

Ramdam niya ang pagkabuhay ng parteng iyon ng katawan niya. He actually gulped at their nearness.

At mukhang hindi lang siya ang nakaramdam ng tensiyon sa pagkakalapit nila. He could see how Lucky’s eyes become dilated.

“Lucky.”

“H-ha?”

“I suggest you go home,” mahina niyang bulong habang nakatingin sa mga labi nito. “Baka hindi ko mapigilan ang sarili ko at halikan kita.”

Dahan-dahan naman nitong inilayo ang mukha sa kanya, saka hinubad ang apron at iniwan iyon sa gilid ng mesa. Walang imik na naglakad ito palabas ng apartment niya.

Si Blake naman ay bumuga ng marahas na hininga at nasapo ang noo.

He closed his eyes and tried picturing Calle in his head, he tried to remember their memories together but instead of seeing Calle, he saw Lucky’s bright smile and how she caressed his hair and face last night.

He opened his eyes and clenched his fist. “Fuck!”

LUCKY’S HEART FELT weird again. Hindi iyon masakit pero parang may kakaibang nararamdaman. Hindi niya lang matukoy kung ano pero nararamdaman niyang may kakaiba ro’n. She had to figure out what it was.

She had to take good care of herself.

Hanggang sa naligo ay dala-dala niya ang kakaibang pakiramdam na ’yon sa puso niya. Hanggang sa matapos siya at nakapagbihis na.

At dahil Sabado ngayon, wala siyang pasok kaya nilibang niya ang sarili sa panonood ng TV.

Nasa kalagitnaan na siya ng pelikulang pinapanood nang may kumatok sa pinto ng apartment niya.

Agad niyang tinungo ang pinto para buksan pero nang maalala ang sinabi ni Blake na huwag basta-basta magbubukas ng pinto, natigilan siya at nagtanong muna kung sino ang nasa labas.

“Who is it?” she asked.

“Blake.”

Mabilis niyang binuksan iyon, saka nagtatanong na tiningnan ito. “May kailangan ka?”

Namulsa ito. “May ginagawa ka ba?”

Umiling siya. “Wala naman. Nanonood lang.”

“Can I come in?” he asked.

Niluwagan niya ang pagkakabukas ng pinto. “Come in.”

Pumasok ito at dumeretso sa sala. Siya naman ay isinara at ini-lock muna ang pinto bago ito sinundan.

“Masakit pa ba ang ulo mo?” tanong niya nang makaupo sa mahabang sofa habang si Blake ay nakaupo sa pang-isahang sofa. “Nakatulong ba ’yong gamot na ininom mo?”

“Yeah.”

“Do you want me to change the movie?” tanong niya dahil pambata ang pinapanood niya dahil nakakagaan sa pakiramdam.

“No,” sagot ni Blake, saka tumayo ito at lumipat ng upo sa mahabang sofa. Kapagkuwan ay walang sabi-sabing nahiga ito at ginawang unan ang mga hita niya.

“Blake, get up—”

“Masakit ang ulo ko.”

Hindi na niya itinuloy ang sasabihin. Masuyong minasahe na lang niya ang noo nito, pababa sa tainga at sa itaas ng ulo. “Akala ko ba gumana ang gamot na ibinigay ko?”

“Yeah.”

“Eh, bakit masakit ang ulo mo?”

Sa halip na sagutin ang tanong, hinuli nito ang tingin niya. “Can I stay? Masakit talaga, eh.”

Tumango si Lucky. Ayaw naman niyang mag-isa ito habang may masakit dito. She knew how that felt and it was scary and lonely. “Bakit naman kasi marami ang ininom mo? ’Yan tuloy.”

“I’ll be okay.” His eyes were close. “Just keep doing what you’re doing.”

“Sige.”

Lucky continued massaging Blake’s forehead softly while she watched her favorite animated film, Sing . It was a musical movie and she liked watching it again and again. Napapasaya siya ng pelikulang ’yon kahit pa pambata ’yon.

“Don’t you know I’m still standing better than I ever did. Looking like a true survivor, feeling like a little kid,” pakikisabay niya kay Johnny the Gorilla sa pagkanta habang gumagalaw ang mga braso niya na parang sumasayaw. “I’m still standing after all this time. Picking up the pieces of my life without you on my mind… I’m still standing, yeah, yeah, yeah. I’m still standing, yeah, yeah, yeah.”

Napatigil siya sa pagsabay sa pagkanta nang maalalang baka naistorbo niya ang pagpapahinga ni Blake.

Agad niyang tiningnan ang lalaki at nahuli niyang titig na titig ito sa kanya. Nakagat niya ang pang-itaas na labi. “Naistorbo ba kita?”

Umiling si Blake.

Hinaplos niya ang buhok nito. “Masakit pa ba ang ulo mo?”

“Yeah…” Kapagkuwan ay hinawakan nito ang isa niyang kamay na walang ginagawa at iginiya iyon patungo sa pisngi nito pababa sa panga. “Masakit dito, o,” sabi nito.

Lucky frowned at his jaw. “You okay? Bakit masakit diyan?”

“I don’t know.” He looked up at her again. “Touch me?”

Napatitig siya sa lalaki at doon lang nag sink-in sa kanya ang ginagawa nito. Marami na siyang napanood na romantic film kaya parang alam na niya ang gusto nito.

“Nagpapalambing ka ba sa ’kin?” tanong niya kay Blake.

“Oo.”

Napatango-tango siya. “Bakit?”

“Gusto ko lang.”

“He’s broken than you can ever imagine.” She remembered what Berry said.

She smiled at Blake. “Okay.” Hininaan niya ng volume ang TV, saka masuyong hinaplos ang buhok nito, ang noo, ang baba, ang ilong at ang gilid ng mga labi.

A small gasp escaped Lucky’s lips when Blake captured her index finger in between his lips and his tongue licked its tip.

Nakagat ni Lucky ang pang-ibabang labi nang tuluyan na nitong ipinasok sa bibig ang daliri niya at nilaro-laro iyon ng dila nito. And she didn’t know why she felt a tingling sensation on her stomach, travelling down to her belly.

And for some reason, she didn’t stop him. Maybe because she liked it too.

Napatitig lang siya sa ginagawa ni Blake hanggang sa iluwa nito ang daliri niya, saka masuyo at parang ingat na ingat nitong hinalikan ang kamay niya. And while kissing her hand softly, he looked at her.

There was that strange emotion in her heart again. She was afraid it might cause her heart to ache again.

“Can you please leave?” tanong niya kay Blake. “Please? I… ahm… please?”

Bumangon ito, saka walang imik na lumabas ng apartment niya.

Siya naman ay napahawak sa dibdib at minasahe iyon nang marahan. Hindi sumasakit ang puso niya pero may kakaiba talaga ro’n na hindi niya matukoy.

“It’s okay…” She softly tapped her heart. “You’re strong… you can get through this.”

Isinandal niya ang katawan sa likod ng sofa, saka maingat na ilang beses na huminga nang malalim. Nang wala na siyang kakaibang nararamdaman sa dibdib, lumabas siya ng apartment para sana puntahan si Blake at humingi ng sorry dahil pinaalis niya ito pero nagulat siya dahil nasa labas lang pala ito ng pinto at nakapamulsa.

“You feeling okay?” agad nitong tanong nang magtama ang mga mata nila.

Tumango siya. “Yeah. Sorry.”

“It’s okay…” Inisang hakbang nito ang pagitan nila, saka lumapat ang mga labi sa noo niya. “I think I shocked you.”

Napahawak si Lucky sa noo niyang hinalikan ng lalaki, saka napakurap-kurap. “Kagabi ka pa. Kinagat mo ako sa leeg, hinalikan mo rin ako sa balikat at ’yong ginawa mo kanina. ’Tapos ngayon naman sa noo. Something is definitely going on with you.”

“Don’t ask. I still don’t know what this is.”

Lalong lumalim ang pagkakakunot ng noo niya. “Okay. I won’t ask. Just tell me when you already figured it out. Naguguluhan na rin kasi ako sa ikinikilos mo. I mean, I know how to differentiate a relationship between a man and a woman. Mommy La taught me. And this…” Itinuro niya ito at ang sarili. “This is not friendship.”

“Good because I don’t want to be friends with you,” sabi ni Blake, saka hinawi ang ilang hibla ng buhok na nakatabing sa noo niya.

Tumingin siya sa mga mata nito. “Why not? I want to be friends with you.”

He blinked in shock at her. “Are you friendzoning me?”

“What’s that?”

He was still looking at her in disbelief. “Nothing… just a term used for subtle rejection.”

Lalo siyang naguluhan. “Who rejected who?”

Hindi makapaniwalang tinitigan siya nito. “Seriously? After you friendzoned me, that’s all you can say?”

She was confused. “What did I do?” She was really clueless. “May nasabi ba akong hindi mo nagustuhan?”

“Yeah. Mayroon.”

“Ano ba ang sinabi ko?”

“You said you want to be friends with me.”

“So?” She shrugged. “What’s wrong with that?”

“Ayoko ngang maging kaibigan ka,” inis nitong sabi.

“Bakit naman?” Pasimpleng niyang minasahe ang parte ng dibdib kung nasaan ang puso niya. “Akala ko ba hindi mo na ako sasaktan? That you will take care of my heart? Ano na naman ’to, Blake? You’re hurting me right now.”

“I don’t want to be friends with you, Lucky.”

“Why? May nagawa ba akong mali na hindi ako deserving na maging kaibigan mo?”

Puno ng frustration na ihinilamos nito ang mga palad sa sariling mukha, saka bigla na lang sinapo ang mukha niya. “Because if we’re friends…” Tinitigan nito nang matiim ang mga labi niya. “I can’t do this,” sabi nito at walang sabi-sabing basta na lang hinalikan ang mga labi niya.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 9

CHAPTER 9

“TEACHER LUCKY! Teacher Lucky! Teacher Lucky!”

Nagising ang diwa ni Lucky nang marinig ang boses ng isang estudyante niya at niyuyugyog siya. Napakurap-kurap siya at agad na nginitian ang bata. “Yes, Katey? What is it, baby?”

Katey blinked at her. “Teacher Lucky, are you sleeping with your eyes open?”

Natawa siya sa tanong nito. “No, baby. Bakit mo naman natanong?”

“Kasi kanina pa po kita tinatawag, pero hindi mo ako pinapansin.”

Hinaplos niya ang buhok ni Katey. “Sorry, baby. May iniisip lang si Teacher Lucky. Ano ba ang kailangan mo sa ’kin, baby?”

Sa halip na sagutin, mas kinulit pa siya nito. “Ano po’ng iniisip n’yo, Teacher Lucky?”

Napakurap-kurap siya sa tanong nito dahil parang sirang plaka na dumaloy na naman sa isip niya ang ginawang paghalik sa kanya ni Blake noong isang araw.

Mula noon, hindi pa sila nagkikita dahil sinadya niyang iwasan ang lalaki. She was scared to feel that emotion again, that strange emotion only Blake could stir. She was afraid it might cause her heart to be in pain again.

She would not stop caring for her heart and her health overall just because she met someone who could make her happy other than her family. Mas importante pa rin para sa kanya ang kasiyahan ng lolo’t lola niya.

“Teacher Lucky!”

Napakurap-kurap siya at tiningnan si Katey. “Yes, baby, what is it?”

Sumimangot ang bata. “You’re not listening to me, Teacher.”

Nauwi sa ngiwi ang ngiti niya. “Sorry, Katey. Ano ba ang kailangan mo kay Teacher?”

Ipinakita nito sa kanya ang mga Krayolang dala. “Saan po rito, Teacher, ang kulay-gray?”

Nakangiting itinuro niya ang kulay-gray sa mga ipinakita nitong Krayola. “Here, baby, gusto mo sabay nating kulayan ang coloring book mo?”

Katey smiled. “I can do it, Teacher Lucky.”

“Okay. Have fun, baby.” Sinundan niya ng tingin ang bata, saka napangiti nang makabalik ito sa upuan nito.

Umalis siya sa mesa niya, saka isa-isang tiningnan ang ginagawa ng mga estudyante niya. Ang iba tama ang napiling kulay, ang iba naman ay hindi—na agad niyang sinasabihan nang maayos at malumanay para hindi matakot at kabahan ang mga bata.

Pagkatapos ng klase niya, ginawa muna niya ang mga materials na gagamitin bukas bago umuwi.

Nang makalabas ng gate ng paaralan, nakita niya si Blaze na nakahilig sa isang sasakyan habang nakapamulsa at hinihintay siya.

She smiled and waved her hand at him. “Hey! Blaze!”

Agad itong ngumiti nang makita siya at kumaway pabalik sa kanya.

Lumapit siya rito. “You came.”

Binuksan nito ang passenger seat para sa kanya. “You said it’s 911. So, yeah.”

“Thank you,” sabi niya, saka sumakay sa kotse nito.

Nang makasakay na rin si Blaze sa sasakyan at nasa daan na sila, pasulyap-sulyap ito sa kanya.

“Ahm… I was shocked when you called me this morning,” pagkuwento nito. “I wasn’t expecting that.”

Napalabi siya. “Bakit? Sabi mo tawagan kita kapag may kailangan ako.”

“Yeah, but I didn’t really think that you will?”

She frowned. “Why not?”

“I don’t know,” Blaze said with a shrugged.

She pouted. “Wala na kasi akong maisip na tawagan, eh. I mean, I don’t want to worry my grandparents and I don’t really have a very close friend.”

“You have Blake.”

Napatigil si Lucky sa sinabi nito.

Bakit naman siya magpapasama sa lalaking dahilan nga kung bakit siya magpapa-check up ngayon? “I don’t want to see him.”

Blaze glanced at her. “Hindi pa rin kayo bati?”

“Bati na.”

Blaze frowned at her. “And?”

She bit her lower lip. “Something happened.”

Bumagal ang pagmamaneho nito, saka namimilog ang mga matang tumingin sa kanya. “You two had sex?”

“What?!” Hindi niya napigilan na magtaas ang boses sa gulat at pinagkrus ang mga braso sa harap ng dibdib. “No… we didn’t. Why would you ask that? You’re a pervert just like him.”

“We’re twins,” rason lang nito, saka bumilis na naman ang takbo ng sasakyan. “So… ako talaga ang pinili mo na samahan ka?” He grinned. “I’m flattered.”

“You’re a doctor and I have no choice.”

Napalatak ito. “Your honesty is brutal. You’re hurting me.”

“Truth hurts.”

Lumambot ang ekspresyon ng mukha nito. “Yeah, I know that very well.”

Napatitig siya sa lalaki na nagmamaneho. May bakas ng kalungkutan ang kislap ng mga mata nito.

Is he broken too?

Ibinalik ni Lucky ang tingin sa dinadaanan nila. “I’m sorry if I dragged you into this. I won’t do it again. Gusto ko lang kasi nang kasama na hindi mag-aalala sa magiging resulta ng checkup ko.”

“ Nah … it’s cool. Kaysa naman wala kang kasama.“

That made her smile. “Thank you, Blaze.”

Ngumiti lang ito. Nilukob ng katahimikan ang loob ng sasakyan hanggang sa makarating sila sa ospital.

Kinabahan siya.

“Hey, it’s okay,” sabi ni Blaze nang makita ang kaba sa mukha niya.

Tumango si Lucky, saka lumabas na ng kotse. Sabay silang pumasok ni Blaze sa ospital. Ito ang gumiya sa kanya patungo sa opisina ng cardiologist na recommended ni Blaze dahil magaling daw na doktor.

“Hey, Doc,” bati ni Blaze sa cardiologist na para bang nasa kalye lang ang dalawa at nagkasalubong lang.

They must be friends.

“ Yow ,“ balik-bati ng doktor, saka tumingin sa kanya. “Girlfriend?”

“Do you want me to get killed by my own brother?” sagot ni Blaze, saka napailing.

The cardiologist chuckled. “Well, I would love to kill my brother. Hindi ko lang matiyempuhan.”

Napailing si Blaze. “You and your bad blood with your twin.”

Nagkibit-balikat lang ang doktor, saka ibinalik uli ang tingin sa kanya at iminuwestra ang kamay sa sofa. “Have a seat.”

“Thank you,” sabi niya, saka umupo sa pang-isahang sofa.

Samantalang si Blaze naman ay nahiga sa mahabang sofa.

Tinapik niya ang binti ni Blaze, saka pinanlakihan ito ng mga mata. “Get up, Blaze. Nakakahiya.”

“Hayaan mo siya,” sabi ng doktor, saka umupo sa sofa na kaharap ng kinauupuan niya at inilahad ang kamay. “Dr. Axel Ferreira, your new cardiologist.”

Tinanggap ni Lucky ang pakikipagkamay nito, saka ngumiti. “Lucky Hart. Nice to meet you.”

A brief handshake and small smile before he spoke in a business-like tone. “Well, Miss Hart, I requested your medical history from your previous doctor, per your request and the hospital. He was pissed and said I’m stealing his patient.”

“Not your fault, man,” Blaze grunted. “And you didn’t steal her, I did. I recommended you to her and the patient has the right to choose what’s best for her.”

Dr. Axel chuckled. “Yeah. But he cursed me, not you. Anyway…” Ibinalik nito ang atensiyon sa kanya. “I read your medical history and I will not sugarcoat it. Your heart is weak and it will not beat for as long as you want it to. Hindi ko masasabi kung ilang taon pa ang itatagal ng puso mo, pero mararamdaman mo ’yon. You’ll get weaker and weaker. As of now, you look healthy to me. But I won’t be fooled by your healthy appearance. That’s why you will undergo a physical examination to see how far your heart can endure.”

“Okay.”

“And I believe your previous doctor already put your name on the waiting list?”

Tumango si Lucky. “Yes.” Huminga siya nang malalim. “Pero sabi niya matatagalan pa at walang kasiguruhan kung kailan ’yon. It’s been six months since my name was put on the waiting list, and up until now, I’m still waiting.”

Napatango-tango ang kausap. “Matagal talaga ’yon, lalo na’t hindi lang ikaw nangangailangan n’on. For now, I have to make sure if you really need it. I have to see for myself to double check. Hindi sa wala akong tiwala sa kanya pero… well, wala talaga akong tiwala hangga’t hindi ko nakikita ang physical examination result mo ngayon.”

Blaze chuckled. “You’re fucked up. How can you doubt your colleague?”

“Doubt is what keeps medicine alive,” sagot ni Dr. Axel, saka ibinalik uli ang atensiyon sa kanya. “So, let’s go?”

Tumango siya, saka tumingin kay Blaze na agad na bumangon.

“Sasama ako,” sabi nito na ikinatuwa niya.

“ Thank you, “ she mouthed at him.

Ngumiti lang ito at kinindatan siya.

Sabay-sabay na silang lumabas na tatlo ng opisina ni Dr. Axel para umpisahan ang physical examination niya.

Lucky underwent ECG, 2D Echo and MRA.

At nang makabalik sila sa opisina ni Dr. Axel, kinakabahan siya. Natatakot siyang baka lumala pa lalo ang lagay ng puso niya.

Nang makaupo si Lucky sa pang-isahang sofa at pinagmamasdan ang doktor na binabasa ang resulta ng examination niya, nanlalamig ang buong katawan niya at may bahagyang kirot sa puso niya.

Happy thoughts. Happy thoughts.

“Doc?” Hindi na siya makapaghintay. “Anong resulta?”

Nag-angat ito ng tingin sa kanya. “Compare to your last examination, you heart, ahm, it’s not doing well.”

Inaasahan na niya iyon pero masakit pa ring marinig na tama ang hinala niya. “And?”

“Take your medicine on time and don’t stress yourself. Umiwas sa problema at sama ng loob. Bawal ka ring maging sobrang masaya kasi makakaapekto pa rin ’yon sa ’yo. Kailangang kalmado ka palagi. Lahat ng sobra ay bawal sa ’yo. Iwasan mo ang mga bagay na ’to dahil isa iyon sa puwedeng mag-trigger ng pagsakit ng puso mo. Kapag inatake ka, baka mahirapan ka nang makabawi.”

Napahawak siya sa dibdib kung nasaan ang puso niya. “Will I get better while I wait? ’Yong iniinom kong mga gamot, nakakatulong ba ’yon sa ’kin? O may gamot ka ba na gagaling ako?”

“Medicine helps but it will not cure your heart.”

Iyon din ang sinabi ng huli niyang doktor. Nakakatulong lang ang mga gamot na ’yon para magkaroon siya ng normal na buhay pero hindi para pagalingin siya. Para lang iyon humaba pa ang buhay niya kahit paano.

Kumuyom ang kamay niya. “Ahm… I have a question.”

“Sure. Ask me,” sabi ni Dr. Axel.

“There’s this guy, and, ahm, my heart feels weird when he’s close to me and I’m scared that it might cause my heart to be in pain again.”

“So, what’s your question?” usisa nito.

“Iiwasan ko rin ba siya o hindi naman dapat katakutan ’yong kinakatakutan ko?”

Dr. Axel leaned in on the back of the sofa. “What do you mean by your heart feels weird?”

“Ahm…” Tumikhim si Lucky. “May nararamdaman ako kapag malapit lang siya o kapag may ginagawa siya na natutuwa ako, pero hindi naman sumasakit ang dibdib ko. I hyperventilate when he’s around, my heart is beating so fast. And when he kissed me, I felt like my heart is about to explode… That’s why I’m here because I’m scared what might happen to me.”

Si Blaze ang unang nag-react sa mga sinabi niya. “Fuck, fuck, fuck.” Bigla itong napabangon mula sa pagkakahiga sa mahabang sofa. “Fuck.”

Naguguluhang napatingin siya kay Blaze. “What?”

Tumawa ito. “Nothing.” Kapagkuwan ay bumaling kay Dr. Axel. “It’s Blakey. What do you think?”

“I’m speechless.” Dr. Axel looked at her. “I don’t think that you should be scared of that.”

“But my heart feels weird!” Tumaas ang boses ni Lucky at nang ma-realize niya ’yon ay humingi siya ng pasensiya. “Sorry, natatakot lang ako. I don’t want to die at a young age. Kaya nga lumalaban ako at inaalagan ko ang sarili ko nang mabuti. I won’t risk my health for him.”

“I understand,” sabi ng doktor. “But that weird feeling in your heart have nothing to do with your heart problem.”

Kumunot ang noo niya. “What do you mean?”

“It’s a romantic feeling towards this man.”

“Romantic feeling?” ulit niya. “Like I like him as a man?”

“Yes. Like that.” Parang pinipigil ng kaharap ang mapangiti. “I will assume that this is your first time feeling that emotion?”

“Yes.”

“Then it’s an uncharted emotion for you, so be very careful. Kapag lalo mo pa siyang nagustuhan, magkakaroon siya ng kakayahan na saktan ka at alam mo na ang mangyayari sa puso mo kapag ganoon—”

“Hey!” Blaze snapped at Dr. Axel. “This is Blakey we’re talking about.”

Lucky frowned at the two men. “Who’s Blakey?”

Hindi siya sinagot ng dalawa sa halip ay ito ang nag-usap.

“Precisely my point,” sabi ni Dr. Axel. “Blakey is still trapped in his past.”

Blaze let out a loud breath and shook his head before looking at her. “Don’t worry. Hindi ko hahayaang saktan ka ng lalaking gusto mo.”

Nahihiyang nakagat ni Lucky ang pang-ibabang labi. “You know who he is?”

“Of course.” Blaze smiled. “Don’t worry. Sisiguruhin ko na hindi ka niya masasaktan. You’re too fragile so I’ll take care of you.”

She beamed at Blaze. “Thank you.”

“ O… kay .“ Dr. Axel trailed and clasped his hands to get her attention. “So, back to your heart problem. Every month may checkup tayo para makasiguro na habang naghihintay ka kahit paano ay maayos ang lagay mo.” Huminga ito nang malalim. “Hindi na kita reresetahan ng bagong gamot kasi okay naman ang gamot mo ngayon. Just keep taking it on time and remember the don’ts, okay?”

Nakangiting tumango siya. “Thank you, Doc.”

Dr. Axel smiled back. “Ahm, I still have other patients, so…”

Tumayo siya. “Salamat uli.”

“Alis na kami,” sabi ni Blaze, saka inakbayan siya. “Halika na.”

Nagpasalamat siya uli kay Dr. Axel bago lumabas ng opisina nito.

“I feel relieved,” sabi niya habang naglalakad palabas ng ospital. “I thought it was another problem concerning my heart but it’s not.”

Mahinang natawa si Blaze. “Hindi ako makapaniwalang ’yon ang dahilan kaya nagpa-check up ka.”

Tiningnan niya ito nang masama. “Ano naman ngayon? Gusto ko lang makasiguro na walang mangyayaring masama sa ’kin. I have to take good care of myself.

“At ngayong sigurado ka na?”

Nagkibit-balikat siya. “Sa tingin ko tama si Dr. Axel.”

“Tama siya na may gusto ka sa kakambal ko?”

She shushed him. “Baka may makarinig sa ’yo.”

“So? Naghalikan na nga kayo, eh.”

Sinuntok niya ito sa braso pero siya lang ang nasaktan sa ginawa niya. “I like him romantically but it’s our secret. Kailangan ko munang siguruhin na may katugon ang nararamdaman ko bago ko sabihin sa kanya ’yon. Ayokong masaktan. Hindi puwede. Alam mo naman kung bakit.”

Ginulo ni Blaze ang buhok niya. “Good girl. Huwag kang maging marupok sa kakambal ko, ha? Dapat matigas ka. Baka masaktan ka.”

Nakangiting tumango si Lucky at nagtanong dito nang may maalala. “Sino pala si Blakey?”

“Someone I know,” sabi nito, saka pinasakay siya sa kotse nang makalabas sila ng ospital.

Nang nakasakay na silang dalawa, itinuro niya ang cell phone nitong nasa dashboard. Panay ang kislap ng LED n’on. “I think someone is calling you.”

Binuhay ni Blaze ang makina ng sasakyan bago sinagot ang tawag. “What?” Kumunot ang noo nito. “No… iniwan ko ang phone ko—”

Mukhang may sinabing nakakatakot ang nasa kabilang linya dahil nakita niyang natigilan at namutla si Blaze.

“You look pale,” komento niya nang matapos ang tawag.

Blaze nervously chuckled. “Blakey called. He said he is going to kill me. Fuck.”

“Then we should go to the police—”

“Trust me, Miss Hart, even the police can’t stop him.”

Hindi na siya nakapagsalita dahil pinaharurot na nito ang kotse patungo sa apartment niya na para bang nakikipagkarera ito sa bilis.

And when they arrived in front of her apartment building, she saw Blake outside, smoking a cigarette.

Lumabas si Lucky ng kotse at akmang lalapitan ito nang madilim ang mukha at matalim ang mga matang nilampasan lang siya nito, saka sumakay sa kotse ni Blaze.

At dahil bukas ang bintana ng passenger seat, dinig niya ang sinabi nito kay Blaze bago humarurot paalis ang sasakyan.

“Drive before I kill you here and now.”

That was when she realized that Blakey was Blake!

At habang naglalakad papasok sa apartment niya, napapaisip si Lucky kung ano ang ginawa ni Blaze para masabi iyon ni Blake at para magalit ito.

Hanggang sa nakaligo siya at natapos maghapunan, nasa isip niya pa rin ’yon.

Until a loud knock on the door stopped her mind from thinking about it.

Dala ang cell phone na tinungo niya ang pinto at hindi nag-iisip na binuksan iyon katulad ng nakasanayan niya.

Kumunot ang noo niya nang makita si Blake sa labas ng pinto.

“I thought you’re with Blaze—”

“Do you like Blaze as a man?” Walang emosyon ang boses nito pero ramdam niya ang talim n’on. “Kaya mo ba ako iniiwasan? Is that it? You like him?”

Bago pa siya makasagot, tumunog ang cell phone na hawak niya at sabay pa silang napatingin sa screen ni Blake.

It was Blaze.

Agad niyang sinagot ’yon. “Hello?”

“Loudspeaker mo,” utos ni Blake sa kanya.

“Okay.” Pinindot niya ang loudspeaker tulad ng gusto nito.

“I miss you already, Lucky. See you tomorrow. Bye.”

Napakurap-kurap siya at napatitig sa screen ng cell phone nang mamatay ang tawag. Kumunot ang noo niya. Did I mishear him? “Did he just say he missed me already and see me tomorrow?” patanong na ulit niya sa sinabi ni Blaze.

Tumingin siya kay Blake para sana magtanong kung ano ang pinagsasasabi ng kakambal nito dahil mas kilala nito si Blaze pero wala na ito sa harap niya at pumasok na sa apartment nito nang walang pasabi.

Napaigtad siya sa lakas ng pagkakasara nito ng pinto at hindi niya maiwasang itanong sa sarili.

What’s with those two?

CECELIB | C.C.

CHAPTER 10

CHAPTER 10

KUMUNOT ANG NOO ni Lucky nang makalabas siya ng apartment building at nakita niya si Blaze na nakaupo sa hood ng nakaparada nitong kotse.

Ngumiti ito nang makita siya. “ Yow , Miss Hart. Miss me?“ nakakaloko nitong tanong.

“Good morning,” masigla niyang bati kay Blaze. “And no, hindi kita na-miss. Hinihintay mo ba si Blake?”

“Nope.” Tumayo ito nang tuwid at binuksan ang pinto ng passenger seat. “Ihahatid kita.”

Tumaas ang kilay niya. “Bakit? Sanay naman akong naglalakad.” Nauna na siyang maglakad dito. “Come on, samahan mo na lang akong maglakad—”

“Miss Hart, wait!”

Nilingon niya si Blaze at may pag-aalala siyang naramdaman nang makitang umiika-ika ito at panay ang ngiwi na parang nasasaktan sa bawat hakbang.

Agad niya itong dinaluhan. “Ano’ng nangyari sa ’yo?”

“Blakey happened.”

Iniakbay niya ang isang braso nito sa balikat niya at ipinalibot niya ang braso sa baywang nito. “Come on, tutulungan kitang sumakay sa kotse mo.”

Hinayaan naman siya ni Blaze na tulungan ito. Pero hindi pa sila nakakalapit nang tuluyan sa sasakyan nang makita niyang lumabas ng apartment si Blake.

Their eyes met. But he quickly look away and left.

Bumalik ang atensiyon niya kay Blaze na bigla na lang tumayo nang tuwid at ngumiti. “Halika na, Miss Hart, ihahatid na kita.”

Bumaba ang tingin niya sa paa nito. “Okay ka na?”

Blaze just shrugged.

Tiningnan niya ito nang masama. “Were you playing with me?”

“Not you. Come on.”

Pinagmasdan niya si Blaze na nauna nang maglakad patungo sa kotse nito. Napapansin niyang umiika-ika pa rin ito.

“Come, Miss Hart,” sabi nito bago sumakay sa kotse.

Napipilitan siyang sumakay sa kotse ng lalaki dahil sa utang-na-loob niya rito. “Ano ba’ng nangyari sa ’yo? Ano’ng ginawa ni Blake sa ’yo?”

“He stabbed me.”

“Blake will never do that.” Tiningnan niya nang masama ang kasama. “He’s nice and—”

“He’s not nice,” putol ni Blaze sa iba pa sana niyang sasabihin. “He stabbed me last night.”

Bumaba ang tingin niy Lucky sa paa nitong may bumabakat na dugo sa may itaas ng tuhod. “Holy moly… it’s blood!”

“Told yah !”

“Bakit naman niya gagawin ’yon sa ’yo?” nagtatakang tanong niya kay Blaze. “Kakambal ka niya.”

“Marami siyang nakaing jelly ace.”

Nagsalubong ang mga kilay niya. “Ano’ng kinalaman n’on sa pagsaksak niya sa ’yo?”

Tumawa lang si Blaze, saka binuhay ang makina ng sasakyan at pinausad ’yon.

Nang nakarating sila sa pinagtuturuan niyang eskuwelahan, agad siyang lumabas ng kotse ni Blaze pero pinigilan siya nito bago pa siya makapasok sa gate.

“Wait.”

Nilingon niya si Blaze, saka sinilip ito sa loob mula sa nakababang bintana ng pasenger seat. “Yes?”

“Susunduin kita mamaya.”

And now she was confused. “Why?”

Blaze grinned. “Let’s just say that I have a theory, okay? Sakyan mo na lang, okay ba?”

She shrugged. “Okay. May magagawa ba ako sa theory mo na ’yan para hindi mo na ako ihatid-sundo?”

Blaze laughed. “Ayaw mong ihatid-sundo kita?” Umakto itong nasasaktan, sabay sapo sa dibdib. “Ang sakit mo talagang magsalita. Akala ko pa naman mabait ka at close na tayo.”

She stuck out her tongue at Blaze. “Mabait ako, ’no. At medyo close lang tayo. Hindi lang ako sanay na may naghahatid-sundo sa ’kin.”

“Ows…” Nanunudyo ang ngiti nito. “Pero kapag si Blake ang maghahatid-sundo sa kanya, hindi siya aangal.”

Sa halip na mainis sa pang-aalaska nito, natawa na lang siya. “Oo naman, si Blake ’yon, eh—”

“Sabi nang huwag marupok, eh.”

Napalabi si Lucky. “Ay, oo nga pala, sorry. Pero ano na nga ang magagawa ako sa theory mo para hindi mo na ako ihatid-sundo?”

“One thing.”

“What?”

“Let me call you baby girl.”

Nagsalubong ang mga kilay niya. “Para naman akong bata sa itatawag mo sa ’kin.”

“Well…” Tiningnan siya nito mula ulo hanggang paa. “You’re short and you act like a kid sometimes and you’re innocent in some things. So, yeah, you’re a baby girl.”

Sinimangutan niya ito. “Ayoko nga. Hindi kita lilingunin kapag tinawag mo akong ganoon.”

Tinalikuran na niya ito at naglakad papasok sa gate.

“Baby girl, come on! Baby girl!” tawag sa kanya ni Blaze.

Hindi niya ito pinansin.

“Miss Hart, si Blake, o.”

Awtomatiko ang naging paglingon niya na malakas na tinawanan ni Blaze.

Nakasimangot na tiningnan niya ito nang masama. “Ang sama mo. Bakit mo ako binu-bully?”

Tumawa lang si Blaze. “Good-bye, baby girl, see you later.”

“Ayaw na kitang makita. Bleh !”

Naiinis si Lucky. Alam niyang para siyang bata sa inaakto pero naiinis siya kay Blaze. Habang nag-iisip siya kasi kagabi, saka lang niya naisip na baka nga galit si Blake dahil magkasama sila ni Blaze.

I mean, Blake did kiss me .

Hindi naman siya siguro nito hahalikan nang walang dahilan. At sa mga romantic film na napanood niya, palaging hinahalikan ng bidang lalaki ang babaeng gusto nito.

That meant Blake liked her.

Ngingiti sana siya pero hindi na natuloy nang maalala na hindi siya pinansin kanina ni Blake. He hated her now.

And it has something to do with Blaze!

Nakasimangot na pumasok si Lucky sa classroom at pilit na pinapasaya ang sarili habang nagtuturo sa mga bata. Ayaw niyang maapektuhan ng iniisip ang pagtuturo niya.

When afternoon came, she suddenly felt exhausted. Kaya naman nagpaalam siya sa head nila at maaga siyang umuwi para magpahinga.

Habang naglalakad patungo sa apartment niya, tinawagan niya si Blaze.

“Huwag mo na akong sunduin, pauwi na ako,” sabi niya sa hinihingal na boses nang sagutin nito ang tawag.

“You okay, baby girl?” May pag-aalala sa boses nito.

“Yes.” Her breathing was getting shorter and shorter. “I-I’m just having difficulty breathing.”

“Oh, fuck. Nasaan ka?”

“On the way home. W-walking.”

“Stay there,” wika nito, saka pinatay ang tawag.

Wala siyang balak na makinig kay Blaze pero kinakapos talaga siya ng hininga kaya nanatili siyang nakatayo habang sapo ang dibdib at habol ang hininga.

My heart…

Mariin niyang ipinikit ang mga mata, saka nagdasal na sana umayos na ang paghinga niya pero lalong lumala ’yon.

She was getting scared. Fear was making her condition worse.

“N-no…” mahina niyang sambit nang maramdamang nabuwal siya sa pagkakatayo.

Pero hindi siya natumba, may yumakap sa kanya sa baywang at sinalo siya. ’Yon ang huli niyang namalayan bago siya tuluyang nawalan ng malay.

NAGISING SI LUCKY sa loob ng isang hospital room. Alam agad niyang nasa ospital siya dahil sa IV na nakatusok sa pupulsuhan niya. Inalis niya ang oxygen mask na suot, saka sinubukang bumangon pero may pumigil sa kanya.

“Rest, sweetheart.”

Napakurap-kurap siya sa nagsalita. “Mommy La? A-ano’ng ginagawa n’yo rito?”

Umupo ito sa gilid ng kamang kinahihigaan niya. “Apo, tinawagan ako ng doktor mo. Hindi ko na isinama ang Daddy Lo mo, baka atakehin sa puso ’yon kapag nakita ang lagay mo. Kilala mo naman ’yon, mahal na mahal ka n’on.”

Nagbaba siya ng tingin. “I’m sorry, Mommy La, ayoko lang na mag-alala kayo ni Daddy Lo sa ’kin.”

“It’s okay, dear.” Hinaplos nito ang noo niya at buhok. “Inaasahan na naman namin ’to nang payagan ka naming bumukod kahit ganito ang kalagayan mo.” Nginitian siya nito. “You know we just want you happy and contented, sweetie. Pero sana sa susunod, magsabi ka sa ’kin. Ito na pala ang pangalawang beses na naospital ka na hindi namin alam.”

“Sorry, Mommy La. Hindi ko na uulitin.”

“Good girl.” Hinalikan siya nito sa noo. “Apo, bumalik ka na lang kaya sa bahay? Mas maalagaan ka namin doon.”

Nginitian niya ang lola niya. “Mommy La, we already talk about this. Gusto kong maranasan na bumukod at magtrabaho. I want to experience life, Mommy La. Kahit gaano pa ’yon kahirap. I want to see the world outside my comfort zone and your loving arms.”

Her Mommy La’s face softened. “Kung ganoon, hayaan mong samahan ka ni Adel sa apartment mo.” Si Adel ay ang pinakamatagal na nilang katulong sa mansiyon.

Umiling si Lucky. “I’ll be okay, Mommy La. Babalik naman ako sa bahay kapag hindi ko na talaga kaya. Tatawag ako, hindi ba pangako ko ’yon sa inyo?”

Her Mommy La sighed. “I don’t want to force you. Ayokong sumama ang loob mo kaya sa ngayon, hahayaan kita sa gusto mo. Pero kapag naospital ka uli, uuwi ka na sa bahay. Okay?”

Tumango siya. “Opo.”

“I will send Adel to your apartment every day to clean and cook for you para hindi ka mapagod.”

“Okay po, Mommy La. Thank you. I love you.”

“Love you too, Apo.” Pinisil nito ang kamay niya. “Sige, kakausapin ko lang ang doktor mo para mapanatag ako. Maiwan na muna kita.”

She smiled brightly at her grandmother. “Love you, Mommy La.” She gave her a flying kiss. “Love you.”

Natatawang lumabas ng kuwarto niya ang lola niya. Siya naman ay nakangiti pa rin nang bumukas uli ang pinto at pumasok si Blaze.

Sinubukan niyang bumangon, pero mabilis siya nitong napigilan.

“Don’t do that, just rest.”

Bumangon pa rin siya at komportableng umupo sa kama. “I’m feeling better now.”

“’Buti naman.” Umupo ito sa gilid ng kama, paharap sa kanya. “’Buti na lang malapit lang si Blake sa ’yo kanina at nadala ka agad sa ospital.”

“Siya ’yong sumalo sa ’kin?” hindi makapaniwalang tanong niya.

Blaze nodded. “Yeah.”

Napangiti siya. “Nasaan siya?”

Blaze shook his head. “Huwag ka sabing marupok, baby girl.”

Napalabi siya. “Oo nga pala. Pero nasaan siya?” pangungulit niya. “I want to see him.”

“He left.”

Agad na sumama ang loob niya. “May gagawin ba siya?”

“Yeah. He said he’ll go visit Calle.”

“A woman?” she asked.

“Yes.”

Nag-iwas si Lucky ng tingin kay Blaze nang maramdamang lalong sumama ang loob niya at may kirot sa puso niya.

If I continue to like him, he will have the power to hurt me. Iyon ang sinasabi ni Dr. Axel sa kanya.

Kinapa niya ang dibdib. “It hurts.”

“I know, I know…” sabi ni Blaze sa boses na parang naiintindihan siya nito. “Kaya nga sabi ko sa ’yo, ’di ba? Huwag kang maging marupok pagdating sa kakambal ko. Masasaktan ka.”

Kagat ang pang-ibabang labi na tumingin siya kay Blaze. “Can I unlike him?”

“Lucky…” He looked at her softly. “If disliking someone is that easy, marami na ang gumawa n’on.”

Napasimangot siya habang nangingilid ang luha sa mga mata. “Naiiyak ako dahil may pinuntahan siyang ibang babae.”

“You’re jealous. That’s normal.”

Napasinghot-singhot siya nang tuluyang tumulo ang mga luha niya. “Hindi ako puwedeng masaktan. Hindi puwede… ayoko … Blaze, please, how can I unlike him?”

“I don’t know,” sabi nito, tinapik-tapik ang braso niya. “But don’t worry, I’m on your side.”

“But Blake is on Calle’s side.” Umiiyak na naman siya. “Bakit ayaw tumigil ng luha ko?”

Tinuyo nito ang luha niya. “Huwag ka nang umiyak. Tahan na. Inatake ka pa lang. Hindi ka naman makakahinga nang maayos sa ginagawa mo.”

Napasinghot-singhot siya. “Okay. Hindi na.”

Blaze smiled at her. “Good girl. Now here me out.” He took a deep breath before continuing. “Calle is already dead and she was Blake’s ex-girlfriend. Sa sementeryo pumunta si Blake para bisitahin siya.”

“Mahal pa rin ba niya?” mahina ang boses niyang tanong.

Blaze sighed. “I’m not sure.”

“Mukhang mahal pa niya.” Napatitig siya sa kawalan. “Patay na pero mahal pa rin niya. Parang mas mahirap ’yon, ’di ba? I mean, kapag buhay kasi may ginagawa at nakikita palagi kaya napapamahal sa isang tao, pero ’yon, wala na, hindi na nakikita pero mahal pa rin. Ano’ng laban ko ro’n? May laban nga ba ako?”

“Lucky…”

“Siguro mawawala pa naman ’tong nararamdaman ko,” umaasang sabi niya. “Hindi pa naman siguro ’to malalim.”

“Kapag nasasaktan ka na, malalim na ’yon.”

Tinuyo ni Lucky ang basang pisngi. “Is she the reason why Blake is broken?”

“Part of.”

Mapait siyang ngumiti. “Suko na ako. Wala akong laban sa kanya.”

“Baby girl—”

“Tama lang pala ’yong desisyon ko noon na iwasan si Blake. Tama ’yon, pero, bakit niya ako hinalikan kung hindi pa rin niya makalimutan ang girlfriend niya? Gusto lang ba niyang maaliw?”

“It’s not like that,” sabi ni Blaze, saka malungkot na ngumiti. “Sa tingin ko, nagi-guilty siya kasi may gusto siya sa ’yo at nakakalimutan na niya si Calle. Kaya nga itinapon niya ang gummy bears mo, ’di ba?”

So that was the real reason why her gummy bears ended up in the trash bin.

Napatango-tango siya. “If I can’t dislike him, can I do something instead?”

“Be strong,” sabi ni Blaze. “Liking Blake and being with him is not gonna be easy. Sabi mo hindi mo sasabihin sa kanya ang nararamdaman ko hangga’t hindi ka sigurado sa nararamdaman niya sa ’yo. And for me, that’s the best move. Keep on liking him if you can’t dislike him, pero huwag kang umasa para hindi ka masaktan.”

Malungkot siyang ngumiti. “Sabi ng Mommy La ko noon, kapag nagkagusto raw ang babae sa lalaki, kahit daw alam mong walang posibilidad na may katugon ang nararamdaman mo, aasa ka pa rin na magkakagusto rin siya sa ’yo.”

Blaze smiled. “You Mommy La is very wise.”

That made her smile. “She is. Siya ang nagturo sa ’kin sa mga bagay na dapat natutunan ko by experience. Kaya kahit paano, may alam naman ako sa mundo.”

“Meaning you’re innocent but not really?”

Tumango si Lucky. “Yes. You could say that.”

Tumawa ito. “Sige na, magpahinga ka na. Huwag mo munang isipin si Blake—”

The door suddenly open and Blake entered.

’Yong nararamdaman niyang sama ng loob kanina, biglang nawala at napalitan iyon ng kasiyahan.

“Blake…” She smiled at him.

Lumapit ito sa kanya, saka tumayo sa tabi ng kama. “How are you feeling?”

“I’m okay.” She smiled brightly at him.

“Good.” Tumango-tango ito. “Sige, alis na ako. ’Yon lang naman ipinunta ko rito.”

Akmang hahakbang ito paalis nang pigilan niya ito sa kamay. “Wait.”

Nilingon siya nito, walang emosyon ang mukha. “What?”

Pinilit niyang umalis sa kama kahit pinipigilan siya ni Blaze. Hindi siya nagpapigil. Tumayo siya sa harap ni Blake at dahan-dahang ipinalibot ang mga braso sa baywang nito at niyakap ito nang mahigpit.

“Sabi nang huwag marupok, eh…” narinig niyang bulong ni Blaze pero hindi niya ito pinansin.

Gusto niyang yakapin si Blake. She wanted to be consoled by him, to hear him say it was okay to her. That he was there for her. Gusto niyang maulit ’yong hinawakan nito ang kamay niya noong may umagaw sa bag niya at sinabi nitong okay lang dahil nandoon naman ito.

She wanted to hear those words from him.

“Lucky…” Blake breathed out. “I have to go.”

To visit Calle again? Nanikip ang dibdib niya. “Just a minute, please…”

“Lucky—”

“I was scared today.” Nangingilid ang luha niya. “I just… I just need you to say it’s okay.”

“You have Blaze for that,” wika nito sa malamig na boses.

Kinagat ni Lucky ang pang-ibabang labi para pigilan ang mapahikbi. “I want to hear it from you please?”

He sighed. “It’s gonna be okay.”

He was cold and distant.

Pinakawalan niya ito sa pagkakayakap, saka tiningala. At kahit may kirot sa puso niya, nginitian pa rin niya ito. “Thank you. You can go now. I’ll be okay.”

Natigilan siya nang umangat ang kamay nito para haplusin ang gilid ng mga mata niya na basa ng luha. “Don’t cry. It’s not good for your health.”

Nakangiting tumango siya. “Okay.”

Tumango si Blake, saka tinalikuran na siya at naglakad paalis. Siya naman ay tinitigan lang ang likod nito. Gusto niya itong pigilan, gusto niya itong makasama pero ayaw naman niyang pilitin ito.

Nanghihinang napaupo siya sa gilid ng kama, saka napatitig sa kawalan. At nang marinig na sumara ang pinto ng kuwarto, nalaglag ang mga luha niya.

“I can’t dislike him,” mahina niyang bulong.

Blaze went to her side and rubbed her back. “Sabing huwag maging marupok.”

Malungkot na ngumiti siya. “I can’t help it. Gusto ko kasi siyang yakapin. Noong nalasing siya, ewan ko ba, iba ang ugali niya at sabi ko sa kanya weird ’yon. Pero bakit ngayon, gusto kong ganoon siya uli?”

“Hey…” Tinuyo ni Blaze ang luha sa mga mata niya. “Blake just needs to figure something out. He needs time to let it sink so he could choose what’s best for him.”

She sighed. “Would he choose me though?”

“Baby girl—”

“Wala akong laban sa patay, Blaze. Wala.”

“Lucky…”

Umiling siya. “But that’s okay. I can’t force someone to choose me and like me back as much as I like them. Mommy La already told me about this. Hindi lahat ng tao na magugustuhan at pahahalagahan ko ay ganoon din ang nararamdaman para sa ’kin. I understand that. Hindi nga ako nagawang mahalin ng sarili kong ina. Maybe Blake likes me, but it’s not enough to forget Calle. Not enough… I’m still not enough…” Her voice quivered. “Always not enough for their love and care.”

Blaze let out a loud breath. “My brother is fucked up,” sabi nito, saka masuyo siyang niyakap at hinagod ang likod. “Pahinga ka na lang. Kailangan mo ’yon. Huwag mo munang isipin ang gago kong kakambal. Pagaling ka. Reresbak tayo kapag okay ka na.”

Napatitig siya kay Blaze. “Bakit mabait ka sa ’kin?”

Blaze smiled. “Mabait ako sa mababait na tao.”

Napangiti siya, saka nahiga uli sa kama. Pero kahit anong pilit niya, hindi mawala-wala si Blake sa isip niya kaya hindi rin siya nakapagpahinga.

“WHAT THE HELL are you doing here, Blakey?” tanong ng isang pamilyar na boses habang nakahilig siya sa gilid ng pinto ng inookupang kuwarto ni Lucky sa ospital na ’yon.

Blake opened his eyes and saw Axel. “Hey.”

“What are you doing here?” ulit nitong tanong.

He just shrugged.

Axel frowned at him and pointed the door. “You’re here for Miss Hart?”

He frowned. “You know her?”

“I’m her new cardiologist. Blaze recommended me to her yesterday,” sagot nito. “Ikaw, ano’ng ginagawa mo rito?”

“Just visiting.”

Axel sighed before facing him fully. “Pumasok ka na ba? Kinumusta mo na?”

Tumango siya. “She’s okay.”

“But that doesn’t mean she’s healthy,” sabi nito, saka napailing. “Her heart is getting weak. I’m not God but I know when my patient is near to saying good-bye.”

It felt like a hand gripped his heart. “What do you mean?”

“Her heart will stop pumping blood soon.” Napailing ito. “That’s what I mean.”

“No.” Umiling si Blake, hindi niya matanggap ang narinig. “She looks healthy. I mean, have you seen her smile? She’s lively, Axel. She’s not going to die!”

Axel sighed. “I can’t say when, but I know she will die. Maraming pasyente ang kailangan ng heart transplant pero sa tagal ng paghihintay, hindi na sila umaabot.”

Marahas siyang umiling. “No… that’s not true. Lucky is okay. She’s healthy. Go on. Look. Check on her. She’s lively to me, she can stand, she can walk, she can even teach so she’s not dying, Axel… she’s not…”

Tinapik ni Axel ang balikat niya. “Bud, you know I don’t lie when it comes to life and death. I already told her grandmother so they can prepare for the worst. And I suggest you make her happy while she’s still alive, but not super happy, because it can affect her too.”

Kinunutan niya ng noo ang kaharap. “What do you mean make her happy? It’s Blaze’s job to make her happy.”

Si Axel naman ang kumunot-noo, “I don’t think it’s Blaze’s job, I mean, aren’t you the one she likes?”

His world stopped spinning. “W-what?”

“In our checkup yesterday…” Bakas ang kaguluhan sa mukha nito. “She told me about this man who makes her heart throb and she’s scared because she thought it has something to do with her heart problem.” Napailing ito, saka natawa. “She even told me that this man kissed her and suddenly, Blaze started cursing and he told me that the man she’s referring to is Blakey. Isa lang naman ang kilala kong Blakey at ikaw ’yon.”

He couldn’t move. He was rooted in place while his heart was throbbing inside his chest.

“Oh, fuck.” Napahilamos si Axel na mukhang na-realize na wala siyang alam sa mga sinabi nito. “She haven’t told you that she likes you?”

Umiling siya. “N-no.”

Axel let out a loud breath. “Forget that I ever told you that,” sabi nito, saka pumasok sa loob ng kuwarto ni Lucky.

And Blake found himself entering Lucky’s room again.

Titig na titig lang siya sa babae.

And when their eyes met, she smiled brightly at him. “Blake.”

Nakapamulsang lumapit siya sa kama nito. “Hey.”

She was smiling sweetly at him. “You came back.”

“Yeah.”

“Thank you.” She beamed at him.

Tumango lang si Blake. Naagaw ang atensiyon niya nang makita ang kakambal na nakatingin kay Lucky at panay ang iling at bulong ng, “ Sabi nang huwag marupok, eh.“

And when Blaze felt his gaze, he looked at him and shook his head.

Lumapit siya sa kakambal, saka inakbayan ito at pasimpleng bumulong sa tainga nito. “Gago ka.”

“Mas gago ka,” pabulong nitong sagot. “Sinaksak mo ako kagabi. Ang sakit, alam mo ba?”

“Alangan namang hindi sumakit ’yon. Saksak ’yon, eh.”

Napailing na lang ang kakambal. “Hindi tayo bati. Layuan mo ako.”

Humigpit ang pagkakaakbay niya rito. “May kakanin ako roon sa kotse. Gusto mo?”

Tiningnan siya nito nang masama. “Akala mo mauuto mo ako diyan sa kakanin na ’yan—”

“Gawa ni Manang Luz.” Si Manang Luz ay ang may-ari sa labas ng tindahan ng BV na tambayan nilang magkakaibigan. Simple lang pero masarap ang mga niluluto.

Nawala ang talim sa mga mata ni Blaze. “Si Manang Luz talaga ang nagluto?

“Oo nga. Binili ko para sa ’yo.”

“Gago,” sabi nito, saka napailing. “Sige bati na tayo.”

Tinapik niya ang balikat nito. “Madali ka naman palang kausap.”

“Pasalamat ka may kakanin kang dala.”

Napailing na lang siya, saka tiningnan si Lucky na nakapikit ang mga mata habang sinusuri ni Axel.

Parang biglang gumaan ang pakiramdam niya na sobrang bigat kanina dahil lang sa aksidenteng naikuwento sa kanya ni Axel.

She likes me.

Did she know that he liked her too?

CECELIB | C.C.

CHAPTER 11

CHAPTER 11

“DOC, IS THERE A CHANCE that we can hold Lucky in this hospital while we go search for heart donors in another countries?” tanong ng lola ni Lucky kay Axel.

Nakikinig lang sina Blake at Blaze sa usapan habang mahimbing na natutulog si Lucky.

“Gusto niyang umuwi sa apartment niya.” She looked frustrated. “Mag-isa lang siya roon. Ayoko pero baka sumama ang loob niya at maapektuhan ang puso niya kung aayaw ako.”

“Well, I can pull some strings to make it happen but do you think it’s fair for your granddaughter?” Mukhang hindi sang-ayon si Axel. “I mean, ito ba ang gusto niya?”

Nagbaba ng tingin ang lola ni Lucky. “Hindi. She hates hospitals. Hindi lang niya sinasabi dahil mabait siyang bata pero alam kong ayaw niya rito. Buong buhay niya, palagi siyang nasa ospital.”

“I suggest you don’t.”

Nilingon siya ng lola ni Lucky na mukhang nagulat sa pagsabad niya. “I beg your pardon?”

Tumayo siya mula sa pagkakaupo sa sofa at nagpakilala. “I’m Blake Vitale. Your granddaughter’s neighbor.”

Realization dawned on her face. “Oh, yes. Kilala kita. Bukambibig ka palagi ni Lucky kapag nagkakausap kami. I think she has a crush on you.”

Crush lang? That was depressing.

I thought she likes me. “As I was saying, hindi magiging masaya si Lucky kung dito siya sa ospital mananatili. She likes teaching and playing with kids. She likes to experience life.”

“I know that, young man, but I’m worried. Ayaw niyang magpasama sa apartment niya. Gusto niyang maging independent. Pero hindi mo naman sa ’kin maaalis ang mag-alala. Look at her now, paano kung sa bahay niya siya mawalan ng malay o manikip ang dibdib? Who will help her?”

“I will.”

Napatitig sa kanya ang matandang babae. “I don’t think that’s a good idea—”

“Holding her in the hospital is not a good idea either,” sabi niya, saka tinitigan ang babaeng natutulog. “Let her live her life the way she wants it, aalalayan ko siya.”

“Alam mo ba kung ano’ng pinagsasasabi mo?” tanong sa kanya ng lola ni Lucky.

Tumango siya. “Yes. That means I’ll devote my time in taking care of her and supporting her. I don’t mind, as long as she’s happy, she will never waste my time.”

“I don’t want to impose on you,” sabi ng matandang babae. “Siguradong makakaistorbo sa ’yo ang apo ko.”

Ngumiti siya. “That’s okay with me.”

Umiling ito. “No. You have a job. I don’t want to intrude.”

“I don’t have a job, but I have a company. Tumatakbo naman ’yon kahit wala ako dahil may namamahalang iba roon kaya hindi siya makakaistorbo sa ’kin. And I like to take care of her, if you let me.”

Bumuntong-hininga ito. “What will be the arrangement if I agree to this?”

Tumingin si Blake sa mga mata ng matandang babae para masiguro nitong hindi siya nagsisinungaling. “Sa apartment niya pa rin siya mananatili. Magtatrabaho pa rin siya at gagawin niya ang gusto niya.”

“Where will you fit it in all that?”

“Aalalayan ko lang siya,” wika niya. “Nasa likod niya lang ako, babantayan ko siya.”

Naglakad ito palapit kay Lucky, saka hinaplos ang pisngi ng babae at tumingin sa kanya. “Hindi ko alam kung tatanggapin niya ang tulong mo. She has always been a brave girl. Facing and surviving cancer. She never give up on her life. She always fight. Siya ang may sakit, pero siya ang nagpapalakas sa loob namin, siya ang nagsasabi na gagaling siya, na huwag kaming mag-alala.”

His adorable gummy bear was such a strong woman indeed. A fighter and a survivor.

“Kung papayag ako, mapagkakatiwalaan ba kita na wala kang gagawin na ikapapahamak ng apo ko?” May pagdududa sa mga mata nito.

Itinuro niya si Axel. “He’s a friend of mine. He can vouch for me.”

Axel nodded. “She’ll be okay. Blake can definitely take good care of her. Kung gusto n’yo, kausapin din natin ang may-ari ng ospital. Mrs. Krisz Romero-Wolkzbin knows Blake and she can also vouch for him.”

Parang nakahinga nang maluwag ang matandang babae. “Salamat.” Nginitian siya nito. “Alagaan mo ang apo ko, ha? Ingatan mo siya. I taught her a lot of things that I thought she will need, but I know there are a lot of things that she still doesn’t know. Inosente pa rin siya at kasalanan namin ’yon. Masyado namin siyang ikinulong sa bahay at sa ospital kaya ganoon siya. Her only references are movies so bear with her.”

Tumango si Blake. “I like her—I mean, her attitude, I like her attitude.”

Ngumiti ang matandang babae. “Salamat, hijo. I really appreciate it.”

“It’s my pleasure.”

Tumango ito, saka hinawakan ang kamay ni Lucky at pinisil iyon. “You’ll be okay, sweetie. Mommy La won’t stop looking for heart donors for you.” Hinalikan nito ang noo ni Lucky at tumingin sa kanya. “Pakisabi sa kanya na umalis lang ako saglit. Babalik din ako agad.”

Tumango si Blake, saka hinatid ito ng tingin hanggang sa makalabas ang mga ito ng pinto.

Nang silang apat na lang, bumuntong-hinga si Blaze. “Blakey, don’t hurt her.”

Tumingin siya sa kakambal. “I won’t.”

“Promise me.” Tumayo ito mula sa pagkakaupo sa sofa at hinarap siya. “I never once hurt you, Blake. Hindi pa kita sinaktan nang pisikal dahil tumatanaw ako ng utang-na-loob sa ’yo dahil nagsakripisyo ka para sa ’kin. Pero kapag sinaktan mo si Lucky, mabubugbog kita. She doesn’t deserve that. She deserves an utmost care and respect so be careful with her. Ako ang makakalaban mo.”

Blake stared at Blaze in shocked. Ito ang unang beses na pinagbantaan siya ng kakambal niya. “Why do this?”

“She reminds me of Cassie.”

Tumalim ang mga mata niya. “Don’t you dare, Blaze—”

“Don’t worry, she’s yours.” Blaze smiled. “Her attitude reminds me of Cassie but I don’t like her like that.”

“Good.”

Tumawa ito. “Takot ka, ’no?”

His jaw tightened. “Kung nagparaya ako noon sa pag-aaral natin, hindi ko gagawin ’yon ngayon.”

“Chill.” Pumagitna si Axel sa kanila. “Ang mahalaga ngayon, mabantayan siya nang mabuti.” Tumingin ito sa kanya. “You, I know you’re still stuck in your past. Kung wala kang balak na seryosohin ang pasyente ko, hayaan mong si Blaze ang magbantay sa kanya—”

“Ako ang magbabantay sa kanya,” may diin niyang sabi sa matalim na boses. “She’s mine to protect.”

“And Calle?” sabad ni Blaze. “Ano’ng gagawin mo sa kanya?”

“I’m working on it—”

“Work faster.” Itinuro nito si Lucky. “She’s fragile. Keep that in mind.”

Bumuga siya ng marahas na hininga. “She’s mine to protect. Period.”

“Okay,” sabi ni Axel.

“Don’t hurt her,” dagdag ni Blaze.

Hindi niya pinansin ang dalawa. He went to Lucky’s side and held her hand.

I’ll protect you with all I have. You’re mine to protect.

Natigilan siya nang gumalaw ang kamay niya at unti-unting nagmulat ng mga mata si Lucky

Then she smiled brightly when she saw him. “Blake…”

Umupo siya sa gilid ng kama. “You feeling better?”

Tumango ito at mahina ang boses na nagsalita. “Mas okay kaysa kanina.”

“That’s good.” Pinagsalikop niya ang kamay nilang dalawa. “Do you still feel weak?”

“Just a little.” Parang naglalambing ang boses nito. But he knew better, that was her real voice. “But I’ll be okay. Ako pa ba?”

“That’s my adorable gummy bear.” Pinanggigilan niya ang pisngi nito.

Sumimangot ang babae. “Don’t call me that. It’s weird.”

Blake chuckled. “Ano’ng gusto mong itawag ko sa ’yo? Sweetheart?”

Umiling ito.

“Darling?”

Ngumiwi ito. “Just Lucky, please.”

“How about baby?”

“It sounds okay but just call me Lucky.”

Mahina siyang natawa. “Okay, just Lucky, what do you want to eat?”

She had this cute smile before answering. “Gummy bears and worms. May baon ako sa bag.”

“Hindi ka pa yata puwede sa matamis.”

Humaba ang nguso nito, saka suminghot-singhot. “But it’s my happy food.”

“Nandito naman ako. I can be your happy thingy.”

Inirapan siya nito. “Hindi ka naman nakakain, ’tapos hindi ka matamis.”

Pigil niya ang malakas na tumawa. “Nakakain ako, ’no.”

She had this confused look on her face. “Paanong nakakain ka? Paano? Didilaan ka, ganoon?”

“Yeah.”

Ngumiwi ito. “Ayoko nga. Gusto ko kinakagat at nginunguya.”

“Hindi puwede sa ’kin ’yon,” nangingiting sabi niya. “Masakit.”

“Hindi naman talaga ’yon puwede. You can’t bite and chew a human being, Blake.”

Napailing na lang siya. “You don’t even know what I was talking about.”

“What were you talking about?” she asked, confused.

“Nothing.” He smiled and caressed her jaw and neck with his thumb. “Anyway, kapag okay ka na bukas, puwede ka nang makalabas sa makalawa.”

Her face brightened. “Talaga? Yey ! I miss my students.”

Seeing her happy face, tama lang ang ginawa at desisyon ko . “Pahinga ka pa, para maging okay ka na.”

Umayos ito ng higa. “Okay. Ipinikit nito ang mga mata. “Blake?”

“Yes?”

“Thank you.”

Natigilan siya. “For?”

“For coming back. Akala ko nang umalis ka kanina, hindi ka na babalik.”

Pinisil niya ang kamay nitong nakasalikop sa kamay niya. “I realize these past few days that I always find myself coming back to you. Kahit pinipigilan ko ang sarili ko, bumabalik pa rin ako sa ’yo at nagpapapansin.”

She smiled. Her eyes were still closed. “Thank you. Huwag ka nang aalis uli, ha?”

“Hindi na.”

Humigpit ang hawak ni Lucky sa kamay niya, saka patagilid na humiga. Kapagkuwan ay lumalim ang paghinga nito.

She was asleep again. Good. She needed it. She needed to rest.

Hinaplos niya ang noo nito at dahan-dahang pinaghiwalay ang kamay nilang magkasalikop. Pero bago pa ’yon maghiwalay, humigpit ang hawak nito sa kamay niya na para bang ayaw nitong bitawan ’yon.

Napangiti si Blake at hindi na lang pinaghiwalay ang kamay nilang dalawa. Nilingon niya sina Axel at Blaze na nag-uusap. “Hey, Blaze, can you get me some clothes? Dito ako matutulog sa ospital.”

“Sure.” Tinapik nito ang balikat ni Axel, saka lumapit sa kanya. “Key?”

Gamit ang isang malaya niyang kamay, kinuha niya ang susi sa bulsa, saka ibinigay iyon sa kakambal. “Here. Duty ka ba ngayon?”

Tiningnan nito ang relong pambisig. “Mamaya pa. Bakit?”

“Busy ka?”

“May operation ako mamaya pero kung may kailangan ka, magagawan ko naman ng paraan.”

Tumango siya. “Pumunta ka sa bahay ni Mr. Dela Vega mamayang nine PM. He will wait for you in his study. Sabi niya huwag kang papasok sa front door. Kunin mo ’yong mga papeles na ibibigay niya dapat sa ’kin kanina. May board meeting kasi siya kaya hindi niya ako napuntahan. I need to see those papers to monitor the sales, investments and other financial movement in Vitale’s Shipping Lines.”

“Sige. Kukunin ko.” Namaywang ito. “’Buti hindi pa tayo tinatraidor ni Richard at wala pa siyang pinagsasabihan na buhay naman talaga tayong dalawa.”

Umiling siya. “Richard is on our side that’s why I entrusted him our company. And Sudalga is also monitoring the Vitale Shipping Lines since he’s one of the stockholders.”

“Wala bang problema?”

“Wala naman. Everything is going well.”

“Good. Sige, alis na ako. Idadaan ko na lang mamaya ang damit mo.” Tiningnan muna nito si Lucky, saka bumulong. “Huwag masyadong marupok, baby girl—”

“Did you just call her baby girl?” tanong niya sa matalim na boses.

Bahagyang umatras si Blaze, saka napakamot sa batok. “Oo.” Pagkasabi n’on ay kumaripas ito ng takbo palabas ng kuwarto.

Napapailing siya at natawa naman si Axel na lumapit din sa kanya.

“Alis na rin ako,” sabi nito.

“Sige. I’ll call you if Lucky wakes up.”

Tumango lang ito, saka namulsa sa suot nitong doctor’s robe at lumabas na ng kuwarto.

Nang silang dalawa na lang ni Lucky, pinakatitigan niya ang babae at hindi niya napigilan ang dumukwang palapit dito at gawaran ito ng masuyong halik sa mga labi. Nang hindi pa siya makontento inulit niya iyon ng tatlong beses.

And when he pulled away, he chuckled and kissed Lucky on the forehead.

I can’t believe I’m stealing kisses now.

If his lunatics friends found out about this, he was done.

Really utterly done.

ISA ANG MANATILI sa ospital ang pinakaayaw ni Lucky pero kailangan dahil nagpapagaling pa siya. After two days, pinayagan na rin siya ni Dr. Axel na makalabas.

Hinatid siya ng Mommy La sa apartment niya.

“Take care, okay?” sabi ni Mommy La habang nagpapaalam ito na aalis na. “Hinayaan kitang bumalik dito sa isang kondisyon.”

Nakangiting tumango siya. “Babantayan ako ni Blake. Yes, Mommy La, ilang beses mo nang sinabi ’yon sa ’kin.”

Niyakap siya ng lola niya, saka hinalikan sa noo. “Aalis na ako. Mag-iingat ka palagi. Tatawagan kita palagi, okay?”

“Okay po.” Hinalikan niya ito sa pisngi. “Love you, Mommy La.”

Sinapo nito ang mukha niya at pinanggigilan bago tuluyang umalis.

Nang mag-isa na lang si Lucky, naalala niya ang pakiusap sa kanya ng lola niya na hayaan si Blake na bantayan siya. Napaisip tuloy siya. Paano ba siya babantayan ni Blake? She wondered.

Akmang papasok siya sa kuwarto nang may kumatok sa pinto ng apartment niya.

“Sino ’yan?” malakas niyang tanong nang makalapit sa pinto.

“It’s Blake.”

Binuksan niya ang pinto, saka nginitian ang lalaki. “Hey. Need anything?”

Ipinakita nito ang dalang paper bag. “Gummy bears?”

Ang lapad ng ngiti niya. “Gimme!”

Natatawang ibinigay nito iyon sa kanya. “Here. Enjoy.”

She nodded while grinning. “Gusto mong pumasok?”

“Papasok na nga sana ako kahit hindi mo ako papasukin.”

Natawa siya. “Pasok na.”

Nang makapasok si Blake, agad din itong humarap sa kanya. “Kumain ka na ba?”

Umiling si Lucky habang sinisilip ang laman ng paper bag. “So many… I’m salivating.”

Natigilan siya nang hawakan ni Blake ang baba niya at iniangat ang mukha niya.

“W-what?” she asked.

“Gusto mo, ipagluto kita?”

Gumuhit ang masayang ngiti sa mga labi niya. “Talaga? Yey ! Ay, teka, ngayon mo na lang kaya ako turuan sa pagluluto?”

“You sure you’re up to it?” May pag-aalala sa boses nito. “Kalalabas mo lang ng ospital.”

“I’m okay. Wait here.” Nagmamadali siyang pumasok sa kuwarto niya para itago ang gummy bears na binili ni Blake. Kumuha siya ng apron sa closet at isinuot iyon habang naglalakad pabalik sa kusina.

“I’m ready!” she said excitedly. “Ano’ng una kong gagawin?”

Lumapit ang lalaki sa kanya at tumigil nang halos ilang dangkal na lang ang layo nila.

Lucky’s lips parted when she felt the heat of his body. And when he leaned in, her heart was throbbing. Kung wala pa siyang ideya na epekto iyon ni Blake sa kanya, iisipin niyang aatakehin na naman siya sa puso.

But now she knew better, this was Blake’s effect on her heart because she liked him as a man.

“B-Blake—”

“Stay still,” he whispered over her lips while he reached out his hands around her back to tie her apron. “Always tie this part so it won’t be messy.” Then he looked at her, his lips still hovering over hers. “Lahat ba talaga ng apron mo, pink?”

Hindi siya makapag-isip. “K-kailangan ba talagang malapit ka? N-naiilang ako.”

“Masanay ka na,” wika nito, saka hinalikan ang tungki ng ilong niya, “I hate being away from you, so I’ll stay really, really close.”

She gulped. “This close?”

“Yes.”

“I-I don’t think this is healthy for me. I-I’m hyperventilating…”

His smiles attacked her heart. Goodness! Why am I feeling like this? Ganito ko na ba siya kagusto?

“If I kiss you, will you push me away like the first time?”

Napakurap-kurap siya. “F-first kiss ko yon. I think I have the right to push you. Ginulat mo ako, eh.”

Tapos na nitong itali ang apron niya at ang magkabila nitong kamay ay nakahawak na sa baywang niya. “Kung hahalikan kita ngayon, magugulat ka pa?”

“M-magluto na lang tayo. Mas gusto ko ’yon—”

“You don’t like my kiss?”

“N-no, but—”

“Should I kiss you again?”

“No—y-yes— I don’t know. Let’s just cook.”

Gumuhit ang ngiti sa mga labi ng lalaki, saka masuyo siyang niyakap at hinalikan sa noo. “Lucky?”

Her face is pressed against his chest. “Hmm?”

“Thank you.”

She frowned. “For?”

“For giving me a reason to live.”

She looked up at him, frowning and worried. “What do you mean? Wala ka naman sigurong balak na masama sa sarili mo—” He looked away. “Holy mother of God…” Sinapo niya ang mukha nito, saka pinaharap ito sa kanya. “Please tell me I’m wrong?”

Umiling si Blake. “You’re not.”

He’s this broken? To actually think of harming himself?

Umiling siya. “Don’t do it, Blake. I—Oh, my God, please don’t. I’ll do anything, just please don’t even entertain that thought in your head. I’m fighting for my life, please fight for yours as well. Tell me what you want, I’ll hear you just please, fight it, please…”

“Sshh…” Hinawakan nito ang kamay niyang nakasapo sa mukha nito, saka nginitian niya. “I’m okay. You’re here. You’re enough reason to live.”

Pinakatitigan niya ang lalaki sa mga mata. “Kapag naiisip mong saktan ang sarili mo, kausapin mo ako. Hindi ako papayag, ipinaglalaban ko ang buhay ko, kaya ko ring ipaglaban ang sa ’yo.”

Tumango ito, saka nginitian siya. “Magluto na tayo?”

Tinitigan muna niya ito bago tumango. “Sige.”

Pero hindi naman gumalaw si Blake. Nanatili lang itong nakatitig sa kanya habang hinahaplos ang baywang niya.

He was looking at her like she was the most amazing person he had ever met.

“Blake—”

“Stay still.” Pigil nito sa paggalaw niya. “Let me look at you for a couple of seconds.”

“Why?”

“You amazed me.”

She did what he requested. She let him stare at her.

“Will you mind if I kiss you?” he asked in a low voice.

“Yes. I’ll hyperventilate.”

“Even I kiss you slowly?”

“I d-don’t know.” Would she hyperventilate?

“Let’s see and tell me,” sabi nito, saka bigla na lang na sinapo ang mukha niya at inilapat ang labi sa mga labi niya.

Nahigit ni Lucky ang hininga nang gumalaw ang mga labi nito sa mga labi niya.

His kiss was slow, soft and inviting and the next thing she knew, she was moving her lips, mimicking the movement of his.

Blake groaned and pulled away from her. He was catching his own breath and his hands were clenched. His jaw was tightening, his eyes squeezed shut.

“A-are you okay?” may pag-aalala niyang tanong. “D-did I do something wrong?”

Bumuga ito ng marahas na hininga, saka umiling at nagmulat ng mga mata. “No. You’re okay. Nanggigigil lang ako sa ’yo, baka ano’ng magawa ko.”

Napakurap-kurap siya. “Ano’ng gagawin mo sa ’kin?”

“You’re definitely not ready for it. Bakit naman kasi tinugon mo ang halik ko,” sabi nito, saka tinalikuran siya at nilapitan ang iniwang karne na hinihiwa. Panay ang hinga nito nang malalim at bumubulong ng, “Down, boy. Down, damn it!”

She pouted. “Ba’t galit ka? Ikaw itong nanghalik na lang bigla. Ginaya ko lang naman ang ginawa mo, ah!”

Nang hindi ito umimik at bumilis lang ang paghihiwa ng karne, nilapitan niya ito. Pumosisyon siya sa likod nito at niyakap ito sa baywang.

She felt him stilled.

“Salamat dahil sinabi mo kay Mommy La na babantayan mo ako,” sabi niya habang hinahalik-halikan ang likod nito. “I really appreciate it, Blake. And I know you’re mad right now because I kiss you back, but can I please cook with you?” She pouted. “Sayang ang apron ko, ang cute pa naman.”

Narinig niyang mahina itong tumawa, saka humarap sa kanya habang yakap pa rin niya ito. “Fine. Ready the pan and we’ll cook together.”

“Yes!” excited niyang sabi, saka nagmamadaling sinunod ito. “What’s next?” tanong niya kay Blake nang maihanda ang kawali.

“Come back here and hug me.”

Tiningnan niya ito nang masama. “Ayoko! Gusto kong magluto!” Nagpapadyak siya. “Turuan mo ako! Kapag lumapit ako sa ’yo, magpapalambing ka lang, ’tapos hahalikan mo lang ako. Ayoko! Ayoko!”

“Then cut these,” wika nito at itinuro ang mga green vegies na nasa lababo. “Come on, chop-chop. Magpapalambing pa ako sa ’yo at hahalikan pa kita pagkatapos kaya bilisan mo.”

Inirapan niya ito pero sinunod pa rin naman niya. She chopped the green vegies and gave it to him afterwards.

“Ako ba ang magtitimpla ng lulutuin natin?” tanong niya sa lalaki na naglagay na ng mantika sa kawali.

“Ako na. Baka magkasakit tayo pareho sa bato sa timpla mo.”

Tinampal niya ang likod nito. “Gago ka.”

Blake turned around at her looking shocked. “Wow. Kaya mo palang gamitin ang salitang gago?”

“Oo.” Namaywang si Lucky. “Ikaw ’yon. Akala ko ba tuturuan mo ako?”

He sighed. “Oo na basta huwag mong alatan.”

Ninerbiyos siya bigla. “Paano kung maalat?”

“Bigay natin kay Blaze, ’tapos order tayo ng takeout.”

Napasimangot si Lucky. “Ewan ko talaga sa ’yo! Iniinis mo ako! Isusumbong kita kay Blaze.”

Agad na umasim ang mukha ni Blake. “Huwag mo ngang ipasok sa usapan ang hudyo na ’yon. Hindi ko siya kilala.”

Sasagot sana siya nang makitang kumukulo na ang tubig sa kawali. “It’s boiling, it’s boiling.”

“Dahan-dahan lang,” paalala sa kanya ni Blake. “Baka mapaso ka. Kawawa naman ang gummy bear ko.”

“Tse!” Iyon lang ang sinabi niya, saka siya na ang tumapos sa pagluluto nila at siya na rin ang nagtimpla.

Pagkatapos ay excited siyang naghain sa mesa at sabay silang umupo ni Blake.

“Ako muna ang titikim,” sabi nito na inaasar na naman siya. “Baka bigla kang mahimatay sa alat.”

Pinukol niya ito ng masamang tingin. “Sige, hindi kita lalambingin mamaya. Bahala ka sa buhay mo.”

Ngumiti lang ito, saka tinikman ang sabaw ng sinigang na niluto niya.

Napangiwi siya nang makitang umasim ang mukha ni Blake na hindi iyon maipinta. Parang namimilipit ito bago inilabas ang dila at nagmamadaling uminom ng tubig.

“How does it taste?” tanong niya.

“Lucky, alam kong maasim talaga ang sinigang pero mukhang sinobrahan mo naman.”

Inirapan niya ito, saka tinikman ang sabaw. Napangiwi rin siya at nailabas ang dila sa sobrang asim. “Ang asim! Grabe!” She shivered. “I’m calling Blaze.”

“Good idea,” sabi nito, saka inilabas nito ang cell phone sa bulsa. “I’m calling for takeout. What do you want?”

“Ice cream.” She grinned. “And another ice cream.”

He looked at her flatly. “Hard food, baby. With rice.”

“Ahm, beef tapa? Or roasted chicken? Or lechon kawali?”

“Noted.” Tinalikuran siya nito at may kinausap sa cell phone.

Siya naman ay tinawagan si Blaze para ito ang kumain sa niluto niya. Sana lang hindi ito maasiman tulad nila.

Her lips thinned when she ended the call after Blaze told her he was coming.

I’m sorry, Blaze. I hope your tongue survives. I’m really sorry.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 12

CHAPTER 12

MASINSINANG BINABASA NI LUCKY ang bagong diet plan na ipinaabot ni Dr. Axel kay Blaze kagabi nang pumunta ito sa apartment niya. Napalabi siya nang maalala ang nangyari. Nagmumog pa talaga si Blaze pagkatapos matikman ang luto niya.

Lucky sighed. Wala na talaga siyang pag-asa pero hindi, matututo rin siya. Ako pa ba!

Natigilan sa pagbabasa si Lucky nang tumunog ang cell phone niya. Tiningnan niya kung sino ang nag-text.

It was from Blake.

Punta ka rito sa apartment ko. Niluto ko na ang agahan mo.

Malapad siyang napangiti at nagmamadaling lumabas ng apartment at lumipat sa katabi. Bukas ang pinto ng apartment nito kaya nakapasok siya agad.

“Blake?” tawag niya sa lalaki.

“In the kitchen!” pasigaw nitong sagot.

Malalaki ang hakbang na tinungo niya ang kusina at napatitig kay Blake na naghahain ng agahan niya sa mesa. Naka-cargo shorts ito at nakaputing T-shirt. Nakikita niya ang mga tattoo nito pero bakit malinis pa rin itong tingnan sa mga mata niya?

Napailing na lang siya, saka lalo pang pinagmasdan ang lalaki. He was really trying his hardest to take care of her.

Nangako si Blake sa kanya kagabi na ito ang magluluto para sa kanya kasi nga bawal siya sa maalat, eh, ganoon pa naman siya magluto. Akala niya nagbibiro lang ito. But here he was, readying her breakfast.

A soft smile grazed her lips. Calle was a very lucky woman to be loved by Blake Vitale. But Calle was already dead and she was part of the reason why Blake was broken. Why he was like that now—a negative person.

Wala siyang laban sa patay at gusto niyang sumuko na lang dahil iyon ang mas makabubuti sa kanya. Pero wala yata sa bokabularyo niya ang salitang pagsuko kahit pa ’yon ang inuukilkil niya sa isip na tamang gawin. Hindi tinatanggap ng sistema niya na susuko na lang siya at hindi lalaban kasi sanay siyang lumalaban sa kahit anong hamon ng buhay.

Ang sakit nga niya, nilalabanan niya at hindi niya sinusukuan, ito pa ba?

She stared at Blake’s handsome face. I really like you a lot. I know that now. Hindi ko isusuko ang nararamdaman kong ito dahil lang may mahal ka pang iba.

This was her first time feeling this way and she would not give it up. How much broken you are, I’ll make sure to fix you. And then maybe by that time, she would be enough for him.

But how was she gonna fix him? That was a challenge… a challenge that she was willing to accept. And win.

Hindi kita susukuan.

“You’d been staring at me for a couple of minutes now,” sabi ng baritonong boses ni Blake na pumukaw sa diwa niya. “Like what you see, baby?”

“It’s Lucky,” pagtatama niya, saka tuluyan siyang lumapit dito at tiningnan ang nakahaing pagkain sa mesa. “’Yan ba ang agahan ko?”

Sa halip na sagutin ang tanong niya, humarap ito sa kanya. “Bakit tinititigan mo ako?”

“Naguguwapuhan lang ako sa ’yo,” sagot niya. “Saka nagtataka ako kung bakit ang linis mong tingnan kahit may tattoo ka.”

Napatango-tango si Blake, saka pinaghugot siya ng upuan. “Matagal na akong guwapo.” May pagmamalaki sa boses nito, sabay kindat sa kanya. “Pero hindi ako malinis. These tattoos are my reminders of every sin I committed.”

Sa halip na umupo siya, pinakatitigan niya ang lalaki. “Do you want a hug?” malambing niyang tanong.

Tumaas ang sulok ng mga labi nito. “No. I want a good morning kiss.”

“Would that make you feel better?”

“Yes.”

She tiptoed, leaned in and puckered her lips. “I can’t reach your lips, could you please lean down a little—”

He pressed her lips on hers and she sighed when she felt that familiar feeling of contentment.

Akmang kakalas na siya sa halik nang ipalibot ni Blake ang mga braso sa baywang niya, saka bumulong sa mga labi niya. “I’m still not feeling better, I want more kisses.” Kapagkuwan ay sinakop uli ang mga labi niya.

Nagpaubaya naman siya hanggang sa ito na mismo ang pumutol sa halik nila.

“Feeling better?” tanong niya sa lalaki.

He smiled. “I need that every morning for positivity.”

She narrowed her eyes on him. “Gusto mo lang yata ng halik bawat umaga, eh. Idinahilan mo pa ’yon.”

Blake chuckled again. “You’re adorable.”

Inalis niya ang braso nitong nakayakap sa kanya. “Kakain na ako, nagugutom na ako, eh.”

Pinakawalan naman siya ni Blake at pinaupo. “Eat,” sabi nito habang nilalagyan ng kanin at gulay ang pinggan niya.

Tiningala niya ito habang nakaturo ang daliri niya sa ginagawa nito. “I can do that.”

“I know but I want to do it for you.” Hinalikan siya nito sa noo. “Kumain ka na, maliligo lang ako.”

“Mabango ka pa naman,” pahabol niyang sabi sa lalaki na naglalakad na palayo.

“Gusto kong mas bumango pa!” sagot nito sa malakas na boses dahil malayo na sa kanya. “Kailangang mas mabango ako kasi aakitin kita!”

Hindi niya pinansin ang huling sinabi ni Blake dahil nag-e-enjoy na siyang kumain. Masarap talagang magluto ang lalaki, kaya nakakaganang kumain.

Matapos mag-agahan, wala pa rin si Blake kaya naman siya na ang naghugas ng pinagkainan at hinanap ang lalaki.

Hindi pa ba ito tapos maligo?

Kumatok si Lucky sa banyo pero wala nang tao roon kaya pumunta siya sa kuwarto ni Blake at sumilip sa loob.

Natigilan siya nang makitang tinutuyo nito ang buhok habang habang nakahubad-baro.

Her lips parted when she saw his tattoos again. It was really beautiful. And it complemented his great body. Katulad ng mga napapanood niya sa pelikula na mga lalaking magaganda ang katawan.

“What is it?”

Napaigtad siya sa tanong nito. She blinked. Did he see me peeking ? “Ahm… I was just looking for you.”

Humarap ito sa kanya. “Miss me?”

“No. Gusto lang kitang makita. May angal ka?”

Tumaas ang sulok ng mga labi nito. “Sino ako para umangal.” He spread his arms. “Come here and give me a hug.”

“Ayoko.”

“Bakit?” Nalukot ang mukha nito. “Mas mabango ako kaysa kanina.”

She shrugged. “O, ’tapos?”

Bumagsak ang mga balikat nito. “Choose. Come here and hug me or I’ll come to you and kiss you? Which do you prefer?”

“The latter.”

Ngumiti ang lalaki. “Ah, my baby really knows what’s best for her.”

Inirapan niya ito. “Kasalanan mo ’yon. Ginalingan mo, eh.”

“Ginalingan ang?”

“Ang paghalik.” She shrugged. “I mean, wala naman akong experience sa pakikipaghalikan pero sa tingin ko naman okay ka. Malalaman ko kapag may iba na akong nakahalikan—”

“Don’t even think about it.” Madilim ang mukhang lumapit ito sa kanya, saka sinapo ang mukha niya at hinaplos ng hinlalaki ang mga labi niya. “These lips are mine, Lucky. I kiss it first so I’m taking my claim on it.”

Umiling siya. “It’s my lips and I say no, I can kiss whoever I want so I can compare your kiss to another—”

Bigla na lang siya nitong isinandal sa hamba ng pinto at mapusok na hinalikan ang mga labi niya.

Mahinang napadaing si Lucky sa ginawa ni Blake pero kusa namang yumakap ang mga braso niya sa leeg nito na basa pa at hinayaan itong halikan siya.

Nang maghiwalay ang mga labi nila, pareho silang kapos ng hininga pero patuloy pa rin sa paghalik sa mukha niya si Blake.

It was like he was kissing every part of her face and taking his claim as he called it.

“Blake, basa ka pa,” mahinang boses na sabi niya.

Nang hindi ito tumigil sa paghalik sa mukha niya, kinuha niya ang tuwalya na nasa balikat nito, saka tinuyo ang likod nito.

Nadi-distract siya sa matitipuno nitong katawan kaya nag-angat siya ng tingin at tumingin sa guwapo nitong mukha. “Okay na,” sabi niya nang matapos tuyuin ang buhok at batok nito. “Bihis ka na.”

But he didn’t move, he just kept on looking at her and asked. “Wala ka talagang naging boyfriend mula noon?”

Tumango siya. “Wala. May sakit ako, kaya wala ’yon sa isip ko.”

“Crush?”

She smiled. “Celebrity.”

“Wala kang nagugustuhan ngayon?”

Pinakatitigan niya si Blake, iniisip kung maglilihim ba siya o sasabihin niya. But what was the use of hiding it anyway? She let him kiss her. That must’ve meant something to him by now.

“Ikaw. Gusto kita,” she answered honestly.

“Gaano mo ako kagusto?”

She shrugged. “I don’t know yet. As of now, I like you, a lot. Hindi ko lang alam kung gaano kalalim ’yon.”

“Hindi mo ba ako tatanungin kung gusto rin kita?”

Umiling si Lucky “Hindi. Sasabihin mo naman sa ’kin ’yon kahit hindi ako magtanong. But please make sure that you really like me. For now, just let me like you.”

Tumango si Blake, saka hinalikan siya sa noo. “Kapag sigurado na ako, sasabihin ko agad sa ’yo.”

She nodded. “Okay na sa ’kin ’yon.” She smiled. “Anyway, it’s weekend. Can we watch a movie in the cinema? Hindi ako nanonood noon kasi mag-isa lang ako pero ngayon, puwede mo ba akong samahan? And I’m telling you now, I like to watch animated films so if you’re not up for it, that’s okay.”

“I can endure.”

Ang lapad ng ngiti niya sa sagot nito. “Yes! Maliligo lang ako, ’tapos alis na tayo.”

Nagmamadali siyang lumabas at hindi na hinintay ang sasabihin ni Blake. Agad siyang lumipat sa apartment niya at nagmamadaling naligo.

Nang makalabas siya ng banyo, nagulat siya nang makitang nasa sala si Blake.

“Paano ka nakapasok?” tanong niya habang tinutuyo ang buhok gamit ang tuwalya.

“Hindi mo ini-lock ang pinto mo,” sabi nito, saka hinagod ng malagkit na tingin ang katawan niya. Then he looked away and blew a loud breath. “Bihis ka na.”

“Okay,” she chirped and went to her room to change.

Lucky picked a simple lilac sleeveless dress. Hanggang sa taas ng tuhod niya ang haba n’on, saka pinaresan ng wedge na may taas na tatlong pulgada. Hinayaan niya lang na nakalugay ang buhok niya at naglagay lang siya ng kaunting kolorete sa mukha at sa mga labi para hindi siya namumutlang tingnan.

Nang lumabas siya ng kuwarto, agad na bumaling sa kanya si Blake at hinagod na naman siya ng tingin.

“Matangkad na ako,” natutuwang sabi niya.

He chuckled. “Yeah, hindi na ako mahihirapang halikan ka.”

She stuck out her tongue at him. “Puro ka na lang halik. Maayos ba ang damit ko?” tanong niya, saka umikot para ipakita ang kabuuan ng suot niya.

“Yes. You’re pretty.”

“ Yey !“ She clapped her hands in glee. “Alis na tayo?”

Umalis ito sa pagkakaupo sa sofa, saka lumapit sa kanya at tinitigan ang mga labi niya. “What’s that on your lips?”

“Matte lipstick? It won’t fade even if I drink and eat, as long as it’s not an oily food—”

“Is it kiss proof?”

Napakurap-kurap siya sa tanong ni Blake. “I’m not sure. Wala naman roon sinabi sa lalagyan niya.”

“Gusto mo subukan natin para malaman mo?”

Kinurot niya ito sa tagiliran. “Manghahalik ka na naman. Umalis na nga tayo.”

Natawa lang ang lalaki, saka pinagsalikop ang kamay nila. “Halika na nga. Baka ano pa’ng magawa ko sa ’yo.”

Excited siyang lumabas ng apartment niya at ng gusali. Nagulat siya nang makitang nakaparada ang sasakyan ni Blaze sa labas.

“I borrowed it,” wika ni Blake.

“Ah.” Sumakay si Lucky sa passenger seat, saka hinintay na makasakay rin si Blake.

Nang nasa biyahe na sila, hindi niya mapigilan ang excitement nang makita sa Web site na showing pa ang pelikula na gusto niyang panoorin.

She was excited to watch it with Blake. She just hoped it wouldn’t bore him.

BLAKE LOOKED HESITANT to enter the cinema with her. Tinitingnan nito ang buong paligid, saka tumuon ang tingin sa kanya.

Kinunutan ni Lucky ng noo ang lalaki. “Sasamahan mo ako o iba na lang ang gawin natin?”

Huminga ito nang malalim, saka umiling. “ Nah , it’s okay, let’s do it. Let’s watch.“

She grinned. “Yes!” Hinawakan niya ito sa kamay, saka hinila patungo sa bilihan ng ticket. “Come on, come on.”

Nagpaubaya naman sa kanya si Blake. At nang makarating sila sa ticket booth, ito ang nagbayad para sa ticket nilang dalawa.

“Isang oras pa,” sabi ni Blake nang iabot sa kanya ang ticket. “May gusto ka bang gawin?”

“Eat?”

Natatawang napailing nito. “Nope. You’re not eating. You’re on a diet, remember? Baka mapaano ka na naman. Ayokong mawala ka.”

That put a smile on her face. “Mami-miss mo ako?”

Umiling ito. “Hindi… mababaliw ako.”

Nawala ang ngiti niya at napatitig sa lalaki. “Blake…”

“I already lost two important people in my life, and now you’re becoming a vital part of my life. Kaya kapag iniwan mo pa ako, hindi ko alam kung saan ako pupulutin.”

Nginitian niya ito para hindi na ito malungkot. “Don’t think like that. Hindi ako mawawala. I’ll be okay and I will live. Don’t be pessimistic.”

Tumango ito. “Sorry if I’m full of negativity.”

“Want some gummy bears?”

“Bibigyan mo na ako?”

Inungusan niya ito. “Oo nga pala. Itinapon mo ang gummy bears ko, hindi kita bibigyan.”

Natatawang inakbayan siya ni Blake. “Hindi na ako manghihingi. Saan mo gustong pumunta para palipasin ang oras?”

“Department store?”

“Okay.”

Natuwa si Lucky dahil akala niya hindi ito papayag sa gusto niya.

Nang makapasok sila sa department store, agad niyang hinila si Blake patungo sa mga sandals.

Lucky tried every pair of sandals and shoes that she liked, and Blake just patiently wait for her to finish.

“What do you think?” tanong niya kay Blake habang suot ang isang wedge na may apat na pulgada ang taas.

Umiling ito. “I don’t like it. It’s too tall. Baka matapilok ka, ano pa’ng mangyari sa ’yo.”

Natawa siya sa rason nito pero hinubad pa rin niya iyon at tiningnan ang dalawang sandals at isang sapatos na nagustuhan niya at balak sana niyang bilhin.

Napalabi siya. “I can’t decide.”

Kinuha ni Blake ang tatlong nagustuhan niya, saka naglakad ito patungo sa cashier. “Come on, baby, we’ll miss the movie.”

Hinabol niya ito. “Pero ang mamahal kasi—”

“I’ll pay for it.”

“Ayoko. May pera naman ako pero ayoko lang gumastos.”

Nilingon siya nito habang nakapila sa cashier. “Kaya nga ako na ang bibili.”

“Babayaran na lang kita kapag sumahod kami,” suhestiyon niya.

“Whatever you say, baby.”

Nasa likuran lang siya ni Blake habang pumipila ito. At nang makabayad ay ibinigay nito sa kanya ang paper bag.

“May bibilhin ka pa?”

Tinitigan niya ang lalaki. “Hindi ka nababagot? My Daddy Lo hates shopping.”

“I’m fine. Though I suggest we roam around after the movie.”

“The movie!” Nanlaki ang mga mata niya at natawa naman si Blake.

Tatakbo sana siya nang pigilan siya nito. “Don’t run. Your heart.”

Napahawak si Lucky sa dibdib, saka napakagat-labi. “Let’s go?”

Kinuha nito ang paper bag na dala niya, saka ito ang nagbitbit n’on hanggang cinema. Walang masyadong tao, lalo na sa napili nilang upuan.

Nang makaupo sila, nagpaalam itong bibili ng popcorn at tubig para sa kanila.

Tamang-tama naman na nang umalis si Blake, nag-ingay ang cell phone niya. Nagmamadali niyang sinagot ang tawag.

“Hello?” pabulong niya sabi.

“Why are you whispering?” It was Blaze.

“Movie theater,” she whispered again.

“Oh. Kasama mo ba si Blake? Nandito ako sa apartment niya, nakasara.”

“Oo, kasama ko siya.”

“Oh.”

She frowned. “What’s with you and oh?”

“Wala naman. Alam ko lang na ayaw niyang nanonood sa sinehan.”

“Bakit naman?”

“Iyon kasi ang huling lugar na pinagdalhan niya kay Calle kaya ayaw niyang pumupunta.”

“Oh, God, I didn’t know.” Nagsisisi na tuloy siya. “Sana pala hindi ko siya niyayang manood.”

“That’s okay. Hindi naman ’yan sasama sa ’yo kung ayaw talaga niya. Pagkatapos n’yong manood, yayain mo siyang manood ng sunset. Sige, ’bye na. Duty pa ako sa ospital.”

“Bye.” She ended the call and silenced her phone.

Minutes later, Blake returned with popcorn and water.

“Hindi ko alam kung ano’ng gusto mo kaya cheese and sour cream na lang ang binili ko,” sabi nito nang makaupo sa tabi niya. “Here’s your water. Baka mauhaw ka mamaya.”

Madilim sa loob pero nakikita pa rin niya ito dahil sa liwanag na nanggagaling sa malapad na TV screen.

Lucky leaned in and placed a kiss on the corner of Blake’s lips. “Salamat sa pagsama sa ’kin. It means a lot to me.”

Ngumiti lang ito, saka itinuon ang mga mata sa screen kung saan nag-uumpisa na ang pelikula.

Lucky was eating popcorn as she watched the movie with her full attention. The movie was fun, Blake was laughing with her in some funny scenes.

Halfway through the movie, she felt Blake rested his head on her shoulder.

“Inaantok ka?” pabulong niyang tanong sa lalaki.

“ Nah . Just resting. Couldn’t sleep last night,“ he whispered back.

“Why?”

“Thinking of you.”

She stilled. Her heart was beating so fast. “Iniisip mo ako? Bakit?”

“I had a nightmare again,” sabi nito, saka pinagsalikop ang kamay nilang dalawa. “I remember how you sang me back to sleep. That’s why.”

“Oh.” She looked down at her shoulder and saw Blake watching the film and smiling at the scene. “Nag-e-enjoy ka ba?”

Sinalubong nito ang tingin niya, kapagkuwan ay hinalikan ang leeg niya bago sumagot. “Yes. I’m enjoying myself.”

Ibinalik niya ang atensiyon sa screen pero hindi siya makapag-focus dahil hinalikan na naman siya ni Blake sa leeg.

But she didn’t stop him. She liked the sensation she was feeling. It was new and it felt good.

Humigpit ang hawak niya sa kamay ni Blake nang paglandasin nito ang dila sa likod at loob ng tainga niya. Because of what he was doing, she started panting and her lips and throat went dry.

What he was doing to her, she knew what this was. Marami na siyang napanood na pelikula na ginagawa ang ginagawa nito. And she had always wondered what it would feel like.

And this was what it felt like. Her body felt so hot and there was tingling sensation on her womanhood.

“Blake…” Lucky didn’t know if it was a whisper or a moan. “Blake…”

He bit her earlobe and whispered. “Just watch.”

“H-how when y-you’re doing t-that?” Nakagat ni Lucky ang pang-ibabang labi nang magpatuloy ito sa ginagawa.

His tongue kept licking her neck and sometimes he would bite her, earning a soft groan from her. She even tilted her head a little to give him an access while her lips were parted and her eyes were closed.

Lucky thought she knew what pleasure was. Oh, boy, she was so wrong.

Nawala na ang atensiyon niya sa pinapanood, naka-focus siya sa ginagawa ni Blake sa kanya na may kasamang paghaplos sa baywang niya.

Thankfully, Blake finally stopped and hugged her, calming her nerves. At wala na itong ginawa hanggang sa matapos ang pinapanood nila.

Nang makalabas sila ng sinehan, saka lang niya napansin na parang basa ang pagkababae niya. Then she remembered what Blake did to her inside the cinema.

Is that why I’m wet?

Napakagat-labi niya.

Oh, God. Why is my body tingling and wanting it to happen again?

Marahas niyang ipinilig ang ulo.

“You okay?”

Napatitig siya kay Blake ng ilang segundo bago tumango. “Y-yeah.”

“You sure?”

Umiling siya. “I’m not.”

Amusement was in his eyes. “Iniisip mo ba ang ginawa ko sa ’yo sa loob?”

Namula ang pisngi ni Lucky. “Paano mo nalaman?”

Blake let out a soft laugh. “My baby, you’re so adorable. Come on.” Pinagsalikop nito ang kamay nilang dalawa. “Let’s go shop.”

Pinigilan niya ito nang maalala ang sinabi ni Blaze. “Actually, gusto kong manood ng sunset. Puwede mo ba akong samahan?”

He stilled and all the emotion on his face disappeared.

Does Calle likes watching sunset too?

“Sorry,” sabi niya nang hindi ito nakapagsalita. “Uwi na lang tayo. Pagod na rin ako.” She didn’t want to push him.

“No,” sabi nito, saka tumingin sa kanya. “Let’s watch the sunset together.”

Gulat siyang napatitig kay Blake. “Are you sure? Para kasing ayaw mo kanina.”

He gave her a tight smile. “I just, ahm, I know someone who likes watching sunset and I was just taken aback by the memory. Sorry.”

Calle . “Okay lang ba talaga sa ’yo?”

“Yeah. I don’t mind.” Hinaplos ito ang pisngi niya habang titig na titig sa kanya. “Maybe it’s time to make new memories and bury the old ones.”

“Sigurado ka bang kaya mo nang ibaon sa limot ang mga alaalang ’yon?” tanong niya sa malumanay na boses.

Blake nodded with certainty. “When you give me the reason to live, you also give me the reason to be happy. Nahihirapan ako, oo, my past is still haunting me, but I can’t keep looking back anymore. Baka mawala ka sa ’kin.”

Pinisil niya ang kamay nito. “Blake, forgetting your past is not easy, lalo na’t dala-dala mo ’yon sa mahabang panahon. Huwag mong pilitin ang sarili mo. You will forget about it in due time, and when that time comes, I’m still here. I’m still with you. She took a deep breath and smiled. “Ang totoo, ayokong manood ng sunset,” pag-amin niya. “Si Blaze kasi, sabi yayain kita.”

Tumalim ang mga mata ni Blake. “That fucker. Gusto yata niyang masaksak uli.”

“Tumigil ka nga,” saway niya. “Mabait naman si Blaze. He’s like a big brother I never had.”

Blake held her gaze. “So, ano mo ako? Ano tayo?”

“Gusto kita.” She smiled. “Pero walang tayo.”

“Gusto mo, may tayo?”

Umiling siya. “Ayoko. Saka na, kapag sigurado ka nang gusto mo rin ako.”

“But I do like you,” may diin nitong sabi.

“Then keep liking me,” sabi niya habang nakangiti pa rin. “Ipunin mo ang pagkagusto mo sa ’kin, at kapag buong-buo na, magsabi ka sa ’kin, doon pa lang magkakaroon ng tayo. I’d been fighting for my life since I was a kid, so I know my worth as a person and as a woman. At ’yong pagkagusto mo sa ’kin ngayon, kulang pa ’yon, hindi pa ’yon sapat para sa ’kin kaya ganito lang muna tayo. I like you, a lot, and you like me, sort of, and we’ll leave it at that.”

Pinakatitigan siya ni Blake, saka ngumiti na parang nasisiyahan sa nakikita. “I like how positive you are. I like how much you love yourself.”

“Sino pa ba ang magmamahal sa sarili mo nang wagas kung hindi ikaw rin mismo?”

He lost his smile. “I don’t love myself. I couldn’t…”

“I’ll teach you how and maybe after that, you’ll be able to love another person.”

“My baby is wise.”

Natawa siya. “Mommy La taught me well, Blakey.”

Napangiwi ito. “Gumagaya ka na sa kakambal ko. How about instead of Blakey, call me baby? It rhymes and I like it more than my name.”

Umiling siya. “Nope, you’ll be my Blakey—”

“Make me happy so call me baby.” He pouted adorably at her. “Please? Call me baby?”

She smiled. “Blakey. I like Blakey more.”

“Baby.”

“Blakey,” she argued.

“It’s baby.”

“Blakey-baby?” Napangiwi si Lucky. “That sounds so bad.”

Blake bit his lower lip. “Sounds good to me.”

“Okay. Kung ’yan ang gusto mo,” she said with a nonchalant shrugged. “Come on, Blakey-baby, let’s go watch the sunset.”

Nagpaubaya naman ito sa kanya. “Akala ko ayaw mo?”

Makahulugang tiningnan niya ito. “Paano mo makakalimutan kung hindi kita tutulungan?”

“That’s my baby.”

“I’m Lucky,” pagtatama niya rito.

Tumawa lang si Blake at ito pa ang humila sa kanya palabas ng mall, patungo sa parking lot.

Habang nagmamaneho, hindi nawala ang ngiti sa mga labi nito tuwing nagkakatinginan sila.

And when they reached the beach, he hugged her from behind and whispered over her ear. “Would you like to make happy memories with me?”

Tumango siya, saka nilingon ito. “What do you want to do?”

Bigla siya nitong binuhat at dinala sa dagat.

“Blake! Blake!” Naghahalo ang tili at tawa niya, lalo na nang mabasa silang dalawa. “Bakit mo ako binasa?”

Tatawa-tawa lang si Blake kaya inirapan niya ito at lumangoy palayo.

“Wala bang tao rito?” tanong niya habang nasa medyo malalim na parte sila ng dagat.

Umiling si Blake. “It’s a private property,” sagot nito na ikinaluwa ng mga mata niya.

“Baliw ka ba?! Trespassing tayo, halika na,” aya niya.

“Relax, baby.” Niyakap siya nito. “This is Coleman’s property, kaibigan ko ang may-ari nito.”

Dahil sa sinabi nito, lumangoy siya uli.

Lucky happy and she felt contented. Ngayon siya nagpapasalamat na hindi siya sumuko noon, na lumalaban pa rin siya para mabuhay. Kasi kung hindi, hindi niya mararanasan ang maging masaya sa simpleng ginagawa lang kasama si Blake.

Life was really beautiful. That was why everyone should take care of it, because it was precious.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 13

CHAPTER 13

“I HATE YOU! Don’t touch me! Don’t touch me, you abomination!” sigaw ng ina ni Lucky habang itinutulak siya palayo dahil pilit niya itong niyayakap. “Huwag mo sabi akong hawakan! Kinamumuhian kita! Umalis ka sa harap ko!”

Nanginginig ang mga labi ni Lucky habang humahakbang palayo sa kanyang ina. “I j-just want to greet you Happy Mother’s Day, Mommy.”

Dinuro siya nito. “Mukha ba akong masaya?! Mukha ba?!” Malakas siya nitong sinampal. “Ikaw ang dahilan kaya miserable ang buhay ko! Ikaw!”

Pinipilit niyang hindi umiyak sa harap ng ina dahil ayaw nitong makakita ng luha. “P-pero k-kasi, s-sabi ni Teacher, i-greet ko ang mommy ko ng H-Happy Mother’s Day.”

Sinampal na naman siya nito. “Tumigil ka! Tumahimik ka! Kung gusto mo akong maging masaya, mawala ka! Ayaw kitang makita! Alis!”

Humihikbing inilabas ni Lucky ang itinatagong Happy Mother’s Day card sa likod niya. “Here, Mommy, o. I love you.”

Inaasahan na ni Lucky na tatabigin nito ang kamay niya pero nasaktan pa rin ang bata niyang puso sa ginawa ng kanyang ina sa pinaghirapan niyang gawin. She spent her night making that card.

Lumalabas na ang tinitimping hikbi niya nang apak-apakan nito ang ginawa niyang card, saka dinuro siya.

“Huwag kang maglalalapit sa ’kin! Isa kang salot! Walang magmamahal sa ’yo! Hindi ako o ibang tao man! Salot ka! Hindi ka na sana nabuhay pa!”

Sunod-sunod na nalaglag ang mga luha niya nang umalis ang mommy niya.

Dahan-dahan niyang pinulot ang inapak-apakan nitong card, saka inalis ang dumi na galing sa sapatos nito at niyakap ang card.

“Huwag kang maglalalapit sa ’kin! Isa kang salot! Walang magmamahal sa ’yo! Hindi ako o ibang tao man!”

Habang naglalakad si Lucky pabalik sa kuwarto niya, iyon ang nasa isip niya. Siguro nga tama ang kanyang ina. Salot siya. Walang magmamahal sa kanya. Wala siyang halaga. Siya ang nagpapahirap sa kanyang ina.

Siguro nga dapat na siyang mawala.

Ang mga paa niyang tinatahak ang kuwarto ay lumiko at tinahak ang daan papunta sa kusina. Pinakatitigan niya ang kutsilyo na nasa lababo. Inabot niya ’yon.

Kapag nawala ba ako, magiging masaya na si Mommy? Mamahalin na ba niya ako?

’Yon ang katanungan ni Lucky habang inilalapit ang kutsilyo sa pupulsuhan niya.

Nang magmulat ng mga mata si Lucky at nagising mula sa panaginip na ’yon ng nakaraan, hilam ng luha ang mga mata niya.

Mabilis niyang pinahid ang luha at napatitig sa pupulsuhan niya na alam niyang may bakas ng hiwa. Hindi iyon nawala sa paglipas ng maraming taon.

Malungkot siyang ngumiti. “Hindi pa rin siya naging masaya pagkatapos ng ginawa ko,” mahina niyang bulong.

Binuksan niya ang lampshade, saka tiningnan ang orasan sa bedside table.

One AM.

Bumangon si Lucky mula sa pagkakahiga sa kama, saka uminom ng tubig at bumalik uli sa kuwarto. Pero hindi siya nahiga, dumeretso siya na balkonahe at tumingin sa madilim na kalangitan.

Kung gaano kadilim ang kalangitan ngayon, ganoon din kadilim ang buhay niya noong bata pa siya. Sa edad na walong taon, nagawa na niyang saktan ang sarili sa isiping ikasisiya ’yon ng mommy niya, na mamahalin na rin siya nito sa wakas kapag wala na siya.

She had always craved for her mother’s love and care. She had always wanted to be hugged by her mother. But she was now twenty-six, still, her mother couldn’t even spare a time for her. Sabi ng lola niya, hindi na magpapakita sa kanya ang mommy niya.

Malakas siyang bumuntong-hininga, saka napatingin sa balkonahe ni Blake. Malapit lang ’yon sa balkonahe niya at hindi naman ’yon kataasan kaya sinubukan niyang tumawid.

Habang nakatayo sa railings ng balkonahe niya, napatitig siya sa ibaba, nang makaramdam ng panlalambot ng mga tuhod dahil mataas pala. Agad siyang humakbang sa railings ng balkonahe ni Blake, saka maingat na umapak ang mga paa sa balkonahe nito.

Nakakadalawang katok pa lang siya ay bumukas agad ang sliding door at agad na dumako ang tingin ni Blake sa basa niyang pisngi.

“What happened?” agad nitong tanong na may pag-aalala. “Okay ka lang ba?”

Umiling siya.

Sinilip nito ang dinaanan niya. “Next time, use the door.”

Nagbaba si Lucky ng tingin. “Baka kasi hindi mo ako marinig. Gusto ko lang ng kausap.”

Hinawakan siya nito sa kamay, saka hinila papasok at isinara ang pinto. Pinaupo siya nito sa gilid ng kama.

“What happened?” tanong ni Blake habang nagsusuot ng sando dahil nakahubad-baro ito.

Lucky played with her own fingers. “I just had a bad dream. That’s all.”

Umupo ito sa tabi niya. “Gusto mo bang ikuwento sa ’kin para mabawasan ang bigat ng loob mo? I know you’d been crying.”

Huminga muna siya nang malalim, saka tumingin sa lalaki at nag-umpisang magkuwento para maibsan ang nararamdaman niyang bigat ng kalooban.

“Napanaginipan ko noong bata pa ako na pinagawa kami ng Mother’s Day card ng teacher namin. Sabi niya, kapag binigyan daw namin ng ganoon ang mommy namin, matutuwa sila at yayakapin kami. I was so excited. I spent my whole night making sure that my card is presentable.

Nangilid ang luha niya sa naalala. “The next day, I gave it to my mom but she stomped on it. All my hard work. Sabi niya sa ’kin, huwag ko siyang lapitan, na salot ako, na dapat hindi na ako nabuhay, na sana namatay na lang ako. Walang magmamahal sa ’kin, siya man o ibang tao. Sabi niya magiging masaya siya kapag….” Mahina siyang napahikbi. “… Nawala ako.”

“Lucky…” Blake automatically dried her tears.

“Ang isip ko lang no’n pasayahin ang mommy ko. So I went to the kitchen and took a knife then I hurt myself, thinking that if I’m gone, Mommy will love me.”

Masuyo siyang niyakap ni Blake, saka hinagod ang likod niya nang mag-umpisa siyang humikbi nang sunod-sunod.

“I just want her to be happy, Blake. I j-just want her to l-love me, to hug me and to feel that she c-cares for me. ’Yon lang ang gusto ko. Pero wala siyang pakialam sa ’kin. Mabuti na lang hindi ako ganoon kalakas kaya hindi malalim ang nagawa kong sugat. The maids took me to the hospital, the maids took care of me, the maids accompany me. Isang linggo ako sa ospital pero hindi man lang ako binisita ni Mommy.

“Nang makabalik ako sa bahay, ganoon pa rin, galit pa rin siya sa ’kin. Ipinagtatabuyan pa rin niya ako. I really tried my hardest to get her attention and affection but every time I tried, she would slap me, saying I’m an abomination, that I don’t deserve to be loved.”

Kasabay ng malakas niyang paghikbi ay ang paghigpit ng yakap sa kanya ni Blake at ang paghagod nito sa likod niya.

“When s-she’s mad at me even when I’m not doing anything w-wrong, she would use her belt buckle on me.” She was trembling and sobbing. “She would hit me until I bleed. Then she would drag me out of the house and left me outside all n-night.” Umiling siya. “I d-don’t even know what I d-did to her for her to hate me so b-bad. I’d been a good girl. M-mabait ako. Kapag sinasabi niyang hindi ako k-kumain, sinusunod ko naman. Kapag sinabi niyang l-lumuhod, luluhod ako. K-kapag sinabi niyang hindi ako lalabas ng kuwarto kasi nandoon ang mga k-kaibigan niya at i-ikinakahiya niya ako, ginagawa ko naman. A-ano ba ang mali sa ’kin at hindi niya ako nagawang mahalin?”

“Walang mali sa ’yo,” may diin sabi ni Blake habang hinahaplos ang buhok niya. “You’re perfect, Lucky. You’re amazing, wonderful, astounding, and awesome. Don’t listen to her, listen to me. You’re an amazing woman. Kawalan niya dahil hindi siya nagkaroon ng pagkakataon na maramdaman ang pagmamahal mo. It’s her lose.”

Bumaba ang kamay nitong humahaplos sa buhok niya sa likod niya at hinahagod ’yon na parang pinapatahan siya. At nang patuloy siyang umiyak, ito mismo ang masuyong tumuyo sa pisngi niya.

“Walang mali sa ’yo,” sabi ni Blake habang titig na titig sa kanya. “You’re amazing, Lucky. You’re a complete package for me. You’re too nice, too kind and too sweet. Hindi ka man minahal ng mommy mo, marami namang nagmamahal sa ’yong iba riyan.”

Ngumiti siya kahit nalulungkot pa rin. “Pasensiya ka na, ha, gusto ko lang kasing ilabas ’to. Noon, si Mommy La palagi ang kausap ko, pero nang bumukod ako, wala na akong makausap kapag nananaginip ako nang masama. Kinikimkim ko na lang. Pasensiya ka na talaga. Sa ’yo pa ako naglabas ng sama ng loob.”

Blake caressed her face and kissed her on the lips. “I don’t mind. You can tell me anything, hindi ka nakakaistorbo sa ’kin kung ’yan ang iniisip mo.”

Her smile became more brighter ever second. “Thank you. I’ll keep that in mind.”

Blake smiled back. “Good. Now, are you feeling better?”

Tumango si Lucky. “Yeah. Thank you.” Humugot siya ng malalim na hininga at ngumiti. “Alam mo ba kung bakit ako lumalaban para mabuhay?”

“Bakit?”

“Kasi ayokong sukuan si Mommy.” She took a deep breath. “Mamahalin din niya ako, kaya kailangan kong mabuhay ng marami pang taon. Kasi naniniwala ako na darating ang panahon, mamahalin niya rin ako, ’tapos yayakapin, ’tapos tatawaging anak.”

Blake looked at her with amazement in his eyes. “Ikaw na ang pinakapositibong tao na nakilala ko sa tanang buhay ko.”

She grinned. “Sabi ni Mommy La, nasa isang lugar daw si Mommy na hindi ko makikita sa ngayon. Pero sabi niya, balang araw, makikita ko rin siya at tatanggapin na niya ako. Kaya kahit hindi ko nakikita ngayon si Mommy, ayos lang, kapag nagkita kami, yayakapin niya rin ako. Ipaglalaban ko talaga ’yon.”

Inayos ni Blake ang magulo niyang buhok na tumatabing sa mukha niya. “Hindi ka mahirap mahalin, Lucky. Napakadali mong pahalagahan at ingatan.”

She nodded and hugged him. “Thank you, for listening and talking to me.”

Hinaplos nito ang buhok niya at makahulugan siyang tinitigan. “Mas gusto kitang kausap kasi alam kong pakikinggan mo ako. Kasi alam kong ’pag pinalakas ko ang loob mo, ngingiti ka sa ’kin at sasabihin mong hindi ka susuko. Kaya panatag ako na hindi ka mawawala sa ’kin. Na hindi darating ang araw na mamalayan ko na lang, wala ka na. Kasi alam kong lalaban ka, para sa sarili mo at para sa mga mahal mo sa buhay.”

“Lalaban din ako para sa ’yo.” She pulled away and looked at Blake. “Ayaw mo akong mawala, ’di ba? Lalaban ako, kaya huwag kang mag-alala. Hindi ako magpapatalo sa sakit na ’to. Ako pa ba?”

Blake chuckled and combed her messy hair with his fingers. “Hindi ka pa ba magpapahinga?” kapagkuwan ay tanong nito. “Mag-uumaga na. Bawal sa ’yo ang nagpupuyat.”

Nilingon niya ang balkonahe nito, saka napasimangot. “Tinatamad na akong lumipat.” Ibinalik niya ang tingin sa lalaki. “Puwede bang dito na lang ako? Promise, hindi ako malikot matulog.”

Mahinang natawa si Blake, saka inayos ang unan nito at tinapik iyon. “Halika rito, pahinga ka na.”

Nakangiting nahiga si Lucky sa kama, saka tinapik ang espasyo sa tabi niya. “Tabi ka sa ’kin.”

Natigilan ito. “Are you sure? Puwede naman ako sa sala matulog.”

“I’m sure,” giit niya, saka hinila ito pahiga.

Blake looked so stiff while lying beside her, making her frown.

“Parang hindi ka humihinga, Blakey-baby?” pansin niya.

Bumaling ito sa kanya. “I’m focusing myself to sleep.”

She frowned. “Hindi ba ’yong antok, dumarating na lang ’yon?”

He sighed. “Baby, I’m thinking about things that I’m sure you won’t understand—”

“Try me,” paghahamon niya. “Malay mo alam ko.”

Paharap itong tumagilid ng higa, saka tumingin sa mga mata niya. “I want you.”

She frowned. “How?”

Bumaba ang tingin nito sa katawan niya bago tumingin sa kanya, “I want you more than you can imagine.”

Lalong lumalim ang gatla sa noo niya. “You want me as a person? As a woman? As a friend? What?”

“As a woman,” he said.

Napakurap-kurap siya. “I can’t follow. Will you elaborate please?”

“Gladly,” sabi nito, saka bigla na lang siyang hinalikan sa mga labi.

