The Daddy Next Door

This is a BL novel.

R-18.
 Not suitable for readers under 18 years old.

Content Warning:
This book contains mature themes, including explicit sex scenes, sex references, sexual assault, dirty jokes, strong language, profanity, violence, domestic abuse, misogyny, bullying, homophobia, and other potentially distressing material. Reader discretion is advised.

This is a work of fiction.
Unless otherwise indicated, all the names, characters, businesses, places, events and incidents in this book are either the product of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

All rights reserved.
No part of this book may be reproduced or used in any manner without the prior written permission of the copyright owner, except for the use of brief quotations.

---

NEXT DOOR SERIES

#1: The Playboy Next Door

#2: The Bully Next Door

#3:

The Daddy Next Door

While you can read the stories in any order, for a better reading experience and to avoid spoilers, I recommend reading the books in the series chronologically.

Chapter 1

Trigger Warning:

Domestic Abuse, Explicit Scenes

Limang salita na dumurog sa pagkatao ko: “Wala akong anak na bakla!”

Kung ginalingan ko lang sana ang pagtago sa tunay kong kasarian, hindi sana ako pinalayas ni Dad sa bahay, at wala sana ako sa bago kong tinitirahang apartment.

Ikaw ba naman, panganay na anak ng heneral, pinadala sa military academy, sabay nag-quit kung kailan isang taon na lang bago grumaduate at maging isang ganap na sundalo.

Mas mahalaga pa siguro ang karangalan kaysa sarili niyang dugo’t laman. Ni hindi man lang nga siya nag-alala na umuwi akong puro pasa ang katawan at nagdurugo sa maselang bahagi ng katawan. At dinagdagan pa nga niya ang mga pasa ko sa pisngi bago niya ako itakwil bilang anak. Sabi niya, ginusto ko raw
ang nangyari
, at ganito raw ang kinahihinatnan ng mga tulad ko. Higit sa lahat, wala raw akong puwang sa mundo.

Gano’n na lang kadali para sa kaniya ang lahat. Naisip kong para akong isang laruan na basta-basta na lang itinapon dahil wala nang silbi. Sa bagay, may isa pa naman siyang anak na lalakeng puwedeng sumunod sa yapak niya.

Pero paano na ako ngayon?

Ano nang sunod na mangyayari sa ‘kin?

Natatakot ako para sa kinabukasan ko.

‘Yong allowance na natanggap ko sa military academy, pinang-one-month deposit ko na sa apartment. Nagmakaawa nga lang ako kay Kuya Guring—landlord ng two-story apartment building na tinutuluyan ko—na huwag na muna akong mag-one-month advance dahil kailangan ko rin ng pera para may makain. Buti pa ito, naawa nang makita ang mga pasa ko. Sige raw, basta kailangan ko agad makahanap ng trabaho. Kung hindi, mapipilitan itong paalisin ako sa katapusan.

Usapang trabaho, may tumawag sa cellphone ko.

“Hello? Am I speaking with Janus Escobar?”

“Y-Yes, Ma’am, speaking,” sagot ko naman.

Kanina pa kumakalam ang sikmura ko. Pero hindi ko kasi puwedeng ma-miss ang tawag na ito. Baka sakaling… Baka sakali kasing pumasa. ‘Di bale nang magutom nang isang oras kaysa isang buwan.

“This is Michelle from GST,” pakilala ng tumawag. “Upon careful consideration, we regret to inform you that we have decided not to progress your application any further…”

Fuck.

“But…”

Naudlot ang patulo ko na sanang luha nang humabol pa ito, nagbabaka-sakaling meron pang natitirang pag-asa.

“We will put you on our waitlist, just in case…”

Unti-unti akong nabingi at tuluyan na ngang tumulo ang nagbabadya kong luha.

Pangwalong rejection na ‘to sa mga in-apply-an kong trabaho. Wala na yata akong pag-asa. Sino ba naman kasi ang tatanggap sa isang tulad ko? Kung ikaw ang mag-i-interview sa ‘kin, panigurado ay iisipin mong hindi ako karapat-dapat na i-hire.