Akala niya katulad ng mga nauna nitong halik na kakalas din ito pagkalipas ng ilang segundo o minuto kaya nagulat siya nang mas naging agresibo ang halik nito, mas naging mapusok, sabay haplos sa katawan niya.

Mahina siyang napadaing nang pumasok ang kamay nito sa pang-itaas niyang pantulog.

Iyon ang unang beses na ginawa iyon ni Blake at parang bigla na lang may nagliyab na apoy sa kaibuturan niya, lalo na nang kubabawan siya nito.

Napahawak siya sa magkabilang balikat ni Blake habang mas nagiging mapusok ito sa ibabaw niya. Bumaba ang mga labi nito sa leeg niya katulad ng ginawa nito sa sinehan. At napapikit na lang siya sa halip na pigilan ito.

She wanted the repeat of what happened in the cinema. That tingling sensation he made her feel, she wanted to feel it again because it made her feel so alive.

Lumalim ang paghinga ni Lucky nang maramdaman ang kamay ng lalaki na humahaplos pataas sa dibdib niya. At dahil wala siyang suot na bra sa ilalim ng pang-itaas niyang pantulog, agad nitong nahawakan ang magkabila niyang dibdib at minasahe nito iyon nang marahan.

“Blake…” nasasarapan niyang daing.

Umawang ang mga labi niya nang pisilin nito ang magkabilang nipple niya. Mahina siyang napaungol, saka napadaing nang nilaro nito iyon habang ang mga labi ay hinahalikan ang leeg niya pababa, paatas sa tainga niya, pati ang batok niya.

Lucky’s body was burning, her body felt so hot and her womanhood was getting wet again. She could feel wetness coating her femininity.

“B-Blake…” mahina niyang daing nang itinaas nito ang pang-itaas niyang damit, saka hinalikan siya mula pusod pataas sa dibdib hanggang sa umabot ang bibig nito sa nipple niya.

“Blake,” Lucky moaned and her body arched. “Oh, Blake…”

His tongue was licking around her hard nipple, making her panties and her womanhood wet. Her undies was getting soaked.

“Oh, Blake…”

Hinuli nito ang magkabila niyang kamay, saka ipininid iyon sa magkabilang bahagi ng uluhan niya habang hinahalikan pa rin nito ang dibdib niya.

She was so tiny beneath him but she didn’t feel powerless. She actually felt the opposite. She felt alive. She felt safe. She felt contented. And she felt happy.

And she wanted those feelings to remain and not go away.

So when he moved to kiss her, she accepted the kiss and returned it. Tinugon niya iyon kahit hindi niya alam kung tama ang ginagawa niya.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi ni Blake nang ipasok nito ang kamay sa pagkababae niya.

Napaliyad siya. “Uhmm…”

His finger already felt her wetness and was about to part her wet folds when they heard a door opening and slamming close.

Napatigil si Blake sa ginagawa at nagkatitigan sila.

Her lips parted. “I think someone just entered your apartment,” hinihingal na sabi niya.

Kumunot ang noo nito. “Sino naman ang papasok sa—” Nagdilim ang mukha nito. “Blaze.”

Mabilis itong umalis sa ibabaw niya at inayos ang damit niya, saka kinumutan siya. At akmang lalabas ito ng kuwarto nang bumukas ang pinto.

“Hey, Blakey.” Blaze yawned and he sounded sleepy. “Can I sleep here? Fuck. Sixteen hours ako ngayon pero duty ko pa bukas—” Napatigil ito sa pagsasalita nang makita siyang nakahiga sa kama ni Blake. Blaze blinked enumerable times before he looked at Blake and then looked at her again. “I— ahm, did I disturb something?” he asked.

Blake shook his head while she nodded.

“Sino’ng nagsisinungaling sa inyong dalawa?” tanong ni Blaze. “Don’t bother answering, I know it’s you.” Itinuro nito si Blake, saka tumingin sa kanya. “Magkape tayo?”

Blake glared at Blaze. “May sakit siya sa puso. Bawal ’yan sa kanya.”

“Ako lang ang magkakape, magtutubig ka lang,” sabi ni Blaze at hindi talaga umalis hangga’t hindi siya bumabangon.

Nang umalis siya ng kama at lumabas ng kuwarto ni Blake, agad na naglakad sa tabi niya si Blaze.

“Baby girl, tama ba ang naiisip kong ginagawa n’yo?” Pinanlakihan siya nito ng mga mata. “Don’t lie to me.”

She bit her lower lip. “I like it.”

Namaywang ito sa kanya. “Anong sabi ko sa ’yo?”

“Huwag maging marupok,” pabulong niyang sagot.

“O, ano ’to? Hindi ba pagiging marupok ’to?”

Lucky looked down and played with her fingers. “But I like it. I like how he makes me feel alive by his kisses and touch and—”

“Okay. That’s too much information. Halika, samahan mo akong magkape.”

Naging sunod-sunuran siya kay Blaze patungo sa kusina. Nagtimpla ito ng kape, saka binigyan siya ng tubig.

“Now… why are you in his room?”

“I had a bad dream,” sagot niya. “Pinuntahan ko siya para—”

He tsked. “And you kissed him, and you know, lay with him?”

“Yes.”

“Why?”

Nakagat niya ang pang-ibabang labi. “Kasi marupok ako?”

Mabilis na tumango si Blaze. “Mabuti alam mo.” Kapagkuwan ay tumingin ito kay Blake na kakapasok lang sa kusina. “At ikaw naman—

“Gusto mong masaksak?”

Natahimik agad si Blaze, saka tumayo habang dala-dala ang kape nito. “Sa sala lang ako. Mahal ko ang buhay ko.” Kapagkuwan ay bumulong ito sa kanya. “If you continue what you’re doing, don’t be loud, okay? Ayokong magkaroon ng masamang panaginip.”

Binatukan ni Blake sa Blaze na tumawa lang, saka nagtungo sa sala.

And when her eyes met Blake, he smiled softly at her before carrying her back to his room.

Nang maihiga siya sa kama, hinubad nito ang pang-itaas na damit, saka kinubabawan na naman siya at siniil ng mainit na halik sa mga labi na buong puso naman niyang tinugon.

Akala niya gagawin uli nito ang ginawa kanina pero nagulat siya nang tumigil ito sa ginagawang paghalik sa kanya, saka isinubsob ang mukha sa leeg niya.

“Sorry.”

She frowned. “For?”

“For being too fast. I wasn’t thinking right. Nakalimutan kong may sakit ka pala.”

She bit her lower lip. “Gusto ko rin naman.”

“Kahit na. Pasensiya na. Hindi lang ako nakapagpigil kanina. Pangako, mas magpipigil pa ako para hindi na maulit ’to at hindi sumakit ang puso mo. Ayokong isipin mo na ito lang ang gusto ko sa ’yo. I’m sorry. I slipped.”

Iniyakap niya ang mga braso sa lalaki, saka hinalikan ito sa balikat. “Matulog na lang tayo?”

“Yeah. Let’s do that.”

Tumabi ng higa sa kanya si Blake at ginawang unan ang braso niya na ikinangiti niya. Mukhang nagpapalambing sa kanya ang lalaki.

Hinaplos niya ang buhok nito, saka hinalikan ito sa noo bago mahina ang boses na kumanta. Hanggang sa naramdaman niyang lumalim ang paghinga nito at nakatulog na rin siya.

The last thing she felt was Blake hugging her waist and burying his face on her neck while murmuring Calle’s name and whispering, “ I’m sorry, I can’t leave my Lucky.“

CECELIB | C.C.

CHAPTER 14

A/N: Calle is pronounced as CAL-LE.

CHAPTER 14

NAGISING SI LUCKY na wala na sa tabi niya si Blake pero magaan ang pakiramdam niya. Parang ang sarap ng tulog niya. Dahil ba katabi niya si Blake? Napangiti siya. Iba talaga ang epekto sa kanya ng lalaking ’yon.

Bumangon siya at umalis ng kama, saka lumabas ng kuwarto.

Agad siyang dumeretso sa kusina dahil sa mabangong aroma na naamoy niya na alam niyang nanggagaling doon.

And she was right. Blake was cooking… while shirtless.

Dahan-dahan siyang naglakad palapit dito para hindi siya nito maramdaman, pagkatapos ay niyakap niya ito sa baywang mula sa likuran.

“Good morning, Blakey-baby!” masigla niyang bati sa lalaki.

“Morning, baby.” Humarap ito sa kanya, saka nagtatakang tiningnan siya. “Why are tiptoeing by the way?”

Her lips formed into an “o.” “You heard and feel that? Akala ko hindi ako maingay.” Napalabi siya. “I just want to surprise you, that’s all.” Kapagkuwan ay sinilip niya ang nasa likuran nito habang nakayakap pa rin dito. “Is that for me, Blakey-baby? Is that my breakfast?”

“Yep,” sabi nito, saka sinapo ang mukha niya. “Now, for my daily dose of positivity.”

Akmang hahalikan siya nito pero mabilis niyang tinakpan ang bibig. “No!” Her voice muffled. “Hindi pa ako nagtu-tooth brush.”

“And?” he asked, frowning.

“Basta.” Humakbang siya paatras. “Be back later.”

“Lucky!” tawag sa kanya ni Blake pero hindi niya ito pinansin. Lumabas siya ng apartment nito at lumipat sa apartment niya. Only to find out that it was locked.

Mahaba ang nguso na bumalik siya sa apartment ni Blake.

“Blakey…” Bagsak ang mga balikat niya nang pumasok sa kusina. “Naka-lock ang pinto ng apartment ko.”

Natawa ito. “Come here. Bantayan mo ang niluluto ko. But don’t do anything with it, baka maging maalat. Bawal ’yon sa ’yo.”

Pinukol niya ito ng masamang tingin. “Ewan ko sa ’yo.”

Tatawa-tawang umalis ng kusina si Blake at ilang minuto ang hinintay niya bago ito bumalik.

“Bukas na. Doon ako dumaan sa balcony,” imporma nito sa kanya.

Nginitian niya ito. “Okay. Salamat.”

“Where’s my daily dose of positivity?” tanong na naman nito.

Tinakpan ni Lucky ang mga labi niya habang naglalakad palayo. Tinawanan lang siya nito.

Nang makapasok siya sa apartment niya at nai-lock ang pinto, agad siyang naligo, nagsepilyo at nagbihis, saka tinuyo ang buhok niya. Habang ginagawa niya iyon ay may ngiti sa mga labi niya.

Ilang araw na rin ang nakakalipas simula nang makalabas siya ng ospital at hindi pa sumasakit ang dibdib niya.

Sana naman magtuloy-tuloy na ’to.

Pagkatapos niyang mag-ayos sa sarili, lumipat uli siya sa apartment ni Blake kung saan nakahanda na ang agahan niya.

“Kain ka na,” sabi nito nang pumasok siya sa kusina.

May kanin na sa pinggan niya, nandoon na rin ang gulay na ulam niya. Saka isang prutas at tea.

“Thank you.” She beamed at Blake. “So much.”

Tumango lang ito, saka sumimsim ng kape.

Agad siyang umupo sa hapagkainan at maganang kumain habang si Blake naman na nakaupo sa kaharap niyang upuan ay nagkakape habang nagbabasa ng magazine.

“Blakey?”

“Hmm?” tanong nito na nakatingin pa rin sa magazine na binabasa.

“Hindi ba talaga ako nakakaistorbo sa ’yo?” tanong niya habang kumakain.

Nag-angat ito ng tingin sa kanya. “Bakit mo naman naitanong?”

“Wala lang. Gusto ko lang malaman.”

He closed the magazine and gave her his full attention. “Lucky, bukal sa loob ko ang ginagawa ko.”

“Pero… siyempre, may iba ka namang gagawin sa buhay mo…” nag-aalangan niyang sabi kasi ang totoo, ayaw niyang maging abala ito sa ibang bagay. Ayaw niya lang sabihin dito kasi pagiging makasarili ’yon.

Nilagyan siya nito ng ulam sa pinggan niya. “Wala naman akong ginagawa. I’m on vacation.”

Nag-iwas siya ng tingin. “Kailan ang alis mo?”

“What do you mean?”

“Kasi siyempre, babalik na rito si Mrs. Fuentes.” Nag-uumpisa nang masira ang umaga niya. “Aalis ka rin.”

“Lucky, look at me.”

Sinunod niya ang sinabi ng lalaki. Tumingin siya rito. “What?”

“Hindi ako aalis kahit bumalik na si Mrs. Fuentes,” seryoso nitong sabi. “I’ll stay close, remember?”

That brought back the smile on her lips. “Talaga? Hindi mo ako iiwan?”

He nodded. “So, eat and then rest. Kulang ka sa tulog, bawal ’yon sa ’yo. ’Tapos bukas may pasok ka na naman.”

She grinned. “Okay.”

Pero napalitan ang ngiti sa mga labi niya ng pagkunot ng noo nang maalala ang itinawag nito kay Mrs. Fuentes. “Ang weird mo, bakit hindi mo tinatawag na auntie si Mrs. Fuentes? Magtatampo ’yon.”

Blake stilled and just smile.

Naguluhan siya sa inakto nito pero hindi na niya pinansin ’yon. She was sure he had his reasons.

“Kung nagbabakasyon ka, saan ka galing bago ka pumunta rito?” tanong niya.

“Italy.”

Her eyes widened. “Really? Wow! May mayaman palang kamag-anak si Mrs. Fuentes! Sabi niya sa ’kin dati, wala raw. Dyino-joke pala ako ni Mrs. Fuentes.”

Tumayo si Blake at walang pasabing iniwan siya sa kusina. Siya naman ay naguguluhang napatitig sa likod ng lalaki.

Something is wrong with him.

Tinapos ni Lucky ang pag-aagahan, saka hinugasan ang pinagkainan at hinanap si Blake. Natagpuan niya ito sa balkonahe at nakatingin sa malayo.

Niyakap niya ito sa baywang mula sa likuran, saka hinalik-halikan ang likod nito. “Are you okay? You look bothered.”

Humarap ito sa kanya at bumuka ang bibig pero wala namang lumabas doon na salita. Bumuntong-hininga ito kapagkuwan, saka hinaplos ang pisngi niya at masuyo siyang tinitigan. “I’ve done some bad things in my life for the people I cherish, that includes lying.” Nangungusap ang mga mata nito. “Kaya kapag may nalaman ka tungkol sa ’kin na hindi akma sa pagkakakilala mo sa ’kin, huwag kang magagalit, ha?”

She nodded. “Okay. Don’t worry. I’ll ask you when it comes to that.”

He looked relieved. “Thank you.”

She smiled at him. “’Yon lang ba ang gumugulo sa isip mo?”

“Marami. Pero ’yon ang mas kinatatakutan ko.” Niyakap siya nito at hinalikan sa noo. “I can’t believe myself,” sabi nito. “Ang tapang-tapang ko kapag ibang tao ang kaharap ko pero pagdating sa ’yo, lumalambot ako.”

Mahina siyang tumawa, saka tiningala ito. “You know, women like that.”

“Really?” Nangingiti ito. “Do you like that? That my soft side only comes out when I’m with you?”

Nakangiting tumango siya. “I feel special.”

“You are. To me.”

She grinned. “You’re making my heart beats so fast.”

Blake smiled before leaning down and kissing her on the lips. She automatically responded and placed her arms around Blake’s neck.

Napaatras siya nang mag-umpisang humakbang si Blake hanggang sa namalayan niyang nasa loob na sila ng kuwarto nito.

Napahawak siya sa ulo ng lalaki nang bumaba ang halik nito sa leeg niya. At nang paikutin siya nito patalikod para halikan ang batok niya at balikat, nahigit niya ang hininga.

She tilted her head to give Blake a better access on her neck as her soft moans filled the room. Lumalakas ang daing niya kapag dumadaan sa likod ng tainga niya ang dulo ng dila nito.

Pikit ang mga matang napatingala siya at napaawang ang mga labi nang sapuin ni Blake ang dibdib niya mula sa likuran habang hinahalikan pa rin nito ang leeg niya at batok.

Her heart was pounding but she didn’t want to stop. Lalo na nang ipasok nito ang kamay sa sleeveless na pang-itaas niya at minasahe ang dibdib niya mula sa loob ng damit.

“Oh…” Kumawala ang malakas na ungol sa bibig niya kaya napakagat-labi siya para pigilan ’yon. “Blake…”

Blake’s one hand started palming both of her breast and his other one started traveling down her belly.

She was anticipating Blake’s touch on hers. Naaalala pa niya ang masarap na sensasyong naramdaman niya kagabi kahit haplos lang iyon dahil naputol ang ginagawa nila.

“Uhm!” Napadaing siya nang tuluyang nakapasok sa cotton shorts niya ang kamay nito. At akmang hahawak siya sa pagkababae niya nang dahan-dahan nitong inilabas ang kamay sa shorts niya, saka pinihit siya paharap at siniil ng halik ang mga labi niya.

Then he pulled away from their kiss and embraced her tightly. “Sorry.” He was panting. “I slipped again.”

She actually felt disappointed, making her blush. Kailan pa siya naging hayok sa bagay na ’yon?

Mommy La told her that being intimate with someone sexually was an act of love and loyalty. That those people should be married first before doing it. So why was she doing this with Blake? Bakit hinahayaan niya itong gawin nito iyon sa kanya samantalang hindi naman sila kasal?

Was she being a bad girl?

Kumawala siya sa yakap ng lalaki. “Maybe I should go. Magpapahinga lang ako sa kuwarto ko.”

Hindi na niya hinintay ang sagot nito. Bumalik siya sa apartment niya, saka nagmamadaling tinawagan ang Mommy La niya pero hindi niya ito ma-contact.

Nasapo niya ang mukha, saka pabagsak na naupo sa gilid ng kama.

Mommy La will be very disappointed in me if I keep doing intimate things with Blake.

But she wanted to experience it before her operation.

Tumayo siya, saka humarap sa salamin at tinitigan ang dibdib kung nasaan ang puso niya. Hinaplos niya iyon.

Her heart will be replaced soon. And she wanted to experience life as her. The complete her. She was afraid that something might change in her after the operation.

Would I still like Blake after the transplant?

Nangilid ang mga luha niya. She wanted to continue liking him and continue being his adorable gummy bear. But she was afraid that she might change. That she might become a different person.

Tinuyo niya ang luha sa gilid ng mga mata niya, saka huminga nang malalim.

I’m sorry, Mommy La. I will experience everything that life has to offer. That includes Blake.

Even after the operation, the longest she could live with a new heart was five years. And she didn’t want to marry someone after her surgery knowing how many years she’d live. She would only hurt him.

Mahina siyang napahikbi.

Happy thoughts, Lucky. Happy thoughts. You’re positive. You can do this. You’ll live longer than five years.

Would she?

Can my positivity help me live longer? Can it defy death?

Her positive view to life made people around her happy but was it enough for her to live longer than five years?

Niyakap niya ang sarili, saka napahikbi.

Bakit ba nangyayari ’yon sa kanya? Bakit ba pinahihirapan siya nang ganoon? Mula pagkabata niya, palagi na lang siyang nahihirapan at nasasaktan. Wala naman siyang ginawang masama. Nagpakabait naman siya at sinusunod lahat ng gusto ng mga nakakatanda sa kanya.

She loved God. She was trusting Him that was why she was still fighting for her life. But sometimes she couldn’t help but ask if a day would come that she was not hurting, physically, mentally and emotionally.

Napasalampak siya ng upo sa sahig habang mahinang humihikbi.

She was sobbing lightly when she heard that familiar baritone voice that made her happy and contented these past few days.

“Lucky! Baby!”

Naramdaman niyang may masuyong umalalay sa kanya patayo, saka niyakap siya.

“Sshh… don’t cry. Your heart. Please, don’t cry.”

Mahigpit siyang napayakap kay Blake habang umiiyak hanggang sa unti-unti siyang tumahan.

“Is this because I slipped?” mahina ang boses na tanong ni Blake habang yakap pa rin siya. “I’m so sorry for slipping. I’m sorry I can’t stop myself. I’m sorry I’m weak when it comes to you. I’m sorry because I’m such a horny bastard. I’m sorry for not thinking of you and your heart. I’m so sorry, baby, so sorry.”

Umiling siya, saka bahagyang kumawala sa yakap nito. “No. That’s not it. It’s okay. I was just being negative.”

Napatitig sa kanya si Blake. “What happen to my positive gummy bear?”

Malungkot siyang ngumiti. “She became negative for a couple of minutes.”

Agad nitong tinuyo ang luha niya na namalisbis na naman sa gilid ng mga mata niya. “Baby, if you’re thinking negatively, come to me and talk to me. I’ll absorb every negative thing that you’re thinking off. I will bear all the negative thoughts in your head. Ako na lang, huwag ka na. Stay positive, the world needs it, remember?”

Humihikbing tumango siya. “Okay. Sorry if you see me like this.”

“It’s okay.” Niyakap na naman siya nito. “Everything is gonna be okay. I’m just here, baby, I’m here.”

Yumakap na rin siya kay Blake at nagpasalamat sa Panginoon na ipinadala Nito si Blake para pakalmahin siya at ipaalala sa kanya kung bakit dapat siyang manatiling positibo.

Thank you, God. Thank You for always taking care of me.

Humigpit ang yakap niya kay Blake at bumulong. “Don’t leave me, Blake. Don’t leave me alone. Just stay with me. I don’t want to be alone.”

“Sshh… it’s okay.” Hinagod nito ang likod niya. “You’ll be okay. You’re giving me a reason to live so you must continue living and existing. Hindi ako aalis. Hindi kita iiwan. Hindi ko gagawin ’yon. Hindi ko gagawin ’yon sa ’yo.”

Patuloy lang siya sa pagyakap kay Blake hanggang sa pangkuin siya nito at ihiniga sa kama, saka tumabi ng higa sa kanya. Sa pagkakataong iyon, siya na ang nakaunan sa braso ng lalaki habang masuyong yakap siya nito.

“Rest,” wika nito. “Anong oras ka nang natulog kagabi at nagising ka pa nang madaling araw. Pahinga ka muna. Hindi ako aalis. Hindi sa ’yo puwede ang nagpupuyat. Kailangan bumawi ka ng tulog kaya magpahinga ka na.”

Tumango si Lucky, saka isiniksik ang katawan sa katawan ng lalaki at ipinikit ang nga mata.

It was still early in the morning, but she was already falling asleep again. Siguro dahil kulang siya sa tulog nang nagdaang gabi. Nakatulugan niya ang mahinang pagkanta ni Blake at ang masuyo nitong paghaplos sa buhok niya.

TITIG NA TITIG si Blake kay Lucky na masayang naglalaro sa mababaw na parte ng dagat habang siya naman ay nakaupo sa picnic blanket na inilatag niya sa dalampasigan.

Nagyaya itong mag-beach sila nang magising ito na pinaunlakan naman agad niya. Gusto niyang magising masaya ito.

Dahil kay Lucky, unti-unting napapalitan ang memorya niya na may kinalaman sa beach. Unti-unti ’yong nagbabago at napapalitan ang mukha na nakikita niya kapag naiisip niya ang dagat at dalampasigan.

Napangiti siya nang makitang nagpapahabol sa alon ang babae. She looked healthy. Para itong walang sakit habang tumatawa tuwing inaabutan ng alon. Her smile was contagious. It was intoxicating.

But behind her bright smile and positivity was hiding a woman who was scared to die.

She was the total opposite of Calle who ended her life because of too much sadness that she couldn’t take it anymore. She took her life because he wasn’t there to protect her and be with her.

And he was still carrying that guilt. He was blaming himself because it was his fault. He wasn’t fast enough to be with her that was why Calle did what she did. And he would never forgive himself for that.

And now, he was in the same position. But with Lucky, it was different. He knew that if he lifted up her mood, she would smile and be happy.

“What are you thinking?” tanong ni Lucky na hindi niya napansing nakalapit na pala sa kanya. “Kanina pa kita tinatawag, hindi mo ako pinapansin.”

Napangiti si Blake nang makita ang pagsimangot nito. Hinawakan niya ang kamay nito, saka masuyong hinila paupo sa picnic blanket. “Come here… sit with me.”

Umupo naman ito nang patagilid sa harap niya, saka ihinilig ang katawan sa dibdib niya. “Parang ang lalim ng iniisip mo.”

Blake played with Lucky’s hair. “Halata ba?”

Tumango ito at tumingin sa karagatan.

Niyakap niya ang babae, saka hinalikan sa gilid ng noo.

Tahimik sila ng ilang minuto bago bumaling sa kanya si Lucky. “You still look bothered.”

“I’m bothered.” He caressed Lucky’s chin and jaw while staring softly at her. “Half of my life, I’d been asking for forgiveness. I’d been pleading for remission of every sin I committed. Pero kahit ano’ng gawin ko, hindi ako makawala sa nakaraan ko. Bago kita nakilala, nakahanda na akong mamatay. Kasi sa isip ko, iyon lang ang tanging paraan para mapatawad niya ako at patahimikin ako ng konsiyensiya ko. I promise her, I promise that I’ll follow her. Ayaw kasi niyang mapag-isa kasi madali siyang malungkot. I promise that I’ll be with her. I just need time for my brother to be okay. I just need to see Blaze happy. ’Yon lang ang hinihintay ko at susunod na ako sa kanya, para may kasama na siya. ’Tapos nakilala kita. And I’m so guilty because your smile makes me happy. I don’t deserve that happiness. I don’t…

“She killed herself because I wasn’t there for her, because I was not fast enough to be with her. So, this happiness that you’re making me feel right now…” Marahas siyang umiling. “I don’t deserve this. She hanged herself and I may not be the one who did it, but I’m the reason why she did it. And it’s like I did it myself. I killed her. I killed Calle. I promise to take care of her but I killed her. It’s my fault. It’s my fault that she’s dead. It’s my fault.”

Natigilan siya nang humaplos ang mga daliri ni Lucky sa pisngi niya at masuyong tinuyo ang luha na hindi niya alam na nalaglag pala sa mga mata niya.

“I’m like you too before. I always blame myself why my mother is not happy. Palagi kong sinasabi na kasalanan ko, na ako ang may kagagawan kung bakit siya palaging naglalasing, kung bakit ni minsan hindi ko siya nakitang masaya. So I took a knife and tried to kill myself, hoping that maybe if I’m dead, my mom will be happy and smile again.

“But I realized that her happiness has nothing to do with me. Kahit patayin ko pa ang sarili ko nang paulit-ulit, kahit sisihin ko ang sarili ko araw-araw, walang magbabago. Kasi ’yong pagbabago, dapat manggaling sa kanya, dapat siya mismo ang bumago sa sarili niya. We can help, I could have help, I’m willing to do anything for her, but she won’t let me because for her, I’m an abomination.

“Just like Calle, she killed herself not because of you. You tried to help her, you promise to take care of her, and be with her, pero hanggang doon lang ang kaya mong gawin para sa isang tao. Iparamdam sa kanya na nandiyan ka lang para sa kanya, na maasahan ka niya at masasandalan. Pero nasa kanya na ’yon kung tatanggapin niya ang tulong mo.

“Hindi ko alam kung ano’ng pinagdaanan ni Calle na humantong siya sa ganoon, hindi ko alam ang hirap niya para gawin niya iyon sa sarili niya, wala ako sa posisyon para husgahan siya kasi lahat ng tao, may kanya-kanyang pinagdadaanan, pero hindi mo kasalanan ’yon. Wala kang kasalanan. Wala tayong kasalanan. Hindi ko kasalanan na hindi masaya ang mommy ko dahil ginawa ko ang lahat maging masaya lang siya sa ’kin. At hindi mo kasalanan na wala na si Calle kasi alam kong ginawa mo rin ang lahat para hindi siya humantong sa ganoon.

“So don’t say that you don’t deserve to be happy because everyone deserves to be happy. Mayaman ka man o mahirap, mabuti ka man o masama, may kasalanan ka man o wala, lahat ng tao, may karapatang sumaya. It’s our choice to be happy, it’s always our choice to let go and move on. It’s always our choice. Always… Blake…” Masuyo nitong sinapo ang mukha niya, saka paluhod na naupo paharap sa kanya. “If you trapped yourself in the past, you will lose your present and your future. I’m here, you said I can make you happy, then I’ll continue doing so. I’ll continue until I piece back together every broken piece of yourself. Nandito lang ako. Maaasahan mo ako.”

“Lucky… it’s not my heart that is broken, it’s my soul,” he whispered.

She kissed his forehead before looking deep into his eyes. “Heart or soul, I will help you piece it back if you let me. But you have to work with me. I can’t do it alone. I was once a broken soul as well, but Mommy La didn’t give up on me so I won’t give up on you as well. Naniniwala akong kaya kitang buuin, kung hahayaan mo ako.”

Tears were streaming down his face as he stared at the most amazing woman he had ever met. This little woman who had a weak heart was strong, stronger that he could ever be.

Life tried to break her but she was still intact and surviving. Inspiring the people around her. Motivating him to live his life like he deserved it.

And if choosing happiness would mean being with her, he would try his hardest to not drown from his past.

For this amazing woman who made him very happy—Lucky.

He smiled. “I’m so lucky that I met you, Lucky. You bright up my dark world. Your name suits you. Because every person that will cross path with you is lucky to meet someone like you. At isa na ako roon.”

Her smile became brighter. “Don’t be sad anymore, okay?” Tinuyo nito ang luha sa pisngi niya. “Ayokong nakikita kang malungkot. Being happy, choosing happiness and positivity needs a strong conviction. Dapat panindigan mo ’yon. And I’ll help you to be happy, so don’t worry. I know that I could never replace Calle in your heart, but that’s okay with me. Gusto ko lang makitang masaya ka. Gusto ko lang na maging buo ka. ’Yon lang.”

Lucky caressed his face and pressed her lips softly against his. What she did made him groan. This was the first time she initiated a kiss, the first time she slipped her tongue inside his mouth and bit his lip.

And when she straddled his thighs while kissing him fervently, his control snapped, and he found himself laying Lucky on the picnic blanket while he was on top of her and taking her clothes off.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 15

CHAPTER 15

NAPAKAGAT-LABI SI LUCKY nang bumaba ang halik ni Blake sa leeg niya habang nakahiga siya sa picnic blanket at nakakubabaw ito sa kanya. Mahina siyang napapahalinghing sa ginagawa nitong paghalik sa leeg niya at pagsipsip sa balat niya.

Lalong bumaon ang ngipin niya sa kanyang mga labi nang maramdaman ang kamay nitong humahaplos sa hita niya, dinadama ang pagkababae niya na nakatago sa panty niya.

She was wearing a dress, so it was an easy access—not that she mind. She wanted Blake to touch her there, to make her feel that pleasure again.

Napapasinghap siya tuwing sumasagi ang daliri nito sa basa niyang panty dahil sa antisipasyon. At sunod-sunod siyang napadaing nang masahehin nito ang dibdib niya habang ang kamay nitong nasa hita niya ay naglalakalakbay pataas sa loob ng suot niyang damit.

Napapikit siya sa masarap na kiliting nararamdaman nang umabot sa wakas ang kamay nitong nasa loob ng damit niya sa dibdib niya. He pinched her nipple making gasped in pleasure.

“Blake…” mahina niyang halinghing.

Inangkin nito ang mga labi niya na agad naman niyang tinugon. Iniyakap niya ang mga braso sa leeg nito.

“Tell me if your heart hurts,” wika nito habang hinahalikan ang mga labi niya. “I’ll stop immediately.”

Lucky closed her eyes. “Okay… I will—oh…” Napasabunot siya sa buhok ng lalaki nang bumaba na naman sa leeg niya ang halik nito na may kasamang paglandas ng dila.

Nakikiliti siya. Isang uri ng kiliti na nagpapabasa sa pagkababae niya.

“Oh!” malakas niyang ungol nang laruin nito ang tainga niya. “Blake… oh, Blake… Oh!”

Napadaing na naman siya nang bumaba ang mga labi nito sa katawan niya at hinila paatas ang laylayan ng damit niya para malaya nitong mahalikan ang puson niya, pataas sa dibdib. At nang maging sagabal dito ang damit na suot niya, hinubad nito iyon sa kanya nang tuluyan.

Lucky was already lost in sensation to think of anything else. Lalo na nang pinaglipat-lipat ng lalaki ang bibig sa dibdib niya at sinisipsip ang nipples niya.

And then his finger brushed against her wetness making her gasped in sudden pleasure. “Blake…”

He stopped what he was doing to look up at her. “Your heart?”

She bit her lower lip. “Is okay… I’m okay, baby. Please, continue.”

He kissed the valley of her breast before returning to licking and sucking her nipples.

Napasabunot si Lucky sa buhok ni Blake nang bumaba ang mga labi nito sa puson niya, habang hinihila pababa ang tanging saplot na natitira sa katawan niya.

The sun already set and the sky was darkening but Blake didn’t stop. His lips continued to move down to her womanhood and when he reached it, his tongue parted her wet fold.

“Uhm! Blake!” mahina niyang daing nang maramdaman ang dila nito sa pagkababae niya. “Uhm… don’t stop…”

God! This pleasure… this sensation… this tingling inside her core. She wanted more of this. More. She wanted to feel more.

Napaliyad siya at napasabunot sa sariling buhok nang sipsipin ng lalaki ang hiyas niya at nilaro-laro iyon ng dila nito habang ang isang daliri ay humahaplos sa lagusan niya na lalong nagpapainit sa katawan niya.

“Uhm! Oh! Ah… oh…” Panay ang daing niya habang nakabuka ang mga hita at kumikiwal ang katawan sa sarap ng sensasyon. “Oh… Blake, oh, God, oh, baby…”

Lucky gasped and hissed when Blake started sucking her clit, pulling it and sucking it again.

“Oh! Blake!”

Lucky could feel her body trembling, her legs shivering when Blake inserted the tip of his tongue inside her.

“Holy shit!” Malakas siyang napadaing, lalong lumiyad ang katawan niya at mahigpit siyang napahawak sa picnic blanket.

Pabiling-biling ang ulo niya habang nasa pagkababae pa rin niya ang mga labi ni Blake at sinasamba siya at pinapaligaya. Umaangat ang puwitan niya tuwing sinisipsip nito ang klitoris niya at napapasigaw siya sa sarap.

“Oh, God! Ah! Blake! Oh!”

Sunod-sunod ang daing ni Lucky habang naglulumikot ang dila ni Blake sa pagkababae niya. Ang mga kamay nito ay minamasahe ang dibdib niya at pinipisil ang magkabilang nipple niya.

Blake kept on licking her and licking her until her legs started to shake. Napasabunot siya sa buhok nito at mas ipinagduldulan pa ang ulo sa pagkababae niya dahil pakiramdam niya ang may sasabog sa kaibuturan niya.

“Oh! Blake… oh, baby, oh…”

Blake tongue was moving up and down and in a circular motion and then it moved faster and faster until she was screaming and moaning his name.

“Blake! Blake! Blake!”

Lucky’s legs tightened so was her core as she felt liquid coming from her inside.

What was that? Nakagat niya ang pang-ibabang labi.

She was panting and still moaning softly when she saw Blake took off his shirt, unbuckled his belt and zipped down his jeans before settling himself on top of her and in between her thighs.

“Baby…”

“Hmm?” Namumungay ang mga mata niya.

“I like you.” He kissed her lips softly before whispering. “I like you a lot.”

She smiled. “Really?”

He kissed her lips again and whispered. “I’ll be really, really gentle. But tell me if your heart aches, titigil ako.”

Tumango siya habang namumungay pa rin ang mga mata. “I will…”

Then slowly, she felt a long, stiff and hard thing sliding inside her. Umawang ang mga labi niya at mahinang napadaing nang maramdaman ang kirot sa pagkababae niya. Parang may napunit sa loob niya.

Mariin niyang ipinikit ang mga mata sa sakit na sumalakay sa kanya pero kaya niya ang kirot na ’yon. Wala ’yon sa sakit na pinagdaanan niya noong may bone cancer pa siya.

“Oh, God…” mahina niyang daing.

Blake kissed her lips when he was fully inside her and he whispered over her ear. “Are you okay? Chest pain? Shortness of breath?”

She smiled and embraced him. “I’m okay. I’m feeling okay, baby. I’m okay.”

Kinagat nito ang gilid ng tainga niya at pinaglandas ang dulo ng dila sa leeg niya habang dahan-dahang iginagalaw ang pagkalalaki sa loob niya.

He was moving slowly inside her. It was like he was testing the waters, seeing if something would happen to her.

“Is this okay?” tanong nito habang titig na titig sa kanya. “How are you feeling?”

She bit her lower lip. “Wonderful.”

Pinagsalikop nito ang magkabilang kamay nila, saka ipininid iyon sa uluhan niya. Habang dahan-dahan itong gumagalaw sa ibabaw niya ay titig na titig ito sa kanya.

“Baby…” Blake groaned.

Lucky didn’t know why this feel more intimate that what they were doing. Him, looking at her intently, while moving in and out of her.

“Blake…” mahina niyang daing habang dahan-dahan pa rin ang pag-angkin nito sa kanya. “Uhm…” Napahawak siya magkabila nitong balikat habang yumayakap ang mga binti niya sa baywang nito. “Hmm—uhmm…” Nakagat niya ang pang-ibabang labi nang unti-unti iyong bumilis. “Uhm… hmmm… uhm…”

Her eyes closed in pure sensation but when she opened them again, Blake was still looking at her intently.

Yumakap ang mga braso niya sa leeg nito habang pabilis na nang pabilis ang paggalaw nito sa loob niya. Palakas nang palakas na rin ang ungol niya habang umuuga ang katawan niya.

“Blake…”

“Lucky…” Habol nito ang sariling hininga. “Baby… fuck!”

Hinila niya pababa ang mukha nito, saka nagtagpo ang mga labi nilang dalawa at mapusok silang naghalikan. Mahigpit ang pagkakasabunot niya sa buhok nito habang mainit silang nagpapalitan ng laway at hininga habang walang patid na mapusok na angkinan ng kanilang mga labi.

“Oh! Shit! Oh! Blake—” She could feel it, something was about to burst inside her again like the last time. “Oh! Uhm! Blake! Oh!”

“Fuck… Lucky…”

Blake was kissing her fervently and palming her breasts while pumping in and out of her. Her body was arching, she was moaning loudly and her thighs started spasming again until something burst inside her making her still and moan loudly in pleasure.

And then seconds later, she felt Blake pulled his length inside her and discharged his semen on her belly.

Nakapikit ang mga mata ni Lucky habang habol ang hininga at pinapakiramdaman ang sarili. Nagmulat lang siya ng mga mata nang maramdaman niyang may humalik sa mga labi niya.

“Happy?” Blake asked while looking at her softly.

Tumango siya. “Very.”

“Your heart?”

She smiled. “My heart is okay.”

“Was I rough?”

Umiling siya. “It feels good.”

“Good. That was scary.” He kissed her again before looking into her eyes. “Let’s not do this again. This is bad for you.”

Tumawa lang siya sa sinabi nito, saka tumingin sa kalangitan. “This is one of the best days of my life.” She looked at Blake again. “Thank you, for not stopping this time.”

“I can’t stop even if I want to.” He kissed her lips again. “Masyado na akong nababaliw sa ’yo para mapigilan ko pa ang sarili ko.”

That made her smile and her smile turned into laughter when Blake cleaned up his semen on her belly with his handkerchief and then he put back her undies and her dress.

He tsked. “I can’t believe you’re not wearing a bra again.”

Napalabi siya. “Maliit naman.”

“I still like it and I enjoyed it.”

Natawa siya, saka bumangon na. “Uwi na tayo? Gabi na. Teka, wala bang tao rito? Tayo lang?”

“It’s a private property and the Coleman never wander in this area so, I guess.”

Napalabi siya. “I guess? Hindi ka sure?”

“Kung mayroon man, magtago na siya.” His eyes became cold and unnerving. “Gigilitan ko siya.”

Lucky actually felt fear when she looked into his unnerving eyes but then she reminded herself that it was Blake, her Blakey-baby, and the fear disappeared.

But that was still scary.

Inalalayan siyang tumayo ni Blake. Habang itinutupi nito ang picnic blanket, dahan-dahan naman siyang naglalakad.

Ramdam niya ang kirot sa pagkababae niya pero sa halip na magreklamo, napangiti pa siya. Iyon ang patunay na natupad ang gusto niyang maranasan kasama si Blake.

I’m so sorry, Mommy La, sabi niya sa isip. I’d

been a bad girl… but I’m happy.

She was ecstatic that she did it with Blake. He was careful with her and gentle as much as he could and he made sure that she knew that he would stop if ever her heart ached.

Thankfully, it didn’t.

Tinapik-tapik niya ang dibdib. Good job, heart. You did a good job.

Inaasahan na niyang sasakit ang dibdib niya o aatakehin siya pero mukhang nakikisama ang katawan niya.

Mauulit pa kaya ’to?

And did Blake enjoy? She was inexperience and I was sure he wasn’t. Tama ba ang ginawa niya? May kailangan ba dapat siyang gawin para mag-enjoy din ito?

Oh God, what if he didn’t like what we did? That would be embarrassing. Siya lang ang nag-enjoy.

“Eh, wala naman akong alam sa ganyan.” Tumigil si Lucky sa paglalakad nang mapansing malayo na siya kay Blake ng ilang metro. Humarap siya uli sa lalaki, saka kumaway. “Come on, Blakey-baby, come on!” masaya niyang yaya habang malapad na nakangiti.

Natawa naman si Blake at tumakbo palapit sa kanya, saka inakbayan siya habang naglalakad sila patungo sa kotse.

“Are you feeling okay? No chest pain?” parang naninigurong tanong nito.

Nakangiting umiling siya. “Nakisama ang puso ko ngayon.”

Natawa ito, saka pinupog ng halik ang mga labi niya. “You’re amazing.”

Nagmamalaki siyang tumango. “Yes, I am amazing.”

Blake chuckled and kissed her forehead before they continued walking.

Nang makasakay sila sa kotse, agad iyong pinausad ni Blake. Akmang aabutin niya ang car stereo nang bigla na lang siyang kinapos ng hininga at kumirot ang dibdib.

Pasimple niyang sinapo ang dibdib at nagpasalamat sa Panginoon nang unti-unting nawala rin ang sakit at bumalik sa normal ang paghinga niya.

“You okay, baby?” may pag-aalalang tanong ni Blake.

Nginitian niya ito saka tumango. “Kumirot lang nang kaunti.”

He blew a loud breath. “I shouldn’t have done it—”

“Blake.” She narrowed her eyes on him. “I like it. I enjoyed it. Let’s just leave it at that, okay?”

Hindi umimik si Blake pero nagtatagis naman ang mga bagang nito.

“Galit ka ba?” tanong niya sa lalaki kapagkuwan. “Nagsisisi ka ba?”

Umiling ito habang nakatuon ang mga mata sa daan. “Natatakot lang ako na baka may konsikuwensiya itong ginawa natin. We both know that sex can cause a heart attack. Sana mas pinigilan ko pa ang sarili ko.” Kumuyom ang kamay nito. “If something bad happens to you, it’s my fault.”

“It was my choice, Blake.” Tumingin siya sa labas ng bintana ng sasakyan. “And I enjoyed every second of it so please don’t destroy one of my happy memories with you.”

Natahimik ang lalaki. Siya naman ay nanatiling nakatingin sa labas ng bintana ng sasakyan.

Wala siyang pinagsisisihan sa nangyari sa kanila dahil ’yon naman talaga ang gusto niya. Pero si Blake? If he stayed away from her tomorrow, that meant he was regretting it.

Nang makarating sila sa apartment, akmang bubuksan ni Lucky ang pinto ng apartment niya nang yakapin siya ni Blake mula sa likuran, saka hinalik-halikan ang leeg niya at bumulong sa tainga niya.

“Sleep on my bed tonight.” It wasn’t a request, it was a statement.

At dahil marupok siya, agad siyang tumango at nagpagiya kay Blake papasok sa apartment nito.

They dine together, then they bathed together. But nothing happened. Blake was a gentleman in the shower. Sinabon lang nito ang katawan niya at humaplos sa maseselang bahagi pero wala itong ginawa maliban sa halikan siya at yakapin.

At dahil wala siyang dalang damit, ipinagamit sa kanya ni Blake ang T-shirt nito. Malaki iyon sa kanya, halos hanggang tuhod niya pero okay naman. Ang boxer shorts nito ang problema kasi hindi kasya sa kanya.

Napasimangot siya kay Blake na nagsusuot ng sando habang siya naman ay nakatiklop ang mga hita at nakaupo sa gilid ng kama.

“Blakey-baby, ayoko ng ganito. Parang mahuhulog ’yon ano ko.”

Natatawang humarap sa kanya ang lalaki. “Ang ano mo?”

Tiningnan niya ito nang masama. “Ah, basta! Parang ang lamig kasi wala akong undies. Kumuha ka ng undies ko sa drawer na nasa loob ng closet ko, please? ’Yong kulay-pink lang?”

Natawa ito pero sinunod pa rin siya. Kinuha nito ang susi ng apartment niya sa bag niya, saka lumabas ng kuwarto. Nang makabalik, inilabas nito mula sa bulsa ng cargo shorts ang pink niyang underwear.

“ Yey ! Thank you!“ She beamed at Blake. “Akin na.”

Pero hindi ’yon ibinigay sa kanya ni Blake, ito mismo ang nagsuot n’on sa kanya hanggang sa nagkalapit na naman ang mukha nilang dalawa.

“Nagsisisi ka ba?” hindi niya mapigilang tanong habang isang dangkal na lang ang layo ng mukha nila. “I mean, it’s like you’re avoiding me.”

“Because I might slip again,” pabulong nitong sabi, saka pinangko siya at ihiniga. “I’m thankful that I get to do it with you and your heart survived. Pero hindi tayo sigurado kung ’yon pa rin ang mangyayari kapag naulit ’yon. And trust me, Lucky, what we did is not even half of what I want to do with you, again and again and again. But we can’t…”

Pinagsalikop niya ang kamay nilang dalawa. “Kahit akitin kita? Ayaw mo na talaga? Gusto ko naman.”

Natawa ito, saka hinalikan siya sa noo. “Huwag mo akong akitin, nahihirapan na nga akong magtimpi na wala kang ginagawa, kapag may gawin ka pa kaya?”

Napangiti si Lucky at mas lumapad pa ang ngiti niya nang mahiga sa tabi niya si Blake at ginawang unan ang braso niya.

“Puwede bang magpalambing?” tanong ni Blake habang nakayakap sa baywang niya.

Napangiti siya, saka hinalikan ito sa noo. “Of course, Blakey-baby.”

“Touch me please.”

Lucky hummed Blake to sleep as she caressed his face, his jaw to his chin and then his lips.

One of her most unforgettable memories happened today and it put a smile on her lips as she fell asleep with the man who made her feel contented, happy and complete.

PINAKATITIGAN NI BLAKE ang puntod ni Calle bago niya inilapag ang isang bouquet ng bulaklak sa tabi n’on at malungkot na ngumiti.

“This is going to be my last visit, Calle.” Huminga siya nang malalim. “Alam kong magagalit ka kasi hindi ako tumupad sa pangako ko, pero hindi ko na siya kayang iwan, eh. Hindi ko na kayang lumayo sa kanya. Hindi ko na kayang mawalay siya sa ’kin. Gusto ko siyang kasama palagi, gusto ko nasa tabi ko lang siya at para magawa ko ’yon, kailangan na kitang bitawan.

“If I keep on holding on to you, I will lose her and that’s the last thing I want. Hindi ko kayang mawala si Lucky sa ’kin. Kaya kong ibigay at isakripisyo lahat para lang makita siyang masaya at kasama ko. You owned a part of me, now I’m here to take it back because I will give her my whole. No limitation, no holding back and no guilt.”

Inilabas niya mula sa bulsa ang sulat ni Calle na itinago niya sa mahabang panahon, saka inipit iyon sa ilalim ng bulaklak para hindi tangayin ng hangin. “I’m sorry, Calle, pero hindi ko na kayang patayin ang sarili ko. Malulungkot ang gummy bear ko kapag nawala ako, at ’yon ang hindi ko puwedeng payagang mangyari.”

Humugot si Blake ng malalim na hininga at ipinikit ang mga mata hanggang sa makarinig siya ng mga yabag sa likuran at tumigil iyon sa tabi niya.

Natigilan siya nang makitang si Blaze ’yon.

“Saying your good-bye?” Blaze asked.

He nodded.

“Good.” Namulsa ito. “I see you finally let go of that letter.”

Natigilan siya at napatitig sa kakambal. “You knew about the letter?”

Blaze tsked. “Kakambal kita, alam ko ang bawat galaw mo. Alam ko rin na ako ang dahilan mo kung bakit hindi mo magawa-gawa ang hiling ni Calle sa ’yo. Kaya siniguro kong makikita mo akong nahihirapan at miserable. Hindi ako sasaya hanggang hawak mo ang sulat na ’yan. Kasi hangga’t hindi ako masaya, alam kong hindi mo ako iiwan, hindi ka susunod sa kanya. Hindi ako makakapayag na kunin ka niya sa ’kin. I already lost mom and Cassie, I’m not losing you too, Blakey. Tayong dalawa na lang, hindi ako makakapayag na iwan mo ako. Hindi. Kaya hindi ako humihiwalay sa ’yo, kahit saan ka magpunta, para makita mong miserable ako at magbago ’yang isip mo.

“Ayokong magalit kay Calle kasi hindi ko alam kung anong hirap ang pinagdaanan niya, pero wala siyang karapatan na kunin ka sa ’kin. Wala siyang karapatan na sabihin sa ’yong sumunod ka. Tayong dalawa na nga lang…” He tsked. “Mali, tatlo na pala tayo. Baby girl is part of our family now. We’re messed up but, I’m pretty she’ll accept us. Baby girl is such a gentle soul.”

“What you said is touching and all, but…” He grimaced. “If you keep calling my Lucky, baby girl, I will stab you until you cannot walk anymore.”

Blaze took a sidestep, away from him. “As I was saying, baby girl is—”

Inilabas niya ang pocket knife sa bulsa.

“Time out! Time out!” nagmamadaling sabi ni Blaze na nakataas ang kamay sa ere tanda ng pagsuko, saka malakas na bumuntong-hininga. “Fuck! Sinundan kita rito kasi balak kong magdrama kasama ka pero mas mahalaga na sa ’yo ngayon si Lucky. Ganyan ka na! Pinana ka lang ni Kupido, nakalimutan mo na ako!”

Napapantastikuhan niyang tinitigan ang kakambal. “Akala ko ba who you ako sa ’yo kapag nangyari ’yon?”

Blaze grinned. “Boo—yeah!” He was grinning from ear to ear while he took out his phone from his pocket to call someone. “Hello, Lucky? Yes. May sasabihin ako sa ’yo. Si Blakey in—”

Hindi na nito natapos ang sasabihin dahil tinakbo niya ang pagitan nilang dalawa.

Mabilis na kumaripas ng takbo si Blaze habang kausap pa rin si Lucky. “T-teka lang, balak akong saktan ni Blakey. What the fuuuuck — stop chasing me!”

Mas binilisan pa niya ang pagtabo.

“Lucky! He’s in love with—”

Naabutan niya rin ang kakambal at sinunggaban ito dahilan para bumagsak silang dalawa sa bermuda.

“Hey—”

Inagaw niya ang cell phone nito, saka itinapon iyon sa malayo at ngumisi nang bumagsak iyon sa semento. “Touch down.”

“Fuck you!”

“Yeah, same to you.”

Inilabas niya ang cell phone, saka tinawagan si Lucky. “Hey, baby, if I ask you to date me, would you say yes?”

“Yes,” may bahid na ngiti na sabi nito.

“That’s my baby.” He showed his middle finger at Blaze who was looking at him sharply. “Pick you up this afternoon?”

“Okay. See you later, Blakey-baby.”

“Take care.” Pagkasabi n’on ay pinatay niya ang tawag at akmang sasakay na sa kotse niya nang bigla na lang may nagpaulan ng bala sa kanila.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 16

CHAPTER 16

NANGANGALAY ANG MGA PAA na umupo si Lucky sa bench na nasa labas ng paaralang pinagtuturuan. Panay ang tingin niya sa mga dumadaang sasakyan dahil baka si Blake na ’yon. Sabi kasi nito susunduin siya pero papagabi na, wala pa rin ang lalaki.

Kanina pa niya ito tinatawagan pero walang sumasagot.

Sana walang nangyaring masama sa kanya.

Huminga siya nang malalim at nagdesisyon na maghintay pa ng sampung minuto at tinawagan uli pero wala pa rin.

She felt disappointed but maybe Blake had his reasons. Hindi naman siya nito sisiputin kung walang dahilan.

Hihintayin na lang niya ang paliwanag nito. Sayang lang dahil magpapasama sana siya rito sa ospital kasi nanikip na naman ang dibdib niya kanina bago ito tumawag at niyaya siyang mag-date, pero wala naman ang lalaki kaya siya na lang ang pupunta.

Lucky stood up and went to hail a cab. Nagpahatid siya sa ospital at agad na tinahak ang daan patungo sa opisina si Dr. Axel.

But the doctor was out.

Bumagsak ang mga balikat niya, saka tinawagan uli si Blake. Wala pa ring sagot. Sinubukan niyang tawagan si Blaze pero ganoon din. Huli niyang tinawagan ay ang Mommy La niya pero wala rin.

Napatitig siya sa cell phone niya, saka humigpit ang hawak doon. “Nasaan ba kayo?”

Masama ang loob na umuwi siya sa apartment. Sarado pa rin ang katabi niyang apartment at wala siyang naririnig sa kabila—ibig sabihin wala pa si Blake.

First date and he didn’t show up.

Bumuntong-hininga siya, saka dumeretso agad sa kuwarto dahil wala siyang ganang kumain.

Lucky was trying to fall asleep so she could rest early when her phone rang.

Nagtatampo siya kay Blake pero sa isiping baka si Blake ’yon, mabilis niya ’yong inabot sa bedside table at tiningnan kung sino ang tumatawag.

It was Blaze.

“Hello?” Hindi niya naitago ang pagkadismaya sa boses.

Blaze tsked on the other line. “Ouch. You sounded so disappointed.”

Napasimangot siya. “Kasi naman… akala ko si Blake, ’tapos ikaw lang pala.”

“Ang sakit mo talagang magsalita, baby girl,” pagdadrama nito. “Anyway, I called because I’m outside your apartment building. Puwede ka bang bumaba?”

“Bakit?” Nayayamot pa rin siya.

“I’ll take you to Blake.”

Sa sinabi nito, agad na tumalon-tumalon ang puso niya. “Talaga? You’re the best, Blaze!”

“Ang rupok mo talaga.” He tsked. “Bumaba ka na, ’tapos magdala ka ng pamalit na damit ng ilang araw.”

Hindi na siya nagtanong pa kung paraan saan ang damit, gusto lang niyang makita si Blake. Basta naglagay siya ng damit sa backpack at nagmamadaling lumabas ng apartment.

Agad na nakita niya ang sasakyan ni Blaze at bumukas ang pinto n’on nang makalapit siya.

“You okay?” Blaze asked.

“I wanna see Blake,” sa halip ay sagot niya.

Napailing na lang ang katabi. “Blake ka nang Blake. Nandito naman ako,” pagdadrama nito. “Baby girl, ibinubuwis ko ang buhay ko para lang sunduin ka.”

Hindi niya alam kung seseryosohin niya si Blaze o matatawa. “Ano naman ang buwis-buhay sa pagsundo sa ’kin?”

Blaze tsked. “I’ll explain later. Anyway…” mas binilisan pa nito ang pagpapatakbo ng sasakyan. “How’s your day?”

Agad na sumama ang mukha niya. “Naiinis ako. Sabi ni Blake susunduin niya ako, ’tapos wala naman. Hindi na rin natuloy ang date namin, ’tapos hindi niya sinasagot ang tawag ko.”

Blaze glanced at her. “Sigurado ka bang naiinis ka? I mean your voice sounded so sweet while saying you’re irritated.”

“Yes.” Tumango si Lucky, saka pinasama ang mukha. “Naiinis ako. Kita mo? Look at my face now.”

Napalatak ito. “Now I know what Blake was talking about. Malambing ka raw magsalita, ngayon ko lang napansin. Akala ko dahil patay na patay lang sa ’yo ang kakambal ko kaya ganoon.”

Napangiti siya sa sinabi nito. “Hindi ba ’yong patay na patay, gustong-gusto ang ibig sabihin n’on?”

Blaze chuckled. “Damn, baby girl, you’re learning.”

“ Yey !“ Sumuntok pa siya sa hangin. “I was right.”

Tumawa si Blaze, saka sumulyap sa kanya. “How’s the heart?”

“It’s okay.” Hinaplos niyang ang parte ng dibdib kung nasaan ang puso niya. “Just shortness of breath… Well, I’m expecting it since I did it with Blake so—”

“Whoa! Back up, back up!” Hindi ito makapaniwala habang pasulyap-sulyap sa kanya. “You did what with Blake?”

She pressed her lips together. “It’s personal.”

“Fuck…” Blaze let out a loud breath. “Where did you do it?”

She smiled. “In the beach.” Her smile turned into a grin. “In the picnic blanket.”

“Oh, hell… and Blake is okay? I mean, did he perform well? I mean, I will disown him if you tell me right now that he did not satisfy you.”

Napakurap-kurap siya sa lalaki. “How would I know?”

Natahimik ito. “That’s right. You’ll never know because you’re innocent. Well…” He sighed like his next question is burdensome. “Did you like it?”

She grinned. “A lot.”

“Okay. Too much information. Let’s proceed to the next topic.”

Natawa siya. “Are my answers making you uncomfortable?”

“Yes.” Itinuro nito ang mukha. “See? I’m blushing.”

Tumawa siya nang malakas. “Do you think Blake can blush?”

Sinulyapan siya nito nang masama at napailing. “Ako ang pinag-uusapan natin dito, baby girl, ’tapos ipapasok mo ang kakambal ko? Pareho lang kayong dalawa. Kapag siya ang kausap ko, ikaw ang bukambibig. Now I know why singles hate couple.”

“But Blake and I are not couple—”

“Don’t lie to me, baby girl.” Umingos pa si Blaze. “Ano’ng tawag sa inyo kung ganoon? Nagbabahay-bahayan? Baby girl, magkaiba kayo ng apartment.”

Napaisip siya sa sinabi nito. “Kasalanan ko ’yon…” Gumuhit ang lungkot sa mukha niya. “Sabi ko kay Blake gusto ko siya pero walang kami.”

“That must’ve burned.” Blaze tsked. “Baby girl, bakit mo sinasaktan ang kakambal ko?”

Inirapan niya ang lalaki. “Ewan ko sa ’yo. Ang kakambal mo ang may mahal pang iba, hindi ako.”

Ngumiti si Blaze. “Don’t worry, baby girl, sa ’yong-sa ’yo na ang kakambal ko.”

That made her smile happily. “Talaga? Akin na talaga siya?”

“Oo nga,” giit nito. “Kaya nga sinundo kita, eh. Kailangan ka niya ngayon.”

Nakaramdam si Lucky ng pag-aalala. “Is he okay? Nang hindi siya sumipot kanina nag-aalala na ako.”

“He’s okay,” sabi ni Blaze, saka bumuntong-hininga. “Sinalo kasi niya, para sa ’kin dapat ’yon.” He looked guilty.

“Blazey, it’s Blakey’s choice to do what he did,” pagpapagaan niya sa loob nito. “Kung ano man man ’yon siguradong para lang ’yon sa ikabubuti mo.”

Bumagal ang pagpapatakbo nito ng sasakyan, saka bumaling sa kanya. “Na-touch na sana ako sa sinabi mo pero tumigil ang paghinga ko nang tawagin mo akong Blazey.”

“Bakit naman?”

“Cassie used to call me that.”

“Who’s Cassie?”

“My fiancée.” Gumuhit ang lungkot sa mukha nito. “She died eleven years ago. With our unborn child.”

Napatitig siya sa lalaki. “I’m sorry. Hindi na kita tatawaging Blazey. Nasanay lang ako kay Blake na tinatawag kong Blakey.”

“ Nah , it’s okay.“ Blaze smiled. “Nagulat lang ako. Matagal ko nang hindi naririnig ’yon.” He glanced at her. “Thank you for reminding me of her. Kaugali mo rin siya kaya siguro magaan ang loob ko sa ’yo. She’s so positive even though she’s an orphan. Kaya kahit mga bata pa kami, only eighteen and nineteen, I asked her to marry me. It was a blessing when she told me that she’s pregnant. And then the next day, she’s gone.”

Umangat ang kamay ni Lucky para tuyuin ang luha na namalisbis sa pisngi ni Blaze. “I’m sorry, Blaze.”

Bahagyang bumilis uli ang pagmamaneho nito. “Thanks. Pasensiya na at nakita mo akong ganito. Naalala lang talaga kita sa kanya. The way you smile, it’s the same. You even resembles her in a way.”

Napahawak siya sa pisngi niya. “Talaga? Magkamukha kami?”

Tumango ito. “Kind of. Kung tititigan ka nang matagal, nakikita ko si Cassie. Pasalamat talaga ang kakambal ko una ka niyang nakita at nirerespeto ko siya, kundi inagaw na kita sa kanya.”

Inabot niya ang tissue sa dashboard at binato ito sa mukha. “Gago. Para lang kitang kapatid, ’no.”

Tumawa ito. “Marunong ka palang gumamit ng salitang gago?”

“Oo naman.” Humalukipkip siya. “Mabait lang ako kaya hindi ko ginagamit ’yon.”

Blaze laughed again and then he became serious. “Pero seryoso ako. Kaya kapag sinaktan ka ng kakambal ko, sabihin mo sa ’kin, ako ang bahala sa kanya.”

That made her smile. “Okay. Thank you, Blazey.”

He stilled for a couple of second before he could respond. “Welcome, baby girl. We’re here,” kapagkuwan ay anunsiyo nito.

Kumunot ang noo niya nang mapansing papasok sila sa Bachelor’s Village. “Nandito ba si Blake?”

“Yeah. He’s here,” sagot nito, saka itinigil ang kotse sa tabi ng guwardiya. “Mang Danny, kumusta?”

“Boss.” Nakangiting sumaludo pa ang guwardiya kay Blaze. “SOP lang, Boss. Sino ho ang kasama n’yo?”

Tumingin muna sa kanya si Blaze bago nakangiting sumagot. “Sister-in-law ko, asawa ni Blake.”

Namilog ang mga mata niya sa sinabi nito na agad niyang itinama. “Naku, Kuya, hindi pa nga po kami ng kapatid niya—”

“Sa ’kin ka maniwala, Manong, sister-in-law ko ’yan,” putol sa kanya ni Blaze. “Anyway, ilagay mo na lang sa tab ko ang pangalan niya. Ipapalipat ko na lang bukas kay Blake sa tab niya.”

“Sige, Boss, pasok na ho kayo.”

Isinara ni Blaze ang bintana, saka tatawa-tawa ang loko nang makitang namumula ang pisngi niya habang masama ang tingin dito.

“Ewan ko talaga sa ’yo, Blaze. Masasakal kita.”

Tumawa lang ito. “Hindi ako naniniwala. Ang lambing ng boses mo, eh.”

“Blaze!” Pinatigas niya ang boses.

Blaze just laughed while amusement dancing in his eyes.

Humalukipkip si Lucky. “Nakakainis ka. Hindi naman ako asawa ni Blake, eh.”

“Ano ba’ng problema mo, eh, advance akong mag-isip?”

Inirapan niya ito. “Ewan. Galit ako sa ’yo.”

“Galit din ako para patas tayo—”

“Blaze!”

“What?” tumatawa nitong sabi. “Nandito na tayo.”

Tumingin si Lucky sa labas ng bintana at nakita ang isang barn.

Sabay silang lumabas ni Blaze at ito na ang nagdala ng bag niya habang naglalakad sila palapit sa barn na parang hindi nababagay sa loob ng village na iyon na puro malalaki at magagarang bahay ang nakatayo.

Nang buksan ni Blaze ang pinto, nagulat siya nang makita ang loob ng barn.

That was unexpected.

This was not a barn but a house full of amenities. Kompleto lahat ng kagamitan. Two sets of sofas, a wide flat screen TV, a billiard set, jacuzzi, hammock, bathroom, kitchenware and cooking area. There was even a small indoor pool.

Goodness! Is this a recreation area?

Naputol ang paghanga niya sa buong lugar nang marinig ang boses ni Blake at halatang iritado ito.

“Fuck! Bakit ang tagal mo?! Did you buy some pain relievers for me?”

Magaspang ang boses ni Blake. She wasn’t used to hearing that tone on him.

Namaywang si Blaze at hinarap si Blake na pababa ng hagdan mula sa ikalawang palapag ng barn at hindi nakatingin sa kanila. “Why the fuck are you walking, Blakey?! I told you to rest!”

“I’m fine!” He sounded pissed. “I just need some pain reliever!” he hissed. “Where is it?”

Blaze took a sidestep to show her to Blake. “Here’s your pain reliever, dumbass.”

Natigilan si Blake nang makita siya at agad na lumambot ang mukha nito. “Baby…”

“It’s Lucky,” pagtatama niya sa lalaki at bumaba ang tingin niya sa binti nitong may benda at bumabakat ang dugo. “Oh, Jesus… “Worry consumed her. “What happened to you?”

Sa halip na sagutin siya, nawala ang tapang sa mukha nito at naglalambing na yumakap sa kanya. “Baby… I’m in pain.”

“Bakit naglalakad ka?”

“Hindi ko alam. Basta masakit.”

Hinagod niya ang likod nito habang nakayakap pa rin sa kanya. “Ano ba kasing nangyari sa ’yo?”

“I was shot,” sabi nito, saka humigpit ang yakap sa kanya. “I’ll explain later.”

“Halika nga,” sabi niya, saka inalalayan ito patungo sa sofa at pinaupo roon bago niya sinuri ang sugat nitong nakabenda. “Ayos ka lang ba talaga?”

“Blaze already take of it.” Hinila siya ni Blake paupo sa tabi nito, saka naglalambing na niyakap siya. “Just hug me. That’s all I need and I’ll be okay. Ang sakit, eh. Ang sakit talaga.”

Niyakap naman niya ang lalaki, saka hinaplos ang buhok nito. “Bakit ka ba kasi nabaril? Ano ba’ng nangyari?”

He kissed her neck and the back of her ear. “I’ll tell you later, baby. Now let me kiss you. I’m feeling so negative. I need my daily dose of positivity.”

She puckered her lips. “Go on.”

Hindi natuloy ang paghalik nito sa kanya dahil may pumasok na tatlong kalalakihan sa barn.

“Who fucked you up?” tanong ng bagong dating kay Blake, saka tiningnan ang sugat nito. “You wanna sue?”

“Need backups?” tanong ng isa pa.

“Need something to eat?” tanong ng pangatlo.

And then those three stared at her like they were trying to know her, making her very uncomfortable.

“H-hi.” nahihiya niyang bati sa tatlo. “I’m Blake’s—”

“Wife,” putol ni Blake sa sasabihin niya dahilan para malalaki ang matang napabaling siya rito.

“What?” she mouthed at him.

Kinindatan lang siya ni Blake. “She’s my wife, Lucky Hart-Vitale.”

“Wow. And you didn’t bother to invite us?” tanong ng lalaking may badge na naksukbit sa belt nito.

“Malalakas kayong kumain,” ingos ni Blake. “And it’s an intimate wedding, intimate meaning walang maiingay at mga baliw.”

The one who asked Blake if he wanted to sue extended his hand at her. “Hi, Blake’s wife. I’m Attorney Evren Yilmaz.”

Inilahad naman ng lalaking nagtanong kay Blake kung kailangan nito ng backup ang kamay sa kanya. “Khairro Sanford. At your service.”

“Thorn Calderon,” sabay lahad din nito ng kamay. “Nice meeting you, Ma’am.”

Hindi niya alam kung kaninong kamay ang uunahin niyang tanggapin pero bago pa siya makapagdesisyon, lumapit si Blaze na may dalang tatlong kitchen knife, saka ibinigay ’yon kay Blake.

“You can stab these three idiots with these,” sabi nito kay Blake.

Akmang kukunin ’yon ni Blake nang sawayin niya nito. “Blakey!”

Blake stopped midway and glared at the three men. “Magsilayas nga kayo.”

Khairro Sanford looked at Blake in amazement. “I can’t believe it. The mighty, deadly and so scary Blake Vitale is afraid of…” Bumaling ang tingin nito sa kanya. “This little woman.”

Sumama ang mukha niya. “I’m 5’2. I’m not little, I’m just a little short.” reklamo niya.

When Lucky looked at the attorney, he looked shocked and amazed at the same time while looking at Blake.

“I thought nothing can shock me by now. Wow. I can’t believe it’s the same man who beat up that scumbag, Jace, and made him wet his pants.”

Blake tsked and buried his face on her neck. “Make them go away, baby,” bulong nito sa kanya.

Hindi makapaniwala ang tatlo habang nakatitig pa rin kay Blake na nakasubsob ang mukha sa leeg niya.

“Did he just say something in a soft voice with a tone that says cuddle me?” Khairro Sanford sounded shocked.

“Marunong palang maglambing ang gagong ’to?” hindi makapaniwalang tanong ni Attorney Ylmaz. “Wow. This is a breakthrough! Blake Vitale, the badass, ang takbuhan ng lahat kapag may gulo, marunong palang maglambing?” Bumaling ito kay Blaze. “Kakambal mo pa rin ba ’yan?”

Blaze just chuckled and looked at her. “Miss Hart, please, palayasin mo ang mga ’to.”

“What’s wrong if he’s sweet to me?” tanong niya sa tatlong kalalakihan.

“Nothing, Mrs. Vitale, we’re just shocked, that’s all,” sabi ng Attorney.

“Shocked to the core,” sabad ni Khairro Sanford.“

Napalabi siya. “What’s so shocking? He’s sweet.”

Biglang napaubo si Thorn. “Blake is everything but sweet!”

“That’s not true,” may diin niyang sabi. “He is sweet. Ask Blaze.”

Tumawa lang si Blaze.

Khairro Sanford tsked. “Huwag kang magpapaniwala sa lalaking ’yan. Tigasin ’yan at hindi nasasaktan at hindi sweet. Kapag sinabi niyang masakit ang binti niya dahil sa tama ng bagla, kasinungalingan ’yon.”

“Blake is not a liar,” inis niyang sabi, saka hinapos ang buhok ni Blake habang nakatingin dito. “’Di ba masakit? ’Di ba nasasaktan ka?”

Humigpit ang yakap sa kanya ni Blake. “It hurts like hell,” malambing nitong sabi.

“The fuck—”

“Don’t curse,” saway niya kay Khairro Sanford. “Blakey is nice and he’s the most amazing man I have ever met,” pagtatanggol niya kay Blake.

Bago pa makasagot ang tatlo sa kanya, may pumasok na dalawang kalalakihan.

“What’s up?” Boses iyon ng bagong dating na may kasama pang isang lalaki na abala sa cell phone nito. “Someone beeped me. What’s so important, fuckers?”

Blake groaned. “Go away! All of you! Leave!” He sounded so frustrated.

Pero walang pumansin kay Blake.

“Martinez, look at Blake,” sabi ni Khairro Sanford na parang nagsusumbong, sabay turo kay Blake. “Daplis lang pero masakit daw.”

“Masakit ang tama ng bala,” sabi niya. Hindi siya natutuwa na binu-bully ng mga ito si Blake. “Don’t judge him. He’s just in pain.”

Tumawa ang bagong dating. “Hayaan n’yo na, nagbilalaki , eh.” Tumingin sa kanya ang lalaki. “Phoenix, his friend, sort of. And you are?”

Si Blake ang sumagot para sa kanya. “My wife.”

Phoenix lips formed an “o.” “That was fast. Inakit ka ba?” tanong nito sa kanya.

Namula ang pisngi niya. “That’s personal. The point is, he’s in pain so take it easy on him.”

“Ang gagong ’to,” sabad ng kasama ng lalaking nagngangalang Phoenix. “Nang mabaril ka noon ng ilang beses, nakatayo ka pa, ngayon nagka-love life ka lang, ganyan ka na?”

“T, hayaan mo na. Nagbilalaki , eh,” sabi ni Phoenix.

“Nix, pabebe ang gago. Barilin kita diyan, eh.”

Blake showed his friends his middle finger. Agad niyang hinawakan ang kamay nito at hinila iyon pababa.

“Sorry, baby,” Blake whispered.

“When did you become a fucking baby, Blake?” Sanford asked while laughing.

“Since I married her,” sagot ni Blake.

The attorney chuckled. “That’s what happen when Cupid hits you.”

“I’m just shocked,” sabad ni Thorn, “I know how scary he is.”

“Yeah, me too.”

“He’s not scary,” pagtatanggol na naman niya kay Blake.

“He is,” sabi ng lalaki na nagpakilalang si Phoenix. “He is scary. Boogeyman scary.”

“Wait till everyone hears about this,” tumatawang sabi ni Khairro at inilabas nito ang cell phone sa bulsa.

Sumama ang mukha ni Lucky. “Could you all please stop bullying Blake?”

Lahat ng lalaki na naroon sa barn ay napatigil sa pagkukuwentuhan at sa mga ginagawa, saka napatitig sa kanya.

“Are you angry?” tanong sa kanya ni Thorn.

Tumango siya. “Yes.”

“Parang hindi,” sambit ng lalaking tinawag na T. “Nix, ang lambing ng boses niya, ’no?”

“Yep.”

“Hey! She’s my wife! Back off!” singhal ni Blake sa mga kaibigan nito.

Bumaling siya kay Blaze at nagsumbong. “They’re making me uncomfortable.”

Blaze laughed. “You heard her. Go. Mga baliw raw kasi kayo kaya ayaw niya sa inyo. You’re bullying her husband.”

Akala niya magagalit ang kalalakihan pero nagtawanan lang ang mga ito pero hindi umalis.

Blake tsked before standing up like his leg was not hurting, then he carried her to the second floor and laid her on the soft bed.

“There. Away from those idiots,” he murmured, clearly annoyed. “Comfortable?”

“Your wound—”

“I’m okay. Just hug me.”

Niyakap naman agad niya si Blake at hinagod ang likod nito, saka nagtanong. “Are you really scary like what they say?”

He pulled away from her embrace and looked at her. “Do I look scary to you?”

Umiling siya. “You’re my Blakey-baby.”

He chuckled. “Good. Now hug me. My leg is aching.”

Piningot niya ang tainga nito. “Naglakad ka nga habang buhat ako,” she pointed out.

Tumawa si Blake, saka humigpit ang yakap sa kanya. “Lambingin mo na lang ako. Na-miss kita. Buong araw kitang hindi nakita.”

“Ano ba kasing ginawa mo at nabaril ka?”

“It was just a random shooting, baby.” He kissed her neck and nipped her skin. “Nasa sementeryo ako kanina. I was saying good-bye to Calle when this asshole started shooting.”

“Oh.” Pinakawalan niya sa pagkakayakap ang lalaki. “Binti lang ba ang tinamaan sa ’yo.”

“Yep.”

“Bakit hindi mo sinagot ang tawag ko?”

“I was unconscious for a couple of hours.”

“My Blakey-baby…” She caressed his face. “Nahuli ba ang may gawa nito sa ’yo?”

Blake smiled and it sent shiver down her spine. “Let’s just say he will be staying in the cemetery for a long, long time.”

Magtatanong sana siya kung ano ang ibig sabihin nito nang may maalala siya.

Tiningnan niya nang masama si Blake. “Bakit mo ako ipinakilalang asawa mo? Nakakahiya kasi hindi naman ’yon totoo.”

Matiim siya nitong tinitigan. “Bakit? Ayaw mo ba akong maging asawa?”

Nag-iwas siya ng tingin. “Hindi naman sa ganoon. Wala lang ’yon sa isip ko sa ngayon. Focus muna ako sa operation ko.”

Napatango-tango ito habang titig na titig pa rin sa kanya. “And after that? What are your plans?”

She shrugged. “I’m not sure.”

“Sa ngayon ba, naiisip mo akong isama sa mga plano mo pagkatapos ng operasyon mo?”

“Oo naman,” mabilis niyang sabi.

“Do you plan to marry me after your operation?”

Parang maloloka siya sa mga tanong ni Blake sa kanya. “Bakit kasal agad? Hindi pa nga tayo.”

“Eh, di maging tayo.”

“Blake.” Sinalubong niya ang tingin nito. “I told you. Ipunin mo muna ang pagkagusto mo sa ’kin bago magkakaroon ng tayo—”

“Hindi ko na kailangang ipunin ’yon. I want us.”

“Blake, hindi pa nga sapat sa ’kin ang pagkagusto mo—”

“Kung sasabihin kong mahal kita, sapat na ba ’yon sa ’yo?”

Sa halip na sumagat, napatanga lang siya sa lalaki habang pabilis nang pabilis ang tibok ng puso niya.

And he literally took her breath away when her breathing became shorter and shorter, and she started gasping for air.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 17

CHAPTER 17

NAGISING SI LUCKY na parang may mga nag-uusap hindi kalayuan. Iminulat niya ang mga mata at pinakiramdaman ang sarili nang maalala kung bakit siya nakahiga sa kama at naka-oxygen mask.

Her heart couldn’t take the happiness she felt because of what Blake said. He confessed! Too much euphoria was bad for her. But it was ironic. Nang may mangyari sa kanila ni Blake, hindi naman siya inatake, masayang-masaya naman siya noon.

Ibig bang sabihin nito mas masaya siyang malaman na mahal siya nito?

Gumuhit ang tipid na ngiti sa mga labi niya, saka bumangon. Umupo siya sa gilid ng kama at pinakiramdaman ang sarili. Thank God I’m feeling better.

Natuon ang atensiyon niya sa mga naririnig na nag-uusap nang maulinigan ang boses ni Blake.

“Hindi ko alam ang gagawin ko kapag may nangyaring masama sa kanya dahil sa ’kin. Nang mawala si Calle, kinaya ko pa, pero kapag si Lucky ang nawala sa ’kin, hindi ko alam kung kakayanin ko ba. Kaya kong sumuong sa kahit anong laban nang walang takot at pag-aalinlangan, pero iniisip ko pa lang na mawawala siya, natatakot na ako.”

Gumuhit ang lungkot sa mukha niya. Kapag may nangyaring masama sa kanya, siguradong sisisihin ni Blake ang sarili nito. Kaya kailangan niyang gumaling.

I have to be better.

“’Buti na lang naagapan ni Blaze ang nangyari kanina.” Boses iyon ni Dr. Axel. “Sa susunod, isipin mo muna kung ang sasabihin mo ay magkakaroon ng malaking epekto sa kanya para hindi siya mawala sa ’yo.”

“I’ll keep that in mind.”

“Ano ba kasing sinabi ko na nagkaganoon siya?” Boses iyon ni Blaze.

“I told her I love her,” sagot ni Blake na ikinangiti niya.

“Too much euphoria then,” sabi ni Dr. Axel.

“She was that happy?” tanong ni Blake na parang hindi makapaniwala

“Marupok, eh,” sabi ni Blaze. “Trust me, Blakey, Lucky treasures you very much. Kaya isipin mo ang bawat galaw at sasabihin mo bago mo sila gawin dahil makakaapekto ’yon sa kanya.”

“Ingatan mo siya, Blake,” sabi ni Dr. Axel. “Alam mo naman ang lagay niya.”

“Yeah, I know. I will be more careful.”

Her Blake sounded so sad.

Tumayo si Lucky, saka dahan-dahang naglakad patungo sa hagdan. Habang bumababa siya, tinawag niya ang pangalan ng lalaki.

“Blakey? Blake?”

Nakita niyang mas mabilis pa sa alas-kuwatro itong umalis sa pagkakaupo sa sofa, saka malalaki ang hakbang na nilapitan siya at masuyong hinawakan sa baywang para alalayan.

“Baby, dapat hindi ka muna bumangon,” sabi nito na bakas ang pag-aalala sa mukha.

She smiled to lessen his worry. “I’m feeling better now.”

“Baby—”

“Sorry, natakot kita,” hingi niya ng pasensiya at masuyong hinaplos ang pisngi nito. “Sorry, baby.”

“You don’t have to say sorry.” Masuyo siya nitong pinangko patungo sa iniwan nitong sofa.

Blake sat on the long sofa while she sat beside him. Ihinilig niya ang ulo sa balikat nito nang makaramdam ng kaunting pagkapagod. Agad namang ipinalibot ni Blake ang braso sa balikat niya at hinalikan ang tuktok ng ulo niya.

“You feeling better?” he asked.

Tumango siya. “Thank you.”

Hinalikan siya uli nito pero sa noo naman bago masuyong niyakap.

“Miss Hart?” Si Dr. Axel iyon.

Tumingin siya sa doktor. “Yes, Doc?”

“What did you feel earlier?”

“The usual. Shortness of breath and chest pain.”

Napatango-tango ito. “Don’t worry, okay? You’ll be better soon. Kapag nakahanap na tayo ng donor, magiging maayos ka na. You’ll be healthy again.”

Tumango siya. “Sana nga makahanap na. Ayokong pinag-aalala ang mga tao sa paligid ko.”

Sumulyap si Dr. Axel kay Blake. “Hindi ka pababayaan niyang katabi mo. He already sent out ten men to search for heart donors all over the world.”

Gulat siyang napabaling kay Blake. “Talaga?”

Tumango ito. “It’s gonna be difficult. May mga bansa kasing mino-monitor nila ang mga heart donors kasi marami rin ang naghihintay. Pero huwag kang mag-alala, okay? Hindi kita pababayaan. Hindi ko hahayaang iwan mo ako.”

She nodded and smile. “Thank you. So much.”

Blake smiled back at her. “You’re gonna be okay. Hindi kita pababayaan, mamahalin pa kita, eh.”

Her smile turned into a grin. “Yeah. I would like that. Very much—” Napalabi siya nang tumunog ang tiyan niya dahil hindi siya kumain ngayong gabi.

“Hindi ka pa kumakain?” kunot-noong tanong ni Blake sa kanya.

Umiling si Lucky. “Wala akong gana kanina, eh.”

Hinalikan uli siya nito sa noo. “Ipagluluto lang kita para makakain ka na, ’tapos magpapahinga ka na uli.”

Bumaba ang tingin niya sa binti nito. “Okay ka na ba?”

Kinindatan lang siya ni Blake bago umalis sa sala at tinungo ang kusina para ipagluto siya ng hapunan kahit dis-oras na ng gabi.

“Sige, alis na ako,” paalam naman si Dr. Axel. “May pasyente ako sa ICU ngayon.”

Hindi na hinintay ng doktor ang sagot nila bago ito lumabas ng barn.

“Blakey,” tawag ni Blaze kay Blake na abala sa pagluluto. “Nagugutom din ako.”

“Bahala ka sa buhay mo,” sagot naman ni Blake.

Sumama ang mukha ni Blaze. “Totoo sanang sumakit ang binti mo,” inis nitong sabi, saka umupo sa pang-isahang sofa at tumingin sa kanya. “Okay ka na ba talaga?”

Tumango siya. “Oo. Okay na ako. Salamat pala dahil naagapan mo.”

Blaze just shrugged before leaning in on the back of the sofa and closing his eyes. He looked tired.

Umalis siya sa sofa, saka tinungo si Blake at yumakap sa baywang nito habang nagluluto. “Blakey-baby, ipagluto mo rin si Blaze.”

Blake signaled her to be silent before he pointed his finger at the meat he was cutting thinly. “Simple lang ang kaligayahan niyang kakambal ko. Guisado lang, masaya na ’yan,” pabulong nitong sabi.

Napangiti siya at pinakawalan ang lalaki sa pagkakayakap. “Akala ko hindi mo ipagluluto.”

“Matitiis ko ba? Eh, hindi ’yan marunong magluto kahit pa nakasalalay ang buhay niya.” He tsked. “Nasanay kasing ako palagi ang nagluluto para sa aming dalawa. Busy kasi siya noon sa pag-aaral para maging doktor kaya walang ginawa kundi magbasa.”

Napatango-tango si Lucky. “Kanino ka natutong magluto?”

“Kay Mommy,” sagot nito, saka lumungkot ang mukha, “I miss her cooking. Masarap ’yong magluto kaya ni minsan hindi kami kumain ni Blaze sa labas. We prefer Mom’s cooking than some finest restaurant.”

Hindi na siya nagtanong kung nasaan ang mommy nito. She could tell from the sadness on Blake’s face that his mom was gone.

“Matagal na bang wala ang mommy mo?”

Blake nodded. “Eleven years.”

Her lips parted. Eleven years na rin mula nang mamatay ang fiancée ni Blaze. “Ahm, Blaze told me about Cassie too…”

Hinugasan nito ang karne, saka inilagay sa kawali. “Sabay silang namatay,” sabi nito sa malamig na boses.

Hindi na siya nagtanong pa dahil nakikita niya ang pagtatagis ng mga bagang ni Blake. “I’m sorry for bringing it up.”

“It’s okay.” He smiled at her. “You can ask me anything, I’ll answer you.”

Naglakas siya ng loob. “A-ano’ng nangyari sa kanila?”

“Raped and murdered.”

Napahawak siya sa gilid ng lababo nang parang may sumakal sa puso niya. “I’m sorry I asked.”

Humarap ito sa kanya, saka pinakatitigan siya bago masuyong niyakap at hinalikan sa noo. “Ayos lang. I told you, you can ask me anything. I want you to know me, the real me. But we have to take it slowly. Baka maapektuhan ka sa mga malalaman mo tulad na lang ngayon.”

Tumango siya, saka yumakap din sa lalaki. “Thank you for telling me and for trusting me.”

He gave her a tight smile. “Anything for you, baby.”

Pinakawalan na siya ni Blake, saka bumalik sa pagluluto. Siya naman ay tahimik na naupo sa mesa at pinagmasdan lang si Blake habang nagluluto ito.

He lost his mother and Calle at the same time? And Blaze also lost Cassie at that same time as well? Their mother and Cassie was raped and murdered while Calle was suicide.

Good God. To survive after what they’d been through together, to still live and be happy, it was hard. But here they were. Blake trying to be positive for her and letting go of his past, while Blaze was always smiling and joking around like their past was forgotten.

But she knew better. A past like that, it could never be forgotten. Hindi nga niya makalimutan ang pinagdaanan niya sa kanyang ina, ang mga ito pa kaya na sobra-sobra ang nangyari?

No wondered they were broken. This twin, they’ve suffered too much loss and pain already. At hanggang ngayon, dala-dala pa rin ’yon ng mga ito. Hanggang ngayon, masakit pa rin.

“Why are you crying?” Boses iyon ni Blaze na pumukaw sa pag-iisip niya.

Agad na iniwan ni Blake ang niluluto para daluhan siya. “What is it baby? May masakit ba sa ’yo?”

Kumurap-kurap si Lucky, saka mabilis na tinuyo ang mga luha. “Sorry… nalulungkot ako habang iniisip ko ang nangyari sa inyong dalawa. Sorry… it’s just… it’s painful and I know it hasn’t been easy for both of you. And…” she sobbed. “And I know how hard to it is to forget what happened. And I’m so sorry because I asked…”

Masuyo siyang hinila patayo ni Blake at niyakap. “You’re such a softy. Huwag mo nang isipin ’yon.” Hinagod nito ang likod niya. “And I’m happy now, remember? I have you.”

Kumawala siya sa yakap nito habang sumisinghot-singhot, pagkatapos at humarap naman siya kay Blaze at idinipa ang mga braso. “Do you want a hug?”

Blaze stilled and looked at Blake behind her. “I don’t think that’s a good idea, Miss Hart. Baka masaksak na naman ako.”

Nilingon niya si Blake. “Please don’t?”

Nagdilim ang mukha ni Blake. “I’m not promising.”

Napasimangot siya. “But Blaze needs a hug as well. Alangan namang ikaw lang ang yakapin ko. Look at him, he looks sad.”

Suminghot-singhot din si Blaze na parang naiiyak. “Yes, can’t you see, Blakey?” He showed them his puppy eyes. “I look so sad.”

“Gago,” mabilis na sabi ni Blake. “Ngumiti ka para hindi ka na mukhang malungkot. Ako lang ang puwedeng yumakap kay Lucky. Subukan mo lang, ’yang guisado na niluluto ko, ikaw ang ipapalit ko diyan.”

Blaze sighed and his puppy eyes disappeared. “Asshole. Eh, sa malungkot naman talaga ako.”

“Kung ganoon, magpayakap ka sa iba.” Hindi pa rin maipinta ang mukha ni Blake.

Blaze grinned at Blake. “Yayakapin mo ako?”

Nanlaki ang mga mata niya nang makitang kumuha ng dalawang kutsilyo si Blake sa lababo at humarap sa kanila. “Saan mo gustong masaksak, Blaze?”

Agad na tumatawang nagtago sa likuran niya si Blaze. “Lucky, o, sasaktan niya ako. Tingnan mo, may masama siyang balak sa ’kin.”

She looked at Blaze over her shoulder. He was actually crouching to fit her height. “Bakit ka nagtatago? Natatakot ka?”

Blaze immediately strengthened and puffed his chest boastfully. “Ako matatakot? Atapang-atao ako, ’no. Tingnan mo yayakapin kita—”

Tumaas ang kamay ni Blake na may kutsilyo at agad na kumaripas ng takbo si Blaze.

“Hindi ako atapang-atao !” sigaw nito, saka nagtago sa likod ng sofa.

“Sabi ko nga,” sabi ni Blake, saka bumalik sa pagluluto. “Kapag lumapit ka pa sa Lucky ko, hindi lang saksak ang aabutin mo sa ’kin—”

“Suko na ako!” sigaw ni Blaze na nagtatago pa rin sa likod ng sofa. “Mas gusto kong kumain ng guisado kaysa mayakap ang Lucky mo.”

“Good. Halika na, kakain na.”

Hindi mapigilan ni Lucky ang matawa sa kalokohan ng magkambal.

“Natutuwa ako kasi kahit nahihirapan na kayo, nakakapagbiro pa rin kayo,” sabi niya sa dalawa nang makaupo na silang tatlo sa hapagkainan.

“I wasn’t kidding when I told Blaze I will stab him if he touch you,” sabi ni Blake habang nilalagyan siya ng kanin at ulam.

“Yep. He’s not. He will really stab me. Mas mahal ka niya kaysa sa ’kin.” Tiningnan nito nang masama si Blake. “Sino ka na nga uli na gago ka?”

Nawala ang ngiti sa mga labi niya at papalit-palit ang tingin sa dalawa. Hindi siya matukoy kung nagbibiruan lang ang mga ito, kaya nagtanong siya. “Seryoso kayo?”

“Yes,” sabi ni Blake.

“Yep,” sagot ni Blaze.

Namilog ang mga mata niya. “Magpapatayan talaga kayong dalawa?”

Itinuro ni Blake ng tinidor si Blaze na maganang kumakain. “Nangako ako kay Mommy na aalagaan ko itong hudyo na ’to at hindi papatayin kahit pa nga sagad na sagad na niya ang pasensiya ko. Kaya naman kapag hindi ko na talaga kaya, ililibing ko na lang siya nang buhay.”

Tiningnan nang masama ni Blaze sa Blake. “Who you? Do I know you? Oh, my God, we look the same.”

Hindi magawang seryosohin ni Lucky ang dalawa kahit pa nga seryoso ang mukha ng mga ito. It was like they were joking around with serious faces.

They’re hilarious.

Blaze looked at her. “Alam kong guwapo ang lahi namin, Lucky, pero hindi naman nakakabaliw ang mukha ni Blake para tumawa ka diyan nang walang dahilan.”

She just kept on smiling and chuckling. “You two are the cutest.”

Sabay na napangiwi ang dalawa.

“I prefer handsomest,” sabi ni Blaze.

“Me too,” sabi ni Blake.

She laughed. “ Nah . You two are cute.“

“So girly.” Blake tsked.

“Well, I already prove to you how manly I am,” sabi ni Blake sa kanya.

“So?” tanong niya na nakangiti. “Cute ka pa rin. Pareho lang kayo actually.”

“Who you ka na rin sa ’kin,” sabi ni Blaze sa kanya na ikinatawa niya.

“I didn’t mean it negatively—”

“Excuse me?” Blaze asked her. “Who are you? Don’t know you.”

Nawala ang ngiti niya, saka sinapo ang dibdib niya.

“Blaze!” Pinanlakihan ng mga mata ni Blake ang kakambal. “Look at what you did!” Agad nitong hinagod ang likod niya. “Baby, it’s okay. He’s just kidding.”

“Sorry, baby girl,” Blaze offered her an apologizing smile. “I was just kidding. Of course, I know you!”

Inalis niya ang kamay na nakasapo sa dibdib, saka malapad na ngumiti. “It worked!”

Napatanga sa kanya ang kambal.

“The hell?” Blaze asked.

“The fuck?” Blake tsked.

“Sorry.” Napalabi si Lucky, saka tumingin kay Blake. “Ginaya lang naman kita. Sabi mo kanina masakit ang binti mo pero hindi naman pala. Sinubukan ko lang naman kung magaling akong umarte katulad mo.”

Dinuro ni Blaze si Blake. “Kasalanan mo. Bad influence ka kay baby girl—”

Biglang bumaon ang dulo ng tinidor malapit sa kamay ni Blaze. Pareho silang nagulat ni Blaze sa ginawa ni Blake.

“Isang baby girl pa sa Lucky ko, ipapalunok ko sa ’yo ang tinidor na ’to!”

Agad na tumayo si Blaze dala ang pinggan. “Mahal ko ang buhay ko.” Kapagkuwan ay kinausap nito ang sarili. “Blaze, ikaw naman talaga kasi ang bad influence. Ang guwapo mo kasi. Shit!”

Lucky laughed. “Para kayong mga sira.”

Blake smiled. “That’s what keep us going?”

Inabot niya ang kamay ni Blake, saka pinisil iyon. “Nandito lang ako para sa ’yo, tandaan mo yan, okay?”

He nodded then his face darkened. “Sinabi mo rin ba ’yan kay Blaze?”

Nangingiting umiling siya. “Bakit ba ang init ng dugo mo kay Blaze?”

“I’m jealous,” simpleng sagot nito nagpabilis ng tibok ng puso niya. “You’re mine, Lucky. Kahit walang tayo, aangkinin na kita. Akin ka. Bahala ka kung ayaw mo basta akin ka.”

Dinala niya malapit sa mga labi niya ang kamay nitong hawak niya, saka hinalikan ang likod n’on habang nakatitig sa lalaki. “Gusto mo tayo na?”

“Hell, yeah.”

She smiled. “Sige. Tayo na.”

Nagulat siya nang bigla na lang tumayo si Blake at umalis ng hapagkainan habang bumubulong ng, “Fuck! I’m having a heart attack.”

Natawa siya. “That’s my line, Blakey-baby!” pahabol niyang sigaw sa lalaki.

“Yes, but…” Nakapamaywang na humarap sa kanya si Blake. “Huwag mo naman akong gulatin.”

Lucky laughed and pointed his face. “Look, you’re all red. Are you blushing?”

“Fuck!” sigaw nito, saka malalaki ang hakbang na lumabas ng barn. “Magpapahingin lang ako!”

“ Anyare doon?“ tanong ni Blaze nang umupo uli sa hapagkainan.

Ngumiti siya habang kumakain. “Sabi ko maging kami na, ’tapos namula siya at magpapahangin lang daw.”

Blaze laughed and took out his phone and started typing. “Oh, fuck, that’s lit.”

May kakaiba siyang pakiramdam sa ginagawa nito kaya inagaw niya ang cell phone nito at tiningnan ito nang masama. “Ano’ng ginagawa mo?”

He looked at her flatly. “Chatting?”

Tiningnan niya ang screen ng cell phone nito. “Jumbo Hotdog Club?” basa niya sa nakasulat sa ’taas. “Ano ’to?”

“Group chat.”

Bumaba ang tingin niya sa itina-type nitong mensahe at binasa iyon. “Blake blushed, let’s have a BBQ party outside BV tomorrow—” Hanggang doon lang ang message dahil inagaw niya at hindi na-send. Mabilis niyang binura ang message nito, saka tiningnan nang masama si Blaze. “Ang tsismoso mo.”

Sinapo nito ang dibdib na umaaktong nasasaktan. “Sakit mo talagang magsalita, baby girl. Judgemental ka.”

“Your friends will bully Blake again,” nagpapadyak niyang sabi.

Blaze chuckled. “Oo na, hindi na ako magtsa-chat.”

She offered him her pinky finger. “Promise?”

Blaze sighed and wrapped his own pinky finger on hers. “Promise.” Then he grinned. “I’ll just tell them personally.”

“Blaze!”

Natatawang tumakbo ito palabas ng barn at naiwan siyang naiinis.

Ang lalaking ’yon talaga. Hindi matinong kausap.

Nakasimangot pa rin si Lucky nang bumukas ang pinto ng barn at pumasok si Blake. Sinalubong niya ito. “Saan ka galing?”

Matiim siya nitong tinitigan bago inilang hakbang ang pagitan nila at siniil ng mapusok na halik ang mga labi niya na agad naman niyang tinugon.

“You okay?” tanong niya rito nang maghiwalay ang mga labi nila.

He smiled and softly pressed his lips on hers. “Fuck, yeah.”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 18

CHAPTER 18

“KASALANAN MONG LAHAT!” sigaw ng ina ni Lucky sa kanya. “Dahil sa ’yo nasira ang buhay ko! Dahil sa ’yo nagkaganito ako! Sana namatay ka na lang! Hindi kita kailangan! Ayoko sa ’yo!”

Nakatingin lang si Lucky sa kanyang ina habang hilam ng mga luha sa mga mata. Sanay na siyang naririnig iyon, pero bakit masakit pa rin? Bakit parang may kung anong dumudurog sa bata niyang puso sa naririnig?

Mahina siyang napahikbi nang itutok nito sa kanya ang baril na hawak.

“Papatayin kita. Papatayin kitang salot ka!” sigaw nito.

Hindi siya kumibo at hindi umimik. Lasing na naman ang mommy niya at hindi na bago sa kanya ang ginagawa nito.

Nanatili lang siyang nakatingin sa ina. Kung itutuloy man nito ang gusto nito, dapat nakatingin siya para ito ang huli niyang makita bago siya mawala. Gusto niyang ang mommy niya ang huling taong makikita niya.

“Mommy, sana kapag namatay ako, maging masaya ka na,” sabi niya sa ina na nanginginig ang kamay habang itinututok ang baril sa kanya. “Sana ngumiti ka na. Sana tawagin mo na akong ‘baby’ kasi ganoon ang tawag ng mga nanay ng mga kaklase ko sa kanila.”

Bumaba ang kamay nito na may dalang baril, saka lumapit sa kanya at lumuhod para magpantay ang mukha nila. “Ayoko sa ’yo. Hindi kita ginusto kahit kailan,” sabi nito sa mahinang boses pero tumatagos ’yon sa kanya. “Walang magmamahal sa ’yo dahil galing ka sa kasamaan. You’re not my baby. You’re a demon spawn, you are made to make me suffer. At ayoko nang makita ang pagmumukha mo. Sawang-sawa na ako sa ’yo.”

Humikbi siya. “I love you, Mommy. Kahit hindi mo ako love, okay lang.”

Umiling ito. “I will never be okay because of you. Hawakan mo ’to,” utos nito sa kanya habang pilit na pinapahawakan sa kanya ang baril.

“No, Mommy, no—”

“Hawakan mo!” singhal sa kanya ng ina.

At dahil takot siyang mapalo ng sinturon, sinunod niya ang utos nito. Nanginginig ang kamay na hinawakan niya iyon habang iginigiya ng mommy niya kung saan dapat itutok ang baril.

Umiiling na umiiyak si Lucky nang iginiya nito padiin ang dulo ng baril sa noo nito. “Mommy… this is bad…” umiiyak na sabi niya. “No, Mommy… no…”

“It’s not,” wika nito. “Gusto mo akong maging masaya? End my suffering already! Do it!”

Marahas siyang umiling. “No, Mommy! No! No! Please don’t! No!”

Humigpit ang hawak ng mommy niya sa kamay niya at sa daliri niya na nasa gatilyo ng baril. Pilit niyang inaalis ang daliri pero mas malakas ang kanyang ina.

“No… Mommy… No! No! Mommy, don’t! No, Mommy! It’s bad! It’s bad!”

“Just do it! Galing ka sa ama mo kaya siguradong masama ka rin!”

“No, Mommy, no!”

Panay ang pagpupumiglas ni Lucky para pakawalan ng mommy niya ang kamay niyang nakahawak sa baril. Pilit niyang hinihila ang kamay para hindi ito masaktan. At sa kagustuhan niyang makawala, aksidente niyang nasagi ang gatilyo at nakarinig siya ng malakas na putok.

“Lucky? Lucky!”

Humahangos na napabalikwas si Lucky habang habol ang hininga. Nasapo niya ang dibdib nang maramdamang naninikip iyon habang paulit-ulit na nagre-replay sa utak niya ang napanaginipan.

“M-Mommy… n-no…”

Naramdaman niya ang masuyong pagyakap sa kanya ni Blake na siyang gumising sa kanya sa bangungot na niya. “Baby, are you okay?”

“Hindi ’yon totoo.” Napadaing siya nang sumakit ang dibdib niya habang pilit na iwinawaksi sa isip ang napanaginipan. “M-Mommy La s-says M-Mommy is still a… li… ve…”

“Baby, calm down.” Niyakap siya ni Blake. “It’s just a dream. Just a dream, baby.”

Pilit niyang pinapakalma ang tibok ng puso at hinahabol ang paghinga. Pilit niyang sinasabi sa sarili na panaginip lang ’yon pero malinaw na malinaw ’yon sa isip niya. Iyon ang unang beses na napanaginipan niya iyon pero napakalinaw na parang totoo ngang nangayari ’yon!

Napahawak siya sa balikat ni Blake nang lalo siyang hindi makahinga. “C-can’t b-bre…athe!”

Mabilis siya nitong kinarga. “Blaze! The car!” sigaw nito habang tumatakbo at karga siya.

Napahawak si Lucky sa dibdib at sa leeg niya nang hindi na siya makahinga kahit kaunting hangin lang. Nagdidilim na ang paningin niya at nawawalan siya nang lakas.

“B…l…a…ke…”

“I’m here, baby,” alo nito sa kanya sa nanginginig na boses. “I’m taking you to the hospital now. I’m just here. I’m here. Right here, baby. Hindi kita iiwan.”

Umiling siya habang habol ang kahit pinakakaunting hininga na pumapasok sa baga niya. “I…l…ov…e…y—” Hindi na niya natuloy ang sasabihin dahil tuluyan na siyang nawalan ng malay

MAHIGPIT ANG HAWAK ni Blake sa kamay ni Lucky habang nakaratay ito sa ICU. Magdadalawang araw na itong walang malay mula nang magising sa isang masamang panaginip.

Wala pa siyang tulog, wala pa siyang mabuting kain, hindi siya umalis sa tabi ni Lucky kahit ano ang sabihin ni Axel at ng kakambal niya.

Lucky needed him! If she woke up and he was not around, she might feel alone and feel bad.

“Please, wake up, baby,” he begged as hold Lucky’s hand. “Don’t scare me like this. Don’t… alam mo namang madali akong matakot pagdating sa ’yo. Don’t do this to me, please. Don’t leave me. Gagawin ko lahat huwag mo lang akong iwan. Please, baby, open your eyes for me.”

But she didn’t wake up.

Hinalikan niya ang likod ng kamay ng babae, saka hinaplos ang noo at buhok nito. “Baby, sabi mo lalaban ka para sa ’kin, ’di ba? Heto na ’yon. Lumaban ka na,” bulong niya pero wala pa rin.

“Blake.” Boses iyon ng kakambal niya. “This is the ICU. Hindi ka puwedeng magtagal dito. Halos dalawang araw ka nang walang tulog, magpahinga ka naman.”

Umiling siya. “Hindi ako makakatulog nang maayos hangga’t hindi siya nagigising.”

“Blake—”

“Nagiging kami pa nga lang, ’tapos ganito na.” Tumulo ang isang butil ng luha sa gilid ng mga mata niya. “Magkatabi pa kaming natulog, nagkausap pa nga kami, binibiro ko pa siya bago kami natulog. Yakap ko lang siya, ’tapos… ’tapos… tapos…”

Tinapik ni Blaze ang balikat niya. “There’s a possibility that she can hear you. Hindi makakatulong sa kanya kung maririnig ka niyang ganito.”

Tinuyo niya ang luha na nahulog sa pisngi niya, saka hinarap ang kakambal. “Ano’ng sabi ni Axel? Bakit ikaw ang nandito?”

“He has a patient—”

“His patient is Lucky!” Kumuyom ang kamay niya. “Dapat kay Lucky lang naka-focus ang atensyon niya!”

“Blake.” Blaze sighed. “Walang magagawa sa ngayon si Axel. She’s in need of a heart transplant at hanggang ngayon, wala pa rin tayong mahanap.”

“Use mine,” walang pag-aalinlangan niyang sabi.

Namilog ang mga mata ng kakambal. “No. No! No!”

“Not now,” paliwanag niya. “She’s still alive and, ahm, she will still wake up. That’s what Axel said. Hindi niya lang alam kung kailan. But if worse comes to worse, if Lucky really, really needs a heart and there’s still no donor, use mine.”

Marahas na umiling ang kakambal niya. “No. Hindi ako papayag.”

“Blaze,” he begged. “Please? If something bad happens to Lucky, do you think I’ll survive?”

“Blake…” May diin ang boses nito. “You survived the first one—”

“This is different.” Itinuro niya si Lucky. “That woman, she gave me purpose, she gave me back my life and my happiness and my present. Hindi ko alam ang gagawin ko kapag nawala siya sa ’kin.”

Nagbaba ng tingin si Blaze. “Paano ako na iiwan mo? Paano siya?” Tumingin ito kay Lucky. “Sa tingin mo matutuwa siya sa gagawin mo? Hindi. Hindi ako papayag dahil alam kung hindi rin papayag si Lucky. The moment she wakes up, sasabihin ko ’tong kabaliwan mo sa kanya!”

“I just want her to be okay…”

“She will be.” Blaze jaw tightened. “Kailangan lang nating maghintay nang kaunti pa. Nakausap na ni Axel ang Mommy La ni Lucky. Pauwi na raw sila galing UK.”

“Do they have a heart?” he asked in a hopeful voice.

Nag-iwas ito ng tingin. “I don’t know—”

“That means no, they don’t have one.”

Blaze sighed. “Hindi ganoon kadaling maghanap ng donor.”

“Exactly my point! Last option. My heart.”

“It’s a no!” Blaze hissed at him. “Lucky would never approve. You’ll hurt her. Sa tingin mo gugustuhin niyang mabuhay kung buhay mo naman ang kapalit? Mag-isip ka nga! Don’t be irrational! Lucky will be okay. She said she will be, so believe in her.”

Tumingala si Blake sa kisame habang ikinukurap-kurap ang mga mata. “I just want her to be okay, is that so bad?”

“No, but if you’ll sacrifice your heart for her, then yes, it’s bad.” Napailing si Blaze. “We’ll find another way. Don’t worry.”

“But I love her,” bulong niya, “and I’m scared.”

“I w-want your h-heart, Blakey-b-baby, b-but n-not that w-way…”

Nanlaki ang mga mata niya nang marinig ang boses ni Lucky. Agad niyang nilingon ang kasintahan at para siyang nakahinga nang maluwag nang makita itong gising na.

“Baby!”

“I’ll go get Axel,” mabilis na sabi ni Blaze at nagmamadaling lumabas ng ICU.

“Baby…” Hinawakan niya ang kamay nito habang hinahaplos ang pisngi nito. “How are you feeling? Are you okay? You made me worry…”

Umiling ito habang nanunubig ang mga mata. “I d-don’t w-want your h…ea…rt.” Kahit nahihirapan ay nagsasalita pa rin ito. “Just l-lo…ve m-me… e-enou…gh… no… p-please d-don’t.”

Hinalikan niya ito sa noo at pilit na ipinapakita ritong matapang siya, na hindi siya apektado sa lagay nito. “Baby, you know I love you. Hindi ba sinabi ko na ’yon sa ’yo. I love you. At hindi kita pababayaan—”

Tumulo ang luha nito.

“Sshh… don’t cry.” Agad niyang tinuyo ang luha sa pisngi nito.

“D-don’t… do…n’t…”

His heart was aching. “Baby…”

“L-love your…s-sel…f, p-please?” she begged. “I’ll b-be o…k-kay.”

“Move, Blake.” Boses iyon ni Axel na parang nagmamadali.

Nang hindi siya gumalaw, hinila siya palayo ni Blaze dahilan para mabitawan niya ang kamay ni Lucky. Hindi niya maalis ang tingin sa kasintahan na namumutla pa rin habang nakatingin sa kanya. She looked so tired and very sick.

“Baby…”

She tried to smile at him. “I-I’m oka…ay.”

Kinusot niya ang mga mata para hindi nito makita ang panghihina niya habang nakatingin dito. Parang may sumakal sa puso niya nang makitang pumikit na naman ang mga mata nito.

Worry consumed him. “Lucky—”

“She’s just resting,” sabi ni Axel habang sinusuri pa rin nito si Lucky.

Napasabunot si Blake sa sariling buhok, saka tumalikod kay Lucky nang maramdaman niyang nanunubig ang mga mata niya. “Fuck… fuck… fuck…”

Tinapik ni Blaze ang balikat niya. “Pull yourself together. Kapag nakita ka niyang nahihirapan, she will feel bad. Makakaapekto ’yon sa kanya.”

Tumango siya, saka pilit na pinakalma ang sarili bago humarap uli kay Lucky na nakatingin sa kanya. He offered her a smile. “Hey, baby.”

She smiled back. But it was not as bright as it was used to be. “B-Blak…key-b-baby.”

“Feeling okay?” he asked, his voice slightly trembling.

She nodded weakly. He knew she was not okay. She was trying to be positive again, for the people around her to stop worrying. That was his Lucky.

He nodded back. “You’re gonna be okay, baby, okay?

Her eyes closed again, making him worried and panicked.

“Lucky—”

“She needs to rest,” sabi ni Axel nang humarap sa kanya.

“Wala bang gagawin sa kanya?” Kumuyom ang kamay niya. “I mean, can you do something to make her better? N-not like this.”

“I’m just waiting for her grandparents to arrive,” sabi ni Axel sa mahinang boses. “Since she’s unable, kailangan ng consent ng lola niya para malagyan ko siya ng pacemaker habang naghihintay ng heart donor. It’s not gonna cure her but it can make her feel better and survive a little longer.”

Tumatango-tango siya at ihinilamos ang mga palad sa mukha. “Nasaan na ba sila?”

“Kaaalis lang ng airport,” sagot ni Blaze.

Napasabunot siya sa sariling buhok. “Then I’ll stay with Lucky until her grandparents arrived. Hindi ko siya iiwang mag-isa, ayaw niyang nag-iisa siya. Kahit man lang sa ganitong paraan, maramdaman niyang nandito ako para sa kanya.”

Axel nodded. “Babalik ako mamaya.”

Umupo si Blake sa stool na nasa tabi ng kinahihigaang kama ni Lucky, saka hinaplos ang noo at buhok nito habang pinakatitigan ito.

Slowly, Lucky opened her eyes and smiled when their eyes met.

Akmang magsasalita ito nang umiling siya. “Don’t. Save your energy, okay? Nandito lang naman ako.”

Nanghihina itong tumango, saka dahan-dahang itinaas ang kamay. Agad niyang hinawakan ’yon at hinalikan.

“M-Mommy…” she whispered while her eyes are dropping close. “Mommy…”

“Baby…”

“N-nasaan s-si M-Mommy La?” tanong nito.

“On the way na sila.” Pinisil niya ang kamay nito. “Malapit na.”

Lucky opened her eyes again and she looked so weak. “K-kung m-mawalan na n-naman ako ng malay… p-please a-ask Ma La w-why s-she lied t-to me.” Namalisbis ang luha nito. “M-Mommy is d-dead. P-pi-n-naasa niya lang a-ako.”

“Ask her yourself,” sabi niya sa mahinang boses. “Hindi ka mawawalan ng malay, gising ka no’n kapag dumating sila. Ayaw mo bang makita ang Mommy La mo at Daddy Lo?”

Tears kept streaming down her eyes. “S-she lied t-to me. S-she l-lied.”

Pinagsalikop niya ang kamay nilang dalawa. “Siguradong may magandang paliwanag dito ang lola mo.”

“S-she lied.” She kept murmuring that. “I h-hate l-liars… s-she lied. S-she lied.”

Nakagat ni Blake ang pang-ibabang labi sa sinabi nito. She hated liars. Paano kung malaman nitong kasinungalingan ang una nilang pagkikita? Na pinlano niya ’yon? Pati ang pagiging magkapitbahay nila?

She will hate me. My baby will hate me.

Nararamdaman niya ang paminsan-minsang pagpisil ni Lucky sa kamay niya habang nakapikit ito at walang imik na umiiyak.

He tried making her feel better but it was not working.

Her nightmare, maybe it was a buried memory that she forgot. And it just resurfaced. In a very wrong time!

He took a deep breath and glanced at his back when someone tapped his shoulder.

“Nandito na sila.” Si Blaze ’yon.

“Baby, sa labas lang muna ako, ha?” paalam niya kay Lucky. “Nandito na ang Mommy La at Daddy Lo mo.”

Humigpit ang hawak nito sa kamay niya. “Do…don’t leave m-me.”

Napatingin siya sa pinto ng silid nang bumukas iyon at pumasok ang lolo’t lola ni Lucky kasama si Axel.

“Good afternoon,” bati niya sa mga bagong dating.

“Hijo.” Lumapit sa kanya ang Mommy La ni Lucky. “How is my Lucky?”

Napatitig siya sa magkahawak nilang kamay ni Lucky. “I’m sorry, hindi ko siya naalagaan nang mabuti. I’m sorry…”

Umiling ang matandang babae. “It’s not your fault. Don’t blame yourself. Alam naman naming mangyayari ’to, nagpapasalamat kami at nadala mo agad siya sa ospital. Maraming salamat.”

Tumango siya at kahit ayaw niya, pilit niyang pinaghiwalay ang kamay nila ni Lucky.

“N-no, B-Blake…”

“Nandito na sila.” Hinalikan niya ang noo nito. “I have to give them some privacy with you. Babalik din ako. Hindi kita iiwan.”

“T-thank y-you.”

Ayaw niyang umalis pero kailangan. Pinisil muna niya ang kamay ni Lucky bago malalaki ang hakbang na napipilitang lumabas ng ICU kasama si Blaze.

Umupo si Blake sa waiting area. Nakasabunot ang mga kamay niya sa sariling buhok habang nakatungo. Panay ang mura niya dahil wala siyang magawa. Ito ang isang bagay na wala siyang magawa at sa babaeng mahal pa niya. He had never been this hopeless before.

“Blake, she’s gonna be okay.”

Tiningala niya ang kakambal. “Bakit palaging ganito? Pinaparusahan ba ako? Si Calle, she’s healthy but she killed herself. Now, Lucky, she doesn’t want to die but her heart is giving on her. Hindi siya puwedeng mawala sa ’kin. Hindi puwede. Hindi ko na kakayanin pang nawalan na naman ng minamahal. Hindi ko na kakayanin.”

Umupo sa tabi niya si Blaze at tinapik ang tuhod niya. “Blakey, Lucky’s life is in God’s hands now.”

Nagtagis ang mga bagang niya. “I don’t believe in Him anymore.”

“Maybe you should. Siya lang ang makakatulong kay Lucky. What she need is a miracle—”

“What she need is a heart!” he hissed.

“Blake, don’t hate Him.” He was referring to God. “Ask for His help. We, doctors, we perform the surgeries, we cure sick people, but it’s not us who’s doing it, it’s not me, I’m just an instrument.”

He tsked. “Yeah, right.”

“Cassie taught me that. Kahit nawala si Cassie, hindi ako nawalan ng tiwala sa Kanya kasi ’yon ang turo sa ’kin ni Cassie.”

“Bullshit.”

“Blake—” Naputol ang ibang sasabihin nito nang makitang biglang bumukas ang pinto ng ICU na kinaroroonan ni Lucky at may lumabas na stretcher doon kung saan nakahiga ang kasintahan.

“Lucky!”

“Step aside! It’s an emergency!” sigaw ni Axel habang itinutulak nito ang stretcher.

Para siyang nawalan ng lakas nang dumaan sa harap niya ang stretcher at nakita niyang parang walang buhay si Lucky na nakahiga.

“Lucky… baby…”

Mabilis siyang sumunod kay Lucky pero nang makapasok ito sa OR kasama si Axel, napatigil siya sa nakasarang pinto n’on, saka humarap sa pamilya ni Lucky.

“What happened?” he asked. “Ayos naman siya nang iwan ko. Ano’ng nangyari?”

Tinuyo ng lola ni Lucky ang luha sa pisngi nito, saka parang nanghihinang napaupo sa waiting area sa labas ng OR.

“Naalala na niya ang nangyari,” nanginginig ang boses na bulong nito, saka mahinang humikbi. “Naalala na ni Lucky… Oh, my poor baby, it will scar her. My baby… my Lucky…”

“Ano’ng naalala niya? ’Yong panaginip ba niya?”

Lucky’s grandfather nodded. “My poor baby… bakit ngayon mo pa naalala?”

“Ano’ng naalala niya na nagkaganoon siya?” Parang sasabog ang dibdib ni Blake. “Nananaginip naman siya dati pero hindi ganito ang epekto.”

Lucky’s grandmother stared at him. “It was an accident.”

“What accident?”

“She killed her mother.”

Blake stilled. My Lucky .

CECELIB | C.C.

CHAPTER 19

CHAPTER 19

NABITAWAN NI LUCKY ang baril nang pumutok iyon. Agad niyang mariing ipinikit ang mga mata nang naramdaman ang likidong tumilamsik sa mukha niya at narinig ang pagbagsak ng kung ano sa sahig.

Mommy!

Lucky immediately opened her eyes and saw her mother unconscious on the floor, blood pooling around her. Lumuhod siya sa tabi ng ina at pinakatitigan ang katawan nitong nababalot ng dugo.

Namamalisbis ang luha sa mga mata niya habang nakatingin sa inang walang malay. Kapagkuwan ay bumaba ang tingin niya sa kamay niyang nababalot din ng dugo.

“Bakit ako may dugo?” tanong niya sa sarili.

Tumingin siya uli sa mommy niyang nakahandusay sa sahig. “Mommy? What did I do? Please don’t be mad. Mommy—”

“Mommy… Mommy…”

Lucky opened her eyes and stared at the ceiling as her memory kept replaying in her head. The shooting, her mom on the floor… she pulled the trigger.

I killed her.

Pero bakit nakalimutan niya ’yon? Bakit ngayon lang niya naalala ang kasamaang ginawa niya?

Napakurap-kurap si Lucky nang may humaplos sa pisngi niya at tinuyo ang luha niya. Her heart lightened a little when she saw Blake.

“Hey, baby.” He smiled. He had bloodshot eyes and he looked tired.

Umangat ang kamay niya para haplusin ang mukha nito pero hinuli nito ang kamay niya, saka hinalikan ang likod n’on.

“How are you feeling?” His voice was shaking. “Feeling better, baby? Are you tired? Feeling uncomfortable? Tell me, I’ll do something about it.”

With all the strength she had, she intertwined their hands and she smiled. “I’m feeling better than the last time we talked.”

He looked relieved. “That’s good to hear.”

Kumawala siya sa pagkakahawak ng kamay nila ni Blake para haplusin ang pisngi nito. “You look tired.”

He smiled. “I’m okay.”

“Nagpahinga ka ba?”

Natigilan ito bago sumagot. “I couldn’t. Natatakot akong umalis sa tabi mo, baka may mangyaring hindi maganda. Gusto ko nandito lang ako.”

She didn’t want to worry him but looked like he’d be more worried if he was not here.

Umayos si Lucky ng higa at napakunot ang noo nang mapansing may kakaiba sa ibaba ng balikat niya. Bahagya niyang nililis ang hospital gown na suot at napaawang ang mga labi nang makitang may bagay na bahagyang lumilitaw mula sa loob ng balat niya.

“W-what is that?” May takot sa boses niya.

“It’s a pacemaker,” sagot ni Blake, saka hinawakan ang kamay niya at pinisil para pakalmahin siya. “It will help you feel better as we wait for a donor.”

Dahil sa sinabi nito, naalala niya ang narinig niyang usapan nito at ni Blaze.

“You’re not doing it, right?” she asked then shook her head. “Don’t give your heart to me, Blake. Hindi ako sasaya, tandaan mo ’yan.”

“But you’ll live.”

“Not in expense of your life.” Her eyes watered. “Huwag mo nang iisipin ’yon. I can wait. I don’t mind—”

“I do.” Bumuga ito ng marahas na hininga. “Hindi ko kayang makita kang ganito, na maputla ka at parang walang buhay. I want to see your bright smile again, Lucky. I want to see you happy. I want to see you clap in glee.”

“If you wanna see me happy, then don’t die for me,” sabi niya. “Paano mo ako makikitang masaya kung wala ka na?”

“Lucky—”

“We can do this. Together.” She was really scared but she managed to smile for Blake. “Kaya natin ’to. Kaya ko ’to. Ako pa ba. Just hang in there, magiging maayos din ang lagay ko.”

Mahinang ito tumawa pero wala naman iyong emosyon. “Ito ang sinasabi ng Mommy La mo, ikaw na nga ang may sakit, ikaw pa ang nagpapalakas sa loob ng mga taong nasa paligid mo.”

At the mention of her Mommy La, tears streamed down her face. “Mommy La lied to me. About Mom.”

Humigpit ang hawak ni Blake sa kamay niya nang mag-umpisang manginig iyon. “Don’t cry, Please, Lucky. Your heart…”

Pinilit niyang tumahan pero napakahirap. Patuloy ang pamamalisbis ng luha sa mga mata niya. “A-alam niyang w-wala na si Mommy. Alam nila ni Daddy Lo.” Napahagulhol siya. “Pero bakit pinaniwala nila ako na buhay pa siya? Na mayayakap ko pa siya? Na nasa malayo lang siya pero makikita ko pa? Bakit hindi nila sa ’kin sinabi ang totoo? Bakit naglihim sila sa ’kin?”

“You were just a kid back then,” sabi ni Blake. “Nag-aalala lang sila sa ’yo.”

She looked at Blake. “You’re on their side?”

Umiling ito. “I’m on your side. Always remember that. Whatever happens, I will always be on your side.”

“Then why tell me that?” humihikbing tanong niya.

“Your grandmother told me what happened. Kaya para sa ’kin, tama ang ginawa nila,” pagpapaliwanag nito sa kanya. “Look, baby, bata ka pa, pagkatapos ng nangyari, nawala ’yon sa memorya mo. Blaze said that it happen sometimes. You brain forgets the memory because you were traumatized. It was an accident, Lucky. Hindi mo ginusto ’yon.”

“But I still killed her.” Humikbi siya. “Kung hindi ako nagpumiglas, hindi ko makakalabit ang gatilyo. Ganoon naman si Mommy, eh, ganoon siya ’pag lasing. Dapat hindi ako gumalaw.”

Tinuyo nito ang luha niya. “Palagi mo sa ’king sinasabi ’to, ako naman ngayon. It was her choice to put the gun in your hand. It was her choice to press your finger on the trigger. It was her choice, not yours. You told me that someone else’s choice is not our fault. Now, believe when I say that it wasn’t your fault.”

She sobbed. “How would you know? Wala ka naman doon.”

“A maid testified.” Blake offered a soft smile. “Binabantayan ka niya baka raw saktan ka na naman ng mommy mo kasi lasing ito. Nakita niya lahat pero hindi niya napigilan kasi natakot din siya. She’s guilty for not stopping your mother, so she dedicated her life in making you feel secured and better.”

Her lips trembled. “Si Nay Adel?”

Tumango ang lalaki na ikinaiyak niya lalo.

“Sshh… tahan na.” Blake kept on drying her tears. “It wasn’t your fault. Palagi mong tatandaan ’yon. Wala kang kasalanan.”

She sobbed. “But why did they lie to me? U-umasa ako na makikita ko pa si Mommy. I’d been fighting for my life because I want to see her again. ’Tapos wala na pala siya. Hindi ko alam kung bakit masakit. Masakit ba kasi hindi ko na makikita ang mommy ko o mas masakit kasi ’yong mga taong pinagkakatiwalaan ko, hindi naging tapat sa ’kin?”

Something crossed Blake’s yes before he sighed and kissed the back of her hand. “Ginawa lang nila ang sa tingin nila ay tama para sa ’yo. Ayaw na nilang ipaalala sa ’yo ang nangyari kasi na-trauma ka. Mahal na mahal ka ng mga taong pinagkakatiwalaan mo. ’Yong ginawa nila, para ’yon sa ikabubuti mo noon.”

She sobbed. Her tears kept falling from her eyes. “Pati rin ba ang paglilihim nila na ampon lang ako, kasama ’yon sa ikabubuti ko?”

Halata ang gulat sa mukha ni Blake. “I’m sorry, they didn’t tell me that.”

She sobbed. “Pilit ko namang iniitindi kasi mahal ko sila at alam kong ganoon din sila sa ’kin pero alam mo ba kung sino sila bago nawala ang ibang parte ng memorya ko?”

“Sino?”

“Kapitbahay namin sila. A very distant relative.” Napahikbi si Lucky. “Sana sinabi na lang nila sa ’kin. Mahal ko naman sila, eh. Wala namang magbabago. But it’s been so many years.”

“Baka gusto nilang sabihin, hindi lang nila masabi-sabi kasi may sakit ka,” rason nito. “Lucky, people do stupid things for their loved ones. Hindi man natin maintindihan ang ginawa nila sa ngayon, pero kausapin natin, kausapin mo, magkakakintindihan din kayo. Sabi mo pa, mahal mo ang lolo’t lola mo. Does it really matter if they keep that information from you? Ang mahalaga lang naman, mahal ka nila at inalagaan ka ng higit pa sa tunay na anak.”

She nodded while trying to stop her tears from falling. “Alam ko naman ’yon. Nagulat lang ako sa mga naaalala ko kaya nasasaktan ako.”

“You’ll feel better once you talked to them. Umuwi muna sila sandali para magpahinga.” He smiled encouragingly at her. “For now, get well soon, okay? Nandito lang ako.”

She smiled. “Thank you, for not leaving me.” Her eyes watered again. “Alam kong mahirap na makipagrelasyon sa isang katulad ko na may sakit, ’tapos ganito pa ang lagay ko. At may nakaraan ka pa na hindi maganda. So, thank you. Thank you so much for being brave and strong enough to be my boyfriend. Kasi hindi ito madali. I know you’re scared but I will fight, like I always do, for my family and for you.”

Blake nodded and smile. “I’m here. Always here for you. I love you and I’m staying. What every happens.”

That made her heart happy. “Panghahawakan ko ’yan, ha? Huwag mo akong iiwan.”

He leaned in and kissed her forehead. “Nandito lang ako para sa ’yo.”

Ngumiti siya. “Thank you.”

Pinakatitigan siya ni Blake na ikinailang niya dahil wala naman itong sinasabi at pinagmamasdan lang siya.

“What?” she asked.

“Tayo na pero hindi ko pa naririnig sa ’yo ang salitang, ‘Mahal kita, Blake.’”

She chuckled. “My boyfriend is demanding.”

Blake pouted adorably. “Is that so bad? Gusto ko lang namang marinig.”

“Okay.” She smiled and looked at him in the eyes. “Blakey-baby?”

Pigil nito ang mapangiti. “Hmm?”

“I love you.”

Sa wakas ay pinakawalan din nito ang pilit na pinipigilang ngiti sa mga labi. “That’s more like it. Can you repeat that again?”

Umiling siya. “No. I have a rule. One I love you a day, so you won’t get tired of hearing it from me.”

“Why is that?”

“Kasi sabi ni Mommy La, kayong mga lalaki, madali kayong magsawa sa ganoon.”

Blake chuckled. “We’ll see about that. Baka ikaw pa ang unang magsawa sa ’kin.”

Tumawa lang siya, saka napatitig sa kisame ng ilang segundo nang may maalala na naman. “Do you know why I was named Lucky even though Mom doesn’t love me?” she randomly asked.

“Why?”

“Because I was lucky.” Mahina siyang tumawa. “Ilang beses akong ginustong tanggalin ng mommy ko sa tiyan niya pero nabuhay pa rin ako. May sakit nga lang, pero buhay pa rin. Mula pagkabata, lumalaban na ako sa buhay. Sana matapos na ’to. Sana naman maging maayos na ako. I hate hospitals, Blake. I hate this place.”

“Lucky…”

She sighed. “Ang hirap maging sakitin. Ang daming apektado, hindi lang ako.”

“We’re here for you.”

Tumango siya, saka pinakatitigan ang lalaki. “How’s your leg wound?”

“Better.”

“Si Blaze? Hindi ko pa siya nakikita.”

“Hayaan mo siya,” sabi nito. “Focus on me and only me. Madali lang akong magselos. Baka masaksak ko na naman siya.”

Napalabi si Lucky. “Wala naman siyang ginagawa.”

“Lahat ng lalaking lumalapit sa ’yo, kahit walang ginagawa, para sa ’kin mayroon.” Humalukipkip ito. “I’m telling you now, Lucky, I get jealous easily and a lot. Kahit kakambal ko pa ’yan, lalo naman kung hindi.”

Kumunot ang noo niya. “So dapat ganoon din ako sa ’yo?”

“Yes,” mabilis nitong sagot nang walang pag-aalinlangan. “Binibigyan kita ng karapatang magselos at magalit sa babaeng lalapit sa ’kin.”

She pouted. “Bakit? Hahayaan mong lapitan ka ng babae?”

“Hindi.”

“’Yon naman pala.” Ngumiti siya. “Saka hindi ako selosa. Bahala ka kung ano’ng gawin mo, basta alalahanin mo masasaktan ako, ’tapos isusumbong kita kay Blaze para bugbugin ka niya. Hmp ! Baka akala mo.”

Blake let out a small laugh. “Dapat na ba akong matakot?”

Tumango siya. “Dapat lang. Pero seryoso, hindi ako selosa. May tiwala naman ako sa ’yo.”

Blake stared at her. “I miss you,” bigla nitong sabi na ikinagulat niya.

“Hindi ba nagkakausap pa lang tayo bago ako nilagyan nito?” She tapped the pacemaker below her shoulder.

“I miss talking to you like this,” pagtatama nito. “Not talking to you and seeing you unconscious scared the hell out of me, baby.”

“It’s Lucky,” pagtatama niya, saka mapait na napangiti nang maalala kung bakit ayaw niyang tinatawag na baby. Now she knew why she disliked being called baby. She was just enduring it for Blake. “Pasensiya na,” mabilis niyang hingi ng tawad. “Naalala ko lang ’yong sinabi ni Mommy na hindi niya ako magiging baby. Siguro nakalimutan ko ang nangyari kay Mommy pero ’yong mga sinabi niya sa ’kin, subconsciously, naaalala ko pa rin.”

“That’s okay.” Blake smiled. “You’re my baby now. Tatawagin kitang ganoon hanggang masanay ka. Hindi ako komportable na may kinatatakutan ka sa nakaraan mo. Tama nang ako lang ang natatakot sa ’ting dalawa.”

“ Aww…“ Kinagat niya ang pang-ibabang labi. “My boyfriend is so sweet. Kaya mahal kita, eh.”

Nagbaba ng tingin si Blake na parang umiiwas ng tingin. Then she saw his cheeks reddening.

Mahina siyang natawa. “You’re blushing,” she pointed out.

“Your fault.” Hindi pa rin ito makatingin sa kanya.

Tamang-tama namang pumasok si Blaze. “Whoa, baby girl is awake!” he exclaimed then stilled before looking at Blake like he was scared. “Bakit wala siyang reaksiyon na tinawag kitang baby girl?” tanong nito, sabay turo kay Blake na isinubsob ang mukha sa tiyan niya. “Tulog ba ’yan?”

Umiling siya, saka pabulong na sinagot ni Blaze. “He’s blushing.”

“Oh.” Blaze sounded stunned.

Tumango si Lucky. “Yes.”

Bago pa may makapagsalita sa kanila ni Blaze, bigla na lang tumayo si Blake na namumula pa rin ang mukha at mabilis na lumabas ng kuwarto.

Nagkatinginan sila ni Blaze, saka sabay na natawa.

Napailing si Blaze, saka lumapit sa kanya. “Feeling better?”

Tumango siya. “A little uncomfortable but I’m doing better than before.”

“Good.” Umupo ito sa iniwang stool ni Blake. “That pacemaker is only temporary until a heart donor came.” Itinuro nito ang ibaba ng balikat niya. “It’s a little bit uncomfortable at first but it’ll get better.”

Tumango siya. “Nasaan si Doc?”

“He’ll be here soon,” sabi nito, saka ngumiti. “So relax, okay? You’ll be better in no time,” pagpapalagay nito sa loob niya.

“Paano ’to makakatulong sa ’kin?” tanong niya, saka hinaplos ang pacemaker na nakatago sa ilalim ng balat niya.

“It’ll help control abnormal heartbeats. Meaning, if your heart is beating fast or slow, that will help to prompt your heart to beat at a normal rate.”

Her lips formed into an “o.” “So does that mean I won’t have chest pain or any pain related to my heart?”

“It’ll help. Pero mararamdaman mo pa rin ’yon kung hindi mo aalagaan ang sarili mo. Pacemaker also helps regulate your heartbeat, relieving shortness of breath, fast beating heart and fatigue or fainting. But that will not cure your heart disease or stop your heart attacks that’s why a heart transplant is needed.”

Sa halip na ma-disappoint dahil hindi naman pala siya tuluyang gagaling, ngumiti si Lucky nang malapad. “As long as I’m alive and breathing, that’s already a big help.”

Blaze smiled and stared at her. “Pinag-alala mo ako.”

Napalabi siya. “Sorry.”

He sighed. “Be careful next time, okay? Marami kaming nag-aalala sa ’yo.”

Tumango siya. “I’m sorry I made you worry.”

“Don’t tell Blake about it though… that I was worried.”

Kumunot ang noo niya. “Bakit?”

He smiled. “Let’s just say that he’ll get jealous for real.”

Lalong lumalim ang pagkakakunot ng noo niya. “What do you mean?”

Ngumiti lang si Blaze at umangat ang kamay, saka hinaplos ang buhok niya. “Please be okay. You’re Blake’s lifeline. Kapag nawala ka, hindi lang ikaw ang mawawala sa ’kin, pati rin ang kakambal ko. Kaya magpagaling ka.”

That made Lucky smile. “Thank you for treating me like a family. It’s like you’re my big brother.”

Blaze laugh shakily. “Yeah. Little sister.”

Her smile turned into a grin. “Thank you.”

Tumango lang ito, saka nagpaalam na. “Duty pa ako. Dadaan ako mamaya.”

“Ingat ka.”

Blaze smiled and left the room, then Blake entered. He was not red anymore.

“You okay, Blakey-baby?”

Masama ang tingin nito sa kanya. “Don’t do that to me again.”

“Why?”

“It’s making me blush.”

Pilit niyang itinatago ang ngiti. “Okay.”

Umiling ito, saka umupo sa stool. “Ano’ng pinag-usapan n’yo ni Blaze? Nagseselos ako.”

“Sira.” Umayos siya ng higa. “Sabi niya para niya akong little sister.”

Blake snorted. “Yeah, right.”

“Blakey-baby.” She looked at him pleadingly. “Mabait naman si Blaze sa ’kin saka wala naman siyang ginagawang masama.”

“Malamang wala siyang gagawin. Akin ka, eh.”

“Ang gulo mo.”

Blake sighed. “Just, don’t be sweet to him. Don’t add fuel to the fire.”

She frowned. “What does that mean? And being sweet is in my nature.”

“Just lessen it with Blaze.”

“I’m confused.”

“I’ll explain it some other time,” wika nito nang bumukas ang pinto at pumasok ang Mommy La at Daddy Lo niya. “Sa labas muna ako para makapag-usap kayo.”

Tumango si Lucky at narinig na nagpasalamat ang lolo at lola niya kay Blake bago ito lumabas. Kapagkuwan ay napatingin siya sa dalawang taong nagmahal at nag-alaga sa kanya. Nagtatampo siya sa mga ito kasi nagsinungaling sa kanya pero nangingibabaw ang pagka-miss niya sa mga ito.

“How are you, sweetie?” her Mommy La asked.

She took a deep breath and slightly spread her arms. “I miss you both.”

“ Aww , my baby.“

Agad na lumapit sa kanya ang Mommy La at Daddy Lo niya, saka maingat siyang niyakap.

“I’m sorry we lied to you, sweetie,” kapagkuwan ay sabi ni Mommy La.

She took a deep breath. “Ipinaintindi na sa ’kin ni Blake kung bakit n’yo nagawa ’yon.” She sighed. “I don’t understand actually, but I love you both.” She smiled. “Hindi ko kayang magalit nang matagal.”

“We love you too, sweetheart.” Hinalikan siya sa noo ng Daddy Lo niya. “Mahal na mahal ka namin.”

Her smile widened. “I know. But I was just wondering now that I remembered what happened.” Her smile disappeared. “Bakit ganoon na lang ang galit sa ’kin ni Mommy? May nagawa ba ako sa kanya na hindi ko lang maalala na ginawa ko?”

Umiling si Mommy La. “You didn’t do anything. Hindi lang matanggap ng mommy na ipinagbuntis ka niya.”

“Why?”

“Ayaw na naming magsinungaling sa ’yo, baka maulit ang nangyari kagabi,” sabi ng Daddy Lo niya, saka bumuntong-hininga.

“Your mom was happily married to Dominick Vista.” Her Mommy La’s face contorted in sadness. “Until she was violated.”

“V-violated?” Her heart contracted in pain. “How?”

Hinawakan ni Mommy La ang kamay niya. “Brace yourself. Ang ikukuwento ko ay isang sensitibong bagay na puwedeng makaapekto sa ’yo. Kakayanin mo ba? Kakayanin ba ng puso mo?”

Tumango si Lucky. “I want to know. I don’t want to be kept in the dark anymore.”

Tumango ang lola niya at ang lolo naman niya ay hinawakan ang kabila niyang kamay.

“Lucky.” Mommy La took a deep breath before continuing. “Your mom was a raped victim.”

Umawang ang mga labi niya kasabay ng pamamalibis ng luha sa mga mata niya nang maintindihan na sa wakas ang galit ng mommy niya sa kanya. “Am I…”

Her Daddy Lo nodded and squeezed her hand. “Yes, sweetheart. Ikaw ang bunga n’on.”

Nauwi sa mahinang paghikbi ang tahimik niyang pag-iyak. “Mom was right.” She sobbed. “I destroyed her life and took her happiness away.”

I’m sorry, Mommy. I’m so sorry.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 20

CHAPTER 20

NAKATITIG LANG SA KAWALAN si Lucky habang paulit-ulit na nagre-replay sa utak niya ang ikinuwento sa kanya ng Mommy La at Daddy Lo niya. Hanggang sa mga sandaling ’yon, hindi pa rin siya makapaniwala na bunga siya ng isang kasalanan.

Mabilis niyang tinuyo ang luha na namalisbis sa pisngi niya nang bumukas ang pinto at pumasok doon si Blake.

“Baby…”

She smiled brightly for Blake. “Good evening, Blakey-baby,” masigla niyang bati rito.

Pinakatitigan siya ni Blake, saka umiling. “It’s okay. You don’t have to smile for me.”

Doon nawala ang ngiti sa mga labi niya. “Sorry… I was just thinking.”

Umupo ito sa gilid ng kinahihigaan niya, saka hinaplos ang pisngi niya. “How’s the talk? Okay na ba kayo ng lolo’t lola mo?”

Tumango siya, saka huminga nang malalim at nag-iwas ng tingin. “I’m ashamed.”

“Why?”

Nakagat ni Lucky ang pang-ibabang labi. “Kasi bunga ako ng isang pagkakamali. Kaya pala hindi ako kayang mahalin ni Mommy kahit ano’ng gawin ko.” Nalaglag ang luha sa mga mata niya. “She was a raped victim, Blakey, at ako ang bunga n’on. Kaya galit na galit siya sa ’kin. Kasi ako ang nagpapaalala sa kanya ng araw na kinamumuhian niya.”

Blake intertwined their hands. “Don’t be ashamed. Hindi mo kasalanan na ipinagbuntis ka. Wala kang kasalanan.”

Umiling siya habang namamalibis pa rin ang luha sa mga pisngi niya. “But it was me who made my mother miserable. Ako ’yong dahilan kaya hindi siya masaya. I’m the reason why her husband left her, her happiness and her life, I took it all away. I’m a bad person.”

Umusod pa palapit sa kanya si Blake, saka masuyong hinaplos ang pisngi niya at tinuyo iyon dahil sa mga luha niya. “Baby, it wasn’t your fault.”

“Sinasabi ko iyan sa sarili ko pero bakit ang sakit pa rin?” She took a deep breath to calm herself. “Ang sakit tanggapin na masamang tao ang ama ko. Na sinaktan niya ang mommy ko. Na galing ako sa kanya. Paano kung tama si Mommy?” She looked at Blake. “Paano kung masama rin ako? I’m his flesh and blood, that must’ve meant something.”

Umiling si Blake. “You’re a good person, Lucky. Ikaw na ang pinakamabait na taong nakilala ko. You’re too nice, too kind and too sweet. Hindi ka masama at hindi ka magiging masama. Trust me, okay?”

Tumango siya, saka suminghot-singhot at ngumiti. “I’ll be okay, right? I mean, I can do this, right? Accept who I am?”

Blake dried her tears and kissed her forehead. “You’re gonna be okay. Nandito ako.”

Napahikbi siya. “Kahit anak ako ng masamang tao, mahal mo pa rin ako?”

Blake smiled. “Oo naman. Pakialam ko naman sa kanya.”

Napangiti siya sa huling sinabi nito. “Thank you.”

“My pleasure.” Blake leaned in to kiss her.

Mabilis niyang tinakpan ang bibig. “No!”

“Bakit?” natatawang tanong nito. “I miss kissing you. Alam mo namang adik ako sa mga labi mo.”

Marahas siyang umiling. “No! I’m not clean. My teeth is not clean!”

Tumawa ito. “That’s okay. Just let me kiss you. I miss my daily dose of positivity.”

Umiling siya uli. “No!”

Pero inilapit pa rin ni Blake ang mga labi sa kanya pero ang likod ng kamay niyang nakatakip sa bibig niya ang hinalikan nito.

“I miss you, baby. Pa-kiss,” paglalambing nito.

Umiling si Lucky. “Ayoko.”

Blake pressed his forehead against hers as he looked at her. “I love you.”

Biglang bumalis ang tibok ng puso niya pero bumalik din iyon sa normal. Hindi katulad ng dati na nagtatagal ’yon at mahirap pakalmahin.

Her lips parted. “I think my pacemaker is working.”

Umayos ng upo si Blake pero pinagsalikop naman ang kamay nila. “Bakit? May nararamdaman ka ba?”

Umupo siya, saka pinakiramdaman ang puso niya. “Nang sabihin mong mahal mo ako, biglang bumilis ang tibok ng puso ko, ’tapos biglang bumalik sa normal.” Her lips formed into an “o” as she looked at Blake. “Hindi kaya mawala na ang pagmamahal ko sa ’yo?”

Agad na sumama ang mukha ni Blake. “Don’t joke, Lucky.”

She chuckled. “Natakot ba kita?” Napalabi siya. “Sorry.”

Huminga ito nang malalim, saka napailing. “Huwag ka lang magbibiro nang ganyan. Nakakatakot ’yon.”

“Asus…” nangingiting sabi niya, saka umalis ng kama.

“Saan ka pupunta?” maagap na tanong ni Blake sa kanya at inalalayan siya.

Itinuro niya ang banyo. “Doon lang.”

“Need assistance?”

Umiling si Lucky. “I can do it. Maayos na ang pakiramdam ko.”

Tumango si Blake at hinayaan siyang pumasok sa banyo habang hinahatid siya nito ng tingin. Hila-hila niya ang IV pole na pumasok sa banyo.

Naghilamos siya, saka nag-toothbrush. Nagpapasalamat siya at may dinalang toothbrush ang Mommy La niya para sa kanya. Pagkatapos ay lumabas siya ng banyo at bumalik sa kama.

“I’m ready for a kiss now,” masaya niyang sabi pero napakunot ang noo nang makitang nakahiga sa kinahihigaan niya kanina si Blake at nakapikit ang mga mata.

He looks tired.

Umupo siya sa gilid ng kama, saka pinakatitigan ang guwapong mukha ng kasintahan. She was very lucky to have Blake by her side. Kampante siya dahil kasama niya ito roon sa ospital. Pero alam niyang isinasakripisyo nito ang tulog para lang bantayan siya.

Kaya naman ayaw niya itong galawin ngayon dahil baka natutulog ito.

Nakangiting dumukwang siya palapit sa kasintahan, saka masuyong inilapat ang mga labi sa mga labi nito. “I miss you too,” bulong niya.

Lucky stilled when Blake’s opened his eyes.

“Kiss me again?” ungot nito.

She smiled and pressed her lips against his. Her plan was just a simple kiss, but Blake deepened it. Hinawakan siya nito sa batok at naging mapusok ang halik nito. Sinisipsip ang dila niya, kinakagat ang mga labi niya at tinutudyo ang loob ng bibig niya.

Lucky was panting especially when Blake started caressing her body, down to her thighs as he kissed her fervently.

Napasabunot siya sa buhok ng kasintahan at bahagyang napadaing nang sipsipin na naman nito ang dila niya.

Then someone cleared their throat.

Pareho silang natigilan ni Blake at naghiwalay ang mga labi nila, saka sabay silang napatingin sa pinto.

“Mommy La!” masaya niyang sabi, saka umalis sa kama at hinila ang IV pole niya para salubungin ang lola niya. “Akala ko bukas ka pa babalik.”

Nangingiti ito. “I was checking if you’re doing fine after what we told you.” Nanunudyo ang kislap ng mga mata nito. “But I can see now that you are fine.”

Lucky grinned. “Love you, Mommy La.”

Napailing ito. “Just know the limits, okay?”

Napalabi siya, saka tumango.
Sorry, Mommy La. I already crossed the limit.

“And, Blake?” tawag ni Mommy La sa lalaking nakatayo na ngayon at inaayos ang damit.

“Po?” Kabado ang boses ni Blake.

“Be gentle with my Lucky. You know how fragile she is.”

Blake cheeks reddened. “Yes. I know.”

“Just kissing, okay?”

Blake looked at her while biting his lower lip. “Yes.”

“Thank you, hijo.” Kapagkuwan ay humarap sa kanya ang lola niya at masuyong sinapo ang pisngi niya. “Kailangan ko nang umuwi, sweetheart, kasi ipinagbabawal ng doktor namin ang magpuyat. Pero bukas na bukas, nandito ako, okay? Kasama mo naman si Blake kaya hindi ako nag-aalala.”

She nodded with a smile. “Love you, Mommy La.”

“Love you too, sweetie.” Hinalikan siya nito sa pisngi bago umalis.

Nang sumara ang pinto, hinila niya ang IV pole niya at lumapit kay Blake na kagat pa rin ang pang-ibabang labi.

“Do you think she knows that we already did it?” kagat-labi nitong tanong.

“Why are you blushing?” natatawang tanong niya.

“Your Mommy La saw us!”

“So? Hindi naman niya sinabing bawal, ah.” Sinapo niya ang mukha ni Blake at natigilan nang maramdamang parang mainit ’yon. “Why is your face hot?”

Nag-iwas ito ng tingin. “Accompanied with cheeks reddening. Fuck!”

Doon siya natawa. “You’re so cute. Bakit ang dali mong mamula?”

“I’m not used to this.” Ibinalik nito ang tingin sa kanya.

“To what?”

“Relationship. Romance. I love yous and getting caught kissing by your parents.”

Lucky laughed. “Nahihiya ka?”

“Malamang!”

Lucky laughed again. “Oh, Blakey-baby, you’re making my heart flutter.”

Blake shrugged and claimed her lips. She thought it was a soft quick kiss but he slid his tongue inside, earning a groan from her.

“Uhm…” mahina niyang daing habang naghahalikan sila.

“Fuck…” mahinang bulong ni Blake nang gayahin niya ang ginagawa ng dila nito sa bibig niya.

Alam niyang pareho na silang nag-iinit, nararamdaman niya iyon sa mapusok na halik ni Blake kaya naman siya na ang pumutol sa halikan nila.

“My heart…” sabi niya.

He reluctantly nodded. “I know. Sorry.”

“It’s okay.” She gave him a quick peck on the lips before returning to her bed. “Magpahinga ka kaya,” suhestiyon niya. “There’s dark circles under your eyes. Hindi ka na guwapo.”

Hindi ito makapaniwalang napatingin sa kanya. “I’m still handsome, thank you very much.”

Umiling siya. “Hindi na sa paningin ko.”

“Lucky—”

“Sleep.” Itinuro niya ang mahabang sofa na nasa tabi lang ng kama niya. “You need it. Please? Don’t make me worry?”

Blake sighed. “Fine. Gisingin mo ako kapag may kailangan ka, okay?”

Tumango siya. “Sleep tight. You need it. I’ll be okay. Maayos naman na ang pakiramdam ko, hindi mo kailangang mag-alala sa ’kin.”

Tumango lang ang lalaki, saka pabagsak na naupo sa sofa at nahiga roon.

Lucky saw Blake closed his eyes and minutes later, he was snoring softly.

He’s that tired!

Napailing na lang siya, saka nanatiling nakaupo sa kama habang nakatingin sa kawalan.

Now that she was alone again, her mind couldn’t stop thinking about who her father was. Hindi rin alam ng Mommy La at Daddy Lo niya. Ang alam lang ng mga ito ay hindi nagkaso ang mommy niya dahil ayaw nitong mapahiya. Ayaw nitong malaman ng ibang tao ang kasamaang ginawa rito.

Her mother was scared to be judged by the people around her, so she kept it a secret. Only her mother and her husband knew. And the husband was nowhere to be found as well.

Huminga siya nang malalim. I don’t want to meet my father. Sana hindi kami magkita kahit kailan. He hurts my mommy.

Ngayong mas naiintindihan na niya ang mommy niya, mas minahal pa niya ito lalo. Wala siyang pakialam kung pinagbuhatan siya nito ng kamay. Ito pa rin ang mommy niya. She had her reasons like everybody else.

Maybe in a different circumstance, her mom would’ve loved her. She was a good kid because she wanted to earn her mom’s love and it pained her all the time because she didn’t love her. Pero ngayon ay alam na niya ang dahilan at naiintindihan na niya.

For her mother to see her every day, it must’ve been a torture for her. Siya ang nagpapapaala sa naranasan nito.

I caused her pain and suffering. Oh, Mommy, how can I ever make it up to you? Kung buhay ka lang sana, gagawin ko ang lahat patawarin mo lang ako.

Mabilis niyang tinuyo ang luha sa pisngi nang may kumatok sa pinto at bumukas ’yon.

“Blaze.”

Natigilan ito nang makita ang mukha niya. “You okay?”

She smiled and nodded. “A lot better.”

Kapagkuwan ay napatingin ito kay Blake. “Is he asleep?”

Tumango siya. “’Buti nga nakinig sa ’kin at natulog.”

Blaze tsked. “’Tapos sa ’kin hindi nakikinig. Magtatampo na talaga ako.”

She chuckled. “Mas mahal niya ako kaysa sa ’yo, remember?”

“I know, I know.” Blaze sighed dramatically before walking towards her. “So, how’s the heart?”

She softly tapped her pacemaker. “I feel a lot better than before.”

“That’s good.” Umupo ito sa gilid ng kama niya paharap sa kanya. “How are you feeling?”

She smiled. “A lot better too.”

Tumango-tango ito. “That’s good.”

“Duty ka pa rin ba?”

“ Nah ,“ sagot nito. “Katatapos lang.” He smiled. “So, ahm, how are you and Blake? Kailan ang kasal?”

Inirapan niya ito. “May sakit pa ako. Saka hindi naman ako niyaya ng kasal niyang kakambal mo. And it’s too fast if he does. Okay na sa ’kin ’tong boyfriend-girlfriend.”

Nanunudyo ang ngiti nito. “Pero kapag niyaya ka niya mga ilang taon mula ngayon, siguradong papayag ka kasi…”

Lucky chuckled. “Kasi marupok ako.”

“Tama.” Tumawa si Blaze, kapagkuwan ay nag-iwas ng tingin mula sa pagkakatitig sa kanya.

She could see sadness in his eyes.

“Naalala mo ba si Cassie?” tanong niya sa malumanay na boses.

Blaze nodded. “All the time. Hindi ko siya kayang kalimutan kaya kapag tumitingin ako sa ’yo, ewan ko ba, bumibilis ang tibok ng puso ko.”

“Maybe because I resemble her in a way?” she said. “Hindi ba sinabi mo ’yon sa ’kin?”

Tumango ito, saka mapaklang tumawa. “I don’t even know what this is.”

Napatingin siya kay Blake, saka ibinalik ang tingin kay Blaze. “Does Blakey know?”

Blaze nodded. “I told him.”

“Ano’ng sabi niya?”

“He’ll gut me open if I even dare touch you.” Blaze tsked. “I feel loved,” puno ng sarkasmo nitong sabi, saka napailing. “Mas mahal ka talaga niya kaysa sa ’kin. Dapat na ba akong magselos?”

Natawa si Lucky at napailing. “That’s not true. He loves you, in a very hard way.”

Blaze chuckled. “Ouch.”

Napailing siya. “You know Blake,” sabi niya sa tonong intindihin na lang si Blake dahil ganoon na ito.

“Yeah. I know him and he’s only sweet to one person and that’s you.” Blaze tsked. “Hindi ganoon ang kakambal ko. He’s a badass, you know? A hardcore. Kaya nakakatawang makita kapag lumalambot siya sa ’yo. Natutuwa ako.”

She took a deep breath while smiling. “I’m lucky then.”

“Just like your name?”

She chuckled. “Yeah. Hindi man ako masuwerte sa mga magulang ko, masuwerte naman ako sa umampon sa ’kin. May sakit man ako pero mas nararamdaman ko ang pagmamahal ng mga nakapaligid sa ’kin kaya ayos na lang din. Hindi man ako masuwerte sa ibang bagay, masuwerte naman ako kay Blake at sa ’yo.”

He looked stunned. “Me?”

She nodded. “You’d been a very good friend. Kahit hindi mo sinabing maging magkaibigan tayo.”

“Oh.” Tumawa ito nang mahina. “Hindi naman kailangang sabihin na maging magkaibigan tayo. If we clicked, then we’ll be friends. That’s it.”

“Thank you for being my friend and my brother that I never have.”

Pinakatitigan siya ni Blaze, saka umangat ang kamay nito para haplusin ang pisngi niya. “You really look like her.” Bumagsak ang kamay nito, saka bumuntong-hininga. “Maybe that’s why I’m feeling like this. It’s not healthy for me.”

Naawa siya kay Blaze. “Gusto mo bang hindi muna tayo magkita para hindi mo na maramdaman ’yan?”

Umiling ito. “Masaya ako kapag nakikita kita, Lucky. Kapag masaya ka, naalala ko si Cassie kapag masaya siya. The way you smile, the way you grin, the way you clap your hands in glee, the way you pout… it’s killing me because I know I can’t have my Cassie back. ’Yong kahit ano’ng gawin ko, hindi ko na siya makikita uli. Hanggang ngayon, nasasaktan pa rin ako. It’s been so long but I’m still hurting.”

Kinagat niya ang pang-ibabang labi nang makita ang luha na namalisbis sa pisngi nito.

“I’m sorry,” hingi nito ng pasensiya sa kanya at tinuyo ang luha sa pisngi. “Minsan lang ako maglabas ng sama ng loob. Kapag lasing lang.”

“Lasing ka ba ngayon?”

Umiling ito at tumingin sa kanya. “I’m comfortable talking to you, maybe that’s why.”

She smiled. “Nandito lang naman ako kung gusto mo ng kausap, pero…” Itinuro niya si Blake. “Baka saksakin ka niya, kaya mag-ingat ka.”

Blaze laughed. “He’s always jealous. Mas guwapo kasi ako sa kanya.”

Tiningnan niya ito nang masama. “Not true.”

He looked at her flatly. “Mas guwapo ako.”

“Magkamukha kaya kayo.” Inirapan niya ito. “Pero mas guwapo sa ’yo ang Blakey ko.”

Bumagsak ang mga balikat nito. “Guwapo kaya ako.”

Mahina siyang natawa sa madrama nitong mukha. “Guwapo ka nga pero bakit may tattoo ’yang kabilang pisngi mo na halos kalahati na ng mukha mo? Ang weird kaya niyang tingnan.”

“Para walang magkagusto sa ’kin,” sagot nito, saka mahinang tumawa. “What do you see in my face?”

“Tribal tattoo?”

“Is it? Tribal?”

Kumunot ang noo niya, saka pinakatitigan ang pisngi nito. Then slowly, she realized that the tribal design was formed into one cursive word.

“Cassie,” basa niya.

He smiled softly. “I only belonged to her.”

“Then what you feel for me is not real.”

He shrugged. “You can still make my heart beats fast.”

“Naniniwala akong guni-guni mo lang ’yon,” puno ng kumpiyansa niyang sabi. “Hindi ’yon totoo.”

Blaze laughed. “Maybe, maybe not.”

Tiningnan niya ito nang masama. “Guni-guni mo lang sabi ’yon, eh.”

Tumawa lang ito, saka ginulo ang buhok niya. “Pahinga ka na. Kailangan mo ’yon.”

She pouted. “Hindi pa ako inaantok, eh.”

Napatitig ito sa kanya, saka ngumiti na parang may binabalak. “You wanna play?”

“What play?”

“Snakes and Ladders.”

She grinned. “Mayroon ka?”

Inilabas nito ang cell phone, saka may binuksang app. “Here yah go. Let’s play?”

She nodded with a wide grin. “Yes. Let’s play.”

Natatawang umayos ito ng umupo, saka inumpisahan nilang maglaro. Panay ang tampal niya sa braso ni Blaze kapag kinakain siya ng ahas at bumababa siya.

“Ayoko na,” reklamo niya. “Bakit palagi akong nakakagat?”

Tumawa ito. “Marupok ka raw kasi.”

Huminga si Lucky nang malalim, saka tiningnan ang mga tao niya sa laro. Malapit na siyang manalo pero kapag minalas, kakagatin na naman siya.

She took a deep breath. “Positivity, here I come!”

She rolled the dice.

“Oh my God!” Napatili siya nang manalo siya. “ Yey ! Yey ! Yey !“

Tumawa si Blaze, saka nilingon si Blake na nagising sa ingay niya.

Napalabi siya. “Sorry, Blakey-baby.”

Tiningnan nito nang masama si Blaze. “Sabi nang huwag kang lalapit kay Lucky, eh!”

Natawa lang si Blaze, saka ibinalik sa bulsa ng doctor’s robe nito ang cell phone at tumayo na. “Sige, alis na ako. I need to sleep.”

She waved her hand at him. “Good night, Blaze.”

“ G’night,“ sabi nito, saka lumabas ng kuwarto.

Si Blake naman ay bumalik uli sa pagkakahiga sa sofa.

“Blakey-baby, come here,” paglalambing niya.

Agad naman itong bumangon, saka naghihikab na umupo sa gilid ng kama. “Yes, baby?”

“Malapad naman ang kama, tabi ka na lang sa ’kin,” sabi niya.

Blake smiled happily before lying beside her. Natawa siya nang maingat siya nitong yakapin sa baywang at hinalikan sa tagiliran pati sa gilid ng dibdib niya.

“That’s my breast!” she hissed at him.

“So? Maliit naman,” he murmured. “Hindi ko maramdaman.”

“I thought you enjoyed it?”

“Yeah, I did,” wika nito. “But you were naked back then.”

“Wala naman akong bra ngayon, gusto mong hawakan?”

Blake stilled and looked at her. “You’re kidding, right?”

Umiling siya. “Nope. If it’ll help you sleep better.”

“Ahm… no, thanks. I’m okay.”

“Ayaw mo?”

Tinitigan nito ang dibdib niya. “It’s not like that. If I touch your breast, I will be horny and I will not have a good sleep.”

Natawa siya. “Kantahan na lang kita, gusto mo?”

“Much better.” Umayos ng higa si Blake, saka yumakap uli sa baywang niya.

Siya naman ay masuyong hinaplos ang buhok nito at mukha habang mahinang kumakanta ng “Fix You.” At nang makatulog ang lalaki, ipinikit na rin niya ang mga mata para makatulog kung saan dinalaw na naman siya ng isang masamang panaginip.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 21

Hello, Lily Minnie Elcano 😊

CHAPTER 21

HINAPLOS NI LUCKY ang pacemaker na nasa dibdib niya habang tinitingnan ang sarili sa salamin na nasa loob ng banyo. After two weeks in the hospital, Dr. Axel finally allowed her to go home. Gusto ng Mommy La niya na sa mansiyon siya ng mga ito manatili pero umayaw siya kaya pinayagan siya nitong tumira uli sa apartment niya kasama si Blake.

For whatever reason, her Mommy La and Daddy Lo seemed to trust Blake. And when she asked Blake about it, he just smiled mysteriously at her.

Napailing siya, saka lumabas ng banyo at pumasok sa kuwarto niya. Naging maingat ang mga hakbang niya nang makitang natutulog na si Blake.

He was really tired. Halos hindi ito natutulog habang nasa ospital at binabantayan siya.

Walang ingay niyang tinungo ang closet para kumuha roon ng damit, saka doon din nagbihis. Natutulog naman si Blake kaya malakas ang loob niya.

Pagkatapos magbihis ay umupo siya sa gilid ng kama para mag-lotion pero natigilan nang marinig na mahinang dumaing si Blake.

Bumaba ang tingin niya sa natutulog na kasintahan at nag-alala nang makitang pabiling-biling ang ulo nito habang pinagpapawisan. Kunot na kunot ang noo habang nakaawang ang mga labi at dumadaing na parang nahihirapan.

“Don’t… D-don’t—No…”

He’s having a bad dream!

Mabilis siyang lumapit dito at niyugyog niya ang balikat nito. “Blake! Wake up!”

“N-no… S-she w-w-won’t…”

Mas nilakasan pa niya ang pagyugyog sa balikat nito. “Blake! Gumising ka. Blake!” Nag-uumpisa na siyang matakot nang walang reaksiyon mula sa lalaki. “Blake! Ano ba! Gumising ka! Blake! Blake—”

Napatigil si Lucky sa paggising dito nang bigla na lang itong humahangos na bumalikwas. At nang makita siya ay bigla siyang niyakap na parang takot na takot.

“Please, don’t leave me, Lucky. Please don’t leave me. Please don’t leave me.” His voice was shaking. “Please don’t leave me. Please don’t leave me. Please, don’t leave me.”

Hinagod niya ang likod nito habang nag-aalala sa panginginig ng boses nito. “Hindi ko gagawin ’yon. Stop thinking negatively.”

Humigpit ang yakap sa kanya ni Blake. “Please, don’t leave me.” He was begging again.

“I’m not.” She caressed his hair down to his back. “Calm down, Blake, please, calm down.”

He stopped begging but he didn’t let her go. Nanatili itong mahigpit na nakayakap sa kanya na para bang ayaw na siyang bitawan.

“Blake?” malumanay ang boses na kuha siya sa atensiyon nito. “Okay ka na ba?”

Isinubsob nito ang mukha sa leeg niya at bumulong. “Huwag mo akong iiwan, Lucky, ha? I know I’m not a good man but please don’t leave me. Hindi naman ako masama, eh. Hustisya lang naman ang gusto ko. Please don’t leave me.”

Kumunot ang noo niya. “Hindi kita maintindihan, Blakey-baby.” Hinaplos niya ang buhok nito. “Ano ba’ng pinagsasasabi mo na hindi ka masama? Hindi naman talaga, ’di ba?”

Lumuwang ang pagkakayakap nito sa kanya, saka tinitigan siya. “Paano kung masama talaga ako? Ano’ng gagawin mo? Iiwan mo ba ako?”

Lalong lumalim ang pagkakakunot ng noo niya. “Tell me so I can answer you directly.”

Umiling ito, bakas ang takot sa mga mata. “Siguradong iiwan mo ako.”

“Blake…” Masuyo niyang sinapo ang mukha nito, saka tinitigan ito nang matiim. “Wala ka bang tiwala sa nararamdaman ko para sa ’yo?”

“That’s not it,” may diin nitong sabi. “I trust you, baby. It’s just that, my past is not for soft hearted people like you. Hindi mo kakayanin ang nakaraan ko, hindi mo makakayanang tanggapin ang mga nagawa ko para sa hustisyang hinahanap ko.”

Her face softened. “Huwag mo akong pangunahan. Kung may tiwala ka sa ’kin, sabihin mo sa ’kin. Ipaliwanag mo para maintindihan ko, para matanggap ko at para makaya ko.”

Pinakatitigan siya ni Blake bago bumuntong-hininga ito at nagsalita. “I lied to you.”

Kumirot ang puso niya pero pinakalma niya ang sarili. Blake must have his reason. “A-anong kasinungalingan ang p-pinaniwala mo ako?”

Nag-iwas ng tingin si Blake.

Sumama ang mukha niya. “Look at me, Blake. Tumingin ka sa ’kin at sabihin mo ang kasinungalingang pinaniwala mo ako.”

Blake couldn’t look at her. He looked ashamed.

Sinapo niya ang mukha nito, saka pilit na pinatingin ito sa kanya. “Blake. Look at me,” may diin niyang sabi pero nakikiusap ang boses niya.

Finally, he looked at her. “I’m sorry.”

Her heart was in pain but she was trying to calm down and understand it all. “And? That’s it? You’re sorry? Hindi mo ba sasabihin sa ’kin kung anong kasinungalingan mo ang pinaniwala mo ako? Hindi ba alam mo naman na ayoko sa sinungaling?”

Hinawakan ni Blake ang magkabila niyang kamay na bumagsak sa kama mula sa pagkakasapo sa mukha nito, saka pinisil iyon. “Don’t hate me, Lucky, please?”

“Just explain,” sabi niya sa mahinang boses. “Please. Ipaliwanag mo sa ’kin nang mabuti. I don’t want to hate you, Blake. At nag-uumpisa na akong magalit sa ’yo.”

Blake looked alarmed. “Baby—”

“Explain to me, Blake. Please…”

Blake took a deep breath before speaking, “I was hired by someone to protect you.”

That made her frown. “Si Mommy La?” It explained why her Mommy La trusted Blake.

But Blake shook his head. “No. Not her.”

“Kung ganoon sino?”

“A friend of mine, he’s, ahm, he’s a weird count and knows a lot of things and I can’t say no because well, he’s a friend and it’s a job. Ilang araw lang naman sana kitang babantayan hanggang sa may pumalit sa ’kin kaya pumayag ako.”

Her lips parted in shocked. “I’m just a job?”

“Don’t take it the wrong way, baby, please?” agad nitong sabi, saka sinapo ang mukha niya at pinatingin siya rito nang mag-umpisa siyang magbaba ng tingin. “Lucky, please, look at me.”

Slowly, she did. “I was just job?” she asked, her voice trembling.

“Yes—No… I mean, yes, at first, you are, but something happened, and I started liking you— Fuck…” Bumuga si Blake ng marahas na hininga, saka ihinilamos ang mga palad sa sarili nitong mukha. “Hindi kasama sa trabaho ko na magpakilala sa ’yo. Ang trabaho ko lang ay bantayan ka sa malayo pero ewan ko ba kung bakit ginusto kong magpakilala sa ’yo at kunin ang loob mo.

Guilt was written all over his face. “I didn’t mean to lie to you about being Mrs. Fuentes’ nephew. I didn’t mean to make you believe that I’m related to Mrs. Fuentes to make you trust me. I didn’t mean to pretend like I don’t know you when we first met. I didn’t mean to do this…”

Parang may sumakal sa puso niya at hindi siya makahinga nang maayos. Pero pinilit pa rin niyang intindihin si Blake kahit nasasaktan siya sa nalamang kasinungalingan lang pala ang pagkakakilala nila.

“Y-you didn’t mean to do this?” hindi niya makapaniwalang tanong, saka mapaklang natawa. “You planned our meeting and you lied about your relationship with Mrs. Fuentes. You mean it!” Hindi niya napigilan na pagtaasan ito ng boses. “You mean it, Blake… you thought of it, that means you mean it!”

“Lucky—”

“I’m a job.” Inagaw niya ang kamay niyang hawak ng lalaki. “Pinlano mo ang lahat mula sa pagkakakilala natin hanggang sa makuha mo ang loob ko. ’Tapos sasabihin mong hindi mo sinadya o ginusto? Parte ba ’yon ng trabaho mo? Nagpapanggap ka lang ba na gusto mo ako?” tanong niya, saka sinapo ang dibdib dahil hindi na niya kaya ang sakit. “Sorry… I can’t… I can’t breathe…”

Niyakap siya ni Blake pero mabilis niyang binaklas ang mga braso nito sa katawan niya.

“Don’t…” Umiling siya, saka tumayo at humakbang palayo sa lalaki. “Please don’t touch me.”

“Lucky—”

“I c-can’t breathe… please, I-I can’t b-breathe…”

Umalis sa kama si Blake para lapitan siya pero umatras siya.

“Please don’t come n-near me,” she begged, and Blake looked like he was in pain.

“Lucky…” Nangungusap ang mga mata nito. “Yes, I lied about my intentions but I’m still me. Wala namang nagbago sa nararamdaman ko. Ako pa rin ’to. I’m still your Blakey-baby. I’m still your boyfriend.”

Umiling siya, saka pinakatitigan ang kasintahan. Ngayon lang niya naisip na hindi niya talaga ito lubusang kilala. “Who are you, really?”

He looked scared of her question. “Lucky…”

She took a step back. “Who are you?”

Halatang nabahala si Blake nang makita ang pag-atras niya. “Lucky, I’ll answer you just please, stop stepping away from me.”

Akmang hahakbang ito palapit sa kanya nang humakbang na naman siya paatras.

“No. Diyan ka lang magpaliwanag,” kinakabahang pigil niya kay Blake na titig na titig sa kanya. “Marupok ako pagdating sa ’yo kaya huwag kang lalapit sa ’kin.”

Blake took a deep breath before looking at her with his begging eyes. “Puwede bang huwag kang umatras palayo sa ’kin? Hindi naman kita sasaktan. I love you, remember?”

Tumango siya. “Sorry… I just… I’m just scared.”

Pain crossed his eyes. “Scared of me?”

Umiling siya. “I’m scared because you lied to me.” Pinagsalikop niya ang mga kamay habang nakatingin dito. “Natatakot ako na baka mapaano ako dahil sa kasinungalingan mo. My heart is aching already and I’m having difficulty breathing. If this continue, I’ll end up in the hospital again.” Lumuluha siya. “Mommy La and Daddy Lo will be very worried again. Ayokong pinag-aalala ang mga mahal ko sa buhay.”

“I’m sorry,” hingi uli ni Blake ng tawad. “I’m sorry because I’m hurting you. I’m sorry because I lied to you but please don’t leave me. I’m scared just like you are. I’m scared that you’ll leave me because I lied. I’m scared because I don’t think I’ll be able to live a happy life without you. Mula nang mawala si Mommy at si Calle, nawalan na ako ng takot sa lahat ng bagay na ginagawa ko. Pero nang makilala kita, ngayon ko lang naramdaman kung paano pagpawisan sa takot uli.

“Because more than anything, I’m scared to lose you because of what I did and my past. I’m scared to be judged by you. I’m afraid that if you knew what I did, you’ll leave me and forget about me. Natatakot akong makita sa mga mata mo na natatakot ka sa ’kin tulad na lang ngayon. I don’t want to see you look at me like that.”

“But you lied to me…” she whispered as she hugged herself.

“And I’m sorry,” he said. “I have no excuse for what I did but please, Lucky, look at me like before… like you love me…”

Umiling siya. “I trusted you. Wala akong inilihim sa ’yo. Lahat sinabi ko. Ang takot ko, ang pag-aalala ko at ang lahat ng nararamdaman ko. I trusted you with my heart and my body. I’m strong but I’m leaning on you because I trust you. Kaya pasensiya na kung mahirap para sa ’kin na basta na lang kalimutan ’to… k-kasi so-sobrang tiwala ang ibinigay ko sa ’yo.”

“Iiwan mo ako?” tanong nito sa mahinang boses na may bakas ng pangamba.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi habang tahimik na lumuluha. “Can I leave? I j-just… I, ahm, I w-want to be alone and u-understand this…”

Umiling si Blake. “Don’t leave me.”

“Don’t follow me,” sabi niya, saka lumabas ng kuwarto.

Nasa isip ni Lucky na lumabas ng apartment pero hindi niya magawa. Natatakot siya na baka kapag umalis siya at tinalikuran si Blake ay puputulin nito ang ugnayan nilang dalawa.

I can’t even leave him. My heart won’t let me.

Nagsinungaling na ito at lahat-lahat pero bakit hindi pa rin niya ito kayang iwan? Bakit natatakot pa rin siyang baka iwan siya nito?

Why am I so scared to lose him?

Dahil ba natatakot siyang mag-isa na naman? Dahil ba wala na siyang ibang maasahan maliban sa Mommy La at Daddy Lo niya kapag nawala ito sa kanya?

Tinuyo niya ang luha sa pisngi, saka umikot at bumalik kay Blake. Nang makapasok siya sa kuwarto, hindi pa rin ito nag-iiba ng posisyon mula nang umalis siya.

And when he saw her, his eyes held hope. “You came back,” sabi nito.

“I’m scared to lose you,” pag-amin niya habang lumuluha nang tahimik. “I don’t want to lose you, Blake. My heart will be broken. Kaya kahit nagsinungaling ka, sige, susubukan ko pa ring intindihin ka kasi ayokong mawala ka sa ’kin. Natatakot akong mag-isa. Ayokong mag-isa.”

Inilang hakbang ni Blake ang pagitan nilang dalawa, saka tinuyo ang pisngi niya. “I’m sorry I made you cry—”

“Stop saying you’re sorry and start making it up to me,” putol niya sa paghingi nito ng tawad. “And don’t lie to me again. Dahil sa susunod na nagsinungaling ka pa sa ’kin, kakalabanin ko ang puso ko at iiwan kita kahit natatakot akong mawala ka.”

Blake nodded before embracing her softly. “I’ll make it up to you, baby.”

“That’s better.” She took a deep breath before exhaling all the pain she was feeling.

She decided to stay and understand Blake, she should be responsible of her decision.

Pinakawalan siya ni Blake sa pagkakayakap, saka pinakatitigan habang hinahaplos ng daliri nito ang basa pa rin niyang pisngi. “Thank you… for forgiving me.”

Hindi siya umimik.

“Thank you for not leaving me,” sabi nito uli.

“I can’t… even if I want to.”

His face saddened. “Gusto mo talaga akong iwan?”

Tumango siya. “Pero hindi ko kaya. Tama nga si Blaze, ang lambot-lambot at ang rupok ko pagdating sa ’yo.”

“And it’s a bad thing?”

Tumango siya uli. “Yes.”

“Why? Ayaw mo na ba talaga sa ’kin?”

Tiningnan niya nang masama si Blake. “Nag-iisip ka ba? Kung ayaw ko sa ’yo, sa tingin mo nasa harap mo ako ngayon at nagpapakatanga na patawarin ka kasi ayokong mawala ka sa ’kin?”

Tumaas ang sulok ng mga labi nito na parang ngingiti na mas ikinairita niya.

“Don’t you dare smile!” singhal niya sa kasintahan, saka nagmamartsang lumapit sa kama at padabog na nahiga at nagkumot. “Huwag kang tatabi sa ’kin. Hindi tayo bati.”

“But I thought you want me to make it up to you—”

“Basta! Sundin mo na lang ako.”

But Blake was hardheaded. Tumabi pa rin ito ng higa sa kanya at niyakap pa siya sa baywang mula sa likuran.

“I love you, Lucky,” bulong nito malapit sa tainga niya.

She didn’t reply.

“You’re my lifeline.”

She remained silent.

“Lucky?”

Ipinikit niya ang mga mata at patuloy na hindi ito pinansin.

“Lucky?”

She pressed her lips together and stayed silent.

“I don’t want to lose you,” sabi ni Blake. “And since I can’t impregnate you to make you stay with me because of you heart, I have another solution for that and a question for you.”

She stayed silent.

“Lucky?”

Gusto niya itong lingunin at sagutin pero pinipigilan niya ang sarili. Hindi ako puwedeng maging marupok—

“Will you marry me?”

Her breathing literally stopped and her heart started beating so fast until she was catching her own breath.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 22

CHAPTER 22

MABILIS NA INUBOS ni Lucky ang tubig na ibinigay sa kanya ni Blake para makatulong sa kanya na kumalma, pagkatapos ay ibinalik niya ang baso rito. Kapagkuwan ay iniyakap niya ang mga braso sa nakatiklop niyang mga binti at isinubsob sa sariling tuhod ang mukha.

“Galit ka ba?” Boses iyon ni Blake na bakas ang pag-aalala.

Umiling siya, saka nag-angat ng tingin dito. “Pinapakalma ko lang ang sarili ko. Ginulat mo ako, eh.”

Blake looked guilty. “Sorry. Sana pala dinahan-dahan kita.”

Hindi siya umimik ng ilang segundo bago bumuntong-hininga. “I’m feeling better now.”

Parang nakahinga ito nang maluwag. “Thank goodness. Pinag-alala mo ako.”

Sinimangutan niya ang lalaki. “Stop shocking me! Maoospital ako nang dahil sa ’yo.”

Tumaas ang sulok ng mga labi ni Blake. “If it’s not shocking, then it’s not a proposal.”

Inirapan niya ito, kapagkuwan ay matamis na ngumiti. “Blakey-baby?”

“Yes?”

“Will you marry me?”

He stilled and didn’t move.

Lucky puffed a breath. “See? Ikaw nga na walang sakit, nagulat, ako pa kaya?”

Napakamot ito sa batok, saka kagat ang pang-ibabang labing ngumiti. “Gusto ko lang namang masiguro na hindi mo ako iiwan.”

Lucky sighed. “Ganoon ba ’yon? Bakit ang mommy ko at ang asawa niya, kasal naman sila, pero iniwan pa rin niya ang mommy ko?”

Napipilan si Blake.

“Para namang hindi totoo na susi ang kasal para hindi na maghiwalay,” dagdag niya, saka nilaro-laro ang sariling mga daliri. “’Yong katrabaho ko nga kasal din siya, pero iniwan pa rin. Sa tingin ko, hindi na ’yon ang basehan ngayon para hindi maghiwalay ang dalawang tao.”

“So, you don’t want to marry me?” he asked.

She looked at Blake. “I’m sick, Blake. I have a fifty-fifty chance of living. Ano’ng mangyayari sa ’yo kapag nawala ako, ’tapos kasal pa tayo?”

Blake forced a smile on his lips. “Where’s my positive gummy bear? Where did she go?”

She smiled sadly. “She’s right here. Ikaw lang naman ang inaalala ko. Being in a relationship with me is hard, I know. But marrying me, it’ll be harder. You’ll be in pain because of me.”

“That’s okay.” He offered her a reassuring smile. “It’s the risk I have to take to be with you. Handa akong masaktan, para sa ’yo.”

Kinagat niya ang pang-ibabang labi habang pinakatitigan ang kasintahan. Kapagkuwan ay bumuntong-hininga siya, saka tumango. “Why do you want to marry me anyway? Wala namang akong maibibigay sa ’yo. We can’t make love because of my heart and I can’t give you a child because I’m sick—”

“I want to marry you because I love you, not because of the things you can give to me,” putol ni Blake sa iba pa niyang sasabihin.

Niyakap niya ang pinakamalapit na unan sa kanya habang nakatitig pa rin sa lalaki. “Puwede ko bang pag-isipan bago kita sagutin?”

Nag-iwas si Blake ng tingin. “Ayaw mo bang maikasal sa ’kin?”

“Gusto.”

“Then say yes.”

“Paano kung may mangyari sa ’kin? Ano’ng mangyayari sa ’yo? Blake, it’s gonna be painful.”

He looked at her. “Ayokong isipin ’yon sa ngayon. You taught me to be positive, kaya naniniwala akong mabubuhay ka nang matagal. Naniniwala akong makakasama kita sa mahaba pang panahon.”

She tapped her heart. “I’ll only get to enjoy my new life after transplant for five years. After that, I don’t know what will happen to me.”

Blake smiled but his eyes, they were worried. “There’s a man who lived for thirty-three years after his heart transplant. Naniniwala akong kaya mo ring mabuhay nang ganoon katagal.”

“And if I only live for five years?”

“Then it will be the best five years of my life.”

Doon tumulo ang luha ni Lucky sa huling sinabi ng kasintahan. He was positive. He believed that she’d be okay and it meant so much to her. Alam niya kung gaano kanegatibo ang tingin nito sa mundo.

“And after that?” she asked. “What will you do if I left you and I’m not coming back anymore?”

Nagtagis ang mga bagang nito at kumuyom ang kamay. “Then I’ll continue living. Kasi hindi mo magugustuhan kung tatapusin ko ang sarili kong buhay nang dahil sa ’yo. Even if it’s hard to live without you, I’ll keep going. For you, for Blaze and for everyone who wants me alive.”

Lumuluha na tumango siya. “Then yes, I want to marry you, Blake.” She smiled even though she was crying. “I want to be Mrs. Vitale for the rest of my life. Just promise me one thing.”

“What?”

“Be happy even if I’m gone.” They have to face the possibility that their relationship was not all rainbows. “Just be happy… just try.”

Umiling si Blake. “Hindi ka mawawala kaya hindi ako mangangako.”

“Blake—”

“No. I will not promise that. You’ll live. We’ll still have our happy ever after.” His jaw kept on tightening. “I’m positive.”

That put a smile on her face. “Parang nagkabaliktad tayo. I’m being pessimistic now.”

“Yes, you are…” Lumuhod ito sa kama at itinukod ang kamay sa kama, saka dumukwang palapit sa kanya. “Why don’t you kiss me? For your daily dose of positivity?”

Lucky chuckled. “Hindi ba dapat ang labi ko ang daily dose of positivity mo?”

“Hindi na ngayon. You’re so negative.” His eyes dropped down at her lips. “Kiss me?”

Napailing siya, saka ginawaran ito ng halik sa mga labi. Masuyo iyon at puno ng pagmamahal.

And when she pulled away, Blake stared at her for a long minute before he took off his necklace with a ring as a pendant.

Lucky stilled when Blake put it around her neck. Titig na titig siya sa lalaki na hinahaplos ang pendant ng kuwintas na nasa leeg na niya ngayon.

“Mom has two rings, she said it’s an heirloom from her great grandparents. Siya lang ang nag-iisang apo kaya sa kanya ibinigay ang dalawang singsing,” sabi nito habang hinahaplos pa rin ang pendant ng kuwintas. “She’s supposed to give the other ring to her husband but she became a single parent to a twin. Kaya ang ginawa niya, ibinigay niya sa amin ni Blaze ang singsing. She said to keep it and only give it to the person we want to spend our life with.”

Her eyes watered. “Me?”

Blake nodded and placed a soft kiss on the pendant on her chest before staring at her again. “I don’t have an engagement ring with me. I hope this necklace will suffice.”

Mabilis siyang tumango. “It’s more than enough. Thank you.”

Blake smiled at her. “Keep it safe. Kasama ng kuwintas na ’yan ang puso ko. Alagaan mo.”

Tumango uli siya, saka ngumiti. “I’ll take care of it.”

“Thank you,” sabi nito, pagkatapos ay tumabi ng upo sa kanya, saka masuyo siyang niyakap. “Alam kong mahirap, siguradong mahihirapan tayo sa mga susunod na buwan o taon pero magkasama naman tayo. Kaya natin ’to.”

She smiled and nodded. “Kakayanin.”

“That’s better.” Blake chuckled at her. “My positive gummy bear is back.”

Natatawang niyakap niya rin ang lalaki, saka ipinikit ang mga mata. Kapagkuwan ay naramdaman niyang ihiniga siya sa kama ni Blake at pinaunan sa braso nito, saka niyakap siya sa baywang.

Lucky felt at peace. Nagpapasalamat siya na hindi siya basta umalis kanina nang malaman ang pagsisinungaling sa kanya ni Blake.

Now she understood that talking and understanding the situation with your partner was better than just walking away. Hindi niya masisiguro na hindi na mauulit ang sagutan nila ni Blake o ang pag-aaway nila, pero nasisiguro niyang hindi niya ito tatalikuran sa kahit ano ang pangyayari at pagkakataon.

Relationship was not always love, happiness and rainbows, it also had pain and hardships. But she would stick with Blake. Through thick and thin. Whatever happened, she’d be with him.

No matter what. That, I promise.

“NASAAN SI BLAKE?” agad na tanong ni Blaze nang makapasok sa apartment ni Lucky. Then he stilled and looked at her. “Hmm… someone looks happy.”

Lucky grinned and showed Blaze her necklace. “ Charan ! We’re engaged!“ sabi niya na halata ang excitement sa boses.

Blaze chuckled. “Kaya naman pala masaya ka. O, ’tapos?”

Sinimangutan niya ang bagong dating. “Ewan ko sa ’yo. Huwag mo akong kausapin.”

Natawa naman si Blaze. “Binibiro lang kita. Anyway, nasaan ang kakambal ko?”

Itinuro niya ang kuwarto. “Sleeping.”

“Hanggang ngayon?”

Tumango siya. “Pagod siya, eh.”

Blaze’s eyes widened. “Nag-sex na naman kayo?!”

Tiningnan niya ito nang masama. “Hindi, ’no! Bakit ba ang halay-halay mo? Pervert!”

Blaze looked relax all of the sudden. “I’m just worried. Baka maospital ka na naman dahil diyan sa karupokan mo. Teka, bakit ba siya pagod? Nag-MOMOL kayo kagabi?”

Nagsalubong ang mga kilay niya. “Ano ’yon?”

Agad na umiling si Blaze. “Never mind. Bakit siya tulog?”

“Kasi ’di ba kulang siya ng tulog at pahinga noong nasa ospital ako?”

Napatango-tango si Blaze. “Ah, akala ko naman nag-MOMOL kayo.” Napailing ito, saka tinungo ang kusina. “May agahan ka na?”

Umiling siya. “Wala pa. nagugutom na nga ako, eh. Hindi naman ako puwedeng magluto kasi maalat. Bawal sa ’kin.”

“Gutom na rin ako.” Bumaling sa kanya si Blaze habang sapo nito ang tiyan. “Pareho tayong walang talent sa pagluluto.” He tsked then grinned. “Takeout?”

Napalabi siya. “Bawal sa ’kin, ’di ba? I have to eat heathy foods.”

“Then we’ll find you a healthy food. Come on. Iwan natin si Blake para mabaliw sa paghahanap sa ’yo mamaya.”

Sinuntok niya ito sa braso. “Gago ka talaga.”

Blaze gaped at her. “Wow. Marunong ka palang manuntok with matching gago?”

Inirapan niya ito. “I know it’s bad, but you deserve it.”

Blaze laughed. “Para kang bata. Hindi na ako magtataka na ma-Bantay Bata ang kapatid ko nang dahil sa ’yo.”

“I’m twenty-six!” she hissed.

“Does that supposed to mean anything?” pang-aasar sa kanya ni Blaze.

“I’m not a kid!”

“I know that.” Tumatawa pa rin ang loko. “Pero para ka pa ring bata.”

Inirapan niya ito, saka umupo sa mesa. Samantalang si Blaze naman ay umupo sa kaharap niyang upuan, saka nagkatinginan sila.

They both pouted when their stomach grumbled.

“Fuck. I’m hungry.”

Nangalumbaba siya. “Ako rin.”

Ginaya siya ni Blaze, nangalumbaba rin ito. “Gutom na ako. Kagabi pa ako walang kain.”

Humaba lang ang nguso niya, saka tumahimik. Ganoon din ang ginawa ni Blaze.

“What the hell are you two doing?” Boses iyon ni Blake na pumukaw sa kanilang dalawa ni Blaze.

Her whole face instantly lit up. “Blakey-baby! I want my breakfast now!”

“Blakey!” Blaze was smiling now. “I want some breakfast!”

Pinaglipat-lipat ni Blake ang tingin sa kanya at kay Blaze. “Ano’ng ginagawa n’yong dalawa?”

“Listening to our stomach’s grumble,” nakasimangot na sabi ni Blaze, saka sumandal sa likod ng kinauupuan nito. “Fuck, Blakey, I’m hungry!”

“Now who’s the kid,” bulong niya.

Tiningnan siya nang masama ni Blaze, saka nagsumbong kay Blake. “Narinig mo ’yon? Inaaway niya ako. Ipagtanggol mo ako, Blakey!”

Blake went to her and kissed her on the forehead. “Morning, baby, ano’ng gusto mong agahan?”

Lucky smiled and stuck her tongue out at Blaze. “Mas mahal niya ako kaysa sa ’yo, remember?”

Bumagsak ang mga balikat ni Blaze. “Ang sasama n’yo…” Nagdadrama na naman ito.

Blake tsked and looked at Blaze. “Ano’ng gusto mo?”

Agad na umaliwalas ang mukha ni Blaze. “My usual breakfast.”

Napailing na lang si Blake bago nag-umpisang magluto.

At habang naghihintay sila, nagtanong siya kay Blaze. “Nagsinungaling ka rin ba sa ’kin?”

Blaze frowned at her. “When?”

Itinuro niya si Blake na nagluluto, saka pabulong na nagsalita. “He lied to me. He told me last night—”

“I can hear you, Lucky,” sabi ni Blake.

Napalabi siya. “Nagsinungaling ka rin ba sa ’kin?” tanong niya kay Blaze.

“Hmm…” Umakto itong nag-iisip. “Not that I know of and I’m not gonna lie to you.”

Napatango-tango siya. “Kung ganoon, hindi ka magsisinungaling kung itatanong ko sa ’yo kung sino ’yong tinatawag na weird count ni Blake na siyang nagpapabantay raw sa ’kin?”

Gulat na napatingin si Blaze sa kakambal nito. “Sinabi mo ’yon sa kanya?”

“Yeah,” sabi ni Blake na abala sa paghahanda ng ingredients. “It’s suffocating me.”

Blaze tsked before looking at her. “Well, baby girl, that weird count is Knight. At hindi rin namin alam kung bakit ka niya pinapabantayan.”

“Can you take me to him?”

Parehong natigilan ang magkambal, saka napatingin sa kanya.

“Say that again?” sabi ni Blake.

“Take me to him,” ulit niya. “Ako ang magtatanong sa kanya. Siguro naman may karapatan akong malaman ’yon?”

Nagkibit-balikat si Blaze. “Yeah, sure.”

“Paano kung may malalim siyang dahilan at hindi mo kayanin?” kapagkuwan ay tanong ni Blake sa kanya na may pag-aalala.

Napahawak siya sa pacemaker niya. “I need to know.”

“At kung mapaano ka? Kung may mangyaring masama sa ’yo? Paano ako?”

Nilingon niya ang kasintahan. “Blake…”

“I’ll ask him for you,” sabi ni Blake, saka bumalik sa ginagawa. “He’s weird. Baka kung ano pang sabihin niya sa ’yo. Hindi pa naman ’yon nag-iisip bago magsalita. Ayokong mapahamak ka nang dahil sa kanya dahil baka mapatay ko siya. I hate to kill a friend.”

Nanlamig ang buong katawan niya sa huling sinabi ni Blake.

“I hate to kill a friend.”

His voice when he said it, it was damn scary.

“Blakey, chill,” sabi ni Blaze kapagkuwan. “Tinatakot mo si Lucky.”

Napatingin siya kay Blaze na nakatingin din pala sa kanya. “H-hindi naman ako natatakot.”

“You’re pale,” Blaze pointed out.

Nagbaba siya ng tingin. “Hindi lang ako sanay na makarinig ng ganoon,” paliwanag niya. “And he sounds so casual saying it.”

“That’s Blakey.” Blaze smiled. “But I’m sure he doesn’t mean it—”

“I mean it,” sabi ni Blake na pumutol sa iba pang sasabihin sana ni Blaze. “Kapag may nanakit sa ’yo, papatayin ko.”

Napatitig siya kay Blake. Hindi siya sanay nang ganoon. Lumaki siya sa piling ng lolo’t lola niya na hindi basta-basta sinasabi ang mga salitang ’yon.

“Don’t say that…” sabi niya sa mahinang boses. “You’re scaring me.”

“Sabi mo hindi na ako magsinungaling sa ’yo,” sabi nito. “This is me, not lying to you. This is me being honest. Inaalagaan kita nang sobra-sobra kaya hindi ko matatanggap na may mananakit sa ’yo. Makakapatay ako.”

She looked at Blaze.

“Don’t look at me.” Blaze gave her a loop-sided smile. “I’ll kill for you too, and I’m not kidding.”

This twin, these men… “I feel so scared and lucky at the same time.”

Blaze give out a short laugh. “Huwag kang matakot sa amin. We’re here to protect you, but we will also attack if necessary.”

“Yes,” Blake agreed. “Get used to it. No lies, remember?”

Lucky let out a soft sigh. “I don’t know what to say.”

“Just smile and be happy,” sabi ni Blaze, saka tumingin kay Blake. “Huwag ka nang magpa-cute diyan, magluto ka na.”

Tiningnan nang masama ni Blake si Blaze bago ito bumalik sa pagluluto. Siya naman ay nanatiling tahimik habang pinagmamasdan ang kambal.

They were not an ordinary citizen. She realized that now. Pinabantayan siya at si Blake ang inutusan. Why was that? Was it because he was a protector?

Naputol ang pag-iisip ni Lucky nang mag-umpisang maghain sa mesa si Blake. As usual, asikasong-asikaso siya nito habang nag-aagahan.

At mukhang napansin nitong tahimik siya kaya nang matapos silang mag-agahan at tumayo siya, agad din itong tumayo at naglalambing na niyakap siya.

“Natatakot ka pa rin ba sa ’kin?” pabulong nitong tanong habang hinahalik-halikan ang leeg niya.

“I was just thinking…”

He pulled away to look at her. “Thinking about?”

“What you do for a living…” sabi niya, saka tumingin sa mga mata nito. “You were hired to protect me. Bakit ikaw? Maliban sa kaibigan mo ang nag-utos n’on, bakit ikaw ang napili niya?”

“Because I hurt, I kill and I protect people. Depends on what they want me to do,” sagot nito.

She blinked at him. “You kill people?”

Blake nodded. “I do.”

“Like a bad person?”

“Yes.”

Natatakot si Lucky pero hindi naman niya magawang idistansiya ang sarili kay Blake. Ayaw niyang lumayo rito, lalo na nang makita niya ang kislap ng takot at pag-aalala sa mga mata nito.

“Are you scared?” she whispered.

He nodded. “Baka iwan mo ako dahil sa nakaraan ko. I told you last night, my past is not for soft hearted person like you. Iiwan mo ako at matatakot ka kapag nalaman mo ang mga ginawa ko para sa hustisyang hinahanap ko.”

Hinawakan niya ang kamay ni Blake na nanlalamig at nanginginig, saka pinisil iyon. “Nangako ako sa sarili ko na hindi kita tatalikuran kahit ano’ng mangyari at sa kahit anong pagkakataon. I’m scared, truly scared. But it’s you, my Blakey-baby, just explain it to me. I’ll hear you out and I’ll try to understand you as much as I could.”

Humigpit ang hawak ni Blake sa kamay niya, saka sumulyap kay Blaze na naglalaro sa cell phone. “Blaze,” kuha nito sa atensiyon ng kakambal.

Blaze looked up at them and shrugged. “She’s a family. Tell her.” Tumayo ito, saka namulsa. “Sa sala lang ako. Call me if you need anything.”

Nang makaalis si Blaze, masuyong sinapo ni Blake ang mukha niya habang hinahaplos ang pisngi niya. “Your heart… what if you can’t take it?”

She give her a reassuring smile. “I’ll be okay. Ako pa ba?”

“Are you sure?”

She nodded with a smile. “Yes. I want to know you more, Blakey.”

Blake took a deep breath before speaking. “It started when my mom was raped… and murdered…”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 23

CHAPTER 23

NAKIKITA NI LUCKY na nahihirapan si Blake na ikuwento sa kanya ang nakaraan nito kaya naman pinagsalikop niya ang kamay nilang dalawa, saka pinisil ’yon. “You can tell me some other time.” He looked so uncomfortable. “Huwag mo nang ipilit.”

Nag-iwas ng tingin si Blake. “I’m sorry… it’s just, it’s still painful. Even after so many years, hindi ko pa rin kayang ikuwento na parang wala lang.”

“That’s okay.” She offered him a soft smile. “Maghihintay na lang ako hanggang sa kaya mo nang magkuwento sa ’kin.”

Tumango ito, saka walang imik na iniwan siya sa kusina. Napatitig na lang si Lucky sa papalayong likod ni Blake.

He was really having a hard time. She could see in his eyes that he was struggling to tell her. Ayaw niya itong pilitin kahit pa nga gustong-gusto niyang malaman ang nakaraan nito.

“Hey… you okay?” It was Blaze who entered the kitchen.

She smiled. “Yeah.”

He frowned. “What happened?”

Sumandal siya sa island counter at pinagkrus ang mga braso sa harapan ng dibdib niya. “Nahihirapan siyang magsabi sa ’kin.”

“That fucker…”

“Hayaan mo na, baka hindi pa niya kaya at hindi pa siya handa,” sabi niya sa malumanay na boses.

Malakas na bumuntong-hininga si Blaze, saka sumandal naman ito sa lababo at tumingin sa kanya. “He blames himself for everything. Ganoon naman si Blake, eh. Palagi niyang inaako ang kasalanan na hindi naman sa kanya. Nang mga bata pa kami, aksidente kong nasagi ang mamahaling vase ni Mommy. Dapat ako ang papaluin pero inako niya ang kasalanan ko. Kaya sanay akong nandiyan siya palagi para sa ’kin. Sinanay niya ako, eh.”

Napangiti siya. “You’re lucky to have Blake.”

“I am.” Blaze smiled. “But he’s not lucky to have me.”

Nawala ang ngiti niya. “Blaze—”

“Alam mo bang sinisi ko siya sa pagkawala ni Mommy at ni Cassie? Hindi niya alam ’yon, wala siyang alam na may sama ako ng loob sa kanya.” Malungkot itong ngumiti. “He did everything for me, he defended me, he always got my back, he’s always there to protect me but that day, I blamed him for everything. Sabi ko kasalanan niya. Kasalanan niya kasi mas pinili niyang samahan si Calle kaysa kina Mommy at Cassie.”

“Blaze…”

Blaze looked at the ceiling as he blinked enumerable times. “I still blame him for their death…”

Umiling siya. “Don’t. Hindi naman niya ginusto ’yon. Nahihirapan din naman siya.”

“I know that, but I still blame him.”

“Blaze—”

“Don’t stop him.” Boses iyon ni Blake na ikinagulat nila pareho ni Blaze. “It’s true.” Nakatayo ito sa pinto ng kusina at nakapamulsa.

Umiling si Lucky. “No. Pareho lang naman kayong biktima. Walang may kasalanan sa inyo.”

“Tell her,” sabi ni Blaze. “And be the judge.”

Tumingin siya kay Blaze, pagkatapos ay kay Blake. Wala siya gustong panigan sa dalawa. “Blaze… Blakey…”

“Mom loves to jog every morning. It’s her hobby,” sabi ni Blake na nakatitig sa kawalan na para bang sinasariwa ang pangyayari. “Nang araw na ’yon, sumama si Cassie kasi maaga siyang nagising. Since her engagement with Blaze, sa bahay na siya tumira. Cassie woke me up that morning, nagpapasama sila kasi medyo madilim pa raw at tulog daw si Blaze, hindi magising-gising dahil napuyat sa pag-aaral kasi malapit na ang finals. You know what I said?” Mapait itong ngumiti, “I said, go, kaya n’yo na ’yan. I have to go to Calle because she needs me more.”

Tumiim ang mga bagang nito. “Kung alam ko lang na hindi ko na uli makikita nang buhay si Mommy, sana sumama ako, sana hindi ko pinili ang sarili kong kagustuhan, sana hindi ako naging makasarili, baka naligtas ko pa sila. Baka buhay pa sila ngayon. Baka masaya kaming magkakasama. I have so many what ifs in my head, it’s driving me crazy. My guilt is driving me mad!”

Hindi alam ni Lucky na tumulo na pala ang luha niya sa mga sinabi ni Blake. She could feel his pain like it was her own. His guilt was so palpable.

“When I woke up that day,” sabi ni Blaze na nakatiim-bagang. “Blake was nowhere to be found. He was with Calle of course. She’s suicidal and she needs attention and care. Hindi naman sa ipinagdadamot ko si Blake pero dahil kay Calle, nawalan siya ng oras sa amin. He’s always with her. Always taking care of her. Palagi siyang hinahanap ni Mommy dahil wala siya palagi sa bahay.

“Nang araw na ’yon, akala ko nag-shopping lang sina Mommy at Cassie. Akala ko, babalik sila at makikita kong nakangiti at masaya. Akala ko mayayakap ko pa sila, makakabiruan at makakaasaran pero hindi na sila bumalik. Ilang araw silang nawala. Para na akong mababaliw sa kakahanap sa kanila. Mag-isa lang akong nag-aalala. Pumunta ako sa apartment ni Calle para sunduin si Blake pero nag-out of town ang dalawa. Ni hindi niya sinasagot ang tawag ko. Ako lang mag-isa ang parang baliw na naghahanap.

“I was waiting for them to come home, I’m so excited to tell Mom that Cassie is pregnant, that I’ll be a responsible father even at a young age. But instead of Cassie and Mom, the police came, asking me to identify those burned bodies thrown in the village nearby.”

Nasapo ni Lucky ang bibig sa mga naririnig. My God. This is painful.

“So, I went…” Blaze bit his lower lip. “And I identified Mom and Cassie’s bodies. They’re dead. Dead. Raped. Murdered. Half of their bodies are burned. And Blake is nowhere to be found.”

Napatingin siya kay Blake na nakatungo pa rin, na para bang hiyang-hiya ito sa mga ikinukuwento ni Blaze.

“Blaze, please don’t blame him. He’s already punishing himself,” pakiusap niya kay Blaze. “Please huwag mo nang dagdagan.”

Blaze looked at her. “’Yan ang palagi kong sinasabi sa sarili ko. Na dapat ko siyang intindihin, na hindi niya kasalanan, na hindi niya ginusto, pero nandito pa rin.” Tinapik nito ang dibdib kung nasaan ang puso nito. “Masakit pa rin.”

“Blaze…” Awang-awa siya kay Blaze, lalo na nang makitang nanunubig ang mga mata nito pero naawa rin siya kay Blake. They don’t deserve this pain. No one does! “Please don’t blame Blake—”

“Stop it, Lucky.” Blake cut her off. “Tama si Blaze, kasalanan ko ’yon.”

Umiling siya. “No, Blake, hindi mo ginusto ang nangyari.”

“Kahit na. Kasalanan ko pa rin. I could have chosen to be with them, but I chose Calle instead.”

“Blake—”

“It was his fault, Lucky,” sabi ni Blaze.

Tiningnan niya nang matalim si Blaze. “Stop it! It wasn’t anyone’s fault!”

“Days after Mom and Cassie’s death, a man came to see us.” Nagtatagis ang mga bagang ni Blaze. “Kilala nila ang gumawa n’on kina Mommy at Cassie. Sinabi nila sa amin kung sino. Tutulungan nila kaming makuha ang hustisya na gusto namin, ang kailangan lang naming gawin ay maging miyembro ng organisasyon nila. Pero ano’ng sabi mo?” Tiningnan nito nang masama si Blake. “Ang sabi mo, hayaan natin ang batas na maghusga at magbigay sa ’tin ng hustisya! Na lalabas ang totoo! Sabi mo! ’Yon ang sabi mo! Pero nangyari ba?! Walang nangyaring ganoon! Ibinasura nila ang kaso dahil binili nila ang batas! Nawala ang witness! Wala tayong pruweba! Nagtiwala ako sa ’yo, kasi kuya kita, pero walang nangyari, Blake. Walang nangyari!”

Blake flinched every time Blaze would shout at him.

Mabilis siyang lumapit kay Blake at niyakap ito sa baywang. “It’s okay… I’m here… I’m here Blake…” Panay ang hagod niya sa likod nito.

“I’m sorry… I’m sorry…” Blake kept on murmuring, “ I’m sorry .“ “I fixed it, didn’t I? Like I promised? Kahit ayoko, ’di ba pumayag akong maging sunod-sunuran kay Luther? Pumayag akong magpagamit sa organisasyong ’yon? Pumayag akong gumawa ng masama para sa hustisya na gusto natin?”

“Too late,” bulong ni Blaze sa nanginginig na boses.

Walang emosyong na mahinang natawa si Blake, saka tumingin ito sa kanya at masuyong sinapo ang mukha niya. “It was my fault, Lucky, but I did fix it. Hinanap ko ’yong mga lalaking gustong tumulong sa amin noong una at pumayag ako sa gusto nila kahit ayoko. Kasama ang isang kaibigan namin na may kapareho rin naming karanasan.

“Ginawa ko naman ang lahat ng dapat kong gawin para makuha ang hustisya na gusto namin. When the organization said be a drug dealer to catch the guy, I did. When the organization said wait for the right time, I did. When the organization said kill this man because he’s a bad person and he hurt lots of people, I did. I did everything, Lucky. I become a bad person for other’s welfare. I kill to protect. And when we finally got the chance to make those bastards pay after so many years of being undercover, I pulled trigger. Kasi ayoko nang magkamali uli. Wala na akong tiwala sa batas natin.

“See? I’m a bad man. Inilagay ko ang batas sa mga kamay ko dahil ’yon lang ang tanging paraan para sa ’kin na makuha ang hustisya na hinahangad namin. Now tell me, do you still wanna be with me? I was a liar, I became a pimp, a drug dealer, a gun smuggler and a killer… just for the justice we wanted. Just to catch those bastards who molested Mom and Cassie… please… tell me you still wanted to be with me?”

Tumango siya, saka hinaplos ang pisngi nito na basa ng luha. “Of course. Don’t worry. I still wanna be with you.”

“Even though I was a liar?”

Tumango siya. “You promised not to lie to me.”

“Even though I was a pimp?”

“Yes.”

“Even though I was a drug dealer?”

“I’m staying, Blake.”

“Even though I killed people?”

“Bad people,” pagtatama niya.

Blake looked at her in wonder. “Bakit hindi mo pa rin ako iniiwan? I’m the worst person, Lucky. I’m a bad man. It was my fault that Mom is dead. It was mine. It’s my fault.”

Umiling siya. “I don’t believe that. Hindi mo gunusto ’yon. Ginawa mo lang naman ’yong sa tingin mo ay tama para sa ’yo. Hindi ko sinasabing tama ang ginawa mo pero sino ako para husgahan ka? Ang gusto ko lang malaman ay kung hanggang ngayon ba ganoon ka pa rin—”

“No… not anymore,” mabilis nitong sagot. “It’s been years. Nang mailigpit namin nina Luther ang may kagagawan ng kahayupan na ’yon kina Mommy at Cassie, tumigil na rin kami sa ginagawa namin. ’Yon lang naman ang habol namin kaya naging masama kami. Para sa hustisya na hindi naibigay sa amin. But I don’t do bad things now. I don’t kill anymore.”

Napatango-tango si Lucky. “Mabuti naman at tumigil na kayo. Basta huwag mo nang uling gagawin ang mga ginawa mo noon, mananatili ako sa tabi mo.”

Blake nodded. “Pasensiya ka na dahil masama ang fiancé mo. Pero pangako, mabait na ako.”

Umingos siya. “Not quite.”

Blake smiled and pressed his lips on her. Naghiwalay lang ang mga labi nila nang marinig nila ang mga yabag ng paa ni Blaze na papalabas ng kusina.

“Blaze,” tawag ni Blake sa kakambal nito.

Tumigil si Blaze pero hindi humarap kay Blake.

“I’m sorry,” sabi ni Blake. “Hindi ko alam na may sama ka ng loob sa ’kin. Alam kong hindi ko na maibabalik ang mga maling naging desisyon ko noon pero bumawi naman ako. Ginawa ko naman ang lahat para maging maayos ka, para makamit natin ang hustisya. Pasensiya na kung natagalan.”

Blaze remained silent.

Blake continued talking. “Hindi mo sinabi na may sama ka ng loob sa ’kin. You should have told me. I’m sorry if I wasn’t there with you to identify their bodies. I can only imagine what you’ve been through and I’m so sorry because I wasn’t with you. I’m so sorry for disappointing you and for failing you as a big brother.”

Hindi umimik si Blaze.

“Blaze—”

“I have to go. Duty pa ako,” wika nito, saka malalaki ang hakbang na lumabas ng kusina.

Bumagsak ang mga balikat ni Blake nang marinig nilang bumukas at sumara ang pinto ng apartment niya.

Humarap sa kanya si Blake. “Mapapatawad pa kaya niya ako?” He looked so lost while asking her.

Iniyakap niya ang mga braso sa baywang nito. “Nanariwa lang siguro ang sakit ng mga pinagdaanan n’yo kaya ganoon si Blaze. I’m sure he’ll be back to being annoying again when he came back here looking for something to eat.”

He looked worried. “Masama ba akong kapatid kasi binigo ko siya?”

Umiling siya. “Ginawa mo lang naman ang sa tingin mo ay tama nang mga panahong ’yon. I’m sure Blaze’s will understand.”

“Inako ko ang lahat ng responsibilidad na iniwan ni Mommy kasi nagi-guilty ako sa nangyari,” pag-amin nito. “Akala ko magiging sapat na ’yon para makabawi kay Blaze pero hindi pa rin pala. Kulang pa. Bakit hindi ko man lang napansin na may sama siya ng loob sa ’kin?”

“Blake…” Siya ang nasasaktan para sa kasintahan, “I’m sure Blaze’s will understand you. Just give him time.”

“What if he really hates me?”

“Blake, Blaze can never hate you,” sabi niya.

“Paano kung hindi niya ako mapatawad? It’s been eleven years, Lucky, pero dala-dala niya pa rin ang sama ng loob niya sa ’kin. Ano’ng gagawin ko? Ayokong lumayo si Blaze sa ’kin. Siya na lang ang pamilyang mayroon ako.”

She offered him a reassuring smile. “I’m sure Blaze will come around. Hindi ’yon mabubuhay nang wala ang luto mo,” pagpapagaan niya ng loob nito. “Siguradong bukas nandito na naman ’yon.”

Blake sighed before nodding his head. “Okay. Eh, ikaw, mananatili ka ba talaga sa ’kin?”

Nakangiting tumango siya. “Oo sabi. Ang kulit.”

“Hindi mo talaga ako iiwan?”

“Hindi.”

“Sa mga nalaman mo, hindi nagbago ang tingin mo sa ’kin?” He sounded afraid that she’d leave him.

“Siyempre, nagbago,” sabi niya, saka nginitian ito para naman gumaan ang loob nito. “I see you as a badass now.”

Slowly, a grin appeared on Blake’s lips. “Badass?”

“Yes.” She grinned. “I mean, I’m sure you’re good in combat, guns and deadly things like knives and all that.”

Blake nodded. “Yeah. I was train to be exceptional in battle.”

“See! You’re a badass.”

Natawa na lang ito, saka niyakap siya nang mahigpit. “Thank you.”

Nagsalubong ang mga kilay ni Lucky. “Para saan?”

“For staying, even after knowing my past.”

Ngumiti lang siya, saka niyakap ito nang mahigpit. Gusto niyang maramdaman nitong hindi siya aalis sa tabi nito kahit ano ang mangyari. Hindi niya ito iiwan, maliban na lang kung ang Diyos mismo ang kumuha sa kanya.

Hinagod niya ang likod ni Blake. “I love you, always remember that, okay? And I will try my very best to make you happy. I don’t want you to be in pain anymore.”

Blake pulled away from their embrace and looked at her softly. “I am happy. Masaya ako na hindi mo ako iniwan, na tanggap mo ang madilim kong nakaraan.”

Pinagsalikop niya ang kamay nilang dalawa. “Alam kong hindi basta-basta mabubura ng kasiyahang hatid ko sa ’yo ang nakaraan mo, pero sana makatulong ako para gumaan ang loob mo.”

“You’re helping me a lot already,” sabi ni Blake, saka pinisil ang kamay niya. “Pinapasaya mo ako palagi.”

“That’s good. Don’t worry about Blaze, he’ll come around.”

Tumango si Blake, saka humugot ng malalim na hininga. “How’s your heart?”

“Still beating for you,” nakangiting sagot niya.

Blake chuckled. “Are you trying to make me blush again?”

She grinned. “Is it working?”

Tumawa ang kasintahan. “Nope.”

Napalabi si Lucky. “Sayang naman. I want to see you blush again.”

“Not happening.”

Bigla siyang pinangko ni Blake dahilan para impit siyang mapahiyaw. Dinala siya nito sa sala at iniupo sa mahabang sofa. Samantalang nahiga naman ito sa sofa at ginawang unan ang hita niya.

Hinaplos niya ang buhok nito. “I’m glad that your past is already over,” sabi niya. “Nakuha n’yo rin ang hustisyang para kay mommy mo at kay Cassie.”

“Yeah…” He closed his eyes. “But me and Blaze, we’re still being hunted.”

Kumunot ang noo niya. “Ano’ng ibig mong sabihin?”

“Pagkatapos ng ginawa namin, kailangan naming magpanggap na patay para hindi kami hanapin ng mga koneksiyon ng mga taong pinatay namin.” Nagmulat ito ng mga mata, saka tumingin sa kanya. “We were in hiding when my friend called and ask me to protect you.”

Umawang ang mga labi niya. “Does that mean you’re in danger?”

“I can protect myself,” sabi nito. “Ikaw ang inaalala ko. Hindi ko alam kung sino ang may gustong gumawa ng masama sa ’yo. I have to talk to Velasquez about this—”

Naputol ang pagsasalita ni Blake nang makarinig sila ng sunod-sunod na putok ng baril.

Malalaki ang mga matang nagkatinginan sila. Mabilis na bumangon si Blake at tinungo ang bintana para tumingin sa labas. Ganoon din ang ginawa niya.

Nasapo niya ang bibig at malakas siyang napasinghap nang makitang nakahandusay sa semento si Blaze, sa tabi ng nakaparada nitong kotse at nakahiga sa sariling dugo.

“Oh, my God…” She was shaking. “Blaze…”

“Dito ka lang,” mabilis na bilin sa kanya ni Blake at patakbo itong lumabas ng apartment niya.

Gusto niyang makinig dito pero gusto niyang masiguro ang lagay ni Blaze. She was worried of him. Kaya naman sumunod siya kay Blake.

Sunod-sunod na umagos ang luha niya nang makitang walang malay si Blaze habang binubuhat ito ni Blake patungo sa kotse nito.

“Come on, bud,” Blake was murmuring. “Don’t you fucking die on me! Don’t you dare!”

Mabilis siyang lumabas ng apartment building at tumulong na buksan ang pinto ng kotse para maipasok ni Blake si Blaze sa backseat.

Lucky was trembling because of too much blood but she forced herself to be useful.

“Kailangan mo ba ako sa ospital? May kailangan ba akong gawin?” tanong niya kay Blake na sumakay na sa driver’s seat.

Tumingin ito sa kanya habang binubuhay ang makina ng sasakyan. “In my bag, there’s an untraceable phone. Isang numero lang ang mayroon doon. Call him and tell him what happened. After that, bring my bag to the hospital. Hihintayin kita. Mag-ingat ka—”

“Go,” utos niya na hindi pinatapos ang sinasabi nito. “Blaze is losing blood. Go!”

Tumango si Blake, saka pinaharurot ang kotse patungong ospital. Siya naman ay naiwan sa gilid ng kalsada na nakatingin sa papalayong sasakyan at kinakabahan para sa lagay ni Blaze.

Huminga siya nang malalim at akmang gagawin ang inutos sa kanya ni Blake nang may tumigil na sasakyan sa tabi niya.

“Lucky Hart?” tanong ng lalaking lumabas mula sa passenger seat.

Hindi siya sumagot. Ang ginawa niya ay nagmamadali at malalaki ang hakbang na naglakad pabalik sa apartment. Pero bago pa siya makapasok, may pumalibot na braso sa leeg niya at tinakpan ng panyo ang ilong at bibig niya.

Nanlaki ang mga mata niya kasabay ng pagsalakay ng takot sa buong pagkatao niya.

Huli na para magpumiglas siya. Unti-unti siyang nawawalan ng lakas habang hinihila siya pabalik sa kotse. Ang huli niyang namalayan ay basta na lang siyang inilagay sa backseat ng sasakyan.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 24

CHAPTER 24

NAHIHILO PA RIN si Lucky nang magising siya sa isang estrangherong silid. Agad siyang bumalikwas at inilibot ang tingin sa kabuuan ng kuwarto.

Inatake siya ng kaba at takot dahilan para masapo niya ang dibdib na kumikirot.

Si Blake! Tiyak na hinahanap na siya ngayon ni Blake! Siguradong nag-aalala na ito sa kanya. Siguradong hinahanap na siya nito ngayon!

I have to see Blake. I have to be with him. Blaze was shot!

Ilang beses siyang huminga nang malalim nang maramdamang parang kinakapos siya ng hangin.

Calm down, Lucky! Calm down!

Habol niya ang hininga hanggang sa bumukas ang pinto at pumasok doon ang dalawang lalaki. Agad siyang napaatras, may takot sa mga mata niyang nakatingin sa dalawa.

“A-ano ba’ng kailangan n-n’yo sa ’kin? S-sino ba kayo?” kinakabahang tanong niya sa dalawang lalaki na may mga baril sa baywang.

Parang magigiba ang puso niya sa sobrang takot at kaba.

“S-sino k-kayo—”

Sa halip na sumagot, hinawakan siya ng mga ito sa magkabilang pupulsuhan at marahas na hinila palabas ng kuwarto.

Nanlamig siya sa takot. “No… let me go… Let go!”

Pilit siyang nagpupumiglas pero wala iyong silbi. Mas malakas ang mga ito sa kanya at nanghihina siya dahil kumikirot ang dibdib niya.

Please, heart, please not now. Don’t give up on me now.

Blake still needed her! She had to make sure that she was okay for Blake to be okay. Hindi puwedeng mapahamak siya dahil masasaktan si Blake.

Nilabanan ni Lucky ang takot sa puso niya. Pilit niyang nilalabanan ang sakit ng dibdib kahit halos mawalan na siya ng ulirat sa sobrang sakit.

Nang paupuin siya ng dalawang lalaki sa pang-isahang sofa, agad niyang sinapo ang dibdib at namilipit siya sa sakit.

“Calm down. Wala naman akong balak na masama sa ’yo,” sabi ng boses na nagpaangat ng tingin sa kanya.

Napatitig siya sa lalaking nakasuot ng Amerikana at halatang may-edad na. Nakatingin ito sa kanya na parang pinag-aaralan ang mukha niya. He had a dangerous air around him, scaring her even more.

“S-sino ho kayo?” kinakabahan niyang tanong sa nanginginig na boses habang sapo pa rin ang sumasakit na dibdib. “A-ano ho ang kailangan n’yo s-sa ’kin?”

“Relax, hija,” sabi nito na parang pilit na pinapalambot ang boses para hindi siya matakot. “Wala naman akong planong saktan ka. Ang totoo niyan, matagal na kitang ipinapahanap.”

Lucky shrunk on her seat when the man walked towards her. “D-don’t come near me…” she begged.

“Relax. I’m not gonna hurt you.”

Her lips trembled. “I don’t believe you.” She gripped her aching heart. “Please… ibalik n’yo na ako sa apartment ko. Please…”

Biglang tumalim ang mga mata ng lalaki. “Why would I do that? Kaya nga kita ipinahanap, ’di ba? Hindi ako makakapayag na sa mumurahing bahay nakatira ang anak ko!”

Napakurap-kurap si Lucky sa lalaki at unti-unting nanlaki ang mga mata niya habang unti-unting nagsi-sink in sa isip niya ang sinabi nito.

“I-I’m not your c-child…” nanginginig ang mga labi na bulong niya. “I-I’m not… y-you’re not my f-father…”

Nakangiting dumukwang palapit sa kanya ang lalaki, saka malamig na ngumiti. “Sigurado akong ikaw ang anak ko.” Ngumisi ito. “Kahawig na kahawig mo ang mommy mo. Such a pretty woman.”

Umiling siya habang nanginginig ang mga labi at nanunubig ang mga mata. “N-no… t-that’s not true… No…”

Sinubukan siyang hawakan ng lalaki pero mabilis siyang umalis ng sofa at umatras palayo rito. “H-hindi… h-hindi ikaw ang ama ko… H-hindi…” She clutched her chest as she was having difficulty breathing. “M-my father r-raped my m-mom… n-no… no… don’t touch me! Don’t touch me…”

Marahas siyang umiling habang umiiyak at nagpupumiglas sa hawak ng lalaking nagpakilalang ama niya. Ang lalaking gumahasa sa mommy niya! Ang lalaking lumapastangan sa mommy niya! Hindi puwede!

“L-let me g-go! Let me go! Please let me go!” Panay ang atras niya. “D-don’t touch me. Y-you’re a bad man. Y-you’re a m-mons…ter! Don’t touch me! Don’t touch me!”

“You’re my child—”

“No—” Hindi niya natuloy ang sasabihin dahil bigla na lang sumalakay ang nakakawalang ulirat na sakit sa dibdib niya.

Parang nayanig ang buong katawan niya sa naramdamang sakit at natulos siya sa kinatatayuan. Kapagkuwan ay bumagsak ang kamay niyang nakasapo sa kanyang dibdib.

Kahit hirap na hirap, pinilit niyang ihinakbang ang mga paa palapit sa sofa at doon napahawak para hindi matumba.

Hirap na hirap na siyang huminga. Isinisigaw ng isip niya si Blake pero alam niyang walang darating na Blake para tulungan siya. She was all alone. She had to survive alone for Blake.

“You’re scaring her, Kuya Leandro.” Boses iyon ng isang lalaki sa likuran niya. “She’s sick, remember?”

“Ayusin mo ang babaeng ’yan, Leo.” Dinuro nito ang lalaking nasa likuran niya. “Kailangang makausap ko siya nang maayos mamaya. Ginagalit niya ako. Wala akong pakialam kung anak ko pa ’yan, makakatikim ’yan sa ’kin.”

Naramdaman ni Lucky ang pagkalma ng puso nang mawala ang lalaking nagpakilalang ama niya. Pero bumalik uli ang takot nang may humawak sa baywang niya at hinaplos ang pang-upo niya.

“Ang ganda naman ng pamangkin ko,” sabi ng boses na bumulong sa tainga niya. “Manang-mana sa ina niya.”

Mabilis siyang humakbang palayo sa lalaki at dahil kulang pa siya sa lakas, natapilok siya at napasubsob sa mahabang sofa.

Napadaing si Lucky nang sumalakay na naman ang sakit sa dibdib niya. Wala siyang nagawa kundi ang lumuha nang buhatin siya ng lalaki at maayos na ihiniga sa mahabang sofa.

“Okay ka lang ba?” Napakasuyo ng boses nito pero may kakaibang kislap ang mga mata na ikinakatakot siya.

Mariin niyang ipinikit ang mga mata para hindi makita ang lalaki sa harap niya. Blake. Blake. She clutched her heart again. “Oh, God… please, no…”

Lucky’s breathing was getting shorter and shorter, especially when she felt the man’s hand on her waist again, moving down to her thighs.

She was catching her own breath in fear. Lumilikha ng malakas na ingay ang paghabol niya sa sariling hininga.

“I will call the family doctor,” sabi ng lalaki, saka umalis at iniwan siya.

Siya naman ay mas humigpit pa ang pagkakasapo sa dibdib hanggang sa unti-unting nawawalan siya ng malay.

LUCKY OPENED HER EYES. Nasa kaparehong silid siya na nagisnan kanina at naka-oxygen mask. Tinanggal niya iyon at kahit nanghihina pa rin, bumangon siya at umalis ng kama, saka sinubukang umalis ng kuwarto pero naka-lock ang pinto.

Nanghihinang napaatras siya at napatitig sa doorknob.

Blake. I’m sure he’s worried now. Blakey…

Bumalik sa alaala niya ang lalaking nagpakilalang ama niya at nandoon na naman ang kirot sa dibdib niya.

He raped her mother! He violated her! He was a monster! Her father was a monster! No! He was not her father! Mas gugustuhin pa niyang wala siyang ama kaysa isang masamang tao ang magpapakilalang ama niya.

She would never accept that man. Never!

Bumagsak ang luha sa mga mata niya.

Why do I have to meet him? Why do I have to meet the man who violated my mother? The man who hurt her. The man who made me. The man who broke my mom.

Gusto niyang kalimutan ang mga sinabi ng lalaking ’yon kanina. Gusto niya iyong burahin sa isip niya. Ayaw niyang paniwalaan ang mga sinasabi nito pero hindi iyon mawala sa isip niya.

He’s my father. Kahit ano’ng gawin ko hindi mababago na siya ang ama ko.

Sinapo niya ang sariling mukha, saka napasabunot sa sariling buhok habang walang ingay na umiiyak. “No… no…”

Napatigil siya sa pag-iyak at mabilis na tinuyo ang mga luha bago nag-angat ng tingin nang bumukas ang lock ng pinto.

Agad siyang nilukob ng takot sa isiping baka ang lalaki ’yon na nagngangalang Leo, pero agad siyang kumalma nang isang batang lalaki ang pumasok sa kuwarto at agad na isinara iyon.

The kid stared at her for a long minute before speaking. “Ayos ka lang ba? Nakita kitang nahihirapang huminga kanina sa sala, maayos na ba ang pakiramdam mo?”

Nagtataka man kung sino ang bata ay tumango pa rin siya. “I-I’m feeling better now.”

“Mabuti naman,” sabi nito, saka inilahad ang kamay sa kanya. “Let’s go?”

Napakurap-kurap siya sa kamay nitong nakalahad. “S-saan tayo pupunta?”

“Sasaktan ka ni Daddy sigurado,” wika nito sa mahinang boses, saka sumama ang mukha. “Ayokong saktan ka niya. Baka mapaano ka, may sakit ka pa naman.”

Nang hindi siya kumibo, lumapit ito sa kanya at hinawakan ang kamay niya, saka hinila siya.

“Halika na,” sabi nito.

Naging sunod-sunuran si Lucky sa bata hanggang sa makalabas sila ng kuwarto. Halatang alam nito ang pasikot-sikot ng bahay dahil walang pag-aalinlangan ang bawat hakbang.

“Teka—”

“Sshh!” he shushed her. “Be quiet,” pabulong nitong sabi, saka mas binilisan pa ang paglalakad habang hila-hila siya.

Eksperto nilang napagtataguan ang mga bantay hanggang sa makarating sila sa basement.

“What now?” hinihingal na tanong ni Lucky.

May inilabas na cell phone ang batang lalaki sa bulsa nito, saka binuksan ang flashlight bago mahigpit na hinawakan ang kamay niya at hinila na naman siya patungo sa isang makipot na daan.

Gumapang si Lucky sa semento para lang magkasya siya hanggang sa makalabas sila sa makipot na daan na pinasukan.

“N-nasaan tayo?” tanong niya habang inililibot ang tingin.

“Sa garahe,” sagot ng bata, saka may iniabot sa kanyang susi. “Kinuha ko ’yan sa bulsa ni Uncle Leo kanina. At ito…” May iniabot pa ito sa kanyang parang remote control. “That controls the gate. Bilisan mo, ha. Para hindi ka nila maabutan.”

Napatitig siya sa bata. “W-who are you?”

The kid smiled. “I’m Bailey.”

“Why are you helping me?” puno ng pagtatakang tanong niya.

“Ayoko lang na saktan ka nila,” wika nito. “Mom can’t get out, but you can.” Pagkatapos ay may inilabas itong kuwintas sa bulsa nito, saka mabilis na inilagay iyon sa bulsa niya. “Sabi ni Mommy, alam mo na raw ang gagawin sa kuwintas na ’yan.”

Napakurap-kurap si Lucky kay Bailey habang pinagmamasdan ito. He looked familiar. The way he smiled earlier and the way his eyes sparkled as he talked… they were similar to the twins she knew…

Blake and Blaze.

“Sige na, umalis ka na,” pagtataboy nito sa kanya. “Sasaktan ka nila rito at hindi mo kakayanin ’yon kasi may sakit ka.”

That made her worry. “Nasaan ang mommy mo? Sumama na lang kayo sa ’kin,” yaya niya. “May kilala akong magbabantay sa ’tin. Hindi nila tayo pababayaan. Sumama na lang kayo.”

Umiling si Bailey. “Ayaw ni Mommy. Hindi raw puwede.” Malungkot itong ngumiti, saka pilit siyang itinutulak patungong sasakyan. “Go. Leave. And don’t come back.”

Napipilitang sumakay si Lucky, saka tiningnan muna si Bailey bago niya binuhay ang makina ng sasakyan.

Bailey opened the garage door for her.

“Thank you,” sabi niya.

Bailey smiled and he really reminded her of the twins. Habang tumatagal na nakikita niya ang bata ay lalong nagiging magkamukha ito nina Blake at Blaze.

Lucky looked at Bailey one last time before driving the car with its full speed.

At tulad ng sinabi ni Bailey, binilisan niya ang pagmamaneho ng sasakyan at hindi siya tumigil hanggang sa makarating siya sa ospital.

BLAKE WAS CONFLICTED. He had to choose between Blaze and Lucky. Blaze was in the operating room while Lucky was missing. Hindi sumunod si Lucky sa kanya tulad ng plano, hindi nito sinasagot ang tawag niya at gustong-gusto na niyang hanapin ito pero hindi niya maiwan-iwan ang kakambal niyang nanganganib din ang buhay.

He was torn between his brother and his beloved!

Ihinilamos niya ang palad sa mukha, saka napatitig sa pinto ng OR.

I have to look for Lucky!

Akmang hahakbang siya paalis pero hindi naman niya magawa. His twin needed him. But Lucky might need him as well!

“Fuck!”

“Blake.” Boses iyon ni Evren na bagong dating. “We came as soon as we heard from Mang Danny.”

“Kumusta si Blaze?” tanong ni Dark.

“I don’t know,” sagot niya.

“Is he okay?” tanong ni Andrius.

“I’m not sure,” sabi niya.

“Who’s the doctor?” tanong ni Phoenix.

“I have no idea,” sagot niya.

“Who did this? Need backups?” tanong ni Titus.

Napasabunot siya sa sariling buhok. “I don’t know. Our enemy I guess… I’m not sure. Hindi pa ako nakakalabas ng ospital. Nawawala si Lucky— fuck! Mababaliw na ako!”

“Chill—” sabi ni Slate na pinutol agad ni Cadmus.

“That’s the worst advice ever. He can’t chill,” sabi ni Cadmus. “Hindi siya kakalma sa sitwasyon niya ngayon.”

“Yeah…” Namaywang si Nate. “Need something? I’m available. I have no cake to bake today, well except from that weird count but he can wait.”

Mahigpit siyang napasabunot sa buhok niya. “Can, ahm, can you stay with Blaze? Nag-aalala ako kay Lucky. Dapat sumunod na siya sa ’kin dito kanina pa. Dapat nandito na siya pero maggagabi na, wala pa rin siya. Baka may nangyari nang masama sa kanya.”

“Sure,” agad na sagot ni Thorn. “Go. Kami nang bahala rito.”

Nagsisang-ayunan ang mga kaibigan nila dahilan para makahinga siya nang maluwag.

“Call me when Blaze gets out of the OR.” Humakbang siya paatras.

“I will,” sabi ni Khairro. “Go. Look for your wife.”

Tumango si Blake, saka akmang tatakbo palabas ng ospital nang mapatigil siya dahil nakita niya ang wirdong Espanyol na karga-karga ang walang malay niyang kasintahan.

“Lucky!” Agad niyang nilapitan si Velasquez, saka kinuha rito si Lucky. “What happened?”

Knight shrugged. “She was kidnapped then she miraculously got away before I can enter the mansion and be cool. Sinundan ko ang getaway car niya at dito ako dinala. You’re welcome by the way—”

Nilampasan niya ito, saka nagmamadaling itinakbo si Lucky patungong ER para mabigyan ito ng paunang lunas.

“Please, be okay, baby.” Hawak niya ang kamay nito at hinahalikan iyon. “Please, be okay. Please. I need you right now. Please… don’t leave me.”

Blake mind was in chaos. Nahahati ’yon kay Blaze at kay Lucky. Hindi niya alam kung sino ang uunahin niya.

“Fuck. Fuck. Fuck.”

Hinaplos niya ang noo ni Lucky, saka hinalikan ito roon at pinakatitigan habang naka-oxygen mask ito. She looked so pale.

“I’m sorry,” he whispered. “I’m sorry hindi kita naprotektahan tulad ng ipinangako ko. I’m sorry, Lucky… please forgive me.” Pinisil niya ang kamay nitong nanlalamig. “Nandito na ako. Hindi na mauulit ’to. Hindi na kita iiwan. Sorry, I’m so sorry… I’m so sorry.”

Ihinilamos niya ang mga palad sa mukha nang pumasok si Axel sa ER at agad na inasikaso si Lucky.

“What the fuck happened?” Axel asked. “Blaze is in the OR?”

Tumango siya. “He was shot.”

Axel was in Macau this morning for his convention. Mabuti na lang at agad itong umuwi nang malaman ang nangyari kaya naasikaso nito ngayon si Lucky.

“Who shot him?” Axel asked, his jaw tightening.

“Our enemies, I guess.” Bumuga siya ng marahas na hininga. “Baka nalaman nilang buhay pa naman talaga kami.”

“Fuck…” Axel murmured while looking at Lucky. “Blake, her heart…”

Agad siyang natakot at kinabahan. “What?”

Parang natatakot na tumingin ito sa kanya. “It’s beating too slow.”

In his vocabulary, that meant he was losing her. “No. Make it beat faster, damn it!”

Axel looked bothered. “The pacemaker should be doing its job, steadying her heartbeat.” He used the stethoscope to listen to Lucky’s heart. “I can barely hear it.”

Nanghina siya at nanlamig ang buong katawan niya. “W-what do I do? A-ano’ng puwede kong gawin? Tell me. Tell me what to do!”

“I don’t know what’s happening but if this continue, she will really need a transplant.”

Nanghihinang napasandal siya sa pader na malapit sa kanya. “Pero wala pa tayong heart donor…”

“I know that—fuck! It’s back!” Axel exclaimed. “Her heartbeat is back to normal, Blake.”

Nakahinga siya nang maluwag. “Thank goodness.” Agad siyang bumalik sa tabi ni Lucky at hinawakan ang kamay nito. “Fight, baby. You promise you’ll fight for me. Kaya mo ’to. Hindi mo kami iiwan. Naniniwala akong makakasama pa kita nang matagal. Please… please… I beg you, please… don’t leave me.”

Hawak niya ang kamay ni Lucky kaya nang gumalaw ang mga daliri nito ay naramdaman niya agad ’yon. His eyes widened and a wide smile appeared on his lips.

“There’s my brave gummy bear. You can do this. Nandito lang ako. Nandito lang ako, baby. Hindi ako aalis sa tabi mo.” Her fingers moved again making him chuckle and then laughed. “That’s my baby. That’s it…”

Then slowly, her eyes opened, and she looked at him.

Naramdaman niya ang pagkahulog ng isang butil ng luha niya sa pisngi. “Hey, baby, I’m here. I’m right here. I’m so sorry I left you alone. I’m sorry. It’s my fault that this happened to you—”

Bahagya itong umiling, saka mahinang pinisil ang kamay niya habang panay ang iling. Kapagkuwan ay bigla na lang itong nawalan ng malay.

“Lucky!”

“She’s just resting,” sabi ni Axel sa kanya. “I’ll transfer her to the ICU so we can monitor her heart’s health. Mas maalagaan siya roon.”

Tumango si Blake, saka hinayaan si Axel na gawin ang mga kailangan nitong gawin para umayos na ang lagay ni Lucky.

Nang maipasok si Lucky sa ICU, sumunod namang ipinasok si Blaze.

“Tinatawagan kita,” sabi ni Khairro na nakasunod sa stretcher na kinalalagyan ng kakambal. “Hindi ka sumasagot.”

“Her heartbeat was too slow,” sagot niya habang nakatitig kay Lucky mula sa labas ng glass wall ng ICU. “I was so damn scared. Akala ko mawawala na siya sa ’kin. Hindi ko yata kakayanin.”

Walang umimik sa mga kaibigan niya. Walang nang-asar. Walang tumudyo sa kanya. Lahat tahimik.

“Ganito ba talaga ang pakiramdam ng magmahal? Nagmahal naman ako noon, pero hindi ako naging ganito. Hindi naman ako matatakutin pero natatakot akong mawala siya sa ’kin.” Kumuyom ang kamay niya. “Natatakot akong iwan niya ako.”

Tinapik ni Andrius ang balikat niya. “I know what that feels, bud. It’s scary. Nang maospital ang asawa ko, kung puwede nga lang, ako na lang ’yong mahirapan, hindi lang siya. If only I could switch places with her, I will do it in a heartbeat. But we can’t. Ang magagawa lang natin, alagaan at bantayan ang mga mahal natin. And then pray. Hindi ako paladasal na tao pero lumuhod at nagmamakaawa ako para sa asawa ko.”

Wala sa sariling napatingin siya sa altar na nasa labas ng ICU.

If I pray, will Lucky be okay? If I beg on my knees, will my twin be better?

Naputol ang pag-iisip niya nang lumabas ng ICU si Axel at may iniabot sa kanya. Ang damit ’yon na suot ni Lucky kanina. Pinalitan kasi ang damit nito ng hospital gown.

“Thanks, Axel—” Naputol ang pagpapasalamat niya nang may nahulog mula sa bulsa ng nakatuping pantalon ni Lucky na hawak niya.

Kunot-noong bumaba ang tingin niya sa sahig at hinanap ang nahulog. Umawang ang mga labi niya at namilog ang mga mata nang makita kung ano ’yon.

“What the…”

Si Axel ang pumulot n’on sa sahig, saka itinaas iyon para magpantay sa mukha nila at makita nila nang maayos. “Hindi ba sa mommy mo ’to?” naguguluhang tanong nito habang hawak ang kuwintas na kapareho ng kuwintas na ibinigay niya kay Lucky. “Is this yours?”

Umiling siya. “No… the ring on my necklace has a ruby stone. That’s a sapphire.” Parang sasabog ang dibdib niya at isip sa kaguluhan. “That’s Blaze’s.”

“Paano ’to napunta sa bulsa ng damit ni Lucky?” nagtatakang tanong ni Axel sa kanya.

“Blaze gave that to Cassie,” mahina niyang bulong. “But Cassie was wearing it when we buried her.” Naguguluhang bumaling siya kay Lucky na walang malay. “Paano napunta ’to sa ’yo?”