Hindi tulad ng dati, hindi na ako mukhang presentable. Hindi na ako ‘yong cute na lalake noong Senior High na palaging nakakatanggap ng mga rosas at tsokolate mula sa mga babae tuwing Valentine’s Day. Wala na akong oras para ayusin ang magulo kong buhok, hinahayaan ko na lang na takpan nito ang ilan pa sa mga sugat ko sa noo. Chinito sana, pero ngayon, mas agaw-pansin na ang eyebags ko, hindi ang singkit na mga mata. Matangos pa rin naman ang ilong ko. Pero pagdating sa labi, hindi na ako kahalik-halik dahil palagi itong nagsusugat at nagdurugo.

Kung meron man akong pinaka-ayaw sa sarili ko, iyon ay ang sobra kong kaputian.
Thank you, Mom, sa dugong Chinese.
Ngayon ay kitang-kita tuloy ang mga pasa at sugat ng kahapon. Kaya madalas akong magsuot ng hoodie kapag lumalabas.

Usapang labas naman, naisipan ko nang bumili ng makakain sa may kanto sa labasan. Um-order lang ako ng kanin at nagpaihaw ng isaw ng manok. Hindi tulad ng dati, hindi na ako mapili sa pagkain. Lahat ng pagkain ay naging masarap sa panlasa ko mula nang makalabas ako sa nakakasakal na military academy na ‘yon.

Agad din naman akong bumalik sa apartment building at nadaanan ang dalawang lalakeng nag-uusap sa may pasilyo ng second floor.

“Bayaw, mag-iingat ka, ha,” dinig kong sabi ng lalakeng may malaking katawan. Hapit na hapit ang suot niyang itim na dri-FIT T-shirt. “Balitaan mo na lang ako.”

“Sige po, Kuya,” tugon naman ng payat na lalakeng kaharap niya. May bitbit itong maleta sa kamay. “Sensya na po talaga, Kuya. Nagkasakit po si Mama, eh. Kailangan ko na pong umuwi ng probinsya.”

“Alam ko naman ‘yon.” Lumapit ang machong lalake sa payat na lalake. Pagkatapos ay niyakap niya ito. “Basta, mag-iingat ka. Ikamusta mo na lang ako kay Mama.”

“Sige po. Ingat din po kayo ni Rojan. Mami-miss ko po kayo.”

Naglakad na pababa ang payat na lalake at nilampasan ako. Tiningnan naman ako ng natirang lalake pero hindi ko siya pinansin. Agad akong pumasok sa loob ng apartment ko para kumain.

Para sa four-k per month, medyo masuwerte na rin ako sa nakuha kong apartment. Kahit hindi kagandahan ang pagkakapintura sa kulay dilaw na pader ay meron itong sariling banyo, maliit na kusina, lamesa, kama na umuuga, at stand fan na isang pindot mo lang, akala mo’y tatalsikan ka ng elise anumang oras dahil wala itong front cover. Pero salamat pa rin sa dating nangupahan dito at iniwan nito ang stand fan. At least, kahit papaano, may konting hangin akong nararamdaman sa mala-impyernong Pilipinas tuwing buwan ng tag-init. ‘Yon nga lang, mala-impyerno rin ang ibinubuga nitong hangin. At least, nasanay na ako. Sabi ni Dad, sa impyerno rin naman daw ang punta ng mga katulad ko.

Nasa pinakadulo ng kalye ang apartment building, kaya siguro wala ako masyado naging kakumpitensya no’ng nag-message ako sa landlord na gusto kong mangupahan dito noon. Sino ba naman ang gustong tumira sa napakatahimik na parte ng kalyeng ito?

Dalawang apartment rooms lang ang meron sa second floor. ‘Yong first floor naman ay dating commercial space na ngayon ay ginawang bodega. Kaya ako lang at ang mga nakatira sa kabilang apartment ang lumilikha ng ingay. Alam ko, tatlo sila sa kabilang apartment. Pero ngayon ay mukhang nabawasan na ng isa.