What the fuck is happening?

CECELIB | C.C.

CHAPTER 25

CHAPTER 25

“ANO’NG ALAM MO sa lahat ng ’to?” tanong ni Blake kay Velasquez habang mahigpit pa ring hawak niya ang kuwintas na ibinigay ni Blaze kay Cassie. “Ano’ng alam mo rito?”

Knight looked up at him. “Ano ba’ng pinagsasasabi mo?”

Tumalim ang mga mata niya. “Huwag mo akong daananin sa pagiging sintu-sinto mo. Hindi ’yan uubra sa ’kin ngayon,” nagtatagis ang mga bagang na sabi niya.

Napatingin si Knight sa mga kaibigan nilang nakikinig sa usapan nila sa labas ng ICU, saka bumuntong-hininga. “Seriously, Blake, what are you talking about?”

He puffed a breath. Knight was pretending to be a lunatic again. Nasa harap sila ng mga kaibigan nila kaya hindi siya nito seseryosohin.

Kinuwelyuhan niya ang conde, saka hinila ito palayo sa mga kaibigan nila.

Nang mawala sila sa paningin ng mga kaibigan nila, itinulak niya si Knight pasandal sa pader, saka gumagalaw ang panga na nagtanong. “Ano’ng alam mo?”

Inayos ni Knight ang nagusot nitong kuwelyo, saka namulsa. “Why do you wanna know—”

“Don’t play mind games with me,” nagtatagis ang mga bagang na sabi niya. “I’m warning you, Knight. Hindi mo ako gustong galitin.”

Knight heaved a very deep sigh. “The reason why I like you better than Blaze is because you don’t joke around. Pero hindi pala maganda kapag sa ’kin nakatutok ’yang matalim mong mga mata—”

“Answer me.” He was gritting his teeth.

Umayos ito sa pagkakasandal sa pader, saka tinitigan siya. “What do you want to know? Kung ano’ng tanong mo, ’yon lang ang sasagutin ko. So, ask wisely.”

Humigpit ang pagkakakuyom ng kamay niya. “Huwag mo akong paglaruan, Velasquez. Kilala mo ako kaya huwag na huwag mo akong gagalitin.”

“Kilala mo rin ako,” sabi nito sa kalmadong boses. “Hindi ako basta-basta nagbibigay ng impormasyon kahit buhay ko pa ang kapalit. I’m giving you a chance here, so grab it.”

His lips thinned and jaw tightened. “Paano nakatakas si Lucky?”

“There was an angel inside,” sagot nito.

“Your men?”

Umiling ito. “Nope. Just a good citizen.”

“Where was she taken?”

“Why?” Velasquez asked back. “Pupunta ka? Bibisitahin mo? ’Tapos? Ano’ng gagawin mo doon? Wala ni isang tao sa mansiyon na ’yon ang sasagot sa mga katanungan mo.”

“Then answer me…” Itinaas niya ang kamay na may hawak sa kuwintas. “Do you know who own this? Who kidnapped my Lucky? Whose house is it? What do they want from Lucky? Why am I protecting her? Who wants to hurt her?”

Velasquez sighed. “It’s not really about who wants to hurt her… it’s more like, who wants to keep her.”

Inatake siya ng kaba. “Explain.”

“Lucky was kidnapped by her own father today,” sab ni Knight, saka napailing. “And I’m pretty sure he’s the reason why your Lucky is in the ICU.”

Bumuga siya ng marahas na hininga. “That still doesn’t explain how this…” He gripped the necklace. “Came into Lucky’s possession.”

Velasquez looked like a man who didn’t know a shit, but he knew better.

“May hindi ka sinasabi sa ’kin,” sabi niya habang tinititigan ang kaharap. “Ano ’yon?”

“Kaya nga hindi ko sinasabi kasi ayokong malaman mo.” Ngumiti ito, saka tinapik ang balikat niya, “I’ll tell you some other time. Hindi pa rin ako sigurado, eh. I don’t want to give you a half-baked information. Nakakamatay ’yon.”

He tsked. “You’re playing me again.”

Velasquez eyes lost its humor. “If I’m playing you, you’ll never know that. And I’m talking to you right now as a friend, but if you push me, you’ll be talking to Minrod, and I know you wouldn’t like that.”

Bumuga si Bake ng malalim na hininga. “Akala ko tapos na ang magulong parte ng buhay ko.”

“This is the continuation, bud. My advice? Buckle up, it’s gonna be a bumpy ride.” Kumindat ito, saka naglakad pabalik sa mga kaibigan nila.

Siya naman ay napasandal sa pader at pinakatitigan ang kuwintas na hawak.

If Blaze found out about this, he’d be a mess again. Ano ang gagawin niya? Sasabihin ba niya sa kakambal o sasarilihin muna niya?

Malakas siyang napabuntong-hininga, saka bumalik sa mga kaibigan nila na ayaw umalis at gusto siyang samahang magbantay kina Blaze at Lucky. Mag-isa lang daw kasi siya.

“He looks pissed,” salubong sa kanya ni Khairro habang pasulyap-sulyap kay Knight. “Bakit mo kasi kinuwelyuhan? Alam mo namang sintu-sinto ’yan.”

Hindi siya umimik at tumingin lang kay Lucky at sa kakambal niya.

“Did he tell you anything?” Sanford asked again.

“You know Knight,” sabi niya.

Khairro tsked. “What did he say?”

“I’ll be talking to Minrod next time I asked.”

Mula sa gilid ng mga mata, nakita niyang napailing si Khairro. “Even I, feared Minrod. He nearly killed me.”

Yeah. Minrod was something else. Hanggang ngayon, hindi pa rin siya makapaniwala na magiging kaibigan niya ang sintu-sintong ’yon. When Velasquez was Knight, he was annoying but bearable to talk to. But when Velasquez was Minrod, it was like talking to a cement wall. Hard and emotionless. Even he couldn’t break him.

Humarap siya sa mga kaibigan. “Go home. Kaya ko na ’to.”

Evren looked at him flatly. “Are you kidding me? Tinawagan ko na si Train. Pumayag na ang asawa niya na magkampo kami rito sa labas ng ICU at nanghiram na ako ng folding bed.”

Hindi na siya nakipag-argumento. There was no use. Matitigas ang ulo ng mga kaibigan niya. Walang mangyayari kung ipagpipilitan niya ang gusto niya.

“Fuck! The fucker is awake!” Thorn exclaimed, getting all their attention.

Agad siyang bumaling sa kinahihigaan ni Blaze at para siyang nakahinga nang maluwag nang makitang gising na nga ito.

“Bud!” panay ang pabulong na pasigaw ng mga kaibigan niya. “Bud, you’re alive!”

“Buhay ang gago!” sigaw ni Phoenix. “Magdiwang tayo. Barbecue party again.”

“Plus beer,” dagdag ni Titus.

“And cake,” sabad ni Knight.

Nag-umpisa nang mang-asar ang mga kaibigan niya. Evren and Andrius even started showing their finger heart at Blaze who kept on grimacing.

“Axel!” tawag ni Sanford kay Axel na dadaan lang yata ng ICU pero tumigil dahil kay Sanford. “Puwede ba kaming pumasok?”

Axel looked at their friends flatly. “Gusto n’yong mamatay nang maaga si Blaze nang dahil sa inyo? Go ahead.”

“Yes!” Phoenix grinned.

“Let’s kill this fucker,” sabi ni Thorn.

“Here we come,” sabi ni Andrius.

At pumasok na nga ang mga loko-loko sa ICU. Mabuti na lang at agad na tumahimik ang mga ito habang kinukumusta ang lagay ni Blaze.

“Hindi ka papasok?” tanong ni Knight sa kanya na nakatayo sa tabi niya at nakatingin lang din kay Blaze na kinukulit ng mga kaibigan nila.

“Baka mapaano siya kapag nakita ako,” sagot niya.

Namulsa si Knight. “A brother is a brother, Blake. Kahit gaano pa kalaki ang galit na nararamdaman, nandoon pa rin ’yong dugo na nag-uugnay sa inyong dalawa. So go ahead and show your face. Uuwi na ako.”

Bumaling siya sa conde. “Thank you… for looking after Lucky while I’m incapable of doing so.”

Knight chuckled. “It’s not me you should be thanking.”

He tsked. “If it’s one of your alter egos, spare me. Ikaw pa rin naman ’yon.”

Tumaas ang sulok ng mga labi ni Knight, saka humarap sa kanya. “Am it? Knight Velasquez? Are you sure?”

Bahagyang nanlaki ang mga mata niya nang mapansing naka-contact lens ito. Napailing na lang siya at napabuga ng marahas na hininga. “What are you doing here? I thought you’re in Barcelona.”

Ngumiti lang ang kausap, saka sumaludo sa kanya at umalis.

Napailing uli siya habang pinagmamasdan ang papalayong bulto ni Night.

He’s really weird. Just like his older brother, Knight.

Ibinaling niya ang atensiyon kay Blaze na kinukulit pa rin ng mga kaibigan nila. Nang pumasok siya ng ICU, isa-isang naglabasan ang mga loko-loko hanggang sa silang dalawa na lang ng kakambal.

“Hey…” sabi niya.

Blaze smiled. “Hey…”

Lumapit siya rito, saka umupo sa gilid ng kama nito. “Feeling better?”

“Para akong sinagasaan ng truck na sobrang laki.” Napangiwi ito nang subukang gumalaw. “And my body fucking hurts. Everywhere!”

“You were shot,” sabi niya.

Blaze groaned. “Yeah… I know.” He looked at him. “Sorry.”

“Hindi mo naman kasalanan na nabaril ka—”

“I mean, sorry for blaming you,” sabi nito, saka mapait na ngumiti. “It’s me who fucked up, I just can’t accept it.”

“Blaze—”

“You’re the best brother anyone could ever wanted and have.” He looked into his eyes. “I trust you with my life, Blakey. Pakiramdam ko kapag sinabi mong magiging maayos ang lahat, ’yon ang mangyayari, at wala akong dapat na ipag-alala. Sinanay mo ako na nakadepende sa ’yo. Pasensiya na dahil sumama ang loob ko sa ’yo. Tama si Lucky, wala namang may gusto sa nangyari. It’s been eleven years and I badly want to move on, but I just couldn’t. I’m still in pain. Still missing Cassie and Mom. Kaya nasisi kita dahil nanariwa na naman ang sakit. I’m sorry, Blakey. Hindi ko na uulitin.”

Tumango lang siya, saka tinapik ang balikat nito. “Pagaling ka. Reresbakan natin kung sino man ang may gawa nito sa ’yo.”

Blaze grinned. “Yeah. And please don’t mind what I just said. I just realize I was cheesy.”

Blake chuckled. “Yeah, you’re cheesy. Kulang na lang mag-I love you ka sa ’kin.”

Blaze grimaced. “I think I just have a goosebump.”

He laughed. “That’s because of your cheesiness.”

“Yeah, yeah…” Blaze closed his eyes. “My whole body is aching.”

“You were shot twice,” imporma niya sa kakambal.

“Really?” He sighed. “’Buti pala buhay pa ako, ’no?”

“Masamang damo ka, eh.”

Mahinang tumawa ang huli, saka nagmulat ng mga mata at tumingin sa kanya. “Si Lucky? Nakita ba niya ang nangyari sa ’kin?”

Itinuro niya ang kurtina na naghihiwalay sa higaan ni Lucky at Blaze. “She’s unconscious.”

“Fuck.” Guilt was written on Blaze’s face. “Ako ba ang dahilan?”

Umiling niya. “It’s a long story. Pahinga ka na muna.”

May pag-aalalang tinitigan siya ng kakambal. “Are you okay?” Blaze asked. “Dalawa kaming nasa ospital. How are you holding up?”

Nilingon niya ang mga loko-lokong kaibigan, pagkatapos ay ibinalik agad ang tingin sa kakambal. “May mga baliw naman akong kasama kaya ayos lang ako.”

“Eh, si Lucky? Ayos lang ba siya?”

“Blaze, it’s my job to worry about her,” may diin niyang sabi.

“I know… but I like her,” walang pag-aalinlangan nitong sabi. “Hindi mo maiaalis sa ’kin na mag-alala sa lagay niya.”

“You have Cassie,” hindi niya mapigilang sabi.

Blaze frowned at him. “We both know where she is.”

“I’m not sure about that now.”

Blaze stilled. “Blake, don’t joke around. It’s not funny.”

Hinawakan niya ang kamay ng kakambal, saka ibinuka ang palad nito at doon inilagay ang kuwintas na may asul na bato na kanina pa niya hawak. “I don’t know what this means… I don’t want to give you false hope, but…” Hindi niya natapos ang sasabihin dahil alam niyang aasa ang kakambal niya.

Tinitigan ni Blaze ang kuwintas na ibinigay niya rito. He could see it in his eyes, his whole being was shook. “I gave this to Cassie…” nanginginig ang boses na bulong nito habang pahigpit nang pahigpit ang hawak nito sa kuwintas. “Bakit nasa ’yo ’to?”

He took a deep breath. “Lucky was kidnapped today, by her father, she escaped and when she came back, she already has it.”

Pilit na bumabangon si Blaze pero pinigilan niya.

Blaze squeezed his eyes shut. “Fuck. Fuck. Fuck! Fuck! Fuck!”

All he could do was grip Blaze’s wrist to calm him down but he didn’t calm down. The doctor needed to sedate Blaze to calm him.

Napatitig siya sa kakambal niyang unti-unting nawawalan ng malay. Kumuyom ang kamay niya.

Eleven years. If Cassie was alive after all these years, Blaze would go crazy for sure.

PAKIRAMDAM NI LUCKY ay wala siyang lakas nang imulat niya ang mga mata at parang nanunuyo ang lalamunan niya kahit ilang beses pa siyang lumunok. Hindi rin niya maitaas ang kamay para sana ipaalam kay Blake na nakayupyop sa gilid ng kama niya at natutulog na gising na siya.

Lucky remained unmoving for a couple of minutes before she was able to move her finger.

Why do I feel so tired? “B-Blak…ey… B-Blakey…”

Humahangos na nagising si Blake at nang makitang gising na siya, agad nitong hinawakan ang kamay niya at hinalik-halikan ang likod ng palad niya bago nagpaalam na susunduin lang si Axel.

Nakatitig lang si Lucky sa kisame habang hinihintay na makabalik si Blake. Nang makabalik, kasama na nito si Dr. Axel.

Tahimik lang si Blake habang sinusuri siya ni Dr. Axel. Nakatingin lang ito sa kanya, saka nginingitian siya kapag nagtatama ang tingin nilang dalawa.

And Lucky would smile back as fast as she could. And when their eyes met again, Blake mouthed “I love you” to her, making her smile softly.

“I’d been monitoring you since last night and you’re doing good.” But Dr. Axel didn’t look please. “For now.”

She opened her mouth to speak and her voice was hoarse. “I f-feel s-so w-weak…”

“Mababawi mo rin ang lakas mo,” sabi ni Dr. Axel, saka nginitian siya. “Kailangan mo lang magpahinga.”

“M-my h-heart?” may pag-aalala niyang tanong.

Dr. Axel’s face saddened. “It’s still beating… for now.”

Tumingin siya kay Blake. “I-I’m sor…ry… m-my h-heart—”

“It’s okay.” Lumapit sa kanya ang kasintahan, saka hinalikan siya sa noo. “Don’t worry about it. You’ll be okay.”

Kahit negatibo ang nasa isip niya, ngumiti pa rin siya at tumango. “I-I’ll g-get b-b-better.”

“Yes.” Blake smiled at her. “Gagaling ka.”

Tumango siya at huminga nang malalim. “T-thank you.”

Tinapik ni Dr. Axel ang balikat ni Blake at lumabas ito, samantalang nagpaalam naman si Blake na lalabas lang sandali at sumunod ito kay Dr. Axel.

Mula sa loob, nakikita niya sa labas ng glass wall na nag-uusap ang dalawa nang masinsinan.

Was it about her?

When Blake looked at her worriedly, she knew it was about her. Ganoon na ba kalala ang sakit niya para hindi sabihin mismo sa kanya ni Dr. Axel ang totoong lagay niya?

Lucky closed her eyes, but she immediately opened them when she saw her father’s face on her mind and how his words kept on replaying in her head.

Naririnig niya ang pag-iingay ng heart rate monitor machine na nakakabit sa kanya.

Dr. Axel automatically went inside the room to check on her. Pero nang makalapit si Blake ay kumalma siya.

“Stay with her,” sabi ni Dr. Axel kay Blake. “Mukhang kumakalma siya kapag nasa tabi ka niya. I need to go to the nurse station, babalik din ako agad.”

Blake nodded and intertwined their hands before smiling at her. “I miss you.”

“Me t-too,” mahina niyang tugon.

Umupo ito sa stool na nasa tabi ng kamang kinahihigaan niya, saka pinakatitigan siya. “How are you feeling?”

“O…kay.” Mahina ang boses niya.

“That’s good.” Hinalikan na naman nito ang likod ng palad niya. “I can’t wait to go home with you.”

She smiled. “Me too… l-let’s go h-home…”

Dumaan ang lungkot sa mga mata ni Blake pero agad din iyong nawala. “Hindi pa puwede sa ngayon. Nagpapagaling ka pa.”

“K-kailan tayo p-puwedeng u-umuwi?” malungkot niyang tanong.

Blake gave her a reassuring smile. “Soon, baby. Soon.”

“W-when?”

“Just soon,” sabi nito, saka nag-iwas ng tingin sa kanya.

Napabuntong-hininga si Lucky. “G-ganoon na ba kalala ang lagay ko?” She felt so exhausted. “D-don’t l-lie to me, B-Blakey… please, l-look at m-me…”

She was just talking but she was having a difficulty breathing. What’s happening to me? Hindi naman siya ganito noon.

“B-Blakey…”

He looked at her. Worry was in his eyes. “There’s ahm, there’s a blood clot in your heart. Kapag hindi naagapan, baka makasama sa ’yo. They already injected you with medicine to make it go away, but it’s not working.”

Sunod-sunod na tumulo ang luha niya. “A-alam ba ’t-to nina Mommy La at D-Daddy Lo ko?”

Blake nodded. “Kauuwi lang nila kasi pagabi na, kailangan din nilang magpahinga. Nandito sila buong araw kanina, binabantayan ka.”

Her tears kept on streaming down her face. “A-ano’ng m-mangyayari sa ’kin n-ngayon?”

“Axel said that they have to operate you to remove the blood clot.” Nagtatagis ang mga bagang ni Blake. “But… b-but, it’s r-risky because your heart is weak. It might give up. Y-you might not m-make it.”

Lucky sobbed. “If he doesn’t o-operate me, I s-still won’t make it?”

Kinagat lang ni Blake ang labi nito at hindi umimik. Nakatungo lang ito habang mahigpit na hawak ang kamay niya. And when he looked at her, her heart broke when she saw tears falling from his eyes.

Umiling siya. “D-don’t c-cry…”

But tears kept falling from his eyes. It wouldn’t stop.

“B-Blakey…”

Umiling ito habang umiiyak. “W-we have no choice, Lucky. But you’ll be okay. You’ll get through this. Hindi ka naman susuko, ’di ba? Lalaban ka, ’di ba? Para sa ’kin? Para sa lolo’t lola mo? Para sa amin?”

Tumango siya kahit nanghihina. “I w-will.”

He kissed the back of her hand. “Huwag kang susuko. Huwag mo akong iiwan.”

She nodded.

“Mangako ka sa ’kin.” He was begging. Mangako kang hindi ka bibitaw. Nasa labas lang ako ng OR. Hihintayin kitang makalabas. ’Tapos kapag okay ka na, uuwi na tayo, pagkatapos ipagluluto kita ng paborito mo. Sasarapan ko.“

Tumango siya. “H-how’s m-my chances of s-surviving?”

Blake lips trembled as he shook his head. “You’ll be one hundred percent okay…”

“Y-you’re l-lying again.” She sobbed. “N-no lies r-remember?”

He smiled even though he was crying. “O-one hundred percent positive.”

“B-Blakey…”

“I’m not gonna lose you, baby. I can’t lose you.” Humigpit ang hawak nito sa kamay niya. “Because if I ever did, I’d lost my best friend, my soul mate, my smile, my purpose, my laughter, my life … my everything.”

Umiling siya, pinipilit ang sarili na maging malakas kahit hinang-hina na. “Don’t s-say that.”

“I love you, Lucky.” Tears kept streaming down his cheeks. “Don’t leave me…please… please, don’t. Maawa ka sa ’kin. Hindi ko kakayanin.”

Lucky sobbed, her strength fading slowly. “Is it fifty-fifty?” natatakot niyang tanong.

Hindi na naman sumagot si Blake.

“B-Blakey…”

Marahas itong umiling. “You’ll be fine. You’re gonna be okay. We will still have our happy every after, remember? Magsasama pa tayo nang matagal na matagal. Magpapakasal pa tayo kaya huwag na huwag mo akong iiwan.”

Tumango siya. “K-kailan mo g-gustong ikasal?”

“Pagkalabas na pagkalabas mo ng ospital.”

She smiled weakly. “G-gusto ko r-rin ’yon.”

Blake smiled. “Yeah? We’ll get wed in the church and you’ll walk down the aisle towards me… it’s gonna be amazing.”

She nodded weakly. “Y-yes…”

Lucky couldn’t help it any longer, her eyes started dropping close.

“Baby, wake up… wake up…” Blake was shaking her hand. “Baby, please, wake up.”

Pero hindi na niya mabuksan ang mga mata niya.

A tear fell from her eyes. “B-Blakey…” she whispered.

“Yes, baby?”

Her grip on Blake’s hand loosen until she couldn’t hold him anymore. “I-I’m s-sorry…”

“Lucky… Lucky!”

Before she lost her consciousness, she uttered one last word.

“S-s-orry…”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 26

CHAPTER 26

“WHERE’S LUCKY?” agad na tanong ni Blaze kay Blake nang makapasok siya sa inookupa nitong pribadong kuwarto ng ospital. “Kailangan ko siyang makausap. Kailangan niyang sagutin ang mga katanungan ko—”

“She’s weak and unconscious when I left,” sabi niya sa mahinang boses, saka umupo sa stool na katabi ng kama ng kakambal. “I think I’m gonna lose her, Blaze… hindi pa ako handa.”

“Hindi ka naman talaga magiging handa kahit ano’ng gawin mo.” Bumuntong-hininga si Blaze. “Ayos lang ba siya? Sabi ni Khairro nawalan daw uli siya ng malay?”

Tumango siya habang paulit-ulit na nagre-replay sa utak niya ang paghingi ng sorry sa kanya ni Lucky. “She said she was sorry… I don’t even know what she’s sorry for.”

“She’s gonna be okay…” sabi ni Blaze.

“Is she?” Tumingin siya sa kakambal. “There’s a blood clot in her heart. She needs an operation. Pero baka hindi niya kayanin. Pero kapag hindi naman siya operahan, mapapahamak pa rin naman siya. Saan ako lulugar? Ano’ng pipiliin ko?”

“Be with her,” utos sa kanya ni Blaze. “Doon ka sa kanya. Ayos lang ako rito.”

“Her grandparents are with her.” Ihinilamos niya ang palad sa mukha. “I just want her to be okay… so we can get married. Bakit ba ang hirap?”

“Life is hard.”

“I know that.” Mapait siyang ngumiti. “We’ve been suffering for eleven years, Blaze. Minsan ba, tinanong mo ang sarili mo kung kailan ’to titigil? Kung kailan tayo sasaya? Bakit palagi na lang ganito? Bakit palagi na lang tayong pinahihirapan?”

Blaze looked down. “Hindi ko rin alam…” Bumuntong-hininga ito. “Tanggap ko na naghihirap ako, pero ang hindi ko matanggap ay ang nangyayari ngayon. Para na akong mababaliw sa kakaisip kung paano napunta kay Lucky ang kuwintas na ’yon.”

Tinapik niya ang balikat ng kakambal. “We’ll get there. One step at a time. We’ll work it out.”

Napatitig sa kanya si Blaze, saka mahinang natawa. “Hayan ka na naman, eh, sinasanay mo na naman ako.”

He smiled. “That’s what brother’s do, remember?”

Napailing lang si Blaze, saka bumuga ng marahas na hininga. “That’s what he told me too… that you’ll work it out because that’s what brothers do.”

He frowned. “Who?”

“Me,” sagot ng boses mula sa nakabukas na pinto ng kuwarto.

Agad siyang bumaling doon at nalukot ang mukha nang makita ang conde. “Ano’ng ginagawa mo rito? Kung manggugulo ka lang, bumalik ka na lang doon sa asawa mo.”

Ipinakita nito ang kamay sa kanila. “No wedding ring, assholes.”

Napailing na lang si Blake. “Ano na naman ang ginagawa mo rito? Bumalik ka na sa Barcelona.”

“I came in peace,” nakangising sabi nito, saka naglakad palapit sa kanila. “I’m a Jedi today.”

Nalukot na naman ang mukha niya. “Kapareho mo lang ang kuya mo. Weirdo.”

Night frowned. “What’s so weird about being a Jedi? That’ll be the coolest job ever.”

“Out,” pagpapalayas niya sa lalaki.

“Don’t want to.” Naglakad ito palapit sa ref na naroon at binuksan iyon. “You don’t have a cake here?”

“This is a hospital, moron.” Blaze hissed. “It’s not a bakery.”

Natatawang isinara nito ang pinto ng ref, saka namulsa at humarap sa kanila. “I hate cake. It’s too sweet. Hindi bagay sa kakisigan ko.”

“Then why look for one?” Blaze asked.

“Nakasanayan lang.” Night tsked. “I have to do what Knight does, remember? Apparently, it’s my job.”

Blake grimaced. “Kung hindi ko lang alam na nakababata kang kapatid ng conde, iisipin kong kambal kayong dalawa. Masyado kayong magkamukha at gayang-gaya n’yo ang isa’t isa.”

Blaze nodded. “That’s true. Ang hindi n’yo lang yata maloloko ay ’yong asawa ni Knight at si Valerian.”

Natawa si Night. “Knight will go ballistic if I ever go near his wife.”

Blaze chuckled. “Yeah. Does Volkzki know though?”

Night shrugged and changed the topic. “Anyway, I came here to tell you that I found a heart for Lucky.”

Blake went rigid. “Fuck… don’t joke around.”

“I’m not.” Seryoso ang mukha nito. “Kaya nga ako pinapunta rito ni Knight, para hanapan siya ng heart donor.”

He frowned. “Why?”

Night looked at him. “He says because you’re a friend and you suffered enough already.”

Tumiim ang mga bagang niya. “You and your brother, are you hiding something from us?”

“Yes,” deretsahan nitong sagot. “But I won’t tell you so don’t ask.” Then he smiled like nothing happened. “I have one condition before I give the heart.”

“Name it.”

“I want to talk to Lucky.”

Kinabahan siya at agad na naging alerto. “Bakit? Ano’ng sasabihin mo sa kanya?”

“Relax.” Night chuckled. “Hindi ako sintu-sinto. Actually, you can come with me as I talk to Lucky. Ikaw rin, Blaze, sumama ka. Nakakalakad ka naman na siguro?”

“Yes.”

“The more the merrier.” Night grinned like he was darn happy. “Let’s have some fun, shall we?”

Kinakabahan siya sa kislap ng mga mata ni Night. If Knight was hardcore, irritating, crazy as fuck and a badass, his brother was unpredictable. He was as lunatic as Knight.

“Don’t play games,” sabi niya habang ang matalim na mata ay nakatutok dito. “Don’t even try, or it’ll be lights out for you, Night.”

Night smiled like he didn’t just threaten him. “Duly noted, Blake. Nanginginig pa. Should I act scared to give you feels?”

Napailing na lang siya, saka tinapik ang balikat ni Blaze para tulungan itong makaalis ng kama at makaupo sa wheelchair.

“Oh…” Night positioned himself behind the wheelchair. “Let me.” He looked excited. “Hindi ko pa ’to nagagawa, magtulak nang imbalido at may sakit.”

Blaze showed his middle finger at Night. “Fuck you. Hindi ako imbalido.”

“Alam kong hindi ka si imbalido, si Blaze ka,” sabi ni Night.

Blaze just let out a loud irritated breath. “Just push me.”

“Left or right?”

Nilingon ni Blaze si Night para lang panlakihan ito ng mga mata. “Forward, you moron!”

Night chuckled. “Chill before I push you to the staircase.”

Blaze jaw tightened. “Are you threatening me?”

Umiling naman si Night. “Nope. Ayaw mo bang ma-experience ang mahulog sa hagdan? It’ll be one hell of an experience.”

Napailing na lang si Blake nang sumuko na si Blaze sa pakikipag-usap kay Night. Nakakaasar naman kasi talagang kausap si Night. ’Buti na lang at sanay na siya rito. Ilang misyon na rin kasi ang nagawa niya kasama ito noong nasa Italy sila.

At first he was really irritating, but when he got to know him, he was bearable. A little. Siguro dahil nasanay na rin siya kay Knight na kasing-ugali lang din nito.

“Itulak mo na,” sabi niya.

Night looked at him. “Malakas ba o mahina? Mabilis o mabagal?”

Yes. He was as weird as his brother. “Kung saan ka masaya.”

Itinulak nga ni Night ang wheelchair na kinauupuan ni Blaze pero binitiwan naman nito iyon kaya dere-deretsong lumabas si Blaze sa pinto at tumigil lang nang tumama ang wheelchair sa pader.

“Was it fun, Blaze?” Night asked as he walked towards Blaze.

“I will kill you, Velasquez! I will kill you!”

Tumawa lang si Night, saka itinulak na naman ang wheelchair. Sa pagkakataong ’yon, hindi na nito binitawan ang hawakan.

Napailing na lang siya, saka natigilan nang makatanggap ng tawag mula sa conde.

“Your brother is a pest,” agad niyang sabi rito.

Knight chuckled. “Hindi ka pa nasanay? Abnoy ’yan, eh. Premature child kaya ganyan ’yan.”

“Tulad mo?”

Agad na dumepensa si Knight. “Ako ang pinakamatino sa ’ting magkakaibigan.”

“Gusto mo conference call tayo ni Volkzki? At nang matauhan ka sa kagaguhan mo?”

Knight just chuckled. “By the way, Val is on the way to the hospital.”

“So?”

“He doesn’t know. I think. I’m not sure. Can you confirm for me?”

“Gago.”

“Guwapo ako,” pagtatama ni Knight sa kanya, saka pinatayan siya ng tawag.

“Who was that?” Night asked.

“Your brother.”

“Oh.” ’Yon lang ang sinabi ni Night, saka nagpatuloy ito sa pagtutulak ng wheelchair ni Blaze.

Napailing si Blake, saka natigilan nang makitang papasalubong sa kanila si Valerian kasama si Tyron. Magkasama pala ang magpinsan. Mukhang bibisitahin ng mga ito si Blaze.

“Bud.” Nakangiting lumapit sa kanila si Tyron, nauna ito kaysa kay Valerian. “Kumusta?” tanong nito kay Blaze.

“Still breathing,” Blaze answered with a shrugged.

“Great. May pa-BBQ party daw sa BV pagkalabas mo. Libre mo. Pagaling ka, ha?”

Blaze looked at Tyron flatly. “Wow. Ako na ang naospital, ako pa ang manlilibre? Anong klaseng kagaguhan ’yon? Sinong tang’na ang nakaisip n’on?”

Tinuro siya ni Tyron. “Your twin.”

Blaze stilled. “Oh. That’s a great idea.”

Natawa at napailing siya.

“Biglang bawi? Takot kang masaksak uli?” Kapagkuwan ay tumingin si Tyron sa kanya. “How’s your wife?”

“Still in the ICU,” sagot niya.

“Oh.” Pagkatapos ay bumaling ito kay Night. “What are you doing with Blaze’s wheelchair?”

“How To Push A Wheelchair 101,” nakangising sagot ni Night.

Napailing na lang si Tyron. “Bakit ba hindi na ako nagulat o nagtaka man lang sa pinaggagagawa mo, Knight?”

“Kasi sanay ka na?” nakangiting sagot ni Night.

Napailing na lang si Tyron at bumalik sa pakikipag-usap kay Blaze.

Couldn’t Tyron tell the difference? Na hindi si Knight ang kaharap nito?

Tumingin siya kay Valerian na nakalapit na. May dala itong box na hinuha niya ay cake ang laman.

“Para sa ’kin ba ’yan?” excited na tanong ni Night habang nakatingin sa hawak ni Valerian.

“Nope.” As usual, Valerian with his emotionless voice.

Tyron frowned at Volkzki. “Akala ko binili mo ’yang cake para kay Knight? Reklamo ka pa nga nang reklamo kasi inutusan ka na namang bumili ng triple bavarian with something cake.”

Tumingin si Valerian kay Night at umingos. “Eh, hindi naman iyan si Knight.”

Lihim siyang napangiti. So Volkzki knew. Mali pala ang akala ni Knight na walang alam si Volkzki.

Tyron looked confused as he looked at Valerian, and then to Night. “Inaatake na naman kayo ng kabaliwan n’yo.”

Si Night naman ay tumawa lang at kinindatan si Valerian. “Ayaw mo na sa ’kin? Hindi mo na ako love? Nagtatampo ako sa ’yo.”

“Gago,” sabi ni Valerian na masama ang tingin kay Night. “Sapakin kita diyan, eh. Umalis ka nga sa harap ko.”

But Night didn’t listen. Lumapit pa talaga ito kay Valerian at inakbayan ito. “Nagugutom na ako. Libre mo naman ako. Gusto ko masarap na masarap.”

“’Yong mamamatay ka sa sarap?”

“Hindi. Ikaw ’yong mamamatay,” sabi ni Night.

“Let go of me!” Valerian hissed at Night.

“Val…” Parang bata na nagpapadyak si Night. “I’m hungry!”

Valerian sighed like he just gave up. “May gagawin ka pa?”

“Yeah. Why?”

“Hurry up,” sabi ni Volkzki. “Nagpa-reserve na ako sa Thai resto na gusto mo.”

Night grinned. “Yes! I’ll make it quick. Come on.” Bumalik ito sa likuran ng wheelchair ni Blaze, saka itinulak iyon. “See yah , Val.”

“Moron,” Valerian grunted before looking at him. “Get well soon.”

“Hindi ako ang nabaril,” kunot-noong sabi niya.

“Magkambal naman kayo.” Volkzki shrugged. “Pasabi na lang. Magkamukha naman kayo, eh.”

Napailing na lang siya, saka malalaki ang hakbang na sinundan ang dalawang nauna na sa kanya patungong ICU.

Nang makarating siya sa ICU, naabutan niyang hinaharang nina Axel si Night at Blaze para hindi makapasok.

“Bawal nga kayong pumasok,” sabi ni Axel sa matigas na boses. “Yes, she’s awake but she’s weak!”

“She’s awake?” He couldn’t help but smile. “Is she feeling better?”

Axel looked at him sadly. “Alam mo ang sagot diyan.”

Nawala ang ngiti sa mga labi niya at bumagsak ang mga balikat niya. “Can she talk?”

“Yes. Why?”

Itinaas ni Night ang kamay. “I have a heart for her, but I need to talk to her first.”

Axel glared at Night. “Puwede ba, Knight, hindi ito ang oras para maging weird ka na naman. This is a life and death situation—”

“Kaya nga gusto ko siyang makausap,” giit ni Night.

Axel sighed and looked at him. “Kaaalis lang ng lolo’t lola niya. You decide.”

Tumango siya. “Let him in. We need the heart.”

Night smiled at him. “Sana masabi mo pa ’yan kapag nalaman mo ang totoo. I’ll be watching.”

Kumunot ang noo niya. “What are you talking about?”

Night just grinned. “Shall we?”

Napipilitang pinapasok ni Axel sina Night at Blaze, pagkatapos ay sumunod naman siya at si Axel sa loob.

“B-Blakey—” Lucky sounded weaker than yesterday. “H-hey…”

Agad siyang lumapit sa kasintahan at hinawakan ang kamay nito. “How are you feeling, baby? Are you feeling better now?”

Lucky nodded weakly. “Y-yes…”

She was lying. For him. “That’s good. Mabuti naman. Makakauwi tayo agad kapag magaling ka na.”

Lucky smiled weakly. “T-t…ala…ga? U-uwi na t-tayo?”

Tumango si Blake, saka marahang pinisil ang kamay nito. “Oo. Uuwi tayo agad. I know how much you hate hospital. Then I’ll cook your favorite food and we’ll dine with Blaze.”

Her weak smile remained. “D-do…n’t s-stab h-him aga…in.”

He smiled while trying to be strong for her. “I’ll try. Alam mo namang seloso ako, ’di ba?”

Tumango ito. “I k-know…”

Hinalikan niya ang likod ng kamay nito, saka ipinakilala si Night. “Baby, hindi ba gusto mo siyang makilala? He’s Knight.” He couldn’t tell Lucky that he was actually Knight’s brother. “He’s, ahm, he’s the one who told me to protect you.”

Dahan-dahan itong napatingin kay Night pero agad na nabaling ang tingin kay Blaze. “B-Bla…zey…” she whispered. “A-are y-you o…k-kay?”

Blaze smiled. “Okay na ako. Pagaling ka na rin. Pinag-aalala mo ako.”

“Sshh…sshh…” Dahan-dahang umiling si Lucky. “Bl…lakey w-will s-stab y-yo…ou…”

“ Atapang-atao ako,“ sabi ni Blaze. “Kaya ko siya. Hindi ba hindi kita pababayaan? Pagaling ka na. Pagseselosin pa natin si Blake.”

Umiling na naman si Lucky. “B-bu…t I-I don’t l-like y… you…”

“You’re brutally honest,” natatawang sabi ni Blaze. “You’re hurting me. Hindi na tayo bati. Sinasaktan mo ako.”

Bumuka ang bibig ni Lucky para magsalita pero walang lumabas na boses sa bibig nito. She looked so weak as she looked at him and shook her head.

Tumingin siya kay Night. “Talk. Mind your words, please.”

Night frowned at him. “Wow. Did you just say please?”

“Velasquez!”

Tumawa ito, saka nginitian si Lucky. “Hi, Miss Hart. I’m Knight Velasquez and I came bearing a good news. Pero bago ko sabihin sa ’yo ang magandang balita, may sasabihin muna ako sa ’yo na masamang balita.”

Blake stilled and his eyes widened at Night. “Velasquez, don’t you dare—”

“The one who kidnapped you is your father,” walang paligoy-ligoy na sabi ni Night habang nakatingin kay Lucky. “And yes, he raped your mother—”

“Velasquez!” He hissed at Night when Lucky’s heart monitor started beating fast. “Shut the fuck up!”

But Night continued talking. “And did Blaze and Blake tell you about their mother and Cassie? Yes. Your father raped them too. It was him and his brother.”

Blake was about to attack Night when he heard what he said, silencing every person in the room.

“W-what did you say?” It was Blaze and his voice was shaking. “H-her father… her father did what?”

Night looked at him and Blaze before looking at Lucky who was having difficulty breathing and Axel was stabilizing her. “Your father molested Blake and Blaze’s Mom and Cassie. And yes, you’re related to a monster, Miss Hart.” Pagkasabi n’on ay kinuha nito ang cell phone sa bulsa, saka may tinawagan. “I’m in the ICU. Now.”

“You’re kidding…” Blaze whispered, not believing Night “Ginagago mo yata kami.”

“Unfortunately, hindi ako nanggagago lang,” wika ni Night.

Blake looked at Lucky and saw her catching her own breath while tears streaming down her eyes.

She was whispering “sorry” to him. Her eyes were begging him.

Parang pinipilipit sa sakit ang puso niya habang paulit-ulit na nagre-replay sa utak niya ang mga sinabi ni Night.

Kahit nanghihina ang babae at nahihirapang huminga, nagawa pa rin nitong pisilan ang kamay niya. “D-don’t l-le…ave m-me…” she begged. “I-I’m s-sorry.”

Wala sa sariling napaatras si Blake dahil itinulak siya palayo ni Axel para ilipat sa stretcher si Lucky katulong ang mga nurse.

Nakatanga lang si Blake habang pinagmamasdan ang stretcher na kinahihigaan ni Lucky palabas ng ICU.

She was looking at him as the nurse and Axel pushed the stretcher out. Her half-hooded eyes were crying and begging at him.

“OR!” sigaw ni Axel, saka nilingon siya. “The heart! Now!”

Blake looked at Night who quietly stepped out from the ICU to meet a man carrying a cooler. Kinuha iyon ni Night sa lalaki, saka dahan-dahang inilapag sa harap niya.

“It contains the heart that you need,” sabi nito, saka tiningnan siya sa mga mata. “Ang ama niya ang gumahasa sa mommy mo at kay Cassie. Now you decide what to with the daughter of the person you loathed. Bubuhayin mo ba ang anak niya, o hahayaang mamatay para makabawi ka sa ama niya?”

Nagtagis ang mga bagang ni Blake habang unti-unti dumadaloy ang luha mula sa mga mata niya.

“The clock is ticking,” sabi ni Night. “It’s been thirty minutes since the heart was extracted. You’ll lose it so decide so I can give it to someone else.”

He looked at Blaze, his eyes begging. “Please don’t make me choose…”

Blaze looked at the cooler before saying, “She’s family. I got your back.”

Sa sinabing yon ng kakambal, mabilis niyang binuhat ang cooler at maingat iyong itinakbo patungong OR.

He didn’t care. Lucky could be the daughter of a monster but he didn’t give a fuck. His Lucky was too sweet, too kind and too nice to be judged by her origin. Wala itong kasalanan sa ginawa ng ama nito sa mommy niya at kay Cassie.

Lucky would not answer for the crimes of her father!

I love her. And I’m not gonna lose her!

CECELIB | C.C.

CHAPTER 27

CHAPTER 27

NANG KUNIN NG ISA sa mga nurse na galing sa OR ang cooler na dala, malalaki ang hakbang na bumalik si Blake sa ICU at nang makita si Night ay walang sabi-sabing malakas niyang itong sinuntok sa tiyan at sa dibdib.

“Fuck you!” he hissed at Night. “You know how fragile she is! How could you do that to her?!”

He was shouting in so much anger that he didn’t care if people near them stopped walking just to look at him.

“Fuck you! Fuck you!”

Panay ang atake niya kay Night at wala siyang pakialam kung hindi ito lumalaban. Malalakas ang suntok na pinakawalan niya pati ang sipa na ilang beses na tumama sa leeg nito. He didn’t hold back. He kept on attacking until he heard Blaze’s voice.

“That’s the count.”

Tumigil ang mahigpit na nakakuyom niyang kamay na handa nang sumuntok, saka nalingon si Blaze bago ibinalik ang tingin kay Night— or is it Knight?

“Fuck…” Marahan nitong hinaplos ang pumutok na labi dahil sa atake niya, saka napailing. “My wife will kill me for this! She hates it when I’m wounded.” He tsked before looking at him. “It’s me, you fucker.”

Bumaba ang tingin niya sa kamay nito. He was wearing a wedding ring.

It was Knight Velasquez.

“Oh.” Bumaba ang kamay niya. “Nasaan ang gago mong kapatid?”

Knight shrugged. “Bibili daw ng ice cream na nasa apa.”

Blake puffed a loud breath. “Alam mo ba ang ginawa niyang kapatid mo?”

“Yeah.” Itinuro nito ang pumutok na labi. “He made you mad and I paid for it!”

Blake tsked. “Why did you tell me it’s you at first punch?”

Hindi makapaniwalang tinitigan siya ni Knight? “Ah, so ako pa ang may kasalanan, eh, ako na nga ang nasuntok?” Hindi ito makapaniwalang napailing. “Fuck you, Blake. Hindi ko kasalanan na nang gawin ng mga magulang ko si Night ay pareho ang posisyon nila sa kama nang gawin ako.”

Blaze grimaced. “What’s got to do with the topic?”

“That’s my assumption why we look-alike,” sabi ni Knight, saka inayos ang nagusot na damit dahil sa pag-atake niya rito. “By the way…” He looked at him. “How’s Miss Hart?”

Nagtagis na naman ang mga bagang niya nang maalala ang ginawa ng kapatid nito. “Your brother sent her to the OR.”

“That’s good.” Tumango-tango pa ang conde.

Agad na tumalim ang mga mata niya. “Ano’ng maganda doon?! She’s dying for fuck’s sake! I swear, Velasquez, if something bad happens to my Lucky, I will kill your brother.”

Knight heaved a deep sigh. “I understand your anger and all, I’ll do that too if something happens to my wife. Kaya naman ibibigay ko sa ’yo ang lahat ng address ng kapatid ko kapag may nangyaring masama kay Miss Hart. Feel free to kill him… if you can.”

His teeth gritted. “Ano’ng ginagawa mo rito? Ano na naman ang kailangan mo?”

Namulsa si Knight. “Ako ang nag-utos kay Midnight na sabihin ang lahat ng ’yon kay Miss Hart bago palitan ang puso niya. Para isang bagsakan lang sana ang sakit. I should have told him to tell her slowly. Abnoy talaga ang isang ’yon. Iba yata ang pagkakaintindi sa sinabi kong isang bagsakan lang.”

Bumuga siya ng marahas na hininga bago lumambot ang mukha. “Thanks for the heart… I appreciate it.”

Knight tsked. “Bakit naman kasi hindi ka lumapit sa ’kin? Nalaman ko pa kay Blaze na kailangan mo pala ng puso para kay Miss Hart.”

“Hindi ko lang naisip na tutulong ka.”

“Why not?” madramang tanong ni Knight pero natigilan din ito sa pagdadrama nang makita si Valerian na naglalakad palapit sa kanila. Knight’s face instantly lightened up. “Val! Best friend!”

Napailing na lang si Blake nang nakitang lumapit si Knight, saka inagaw ang box na may lamang cake na dala ni Volkzki.

“Fuck. Is this my triple bavarian chocolate something cake?” Knight looked like a salivating kid.

“Yeah. It’s expensive,” Valerian replied grumpily.

Knight grinned. “Best friend mo naman ako, ayos lang ’yon.”

“Wala na akong pera nang dahil sa kakalibre sa ’yong animal ka,” singhal ni Valerian kay Knight. “Saka galit ako sa ’yo, huwag mo akong kausapin.”

“What did I do?” Knight asked innocently.

Volkzki glared at Knight. “You have some explaining to do, moron. Sawa na akong magpanggap na walang alam.”

Napakamot sa sariling batok si Knight. “Walang alam sa?”

Kinuwelyuhan ni Volkzki si Knight at hinila. “Come on, magpapaliwanag ka sa amin ni Shun.”

Natatawang lumingon sa kanya si Knight habang hinihila ni Volkzki. “Get well soon.”

Blake frowned and pointed his finger at Blaze. “Siya ang nabaril.”

“Magkamukha naman kayo,” sagot nito habang hinahayaan si Valerian na hilahin ito.

Napailing na lang siya. “Same logic with Volkzki. Magkaibigan nga sila.” Malakas siyang napabuntong-hininga, saka napatingin kay Blaze na walang imik na nakaupo sa wheelchair. “Thank you.”

Blaze frowned at him. “For what?”

“For not making me choose.”

Blaze shrugged. “Lucky is family. And I should be the one thanking you. For thinking about me before you decide what to do.”

Nag-iwas siya ng tingin. “Kahit naman umayaw ka, gagawin ko pa rin. Gusto ko lang marinig mula sa ’yo na ayos lang sa ’yo ang gagawin ko.”

Blaze chuckled nonchalantly. “Ayos lang naman. Hindi naman ’yon kasalanan ni Lucky. Pero hindi maayos ang pakiramdam ko ngayon. I thought we had them, the people who did it to Mom and Cassie. Akala ko nakuha na natin ang hustisya, pero ano ’to? Mali ba ang taong pinagbayad natin?”

Umiling siya. “No. The information came from Minrod himself. He may keep information from us, but he will not lie. Kung sino man ang dalawang ’to ngayon na bago, tiyak na kasama sila sa gumawa n’on kina Mommy at Cassie.”

Blaze nodded. “Ano’ng gagawin natin?”

Tumiim ang mga bagang niya. “Easy. Kill them.”

“We need the organization’s approval to back us up if something goes wrong,” sabi ni Blaze, saka bumuntong-hininga. “I’ll call Knight to ask for a go signal.”

Blake nodded while clenching and unclenching his fist. “Nag-aalala ako kay Lucky. Hindi ako mapakali.”

“Go,” sabi ni Blaze. “Kaya ko na ang sarili ko.”

Tumango siya, saka halos takbuhin niya ang daan pabalik sa OR.

Napahilamos si Blake sa sariling mukha nang makarating sa harap ng pinto ng operating room. Kinakabahan siya at nanlalamig ang buo niyang katawan habang iniisip ang kalagayan ni Lucky.

Please, baby, fight. For me… for us…

“Blake.”

Nilingon niya ang tumawag sa pangalan niya at agad na sinalubong ang mga ito. Ang Mommy La at Daddy Lo ’yon ni Lucky.

“Ang apo ko?” naluluhang tanong ng lola ni Lucky.

He glanced at the OR door before answering. “She’s inside. May nahanap na kaming heart donor. She’s having a heart transplant as we speak.”

“Oh, thank you, Jesus,” mahinang sambit ng matandang babae, saka mahigpit siyang niyakap. “Maraming-maraming salamat, hijo. Utang-na-loob namin ’to sa ’yo.”

Umiling po siya. “Wala hong ganoon. Pare-pareho lang naman ho ang gusto natin. Ang gumaling si Lucky.”

Tumatangong pinakawalan siya nito. “Salamat pa rin. Tulad ng pangako mo, hindi mo kami binigo. Maraming-maraming salamat.”

Tumango siya, saka pilit na ngumiti nang tapikin ng lolo ni Lucky ang balikat niya. “Salamat sa pag-aalaga sa apo namin.”

“Salamat ho sa tiwala,” sabi niya.

Lucky’s Mommy La smiled softly at him. “She’s lucky to have you. Masuwerte rin kami kasi ikaw ang magiging manugang namin.”

He smiled. “I already proposed to her like I promised. Pakakasalan ko po ang apo n’yo. Ganoon ho ako kaseryoso sa kanya.”

“We know, hijo,” sabi ng lolo ni Lucky, “I’m a man and I can see in your eyes how much you love my granddaughter. Kaya nga pinagkatiwalaan ka namin na aalagaan mo siya nang mabuti. Kahit naman hindi ka nangako sa amin na pakakasalan mo siya, may tiwala kami sa ’yo kasi may tiwala sa ’yo ang apo namin.”

He nodded and gestured his hand towards the sofa in the waiting area. “Upo ho muna kayo. May pupuntahan lang ho ako.”

“Sige, hijo.”

Nang makaupo ang lolo’t lola ni Lucky, sigurado ang mga hakbang ni Blake patungo sa isang lugar ng ospital na hindi niya akalaing pupuntahan niya.

He stopped in front of the chapel’s door. He took a deep breath before stepping inside.

Agad siyang napatitig sa krus na nasa harap niya pero may kalayuan sa kanya. He looked at the Lord’s face on the cross and sighed. “You know that I lost my faith in You a long time ago, but here I am, shamelessly asking for Your help.” Dahan-dahan siyang lumuhod sa gitna ng aisle habang nakatingin pa rin sa krus. “Please forgive me… for I have sinned… I’m sorry… I’m so sorry… Alam kong wala akong karapatang humingi Sa ’yo ng tulong kasi tinalikuran na Kita, pero sana tulungan Mo si Lucky. Si Lucky lang. Please have mercy on her. She’s a nice, sweet and kind woman. She doesn’t deserve to die at a very young age. Marami pa siyang gustong gawin. Gusto ko siyang maging masaya.

“Kung pahihirapan Mo pa siya, sa ’kin Mo na lang ibigay. Ako na lang ang pahirapan Mo, huwag ang babaeng mahal ko. Nagmamakaawa ako Sa ’yo. Buhayin Mo ang mahal ko. Buhayin Mo si Lucky. Iligtas Mo siya. Because that’s what You do best, right? Lucky believes in You so much. She believed that You’ll help her. So, please… help her. I beg You, help her. Please keep her alive. Please! Please! Please!”

Blake bowed down as he knelt and squeezed his eyes shut. Tears kept streaming down his face as he begged and begged God to let his Lucky live a longer life.

“Please… Please… Please…” he begged. “Please let her live. Please… please, help her… please… You’re a miracle worker, right? Please… please, perform a miracle on Lucky. She deserves more… more happiness and long life. She deserves it. She’s a good woman. Please, let her live. Iyon lang naman ang gusto niya, ang mabuhay nang matagal kasama kami na mga mahal niya. I’ll kneel, I’ll stay right here until her operation is done. Hindi ako gagalaw. Luluhod ako at magmamakaawa Sa ’yo hanggang sa makalabas siya nang buhay sa OR. Please, let her live. Please…”

And that was what he did. Knelt in front of the altar as hours passed by. Hindi siya gumalaw. Nanatili lang siyang nakaluhod at nakatingin sa krus habang nagmamakaawa na buhayin ang mahal niya.

Hindi niya alintana ang sakit ng tuhod niya, wala siyang pakialam sa mga taong pumapasok at lumalabas ng chapel.

Nagdasal lang siya nang nagdasal na may kasamang pagmamakaawa hanggang sa lumipas ang maraming oras. Hindi niya namalayan ang paglipas n’on kung hindi pa siya pinuntahan ni Blaze sa chapel.

“It’s done.”

He looked up at Blaze, he was still kneeling. “Is she okay?” Please, be okay. Please…God. Nanlalamig siya at malakas ang tibok ng puso niya habang hinihintay ang sagot ni Blaze.

Nang tumango si Blaze, pabagsak siyang naupo sa sahig, saka gumuhit ang malapad na ngiti sa mga labi niya. “What did Axel say?”

“Get up,” natatawang sabi ni Blaze, saka napailing. “She’s okay. Nasa ICU uli siya para ma-monitor ang lagay niya. But the operation went well.”

Blake pushed himself up then he went near the cross to kiss Jesus’ feet. “Thank You.” Tiningala niya ang krus. “Maraming, maraming salamat. Thank You for letting my Lucky live. Thank You. So, so much.”

Umatras siya habang nakatingin pa rin sa krus, yumukod siya ng dalawang beses bago tumalikod at tumakbo pabalik sa ICU.

“Wait up, you moron!” sigaw ni Blaze sa kanya pero hindi niya ito pinansin. “She’s in the CTICU.”

Napatigil siya sa pagtakbo at nilingon ang kakambal. “What and where is that?”

“Cardiothoracic Intensive Care Unit. From the ICU, on your left pathway, it will lead you to CTICU. It’s the ICU for heart transplant patients.”

Tumango siya, saka mas binilisan pa niya ang pagtakbo kahit pinagtitinginan na siya ng mga tao at sinasaway ng mga nurse na nakakasalubong niya.

Nang makarating sa ICU, sinunod niya ang direksiyon na sinabi ni Blaze at naabutan niya si Axel na nasa loob ng isang kuwarto na napapalibutan ng glass wall at maraming inaayos na nakakabit sa katawan ni Lucky.

Nanatili si Blake sa labas ng glass wall kasi hindi siya pinapasok ng nurse na humarang sa kanya.

He looked at Lucky who was unconscious. She looked pale but the operation went well. Iyon lang ang mahalaga sa kanya sa mga oras na ’yon.

“Hijo, kanina ka pa namin hinahanap,” sabi ng lola ni Lucky nang makita siya sa labas ng ICU. “The operation went well.”

Hindi niya maitago ang lapad ng ngiti. “Sabi nga sa ’kin ng kakambal ko. Nasa chapel ako kanina. I’m glad…” His eyes watered but force himself to be strong, “… T-that she’s okay. Thank God.”

“Yes.” Maluha-luha ang matandang babae. “Salamat sa Diyos at binigyan pa Niya si Lucky ng pagkakataon na maranasan ang mabuhay nang masaya.”

Napatingin siya uli kay Lucky nang magyakapan ang lolo’t lola nito. Pare-pareho silang masaya sa tagumpay ng operasyon.

“Good evening,” sabi ni Axel nang makalabas sa loob ng ICU at humarap sa kanila. “As you all know, the operation went well. But we will still have to monitor her. She needs to wake up in the next twenty-four hours.”

“And if she doesn’t?” tanong ng Mommy La ni Lucky na may takot.

Axel looked at him. “We’ll cross the bridge when we get there. Naniniwala naman akong gigising siya.”

Napatingin siya kay Lucky habang nag-uusap si Axel at ang grandparents ni Lucky. You’ll wake up. I’m sure of that. You’re a survivor. Magpapakasal pa tayo kaya gigising ka. Hihintayin kita.

Napabaling siya kay Axel nang tumabi ito sa kanya. “When she wakes up, it will be difficult for her. She will feel pain. Susubukan kong maalis ang sakit na mararamdaman niya sa pamamagitan ng pagbibigay ng pain relievers. But there will still be discomfort. Kailangang nasa tabi ka niya. Huwag mong asahan ang lolo’t lola niya, may edad na rin sila. Baka atakehin pa ang mga ’yon sa puso sa sobrang pag-aalala.”

Tumango siya. “I’ll take care of her.”

“Good.” Namulsa si Axel. “Mas marami kang gagawin kapag nakalabas na siya ng CTICU at ng ospital—”

“Kahit ano pa ’yan, kakayanin ko,” sabi niya habang titig na titig kay Lucky.

“Good.”

Akmang iiwan na siya si Axel nang pigilan niya ito. “Wait…”

Nilingon siya nito. “Yes?”

May pag-aalalang tumingin siya kay Axel. “Will she, ahm, will she still love me? When she wakes up?”

Axel chuckled. “Anong klaseng tanong ba ’yan?” Itinuro nito ang isip. “Love is here. It’s our brain who falls in love, our heart just pumps blood and keeps us alive. That’s why we can perform a heart transplant but not a brain transplant. So yes, she will still love you when she wakes up.”

Blake actually let out a breath of relief. “Thank God.”

Axel looked at him with disbelief. “Did I just hear you say, ‘Thank God’?”

He chuckled. “I’d been praying.”

“Oh.” Axel still looked shocked. “That’s good.” Tumango-tango ito. “By the way, there are some cases and studies that says, there’s a slight difference in patient’s attitude after the transplant. So… ahm, buckle up.”

“I don’t care.” He smiled. “Kahit magbago pa siya basta mahal pa rin niya ako, sapat na sa ’kin ’yon.”

Axel shook his head and murmured. “Lovesick fool.”

Natawa lang siya, saka tumingin uli kay Lucky. “What’s in her mouth?” tanong niya nang makalapit sa kanya ang kakambal habang nakatingin din ito kay Lucky.

“That’s endotracheal tube,” sagot ni Blaze. “It’s connected to a respirator to help her breathe while she’s still unconscious. While she still has the tube, she will not be able to talk or swallow when she wakes up. Pero tatanggalin naman ’yan kapag gising na siya at kaya na niyang huminga nang siya na lang.”

He looked at Blaze. “May gamit naman pala ang pagpapaaral ko sa ’yo.”

Blaze chuckled. “Gago.” He tsked. “You should see me in the OR. I’m a badass while operating.”

Napailing na lang siya at nagtanong uli. “What are those? ’Yong tubo na nasa dibdib niya.”

“That’s drainage tubes or chest tubes. It drains the fluids which accumulates around her heart and lungs during surgery,” paliwanag ni Blaze. “As you can see it’s bloody, but once the drainage is clear, then it will also be removed.” He glanced at him. “Gusto mong i-explain ko sa ’yo kung ano ang gamit ng IV lines?”

Tiningnan niya ito nang masama. “I know that much. Nakapagtapos naman ako ng pag-aaral, ’no. Hindi nga lang doktor na katulad mo.”

Mahinang natawa si Blaze. “Why did you even take up Psychology? You were handling the business, remember? You should have taken Business Management.”

He shrugged. “I always wanted to learn how the human minds and behavior works. It intrigues me.”

Blaze tsked. “Using what you learn in Psychology to torture people is not great, you know?”

He frowned. “When did I do that?”

Blaze snorted. “Cadmus’ ex-wife, remember?”

“Oh.” Namulsa siya. “It was just a slight psychological attack. Hindi ko naman alam na mahina pala ang isip niya.”

Blaze looked at him flatly. “Just slight?”

Tumango si Blake. “Yeah. Slight.”

Umiling si Blaze. “I don’t believe you.” Then he sighed while looking at Lucky. “What if, you only have five or ten years with her? What will you do?”

He smiled. “It will be the best five or ten years of my life and I’ll make sure that she won’t regret spending the rest of her life with me.”

“Love fades, they say,” sabi ni Blaze.

“Bakit? Wala na ba ang pagmamahal mo kay Cassie?” tanong niya sa kakambal.

Blaze tapped his chest where his heart was located. “Kaya nga hindi ako naniniwala sa love fades na ’yan, kasi hanggang ngayon, si Cassie pa rin ang laman nito kahit pa nga gusto ko si Lucky. I tried looking, pero wala na akong mahanap na babae na mas hihigit pa sa Cassie ko. It was a young love but I believe that she was my soul mate.” Tumawa ito nang mahina. “God… when it comes to Cassie, I become so cheesy.”

“Same with Lucky,” nangingiting sabi niya, saka tinitigan uli ang kasintahan. “But I do believe that love is scary. I mean, kung umayaw ka na ibigay ang puso na ’yon kay Lucky, hindi ko alam kung kaya pa kitang kausapin nang ganito.”

Blaze gave out a short but rich laugh. “Alam ko namang mas mahal mo siya kaysa sa ’kin. Huwag mo nang isampal sa pagmumukha ko. Tanggap ko na po, Kuya. Masakit pero tanggap ko na,” pagdadrama na naman nito.

Napailing na lang siya. “Tigilan mo nga ako. Saksakin kita diyan, eh.”

Natawa lang si Blaze, saka tinapik ang balikat niya. “Sa kuwarto na muna ako. Sumasakit ang sugat ko, dahil siguro ’to sa paglalakad.”

“Go,” sabi niya habang nakatingin pa rin kay Lucky. “I’ll stay here with Lucky.”

“Suit yourself,” sabi ni Blaze bago umalis.

Nang siya na lang mag-isa ang nakatingin sa babae, napangiti siya.

Thank you for surviving, my Lucky. You made me happy. Now it’s my turn to make you happy every day. Hinding-hindi mo pagsisisihan na lumaban ka para sa ’kin, para sa amin at para sa ’tin.

“I will make you happy,” he whispered while looking at Lucky. “Just stay with me, don’t leave me … and marry me.”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 28

Happy Birthday, Hannah Mae Bataluna 🥳 More birthdays to come ❤️

CHAPTER 28

BLAKE WAS ONLY ALLOWED to be with Lucky for ten to fifteen minutes every two hours. As the hour passed, he camped out in the waiting area near the CTICU, looking at Lucky from outside of the glass wall.

It had been twenty-two hours and she was still not awake. Kinakabahan na siya pero hindi lang niya ipinapakita sa pamilya ni Lucky na pansamantalang umuwi para magpahinga. Nanatili ang mga ito buong magdamag sa ospital para bantayan si Lucky kasama siya.

But now that he was alone, he couldn’t stop worrying about Lucky.

Bigla siyang napatigil sa pag-iisip at napatayo nang may nurse na lumapit sa kanya.

“Puwede ho kayong pumasok uli sabi si Doc,” sabi ng nurse. “Twenty minutes.”

Nagliwanag ang mukha niya. “Salamat.”

Tumango ang nurse at pinasunod siya sa loob ng CTICU. He had to change his clothes and footwear again like the last time he visited Lucky for patient’s safety purposes.

At nang makalapit siya sa kasintahan na wala pa ring malay, naupo siya sa stool na nasa tabi ng kama, saka pinakatitigan ito. She still looked pale.

“Baby…” he said while holding her hand. “Please wake up. Marami akong ikukuwento sa ’yo. Remember when I told you that I don’t believe in God? Binabawi ko na. I pleaded, this broken soul of mine that you fixed, pleaded on Him to keep you alive, so please, wake up. Miss na miss na kita. Gusto ko nang makita ang ngiti mo. Miss ko na ang gummy bear ko.”

No response like the last time.

“I love you, baby…” he whispered and forced a smile. “I’m waiting for you, please wake up.”

Blake was about to beg more when Lucky’s hand twitched. He stilled, his eyes widening and his lips parting.

Fuck!

Gumuhit ang malapad na ngiti sa mga labi niya. “That’s it, baby, wake up…”

Her hand twitched again for the second time before her eyes slowly opened. Pero bago pa niya ito makausap, pinaalis siya ng nurse na lumapit sa kanya.

“Sir, kami na ho muna ang mag-aasikaso kay Ma’am,” sabi nito.

Mabilis siyang tumango, saka lumabas ng CTICU. Tiningnan niya lang si Lucky mula sa labas ng glass wall habang sinusuri at kinakausap ito ng mga nurse. Kapagkuwan ay dumating si Axel at ito na ang kumausap kay Lucky na tango at iling lang ang sagot dahil sa tube na nasa bibig nito.

Halo-halo ang nararamdaman ni Blake habang pinagmamasdan si Lucky na halatang nanghihina pa rin. Kinakabahan siya, nanlalamig at excited na makausap ito at makasarilinan. He wanted to be with her so bad but he had to rein himself. Mamaya kapag maayos na ang lahat, magpapaalam siya kay Axel kung puwedeng pumasok uli.

Blake kept on staring at Lucky who was still answering Axel’s questions with head gestures. At nang mapatingin ito sa gawi niya, agad niya itong nginitian pero parang may sumakal sa puso niya nang agad nitong inalis ang tingin sa kanya.

Blake took a deep breath. Relax, Blake. She just came out from a life altering surgery.

Pero nagpatuloy ang pag-aalala niya na baka nga may nagbago sa kanila nang hindi na tumingin sa gawi niya si Lucky ni minsan.

It was unlikely for her not to look at him!

What’s happening to my baby?

Nang makalabas si Axel sa CTICU, agad niya itong sinubong. “What’s happening to her?” kinakabahan niyang tanong. “Bakit hindi niya ako pinapansin?”

Axel faced him. “Her body is responding to her new heart. At ngayong gising na siya, aalisin na namin ang endotracheal tube pagkalipas ng dalawang oras kasi kaya na naman niyang huminga—”

“Don’t give me that speech,” putol niya sa iba pa nitong sasabihin. “I’m asking you as a friend, not as a doctor.”

Bumuntong-hininga si Axel. “Blake, hindi ko alam kung bakit hindi ka niya pinapansin. Pumasok ka sa loob kapag naalis na ang tube sa kanya at kausapin mo siya. Ask her yourself.”

His heart was hammering nervously inside his chest. “Totoo ba talaga na hindi mawawala ang pagmamahal niya sa ’kin?”

Axel nodded. “I’m sure of that.”

He blew out a loud breath. “Okay. Panghahawalan ko ’yan.”

Tumango si Axel, saka tinapik ang balikat niya. “Bibisatihin ko lang si Blaze. Bumalik na raw sa trabaho, eh, hindi pa yata naghihilom ang sugat n’on.”

“Batukan mo siya para sa ’kin,” utos niya.

Axel chuckled. “Will do…”

Nang makaalis ang kaibigan, bumalik siya sa harap ng glass wall at tiningnan si Lucky. Wala pa siyang tulog at pahinga. Hindi rin maayos ang kain niya. Kumakain lang siya para may lakas siyang bantayan ang kasintahan.

Just one look to erase all my worries, he pleaded. Just one look, baby. “Please… look at me…”

Maybe God heard his plea because Lucky looked at him for a couple of second before looking away.

“What’s happening?” kinakabahan niyang tanong. “Please don’t do this to me, Lucky.”

Umalis siya sa kinatatayuan at hinanap ang kakambal. Parang sasabog ang puso niya sa sobrang emosyon na gusto niyang ilabas.

I have to get this out before I talk to Lucky!

Ilang minuto niyang hinanap si Blaze hanggang sa may nakapagturo sa kanya na nasa rooftop daw ito.

“Blaze,” tawag niya sa kakambal nang makita itong nakatayo sa gilid ng rooftop at nakatingin sa ibaba.

Agad naman siya nitong nilingon. “What is it?”

Kumunot naman ang noo niya nang makita kung gaano ito kalapit sa gilid ng rooftop. “Ano’ng ginagawa mo? Umalis ka nga riyan.”

Blaze stepped back from the edge before walking towards him. “May nangyari ba? Sabi ni Axel gising na si Lucky. You should be happy. Bakit mukha kang pinagsakluban ng langit at lupa?”

His shoulder dropped. “She won’t look at me. Nasa harap niya lang ako pero ayaw niyang tumingin sa ’kin. Kinakabahan ako. Paano kung hindi na niya ako kailanganin pagkatapos ng lahat ng ’to? Paano ako? Ano’ng mangyayari sa ’kin?”

Umupo si Blaze sa pahabang bench na naroon sa rooftop. “Blakey, hindi naman totoo ’yong kasabihang ‘I love you with all my heart,’ it’s ‘I love you with all my hypothalamus.’ Hindi naman basta-basta makakalimot si Lucky dahil lang pinalitan ang puso niya.”

“But she won’t look at me!”

Blaze sighed. “Maybe it has something to do with what happen before her operation.”

Agad na bumalik sa alaala niya ng nangyari, ang mga nalaman nila at ni Lucky.

Mabilis siyang umalis ng rooftop nang hindi nagpapaalam kay Blaze at bumalik sa labas ng CTICU.

Lucky was still awake and the nurses kept on coming to her and asking her questions.

Please look at me, he pleaded again.

She did look at him. Longer this time. And he could see guilt in her eyes. He smiled at her and mouthed, “I love you” at her. Her response was lifting her hand a little and weakly waving at him. It was a very little gesture, but it was more than enough for him.

“Rest,” he mouthed at her. “I’m just here. Hindi ako aalis.”

Slowly, she nodded in response to him.

Unti-unting nawawala ang takot niya na baka tuluyang magbago sa kanya ang kasintahan.

Blake was at ease as hours passed. Dumating ang lolo’t lola ni Lucky at pinauna niya ang mga ito na kausapin ang babae kaysa sa kanya.

He waited patiently for his turn to talk to her. He was nervous and excited at the same time.

Nang makalabas ang lolo’t lola nito sa CTICU, siya naman ang sunod na pumasok.

He was nervous as fuck! Para siyang manliligaw na kinakabahan na kausapin ang babae sa unang pagkakataon.

“Hey…” panimula niya nang makaupo sa stool na nasa tabi ng kinahihigaan nito. “How are you feeling?”

Tulad kanina, hindi makatingin sa kanya si Lucky.

“Baby—”

“I’m sorry,” sabi nito sa mahinang boses habang hindi pa rin makatingin sa kanya.

His heart pounded. “F-for what?”

Please don’t leave me. Please don’t leave me, pipi niyang pakiusap.

“Mahal mo pa rin naman ako, ’di ba?” kinakabahan niyang tanong nang hindi na umimik uli ang babae. “Hindi naman nawala, ’di ba? Ako pa rin naman ang tinitibok niyan, ’di ba?”

He sounded so desperate and pitiful, but he didn’t care. He just wanted to hear from her that she still loved him!

’Yon lang para mapanatag siya!

She looked at him before slowly nodding.

Nakahinga siya nang maluwag at parang naalis ang mabigat na nakadagan sa dibdib niya sa pagtango nito.

“Fuck… you made me worried.” He blew out a loud breath. “Akala ko talaga ayaw mo na sa ’kin.”

Umiling ito. “B-baka ikaw… b-baka ikaw ang a-ayaw na sa ’kin…”

Agad siyang umiling. “Baby, if you’re thinking about what Knight said, don’t bother, okay? Wala akong pakialam kahit kanino ka pang anak. Wala akong pakialam kung ginawan ng masama ng ama mo ang mommy ko. Labas ka roon. Hindi mo ’yon kasalanan.”

“B-but I’m his flesh and blood…” Tears fell down from her eyes.

“Oh, baby.” Tinuyo niya ang mga luha nito. “Don’t cry. Your heart is new. Baka mapaano ka. Saka na natin pag-usapan ’yon. Sa ngayon, magpagaling ka, okay? At isipin mo palagi na nandito lang ako. Hindi kita iiwan. I don’t care about your origin. I don’t care…”

She nodded weakly. “A-akala ko… a-akala ko i-iwan m-mo ako…”

Umiling siya. “Why would I do that? I love you, remember?”

She smiled weakly. “I-I’ll h-hold on t-to that…”

Blake nodded before smiling at Lucky. “Pahinga ka na. Sa labas lang ako, hindi kasi ako puwedeng magtagal dito. Bawal daw. Pero hindi ako aalis. Babantayan kita.”

Tahimik itong tumango habang titig na titig sa kanya.

Blake kissed the back of Lucky’s hand before leaving the room because his time was up.

So Lucky was worried that he might leave her. Kaya hindi ito makatingin sa kanya kanina. Pareho lang pala silang nag-aalala para sa wala.

Mahina siyang natawa at natigilan nang makita si Knight—o Night? Bumaba ang tingin niya sa kamay nito.

Wedding ring. It was Knight.

“What?” tanong niya nang makalapit ito sa kanya.

“Blaze called me the other day,” sabi ito. “I was busy eating my triple chocolate bavarian something sweet, so I didn’t comment because my mouth was full and my wife hates it when I talk and my mouth is full as fuck.”

“And?” Tumiim ang mga bagang niya. “What’s your decision?”

“Well…” Knight tsked. “It’s gonna be messy if you kill him now. Give me a month and I’ll give him to you.”

Nagsalubong ang mga kilay niya. “It’s not gonna be messy—”

“Blake, kilala kita,” sabi nito sa may diing boses. “You will not kill him, you’ll make him suffer. You’re good at it. Kaya bigyan mo muna ako ng isang buwan o dalawa. May kailangan lang akong malaman at gawin, pagkatapos ibibigay ko siya sa ’yo. Like our arrangement before, I’ll protect you afterwards.”

He took a deep breath while looking at Knight. “Who am I talking to? Knight or Minrod?”

Knight smiled. “Minrod of course. He’s the boss.”

“You’re Minrod,” he pointed out.

Knight shrugged. “One of my many names, as you know.”

Blake tsked. “Fine. I’ll let you have your two months. Pero kapag may ginawa siya na makakapanakit kay Lucky at sa kakambal ko, kakalimutan kong binigyan kita ng dalawang buwan.”

“Duly noted,” Knight replied before looking at the CTICU, then looked back at him. “You still love her after all that you learned?”

Tumango siya. “Wala siyang kasalanan.”

Tumango-tango si Knight bago misteryosong ngumiti. “Ang alam ko, may kasalanan siya sa ’yo. At kapag nalaman mo ’yon, siguradong tatalikuran mo siya kahit gaano mo pa siya kamahal.”

He frowned, confused. “What are you talking about?”

Knight shrugged. “I’m still not sure so no, I won’t tell you—”

“Velasquez—”

“I have to go.” Knight cursed. “Kailangan ko pang timplahan ng gatas si KN. Fuck! My wife will gut me. Kasalanan ’to ni Midnight.”

Hindi na siya nakapagsalita pa nang umalis si Knight. Napatitig na lang siya sa papalayo nitong bulto.

Mayroon pa itong sekreto na may kinalaman kay Lucky? Isang sekreto na tatalikuran niya ang babae? May kinalaman ba ’yon sa kanyang ina?

Bumalik ang tingin niya kay Lucky na nakatitig sa kisame ng CTICU.

Whatever that secret is, whatever your fault is, I hope it won’t break me. But as promised, hindi niya iiwan ang kasintahan, kahit ano pang kasalanang ’yon.

Ano pa ba ang mas lalala sa pagiging anak ng taong gumahasa sa kanyang ina? Wala na. That was the peak. Kahit ano pa ang kasalanan nito, walang magbabago.

I love you and I will not lose you.

He took a deep breath before dropping himself on the sofa in the waiting area together with Lucky’s grandparents.

Habang nakaupo, hindi mawaksi sa isip niya ang sinabi ni Knight.

Ano ba ’yon? Ano ba’ng kasalanan sa ’kin ni Lucky?

LUCKY COULDN’T SLEEP. It had been hours since she woke up, and she was still fully awake. Maraming tumatakbo sa isip niya, lalo na ang sinabi ng lalaking ’yon na nag-utos kay Blake na bantayan siya.

Why would he ask Blake to protect her? Ano ang kailangan nito sa kanya? Ano ang kinalaman niya rito?

Blake told her that it was okay, that he didn’t mind her origin, but she did mind! She mind it a lot! Isang masamang tao ang ama niya, ang pinanggalingan niya. Bunga siya ng isang kasalanan na kahit kailan ay hinding-hindi niya mababago o matatakasan.

And her monster father raped Blake and Blaze’s mom and Cassie. Kahit pa sabihin ni Blake na wala siyang kasalanan, nahihiya pa rin siyang pakisamahan ito pagkatapos ng mga nangyari at nalaman.

Even if I was okay with Blake, how would Blaze feel? He was the only family Blake got. Ayaw niyang siya ang maging rason para magkasira ang dalawa.

The person who broke the Vitale twins was her father.

“Someone is thinking deeply,” sabi ng boses na pumukaw sa pag-iisip niya.

Napakurap-kurap siya at nahihiyang nag-iwas ng tingin nang makita si Blaze na nakatayo sa paanan ng kinahihigaan niya.

“Hindi mo man lang napansin na pumasok ako,” sabi nito pero nanatili siyang tahimik. “Lucky… please look at me.”

Umiling siya. “I’m ashamed. I’m sorry.”

Blaze sighed. “Nagkausap na ba kayo ni Blake?”

Tumango siya, hindi pa rin makatingin dito.

“And?” he urged her to continue.

“H-he said i-it’s okay… b-but it’s not…” Namuo ang luha sa gilid ng mga mata niya. “A-anak pa rin n-niya ako…”

Blaze sighed and went to stand beside her bed. “O, ’tapos? Ano naman kung anak ka niya?”

“He’s a bad man and he… he hurt you and Blake…”

“And then?”

Tumingin siya kay Blaze. “H-hindi ba kayo nagagalit sa ’kin dahil sa ginawa ng ama ko? Kahit hindi ko siya kilala, ama ko pa rin siya. His blood still runs inside me and—”

“Technically, it’s not just his blood anymore.” Tumaas ang sulok ng mga labi ni Blaze. “You had a blood transfusion so there’s also someone else’s blood in there.”

“Blaze, I’m serious—”

“So am I.” Naging seryoso ang boses at mukha ni Blaze. “Wala namang nagbago. You didn’t do anything to us. Kaya ba hindi mo pinapansin kanina si Blake?”

Nahihiyang tumango siya. “I feel so ashamed.”

Blaze sighed again. “Seriously, baby girl, stop feeling that. Alam mo sa sarili mo na wala kang kasalanan kung ano man ang nangyari kina Mommy at Cassie. Wala kang ginawang masama sa amin. Wala kang kasalanan sa amin kaya tigilan mo na ’to. Talk to me like before. I miss your brutality.”

Inirapan niya ito. “Ewan ko sa ’yo.”

“There…” Blaze smiled. “Inirapan mo na ako. That must’ve meant something, right?”

Her face fell. “I feel so uncomfortable,” sumbong niya. “Hindi ko sinabi kay Blake kasi mag-aalala siya sa lagay ko pero ’yong dibdib ko parang may kakaiba. I mean, I feel slight pain and discomfort but there’s really something in my chest.”

“Your new heart?” Blaze joked before getting serious. “That’s normal. Inoperahan ka pa lang kaya ganyan. Mawawala rin ’yan. As far as I know, after six weeks, you’ll be all healed up and you and Blake can do the nasty again.”

She frowned. “What’s that?”

“Sex.”

Nalukot ang mukha niya. “Pervert.”

Blaze chuckled. “I’m just making you laugh. Anyway, tapos na ba ang breathing at coughing exercise mo?”

Tumango siya. “Kanina pa, nang tanggalin nila ’yong tube sa bibig ko.”

“Good. Feeling a lot better?”

She nodded and smile. “My chest felt weird but my heart didn’t ache like it used to when I felt bad or sad.”

“That’s good.” Blaze looked please. “As the time passed, you’ll fell much, much better.”

“Thank you,” madamdamin niyang sabi. “For not hating me. Baka magkasakit uli talaga ako sa puso kapag nagalit kayo sa ’kin.”

“Hey…” Hinaplos nito ang noo niya patungong buhok niya. “Blake will never be mad at you. Ganoon din ako. Wala ka namang kasalanan sa amin. It was all that monster’s fault, not yours. Keep that in mind, okay? Pinag-aalala mo ang kakambal ko. Alam mo naman ’yon, pagdating sa ’yo masyadong overacting.”

She chuckled lightly. “Thank you… for making me feel better. You and Blake.”

Blaze smiled. “Welcome, baby girl.”

Akmang sasabihan niya itong huwag siyang tawagin sa endearment nito sa kanya nang may maalala siya na nawaksi sa isip niya dahil sa mga pangyayari sa kanya.

“Blaze, can you call Blake?” tanong niya.

Blaze frowned at her. “Ipapasaksak mo ako?”

Tiningnan niya ito nang masama. “Dali na. Bilisan mo.”

“Wait…” sabi ni Blaze, saka iginiya ang katawan niya para mag-iba ng posisyon sa pagkakahiga. “There. Change position every now and then. It’s important to prevent postoperative pneumonia.”

Lucky smiled at Blaze. “Thank you…”

Tumango lang ito, saka nagpaalam na lalabas para sunduin si Blake. Nang makabalik ito pagkalipas ng ilang minuto ay kasama na nito si Blake.

“Hey, baby.” Agad na lumapit sa kanya si Blake. “May kailangan ka ba?”

“Cheesiness,” Blaze murmured.

Lucky was getting sidetracked again, she needed to focus. Someone was in need to be saved, not just her.

“Blake?”

He looked at her. “Yes, baby?”

“Where my necklace?”

Inilabas iyon ni Blake sa bulsa. “Ibinalik sa ’kin nang maipasok ka sa ICU bago ang operasyon mo. I’ll give it back to you when you’re all healed up—”

“No… not that, the other one.” Her forehead creased. “M-may necklace sa bulsa ng pantalon ko b-bago ako maospital. ’Yong na-kidnap ako. Nasaan ’yon?”

“This?” May inilabas na necklace si Blaze mula sa bulsa ng doctor’s robe nito. May kakaibang kislap sa mga mata nito habang nakatingin sa kanya. “Saan mo ito nakuha? Sino’ng nagbigay sa ’yo nito?”

She smiled at the memory of that brave kid who helped her escaped. “A very brave kid from my father’s house gave that to me. Siya ang tumulong sa ’kin na makatakas. Nang ibigay niya sa ’kin ’yan sabi niya alam ko na ang gagawin diyan. His name is Bailey.”

Confusion was visible on Blake and Blaze’s faces as they asked in unison. “Who’s Bailey?”

Bumakas ang lungkot sa mukha niya. “Bailey called my father ‘Daddy.’ I guess he’s my half-brother, but you need to rescue them. His mom is like a prisoner in that house. She couldn’t leave, that’s what Bailey told to me before I escaped.”

Blaze’s hand was trembling. “S-sinabi ba niya kung sino ang mommy niya?”

Umiling siya, saka pinaglipat-lipat ang tingin sa dalawa. “But Bailey looked like you two. There’s a really huge resemblance. Please save him and his mom.” Gumuhit ang lungkot sa mukha niya. “Hindi ko alam kung ano nangyari sa kanya nang makatakas ako. It’s been days. Kawawa naman sila.”

Ibinalik sa bulsa ni Blaze ang kuwintas, saka tumingin ito kay Blake. “I’m not waiting for Knight’s one to two months’ time.” Nagtagis ang mga bagang niya. “I need to know.”

Blake nodded. “I’ll call Knight, call Nate and Night. And I think Racini and Parisi are here on vacation, call them too. Tell him it’s 911 from Blake.”

Tumango si Blaze at nagmamadaling lumabas ng CTICU.

“A-ano’ng nangyayari?” naguguluhan niyang tanong.

Blake smiled at her. “You happened. Thank you.” Puno ng galak ang mukha nito. “Kung hindi dahil sa ’yo, hindi namin malalaman ang lahat ng mga nalaman namin ngayon.”

Nagsalubong ang mga kilay niya. “Did I do good? Ililigtas n’yo ba si Bailey at ang mommy niya?”

Blake nodded. “You’re amazing.”

She smiled happily. “Thank you for helping them.”

“Of course. They’re family.”

That confuse her again. “How? Because Bailey resembles you and Blaze?”

Tumango si Blake at pinakatitigan siya. “And we think that the mother is Cassie. We’re not sure but, we’ll figure it out.”

Halos lumuwa ang mga mata niya. “Cassie? Blaze’s Cassie?”

“Yes.”

Kung sa dating puso niya siguro, nahirapan na siyang huminga sa sobrang gulat sa mga nalaman pero ngayon, ang naramdaman niya ay ang pagtataasan ng mga balahibo niya sa buong katawan.

Cassie is alive? Blaze’s Cassie is not dead? “Holy mother of God… shit.”

Blake kissed her forehead before intimately staring at her. “Dito ka lang muna. Babalik ako agad. I promised Blaze I’ll have his back always.”

Mabilis siyang tumango. “Nandiyan naman sina Mommy La. Go, help Blaze. But be careful please? Don’t make me worry.”

He kissed her forehead again before whispering. “I love you, Lucky.”

She whispered back. “I love you too, Blakey-baby. Now go and be a badass.”

Mahinang natawa si Blake sa sinabi niya, saka nagpaalam sa kanya bago malalaki ang hakbang na lumabas ng CTICU.

Lord, please keep Blake and Blaze safe. I’m counting on you to protect them.

Umusal ng munting panalangin si Lucky bago napatitig sa kisame habang nasa isip niya ang kasintahan.

Be careful, Blakey-baby. I’ll wait for you to return to me. Unharmed.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 29

CHAPTER 29

“ARE YOU ALL serious right now?” tanong ni Nate sa kanya, kina Blaze, Night, Parisi at Racini habang nakasakay sila sa malaking van na pag-aari din nito. “We’re going to war with no guns? Are you all fucked up in the head?”

Tumaas ang kamay ni Racini. “I’m on vacation and I have a no gun policy from my wife when we’re on vacation,” sabi nito. “And a happy wife is a happy life.”

“Same,” sabad ni Parisi. “When my wife says don’t carry a gun, I don’t carry at all.”

Bumaling si Nate kay Night. “Eh, ikaw, ano’ng dahilan mo? Wala ka namang asawa.”

Every single person in that van knew about Knight and Night. Kaya hindi niya pinatawagan sina Phoenix, Titus, Khairro at Andrius, mas magiging magulo lang.

“I hate guns,” Night murmured. “It’s noisy.”

“Me too,” sabad ni Blaze.

Napatingin naman sa kanya si Nate. “How about you Blake? Why no gun?”

“Ahm…” Tumikhim siya. “I was hoping to live a new peaceful life here without this that’s about to unfold today, so, I left all my guns in Italy.”

“New life?” Nate snorted. “In our lives, there’s no such thing as peaceful. Kaya huwag na kayong umasa dahil hahabulin at hahabulin tayo ng mga nakaraan natin.”

“That I agree,” sabi ni Racini, “I’m still being chase. But, boy, my wife is scarier than my past.”

Parisi chuckled. “Same.”

Blake, Blaze, Nate and Night all murmured together. “Can’t relate.”

Blaze sighed. “Do we have the address?”

May ipinakita si Night sa cell phone nito. “I hacked into my brother’s laptop and I got this. He has lots of secrets here in Asia.”

Napatingin siya kay Night. “Is this okay, you, hacking into the count’s laptop?”

“No.” Night smiled. “But if it’ll piss him off, then it’s okay with me. I can handle him. At saka alam ko naman na ’yong itinatago niyang lihim, eh. He told me a week ago when I arrived from Cuba.”

“He’s the boss,” paalala ni Nate kay Night.

“So am I,” sabi ni Night na nagkibit-balikat lang. “I can handle him.”

Racini chuckled. “You know what, we should call Daemon. Ang alam ko nasa Malaysia siya ngayon dahil may importante siyang meeting.”

“Daemon Cox is in my brother’s house as we speak,” sabad ni Night. “Pinag-uusapan nila ’yong human traffickers na lumipat mula sa South America patungong Asya. It’s a huge syndicate that’s why they’re having a hard time ending it.”

Parisi frowned. “How huge?”

“It has branches all over the world,” sagot ni Night.

“In Europe?” Racini asked, alarmed.

“They have three branches there,” sabi ni Night. “Hindi pa nga lang sinasabi sa inyo kasi may ginagawa rin kayo.”

“Fuck.” Parisi cursed. “We should clean up, Racini.”

“Pagbalik natin sa Italy,” sabi ni Racini na nakatiim ang mga bagang.

“Deal,” sabi ni Parisi, saka tumingin sa kanya. “What’s the plan?”

Umiling siya. “None. Let’s enter and fuck their brains out.”

Nate grimaced. “Bakit ba hindi na ako nagulat na wala kayong plano? Ba’t n’yo pa ako tinawagan? Hustisya naman sa ’kin. I’m just a thief and a courier.”

Blaze eyed Nate. “So, you, being a Sicario was just a rumor?”

Nate just smiled and change the topic. “After we enter, what’s next?”

Itinuro siya ni Night. “Didn’t you hear Blake? He says we’ll fuck their brains out.”

Nate looked at them flatly. “At paano natin gagawin ’yon nang wala tayong mga baril?”

Blake pulled two knives from his boots and showed it to his friends. “Like the old times.”

Racini grinned. “Fuck. I love a bloody fight.”

Parisi chuckled before pulling a knife hidden on his left boot. “I miss the old times. My kind of fight, messy.”

Napailing na lang si Nate. “Whatever. Ang gagawin ko lang naman ay maghanap ng importanteng papeles.” He tsked. “Fuck. I don’t even know what I’m looking for.” Tumingin ito kay Night. “What kind of papers am I looking for anyway?”

“Anything important,” sagot naman ng huli.

“How will I know if it’s important?”

“It’ll shine for you, you motherfucker!” Night hissed. “Of course, you have to read it!”

“Don’t shout at me!” Nate hissed back. “You’re not my boss.”

Night just grunted. “This is why I didn’t accept Europe. Hindi kayo madaling pasunurin.”

Napailing na lang silang lahat at natahimik hanggang sa tumigil ang sasakyan.

“We’re here,” anunsiyo ni Night, ang designated driver nila, saka nilingon sila na nasa backseat. “Let’s enter without a fuss. Kill in silent. Attack stealthy. Our goal is to not make a mess and rescue Bailey and whoever her mother is… Well, you don’t know who the mother is, but I do and I’m not telling you so don’t fucking ask.”

Nakita ni Blake ang paninigas ng kapatid niya na umaasa na si Cassie ’yon.

“Marami bang kalaban?” tanong ni Paris na itinutupi ang manggas ng polong suot.

“Kind of,” sabi ni Night na hinubad ang leather jacket na suot at itinira lang ang itim nitong T-shirt. “Well, marami naman tayo, wala naman sigurong mamamatay sa ’tin.” Isa-isa sila nitong tiningnan. “May balak ba kayong mamatay ngayong araw? Kung mayroon, huwag ka nang sumama. Walang magbubuhat ng bangkay mo palabas ng mansiyon na ’yan mamaya.”

Nate heave a deep sigh. “I hate killing people.”

Hinubad ni Racini ang puting polong suot at iniwan ang itim na boxer shorts. “You’re a thief, right? Isipin mo na lang na ninakaw mo lang ang buhay nila.”

“It’s still the same,” Nate grumbled.

“For a Sicario…” Blaze took off his jacket. “You’re a softy.”

“Don’t be fooled.” Night tsked. “He’s deadly.”

“All of us are,” sambit ni Nate, saka bumuga ng marahas na hininga.

Nang makalabas sila ng van, nasa gilid sila ng mataas na pader na nakapalibot sa mansiyon.

“That’s freaking tall,” reklamo ni Racini. “Mas mataas pa yata ’to kaysa sa pader ng bahay ko sa Italy.”

“The wall surrounding your house in Italy has traps and electrical thingy,” sabi ni Parisi.

Walang pag-aalinlangang inilapat ni Racini ang kamay sa pader. “Hmm. My house is deadlier. Good.”

Lihim siyang napailing. Ayaw talaga ni Racini ng nauungusan sa kahit anong bagay.

Night started tapping his phone then he looked at them after a couple of second. “The CCTV of this house just started malfunctioning and it will continue for the next thirty minutes.”

Tinapik niya ang balikat ni Blaze, saka pabulong na kinausap ito. “Ingat ka.”

Blaze nodded before climbing the tall wall using a rock-climbing equipment from Nate. Agad din siyang sumunod at sabay-sabay na umapak ang mga paa nila sa likod-bahay ng malaking compound.

Unang pumasok sa bahay ay si Nate. They could hardly see him as he maneuvered his way towards the mansion.

“He’s really a thief,” Night murmured.

“Yeah,” he murmured.

Sila pa lang yata ang grupo na pumasok sa isang bahay na mataas pa ang sikat ng araw.

“We could have waited for nightfall,” sabi ni Blaze na isa-isang tinitingnan ang mga guwardiyang nakapalibot sa buong bahay.

“Knight will find out and nothing will happen,” sabi ni Night, saka naglabas ng dalawang kutsilyo mula sa likod nito. “Let’s make them bleed.”

Bago sila makaalis, nauna si Night na mabilis ang kilos. Sanay talaga itong umatake nang walang ingay. Narating nito ang posisyon ng mga kalaban na wala man lang nakakapansin. At segundo lang ang binilang para mapatumba nito ang mga iyon gamit lang ang dalawang kutsilyo.

“Show off,” Parisi murmured.

Racini tsked. “I like showing off.”

Sabay na umalis ang dalawa at tinungo ang kabilang parte ng malaking compound. Tulad ni Night, hindi rin mahirap sa mga ito ang patumbahin ang mga bantay.

Para lang naglalaro ang dalawa ng batuhan ng kutsilyo kung makapatumba ng kalaban. Hindi man lang binibigyan ng pagkakataon na maiangat ang mga baril na hawak ng mga ito.

Sila naman ni Blaze ang sunod na gumalaw at pumasok sa kahabayan. Handa ang kutsilyo na hawak niya sa magkabilang kamay. Kaya nang may humarang na lalaki sa harap nila ay awtomatikong lumipad ang kutsilyong hawak niya at bumaon ’yon sa leeg ng lalaki.

Hmm. I still got it.

Umuklo siya tabi ng lalaki para hugutin ang kutsilyo, saka ipinikit ang mga mata para pakinggan ang mga yabag sa loob ng mansiyon.

“I can hear ten people walking,” sabi niya kay Blaze na nakapikit din.

Blaze opened his eyes and looked at him. “Three on the south, two on the north, three in the east and two on the west.”

“Yes.” He nodded. “I’ll take the south and the west.”

“North and east,” sabi ni Blaze.

Nang maghiwalay silang magkambal, umayos siya ng tayo, saka humugot ng malalim na hininga.

He hated taking lives, this was what broke his soul, it was not easy. But if it was for his family’s safety, he had to endure because family was family.

Humigpit ang hawak ni Blake sa kutsilyo, saka malakas na ibinato iyon sa lalaking nakasalubong niya na may dalang baril. Kapagkuwan ay mabilis niyang tinakbo ang pagitan nilang dalawa para saluhin ang katawan nito at hindi lumikha ng ingay kapag bumagsak sa sahig

When the man grunted, he stabbed him again, this time in the heart to make sure.

Dahan-dahan niyang ihiniga ang katawan ng lalaki, saka umikot nang nakaluhod nang may marinig na kaluskos sa likuran niya. Agad niyang ibinato ang dalawang duguang kutsilyo sa lalaking akmang kakalabitin na ang gatilyo.

His two knives hit the man’s neck and heart.

Before the man hit the floor, he ran towards him, pulled his knives out of his body then threw it to another man coming his way.

Blake blew a loud breath when the two men dropped to the floor simultaneously.

Nang mapasakamay uli ang dalawang kutsilyo, pinakiramdaman niya ang paligid. Wala na siyang marinig na yabag.

Seconds later, his trained ears heard footsteps. It was too light, the sound kept on disappearing and appearing to sense where it was coming from.

That footsteps—either it was Nate, Night, Racini, Parisi or his twin.

At tama nga siya, may lumikong bulto at nagtama ang mga mata nila ni Night. Duguan ang hawak nitong dalawang kutsilyo.

“Tapos na ako sa labas,” sabi nito na parang wala lang. “Same with Racini and Parisi. Hurry up. Look for the mother and child.” Pagkasabi n’on ay agad itong nawala sa paningin niya.

Lahat ng bantay sa labas ay bagsak na at wala man lang isang baril na pumutok.

It was really a silent attack.

Huminga si Blake nang malalim, saka napatigil sa paghakbang nang makarinig ng kaluskos mula sa kaliwa niya.

He was ready to attack when he saw a kid peaking in a slightly parted open door. Agad niyang itinago ang kutsilyong duguan sa likuran at pinakatitigan ito. Hindi niya makita ang kabuuan ng mukha nito dahil kalahati lang ang nakasilip.

Was this Bailey? He couldn’t tell.

“Bailey?” pasigaw pero pabulong niyang tanong sa bata. “Is that you?”

Unti-unting bumukas ang pinto at lumabas doon ang hinuha niya ay mahigit sampung taong gulang na sigurong bata. At tama si Lucky, kamukha nga nila ito ni Blaze.

“Close your eyes,” utos niya sa bata at mabilis na ibinato ang kutsilyong hawak sa likuran kung saan may lalaking nakatutok na ang baril sa kanya.

When the man dropped on the floor, Blake looked at the kid again and saw him watching him.

“I told you to close your eyes,” sabi niya sa malumanay na boses.

The kid just shrugged. “I’m used to it.”

Mabilis niyang hinugot ang kutsilyo sa katawan ng kalaban, saka nilapitan ang bata. “Hi. I’m Blake Vitale,” pagpapakilala niya.

“I know,” sabi ng bata habang titig na titig sa kanya. “I saw a picture of you in Mom’s phone. She said you’re a friend.”

A friend? Is it Cassie? “Where’s your mom, Bailey?”

“Not here.” Umiling ito. “She went out with Dad and Uncle Leo to attend an opening party.”

Fuck! Ngayon pa talaga lumabas ang mga ito! “I’m Lucky’s fiancé. You remember her?”

Tumango ito. “I helped her escape. Dad and Uncle Leo will just hurt her and she’s sick.”

“Yes. And I’m thankful… that’s why I’m getting you out of here—”

“But Mom—”

“Babalikan namin ang mommy mo. Sa ngayon, ikaw muna, okay?”

May pag-aalinlangan sa mga mata nito. “Mom will be worried.”

“Babalikan namin ang mommy mo para iligtas din siya, pangako ’yan.” Inilahad niya ang kamay rito. “Let’s go?”

Nakahinga nang maluwag si Blake nang tanggapin ng bata ang kamay niya.

“Bakit parang magkamukha tayo?” tanong nito habang naglalakad na sila at nakatingala sa kanya.

“I don’t know, kiddo.” Ginulo niya ang buhok nito. “But we’ll find out later.”

Mahigpit ang hawak ni Blake sa kamay ng bata habang naglalakad sila. At nang may makasalubong silang kalaban, hindi na niya kailangang patumbahin iyon dahil naunahan na siya ni Blaze na nasa likuran ng kalaban.

And when Blaze saw Bailey, he was frozen in place.

“Is it him?” Blaze asked.

“Yeah.”

Dahan-dahang lumapit si Blaze sa kanila, saka lumuhod sa harap ni Bailey para magpantay ang mukha ng mga ito. “Hey, kid,” sabi nito habang hinahaplos ang mukha ni Bailey. “How are yah ?”

Bailey smiled. “I’m fine. You’re Blaze, right? I saw you in my mom’s phone too.”

Bumaba ang kamay ni Blaze at humawak iyon sa magkabilang balikat ni Bailey. “W-where’s your mom?”

“She left with Dad and Uncle Leo.”

Blaze jaw tightened. “Is your mom okay?”

Bailey nodded. “Yes.”

“Was she happy?”

Umiling ito. “No.”

Lalong nagtagis ang mga bagang ni Blaze. “Let’s get you out of here then we’ll come back for your mommy, okay?”

Bailey nodded. “Okay. Mom always told me that you can be trusted.”

Pareho silang natigilan ni Blaze sa sinabi ng bata. Alam niyang pareho sila ng nasa isip, nagtatanong pareho kung si Cassie ba ang ina nito o hindi.

“Let’s go,” sabi niya.

Kinarga ni Blaze si Bailey samantalang siya naman ay nakahanda para sa mga puwedeng umatake sa kanila. Pero lahat ng nadaanan nila, kung walang tao ay wala nang buhay ang mga bantay.

“Your kill?” Blake asked Blaze.

Blaze shook his head. “My first kill in this house was the man trying to shoot you earlier.”

Must be Night, Parisi and Racini. Those three were deadly. Kaya nga hindi siya nagplano, nasisiguro kasi niyang hindi nila kailangan ’yon.

Halos tumakbo sila palabas ng bahay. At nang makasakay sila sa van na nasa labas na ng gate at naghihintay, agad na pinaupo ni Blaze si Bailey bago sila.

“What took you so long?” tanong ni Night sa kanila na nasa driver’s seat.

“Hinalughog ko ang buong bahay,” sagot ni Blaze. “I didn’t see any picture.”

“Mom hates taking pictures,” sabad ni Bailey.

Lahat sila napatingin sa bata maliban kay Night na nagtanong kay Nate.

“Papers?”

May ibinigay si Nate kay Night na nakalagay sa folder. “Everything in there was in the vault.”

Night grinned. “Great.”

Bumaling siya kina Racini at Parisi na nag-uusap sa mahinang boses. “Ano’ng ginawa n’yong dalawa sa loob?”

“We killed everyone we saw carrying a gun,” sagot ni Racini at tumango naman si Parisi. “Our definition of bad guy.”

Blake sighed before looking at Blaze who was staring at Bailey who was looking outside as the van moved.

Tinapik niya ang tuhod ng kakambal. “We’ll figure it out.”

Blaze nodded and whispered at him. “Wala akong nakitang larawan ng babae sa loob ng bahay na ’yon. If Cassie is alive…” Kumuyom ang kamay nito. “I don’t know what I’ll do. Mababaliw ako.”

“We’ll figure it out,” ulit niyang sabi. “Tayo pa ba? Kaya natin ’to.”

Blaze just nodded and continued staring at Bailey.

Naaawa siya sa kakambal niya. Kung may magagawa pa siya para dito, gagawin niya. Pero wala siyang magawa sa mga oras na ’yon kundi ang maghintay sa araw na babalik sila sa mansiyon na ’yon para ang mommy naman ni Bailey ang iligtas nila sa kamay ng mga demonyong ’yon.

Natigilan silang lahat nang tumigil ang van sa isang park. They all frowned at Night.

“Ano’ng mayroon?” tanong ni Nate kay Night.

“Give me a minute,” sabi nito, saka lumabas ng sasakyan.

And when Night returned, he was holding two cones of vanilla ice cream.

“Seriously? You stopped for that?” hindi makapaniwalang tanong ni Nate.

“Yeah. Ice cream is life,” sagot ni Night na parang wala lang, saka iniabot ang isa kay Bailey. “Want some, kid?”

Agad naman iyong tinanggap ni Bailey na nakangiti. “Thank you.”

Night smiled back before returning his attention on the wheel.

Ang una nitong ihinatid ay sina Racini at Parisi, saka si Nate at sinabing ibabalik na lang ang van ni Nate bukas kasi may gagawin pa raw ito. Sila ni Blaze ang pinakahuling ihinatid ni Night sa ospital.

“Kayo na muna ang bahala sa batang ’yan,” sabi ni Night. “Kamukha n’yo naman. I have to talk to Knight. He’d been calling me nonstop. Mukhang alam na niya ang ginawa ko.”

“Why did you even help us knowing your brother is against it?” Blaze asked, frowning. “Just to piss your brother off?”

Napatingin si Night kay Bailey ng ilang segundo bago sumagot. “Let’s just say that I know what it feels like to be caged at a very young age.” May awa sa mga mata nito habang nakatitig kay Bailey. “My childhood was not as free as my brother. Our similarities ends with our faces.” Napailing ito, saka kinuha ang atensiyon ni Bailey na agad namang tumingin dito.

“Po?”

“You’re a brave kid, okay?” sabi ni Night. “Live your life the way you want it, kid. Don’t be afraid to go against your dad. Don’t be like me, you’ll regret it.”

“I’m not afraid,” Bailey replied. “I’m just small that’s why I can’t fight him.”

Gumuhit ang natutuwang ngiti sa mga labi ni Night. “That’s great. Kapag sa tingin mo tama ka, ipaglaban mo ’yon. Kapag masama na ang ginagawa sa ’yo, sumalungat ka at labanan mo para hindi ka magsisi sa badang huli.”

Nakangiting tumango si Bailey at humawak sa kamay Blaze habang pababa ito ng van.

At nang silang dalawa na lang ni Night sa loob ng sasakyan, tiningnan niya ito sa mga mata. “You can still change your life, you know that,” sabi niya.

Mapakla itong tumawa. “What life?”

“Midnight—”

“I was born to be Knight, not to be me.” Humigpit ang hawak nito sa manibela. “Alam mo ba ang pakiramdam na ’yong mga taong itinuturing mong kaibigan, hindi naman talaga ikaw ang kaibigan? Those lunatics calls me Knight, it’s sounds the same as my name, but I know it’s not me. Iilang tao lang ang nakakaalam ng tunay na ako. Now tell me if I have my own life and if it’s worth living.”

May kinuha siya sa bulsa na isang pack ng gummy bear at inilapag iyon sa dashboard. “Someone told me that one gummy bear a day keeps all the negativity away. Try it with your ice cream.”

Mahinang natawa si Night, saka napailing. “Call me when you need anything. It’s the least I could do for sending your beloved to the operating room.”

Tumango siya, saka tinapik ang balikat nito bago lumabas na ng sasakyan at pumasok sa loob ng ospital kung saan hinihintay siya nina Blaze, Bailey… at ni Lucky.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 30

CHAPTER 30

LUCKY WAITED PATIENTLY for Blake to came back. Habang naghihintay siya, nakasama niya ang Mommy La at Daddy Lo niya na halatang masaya dahil maayos ang kinalabasan ng operasyon.

At puring-puri ng mga ito si Blake na hindi raw siya iniwan at pinabayaan.

And it made her happy because what she felt for Blake didn’t change even after her heart transplant. Akala talaga niya noon ay may magbabago sa nararamdaman niya pero wala naman pala.

“How’s Miss Hart the survivor?” nakangiting tanong ni Dr. Axel nang bisitahin siya sa CTICU habang naghihintay siya kay Blake. “Feeling better?”

Tumango siya. “A little bit uncomfortable but I’ll live.”

Nakangiting tumango ang doktor. “Mabuti naman. Any changes that you feel?”

She smiled. “I feel healthier.”

Dr. Axel chuckled. “Other than that?”

Umiling siya. “Not that I know off but I’m craving for gummy bears.”

Tumawa si Dr. Axel. “Wala munang gummy bears. Kailangang heathy foods ang kainin mo habang nagpapagaling ka.”

Nakangiting tumango siya. “Okay po, Doc.”

Sinuri siya nito at tiningnan ang tubo na nakakonekta sa dibdib niya. “Bukas ng umaga, puwede na ’tong tanggalin.”

“ Yey .“ She grinned. “I’ll feel much better then.”

Natatawang napailing ito at may itinanong pa sa kanyang iba bago nagpaalam sa kanya.

Habang mag-isa si Lucky, pumasok na naman sa isip niya si Blake. Ano na kaya ang nangyayari? Naligtas na kaya nina Blake si Bailey at ang mommy nito?

Napabuntong-hininga siya at ipinikit ang mga mata. Balak sana niyang magpahinga nang marinig ang boses ng kasintahan.

“Baby…”

Awtomatikong binuksan niya ang mga mata, saka nginitian ito pero agad na nabura ’yon nang makitang bagsak ang mga balikat nito at walang kangiti-ngiti ang mukha.

“Are you okay?” malumanay niyang tanong kay Blake.

Umiling ito habang nakatingin sa kanya. “I need a hug.”

Bumaba ang tingin niya sa dibdib at napangiwi sa kasintahan. “Sorry, Blakey-baby, I can’t hug you.”

Umupo ito sa stool na nasa tabi ng kama at maingat na pinalibot ang braso sa may puson niya at doon siya niyakap. Kapagkuwan ay maingat na isinubsob nito ang mukha sa may tiyan niya.

Lumambot ang mukha niya habang masuyo at maingat na hinahaplos ang buhok ni Blakey. “Ayos ka lang ba?” tanong niya.

Umiling ito habang nakasubsob pa rin ang mukha sa tiyan niya. “No…”

Her face saddened. “Sorry I can’t hug you.”

“That’s okay. This is enough…” He looked at her while the side of his face was lying on her tummy. “For now.”

Napangiti siya, saka patuloy na hinaplos ang buhok nito. “How did it go? You being a badass?”

He chuckled lightly. “It was okay. You would’ve love me more if you saw how badass I was.”

Mahina siyang natawa. “How’s Bailey?”

“He’s with Blaze.”

Her eyes widened. “And his mom?”

Nawala ang ngiti sa mga labi ni Blake. “Bailey won’t tell us her name. Nangako raw siya sa mommy niya na hindi basta-basta ibibigay ang pangalan nito at hindi siya tumatalikod sa pangako. Blaze is working it out with Bailey but I don’t think Bailey would talk. I saw that familiar glint in his eyes. May paninindigan ang batang ’yon.”

Lucky played with Blake’s hair as they talked. “How’s Blaze? Is he okay?”

Blake nodded. “He’s trying to be. Wala naman siyang magagawa sa ngayon.”

“Kailan kayo babalik sa mansiyon para iligtas ang mommy ni Bailey?” tanong niya uli.

“I don’t know yet.” Blake sighed. “Mas dodoble ang bantay sa bahay na ’yon dahil sa pagpasok namin ngayong araw. I don’t think we can infiltrate it that easily like earlier. Baka mahirapan na kami.”

She caressed Blake’s forehead. “But you’re a badass… you can do it.”

Tumaas ang sulok ng mga labi ni Blake. “Do you really believe that?”

Tumango siya. “Oo naman.” Malapad siyang ngumiti. “Ikaw pa ba?”

Hinawakan nito ang kamay niya at nilaro-laro ang daliri niya. “Hindi ka na ba natatakot sa ’kin? Sa mga ipinagtapat ko sa ’yo tungkol sa nakaraan ko?”

Umiling siya nang may pagmamalaki. “My heart is stronger now. I can take it.”

Matiim siyang tinitigan ng kasintahan. “Even if I tell you now that I just kill someone today? You won’t get scared?”

Uncannily, she didn’t feel scared. Siguro kung noon, makakaramdam siya ng kaunting takot pero ngayon, wala siyang maramdamang ni katiting na takot sa puso niya.

“I’m not scared,” sabi niya.

Tumuwid ng upo si Blake, saka pinakatitigan siya. Kapagkuwan ay bumaba ang tingin nito sa puso niya. “Maybe this is what Axel was talking about? A change in attitude…”

Kumunot ang noo niya. “Change how?”

“I’m not sure,” sabi nito, saka pinakatitigan siya. “Mahal mo pa rin naman ako, ’di ba?”

Mabilis siyang tumango. “Oo naman.”

“Good.” He smiled. “’Yan lang naman ang mahalaga sa ’kin.”

Napangiti siya. “Natakot ka ba? Na baka hindi na kita mahal pagkatapos ng operasyon?”

Parang nahihiyang tumango ito. “Ewan ko ba, doon talaga ako kinabahan. I know that it’s our brain that falls in love but, I was still scared.”

Napatango-tango si Lucky, kapagkuwan at napakurap-kurap nang may maisip. “You said change in attitude… baka hindi na ako ganoon kainosente pagkalabas ko rito.”

Tinitigan siya ni Blake na parang binabasa ang isip niya, saka nagsalita. “I want to lick you. Can I do that?”

Her lips thinned then she frowned. “Where? I mean, I haven’t showered so, no, I’m shy.”

Blake stared became intimate. “I’m really stress right now. Can I touch your breast?”

Napatingin siya sa glass wall bago ibinalik ang tingin kay Blake. “I don’t think it’s appropriate. Maybe after here, when I move to a private room.”

Ang seryoso nitong mukha ay biglang tumawa at napailing. Amusement was dancing in his eyes. “Oh, my, baby. I think you’re still the same Lucky I know.”

Napalabi siya. “Binibiro mo ako? Seryoso pa naman ako.”

Tumawa na naman ito, “I was testing you.”

Inirapan niya ito. “Hindi mo na mahahawakan ang booby ko kahit makalabas ako rito. Hindi kayo bati ng mga private parts ko.”

Blake laughed before he stood up to lean in and kissed her forehead. “I love you, Lucky.”

Inirapan niya ito. “Hindi kita love. Umalis ka.”

“Nagtatampo ka?” Blake looked innocent as he asked. “Gusto mo talagang hawakan kita diyan?” Inginuso nito ang dibdib niya. “Miss mo na ba?”

Tiningnan niya ito nang masama. “Don’t be a pervert. And if I miss it, I’ll tell you so you can do something about it.”

Blake chuckled again. His eyes sparkling in happiness. “My baby…” He sighed while still smiling. “You’re really the light to my darkness. Thank you for making me happy.”

Pinaningkitan niya ito ng mga mata. “Kaya huwag ka nang maghanap ng ibang babae. Ako lang dapat sapat na. Dapat akin ka lang. At kapag niloko mo ako, wala akong pakialam kahit magaling ka pang makipaglaban, ako mismo ang sasaksak sa ’yo.”

Pagkatapos niyang magsalita, ilang segundo ang lumipas bago niya napansin na natigilan si Blake at parang hindi makapaniwalang napatitig sa kanya.

“Y-your words…” he trailed.

She frowned. “What about it?”

“Sabi mo hindi ka selosa…” sabi nito na parang hindi makapaniwala. “Bakit selosa ka na ngayon? ’Tapos sasaksakin mo ako? Baby, I think a part of you change.”

Napalabi siya at napaisip din sa mga lumabas sa bibig niya. “Oh, my… shit! I was bad!” She gasped. “I’m so sorry, Blakey-baby… sorry…”

Blake just smiled and shook his head. “That’s okay. I like it. Gusto kong nagseselos ka. Mas nararamdaman kong mahal mo ako at ayaw mo akong mawala sa ’yo.”

“Oh…” Her smile was back. “Okay, if you say so.”

Blake kissed her forehead again before staring at her. “I love you,” he whispered.

“I don’t love you,” seryoso niyang tugon.

Namutla talaga si Blake habang nakatitig sa kanya. “T-that’s not funny.”

Lucky chuckled. “You’re face…” She laughed. “You went pale.”

Tiningnan siya nang matiim si Blake. “Isang tanong, isang sagot. Mahal mo ako o hindi?”

Sa halip sa sumagot, natawa siya. “Bakit parang nananakot ka?”

“Kasi naman, eh…”

Natawa na naman siya. “Parang namimilit ka. Mahal naman kita kahit hindi mo ako piliting sumagot.”

Napailing ang kasintahan. “You’re bullying me.”

Napalabi siya. “Sorry, Blakey-baby, I like bullying you. It makes me smile and happy.”

Napatango-tango naman si Blake. “Fine. Bully me all you want, as long as you love me, I won’t mind.”

Biglang may tumikhim sa likuran ni Blake.

“Cheesiness overload pizza.”

Agad niyang nginitian si Blaze nang makita ito. “Hey, Blaze. How are you?”

“I’m not sure how to respond to that,” tugon ni Blaze, saka kinindatan siya. “You don’t look pale anymore. Maganda ka na naman at pinapatibok mo na naman ang puso ko nang mabilis—”

“Blakey-baby, o,” sumbong niya sa kasintahan.

Tumiim ang mga bagang ni Blake nang tumingin ito kay Blaze. “Saan parte ng katawan mo ang gustong mong masaksak?”

Tumawa lang si Blaze, saka seryosong tumingin sa kanya. “Thank you, by the way.”

She frowned. “For?”

“Alam kong may sakit ka pa sa puso nang ma-kidnap ka pero naging matapang ka pa rin kaya nalaman namin ang tungkol kay Bailey, kaya salamat.”

Blake nodded then asked. “Where’s Bailey by the way?”

“Axel’s office. Sleeping,” sagot ni Blaze. “Gusto ka niyang makita at makausap kaya magpagaling ka na. Hindi siya puwede rito sa CTICU.”

Tumango si Lucky. “Nagpapagaling na po.”

Natatawang nagpaalam na si Blaze na hindi niya alam kung bakit binisita siya dahil umalis din at naiwan na naman silang dalawa ni Blake.

Pinakatitigan niya ang kasintahan at kitang-kita niya ang pangingitim ng ilalim ng mga mata nito.

Lucky sighed. “Blakey-baby, please rest,” pakiusap niya. “Okay naman na ako. Palagi akong binibisita ng mga nurse at ni Dr. Axel kaya magpahinga ka naman—”

“Baby, I’m okay—”

“Don’t lie to me,” may diin niyang sabi. “Please, rest. Don’t make me worry, Blakey-baby. Pahinga ka naman, please? Kahit isang buong araw lang. Have a good sleep.”

Tinitigan siya ni Blake, kapagkuwan ay tumango ito. “I’ll sleep in Axel’s office—”

Umiling siya. “No. Doon ka matulog sa barn. ’Yong tinuluyan mo nang mabaril ka,” sabi niya. “Sleep well, after that, then come back to me, well rested. Kapag hindi ka nagpahinga, magagalit ako sa ’yo.”

Blake sighed before nodding. “Fine. I’ll rest. But I’ll be back, okay?”

She smiled at him. “Rest well. Hindi ko gusto na may maitim sa ibaba ng mata mo. Hindi ka na guwapo sa paningin ko. Alalahanin mo, pinatulan lang kita kasi guwapo ka kaya alagaan mo ’yang mukha mo,” pagbibiro niya.

Blake chuckled before kissing her forehead. “Oo nga pala, umoo ka lang na pakasalan ako dahil guwapo ako.”

Natawa siya sa pakikisakay nito sa biro niya. “Go. Rest.”

Tumango ito, saka bumulong muna ng “mahal kita” bago umalis.

Lucky mouthed “I love you too” to Blake when he looked at her from outside the glass wall. He replied by sending her a flying kiss.

Natawa na lang siya, saka napatitig sa kisame nang mag-isa na lang siya.

Ayaw niyang mag-isa ng mga negatibo dahil katatapos lang ng matagumpay niyang heart transplant. Wala siyang pakialam kung ilang taon ang itatagal niya, ang mahalaga sa kanya kasama niya ang mga mahal niya sa buhay.

Sabi noon ni Blake, kapag nakalabas na siya ng ospital, pakakasalan na siya nito. Excited na siyang dumating ang araw na ’yon.

She was excited to be Mrs. Vitale.

She didn’t care how many years she had with her new heart. She’d live her life to the fullest without regret.

Napatigil siya sa pag-iisip nang may tumikhim malapit sa kanya. Agad niyang ibinaba ang tingin mula sa kisame patungo sa bagong dating.

Blaze was back.

“Hey.” May pagtataka sa boses niya. “You’re back.”

Parang naiilang na naupo si Blaze sa stool na nasa tabi ng kama niya. “I, ahm, I can’t talk earlier. Nandito kasi si Blake.”

Oh. Kaya naman umalis ito agad. “May kailangan ka?” tanong niya sa malumanay na boses.

Blaze nodded. “I need someone to talk to other than my brother and I only have you, so… can I talk to you?”

Agad siyang tumango. “Oo naman. Are you really okay?”

Umiling ito. “I’m not. I’m going crazy, baby girl. I can’t eat, I can’t sleep, I can’t even rest for a minute. Hindi ko alam kung ano’ng gagawin ko.”

Her face softened then she stretched her hand at Blaze. “Hold my hand,” sabi niya.

Nag-alinlangan pa si Blaze bago nito sinunod ang sinabi niya. “What now?”

Pinisil niya ang kamay nito. “This means that I’m here for you. Alam kong iniisip mo na si Cassie ang mommy ni Bailey, alam kong umaasa ka na tama ang hinala mo, at gusto kong maging sobrang masaya ka. But I don’t want you to get disappointed as well.”

Mahinang natawa si Blaze. “I know that. That’s why I’m lessening my expectation and all that shit, but I’m still hoping against hope that it’s Cassie.” Humigpit ang hawak nito sa kamay niya. “I’m so pathetic.”

Umiling siya. “You’re not. You just love her so much. ’Yon lang. Kasi ako, kung may magsasabi sa ’kin na buhay ang mommy ko, aasa ako kahit napakaliit ng posibilidad na totoo ’yon. Kasi mahal na mahal ko siya, na kahit nasasaktan na ako, aasa pa rin ako kasi isa siya sa mga mahahalagang tao sa buhay ko.”

Blaze smiled at her. “This is why I want to talk to you. Hindi mo alam kung gaano mo napapalakas ang loob ko sa simpleng salita mo lang.”

Her face softened. “I’m always here for you, Blaze. Always. We’ll be family soon.”

Tumango-tango si Blaze, saka masuyo siyang nginitian. “I really like you, Lucky.”

She smiled back. “Thank you. I like you as a brother too.”

Natawa ito. “Damn. I’m totally burned.” Napailing ito, saka pinisil ang kamay niya, pagkatapos ay maingat na binitawan iyon. “Pahinga ka na. Bukas naman na kita kukulitin.”

Lumapad ang ngiti niya. “Pahinga ka na rin. Pinagpahinga ko muna si Blake. Sana makinig ’yon.”

“Makikinig ’yon sa ’yo,” sabi ni Blaze bago nagpaalam at lumabas ng CTICU.

Naging malungkot ang ngiti niya nang makaalis si Blaze. Sana nga talaga buhay si Cassie. Dahil kung hindi, siguradong masasaktan si Blaze dahil umaasa talaga ito.

Lucky sighed and was about to close her eyes when she saw the man who asked Blake to protect her outside the glass wall. Ilang segundo itong nakatitig sa kanya mula sa labas bago kinausap ang nurse, kapagkuwan ay pumasok.

“It’s you…” sabi niya nang makalapit ito.

He smiled. “Knight Velasquez,” pagpapakilala nito sa kanya. “I bought some flowers for you but Dr. Axel told me it’s not allowed in here so… I throw it away. how are you feeling?”

“Better,” maikli niyang tugon.

Tumango ito, saka tiningnan ang tubong nakakonekta pa rin sa dibdib niya at ang IV lines bago ibinalik ang tingin sa kanya. “I apologize for sending you to the OR. I mean it though. You needed to hear it. Para isang bagsakan lang ang sakit.”

She nodded. “Thank you, for telling me. I appreciate it.”

“Hindi ka galit sa ’kin?” May pagtataka sa boses nito.

Umiling siya. “Wala naman akong dapat na ikagalit sa ’yo. Dapat nga magpasalamat ako dahil sinabi mo sa ’kin.”

Knight stared at her. “You’re actually nice.”

She smiled. “Blake told me I’m too nice.”

Knight chuckled then his face became serious. “I’m sorry. You’re a nice woman and I don’t want to sadden you but, it’s my job.”

Kumunot ang noo niya. “It’s your job to make me sad?”

Knight smiled. “I don’t mean to. It’s just that, it’s bound to happen anyway. Pinapatagal lang ng ibang tao. I consider Blake as my friend and I only have few, so as much as possible, I want him to be happy.”

“Ayaw mo sa ’kin para sa kanya?” panghuhula niya. “’Yon ba? Napapasaya ko naman siya. And he told me that I was the one who fixed his broken soul—”

“Then remember.” Knight had this sad smile. “Miss Hart, kahit sabihin ko sa ’yo ang rason kung bakit ko ’to ginagawa, hindi mo pa rin maiintindihan kasi hindi mo naman maalala. I suggest you force yourself to remember what happened eleven years ago so we can both help Blake.”

Ano ang aalalahanin niya? Hindi niya maintindihan ang kausap. Anong alaala? Katulad ba ’yon ng nangyari sa alaala ng mommy niya na nakalimutan niya?

Lucky took a deep breath, trying to be strong and brave. “What do I do to remember? And what is it that I’m trying to remember?”

Knight leaned into her and whispered. “It wasn’t your first time in your father’s house. Remember that.”

Her lips parted, shocked and terrified. “T-those dreams… t-that h-house.”

“Yes. Remember that house.” Parang naawang nginitian siya ni Knight. “I like you for Blake, you made him happy and you fixed him. Now, let’s help him make peace with his past.”

Tumango siya kahit gulong-gulo. “T-tell me what to do to help Blake. Mahal ko siya. I can do it.”

Knight tapped her shoulder. “Just remember what happened that morning, eleven years ago, then I’ll take it from there.”

Humugot siya ng malalim na hininga. “K-kapag ba naalala ko, makakatulong ’yon kay Blake?”

May kung anong emosyon sa mga mata nitong nakatitig sa kanya. “Oo. Makakatulong ’yon sa kanya at mas mamahalin ka pa niya.”

“Ganoon ba?” Nakagat ni Lucky ang pang-ibabang labi. “Sige, susubukan kong makaalala… kung ano man ’yon na dapat kong alalahanin”

Knight sighed. He was looking at her pitifully. “I’m really sorry.”

She frowned. “Why are you saying sorry for? Dapat nga pasalamatan kita kasi nag-aalala ka kay Blakey at sinasabi mo ’to sa ’kin ngayon para makatulong ako.” She smiled at Knight. “You’re a good friend, Mr. Knight Velasquez.”

Mr. Velasquez looked ashamed for some reason. “I have to go. Get well soon, okay?”

Nakangiting tumango siya. “Thank you. Ingat sa pag-uwi.”

Nakita niyang natigilan ito bago tumango at walang imik na lumabas.

Lucky took a deep breath before staring at the ceiling.

I have to remember whatever that is. For Blake. Sana makatulong kung ano man ang maaalala niya.

God knew that she wanted Blake happiness more than anything.

I hope I can help.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 31

CHAPTER 31

AFTER SPENDING four days in CTICU, Lucky was moved to a private room to recover. Her body was responding well to her new heart, there was no problem at all, according to Dr. Axel. Kailangan lang niyang magpagaling at mag-ingat. Sundin ang mga ipinagbabawal at magiging maayos lang siya.

Mula nang mailipat siya sa pribadong kuwarto, ang dami niyang naging bisita. Tulad na lang ngayong araw.

Blake’s friends came as batch. And this batch was just as weird as the other batches who visited her.

Napatitig si Lucky sa mga lobo na hawak ng kaibigan ni Blake na nakilala niyang si Khairro Sanford. Napangiwi siya. “It’s not my birthday today.”

“I know.” Napakamot ito sa batok habang nakangiwing nakangiti. “Naubusan kasi sila ng get well soon balloons kaya happy birthday na lang. It’s the thought that counts.”

Mahina siyang natawa. “Salamat.”

“Here’s mine,” sabi ni Evren Yilmaz, sabay lapag ng bulaklak sa mesa na katabi ng kama niya. “Sabi ni Axel puwede ka na sa bulaklak kaya ito na lang. Get well soon ang nakasulat diyan.”

Lucky couldn’t help but to chuckle when she saw Khairro glared at Evren.

“Pinaparinggan mo ba ako, bud?” Masama ang mukha ni Khairro.

Evren smirked. “Mine wasn’t happy birthday.”

Napailing na lang ang isa sa mga kasama nitong bumisita sa kanya ngayong araw.

“Here’s mine, Miss Hart,” sabi ng lalaking nakilala niyang si Phoenix Martinez. “This is like a beeper but the sound is different. If you push this…” Pinindot nito ang button na nasa gitna. “This is the sound it makes.”

Bahagya siyang napaigtad nang marinig ang tunog na parang may emergency na nangyayari. At nang pindutin uli ni Phoenix ang button ay nawala ang tunog.

“Tinatakot mo si Miss Hart,” sabad ni Thorn.

Hindi ito pinansin ni Phoenix at patuloy lang na nagpaliwanag sa kanya. “You can use this anytime. No need to change battery because it’s powered by solar. Paarawan mo lang ng kahit dalawang oras, the power will last for a year. You need this in case of emergency. You can get Blake’s attention with this.”

Tinanggap niya ang maliit na pabilog na emergency beeper na bigay ni Phoenix. “Salamat. This will come in handy for sure.”

Si Titus Morgan naman ang sunod na nagbigay sa kanya ng get well soon gift. “Here. It’s a gift certificate. Buy anything you want when you get out of this place.”

Nag-aalangang tinanggap niya ’yon, lalo na nang makita ang presyo n’on. “Hundred thousand gift certificate?” malalaki ang matang tanong niya.

“I know, that’s a small amount. Sorry,” sabi ni Titus.

She blinked at him. “No. This is too much already.”

Thorn tsked. “Parang ayoko nang ibigay ang get well soon gift ko.”

Evren chuckled. “Sabi nang mauna tayo, eh.”

Tumingin siya kay Thorn. “Okay lang naman sa ’kin kahit ano.”

Napakamot sa batok si Thorn, saka may inilapag na cake sa mesa na malapit sa kanya. “Get well soon, Miss Hart.”

She grinned. “Thank you, all of you. Salamat sa pagbisita sa ’kin.”

“O, siya, hindi na kami magtatagal,” sabi ni Khairro. “Magpapalibre pa kami Kay Furrer. Kapapanganak lang ng asawa niya.”

Napangiti siya, saka nagba-bye sa limang kalalakihan na isa-isang naglabasan. Nakakatuwa ang mga kaibigan ni Blake. Talagang binisita siya na para bang matagal na silang magkakakilala.

“Mommy La…” Malapad ang ngiti niya sa lola niyang kakapasok lang. “Saan si Daddy Lo?”

“Sa bahay, apo,” sabi nito, saka hinalikan siya sa noo. “Nagpapahinga.”

“Kayo po?” Hinaplos niya ang pisngi ni Mommy La. “Hindi kayo magpapahinga, nandito kayo buong magdamag. Please rest, Mommy La.”

Her Mommy La smiled. “I will. Tumawag si Blake, pabalik na raw sila. Hihintayin ko lang ’tapos uuwi na ako.”

Ngumiti siya. “Sige po.”

“You rest,” sabi ng Mommy La niya, saka iginiya siya pahiga. “Pahinga ka na, apo.”

Pero bago pa siya makahiga, bumukas ang pinto at pumasok doon sina Blake, Blaze, Bailey at si Knight.

“Ate Lucky!” masayang sigaw ni Bailey. Tumakbo ito palapit sa kanya at agad na umakyat sa kama niya, saka tumabi ng higa sa kanya.

Natawa siya nang yakapin siya ni Bailey at hinalikan sa pisngi. He had been staying with the twins for the last couple of days.

“Bailey, that’s my spot,” agad na reklamo ni Blake nang makitang tumabi sa kanya sa kama si Bailey. “You’re making me jealous.”

Blaze chuckled. “Don’t leave that spot, kiddo. Make your Kuya Blake jealous.”

Bailey stuck out his tongue at Blake before hugging her on the waist. “She’s my big sister. She’s mine.”

Blaze looked at Blake while laughing. “Lalaban ka?”

Bilang sagot, lumapit si Blake kay Bailey at binuhat ito palayo sa kanya, saka kiniliti sa baywang.

Tawa nang tawa si Bailey na nagpupumiglas. At nang makawala ay tumakbo ito patungo kay Blaze at nagtago sa likuran nito. “Ate Lucky is mine.”

Lumapit sa kanya si Blake at hinalikan siya sa noo. “Nope.” He stared at her. “You’re mine.”

Napailing at natawa na lang si Lucky, saka tumingin kay Knight. “It’s nice to see you again.”

Bago pa ito makasagot, may pumasok na dalawang lalaki sa kuwarto niya na hindi man lang kumakatok. May dala ang mga itong bulaklak para sa kanya.

“Get well soon,” sabi ng isa na nagpakilalang si Andrius Salazar. “Dumaan lang talaga kami.”

“Yeah,” sabad ng nagpakilala sa kanyang si Cali Sudalga. “Get well soon.”

Blake tsked. “Sabi ko nang huwag kayong pupunta.”

Tumawa lang si Andrius, saka napatingin sa cake na bigay ni Thorn at napabaling kay Knight. “Himala, hindi pa kinakain ng isang ’yan—o, hindi na ako nagulat,” sabi nito nang makitang kinuha ni Knight ang kasamang disposable na tinidor ng cake at tahimik na inumpisahan iyong kainin.

Napailing sina Cali at Andrius na nagpaalam na kina Blake at Blaze. “Alis na kami. Dumaan lang talaga kami.”

“Layas,” sagot naman ni Blake.

Napailing na natawa na lang siya. “Bakit mo inaaway ang mga kaibigan mo? ’Buti nga binisita nila ako.”

“Don’t smile at them, I’m jealous,” pag-iiba ni Blake sa usapan nila, saka nagsumbong ito sa Mommy La niya. “Mommy La, tingnan mo si Lucky, ngumingiti sa ibang lalaki.”

Tumawa lang ang Mommy La niya, saka pinanggigilan ang pisngi ni Blake. “Ikaw talaga, ang possessive mo sa apo ko. O, siya, uwi na muna ako. Babalik ako mamayang gabi. Tulog lang ako, apo.” Lumapit ito sa kanya, saka hinalikan siya sa pisngi, “I love you and I’ll be back later.”

Nakangiting tumango siya. “Love you too, Mommy La.”

Ihinatid niya ng tingin si Mommy La habang si Blake naman ang naghatid dito palabas ng kuwarto niya at palabas siguro ng ospital dahil lumabas din ito at natagalan bago makabalik.

Blake was such a sweetheart to her Mommy La. Kaya puring-puri ito palagi ng lolo’t lola niya.

Maingat siyang umupo, saka natigilan nang makitang tumakbo sa banyo si Knight at iniluwa ang cake na kinakain.

“Is he okay?” tanong niya kay Blaze.

“He’ll live,” sabi ni Blaze na parang walang pakialam, saka bumalik sa pakikipag-usap kay Bailey.

Nang makalabas si Knight sa banyo, uminom ito ng tubig, saka tumingin sa kanya. “Remember anything?”

Umiling siya. “I’m still trying.”

“Good. Just keep trying.”

Tumango siya, saka ngumiti at tiningnan sina Bailey at Blaze na nag-uusap tungkol sa basketball at iba pang sports na gusto ni Bailey.

“Ice cream?” tanong sa kanya ni Knight habang kinakain nito ang ice cream nitong dala na ngayon lang niya napansin.

Umiling si Lucky at mahinang natawa nang may inilabas na apa si Knight sa bag nito at doon inilagay ang chocolate ice cream.

Agad namang nalipat ang atensiyon ni Bailey kay Knight. “I want some,” sabi nito.

Knight was more than willing to give Bailey an ice cream in a cone.

Si Blaze naman ay lumipat ng upo sa gilid ng kama niya, saka napailing habang pinagmamasdan sina Bailey at Knight na kumakain ng ice cream. He shook his head. “Taksil ang batang ’yan. Sabi niya ako ang paborito niya pero nakakita lang ng ice cream sa cone, tinalikuran na ako.”

Mahinang natawa si Lucky. “Nagseselos ka ba?”

Blaze snorted. “I’m his favorite, he told me so, and now he’s with Knight.”

Napailing siya. “Para kang bata.”

“Blaze!” Boses iyon ni Blake na kababalik lang. “Lumayo ka sa Lucky ko. Sasaksakin kita!”

“I love my life.” Agad na tumayo si Blaze, saka lumipat sa mahabang sofa kung saan nakaupo rin sina Knight at Bailey. At parang bata na nakipag-agawan ng ice cream sa cone si Blaze sa dalawa.

Si Blake ang pumalit sa kinauupuan ni Blaze kanina sa gilid ng kama niya. Agad itong yumakap sa baywang niya at naglalambing na ipinatong ang baba sa balikat niya.

“Is this okay? Comfortable?” Blake asked.

Lucky nodded as she hugged Blake back. “Miss kita.”

“Me too,” Blake whispered. “Ang daming tao rito sa kuwarto mo palagi, hindi kita masolo.”

Mahina siyang natawa. “Oo nga. Sayang nag-toothbrush na ako kanina.”

Blake chuckled. “So I can kiss you now… Damn, baby, I miss kissing you and touching you.”

Kinurot niya ang kasintahan sa tagiliran. “Don’t be a pervert. May kasama tayo.”

Kumawala si Blake sa yakap nila, saka hinaplos ang pisngi niya habang masuyong nakatitig sa kanya. “I’m serious. I miss you. Miss ko nang matulog katabi mo, matulog na yakap mo at matulog na kinakantahan mo. I miss those.”

“ Aww …“ She leaned in and quickly pressed her lips on his. “I love you, Blakey-baby.”

Blake literally stilled while staring at her, dumbfounded.

“You okay?” she asked frowning.

Blake blew a loud breath. “Baby, that was our first kiss since your operation and that’s how you kiss me? Unacceptable! Kiss me like you miss me again. Tongue out and lips to lips” he demanded.

Lucky was about to do what Blake asked when someone cleared their throat.

Sabay silang napabaling ni Blake sa tumikhim at nakitang walang buhay na nakamasid sa kanila sina Bailey, Blaze at Knight.

“You’re fucking gross,” sabi ni Knight kay Blake, saka dinilaan nito ang ice cream sa hawak na apa. “Fuck. Gusto kong masuka pero sayang ang ice cream ko. Gago. Huwag nga kayong sweet sa harap namin. Nakakabuwisit. Hustsiya naman sa aming single.”

Blaze nodded and covered Bailey’s ears. “Fuck you, Blakey. Palagi na lang si Lucky ang inaasikaso mo nitong mga nakaraang lingo. Nakakalimutan mo na yatang may kakambal ka na nangangailangan din ng atensiyon.”

Knight looked at Blaze. “Bakit kailangan mo ng atensiyon? Imbalido ka ba? Abnormal? Sintu-sinto? Choose.”

Blaze back glared at Knight. “Sana mabilaukan ka riyan sa kinakain mong ice cream. Hindi ka matunawan.”

Doon sumabad si Bailey. “Hindi ba sa bibig pa lang tunaw na ang ice cream, Kuya Blaze?”

Nakipag-fist bump ang nakangising si Knight kay Bailey. “What a smart boy. I like you. Want some more ice cream?”

Sinapo ni Blaze ang dibdib habang nagdadrama sa kanila ni Blake. “Blakey, ipinagpalit mo na nga ako kay Lucky, ipinagpalit na rin ako ni Bailey. Ang sakit, shit. Para akong hiniwalayan. Mga gago kayo.”

Hindi pinansin ni Bailey ang pagdadrama ni Blaze at ngumiti lang ito kay Knight. “Do you have cookies and cream?”

Itinuro ni Knight ang sarili. “Ako pa ba?” Binuksan nito ang bag at may inilabas na isa pang flavor ng ice cream. “Here you go, kiddo. Eat your heart out.”

Blake looked at Knight, stunned. “Ano ’yang bag mo, mini refrigerator?”

Bilang sagot may inilabas na ice box si Knight sa bag. “I have this.”

“Wow.” Puno ng sarkasmo ang boses ni Blaze. “Hindi ka naman masyadong handa, ’no, bud?”

Tumawa lang si Knight, saka ibinalik ang ice box sa backpack nito.

Kahit siya nahihiwagaan kung paano nito naisip na maglagay ng ice box sa backpack nito.

“He’s weird,” she whispered at Blake.

Blake whispered back. “You have no idea, baby. Kaya huwag kang maglalalapit sa sintu-sinto na ’yan. May sayad ’yan.”

Lucky rested her chin on Blake’s shoulder as Blake, Blaze and Knight argued about who was crazier than who.

Napapangiti na lang siya sa pag-aargumento ng tatlo. Siya palagi ang pang-shield ni Blake.

“Lucky loves me and she will not love a mad man,” sabi Blake, saka bumaling sa kanya. “Right, baby?”

Hindi siya sumagot.

“Baby.” May diin ang boses na sabi ni Blake. “Answer me.”

Ngumiti lang siya, saka malutong na hinalikan ito sa pisngi. “Love you.”

Blaze and Knight laughed. “She just confirmed that you’re a mad man.”

Blake looked at her dramatically. “Baby, huwag mo naman akong ilaglag.”

She kissed his cheek again. “Mahal naman kita, ayos lang ’yon.”

Blake’s shoulder sagged. “Well, this mad man loves you so much.”

She smiled. “I know.”

Blake’s face softened. “My baby… kiss me?”

“I’m watching…” Bailey trailed so she wouldn’t kiss Blake. “I’m a kid, remember?”

Gawain na ’yon ni Bailey para asarin si Blake na palaging suportado ni Blaze.

“Huwag kayong SPG, may bata tayong kasama,” agad na sang-ayon ni Blaze. “PG-10 only.”

“Isn’t it PG-13?” Bailey asked Blaze.

“Kabahan ka na, Blaze,” sabad ni Knight. “Mas matalino sa ’yo ang batang ’yan.”

Umingos lang si Blaze. “PG-10 kasi ten years old ka pa lang naman. Dapat animated movies lang pinapanood mo o kaya cartoons. Bawal sa ’yo ’yong may kabastusan, naiintindihan mo ako?”

Hindi pinansin ni Bailey si Blaze at nagpatuloy lang sa pagdila ng ice cream sa cone.

Napailing na lang si Blaze. “Matutuyuan ako ng dugo sa isang ’to. Baka kailanganin ko na ng blood transfusion bukas.”

Akmang sasagot si Blake nang bumukas ang pinto ng kuwarto niya at may pumasok doon na isang magandang babae na nakataas ang noo at parang modelo kung maglakad.

She looked so elegant and graceful. Lucky couldn’t take her eyes off of the woman.

At bago may makapagsalita at makapag-react sa kanilang lahat, biglang tumayo si Bailey at excited na tumakbo patungo sa babae.

“Mommy! You’re here!”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 32

CHAPTER 32

TITIG NA TITIG SI LUCKY sa babaeng yakap ni Bailey. Napakaganda nito kahit halatang may edad na. Maamo ang mukha nito pero bakas ang tapang sa mga mata at parang modelo ang tindig.

She sported elegance and gracefulness even when she was just standing. It baffled her.

She’s beautiful , sa isip ni Lucky.

This woman couldn’t be Cassie. She was a little bit older. At walang reaksiyon mula kay Blaze. Kung ito si Cassie baka sinugod na ng yakap ni Blaze.

But Blake and Blaze was both rooted in place. Parang katulad niya, nagtatanong din ang mga ito kung sino ang babae na nasa harap nilang lahat.

Still… she wanted to make sure.

Inilapit niya ang bibig sa tainga ni Blake, saka pabulong na nagtanong. “Do you know her?”

Umiling si Blake, saka umalis ito sa pagkakaupo sa kama niya at hinarap ang babae. “Who are you?” he asked in a very cold voice, it sent shiver down her spine.

Hindi pa niya naririnig na ganoon ang boses ni Blake. Nakakatakot ang lamig n’on. ’Buti na lang at hindi na siya madaling matakot ngayon.

“Bailey,” sabi ni Blaze na ngayon ay nakatayo na sa tabi ni Blake. “Come here, kiddo. Bili raw kayo ng ice cream ni Tito Knight mo. Sama ka muna sa kanya.”

Bailey pouted before looking up at his mother. “Mommy—”

“Go, baby.” Umuklo ang babae para masuyong halikan sa noo si Bailey at hinaplos ang pisngi nito. “Kakausapin lang sila ni Mommy.”

Tumayo si Knight, saka hinawakan si Bailey sa kamay. At napansin ni Lucky na nagkatinginan si Knight at ang mommy ni Bailey bago iginiya palabas ni Knight si Bailey.

Magkakilala ba sila? hindi niya maiwasang tanong.

Nang sumara ang pinto, tumingin sa kanya ang babae na ikinailang niya. Parang kinakabisado nito ang mukha niya bago nagsalita.

“How are you feeling, Lucky?”

Nagulat siya sa tanong nito. Kung tawagin kasi nito ang pangalan niya, para bang matagal na silang magkakilala.

Nginitian niya ang babae kasi maayos naman itong nagtanong. “I’m feeling much better. Thank you for asking.”

Tumango ito, saka naglakad palapit sa kanya at akmang aabutin ang pisngi niya nang tabigin ni Blake ang kamay ng babae palayo sa kanya.

“Don’t touch her,” may diing sabi ni Blake.

Parang hindi man lang naapektuhan ang babae sa ginawa ni Blake. Tumuwid ang tayo nito, saka tumingin kay Blake. Kapagkuwan ay si Blaze naman ang tinitigan nito. She was looking at them with emotions in her eyes that Lucky couldn’t name.

“Who are you?” Blaze asked calmly. “Masyadong malakas ang loob mo para pumasok ka rito nang hindi man lang kumakatok at nagpapakilala—”

“Masyado ring malakas ang loob n’yo na pasukin ang bahay namin at kinuha n’yo pa ang anak ko.” Tumalim ang mga mata ng ginang. “At hindi lang ’yon ang ginawa n’yo. As of now, my husband is going through thick and thin to find you.”

“Sabihin mo sa asawa mo kung nasaan kami,” matapang na sabi ni Blake. “I will gladly gut him open.”

The woman just tilted her head gracefully. “Fortunately, you take really good care of my Bailey. As a thank you, I won’t tell my husband.”

“Then why tell us that your husband is looking for us?” Blake asked, his fist kept on clenching and unclenching. “Paano mo nalaman na nandito kami? Paano mo nalaman na kami ang bumisita sa bahay n’yo?”

The woman took a deep breath. “Someone told me.” Napakalambing ng boses nito na para bang kapani-paniwala ang sinasabi.

Lucky felt guilty. “Kasalanan ko ho kung bakit sila bumisita sa bahay n’yo, Ma’am.”

“Lucky.” The emotion on Blake’s face changed as he looked at her. From cold to warm and soft. “It’s not your fault, okay?”

Umiling siya, saka tumingin sa ginang. “I was kidnapped by your husband, unfortunately, he’s my father, and Bailey helped me, then he gave me a necklace. Pamilyar iyon kina Blake at Blaze nang makita nila kaya nagawa nila iyon. Kasi akala nila nandoon ang mommy nila at si Cassie.”

Tumaas ang kilay ng babae, saka tumingin sa kambal. “So? Nakita n’yo ba ang hinahanap n’yo?”

Nagtagis ang mga bagang ni Blaze sa tanong ng babae. “Bakit nasa ’yo ang kuwintas na ’yon? Sino ka ba?”

The woman glared at Blaze. “Bakit wala kang respeto kung makatanong? Pinalaki ka bang ganyan?”

Blaze’s face darkened. “Pinipili ko ang nirerespeto ko.”

“I’m still older than you. Dapat marunong kang rumespeto sa nakatatanda sa ’yo,” sabi ng babae na masama ang tingin kay Blaze. “I’m sure your mother taught you that—”

“Don’t you dare mention my mother!” Blaze hissed at the woman.

The woman grimaced. “Kung buhay pa siya, hindi niya magugustuhan ang inaasal mo—”

“Enough,” saway ni Blake sa nagsasagutan sa malamig na boses. “You want respect? Sagutin mo kami. Bakit kamukha namin si Bailey? Paano napunta sa ’yo ang kuwintas? You’re not Cassie, definitely not our mother. So, answer us before I kill you together with your husband.”

Blake was mad, so was Blaze. There was a palpable tension in the room.

The woman smiled calmly. “The necklace was given to me by a dying woman, and she made me promise to keep it until the time came that I can give it to her sons, Blake and Blaze.” She let out a deep breath. “Oo. Kilala ko kayong dalawa dahil nangako ako sa mommy n’yo na titingnan-tingnan ko kayo.”

Silence fell on the room at the mention of Blake and Blaze’s mother. Kahit siya ay napatigil sa paghinga. Alam niya kung gaano kamahal ng dalawa ang ina ng mga ito.

Nakita niyang parehong kumuyom ang kamay ng kambal at nagtagis ang mga bagang.

“As for Bailey, I’ll be thankful if you keep him,” dagdag ng babae, “Pumunta lang naman ako rito para siguruhing nasa mabuti siyang kalagayan.”

“Y-you know Mom?” tanong ni Blaze sa nanginginig na boses.

“Yes. I do. I was with her when she died.”

May namumuong luha sa gilid ng mga mata ni Blake. “N-nahirapan ba si M-Mommy bago siya n-nawala? A-ano’ng sabi niya sa ’yo t-tungkol sa amin b-bago siya namatay?”

Nagbaba ng tingin ang babae. “Pinapabantayan kayo sa ’kin pero hindi ko naman nagawa ’yon dahil naging abala rin ako.”

Silence fell on the room again until she broke it.

“Bakit ipinasabi mo kay Bailey na alam ko na ang gagawin sa kuwintas na ’yon?” tanong ni Lucky. “May alam ka pa po ba na hindi mo sinasabi sa amin? Please tell us?” she begged. “Sobra-sobra na ang hirap na pinagdaanan nina Blake at Blaze. They just need clarification.”

Masuyo siyang nginitian ng babae. “You’re really nice to think of them even though they’re not related to you. I like you.” Kapagkuwan ay bumaling ito kay Blake. “You’re lucky to have such an amazing woman beside you—”

“Who are you really?” Blaze asked, cutting the woman off.

The woman smiled. “It’s not important to know me. Ang importante sa ’kin ay ingatan n’yo at alagaan si Bailey. Iyan ang ipinunta ko rito. I’m not blind to my husband’s bad deeds but Bailey, he’s a good kid. Ayokong sumunod siya sa yapak ng ama niya kaya naman ipinadala ko ang kuwintas na ’yon nang makita kong kapareho iyon ng suot na kuwintas ni Lucky. Napabuntong-hininga ito. “Mahirap para sa ’kin na malayo ang mga anak ko sa ’kin. Pero kung ’yon ang makakabuti, kaya kong magtiis.”

“I’m not buying it,” sabad ni Blaze. “Bakit napakadali para sa ’yo na ipagkatiwala sa amin si Bailey? Who is he, really? At bakit sinabi mo sa kanya na kaibigan mo kami? Pareho nating alam na hindi totoo ’yon. Hindi ka namin kilala. Ito ang unang beses na nakita ka namin.”

Sa halip na sumagot, inilang hakbang ng ginang ang pagitan nito at nina Blake at Blaze, saka umangat ang kamay para hawakan ang kambal pero bumaba rin iyon. At para bang nahihiyang nagbaba ito ng tingin. “Please tell Bailey I love him.” Then she looked into Blake and Blaze’s eyes. “And please keep him safe. You started this, you took Bailey away from that house, so make sure to keep him far, far away from Leandro and Leo as possible.” Then she turned to her with her pleading eyes. “Please make them happy.” Pagkasabi n’on ay malalaki ang hakbang na lumabas ito ng silid niya.

“That’s not Cassie…” pabulong na sabi ni Blaze nang sumara ang pinto.

“Not Mom either.” Pabagsak na naupo sa gilid ng kama niya si Blake. Parang hinang-hina ito. “Umasa tayo sa wala.”

Parang wala sa sariling napaupo si Blaze sa gilid din ng kama niya. Bagsak pareho ang mga balikat ng dalawa.

Hinawakan niya ang kamay ni Blake. Ganoon din ang ginawa niya sa kamay ni Blaze at sabay na pinisil ang mga kamay nito.

Hindi niya alam ang sasabihin para pagaanin ang bigat ng kalooban ng dalawa kaya hinawakan na lang niya ang kamay ng mga ito at ihinilig niya ang ulo sa balikat ni Blake. Blake intertwined their hands and Blaze also did the same.

“Hindi ko alam kung ano’ng sasabihin ko para gumaan ang loob n’yo pero nandito lang ako. You can always talk to me and count on me, okay?” Humigpit ang hawak niya sa kamay nina Blake at Blaze. “Laban lang. Kaya natin ’to. Kakayanin.”

Tumango si Blake. “You’re right. Kaya natin ’to. I really should make peace with the fact that Mom is not coming back.”

Blaze nodded. “And Cassie is dead. Kailangan ko nang tanggapin ’yon. I can’t keep holding unto her. Kailangan ko na siyang palayain.”

Naluluhang tumango si Lucky. Ramdaman niya ang sakit at paghihirap ng dalawa. It had been eleven years long! Kaya naman kailangan niya ring makaalala para matulungan ang mga ito. Para maging buo na ang kasiyahan nina Blake at Blaze.

“Yes. We should move on. But…” Blake glared at Blaze. “Don’t hold my Lucky’s hand like that! I will stab you, Blaze!”

Tumawa si Blaze kahit namamasa ang mga mata nito. “Ito naman. Kamay na lang ayaw pang i-share.”

Hinugot ni Blake ang kutsilyo sa suot nitong boots pero bago pa iyon makalapit kay Blaze ay binitawan na ni Blaze ang kamay niya na ikinatawa niya.

Blake tsked as he played with his knife. “That woman… she’s lying about something. The way she looked down earlier, the way her eyes never settle on us, the way she moved, it’s all lies. Hindi ko lang maturo kung ano basta nagsisinungaling siya sa ’tin.”

“Maybe about Bailey,” wika ni Blaze, saka bumuntong-hininga. “Maybe Bailey is not hers.”

“Could be,” sabi ni Blake, saka tumingin ito kay Blaze. “Let’s run a DNA test and see if we match. Iyan lang ang magagawa natin sa ngayon.”

“And investigate,” sabad niya.

Sabay na napabaling sa kanya sina Blake at Blaze.

Agad naman siyang nagpaliwanag. “Sabi niya kanina ‘mga anak.’ Imbestigahan n’yo kung may iba pa siyang anak maliban kay Bailey, baka may malaman tayo.”

Blake nodded in agreement. “I’ll do that.” He smiled at her. “Thank you, for supporting us in all of this.”

Lucky smiled and offered them her fisted knuckles. “Like family.”

Blake and Blaze chuckled before bumping their fists against hers then they said “family” in unison, making her smile.

Talagang tinatanggap na ng mga ito na parte na siya ng pamilya at ibang kasiyahan ang hatid n’on sa kanya.

“And because we’re family,” Blaze grinned. “Let me hug you, baby girl—”

Agad na humarang kay Blaze ang kutsilyong hawak ni Blake. “Saan mo gustong masaksak?”

Agad namang umatras sa Blaze. “Lucky is part of the family, Blakey, that means I can touch her too.”

Blake let the knife roll around his fingers. “Saan mo nga gustong masaksak?”

Akmang sasagot si Blaze nang bumukas ang pinto at pumasok si Knight kasama si Bailey.

Agad na kumunot ang noo ng bata nang hindi makita ang ina nito. “Nasaan si Mommy?”

Ngumiti si Blaze, saka kinarga si Bailey kahit mabigat na ito. “Kiddo, your mom told us that she loves you and you’ll be safer here with us for the meantime.”

“Kaya sa amin ka muna,” sabi ni Blake na lumapit kina Blaze at Bailey, saka ginulo ang buhok ng bata. “Kami na muna ang makakasama mo pansamantala.”

Bailey looked at her. “Kasama ko rin ba si Ate Lucky?”

Umiling si Blake. “Hindi. Si Blaze ang kasama mo.”

Natawa siya dahil nagseselos na naman si Blake.

“Yes, baby,” sabi niya kay Bailey. “Kasama mo ako. We’ll stay in the same house, baby.”

“Hey!” Tiningnan siya nang masama ni Blake. “Ako lang ang baby mo!”

Tumawa lang siya pero agad din ’yong naputol nang kunin ni Knight ang atensiyon ni Blake.

“Blake?”

“What?”

Knight sighed. “I know you’re friends with my brother and you see me as him, but let me ask you, am I your friend?”

Lucky blinked enumerable times. It was a random and out of the topic question, but she felt like it had something to do with what Knight would ask next after Blake answered.

Kumunot ang noo ni Blake. “Anong klaseng tanong ba ’yan?”

“Just humor me,” sabi ni Knight.

Blake blew a loud breath. “I trust you that you’ll have my back anytime I asked for help.” He tsked. “Does that answer your question?”

Knight nodded then he blew a loud breath. “Then forgive me”

Blake frowned. “Why?”

Tumingin si Knight kay Blake, saka kay Blaze. “I’m keeping something big, and it has something to do with both of you. At hindi ko puwedeng sabihin ’yon. Sorry.”

Lalong lumalim ang gatla sa noo ni Blake. “Leave then.”

Nanlaki ang mga mata niya.

Knight looked guilty. “Blake—”

“Umalis ka na,” pagpapalayas ni Blake kay Knight. “Bumalik ka na lang kapag may puwede ka nang sabihin sa amin.”

“Blake, come on.” Knight sounded sad and frustrated. “You know how the organization works. You know the law and the rules. You know why I can’t tell you—”

“Leave, Midnight,” walang emosyong sabi ni Blake na itinuro pa ang pinto. “Go. Leave.”

Knight shoulders fell as he looked at Blake. “I’m sorry,” sabi nito, saka tumalikod at naglakad palabas.

Pero minuto lang ang lumipas ay bumakas uli ang pinto, saka pumasok si Knight.

“Fuck.” Knight tsked. “My brother will kill me for this.” He blew a loud breath before looking at Blake and Blaze. “Go after her.”

Blake and Blaze frowned in unison.

“Go after who?” Blaze asked in confusion.

“Bailey’s mother. Go after her.”

“Why would we do that?” nagtatagis ang mga bagang na tanong ni Blake.

Knight sighed before dropping the bomb at them. “Because she is the person you’d been longing for.”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 33

Hello to Marita Bogtong Groves 👋🏻 Happy Reading. Halabyu 😘

CHAPTER 33

MALAKAS ANG KABOG ng dibdib ni Blake habang sabay silang tumatakbo ni Blaze pasunod sa babaeng nagpakilalang ina ni Bailey. Halos liparin nila ang distansiya palabas ng ospital.

Lalo niyang binilisan ang pagtakbo nang makitang malapit na sila sa pinto.

“Come on, Blaze!” Blake urged his twin to run faster.

Parang sasabog ang dibdib niya sa halo-halong emosyong nararamdaman habang inililibot ang tingin sa kabuuan ng parking lot.

“Where is she?” nanginginig ang boses at hinihingal niyang tanong. “Fuck! Where the fuck is she?!”

Napahawak si Blaze sa magkabilang tuhod habang habol ang hininga. “Fuck! Nasaan na siya?”

“Go east!” utos niya, saka humiwalay siya sa kakambal para hanapin ang ina ni Bailey.

Halos halughugin niya ang bawat sulok ng parking lot pero hindi niya ito nakita hanggang sa may kotseng lumabas mula sa parking lot ng basement. Hindi tinted ang salamin n’on kaya malinaw niyang nakikita kung sino ang nasa loob.

“Blaze!” He shouted his brother’s name. “Blaze! In here!”

Tumakbo siya paharang sa papaalis nang kotse. Wala sa isip niya na puwede siyang sagasaan ng driver kung mali ang impormasyong ibinigay sa kanila ni Midnight. Ang nasa isip lang niya ay makausap ang sakay n’on.

“Blake! Watch out!” sigaw ni Blaze nang iharang niya ang katawan sa dinaraanan ng kotse.

“Stop!” sigaw niya sa nasa loob ng sasakyan.

“Fuck!” Blaze hissed when he neared him, and the car stopped. “Ano sa tingin mo ang ginagawa mo?!” singhal sa kanya ng kakambal. “Paano kung nasagasaan ka?!”

Hindi niya pinansin ang galit nito at itinuro ang nagmamaneho na ngayon ay lumabas na ng sasakyan. “It’s her.”

Bumaling si Blaze sa itinuro niya, saka natigilan din katulad niya nang makitang nakalabas na ang babaeng nagmamaneho.

That face. The way she stood. Her voice. It was all different! There were no similarities but Midnight said she was the person they’d been longing for.

Isang tao lang naman ang pareho sila ni Blaze na miss na miss na… na gusto nilang makita.

They were longing for the same person. Isang tao lang at hindi iyon kamukha ng babaeng nasa harap nila ngayon.

But Midnight… his words. He was going against the organization’s rules for them. He would never lie and torture them like this, right?

Kumuyom ang kamay ni Blake at pinilit niyang gumalaw ang sarili.

“What do you think you’re doing?” istriktong tanong ng ginang sa kanila. “If this is about my husband, don’t worry. Wala akong sasabihin sa kanya basta alagaan n’yo lang si Bailey. You don’t have to do this. I could have run you over!”

Blake looked into the woman’s eyes. There was no familiarity in there. Nothing. Ang mga salita lang ni Night ang pinanghahawakan niya.

“I’m sorry,” panimula niya habang naglalakad palapit dito. “I’m sorry.”

The woman frowned. “What are you talking about? Why are you saying sorry for?”

Tumayo siya sa harap ng babae, saka pinakatitigan ito nang matagal bago nagsalita. “I’m sorry kasi hindi ko kayo sinamahang mag-jogging ni Cassie nang umagang ’yon—”

“Ano ba’ng pinagsasasabi mo—”

“I’m sorry because I chose Calle that morning. I’m sorry—”

“I don’t know what you’re talking about—”

“Because I couldn’t save you. I’m sorry because I couldn’t give you a proper justice. I’m sorry I’m a bad son. I’m—”

“Please stop talking—”

“I’m sorry because I failed you… Mom.”

The woman stilled before laughing coldly. “Oh, you must be kidding me. I’m not your mother, child. Nagkakamali ka—”

“Mom.” Hinihingal pa ring lumapit sa kanila si Blaze. “I’m really sorry for disrespecting you and for this.” Bigla nitong tinanggalan ng isang hibla ng buhok ang kanilang ina. “Your face may change but your DNA will still be the same.”

Halatang nagitla ito sa ginawa ni Blaze. “You’re saying sorry for disrespecting me yet you just disrespect me again! And I’m not your mother—”

Hindi pinatapos ni Blaze sa pagsasalita nito, bigla na lang nitong niyakap ang kaharap nila nang mahigpit. “Na-miss kita, Mommy,” sabi ni Blaze sa nanginginig na boses. “Miss na miss ka na namin ni Blakey.”

Binaklas ng ginang ang pagkakayakap dito ni Blaze. “Child, I’m not your mother—”

“Mommy, naman,” sabi ni Blaze sa nagrereklamong boses. “Huwag mo naman kaming ipagtulakan… Night told us. We know it’s you. Come on, Mom…”

Umiling ito. “Pasensiya na pero hindi talaga ako ang mommy n’yo—”

Inilabas niya ang kutsilyo sa suot na boots dahilan para manlaki ang mga mata ng kanyang ina.

“What the heck are you planning to do—”

Ibinaon niya ang kutsilyo sa kanang hita niya.

“Stop it!”

“You’re not Mom, right?” sabi niya, saka lalong ibinaon ang kutsilyo sa hita niya. “Then you shouldn’t care what will happen to me. Kasi ’yong mommy namin na kilala ko, masyadong maalalahanin ’yon para hindi ako patigilin—”

“Stop it, Blake!” His mom hissed at him. “Using what you have learned in Psychology to control me is not what a good man will do!”

He chuckled coldly. “That’s the thing, Mom, I’m not a good man—”

“Lucky will be very disappointed in you,” sabi nito sa nananakot na boses. “Ano na lang ang mararamdaman niya kapag nakita niyang may sugat ka?”

Napatigil si Blake sa ginagawa nang pumasok sa isip niya ang nakangiting mukha ni Lucky na tiyak na mag-aalala sa kanya kapag nakita ang sugat niya. “Fuck,” he hissed.

Matagumpay na ngumiti ang kanilang ina. “You’re not the only one who knows how to play this game, Blake, so stop it.” Inagaw nito ang kutsilyong hawak niya, saka tiningnan siya nang matalim. “Your mother will—”

Blaze hugged their mother from behind. “Mom, please stop this. You’re hurting, Blakey,” malambing na sabi ng kakambal niya. “Alam mo bang hanggang ngayon sinisisi pa rin niya ang sarili niya sa nangyari sa ’yo?”

Their mom stilled before looking away. “I’m not your mother.”

Mas humigpit ang yakap dito ni Blaze, lalo na’t hindi nito binaklas ang pagkakayakap ng kakambal niya. “Mom, you know how Blakey is. He’s not showy. Kita mo nga, hindi ka niya mayakap-yakap kahit alam kong gusto niyang gawin ’yon. Nagiging malambot lang naman iyan kay Lucky. Kaya kahit nasasaktan siya ngayon, hindi mo ’yon makikita. Ganyan siya kahit noon pa, naalala mo?”

Their mother stayed silent.

“Mom…” Blaze rested his chin on their mom’s shoulder. “We really miss you. Gusto mo ba talagang umabot pa tayo sa DNA test? Hindi ba puwedeng sabihin mo na lang sa amin? Hindi ba puwedeng umamin ka na lang?”

Her mother was still silent.

Blake envied Blaze as he talked to their mom. Kahit noon pa, madaling lumalambot ang mommy nila kapag nilalambing ito ni Blaze.

Samantalang siya, hindi niya magawa ’yon. Sa lahat ng tao, si Lucky lang ang kaya niyang lambingin. Kay Lucky lang niya nailalabas ang mga emosyong sanay siyang itinatago.

“Mommy, hindi mo ba kami nami-miss?” malambing na tanong ni Blaze. “It’s been eleven years, Mom. Don’t you want to look into our eyes and tell us you love us like you used to do? Don’t you want to hug us like before? Ayaw mo ba kaming makasama tulad noon? I know a lot has changed but, we can still work it out and make it. Huwag mo naman kaming iwan ni Blake uli. Hindi na namin kakayanin kung mawawala ka uli sa amin sa ikalawang pagkakataon.”

Titig na titig siya sa mukha ng ina, pinag-aaralan ang emosyong lumalabas sa mukha nito bawat segundong lumilipas.

At isa lang ang sigurado niya.

May pumipigil ditong aminin sa kanila ang totoo. Or maybe because it had been too long. They had been deceived for far too long.

The lies… their grief… And now that they were here, she couldn’t even own up. Silang na nga tatlo lang. Mas may alam pa ang ibang tao kaysa sa kanila na anak nito.

Nagtatagis ang mga bagang na kumuyom ang kamay niya. “Let her go, Blaze—”

“Blakey!”

“Let her go,” sabi niya kay Blaze na masama ang tingin sa kanya. “Huwag mo siyang pilitin na gustuhing makasama tayo. It’s been eleven years. Siguro nga nakalimutan na niya na tayo. Tanggapin na lang natin na patay na si Mommy. Because that woman you’re hugging is not Mom. Our mom died a long time ago.”

Blaze loosened his embrace on their mother the same moment a tear slid down from her eyes as she looked at him.

“You can say a lot of things, but I love my sons. With all my heart and all my soul. I would give my own life for them. Ganoon ko sila kamahal.”

His face darkened. “If the DNA says you’re Mom, and you know how much we grieved for you, but you didn’t show yourself to us for eleven years… I’m sorry to be a disrespectful son, but I’ll loathe you.” Nalaglag ang kanina pa niya pinipigil na luha sa gilid ng mga mata. “Grabeng pagsisisi at pagluluksa ang pinagdaanan namin. Ang dami kong isinakripisyo para lang bigyan ng katarungan ang pagkamatay mo. Inako ko lahat ng responsabilidad kahit hindi ko na kaya. Pumatay ako para sa ’yo. ’Tapos buhay ka lang pala…”

Pinakawalan ni Blaze sa pagkakayakap ang ina nila, saka bumuntong-hininga. “Blakey is right, Mom. We’re happy that you’re alive. Pero ang hirap lang kasi ng mga pinagdaanan namin, lalo na si Blake.”

Their mom looked at him then smiled. “For taking on all the responsibilities, for taking good care of your brother, for handling the business well, for every sacrifices you made, your mom is very proud of you. Very.”

His lips thinned. “Are you really proud of me… Mom?”

Lumambot ang mukha ng ina nila, bakas ang lungkot sa mga mata nito. “She’s very proud of you, Blake.”

Tumingala siya, saka ikinurap-kurap ang mga mata bago tumingin kay Blaze. “Halika na, hayaan na natin siyang umalis. Hindi natin mapipigilan ang isang tao na gawin ang gusto nilang gawin. It’s their choice. I learned that from Lucky.”

Ilang segundong matamang tinitigan siya ng kanilang ina, saka umangat ang kamay para haplusin ang pisngi niya pero agad siyang umiwas.

“Only my loved ones can touch me,” sabi niya sa malamig na boses. “You’re not my mother, remember?”

“Blake—”

“I ran after you, thinking that maybe, maybe we could still be a family even after all these years. Na siguro nga, ’yang mukha mo lang ang nag-iba, ang boses mo lang ang hindi ko nakilala, na ikaw pa rin naman ’yong mommy namin na minahal kami, na ipinagluluto kami, na inaalagaan kami, na halos ibinigay sa amin ang lahat. Pero siguro nga marami nang nagbago. Hindi lang ang mukha mo kundi ang buo mong pagkatao. Whatever happened to you, whatever decision you have made to be here right now, I hope you’re happy and didn’t regret anything. And you’re right. You’re not my mom. Our mom is dead and she’s never coming back.”

Tinalikuran niya ang kanyang ina. Tinatawag ni Blaze ang pangalan niya pero hindi siya lumingon. Patuloy lang ang mabilis niyang paghakbang habang namamalisbis ang luha sa mga mata niya.

He felt like he just lost his mother for the second time.

She can’t even own up!

“Blake! Hey! Blake!”

Humarang sa dinaraanan niya si Blaze at mabilis niyang tinuyo ang mga luha. “Come on, Blakey, Mom’s right there. We just have to reach out, to force her to own up and be with us again. Hindi naman mahirap ’yon, ’di ba? Eleven years, Blake. Eleven years! Don’t you wanna be with Mom again? This is it. Ito na ’yong gusto nating mangyari. Mom is here, let’s just forget about the past and be a family again. Ayaw mo bang mabuo tayo?”

Napapagod na tumingin siya kay Blaze. “Bakit? Gusto ba niyang mabuo tayo?”

Blaze’s shoulder sagged. “Blakey…”

He blew out a loud breath and shook his head. “I nearly killed myself in so much guilt, Blaze. While you’re studying and I’m burying myself with business works that I can’t even comprehend, I would drink myself to oblivion, blaming myself for everything. And when I can’t kill myself because I’m worried of you, I killed other people. For the justice. For her. ’Tapos ngayon, buhay pala siya. ’Yong sabihin lang niya na oo, ako ang mommy n’yo. ’Yon lang. Mahirap din ba ’yon?”

“Maybe she has her reasons,” pangungumbinsi pa rin sa kanya ni Blaze. “You’re the Psychology graduate. You can tell, right? Come on, Blakey, this is not the time to be irrational. Let’s think. Come on, work with me here.”

Nilingon niya ang ina nilang nakatayo pa rin sa kinatatayuan nito kanina.

Inilahad niya ang kamay rito. “Come on, Mom. Let’s go home and be a family.”

Blake felt like someone squeezed his heart painfully when their mom just looked away and didn’t reply.

Mapakla siyang tumawa, saka tumingin kay Blaze. “I reached out, she declined. Let’s go.”

“Blake—Mom! Come on!” Blaze sounded so frustrated. “Work with me!”

Blake offered his hand again at their mother. “Come on, let’s go home.”

But no reply.

Blake let out a loud breath before sighing heavily. “I tried.”

Napailing si Blaze, saka humarap sa kanilang ina. “Mom, come on. Mom… please?”

Wala na siyang balak na maghintay. Akmang aalis na siya nang mahagip ng mga mata niya ang itim na van na padaan sa kanila. At nang makitang bumukas ang bintana n’on habang umaandar, agad niyang itinulak si Blaze padapa sa semento. Kapagkuwan ay naramdaman niyang may tumulak din sa kanya dahilan para mapadapa rin siya.

Blake heard gunshots but didn’t feel any bullet invading his body.

Mabilis siyang bumangon nang tumigil ang putukan at pinulot ang kutsilyong nakita sa semento. Akmang hahabulin niya ang van nang makitang nakatayo malapit sa kanya ang kanilang ina. Sapo nito ang tagiliran at bumabakat ang dugo sa damit nitong suot.

And she was looking at her like she was begging for his help but she just couldn’t say it.

“Fuck!” Blake hissed and carried his mother towards the hospital. “Blaze! Come on! Mom got shot!”

Mabilis na tumayo si Blaze at humabol sa kanya patungong ER.

Hinihingal na ihiniga niya ang ina sa stretcher, saka akmang aatras para bigyan ng espasyo si Blaze na asikasuhin ito nang hawakan ng kanyang ina ang kamay niya.

“D-don’t l-leave…” she begged. “P-please, Blakey-baby?”

Blakey-baby . Before Lucky, there was only one person who called him that.

His Mom.

Tumango siya, saka pinisil ang kamay nito. “I’m here.” Nilingon niya ang kakambal na kausap ang mga nurse. Mabilis itong lumapit sa ina nila para tingnan ang tama ng baril.

“I told them I don’t know you,” sabi ni Blaze habang dinidiinan ng kamay nito ang tama ng baril ng kanilang ina. “Kapag sinabi kong mommy kita, mag-a-assign sila ng ibang doktor sa ’yo.”

Ngumiwi ang kanilang ina at napasinghap nang malakas. “H-hindi naman s-sila maniniwala k-kahit s-sabihin n’yo.”

Blaze blew a lout breath. “There’s that. Fuck.”

Their mom glared at Blaze. “Don’t c-cuss. T-tatamaan ka sa ’kin.”

“Sorry, Mom,” mabilis na hingi ng pasensiya ni Blaze. “I won’t do it again.”

Napailing na lang siya. Blaze was Blaze. He couldn’t stop cursing.

May nurse na lumapit kay Blaze. “Doc, the OR is ready.”

“Good.” Tumingin muna sa kanya ang kakambal. “Wait for me outside. Leave it to me, okay? Trust me. We’re not gonna lose her twice.”

Tumango si Blake, saka hinayaan ang mga nurse na itulak ang stretcher patungong OR. Siya naman ay nagmamadaling sumunod pero natigilan nang makita si Night na papalabas ng elevator habang may lalaking tumutulak dito para mabilis itong maglakad.

“Night!” tawag niya.

Napatigil ang dalawa sa paglalakad.

“You need backup?” he asked as he looked at the man behind Night.

Ngumiti lang at umiling si Night. “ Nah . I can handle it. Call you later.“

Tumango siya, saka sinundan ang papalayong bulto ng kaibigan.

That man behind Night… he was sure that he was from the organization. May kinalaman ba ito sa sinabing lihim ni Night sa kanila?

Fuck!

Why did I force him to tell me? He knew that Night was vulnerable when it came to all the people who knew him as him. And he used that against Night.

I’m such an asshole.

Mabilis niyang tinawagan si Knight.

“Oh, Blake, how’s life you motherfucker—”

“It was my fault. About Night. I forced him to tell me,” pag-amin niya. “I used his weakness against him. Ako dapat ang parusahan—”

“Blake.” Knight’s voice turned cold and merciless. “Drop it. It was his decision to tell you. It’s not your fault that he’s weak. And you’re not under the organization per se, hence you’re not covered by our rules and laws. Alam ni Midnight ang konsikuwensiya ng ginawa niya, hindi mo kargo ’yon.”

“But, Velasquez—”

The line died.

Nagtagis ang mga bagang niya. That man was really brutal, cold and merciless.

Ihinilamos niya ang sariling palad sa mukha, saka malalaki ang hakbang na tinungo ang kuwarto ni Lucky.

“Oh, God!” Lucky exclaimed when she saw him entered her private room. “Are you okay? What happened?”

Kahit nahihirapan ito at kailangang magdahan-dahan, nagawa nitong umalis ng kama, saka sinalubong siya.

“Ayos ka lang ba?” Iniangat nito ang laylayan ng damit niya—kung saan kumalat ang dugo ng kanyang ina—para tingnan kung may sugat siya. Nang walang makita, nag-angat ito ng tingin sa kanya at bakas sa mukha na nakahinga nang maluwag. “What happened? Bakit may dugo ang damit mo? Si Blaze? Nasaan siya? Nabaril na naman ba siya?” puno ng pag-aalalang tanong nito.

Umiling siya. “Blaze is okay. Pasensiya na umalis agad ako kanina nang hindi man lang nagpapaalam sa ’yo. I know I made you worry and—”

“It’s okay.” She smiled at him, understanding him. “I understand.” Kapagkuwan ay bumaba na naman sa damit niya ang tingin nito. “Whose blood is it?”

He sighed in worry. “It’s Mom… s-she’s in the OR… She got shot outside the hospital—”

“Kung ganoon, ano’ng ginagawa mo rito?” parang galit nitong tanong. “Go. Wait for you mom. Go.”

Masuyo siyang napatitig sa kasintahan. “You won’t ask me anything about Mom? You’re gonna be okay here? I know you hate being alone and being by yourself—”

“Kasama ko naman si Bailey at puwede mo namang sabihin sa ’kin ang tungkol sa mommy mo sa ibang araw,” putol nito sa iba pa niyang sasabihin. “Go. I’m okay. Kaya ko ang sarili ko. I’m healing. Sige na, doon ka na muna sa mommy mo. She needs you. You haven’t seen her for eleven years, go and be with her. I’ll be okay. Nandito pa ako pagbalik mo.”

Nag-aalangan siyang tumango, saka hinalikan sa noo si Lucky. “I love you, baby. I’ll be with you later, okay? I promise, I’ll be with you.”

“I understand, now go,” sabi nito, saka ngumiti. “I’ll be okay.”

Tumango si Blake, saka tiningnan si Bailey. “Buddy, take care of your sister, okay?”

Nag-thumbs-up si Bailey sa kanya habang malapad na nakangiti. “You can count on me, Kuya Blake.”

“Good.” He looked back at Lucky. “I’ll see you later. I’ll miss you. Don’t stress yourself. Don’t move around too much, okay? Call me when you need anything. Don’t hesitate.”

Lucky smiled before tiptoeing and puckering her lips. “My kiss please?”

Blake chuckled and pressed his lips on hers. “I love you.”

“Love you too, Blakey-baby. Bantayan mong mabuti ang mommy mo, okay?” bilin nito sa malambing na boses.

Blake nodded and kissed Lucky on the lips again before leaving the room and returning to the OR.

His mom needed him.

Does she though?

CECELIB | C.C.

CHAPTER 34

CHAPTER 34

“HOW ARE YOU FEELING, Miss Hart?” tanong ni Axel kay Lucky na narinig ni Blake dahil nasa pinto na siya at papasok. And for some reason, he stopped to listen what Lucky would say now that he was not with her.

“Ikaw lang ba ngayon dito? Wala ka bang kasama?” may pagtatakang tanong ni Axel na may halong pag-aalala.

Lucky replied with her soft voice as always. “I’m feeling better, Doc. Pinauwi ko na muna si Mommy La at Daddy Lo. They need to rest.”

“Eh, si Blake? Nasaan?”

“With his mom,” Lucky replied softly.

Axel blew a loud breath. “Sinabihan ko na siya na dapat palagi kang may kasama. Many heart transplant patients needs emotional support after the surgery and you’re not an exemption to that—”

“Binibisita naman niya ako,” depensa ni Lucky sa kanya. “His mom just needs him more. Ayos lang naman ako.”

Dr. Axel tsked. “Miss Hart, hindi ikaw ang unang pasyente ko na may ganitong kaso. I know you’re strong but you need someone beside you.” He blew a loud breath again. “How are you feeling? And don’t lie to me. I’m your doctor.”

Humigpit ang hawak ni Blake sa doorknob ng pinto habang hinihintay ang sagot ni Lucky. May magbabago ba sa sagot nito maliban sa palaging “I’m fine” nitong sagot?

“I feel discomfort in my chest. A little pain when I cough or breathe,” sabi ni Lucky sa mahinang boses pero dinig pa rin niya. “And I can’t sleep better at night because I keep worrying about my new heart. I’m afraid that I won’t wake up the next day. Natatakot ako na baka hindi ko na makita si Blake o kaya sina Mommy La at Daddy Lo.”

“At wala kang pinagsabihan nito?”

“W-wala.”

“Not even Blake?” Axel asked, clearly worried.

“H-he’s dealing with a lot of things right now,” sabi ni Lucky. “Ayokong dumagdag sa problema niya.”

Nagtagis ang mga bagang ni Blake sa narinig.

My baby. Iniisip siya nito kaya hindi ito nagsasabi sa kanya ng totoong nararamdaman. And because he was too focus on his mom that he forgot that Lucky needed him too. That he couldn’t just let Bailey took care of her!

Mariin niyang ipinikit ang mga mata. I’m sorry, baby. I’ll make it up to you.

“I’ll talk to Blake to—”

“Don’t,” pigil ni Lucky kay Axel. “Huwag mo na siyang guluhin. Namomroblema pa nga siya sa mommy niya, ayokong dumagdag sa aalalahanin niya. I’m feeling better now. Hindi naman kailangang may bantay ako twenty-four-seven—”

“Actually, you do,” sabi ni Axel. “Miss Hart, we just replaced your heart. You need a lot of care. Kailangan may nagbabantay sa ’yo. Hindi puwedeng ganito na mag-isa ka lang. Kahit ilang oras lang, hindi pa rin puwede.” Halata ang iritasyon sa boses ni Axel. “Sige na, magpahinga ka na. Change position every now and then, okay?”

“Okay po, Doc.”

Blake took a sidestep when Axel opened the door. At nang makita siya nitong nasa gilid at nakatago sa hamba ng pintuan, agad nitong isinara ang pinto ng pribadong kuwarto ni Lucky, saka hinarap siya.

“Look, Blake, I know you have a lot on your plate right now, but Lucky needs you too,” sabi nito. “Hindi lang siya nagsasabi sa ’yo kasi ayaw ka niyang guluhin—”

“I heard,” he cut Axel off. “Don’t worry. I’ll take care of her.”

Tumango si Axel, saka tinapik ang balikat niya. “Kailangang may mag-alaga sa kanya nang mabuti kung gusto mong humaba ang buhay niya.”

Nakaramdam siya ng takot sa sinabi nito. “Lucky is going to be okay.”

“Maraming puwedeng mangyari sa mga susunod na buwan habang nagpapagaling siya,” sabi ni Axel na nakatitig sa mga mata niya. “You have to take good care of her. As I told you before, huwag mo nang iasa sa lolo’t lola niya ang pag-aalaga sa kanya. Matanda na ang mga ’yon. Or better yet, hire someone to care for her if you can’t do it yourself—”

“I can do it,” may diin niyang sabi, saka pumasok na sa loob ng kuwarto ni Lucky.

And when she saw him, she automatically smiled. “Hello, Blakey-baby.”

That smile. She could still smile at him like that even though he wasn’t by her side these past few days.

“Hey, baby…” He felt guilty for not being with her and taking care of her. “How are you feeling? Feeling better?” Lumapit siya, saka masuyo itong hinalikan sa noo. Sinapo niya ang mukha nito habang nakaluhod siya sa gilid ng kama at pinapakatitigan ito.

Lucky’s sweet smile never leave her face. “I miss you.” She would always tell him that every time he would visit her.

“Then I’ll stay with you today and the next day and the next, so you won’t miss me,” sabi niya na nakangiti.

Umiling ito. “Your mom—”

“Blaze is with her.” He sighed and held her hand. “At hanggang ngayon, ayaw pa rin niyang umamin na siya ang mommy namin. And the DNA result came out positive. It makes me angry. Ganoon ba talaga kahirap na sabihin ’yon?”

Umangat ang kamay ni Lucky at hinaplos ang pisngi niya nang masuyo. “Blakey, alam kong mahirap pero sana intindihin mo siya. Siguradong may rason siya kung bakit ayaw niyang umamin. In time, she’ll tell you.”

“Kailan? Kapag durog na durog na ako?”

Lucky looked at him sadly. “Sorry kasi wala akong magawa para pagaanin ang loob mo. I feel like I’m a useless fiancée because I can’t make you feel better.”

His face softened. “Don’t say that. That’s not true. You can make me feel better and you know how to do it. It’s easy. Hindi ba sinabi ko na ’yon sa ’yo kahapon?”

Lucky eyed him suspiciously. “Is this about me kissing you? Gagaaan ba talaga ang loob mo kapag hinalikan kita?”

Sinusupil ang ngiting tumango siya. “Yes. I’ll feel so much better. ’Di ba kahapon nga, galit na galit ako pero hinalikan mo lang ako, nawala na.”

Napasimangot si Lucky. “Inuuto mo yata ako, eh.”

Mabilis siyang umiling. “No. I’m not. Bakit ko naman ’yon gagawin sa ’yo—”

“Kasi marupok ako,” sabi ni Lucky na nakasimangot pa rin.

Blake chuckled as he looked into Lucky’s eyes. “I love you.”

Lucky took a deep breath before moving to press her lips on his.

Blake groaned at the touch of her lips on her. Fuck. He missed kissing his baby.

Bahagya siyang napadaing nang maramdaman ang pagkagising ng pagkalalaki niya, lalo na nang kagatin ni Lucky ang pang-ibabang labi niya, saka ipinasok nito ang dila sa loob ng bibig niya.

Fuck! Is she torturing me?

Akmang tutugunin niya ang halik nito nang kumalas ito sa halikan nila.

“Baby…” He groaned as his lips moved to go after her lips. “Come on… kiss me again.”

“Nope.” Umiling si Lucky at tinakpan ang bibig nito ng kamay. “Dr. Axel said I’m prone to bacteria and I can easily get it from someone.”

His lips parted in shock. “So, I’m a bacterium now?”

“No, but for safety purposes, only one kiss a day.” Then, Lucky smiled at him sweetly. “Hinalikan na nga kita nang matagal. Ano pa’ng gusto mo?”

“Lip locked. Tongue sucking and maybe some loving?” nangingiting sabi niya.

“No,” may diin nitong sabi na ikinatawa na lang siya.

Lucky was sometimes very strict with dos and don’ts. Minsan lang naman. Minsan napipilit pa niya ito.

“How’s your mom by the way?” tanong ni Lucky na pumukaw sa pag-iisip niya.

Iginiya ni Blake pahiga ang babae, saka maingat siyang tumabi rito habang nakaunan ito sa braso niya. “She’s recovering.”

“Hindi ba bumisita ang…” Hindi nito matapos ang sasabihin. “Sorry, I don’t want to mention him.”

Hinaplos niya ang buhok ng kasintahan. “No. Hindi siya bumisita pero may palaging tumatawag sa cell phone ni Mommy. Nairita si Blaze kaya itinapon niya.”

Lucky’s lips formed into an “o” shape. “Hindi ba sa inyong dalawa, si Blaze ang kalmado?”

“He’s trying to be.” He blew a loud breath before slowly buried his face on Lucky’s neck. “Nahihirapan na ako, Lucky,” pag-amin niya.

Why was it so easy to tell that to Lucky? Bakit napakadali para sa kanya na ipakita ang emosyon niya na hindi niya kayang ipakita kahit sa kapatid o ina pa niya?

“I’m trying to be a good son and a good brother but I’m angry,” sabi niya, saka inilapat ang labi sa leeg nito. “Malapit na akong dumating sa punto na gusto kong sabihin kay Mommy na kung ayaw niya, eh, di huwag.”

“Blakey…” Pinagsalikop nito ang kamay nilang dalawa. “Hindi ko rin alam ang dapat kong sabihin sa ’yo, kasi ’di ba, hindi ako naging malapit sa mommy ko. Pero kung ang mommy ko ’yon na nabuhay, ’tapos ayaw akong kilalanin, ayos lang sa ’kin. Ang mahalaga naman ay buhay siya at may mahaba pa akong oras na tulungan siyang kilalanin ako.”

Blake squeezed his eyes shut. “Maybe this is why you’re the only person who I can open up to, you put positivity in everything. Dahil sa ’yo at sa mga sinasabi mo nagkakaroon ako ng pag-asa na baka nga puwede pa. Na kaya ko pang magtiis.”

“Kaya mo naman,” sabi nito, saka pinisil ang kamay niya. “Gusto mo bang tulungan kita na kilalanin ka niya? Do you want me to talk to her?”

Blake pulled away from burying his face on Lucky’s neck and then he kissed her temple. “Maybe some other time. Sa ngayon, ako muna ang kausapin mo.”

Kumawala ang mahinang daing sa mga labi ni Lucky nang halik-halikan niya ang leeg nito pababa sa balikat. “A-ano ba’ng gusto mong pag-usapan natin?”

“Lambingin mo ako.” He nipped the skin on her neck. “Puwede ba ’yon?”

“Medyo nangangalay ang braso kaso, ’tapos medyo masakit ang dibdib ko kaya hindi ko ’yon magagawa sa ’yo,” sabi nito, saka malakas na bumuntong hininga. “But… I can sing for you.”

Blake automatically grinned. “Sing to me, then.”

Umalis sa pagkakaunan si Lucky sa braso niya, saka umupo at ipinatong ang unan sa mga hita bago tinapik-tapik iyon. “Come here, unan ka rito.”

Umiling siya. “Ayoko. Gusto ko sa hita mo mismo.”

Lucky shook her head. “No. I haven’t showered for more than a week now. Baka may maamoy kang hindi mo gusto.”

Blake laughed at Lucky’s honesty. “Ayos lang naman sa ’kin—”

“Hindi ’yon okay sa ’kin.” Tiningnan siya nito nang masama. “Uunan ka o hindi? Ibabato ko ’tong unan sa ’yo.”

“Uunan na, mahal ko,” sabi niya na parang maamong tupa, saka umunan sa hita nitong may nakapatong na unan.

Talagang may nagbago kay Lucky. Hindi man ’yon ganoon kalaki pero napapansin niya iyon. She was braver now. Hindi na ito basta-basta natatakot. Hindi lang ’yon, parang mas lumawak pa ang pag-intindi nito sa mga ginagawa niya.

She even gave him consent to be a badass and she was even curious as to how he did it.

Awtomatikong napapikit si Blake nang haplusin ni Lucky ang noo niya at sinuklay ng mga daliri nito ang buhok niya.

And when she started caressing his face softly, his weakness, he started drifting to sleep. Lalo na nang mag-umpisang kumanta si Lucky sa mahinang boses.

She was singing “Fix You” again. Dahil kay Lucky naging paborito niya ang kantang ’yon.

She did fix him, but remembering what Knight said, he prayed to God that she wouldn’t break him.

MASUYONG NAPANGITI SI LUCKY nang marinig ang mahinang paghilik ni Blake. Nakatulog na ito. Mabuti naman at kahit paano ay makakapagpahinga ito.

Maingat siyang napahawak sa dibdib nang makaramdam ng kirot doon.

It was really uncomfortable to heave a deep breath but she had to exercise her breathing together with coughing. Parte iyon ng pagpapagaling niya.

Inabot niya ang isa pang unan, saka niyakap iyon sa may dibdib niya habang humihinga. Dr. Axel told her it lessened the pain when she breathed.

Napatigil siya sa ginagawang pagkontrol sa paghinga niya nang bumukas ang pinto. She stilled when she saw who it was.

“Ma’am…” sambit niya.

Bailey’s mother smiled. “Hello.” Kapagkuwan ay bumaba ang tingin nito kay Blake. “Is he asleep?”

Tumango siya habang hinahaplos pa rin ang buhok ng kasintahan. “May kailangan ka ho sa kanya?”

Ngumiti ang ginang, saka umiling. “Ikaw talaga ang sadya ko. Tumakas ako roon sa kuwarto ko. Mabuti at nakatulog sina Blaze at Bailey.”

Napangiwi siya. “Mag-aalala po sila kapag nagising at wala kayo.”

Ngumiti lang ang ginang, saka lumapit sa kanya habang hila-hila ang IV pole nito. “How are you feeling, dear?”

Ngumiti siya. “Okay naman ho. Kayo po? Kumusta ang sugat n’yo ho?”

“I’ll live,” nangingiting tugon nito, saka umupo sa gilid ng paanan ng kama niya. “How are you and Blake?”

Maayos naman ang pagtatanong ng ginang kaya magalang niya itong sinagot. “Okay naman po. Akala ko noong magising ako pagkatapos ng operasyon ko ay iiwan niya ako, pero naging maayos naman kami.”

The woman frowned. “Bakit ka naman niya iiwan?”

Nag-aalangan siyang sumagot. “Kasi, may nakapagsabi po sa amin na ’yong ama ko raw ang siyang gumahasa at pumatay sa inyo po at kay Cassie—I mean, you’re alive now so, ahm, I’m sorry…”

Unti-unting nabura ang ngiti sa mga labi nito. “Kilala mo ba kung sino ang nagsabi kay Blake at Blaze na ako ang ina nila?”

“One of their friends.” Huminga si Lucky nang malalim at bahagyang napangiwi nang makaramdam ng kirot sa dibdib pero nagpatuloy siya sa balak na pagsasalita. “Ma’am, hindi ko ho alam ang dahilan n’yo kung bakit n’yo ginagawa ang ginagawa n’yo pero sana huwag n’yo na hong pahirapan pa si Blake at si Blaze.” Kinagat niya ang pang-ibabang labi dahil alam niyang pakialamera ang labas niya pero gusto niyang magsalita. “Gusto lang naman ho nilang makasama kayo. Gusto lang nilang mabuo uli ang pamilya n’yo.”

“Pamilya…” Mapait na ngumiti ang ginang. “Lahat gagawin ko para sa pamilya ko. Lahat ng ginawa ko at gagawin ko pa ay para sa kanila. Kaya ko silang saktan kung iyon lang ang tanging paraan para maging ligtas sila sa kapahamakan.”

“What’s the use of protecting them if in the end, you will still lose them?”

“They’ll be safer and unharmed.”

Bumaba ang tingin niya kay Blake na mabimbing pa ring natutulog. “But my Blakey-baby is a badass. He kills bad people. I don’t think he needs protection, so does Blaze.”

Mahinang tumawa ang ginang “Kilala mo talaga si Blake…”

Ngumiti siya. “Sinusubukan ko pa siyang mas kilalanin. He’s a badass and he always threatens Blaze but he loves his twin. He cares for the people around him. He’s a good man, Ma’am. Any mother would be proud to call him her son.”

Tumango ito. “He is. I know that. Kaya nga pinuntahan kita rito, para hilingin sa ’yo na sana huwag mong sukuan si Blake. May mga darating pang pagsubok sa inyong dalawa, pero sana kahit ano’ng mangyari, huwag na huwag mo siyang susukuan kasi isa ka sa mga taong nagpapasaya sa kanya. Kapag nawala ka, hindi ko alam kung ano’ng mangyayari sa kanya.”

Tumango siya. “I can promise you that.” She smiled at the woman. “I don’t know what I’ll do too if I lost Blake. I love him. I’ll do anything to make him happy. Siguradong sasabihan na naman ako ni Blaze na marupok, pero wala akong pakialam. It’s okay to be softy, as long as it’s Blakey.”

Ngumiti ang ginang, saka umangat ang kamay nito at masuyong hinaplos ang noo ni Blake at buhok nito. “Alagaan mo siya, Lucky. Kahit noon pa naman, palagi na lang siya ang nag-aalaga sa mga tao sa paligid niya. Kay Calle at kay Blaze. Siguro, ito naman ang panahon na siya naman ang alagaan kasi hindi niya ’yon naranasan.”

Tumango siya, saka napangiti habang nagkukuwento. “Gustong-gusto niya ang nagpapalambing. Pero hindi ko siya malambing ngayon kasi nga ’yong puso ko, bagong opera pa lang.”

The woman chuckled. “You’re really honest. I like you.”

She smiled back. “Thank you.”

“Take care of my sons, Lucky. Please… hindi ko pa ’yon kayang gawin ngayon kaya sinadya kita rito para kausapin.” Namuo ang luha sa gilid ng mga mata nito. “Dahil sa nangyari ngayon, malaki ang posibilidad na masira lahat ng pinaghirapan ko at isinakripisyo ko sa mahabang panahon. Hindi puwedeng magulo ang lahat. If I have to be a villain to my sons, I will, just to end the monstrosity of that man.”

Now Lucky understood why Blake and Blaze’s mother couldn’t own up and embrace her sons.

“Sana matapos na ’to, para hindi na sila malungkot,” sabi niya, saka bumagsak ang mga balikat. “Pero dahil sa ginagawa n’yo, nahihirapan na si Blake at saka si Blaze, lalo pa ngayon na alam nilang ikaw naman talaga ang ina nila. Did you know that the DNA test came out positive? Hinihintay ka lang ho nila na magsalita. I’ll pray that you won’t lose Blake and Blaze because of whatever you are doing.”

Inabot ng ginang ang kamay niya, saka pinisil iyon. “Kaya nga nandito ako para hilingin sa ’yo na pasayahin mo sila. Masaya naman sila nang wala ako at ikaw ang kasama nila. Hindi nila ako kailangan. Masisira ko lang ang buhay ng mga anak ko. Be their happiness, Lucky, please. Nakamasid ako sa buhay ng mga anak ko at ibang kasiyahan ang hatid mo sa kanila, lalo na kay Blake. Ikaw lang, sapat ka na sa kanya.”

“I can make them happy, but I can’t give them the happiness that only you can give,” sabi niya, saka pinisil ang kamay nito. “Tell Blake and Blaze,” pangungumbinsi niya sa ginang. “They’ll understand you. Explain to them. Kaysa naman ganito na nahihirapan kayo pare-pareho. Maiintindihan ka nila.”

Umiling ang ginang na tuluyan nang umiyak. “Natatakot ako. Kamumuhian ako ni Blake. Hindi niya matatanggap ang paliwanag ko na ganoon-ganoon lang.”

“It’s expected,” sabi niya na mahigpit pa rin ang hawak sa kamay nito. “Eleven years is too long. The pain is there. Yes, Blake will get mad but you are family. They’ll forgive you and love you. Kasi hindi ba ganoon naman dapat ang pamilya, mamahalin at tatanggapin ka kahit ano pa’ng nagawa mo? Family is family. Family is love, forgiveness and acceptance so please, tell them. They’ll understand you.”

Mariing pumikit ang mga mata nito. “Hindi ko alam kung saan ako mag-uumpisa. Blake and Blaze will hate me.”

Lucky took a deep breath. “G-gusto n’yo ho bang samahan ko kayo kapag nagpaliwanag na kayo?” she offered. “Please po? For Blake and Blaze? Please?”

Lumambot ang mukha nito nang tumitig sa kanya. “You’ll do that for me?”

Lucky nodded. “Oo naman ho, para na rin maliwanagan sina Blake at Blaze. Para kahit paano ay maibsan ang bigat ng kalooban nila sa mga nangyari. But I’m not a good speaker because I’m too honest for my own good so you have to do the speaking and I’ll to do the calming.”

Napatitig sa kanya ang babae, kapagkuwan ay mahina itong natawa. “I actually plan to leave the hospital today. Gusto lang kitang makausap. But instead of convincing you to do what I want, you’re the one who convinced me to do what you want. It seems like I can’t resist your sweet and soft voice.”

Malapad siyang napangiti. “It’s part of my charm.”

Napangiti ang ginang. “Let’s do it later when Blake wakes up. Okay lang ba sa ’yo?”

Tumango si Lucky, saka malapad na ngumiti. “Dito na lang ho, puwede? Hindi pa kasi akong puwedeng lumabas, eh. Maraming bacteria raw na puwede kong makuha.”

“Of course.” Blake’s mom smiled but then stilled when the door opened and Blaze stepped in. “K-kanina ka pa ba diyan?”

Blaze had this bothered look on his face as he looked at her like he was asking her what to answer his mother.

Bahagya niyang iniling ang ulo at hindi niya alam kung tama ang pagkakaintindi sa kanya ni Blaze.

He smiled after a couple of seconds of looking at her. “No… kadarating ko lang.” Humarap ito sa ina. “Akala ko tinakasan n’yo na kami kaya hinanap kita. Nandito ka lang pala—”

“Nandito ka lang po pala,” pagtatama ng babae kay Blaze na ikinangiwi ng huli. “Nakakatanda ako sa ’yo, Blaze. Matuto kang rumespeto.”

Parang bata na napakamot ng batok si Blaze. “Yes, Mom. I’ll try.”

“Try harder.”

“Yes, Mom.”

Mahina siyang natawa sa istriktong boses ng ina ni Blake. She really was the mother of the twins. Tiklop agad si Blaze na makulit at hindi nakikinig kay Blake.

Parang nagsusumbong na itinuro siya ni Blaze sa ina nito. “Tingnan mo, ’Ma, pinagtatawanan niya ako.”

“Lucky is adorable and irresistible,” sabi ng ina nito na para bang sagot ’yon sa pagsusumbong ni Blaze.

She stuck out her tongue at Blaze.

Akmang lalapit si Blaze sa kanya nang tumunog ang cell phone nito. “Mamaya ka sa ’kin,” pananakot nito, saka sinagot ang tawag. “ Wazzup ? Dr. Blaze speaking—“ He stilled and his eyes widened in worry. “What the fuck happened to him? Now? Is he okay—fuck!” He puffed a loud breath. “We’re coming. Wait for us, Racini!” Mabilis nitong ibinalik ang cell phone sa bulsa, saka walang sabi-sabing ginising si Blake.

“Fuck!” Hinilot ni Blake ang sentido, saka naghikab. “Fuck you, Blaze, can’t you give me a break?!”

Pareho sila napaigtad ng ina ng mga ito sa lakas ng boses ni Blake, pero walang pakialam doon si Blaze.

“Racini called,” sabi ni Blaze kay Blake na napatigil sa paghihikab. “Midnight is down. He was punished. Severely.”

Biglang umalis ng higaan si Blake at napatayo. “How severe?”

“The remaining six bosses is having a meeting as we speak. That’s how severe it is.”

“Holy fuck!” Blake cussed again. Kapagkuwan ay lumuhod ito sa kama, saka hinalikan siya sa mga labi. “I love you and I’ll be back later. Our friend is in trouble.”

“Okay.” ’Yon lang ang nasabi niya dahil malalaki ang hakbang na lumabas na ang dalawa.

After a couple of second, Blaze came back to tell them. “Nate is on the way. He’s a friend. Siya muna ang magbabantay sa inyo. And Mom…” Tumingin ito sa babae. “Don’t you dare escape. If you do, don’t blame me for what will happen next.”

Agad na sumama ang mukha ng ina nito. “Are you threatening me, young man?”

“I’m not a young man anymore, ’Ma, I’m an adult. And yes, I’m threatening you so stay put.” Pagkasabi n’on ay lumabas na uli si Blaze.

And when the door opened again, Bailey entered and went to his mother to hug her.

“I’m worried of them,” sabi ng ginang pagkalipas ng ilang minuto.

Lucky smiled even though she was worried as well. “Don’t worry. They’re badass. They’ll be okay.”

Mahinang natawa ang ginang. “Thank you, for convincing me earlier. I actually felt a lot better and lighter. At tama ka, hindi na nila kailangan ang proteksiyon ko pero poprotektahan ko pa rin sila sa maabot ng makakaya ko. Thank you for making me realize that I was wrong to push my sons away”

Lucky smiled sweetly. “You’re welcome, Ma’am—”

“Mommy…” sabi nito na ikinatigil niya. “Call me ‘Mommy’ since you are Blake’s fiancée.”

She smiled shyly. “Mommy…”

Ngumiti ang ginang at tinitigan siya. “It’s really nice seeing you again, Lucky. You’ve grown so much for the past eleven years.”

Nawala ang ngiti sa mga labi niya sa sinabi nito. “Y-you know me?”

She nodded. “I do.”

’Yong ipinapaalala sa kanya ni Mr. Velasquez! “So, y-you know what happened eleven years ago? I mean, w-what happened? M-may ginawa ba ako? I can’t seem to remember it—”

“Kung ganoon, huwag mong alalahanin,” sabi ng ginang sa malungkot na boses. “It’s better that you don’t remember. For your sake, and for Blake’s.”

Her lips parted, she felt scared all of the sudden. “W-what did I do? What did I do eleven years ago?”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 35

CHAPTER 35

HUMAHANGOS NA PUMASOK sina Blake at Blaze sa Racini Hotel. Agad silang dumeretso sa basement kung saan ang entrance patungo sa headquarters na nasa ilalim ng hotel.

The elevator on the basement opened.

Blake pushed the top floor button then punched in his seven-digit identification code so the elevator would close and move. Pero sa halip na tumaas ’yon, bumaba ang elevator.

Top floor meant bottom floor in this elevator.

Nagtagis ang mga bagang ni Blake nang maisip si Midnight habang pababa ang elevator. Yes, it was Midnight’s choice to tell them but he was the one who pushed him! He felt guilty.

Hindi man masasabing miyembro sila ng organisasyon pero isa pa rin sila sa mga taong nakakaalam na nag-e-exist iyon. Hindi sila kasama sa batas ng organisasyon pero alam nila kung ano ang dapat sabihin sa hindi, dahil may kaparusahan iyon palagi.

And Night… he was punished severely. Because he pushed him.

“Do you think he’s okay?” Blaze asked as the elevator moved.

Umiling siya. “I don’t know. Knowing the organization, they punished severely. Oo nga at isa sa mga boss si Night pero may mga grupo ang organisasyon na nangangalaga sa ibang bagay at isa na roon ang nagpaparusa sa mga lumalabag sa batas nila.”

Blaze blew a loud breath. “Oo nga pala. I was recruited to be part of their Medical Team years ago.”

Blake nodded. “Yes. They have Medical Team, Clean-up Crew, The Ultors and the Rectifiers. I was recruited to be part of the Ultors.”

“But every boss has a rectifier, a medical team and clean-up crew,” sabi ni Blaze, saka bumuga ng marahas na hininga. “But the Ultors… they’re just one and damn, they’re scary. I’m glad you said no.”

Tumango siya. “Ultor is the Latin for ‘punisher.’ Sila ang may gawa n’on kay Night. Walang sinasanto ang mga ’yon. Kahit sino ka pa, kapag nagkamali ka, matitikman mo kung paano sila magparusa.”

Blaze sighed. “Ano’ng mangyayari kay Night ngayon?”

“That’s what the meeting is for,” sagot niya, saka kumuyom ang kamay. “Ang tanong, ano’ng gagawin ni Knight sa kapatid niya? Knight is one of the ten law makers who made the new law in the organization to keep everyone on leash. Kapag may ginawa siyang hindi akma sa batas nila, mananagot din siya kasama ang pamilya niya.”

“Damn… si Midnight ang inaalala ko.” Pinagkrus ni Blaze ang braso sa harap ng dibdib nito. “He has no one and if this went bad, his father would disown him.”

“We’ll work something out,” sabi ni Blake na nag-iisip kung ano ang magagawa nila para sa kaibigan. “We’ll think of something.”

Naputol ang pag-uusap nila ni Blaze nang tumigil ang elevator at bumukas.

Pareho silang napabuntong-hininga bago lumabas at nilapitan ang malapad na touch screen monitor. Pinindot niya ang Search .

Hindi sila tuluyang makakapasok sa loob kung hindi sila dadaan dito. There was another thick door made of hard metal that they have to pass through to get in.

“Searching for?” sabi ng boses na nanggagaling sa monitor na nasa harap nila.

“Midnight Velasquez,” sagot ni Blaze.

The voice coming from the monitor replied . “Please punch in your identification code.”

Blaze punched in his code.

“I’m sorry,” sabi ng boses na nanggagaling sa computer. “You are not authorized to see Mr. Midnight Velasquez.”

“Fuck,” Blaze hissed.

“Search Niccolo Racini,” sabi niya.

“Please punch in your identification code.”

Blake punched in his code.

“He’s in the conference room. Down the hall, on your right then another right and on your left.”

“Thanks,” Blake murmured when the thick medal door opened.

Sabay silang pumasok ni Blaze at sinunod ang direksiyon na ibinigay sa kanila. Nang makarating sa harap ng double door na pinto na gawa rin sa metal, ini-input niya sa passcode lock ang identification code niya para bumukas ang pinto.

But it just made a sound that said you’re not welcome.

“Fuck.”

Susubukan uli sana niya nang kusang bumukas ang pinto at bumungad sa kanila si Racini.

“You’re here. Good. Come on in.” Namulsa ito at pinapasok silang dalawa.

Awtomatikong inilibot niya ang mga mata sa kinaroroonan at isa-isang tiningnan ang mga tao sa loob na nakupo sa malapad at pabilog na mesa na gawa sa salamin.

Monti Parisi and Niccolo Racini, heads of Europe.

Daemon Cox, head of South America.

Draco Russ, head of Australia.

Wrath Faraji, head of Africa. He didn’t have a full African descent. Only one fourth of his blood was African and was mixed with other blood line.

Knight Velasquez, head of Southeast Asia, East Asia and South Asia.

Chaos Aronov, the new appointed head in Southwest Asia and Central Asia. Knight gave it up after his second child with his wife. And as far as he knew, Chaos was part of Ultors before.

The punishers.

And Midnight Velasquez, the head of North America. The only one missing in this meeting.

They were the seven bosses dahil isa lang ang bilang kina Racini at Parisi.

The reason behind this was they were one , they decide and fight as one . As a team.

The exemption to that was Knight Velasquez and Chaos Aronov because they didn’t know each other and still building a foundation called camaraderie .

Tumingin siya kay Knight na malamig pa sa yelo ang aura at walang emosyon ang mukha. “Nasaan si Midnight?”

These bosses were trained to learn every language they could. Kaya naman hindi na siya nag-abala pang magsalita sa lengguwahe na maiintindihan ng mga ito.

“You’re not authorized to ask me that,” Knight replied.

“Authorized my ass.” Nagtagis ang mga bagang na akmang susugurin niya ang conde nang humarang sa harap niya si Racini at umiling ito.

“Calm down,” sabi nito. “It’s a bad move.”

Blake blew a loud breath. “Nandito kami para kay Midnight. Ako ang may kasalanan kaya sinabi niya niya ang mga sinabi niya.”

“It was still his choice,” sabad ni Knight sa malamig na boses. “Law is law, Vitale. No one is allowed to bend the law as they see fit. Hindi na tayo mga bata. May sinusunod tayong batas kasi kailangan para maiwasan ang gulo, pero ano’ng ginawa niya?” He sounded cold but livid. “Alam mo ba ang gulong nilikha niya at ang mga planong sinira niya? Alam mo ba kung ilang buhay ang magbabayad dahil sa ginawa niya? Alam mo rin ba kung ilang buhay na ang nawala para lang magawa ang mga plano pero binale-wala niya ’yon. For what? For friendship?!”

Blake wasn’t shocked. This was Knight Velasquez. The cold, brutal and ruthless count who was feared by many.

“To Midnight, friendship is important,” sabi ni Blaze. “Hindi siya kagaya mo.” Nakatingin ito kay Knight. “Your similarities starts and ends with your faces.”

Knight’s expression remained stoic and cold. “I don’t want a weak look-a-like. He’ll destroy my reputation.”

Parisi tsked. “Let’s continue the vote.” Alam niyang namamagitan ito para hindi na humaba ang sagutan nilang lahat. “’Yan lang naman ang pinag-meeting-an natin ngayon.”

Chaos nodded. “I was in Kazakhstan when Racini called.”

“Then let’s vote.” Daemon Cox sighed. “Midnight is the youngest head. I’m ruthless but not to a kid who’s still learning and spreading his wings to see the world and the people in it. I move to let him continue doing his job and taking his responsibility as the North America’s head.”

Chaos spoke next. “I move to abrogate his position as the boss of North America. The law is law.”

“I move to abrogate him from his position,” sabi ni Wrath. “Law is law.”

“Same,” sabi ni Draco. “Law is law. No one is exempted to that. Nandiyan ang batas para sundin, hindi para baliin kung kailan mo gusto.”

That was three abrogate.

Kumuyom ang kamay ni Blake nang tumingin kay Racini na siyang nagsasalita.

“I move to let him continue,” sabi ni Racini. “Ito ang una niyang pagkakamali. Let’s give him another chance.”

“Same,” sabi ni Parisi. “One chance. That’s all.

Three continue and three abrogate.

Blake looked at Knight. Hindi na siya umaasa. Alam na niya ang sasabihin nito.

Knight answered. “I move to abrogate him from his position. Let’s find a new one fast.”

Matapos ang botohan, nagkanya-kanyang tayo ang mga bumoto at lumabas ng conference room. Tanging sina Parisi at Racini, saka si Chaos lang ang natira.

“Nasaan si Midnight?” tanong niya kay Racini.

Racini sighed. “Follow me.”

Lumabas sila ng conference room. Marami silang nakasalubong na miyembro ng Orgánosi hanggang sa tinahak nila ang daan na walang tao.

Sumakay pa sila sa isa pang elevator na naghatid sa kanila sa pinakaibaba pa ng HQ. At nang bumukas iyon ay nagsitaasan ang mga balahibo niya nang makitang isa iyong pahabang kulungan.

Iyon ang unang beses na nakarating siya roonn.

Ang ibang selda ay may laman, ang iba naman ay wala pero may mga tuyo nang sugo sa sahig na nagkalat.

Iyon ang selda nang mga tauhan ng organisasyon na nagtraidor at hindi sumunod sa batas.

Blake’s guilt doubled when he saw Night inside a cell. He was lying on his belly on the dirty floor, his back was bleeding profusely.

He was lashed? With what?

Bumaling siya kay Chaos. “Hindi ba Ultor ka dati? Ano ang ginawa nila kay Midnight?”

Chaos looked at Night’s bleeding back. “Five hundred lashes using thorn whips. Pero wala pang umabot ng five hundred whips na nabuhay. The human body can only take hundred to two hundred severe lashes from a well-trained Ultor before dying in a slow excruciating death.”

His lips parted. “Only Midnight survived?”

Umiling si Racini. “Knight interfere. He made a bargain with the Ultors.”

“What bargain?” tanong ni Blaze na kunot din ang noo.

Sa Parisi ang sumagot. “Half-half.”

“Meaning?” tanong niya uli.

Chaos answered. “Two hundred fifty whips for Midnight, two hundred fifty for him.”

Blake’s eyes widened. “And Knight is still standing after two hundred fifty whips?”

Chaos nodded. “Yes. He’s used to it. The whips. My superior used to punish him for breaking the rules.”

Doon siya nagulat. “Knight broke the rules?”

Chaos nodded. “Yes.” Binuksan nito ang selda na kinaroroonan ni Night. “Come on. He needs a doctor.” Nilingon nito si Blaze. “I asked Racini to call you for this.”

Mabilis na pumasok si Blaze sa selda nang bumukas iyon at sinuri ang lagay ni Midnight.

Nakokonsiyensiya siya. Kasalanan talaga niya kung bakit nangyari ito kay Night.

Tumingin si Blaze kay Chaos. “Puwede ba namin siyang dalhin sa ospital?”

Umiling si Chaos. “No.”

Racini spoke. “One hundred lashes for helping Midnight.” Itinuro nito ang sarili. “Since you’re not really part of the organization, we will answer for it. Twenty-five lashes for me.”

“Twenty-five for me,” sabad ni Parisi.

Chaos raised his right hand. “Fifty for me. I have no wife or child that will worry. Ang gagawin n’yo lang ay bantayan siya at alagaan sa mga susunod na linggo o buwan habang nagpapagaling siya.”

Naiintindihan niya kung bakit tinutulungan nina Racini at Parisi si Midnight? Pero si Chaos? Hindi niya maintindihan.

“Why are you helping Night?” Blake asked Chaos.

Tinitigan ni Chaos si Night. “He was my best friend.”

“Was?” gagad ni Blaze.

Chaos nodded. “I abandoned him when I became an Ultor.”

Kaya naman pala tumutulong ito.

“Kailangan natin siyang mailabas dito na walang nakakakita sa lagay niya,” sabi ni Blaze, “Dadalhin ko siya sa bahay natin,” baling nito sa kanya.

Tumango siya. “Sige. Doon muna siya.”

“No worries,” sabi ni Parisi. “I called my wife earlier, she’s on the rooftop waiting for me. Puwede namin kayong ihatid sa bahay n’yo.”

He frowned. “Your wife is in the rooftop?”

“Yeah.” Parisi smiled cockily. “With a helicopter.”

“Nice,” Chaos murmured.

“Come on,” sabi ni Blaze, saka nagtulong-tulong sila na buhatin si Night at inilipat sa stretcher na hindi niya alam kung saan kinuha ni Chaos.

Nang maihiga nila si Night, mabibilis ang galaw nila palabas ng basement at patungong rooftop. Nang maisakay nila si Night at silang lahat sa helicopter, inuna munang ihinatid ng asawa ni Parisi sina Night at Blaze sa bahay nila.

“Ako na ang bahala!” pasigaw na sabi ni Blaze para marinig niya dahil sa ingay ng helicopter. “Go to the hospital! You need to protect Mom, Bailey and Lucky!”

Tumango si Blake, saka nag-thumbs-up bago unti-unting tumaas ang helicopter. Pero sa halip na siya ang ihatid, umikot patungo sa dagat ang helicopter.

Blake was about to ask when Chaos jumped from the helicopter down to the sea. It was fifty feet high and Chaos just jumped like it was nothing, like it was not that high and not a big deal.

Napailing na lang siya, saka hinintay na lumapag ang helicopter sa rooftop ng ospital.

“See yah , fuckers!” sigaw niya kina Racini at Parisi.

And they both showed him their middle finger.

Malalaki ang hakbang na umalis siya ng rooftop at tinungo ang kuwarto ni Lucky. Bahagya iyong nakabukas kaya nakikita niya ang nangyayari sa loob.

He could see her mother combing Lucky’s hair and tying it into a clean bun.

“Hayan, mabango ka na at malinis,” natatawang sabi ng kanyang ina. “Puwede ka nang magpayakap sa anak ko kahit kailan.”

Lucky chuckled before facing his mother. “I’m excited to see Blake. I want to kiss him.”

Tumawa ang kanyang ina. “Ikaw talagang bata ka.”

Tumawa rin si Lucky, saka si Bailey naman ang hinarap nito at kinausap.

Tahimik na pumasok si Blake at nagkatitigan sila ng kanyang ina.

Ayaw mong umamin, eh, di huwag.

Hindi niya naiwasan ang pagtalim ng mga mata bago iyon tumuon kay Lucky at naging masuyo. “Hey, baby…”

Agad na umaliwalas ang mukha ni Lucky nang makita siya. “Blakey-baby! Where’s Blaze?”

“May inaasikaso lang.” He went to her side and kissed her forehead. “Ayos ka lang ba? May masakit ba sa ’yo?”

Umiling ang kasintahan. “Okay lang ako. Actually, I, ahm, I mean, me and Mommy, was planning our wedding.”

Mommy? Mom let Lucky calls her ‘Mom’? Pigil niya ang mapangiti. Ewan ba niya kung bakit natutuwa siya sa nalaman.

“Our wedding?” He smiled at Lucky. “Really? Ano naman ang napagplanuhan n’yo habang wala ako?”

Ngumiti lang si Lucky, saka iminuwestra ang kamay sa mommy niya. “Mom will explain.”

Lihim siyang napabuntong-hininga. This was Lucky’s way of helping their family be whole again.

Lucky was Lucky. She had always seen the positive side in everything.

Tumingin siya sa kanyang ina. “Before you explain it to me, explain first why you didn’t show yourself to us for eleven years.”

Nabura ang ngiti sa mga labi nito, saka tumingin kay Lucky na parang humihingi ng saklolo bago ibinalik ang tingin sa kanya. “Let’s wait for Blaze. And I’ll explain.”

He snorted. “The fact still remain that you deceive us.”

“Blake, let me explain,” sabi ng mommy niya.

Sasagot sana siya nang pabalang nang maramdaman ang kamay ni Lucky na pinagsalikop ang kamay nila, saka masuyo nitong pinisil ang kamay niya. He looked at Lucky and saw her looking softly at him and mouthing the word “family.”

Bumuga siya ng marahas na hininga, saka tumingin sa ina. “Explain it to me and Blaze. And it’s better be fucking convincing.”

Or else you’ll lose me and I’ll make sure you’ll lose Blaze too.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 36

CHAPTER 36

“HAYAN.”

Nginitian si Lucky ni Dr. Axel pagkatapos tanggalin ang IV sa pupulsuhan niya.

“You’re good to go. Mag-ingat ka palagi,” bilin nito sa kanya. “Your incision is already healed but still, be very cautious in everything you do because your inside is still healing. Nasabi ko naman na sa ’yo ang mga dos and don’ts, sundin mo at magiging maayos ka lang. Don’t worry.”

Nakangiting tumango si Lucky. “Thank you, Doc. I owe you my life.”

Dr. Axel smiled. “No, you don’t. It’s always Him,” sabi nito, saka itinuro ang itaas.

“I know,” she said, still smiling. “Nagpasalamat na ako sa Kanya nang paulit-ulit.”

“Good.” Marahang tinapik ni Dr. Axel ang balikat niya. “Take care. I’ll see you in your checkups. Don’t miss it, okay?”

“I won’t miss it,” sabi niya na nakangiti pa rin.

“Good. Sige alis na ako,” paalam nito. “Ingat ka.”

Nang makaalis ang doktor, humarap siya sa Mommy La at Daddy Lo niya nang nakangiti. “Okay na po ako.”

Hinaplos ni Mommy La ang pisngi niya. “And we’re thankful to everyone who helped, especially you, who fought.”

Umalis siya ng kama, saka niyakap ang lolo’t lola niya. “Promise me you’ll visit?”

“Oo naman, apo,” sagot ng Daddy Lo niya. “Bibisita kami palagi kasi mami-miss ka namin. Hinahayaan ka lang naman namin na gawin ang gusto mo kasi alam naming doon ka mas magiging masaya at alam naming aalagaan kang mabuti ni Blake. And you’re engaged to him and you’ll be marrying him next month.”

Lucky grinned when she heard the word marrying . Wala sa plano niyang magpakasal pagkatapos ng operasyon niya pero nagbago ’yon dahil kay Blake. Maybe because she couldn’t see herself without Blake beside her in the future.

Gusto niyang makasama ito nang matagal. Ayaw niyang mag-isip ng kahit anong negatibo. Ang mahalaga ay buhay siya ngayon at kasama niya ang kasintahan.

Bumaba ang tingin niya sa daliri niyang naroon ang singsing na pendant ng necklace ni Blake. She couldn’t wear the necklace because of her incision so Blake put the ring on her finger.

“I’m happy for you, Lucky,” sabi ni Mommy La habang hinahaplos ang singsing sa daliri niya.

She couldn’t stop herself from grinning. “Me too, Mommy La. I’m happy. I know that life is beautiful but I’ve never felt this bless in my whole life!” she exclaimed happily. “God is really amazing.”

Niyakap uli siya ng Mommy La niya at hinaplos ang buhok niya. Pinakatitigan siya nito nang matiim. “Ngayong gusto mo na talagang bumukod kasama si Blake, kahit may pag-aalinlangan pa rin kami kasi hindi pa nga kayo kasal, hahayaan ka namin sa gusto mo. Hindi ka namin pipigilan na maging masaya. At may tiwala naman kami kay Blake na gagawin niya ang mga ipinangako niya.”

Tumango siya. “Salamat, Mommy La, Daddy Lo.”

Hindi talaga sumang-ayon agad ang Mommy La at Daddy Lo niya na magsama na sila ni Blake sa iisang bubong at iisang kuwarto, na hindi na lang siya nito basta aalagaan lang tulad noon, kasi nga hindi pa naman daw sila kasal.

Pero nagpaliwanag si Blake sa pamilya niya na magpapakasal naman sila agad pagkalabas niya ng ospital. After explaining their plan—well, Blake did all the talking and explaining—her grandparents finally agreed.

“Someone looks happy,” sabi ng boses na nanggaling sa pinto ng kuwarto niya.

Lumingon siya roon at mas lumapad pa ang ngiti niya nang makita kung sino ’yon. “Blaze!”

Akmang tatakbuhin niya ang pagitan nila kasi excited siyang nakita ito uli dahil hindi ito nagpakita sa kanya ng isang linggo, pero napatigil siya nang pigilan siya ni Blaze.

“I know you’re excited to see me, baby girl, but don’t run.” He was smiling excitedly as well. “As a doctor, I forbid you.”

Lucky just spread her arms carefully. “Come here, give me a hug, Blaze. I miss you. Mahigit isang linggo kitang hindi nakita. Saan ka ba nagpunta? Pati si Mommy hinahanap ka.”

Agad namang lumapit sa kanya si Blaze, saka maingat siyang niyakap at binigyang distansiya ang katawan nila pagkatapos.

“Mommy na ang tawag mo sa mommy ko?” Nanunudyo ang ngiti n’yo. “Damn, baby girl, pati si Mommy na-in love na sa ’yo?”

She beamed at Blaze. “It’s part of my charm.”

“Oo na lang.” Bigla itong lumayo ng isang metro sa kanya. “Ayokong masaksak,” sabi nito na lumingon sa pinto kung saan papasok si Blake.

“Blakey-baby!” She beamed at Blake. “Good morning, Blakey. How are yah ?”

“I’m okay, baby.” Ngumiti ito habang naglalakad palapit sa kanya. “Ready to go home?” tanong nito.

Tumango siya. “Yep.”

“Okay na ba ang lahat?” tanong ng Daddy Lo niya.

Agad na hinarap ito ni Blake. “Okay na ho. Naayos ko na lahat.”

“Thank you, Blake.” Her Mommy La kissed Blake’s cheeks. “Hindi namin alam ang gagawin namin kung hindi mo kami tinulungan.”

“It’s nothing, Mommy La.” Blake looked at her and smiled. “We’re family now and I always take care of my family.”

“Salamat talaga, hijo,” sabi ng Daddy Lo niya na tinapik ang balikat ni Blake. “Babayaran ka agad namin sa susunod na buwan.”

Tumango lang si Blake, saka ngumiti.

Lumapit siya kay Blaze at pabulong na nagtanong dito. “Masyado bang mahal ang binayaran ni Blake dito sa ospital?”

“Hindi naman,” sabi ni Blaze na nakakrus ang mga braso sa harap ng dibdib nito. “Nasa mga lampas three-forth lang ng babayaran ang inabot ng pera ng lolo’t lola mo. Ang tagal mo rito sa ospital, eh, ’tapos inoperahan ka pa at pinalitan ng puso. Si Blake na ang nagbayad ng kulang, pero babayaran naman siya ng Mommy La at Daddy Lo mo sa susunod na buwan.”

Napalabi siya. “Nasagad ko yata ang savings nina Mommy La at Daddy Lo.” Bigla siyang nalungkot. “I think I need to work now to compensate—”

“You’re not gonna do that, my baby. Ang gagawin mo ay magpahinga,” wika ng Mommy La niya na narinig pala siya. “Kung magkano man ang ginastos namin para sa ’yo, hindi mo kailangang bayaran ’yon. Seeing you alive and happy is more than enough, so smile.”

Lucky smiled. “Thank you, Mommy La.” Then she looked at her grandpa. “Thank you, Daddy Lo.” Then she went to Blake’s side and encircled her arms around his. “Thank you, Blakey-baby.”

Pasimpleng inilapit ni Blake ang bibig sa tainga niya, saka bumulong. “You’ll pay for it with lip locked, tongue sucking and some loving.”

“Okay. Will that be enough though?”

Parang hindi makapaniwalang napatitig sa kanya si Blake, kapagkuwan ay mahinang natawa. “Nagbibiro lang ako.”

Umiling siya. “Pero hindi ako nagbibiro. ’Yon lang ba ang gusto mo? Wala nang iba?”

Blake chuckled before kissing her in the forehead. “I love you, baby. We’ll talk about it at home. Maniningil ako.”

Lucky nodded earnestly. “Okay. We’ll talk.”

Biglang lumapit sa kanya si Blaze, saka bumulong sa kabilang tainga niya. “Huwag ka sabing marupok.”

Bumaling siya kay Blaze at tiningnan ito nang masama. “Gusto kong maging marupok, ano ngayon?”

Napailing na lang ito at akmang bubulong uli sa tainga niya nang itulak ito ni Blake sa noo, palayo sa kanya.

“Don’t go near my Lucky or I’ll stab you,” pananakot na naman ni Blake kay Blaze.

Umingos na lang si Blaze, saka bagsak ang mga balikat na kinuha ang mga gamit niya na nakalagay na sa bag. “Baggage boy na naman ako ngayon,” pagdadrama nito. “Palagi na lang akong kinakawawa.”

“Dalhin mo na ang mga ’yan sa sasakyan,” utos ni Blake kay Blaze. “Bilisan mo. Dadaanan mo pa ’yong in denial nating ina sa kuwarto niya. Handa na rin ’yon lumabas at noong isang linggo ka pa hinahanap.”

“Malamang,” sabi ni Blaze sa sarkastikong boses. “Dalawang linggo na si Mommy rito sa ospital. Daplis lang naman ’yong sa kanya, hindi heart transplant.”

Natawa siya nang makitang pinanlakihan ng mga mata ni Blake sa Blaze.

“Stop talking and move,” sabi ni Blake.

Bumulong-bulong si Blaze na parang bata habang naglalakad palabas ng kuwarto.

“Pagpasensiyahan n’yo na ho ang kakambal ko,” sabi ni Blake sa Mommy La at Daddy Lo niya. “Ganyan talaga siya, mukhang adik dahil sa tattoo sa mukha niya, pero doktor ho siya at walang namang sayad noong huli siyang nagpa-check up sa estado ng utak niya.”

Her Mommy La laughed. “That’s okay, Blake. We don’t judge people by their appearance. Mukhang isip-bata lang ang kakambal mo pero mukhang ayos lang naman ’yon.”

Tumango siya bilang pagsang-ayon. “Blaze is very nice.”

Agad siyang tiningnan nang masama ni Blake. “Don’t praise another man in front of me, baby, I’m jealous.”

Tiningnan niya rin nang masama si Blake. “It’s Blaze—”

“I don’t care. Just don’t. You’re mine, remember? Ako lang dapat ang pinupuri mo.”

“O, sige, ang guwapo ng fiancé ko,” puri niya.

Blake smiled cockily. “That’s better.”

Natawa ang Daddy Lo at Mommy La niya, saka napailing.

“Kayong dalawa talaga,” sabi ni Mommy La. “O, siya, mauna na kami. Dadaan pa kami sa doktor ng Daddy Lo mo para sa checkup niya.”

“Sama ako,” mabilis niyang sabi.

“Huwag na,” sabi ng Daddy Lo niya. “Maraming bacteria doon.”

Napasimangot siya. “Daddy Lo, naman. Ano ako, bata na matatakot sa bacteria?”

“Kaya na namin ’to,” sabi ni Mommy La. “Ibinigay naman na sa amin ni Blake ang address nila kaya bibisita kami agad mamayang gabi.”

“Sige.” Napipilitan siyang pumayag. “I’ll miss you, Mommy La, Daddy Lo.”

“We’ll miss you too, baby.”

Niyakap siya ng Mommy La at Daddy Lo niya bago umalis ang mga ito.

Nang silang dalawa na lang ni Blake, agad niyang naramdamang niyakap siya nito mula sa likuran, saka hinalikan sa leeg.

“Ang bango ng baby ko, ah,” komento nito.

Napangiti siya. “Eh, nandito kanina si Mommy, ’tapos tinulungan niya akong maglinis ng katawan.”

Blake kissed her temple, still hugging her from behind. “How are you feeling now? Do you still feel discomfort in your chest?”

Humarap siya sa lalaki. “Just a little discomfort but I’ll manage. Nawawala na ’yong sakit kapag humihinga ako nang malalim at umuubo. Well, I’d been here for three weeks. Sabi ni Dr. Axel, I need another three weeks to recover fully and—”

He kissed her lips, making her gasp a little. Then his lips moved to kiss her cheeks to her ear, down to her neck, shoulder and back to her lips again.

At nang gayahin niya ang paggalaw ng mga labi nito, masuyong sinapo ni Blake ang pisngi niya. Kapagkuwan ay unti-unting bumaba ang kamay nito sa isang dibdib niya at hinaplos iyon.

“Fuck.” He groaned. “Sorry, baby… I just miss you…”

Hinawakan niya ang mga kamay ng kasintahan, saka ipinalibot iyon sa baywang niya. “It’s okay. Na-miss din kita.”

Blake smiled. “Uwi na tayo?”

She smiled back. “Sige.”

Pinagsalikop ni Blake ang kamay nilang dalawa, saka bigla na naman siyang hinalikan sa mga labi. “Halika na,” sabi nito ng ilang segundong pinakawalan ang mga labi niya pero hinalikan na naman siya.

Napahawak siya sa damit ni Blake habang tinutugon ang halik nito. Mahina siyang napadaing ng kagat-kagatin nito ang mga labi niya at sinipsip ang dila niya. “Uhm…”

Sumapo ang kamay ni Blake sa batok niya at mas lumalim pa ang halikan nila. Tinugon niya iyon nang buong puso habang nakapikit ang mga mata at ninanamnam ang sarap na hatid n’on sa kanya.

Lucky just realized now how she missed kissing Blake. This feels good.

Napahawak siya sa magkabilang balikat ni Blake nang marinig niyang bumukas ang pinto.

“Ate Lucky! Ate Lucky!”

Mabilis na humiwalay ang mga labi niya kay Blake, saka hinarap ang bagong dating. “Bailey!” She smiled. “Come here.”

Tumakbo palapit sa kanya si Bailey, saka niyakap siya. Kapagkuwan ay pumasok naman ang Mommy ni Blake.

Hindi nakatakas sa paningin niya ang pagkawala ng emosyon sa mukha ni Blake. He’d been like this for more than a week now. Ayaw kasing magpaliwanag ng ina nito habang wala si Blaze. Eh, hindi nagpakita si Blaze noong nakaraang linggo dahil abala ito masyado. That’s why Blake had been distant.

“Hello, Mommy,” bati niya sa ina ni Blake. “How are you feeling?”

“I’m fine, Lucky.” Lumapit ito sa kanya, saka hinalikan siya sa pisngi. “Halika na.”

Hinawakan siya sa kanang kamay ng mommy ni Blake samantalang hawak naman ni Blake ang kaliwa niyang kamay at ayaw nitong bitiwan iyon kaya hindi siya makasama sa mommy nito.

Natatawang pinakawalan ng ginang ang kamay niya. “Oo na, sa ’yo na si Lucky.” Hinalikan siya uli nito sa pisngi. “See you in the car, Lucky.”

“Bye, Ate,” paalam ni Bailey.

Nang makaalis ang dalawa, nilingon niya si Blake. “Ano ’yon?”

“What does it look like?” balik-tanong nito sa kanya. “Ipinagdadamot kita sa kanya. Dapat ako ang kasama mong lumabas, hindi siya.”

Nagsalubong ang mga kilay niya. “Blakey-baby, she’s your mom.”

“Ah, basta,” sabi nito, saka iginiya siya palabas. “Hindi ako natutuwa sa kanya. She’d been monopolizing you since last week. Palaging siya ang nasa tabi mo kaya kailangang ako ang mag-adjust kasi ayoko siyang makausap.”

Lucky sighed. “Kaya nga lagi ko siyang kasama para magkasama rin kayo,” paliwanag niya. “Family, remember? Family sticks together.”

“Ayaw niyang magpaliwanag sa ’kin,” sabi nito na masama ang mukha.

“That’s because she’s waiting for Blaze. Handa naman siyang magpaliwanag, so please, huwag ka nang magalit sa kanya.”

Blake sighed. “Whatever—”

“Blake.” She glared at him. “Aawayin kita, umayos ka. Mabait naman si Mommy.”

Blake sighed again. “I’ll try to be nice—”

“Try harder. Hindi ka ba naaawa kay Mommy?”

“Hindi,” deretso nitong sagot. “Galit ako sa kanya.”

“Nagtatampo ka?”

“Ano ako, bata?” Blake tsked. “Basta galit ako sa kanya.”

“But, Blake—”

“Lucky, please,” he begged. “Ayokong makipagsagutan sa ’yo.”

Lucky dropped the topic. “Sige. Pasensiya na kung pinipilit kitang magkaayos kayo. Gusto ko lang naman na maging masaya ka. I love you, remember?”

Blake sighed. “I know. I love you too, now, let’s go home.”

Tumango si Lucky, saka humigpit ang hawak sa kamay ng kasintahan habang maingat siyang naglalakad at inaalalayan nito.

Nang makalabas sila ng ospital, agad siyang pinasakay sa kotse, sa backseat katabi ng mommy ni Blake at ni Bailey. Samantalang si Blaze ang driver at si Blake ang nasa passenger seat.

“Everyone comfortable?” tanong ni Blaze sa kanila na nasa likod.

Sabay silang tumangong tatlo.

“You okay in there, baby?” Blake asked her.

“Yes, Blakey-baby. Hindi mo ba tatanungin kung okay lang sina Mommy at Bailey?” sabi niya na nakangiti.

Blake groaned before asking. “You okay in there, Mom, Bailey?”

Blake’s mom mouthed “thank you” at her before answering. “Yes, Blakey. I’m okay.”

“Yes po, Kuya Blake,” sagot naman ni Bailey na nakangiti at kumakain ng fries.

Natakam siyang kumuha pero hindi puwede sa kanya ’yon.

Nang maramdaman niyang gumalaw ang sasakyan, tinapik ng mommy ni Blake ang balikat nito. “Humilig ka. Medyo mahaba-haba ang biyahe natin,” sabi nito na nakangiti. “Magpahinga ka, kalalabas mo lang ng ospital.”

Blake’s mom was really the sweetest. “Thank you po, Mommy.”

Humilig siya sa balikat ng ina ni Blake at nang mapatingin siya sa rearview mirror, nakita niyang nakatingin sa kanila si Blake habang may masuyong emosyon ito sa guwapo nitong mukha.

Lihim siyang natuwa. Alam niyang hindi naman talaga galit si Blake sa ina nito, nagtatampo pa siguro. Kasi kung sa kanya nangyari ’yon, hindi niya magagawang magalit sa kanyang ina na ilang taong ginusto niyang makita, kahit pa itrato siyang parang hindi kilala. Ang importante sa kanya ay buhay ito, ’yon lang.

Maybe she and Blake had different beliefs in life, but family was family. Iba pa rin kapag pamilya ang pinag-uusapan.

Lucky closed her eyes to rest for a little while. When she opened them again, the car was already pulling over in front of a mansion. Napakurap-kurap siya, saka naghikab habang iniisip kung ilang oras ba siyang nakatulog.

Inalalayan siya ng mommy ni Blake na makalabas ng sasakyan at napatitig siya sa malaking bahay na nasa harap.

So, this is Blake’s house?

Napalingon siya sa katabi nang may humawak sa kamay niya.

It was Blake.

Bumulong ito sa tainga niya. “I’m sorry for lying to you about myself, baby. Hindi ko na uulitin.”

Ilang segundo pa ang lumipas bago bumalik sa isip niya ang pagsisinungaling sa kanya ni Blake. “Oh, that, nakalimutan ko na. Ba’t ipinaalala mo pa?”

Natawa ito. “Kalimutan mo na ’yon.”

“Sige.” Madali naman siyang kausap.

Maingat siya nitong niyakap sa baywang mula sa likuran. “Dito na tayo titira mula ngayon. I hope this is okay? Hindi pa tayo puwedeng bumukod kasi mapanganib pa. Okay lang ba?”