Habang kumakain sa mesa, sa may tabi ng bintana, ay nakasilip ako sa labas, nakatulala. Pinagmamasdan ko ang langit. Bughaw na bughaw ito. Hindi man lang marunong makisama sa nararamdaman ko. Minalas pa nga ako sa isaw, mukhang hindi nalinisan nang maayos ang nabili ko. Ang pait tuloy. Naluluha na naman ako.

“Hello, Mamang?”

Sumingit ang makisig na lalake sa paningin ko. Palakad-lakad siya sa may pasilyo habang hawak-hawak ang cellphone sa tenga. Napakalalim ng boses.

“Nakaalis na si Utol. Paano na ngayon si Rojan?

“Si Rojan? Ah, nasa school siya ngayon.

“Emergency daw, eh. Nagkasakit kasi si Mama. Kailangan niyang umuwi ng probinsya.”

Nawala na naman siya sa paningin ko.

“Wala ka man lang bang kakilala diyan sa salon?

“Kailangan kasi talaga ngayon. Nag-aaral pa kasi si Rojan.

“Kahit isang buwan lang.”

At bumalik.

“Oo, isang buwan lang naman.

“Hatid-sundo lang kamo sa school.

“Tapos laba, luto, hugas, gano’n.”

At nawala ulit.

“Alam mo naman, ‘di ba?

“Puno ‘yong schedule ko.

“May nadagdag pang bagong kliyente.”

At huminto siya sa may pasilyo sa harap ng apartment ko.

Sa lapad ng katawan niya ay nasakop niya ang buong langit sa paningin ko. Nasa kaniya ang buong pansin ko, pero mukhang hindi naman niya pansing nakatingin ako sa kaniya mula sa bahagyang nakabukas na jalousie window. Buo ang atensyon niya sa kausap sa cellphone.

“Kailangan ko lang talaga ng katulong ngayon. Malaki-laki naman ibabayad ko.”

Sa huli niyang sinabi ay napukaw ang atensyon ko. Para sa isang katulong ay malaki ang ibabayad niya? Hindi na masama.

Namatyagan kong lumingon siya papunta sa direksyon ko. “Oo… malaki,” diin niya.

Nagkunwari naman akong nakababa ang tingin sa pinggan habang ngumunguya. Pagbalik ko ng tingin sa kaniya ay wala na siya sa pasilyo. Tumunog ang pinto ng kabilang kuwarto. Ang mga huling salita na narinig ko na lang mula sa kaniya ay, “Kahit ano, okay lang sa ‘kin. Pero kung may kakilala ka sanang lalake, mas maganda.”

Lalake? Ako na yata ang hinahanap niya!

---

Matapos kumain ay naligo na ako sa banyo. Sa bawat paghilod ng katawan ay napapailing ako sa sakit ng mga pasa sa bisig, braso, hanggang ibabang parte ng katawan ko. Pero ang pinakamasakit sa lahat ay ang sensitibong parte pa rin. Sa bawat kirot na nararamdaman ko ay bumabalik sa ‘kin ang lahat ng masasamang alaala.

Muntikan na sana akong maiyak kung hindi lang dahil inunahan ako ng lalake sa kabilang kuwarto. Manipis lang ang pader na pumapagitan sa dalawang apartment rooms kaya dinig ko ang bawat halinghing niya.

“Faster, Daddy!”
ang sabi ng tila babaeng hindi ko alam kung nahihirapan o nasasarapan.

Mukhang may pini-play siyang porn video sa cellphone niya.

“You want me to go faster, huh?”
ang sabi naman ng lalakeng may malalim na boses sa cellphone.
“Then brace yourself, because Daddy will not be gentle this time!”

Mas lalong tumindi ang mga ungol na maririnig—pinaghalong ungol ng babae at lalake sa cellphone, at sumisingit naman ang bawat halinghing ng macho kong kapitbahay. Nagtagal ito nang mga tatlumpung segundo. Sa mga sandaling ito ay natigilan lang ako, hindi alam ang mararamdaman. Pero alam kong may unti-unting nabubuhayang parte ng katawan ko.

“Daddy’s about to come!”
ang huling sabi ng lalake sa cellphone.

Matapos ay puro malalakas na ungol na lang ang maririnig.

Nang humina na ang mga ingay ng lalake’t babae sa cellphone ay mas lalong nangibabaw ang bawat paghalinghing ng kapitbahay kong mukhang naabot na ang rurok ng langit. At mukhang pati ako ay nadamay dahil kahit hindi ko naman
ito
ginalaw ay naglabas
ito
ng puting likido. Nakatatlong labas.

Tumahimik na ang kabilang kuwarto. Sa wakas, makakapagpatuloy na rin ako sa pagligo.

Paglabas ng banyo, agad akong tumungo sa may bagahe kong nakasandal sa gilid ng kama. Pati bagahe ko ay sugatan dahil sa lakas ng pagkakahagis dito ni Dad nang palayasin ako nito. Plano ko sanang magsuot ng simpleng damit-pambahay. Pero sa hindi maipaliwanag ay parang may nag-udyok sa akin na magsuot ng long sleeve na dilaw at puting pants. Nagsuklay din ako ng buhok kahit hindi ko na ito masyadong nagagawa madalas. Pagkatapos ay naglakad ako paikot-ikot sa loob ng apartment ko habang nakakagat sa hinlalaking daliri.

Tama ba ‘tong desisyon ko? Gusto ko ba talagang mag-apply bilang katulong niya—nila ng anak niya? Hanep, eh, wala nga akong karanasan sa pagiging yaya! Pero alam ko naman ang mga gawaing-bahay dahil meron din kaming katulong dati at lagi ko ‘yong tinutulungan kapag wala akong ibang magawa.

Tatanggapin niya ba ako? Mali. Hindi ko na dapat iniisip ‘to. Kung hindi niya ako tatanggapin, wala namang mawawala sa ‘kin. At mukhang urgent naman ang paghahanap nila ng katulong, kaya paniguradong mas malaki ang tsansa ko. Wala na rin naman na akong pride na puwedeng lunukin. At wala na rin naman na akong pangarap. Mas mahalaga sa ‘kin na may matitirahan ako sa araw-araw, at higit sa lahat, may makakain.

Fuck, bahala na!

Lumabas na ako ng apartment ko at naglakad papunta sa harap ng pintuan ng kabilang apartment. Huminga muna ako nang malalim. Tapos, muli kong inayos ang buhok kong medyo basa pa.

Heto na ‘ko…

Kumatok ako nang tatlong beses sa kulay kape nilang pinto. “Um, tao po?”

Walang sumagot. Nakaalis na kaya siya? Pero may naririnig akong parang lagaslas ng tubig.

Nagkagat ako ng labi at muling kumatok. “T-Tao po?”

At biglang tumigil ang paglagaslas ng tubig.

“O?” sabi ng pamilyar na boses. “Sino ‘yan?”

“Um—” Para akong napipi, hindi alam ang sunod na sasabihin. Sa mga huling sandali ay parang gusto ko na lang ulit bumalik sa apartment ko at magmukmok.

“Teka lang.” Nakarinig ako ng langitngit ng pinto mula sa loob ng apartment nila.

Dalawa lang naman ang pinto sa mga apartment dito: una ay ang main door, ang ikalawa naman ay ang pinto ng CR. Mukhang naistorbo ko yata siya sa kalagitnaan ng pagligo. Nakakahiya naman.

Nagsimula na akong kabahan. Para din akong maduduwal sa sobrang kaba.

Balik na lang kaya ako?

Mukhang papalapit na siya.

Shit! Balik na lang ako!

Maglalakad na sana ako pabalik sa apartment ko nang biglang bumukas ang pinto ng apartment kung saan ako kasalukuyang nakatigil. Paglingon ko sa nakabukas na pintuan ay tumambad sa ‘kin ang isang matangkad at barakong lalake. Hubo’t hubad.