Agad siyang tumango. “It’s okay. I don’t mind. The more the merrier.”

“Hindi kita masosolo?” bulong nito sa kanya.

Napangiti siya. “That’s okay. May kuwarto naman tayo siguro rito? ’Yong tayo lang?”

“Oo naman.”

“Eh, di solo mo ako roon,” sabi niya.

Blake chuckled. “Napakasimple mo talaga minsang mag-isip.”

She shrugged. “Pagkatapos ng operasyon ko, naisip kong huwag gawing komplikado ang mga bagay-bagay na simple lang naman talaga. Our life is already complicated as it is, let’s not make it more complicated.”

“Agreed—”

“Kung ganoon, makipagbati ka na sa mommy mo—”

“Ayoko,” sabi nito sa matigas na boses. “Hihintayin ko ang paliwanag niya. Nagagalit pa rin ako, ’di ko mapigilan.”

Lucky sighed. “Kapag nagpaliwanag na ba siya sa inyo ni Blaze, magiging mabait ka na sa kanya?”

“We’ll see—”

“Blake—”

“Come on.” Pinakawalan siya nito sa pagkakayakap, saka masuyong iginiya papasok sa bahay.

Nang makapasok sila, agad niyang nakita si Mr. Knight Velasquez na nakaupo sa salas, nakaharap sa TV at nanonood ng pelikula pero wala naman iyong tunog.

Kumunot ang noo niya. “What is he doing?”

“Watching,” sagot ni Blake.

“Without sound?”

Tumango si Blake. “Lip reading.”

“Oh.” May ganoon pala?

Napatitig siya kay Knight. He was watching a funny animated film but he was not laughing. Nakatitig lang ito sa TV na parang wala naman talagang pinapanood.

“He seems sad,” komento niya habang nakatingin kay Knight.

“Talk to him.” Hinalikan siya sa pisngi ni Blake. “Sa kuwarto lang ako, aayusin ko muna bago kita dalhin doon.”

“Okay…” sabi niya habang nakatingin pa rin kay Knight na ang lungkot-lungkot talaga ng ibinibigay na aura.

Hindi namalayan ni Lucky na nakalapit na pala siya kay Knight.

“Hello,” pukaw niya sa lalaki.

He blinked before looking at her. “Oh, hi.”

“Are you okay?” hindi niya maiwasang magtanong.

Nagbaba ito ng tingin bago tumango. “Yeah. I’m fine.”

Lucky was about to ask again if he was sure, because he looked somber, when she saw fresh scars peeking on his muscle shirt. Umawang ang mga labi niya. Is he hurt?

“Mr. Knight—”

“I’m not him.”

Natigilan siya. “Pero ’di ba ikaw ’yong kumausap sa ’kin—”

“Yes. It was me. But the name is Midnight, not Knight. I’m just his look-a-like.” Nagtatagis ang mga bagang nito. “Remember my name, Miss Hart. M-I-D-N-I-G-H-T. Midnight.”

“Midnight.” Masuyo siyang ngumiti rito. “Ayos ka lang ba? Ayos lang ba ang likod mo?”

Tumango ito, saka ngumiti. “I’m okay, Miss Hart. Could you please leave me alone?”

Lucky nodded but before she left, she leaned down a little to hug him softly and caressed the back of his head like what her Mommy La used to do to her when she was sad. “I don’t know what you’re going through but as my Mommy La always say to me when I’m sad … always smile to attract positivity.” Kinuha niya ang gummy bear na nasa bulsa ng suot niyang damit, saka ibinigay iyon kay Midnight. “I’d been keeping this since after my operation. Hindi puwede pa sa ’kin kaya sa ’yo na lang. One gummy bear a day will—”

“Keep the sadness away,” Midnight finished her sentence.

Pinakawalan niya sa pagkakayakap si Midnight, saka nginitian ito nang tanggapin ang isang maliit na pack ng gummy bear na iniabot niya. “Smile, Mr. Midnight,” sabi niya na nakangiti.

“Thank you.” Midnight nodded. “I’ll try.”

“Stay positive and keep smiling,” sabi niya bago ito iniwan sa sala tulad ng gusto nito.

At dahil wala siyang magawa, hinanap niya si Blake, pero si Blaze ang nakita niya.

“Blaze, nakita mo ba si Blake?” tanong niya.

“Second floor, hall on your right. That’s his room.”

“Okay—”

“Samahan na lang kita,” boluntaryo ni Blaze.

“Sige.”

Nauna na si Blaze na maglakad at nakasunod naman siya rito. Malayo pa sila sa kuwarto ay naririnig na nila ang sigaw ni Blake na halatang galit na galit.

“Bakit?! Bakit mo sa amin ginawa ’yon?!” sigaw ni Blake. “Alam mo ba ang hirap na dinanas namin dahil sa pagkawala mo?! Alam mo bang halos mabaliw na si Blaze?! Halos mabaliw ako! ’Yong gusto ko nang sumuko pero hindi puwede kasi kailangan ako ni Blaze! Hindi puwede kasi wala ka na! Hindi puwede kasi kasalanan ko! Hindi puwede kasi sinisisi ko ang sarili ko sa pagkamatay mo! Kung talagang sinubaybayan mo kami dapat alam mo ’yong hirap na dinanas namin dahil sa pagkamatay mo!”

“Blake—”

“Alam mo bang malapit na akong magpakamatay?” Nanginginig ang boses ni Blake. “Hawak ko na ang baril ko at nakatutok na ’yon sa ulo ko kasi hindi ko na kaya ang ginagawa ko. Hindi ko na masikmura. Hindi ako masamang tao, hindi ako mamamatay-tao, pero para sa ’yo, ginawa ko. Para sa katarungan ng pagkamatay mo, pumatay ako! Pero hindi ko mapatay-patay ang sarili ko kasi nandiyan pa si Blaze, kasi kailangan niya ako, kasi nangako ako sa puntod mo na babantayan ko siya!

“Kaya ’tang-ina ’yang rason mo na para sa amin ang ginawa mo. Dahil kung kami ang iniisip mo, sana nagpakita ka sa amin. Sana man lang sinabi mo sa amin na buhay ka! Hindi na hinayaan mo kaming ipagluksa ka na hindi naman pala patay!”

Bumilis ang hakbang nila pareho ni Blaze patungo sa kuwarto ni Blake. Nang makapasok sila, naabutan niyang nakatayo si Blake at may hawak itong baril.

“Blake! Ibaba mo ’yan!” sigaw ni Blaze na may takot at galit sa boses.

Siya naman ay walang pag-aalinlangang lumapit kay Blake at hinawakan ang kamay nitong may baril na hawak. “Blakey-baby, give it to me,” sabi niya sa malambing na boses habang hinahaplos ang kamay nitong may hawak na baril. “Bitawan mo na ’to. You don’t want to hurt your mom. Please… give the gun to me.”

Blake looked at her for a long minute before slowly letting her take the gun away from him.

“There… better…” sabi niya nang makuha ang baril dito.

“I’m sorry, baby…” sabi nito sa kanya habang may namumuong luha sa mga mata. “Sabi kasi niya mahal niya kami. Sabi niya ginawa niya ’yon para sa amin. Sabi niya importante kami pero bakit hindi ko maramdaman?” Tuluyan nang bumagsak ang luha sa mga mata nito. “Mas masakit pa ’to kaysa noong nalaman kong namatay siya. Galit na galit ako…”

Iniabot niya ang baril kay Blaze bago masuyong niyakap si Blake. “I’m here, baby, I’m here. We’ll get through this. Nandito lang ako.”

Yumakap sa kanya si Blake at ibinaon nito ang mukha sa balikat niya habang walang imik na umiiyak sa pinaghalo sigurong galit at sama ng loob.

“Ayoko na, Lucky. Ayoko nang masaktan. I’d been suffering for eleven years. Hindi pa ba sapat? Kulang pa ba? Pagod na pagod na ako,” sabi nito sa boses na parang himihingi ng saklolo. “Ayoko na. Tama na… tama na. God, please, make it stop. Make it stop. Make it stop… please, make it stop… make the pain go away… please… please…”

Blake was pleading God as he hugged her tighter.

Hinagod niya ang likod nito. She didn’t know what to say to make him feel better so she just hugged him and caressed his back until he calmed down.

“I’m sorry, Blake, I’m sorry… I had no choice… I had no choice… I had to do what I did. I’m so sorry,” mahinang sambit ng ina nito habang umiiyak. “Hindi ko gustong saktan kayo—”

“Kung hindi mo ginusto, eh, di sana nagpakita ka!” biglang sigaw ni Blake sa ina nito na ikinagitla niya. “Puro ka lang hindi ginusto! Hindi ginusto! Hindi ko rin naman ginustong sumapi sa organisasyon na ’yon at pumatay pero dahil sa ’yo, ginawa ko! Ginawa ko ang hindi ko gusto! It broke me, Mom! What I did broke me! You think killing people is fun? Even killing bad ones felt like my soul is tearing into pieces!”

“Blake… Blake, look at me…” Sinapo niya ang mukha nito, saka pilit na hinuhuli ang mailap na mga mata. “Look at me, baby… look at me…”

He did and she saw pain in his eyes.

Oh, God . “Baby, just look at me. Sa ’kin ka lang tumingin. Calm down, you can do it. Calm down, baby…”

Ilang beses na huminga nang malalim si Blake bago kumurap-kurap at nagbaba ng tingin. “Sorry… I’m calm now. Natakot ba kita?”

Umiling siya, saka nilingon ang ina nitong umiiyak at inaalo ni Blaze.

“Blakey, come on, let her explain everything first,” pakiusap ni Blaze. “Saka natin siya husgahan. We don’t know what happened to her. Wala tayong alam sa mga pinagdaanan din niya.”

Nagtagis lang ang mga bagang ni Blake. “I’m angry again. Look at me, Lucky, make me calm, please?”

Agad na ibinalik niya ang tingin kay Blake, saka hinaplos ang pisngi nito habang magkatitigan sila.

“Kalmado ka na ba?” masuyo niyang tanong sa kasintahan kapagkuwan.

Blake let out a loud sigh before nodding.

Pinagsalikop niya ang kamay nilang dalawa. “I know I’m asking a lot, Blakey-baby, but let Mommy explain first then you decide what to feel or do afterwards. Susuportahan kita kahit anong maging desisyon pagkatapos. Pagpaliwanagin mo lang muna siya.”

Titig na titig si Blake sa kanya habang nakikiusap siya bago ito tumango. “But you’re staying with me. Hindi ko alam kung kaya kong pigilan ang sarili ko kapag nagalit ako.”

“I’m staying.” Nangako rin naman siya sa mommy ni Blake na sasamahan niya ito kapag nagpaliwanag na ito. “I’m here. Hindi ako aalis.”

Blake nodded before looking at his mother. “Explain. Nandito na si Blaze. Wala ka nang rason para hindi magpaliwanag sa amin.”

Tinuyo nito ang luha sa pisngi, saka tumango at tumingin kina Blake at Blaze bago bumuka ang bibig para magpaliwanag. “I-it started that morning when Cassie and I got kidnapped…”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 37

CHAPTER 37

“DINALA KAMI SA ISANG WAREHOUSE, takot na takot kami ni Cassie noon. Pero nang makarating kami doon, nandoon ang mama ni Luther, siya ang nagpapakalakas ng loob namin na mahahanap din kami kasi pulis ang asawa niya.” May panginginig sa boses ng ginang na parang pinipigilan ang maiyak. “Pero walang nakahanap sa amin hanggang may dumating na grupo ng kalalakihan na basta na lang nagtuturo ng mga babae.

“Isa ang mama ni Luther sa naturo at ginahasa mismo sa mesa na nasa harap namin dahil napag-alaman na pulis ang asawa niya. At para daw magtanda kaming lahat kung ano kami sa lugar na pagdadalhan sa amin.” Nanginginig ang boses nito. “Nagdadasal ako noon na sana hindi kami mapahamak ni Cassie. Umiiyak siya, takot na takot kasi buntis siya. Gustong-gusto ko siyang protektahan.” Tumingin ito kay Blaze. “Pero hindi ko nagawa ’yon. Patawarin mo ako, anak. Nagkahiwalay kami nang mapili ako ni Leandro nang pumunta siya sa warehouse na ’yon. Ang mama ni Luther ang kasama niyang naiwan. Cassie was struggling and I was holding unto her but we still got separated.”

“W-what happened to Cassie?” parang natatakot na tanong ni Blaze. “D-did she s-suffer?”

Umiling ang ginang. “Doon kami nagkahiwalay sa warehouse at hindi na kami nagkita uli sa mga sumunod na araw. I was taken to a mansion, Leandro’s and Leo’s house, where I was violated like an animal.” Doon ito humikbi. “Pero kahit hirap na hirap na ako, pinilit kong mabuhay kasi kayo ang iniisip ko, mga bata pa kayo noon. Hindi n’yo pa kakayanin na mawala ako na tanging sinasandalan n’yo.

“Those animals played me and they burned me just for fun and games. Buhay ako nang sinunog nila. Akala ko mamamatay na ako. Hanggang ngayon nararamdaman ko pa rin ang apoy na lumulukob sa katawan ko. Akala ko hindi ko na kayo makikita uli. But I was wrong, I woke up. Pero nang magising ako, iba na ang mukha ko at isang taon na ang lumipas. Gusto kong umuwi, gusto ko kayong makita, pero pinigilan nila ako, hindi raw puwede kung gusto kong maging ligtas kayo. Mapagtatagni-tagni raw ni Leandro kung sino talaga ako kapag umuwi ako kahit iba na ang mukha ko at madadamay kayo kasi hindi ako puwedeng mabuhay.

“And all I want is for you to be safe,” humihikbi nitong sabi. “Kaya tinanggap ko ang pakiusap ng tumulong sa ’kin na tulungan silang pabagsakin ang demonyong magkapatid na ’yon. They faked my death and I helped them. I did a lot of things I’m not proud of just to be Leandro’s wife, to be part of that syndicate and be a spy. Sinikmura ko kahit hindi ko kaya. Tiniis ko kahit diring-diri ako kapag hinahawakan niya. Tiniis ko ’yon lahat kasi ang nasa isip ko, kapag nawala na ang taong ’yon, makakasama ko na ang mga anak ko.

“And when Bailey came, when I give birth to Bailey, lalo lang akong nabigyan ng rason na hindi magpakita kasi may mapapahamak ding inosenteng buhay kapag nalaman ang tunay kong pagkatao. Kaya hindi ako nagpakita sa inyo kasi hindi namin mapatumba-tumba ang sindikatong pinamumunuan nina Leandro at Leo. Masyado silang maingat sa bawat galaw nila.”

“Sino ba ang tumulong sa ’yo?” tanong ni Blaze na nakaupo sa gilid ng kama, sa tabi ng ina nito.

“The organization. Wala iyong pangalan,” sabi ng ginang.

Blake cussed. “Of course. The organization. Why am I not shocked?”

“May inilibing kami, ’Ma,” sabi ni Blaze sa boses na parang hirap na hirap na. “Ikaw ’yon at si Cassie. Paanong nangyari ’yon? They ran a DNA test to made sure and it was positive.”

“I don’t know.” Huminga nang malalim ang ina ng kambal. “Maybe the organization took part of the DNA testing. Ang alam ko lang itinapon ako sa kung saan ng mga tauhan ni Leandro. Naaalala ko pa nang isakay ako sa itim na van bago ako sinunog. Nang magising ako, si Cassie agad ang tinanong ko pero sabi ng organisasyong tumulong sa ’kin ay wala na raw si Cassie. Sabay raw kaming itinapon pero ako lang ang buhay at ako lang ang nailigtas nila.”

Bumagsak ang luha sa mga mata ni Blaze. “My Cassie…”

“Alam ko ang kasalanan ko, alam ko rin ang pagkukulang ko, sana hayaan n’yo akong makabawi man lang. Sana hayaan n’yo ako na maging ina n’yo uli. Miss na miss ko na kayo. Itinago sa ’kin ng organisasyon kung ano’ng pinaggagagawa n’yo sa nakalipas na mga taon. Pili lang ang sinasabi nila sa ’kin kaya hindi ko alam lahat. I didn’t know, Blake… I didn’t know that you killed for me. I didn’t know that the organization got you two.

“The organization only told me that you graduated with high honors in Psychology and Blaze finished Medicine and passed the exam. Akala ko maayos ang buhay n’yo kahit wala ako. Hindi ko alam… nitong huli ko lang nalaman nang sabihin sa ’kin ni Knight na kayo ang pumasok sa mansiyon. Na kasama rin kayo sa organisasyon.

“Kaya pinuntahan ko kayo kahit hindi puwede. Kaya nagpakita ako. Kasi gusto kong malaman kung totoo ba ang sinabi niya sa ’kin. I was kept in the dark for eleven years while I’m undercover. And it pains me to know that it’s all true. My kids… my sons…my Blake who only wants to care for people and my Blaze who wants to cure people. Kung alam ko lang… kung alam ko lang ang lahat ng ’to, nagpakita sana ako sa inyo.”

“It’s too late to regret now,” sabi ni Blaze na panay ang tagis ng mga bagang. “Tapos na ’yon, Mommy, hindi na maibabalik pa kahit ano’ng gawin natin. Let’s just accept and move on, fight if necessary. Kung may natutunan man kami ni Blake sa nakalipas na panahon na akala namin ay wala ka na, ’yon ay ang pamilya, dapat unahin, pahalagahan at ingatan.”

Blake nodded. “Mahirap mawalan ng pamilya. Parang naputulan kami ng mga paa. Noong mawala ka, kulang kami, mga wala sa sarili. Kaya pasensiya na kung sinumbatan kita. Hindi ko na kasi kaya, sobrang sakit na.”

A tear slid down from his mother’s cheeks. “I understand. Kahit magalit ka sa ’kin, ayos lang, kahit ano pa’ng sabihin mo, tatanggapin ko mapatawad mo lang ako.”

Nag-iwas ng tingin si Blake. “I still can’t forgive…” Kapagkuwan ay nagtagis ang mga bagang nito. “Knight actually knew all this?” pabulong na tanong nito na parang hindi makapaniwala. “Alam niya lahat ’to?”

Tumango ang ina ni Blake. “Hindi siya ang una kong nakausap pero nitong mga huling taon, siya na ang nakakausap ko. Pero nito ko lang nalaman na kaibigan n’yo siya. Limitado lang ang ipinaalam nila sa ’kin at hindi ako puwedeng kumilos bilang ako kasi maghihinala si Leandro. Kaya nga nagpagawa ako ng kaparehong kuwintas na ibinigay ko kay Blaze na ibinigay naman niya kay Cassie. Bilang pagkakakilanlan n’yo sana sa ’kin dahil iba na ang mukha ko.”

Natigilan si Lucky nang masuyong yumakap sa kanya si Blake na para bang nanghihina ito at sa kanya kumukuha ng lakas.

“I’m in so much pain and anger right now,” bulong nito sa kanya na para bang ayaw iyong iparinig sa iba. “Hindi ko na alam ang dapat kong maramdaman.”

Masuyo niyang hinagod ang likod nito para pakalmahin. “I’m right here, baby… right here.”

Blaze blew a loud breath. “’Yong taong itinuring naming kaibigan, ginagago pala kami,” sabi nito na nagtatagis ang mga bagang. “We trusted him with our life.”

“And he played us good and used our grief,” sabi ni Blake habang yakap pa rin siya. “He manipulated us like chess pawns.”

“What do we expect? It’s Count Knight Velasquez,” sabi ni Blaze, saka bumuga ng marahas na hininga. “To actually expect kindness from that man. He knew our grief but he didn’t say anything. Nothing. He said nothing. How could he look at us, knowing Mom is alive and said nothing?”

Mas humigpit ang yakap sa kanya si Blake. Walang namutawi sa mga labi nito pero alam niyang tinitimpi lang nito ang galit at nakokontrol nito iyon dahil kasama siya nito.

He was calming down for her.

“Please forgive me,” Blake and Blaze’s mom whispered. “I’m sorry. Alam kong hindi sapat ang sorry pero sana mapatawad n’yo ako.”

“That’s okay, Mom,” sabi ni Blaze. “Ang mahalaga naman buhay ka. Iisipin ko na lang na ikaw ang pabuya sa lahat ng hirap at sakripisyo namin sa nakalipas na mga taon. ’Yon na lang. Kasi kung iisipin ko ang hirap na pinagdaanan ko para kay Cassie at para sa ’yo, ’tapos buhay ka lang pala, mababaliw ako.”

“I’m sorry, Blaze. I’m sorry…”

Napatawad na ni Blaze ang ina nito pero si Blake, hindi umimik.

And when Blake spoke, it was not about forgiveness. “Could you please leave my room? Lucky needs to rest.”

Gusto pa niyang magkausap ang tatlo. “Blakey, I’m okay—”

“No, Lucky, you need to rest,” may diin ang boses nitong sabi at alam niyang gusto lang nitong paalisin ang ina.

Wala siyang nagawa nang igiya palabas ni Blaze ang ina ng mga ito. Nililingon pa ng ginang si Blake. Parang gusto pa nitong manatili at magpaliwanag. Pero hindi man lang ito tinapunan ng tingin ni Blake.

“Pahinga ka na,” sabi ni Blake, saka iginiya siya pahiga sa kama.

Napipilitang nahiga si Lucky at tinitigan ang lalaki na kinukumutan siya. Pagkatapos ay hinarap nito ang mga bag niya, saka tahimik na inilipat ang mga damit niya sa closet.

Mayamaya, namaywang si Blake at ihinilamos ang palad sa mga mukha at napatitig sa kanya. “Am I a bad son?” tanong nito pagkalipas ng mahabang katahimikan.

Umiling siya. “You’re just in pain. Kapag nawala na, siguradong kakausapin mo na ang mommy mo.”

Bumuga ng marahas na hininga si Blake. “Why do I feel so bad? Could you please hug me to make me feel better?”

Agad siyang bumangon at tumango. “Come here, Blakey-baby. I’ll make you feel better.”

Agad itong lumapit sa kanya, saka umupo sa gilid ng kama.

Lucky immediately hugged Blake from the side and rested her head on his shoulder. Inakbayan siya ni Blake dahilan para mapahilig siya sa gilid ng dibdib nito habang mariing nakapikit ang mga mata nito.

“It’s okay…” sabi niya sa masuyong boses. “It’s me, your gummy bear… you can say and do whatever you want. I’ll understand.”

Sa sinabi niya, bumukas ang mariin nitong mga mata na nakapikit at sunod-sunod na namalisbis ang luha sa pisngi nito. Pinagsalikop niya ang kamay nilang dalawa para iparamdam ditong nandoon lang siya sa tabi nito kahit hindi siya magsalita.

Lucky stayed silently beside Blake as tears fell down from his eyes. Paminsan-minsan ay hinahagod niya ang likod nito at hahalikan ito sa baba bago yayakapin naman uli.

“I’m sorry,” kapagkuwan ay sabi ni Blake. “Pasensiya na at nakita mo akong ganito. I don’t want anyone seeing me like this. I’m not comfortable letting someone see me weak like now. Hindi ko nga alam kung bakit sa ’yo ko lang nailalabas ’to. Sa ’yo ko lang naipapakita na mahina naman talaga ako. But it’s okay, right? It’s you, my baby, my Lucky won’t judge me just because I’m weak.”

She smiled and kissed his jaw. “My Blakey-baby is not weak, my baby is a badass.”

“I felt like the badass me is out and I’m a bad son now.” Bumaba ang tingin nito sa magkasalikop nilang kamay. “Gusto ko siyang sumbatan pa. Gusto kong malaman niya kung gaano kasakit ang nararamdaman ko ngayon, pero bakit hindi ko na magawa tulad kanina? Hindi ko magawa kasi nalaman kong nahirapan din siya. Pero kahit gusto ko siyang intindihin, masakit pa rin. Parang nawalan nang kuwenta ang lahat ng sakripisyo namin dahil buhay naman pala siya… ang sakripisyo ko. Nawala ’yon lahat.”

“Blakey-baby, let me ask you,” sabi niya sa malumanay na boses. “Mas gusto mo bang magkaroon ng halaga ang sakripisyo n’yo o ang mabuhay ang mommy mo?”

“Of course, I want her alive,” mabilis nitong sagot. “Should I forgive her then because she’s alive? Kahit masakit pa rin? Should I cast aside the pain I’m feeling, for her? Kahit nahihirapan pa ako? Am I a bad son for not forgiving her immediately?”

Lucky moved to sat on Blake’s lap then she dried his damp cheeks and cupped his face before looking into his eyes. “Blakey-baby, forgiveness is given wholeheartedly. Hindi ’yon pinipilit baka makasakit ka lang o baka ikaw ang masaktan sa bandang huli. Mommy La always told me to look into the bright side of everything. Your mom is alive, she’s here now, she explained her side of the story and she will try her hardest to be your mom again. Isn’t it wonderful?”

Napatitig ito sa kanya nang matagal bago nagsalita. “I envy you. To see the positive side of everything, even when it’s painful, only you can do that.”

“Seeing goodness in someone is also a choice, Blake. It’s our choice to see the good or the bad in people.” Ngumiti siya, saka hinaplos ang pisngi nito. “Hindi kita pipilitin o pagsasabihan na patawarin si Mommy. It should be your choice and your decision alone. Just keep in mind that I want your happiness more than anything. Kung saan ka sasaya, kung ano’ng desisyon mo na makakapagbawas sa sama ng loob mo, susuportahan kita.”

He nodded and softly embraced her waist before resting his head on her shoulder. “Kaya ko naman siyang patawarin, pero masakit pa rin ngayon. Hindi ako si Blaze, hindi ko kaya na ngayon agad. Naninikip ang dibdib ko. Alam kong labag sa kalooban ko kung patatawarin ko siya ngayon. My head is in chaos after her explanation and learning that the organization fucked us up. I’m livid and I’m just trying to calm down for you because I don’t want to scare you.”

Wala siyang maintidihan tungkol sa organisasyon pinag-uusapan ng mga ito kanina pero ngayon, parang napapagtagni-tagni na niya. Hindi pa niya lubusang naiintindihan pero may ideya na siya.

“Ano sa tingin mo ang gagawin ng organisasyon na ’yon ngayong wala na sa poder ni Leandro si Mommy?” tanong niya kay Blake. Parang nakakatakot lang kasi ang kayang gawin ni Leandro. “Siguro naman hindi na babalik si Mommy sa kanya kahit pilitin siya ng organisasyon na ’yon?”

“I don’t know.” He sighed heavily. “Ang ipinagtataka ko lang, bakit walang shoot-to-kill na utos para sa dalawang ’yon kung ganoon sila kasasama?”

Her eyes widened. The organization could do that? To give an order to kill someone like it was just business… that was downright scary.

And Blake was part of that organization.

Then her Blakey-baby was one scary man.

Napatitig si Lucky sa kasintahan bago sinagot ang tanong nito. “Minsan, sa mga napapanood kong pelikula, hindi pinapapatay ang masasamang tao kahit pa mapananganib sila kasi may kailangan pa sila rito? Baka ganoon din ’yon sa organisasyon n’yo.”

“I know that.” He tsked. “But eleven years? That’s too long. Dapat nakuha na nila kung ano’ng pakay nila.”

She sighed. “I don’t know a lot about your organization so I can’t really understand and relate. I’m sorry, baby, I’m no help.”

“That’s okay. Being here with me and hugging is more than enough, baby,” sabi ni Blake, saka humigpit ang yakap sa kanya.

Napangiti siya. “I’m glad I’m helping you to feel better. May gusto ka ba na gusto mong gawin ko para mas gumaan pa ang pakiramdam mo?” malambing niyang tanong.

“Lambingin mo ako. Make me feel better…” ungot ni Blake sa kanya habang yakap pa rin siya. “Let’s talk about something else, to keep my mind off of some things.”

Lucky hugged him back. “How about we talk about our upcoming wedding? Would it make you feel better? Maaalis ba n’on sa isip mo ang mga iniisip mo ngayon?”

Tumango ito habang nakahilig pa rin ang ulo sa balikat niya. “Magpakasal na tayo sa susunod na linggo, Lucky.”

Napakurap-kurap siya sa sobrang gulat sa sinabi nito. “A-ano? H-hindi ba next month pa?”

“Matagal pa ’yon.” He kissed her chin. “Gusto ko nang makasal sa ’yo. Puwede bang next week na tayo magpakasal? Simpleng kasal lang naman ang gusto mo, ’di ba? I can pull it off in just one week.”

“Blake—”

“Please say yes,” he begged. “Pakasal na tayo, Lucky.” Naglalambing ang boses nito. “I want to see our wedding ring on your finger.”

She looked at him. “But the church, my dress, the food, everything… kaya ba natin sa isang linggo ’yon? Hindi kita matutulungan masyado kasi kalalabas ko lang ng ospital, eh…”

“That’s okay.” Tumuwid ito ng upo, saka nginitian siya. “Ako na ang bahala sa mga ’yon. You rest and I’ll do everything, just say I do when the priest ask you.”

Napangiti siya. “Are you sure?”

“Very. How about you?” Matiim siya nitong tinitigan. “Are you sure you want to marry me? Kilala mo naman ako. I’m not really a badass when it comes to you, I’m a softy, a baby, always want to be your baby. I’m actually weak and emotional but you’re the only one whom I allowed to see that side of me. I get jealous easily. I’m possessive, territorial. I’m naughty but I can be nice for you. I’m also always horny, always wanting you, always needing to kiss you and touch you intimately. I’m a seducer and I’ll seduce you anytime I want. Now, would you still want to marry me?”

Tumango siya habang nakangiti. “I still want to marry you, Blakey-baby. All of you. Kahit may mga katangian kang hindi gusto, okay lang. Papakasal pa rin ako sa ’yo kasi mahal kita.”

He looked at her flatly. “Anong hindi mo gusto sa ’kin?”

“Jealous, horny and seducer.”

“Damn, baby, those are my assets.”

Tiningnan niya ito nang masama. “Jealous even to your mom? Not an asset. Horny? Yes, pero minsan lang ’yon asset, kapag ganoon din ang nararamdaman ko. Seducer? Alam mo namang marupok ako kaya big no-no iyan sa ’kin. Not an asset. But nonetheless, I still want to marry you.”

Blake chuckled then he smiled. “Good. Then I’ll ready everything so next week, you’ll be walking in the church’s aisle towards me who’ll be standing in the altar, waiting for you.”

She nodded. “I’m excited.”

Blake nodded back. “Me too.”

Hinaplos niya ang nakangiti nitong mga labi. “Feeling better now?”

Tumango ito. “Much better.” He pressed his lips on hers. “Thank you, Lucky.”

“Welcome.”

Pinakatitigan siya nito, saka pilyong ngumiti. “Saan mo gustong mag-honeymoon?”

Napalabi siya. “Puwede na ba ’yon sa ’kin? Wala na ’yong sakit sa dibdib ko pero hindi pa yata puwede.”

“We’ll ask Axel,” sabi nito.

She shrugged. “Okay.”

Blake chuckled. “You agreed like asking Axel about sex is not a big deal.”

“It’s not,” sabi niya. “Magtatanong lang naman tayo. And it’s normal because we’re getting married. Sex is part of marriage and I want to have sex with you because I miss how good it felt.”

Mahinang tumawa si Blake, saka napailing. “You miss it? Paano pa kaya ako? Ano sa tingin mo ang nararamdaman ko ngayon?”

Bumaba ang tingin niya sa pagkalalaki nito, saka walang pag-aalinlangang ipinatong niya ang kamay sa gitnang bahagi ng mga hita nito. She looked up at Blake, her lips forming an “o.” “You’re very hard.”

“Hmm-mm,” sabi nito na nawala ang ngiti sa mga labi at titig na titig sa mga labi niya. “I’d been having a hard time when I’m close to you. Masakit sa puson.”

Napalabi siya. “Should I stay away from you until Axel gives us a go signal—”

“Hell, no,” biglang sabi ni Blake na umiling pa. “No way. I can endure. You stay right there, baby. Right here.”

Nangingiti si Lucky. “In your lap? Near your…” Bumaba na naman ang tingin niya sa pagkalalaki nitong bumabakat sa suot nitong pantalon. “P-penis?”

“Yeah… just near.”

“Do you want me to get closer?” she asked.

Napatitig sa kanya si Blake. “How could you ask me that so innocently?”

She frowned. “I’m just asking.”

“I know.” It was seemed like he was slightly panting. “And you’re making my head spin.” He blew out a loud breath. “Closer then. Move closer.”

Sinunod niya ang gusto nito. She moved closer until she could feel his length brushing against her womanhood. “This close? Is this okay?”

Blake’s lips parted while sighing in contentment. “Damn, I feel a lot better than earlier.” He was slightly panting. “Can you grind your hips a little?”

Masunurin siya kaya ginawa niya. She ground her hips against his length slowly in a circular motion. Napaawang ang mga labi niya nang maramdamang parang may kumikiliti sa pagkababae niya dahil sa ginagawa.

“B-Blake…” Napahawak siya sa magkabilang balikat nito nang maramdamang parang basa na ang pagkababae niya. “Uhm…” Napakagat siya sa pang-ibabang labi nang maramdamang may masarap na hatid sa kanya ang ginagawa nito. “Uhm… Oh…”

Blake kissed her neck, to her ear then to her chin. He was nipping the skin on her neck making her slightly moan.

Walang takot si Lucky sa ginagawa. Wala siyang maramdamang paninikip ng dibdib tulad noon. Hindi na rin masakit ang puso niya. Ni hindi nga siya kinakapos ng hininga kaya malakas ang loob niya na ilapat ang bibig sa mga labi ni Blake.

Tinugon niya ang halik nitong mapusok habang pabilis nang pabilis ang paggalaw niya sa ibabaw ng pagkalalaki nito. She was grinding her hips, sucking his tongue and biting his lip when he held her waist to make her stop.

“No to strenuous activities,” Blake murmured against her lips while panting. “Maybe… maybe some other time, baby. Baka mapaano ka. Kaya ko pa naman.”

“Okay,” she whispered against his lips before resting her head on his shoulder. “I think I’m wet, Blake…”

Napakagat-labi si Lucky nang maramdaman ang kamay ni Blake na masuyong sumapo sa pagkababae niya na natatakpan lang ng panty dahil naka-sundress siya. Ipinasok nito ang daliri sa loob ng panty niya.

Bumaon ang ngipin niya sa pang-ibabang labi nang salatin ni Blake ang biyak ng pagkababae niya na basa nga.

“Oh—Uhm…” Iyan na lang ang lumabas sa bibig niya nang dahan-dahang hinaplos ng kasintahan ang basa niyang pagkababae. “B-Blake—Uhm…”

She was resting her head on his shoulder, biting her lower lip and moaning subtly in every stroke of his finger in her wetness. Isinubsob niya ang mukha sa balikat ng kasintahan at nakagat ito doon nang ipasok nito ang isang daliri sa loob niya.

“B-Blake…” Parang may sariling isip ang balakang niya na bahagyang umiindayog. “Oh, baby…”

Blake kissed her neck before slowly pulling away from her wetness.

Napasimangot siya. “Bakit parang nabitin ako?”

Blake chuckled. “I think your inside is still not healed. Baka mapaano ka. Let’s take it slowly. Kaya ko pa naman.”

Lalong humaba ang nguso niya. “Eh, di sana hindi mo ako hinawakan doon. Dapat ikaw lang ang bitin, ngayon tuloy pati na ako.”

Mahinang natawa si Blake, saka nakita niyang pinaikot nito ang dulo ng dila sa basa nitong daliri.

Is that my wetness coating his finger?

“How do I taste?” tanong niya.

He glanced at her. “Delicious and I want more.”

“Gusto mong mahiga ako, ’tapos gawin mo ’yong ginawa natin doon sa beach?” suhestiyon niya. “Slowly?”

Blake groaned. “You’re killing me, baby.”

Lucky chuckled. “Binibiro lang kita. I love you.”

Napailing na lang si Blake, saka tumugon ng, “I love you too.”

Nginitian niya ang kasintahan, saka pinakatitigan ito nang mabuti. “Okay ka na? Kalmado ka na?”

Blake nodded. “I’m rational now.”

“Kaya mo na bang kausapin uli si Mommy nang hindi ka magagalit?” tanong niya. “Kailangan nating sabihin sa kanya ang pagbabago ng araw ng kasal natin. He’s still your mom, she deserves to know. She’s actually excited to see us get wed.”

“You’re right, she’s still my mom.” He forced a smile for her. “I can try.”

Lumapad ang ngiti niya. “Gusto mong samahan kita? At tawagan natin sina Mommy La at Daddy Lo pagkatapos?”

He nodded. “I would love that, baby. Pero ’di ba dapat kang magpahinga?”

“I’m okay, Blakey-baby,” sabi niya na nakangiti. “Magsasabi ako kung makaramdam ako ng pagod.”

“Sige.”

Umalis siya sa pagkakaupo sa hita nito. Pinagsalikop nito ang kamay nilang dalawa bago lumabas ng kuwarto.

Lucky hoped that Blake wouldn’t be in pain anymore after this. She hoped that this would be the end of his suffering. She hoped that whatever memory she had forgotten eleven years ago would not hurt him or break him. Because God knew that she wanted Blake’s happiness more than anything.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 38

CHAPTER 38

NAPANGITI SI LUCKY nang makababa siya mula sa ikalawang palapag nang umagang ’yon at nakita si Blake sa sala. Maraming brochures na nagkalat sa center table na nasa harap nito para sa kasal nila.

As he promised, he was doing everything for their upcoming wedding.

Nilapitan niya ang fiancé, saka umupo sa tabi nito. “Need help?”

Blake closed the brochure he was reading. “I want it to be a surprise for your, baby, so…” He looked at her and smiled. “No.”

Inirapan niya ito. “It’s my wedding too,” reklamo niya.

“I promise to do everything,” sabi ni Blake, saka ihinilig ang ulo sa balikat niya. “Lambingin mo na lang ako. Mas gusto ko ’yon.”

Natawa siya. “Ayoko nga. Baka kung saan naman mapunta ’yang paglalambing na gusto mo.” Napasimangot siya. “Nilambing kita kagabi, hindi ba? And you strip me naked and kiss my body and I didn’t even stop you—”

“Because you love me.”

Napatigil siya sa pagsasalita, saka nakagat ang pang-ibabang labi. “There’s that.”

Blake chuckled deeply before staring at her. “Ayaw mo ba? Hindi mo ba nagustuhan kung paano kita nilambing kagabi?”

“Gusto.” Her cheeks heated up. “Pero dapat hindi natin ’yon gawin dito sa sala. Who knows what will happen? Alam mo namang marupok ako pagdating sa ’yo.”

Blake chuckled again. “Mahal mo kasi ako kaya ganoon.”

Tumango-tango siya. “True…”

Binuksan ni Blake ang brochure na binabasa, saka may itinurong disenyo sa kanya ng simbahan. “How about this? Babagay ’to sa damit mo.”

Napangiti siya nang makita ang disenyong pinili nito. It was simple but elegant and beautiful. “I like it.”

“White and gold.” Blake smiled. “That’s our wedding color.”

“Why white and gold again?” tanong niya sa kasintahan. “Hindi mo sinabi sa ’kin noong una kitang tinanong.”

Pinakatitigan siya ni Blake. “White because you have the purest soul, so positive and you rubbed it on me. I like it. I like how you turn me into a positive person.”

“And gold because?”

“Because you have a heart of gold.”

She stared back at Blake. “Bakit lahat ng kulay may kinalaman sa ’kin? Ano naman ang kulay na para sa ’yo?”

Umiling ito. “Marrying you is enough for me, baby. This is our wedding, but I’m dedicating this to you. I’ll make it more especial for you, more meaningful… this is for you because I love you.”

That made her smile. “And I love you too, so it has to be special for you too.”

“It is. You’re marrying me, that’s more especial than anything.” Blake intertwined their hands. “Anyway, are you sure you wanna marry me? If you say I do, wala nang balikan ’yon. Akin ka na talaga.”

Nagsalubong ang mga kilay niya. “Ano ba ’yang tanong mo? Araw-araw na lang tinatanong mo ’yan sa ’kin. And like yesterday, my answer is the same. It’s a yes.”

Blake played with her fingers while looking at her in the eyes. “I’ve done a lot of bad things in my life, Lucky. Ginawa ko ’yon para sa pamilya ko, pero hindi pa rin ’yon sapat na dahilan para maging tama ang mga ginawa ko.” His face saddened. “I know I’m a bad person—”

“Blake—”

“I love you and I’m willing to change, to be a better man for you, but my past will never change even if I do. Kahit ano’ng gawin ko, makasalanan pa rin ako. Noong nasa ospital ka, I went to the hospital’s chapel and I pleaded God to forgive me…” Uncertainty was written on his face. “D-do you think he’ll forgive me? Knowing what I did?”

“Of course, Blake—”

“Pakiramdam ko kasi parurusahan niya ako sa mga nagawa ko.” Humigpit ang hawak nito sa kamay niya. “And I’m scared. What if… what if I lost you? What if something happens? Your monster of a father is still out there… Paano kung kunin ka niya sa ’kin? Paano kung wala akong magawa? Paano kung mawala ka sa ’kin? I don’t want to be in pain again, Lucky. Hindi ko kakayanin kapag ikaw ang nawala sa ’kin. Hindi ko alam ang gagawin ko—”

Pinisil niya ang kamay ng fiancé dahilan para mapatigil ito sa pagsasalita. “Hey… I’m here. I’m not going anywhere. I’ll stay beside you. Always.”

Blake nodded before chuckling and shaking his head. “Fuck. I always go mushy and cheesy when it comes to you.”

Mahina siyang natawa. “That’s because you love me and you love me a lot.” She grinned. “Did I miss anything?”

Blake chuckled while shaking his head. “Nope.”

Natawa na rin siya, saka natigilan nang lumapit si Mommy sa kanila sa sala at naglapag ng meryenda sa center table.

“Meryenda kayo habang inaayos ang kasal n’yo,” sabi nito.

She smiled. “Salamat po.”

Blake was silent of course. Not shocking.

“Blake, ’nak, ginawa ko ang paborito mo,” sabi ng ginang, sabay tulak nito sa pinggan na may lamang clubhouse sandwich palapit kay Blake. “Naalala mo, gustong-gusto mo ’to noon. Gusto mo palaging baon ’to—”

“I don’t like it anymore,” Blake cut his mother off coldly. “I haven’t eaten that since you died.”

Naawa si Lucky nang makitang bumalatay ang lungkot sa mukha ng ina ni Blake. Ilang araw na mula nang makalabas siya ng ospital, hanggang ngayon, hindi pa rin masyadong pinapansin ni Blake ang ina nito.

Blake’s mother was trying really hard to make it up to Blaze and Blake. Blaze was okay, he seemed happy that his mom was back but, Blake? He was cold when his mom was around.

“A-ano na ang gusto mo ngayon? Gusto mo ipagluto kita—”

“Huwag na. Hindi ko naman kakainin ’yan—”

Pinisil niya ang kamay ni Blake dahilan para mapatigil ito sa pagsasalita at napabaling sa kanya. She looked at Blake and she knew that Blake knew what she wanted to say or convey to him.

Tumango si Blake at bumaba sa semento ang tingin nito nang magsalita uli. “I like grilled cheese sandwich now.”

Napangiti siya nang mapangiti rin ang ina nito.

“I’ll make grilled cheese sandwich then,” sabi ng ginang, saka umalis ng sala.

Blake let out a loud breath. “Fuck.”

“Blake…” Pinisil niya ang kamay nito. “Pasensiya na kung nakikialam ako sa ’yo. Naaawa lang ako kay Mommy.”

Blake sighed again. “ Nah , it’s okay.“

Huminga siya nang malalim. “Mom is really trying hard.”

Tumango ang kasintahan. “I know.”

“Galit ka pa rin ba sa kanya?”

Umiling ito. “Hindi naman ako galit, hindi ko alam pero unti-unting nabubura ’yon sa nakalipas na araw, ngayon nagtatampo na lang ako. I know it’s childish but that’s how I feel. Gusto ko siyang kausapin pero baka may masabi akong hindi maganda at magkasakitan lang kami.”

Napatitig siya sa kasintahan. He was scared to talk to his mom because he might hurt her.

She wrapped her around Blake’s and leaned on his shoulder. “Puwede nating puntahan si Mommy sa kusina,” suhestiyon niya. “Samahan natin siya habang ginagawa ang grilled cheese sandwich mo? Maybe try and talk to her. I’ll be with you.”

There was hesitation in Blake’s face before nodding his head. “I’ll try.”

Nakangiting tumayo siya at hinila si Blake patungo sa kusina. May pag-aalangan sa mukha nito nang umupo sa stool na malapit sa island counter.

“Here you go, baby,” sabi ng ina ni Blake, sabay lapag ng pinggan na may grilled cheese sandwich sa island counter. “Sana magustuhan mo.”

Tumingin muna sa kanya si Blake bago tumango at nagsalita. “T-thanks.”

Umangat ang kamay ng ina nito, saka hinaplos ang buhok ni Blake. And thankfully, he didn’t pull away like he had always done and stayed still. Kahit nang halikan ito ng ina sa noo ay hindi gumalaw tulad ng ginagawa nitong pag-iwas palagi.

“May gusto ka pa bang lutuin ni Mommy?” tanong ng ginang sa masuyong boses.

Umiling si Blake, saka kumagat ng grilled cheese sandwich. “I think this is good enough. It tastes good.”

“I remember how you love my cooking. Nagpaturo ka pa nga sa ’kin, ’di ba?”

Blake nodded. “Yeah.”

Mom smiled. “And Blaze told me that you always cook for him.”

Mahinang natawa si Blake. “Blaze can’t cook even if his life is depending on it. At ayaw niyang kumakain sa labas, gusto niya palaging lutong bahay.”

Natawa na rin ang ina nito. “Blaze told me you spoiled him with good cooking and good food.”

Blake shrugged. “You taught me good.”

“I’m glad.” Hinaplos nito ang buhok ni Blake pababa sa batok nito. “Thank you, by the way, for taking good care of Blaze all these years.”

“I’m the big brother, it’s my job to take care of my pain in the ass little brother,” sabi ni Blake, saka kumagat ng grilled cheese sandwich. “Nangako ako sa puntod mo na aalagaan at babantay ko siya.”

Natahimik ang ginang ng ilang segundo. “I’m sorry, Blake, I’m sorry for putting burden on your shoulder.” She smiled sadly. “I’m sorry for everything… for every pain I caused.”

Blake shrugged. “Stop saying sorry, Mom, I already know you are.” Bumuntong-hininga ang lalaki. “Ang totoo natatakot akong kausapin ka kasi baka may masabi akong hindi maganda at masaktan kita dahil nagtatampo pa rin ako, pero susubukan kong magkaayos tayo. My wedding is coming up and I want you to part of it.”

Mommy nodded. “Thank you, Blakey. I appreciate it.”

Napangiti si Lucky habang pinagmamasdan ang mag-inang nag-uusap. She felt good looking at Blake and his mom talking casually.

Thank Goodness.

“Hello, people!” masiglang sabi ni Blaze na kakapasok lang sa kusina. “What’s for lunch?”

Blake and his mom both grunted.

“Hindi pa kami nakakapagluto,” sagot ni Mommy.

Blaze looked at Blake. “HBY?”

Blake frowned. “What’s that?”

“Geez!” Blaze grunted. “HBY stands for ‘how about you.’ Don’t you know that?”

Hinilot ni Blake ang sentido nito. “Fuck you, Blaze—”

“Blake! Watch your mouth!” Mom hissed at Blake.

Parang hindi makapaniwalang napatitig si Blake sa ina. “You’re siding him? Mom!” He was like a kid whining.

“Ikaw ang nagmura.” Tiningnan nito nang masama si Blake. “And you know me, Blakey, I hate cussing.”

Itinuro ni Blake si Blaze. “He cussed too!”

“No, I don’t.” Blaze grinned and hugged Mommy from behind and rested his chin on her shoulder. “Mom, please cook me some food,” paglalambing nito. “I’m hungry.”

“Me too!” Bailey came into the kitchen, still carrying a SpongeBob pillow. “I’m hungry! I want brunch, Mommy!” Kapagkuwan ay lumapit ito kay Blake at itinaas ang dalawang kamay. “Up! Up!”

Blake looked at Bailey flatly. “What you are? A kid?”

Bailey pouted. “Carry me. Please?”

Blake sighed before standing and carrying Bailey.

“Mom, brunch please.” Blaze pouted like a kid.

Mommy looked at her. “What do you think, Lucky? You’d been silent. Should I cook brunch?”

She smiled. “Yes. I love your cooking.”

Blake pouted at her. “How about my cooking? Natikman mo lang ang luto ni Mommy, ayaw mo na sa luto ko?”

Nilapitan niya si Blake at hinalikan ito sa pisngi. “I love your cooking but I love Mom’s more.”

He tsked. “Ipinagpalit mo na ako kay Mommy.”

Tumawa ang mommy ni Blake. “Nagseselos ka na naman ba, Blake?”

“No,” Blake replied grumpily.

Niyakap niya ang kasintahan sa baywang. “Mahal naman kita.”

Blake’s face immediately softened. “Okay. I’m happy now.”

“Pussy,” Blaze whispered.

Mom flicked Blaze forehead. “Mind your mouth, Blaze. Tatamaan ka rin sa ’kin.”

Blaze just kissed Mommy on the cheek. “Love you, Mom, even if your face is different and it feels weird looking at you.”

Mom flicked Blaze’s forehead again. “I didn’t get to pick the face. Kung ako ang papipiliin, wala akong babaguhin.”

“Dapat lang. Sa ’yo kami nagmana—ouch!” Hindi natapos ni Blaze ang sasabihin dahil piningot ito ng ina. “Mom!”

“Don’t shout and don’t talk to me like I’m just your age, Blaze—”

“I know you’re not,” sagot na naman ni Blaze na pingot pa rin ng ina ang tainga. “You’re old, Mom—”

“How dare you to call me old! No brunch for you!”

Sabay silang natawa nina Blake at Bailey.

’Yon ang napasukan ni Midnight.

Napatigil silang lahat at napatingin dito. May nakasukbit na duffle bag sa kanan nitong balikat.

“Where the hell are you going?” kunot-noong tanong ni Blaze. “Your back is still not okay.”

Namulsa si Midnight. “I’ll be okay. I need to go.”

“But, Midnight,” Blake frowned at Midnight. “Saan ka pupunta? Hindi natin alam kung ano’ng gagawin ng organisasyon sa ’yo ngayon. You’ll go back to Spain?”

Midnight looked down. “I don’t know, I’ll figure something out.”

“Midnight, you can stay here for as long as you want—”

Midnight cut Blake’s off. “I don’t want to burden you. I mean, the organization is right, what happened to me, it was my decision. I made my bed, I’ll lay on it.”

“But, Midnight—”

“I’ll be fine.” Midnight smiled again. “Don’t worry about me. I can hold my own.”

“You sure?” Blaze asked. “Need anything?”

Midnight looked at Blaze and then Blake before saying, “Friendship. Thank for the friendship.”

Nakatitig lang sila kay Midnight habang naglalakad ito paalis.

“Hindi n’yo ba siya pipigilan?” tanong ni Mommy kina Blake at Blaze.

Umiling si Blake. “Can’t stop him. It’s his choice.”

“His life,” sabi ni Blaze.

“But we’ll look out for him,” dagdag ni Blake. “’Yon lang ang magagawa namin para sa kanya. Hindi namin siya puwedeng pangunahan.”

Mommy sighed. “Okay. What do you want to eat, boys?” Then, she looked at her. “And, girl?”

Lucky chuckled. “Anything.”

“You’ll have Blake for lunch?” nakangising tanong sa kanya ni Blaze.

Humihingi ng tulong na tumingin siya kay Mommy. “Mom, Blaze is being mean to me.”

She glared at Blaze. “Shut up or I won’t cook for you.”

Hindi makapaniwalang napatitig si Blaze sa ina. “Mom… you’re siding her now? Ipapaalala ko lang, ha. Ako ang anak mo, hindi siya—”

“She’s marrying your brother, Blaze, she’s already my daughter,” sabi ni Mommy at piningot na naman ang tainga ni Blaze. “Tumahimik ka. Don’t bully, Lucky. She’s the sweetest.”

Blaze tsked. “Not just the sweetest, the softest too. Marupok nga, ’di ba?”

Lucky pouted. “Mommy, si Blaze, o.”

“No lunch for you, Blaze.”

“More for me,” Bailey chirped. “I want grilled meat! Grilled meat! Grilled! Grilled!”

“I hear yah , baby,” natatawang sabi ng ginang, saka nag-umpisa na itong maghanda sa pagluluto.

Kinukulit ito ni Bailey habang si Blaze naman ay lumapit sa kanila ni Blake.

“It’s been a week, Blakey,” sabi ni Blaze sa pabulong na boses. “Sa tingin mo, ano’ng balak nila? Bakit wala pa silang ginagawa? Should we do something first? Maybe the organization already took care of them?”

Blake shook his head. “Don’t hope too much. All we can do is protect our family. We won’t attack unless we have to.” He intertwined his hand and hers. “We protect our family, that’s what we’ll do.”

Lucky rested her chin on Blake’s shoulder before kissing his neck. “I’m happy to be part of your family, Blakey-baby.”

Bumaling sa kanya si Blake, saka masuyo siyang hinalikan sa mga labi, pagkatapos ay niyakap nang mahigpit.

“Come on, lovebirds,” Blaze grunted. “Get a room.”

Maingat siyang binuhat ni Blake, saka ngumiti. “Don’t mind if we do.” Bumaling ito sa ina. “Mom, we’ll be in my room if the lunch is ready.”

Napangiti na lang si Lucky nang dalhin siya ni Blake sa kuwarto nila, saka maingat siyang ihiniga sa kama, kapagkuwan ay kinubabawan siya.

“Isn’t it still early for this?” natatawang sabi niya sa kasintahan na hinahalikan ang leeg niya.

Blake chuckled and looked up at her. “Is it?”

“Yes. It’s lunch.”

“Then I’ll have you for lunch,” Blake answered before he continued kissing her neck down to breasts.

Lucky just closed her eyes when Blake started undressing her, savoring the delicious feeling it was giving her.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 39

CHAPTER 39

NAKAGAT NA LANG NI LUCKY ang pang-ibabang labi nang gumapang ang mga labi ni Blake mula sa leeg niya pababa sa dibdib niya. Binasa niya ang nanunuyong mga labi nang haplusin nito ang dibdib niya at hinalikan ang tuktok niyon.

“B-Blake…” habol niya ang hininga dahil sa ginagawa ni Blake sa dibdib niya. “Uhm…”

He softly nipped her nipple, sucking and licking it at the same time.

“Uhm…” mahina niyang daing nang masuyo nitong pinisil ang isa niyang dibdib habang ang isa ay hinahalikan nito at pinaglalandas ang dila roon. “Uhm… Blake…”

He sucked her nipples again, earning a groan from her.

Kapagkuwan ay napaawang ang mga labi niya nang maramdaman ang kamay ni Blake na gumapang pababa sa puson niya at dahan-dahang ipinasok nito ang kamay sa loob ng cotton shorts na suot niya.

Mahinang napasinghap si Lucky nang maramdamang humaplos ang daliri nito sa biyak ng pagkababae niya at ipinasok nito roon ang daliri.

She gasped in pleasure.

And the next thing Lucky knew, Blake was rubbing his finger against her clit, softly and slowly, like he was taking her time with her.

But she was impatient.

“Ooh—uhm!” Mahigpit siyang napakapit sa bedsheet na kinahihigaan. “B-Blake,” habol niya ang hininga. “P-please…”

Nag-angat ito ng tingin sa kanya mula sa paghalik sa dibdib niya. “Please what, baby?”

She was panting. “P-please rub f-faster,” she shamelessly pleaded. “F-faster…”

Napapikit na lang si Lucky nang maramdamang sinunod ni Blake ang hiling niya. Mariin at masuyo pero mabilis na humagod ang daliri nito sa hiyas niyang nag-uumpisa nang mabasa dahil sa ginagawa nito na nagpapainit sa katawan niya.

Napahilamos ang sariling kamay sa mukha niya, kapagkuwan ay napasabunot sa sariling buhok nang bumaba ang mga labi ni Blake sa puson niya. Kinagat nito ang waistband ng pang-ibaba niyang suot bago tuluyang ibinaba ’yon kasama ang underwear niya.

Lucky bit her lower lip harder, her thighs parting widely.

“Oh!” Napuno ng ungol niya ang silid nang halikan ni Blake ang pagkababae niya at inilabas nito at dila, saka humagod ang dulo n’on sa biyak niya.

Lucky was panting heavily as Blake kissed her womanhood and lick her wet fold.

“B-Blake…” Mahigpit siyang napasabunot sa buhok ng kasintahan. “Ooh… Blake…”

He parted her wet folds using the tip of his tongue and inserted it inside as he tasted her wetness.

“Ooh…” Bumaba ang isa pa niyang kamay at napasabunot sa buhok ni Blake habang pabilis na pabilis na humahagod ang dila nito sa pagkababae niya.

Pabiling-biling si Lucky habang nakapikit at ninanamnam ang sarap ang hatid ng ginagawa ni Blake. Napapaangat ang puwitan niya tuwing sinisipsip nito ang hiyas niya. At tuwing pumapasok ang pinatigas na dulo ng dila nito sa lagusan niya ay malakas siyang napapasinghap.

Umaarko ang katawan niya habang dumadaing sa sarap nang ipasok ng lalaki ang dalawang daliri nito sa loob niya. “Oh, God! Uhm!”

Wala sa sariling napahawak siya sa headboard ng kama na kinahihigaan, saka mas ibinuka pa lalo ang mga hita para kay Blake. Blake, then, gripped her thighs before kissing her womanhood and licking her wetness coating and eating her.

“Ooh! Uhm! Uhm… Blake…” Her toes curled. “Oh, shit… oh, Blake… Blake. Blake. Blake.”

Mas bumilis ang daliri nitong nasa loob niya habang ang hinlalaki nito ay humahagod sa clitoris niya kasama ng dila nito na walang tigil sa pagsamba sa pagkababae niya.

“Blake—Oh!”

Lucky was going insane with pleasure. She was panting and catching her own breath as she moved her hips to accept every touch of Blake’s tongue on her womanhood.

“Ooh…” Napaliyad siya nang nadagdagan nito ang daliring nasa loob niya ng isa pa. “Blake!”

Lalong bumilis ang paglalabas-masok ng daliri nito sa loob niya habang sinisipsip ang clitoris niya at hinahagod ng dila nito.

Mariing ipinikit ni Lucky ang mga mata nang maramdamang parang may namumuong init sa puson niya. Lalong lumakas ang ungol niya hanggang sa maramdaman niya ang papalapit na pagsabog n’on sa kaibuturan niya.

“Oh! Blake! Ah! Uhm!” Pabiling-biling siya habang mahigpit pa ring nakasabunot sa buhok ng kasintahan. “Blake—oh! More… faster, baby… faster… oh…”

Lucky was shamelessly rubbing her womanhood against Blake’s lips and tongue as her body arched in pleasure, leaving her gasping for air and wide parted lips.

“I’m c-coming…” Her voice was hoarse from moaning. “Blake—baby, I’m coming… Oh! Blake!” sigaw niya sa pangalan ng kasintahan nang marating niya ang rurok ng orgasmong sumabog sa kaibuturan niya.

Malakas siyang napasinghap at napaungol nang kasabay ng orgasmo niya ay naramdaman niya ang pagpasok ng mahabang pagkalalaki ni Blake sa loob niya.

Hinihingal na iminulat niya ang mga matang nakapikit at napatitig sa kasintahan na ngayon ay maingat na kinukubabawan siya.

“Feeling okay?” tanong nito habang hinahalikan ang leeg niya.

Tumango siya at ngumiti. “Yeah…”

“Stop me if your chest hurts, okay?” he whispered while kissing her neck down to her breasts.

Lucky rolled her tongue in between her dry lips before nodding her head. “Y-yes…”

Napapikit uli siya nang hawakan ni Blake ang magkabilang baywang niya at bumilis ang bawat ulos nito sa loob niya.

“Uhm! Oh!” ungol niya.

“Baby,” Blake groaned. “Fuck. Fuck!”

Wala sa sariling yumakap ang mga braso niya sa leeg ng kasintahan habang bumibilis ang pag-angkin nito sa kanya. “Blake…”

Mas humigpit ang hawak nito sa baywang niya. “Baby—oh, fuck!”

Awtomatikong umindayog ang katawan niya habang pabilis nang pabilis ang paglalabas-masok ng pagkalalaki nito sa loob niya.

“Aah!” malakas niyang daing nang gumapang ang isa nitong kamay patungo sa isa niyang dibdib at minasahe iyon habang mahigpit pa ring nakahawak sa baywang niya ang isang kamay nito. “Uhm! Oh! Blake!”

Yumakap ang mga hita niya sa baywang ng lalaki habang sinasalubong ang bawat ulos nito sa pagkababae niya.

“Blake. Blake. Blake. Blake.” She was chanting his name deliriously. “Oh! Uhm!” She gripped Blake’s shoulder when she felt another orgasm coming.

Naputol ang pag-ungol niya nang siilin siya ng mapusok na halik sa mga labi ni Blake habang inaangkin pa rin siya nito nang mabilis pero may pagsuyo pa rin sa bawat galaw.

She could feel it… Blake was holding back, afraid that her chest might hurt.

All of a sudden, Lucky’s mind went blank when she felt another orgasm ripping through her.

“Oh, God! Blake!”

Pinagsalikop nito ang kamay nilang dalawa at ipininid iyon sa magkabilang bahagi ng uluhan niya habang inaangkin pa rin siya.

Eyes squeezed shut, lips parted open, breathing ragged and legs wrapped around Blake’s waist, her orgasm exploded inside her, making her body arched in pleasure.

“Oh… uhm… uhm…” Lucky was still moaning with the aftermath of her orgasm when she felt Blake pulled out and came on her thigh.

Habol ang hiningang iminulat niya ang mga mata at nagtatanong na tumingin iyon sa kasintahan na hinihingal na nakatingin din sa kanya. “W-why pull away?” she asked.

Pabagsak na padapang nahiga si Blake sa tabi niya habang nakabaling paharap sa kanya ang mukha. “I don’t want to impregnate you. Kalalabas mo pa lang ng ospital. Baka magkaproblema kapag nabuntis kita.”

Napangiti siya na nauwi sa mahinang tawa. “Thank you, for thinking of me and for taking care of me.”

“Of course.” Blake smiled back. “You’ll be my wife soon. It’s my job to take very good care with you.”

Patagilid siyang nahiga paharap kay Blake para halikan ito sa tungki ng ilong at sa noo. “Blakey-baby?”

He looked into her eyes. “Hmm?”

“I love you,” bulong niya pero sapat na ’yon para marinig nito. “So much.”

He leaned in and kissed her softly on the lips. “I love you too, baby.”

Napapikit siya nang tumihaya ng higa si Blake at masuyo siyang niyakap sa baywang.

“Sumakit ba ang dibdib mo?” tanong nito sa kanya.

She snuggled close to Blake. “By chest, you mean my breast and nipples that you massaged and sucked? Then, yes.”

Mahina itong natawa. “I mean your heart.”

She opened her eyes and looked at Blake. “ Nah , I feel fine. No chest pain.“

Bumaba ang tingin ni Blake sa dibdib niya kung nasaan may mahabang hiwa roon na nag-uumpisa nang maging pilat.

“It looks weird,” sabi niya, saka humaba ang nguso. “You still love me even though I’m not flawless anymore?”

Blake kissed the top where her incision started before looking into her eyes. “You’re alive, Lucky. Flawless or not, I don’t care. Ang mahalaga lang naman sa ’kin, buhay ka. ’Yon ang mahalaga, wala nang iba.”

Napatango siya. “Thank you.”

“For what?”

“For accepting me… all of me.”

Blake smiled at her as he caressed her cheek softly. “Ako dapat ang nagsasabi niyan. My slate is not that clean. My life is still a mess, but here you are, loving me nonetheless.”

Umangat ang kamay niya para hawiin ang ilang hibla ng buhok sa noo nito at nilaro-laro iyon. “Clean slate or not, messy life or not, I love you, Blakey-baby.” Pinakatitigan niya ang kasintahan. “Always keep that in mind.”

Tumango si Blake at hinalikan siya sa noo. “Let’s freshen up and eat lunch?”

“I thought I’m your lunch?” biro niya.

Tumawa si Blake. “Well, I could have my way with you again, if you like.” Pilyo itong ngumiti. “Do you want to have lunch in bed? For the second time?”

Natatawang umiling siya. “Nope. Mom is cooking.”

Ang ngiti sa mga labi ni Blake ay napalitan ng masuyong pagtitig sa kanya.

“What?” tanong niya na may pag-aalangang ngiti.

“Nothing. I just like it when you call my mom, ‘Mom.’” He ran his fingers through his disheveled hair. “It makes me feel happy.”

“I’m glad,” sabi niya, saka inalis ang pagkakayakap nito sa baywang niya at bumangon. “Come on, baka ano’ng isipin ni Mommy.”

Natatawang bumangon si Blake. “Hayaan mo si Mommy na isipin kung ano’ng gusto niyang isipin,” sabi nito na natatawa pa rin. “You’re my wife, we can make love whenever we want.”

Ipinakita niya rito ang mga kamay. “See any wedding ring?”

“I’ll put one soon. Just wait,” sagot ni Blake, saka kinindatan siya.

Napailing si Lucky, saka pumasok ng banyo para maglinis ng katawan. Nang sumunod sa kanya si Blake, napapikit na lang siya nang yakapin nito ang kahubdan niya.

“Are you having me for lunch again?” tanong niya habang nasa ilalim sila ng shower at nasa maseselang parte ng katawan niya ang kamay ng kasintahan.

Blake kissed her nape before licking and biting her neck. “No. I’ll have you for dessert.”

Lucky didn’t stop Blake. She welcomed his length inside her and they enjoyed the dessert together.

AFTER THEY HAD a real lunch, Blake went back to wedding planning. Ayaw na naman siya nitong patulungin kaya naman naglakad-lakad siya sa mansiyon dahil wala naman siyang ginagawa.

Kumunot ang noo ni Lucky nang may mapansin sa paglilibot niya sa mansiyon. Wala siyang makitang larawan nina Blake at Blaze na kasama ang ina nito. Lahat ng nakikita nilang larawan kung hindi si Blake ay si Blaze o kaya naman ay magkasama ang dalawa.

There was no picture of Blake, Blaze and their mother, or their mother alone.

That’s odd.

“Looking for something?” A voice asked behind her.

Lumingon siya kay Blaze na nakasandal sa hamba ng pintuan papasok sa sala ng mansiyon. “Hey…”

“Hey.” He smiled at her. “May hinahanap ka? Kanina pa kita tinitingnan, parang may hinahanap ka.”

Tumango siya. “Uhm-mm.” Isa-isa niyang tiningnan ang larawan na nasa paligid bago ibinalik ang tingin kay Blaze. “Bakit wala akong makitang picture ni Mommy? I want to see what she looks like before the incident happened.”

“Itinago ko lahat,” sabi ni Blaze, saka mahinang natawa at napailing. “Gusto ko sanang sunugin pero, hindi ko magawa kaya itinago ko sa lugar na hindi makikita ni Blake.”

“May I ask why?” masuyo ang boses na tanong niya.

“Because Blake always play it tough,” paliwanag ni Blaze habang naglalakad palapit sa kanya. “Nang mamatay si Mommy, isang beses ko lang siyang nakitang umiyak sa harap ko. Maybe because he took all Mom’s responsibilities and he took care of me and he doesn’t want me seeing him weak. I look up to him after Mom’s death. Sa paningin ko, ang tapang-tapang niya at ang lakas-lakas.” He sighed heavily. “Pero isang araw, nakita ko siyang umiiyak sa harap ng larawan ni Mommy. Noong una hinahayaan ko lang siya kasi alam kong nagluluksa kami pareho, pero nang nagtagal, mas lumala siya. He would cry in his room and drink until he passed out.

“I finally had enough when I heard him talking to Mom’s picture, telling her that he’s in pain, every day and every night, that the responsibilities on his shoulder are crushing him. That he couldn’t take it anymore. Telling her that he can’t do it anymore. That he wanted to kill himself for everything to be over. He wanted to die, but he couldn’t leave me behind because I was a mess as well.

“Doon ko na-realize kung gaano ako kahalaga sa kakambal ko. He’s hanging on to life for me, because I’m a mess and he couldn’t leave me because he’s worried.” Napailing si Blaze habang nakatitig sa kawalan na para bang naaalala ang nakaraan. “Lahat ng larawan ni Mommy, itinago ko. Seeing Mom might drive him mad. Natakot akong baka pati siya, mawala sa ’kin. He’s the only family I got, I can’t lose him too.”

“Blaze…”

“And then one night, I came home from school and saw him passed out in the living room. Too drunk to even care. May hawak siyang papel. And because I’m nosy, I took the paper from his hand and read the letter. It was from his ex-girlfriend, Calle, she’s asking him to be with her in the afterlife.”

Hindi makapaniwalang napaawang ang mga labi ni Lucky. “Hiniling niya kay Blake na sumunod sa kanya?”

Tumango si Blaze, saka napailing, “Blake wanted to die. Partly because of Calle but, I know, it’s because of what happened to Mom as well. It was too much to bear for him. Lalo na’t siya ang sumalo sa lahat ng responsabilidad. Ayaw niyang tumulong ako, gusto niyang mag-aral lang ako para matupad ang pangarap kong maging doktor. Because Mom would be proud, he said.” Mahina itong natawa. “In a way, maybe he wanted me to finish college so he could kill himself after.”

Oh, Blake.

“But thankfully, he didn’t kill himself. Maybe because I’m still a mess.” Mahina itong natawa. “Kaya naman sinuguro ko na hindi niya ako makikitang masaya, baka iwan niya ako. I know it was selfish of me to exploit his weakness, but I can’t lose my brother. So, I made sure that I’m always miserable.”

“Para hindi ka niya iwan,” sabi niya, saka malungkot na ngumiti. “Kaya pala napakahirap para kay Blake na patawarin si Mommy.”

Blaze nodded. “I know how much he suffered, that’s why I was happy when he met you.”

Napatitig siya kay Blaze. “Meaning?”

“You light up his dark world.” Blaze smiled at her. “Pinasaya mo ang kakambal ko at binago mo ang kagustuhan niyang mamatay. You gave him reason to live and I saw that spark of happiness in his eyes again. Akala ko hindi ko na ’yon makikita. Kaya kahit gusto kita, humakbang ako palayo. Masyado nang maraming isinakripisyo ang kakambal ko para agawin ko ang isang tao nagpapasaya sa kanya.”

Napakurap-kurap siya kay Blaze. “Y-you really like me? Like, like me, like me?”

Nangingiting tumango si Blaze. “Yeah. I do. I really like you. Kung napunta ka lang sa iba, inagaw na kita.”

Napailing siya. “Hindi mo naman ako maagaw kasi hindi kita gusto.”

Blaze laughed. “Your honesty is brutal.”

Natawa rin siya. “Totoo naman kasi ang sinasabi ko.”

“Yeah, yeah…” Blaze tsked. “Anyway, I’m sorry I didn’t mean to be mushy. Ikaw lang kasi ang nakakausap ko tungkol dito. Hindi ko ’to masabi-sabi kay Mommy. She’s already beating herself up for lying to us, ayoko nang dagdagan ’yon.”

Napatango-tango siya. “It’s okay. I’m happy to be of any help. We’re family, remember?”

Blaze smiled and nodded at her. “Yes. We are.”

She smiled back. “I’m happy to be part of the family. Thank you for always being nice to me. You’re the closest thing I have for a best friend.”

Blaze chuckled. “And you’re the closest thing I have for a crush.”

Inirapan niya ito. “Sira-ulo.”

Mahinang natawa si Blaze, saka ginulo ang buhok niya. “By the way, where’s Blake?”

“Inaasikaso ang kasal namin.”

Napatango-tango si Blaze. “Si Bailey, nakita mo?”

“Kasama ni Mommy sa hardin.”

“Oh.” Blaze blew a loud breath. “Ahm, I… ahm, gusto pa kitang makausap. May gusto pa akong sabihin. Okay lang ba?”

She nodded with a smile on her lips. “Sure, wala naman akong gagawin.”

“Great.” Pinagkrus nito ang mga braso sa harap ng dibdib, saka humarap sa kanya. “So, ahm, I just wanted to get this off my chest and I’m comfortable talking to you so, here it goes…” He took a deep breath before speaking again. “I’m worried of Midnight, our friend. He is in trouble because of me and Blakey. I mean, what do you think I need to do for him? You’re the nice one and somewhat emphatic. Siguradong may maiisip kang magandang gawin para sa kanya. “

“Ahm…” She carefully took a deep breath. “Kung nag-aalala ka sa kanya, sundan at kausapin mo siya. Para ngang ang lungkot niya nang umalis siya at kailangan niya ng kasama. I don’t think he likes being alone. I was asking myself too if he’ll be okay.”

Hinilot nito ang sentido. “Fuck. I’m really worried now.” Napailing ito bago bumalik ang tingin sa kanya. “You should rest, baby girl. You still need it. I’ll go find Night.”

Tumango siya, saka nagpaalam dito bago naglakad pabalik sa kuwarto nila ni Blake.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 40

CHAPTER 40

NAKAPAMULSANG SUMAKAY SI BLAKE sa passenger seat ng sasakyan ni Blaze na hindi naman buhay ang makina at nakaparada lang sa garahe. Blaze called him here, giving no reason whatsoever.

“What is it?” agad niyang tanong. Alam niyang pinapunta siya nito roon dahil may sasabihin ito sa kanya na sila lang ang dapat ang makaalam at makarinig.

Ipinatong ni Blaze ang mga braso sa manibela. “We have a problem.”

He frowned. “What?”

“I think they’re moving,” sabi nito.

Blake sighed. “Sino’ng nagsabi sa ’yo?”

“Midnight.” Kumuyom ang kamay ng kakambal. “Hinanap ko siya nitong mga nakaraang araw pero hindi ko siya nakita. He’s off the grid. Pero tinawagan niya ako kani na lang at sabi niya mag-ingat daw tayo. We have to take Mom, Bailey and Lucky to safety.”

Nagtagis ang mga bagang niya. “Sinabi ba niya kung ano ang plano ng kalaban?”

“Nope. But I assume it’s to take the three most important people in our life and kill the both of us,” Blaze answered. “That’s their plan.”

“Then let’s stop them,” sabi niya sa kalmadong boses.

Blaze glanced at him, frowning. “And how do you propose we do that?”

“The easy way.” He breathed out. “Kill them.” Kumuyom ang kamay niya. “I’m still lethal, so are you. Kahit tumigil na tayo sa ginagawa natin, wala namang pinagbago. I still know how to gut someone and let them bleed to death.”

Napatango-tango si Blaze. “Shall we call X?”

Umiling siya. “Don’t bother him. Kaya na natin ’to. This is our mess, so let’s fix it.”

“And the organization?” Blaze sounded worried.

“What about them?”

“Walang go signal nila ang gagawin natin.” Bumuga ito ng marahas na hininga. “This could backfire on us.”

“Wala akong pakialam.” Tumiim ang mga bagang niya. “Nananahimik tayo, Blaze. We will not fight unless provoked. Kapag sinaling nila ang isa sa pamilya natin, handa akong pumatay maprotektahan ko lang ang mga mahal ko sa buhay. Kung gusto mo, ikaw ang sumama kina Mommy sa ligtas na lugar. Ako na ang bahala sa lahat—”

“Blakey.” Blaze gave him a stern look. “You have me for a reason.”

Bumaling siya sa kapatid. “What? To annoy the hell out of me?”

Tiningnan siya nang masama ni Blaze. “I hate you.”

Blake chuckled. “As if you could.” Bumuga siya ng marahas na hininga. “So what’s the plan besides not to get killed?”

Blaze shrugged. “Let’s do what we do best, attack and protect.”

That made him smile. “I like that.”

Blaze nodded. “Yeah, me too. But we can’t attack blindly. Kailangan nating malaman kung ano’ng kayang gawin ng kalaban natin. I’m going out with Nate tonight. We will hunt for information.”

Binuksan niya ang pinto ng passenger seat. “Enjoy the date with Nate. Use protection.”

“Jackass,” Blaze murmured.

Natawa lang siya pero agad iyong nabura nang makalayo ng sasakyan.

Gumagalaw na ang kalaban nila. What took them so long to move? What was up with the organization? Sana may makuhang impormasyon si Blaze na makakatulong sa kanila.

Natigilan siya sa pag-iisip nang tumunog ang cell phone niya. Kinuha niya iyon sa bulsa ng pantalon niya, saka nag-alangan kung sasagutin ang tawag nang makita ang caller ID.

Pagkalipas ng ilang segundo, napagdesisyunan din niyang sagutin ang tawag. “Knight. What do you want?”

“My brother,” sabi nito sa malamig na boses. “Where is he?”

“Hindi ko alam. Umalis na siya rito sa bahay,” sagot niya, saka pumasok sa kabahayan. “Blaze told me he’s off the grid. Hindi rin siya mahanap ni Blaze, eh.”

Knight cursed. “Ano na naman kayang gulo ang gagawin niya na ako na naman ang maglilinis?!” His voice thundered angrily. “I’m always cleaning up his mess and I’m tired!”

He took a deep breath. “Knight, give him a break. He’s a mess.”

Sa halip na sumagot si Knight at pinatay nito ang tawag.

Napatitig si Blake sa screen ng cell phone, saka napabuntong-hininga at napailing. “Ass.”

Sana nga makapagtago nang mabuti si Midnight sa pamilya nito. At sana magkaroon na ito ng sariling pagkatao.

But I don’t think the organization would let him.

It was like Midnight was raised to be Knight. What was so especial about Knight that they have to sacrifice Midnight’s life for him?

Hinanap niya ang numero ni Midnight sa contacts niya, saka tinatawagan ito. Nagbabaka-sakaling tutunog ’yon at sasagutin nito ang tawag niya.

Ilang beses na nag-ring sa kabilang linya bago may sumagot.

“Blake.” Midnight sounded off.

“Thank God your phone is open. You okay, man?” tanong niya na may pag-aalala.

Ilang segundo ang lumipas bago ito sumagot. “Y-yeah, I’m fine. You?”

Something was up with Midnight. Blake couldn’t shake the feeling off. “Ayos ka lang ba talaga?”

“Yes.”

“You sure?”

“Yeah. I’m okay.” He sighed. “Thanks, by the way.”

Kumunot ang noo niya. “For what?”

“For calling.” Midnight let out a strangled laugh. “I was about to shoot myself when you called. Talk about good timing—”

“Midnight!” He hissed at the other line. “What the hell are you thinking?!”

“I was thinking of killing myself to end my shitty life.” He blew a loud breath. “I’m tired, Blake. Pagod na pagod na ako sa buhay ko na hindi naman sa ’kin. Pagod na akong maging ibang tao. Pagod na akong magpanggap. All my life, I’d been posing as Count Knight Velasquez. I did everything they ask but, still, they took one important thing in my life—my position in the organization. Pinaghirapan ko ’yon bago naipasa ’kin. And I’m tired… I’m tired… am I that worthless that I’m not allowed to be me?”

Bumuga siya ng marahas na hininga. “Nasaan ka? Pupuntahan kita riyan.” He had to talk some sense to him!

“I’m okay—”

“Midnight—”

“I won’t shoot myself, don’t worry. Thanks for calling.”

Magsasalita pa sana siya pero pinatayan na siya ng nasa kabilang linya.

Bumuga si Blake ng marahas na hininga at tinawagan uli ang numero ni Midnight pero unavailable na iyon.

“What the hell?” Tinawagan niya uli.

Still unavailable.

Mabilis niyang tinawagan si Knight. “Your brother just answered my call—”

“I know,” putol ni Knight sa iba pa niyang sasabihin. “Pero wala na siya sa hotel na itinuro ng tracker namin. He left his phone though.”

Hindi na siya sumagot at pinatay na ang tawag. Hinilot niya ang sentido.

“You okay?” Boses iyon ni Lucky.

Agad na gumaan ang pakiramdam niya nang yakapin siya nito. “Yeah. I’m fine.”

Lucky flattened his crease eyebrow. “You look bothered. Gusto mong pag-usapan natin ang gumugulo sa isip mo?”

Napatitig siya sa fiancée, kapagkuwan ay napangiti. “I’m okay. It’s Midnight. Nag-aalala lang ako.”

Napatango-tango ito. “Si Blaze din, nag-aalala.”

Kumunot uli ang noo niya. “Paano mo nalaman?”

“Sinabi sa ’kin ni Blaze noong nagkausap kami.”

His face darkened. “Ano pa ang sinabi niya?”

Nagtataka ang tingin sa kanya ni Lucky, siguro dahil sa pagdidilim ng mukha niya bigla. “Ahm, he told me he likes me.”

His jaw tightened. Yes. Alam niyang gusto ni Blaze si Lucky. Sinabi ’yon sa kanya ni Blaze. Pero para ang sabihin talaga ng kakambal niya kay Lucky ’yon?

“Ano’ng sagot mo sa kanya?” tanong niya.

Nagkibit-balikat si Lucky na parang hindi mahalaga ’yon. “Sabi ko hindi naman niya ako maagaw sa ’yo kasi hindi ko siya gusto.”

Napalitan ng tawa ang madilim niyang mukha. “You told him that?”

Tumango si Lucky. “Oo. So why do you look angry earlier?”

Nahihiya siyang napangiti. “I’m jealous.”

Kinunutan siya ng noo nito. “Bakit? Ikakasal naman na tayo.”

He shrugged. “I get jealous easily. Sorry, baby.”

“Oo nga pala, kahit si Mommy pinagseselosan mo,” natatawang sabi nito, saka napapailing na iniwan siya. “Later, Blakey-baby.”

“Baby!” tawag niya kay Lucky. “Where are you going?”

“Tuturuan ako ni Mommy magluto,” sagot nito sa kanya habang naglalakad palayo.

“What about me?” He sounded like a desperate bitch.

“Mamaya ka na,” pahabol nitong sagot, saka humarap at dinuro siya habang pinanlalakihan ng mga mata. “And stop being jealous.”

Napailing na lang si Blake at napatitig sa pinasukang pinto ng kasintahan.

Stop being jealous? As if that was easy. It just came out naturally.

Natigilan siya nang tumunog ang cell phone niya. Sa isiping si Midnight ’yon, mabilis niyang sinagot ang tumatawag nang hindi tinitingnan ang caller ID.

“Midnight—”

“It’s Blaze.”

“Oh.”

“You sound disappointed. I’m hurt, Blakey.”

Napailing na lang siya. “May kailangan ka?”

“Bakit iritado ka?” balik-tanong ni Blaze sa kanya.

Bumuga siya ng marahas na hininga habang hinihilot ang sentido. “Just tell me why you called.”

But Blaze was a drama queen. “I’m hurt. Iritado ka dahil ako ang tumawag at hindi si Midnight. What is this, you like Midnight now more than me? I’m your brother, Blakey. Your flesh and blood. How could you do this to me—”

He ended the call. “Moron.”

His phone rang again.

It was Blaze.

Sinagot niya ang tawag. “Don’t be a drama queen. Tatamaan ka sa ’kin!”

Blaze laughed. “I was just messing with you. Anyway, I’m with Nate. I won’t be home till midnight.”

Nagsalubong ang mga kilay niya. “So? Pakialam ko naman. Kahit hindi ka na umuwi, ayos lang.”

“Gago.” Blaze tsked. “Baka nakakalimutan mo na may mommy na uli tayo, ibig sabihin, baka hanapin ako. You know her and her curfew—”

Natawa siya. “What are you, fifteen?”

“Ha-ha.” Blaze replied sarcastically. “Ayoko lang mapingot pag-uwi ko. And don’t tell her the truth about what I’m doing. Tell her I’m in the hospital, working.”

His lips parted in shock. “You want me to lie? To Mom? Is your brain in the right place?”

“Come on, Blakey,” pangungumbinsi sa kanya ng kakambal, “I mean, I’m sure hindi na niya makikita sa mukha mo na nagsisinungaling ka. That was what, a decade ago? Hindi ka pa magaling magsinungaling no’n, pro ka na ngayon.”

Napailing siya. “Whatever.” Pinatay niya ang tawag, saka pumunta sa kusina para magpalambing kay Lucky.

“Lucky? Baby?” tawag niya sa fiancée.

Nang makapasok sa kusina, agad niyang nakita si Lucky at ang mommy niya na nagluluto. Tinuturuan ng kanyang ina si Lucky sa tamang dami ng bawat pampalasa na ilalagay sa niluluto ng mga ito.

“Blakey!” Lucky smiled happily at him when their eyes met. “Look, ako ang naglagay ng asin sa niluluto namin ni Mommy, and guess what? It’s not salty!”

Mahinang natawa si Blake habang pinagmamasdan ang babaeng makakasama niya nang habang-buhay. “It’s not salty? Really?”

“Yes.” She beamed happily at her. “I’m so amazing! Here! Taste it!”

Nakasandal siya sa hamba ng pintuan ng kusina at lumapit talaga sa kanya si Lucky para lang ipatikim ang sabaw ng niluluto ng mga ito na nasa kutsara.

Blake opened his mouth to taste it. Napatango-tango siya. “It actually tastes good,” gulat niyang sabi na pinaglandas pa ang dulo ng dila sa mga labi. “Damn.”

Lucky grinned. “Puwede na akong magluto para sa ’yo. Kapag mag-asawa na tayo, palagi kitang lulutuan.”

“Kasinsarap niyan?”

Natigilan si Lucky, saka nakangiwing ngumiti. “Not… really. Hopefully close enough.”

Napapailing na natawa siya. “Okay. Pero kapag naging maalat ang luto mo, I’ll take over. Ayokong magkasakit sa bato.”

Tiningnan siya nang masama ni Lucky. “Hindi tayo bati. And no, you can’t take over. I’ll ask Mom to help me. Kasama pa naman natin noon si Mommy, ’di ba? I mean, we will still live in the same house together, right?”

That made him still. Live in the same house together?

Napatingin siya sa mommy niya na masuyo ang mga matang nakatingin kay Lucky.

“You want me to live with you in the same house?” Her mom looked touched by Lucky’s words.

Tumango si Lucky na parang naguguluhan sa tanong. “Of course. I mean, matagal kayong hindi nagkasama ni Blake. You have to be together and live with us. I don’t want to take him away from you. And I’m sure Blake wants to be with you too.”

His mom’s eyes watered. “Oh, Lucky…” Nilapitan nito si Lucky, saka masuyong sinapo ang mukha at hinalikan sa noo bago pinakatitigan. “You’re such an angel. Thank you for not just thinking of Blake, but also for thinking of me. Thank you that you want me to be part of your marriage life.”

“Of course.” Lucky smiled. “We’re family.”

Titig na titig siya kay Lucky. This tiny, nice, sweet, caring, loving woman really changed his life for the better. She gave him reason to live and she made him happy. Every day. And she didn’t even have to try. She just have to stand there and looked at him and happiness just washed through him.

He didn’t know what he did in his life to deserve Lucky. She really lighted up his life and slowly, she was fixing his broken soul by just being with him.

His pleas to God… it was all worth it. He couldn’t thank God enough for giving Him Lucky.

And I will spend the rest of my life loving Lucky and thanking God for giving her to me.

“Bakit ganyan ka makatingin?” tanong ni Lucky na pumukaw sa pag-iisip niya.

He blinked, smiled and shrugged. “Nothing. I just feel lucky.”

Lucky smiled. “You should be. You’ll be marrying Lucky.”

That made him chuckle softly. “My baby… I didn’t know that you know how to boast.”

Tumawa na rin si Lucky, kapagkuwan ay nahihiyang nagbaba ng tingin. “Totoo naman ang sinabi ko,” sabi nito, saka bumalik na sa pagluluto.

Natawa na lang siya, saka napailing. His Lucky was actually blushing because she boasted a little.

Natigilan siya nang makitang nakatitig sa kanya ang ina. He wiped off the smile on his lips. “What?” he asked.

“Your smile,” sabi nito. “You look like a moron.”

He looked at his mom flatly. “That was my lovesick fool face, Mom. Thank you for your support in my love life,” sabi niya na puno ng sarkasmo.

Hindi pinansin ng ina ang sinabi niya, sa halip ay lumapit ito kay Lucky at ipinagpatuloy ang pagtuturo ditong magluto.

Then moments later, his mother glanced at him. “Nasaan si Blaze?”

Lie, Blake. He calmly took a deep breath. “In the hospital. Working.”

His mom gave him a pointed look. “You’re lying. Where is he?”

“I’m not—”

“I’m your mother, Blake. At wala akong pakialam kung mas matangkad ka pa sa ’kin.” Nagsitaasan ang mga balahibo niya sa babala sa boses ng kanyang ina. “Palukuhurin kita, huwag mo akong subukan—”

“He’s out hunting for information,” mabilis niyang sabi.

His mom smiled. “Good answer. Don’t lie to me again, or you’ll be sorry that you did.”

Napalunok siya. “Yes, Mom.”

Natatawang tumingin sa kanya si Lucky, saka bumulong ito. “Pussy.”

Hindi makapaniwalang umawang ang mga labi ni Blake sa kasintahan. “Where the fuck did you learn that?”

Agad siyang tiningnan nang masama ng kanyang ina. “Language, Blake!”

“She said pussy,” sabi niya na itinuro pa si Lucky.

“So?” sabi ng mommy niya walang pakialam sa sinabi ni Lucky. “She’s my daughter and I’m sure she won’t say it again.” Tumingin ito kay Lucky. “Right, Lucky?”

Lucky immediately nodded with a smile on her lips. “Yes, Mommy. Narinig ko lang ’yon kay Blake.”

“You.” Dinuro siya ng ina. “Out!”

“But—”

“Out, Blake. You lied and cussed in front of me. I’m not happy!”

Agad siyang sumagot. “I’m not happy either—”

“I don’t care. No one cares if you’re not happy. Now out of the kitchen.” Pinanlakihan siya ng mga mata ng mommy niya.

Humaba ang nguso niya. “You’re spoiling Lucky!”

“And you’re not?”

That made him still. “Well, ahm, she’s my baby and my soon-to-be wife so, she deserves to be spoiled by me.”

“And she’s my only daughter. Now out.”

“But, Mom—”

“Don’t make me kick your ass.” May pagbabanta sa boses ng ina.

He looked at Lucky saw him waving good-bye at him.

Bagsak ang mga balikat na lumabas si Blake ng kusina.

So much for a good day.

He couldn’t believe that the two important women in his life could make him feel this miserable.

And they’re ganging up on me. Great!

CECELIB | C.C.

CHAPTER 41

CHAPTER 41

“YOU KNOW THE RULE, BLAKEY,” sabi ng ina ni Blake habang sinusuklay ang buhok ni Lucky. “Out. Dapat hindi kayo magkita bago ang kasal n’yo bukas. It’s bad luck.”

Kanina pa nito pinapaalis si Blake na matigas ang ulo at ayaw makinig.

Nalukot ang mukha ng kasintahan. “Come on, Mom, you actually don’t believe that crap—”

“Out,” may diing sabi ng ginang. “And take Blaze and Bailey with you.”

Agad na umangal si Blaze. “Mom—”

Mommy glared at Blaze. “Hindi ko pa nakakalimutan na inutusan mo si Blake na magsinungaling sa ’kin.”

Agad na tumikom ang bibig ni Blaze.

“Pati ako? Kasama?” tanong ni Bailey na inaayos ang pagkakasuot ng bull cap na bigay rito ni Blaze. “Ayokong sumama sa kanila.”

“Now, now, buddy.” Blaze tsked. “You’re a man. Dapat sa bachelor’s party ka, hindi sa bachelorette.”

Bailey pouted. “I’m not a man, I’m still a boy!”

“Same difference, kiddo.” Blaze grunted before scooping Bailey into his arms. “Now off we go before Mom kick our asses.”

But Blake didn’t move a muscle. He was just staring at her, stubbornly.

“This is a girl’s night,” sabi ng ina ng kambal. “Since Lucky’s grandma can’t make it because of her arthritis, it’s just me and Lucky. So, go. Have fun before your wedding tomorrow.”

Lalong sumama ang mukha ni Blake na tumingin sa kanya. “You’re not agreeing to this, are you? I mean, hindi mo ako mami-miss?”

Napangiti si Lucky, saka nagkibit-balikat. “Mom said it’s bad luck. Can’t take any chances.”

Bumuga ng marahas na hininga si Blake. “You’re ganging up on me again. You’re always siding Mom. I’m getting jealous here.”

Napailing na lang si Lucky at nakagat ang pang-ibabang labi bago nagpaliwanag kay Blake. “Kasi ’di ba, bachelor’s party mo ngayon? Dapat mag-enjoy ka bago ang kasal natin bukas. That’s the tradition. So, go. I’ll stay with Mom—”

“I don’t need a bachelor’s party,” sabi ni Blake na halatang iritado at hindi payag sa sinabi niya. “What I want is to be with you! Tonight! Before our wedding. Gusto kitang makasama.”

Umiling siya. “No. Have fun tonight with your friends. Please?”

“No!” Blake was so thickheaded. “What if someone tries to harm you or anything—”

“We’re in a hotel, Blakey,” sabi ng in ani Blake, saka malakas na bumuntong-hininga. “Walang mangyayaring masama sa amin. I swear. Tomorrow morning, I’ll make sure to accompany Lucky to the church. Now, go.”

Bumuga ng marahas na hininga si Blake. “May magagawa pa ba ako? You two are ganging up on me.” Napapailing na lumapit ito sa kanya, saka masuyo siyang hinalikan sa mga labi. “Call if something happens—”

“How about if I miss you? Can I call?” Lucky asked softly, with this smile on her lips.

And his irritation just vanished. “Okay.” Napangiti na rin siya. “Of course.”

“Pussy whipped,” Blaze murmured.

Blake looked at his mom. “Mom, Blaze just say bad words.”

Tiningnan nang masama ni Mommy si Blaze. “Do you want me to whip your ass?”

“Nope, not really.” Agad na tumalikod si Blaze habang karga si Bailey at lumabas ng hotel room.

Si Blake naman ay napipilitang humakbang paatras habang nakatitig sa kanya. “I love you. Remember that,” sabi nito.

Nakangiting tumango si Lucky. “I know. I love you too, Blakey-baby.”

Blake heaved a very deep sigh. “Aalis na ako. I’ll miss you.”

She smiled. “I’ll miss you too.”

Blake’s face softened. “I’ll see you tomorrow, okay, baby?”

Tumango siya. “See yah .”

Nang makalabas si Blake ng hotel room, sabay silang napabuga ng hininga ng ina nito.

“Thank God he left already,” sabi ng ginang. “Handa na akong hilahin siya palabas.”

Natawa si Lucky. “Nag-aalala lang siguro siya kaya ayaw tayong iwan.”

“I know.” Mommy, then, started braiding her hair. “Look, Lucky. I want you to know that I’m happy for you and Blake.” Masuyo nitong hinaplos ang buhok niya bago ipinagpatuloy ang ginagawa. “I’m happy that you made my son very happy. And I want to thank you for always understanding him even when he’s difficult sometimes.”

Mahina siyang natawa sa huli nitong sinabi. “Madali lang namang kausap si Blake. Mahilig lang siyang magpalambing.”

Natawa na rin ito. “Napapansin ko nga na mahilig siyang magpalambing sa ’yo.”

A smile stretched her lips. “Blake has always been like that since I met him. I mean, not always, but some time after we met, he’s the sweetest.”

“And he talks to you.” May kaunting inggit sa boses ng ginang. “I mean, nagsasabi siya sa ’yo ng mga saloobin niya?”

Tumango siya habang umaayos ng upo. “He’s open to me, well, after he lied to my face—”

“He lied to you?” parang hindi makapaniwalang tanong nito.

Tumango siya. “Pero nagtapat din naman siya agad sa ’kin. At maliban sa pagsisinungaling niya sa ’kin noon, wala na siyang ginawa na makakasama ng loob ko.”

“What did he lie to you about?”

She took a deep breath. “About his intention and how we met. That it was all planned. Pinapabantayan pala ako sa kanya ni Count Knight Velasquez.”

Naramdaman niyang natigilan sa pagtitirintas ng buhok niya ang ina ni Blake. “Alam mo ba kung bakit ka pinapabantayan?”

Napakunot siya. Oo nga pala. Hanggang ngayon, hindi pa rin niya alam. “I don’t know. I forgot to ask. Pero sa naaalala ko, hindi rin alam ni Blake kung bakit.”

Tinapos nito ang pagtitirintas sa buhok niya, saka umupo sa tabi niya at pinaharap siya rito. “Lucky, trust me when I say that that organization, that count, they’re bad news. Huwag na huwag mo siyang kakausapin. At kung kausapin ka man niya, huwag na huwag kang maniniwala sa kung ano man ang sasabihin niya sa ’yo.”

That made her frown. “Like what?”

“Just don’t believe anything he says, okay?” She cupped her face and smiled softly at her. “I want Blake to be happy and you are his happiness. Regardless of what happen in the past, you have to stay with him, okay? Whatever happened. Stay with him.”

Tumango siya. “I will.”

“Promise me,” may diin nitong sabi.

Tumango siya uli. “Promise, Mommy.”

“Good.” Pinangigilan nito ang magkabilang pisngi niya, saka nginitian siya. “Thank you… for making my son happy.”

“He makes me happy too,” sabi niya na nakangiti.

“I know.” Hinalikan siya nito sa noo, saka tinitigan at nginitian. “Anyway, ano’ng gusto mong gawin ngayong gabi? Should I order some champagne or something you like to eat?”

Bumaba ang tingin niya sa dibdib bago umiling. “I’m okay. I have a strict diet.”

“Oo nga pala.” Natampal ng ina ni Blake ang noo nito. “Nakalimutan ko. Sige, maliban sa mga binanggit ko, may gusto ka bang gawin?”

Nag-isip siya ng ilang minuto bago umiling. “Nothing really. Ayokong lumabas baka may mangyaring masama sa ’tin, kasal pa naman namin bukas ni Blakey. Maybe just talk?”

Natawa ang ginang. “Okay. Let’s talk while I sip some wine.”

Sinundan ng tingin ni Lucky ang ina ni Blake hanggang sa makapasok ito sa kusina ng hotel na tinutuluyan. Nang makabalik, may dala na itong bukas na wine at wine glass na may kalahating laman.

“So…” Umupo ito sa mahabang sofa, ilang pulgada ang layo sa kanya. “Ano’ng gusto mong pag-usapan?”

“Ahm, I’m curious, though I didn’t mean to pry but…” Humugot siya ng malalim na hininga. “Wala na ba ang daddy nina Blake? Okay lang kung ayaw n’yo pong sagutin.”

Mahinang natawa ang ginang. “Ano’ng ibig mong sabihin sa ‘wala’? Wala as in patay na or wala as in nasa ibang lugar?”

She shrugged. “Both?”

Mommy smiled. “Well, naikuwento ko na kina Blaze at Blake kung bakit wala silang ama pero hindi ko pa sinabi sa kanila kung sino.” Nagbaba ito ng tingin sa wine glass na hawak. “Sa tingin ko, nawalan na sila ng interes na malaman kung sino ang ama nila. They didn’t even ask his name. But the truth is, their father is still alive. Isang pagkakamali sa parte ko na nabuntis ako pero hindi isang pagkakamali na ipinanganak ko sina Blake at Blaze. They are the love of my life. My joy and happiness. I’m glad that I keep them.”

Napatango-tango siya habang nakatitig sa ginang. “It must be hard for you, Mom, to be a stranger to Blake and Blaze after what happened.”

“It is,” sabi nito na nanubig ang mga mata. “Noong galit pa sa ’kin si Blake, ang sakit-sakit. Parang may sumasakal sa puso ko pero wala akong magawa kasi karapatan niyang magalit sa ’kin. I deserve his anger. After what he’d been through, I deserve it.”

“But he loves you,” pagpapagaan niya sa loob nito.

“I know.” Tinuyo nito ang gilid ng mata ang mga luha. “He’s just clouded with anger. Kaya nga malaki ang pasasalamat ko sa ’yo kasi malaking bagay ang naitulong mo para tuluyan akong mapatawad at kausapin ng anak ko.”

She smiled. “Maybe Blake just needed a push. He loves you, maybe that’s why he was hurt. I mean, hindi ko alam ang bawat detalye ng mga nangyari sa kanila ni Blaze sa nakalipas na taon pero alam kong marami siyang isinakripisyo para kay Blaze.”

Malungkot na ngumiti ang ginang. “And it breaks my heart,” sabi nito, saka mapaklang tumawa. “It really does. Siguro kung wala ka sa buhay niya, kinamumuhian pa rin niya ang sarili niya at ako. That’s why what happened eleven years ago doesn’t mean a thing to me now. Matagal ko nang napatawad ang dahilan kung bakit nangyari ang lahat ng ’to.”

Napakunot ang noo niya sa sinabi nito. “Napatawad mo na ang ama ko? How come?”

“I’m not talking about him.” Mommy looked at her in the eyes. “I’m talking about that other person. Pero nakaraan na ’yon.” Ipinilig nito ang ulo. “Napatawad ko na siya.”

Napatango-tango siya habang nakatitig pa rin. “Paano mo nagawa ’yon? I mean, paano mo nagawang pakisamahan ang mga taong gumawa ng kasamaan sa ’yo?”

“It’s just a matter of strong will and priorities.” Mapait itong ngumiti. “Ang nasa isip ko palagi ay ang mga anak ko. Ginagawa ko ’yon para sa mga anak ko. They will always be my priority. They will always come first. As long as their life is good and they’re happy, I can do anything for them to stay that way. Kaya kong isakripisyo ang lahat-lahat na mayroon ako, pati na ang mukha ko, para sa mga anak ko. Because that’s what being a mother is all about for me. Caring and loving their children, putting their life above theirs. Sinasabi nga ng matatanda noon, ang anak, kayang tiisin ang ina niya, pero ang ina, hindi kayang tiisin ang anak niya.”

Lucky’s tears fell remembering her mother in the middle of their conversation.

“I wish my mom was like you.” Agad niyang tinuyo ang luha sa pisngi. “’Yong kasabihan ng matatanda na kasasabi n’yo lang, hindi ko alam pero parang hindi iyon totoo base sa mga naranasan ko sa sarili kong ina. Maybe because I was a rape child. I remind her of the darkest moment of her life, maybe that’s why she couldn’t love me. But nonetheless, I love her.” A tear fell from her eyes again. “I love her so much and all I wanted is for her to call me baby. Never, not even once, did she call me her baby. I’m always the monster and the abomination. I didn’t know until recently. Nito ko lang nalaman na kaya pala hindi niya ako kayang mahalin dahil biktima siya ng panggagahasa at ako ang bunga n’on.”

“Oh, Lucky…” Umusod ito palapit sa kanya para tuyuin ang luha sa pisngi niya. “I’m sure your mom loves you, in a way.”

She smile sadly. “’Yon na lang ang iniisip ko. That’s why I was pushing Blake to reconcile with you. Because he doesn’t know how lucky he is that you’re alive. Kasi kung katulad mo na buhay pala ang mommy ko, wala akong pakialam sa sakit na idinulot niya sa ’kin noong bata pa ako. I would accept her wholeheartedly, just so I can add someone to my family tree.”

“Oh, my baby…” Niyakap siya ng ina ni Blake, saka hinagod ang likod niya. “Sshh… don’t cry, don’t cry, Lucky. I’m here. Hindi ko man mapantayan ang mommy mo, makakasiguro kang mamahalin kita na parang anak ko. You can count on that.”

Napayakap siya rito habang mahinang humihikbi. “Thank you. That means a lot, Mom.”

Hinagot uli nito ang likod niya bago pinakawalan siya sa pagkakayakap at tinuyo ang basa niyang pisngi. “Don’t cry. Enough with our dramas. Let’s talk other things that doesn’t make us cry.”

Natawa siya. “Okay.” She took a deep breath. “I’m curious—”

“Always,” natatawang sabi ng ina ni Blake.

Lucky chuckled. “I was just wondering… ahm, what do you look like before the surgery? I mean, sa ’yo ba nagmana ng kaguwapuhan sina Blake at Blaze?”

Natawa ito. “You flatter me, Lucky, but you tell me.” Inabot nito ang bag na nasa center table at kinuha roon ang pitaka nito. And from the secret pocket of her wallet, she took out an old photo. “Heto.” Iniabot nito sa kanya ang larawan. “That’s me and my sons before the incident. Ibinigay sa ’kin ni Blaze noong nakabalik ako. Nasa wallet ko kasi ito noon bago ako nawala.”

Tinanggap niya ang larawan, saka tiningnan ’yon. She was expecting herself to compliment Blake’s mom for being pretty, but when she saw the picture, her head started spinning and it was like something was hammering her skull.

Napasinghap siya at nabitawan ang larawang hawak, saka mahigpit na sinapo ang ulo habang namimilipit sa sakit.

“Lucky? Lucky! Lucky!”

Lucky could hear panic in Mommy’s voice but she couldn’t pull herself together. She was lost and all she could see are the flashing moving pictures in her mind.

And it contained her and Blake’s mom, in her father’s mansion.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 42

CHAPTER 42

BLAKE LOOKED AT BLAZE flatly when the car stopped in front of the barn in Bachelor’s Village. Alam ng kakambal niya na ayaw niyang pumunta roon. Si Lucky ang gusto niyang makasama ngayon. Nag-aalala siya dahil kahit anong oras, puwedeng gumalaw ang mga kalaban nila. Kasal pa naman nila bukas.

“Hey, stop worrying,” sabi ni Blaze sa kanya. “The lunatics are waiting inside. Sinabi kong libre mo kaya nagsipuntahan kahit mga busy.”

Napailing siya. “Kailan ba humundi ang mga baliw na ’yon sa libre?”

“Never,” sabi ni Blaze, saka lumabas na ng sasakyan kasabay ni Bailey.

Lumabas na rin siya ng kotse, saka napabuntong-hininga bago tinungo ang barn at pinihit pabukas ang pinto.

Napaigtad si Blake nang bigla na lang may pumutok at umulan ng confetti. Binalot siya n’on.

“Welcome to the club, bud!” nakangiting sigaw ni Tyron na panay ang tapon sa kanya ng confetti na pinupulot nito sa sahig. “We’re so happy that you’re paying for all these food!”

He sighed. “You’re happy for the food, not for me?”

“Yes!” sabay-sabay na sigaw ng mga baliw.

“I’m touched,” puno ng sarkasmo na sabi niya.

“Bakit naman kami magiging masaya para sa ’yo?” nakakunot-noong tanong ni Train habang kumakain ng barbecue na siguradong binili ng mga ito sa labas ng BV. “Nandito kami para sa pagkain.”

Napailing siya, saka pumasok. Si Blaze naman ay hinatid si Bailey sa ’taas para doon ito tumambay at maglaro habang nasa ibaba sila.

“So…” sabi ni Blaze nang makababa mula sa ikalawang palapag. “Ano’ng gagawin natin para sa bachelor’s party ng kakambal ko?”

“Let’s stay put,” sagot ni Evren.

“Makakatay kami ng mga asawa namin,” sabad ni Lander. “Ayoko pang matulog sa labas ng kuwarto.”

Lash nodded. “No to strippers and no club hopping.”

Cali grinned. “We’re all good boys here.”

Khairro snorted. “I’m not a good boy, so let’s go to a strip club!”

Lahat napatingin sa kanya na parang hinihintay ang permiso niya.

Uminom siya ng beer sa mismong bote, saka umiling. “Nope. I’m a good boy. My Lucky is enough for me.”

His married friends clapped their hands while his single friends groaned in disappointment.

Napailing si Blake. Hindi kasi naiintindihan ng mga walang pang asawa ang nararamdaman niya. Lucky was more than enough for him. Hindi ito mapapalitan ng kahit sino man.

“You know what, walang kuwenta palagi ang bachelor’s party ng isa sa atin,” sabad ni Terron. “Masyado kayong takot sa mga asawa n’yo.”

“Volkzki,” tawag ni Andrius kay Valerian na kanina pa tahimik na umiinom sa gilid. “Isumpa mo nga ’yang si Terron tulad ng pagsumpa mo sa ’kin.”

Valerian lazily looked at Terron. “You’ll suffer in the hands of your beloved. I assure you that.”

Tumango-tango si Andrius. “And it will happen, my man, I mean look at me. Alam mo ba ang hirap na dinanas ko?”

“Bakit parang nagrereklamo ka?” natatawang tanong ni Khairro kay Andrius.

Agad na tiningnan nang masama ni Andrius si Khairro. “Hindi naman—

“Parang nagsisisi ka, eh. Gusto mo bang isumbong kita sa asawa mo—”

“Are you nuts?” Pinanlakihan ng mga mata ni Andrius si Khairro. “Do you want me to get killed?”

Khairro chuckled. “That’s what you get for marrying someone like her.”

Andrius just grunted before drinking from his bottle of beer.

Lahat sila ay nabaling ang atensiyon kay Blaze nang paluin nito ang likod ng kawali gamit ang bottle opener.

“ Hola , people of the barn, listen…“ Inilibot nito ang tingin sa kanilang lahat. “We’re gonna stay here and drink with barbecue, of course, our favorite. And we’ll play like we always do every bachelor’s party, since the groom is always a pussy.”

Nagtawanan ang mga single. Nagsitaliman naman ang mga mata ng mga may-asawa na.

“Anong laro?” tanong ni Pierce. “Habol-habulan?”

Tiningnan nang masama ni Beckett si Pierce. “Ano ka? Bata? Gago! Huwag ’yon. Tago-taguan na lang.”

Binato ni Khairro si Beckett ng throw pillow na madali nitong nasalo. “Gago, eh, pambata rin naman ang larong ’yon, ah!”

“Bakit ba reklamo kayo nang reklamo?” sabad ni Titus sa galit na boses pero hindi naman. “Mag-Snakes and Ladders na lang tayo.”

Tumayo si Ymar at tinungo ang lalagyan ng board games sa barn. Kapagkuwan ay may inilabas itong dalawang Snakes and Ladders na board. “Just two, people of the barn,” sabi nito, saka ibinalik iyon sa kinalalagyan. “Ang dami natin. Hindi kasya sa lahat.”

“Salitan?” suhestiyon ni Evren.

“Sige, panghuli ka,” nakangising sabad ni Dark.

“Gago,” sabi ni Evren. “I move to nominate Dark Montero to leave this barn.”

“No one will second the motion,” sagot ni Dark, saka tumingin sa kanila. “How about Never Have I Ever? Drinking point maybe?”

Valerian asked. “Ano’ng iinumin? Lahat tayo rito umiinom kaya walang kuwenta ’yan. Dapat may kakaiba sa iinumin natin.”

“True,” sabi ni Phoenix na nagsasalita pa lang. “How about a mix liquor?”

“I’ll mix it,” Blaze volunteered.

Lahat sila nakatingin kay Blaze na naghahalo ng inumin sa malaki at mataas na pitsel.

“Great…” Thorn murmured when they all saw Blaze mixing.

Vodka, tequila, whiskey, rum, brandy, champagne, beer and gin. Nang hindi pa nasiyahan, nilagyan nito ng dalawampung itlog ang alak na ginagawa, saka ihinalo iyon.

Lahat sila ay nalukot ang mukha nang ginamit nito ang blender para sa pinaghalong onion, garlic, black pepper, green and red pepper, ginger, isang yellow powder na hindi nila alam kung saan nakuha ni Blaze at puting powder, saka chilli powder.

“Fuck,” Valerian cussed. “Ano’ng lasa niyan?”

Blaze grinned. “I’m not yet done, motherfuckers.”

Pagkatapos ihalo ang nasa blender, kinuha nito ang dinuguan na nasa mesa, saka inilagay sa blender para haluhin bago inilipat sa pitsel.

“Holy fuck…” bulong halos ng lahat sa kanila.

And Blaze was still not done. He added ketchup and mayonnaise and more vodka.

Nagsisitaasan na ang mga balahibo ni Blake. Tinitingnan pa lang niya ang pinaghalong inumin ni Blaze, nasusuka na siya. Kulay-pula na ’yon na may pagka-orange… pero parang maitim na pula? Hindi niya matukoy ang tamang kulay n’on.

“I know my brother and I’m pretty sure that’s a poison,” sabi niya.

Lahat sila hindi maipinta ang mukha habang naglalakad si Blaze palapit sa kanila at dala ang hinalo nitong inumin sa pitsel.

“Are you planning to kill us?!” Shun hissed at Blaze.

Blaze grinned. “Oh, come on, it’s harmless.”

“It better be,” Hunt murmured. “But it really looks murderous to me.”

Lahat sila ay sumang-ayon at tumango.

“ Nah .“ Kampante si Blaze na nagsalin ng kalahating inumin sa baso. “Let’s start this Never Have I Ever shit. And no worries the drink that I mixed is very harmless.”

Napipilitan silang tumangong lahat.

“Okay. I’ll start,” sabi ni Blaze. “This is a man-to-man game. Kapag ginawa n’yo, own up, jackasses. Don’t worry about our drink, its fine. Anyway, kung wala pang gumawa sa sasabihin ko, ako ang iinom, ’tapos ang susunod naman.”

Lahat sila tumango.

“Okay, here it goes.” Tumikhim si Blaze. “Never have I ever… pressed send and then immediately regretted it.”

Lahat natahimik at walang kibo maliban kay Lander.

“Oh.” Iniabot ni Blaze ang baso na may lamang inumin kay Lander. “Explain and drink, my man.”

Lander accepted the glass and sighed before explaining. “Nag-aaway kami ng asawa ko at kaaway ko rin itong gagong ’to sa text.” Itinuro nito si Calyx na nakangisi. “Kasi ayaw niya akong bayaran sa kinain namin noong nag-usap kami sa restaurant ni Calderon. I was in the office and was so mad when I texted Calyx, ’I will kill you later.” And when I saw the name of the receiver, my body went cold. Kay Vienna ko pala na-send ang text ko. So my wife responded with a gun and a grenade emoticon with only two words. You’re dead .“

Nagtawanan silang lahat.

“Buhay ka pa naman,” sabi ni Valerian.

Lander sighed. “Yes. But I slept in the living room for a month.”

“Kaya hindi na niya ako tini-text,” natatawang sabi ni Calyx. “Natakot na ma-wrong send. Baka palayasin na siya sa susunod.”

Napapailing na tinunga ni Lander ang lamang inumin ng baso, pagkatapos ay bigla na lang itong nawalan ng malay.

Lahat sila napatanga sa basong nabitawan nito na ngayon ay gumugulong na sa sahig.

“What the fuck…” Ymar murmured before aiding Lander.

Blaze did the same.

“He’s okay,” kapagkuwan ay sabi ni Blaze, saka pinulot ang baso. “Just unconscious. I think it’s the drink. It’s not harmless after all.”

“You think?!” Shun glared at Blaze.

Lahat sila napatitig sa inuming hinalo ni Blaze na nasa pitsel.

“What kind of drink is that?” Titus asked, disgusted.

“A very deadly one I think,” Phoenix replied, unsure.

Inagaw ni Ymar ang baso kay Blaze, saka sinalinan nito iyon ng inumin bago naglaro. “Never have I ever… danced in an elevator.”

Lahat sila nagtitinginan hanggang sa tumaas ang kamay ni Khairro.

They all looked at Khairro like he just lost his head.

“Explain,” sabi ni Ymar, saka iniabot dito ang baso na may lamang nakahihimatay na inumin.

“Ahm…” Napangiwi si Khairro habang nakatingin sa baso. “Fuck. That looks gross. Well, ahm, what can I say, the private elevator connected to my mom’s office has a good taste in music.”

“What song were you dancing to?” Andrius asked.

“‘Venus.’ And in my defense, it has a good beat,” namumula ang pisngi na sagot ni Khairro bago ininom ang laman ng baso.

Lahat sila tahimik at hinintay na mawalan ng malay si Khairro pero sa halip na matumba ito ay kumaripas ito ng takbo patungong banyo. Saka narinig nila ang pagsuka nito.

“Fuck…” sabay-sabay nilang sambit.

Sinalinan ni Blaze ng inumin ang baso, saka sumigaw. “Khairro, my man, say something!”

“Never have I ever… stolen something from a restaurant!” pasigaw na sabi ni Khairro at sumuka na naman ito.

“Oh, fuck,” Thorn murmured before standing up and grabbing the glass full of deadly liquor.

“Ano’ng ninakaw mo?” tanong ni Cali kay Thorn na natatawa.

“Kinuha,” Thorn corrected Cali.

They all chuckled.

“Same difference, idiot,” sabi ni Cali.

Napailing si Thorn. “A restaurant in Paris. They have these heart-shaped spoon and I took it home.”

Nagtawanan silang lahat pero agad na naputol ’yon nang matumba si Thorn. Katulad ni Lander, nawalan din ito ng malay.

“T-that tastes soo b-bad…” sabi ni Khairro na kalalabas lang ng banyo pero nagmamadaling bumalik na naman doon.

Napailing si Phoenix, saka ito ang nagsalin ng inumin sa baso at nagsalita. “Never have I ever… entered a woman’s bathroom.”

“Seriously?” Titus asked Phoenix.

“Yeah, you?” balik-tanong ni Phoenix kay Titus.

Inagaw ni Titus ang baso kay Phoenix. “It was a long time ago.” ’Yon lang ang sinabi nito bago ininom ang laman ng baso.

And Titus went running to the bathroom to puke.

“Holy fuck, Blaze,” sabi ni Cali, saka napailing. “Ano ba ’yang pinaglalalagay mo sa inumin na ’yan?” Nagsalin ito ng inumin sa baso. “This is fucked up. Never have I ever dressed up as a woman.”

Walang umimik sa kanila.

Cali paled. “Never? No one?”

Lahat sila umiling.

Cali paled even more as he looked at the glass he was holding. “Oh, hell.” Tinungga nito ang laman n’on at hindi na sila nagulat nang matumba ito.

Every unconscious and suffering friend they see strike fear into their heart. ’Yon ang mangyayari sa kanila kapag ininom nila ang hinalong inumin ng kakambal niya.

“This is the worst bachelor’s party! Ever!” sigaw ni Titus mula sa banyo, saka sumuka na naman.

Si Andrius ang nagsalin ng inumin sa baso. “Okay, pussies. Never have I ever… dined and dashed.”

“I’m so dead,” Shun murmured before standing up and getting the drink from Andrius.

Hindi makapaniwalang napatitig si Andrius kay Shun. “You dined and dashed? Shameless motherfucker.”

Shun sighed. “In my defense, I forgot to pay because my wife called me and told me that our son just said daddy. So, I bolted. Saka ko lang na-realize na hindi ko pala nabayaran ang kinain ko nang nasa bahay na ako.”

“Thick face,” Valerian murmured.

Fear was in Shun’s eyes as he stared at the liquor and when he drank it, he bolted towards the bathroom. Together with Khairro and Titus.

Hindi alam ni Blake kung maaawa o matatawa sa pinagdadaanan ng mga kaibigan nila.

“Shun, my man, say something!” sigaw ni Blaze habang nagsasalin ng inumin sa baso.

“Fuck you, Blaze!” sigaw ni Shun mula sa banyo.

“I know, I love you too, baby!” pang-aasar ng kakambal niya. “Besides your love confession to me, what else?”

“Never have I ever—” Shun puked, “—run to save my life. And that’s you, Valerian! Hell, yeah!”

Lahat sila napatingin kay Valerian.

Valerian sighed. “Kung may kasama kayong dalawang baliw na hinahabol palagi ng gulo at gumagawa ng gulo, trust me, you’ll run for your lives too.”

Natatawang iniabot ni Blaze ang baso kay Valerian at agad naman iyong ininom ni Valerian.

And he didn’t pass out or puke.

They all looked impressed at Valerian.

“Nice.” Phoenix smirked. “Good thing someone can hold their drink.”

They were all impressed as well.

Kinuha ni Blaze ang baso kay Valerian, saka sinalinan iyon ng inumin bago bumaling kay Valerian. “Okay. Speak, Volkzki.”

But Valerian stayed silent.

Nang tumingin sila sa gawi ni Valerian, nakahilig na ito sa likuran ng mahabang sofa at walang malay.

“That was smooth as fuck,” sabi ni Calyx. “He just showed us how to pass out coolly.”

Mahinang natawa si Blake, saka iniabot ang baso mula kay Blaze. “Okay, lunatics, never have I ever stole my friend’s girlfriend.” He looked at Phoenix knowingly. “Pass out coolly too, okay?”

“Fuck you.” Phoenix tsked before drinking everything in the glass. He burped. His face turning pale before he crawled towards the bathroom and vomited on the tile floor.

“You okay, bud?” nang-aasar niyang tanong sa kaibigan.

“Fuck you,” sagot ni Phoenix bago nakabalik sa sala.

Mukhang okay na ito.

Well, he was a Navy seal. Blake was pretty sure that Phoenix could hold any drink.

“Whoa!” Phoenix let out a loud breath. “Fuck…” He tsked and looked at him. “Never have I ever lied to a woman named Lucky.”

Natawa siya, saka iniabot ang baso at agad na tinunga iyon. Napangiwi siya sa lasa n’on, saka marahas na ipinilig ang ulo bago ibinalik ang baso kay Blaze.

“That’s a very fucked up drink,” sabi niya na bahagyang ipinikit ang mga mata dahil umikot ang paningin niya. “Fuck… fuck…”

Phoenix chuckled. “You got it coming, my man.”

Tyron tsked. “Play fairly, morons.” Ito ang kumuha ng basong may lamang lason. “Never have I ever stole from a grocery or a market.”

Walang umimik o gumalaw maliban kay Iuhence na siyang nagsalita.

“Bud,” sabi nito kay Zapanta. “Kuripot ako at ayokong gumastos pero hindi naman ako magnanakaw sa grocery.”

“Great,” Tyron murmured sarcastically. “Fuck you all.”

Ininom ni Tyron ang lason na gawa ni Blaze at hindi na sila nagulat nang bumulagta na lang ito sa sahig.

“More down, more to go,” nakangising sabi ni Blaze.

Ymar tsked and put some poison drink on the glass. “Never have I ever worked in a fast-food restaurant.”

Walang imik na kinuha ni Lash ang baso kay Ymar, saka ngumiti. “I did, to help myself when I was in college.”

Napangiwi si Ymar, saka humihingi ng sorry na tumingin kay Lash. “Sorry, man, I forgot.”

“It’s okay.” Tahimik na ininom ni Lash ang lason na gawa ni Blaze, saka tahimik din itong humilig sa likod ng kinauupuan at nawalan ng malay.

Ymar sighed. “And now I feel so bad.”

“You do?” Calyx grinned at Ymar. “Then let me help you feel better. Never have I ever put a flower on my neighbor’s door.”

Ymar glared at Calyx. “Fuck you,” sabi nito bago ininom ang lason na laman ng baso.

And when Ymar went unconscious, they all sighed and continued playing.

“Never have I ever cried in public because of a song,” sabi ni Train na nakatingin kay Iuhence.

Agad na sumama ang mukha ni Iuhence. “Don’t be judgmental. It’s “My Heart Will Go On”! It’s Titanic , people!“ Inis na napailing si Iuhence, saka ininom ang lason sa baso. And he passed out as well.

Blake looked at his twin. “Siguruhin mo lang na lahat ng mga nawalan ng malay ay nasa kasal ko bukas. Kundi hahati-hatiin kita hanggang sa malagutan ka nang hiningang gago ka!”

Tumawa lang si Blaze, saka nagsalin na naman ng inumin sa baso. “Next?” tanong nito.

“Never have I ever…” It was Lath. “… Killed someone.”

Nagkatinginan sila nina Pheonix, Blaze at si Nate na kanina pa tahimik na naglalaro ng Candy Crush sa cell phone nito.

Nate looked at Lath coldly. “You’ll pay for this.”

Napailing na lang sila, saka isa-isang uminom.

Phoenix puke, so did he and Blaze. While Nate continued playing Candy Crush.

“What kind of stomach do you have?” tanong ni Phoenix kay Nate nang makabalik sila sa sala samantalang ang iba ay sumusuka pa rin.

Nate tapped his stomach. “A strong one but my head is spinning.”

“That’s the start,” sabi niya na habol ang hininga dahil sa pagsuka.

Kahit nanghihina, sinalinan ng inumin ni Blaze ang baso, saka ibinigay kay Nate. “Go, man. Ipaghiganti mo ang pang-aapi sa ’tin ni Lath!”

Nate accepted the glass and looked at Lath. “Never have I ever kidnapped the woman I love.”

Lath blew a loud breath. “Fuck you all and you may have nightmares tonight,” sabi nito bago ininom ang laman ng baso at nawalan ng malay.

Nagkatinginan silang natitira. Iilan na lang sila.

Pero bago pa nila matuloy ang laro, tumaas ang kamay ni Evren. “Habol-habulan na lang tayo. Ang unang madakip ay iinom.”

“Sino’ng taya?” tanong niya.

Lahat itinuro si Blaze.

“Tutal, siya naman ang may kagagawan ng lason na ’yan,” sabi ni Dark.

Blaze grinned. “Okay. Let’s play.”

Nanatili lang siyang nakaupo habang naghahabulan na ang mga baliw na parang mga bata at walang mga asawa’t anak.

“That’s unfair!” Train shouted while laughing. “Blake is just sitting there. Dakpin mo!” utos nito kay Blaze.

Blaze chuckled. “Sorry, morons, that’s my brother.”

Nagsitakbuhan na naman ang mga baliw nang tumakbo si Blaze para habulin ang mga ito.

Bumaling siya sa banyo, sumusuka pa rin ang iba niyang kaibigan. Thanks to Blaze’s poisonous drink.

At patuloy ang habulan ng mga ito hanggang sumuko na lang si Blaze dahil hinihingal na.

“Fuck. You all run fast,” habol ang hiningang sabi ni Blaze.

“Of course,” sagot ni Calyx. “Palagi akong hinahabol ng kung ano-ano ng asawa ko. Kailangang mabilis ako para hindi tamaan.”

“Same,” Their married friends all murmured the same.

“Fuck…” Evren blew a loud breath. “Pinagpawisan ako roon, ah.”

“Me too,” sabi ni Dark.

“Did I miss anything?” Boses iyon ni Knight na kapapasok pa lang sa barn.

Lahat sila napatingin dito pero kay Valerian nakatuon ang mga mata nito.

“What happen to this fucker?” tanong nito.

“Passed out.” Si Dark ang sumagot. “Thanks to Blaze’s poisonous drink.”

Napakamot sa sariling batok si Blaze. “Thank you. I’ll take that as a complement.”

Knight looked at him. “Can we talk? Privately?”

Tumango siya at sabay silang tinungo ni Knight ang kusina ng barn.

“What is it?” sabi niya nang humarap kay Knight. “May kailangan ka?”

“I want to know where Midnight—”

“I don’t know where he is—”

“Don’t lie to me—”

“I’m not.” Nagtagis ang mga bagang niya at nakaramdam ng iritasyon. “Velasquez, sa ating dalawa, ikaw ang hindi palaging nagsasabi ng totoo. Ikaw ang sinungaling at ikaw palagi ang may hidden agenda. Huwag mo akong itulad sa ’yo. When I say I don’t know, I really don’t know.”

Tinitigan siya ni Knight na parang pinag-aaralan ang emosyon sa mukha niya. “This is not just about Midnight, is it?”

“No. It’s not just Midnight.” Kumuyom ang kamay niya kasabay ng pagtatagis ng mga bagang. “You knew about my mom yet you didn’t say anything. You knew and stayed silent. You knew how much we suffer but you never said anything. Bakit? Dahil may paggagamitan ka pa sa ’kin? Dahil may ipag-uutos ka pa? Anong klaseng kaibigan ka ba? Oh, wait, hindi mo nga pala kami itinuring na kaibigan. My bad.”

Ilang segundo siyang tinitigan ni Knight bago nagsalita. “Tapos ka na?”

“Yes, so get out of my sight.”

“I can’t.”

“Knight.” Tumiim ang titig niya sa kaharap at tumalim ang mga mata. “Get out of my sight.”

“No.” Knight’s face went cold. “You want the truth? Fine. Gusto mong malaman ang rason kung bakit pinabantayan ko sa ’yo si Lucky?”

His face falter. “Why?”

“Because she has something I want, and I don’t care even if you find out that you’re protecting the person who made you and your mother suffer all these years.”

Kumunot ang noo niya. “Ano ba’ng pinagsasasabi mo? Lucky will never do that—”

“Did you know that she was with your mother in that house, eleven years ago? At ang mommy mo sana ang makakatakas, pero naunahan niya ang mommy mong makalabas. Nagmakaawa siya kay Lucky na magsabi sa mga pulis o sa inyo kung nasaan siya. Lucky promised she will return with help, pero walang tulong na dumating hanggang sa ginahasa ang mommy mo at sinunog. That’s the truth, Blake. And it hurts.”

Nagtama ang mga mata nila ni Blaze na nasa likuran pala ni Knight. Wala sa sariling napahawak siya sa island counter. Nanghihina ang mga tuhod niya at parang babagsak ang katawan niya sa mga narinig.

Ayaw niyang maniwala. Alam niyang hindi ’yon magagawa ni Lucky sa kahit kanino.

She was a gentle soul. She was sweet, nice and kind… but why was tears falling from his eyes? Bakit parang may kamay na nakahawak sa puso niya at pinipiga iyon? Why did he feel his soul … breaking? Again.

“No… No… you’re lying…” bulong niya na pilit na hindi pinapaniwala ang sarili.

Umiling si Knight. “Not this time, bud. I’m telling the truth. You can ask your mom. She knew the truth. Dapat nakatakas ang mommy mo, dapat nakabalik siya sa inyo, dapat nakasama n’yo siya ni Blaze at hindi nangyari ang mga nangyari. Pero dahil kay Lucky, nangyari ang lahat. She was the reason why you’re broken, Blake.”

Umiling siya. “No… no, you’re lying… no…”

“In the name of my son, I’m not lying. Sana nga kasinungalingan na lang lahat ’yon. Sana nga gawa-gawa ko lang.” Knight looked him in the eyes. “Now I have a question for you.”

He looked at him, his eyes teary and confused and in pain and just broken. “W-what?”

“You’re still gonna marry her?”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 43

CHAPTER 43

THEY SAY, “LOVE CONQUERS ALL,” that “love forgets and forgives,” that “love was the most powerful thing in the world…” But as Lucky stood in front of the mirror, with her wedding gown, she started doubting love and the power it held.

What she did eleven years ago, the life she ruined all those years… even love couldn’t forgive that.

Maraming bagay sa mundo ang madali lang patawarin, pero ang ginawa niya, isa ’yon sa mga bagay na mahirap kalimutan at patawarin.

I’m just like my father. A monster. Ang daming buhay na nasira nang dahil sa ’kin. Nang dahil sa kagagawan ko.

How could she forget what she did? How could she turn her back on her promise?

I’m a monster… just like my father.

Kung anong puno, siya rin ang bunga.

“Lucky, it’s time, honey,” sabi ng ina ni Blake na kumakatok sa pinto ng kuwarto niya.

Hindi siya gumalaw sa kinatatayuan. Nahihiya siya. Wala siyang mukhang maiharap dito pagkatapos niyang maalala ang memoryang nakalimutan niya ilang taon na ang nakakaraan.

She was ashamed. So, she bolted and locked herself in her room all night. Hindi niya pinansin ang pagkatok nito kagabi sa kuwarto niya, ang pagmamakaawa nitong makausap siya.

“Lucky, dear, come on.” Nangungusap ang boses ng ginang. “Open up. It’s your wedding day. You have to get ready. I’ll help you, that’s what I’m here for.”

Mula sa salamin, nakita niya ang pamamalisbis ng luha sa pisngi niya. Ang hiya sa mukha at mga mata niya.

“Lucky, let me in,” pakiusap nito. “Male-late na tayo sa kasal n’yo ni Blake. Buksan mo na ’to.”

Tinuyo niya ang mga luha, saka naglakad palapit sa pinto ng kuwarto at pinihit iyon pabukas.

Nang bumukas ang pinto, sumalubong sa kanya ang nag-aalalang mukha ng ina ni Blake.

“Lucky…” She really looked genuinely worried. “Ano ba’ng nangyari sa ’yo kagabi?” Nag-aalala nitong tanong. “Bigla mo na lang akong iniwan sa sala nang walang pasabi o rason. Pinag-alala mo ako. Ano ba’ng nangyari sa ’yo?”

Walang emosyon ang mga mata niyang nakatitig sa mukha ng ginang.

How was it possible that she looked worried of her? Pagkatapos ng ginawa niya rito, paano nito nagagawang mag-alala sa isang katulad niyang masamang tao?

“H-how?” Pilit ang boses na lumabas sa bibig niya.

Natigilan ang ginang at napatitig sa kanya. “How what?” Nakakunot ang noo nito sa kanya.

Mapait siyang ngumiti. “How could you act like I didn’t do anything horrible to you?” tanong niya, saka tumingin sa mga mata nito ang walang buhay niyang mga mata na may namumuong luha. “B-bakit kaya mo akong kausapin pagkatapos ng g-ginawa ko sa ’yo?”

“Lucky…” Realization dawned on her face. “D-do you remember… h-how?”

Tuluyan nang nalaglag ang luha sa mga mata niya habang nakatingin sa ginang. “Y-your picture. N-nang makita ko ang dati mong mukha… It’s like a switch was flip inside my head and I remember it all. I remember everything now. I remember it clearly like it just happened yesterday. I remember… I remember…”

“Lucky.” Hinawakan siya nito sa magkabilang balikat at tinitigan siya nang matiim sa mga mata. “Listen to me, you were just a kid back then. Wala kang kasalanan, maniwala ka sa ’kin—”

“I wasn’t a kid.” Umiling siya habang mahinang humihikbi. “I was turning sixteen. Sixteen! I’m old enough to know what I did!” Kumuyom ang kamay niya. “Hindi na ako bata. Naaalala ko… naaalala ko ang ginawa ko sa ’yo. I remember pushing you away so I could go in first in the trunk of that car and there’s no space left. I remember promising you I’ll tell the police where you were, I remember leaving you. I remember not c-coming b-back.” Napahagulhol siya. “I remember abandoning you. I remember turning my back on the promise I m-made to you. I w-was the reason why you were molested because I didn’t go to the police! Oh, my God! N-nakatakas ka na sana kung hindi dahil sa ’kin, kung hindi ako naging makasarili. S-sana nakasama mo sina Blake at Blaze pero dahil sa ’kin, dahil sa ’kin.” Nasapo niya ang puso na naninikip. ’Dahil sa ’kin ang daming buhay na nasira, kasama na ang buhay ng lalaking mahal ko.“

Napahagulhol siya nang malakas. “I broke him… I was the reason why he was broken. It was me… it was my fault… I did this. I inflicted him pain and suffering. This is all my fault… all my fault. All my fault… Oh, my God. It’s all my doing. This is all my fault—”

“No, Lucky, no!” Niyugyog nito ang magkabilang balikat niya. “Listen to me, okay? Makinig ka sa ’king mabuti. Wala kang kasalanan. Bata ka pa noon. Matagal na kitang napatawad. Don’t beat yourself of the past you have no control of.”

Umiling siya. “I was sixteen!” Nanlaki ang mga mata niyang nakatingin sa ina ni Blake. “Sixteen! Sixteen! May isip na ako noon! Hindi na ako bata! Inabandona kita! Takot na takot ako kaya hindi na ako bumalik at wala akong pinagsabihan! Takot na takot ako na ibinaon ng isip ko ang memoryang ’yon at nakalimutan kita! What happened to you, it was all my fault. You suffered because of me… your family suffered because of me. Wala akong karapatang maging miyembro ng pamilya n’yo. God knows how much pain I inflicted your family. I don’t deserve your kindness. Please be mad at me,” she begged. “Please? I deserve it. Please be mad. Please?”

Umiling ang ginang habang hindi inaalis ang mata sa kanya. “No. I already made peace with my past. Nakaraan na ’yon. Walang sino man ang dapat na makaalam n’on. Not your family, not Bailey, or Blaze or Blake—”

“Blake…” Umiling siya. “No, he deserves to know the truth, even if it hurts. Karapatan niyang malaman ang ginawa ko sa ’yo.”

“But your wedding—”

“Let him decide.” She could feel her heart withering at the thought of Blake leaving her but he deserved to know everything. “Truth hurts but at least I told him. At least, I have the guts to tell him how horrible of a person I am—”

“No!” pigil sa kanya ng ina ni Blake. “I know my son, I know my Blake. Kapag nalaman niya ’to, baka umatras siya sa kasal n’yo. Hindi puwede. You are his happiness and I will not let you take his happiness away from him.” Naiiyak na rin ito. “Please don’t take his happiness away.”

Sunod-sunod siyang napahikbi habang umiiling. “I love him, Ma’am. I love your son. I love him so much and it pains me to tell him the truth but he deserves to know it. Let him decide if he still wants to marry me or not. Yes, I’m his happiness, but as of the moment, I’m the one who caused him too much pain and suffering. I’m the person who broke him. At hindi ko kayang sikmurain na humarap sa kanya na ganito kalaki ang kasalanan ko.

“Yes, he is my beloved, but I can’t deceive him. Kailangan niyang malaman ang ginawa ko. Kailangan niyang malaman kung anong klaseng tao ako. He has to know that I’m not sweet, nice or kind. I’m a bad person who left you in my father’s house to be molested and burned. And I’m so sorry for that. I’m so sorry for leaving you. I’m so sorry for not coming back. I’m so sorry for causing you too much pain…”

“If you’re really sorry.” Her eyes were begging. “Then don’t tell Blake. It will destroy him.”

“And then what?” Walang patid ang pamamalisbis ng luha niya. “We’ll get married and be happy? Paano kami sasaya? Paano kami sasaya kung alam kong may lihim akong kasalanan sa kanya?” Umiling siya. “I can’t… it will eat me alive! My conscience won’t let me lie to the man I love. I love him a lot and I will not lie to him! Hindi ako magsisinungaling sa kanya.”

“But your wedding—”

“Kung ayaw na niyang ituloy ang kasal pagkatapos kong sabihin sa kanya, ayos lang, maiintindihan ko. What I did, it’s unforgivable. Even I can’t forgive myself for putting you in so much misery and for causing Blaze and Blake so much pain. I know how much suffering they’d been through. I saw Blake broke down. I saw how broken he was. I saw how hard it was for him to pull himself together. And all his suffering, it’s all because of me. We both love him, so let’s not lie to him and let’s tell him the truth. He deserves it more than anyone.”

Binitawan siya ng ginang, saka napasabunot ito sa sariling buhok habang umiiling. “You will break him again, Lucky. He will be in pain again. Kaya nga ayokong makausap mo si Count Knight kasi ito ang iniiwasan ko. You two will get hurt.”

“I know…”

“Then why hurt him? Hindi naman niya ito kailangang malaman.”

Mapait siyang ngumiti. “’Yan din ang iniisip ko kagabi, na hindi naman niya malalaman, na hindi niya kailangang malaman. We can go on and be happy. He will never know. But I can’t lie to him. I love him too much.”

“If you love him too much then you shouldn’t tell him because—”

“Because I might lose him?” Nanginginig ang mga labi ni Lucky pero pilit niyang nilalabanan ’yon sa pamamagitan ng pagkagat n’on, “I know… I might lose him… but it’s better than lying to him just to keep him. Hindi ko kayang magsinungaling sa kanya. He already done so much for me. He has always been there for me, he took care of me, love me, made me happy… I can’t lie to him… I just couldn’t…I couldn’t make myself lie to him. Hindi ko kaya.”

Napahilamos ang ina ni Blake sa sarili nitong mga palad, saka nangungusap ang mga matang tumingin sa kanya. “What now? Ano’ng gagawin mo?”

“I’ll call him.”

“And then what?”

“Tell him the truth.”

Mariin nitong ipinikit ang mga mata. “Oh, Lucky…paano ang kasal n’yo?”

Lucky shrugged. “Iintindihan ko kahit ano pa ang maging desisyon niya.”

Umiling ang ginang. “You might lose him, Lucky.”

She took a deep breath and pretended to be tough and brave. “Then so be it.”

Humakbang siya paatras at dahan-dahan niyang isinara ang pinto ng kuwarto, saka tinungo ang kama at umupo sa gilid n’on. Inabot niya ang cell phone na nasa ibabaw ng kama na kagabi pa niya gustong gamitin para tawagan si Blake.

Pero naduduwag siya. Natatakot siya na baka sa balak niyang gawin ay mawala sa kanya ang lalaking mahal niya. Pero kaysa naman magsinungaling o maglihim siya rito. Walang magandang patutunguhan ’yon.

Lies and secrets lead to heartaches, and it could destroy relationships.

Nanlalamig at nanginginig ang kamay na tinawagan niya ang numero ni Blake. Her lips were trembling as she neared the phone over her ear.

Ring after ring after ring. No answer.

Her lips parted as tears begin falling from her eyes again.

Tinawagan niya uli ang lalaki. Ilang beses na nag-ring sa kabilang linya hanggang sa may pumatay n’on.

Why wouldn’t he answer?

Tinawagan niya sana uli si Blake pagkatapos ay si Blaze naman pero walang sumasagot sa tawag niya hanggang sa nakatanggap siya ng tawag mula sa numero ni Blaze.

Mabilis niyang sinagot ’yon. “Blaze, thank God you called—”

“Ate Lucky?” Boses iyon ni Bailey.

Natigilan siya. “Bailey?”

“Yes, Ate, this is Bailey,” sabi ng nasa kabilang linya. “Ipinapasabi ni Kuya Blaze na huwag ka raw munang tumawag.”

“B-bakit daw?”

“Hindi ko alam,” sabi ni Bailey. “Basta huwag ka lang daw munang tumawag, pati na rin kay Kuya Blake.”

Parang nanghihinang bumagsak ang kamay ni Lucky na may hawak sa cell phone, saka napatanga sa kawalan at nabitawan ang cell phone niya.

Did they know? What she did to their mom? Kaya ba ayaw siyang makausap ng mga ito?

Did they talk to Count Knight?

Napahilamos siya, saka mahinang napahikbi habang iniisip kung ano ngayon ang laman ng isip ni Blake. Kung alam ba nito o hindi.

If Blake and Blaze knew… they would hate her.

Huminga si Lucky nang malalim, saka tinuyo ang basa niyang pisngi bago lumabas ng kuwarto.

“Lucky—”

“Please help me clean up,” pakiusap niya sa ginang. “I have a wedding to attend to.”

“Nakausap mo na si Blake?” tanong nito sa kanya na puno ng pag-aalala ang mukha.

Malungkot siyang umiling. “A-ayaw niya akong makausap.”

“Oh, Lucky.” Masuyo nitong sinapo ang mukha niya, saka tinuyo ang mga luha niya. “Gusto mo bang tawagan ko si Blake?”

Umiling siya. “Huwag na po. Tulungan n’yo na lang po akong maghanda para sa kasal namin.”

“Lucky—”

“Please?” She forced a smile. “I want to be pretty in my wedding.”

She looked at her sadly. “I’ll make you very pretty. He’ll come… Blake will come.”

Tumango siya, umaasa na may katotohanan ang sinabi ng ina ni Blake pero may parte rin sa kanyang hindi na umaasa.

Lucky knew Blake would hate her if he ever found out. But maybe he just didn’t want to talk to her? Maybe she was getting ahead of herself. Siguro nagpapa-miss lang si Blake.

But who was she kidding? Natatakot siya. Natatakot siyang baka tama ang iniisip niya… na alam na ni Blake ang totoo.

Walang imik at nakatitig lang sa kawalan si Lucky habang inaayusan siya ng ina ni Blake.

“Lucky.” Masuyo nitong hinaplos ang pisngi niya. “You’re not okay. Talk to me, baby. I’m your mom—”

“No…” bulong niya, saka marahang umiling. “Wala akong karapatang tawagin kang mommy. I made you suffer. I abandoned you. I turn my back on you. I have no right…” Bumagsak ang luha sa kanan niyang pisngi. “I have no right… I’m so sorry…” Tumingin siya sa mga mata ng ginang. “I’m so sorry… I’m sorry. I’m so sorry…I didn’t mean to. I forgot… I forgot… I forgot to come back. I forgot and I’m so sorry. I know that I have no right to ask for forgiveness but I’m really sorry … I’m so sorry.”

“Sshh…” Masuyo siya nitong niyakap at hinagod ang likod niya. “It’s okay, Lucky. I told you, I already forgave you. I admit, I hated you. Pero nang makita kitang kasama si Blake sa ospital at napapasaya mo siya. Nang makita ko kung paano ka niya alagaan at mahalin, nakita ko rin na hindi ka niya kayang mawala. At nang malaman ko ang mga nagawa mo para sa kanya, napaisip ako na baka nga may rason ka kung bakit hindi mo tinupad ang pangako mo sa ’kin. And I was right, you can’t remember me. And I was thankful for that. So, I made peace with the fact that you’re part of his life. Mahirap noong una pero napatawad na kita, kaya huwag ka nang umiyak.”

Sunod-sunod na tumulo ang luha niya. “I’m gonna lose, Blake. I’m gonna lose the man I love because of my mistake… because of what I did. I don’t want to lose him, I don’t want to but… I have no choice. Kapag iniwan niya ako, hindi ko alam ang mangyayari sa ’kin.”

Blake’s mom softly cupped her face. “You promised me. Sabi mo hindi mo siya iiwan kahit ano’ng mangyari. I know it’s selfish of me but please, he loves you. Kapag nalaman niya ang nangyari, oo magagalit siya pero mawawala rin ’yon. Just stay with him. Please? It will break him. Please? Please?”

Naninikip ang dibdib niya pero pilit siyang ngumiti at tumango. “I will stay. Hanggang gusto niyang manatili ako, mananatili ako.”

“If he pushed you away, stay, okay?”

“But—”

“If you want to make it up to me, stay with Blake. Stay with him… stay with my son, Lucky. Please, I beg you.”

Lucky nodded. “I will. I will.”

Blake’s mom smiled. “Okay, then, let’s get you ready and go to church.”

She forced a smile. “Okay.”

She helped her with everything to get ready. At nang dumating ang oras na kailangan na nilang umalis, hawak nito ang kamay niya habang palabas sila ng hotel.

“He’ll be there,” pagpapakalma nito sa kanya nang makasakay siya sa sasakyan. “I’ll see you in church, okay?”

Tipid lang siyang ngumiti at tumango. Mahigpit niyang hawak ang cell phone, umaasa na tatawag sa kanya ang kasintahan o magpapadala ng mensahe.

Bahagya siyang napaigtad nang tumungo ang message alert tone ng cell phone niya.

Nanginginig at nanlalamig ang kamay niyang binuksan ang mensahe. Malakas ang kabog ng dibdib niya at ramdam niya ang pangamba sa puso niya.

The message was from unknown number.

I told Blake everything. I’m sorry, Miss Hart. – Count Knight.

Nabitawan ng nanlalamig niyang mga kamay ang cell phone pagkatapos mabasa ang mensaheng ’yon. Bumagsak iyon sa sahig ng sasakyan kasabay ng pagbagsak ng mga luha niya.

So, Blake knew? Is that why he doesn’t want to talk to her?

Sunod-sunod na bumagsak ang luha sa pisngi niya, parang may umaaararo sa puso niya sa sobrang sakit. Ni hindi niya namalayan ang pagtigil ng sasakyan dahil may humarang sa dinadaanan nila.

Nagising lang ang diwa niya nang bumukas ang pinto ng nakatigil na sasakyan, saka may humawak sa braso niya at marahas siyang hinila palabas at itinulak papasok sa isang itim na van.

At bago pa siya makapagpumiglas at makasigaw para humingi ng tulong, may panyo na tumakip sa ilong niya at unti-unti ay nawalan siya ng malay hanggang sa tuluyang nilamon ng kadiliman ang diwa niya.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 44

CHAPTER 44

BLAKE LOOKED AT THE ALTAR in front of him and then his eyes roamed around the church decors. Lahat ng disenyo ay naayon sa gusto niya at pinili niya para kay Lucky. Para sa kasal nila ni Lucky. Lahat ng mga iyon ay para sa babaeng mahal niya… para sa babaeng mahal niya na pinira-piraso siya.

The person who piece my broken soul together is the reason why I was broken.

Ito ang dahilan kung bakit siya nahirapan at nasaktan, kung bakit nangyari ang mga ’yon sa kanyang ina.

His blood was boiling with rage. His mind was demanding for an explanation, but Lucky hadn’t arrived yet.

Nagtagis ang mga bagang niya habang nakatingin sa pinto ng simbahan.

He needed to hear her explanation. Kailangan niyang marinig mula rito kung bakit ginawa nito iyon sa kanyang ina. Malapit na siyang sumabog, tinitimpi lang niya ang galit na nararamdaman dahil naniniwala siyang hindi magagawa ni Lucky ang ibinibintang dito ni Knight.

He didn’t want to believe Knight. No, he needed to believe that Knight was lying because if he wasn’t… he already know what he’d do. And it would be very unfair to his family.

Those sleepless night, his nightmares every day and the pain he suffered for eleven years could have been avoided if Lucky… if Lucky …

Hindi niya kayang ituloy. Hindi pa rin siya naniniwala hangga’t hindi iyon nanggagaling sa mismong bibig ni Lucky. Kahit pa siguro ang kanyang ina ang magsabi, hindi siya maniniwala.

Lucky had a gentle soul. Nice, sweet and kind. Hindi nito kayang gawin kung ano man ang ibinibintang ni Knight sa babae. Lucky was incapable of doing that to someone.

She can’t… she couldn’t…

“Blake.”

Natigilan siya habang nagtatagis ang mga bagang. “What?”

“We need to talk.”

Lalong tumiim ang mga bagang niya. “Wala tayong dapat pag-usapan.”

“Oh, really?” May sarkasmo sa boses ng kakambal. “What about Lucky? Hindi mo ako puwedeng iwasan—”

“Of course, I can do that.” Humarap siya kay Blaze at malamig na tumingin sa mga mata nito. “Ano ba’ng gusto mong marinig mula sa ’kin? Na iiwan ko si Lucky? Na hindi ako dapat sumipot sa kasal namin—”

“No—”

“Then what?!” Hindi niya napigilan ang pagtaas ng boses na ikinatingin sa kanya ng mga kaibigan nila pero wala siyang pakialam. “What do you want from me, Blaze?”

“Let’s think this through—”

“No.” Umiling siya at kumuyom ang kamay. “I don’t want to think, Blaze. Dahil kapag nag-iisip ako kung ano-ano’ng pumapasok sa isip ko. Hindi kayang gawin ni Lucky ang mga ibinibintang sa kanya ni Knight. Lucky is a gentle soul. She’s an amazing woman and I’m not losing her, Blaze… I’m not…”

Pity was in Blaze’s eyes as he looked at him. “Blakey, Kakambal kita, alam ko kung ano’ng laman niyang isip mo. You’re pushing away the thought that maybe Lucky did leave Mom behind—”

“No.” Marahas siyang umiling. “No… hindi niya magagawa ’yon. Lucky is not like that. Knight is lying—”

“What if Knight isn’t lying and Lucky did leave Mom behind?” tanong ng kakambal, saka humakbang ito palapit sa kanya. “Paano kung totoo ang sinabi ni Knight? Ano’ng gagawin mo? Paano kung iniwan nga talaga niya si Mommy? Kaya mo ba? Kaya mo bang pakisamahan ang babaeng may kagagawan n’on sa ina natin? Kaya mo bang bale-walain lahat para makasama siya?”

Nagtagis ang mga bagang na bumulong siya. “She’s family, Blaze… she’s going to be my wife. Knight is lying.”

“Paano kung hindi?” makulit na tanong sa kanya nito. “Paano kung totoo ang sinabi niya? Ano’ng gagawin mo?”

Nagbaba siya ng tingin. “I don’t know what I’ll do… but I do know this.” Nag-angat siya ng tingin dito. “She’s my baby, she has become my life, she’s everything to me, I love her and I’m not gonna lose her, Blaze. Hindi ako nagmakaawa sa Panginoon na buhayin si Lucky para lang iwan at hiwalayan siya. If she did what Knight said she did, that’s okay. She made mistakes, so did we. And yes, we suffered for eleven years for it, but can we bury it in the past and just forgive Lucky? He looked pleadingly at his brother. “Please? I beg you. Don’t hate her. You know how fragile she is. Please, Blaze, please?”

Blaze looked at him before sighing. “Don’t beg. I hate it.”

He nodded. “I’m sorry for asking you this. I just don’t want to lose her.” Napatitig siya sa krus ng simbahan na nasa likod ng altar. “Muntik na siyang mawala sa ’kin noong nasa ospital siya. I pleaded to God so He would let Lucky have another chance of living. I pleaded and pleaded and pleaded for Lucky to come out from that operation room alive. And she did. At hindi ko sasayangin ang mga araw na buhay siya para kamuhian siya. I only have five years, minimum, to be with her. I’m already praying for a miracle, Blaze. I’m serious when I said that I can’t lose her. I’ll be lost.”

Tumango si Blaze. “Lucky is family and we take care of our own. So don’t beg. Hindi naman ako galit sa kanya, kailangan ko lang ng paliwanag niya.”

Tumango rin si Blake, saka mapait na ngumiti. “Do you know that I feel so bad? I’m boiling with rage and I wanna hate her so bad, I want to blame her for everything, for every pain… but every time I tried to erase her in my head, I couldn’t. My rage is replaced with fear. Natatakot akong mawala siya sa ’kin. And I feel bad because I couldn’t really hate her. I can’t make myself hate her. I love her too much and it’s unfair to you and to Mom…”

Blaze took a deep breath. “After your wedding, we will have a serious talk with Lucky—”

“Blake!” It was his mom and she looked like in panic while running towards him and Blaze.

Kumunot ang noo niyang sinalubong ang ina. “Mom…”

“Si Lucky?” tanong nito sa kanya nang makalapit. “Nandito na ba siya?”

Nagsalubong ang mga kilay niya. “Wala pa. Kayo ang magkasama, ’di ba? Bakit mo tinatanong sa ’kin?”

His mother looked so worried as she sighed exasperatedly. “Oh, God. Something must have happened to her. Sinabi ko sa kanyang sisipot ka!” Bumuga ito ng marahas na hininga. “Nauna ang sasakyan niya rito. Akala ko nandito na siya. Oh, Jesus, paano kung may nangyaring masama sa kanya?” Nanginginig ang kamay nitong panay pindot sa cell phone na nauuwi lang sa frustration. “Kanina ko pa siya tinatawagan, hindi ko siya ma-contact. Oh, Lucky… please tell me you didn’t run away.”

“Why would she run away?” naguguluhan niyang tanong.

Agad na nagbaba ng tingin ang kanyang ina na para may gustong itago ito sa mga mata nito.

“Mom.” May diin ang boses na sabi niya. “Why would Lucky run away?”

“Don’t mind what I said—”

“Mom.” Nagtatagis ang mga bagang niya. “Sagutin mo ako.”

May pag-aalangan sa mga mata nitong tumingin sa kanya. “It’s, ahm, s-she remembered… she remembered what happened years ago…”

Kumabog nang mabilis ang puso niya. “Ano’ng naalala niya? Tell me.”

Umiling ang ito. “H-hindi mo naman kailangang malaman ’yon—”

“Mom!” he hissed at his mother.

Napaigtad ito, kapagkuwan ay nag-iwas ng tingin. “You don’t have to know about it. Hanapin na lang natin si Lucky—”

“May kinalaman ba ito sa sinabi sa amin ni Knight?” tanong niya.

Natigilan ang kanyang ina at parang kabadong tumingin sa kanya. “A-ano’ng sinabi sa inyo ng conde na ’yon? Kung ano man ’yon, kasinungalingan ’yon—”

“He told us that Lucky left you in that mansion, eleven years ago,” Blaze interjected. “That you could have been rescued and save if Lucky just told the police where you were.”

Umawang ang mga labi ng ina nila. “It’s not—”

“Blake!” It was Khairro. Malalaki ang hakbang nito palapit sa kanila. “It’s your bride.”

Agad na kinain ng takot ang buo niyang pagkatao. “What about Lucky?”

“Knight called,” sabi nito, saka bumuntong-hininga. “May nagpasabog daw sa sasakyan ng fiancée mo.”

His knees buckled and he felt his world shook at the news. “W-where’s Lucky?”

Umiling si Sanford. “She’s not on the scene. Only one body is present.”

Thank God! Napasabunot siya sa sariling buhok, saka kumurap-kurap habang nag-iisip kung ano ang susunod na gagawin.

Wala sa sariling naglakad siya at halos tumakbo na palabas ng simbahan nang pigilan siya ng kakambal.

“What the hell are you thinking and what the fuck are you planning to do?!” singhal ni Blaze sa kanya.

“I have to save my baby,” sabi niya, saka inalis ang pagkakahawak nito sa braso niya at tumakbo palabas ng simbahan.

Pero hinabol siya ni Blaze at pinigilan na naman.

“Blake!” Hinablot nito ang braso niya, saka pinihit paharap. “What the hell?!”

“I need to see my baby!” he hissed at his brother.

“And how do you plan to do that?!” his brother hissed back. “Nag-iisip ka ba?! Ni wala ka ngang ideya kung ano’ng nangyari!”

His face darkened. “I have my guns. I’ll kill anyone who blocks my way!”

Blaze glared at him. “You can’t just go wherever you’re going, with guns blazing, you dumbass! Think!”

Piniksi niya ang braso na hawak ni Blaze, saka malalaki ang hakbang na tinungo ang kotse.

“Blake! Come back here!”

Hindi niya pinakinggan ang kakambal at sasakay na sa kotse niya nang tumunog ang cell phone niya.

“What?!” he snapped at the person on the other line.

“This is Count,” sabi ng nasa kabilang linya. “Lucky is kidnapped by her father. Wanna save her? Don’t kill the father. I have a plan—”

“Go fuck yourself!” singhal niya sa kausap, saka pinatay ang tawag at sumakay ng sasakyan.

Pero bago pa niya mapaharurot ’yon, may humarang na kotse sa daraanan niya at umibis mula roon si Nate at sinenyasan siya nitong lumabas ng sasakyan.

Napipilitang lumabas siya ng kotse. “What?!” he snapped at Nate.

“Your brain,” sabi nito. “Siguro naman gumagana pa ’yan. I got a call from Racini. Huwag ka raw magpadalos-dalos.”

“No—” He stilled when a handcuff encircled his wrist. “What the fuck are you doing?!” singhal niya kay Blaze na siyang nagposas sa kanya.

“You’re not going anywhere—”

He punched Blaze in the face.

“Fuck you!” Blaze shouted at him. “What the fuck—”

He punched Blaze in the face again and then again, until he started blocking his attacks.

Nakaposas ang kabilang bahagi ng posas sa pupulsuhan ng kakambal kaya hindi siya makalayo rito pero ayos lang ’yon sa kanya, madali niyang naaatake ito at hindi ito makawala sa kanya.

Malakas silang nagsuntukan hanggang tinutukan sila pareho ni Nate ng baril sa ulo.

“Stop or I’ll shoot,” sabi nito na nagbabanta.

Pareho silang tumalim ang mga mata ni Blaze at mabilis nilang nadisarmahan si Nate at itinutok dito ang baril na nakatutok sa kanila kanina na hawak na nila ngayon ng kakambal.

“Shut up or we’ll shoot,” sabay na sabi nila ni Blaze.

Nate sighed and shook his head. “Not the bad guy, assholes, not the bad guy.”

Sabay na bumaba ang kamay nila ni Blaze na may hawak na baril, saka bumuntong-hininga.

“Kinuha si Lucky ng ama niya,” sabi niya. “I need to see her tonight. Hindi puwedeng dumaan ang araw na hindi ko siya makita at maalis sa mansiyon na ’yon, mababaliw ako. You wanna help…” Tumingin siya kina Blaze at Nate. “Then help. If you stop me, I’ll kill you.”

Umiling ang kakambal habang inaalis ang posas sa pupulsuhan niya. “We need a plan.”

Nate interjected. “Racini and Parisi is not here at the moment. I’m sure the count will not help. May iba pa bang puwedeng tumulong sa ’tin?”

“Us.”

Napalingon siya sa nagsalita at isa-isang napatitig sa mga kaibigan nila ni Blaze.

“Sama kami,” sabi ni Phoenix na para bang isang picnic party ang pupuntahan nila.

“I’ll ask Mom to lend you some of her men,” sabi ni Andrius. “Hindi ako puwedeng sumama. I’m trying to live a normal life with my wife.”

Lumabas si Khairro sa simbahan at lumapit sa kanila. “I heard what happened. I’m still a chief so I can pull some strings for you.”

“Need a sniper?” Pierce asked. “I mean, I’m rusty but I still have the skills.”

“Thank you,” sabi niya sa mga kaibigan.

Ibinulsa ni Blaze ang posas. “Pauuwiin ko na ang ibang mga kaibigan natin. This is not the fight they’ll win, they have to stay safe. I’ll tell them the wedding is postponed to next week.”

Pinagkrus ni Phoenix ang mga braso sa harap ng dibdib nito. “So, what’s the plan?”

“Anything will do,” sabad ni Titus. “As long as the plan won’t kill us.”

He nodded in agreement to Titus. “Guns blazin’, assholes, guns blazin.’”

“I like that plan,” sabi ni Khairro.

“Same,” sabi ni Pierce.

“I’ll tell my mom,” sabi ni Andrius, saka nagtatanong ang mga matang tumingin sa kanya. “How many men do you need?”

He shrugged. “Kung ilan ang ipapahiram ng mommy mo.”

Tumango si Andrius, saka may tinawagan at kinausap sa cell phone, kapagkuwan ay tumingin uli sa kanya. “Mom asked if one hundred men will do?”

“A hundred?” Nate’s eyes widened. “Fuck, Salazar. What kind of mother do you have?”

Andrius smiled. “The kind that kills people and dance on their entrails.”

“Nice.” Phoenix nodded. “One hundred will do. Make sure they’re skilled in long and short distance combat. And tell your mom to put a suppressor in their guns so it won’t be noisy.”

“Yes, Mom, a hundred is okay,” pagkausap ni Andrius sa ina nito. “Yeah, I know, I heard yah . Yes. They can kill the bad guys.” He shook his head. “No, Mom, I’m not going. Ivy will kill me and she just gave birth. I don’t want to stress her out. You know how she is. She’s deadlier than I am and I’m scared of her. Literally scared of her—No, Mom, I’m not a pussy. I have a long dick, thank you very much—Yes. Yeah, love you too, yeah… yeah.”

Lahat sila nakatingin kay Andrius hanggang sa matapos ang tawag nito.

“Your mom is scary as hell,” sabi ni Khairro sa umiiling pa.

“She is,” sang-ayon ni Andrius, saka tumingin sa kanya. “I hope one hundred men will do as my replacement.”

Tumango siya. “You’re not that good anyway. I’ll take one hundred men any day.”

“Geez!” Andrius glared at him. “I feel so love and your gratitude is palpable,” puno ng sarkasmo nitong sabi.

Napailing si Titus, saka tumingin sa kanya. “What’s the plan other than gun’s blazing?”

“Don’t die,” sabi niya.

Nate, Titus, Phoenix, Pierce, Khairro and Andrius all nodded and spoke in unison.

“Nice plan.”

“Leaving without me?” Si Shun ’yon na naglalakad palapit sa kanila. “I mean, may ideya ba kayo kung sino’ng kalaban n’yo? May mga utak naman siguro kayo, ’no?”

Blake sighed loudly. “If you’re here to help then do share your brilliant idea with us,” may sarkasmo niyang sabi. “Or you need an invitation to do it?”

Shun tsked. “I can help to wipe all the CCTV footages clean, inside and outside the house.” May iniabot itong flash drive kay Blaze. “Just insert this to the computer in the CCTV room of the house and I’ll do the rest. Para naman hindi kayo madakip at makulong. Geez, lunatics! What will you do without me?”

They all sighed heavily.

“And then?” Titus asked before smirking. “Guns blazin’?”

“Hell, yeah,” sabi ni Phoenix.

Nagkanya-kanya plano ang mga kaibigan nilang sasama. Kapagkuwan ay lumapit sa kanila ni Blaze si Nate.

“The organization? Do they have a go signal on this?” Nate asked.

Pasimple siyang umiling. “The count doesn’t want the father dead.”

Nag-isang linya ang kilay ni Nate. “What’s wrong with him? Siguro naman alam niyang masamang tao ang ama ng fiancée mo.”

Tumango si Blake. “Alam niya. Sa tingin ko may kailangan pa siya.”

Nate shook his head. “Then we can’t kill him, Blake. Alam mo kung ano’ng kayang gawin ng organisasyon sa mga lumalabag sa gusto nila. Yes, you’re a freelance but they will still punish you.”

Tumiim ang mga bagang niya. “I don’t care. Hindi ko siya bubuhayin at hindi ko siya hahayaang saktan na naman ang mga mahal ko sa buhay. Over my dead body.”

Tumango si Blaze. “Okay. I’m with you. What do we do now?”

Tumalim ang mga mata niya at nagtagis ang mga bagang. “Let’s go kill those sons of bitches and show them why they should never, ever, mess with the Vitale twins.”

I’m coming, you motherfuckers!

CECELIB | C.C.

CHAPTER 45

CHAPTER 45

BLAKE WAS ITCHING to raid the mansion and rescue his baby but his brother and friends wouldn’t let him. They were still waiting for Andrius.

What’s taking him so long, anyway?

“Blake, calm down,” sabi ng kakambal niya.

“I’m calm,” sabi niya habang panay ang tagis ng mga bagang at kuyom ng kamay.

“Oh, really?” Blaze glared at him. “What’s that insane look in your eyes then? Kilala kita. I know that look, Blakey. Stop it and calm down—”

“Easy for you to say!” singhal niya rito.

How could he think sanely when he was getting insane every minute that Lucky was inside that mansion?

“Ano na?” Nauubusan na siya ng pasensiya. “Nasaan na si Salazar? I’m getting impatient.”

“Shun said there’s a lot of men in the mansion. Heavily guarded. They know we’re coming,” sabi ni Blaze na katatapos lang makipag-usap sa cell phone kay Shun. “He said he saw it in the satellite—”

“He owns a satellite?” manghang tanong ni Nate na pumutol sa iba pang sasabihin ng kakambal.

“No. He just tapped into one. He’s friend with someone who has,” sabi ni Blaze, saka umiling. “Hindi ko alam kung sino basta ’yon ang ginawa niya.”

“Kailan pa nagkaroon ng kaibigan si Shun na may-ari ng isang satellite?” nagtatakang tanong ni Nate. “I mean, satellite in space is not a joke.”

Kahit din siya ay nagtaka pero sa mga sandaling ’yon, wala siyang pakialam.

“Shun is Shun,” sabi ni Blaze. “He’s a badass in front of his computer.”

“True,” sang-ayon ni Nate. “Magaling din siyang makipaglaban. We sparred once and he was good, I give him that.”

“Whatever. He’s still not here.” Ikinasa ni Phoenix ang hawak na baril. “I can’t believe we’re going to war and I’m holding a .45 gun.”

Titus tsked. “And I have three grenades. Seriously?! This plan sucks.”

Panay ang reklamo ng mga nasa likod ng van habang siya na nasa driver’s seat ay panay ang tagis ng mga bagang at kuyom ng kamay.

He had to calm himself!

Naputol lang ang pagrereklamo ng mga nasa likod nang dumating si Andrius at pumasok sa van habang may dalang dalawang malalaking itim na sako.

“Guns. From my mom,” sabi ni Andrius. “She wants it back but used all the bullets, she said, or else, she won’t lend her men to us ever again.”

“Your mother is very weird,” sabi ni Nate.

“Yeah. She is,” sabi ni Andrius na sumang-ayon.

“Fuck, yeah,” sabi ni Titus na siyang unang tumingin sa laman ng sako na dala ni Andrius. “ Sweeeet ! Lots of rifle! And grenades! Fuck! Is this an AK47? Holy fuck! There’s a grenade launcher in here!“

Isa-isang inilabas iyon ni Titus, saka isa-isa silang binigyan, pagkatapos ay hinati-hati nito ang bala na laman ng sako.

Guns with suppressor and rifles. A handful of grenades and his all-time favorite, knives.

“Don’t die,” sabi ni Andrius, saka binuksan ang van para lumabas na. “I hate funerals. Good luck!”

Nang makalabas ito, agad niyang pinaharurot ang sasakyan patungo sa mansiyon kung saan nakakulong si Lucky.

Thanks to Phoenix’s gift to Lucky, the emergency beeper that had a tracking device inside its mechanism, Shun was able to track down his baby’s exact location. Hindi ito dinala sa naunang mansiyon. Ibang mansiyon iyon—naiiba sa huli dahil mas maraming bantay at mas malawak at malaki.

Itinigil niya ang sasakyan sa harap ng gate ng mansiyon, saka lumabas ng van. Ganoon din ang ginawa ng mga tauhan ng ina ni Andrius na nakasakay sa sampung van na nakaparada sa likuran ng van nila.

“No plan?” Blaze asked as he stepped out from the van.

“Guns blazin’,” sabi niya, saka humigpit ang hawak sa rifle na hawak. “Alam nilang darating tayo. What’s the use of planning a stealth attack?”

“Then let’s go in,” parang excited na sabi ni Titus. “Fuck. It’s been so long.”

“Yeah. If our wives find out about this…” Phoenix tsked. “We’re so dead.”

“Yeah. But worth it,” nakangiting sabi ni Titus. “So, what’s the plan, morons?”

Napatigil sa pagsasalita sana si Blaze nang may kotseng pumarada sa gilid ng sasakyan at umibis doon ang lalaking hindi nila kilala.

Lahat sila naging alerto.

“Vitale?” tanong nito nang makalapit sa kanila.

“Who’s asking?” maangas na sagot ni Blaze.

“Dimitri Argyris,” pagpapakilala nito. “Shun Kim sent me to help.”

Lahat sila ay hindi naniwala hanggang tumawag si Shun at ini-loud speaker ’yon ni Blaze.

“Nandiyan na si Dimitri?” tanong ng nasa kabilang linya.

Tumiim ang titig niya kay Dimitri. “I don’t trust him.”

“Do you trust me?” Shun asked.

“Yes,” sagot nila.

“Then trust me when I say that he can be trusted,” sagot ni Shun. “He can help.”

“Thanks,” sabi ni Blaze, saka pinatay ang tawag at tumingin kay Dimitri. “Need a gun?”

“Yes, I would like that,” sagot ni Dimitri.

Si Titus ang nagbigay rito ng baril na may balang kasama. “If you do anything funny, I’ll burn you.”

Tumango si Dimitri. “Duly noted, Sir.”

Titus grimaced. “Don’t Sir me. It’s gross.”

Tumawa si Phoenix at inabutan ng bala si Dimitri. “Here.”

“What’s the plan?” Dimitri asked.

He, Blaze, Nate, Titus and Phoenix answered in unison. “Don’t die.”

Dimitri frowned. “That’s not a plan.”

“It is to us,” sabi niya, saka ikinasa ang rifle na dala. “Let’s go and kill those sons of bitches.”

“Excuse me. Destroyer coming through,” sabi ni Nate na dumaan sa gitna nila ni Blaze, saka itinutok ang grenade launcher sa gate. “I’m gonna fire this baby up.”

Blake sighed and let Nate bombed the gate. Ni wala ngang napaigtad o nagulat sa kanila sa pagsabog n’on. Lahat sila kalmadong pumasok sa gate nang mawasak ’yon.

Nagkanya-kanya ring pasok ang mga tauhan ng ina ni Andrius at agad na napuno ng putukan ang buong paligid.

Humigpit ang hawak niya sa rifle na dala at kinalabit ang gatilyo n’on. Umalingawngaw ang sunod-sunod na putok ng baril hanggang sa napatumba nila ang lahat ng guwardiya na malapit sa gate.

Blake let out a loud breath. “That’s easy.”

“Do you really have to say that?” inis na tanong ni Nate nang may maglabasan na mga kalaban mula sa likod ng mansiyon at pinaulanan sila ng bala.

Kanya-kanya silang tago sa mga nakaparadang sasakyan.

“Titus!” tawag niya sa kaibigan. “Now is the time to use that motherfucker!”

Titus nodded and pulled the safety pin of the grenade before throwing it towards their enemies.

Nang sumabog iyon, sabay silang nagsilabasan sa pinagtataguan at pinaulanan ng bala ang mga kalaban.

Grenade after grenade. Titus was having fun throwing those grenades and firing his rifle.

Itinapon niya ang rifle nang maubusan ’yon ng bala at inilabas ang dalawang .45 na baril na nakatago sa likuran niya, saka binaril ang dalawang lalaking nagtatago sa nakaparadang sasakyan at nakatutok kay Nate ang baril. Kapagkuwan ay mabilis siyang napalingon nang may marinig na bumagsak sa likuran niya.

Kalaban ’yon at nakita niyang pinatumba iyon ni Dimitri bago pa siya mapatumba n’on.

“Thanks,” sabi niya.

“No problem,” sabi nito, saka nagpalit ng magazine.

Napamura si Blake nang makitang may naglalabasan na namang kalaban mula sa likod-bahay.

“Keep ’em coming you son of bitches!” sigaw ni Phoenix habang isa-isang bumabagsak ang papalapit na kalaban mula sa kaliwang bahagi ng bahay at walang natirang buhay ni isa.

“Hell, yeah…” sabi ni Titus habang pinapaulanan naman ng bala ang mga nanggagaling sa kanang bahagi ng bahay at tulad ni Phoenix, wala rin itong itinira ni isa. “Fuck! I love rifles! They rock!”

While Nate, Andrius’ men and Dimitri went to the backyard; guns blazin’. Walang nakakatakas sa bala ng baril ng mga ito. Kung mayroon man ay sina Titus at Phoenix ang tumatapos sa mga iyon.

Mayroon ding bala na basta-basta na lang tumatama sa mga kalaban nila.

Must be Pierce doing his sniper thing.

“Get inside!” sigaw sa kanila ni Phoenix habang pinapalitan nito ang magazine ng rifle habang si Titus naman ay abala sa pakikipagpalitan ng bala sa mga nakakatakas na kalaban. “Kami na ang bahala rito. Go get your girl.”

Nanatili sina Phoenix at Titus sa harap ng mansiyon at binigyan sila ng daan samantalang patakbong pumasok naman sila ni Blaze sa loob ng mansiyon. Ginamit nilang panangga ang mga nakaparadang sasakyan para hindi sila tamaan ng baril.

“Let’s split,” agad na sabi niya kay Blaze nang makapasok sila sa mansiyon.

He returned his guns to the holster and took two knives from his booths and gripped it tight.

Maingat ang bawat hakbang ni Blake. Walang ingay na maririnig, ni walang kaluskos. Bahagyang nakapikit ang mga mata niya para mas mapalawak pa niya ang pandinig.

Blake’s body automatically moved sideways when he heard footsteps on his right and threw the knife at the man.

Bumaon ang kutsilyong hawak sa dibdib ng kalaban. Mabilis niyang nilapitan ang bumagsak na lalaki, saka hinugot ang kutsilyo at mabilis na ibinato ang dalawang kutsilyong hawak sa dalawang lalaki na may-ari ng mga yabag na kakapasok lang sa sala.

Blake took a deep calm breath as he pulled the bloody knife from the men’s body. His hand was covered in blood, but he didn’t heed it any attention. Mas humigpit pa lalo ang hawak niya sa kutsilyo habang naglalakad paakyat sa ikalawang palapag ng mansiyon.

Magulo pa rin sa labas at naririnig niya ang walang tigil na putukan.

Napatigil siya sa paghakbang nang makarinig ng papalapit na yabag. Nang kumaliwa siya sa kanang pasilyo, sumalubong sa kanya ang dalawang lalaking may hawak na mataas na kalibre ng baril.

Pero bago pa maiputok ’yon ng mga ito, nadisarmahan niya ang dalawa at sunod-sunod na inatake ng malalakas na suntok sa leeg.

The other man staggered on his feet but the other one just kept on attacking him.

Mabilis na nakailag si Blake sa bawat suntok na pinapakawalan ng lalaki at nang makakita siya ng pagkakataon, sinakal niya ito at tinuhod ang sikmura, saka ibinalibag sa pinakamalapit na pader.

The man grunted in pain but he couldn’t relax because the other one attacked him again.

Blake kept on dodging the man’s punches until he got a hold of the man’s head and smash it on the wall.

“Fuck you!” he hissed and smashed the man’s head using his elbow. “Fuck you!” Kapagkuwan ay hinawakan niya ang buhok ang unang lalaking umatake sa kanya at ilang beses na binasag ang mukha nito sa pamamagitan ng paulit-ulit na pagpapatama ng mukha nito sa pinakamalapit na mesa.

At nang mawalan ito ng malay, pinulot niya ang nabitawang kutsilyo at ibinaon iyon sa isang lalaki, bago ibinaon ’yon uli sa kasama nito.

Hinihingal na iniwan niya ang dalawan, saka patuloy na naglakad.

Blake was fast enough to dodge the gun that was aimed at him when he turned left.

Malakas niyang siniko ang lalaki sa leeg at malakas na tumama ang kamao niya sa kamay nito dahilan para mabitawan ang baril na hawak. Pagkatapos ay sinipa niya ang leeg nito at sinipa ang likod ng tuhod para mapaluhod, pagkatapos ay inilipat niya ang kutsilyo sa kaliwa niyang kamay at sinaksak ang kalaban sa dibdib.

Umubo ito ng dugo pero pinihit pa niya pakaliwa ang kutsilyong nakabaon dito hanggang sa bumagsak na ito.

Blake sighed and pulled his knife from the man’s chest.

“Fuck…” he hissed when he heard another footstep.

Blake twirled his bloody knife on his hands before gripping it tight and readying himself to attack. Huminga muna siya nang malalim bago tinungo ang pinanggagalingan ng yabag. Hawak niya ang kutsilyo at isang baril sa magkabilang kamay. Agad na tumuon ang tingin niya sa kalabang tumatakbo patungo sa kabilang direksiyon.

He aimed his gun then squeezed the trigger. Nang bumagsak ang lalaki, mabilis niyang ibinato ang kutsilyong hawak sa lalaking nasa likuran nito at bumaon iyon sa leeg nito. Pagkatapos ay lumingon siya nang makarinig doon ng mga yabag.

Huli na para makaiwas siya pero bago pa makalabit ng kalaban ang gatilyo para barilin siya, may umalingawngaw na putok ng baril at bumagsak ito.

Seconds later, he saw Blaze.

“Remember the plan? Don’t die?” Blaze hissed at him.

Tumango lang si Blake, saka nilapitan ang lalaking binato niya ng kutsilyo na nakahandusay na sa sahig. Hinugot niya mula sa leeg nito ang nakabaong kutsilyo at inilibot ang tingin. “Kulang ng tauhan dito sa loob,” obserba niya.

“Yeah…” Pinalitan ni Blaze ng magazine ang baril nito bago ikinasa. “Third floor. The office is there.”

Tumawid siya ng tayo, saka walang imik na tinungo ang ikatlong palapag. Walang pag-aalinlangan ang bawat hakbang niya, lahat ng humaharang ay itinumba niya gamit ang baril o kutsilyo.

Nang makarating sa ikatlong palapag, tanging isang kuwarto lang ang mayroong apat na bantay sa labas.

Ibinalik niya sa holster ang baril, saka inilabas ang isa pa niyang kutsilyo.

“What are you doing—”

“Sshh… guns are noisy,” sabi niya, saka malakas na ibinato ang kutsilyo sa isang bantay at isinunod ang katabi nito.

Parehong bumagsak ang dalawa nang bumaon ang kutsilyo sa leeg ng mga ito.

Blaze followed him and used his knives to take down the guards.

Nang bumagsak ang apat na bantay ng kuwarto, walang ingay pero dali-daling tinungo nila iyon at binuksan.

Nakahinga si Blake nang maluwag at parang nawala ang mabigat na nakadagan sa dibdib niya nang makita si Lucky na nakahiga nang patagilid sa kama at parang walang malay.

Is my baby asleep?

Pero bago pa nila malapitan ng kakambal ang lagay ni Lucky, may narinig silang pagkasa ng baril at lumabas mula sa pinagtataguan ang dalawang lalaki.

He didn’t know these men personally but Shun showed him their pictures.

Leandro and Leo Barthlomeo. Brothers and human traffickers. And it boggled him that Knight didn’t want these two dead. They’ve hurt so many people and caused a lot of suffering!

“At last!” Ngumisi si Leandro habang nakatutok sa kanya ang baril habang ang baril naman na hawak ni Leo ay nakatutok sa kakambal niya. “You’re here! Kanina pa kami naghihintay ng kapatid ko. We’re getting bored waiting. Drop the guns or I’ll shoot her,” sabi nito at itinutok ang isang baril na hawak kay Lucky.

He didn’t have to be told twice. Agad niyang binitiwan ang hawak na baril at kutsilyo para hindi nito saktan si Lucky, ganoon din si Blaze.

Lumapad ang pagkakangisi ni Leandro. “Now, let’s talk.”

Tumiim ang mga bagang niya pero hindi nagsalita. Ganoon din si Blaze na tahimik lang sa tabi niya.

“Oh, come on,” nakangiting wika ni Leo. “Talk. Let’s have a chat first because we will kill you. Which organization are you from, huh? Looks like the count is getting desperate. As long as he won’t give me what I want, the information he wanted will stay hidden—”

“We’re not associated with the count.” Si Blaze ang sumagot sa kalmadong boses. “We’re here for her,” sabi nito, sabay tingin kay Lucky.

“I know but she’s asleep,” sabi ni Leandro. “At hindi ko siya ibibigay sa inyo. I should kill you here and now—”

“Then do it,” paghahamon niya. “Shoot me if you have balls.”

Nagtagis ang mga bagang ni Blake at nagdilim ang paningin niya nang kalabitin nito ang gatilyo at tumama ang bala sa tagiliran ng hita niya.

But his stand never waiver. He stood still, his eyes dark and sharp glaring at the Bartholomeo Brothers.

“Blaze…” nagtatagis ang mga ngipin na sabi niya. “Ikaw na ang bahala kay Lucky.”

“Blake, the plan—”

“Just do what I said,” he said between gritting his teeth. “In the count of three. One… Two…”

Handa na siyang makipagpatayan sa dalawa para maligtas ang babaeng mahal niya nang bigla na lang bumagsak si Leo sa sahig, may tama ito sa ulo at naligo sa sariling dugo.

Sniper? But it was out of Pierce’s range.

Napamura si Blake nang binaril siya uli ni Leandro sa takot sa nangyari sa kapatid nito. Tumama iyon sa tagiliran niya kasabay ng pagbato niya rito ng kutsilyo na tumama sa tiyan nito.

Sabay silang napadaing at nasapo ang sugat.

Nanlisik ang mga mata niya nang makitang itinutok nito ang baril kay Lucky na nakahiga sa kama at wala pa ring malay.

“No! Blaze! Take Lucky! Now!” sigaw niya, sabay atake kay Leandro.

Wala siyang pakialam sa kirot at sakit na nanggagaling sa paa niya at tagiliran dahil sa tama ng bala, basta tinakbo niya ang pagitan nila ni Leandro at sinunggaban ito hanggang sa bumagsak sila sa sahig pareho.

Akmang babangon ang lalaki nang hawakan niya ang ulo nito at ilang beses na malakas iyong ihinampas sa sahig para bumalik sa pagkakahiga.

“This is for my mom!” He slammed Leandro’s head on the floor. “And for Cassie!” He slammed Leandro’s head again. “And for Lucky!” He bashed Leandro’s head on the floor again and again. “And for every people you hurt and killed!”

Ilang malalakas na suntok pa ang pinakawalan niya na tumama sa mukha ni Leandro. At nang lupaypay na ito at naliligo sa sariling dugo ay hinugot niya ang kutsilyo sa tiyan nito at akmang isasaksak iyon sa dibdib nito para malagutan na ito ng hininga nang may pumasok mula sa bintana ng kuwartong ’yon.

It was Midnight.

“Don’t do it, Blake,” sabi nitong nakikiusap.

He spit the blood on his mouth on the floor. “Why?” Humigpit ang hawak niya sa kutsilyo. “If this is about the organization—”

“The organization will punish you, that’s for sure,” sabi nito, saka bumuntong-hininga. “Kapag pinatay mo siya nang walang pahintulot galing sa organisasyon, lalo na’t may kailangan pa sila sa kanya, baka mawalan ka na naman ng mga mahal sa buhay. At hindi ako nananakot. Nagsasabi ako ng totoo. You’ll suffer again and they will not stop until you’ll die in so much pain. You’re doing this for Lucky, right?”

He nodded.

“Then do it right. Leave them to me.” Tumingin ito sa walang buhay na katawan ni Leo. “I already killed him, let me finish the job I came here to do.”

Umawang ang mga labi niya. “Ikaw ang bumaril sa kanya?”

Midnight nodded. “Hindi puwedeng ikaw ang pumatay sa kanila.”

“Midnight, ikaw ang mapapahamak sa gagawin mo—”

Bago pa niya matapos ang sasabihin, lumapit sa kanya si Midnight at inagaw ang kutsilyong hawak at ito mismo ang nagbaon n’on sa dibdib at leeg ni Leandro.

At nang hindi pa ito nasiyahan, tatlong beses na binaril nito sa ulo sina Leandro at Leo.

“Done,” sabi ni Midnight na parang walang lang.

Hinihingal na pasalampak siyang naupo sa sahig na duguan. “They will punish you for killing the Bartholomeo Brothers,” sabi niya kay Midnight.

Midnight just shrugged. “That’s okay. I have nothing to lose anyway, but you on the other hand, you have your family. You can’t lose them.”

Tumango siya at sinubukang makatayo pero hindi niya maigalaw ang paa nang hindi namimilipit sa sakit. “Fuck!”

Tinulungan siya ni Midnight na tumayo at inalalayang makalakad palabas ng kuwarto at palabas ng mansiyon.

“Thanks, bud,” sabi niya habang paika-ikang naglalakad habang nakaalalay ito. “I owe you.”

“ Nah … you and Blaze took care of me when I was weak, so this makes us even.“

He chuckled than turned into grimaced. “Fuck… it hurts.”

“Of course, you were shot twice you idiot!” Midnight hissed at him.

“Bakit kasi hindi ka agad dumating?” pabiro niyang paninisi rito. “’Yan tuloy, nabaril ako. Kasalanan mo ’to.”

Mahinang tumawa si Midnight. “Be thankful I save you ass back there. If it wasn’t for me, you’d be dead.”

“Yeah, yeah…”

Nang paupuin siya nito sa sofa sa sala, tiningala niya ito. “What are you going to do now?” tanong niya.

Midnight shrugged. “I don’t know. I’ll call you to update?”

Nakangiting tumango siya. “Kapag hindi ka tumawag, ipapa-salvage kita.”

Midnight chuckled. “Yeah, yeah…” Napailing ito kapagkuwan at tinitigan siya nang matiim. “Blake, I hope this would be your last bloody mess. Ikakasal ka na at magkakapamilya. Have a peaceful and normal life, will you?”

He nodded. “This is my last, Midnight. Hahayaan kitang batukan ako kapag naligaw na naman ako sa madugong landas na ’to.”

Midnight nodded. “Good. Anyway, I have to go. Hindi ako puwedeng makita ng iba mong kaibigan. Hindi nila puwedeng makita si Count Knight—”

“But you’re Midnight.”

Midnight smile sadly. “They don’t know that.”

Pagkasabi n’on ay tumalilis ito ng alis at segundo lang ang lumipas ay nawala na ito sa paningin niya.

Bumuga si Blake ng marahas na hininga, saka napatitig sa kisame. Take good care, buddy.

Akmang tatayo siya para lumabas ng mansiyon nang pumasok sina Phoenix at Titus.

“You look like hell,” komento ni Titus nang makita siya.

Tiningnan niya ang dalawa, kapagkuwan ay natawa sa hitsura ng mga ito. “Says the guy who looks like hell too.”

Napapailing na lumapit sa kanya ang dalawa, saka inalalayan siyang tumayo at maglakad.

“Bakit ka nabaril?” tanong ni Phoenix.

“I was ambushed,” sagot niya.

“You mean you’re weak and couldn’t take the enemies out?” pang-aasar sa kanya ni Titus. “You’re turning into a pussy, bud.”

Blake grunted. “Last time I check, I still have my dick and my balls.”

Parehong natawa sina Phoenix at Titus.

Nang makalabas sila ng mansiyon, nagulat siya nang makitang may ambulansiyang naghihintay sa labas.

Bago pa siya makapagtanong, nagsalita si Phoenix.

“Romero’s Hospital.”

“Who’s the driver?” he asked, worried.

“No worries. It’s Wolkzbin himself,” sabi ni Titus.

Natawa si Blake. Talagang maasahan ang mga kaibigan niya kahit kailan. Hindi man sila palaging magkakasama at nag-uusap, at hindi man lahat sa kanila ay matatawag na matatalik na magkakaibigan, pero kapag ganitong may problema at nangangailangan ng tulong ang isa sa kanila, walang pag-aalinlangan ang mga itong tumutulong at sumusuporta.

“And the new guy?” he asked.

“Dimitri?” May itinuro si Titus. Si Dimitri iyon at tumutulong sa paglilinis sa nagkalat na basyo ng bala at walang buhay na katawan. “He’s a big help. That man is a monster.”

“Good or bad?” tanong uli niya.

“Depends. I just know that he’s a monster in the field.” Phoenix tsked. “He’s one scary warrior. He snaps neck like it’s nothing.”

“Oh.” Napatango-tango siya. “Yeah. That’s scary.”

“Come on. You need to go to the hospital,” sabi ni Titus.

Pero bago pa sila makalapit sa ambulansiya, sinalubong sila ni Blaze at ito na ang umalalay sa kanya.

“Let me,” sabi nito, saka tinulungan siyang makalapit at makasakay sa malaking ambulansiya na kasya ang dalawang stretcher at may mahabang upuan sa magkabilang gilid.

Nakahinga si Blake nang maluwag nang makitang nakahiga si Lucky sa stretcher na nasa loob ng ambulansiya pero agad ding umakyat ang dugo niya nang makita ang pasa sa magkabilang pisngi nito.

“How is she?” tanong niya habang pinapatigil ni Blaze ang pagdurugo ng sugat niya. “Ano’ng nangyari sa kanya? What’s with the bruises?”

“Minor bruises… she’s okay,” sagot ni Ymar na siyang umaasikaso kay Lucky. “She was sedated after she was beat up hence the bruises all over her body.”

Nagtagis ang mga bagang niya. “May, ahm…” Natatakot siya sa sunod na itatanong. “M-may ginawa bang iba sa kanya?”

Umiling si Ymar na ikinahinga niya nang maluwag.

Thank God.

“Mahiga ka,” utos ni Blaze sa kanya na itinuro ang stretcher sa tabi ni Lucky.

“Sure…” sabi niya, saka lumipat ng upo sa tulong ng kakambal at pabagsak na nahiga. “Fuck… it hurts…”

“Bakit naman kasi nagpabaril ka?” inis na tanong ni Blaze na halatang sinisisi siya. “At talagang ginalit mo pa!”

“I was trying to catch him off guard—”

“Lots of bull shits, Blakey. You’re full of shits.”

Hindi na lang siya umimik at hinayaan ang kakambal na gamutin ang sugat niya. At nakinig lang siya habang pinapagalitan siya nito. Pagkatapos ay kinakausap nito si Ymar at nagbibilin ng dapat na gawin sa kanya kapag nakarating na sila sa ospital.

“Wait… hindi mo ako sasamahan sa ospital?” gulat niyang tanong na may pagtataka. “Bakit? As you can see, I’m wounded—”

“Oh, don’t be a baby, shithead.” Tiningnan siya ni Blaze nang masama. “Kaya mo na ‘yan. Hindi ka naman mamamatay agad. I have to stay here and take care of Andrius’ men. May mga tama ang iba at ayaw ipaospital ng ina ni Salazar.”

He sighed. “Whatever. Kapag namatay ako, patay ka sa ’kin.”

“Whatever you say, Blakey,” sabi nito, saka lumabas ng ambulansiya.

“Okay.” Bumaling si Ymar kay Train na nakaupo sa driver’s seat. “Let’s go, bud.”

“ Okidoki ,“ sagot ni Train bago minaneho palabas ng mansiyon ang ambulansiya.

“Oh, fuck,” mura uli niya nang sumigid ang kirot sa kalamnan niya. “That hurts.”

Ymar tsked. “Bakit ka naman kasi nagpabaril? I thought you’re a badass.”

“Well, a badass get shot too,” puno ng sarkasmo niyang sabi bago bumaling sa katabi.

Lucky was still asleep. She looked peaceful while sleeping. And her bruises—his heart tightened at the sight of them.

Tumiim ang mga bagang ni Blake, saka inabot ang kamay nito at pinagsalikop ang kamay nilang dalawa.

I won’t lose you .

Humigpit ang hawak niya sa kamay nito bago ipinikit ang mga mata dahil hindi na niya kayang labanan ’yon. At ang huli niyang namalayan ay ang kamay ni Lucky na hawak niya ay humigpit din ang hawak sa kamay niya.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 46

CHAPTER 46

HINAPLOS NI LUCKY ang mga pasa niya sa braso pababa sa pupulsuhan niya. Hindi lang ’yon ang pasa na mayroon siya, halos buong katawan niya mayroon dahil sa pananakit sa kanya ng halimaw na ’yon. Pero unti-unti na ’yong nawawala sa paglipas ng mga araw.

Mariin niyang ipinikit ang mga mata habang kagat ang mga labi nang pumasok na naman sa isip niya ang pagpunit ng lalaking ’yon sa damit niya at ang pagnanasang nakita niya sa mga mata nito.

The man named Leo tried touching her but she fought him until he punched her in the stomach, rendering her unconscious. Sabi ng doktor wala naman daw ginawang masama sa kanya maliban sa pambubugbog sa kanya.

Nang magising siya, nakilala niya ang kaibigan ni Blake na si Ymar Stroam. Ito ang nagbalita sa kanya sa mga nangyari habang wala siyang malay.

Blake came to save her. After what she did to his family, he still came to rescue her. And he was shot because of her. Ipinasok ito sa operating room para alisin ang bala at ngayon ay nasa ICU ito dahil nagkaroon ng komplikasyon.

Tatlong araw na si Blake sa ICU pero hindi pa rin daw nagigising sabi ng Mommy La niya na siyang bumisita rito. Panay ang dasal niya na sana siya na lang ang mawala, huwag lang si Blake. She deserved it anyway. She hurt a lot of people, including the only man she ever loved.

Blaze was right. It was her fault.

And she couldn’t face him because she was ashamed of what she did. So she left the hospital and went home to her grandmother’s house. Kung saan siya nagkulong sa dati niyang kuwarto.

Mabilis niyang tinuyo ang luha na nalaglag sa pisngi niya nang bumukas ang pinto ng kuwarto. Kapagkuwan ay kinagat niya ang nanginginig na labi kasabay ng pagtulo na naman na luha niya.

“Apo…” Ang Mommy La niya ’yon. “Halika, kumain ka muna.”

Umiling siya. “W-wala ho akong gana.”

“Lucky—”

“K-kumusta ho si Blake?” nag-aalalang tanong niya.

Bumuntong-hininga at umupo si Mommy La sa gilid ng kama, sa tabi niya. “Bisitahin mo na kasi siya.”

Umiling siya. “Nahihiya ako.”

“Apo—”

“Natatakot ako, Mommy La.” Her lips trembled again. “Sakit palagi ang dala ko sa kanya. I hurt him eleven years ago, he suffered and was in pain because of me. And eleven years later, he’s in pain again. Because of me. Palaging sakit at paghihirap ang dala ko sa kanya. Ayoko na siyang masaktan. Ayoko na siyang mahirapan.”

“Apo, hindi mo naman ginusto ’yon,” sabi nito sa malumanay na boses na inaalo siya. “You love him so go, visit him in the hospital and talk to him.”

Lucky started playing with her own fingers, nervous. “I’m scared. I’m ashamed. Wala akong mukhang maiharap sa kanya. Oo, mahal ko siya at ayokong mahiwalay sa kanya pero tuwing makikita ko siya, maalala ko lang lahat ng ginawa kong masakit sa kanya. He’s better off without me, Mommy La. I only caused him so much pain and suffering.”

Umiling si Mommy La, saka tinuyo ang luha sa pisngi niya. “Lucky, it’s not for you to decide if a person is better off without you or not.” Hinawi nito ang ilang buhok niyang nakatabing sa noo niya. “You’re ashamed and scared? Then be brave and face him. Say sorry and ask for forgiveness for what you did. Talk to him, Lucky…”

“What if he hates me?” Her voice trembled. “I can’t… I don’t think I can bear it… I love him, Mommy La. I wanted to spend the rest of my short life with him, but now, I don’t know if I can. Sabihin na nating patatawarin niya ako, pero ang sarili ko, hindi ko alam kung kaya kong patawarin. Ang dami kong kasalanan sa kanya at hindi iyon kasalanan na basta-basta lang mabubura ng salitang sorry.”

“Lucky…”

Humikbi si Lucky. “Inabandona at iniwan ko ang mommy niya dahilan para magahasa ang mommy niya at nahirapan sila. Dahil hindi ako bumalik, dahil hindi ako pumunta sa mga pulis tulad ng ipinangako ko. They thought their mom is dead for eleven years and they suffered because of me! At anak ako ng lalaking gumawa ng kasamaan sa mommy niya. Nananalaytay sa ’kin ang dugo ng isang masamang tao. ’Tapos ngayon, nabaril at nasa ICU siya nang dahil sa ’kin, dahil iniligtas niya ako. Ngayon sabihin mo sa ’kin na mabuti akong tao?”

“Lucky…” Her Mommy La looked at her in the eyes. “You make him happy—”

“But I also broke him, Mommy La. I broke him and I’m so sorry and I’m so ashamed and I’m so sorry… I’m so sorry…”

Niyakap siya ng lola niya habang hinahagod ang likod niya. “Tahan na apo. Tahan na… sige, hindi na kita pipilitin. Tahan na…”

But she couldn’t stop her tears and sob. Patuloy ang pag-agos ng mga luha niya habang palakas nang palakas ang hikbi niya.

I’m so sorry, Blake. I’m so sorry. Hindi na kita sasaktan uli. I’m so sorry. I’m so sorry. I’m so sorry.

Patuloy lang ang pag-iyak ni Lucky habang yakap siya ni Mommy La na pinapatahan siya.

“Tahan na, sige ka, isusumbong kita kay Blake at sasabihin kong nandito ka sa bahay.”

Sa sinabing iyon ng lola niya, kumawala siya sa yakap at malalaki ang mga matang tumingin dito. “Is he awake? Is he okay now?”

Tumango ang Mommy La niya na ikinangiti niya nang malapad.

“Yes. He woke up this morning,” pagbabalita nito. “The doctor said he’s okay and he will recover soon.”

Napahawak si Lucky sa dibdib niya at nakahinga nang maluwag. “Thank God he’s okay. Thank God…”

Hinalikan siya sa noo ni Mommy La. “Bababa na ako. May gusto ka bang kainin? Dadalhan kita ng pagkain dito.”

Umiling siya, saka tipid na ngumiti. “Wala po akong gana.”

“Lucky, you need to eat.” Tiningnan siya nang masama nito. “Paano ka iinom ng gamot kung hindi ka kumakain? Are you trying to harm yourself?”

Nawalan siya ng imik.

Napailing si Mommy La at halatang iritado sa kanya. “Hindi naghirap ang mga tao sa paligid mo na nagmamahal sa ’yo na hanapan ka ng heart donor para lang ipahamak mo ang sarili mo.”

“Hindi naman ho—”

“Then eat!” matigas na sabi nito. “If you don’t want to see and talk to Blake, then that’s fine, but don’t kill yourself.”

Walang imik siyang tumango. “Sorry, Mommy La.”

Napabuntong-hininga ito, saka hinaplos ang pisngi niya. “I’m just worried.”

Pilit siyang ngumiti. “It’s okay. Kasalanan ko naman.”

Her Mommy La let out a loud sighed. “O, siya, magpahinga ka na muna. Dadalhan na lang kita ng pagkain.”

Iginiya siya nito pahiga sa kama, saka kinumutan at hinalikan sa noo. “Pahinga ka,” sabi nito. “Baka akala mo na hindi ko alam na wala kang maayos na tulog.”

Tumango siya. “Thank you, Mommy La, for always taking care of me.”

Ngumiti lang si Mommy La, saka lumabas na ng kuwarto at iniwan siyang mag-isa.

Siya naman ay napatitig sa kisame ng ilang minuto habang namamalisbis ang luha sa mga mata niya.

She wanted to see Blake, to talk to him, to see if he still loved her and not hate her.

But I’m scared… and I’m ashamed.

“WHERE IS SHE?”

agad na tanong ni Blake sa kakambal nang pumasok ito sa pribado niyang kuwarto sa Romero’s Hospital Main Branch. Kalalabas lang niya ng ICU kaninang umaga pero gusto na niyang lumabas ng ospital.

Bumuntong-hininga si Blaze bago naglakad palapit sa kamang kinahihigaan niya. “Nakausap ko ang Mommy La niya. Lucky doesn’t want to see you or talk to you.”

Pain crossed his eyes. “W-why?”

Blake shrugged before sitting on the edge of his bed. “I don’t know.”

“I have to see her.” Sinubukan niyang tumayo pero pinigilan siya ng kakambal.

“Blake, kalalabas mo lang ng ICU,” nakatiim ang mga bagang nitong sabi. “Huwag mo akong galitin. I haven’t slept for days so don’t try me. Ako ang papatay sa ’yo.”

“But Lucky—”

“Lucky is fine,” sabi nito na halatang iritado. “Puwede bang sarili mo muna ang isipin mo bago ang ibang tao?!”

“I love her,” simpleng sagot niya.

Mapakla itong tumawa. “Yes. I know. And we love you. So, take care of yourself. Hindi lang ako ang pinag-aalala mo, pati na rin si Mommy at si Bailey at ang mga kaibigan natin. Sino sa tingin mo ang nagbantay sa ’yo nang nasa ICU ka? Our friends! Nasaan si Lucky? Wala siya. Umalis siya at iniwan ka niya. So, for once, Blake! Think of yourself!”

Napatitig siya sa kisame. “But I love her… she’s my baby… and I need her…”

“Pero nasaan siya nang kailangan mo siya?” tanong ni Blaze, saka napailing. “Look, Blake, just get well soon, okay? And stop looking for Lucky. Kasi kung talagang nag-aalala siya sa ’yo, nandito sana siya ngayon kahit ano pa’ng kasalanan ang ginawa niya. Kahit sumbatan pa ko pa siya ng ilang beses, dapat manatili siya.”

He stilled at Blaze’s last words. “Sinumbatan mo siya? Kailan? Kaya ba wala siya ngayon dito?”

Blaze sighed before looking away. “Your first day on the ICU, binisita ko siya sa kuwarto niya at hindi ko napigilan ang sarili ko. I lashed out on her.” Nagtagis ang mga bagang nito. “I haven’t slept and then she asked me about you and I just… snapped. But if you really mean anything to her, don’t you think she’ll be here even though I shouted at her blamed her?”

“M-maybe she’s scared?” He was trying to reason with Blaze and himself. He wanted to believe that Lucky needed him like he needed her. “Kilala mo naman si Lucky… she’s soft and nice and kind. And she’s not a coward. My Lucky is brave. I’m sure she can face us, face you again and explain her side.”

“Then where is she?”

Simple question but Blake couldn’t answer.

Yes. Where was Lucky? She should be here… with him.

Nag-iwas siya ng tingin. “Where is she now?”

“In her grandparents’ house.” Bumuga ng marahas na hininga si Blaze, saka tumayo at namulsa. “I have to go. You rest. Babalik ako mamaya.”

Tumango si Blake, saka sinundan ng tingin ang kakambal hanggang sa makalabas ito ng pinto ng kuwarto.

Then his eyes settled on the ceiling. Tinatanong niya ang sarili kung may nasabi o nagawa ba siya para hindi siya puntahan ni Lucky at hindi ito magpakita sa kanya.

Nagtagis ang mga bagang niya. “Patatawarin naman kita. Bakit ayaw mong magpakita sa ’kin? Bakit ayaw mo akong kausapin? Don’t you need me like I need you?”

Katahimikan ang sumagot sa sarili niyang katanungan.

Tumiim uli ang mga bagang niya bago bumangon at pilit na umalis ng kama kahit kumikirot ang sugat niya. Ang tanging nasa isip lang niya ay makita at makausap si Lucky.

He gritted his teeth when pain assaulted his leg and side but he kept pushing himself.

Inabot ni Blake ang damit na nasa ibabaw ng sofa at kahit nahihirapan at panay ang daing sa sobrang sakit, nagpalit siya ng damit pagkatapos niyang alisin ang IV sa pupulsuhan niya.

At nang lumabas siya ng kuwarto, namimilipit siya sa sakit sa bawat hakbang na ginagawa niya pero pinanatili niyang walang emosyon ang mukha habang naglalakad.

I have to see Lucky. I need to talk to her.

“SALAMAT NAMAN at bumaba ka rin sa wakas,” sabi Mommy La nang makita si Lucky na pumasok sa kusina. “Kain ka na,” sabi nito, sabay lapag ng hapunan mesa. “Sige na, iinom ka pa ng gamot mo.”

Tahimik na tumango si Lucky, saka tahimik ding kumain.

“Looks like you freshen up,” pansin sa kanya ni Daddy Lo na kasalo niyang kumain sa mesa. “And you change. Going somewhere?”

Uminom siya ng tubig bago tahimik na tumango.

“Saan ang punta mo?” tanong sa kanya ni Mommy La.

“Hospital,” mahina ang boses niyang sagot.

“I see,” sabi ni Mommy La na tumango-tango pa. “Akala ko hindi ka pupunta.”

She forced a smile on her lips. “I’m scared and I’m ashamed of what I did but I realize that I owe him and his family an explanation. And if they will hate me for it… then, I just have to accept it. Kasalanan ko kaya dapat pagbayaran ko.”

Ilang segundo siyang tinitigan ni Mommy La bago lumapit sa kanya at hinaplos ang buhok niya, saka hinalikan siya sa noo. “Apo,” sabi nito. “Alam kong may mga naging kasalanan ka at kahit mabait kang bata ay hindi ka pa rin perpekto. But even though you’re not perfect, I’m still proud of you. Me and your Daddy Lo is proud of you. To admit your mistakes and ask for forgiveness… you made me proud because it only shows that I raise you to be a better person. You are the most amazing thing that ever happened to me and your Daddy Lo. We love you, always remember that, okay, baby?”

Tumango si Lucky, saka niyakap sa baywang ang lola niya. “I’m sorry, Mommy La, kung naging pabigat ako sa inyo nitong mga huling araw.”

“Sshh…” alo nito sa kanya habang hinahagod ang likod niya. “It’s okay. I understand.”

Mahigpit niyang niyakap si Mommy La bago tumayo at nagpaalam. “Punta na po ako sa ospital.”

“Sige. Nasa labas si Ignacio. Ipinahanda ko na ang sasakyan, nagbabaka-sakali kasi akong magbabago ang isip mo at tama nga ako.” Si Ignacio ang family driver nila. “Ipagmamaneho ka niya.”

She smiled. “Thank you.”

Nagmamadali at malalaki ang hakbang na tinungo ni Lucky ang pinto ng bahay para makaalis na at makarating agad sa ospital. Para makita at makausap niya si Blake pero nang buksan niya ang pinto, nagulat siya sa nakita.

“B-Blake?”

Ilang segundo siya nitong tinitigan bago inisang hakbang ang pagitan nila at masuyo siyang niyakap nang mahigpit na para bang ayaw na siyang pakawalan.

“Blake—”

“Let’s talk, Lucky,” sabi nito habang yakap pa rin siya. “And please don’t leave me. I need you.”

Kagat ang labing iniyakap din niya ang mga braso sa baywang ng lalaki pero agad siyang kumawala sa yakap nang maramdamang ang likidong kumapit sa braso niya.

And when she looked at her arm, her eyes widened.

Blood!

“What the—” Namimilog ang mga matang tumingin siya kay Blake. “You’re bleeding!”

“Ha?” Parang wala lang na tumingin ito sa tagiliran, pagkatapos ay ibinalik ang tingin sa kanya. “Yeah… I am…”

“Come on… I’m taking you back to the hospital.” Agad niyang inalalayan ito palabas ng bahay patungo sa kotseng naghihintay sa kanya.

“Fuck…” daing ni Blake nang maisakay niya ito sa backseat.

“Bakit ka ba kasi lumabas ng ospital nang hindi ka pa magaling?” galit niyang tanong dito nang makasakay sa backseat bago bumaling kay Mang Ignacio. “Kuya, sa Romero’s Hospital Main Branch po.” Kapagkuwan ay bumaling na naman siya kay Blake. “Bakit kasi lumabas ka—”

“Tumakas ako.”

Natigilan si Lucky at tiningnan ito nang masama. “Why did you do that?!”

“Because I miss you.”

Agad na nawala ang talim ng mga mata niya. “Papunta naman na ako. Sana hinintay mo na lang ako.”

“Took you long enough.” He looked sad. “Alam mo naman pala kung nasaang ospital ako pero hindi mo ako pinuntahan. Hinintay kita pero wala ka, kaya ako na lang ang pumunta sa ’yo.”

“I was scared,” pag-amin niya. “And ashamed.”

“Why?”

Hindi makapaniwalang tiningnan niya si Blake. “You’re actually asking me that? You know why. I was so scared of you and your family’s judgement. I love you and I love them like a real family and I don’t want to face you or them because I’m afraid to lose them and you.”

“Baby…”

Agad niyang tinuyo ang luha sa pisngi. “Natakot ako, naduwag ako. Pasensiya dahil hindi kita pinuntahan agad. Pasensiya dahil sarili ko lang ang iniisip ko. Pasensiya dahil nawalan ako ng lakas ng loob na harapin ka at si Blaze. Pagkatapos ng ginawa ko, wala akong mukhang maiharap sa inyo.”

Natigilan siya nang abutin ni Blake ang kamay niya, saka pinagsalikop ang kamay nilang dalawa.

Napatitig siya sa lalaki. “Do you hate me?”

Umiling si Blake. “Mamaya na natin pag-usapan ’yon, puwede ba? Ang tanong ko muna ang sagutin mo.”

“Anong tanong?”

He looked her in the eyes. “Mahal mo ba ako?”

Walang pag-aalinlangang tumango si Lucky. “Oo.”

“Do you need me like how much I need you?”

She nodded again.

“Good.” Isinandal nito ang likod sa likuran ng kinauupuan at humigpit ang hawak sa kamay niya bago ipinikit ang mga mata. “Gisingin mo ako kapag nasa ospital na tayo. Fuck… that hurts…”

“Blake—”

“And don’t leave me.”

“I won’t.”

“Promise me.”

Hinigpitan din niya ang hawak sa kamay ni Blake. “Promise. I won’t.”

“That’s good enough for m—” Bago pa nito matapos ang sasabihin ay nawalan ito ng malay.

Mabilis niyang kinuha ang cell phone sa bulsa ng jacket na suot, saka nagpadala ng mensahe kay Blaze.

Blake is with me. We’re on the way the hospital. He’s bleeding and unconscious. Again, I’m sorry.

Nang ma-send ang text kay Blaze, napatitig si Lucky sa magkahawak nilang kamay ni Blake, kapagkuwan ay napatitig siya sa mukha nitong namumutla.

She didn’t want to lose Blake. And if she have to beg to be forgiven, then so be it.

I’ll beg to be forgiven. I’ll beg to be part of your family again.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 47

CHAPTER 47

WALANG IMIK SI LUCKY habang ginagamot ni Blaze ang sugat ni Blake na dumugo. Wala pa rin itong malay. ’Buti na lang sinalubong sila ni Blaze sa labas ng ospital at may dala itong stretcher.

And Blaze hadn’t spoken to her ever since.

Sanay siyang palabiro si Blaze, na palagi siyang inaasar, pero hindi nga siya nito tinapunan ng tingin mula pa kanina.

“Blaze…” kuha niya sa atensiyon nito sa malumanay niyang boses.

Napatigil ito sa ginagawang paggamot kay Blake pero agad ding bumalik na parang walang narinig.

Napatitig si Lucky sa mukha ni Blaze. Halo-halong emosyon ang nararamdaman niya. Takot, pagkabahala at hiya. Parang gusto niyang matunaw sa kinauupuan dahil sa pambabale-wala sa kanya ni Blaze.

She deserved it though. She deserved every hostility she would receive from the Vitale Family.

But she had to suck it up, be brave, face them, explain, apologize and wait for the verdict. However painful it would be.

“Blaze…” She took a deep breath while staring at Blaze who was still busy mending Blake’s wound. “I’m sorry… alam kong galit ka sa ’kin. Alam kong kahit hindi mo sabihin sa ’kin, naghihintay ka sa paliwanag ko, kung bakit ko ginawa ang ginawa ko, pero ang totoo niyan, wala akong maibibigay sa ’yo. If I explain my side, then it will just be an excuse and there’s no excuse to what I did. Kasalanan ko talaga. Totoo ang nalaman mo, iniwan ko talaga ang mommy n’yo and my age is not an excuse to what I did. There is none. I escaped, promising your mother that I will go to the cops or to your house, but I didn’t. I was so scared that day. They just finished hurting me because I wouldn’t call him dad.

“All I could think about was to escape and go back to my old life, where I have a loving Mommy La and Daddy Lo. So I left the mansion, without looking back. But the car I was in suffered an accident. The next thing I know, I was in the hospital and when I saw my grandparents, I forgot everything. I don’t know why. Hindi ko alam kung bakit nakalimutan ko ang pangako ko sa mommy mo.

“Siguro dahil nananalaytay sa ’kin ang dugo ng isang masamang tao kaya masama rin ako. Siguro ang nasa isip ko noon ay ang makaligtas ako kaya naging makasarili ako. And I have forgotten everything, and I am to blame. I was sixteen, no, nearly sixteen, I already have a mind and I’m old enough to be responsible. Kaya tama ka, kasalanan ko talaga kung bakit nangyari ang lahat ng ’to. Kasalanan ko kung bakit naghirap kayo. Kasalanan ko. And all I could say is I’m sorry. Hindi ako umaasa na mapapatawad mo ako, na babalik tayo sa dati. I’m just so sorry that I caused you so much pain and suffering.

“Alam kong gusto mong marinig mula sa ’kin na hindi ko sinasadyang gawin ’yon pero baliktarin man natin ang mundo, kasalanan ko sinadya ko man o hindi. That’s why I’m so sorry, please, forgive me.”

Tinapos ni Blaze ang paggagamot sa sugat ni Blake, kapagkuwan ay tumayo at naglakad patungo sa pinto. Akmang lalabas na nang magsalita ito. “They say that brain sometimes suppressed traumatic experience that’s why people forget some of the most painful and horrifying memories. Bakit hindi ’yon ang rason na ibinigay mo sa ’kin?”

Lucky looked at Blake. “Then it will be an excuse.”

“Hmm…” ’Yon lang ang sinabi ni Blaze bago ito lumabas ng kuwarto ni Blake.

Si Lucky naman ay hinayaang malaglag ang luha sa mga mata niya na kanina pa niya pinipigilan.

She should not cry in front of the Vitale Family. Ayaw niyang isipin ng mga ito na nagpapaawa siya. She was here to say sorry and ask for forgiveness, not their pity.

Tumayo siya mula sa kinauupuang stool, saka lumipat ng upo sa gilid ng kama ni Blake. Pagkatapos ay hinawakan niya ang kamay nito at pinagsalikop ang kamay nilang dalawa.

“You came to save me, to rescue me, that means you really love me and you don’t care if I did that to your mother. I’m sure you have already forgiven me in your own way… but I can’t forgive myself, Blake. I can’t forgive myself. I always believe that I’m a good person, that I’m a child of God, but now… I don’t know anymore. I feel so lost. Hindi ko alam kung saan ako magsisimulang patawarin ang sarili ko. Knowing the effect of what I did to your mom, knowing the pain and suffering I inflicted, I feel like I don’t even know who I am anymore.

“Am I bad? Am I good? I killed my own mother and I left your mother. Hindi ko tuloy maiwasang itanong kung may mga memorya pa ba ako ng mga masasama kong ginawa na pilit kong ibinaon sa isipan ko. And I don’t think I deserve you… such an amazing man yourself is better off without me.” Dinala niya sa bibig ang kamay ni Blake at hinalikan ang likod n’on pagkatapos ay ang noo naman nito ang hinalikan niya, saka masuyong pinakatitigan ang guwapo nitong mukha. “Mahal na mahal kita,” bulong niya, saka hinalikan ito sa gilid ng mga labi. “Mahal na mahal kita.”

Lucky was still staring at Blake when the door opened and Blaze came in with coffee and water in his hands.

Natigilan at nagulat si Lucky nang lumapit sa kanya si Blaze at iniabot ang bottled water na hawak.

Tinanggap niya iyon at masuyo itong nginitian. “Thank you.”

Tumango lang ito, saka umupo sa sofa na nasa kanang bahagi ng kuwarto at tahimik na sumimsim ng kape na nakalagay sa disposable na Styrofoam cup.

Humugot siya ng malalim na hininga, saka tumayo at nilapitan ito. Tahimik siyang umupo sa tabi nito habang nilalaro ang bottled water sa kamay niya.

“I’m sorry again…” sabi niya sa pabulong na boses. “Alam kong hindi kapata-patawad ang ginawa ko—” Natigilan siya sa pagsasalita nang maramdamang humilig ang ulo ni Blaze sa balikat niya pagkatapos nitong ilapag ang cup na hawak sa center table.

And she was not tall so she knew that it was uncomfortable for Blaze, but he didn’t change his position.

“I’m tired, baby girl,” pabulong nitong sabi. “Pagod na pagod na akong lumaban. Malapit na akong sumuko. Ano ba ang dapat kong gawin para magkaroon ako ng lakas para lumaban pa? Pakiramdam ko walang kuwenta ang buhay ko. After eleven years of missing Cassie, I’m exhausted. I just want this to end.”

Saglit na kinalimutan ni Lucky ang mga alalahanin niya at ibinigay ang buong atensiyon kay Blaze. “Want a hug?” she offered.

Hindi ito tumango o sumagot pero awtomatikong yumakap ang braso nito sa baywang niya habang nakasubsob sa likod niya ang mukha nito.

Hindi niya alam ang dapat sabihin kay Blaze kaya naman hinagod na lang niya ang likod nito, lalo na nang mag-umpisang manginig ang balikat at dibdib nito na para bang umiiyak ito.

Oh, Blaze .

“I’m so tired. I’m so exhausted. Pilit kong itinatago at nilalabanan para sa kakambal ko pero hindi ko na kaya. I’m already near my breaking point, baby girl. I’m already close to losing my mind. Help me…”

Oh, God . She was not ready for this. Alam niyang malakas si Blaze at palaban pero hindi niya inaasahang malapit na itong tuluyang madurog.

She was speechless and didn’t know what to say so she just caressed his back. Wala siyang alam na dapat sabihin na makakapagpagaan sa nararamdaman nito.

“I’m exhausted…” he whispered again. “I’m tired…”

Blaze … Something might have happened to him. He wouldn’t just breakdown with no reason. Blaze was strong.

“Hey…” Kumawala siya sa yakap ng lalaki at sinapo ang mukha nito, saka pilit niyang pinatingin sa kanya. “Look at me, Blaze, did something happen?”

He looked at her hopelessly. “I’m going insane, Lucky. I miss Cassie so much but I never hallucinate. Never. I know she’s dead. It hurts but I already accepted it. But I saw Cassie earlier while I was doing my rounds. Pero nang kumurap ako, nawala agad siya. It was like she’s just a mirage… at nang makita ko siya, bumalik lahat. Ang pagmamahal ko, ang pangungulila ko at ang pagluluksa ko.”

Blaze looked agitated.

“And I’m going insane because I saw her again just now. I think I’m going insane, Lucky. I’m seeing her and I’m hallucinating. I can take depression and loneliness but this… this is new to me and it’s scaring the fuck out of me. I’m exhausted, baby girl. I can’t do this anymore. I’m tired. I can’t keep seeing her like this. This is driving me nuts. It’s exhausting the hell out of me.”

Napuno ng pag-aalala ang mukha niya habang nakatingin kay Blaze. He looked freaked out.

“Saan mo siya nakita ngayon?” tanong niya.

“In the cafeteria but when I blink, she was gone.” He snapped his finger. “Just like that. Gone. It’s scaring me. I never hallucinate. Just now. Maybe this is stress, maybe because I haven’t slept for days that’s why, but it’s freaking me out.”

Lucky took a deep breath and held Blaze’s hand. “Magpahinga ka kaya muna. Matulog ka. You need sleep.”

“But Blake needs me—”

“I’m here. Ako na muna ang magbabantay sa kanya.”

Napatitig ito sa kanya, kapagkuwan ay ginulo ang buhok niya. “I’m sorry for blaming you, baby girl. Ang totoo niyan, galit ako, pero nawala na ’yon kanina nang magpaliwanag ka. And thank you for not giving me excuses, just that you are sorry, and I appreciate that.”

Blaze’s words made her smile. “You’re not mad anymore?”

Umiling ito, saka nginitian siya. “You’re a family, baby girl. I forgive you.”

Parang may kung anong natanggal na mabigat na nakadagan sa balikat ni Lucky sa narinig na sinabi ni Blaze. “Thank you. Thank you so much.”

Blaze nodded. “Yeah. Well, tulog muna ako. Bantayan mo ang kakambal ko, ha? Ikaw muna ang bahala sa kanya. Huwag mo siyang iwan. Ikakabaliw iyan ni Blake.”

Nag-iwas siya ng tingin. “I, ahm…”

“Lucky.” Blaze looked at her, frowning and worried. “You’re not planning on leaving my brother, are you?”

Hindi siya makatingin kay Blaze. “I just need time for myself, Blaze…”

“Don’t leave him,” sabi ni Blaze na nakikiusap ang boses. “If you love him, don’t leave him. Napatawad ka na niya bago ka pa humingi ng tawad kaya huwag mo siyang iwan.”

“Pero hindi ko mapatawad ang sarili ko,” pabulong niyang sabi. “I feel so lost.”

“Siguro naman puwede mong hanapin ang sarili mo na kasama ang kakambal ko,” sabi ni Blaze. “Hindi sa nangingialam ako pero ayokong iwan mo siya. Blake will not recover from that… from you. I know I’m asking a lot but please don’t leave him. He’ll be in pain again.”

Kinagat niya ang pang-ibabang labi. “I don’t know what to do.”

Tumingin ito kay Blake. “Look at him, baby girl. Really look at him, then you decide what to do.”

“Kapag umalis ako…” Tumingin siya kay Blake na wala pa ring malay. “Masasaktan ko talaga siya?”

“Yes.”

Bumuntong-hininga siya. “Ayoko na siyang saktan.”

“Kung ganoon, huwag mo siyang iwan para hindi mo siya masaktan.”

Natahimik si Lucky habang nakatitig kay Blake. Naguguluhan siya sa kung ano ang dapat niyang gawin na hindi siya makakasakit.

Bumuntong-hininga si Blaze, saka tinapik ang balikat niya. “Doon lang ako sa opisina ni Axel. Doon ako matutulog. Pag-isipan mo ang sinabi ko. Call me if you need anything.”

Tahimik siyang tumango.

Blaze smiled at her before leaving the room. Siya naman ay bumalik sa pagkakaupo sa gilid ng kama ni Blake at pinakatitigan ang lalaki.

She took a deep breath before caressing Blake’s face softly.

Balak sana niyang umalis pansamantala, para hanapin ang sarili at para mapatawad ang sarili. Pero kung ang kapalit n’on ay masaktan si Blake, kaya niyang isantabi ang sariling problema para sa lalaking mahal niya.

Lucky took a deep breath again before intertwining her hand with Blake until she fell asleep on his stomach.

Nagising lang siya nang maramdamang may humahaplos sa buhok niya. Napakurap-kurap siya at naghikab bago umayos ng upo at tumingin kay Blake.

“You’re awake,” sabi niya saka masayang nginitian ang lalaki. She felt so relieve. “How are you feeling?”

“Better now that you’re here,” sagot nito, saka humigpit ang hawak sa kamay niya. “How about you? How are you feeling?”

Lucky kissed the back of Blake’s hand before answering. “Okay na ako ngayong okay ka na. Magpahinga ka at magpagaling. Huwag mo akong pag-alalahanin.”

Blake nodded before staring at her. “Bakit hindi mo ako binisita ng ilang araw?”

Nakagat niya ang pang-ibabang labi. “Natakot ako at nahiya sa ’yo.”

“Because of what you did to Mom?” deretsong tanong sa kanya ni Blake.

Nahihiyang tumango si Lucky. “I have no excuse for what I did. Nothing. I left and I forgot about her. Yes, I was turning sixteen, but that reason is not enough to justify what I did. Alam ko ang kasalanan ko at kahit baliktarin pa natin ang mundo, ako pa rin ang dahilan kung bakit nangyari ang lahat ng ito. Para sa ’kin hindi dahilan na nakalimutan ko dahil na-trauma ako. Kasalanan ko, kahit saang anggulo tingnan, masama ang ginawa ko. And I’m sorry for inflecting you so much pain and suffering. Alam kong hindi ko na maibabalik pa ang lahat pero babawi ako—”

“Then love me and don’t you ever leave me,” Blake cut her off. “That’s how you can make it up to me.”

Napatitig siya sa lalaki habang pabilis nang pabilis ang tibok ng puso niya. “Kaya mo ba talaga akong mahalin pagkatapos ng ginawa ko?”

“Kaya ko ngang mamatay para sa ’yo, ang patawarin ka pa kaya?”

Her heart thumped. “Blakey…”

“Alam kong mahal kita, pero sa mga nangyari ngayon, nalaman kong sobra pala ang pagmamahal ko sa ’yo na kaya kung kalimutan lahat para sa ’yo.” Tumitig ito sa mga mata niya. “Let’s start over again, Lucky. You and me. Together. I’ll start with forgiving you and you’ll start with forgiving yourself because I know you, you can’t forgive yourself easily.”

Nagbaba siya ng tingin. Kilalang-kilala nga siya nito at ang ugali niya. “I hurt a lot of people, Blake. Do you think God will still forgive me, after the bad things I did? Kasi kahit ang sarili ko, nahihirapan akong patawarin.”

Pinakatitigan siya ni Blake bago nagsalita. “Do you need time for yourself? So you can think?”

Tahimik na tumango siya.

“Yan ba talaga ang gusto mo?”

Tumango siya. “I just need time for myself.”

“Fine. I’ll give you two weeks,” napipilitang sabi nito, saka bumuga ng marahas na hininga. “Kailangan ko rin namang magpagaling, pero, huwag mo akong iiwan, ha? Bumalik ka sa ’kin. Dalawang linggo lang ang kaya ko na malayo ka at hindi nakikita. Then after two weeks, come back to me and marry me. I’ll wait for you.”

Lucky smiled. “Thank you.”

Blake sighed. “Huwag kang magpakalayo-layo, ha? Dapat malapit ka lang para madali kitang masundo pagkatapos ng dalawang linggo. At habang malayo ka nang kaunti sa ’kin, bawal kang makipagkilala sa kahit sinong lalaki. Magseselos ako. Hindi ako matutuwa.”

Mahina siyang natawa. “Wala maman akong balak na makipagkilala sa ibang lalaki.”

“Good—wait, huwag ka na lang kaya umalis at mag-isip?” biglang bawi nito. “I mean, can’t you do that beside me?”

Napangiti siya. “’Yon nga rin ang sabi ni Blaze sa ’kin kanina. Masasaktan ka raw kapag umalis ako.”

“He’s right you know. Masasaktan talaga ako.” He tsked then frowned. “Wait, nagkausap na kayo ni Blaze?”

Tumango siya. “Nagpaliwanag na ako sa kanya at sabi niya hindi na siya galit.”

“Talaga?” manghang tanong nito.

Tumango siya. “’Yon ang sabi niya.”

“But he shouted at you and blame you,” Blake pointed out.

“That’s okay. I don’t mind.” She smiled. “Karapatan naman niyang magalit sa ’kin dahil malaki ang kasalanan ko sa inyo. Himala nga na hindi na siya galit sa ’kin. I wasn’t expecting his forgiveness.”

“Okay. So, you’re not leaving?” biglang sabi nito habang nakangiti.

Kumunot ang noo niya. “Akala ko ba ayos lang sa ’yo na umalis ako pansamantala?”

“Nagbago na ang isip ko. Hindi mo pala ako puwedeng iwan. Masasaktan ako.”

Tiningnan niya nang masama ang lalaki. “Pero sabi mo kanina hahayaan mo ako—”

“Nagbago na ang isip ko.”

“Blake!”

“Don’t go,” sabi nito na malumanay at nangungusap na boses. “Please? Akala ko kaya ko pero hindi pala. Iniisip ko pa lang hindi na ako mapakali. Huwag mo na lang akong iwan. Ituloy na lang natin ang kasal natin.”

“Blake—”

“Please?”

He pleaded and she couldn’t say no. Ang rupok ko talaga pagdating sa lalaking mahal ko.

Lucky sighed. “Fine. Hindi na ako aalis.”

Blake grinned. “That’s my baby. Now be a good fiancée and sleep beside me. Bantayan mo ako. Kailangan ko ng paglalambing at pag-aaruga.”

Napatitig siya kay Blake, kapagkuwan ay mahinang natawa. He treated her like nothing happened. And it made her happy. “Thank you… for treating me the same you treat me before.”

Blake frowned at her. “Bakit? May nagbago ba? Ikaw pa rin naman ang gummy bear ko. Ikaw pa rin naman ang Lucky na mahal ko at gusto kong pakasalan. Wala namang nagbago, ’di ba?”

Tumango siya habang kagat ang pang-ibabang labi. “Wala naman. Mahal pa rin naman kita at mukhang hindi magbabago ’yon.”

Ang lapad ng ngiti na gumuhit sa mga labi ni Blake. “So hindi ka na aalis? Hindi mo na ako iiwan pansamantala?”

Lucky sighed before shaking her head. “As if you would let me.”

“Damn right I wouldn’t.” Then Blake’s face softened. “Alam kong kailangan mo ’yon pero makasarili ako. Ayokong malayo ka sa ’kin. Natatakot ako na baka hindi ka na bumalik.”

“Blakey—”

“So, stay with me, okay? Kung gusto mo talaga, doon ka lang sa bahay ng Mommy La at Daddy Lo mo. At least it’s not far from here and you will call me every day for update. Or maybe visit me from time to time.”

Napailing si Lucky. Walang patutunguhan ang pag-uusap nila dahil alam naman niyang napipilitan lang itong payagan siya. “Oo na. Hindi na ako aalis.”

Blake automatically grinned. “I knew it. You love me too much to be away from me.”

Ngumiti na lang siya sa halip na umiling. “Yes. I love you too much.”

Blake was grinning from ear to ear. “I knew it. I love you, baby.”

Natatawang humiga siya sa tabi nito, maingat na hindi masagi ang sugat nito bago sumagot. “I love you too, Blakey-baby.”

Blake sighed in disappointment after a couple of second. “These wounds are annoying the hell out of me. Hindi ako makahiga nang patagilid para yakapin ka.”

“Ako na,” natatawang sabi niya, saka tumagilid ng higa at maingat itong niyakap. “There. Happy?”

“Ecstatic.”

Napailing si Lucky, saka tahimik na nahiga sa tabi ni Blake. Ganoon din naman ang lalaki na nakatitig sa kisame.

“What are you thinking?” tanong niya kapagkuwan habang humahaplos ang dulo ng daliri niya sa baba nito at sa gilid ng mga labi nito.

“Us,” sagot nito, saka masuyong ngumiti. “Ang dami na nating pinagdaanan pero heto, magkasama pa rin tayo. Kaya ayokong umalis ka kahit pansamantala lang. Kung ano man ang gumugulo sa isip mo, kaya naman natin ’yong labanan nang magkasama. Kaya natin. Tayo pa ba? You taught me how to be positive in every situation and looks like you have forgotten it. So let me remind you again how to be positive. Ako naman sa ’yo ngayon ang magtuturo na maging positibo.”

That made her chuckle softly. “I’d love that.”

“Good. ’Cause you’ll be spending the rest of your life with a man who will teach you how to be positive again.”

Lucky chuckled. “I’d love that too.”

Natawa rin si Blake bago bumaba ang tingin sa kanya. “Kailan ang kasal natin?”

“Pagkalabas mo?” sagot niya.

Tumango-tango ito. “Okay. I would love that.”

Lucky laughed and hugged Blake carefully. “Sa pagkakataong ito, ako naman ang mag-aasikaso sa kasal natin. Okay ba?”

Tumango si Blake. “Sige. Magpatulong ka kay Mommy. Baka mabinat ka.”

Pinanggigilan niya ang tungki ng ilong nito bago sumagot. “Oo. Magpapatulong ako. Don’t worry.”

Blake pouted at her. “I’m thirsty.”

“Teka lang.” Mabilis siyang umalis sa pagkakahiga, saka kinuha ang bottled water na ibinigay sa kanya ni Blaze kanina na hindi naman niya nagalaw. “Heto, inom ka.”

Tinulungan niyang makaupo si Blake na panay ang ngiwi para makainom, pagkatapos ay inalalayan din niya itong makahiga uli.

“Banyo lang ako,” paalam niya kay Blake pagkatapos maibalik ang bottled water sa pinaglagyan niya.

Lucky didn’t bother closing the bathroom door because she was just going to pee. Kaya naman nang may kumatok sa pinto ng kuwarto ni Blake at bumukas ’yon, dinig niya iyon mula sa loob ng banyo.

At nang magsalita ang isang boses babae, malinaw niyang narinig ’yon.

“Hello, Mr. Vitale?” The voice sounded hesitant. “I’m looking for Lucky Hart. My private investigator told me she’s here. Please tell me she’s here.” The woman was almost pleading. “I’d been looking around the hospital all day looking for her.”

Mabilis niyang tinapos ang ginagawa sa banyo, saka naghugas ng kamay bago lumabas.

“That’s me!” pasigaw niyang sagot habang papalabas ng banyo. “Why are you looking for—” Hindi niya natuloy ang sasabihin nang makita ang mukha ng babaeng naghahanap sa kanya.

What the—holy shit!

Bumaling siya kay Blake para itanong dito kung tama ba ang nakikita niya na malapit ang pagkakahawig nila ng babaeng naghahanap sa kanya pero parang namumutla si Blake at para itong nakakita ng multo habang nakatingin sa babae.

“Lucky?” Masayang ngumiti sa kanya ang babae. “I’d been looking all over for you. Oh, my God, thank you you’re safe!”

Bigla siyang sinugod ng babae ng mahigpit na yakap na para bang miss na miss na siya nito.

Nagtatanong na tumingin uli siya kay Blake na bumangon mula sa pagkakahiga at gulat na gulat pa ring nakatingin sa babaeng nakayakap sa kanya.

Nang pakawalan siya nito ng yakap ay sinapo ng babae ang mukha niya habang masayang-masayang nakatitig sa kanya. “Oh, Lucky. It’s nice to finally meet you. Daddy will be very happy that we finally found you.” Niyakap siya uli ng babae.

And that very moment, Blaze entered the room.

“Blakey, it’s time to take your medici—” Blaze stopped talking when his eyes landed on the woman who was still cupping her face.

Blaze paled, the emotion in his face mirrored Blake’s. Pareho ang mga itong parang natuklaw ng ahas sa gulat at parang nakakita ng multo.

Puno ng kaguluhan at katanungan ang isip niya na lalo pang pinagulo ni Blake nang magsalita ito.

“C-Cassie?”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 48

CHAPTER 48

LUCKY WAS STILL skeptical as she sat in front of the woman who looked like Cassie but introduced herself as Happy Aravena Quinn. She was a jewelry designer at The Velvet Box Jewelry Store located in Philadelphia, Pennsylvania.

And apparently, she was her big sister. They have different mothers, but the same father.

At least, that was what she claimed to be.

And as they sat inside a famous and expensive café, sipping coffee, her sister kept on telling her how she was happy to see her and finally met her.

At wala siyang ibang magawa kundi ang tumango at ngumiti. Nararamdaman niyang mabait si Happy at para talagang gustong-gusto siya nito kaya kahit paano ay napapanatag ang loob niya na kasama ito.

Happy felt like a genuine person to her. Her happiness was genuine and that meant a lot to her. It lessened the awkwardness.

“I know you’re skeptical, but we will run a DNA test tomorrow for you to believe me,” sabi nito, saka hinawakan ang kamay niyang nakapatong sa mesa at pinakatitigan siya. “We really do look-alike.” Her eyes became teary. “We looked just like Dad. We got our looks from him.”

Tumango lang si Lucky.

Happy frowned. “Why do I feel like you’re not interested in my stories?”

“I, ahm, it’s not like that.” Apparently, her sister didn’t understand Tagalog and still learning the language, so she had to talk to her in English. “It just… it confuses me,” pag-amin niya. “The man I know as my father is a bad person and he died recently. And then someone, you, came along and tell me that we have the same father and he’s in Pennsylvania?” Nauwi sa ngiwi ang ngiti niya. “I’m sorry if you think I’m not buying it… because honestly… I’m having a really hard time believing you.”

“I understand.” Pinisil nito ang kamay niya, saka pinakatitigan siya. “I called Dad earlier. He’s on his way. He’ll arrive the day after tomorrow and he’s excited to see you and we can test our DNAs together for a proof that we are family.”

Family. She had been longing for a father for a long time until she met her monster of a father. Doon niya na-realize na hindi niya kailangan ng ama para magkaroon ng pamilya. She had her grandparents and Blake’s family. They were her family.

And now, she was in front of a woman claiming to be her sister, who was two years older than her and she really looked ecstatic to see her.

She was having a hard time accepting everything.

Maingat siyang humugot ng malalim na hininga habang may tipid pa ring ngiti sa mga labi. “Ahm, h-how exactly did you find me?”

Walang pag-aalinlangan na sumagot ito. “Well, at first, I don’t know about you, though I always wanted to have a sister.” She looked genuinely happy. “But three months ago, a man came to see me and told me about you.”

“Who?” puno ng kuryosidad niyang tanong.

“He introduced himself as Knight Velasquez.”

Umawang ang mga labi ni Lucky. “Knight or Midnight?”

Si Happy naman ang kumunot ang noo. “Who?”

Umiling siya. “Never mind. Please continue.” She smiled.

Her sister nodded before continuing. “When I told Dad, he was mad and explained to me that you are not his. But when I showed him your picture, given by Mr. Velasquez, Dad froze and said, ‘she looked just like me.’ He was shocked because he thought you’re not his.”

Hindi niya ipinakita ritong sumama ang loob niya. It wasn’t her sister’s fault that their father was like that.

Happy continued. “So when Mr. Velasquez came to see me again, we asked him about you and where will we find you. But he told us that the information we needed has a price. A healthy heart. For you. Dad felt so bad when we found out that you’re sick. He blamed himself for what happened to you. And it’s the first time that I saw Dad get drunk for a week.”

So, he wants me as his child ? Hindi maikkaaila ni Lucky na umaasa siyang tanggap siya ng sinasabi nitong ama nila.

“Dad used his connection to find you a heart donor here in your country. He pulled some strings so the heart of a brain-dead woman who suffered from a car crash a year ago will be yours and not to someone else’s who’s next on the list. And last week, finally, we got a word from Mr. Velasquez that you are well and alive and he gave us the address of a hospital. But I’d been looking all day, but found nothing. Until Mr. Velasquez called me again and told me the exact room you’re in.”

Lucky couldn’t still wrap her head around her story. It was just so unbelievable and she was having goosebumps.

But God was amazing and almighty… Maybe this was His way of saying she was forgiven for every bad thing that she did? Aasa ba siya na mapapatawad siya ng Panginoon? Maybe this was His sign?

She blew out a loud breath. “I’m… shocked.”

Happy chuckled. “I know. I was shocked when I found out about you too. And more shocked when Dad told me that he thought you are someone else’s child. He said that he was a bad man for leaving your mother like that.”

Nang mabanggit nito ang kanyang ina, nagbaba siya ng tingin nang makaramdam ng kaunting galit. “I’m not blaming him for leaving me and Mom, but it wasn’t her fault that she was violated.” Nagtagis ang mga bagang niya. “Do you know what happened to me and Mom when he left?”

“I don’t—”

“Mom was depressed and always drinking. And she always blames me whenever she get the chance to blame me. And when blaming me is not enough, she would use her belt to hit me. She lashed out her anger on me and when she couldn’t take it anymore, she put a gun in my hand and force me to pull the trigger. But even though she did all those, I still love her because she gave birth to me, gave me home and clothed me. But your father, I mean, our father, yes, I owe him my new heart but… I don’t think I can love him like how I love my mother.”

Natahimik ang kapatid niya na titig na titig sa kanya bago ito nagsalita. “You were… abused?”

Umiling siya. “It’s more like I wasn’t loved. My mom has her reasons. She was in pain and I’m the reminder of what happened to her.”

“You were still abused and I’m so sorry.”

“Don’t be.” She smiled. “It wasn’t your fault.”

Happy took a deep breath. “I’m sorry for what Dad did to your mom. I’m really sorry. If I only knew, I would’ve look for you.”

Lucky widened her smile so her sister wouldn’t feel bad anymore. “That’s okay. I can’t have a happy future if I keep holding on to my past. And I have my Mommy La and Daddy Lo who adopted me and loves me. And Blake, my fiancé, who loves me as well.”

Nang banggitin niya ang panagalan ng fiancé, nilingon ni Happy si Blaze na siyang nagmaneho sa kanya patungo sa café gamit ang sasakyan nito. Pinasama ito ni Blake nang yayain siya ng kapatid na mag-usap.

The restaurant had glass walls, kaya naman kitang-kita nila si Blaze na nakahilig sa hood ng sasakyan nitong nakaparada sa labas at titig na titig sa kapatid niya.

Lucky knew that Blaze was having a hard time. To see a woman who looked like his dead fiancée, it was torture to him.

“What’s his name?” tanong ni Happy nang ibalik nito ang atensiyon sa kanya.

“Blaze Vitale,” sagot niya at sinigurong malinaw na malinaw ang pagkakabigkas niya sa pangalan ni Blaze. “Why you ask? His name ring a bell?” umaasang tanong niya.

Happy shook her head. “No. I’m curious. He’d been looking at me intently since we started talking. It’s making me uncomfortable.” She let out a shaky laugh. “His eyes. His face. It’s like he’s going to eat me alive.”

“Don’t mind him,” sabi niya. “He’s just like that.”

Kinagat ni Happy ang pang-ibaba nitong labi. “Intense? Brooding?”

She didn’t even know how Blaze became intense but she nodded. “Yes. To new faces, but he’s a good man,” pagdadahilan niya.

“Oh. If you say so.” Happy still looked bothered. “I don’t think he likes me though.”

“Why would you say that?”

“He looks like a wounded animal… and he looks at me like I’m the one who wounded him fatally.”

It was not her place to tell a stranger about Blaze’s past, so she changed the topic. “Is this your first time here in the Philippines?”

Agad na tumango ang kapatid. “First time.”

Napatango-tango siya. “Are you sick? Like, ahm, say, amnesia?”

Nagsalubong ang mga kilay ni Happy, halatang naguluhan sa tanong niya, bago ito umiling. “No. I’m not suffering from amnesia. I mean, like you, I’m sickly.” She chuckled. “I think it runs in the family because Dad was sickly as well when he was a kid. Well, I fell into coma when I was four years old, then I wake up fifteen years later. My memory is intact, nothing is missing I think.”

Her lips parted. “You were in a coma for fifteen years?”

Happy nodded and smiled sadly. “It was a torture to Dad to see me like that.”

Then this woman was not Cassie. Maybe she was really someone else.

“Does a name Cassie ring a bell?” kapagkuwan ay nakangiting tanong niya.

Nag-isip muna ang kapatid niya bago umiling. “No. I don’t know her. But I heard Mr. Vitale say that name earlier. Who is she?”

She shrugged. “No one.” Then, she smiled. “So, ahm, you are two years older than me?”

Happy nodded. “I’m twenty-eight and you are twenty-six.”

Lucky nodded. If she was Cassie, then she should be twenty-nine by now because Blaze was thirty. They were only one year apart.

Habang patagal nang patagal ang usapan nila, mas napapatunayan niyang hindi nga si Cassie ang kaharap niya.

Lucky took a deep breath and started asking random questions. “Why are we named Happy and Lucky? Our names are so weird.”

Mahinang tumawa ang kapatid niya. “Happy came from our great, great grandfather’s name from the father side, Happiness.” Natawa uli ito at napailing. “Yes. It’s weird.” Napailing uli ito. “And Lucky came from our great grandmother, also from our father side, Lucky.”

Napakurap-kurap siya. “That is so weird.”

“You tell me.” Tumawa ang kapatid niya bago siya tinitigan nang masuyo. “I’m really happy to share this information with you. I always wanted to have a sister who I can talk to.”

Napangiti si Lucky at parang may humaplos sa puso niya. Nararamdaman kasi niya ang sinseridad nito.

“I always wanted to have siblings as well,” pag-amin niya, saka masuyo rin itong tinitigan at nginitian. “Blaze, my fiancé’s twin brother is like a brother to me and the only male friend I ever have. But meeting you, God is really amazing.”

Happy nodded in agreement. “He is. By the way, would it be okay if you come with me to my hotel and, I don’t know, maybe, have a slumber party?”

Parang lumukso sa kasiyahan ang puso niya sa isiping ’yon. Pero naalala niya si Blake na nasa ospital at si Blaze na kailangan pa ng tulog at pahinga.

“I’m sorry, I can’t.” She felt bad saying it. “I have to take care of my fiancé since he was shot because of me… so, rain check?”

Kumunot ang noo ng kapatid na parang nag-iisip bago malapad ang ngiti na tumingin sa kanya. “How about I come with you? I want to know more about your fiancé and your life in general. Let’s talk while you take care of him. Introduce me since we didn’t get to know each other earlier because his twin grabbed me, and I gave him an uppercut.”

Dapat hindi siya matawa nang maalala ang pagsuntok ng kapatid niya kay Blaze dahil bigla na lang itong niyakap ng lalaki. Pero natatawa talaga siya, lalo na’t halata sa mukha ni Blaze na hindi nito iyon inaasahan.

And her sister was a strong puncher. My sister is awesome.

“Well?” pukaw sa kanya ni Happy.

“Sure,” agad niyang pagpayag. “I would love that. Let’s go?”

Excited na tumango ang kapatid niya. “I rented my own car and I have my own driver so ride with me?”

She smile excitedly as well. “Sure.”

“Come on.” Hinawakan siya nito sa kamay na ikinagulat niya at masuyong hinila palabas ng restaurant, patungo sa sasakyan ni Blaze.

Tumigil sila sa harap ni Blaze na nakahilig pa rin sa hood ng sasakyan nito.

Nginitian ni Happy si Blaze na para bang hindi nito sinuntok kanina ang lalaki. “We’re heading back to the hospital and Lucky is riding with me.”

Blaze just nodded, silently, no argument—and Lucky knew something was wrong with him.

“Ahm…” Pinisil niya ang kamay ng kapatid para kunin ang atensiyon nito na gumana naman. “I want to ride with Blaze if that’s okay?”

Her sister looked disappointed. “Oh. Okay. Be safe.”

Tumango siya, saka hinatid ng tingin ang kapatid niya hanggang sa makasakay ito sa inupahang sasakyan. At nang makasakay sila ni Blaze sa kotse nito, agad siyang nagtanong.

“What’s wrong?” she asked.

Tumiim ang mga bagang nito. “She’s telling the truth.”

“I figured.” Lucky sighed. “I’m sorry, Blaze.”

Humigpit ang hawak ni Blaze sa manibela. “For one second there, I thought my Cassie is back.” His voice quivered. “But I called Shun, my investigator friend and he confirmed everything that I didn’t want to hear.”

Naaawang napatitig siya sa lalaki. “Blaze…”

“She hadn’t left Pennsylvania. Ever. This is her first time here. She was in a coma for fifteen years and there’s a long paper trail to prove that it’s true. She’s a jewelry designer and she has no boyfriend since birth. No report of a fling or a love interest. Nothing. And that’s not my Cassie… she just looked like my Cassie but she’s… not. And it hurts…”

Napipilan si Lucky nang makitang may namalisbis na isang butil ng luha sa pisngi ni Blaze.

He’s really in pain.

“I, ahm, interviewed her too,” kuwento niya. “Wala siyang amnesia at hindi siya nagka-amnesia.”

Panay ang tagis ng mga bagang ni Blaze. “If that’s the case, then why does my heart won’t stop beating so fast since the moment I saw her? It’s scaring me, baby girl. If she’s not my Cassie, then I shouldn’t feel this way towards her. It’s confusing the hell out of me. Parang dumoble ang sakit na nararamdaman ko. This is plain torture. I can’t take this. This is my breaking point.”

Umiling siya. “Blaze, please, don’t say that. Don’t talk like you’re leaving us.”

“Maybe I am.” His face darkened. “I can’t take this. Seeing her face, she looks like my Cassie but she’s not her. Alam mo ba kung ano’ng nangyayari sa isip ko ngayon? This is driving me insane.”

Walang masabi si Lucky. Hindi kasi niya alam ang dapat sabihin sa pinagdadaanan ni Blaze. Ang ginawa niya, inabot niya ang braso nito at pinisil ’yon.

“Whatever happens, always remember that me and Blake is here for you,” sabi niya sa malumanay at nakikiusap na boses.

Lumipas ang ilang segundo bago bahagyang tumango si Blaze. “O-okay. I’ll keep that in mind before I do something stupid.”

“And you have your mom and Bailey,” dagdag niya. “Nandiyan lang naman sila para sa ’yo. Let us help you get through this. Together as family, remember?”

Sumulyap ito sa kanya, may kaunting kaba sa kislap ng mga mata nito. “Hindi ka sasama sa kanya? Baka yayain ka niya pa-Philadelphia.”

Umiling siya. “My family is here. I mean, I love the thought of having a sister and a father but I will not abandon the family who loves me in my best and in my worst.”

“Good.” Tumango-tango si Blaze habang bumibilis ang sasakyang minamaneho nito. “Don’t leave, okay? That’s how you can make it up to me, to Blake at to Mom. Don’t leave.”

Tumango si Lucky, saka nginitian ito para makampante. “Hindi ako aalis.”

“Good. Anyway…” Nag-alinlangan muna ito ng ilang segundo bago tuluyang nagtanong. “M-may sinabi ba siya tungkol sa ’kin? Nakita ko siya kaninang tumingin sa ’kin.”

“Bakit gusto mong malaman?” nagtataka niyang tanong. “I thought this is torture for you.”

Itinuon nito ang tingin sa kalsada pero hindi nakaligtas sa kanya ang pamumula ng pisngi nito. “Just… ahm, h-humor me.”

Lihim siyang napangiti. “Well, she said that you looked like a wounded animal.”

Bumagal ang pagmamaneho ni Blake, saka nakaawang ang mga labi na tumingin sa kanya. “A wounded animal?”

Tumango siya. “Yes.”

Napakurap-kurap ito at bumuga ng marahas na hininga. “May sinabi pa ba siyang iba?”

“Like what?”

“Like this animal….” He let out a loud breath. “Having an animalistic appeal.”

Hindi alam ni Lucky kung seseryosohin niya si Blaze. Pero nang hindi nagbago ang emosyon sa mukha nito, naisip niyang seryoso ito. “Seriously?”

“Yes.”

“I thought this is torture for you.”

“It is!” He snapped then whispered afterwards like he was shy. “But can you blame my heart for beating so fast?”

Nakagat ni Lucky ang pang-ibabang labi para pigilan ang pagguhit ng ngiti sa mga labi niya. “Ahm, she didn’t mention about your animalistic appeal?”

He glared at her. “I heard that tone. You’re laughing at me.”

Pilit niyang pinipigil na matawa. “No, I’m not.”

“Liar.” He tsked. “Go on. Laugh at my cheesiness. Even I’m having goosebumps.”

Doon niya pinakawalan ang tawa na kanina pa pinipigil. “Animalistic appeal,” ulit niya habang tumatawa. “I’m so sorry. C-can’t stop laughing.”

Blaze sighed heavily. “I hate you.”

“No, you don’t,” sabi niya na tumatawa pa rin. At nang kumalma, iniba niya ang usapan para hindi na ito mainis sa kanya. “Puwede mo ba akong tulungan sa pag-aayos ng kasal namin ni Blake?”

Blaze finally smiled a little. “How can I help?”

Lucky felt thankful that she diverted his attention. “Be my heavy lifter, if there is any.”

Blaze tsked jokingly. “Baby girl, baka nakakalimutan mong doktor ako at duty ako palagi.”

“Alam ko pero pupunta ka pa rin kapag sinabi ko.” She smiled smugly. “I know that you have a soft spot for me.”

Hindi makapaniwalang napailing si Blaze. “User. Isusumbong kita kay Blakey.”

She grinned. “Ipapaalala ko lang, mas mahal niya ako kaysa sa ’yo.”

He tsked and shook his head. “You’re becoming a bad girl.”

She smiled. “I’m sure Blake wouldn’t mind if I become a bad girl.”

Nalukot ang mukha ni Blaze. “Is that a sexual innuendo, baby girl?”

She chuckled. “I don’t know. You tell me.”

“Fuck.” Lalo pang nalukot ang mukha nito. “Don’t do that again. That’s just so… not you. Well, marupok ka naman talaga kaya dapat hindi na ako magulat.”

Inirapan niya si Blaze. “Ewan ko sa ’yo. Kaya wala kang animalistic appeal, eh.”

Natawa lang si Blaze at nawalan ng imik. Pagkalipas ng ilang minuto, tumigil ang sasakyan nito sa parking lot ng ospital na may nakasulat na Reserved for Dr. Vitale.

And when they stepped out from the car, Blaze whispered over her ear when her sister started walking towards her.

“Mauna na ako,” bulong nito, saka namulsa. “See yah later, baby girl. When your sister is not around.”

“Blaze—”

“This is TMI for you but she’s not just making my heart beats fast, she’s also arousing me and I’d been celibate for quite some time now, so, yeah.”

Napanganga si Lucky. At hindi na siya hinintay na makasagot ng lalaki, umalis agad ito. Ang kapatid naman niya ay napatitig lang sa papalayong bulto ni Blaze.

Lihim na napabuntong-hininga naman siya. Alam niyang nahihirapan si Blaze at idinadaan lang nito sa pagbibiro ang sakit na nararamdaman.

She knew that Blaze was having a difficult time. But as she told him in the car, she, Blake, his mom and Bailey would be there for him. Because family helped each other, and family stuck together.

“Let’s go?” tanong niya sa kapatid.

Ipinalibot ni Happy ang braso sa braso niya, saka sabay silang naglakad papasok sa ospital.

At nang mapadaan sila sa ER, napatigil siya nang bigla na lang tumigil ang kapatid niya para tingnan si Blaze na nakikipag-usap sa isang magandang nurse na panay ang ngiti sa lalaki at tampal sa balikat nito.

“Blaze can really make anyone laugh,” komento niya habang nakamasid kay Blaze na nakikipag-usap sa nurse na panay ang tawa.

But her sister was frowning. “I don’t think he’s funny. That woman is just exaggerating. And she’s irritating to look at.”

Kunot-noong bumaling siya sa kapatid na nakapalibot pa rin ang braso sa braso niya. “Blaze is not joking?”

Bumaling si Happy sa kanya, saka bumuntong-hininga at tumingin uli sa gawi ni Blaze at ng nurse. “No. He’s not. What she’s doing my dear sister is called Flirting 101.”

“Oh. Does flirting involves laughing like you’re having a seizure?” Ganoon kasi ang tingin niya na ginagawa ng babae na kausap ni Blaze.

“Looks like it.”

She looked at her sister. “Do you know how to flirt?”

“Of course.” Tumaas ang noo ni Happy. “But you don’t need it since you already have a fiancé.”

Napatango-tango siya. “Oh. Then, can you show me? I wanna see.”

Her sister looked at Blaze as she demonstrated it. “Lips slightly parted, move your hair seductively and give him a sexy look.”

Napangiti siya nang makitang habang idini-demonstrate sa kanya ng kapatid ang ginagawa kapag nakikipag-flirt ay nakatitig din dito si Blaze.

Ilang segundong nagkatitigan ang dalawa bago siya masuyong hinila ni Happy patungo sa kuwarto ni Blake.

“That’s how you flirt without having a seizure like that woman,” sabi ng kapatid niya habang naglalakad sila palayo. “Subtle but effective.”

Napangiti siya. “You just flirted with Mr. Wounded Animal.”

Mahinang natawa si Happy at nagkibit-balikat.

Malapit na sila sa kuwarto ni Blake nang tumunog ang cell phone ng kapatid.

Agad nitong sinagot ’yon. “Hello, Dad? Yes. She’s with me now.”

Ngumiti siya pero nabaling ang atensiyon niya sa cell phone niyang tumunog din.

It was a text from Blaze.

Did your sister just flirt with me?

Agad niyang sinagot ang text nito.

No. She was just demonstrating to me how to flirt.

Blaze replied.

Oh .

Napailing siya at hindi na ni-reply-an si Blaze.

“Lucky, Dad wants to talk to you.”

Natigilan siya sa narinig. “W-what? I, ahm…”

“Please?” Iniharap ni Happy sa kanya ang screen ng cell phone kung saan ka-Facetime pala nito ang ama.

Nag-aalangan man, kinawayan niya ang estrangherong lalaki na kahawig niya.

“Lucky…” The stranger smiled at her.

Kinakabahang huminga siya nang malalim. “H-hello, S-Sir.”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 49

CHAPTER 49

TAHIMIK LANG NA NAKAUPO si Lucky sa bermuda malapit sa puntod ng kanyang ina habang ang kanyang ama ay nakatayo sa harap ng puntod. Pasulyap-sulyap siya sa ama niyang kamukhang-kamukha nga niya.

She felt awkward around him. It was like she didn’t know what to say to him even though she had a lot of things in her mind.

But she was glad he was trying to reach out to her, lessening the awkwardness between then.

Nang yakapin siya nito kanina noong una silang magkita, natulos lang siya sa kinatatayuan. At nang hayaan sila ng kapatid na mapag-isa at bisitahin ang puntod ng kanyang ina, wala siyang imik mula pa kanina. Ito lang ang nagsasalita. Pinapakiramdaman pa niya ang sarili.

Ilang minuto pa ang lumipas bago hinaplos ng kanyang ama ang puntod at naglakad palapit sa kanya. Akala niya patatayuin siya nito at aalis na sila, pero nagulat siya nang umupo rin ito sa bermuda, sa tabi niya.

“I’m sorry for everything, Lucky,” kapagkuwan ay sabi nito pagkalipas ng mahabang katahimikan.

She smiled. “It’s okay, Sir—”

“It’s not.” Bumaling ito sa kanya at pinakatitigan siya. “Alam kong hindi ako naging mabuting ama sa ’yo. At wala ako sa tabi mo noong kailangan mo ako.” May American accent ang pagta-Tagalog nito. “Iniwan kita sa pag-aakalang hindi ka akin. Hindi lang ’yon, iniwan ko rin ang mommy mo. And I have no excuse for what I did. I will not justify what I did in the past because I know how wrong I was. Just know that I’m sorry and I hope that you’ll give me a chance to make it up to you and be your father.”

Napatitig si Lucky sa kawalan ng ilang segundo bago nagsalita. “You hurt my mom,” sabi niya. “It wasn’t her fault that she was violated like that. You’re unfair to judge her and leave her. Hindi ko alam ang rason mo pero grabe ang paghihirap ng mommy ko nang umalis ka. Naging lasengga siya. Palaging galit. Kaya hindi mo ako masisisi kung may maramdaman akong kaunting galit sa ’yo.

“But my adopted parents taught me to be grateful and to be positive in every situation, so, of course, I’ll give you a chance to be my father. Kasi sino ba naman ako para hindi magbigay ng ikalawang pagkakataon? Just don’t force me to love you like how I love my mom. It will take me some time.”

“I understand.” Her father took a deep breath. “I have a question, if you don’t mind.”

Tumango si Lucky. “Go ahead, Sir.”

“Were you… abused?” he asked. “Your sister told me.”

Umiling siya. “More like I wasn’t loved.”

Bumalatay ang pagsisisi sa mukha nito. “I’m sorry because I wasn’t there for you.”

“As I said earlier, it’s okay.” She glanced at her father and smiled. “You’re here now so stop saying you’re sorry and let’s get to know each other. I choose to let go of my past to enjoy my present and future.” Wala sa sariling napahawak siya sa dibdib. “Thank you for helping me find a new heart, by the way.”

Nakangiting tumango ang ama niya. “You’re welcome. I’m glad you’re well and alive. Nang malaman ko ang tungkol sa ’yo at nakita ang larawan mo, sising-sisi ako sa ginawa ko. Sising-sisi ako na iniwan ko ang mommy mo. If only I could turn back the time, I would’ve done differently.”

Tipid siyang ngumiti. “We all did something in the past that we regret, I think that’s human nature. But we can’t turn back the time. All we can do is be better and try to make up for it.”

Napatitig ito kanya. “You grow up to be such a wise woman.”

Mahina siyang natawa. “My Mommy La taught me that,” she said, proudly. “She’s the wise one.”

Her father smiled before standing up and offering his hand at her. Tinanggap naman niya iyon, saka iginiya ang braso niya palibot sa braso nito habang dahan-dahan silang naglalakad.

“I realize, you haven’t asked for my name since we met,” sabi nito nang nakangiti.

Napalabi siya. “Oo nga pala. Pasensiya na, Sir. I’m Lucky Hart,” she chirped then bit her lip. “I mean, Lucky Quinn?”

Tumawa ang ama niya. “I would like that. As for my name, I’m Dominick Quinn,” pagpapakilala nito. “A member of the oldest aristocrat family in Pennsylvania, though my father is not an aristocrat, my mother is. Anyway, your mother, she knew me as Dominick Vista.”

Her lips formed into an “o.” “Nagsinungaling ka sa mommy ko?” gulat niyang tanong.

Napangiwi ang ama niya. “Hindi ko sinadya. Happy’s mother, my first wife, died and I was grieving. Nawala ako sa tamang landas at hindi ko nabigyan ng pansin ang ate mo. We drifted apart because I started travelling to ease the pain away. That’s when I met your mom in Maldives. She was an amazing woman, so radiant and beautiful. We were happy. We fell in love and we got married. And then, the darkest moment of our lives happened.

“After that, she pushed me away. She doesn’t want me near her. She would scream at me to leave her alone. But that’s okay, I can take it. Then she got pregnant. We both thought that you’re not mine and I was young, stupid and a bastard. So, I left her.” Sinulyapan siya nito. “Nang malaman ko ang tungkol sa ’yo, nagulat ako sa ipinangalan niya sa ’yo. Hindi ko akalaing gagamitin niya ang pangalang gusto ko. I know that she hurt you, but maybe, in her own way, she tried to love you.”

“But she couldn’t.” She took a deep breath before smiling. “Ayos lang naman sa ’kin. Tanggap ko na ’yon.”

“Tanggap mo rin ba ako?”

Napatigil si Lucky sa paglalakad at napatingin dito. “Of course. Why would you ask me that?”

“You called me ‘Sir,’ not ‘Dad.’” He pointed out. “Would it be too much if I ask you to call me ‘Dad?’”

Napakagat-labi siya. It was a bit uncomfortable but it felt right. “Sorry… Dad.”

“There you go.” Her father smiled brightly. “That feels good. Thank you very much.”

Napangiti si Lucky. Masaya rin siya dahil hindi naman pala dugo ng isang masamang tao ang nananalaytay sa ugat niya. Her father had shortcomings but that was all. He wasn’t a bad person.

“Now…” Her father gave her a pointed look. “Tell me about your fiancé.” May pagkaistrikto ang boses nito. “Happy told me about him, but I wanna know, is he a good man?”

“Blake?” Her smile widened. “Oh, yes, he’s amazing, he’s the greatest. He loves me so much and he can’t wait to marry me. He’s possessive and overly jealous but that’s what makes him lovable.”

“And he’s in the hospital because?”

Nawala ang ngiti sa mga labi niya at nalungkot siya. “Nabaril siya nang dahil sa ’kin. You see, the one who violated Mom, he also thought that I’m his, so he kidnapped me. Pero masama silang tao at sinaktan pa ako ng kapatid niya.” Ipinakita niya rito ang mga pasa niya na hindi na masyadong halata pero nandoon pa rin. “See these? They hurt me. Good thing Blakey came and rescued me, but he got shot in the process.”

Napatango-tango ang ama. “What a brave man.”

“He is.” She grinned. “He’s a badass, Dad. He’s really amazing. He always take care of me. He’s the best.”

“I have to meet him,” sabi ng ama niya na kumislap ang kuryosidad sa mga mata. “Puring-puri mo, eh. Gusto ko siyang makilala kung kapuri-puri talaga siya.”

“He’s really amazing,” may diin niyang sabi habang dahan-dahan pa rin silang naglalakad. “I’m lucky to have him.”

“Well, you are Lucky,” biro ng ama niya.

Mahina siyang natawa. “I am. Does that make me entitled to be lucky?” pakikisakay niya sa biro nito.

“Yes,” natatawang sagot ng ama niya, kapagkuwan ay sumeryoso ang mukha. “Happy told me about your upcoming wedding? Can I be part of it? Kung ayos lang sa ’yo.”

Walang pag-aalinlangan na tumango siya. “Oo naman. Ayos lang sa ’kin.”

“Thank you.” Masuyo siyang niyakap ng ama at pinakawalan siya nang magtanong uli. “And how about the DNA testing? Kailan natin gagawin ’yon?”

Napalabi siya at kinunutan niya ito ng noo. “Gusto mong magpa-DNA test pa tayo? Wala po kayong tiwala sa magkamukha nating mukha?”

Her father frowned. “Of course, not. I mean, maybe you want the test… I mean, Is this a trick question?”

Mahina siyang natawa. “Yes, Dad. It was a trick question.”

Napabuga ito ng marahas na hininga, saka natatawang napailing. “You scared me a little.”

Kumunot ang noo niya at humaba ang nguso. “Nakakatakot ba ako? Hindi naman, ah.”

“Para sa amang gustong makuha ang pagmamahal mo, normal lang na makaramdam ako ng ganoon.”

Napatitig siya rito, napangiti. “Don’t be scared of me,” sabi niya. “Ang totoo niyan, sinabi ko na kay Ate Happy na hindi kita kayang mahalin tulad ng pagmamahal ko kay Mommy. Pero na-realize ko na bibigyan lang naman kita ng pagkakataon na makabawi, dapat bigyan ko rin ng pagkakataon ang sarili ko na tanggapin ka nang buong-buo bilang ama ko.”

Her father smiled softly at her. “I’m so proud to call you my daughter.”

Ngumiti lang siya, saka ikinawit uli ang braso sa braso nito bago sila nagpatuloy sa paglalakad patungo sa nakaparadang sasakyan nito.

Who knew that having a father could make her feel this kind of happiness?

Pasakay na sila sa kotse nang may tumigil na sasakyan malapit sa nakaparadang kotse na inupahan ng kanyang ama at lumabas doon ang kapatid niya.

“Ate—”

“Lucky.” Agad itong lumapit sa kanya at niyakap siya. “How’s the talk?”

“Good.” Ang daddy nila ang sumagot. “Why are you here, Happy? I though you’re helping the groom’s mother for Lucky’s wedding?”

Sa tanong ng ama nila, bumuga ng hiningang puno ng frustration ang kapatid. “How can I help when he keeps on staring at me?! It’s making me uncomfortable!”

“Who keeps staring at you?” Their father’s voice automatically turned into a protective and strict voice. “They will answer to me.”

Agad na nalukot ang mukha ni Happy. “Dad, I can handle myself. I didn’t learn martial arts for nothing. I’m a strong puncher, remember? And…” Hinawakan siya nito sa braso at hinila palayo sa ama nila at bumulong. “It’s the wounded animal. He’s making me uncomfortable. He won’t stop staring at me and I keep on telling him not to stare but he wouldn’t listen!”

Napakurap-kurap siya. “Oh.”

Lucky was speechless but she forced herself to speak.

“I though the wounded animal is on duty,” sabi niya.

“He’s not on duty.” Her sister let out a loud breath. “I really wanna help you with your wedding, so, please, make him go away.”

“Ahm…” This is difficult . “I actually asked Mr. Wounded Animal to help me with my wedding, especially with the heavy lifting.”

“There is nothing to lift.” Happy looked annoyed. “Even his mother told him to go away but he just wouldn’t budge. I’m annoyed.”

Napabuntong-hininga si Lucky. “I’ll talk to Blaze.”

Agad na ngumiti ang kapatid. “Yes! Thank you, dear sister.” Kapagkuwan ay sumilip ito sa ama nilang tahimik na nakaupo sa likuran niya. “Dad, can I borrow Lucky? We’re going to see her new and fabulous wedding gown.”

“Sure,” agad na pumayag ang ama nila. “Ako na lang pupunta sa ospital para makilala si Blake.”

Happy frowned at their dad and at her. “What did Dad say?”

“He’ll meet my fiancé alone,” pagta-translate niya para dito.

“Oh. Okay. Let’s go.”

Mas excited pa yata ang kapatid niya sa wedding gown niya kaysa sa kanya. Ito pa ang humila sa kanya patungo sa kotse na gamit nito at una siyang pinasakay.

And Lucky just let her sister drag her around. She knew her sister meant no harm, she was just excited for her.

So this is what it feels like to have a sister. Weird but somehow fulfilling.

“BAKIT KA NAKATAYO?” nag-aalalang tanong ni Lucky kay Blake nang mapasukan niya ito sa kuwarto na nakatayo malapit sa bintana at nakatingin sa labas. “’Di ba sabi ko magpahinga ka?”

Agad niya itong nilapitan para alalalayang makabalik sa kama.

“I’m trying to calm my nerves. Your father was here.”

Natigilan siya sa pagtulong at napatitig sa kasintahan. “Nag-usap ba kayo?”

“Ahm….” Blake’s forehead furrowed like he was thinking deeply before speaking. “More like, death threats?”

She stilled. “Oh. Dad threatened you?”

Maingat na umupo si Blake sa gilid ng kama sa tulong niya, saka tiningala siya. “He said and I quote, ‘If you hurt my daughter in any way, I will skin you alive and burn you. And if you make her cry, I will shove a long deadly flagpole up your ass.’”

Lihim siyang napangiti. “At? Natakot ka?”

Blake looked at her blankly. “Baby, I don’t have a death wish. That was a very scary talk.”

Hindi na niya napigilan ang matawa. “My dad is sweet.”

“To you, maybe. But to me?” He shivered. “My ass was shaking.”

Natatawang umupo siya sa tabi nito. “Ano pa’ng sinabi niya?”

Blake shrugged. “That he doesn’t care if I’m a badass. He can take me down. Anytime.”

Lucky nonchalantly nodded. “Well, I did tell him you’re a badass.”

“That’s all? Hindi mo man lang ako ipagtatanggol?”

Matamis ang ngiting umiling siya. “Nope. When I told him about you, you’re a real badass in my story and a real badass don’t shiver. Be a man, Blakey-baby.”

“I am a man,” may diin nitong sabi.“

“More manly.”

Masama ang tingin nito sa kanya. “I am manly, baby. It’s just your father is a scary man.”

“Ano ba’ng sinabi niya at natakot ka?”

“Kukunin ka niya at itatago sa ’kin kapag sinaktan kita,” sabi nito sa mahinang boses, saka bumuntong-hininga. “Nakakatakot ’yon, baka akala mo?”

Nawala ang ngiti sa mga labi niya at napatitig sa lalaki. “Blakey-baby…”

Blake sighed heavily. “Darating ang araw na masasaktan kita nang hindi sinasadya. At baka kunin ka niya sa ’kin sa kaunting pagkakamali ko lang. That’s scary.”

Hinawakan niya ang kamay ni Blake at pinagsalikop ang kamay nilang dalawa. “I’m here and I’m not going anywhere. Alam kong hindi magiging perpekto ang pagsasama natin at nakahanda na ako roon. Nakahanda na ako sa hindi perpektong buhay na kasama ka. So don’t be scared with Dad. I got your back.”

Finally, Blake nodded and rested his head on her shoulder. At nang hindi pa ito makontento sa pagkakalapit nila, hinalik-halikan nito ang leeg niya.

Tamang-tama naman na pumasok ang ama niya habang hinahalikan ni Blake ang leeg niya.

Parang napaso sa kinauupuan si Blake na bigla na lang itong tumayo at kinakabahang humarap sa ama niya. “Sir.”

Kunot ang noong nagtatanong ang mga matang tumingin siya sa ama. “Dad?”

Her father smiled at her. “Just passing by. Itatanong ko lang sana kung puwede kang makasamang mag-dinner mamaya? Kasama si Happy?”

Ngumiti siya. “Sige po.”

“Great. Ipapasundo kita mamaya. See you later.”

Tumango si Lucky at kumaway hanggang sa makaalis ang ama. At doon lang kumalma si Blake, saka bumalik sa pagkakaupo, yumakap sa baywang niya at hinalik-halikan ang batok niya.

Wala sa sariling napahawak siya sa hita ni Blake at bahagyang napadaing nang bumiyahe ang mga labi nito patungo sa likod ng tainga niya at ang kamay ay naglalakbay patungo sa maselang bahagi ng kanyang katawan.

Blake’s hand was about to slip inside her dress when the door opened and he hurriedly pulled away.

“Hey, Blake,” nakangiting bati ni Happy, saka kumaway pa. “Can I borrow Lucky for two hours maybe? She has to see the wedding cake design and approve it.”

Bumuga ng marahas na hininga si Blake. “Sure.” Kapagkuwan ay bumulong. “Fuck. I miss making love with you. Why is this happening to me?”

Natatawang siniil niya ito ng mapusok na halik sa mga labi, saka bumulong sa mga labi nito. “Get well soon and I’m all yours.”

Biglang sumeryoso ang mukha ng lalaki. “Really?”

“Yes. Really.”

Blake grinned. “Deal. Go. Love you, baby.”

“Love you too, Blakey-baby.” Nakangiting hinalikan niya uli ito sa mga labi bago lumabas ng kuwarto at sumama sa kapatid.

Knowing Blake, he would force himself to get well soon so they could make love. But come to think of it, they haven’t made love without Blake holding back because of her heart.

Kailangan kaya nila magagawa ’yon nang hindi nagpipigil si Blake?

Hmm… to make love with Blake without holding back. The pleasure will surely blow my mind.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 50

CHAPTER 50

EVERYTHING WAS READY for their wedding tomorrow. Blake was with Blaze and Bailey for another bachelor’s party. Panay na naman ang reklamo ni Blake kanina dahil pinilit lang nila ito. He wanted to be with her and just fuck the tradition.

Nangingiting napailing si Lucky habang naglalakad siya palabas ng mall. She was running some errands before her bachelorette party tonight. She couldn’t wait to party with her sister and Blake’s mother. Tatlo na sila ngayon.

Napangiti siya sa ideyang ’yon habang naglalakad patungo sa parking lot para sa nakaparada niyang sasakyan. She was allowed to drive now. Dr. Axel gave her a go signal to drive because her chest was finally healed.

Napatigil sa pag-iisip si Lucky nang maramdamang parang may sumusunod sa kanya. Agad siyang lumingon pero wala naman siyang makita. Kaya nagpatuloy siya sa paglalakad patungo sa kotse niya.

Then she felt that presence again, like someone was following her.

Mas binilisan pa niya ang paglalakad habang mabilis na kinuha ang cell phone sa bag at tinawagan si Blake.

But before Blake could answer her call, a set of arms hugged her from behind, stopping and trapping her. Bumuka ang bibig niya para sumigaw at humingi ng tulong pero tinakpan iyon ng pangahas at bulong sa tainga niya.

“Save your screams for later, baby.”

Natigilan siya nang mapagsino ang pamilyar na boses.

Mabilis siyang lumingon at napanganga nang makitang si Blake ang pangahas.

“Blake!” Tiningnan niya ito nang masama. “You scared the shit out of me! Bakit ka ba nananakot?”

“I’m kidnapping you.” Hinawakan nito ang kamay niya, saka hinila paalis ng parking lot. “Come on.”

Napatanga lang siya kay Blake habang nagpapaubaya rito. “Kidnapping me? Blake, kasal na natin bukas. It’s not like I’m gonna run away.”

Hindi siya nito sinagot, sa halip ay pinasakay siya sa kotse nito. Naguguluhan pa rin si Lucky habang tinitingnan si Blake na umiikot sa kotse patungong driver’s seat. At nang makasakay ito ay nakatingin pa rin siya rito.

“What?” tanong sa kanya ni Blake nang mapansin nitong nakatitig pa rin siya.

Tiningnan niya ito nang masama. “The tradition? Remember?”

Binuhay nito ang makina ng sasakyan at pinausad ’yon. “Fuck tradition. You’re spending the night with me.”

“Blake, naman.” Nalukot ang mukha niya. “We talked about this—”

“No. You talked, I listened.” May iritasyon sa mukha nito. “I am not spending a night without you beside me, not again, especially before our wedding day. I’m scared that something might happen and—” He blew loud breath, “I’m just scared.”

Napatitig si Lucky sa fiancé. Ang lalaking ’to na walang takot na nakipagbarilan para maligtas siya, takot ngayon na baka hindi na naman matuloy ang kasal nila?

Hindi niya maiwasang kiligin at lihim na mapangiti. This badass was scared because of her.

“Huwag ka nang magalit.” naglalambing na sabi ni Blake nang hindi siya nagsalita. “Ihahatid naman agad kita bukas nang maaga. Please? I just want to be with you tonight. I miss you.”

And her heart melted by his simple “I miss you.” Ang rupok ko talaga. “So, you kidnapped me?”

“Yes.”

Napasandal na lang si Lucky sa likod ng kinauupuan, saka napatingin sa daan. “I have to call Mom. Baka nag-aalala na ’yon.”

“I already did,” sabi ni Blake. “Minura lang naman niya ako ng ilang beses.”

Mahina siyang natawa. “Bakit naman kasi kailangan mo pa akong kunin? I’m all yours tomorrow.”

Gumuhit ang ngiti sa mga labi ni Blake. “Hmm… that ‘I’m all yours’ robbed my breath away.”

Napailing siya. “Ewan ko sa ’yo.”

“Ayaw mo ba akong makasama?” May pagtatampo sa boses ni Blake.

“Gusto,” agad niyang pag-amin.

“’Yon naman pala. Just be with me tonight, baby. Please?”

Humalukipkip siya. “Saan ba tayo pupunta?”

“Somewhere private,” sabi nito, saka kinindatan siya. “I’m all healed up now.”

Napaawang ang mga labi ni Lucky at namilog ang mga mata nang ma-realize kung ano ang ipinupunto nito. “You got to be kidding me.” Hindi makapaniwalang napatitig siya kay Blake. “You kidnapped me so we can have sex?”

Pangisi-ngisi ang loko. “Well, yeah.”

“Blakey!”

Blake laughed. “What?” Pasulyap-sulyap ito sa kanya. “I told you, I miss you.”

Lucky was still shocked. “Pero ikakasal na tayo bukas? Can’t it wait on our honeymoon?”

Agad na umiling si Blake. “Nope. Can’t wait.”

“Blakey—”

“Pagbigyan mo na ako,” paglalambing sa kanya ni Blake habang nagmamaneho ito. “Come on, baby, please?”

Napailing siya. “I can’t believe you kidnapped me to have sex,” bulong niya, saka napailing uli. “Seriously, Blakey?”

“Yeah. I’m deadly serious.” Mas binilisan pa nito ang pagmamaneho. “And I ask Axel to make sure and he said you’re all healed up too so, yeah, no holding back this time, baby.”

Sa halip na pigilan si Blake, mas nakaramdam ng excitement si Lucky nang sabihin nitong hindi ito magpipigil.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi. “Anong ba’ng bago kung hindi ka na magpipigil?”

“You’ll see.”

“Blakey—”

“I’ll make you scream.”

Nag-init ang pisngi niya. “And?”

“You’ll see.” He glanced at her and her lips. “Baby, stop biting your lips. It’s making me hornier.”

Tumaas ang kilay niya. “Hornier? Is that even a word?”

“Yes.” Nginitian siya ni Blake. “I’m horny as we speak but you’re biting your lips and that’s making me hornier. You know, like the word fast and then faster? Horny and hornier?”

Kumunot ang noo niya. “You’re weird today.”

Tumawa lang si Blake, saka nagpatuloy sa pagmamaneho. Siya naman ay pasulyap-sulyap dito, lalo na nang abutin nito ang kamay niya at pinagsalikop ang kamay nila.

Lucky smiled at the sweet gesture. Lihim siyang napailing at hinayaan na lang si Blake na dalhin siya kung saan nito gusto. It was not like she would stop him. Gusto rin naman niya ang gusto nito.

An hour later, the car stopped in front of Sudalga’s Port.

“Dito tayo?” tanong niya na nagtataka.

“Yeah.”

Nang iparada ni Blake ang sasakyan, sabay silang lumabas at agad na pinagsalikop nito ang kamay nila nang makalapit ito sa kanya.

Napangiti na lang siya, saka nagpaubaya. Walang reklamo na nagpagiya siya kay Blake patungo sa nakadaong na yate.

Lucky stayed beside Blake while he maneuvered the yacht. Ayaw nitong lumayo siya at hindi niya maiwasang humanga habang minamaneho nito ang yate palayo sa port.

Blake looked so hot. She couldn’t take her eyes off him.

Nililipad ng hangin ang buhok niya pero nanatili siyang nakatitig kay Blake at nang magtama ang mga mata nila ay kinindatan siya nito na ikinangiti niya.

“Wanna drive?” tanong nito kapagkuwan.

Excited siyang tumango. “Can I?”

“Come here.” Masuyo siyang hinila ni Blake palapit dito at ipinosisyon siya sa unahan nito habang ito ay nasa likuran niya at nakaalalay sa kanya. “There. Hold the wheel firmly… that’s it. I’m just behind you.”

Napangiti siya nang yakapin siya nito sa baywang mula sa likuran at hinalikan ang batok niya habang dahan-dahan pa ring gumagalaw ang yate.

“It’s really peaceful in the middle of the ocean,” sabi ni Blake habang hinahalikan ang batok niya. “And it’s just you and me. Walang mang-iistorbo sa ’tin dito. You’re mine for the night and I intend to make love with you again and again.”

Napalunok si Lucky nang may maramdamang kakaiba sa katawan dahil sa ginagawa ni Blake sa batok niya. At hindi na siya nakapagsalita pa ng pagtutol nang humaplos ang kamay nito sa dibdib niya.

Mahigpit siyang nakahawak sa steering wheel nang kagat-kagatin ni Blake ang gilid ng tainga niya. Kumawala ang mahinang daing sa bibig niya.

“That’s it, baby.” Ipinasok nito ang kamay sa loob ng suot niyang pang-itaas. “Moan for me.”

Blake’s voice was deep, husky and sexy and her eyes couldn’t help but to drop close.

He continued kissing her neck before he stopped the yacht from moving and he returned to licking her neck, the back of her ear and her nape.

Napapadaing na lang siya sa ginagawa ni Blake. Nakagat niya ang pang-ibabang labi at napapikit nang umpisahang masahehin nito ang dibdib niya.

“Blake…”

He kissed her neck. “Hmm?”

Lucky tilted her head to the side to give him a better access. “Oh…” daing niya nang paglandasin nito ang dulo ng dila mula sa balikat niya pataas sa leeg, patungong likod ng tainga niya.

Napaliyad siya sa masarap na sensasyon at lalong nag-init ang katawan niya. Siya na ang humawak sa isang kamay ni Blake at iginiya iyong papasok sa pantalon na suot.

She felt so hot inside. She could feel her clit pulsing and needing for a physical contact. “Touch me,” walang inhibisyon niyang hiling kay Blake na agad naman nitong sinunod.

He rubbed his finger against her wet fold before separating them and rubbing her clit softly but firmly.

“Oh!” Malakas siyang napasinghap sa paghaplos na ginagawa ni Blake sa pagkababae niya at gumagalaw ang balakang niya sa sarap. “Blake… oh! Shit…”

Walang ibang magawa si Lucky kundi ang mapaliyad ang katawan sa sobrang sarap ng sensasyong ipinapalasap sa kanya ng lalaki.

Blake was kissing her neck and nape while his other hand was palming her breast and the other hand was playing with her clitoris.

“Oh! Oh! Oh!” Pakiramdam niya ay nanghihina ang mga tuhod niya sa sobrang sarap. “Blake… oh! Blake…”

His finger was already inside her wetness, moving in and out of her. Making her crazy with lust and need.

Bumaon ang ngipin niya sa pang-ibabang labi habang gumagalaw ang balakang niya at sinasabayan ang bawat paggalaw ng daliri nito sa loob niya. “Oh! Blake! Oh… shit! Oh! Yes… faster, baby… faster… oh, God!”

Nahihibang na siya sa sarap at daliri pa lang ’yon ng kasintahan.

Wala sa sariling napahawak si Lucky sa kamay ni Blake na nasa loob ng pantalon niya nang lalong bumilis ang paglabas-masok n’on sa loob niya.

“Oh! Uhm!” Umuuga ang katawan niya habang mabilis na naglalabas-masok ang daliri nito sa basang-basa niyang pagkababae. “Blake… oh! Blake!”

Napasigaw si Lucky sa sobrang sarap nang maramdaman ang pagsabog ng una niyang orgasmo.

“So good…” hinihingal niyang bulong.

“Lucky…” bulong ni Blake sa tainga niya habang binubuksan nito ang butones ng pantalon niya. “Fuck…” Ibinaba nito ang pantalon niya kasabay ng underwear at hinugot ang daliri sa loob niya.

“No… don’t pull away…”

Nakaramdam siya ng pagkabitin pero agad din iyon napalitan ng makamundong sarap at pagnanasa nang bigla na lang may malaki at mahabang pumuno at sumagad sa pagkababae niya mula sa likuran.

“Oh!” Napasigaw siya sa sobrang sarap. “God, that feels so good.”

“Yeah…” Blake bit her earlobe as he continued rubbing her clit as he was thrusting in and out of her simultaneously. “Fuck, baby… fuck, you feel so good.”

Wala sa sariling napahawak si Lucky sa gilid ng flying bridge at bahagyang umuklo habang ibinabaon at isinasagad ni Blake ang pagkalalaki nito sa loob niya.

Mabilis iyon. Walang pag-aalinlangan at marahas ang bawat ulos nito.

And when he gripped her thighs to fuck her harder and rougher, all she could do was moan and moan that turned into a scream of pleasure.

“Blake! Blake! Blake!” She was screaming his name while drowning in too much pleasure and lust. “Oh! God! Uhm! Uhmm… Blake… oh, Blake… baby… faster…”

“Lucky…” Blake hissed as he buried himself in and out of her, fast, hard and rough. “Fuck. Oh, fuck!”

He wasn’t holding back. No question if she was okay. He wasn’t slowing down like he used to. He was focus on making love with her and fucking her from behind.

“Lucky… baby…” Blake groaned.

“Blake…” Mahaba siyang napadaing, lalo na nang pisilin nito ang hiyas niya na nagpasigaw sa kanya. “Oh! Uhm! Uhm! Oh!”

Nakaawang ang mga labi ni Lucky at nakapikit ang mga mata. Alam niyang nakaguhit sa mukha niya ang nag-uumapaw na pagnanasa at sarap na nalalasap habang inaangkin siya ni Blake mula sa likuran.

Lalong napaliyad ang katawan niya nang lalong isinagad ni Blake ang kahabaan sa loob niya. Umuuga ang katawan niya. Nanginginig ang tuhod niya nang maramdaman ang ikalawang orgasmo niya.

“Uhm… oh… Blake… please…” ungot niya sa kasintahan na wala pa ring patid sa pag-angkin sa kanya.

“I will,” hinihingal na bulong nito sa tainga niya bago siya hinila paupo sa upuan na nasa harap ng bridge.

“Ahh!” Malakas niyang daing nang maramdaman ang pagkasagad ng kahabaan ni Blake sa loob niya dahil nakaupo siya sa pagkalalaki nito. “Oh… so good… shit…”

“Hold on, baby,” sabi ni Blake.

Siya naman ay napahawak sa sariling mga hita pero agad ding nanghina sa sarap nang sapuin ng kamay ni Blake ang basa niyang pagkababae at hinaplos ang hiyas niya gamit ang lahat ng daliri nito.

“Oh! Heaven… oh! Blake…”

Lalong nabaliw is Lucky nang mag-umpisang gumalaw si Blake sa loob niya.

He was so strong that every time he pumped in and out of her, her body on top of him was also moving up and down. At lumilikha ng malakas na ingay ang bawat pagtatagpo ng maseselang bahagi ng katawan nila.

“Oh! Blake! Uhm!” Napasabunot sa sariling buhok si Lucky habang inaangkin siya nito at sabay na gumagalaw ang katawan niya sa bawat ulos at pagsagad nito.

Hindi na niya alam kung saan siya hahawak, kung saan siya kakapit, lalo na nang sumabog ang pangatlong orgasmo niya.

Panay lang ang ungol niya nang malakas na palaging nauuwi sa pagsigaw ng pangalan ng kaniig.

“Blake!”

“Fuck…” Mas naging marahas ang pag-angkin nito sa kanya. “Fuck… baby… baby… I’m coming…” He gripped her legs as he pumped in and out of her, her body bouncing at every impact of his thrust.

And when she finally felt his warm seed filling her, she closed her eyes in contentment and bliss. At natagpuan niya ang sarili na nakasandal sa dibdib ni Blake at pareho silang hinihingal.

But Blake’s hand continued playing with her clit and she liked it. She liked the feeling of being wet because of him.

“Baby?”

“Hmm?” Habol pa rin niya ang sariling hininga.

“I still want you,” bulong nito habang dalawang kamay na ang nasa pagkababae niya at nilalaro iyon, hinahaplos at tinutukso habang ang daliri ay nasa loob na niya.

At lalo pa niyang ibinuka ang mga hita habang kagat ang pang-ibabang labi. “Me too…”

Sa isinagot niya, iginiya siya paharap ni Blake habang nakaupo pa rin sa mga hita nito at siniil ng mapusok na halik ang mga labi niya na agad naman niyang tinugon nang mapusok din.

Their hands were all over their bodies. Taking off the remaining clothes they have, touching, feeling, teasing, loving and making each other moan.

And for the second time, Blake made love with her on the bridge of the yacht. This time, fully naked and they were facing each other while they moved and pleasured each other.

MAHINANG NAPADAING SI LUCKY nang ihiga siya ni Blake sa kama na nasa loob ng cabin ng yacht at kinubabawan.

“Again?” nakangiting tanong niya.

“Yes,” Blake answered hoarsely as he slid his length inside her wet folds.

“Oh…” Namungay ang mga mata niyang nakatitig kay Blake. “You feel so good, baby…”

“Not as good as you,” bulong nito habang hinahalikan ang leeg niya, pababa sa dibdib habang dahan-dahan ang pag-angkin nito sa kanya.

Ang dahan-dahan na ’yon ay nauwi sa marahas na ulos at malakas na pagsagad, lalo na nang iniyakap niya ang mga binti sa baywang nito at mas tinukso pa itong angkinin siya nang walang inhibisyon.

Lucky lost her mind when her orgasm ripped through her and she just kept on moaning and screaming Blake’s name until she felt his seed filled her for the third time that night.

But that wasn’t enough for Blake who was insatiable.

He kept on romancing her body, making her moan and making her feel hot.

And Lucky couldn’t make herself stop. Ilang beses siyang inaangkin ni Blake sa kama, sa loob ng cabin na naging saksi sa mainit nilang pagtatalik.

She exhausted. Blake exhausted her.

So this was what he meant by not holding back. Nonstop rough, hard and fast making love.

It felt so good. To be close to Blake like this. To be fully intimate with him. It felt amazing and she wanted it again and again.

Hanggang sa pagod na nakatulog siya sa mga braso ni Blake at nagising siya na may humahalik sa likod niya.

Wala sa sariling napadapa si Lucky sa malambot na kama na sinamantala naman ng lalaki.

Kinubabawan ni Blake ang likod niya bago dahan-dahang ipinasok ang kahabaan nito sa loob ng pagkababae niya.

Umawang na lang ang mga labi ni Lucky at napapikit sa sarap na dulot ng pagpuno ni Blake sa pagkababae niya. At nang mag-umpisa itong umulos sa loob niya nang dahan-dahan, napakapit na lang siya sa bedsheet.

“Uhm… Oh! Blake…”

Blake was kissing her nape at her back, romancing her neck as he took her from behind again while she was lying on her stomach.

“Uhm! Uhm! Blake…”

“Baby…” he whispered hoarsely while pumping in and out of her. “Lucky… baby—oh!”

Napatingala si Lucky nang mas naging mapusok na ang pag-angkin sa kanya ni Blake. Natagpuan niya ang sarili na nangungunyapit sa headboard ng kama habang umuungol sa sarap.

“Blake… Blake, baby, oh. More… give me more…” puno ng pagnanasa niyang ungol habang umuuga ang katawan niya.

And Blake did give her more. More pumping and thrusting until they both screamed each other’s name and orgasm ripped through them.

Parehong hinihingal na naghiwalay ang mga katawan nila. Kahit pagod, itinulak ni Lucky ang katawan patihaya at napangiti na lang nang kubabawan siya ni Blake.

“Is this what will happen in our honeymoon?” namamaos niyang tanong.

Blake smiled. “More or less. This is just a taste. I’m just starting.”

Napalunok siya. “N-nag-uumpisa ka pa lang?”

“Yes.”

Napaawang ang mga labi niya. “Pero pagod na ako.”

“Don’t worry.” Kinindatan siya nito. “We have all night.”

“Baka naman hindi na ako makapaglakad niyan bukas sa kasal natin.” Napasimangot siya. “Puwede bang bumawi ka na lang sa honeymoon natin? I don’t want to marry you while in a wheelchair.”

Blake chuckled. “Fine. But one more round?”

Her eyes widened. “One more?”

“Yeah.”

“Akala ko ba babawi ka na lang sa honeymoon natin?”

“I still want you,” sabi nito na naglalambing, saka masuyong hinalikan ang mga labi niya. “Promise, I’ll be gentle this time.”

Binasa ng dila niya ang nanunuyong labi. “Okay, then enough.”

Blake grinned. “Deal.”

“Okay.” Inalis niya ang kumot na nakapulupot sa katawan niya, saka iniyakap ang mga braso sa leeg nito. “I’m ready, Blakey-baby. I’m ready for your gentle love making.”

Nangingiting siniil ng halik ni Blake ang mga labi niya habang humahaplos ang kamay nito sa katawan niya.

He moved softly and gently at first. The kisses and the touch. But when he filled her and started owning her and making love to her, his gentleness disappeared, and her rough Blakey-baby replaced it.

Nagpaubaya na lang si Lucky at sinabayan ang bawat paggalaw ng balakang ni Blake habang inaangkin siya hanggang sa sabay nilang maabot ang rurok ng kanilang kaligayahan.

At habang ninanamnam ang sarap ng pag-iisa ng katawan nila at ang mainit na katas ni Blake na pumuno sa pagkababae niya, bumulong ito sa tainga niya.

“One more?”

Sa halip na magreklamo, tumango na lang siya at ngumiti. “Okay. One more.”

“And more,” dagdag ni Blake.

Lucky chuckled before kissing his lips softly and lovingly. “I love you, Blakey-baby.”

Blake looked deep into her eyes. “I love you… more.”

She laughed. “And more.”

Blake nodded before laughing as well. “Definitely more.”

CECELIB | C.C.

EPILOGUE

~ I just want to say thank you to all my readers out there. Salamat sa suporta at pag-aabang sa pagmamahalan ni Blake at Lucky. Maraming salamat sa pagbabasa, sa mga comments at sa votes. I really appreciate it so much. I still can’t believe na umabot ito ng 51 chapters 😅 sabi ko sa sarili ko, hindi na ako magsusulat ng mahahaba like Desiring Her and Desidero Me, Amore Mio kasi mahirap maging book dahil makapal at baka pabawasan, pero heto na naman ang isang mahabang kuwento. Mukhang mahihirapan akong maging libro ’to kasi ayokong nagbabawas ng scenes at chapters 😅

Anyways, i will be writing an Special Chapter kapag naging book na ’to. 😂 ’yon lang ang maibibigay kong pa-bonus sa mga bibili ng book para naman you have something to look forward to. Para naman maging worth it ang pagbili niyo.

I dedicate this story to all the people out there who's suffering and in pain. You can survive this. It doesn't rain forever and there's always a rainbow after the rain.

I love you, CCBells/Inoxentes. Thank you so much for reading my words and for supporting me 
😘

EPILOGUE

HINDI MAPAKALI SI BLAKE habang naghihintay na dumating ang bride niya. She wasn't late but still, he was nervous as fuck. Ang daming negatibong pumapasok sa isip niya, na baka iiwan siya ni Lucky at hindi siputin sa kasal. 

Of course, his baby wouldn't do that but... he was still scared as fuck! 

"Bakit ang tagal nila?" ubos na ang pasensiya na tanong niya sa kakambal na siyang nagpapakalma sa kanya. "What's taking them so long?"

"Maybe because you kidnapped your bride before the wedding, and you returned her late?" puno ng sarkasmong sagot ni Blaze. "Seriously, Blakey? Ano ba'ng iniisip mo at kinidnap mo ang sarili mong bride?"

Sa halip na sumagot, ngumiti lang siya nang maalala ang pinagsaluhan nila kagabi ni Lucky. He would have more of that in their honeymoon. 

"You know what, don't answer that," sabi ni Blaze na nakaguhit ang disgusto sa mukha. "I know that smile. Fuck. That's TMI, bud."

Natawa siya at pansamantalang nawala ang mga negatibong laman ng isip. 

"How are you and Happy?" tanong niya sa kakambal para aliwin ang sarili. 

Umiling si Blaze na para bang suko na. "She's not Cassie, man. I mean, my Cassie is very soft spoken and kind and sweet. But Happy, she's ahm, she's a badass."

"And you dislike badass women," sabi niya. 

"Yeah."

"Then why are you smiling like an idiot?" he pointed out. 

Blaze immediately wiped off the smile on his face. "I'm not smiling," pagdi-deny nito. "It's just that Happy is different from Cassie. That's all. I don't like her. She pisses me off."

Napailing siya. "In denial king. Just own up that you like her even though she's not Cassie. Kasi kapag nagkagusto ka sa kanya, huwag na huwag kang lalapit sa 'kin dahil who you ka sa 'kin."

Tiningnan siya nang masama ng kakambal. "Gago. Linya ko 'yan."

"Sino ba ang in denial sa 'tin?"

"Gago." 

Natawa si Blake. "Wow. Such a flowery vocabulary you have, bro."

Akmang sasagutin siya sana ng kakambal nang lumapit sa kanila si Shun. 

"
Yow
." Kinunutan siya nito ng noo. "Why are you sweating bullets?"

"Natatakot baka hindi siputin ni baby girl," biro ni Blaze. 

Tiningnan niya nang masama ang kakambal. "Isa pang baby girl, babasagin ko 'yang pagmumukha mo at wala akong pakialam kung nasa simbahan tayo. Sasaksakin pa kita."

Tiningnan din siya nang masama ni Blaze. "Isusumbong kita kay Mommy mamaya. Bakit mo ba ako sinasaktan? Hindi mo na ako love?"

Ipinakita niya rito ang nakakuyom niyang kamay. "Isa pa, tatamaan ka sa 'kin."

Agad namang umayos si Blaze at humarap kay Shun. "I'm sure hindi ka lumapit sa amin para magbigay ng regalo kasi kuripot at mandurugas ka. What is it? What do you want?"

Itinuro nito ang pinto ng simbahan. "Someone wants to talk to you two. Outside."

Sabay na kumunot ang noo nila ni Blaze. "Sino?"

"Just go see him. With your mom," sabi ni Shun, saka tinapik ang balikat niya bago sila iniwang magkambal. 

Nagkatinginan muna sila ni Blaze bago naglakad palabas ng simbahan kung saan nakita nila ang kanilang ina na kausap ng father-in-law ni Shun. 

Parehong kumunot ang noo nila ni Blaze at alam niyang isa lang ang nasa isip nilang dalawa. 

What the fuck is going on? 

"Von, please." Nakikiusap ang boses ng kanilang ina. "It's been a long time. Hayaan na natin ang mga bata. Please..."

Umiling ang father-in-law ni Shun. "Beth, I didn't stop you to do what you want with them when they were born. When you said that you only needed my surname, I gave it to you. For my boys. And when you said I shouldn't come looking for you, I didn't."

"That was because you're married," sabi ng mommy nila na lalong ikinagulo ng isip nila. 

"I was engaged to be married, Beth," sabi ng matandang lalaki. "If you would have told me sooner, I would have—"

"What? Cancel the wedding?" Tumawa nang mapakla ang kanilang ina. "Von, I saw you with her. You love her and I don't want to destroy that."

"Still... you should have told me sooner."

"For what reason?" Their mom sounded so frustrated. 

"Beth, you were pregnant and I could have chosen you."

Tumawa nang mapakla ang kanilang ina. "Von, you know me. I don't want a half-baked love and attention. And you met her, the love of your life and I don't have the heart to destroy what you have with her because I love you. And I believe that if you love someone who love someone else, let go of them, set them free and let them be with the person they love."

Umangat ang kamay ng matandang lalaki at masuyong hinaplos ang pisngi ng mommy nila. "When you came to me a few years ago, with a new face, I helped you and I fell for you. I told you I can protect you and our twins but you still left me. You, left me. Again. And now, I'm getting old and I just want my boys to know that I'm here and that I exist. Why is that so hard for you? Why is it so hard for you to tell them who I am when I'm more than willing to be their father? Then and now. Why are you hell bent in making them believe that I don't care?"

Hindi makapaniwalang nagkatinginan sila ni Blaze sa mga narinig. Parehong nanlaki ang mga mata nila at sabay na napaawang ang mga labi. 

What the fuck?!

"Our father?" hindi makapaniwalang gagad ni Blaze. "Themarie's father?"

Wala sa sariling napatango siya. "I think so..."

All along, they thought that they just have the same surname. They met him few years back, on Shun's wedding. And he was a good man. Maayos ang pagtrato nito sa kanila. Dahil ba alam nitong sila ang anak nito? At ang ina lang nila ang pumipigil ditong magpakilala? 

"Mom?" kuha niya sa atensiyon ng ina na agad namang lumingon sa kanila. "What the hell?"

"Go back," may diing utos nito sa kanila.

"No." Umiling siya, saka lumapit sa dalawa. "Seriously? What is this? Mom?"

Bumuga ng marahas na hininga ang kanilang ina bago nagsalita. "This is Duke Von Per Vitale. Your father." Pagkatapos ay tiningnan nito nang masama ang matandang lalaki. "Happy?" puno ng sarkasmong tanong nito bago inis na umalis. 

"Beth! Beth!" 

Hindi pinansin ng mommy nila ang... ama nila? 

Nagkatinginan uli sila ni Blaze bago hindi makapaniwalang tumingin kay Mr. Vitale. 

Tipid itong ngumiti. "Hello, boys. How are you? It's been a long time."

Si Blaze ang sumagot. "Yeah. It is. Ahm..." Tumikhim ang kakambal niya. "D-do you know that you are our father when we first met you?"

Tumango ito. "I told your mom I will not look for her, but I lied. I did and my private investigator sent me pictures of you. Until your mother died..." He sighed. "When she passed away, I was planning to come visit and introduce myself to you, but your mom with a new face came to me and asked for my help. And then she made me promise not to enter your lives because my life is messy with politics and royalties. Your mom hated it."

They were both speechless. They genuinely didn't know what to say. 

"I'm sorry for being an absent father." Mr. Vitale sighed heavily. "I'm really sorry. I tried but it wasn't enough. I'm just hoping that I could still be a part of your lives. If you let me."

"So, ahm..." Hindi pa rin siya makapaniwalang napatingin sa kaharap. "Y-you're our father?"

"Yes, Blake."

Wala sa sariling napaatras siya. "Fuck."

Napangiwi si Mr. Vitale. "That wasn't nice."

"No," mabilis siyang nagpaliwanag. "It's, ahm, expression. Not for you. It's just. ahm... I don't know what to say."

"I do," sabad ni Blaze. "Our father is the Duke of Tuscany. How awesome is that?" He grinned.

"Blaze!"

"What? It is awesome." He shook his head. "But honestly, I don't really have a grudge on you. I mean, yeah, we hated you before, when we're still kids because we were always bullied for not having a father." He tsked. "And I still dislike you an hour ago."

"What change your mind?" their father asked, frowning. 

Blaze shrugged. "Hearing you say those things to Mom, that you tried but Mom wouldn't let you and you respected her, that made me respect you as well. So..." Tumingin ito sa kanya. "What do you say we forget about the past and focus on our future? I mean, you're getting married. Remember Lucky's motto that became our motto as well? Be positive?"

Blake sighed and nodded. "Be positive. You're right. Let's forget the past and move on to the future."

Blaze grinned and looked at their... father. "So, Dad, does Themarie know about us?"

Tumango ito. "I told her last night and she was shocked and scolded me for not telling her sooner that the badass Blake and Blaze are her brothers."

"Cool. So, she's like our little sister?" Blake asked. 

Tumango ang kanilang ama. "Yes."

"Wow..." sabay nilang mahinang bulong ni Blaze. 

"So, ahm..." 
This is weird
. "You and mom, huh?"

Their father nodded. "I ask her to marry me when my wife died, but she declined and married an asshole instead. She didn't want a duke for a husband. I don't get her. How about you? Do you get your mother?"

Sabay silang sumagot ni Blaze. "No."

Their father sighed. "Same."

"By the way, you are our father and you are a duke." Blaze frowned before grinning. "Does that make us princes?"

Their father smiled. "Yes."

Napasipol si Blaze. "Prince Blake and Prince Blaze."

Blake cringed. "Hindi bagay. Masakit sa tainga."

Tumawa si Blaze, kapagkuwan ay napailing. "Bagay para sa 'kin. Mukha naman kasi talaga akong prinsipe, ikaw kasi mukha kang dukha."

He looked at his twin flatly. "May I remind you that we look-alike?" 

Tumawa lang ang kakambal, saka walang sabi-sabing niyakap ang ama nila. "It's nice to finally meet you, Dad," sabi nito, saka tinapik ang likod ng ama bago pinakawalan sa pagkakayakap. "Don't think that it's too late to be our dad. It's not. I mean, we will always be your son, right?"

Nanunubig ang nga matang tumango ang ama nila, saka bumaling sa kanya. "A hug?"

He wasn't really showy but he still managed to embrace his father and for some reason, he felt like the hole in his life had been filled. Pakiramdam niya ay nabuo siya. Lucky completed him but meeting and seeing his father, he felt a different fulfilment. 

A different contentment. 

And that was when he realized. "Buo na ang pamilya ko," bulong niya, saka tumingin kay Blaze. "Buo na tayo." 

Blaze nodded. "Yeah. Who would have thought?"

"Well, it doesn't rain forever," sabi ng kanilang ama, saka tinapik ang balikat nilang dalawa. "Pumasok na kayo sa simbahan. Mamaya na tayo mag-usap. Hahanapin ko muna ang mommy n'yo at kami ang mag-uusap. She's single, right?"

"Yeah," sagot ni Blaze. "Her husband just died."

"Good," sabi ng kanilang ama. "How did he die?"

"I beat him up," sagot niya. "And I let my friend finished him."

"Oh. Okay. At least she's now single."

"Yes."

Nagpaalam na ito na hahanapin ang kanilang ina. Naiwan silang nakangiwi ni Blaze. 

"So weird," sabi ni Blaze. 

"Yeah. Very."

Napailing silang pareho at sabay na pumasok sa simbahan at bumalik sa kinatatayuan kanina. At wala sa sariling napatingin si Blake sa gawi ni Themarie, ang asawa ni Shun. Nakatingin din ito sa kanila at ngumiti nang magtama ang mga mata nila. 

He smiled back. 
I have a sister. Wow.
 

Nang makitang naglalakad palapit sa kanila si Themarie, sinalubong niya ito. 

"Hey," sabi niya. 

Themarie smiled. "Hi."

"Little sister, huh?"

Themarie shrugged, she still had a smile on her lips. "I'm just as shocked as you are, but we're not kids anymore to throw tantrums. Malalaki na tayo para intindihin ang mga bagay-bagay at sitwasyon. Sana matanggap n'yo si Dad. Mabait naman siya... minsan."

Tumango siya. "No worries. Dad and I we're good. And you're right, I'm not getting any younger. I don't want to spend my days hating my father when for some reasons, I really don't feel that way."

"Thank you." Themarie beamed at him. "He's not a perfect dad but he's trying to be."

Napatingin siya sa gawi ng ama na kinakausap ang kanyang ina. "He and my mom... it's like, ahm, they have a thing?"

Themarie chuckled. "You look so bothered."

"It's weird."

Tumawa lang si Themarie. "Hayaan mo na, para naman maging masaya sila."

"It's still weird."

"Yeah." Natatawang napailing si Themarie, saka pinakatitigan siya. "Well... Kuya... I hope we can have dinner sometimes. I want to formally introduce you and Kuya Blaze to my sons. If that's okay."

He smiled. "I'd like that. But maybe after my honeymoon?"

Natawa si Themarie. "Sige. Ayokong makaistorbo."

"Thanks."

Napapailing na niyakap siya ni Themarie at hinalikan sa pisngi. Si Shun naman ay nasa tabi agad ni Themarie at masama ang tingin sa kanya. 

Blake sighed. "She is my sister, Shun."

"And that's the only reason why I'm holding back from beating the shit out of you." 

Inirapan ni Themarie ang asawa nito, saka nagpaalam nang babalik sa kinauupuan nito. 

Napailing na lang siya nang patuloy ang masamang tingin sa kanya ni Shun. 

"Blake, your bride is here!" imporma sa kanya ni Blaze na pumukaw sa pag-iisip niya. 

Agad niyang inayos ang puting tuxedo na suot at bumalik sa pagkakatayo malapit sa altar, saka tumayo nang tuwid. 

The wedding entourage started seconds later with his best man, his twin brother and Happy as Lucky's maid of honor, followed by the groomsmen and bridesmaids, together with Calyx's triplets as the bible bearer, ring bearer and coin bearer. And Summer, Berry's daughter as the flower girl. 

Then they have three pairs of secondary sponsors. Berry and Cadmus, the candle sponsor. Cali and Annette, the veil sponsor, and Phoenix and Red, the cord sponsor. 

At kasabay ng pagpasok ni Lucky sa simbahan ay pumailanlang ang kantang napili nito para sa kasal nila. 

At habang pinapakinggan ni Blake ang malamyos na musika at naglalakad si Lucky palapit sa kanya, hindi niya namalayang namamalisbis na pala ang luha sa pisngi niya. 

He just felt so happy and lucky at that very moment that he couldn't contain the emotion in his chest. And the song, Lucky told him she picked it for him. The song was for him. It was her song for him. 

When the rain is blowing in your face

And the whole world is on your case

I could offer you a warm embrace

To make you feel my love

Blake couldn't stop his tears from falling, seeing his baby smiling at him behind her veil. Remembering all that had happened. All the pain he felt, the suffering, the sacrifices he made. 

And now he was here. Waiting for his bride, his beloved... his happiness. His baby and his everything. 

All the pain disappeared. Everything faded. 

There was only Lucky, his baby. 

When the evening shadows and the stars appear

And there is no one there to dry your tears

I could hold you for a million years

To make you feel my love.

Remembering what they'd been through. The worry and the fear that he might lose her. His pleas. His nonstop pleas. They survived all that. They were still together after everything that had happened. 

Together and stronger. 

I know you haven't made your mind up yet

But I will never do you wrong

I've known it from the moment that we met

No doubt in my mind where you belong

Hindi namalayan ni Blake na nasa harap na niya si Lucky, kung hindi pa siya siniko ng kakambal para tanggapin niya ang kamay ni Lucky na iniabot sa kanya ng Daddy Lo at ang daddy nito. 

Patuloy pa rin ang pagkanta ni Faith, ang asawa ni Yilmaz kahit nasa harap na niya si Lucky.

At sinabayan niya ito sa mahinang boses na tanging silang dalawa lang ni Lucky ang makakarinig habang hawak ang kamay nito at nasa harap sila ng altar.

I'd go hungry I'd go black and blue

I'd go crawling down the avenue

No there's nothing that I wouldn't do

To make you feel my love.

Lucky smiled and dried his tears with the crumpled tissue that she was holding tightly. "Don't cry," bulong nito sa kanya. "I'm here."

Tumango siya pero patuloy pa rin ang pamamalisbis ng luha niya habang mahina niya itong kinakantahan kasabay ng malamyos na musika na pumupuno pa rin sa buong simbahan. 

I could make you happy make your dreams come true

There's nothing that I wouldn't do

Go to the ends of the earth for you

To make you feel my love....

To make you feel my love...

As the song came to an end, his tears also stopped falling. 

He pressed his head against hers and whispered. "I love you, baby. Thank you for marrying me."

Lucky was smiling but she was also on the verge of crying. "I love you too, Blakey-baby. Can't wait to be Mrs. Vitale."

Mahina siyang natawa habang tinutuyo pa rin nito ang basa niyang pisngi habang magkalapit na magkalapit ang katawan nila. Naghiwalay lang sila nang tumayo na ang pari na magkakasal sa kanila. 

At nang mag-umpisa ang seremonya, walang pag-aalinlangan ang sagot niyang "I do" sa tanong ng pari. At ganoon din si Lucky na may masayang ngiti sa mga labi habang sumasagot sa pari. 

And when it was time to put the ring on Lucky's finger and his vow, he was sweating bullets and nervous that he might mess up.

"Relax," bulong ni Lucky. "It's just me."

He looked at Lucky for a long second before sliding the ring on her finger. "Take this ring, as the sign of my love, my loyalty and fidelity. With this ring, I vow to love you for the rest of my life." He paused, thinking of the vows he wrote but forgotten. He sighed. "I'm sorry, baby, I forgot my vows."

Lucky chuckled. "That's okay. Just say what's on your mind?"

He smiled before bringing her hand to his mouth and kissing her wedding ring. "God is my witness today as I promise to put you first before myself. Because you are my everything, Lucky. You are my happiness, my smile, my strength, my weakness, my best friend, my companion, my lover, my baby, my life ... and now my wife. You are my everything and as I always tell myself in every problem we encounter since we first met... I'm not gonna lose you. No. Never. 

"I know that God has the power to take you away from me, but I'll beg for Him every day not to. I'll beg Him and I will pray for Him to give me not just five years but maybe five or more decades with you, because I'll be lost without you, Lucky." Tears from his eyes again. "I don't know what I'll do. I don't know what I'll do without you."

"Blakey..."

"So fight, okay? Fight for me and for us. And for your family. As I always tell you, don't leave me. For whatever reason, please don't leave me. I know that I promised you that I'll keep on living even without you... but, it's gonna be hard, baby, and I'm gonna be lost along the way. So don't leave me. Ever. Okay?"

Tumango si Lucky at ito naman ang nagsuot ng singsing sa daliri niya, saka pinakatitigan siya. "Blakey-baby, take this ring as the sign of my love, my loyalty and fidelity. With this ring I vow to always be with you, for as long as God would let me. Either five years or five or more decades. With this ring, I vow to always love you and only you, until I take my very last breath. I vow to always keep fighting so that you will not be alone and you won't lose me. I vow to stay positive because that's a part of my charm that you fell in love with. And I vow to make you happy because you're my everything too. You're my heart, my love and my life. And now my husband. Our life together will not be perfect, but as long as we love each other and we're fighting together, we will get through it. We will survive the five or more decades ... together."

Blake nodded and didn't wait for the priest's announcement. Itinaas niya ang belo na suot ni Lucky at masuyong inangkin ang mga labi nito na agad naman nitong tinugon. 

The priest announcing you may now kiss the bride, his friends' whistles and claps echoed in the background as his lips and Lucky's molded into one. 

Wala silang pakialam sa ingay ng paligid, basta magkalapat ang mga labi nila at parehong walang pagsidlang kasiyahan ang nararamdaman nila. 

At nang maghiwalay ang mga labi nila, nagkatitigan sila ni Lucky bago parehong nakangiti at niyakap ang isa't isa nang mahigpit. 

"I now pronounce you, Mr. Blake Vitale and Mrs. Lucky Vitale, husband and wife." 

Nagsipulan at nagsipalakpakan ang mga kaibigan at pamilya nila sa inanunsiyo ng pari. 

"The bouquet!" sigaw ng mommy niya kay Lucky. "Throw the bouquet, Lucky."

Lucky's lips formed into an "o" before turning around, readying to throw the bouquet when he grabbed it from her and handed it to Blaze. 

Lahat ay nagtawanan sa ginawa niya. 

Blaze scowled at him. "Fuck you."

Isinampal niya sa dibdib nito ang bulaklak. "Go find Happy, give that to her and marry her fast. Kung hindi, who you ka sa 'kin."

Napailing lang ang kakambal niya pero pasimple naman itong tumingin kay Happy na masayang nakikipag-usap sa asawa niya. 

Asawa ko. Damn! That sounds better. 

Bumalik siya sa tabi ng asawa at pinagsalikop ang kamay nilang dalawa. 

"Congratulations." Happy beamed at him. "Alagaan mo ang kapatid ko, ha?"

Pabiro siyang sumaludo. "Yes, Ma'am. Alagaan mo rin ang kakambal ko."

Tumaas agad ang kilay ni Happy. "Wala namang kaala-alaga sa kakambal mo. Saka doktor naman siya, alagaan niya ang sarili niya."

Natawa si Blake sa may accent nitong pagta-Tagalog. "Mabuti naman at marunong ka nang mag-Tagalog."

Happy grinned. "I'd been studying hard to learn your language. I like it here."

Sasagot sana siya nang lumapit si Blaze kay Happy at iniabot dito ang bulaklak ni Lucky na ibinigay niya. 

"Here," sabi ni Blaze. 

Happy frowned. "What's that for?"

"Marry me." 

Hindi lang si Happy ang nagulat sa sinabi ni Blaze kundi pati sila ni Lucky. 

Ibinalik ni Happy dito ang bulaklak, saka inirapan ito. "Marry yourself." 

Pagkasabi n'on ay umalis ang babae na agad namang sinundan ni Blaze habang pinipilit na pakasalan ito. 

Napailing na lang siya. "My brother is a moron."

Tumango si Lucky. "Agree."

Natawa siya at akmang hahalikan ang asawa nang lumapit ang mga kaibigan niyang kino-congratulate silang dalawa. 

And guest after guest, they congratulated them and the picture taking started. 

Their photographer? Yrozz, of course. 

Ang una ay sila lang ni Lucky. Sumunod ay kasama na ang mga magulang nila. 

"Lucky, my dad," pagpapakilala niya sa ama. "Dad, my baby."

"Hello po," magiliw na bati ni Lucky sa ama niya. "Nice to meet you po."

"Nice to meet you too, hija."

"Okay. People!" sigaw ni Yrozz na siyang nasa likod ng camera. "Pose and smile."

Magkatabi sila ni Lucky. At sa parte niya, naroon ang mommy at daddy niya. Sa parte naman ni Lucky, naroon ang Mommy Lo at Daddy La nito kasama ang daddy nito. 

And the third picture was the sibling's picture. Katabi niya sina Blaze at Bailey, samantalang katabi naman ni Lucky si Happy. 

"Okay. One. Two—"

"Wait," pigil niya kay Yrozz, saka hinanap ng mga mata ang isa pang kapatid. "Themarie, mind taking a picture with us?"

Agad na ngumiti si Themarie at nagmamadaling ibinigay kay Shun ang anak na karga-karga, saka lumapit at gumitna sa kanila ni Blaze. 

And after that, it was the whole family. A picture of happiness and contentment together with their loved ones. 

And the picture with his friends followed.

"Okay. Serious pose!" sigaw ni Yrozz. "Muller, usod ka pa palapit. Hindi ka pasok sa frame."

"Fuck you," sigaw ni Pierce kay Yrozz.

"Edit mo na lang daw siya," natatawang sabi ni Beckett. 

Pinandilatan sila ni Yrozz. "Aayos kayo o pagbubuhol-buhulin ko kayong lahat?"

Nagtawanan lang ang mga kaibigan niya. 

"I'm pissed. Seriously pissed," wika ni Yrozz. 

Kanina pa hindi magawa ang picture nila kasi ang titigas ng ulo ng mga kaibigan nila. 

Natigilan si Blake nang umalis si Lucky sa tabi niya at nakapamaywang na humarap sa kanilang magkakaibigan. 

"I'm on heels and I'm hungry. I want to eat my wedding cake. Kaya umayos kayo kung hindi, huwag kayong sumali sa picture!" 

Lahat natahimik at naging seryoso at nakanya-kanyang ayos ng pose. 

"Great." Lucky smiled sweetly. "Thank you for your cooperation."

Blake smiled proudly. "That's my wife."

Bumalik na si Lucky sa tabi niya at natuloy na rin ang picture nila. Pero hindi seryoso ang kinalabasan n'on dahil parehong wacky ang pose ng lahat. Maliban sa kanilang mag-asawa. 

Lunatics! 

Finally, after the picture taking, they went to the reception. Si Lucky ang umayos sa kasal nila at wala na itong nahanap na venue na available kaya pinatulan na raw nito ang Bachelor's Village Hall. Libre raw kasi sabi ni Lysander na umuwi pa galing Seattle para maka-attend sa kasal niya. Doon na kasi ito namamalagi kasama ang pamilya nito. 

Nang makapasok sila sa BV Hall, parang hindi iyon ang trip nilang pag-meeting-ngang magkakaibigan. 

The BV Hall was transformed into a beautiful hall designed for special events like weddings. 

Nasa gitna ang mataas nilang cake na kulay-baby pink na gawa ni Nate na bumagay naman sa baby pink at puting kulay na siyang bagong motif ng kasal nila ni Lucky. 

Hindi na siya nagulat. Lucky liked pink and he didn't mind even if it made him cringe. 

So girly. 

At siyempre pa, hindi mawawala ang barbecue at beer na paborito nilang pagkain at inuming magkakaibigan. 

"Sino'ng tumulong sa 'yo sa pagkain?" tanong niya sa asawa nang makaupo sila. 

"Si Blaze."

Kaya naman pala.
 "How about the—"

Lumapit sa kanya si Blaze at bumulong sa tainga niya, sabay abot ng cell phone sa kanya. "It's Midnight."

Agad niyang tinanggap ang cell phone at nagpaalam kay Lucky. "Babalik ako agad."

Tumango naman si Lucky at bumaling sa kapatid nito para ito ang kausapin. 

Lumabas siya ng hall. "Midnight, it's me. Where are you?"

"Hey, Blake. Congratulations."

"Thanks. Where are you? Why don't you come down here and join us?"

"You know I can't. Knight is there. Just enjoy. I'll be fine."

Napabuntong-hininga siya. "How about? Later? In our house. Bukas pa naman ang alis namin ni Lucky."

"Yeah, sure. Beer?"

Tumawa siya. "Yes, beer."

"Bring some barbecue, will you?"

"Sure."

"Okay. Thanks. Bye. See you later, Blake."

"See 
yah
, Night."

Nang mawala ang kaibigan sa kabilang linya, napabuntong-hininga siya bago hinanap si Blaze para ibalik ang cell phone nito. Pero ang natagpuan niya ay ang nagbabangayan niyang mga magulang. 

Napailing siya at nang mahanap si Blaze, ikinuwento niya ang nakita. "Mom and Dad are arguing."

Tinanggap ni Blaze ang cell phone na iniabot niya. "Ano sila, teenager?"

"I know, right? It's creepy."

Blaze cringed before drinking his beer. "This is TMI but I think Dad wants to marry Mom and Mom says no."

"Oh. Just like how Happy said no to you."

"Fuck you, Blakey," sabi ni Blaze, saka iniwan siya. 

Mahina siyang natawa, saka bumalik sa tabi Lucky. 

And the party started. The cutting of the cake, the idiot best man's speech and he and Lucky's first dance as husband and wife while their friends and families pinned money to their clothes because it was the tradition. 

Tawa nang tawa si Lucky habang sumasayaw sila dahil ang dami nang pera ang naka-pin sa damit nito. "It's weird," natatawang sabi nito.

"Mine is weirder," sabi niya at tiningnan nang masama ang mga kaibigan niya na tseke lang naman ang inilagay sa damit niya dahil walang mga dalang pera ang mga baliw. 

Pera pa rin naman daw ang tseke. 

And Titus pinned a gift certificate on his tuxedo. 

While his other friends, pinned table napkins on him, the one on the table that came with the spoon and fork. And he couldn't even do anything about it because he was dancing with his beloved. 

At si Lucky naman, tawa lang nang tawa sa pinaggagagawa ng mga kaibigan niya sa kanya. "You have weird friends."

"Sinabi mo pa."

That was the moment when Count Knight neared them with his gift. "I've already taken care of your other enemies," sabi nito habang umaaktong may ipini-pin sa damit niya pero wala naman talaga. "You can go back to being alive now. And I have no money, just settle with my news."

"Gee, thanks."

"No worries," sabi nito at humarap kay Lucky. "Sana nagustuhan mo ang regalo ko sa 'yo," sabay tingin sa ama ni Lucky at sa kapatid nito. "Have a happy life, Mrs. Vitale."

Lucky smiled. "Thank you. I hope you like the book that I sent you a week ago?"

Knight grinned. "Yes. I like the book. It has everything I need. Thank you."

Nagtatanong ang mga mata niya kay Lucky nang makaalis ang conde. "What book?"

"The book owned by that monster who kidnapped me." Nalukot ang mukha nito. "Ipinadala 'yon sa 'kin ng mommy mo nang tumakas ako at sa hindi ko malamang kadahilanan, itinago ko siya sa baul ko na nasa ilalim ng kama ko. Nakita ko lang nang nag-eempake ako ng gamit na dadalhin sa inyo kasi lumipat na ako, 'di ba? I was with Blaze, he was helping me and when he read the content, he immediately told me to give it to the count."

"And you didn't tell me because?"

Kinagat nito ang pang-ibabang labi. "Nakalimutan ko? I was busy with our wedding."

He sighed. "Fine. You're forgiven."

Agad na ngumiti si Lucky at yumakap nang mahigpit sa kanya at pinugpog ng halik ang mukha niya. 

Napailing na lang siya at nagpatuloy sa pakikipagsayaw sa asawa hanggang matapos ang tugtog. 

At dahil nananakit na ang mga paa ni Lucky, umupo muna sila habang pinapanood ang mga bisita nilang nagkakasiyahan. 

Somehow, Blaze was dancing with Happy and his mom was dancing with his father. 

Everyone was busy and enjoying themselves. 

Kaya naman hinawakan niya sa kamay si Lucky at hinila ito patungo sa banyo ng hall. 

"A-ano'ng gagawin natin dito?" naguguluhang tanong ni Lucky sa kanya. 

Binuksan muna ni Blake ang mga cubicle at nang makitang walang tao maliban sa kanila, ini-lock niya ang pinto at madaling isinandal sa pader ang asawa at siniil ng mapusok na halik ang mga labi. 

"B-Blake..."

Kanina pa siya sabik na sabik na maangkin ito, nagtitimpi lang siya pero hindi na niya kaya. 

"Just a quickie, baby," bulong niya sa tainga nito, saka pinatalikod ito at pinaharap sa pader. 

Nagpasalamat siya nang hindi na tumutol ang asawa at hinayaan na lang siyang halikan ito sa leeg at sa batok habang itinataas nito ang laylayan ng sariling wedding gown. 

Blake bit Lucky's earlobe as he pulled down his pants the same time he pulled down her underwear and slid himself inside her from behind. 

"Oh!" daing ni Lucky. "Feels good."

"Lucky..." ungol niya. "Oh, so good."

Yumakap siya sa baywang ng asawa habang inaangkin ito nang mabilis hanggang sa maramdaman niyang lalabasan na siya. 

"Fuck!" 

"Blakey—oh!"

"I'm coming."

Mas binilisan pa niya ang pag-angkin kay Lucky hanggang sa sumirit ang katas niya sa loob ng asawa. 

"Congratulations to our wedding, Mrs. Vitale," bulong niya sa tainga nito habang isinasagad ang kahabaan sa loob niya. 

"Oh..." mahinang daing ni Lucky nang hugutin niya ang pagkalalaki. Humarap ito sa kanya habang nakasandal pa rin sa pader. "I'm wet," reklamo nito. 

"Take it off."

Hinubad naman nito ang panty na inagaw niya at ibinulsa. 

Then he kissed her on the lips. "Thanks for the quickie. Babawi ako sa 'yo."

"I know." May pilyang ngiti na sabi ni Lucky. "Ikaw pa. Total performer yata ang asawa ko."

Blake chuckled and pressed his lips on hers. "I love you, baby."

"I love you too," Lucky replied with a sweet loving smile on her lips. 

Naglapat uli ang mga labi nila bago siya niyaya palabas ni Lucky habang magkahawak ang kamay nilang dalawa. 

At nagsipulan ang mga kaibigan niyang mukhang napansin na nawala sila ni Lucky. 

Sa halip na mahiya, tawa lang nang tawa si Lucky. "Mga pakialamero." Sinimangutan nito ang mga kaibigan niya. "Asawa ko naman si Blake, ah."

Natawa niya sa sinabi nito at nanggigigil na niyakap niya ito. "Sayaw tayo?" yaya niya. 

Hinuhad ni Lucky ang heels nitong suot bago nakangiting tumango. "Sige."

Nakangiting iginiya niya ang asawa patungong dance floor at magkayakap silang nagsayaw sa saliw ng malamyos na musika. 

Blake couldn't be happier. He got his mom back, he met his dad, his family was safe and he was married to his baby and beloved. 

It really didn't rain forever and there was indeed a rainbow after the rain. 

CECELIB | C.C.

# SPECIAL CHAPTER - SIBLINGS

~ I wasn't really planning on posting this but here it goes— to tie some loose ends. This Special chapter is for my readers here in wattpad but there is also a special chapter waiting for the book version (KUNG magiging book 'to 
😅
) and also to inform you that Midnight will be part of my Organósi Series coming this year, but after Knight pa 'to e. Anyways, as usual, enjoy reading and don't be shy to comment. I like reading your comments and your thoughts about this book. 

Love yah 
😘
 - C.C.

SPECIAL CHAPTER

Siblings

MAINGAT NA PANGKO ni Blake ang asawa habang pababa ng sasakyan. Nakatulog ito habang pauwi sila galing reception at ayaw niyang gisingin dahil alam niyang pagod ito. Nang makapasok sa kabahayan, napasukan nila si Midnight na nanonood ng TV. 

Hindi na siya nagulat na nakita ito. 

"I picked the lock," imporma sa kanya ni Midnight. "Sorry."

"It's okay," sabi ni Blaze na basta na lang itinapon ang susi sa malapit na coffee table habang karga-karga ang tulog nilang bunsong kapatid. "I'll go put Bailey on the bed and I'll get some beer."

Wala ang kanilang ina kasi ayaw itong pakawalan ng ama nila. Ewan kung nasaan ang dalawa. He didn't want to know anyway. 

Si Blake naman ay tinungo ang kuwarto niya, saka maingat na ihiniga ang asawa na mahimbing na natutulog. Ilang segundo muna niyang tinitigan ang maamong mukha ni Lucky bago niya maingat na hinubad ang suot na wedding gown nito. Kumuha siya ng T-shirt niya sa closet at iyon ang isinuot dito. 

Pagkatapos ay inayos niya ang buhok ng asawa para hindi iyon tumabing sa mukha nito, saka kinumutan at hinalikan sa noo. "I love you, baby," bulong niya bago hinubad ang coat na suot at lumabas ng kuwarto. 

As Blake descended on the staircase, he loosened his tie. Pagkatapos ay itinupi niya ang manggas ng polo na suot, saka tinungo si Midnight na nasa sala. 

Umiinom na ito ng beer kasama si Blaze. Napailing siya at lihim na napangiti nang makitang nakinig sa kanya ang kakambal at nagdala ito ng barbecue mula sa reception para pulutan nila. 

Pabagsak siyang naupo sa pang-isahang sofa at tinanggap ang beer na iniabot sa kanya ni Blaze. 

"So, what does it feels like to be married?" tanong ni Midnight habang ibinababa ang volume ng TV. 

Uminom siya ng beer at sumandal sa likod ng sofa. "Happy... contented... fulfilling." Napailing na natawa siya. "I can get on and on and I won't be done in the morning."

"He's part of the 
Unders
tanding Club now," natatawang pang-aasar sa kanya ni Blaze. "Zapanta even welcomed him to the club. Fucking 
takusas
."

Tumawa lang siya, saka bumaling kay Night. "How about you? What's going on with you these past few weeks?"

Midnight shrugged. "Nothing really. Just sleeping and eating." Uminom ito ng beer. "Still waiting for what will happen to me after I killed those sons of bitches."

Nag-alala siya. "Wala pa bang desisyon mula sa organisasyon?"

Umiling si Midnight. "Wala pa rin. Though my brother called. Once."

"Knight?" Blaze asked. 

Midnight nodded. "Yeah..."

"What did he say?" Blaze asked again. 

Kumagat muna ng barbecue si Midnight bago sumagot. "He was asking where I was because I stopped updating him about my location, since they kicked me as one of the heads. He said he's worried but I told him to fuck off." He sighed. "I don't know. I don't believe him anymore." Umiling ito. "Noong mga bata pa kami, kapag may problema o kapag pinapagalitan ako, 'tapos sinabi niyang magiging okay ang lahat, naniniwala ako agad. Hindi man alam ng lahat na may kapatid siyang lalaki pero para sa 'kin, si Kuya, hero ko siya. I remember when I left the palace to play outside, I was ten. Eh, hindi 'yon puwede. Pinagalitan ako at siyempre, parurusahan. You know what my brother did? He pretended to be me, so he'll get the punishment and not me."

Mahinang natawa ito, saka napailing. "It took me a decade to be a boss. I work hard for it. Ang dami kong ipinaglaban para lang makuha ang posisyon na 'yon. My brother knows that. He even became a boss because he said, if he's the boss, no one can harm me anymore. No one can punish me and beat me up because he'll be there. So, imagine my shock when I found out that he voted yes to kick me out. He knew... he knew my sacrifices... he knew but discarded them because... well, just because.

Kumuyom ang kamao ni Midnight. "I went to his house after I left here. Gusto kong itanong sa kanya kung anong mali ba ang nagawa ko para gawin niya sa 'kin 'yon. He could have voted no. But you know what he said? Leave. Go as far away from me as possible and don't show yourself to me again because I don't want to see you anymore." Doon tumulo ang luha nito. "And then he came down where Valerian and Shun is waiting for him and he just smile. He was happy... with his friends. While I was... I don't know... I didn't leave, I begged him. I begged him to let me stay...to make up for what I did, but he wouldn't take me in, and I have nowhere else to go." Bumuga ito ng marahas na hininga. "I have nowhere else to go... I have nowhere else to go..."

Hindi sila makatingin kay Midnight kasi ramdam nila ang paghihirap nito. He was really a mess. He had been there... to be lost, but at least he had his twin brother beside him. 

But Midnight... he's all alone
. 

"You can stay here with us," Blaze offered. 

Mapaklang tumawa si Midnight. "For what reason? I have no power, no money, you have no use for me. I can't help like I used to."

Blake tsked. "We don't really care about what you can do for us. Just stay here. We're friends, remember?"

"Kahit wala na akong silbi?" tanong nito sa mahinang boses.

Inabutan ni Blaze ng beer si Midnight, saka ngumiti ang kakambal. "My brother is more useless. Ngayong may asawa na siya, iiwan na niya ako. It's just you and me now, bud."

"Gago," sabi niya sa kakambal. 

Tumawa lang si Blaze, saka inabutan ng barbecue si Midnight. "But honestly, wala kaming pakialam kung ano ang kaya mong gawin o kung hindi mo na kami matutulungan. We're friends and for us, our friends are like our family. So, you're a family. Remember that before you do something stupid. Pinag-aalala mo kami palagi."

Natatawang tumango si Midnight sa nag-umpisang ubusin ang beer na kabibigay lang dito ni Blaze. 

"But Knight is not that bad, is he?" tanong niya. "I mean, he took care of our other enemies. He is a good friend to Valerian and Shun... I think..."

Tumango si Midnight. "I don't know. He sometimes act like he doesn't care to other people's wellbeing, like when he keeps those secrets from you two. From the side, you'll see him like he's just playing at people around him, to manipulate them into doing what he wants. He's the bad guy in your eyes but I know he was moving behind the curtain. He sent Shun to help you get intel on the Bartholomeo Brothers."

Napalatak si Blaze. "The satellite! Sabi ko na, eh. May kakaiba talaga kay Shun dahil sa satellite na 'yon."

Tumango si Midnight. "And Dimitri is really not a friend of Shun, but an Ultor sent by my brother to help you fight. Dimitri has one job to do when you went to that mansion, it's to keep you all safe and of course, make sure you won't kill the brothers. Kung may nangyaring masama sa inyo, si Dimitri ang mananagot sa kanya. I even heard that my brother was mad because you got shot."

That was shocking. "At hindi man lang sinabi sa amin 'to ni Knight?"

Midnight shrugged. "He's not really the give-me-credit kind of guy."

Mahina siyang natawa at nailing. "I noticed."

Nagbaba ng tingin si Midnight at huminga nang malalim. "Iniisip ko nga na baka may plano siya sa 'kin. Pero ewan, mahirap ding umasa. He doesn't want to see me, or talk to me, so fuck him. I don't need his plan. I just want my brother. How hard is that?"

"Hinahanap ka niya palagi sa 'kin," sabi niya. 

Inilabas ni Midnight ang cell phone, saka itinapon iyon sa center table. "He wouldn't even call me again to know if I'm still alive."

Hindi siya makapaniwalang napailing. Gaano ba katigas ang puso ni Knight o pinapatigas lang nito? May plano ba ito para kay Midnight? Well, Knight was not a ruthless count for nothing and he always had a plan. 

But what is it? 

"Enough with the count." Nagbukas si Blaze ng tatlo pang beer, saka inilapag iyon sa ibabaw ng center table. "Ano'ng balak mong gawin ngayon?" tanong ng kakambal kay Midnight. "Magtatrabaho ka ba? Or business? Anything you want to do?"

Midnight just shrugged. 

"Ano ba'ng tinapos mo?" tanong uli ni Blaze. 

"Well, I'm an international lawyer and a computer engineer." Sumandal si Midnight sa likod ng sofa. "Yong mga kaedad ko nasa high school pa lang pero ako, nag-aaral nang maging abogado kasi 'yon ang gusto ni Dad. His reason? Kuya might need me and my knowledge in laws. Pero hindi naman ako kailangan ni Kuya. Mas magaling siya sa 'kin, mas matalino at mas nakahihigit sa lahat. I look up to him. In his own way, he never let anyone down... well, except for me. Maybe because I'm not worth his effort. Or, maybe, I don't know... I don't know what to think anymore. Si Kuya lang naman ang gusto ko pero parang ayaw na niya sa 'kin. Yes, I mess up a lot and I guess he's tired of it... fixing my mess and just being my brother in general. Maybe he's like Dad now. He doesn't think I'm worth it."

Blaze blew a loud breath. "Alam mo bang naghati kayo ng parusa nang sabihin mo sa amin ang tungkol sa mommy namin?"

"I heard." Midnight's somber face broke into a small smile. "Maybe he still cares, a little, but he's tired of me that why he doesn't want to see me again."

"Baka naman gusto ka lang niyang lumayo para hindi mo na kailangang magpanggap na siya?" hula ni Blaze. "Para magkaroon ka ng sarili mong pagkatao? Maybe it's his way of saying get a life of your own?"

Midnight looked at the space in front of him before sighing. "Ayos lang naman sa 'king magpanggap basta nasa likod ko lang ang kuya ko. Pero ngayon..." Bumuntong-hininga ito nang malakas. "Wala na siya sa likod ko. He wants me to have my own life?" Mapait itong ngumiti. "That's bullshit. Alam niya mula pa noon na magkarugtong ang buhay naming dalawa. Palagi niyang sinasabi na nasa tabi ko lang siya, na nasa likod ko lang siya, 'tapos bigla na lang niya akong bibitawan. I don't want a new life, I want my brother back."

Blake stayed silent, he had nothing to say to Midnight. He was a mess, nothing he'd say would matter to him at the moment. What Midnight needed was Knight, not some advice from them. Oo narito sila ni Blaze para dito pero alam niyang ang makakatulong lang talaga kay Midnight na maging maayos ay si Knight. 

It was clear to him that Midnight only wanted his brother to feel better. 

But Knight didn't want anything to do with his brother anymore. 

But was that really true? Maybe Knight had a plan? 

Who knows what's going on in that count's head?

"Blakey..." Blaze whispered at him. "Say something." Ngumuso ito kay Midnight. "You're the one who has a degree in talking to people with problems like this."

Napailing siya, saka bumaling kay Midnight. "I don't think what we'll say will matter much to you." Napatingin sa kanya si Midnight at nagpatuloy siya sa pagsasalita. "May sarili kang isip at paniniwala at hindi ko babaguhin 'yan. But know this, you can choose whoever you want to be and we'll be there for you. We'll help you because that's what family's do. Be there for one another. Kahit ano'ng gawin mo o maging desisyon mo, nandito lang kami, handa kaming tumulong sa 'yo. Tandaan mo 'yan, okay?"

Midnight nodded before smiling. "Thanks."

"Let's drink to that," nakangiting sabi niya, sabay taas ng bote ng beer na hawak. 

Natatawang itinaas din nina Blaze at Midnight ang mga bote na hawak ng mga ito at sabay-sabay silang uminom at nagpatuloy ang usapan hanggang sa may kumatok sa pinto ng bahay nila. 

Si Blaze ang tumayo para tingnan kung sino 'yon. At nang bumalik ito sa sala ay kasama na nito ang hindi niya inaasahang bisita. 

"Luther?"

Luther glared at him and then at Blaze. "You motherfucker." Dinuro siya nito. "You asshole, ikinasal ka na pala, 'tapos hindi mo man lang ako inimbitahan?!"

Napangiwi siya. "Ahm..."

Masama ang tingin sa kanya ni Luther. "Your reason better be good or I will kill you!"

Nanatili siyang nakangiwi. "Ahm... I don't want to endanger you and your family. Kanina lang sinabi sa 'kin ni Minrod na inubos na niya lahat ng kalaban natin. Logan is still a kid and I don't think I'll be able to live my life if something bad happens to him and to your wife. Hindi kakayanin 'yon ng konsiyensiya ko kaya hindi kita kinulit na pumunta sa kasal ko."

"Oh, fuck you! It's your wedding, you fucker! At anong kinulit?! You didn't even call, you son of a bitch!" Pabagsak itong umupo sa mahabang sofa, kasama si Midnight. "
Yow
," bati nito kay Midnight. "You look like shit, Midnight."

Midnight just grunted. 

"Paano mo pala nalaman?" nagtatakang tanong niya. "Alam kong hindi ka sinabihan nina Blaze at Cadmus na na-postpone ang kasal."

"I called your phone the other night and a woman answered." Luther tsked. "Imagine my fucking shock when she introduced herself as your fiancée and she said you two are on the boat because you kidnapped her before your wedding, which is today, you fucker!"

Napangiwi na naman siya. "Sorry. You heard my reason."

Luther glared at him before shaking his head. "Kahit naman imbitahin mo ang mag-ina ko, hindi ko pa rin sila iuuwi rito nang walang kasiguruhan galing kay Minrod. But now I'm here and well, let's fucking celebrate."

Napangiti siya, saka siya na ang nag-abot ng beer kay Luther. "I was thinking of picking you as my best man but since I'm not planning to invite you..." Itinuro niya si Blaze. "Siya na lang ang best man ko."

Nagtagis na naman ang mga bagang ni Luther. "Fuck you."

"Yeah, yeah," sabad ni Blaze. "By the way, we have a lot to tell you."

"Such as?"

"Mom's alive," sabi niya. 

Luther didn't look shocked. "I know. Minrod told me weeks ago."

"Oh." Inubos ni Blaze ang beer na hawak. "Ano pa'ng alam mo?"

"Pretty much fucking everything except that this lunatic." Dinuro na naman siya nito. "Is married and today is his wedding. Alam mo ikaw, balak kitang patayin kanina pa pero nagdadalawang-isip pa ako. Pero baka nga patayin kitang hayup ka! Hindi mo man lang ako inimbita sa kasal mo?! After what we've been through, you motherfucker?!"

"Mukhang hindi lang ako ang galit," sabad ni Midnight. 

"That's right, Midnight, I am mad!" Masama pa rin ang tingin sa kanya ni Luther bago bumaling kay Night. "Inimbitahan ka ba niya?"

Tumango si Midnight. "Yeah, but my brother was there so, I didn't come."

Tiningnan na naman siya nang masama ni Luther. "'Tapos hindi mo ako inimbita? Anong klase kang kaibigang gago ka?" Binato siya nito ng throw pillow na nasa likuran nito. "Fuck you and fuck you—"

"I called Amethyst about my wedding," he cut Luther off. "Hindi ba niya sinabi sa 'yo?"

Natigilan si Luther, saka mabilis na kinuha ang cell phone sa bulsa nito at may tinawagan. "Hello, baby... I'm sorry to wake you, baby, but I have a question. Yes, ahm, inimbitahan ba tayo ni Blake sa kasal niya—oh, really? What? And you forgot to tell me?" iritadong tanong nito sa asawa, kapagkuwan ay lumambot agad ang mukha. "Sshh, it's okay. I'm not mad. 
Nah
. It's okay, I know you're busy so it's okay if you forgot about Blake's wedding. I love you too, don't worry about it. Not a big deal. Bye, baby. Matulog ka na uli. Say I love you to Logan for me. Yes." He smiled. "Yes, baby. I'll be a good boy. Bye, baby. Love you again." Kapagkuwan ay tumingin ito sa kanya. "You're lucky."

Blake smiled. "Yes. My wife is Lucky and she's mine."

Naguguluhang bumaling si Luther kay Blaze, nagtatanong ang mga mata nito. 

"Lucky ang pangalan ng asawa niya," imporma ni Blaze kay Luther. 

"Oh. That's a weird name."

Agad na sumama ang mukha niya. "Take it back before I kick you out of my house."

Mahilis namang binawi ni Luther ang sinabi. "Not a weird name. It's a beautiful name."

He smiled. "Good."

Luther tsked. "Pussy."

"Same to you," he replied. 

Bumaling si Luther kay Blaze. "Ikaw? When will you be a pussy?"

"Kapag pinakasalan na niya ako," sabi ni Blaze na dumausdos sa pagkakaupo sa sofa habang umiinom ng beer. 

"Bakit ka naman pakakasalan ng isang babae?" Nang-aasar ang boses ni Luther. "Wala namang espesyal sa 'yo."

Natawa sila pareho ni Midnight sa sinabi ni Luther. 

Si Blaze naman ay dumaing lang at inubos ang laman na beer ng bote na hawak nito. 

Akmang dadagdagan pa niya ang pang-aasar sa kakambal nang may kumatok na naman sa pinto ng bahay nila. Sa pagkakataong 'to, siya ang tumayo at nagbukas ng pinto. 

Blake stilled when he saw who was outside the door. "Velasquez."

"Is he here?" tanong nito habang nakapamulsa.

Tumango siya. Alam niyang si Midnight ang tinutukoy nito. 

"Can I come in?"

Tumango uli siya, saka niluwagan ang pagkakabukas ng pinto. Iginiya niya si Knight patungo sa sala kung nasaan ang kapatid nito. 

Knight immediately went to Midnight and tapped his shoulder to get his attention. 

Agad namang nilingon ni Midnight ang tumapik sa balikat nito at natigilan nang makita kung sino 'yon. "Kuya..."

"Get up," utos ni Knight sa kapatid. "Dad wants to talk to you."

Humalukipkip lang si Midnight. "Alam ko na ang sasabihin niya, that he's disappointed in me."

"That, and the punishment to what you did." 

Hearing the word punishment, Midnight stood up and face Knight. "This punishment, don't intervene." His eyes becomes dull. "I want you to watch me getting punish. Really watch and look at me. Maybe that'll get you off."

Tinitigan lang ni Knight ang kapatid nang matagal bago ito nagsalita. "I told you, didn't I, to leave? To not show your face to me again? Bakit ba hindi ka nakinig? Ano ba'ng mahirap sa ipinapagawa ko sa 'yo?" 

"To leave you," Midnight whispered. 

Knight sighed heavily before messing with Midnight's hair. "Ano'ng mahirap doon? You need to leave and don't look back. Para rin naman sa 'yo 'yon. Be heartless. Use your brain."

Umiling si Midnight. "I'm not you. I can use my brain but I can't be heartless, Kuya."

"You have to be," sabi ni Knight. "Too much heart is always your problem, and now you created another one. Hindi ko na alam kung paano pa 'to lulusutan—"

"Wala ka naman talagang balak na tulungan ako sa pagkakataong 'to."

"Midnight—"

"I know my punishment, Kuya," sabi ni Midnight. "And I know what you'll do. You will just stand there because it's Dad and you will let Dad do what has to be done. Well, you are his perfect little soldier. Hindi na ako magtataka kung ikaw pa ang magparusa sa 'kin sa utos niya. So just let me. Huwag ka nang magsalita na para bang nasa likod kita at ipagtatanggol ako kasi pareho nating alam na hindi mo gagawin 'yon."

Nagtagis ang mga bagang ni Knight. "You should have left when I told you to leave." Bumuga ito ng marahas na hininga. "What am I going to do with you?"

"Let all the five hundred lashes hit me. I'm sure you can do that."

Knight took a deep breath and sighed. "Fine. If that's what you want. I won't intervene."

Bumalatay ang sakit sa mukha ni Midnight. Alam ni Blake ang gusto ni Midnight, gusto nitong makita kung ipaglalaban ba ito ni Knight at nabigo ito. 

"Come on," sabi ni Knight, saka inakbayan si Midnight. "Let's go."

Walang imik na tumango si Midnight, saka nagpaalam sa kanila at nangakong babalik pagkatapos ng lahat. 

Nang makalabas ang magkapatid, si Luther ang bumasag sa katahimikan. 

"I don't think he'll be back soon." 

He sighed. "Ano kaya'ng gagawin sa kanya?"

"Five hundred lashes again?" hula ni Blaze. "Pero hindi niya kakayanin 'yon kung hindi siya tutulungan ni Knight.

"You heard him," sabi ni Luther, saka napailing. "Ayaw niyang tulungan siya ni Knight."

Blaze blew a loud breath. "I get him, you know." Mahina itong natawa, saka tumingin sa kanya. "You spoiled me and I believe it when you say that everything is gonna be okay. And Knight was like that to Midnight. Kaya kung mangyayari na parurusahan ako, at wala kang gagawin, o paaalisin mo ako at sasabihin mong huwag na akong magpakita sa 'yo dahil ayaw mong makita ang pagmumukha ko, hindi ko alam kung saan ako pupulutin. I'll be lost for sure. At 'yon ang nararamdaman ni Midnight ngayon."

Luther shook his head. "Fucking siblings." He tsked. "Good thing I'm an only child."

Pareho silang napailing at nakuha ang atensiyon niya ng cell phone ni Midnight na nasa center table.

"He left his phone," sabi niya.

"Ibalik na lang natin pagbalik niya," sabi ni Blaze. 

Itinaas ni Luther ang bote ng beer ng hawak. "Let's cheers to that. For Midnight."

He and Blaze raised their own bottle of beer. "For Midnight."

Akala ng tatlo ay maibabalik pa nila ang cell phone kay Midnight, na makikita pa ng mga ito si Midnight sa mga susunod na araw o linggo o buwan... Pero ang hindi nila alam, wala nang Midnight na babalik. Wala nang Midnight na magpapakita uli sa kanila. 

CECELIB | C.C.

# SPECIAL CHAPTER - Verdect (SPOILER)

*** THIS IS JUST A SPOILER. MABABASA ANG LAHAT SA LIBRO KAPAG LUMABAS NA SIYA. ***

*** VERDECT'S POV ***

Itinigil niya ang sasakyan sa gilid ng open basket ball court kung saan may naglalaro. Sabay silang lumabas ni Eth at naglakad papasok ng court. 

"Magkano ang pustahan?" Tanong ni Eth ng makalapit sila kay KN na siyang naglilista ng pustahan. 

KN looked up at them, "Twenty pesos. You two in?"

Napailing siya. The bet never changed. 

"We're in." Ani Eth saka nagbigay ng forty pesos kay KN.

Ngumisi si KN, "saan kayo pupusta? Team Ugly or sa Team Pangit— shh! Secret lang ang pangalan ng Team nila."

Mahina siyang natawa, "who's playing under Team Ugly?"

"Trek, Light, the twins, Phaxton and Pharexter and Kuya Ace."

"And Team Pangit?" Eth asked. 

"Kuya Pharaoh, Connor, Cormac is playing, and then the twins, Zero and Zennon." 

"We choose Team Pangit." Sabay nilang pili ni Eth. 

Kaagad namang naglista si KN. 

Tumabi sila ng upo kay KN.

"Trip-trip mo na naman bang maging taga-sulat ng pustahan? Wala ka na naman bang magawa sa buhay mo?" Tanong ni Eth dito. 

"May ginagawa ako sa buhay ko no." Sumama ang mukha nito, "i'm just chilling. Been so stressed early in the morning."

"What happened?" He asked. 

KN looked at him flatly, "don't you dare go Dr. Phil on me."

Natawa siya, "i'm just asking."

KN tsked. "I know that tone in your voice. And no, it's not the Organòsi... it's Dad."

"What about Uncle Knight?"

"He's sending me to Barcelona." Tumiim ang bagang ni KN, "Kuya NK refused the tittle. He wants to focus his attention on being the Boss of Asia in Organòsi and i'm the next in line." 

"You don't wanna go." Hula niya, halata naman. 

KN nodded. "But I have no choice."

"Sinabi mo na ba sa Dad mo na ayaw mo?" Tanong ni Eth.

Umiling si KN, "wala namang magbabago." Bumuntong-hininga ito saka ngumiti sa kakalapit lang na si Ymaz. "Which team?"

Nag-abot ng bente si Ymaz kay KN, "Team Ugly." Ymaz said before getting Seth's attention, "Seth, I heard you went out with my sister last night. Do you wanna die?!"

Seth chuckled, "it's just dinner."

"Dinner na hindi na masusundan." May diing sabi ni Ymaz.

Kaagad namang tumaas ang mga kamay ni Seth na parang sumusuko. "I hear yah."

Ymaz tsked before going to Levin's side. 

"Ace!" Sigaw ni Trek na nasa court, "stop handing the ball to Pharaoh!" 

Napakamot ng ulo si Ace, "sorry, bud, i'm not used to playing against him."

Inayos ni Pharaoh ang pagkakatali sa top-knot nitong buhok, "what can I say, i'm always open."

"Parang karenderya na bukas para sa lahat?" Natatawang tanong ni Phaxton. 

Pharaoh grinned, "you know me."

Tiningnan ng masama ni Trek si Ace, "isa pa, papalitan ka na namin. I am not losing my twenty pesos bet." Seryosong-seryoso nitong sabi na ikinatawa nila. 

Para namang napakamahal ng pustahan. 

It's just twenty pesos but the players act like it's millions— well, nobody wants to lose twenty pesos— for whatever reason. 

Nagpatuloy ang laro hanggang sa natalo ang Team Ugly at nanalo sila. Habang binibigay ni KN ang napanalunan nila, para namang pinagsakluban ng langit ang mga natalo.

"Ilibre niyo kami ng tinapay!" Sigaw ni NK na kasama sa mga natalo, "have mercy! Pinaghirapan ko ang twenty pesos ko!"

RV tsked. "At sinama mo pa ako, nawalan tuloy ako ng twenty-pesos." 

"Rations! Rations!" Sigaw ni Saito na may tinutulak na push cart trolley na may lamang dalawang box. "Rations! Come on, eat up!"

Hindi na nagtaka si Verdect na dinumog si Kuya Saito. Akmang tatayo si Eth para kumuha rin ng pagkain pero pinigilan niya ito. Even KN didn't move. 

Kilala nila ang Kuya Saito nila. They're pretty sure that that's not for free. 

Kumakain na ang lahat at wala nang lama nang karton ng magsalita si Saito ulit. 

"100 pesos each. Come on."

Napatanga ang mga kumakain kay Saito. 

"Paanong 100 pesos to?" Angal ni Levin, "it's just one bread and one bottle of soda!"

Kuya Saito grinned, "the rest is called effort."

Kaniya-kaniyang reklamo ang mga kumakain pero nagbayad naman. Maliban sa Triplets na Vargaz saka si Hoax na anak ni Tito Iuhence. 

"Utang nalang." Ani Hoax na nahiga sa bench, "wala akong pera."

Saito looked at Hoax flatly, "and you're wearing a Rolex. You can pawn it to me."

Hoax showed his middle finger, "utang nga."

Kuya Saito sighed and looked at the triplets, "at kayo? Anong rason niyo?"

Caelan grinned. "Ayaw lang naming magbayad."

Napailing si Saito, "there are people who really has thick faces."

"Like you?" Natatawang tanong ni Connor kay Saito. 

Bumagsak ang balikat ni Kuya Saito, "pinagbintangan pa ako. Evil people." 

Natawa nalang silang naroon saka nagkaniya-kaniya ng alis dahil mga busog na. Napailing nalang siya. Hindi magkakasundo ang ugali nila, palaging may nag-aaway at maraming reklamador pero sa hindi malamang kadahilanan magkakaibigan pa rin sila— uri ng kaibigan na talagang maasahan. 

Maybe because as they grow up, they saw the tight friendship between their Dads. Even until now. Yong pagkakaibigang walang bubuwag kahit malakas pa na bagyo ang dumaan. 

And that's how they all are now. Kahit hindi sila magkakasundo minsan, kahit may kaniya-kaniya silang buhay, kahit magkakaiba sila ng opinyon sa mga bagay-bagay, kapag nangailangan ang isa, full force sila. 

It's all for one and one for all. It's their Dad's motto, now theirs. 

*** THE REST ARE IN THE BOOK. I JUST WANT TO SHARE THIS SCENE TO YOU.***

TE AMO