Nanlaki ang mga mata ko. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Hindi ko maipaliwanag. Sinuri ko ang kabuuhan niya, mula ulo hanggang paa…

Ulo: Meron siyang classic taper na gupit—makapal ang itaas na parte ng buhok (mga hanggang apat na pulgada ang haba), at papuntang gilid ay panipis ito nang panipis, humahalo sa kulay moreno niyang balat. Natatakpan naman ng basang buhok ang noo niya. Ang mga kilay niya ay tama lang ang kapal at mas lalo nitong pinagaganda ang mga mata niyang itim na itim. Ang ilong ay matangos na parang sa artista. Ang bigote naman niya’y maganda ang pagkaka-trim (manipis pero kitang-kita pa rin) dahil hindi nito sinasapawan ang mapupula niyang mga labi. Kung meron mang pinakanagdadala sa mukha niya, iyon ay ang chiseled jawline niya na napapalibutan din ng balbas niyang kasingnipis ng bigote. Ang alam ko ay short stubble beard ang tawag sa ganitong style.

Katawan: Hiyang-hiya naman ang ectomorph kong katawan sa isang tulad niyang mesomorph. Bakat na bakat ang Adam’s apple sa leeg niyang malapad. Ang mga balikat naman ay batak na batak, mas lalo na ang mga bisig niyang napalilibutan ng naglalakihang ugat. At huwag mo akong simulan sa dibdib niyang bukol na bukol. Ang mga utong niya namang kasingkulay ng kanilang pinto ay tayong-tayo. Mula sa pagitan ng dibdib niya ay sinundan ko ng tingin ang tubig na tumakas papunta sa six-pack abs niya. Mula sa unang dalawang pandesal sa pinakataas papunta sa huling dalawa sa pinakababa ay unti-unting lumalago ang mga buhok niya sa katawan. Pormado naman ang V-line. Amoy Safeguard pa nga.

Ibaba: Paano ko ba ‘to sisimulan? Naglalakihan ang mga hita niyang nababalot ng makakapal na buhok. At sinasabi rin naman ng mga binti niya na hindi siya ‘yong tipo ng gym bro na umiiwas sa Leg Day.

End of over description.

Hindi pa talaga ako tapos. Dahil kung meron mang pinaka-umagaw sa atensyon ko, iyon ay walang iba kundi ang natutulog niyang pagkalalake. Take note: natutulog. Pero hayop na ‘yan, mag-a-apat na pulgada na kaagad ang haba! Nakalaylay ito sa dalawa niyang bolang mukhang marami pang supply kahit kapapalabas niya pa lamang kanina. Napapalibutan ito ng itim at kulot na mga buhok na may katamtamang lago.

“Bakit?”

Nagising ako mula sa pagkatulala nang marinig ko ang malalim niyang boses at agad na nag-angat ng tingin. Hinawi niya pataas ang basa niyang buhok, dahilan para lumitaw ang makinis niyang noo, at sa pag-angat ng bisig niya ay sunod namang lumitaw ang mga buhok niya sa kilikili.

Napalunok ako nang malagkit. “Um,” impit kong sabi.

Naglakad siya palapit sa ‘kin at sumandal sa gilid ng pintuan. “Ano ‘yon, boy?”

Napaatras naman ako dahil sa kaba. Nakaka-intimidate siya. Lalo na ‘yong
ano
niya.

“Um…” Muli akong lumunok. “Kasi po…”

“Ano ‘yon?” Sinuri ng mga mata niya ang mga mata kong hindi alam kung saan titingin: sa kahabaan ba ng natutulog niyang pagkalalake o sa mukha niyang parang puwede akong suntukin anumang oras?

“Kasi po…”

Fuck! Bahala na talaga!

Huminga ako nang malalim bago tumuloy sa sasabihin. “N-Naghahanap po ba kayo ng katulong?”

Muli ay ‘di ko na naman maiwasang tumingin sa pagkalalake niya. Mahimbing pa rin ang tulog nito. Pero ginawa nitong gising na gising ang diwa ko.

Bahagyang kumunot ang noo niya. “Paano mo nalaman?”

“Ho?” Agad na lumipat ang mga mata ko sa mukha niya, mas lalong natakot. Pero sa huli ay nagawa ko pa ring magsalita. “Uh, kasi po… kasi po… narinig ko lang po k-kanina.”

Fuck! Baka isipin niyang sinisilip ko siya sa labas kanina?

“O, tapos?” ang sabi niya naman. “Bakit? May kakilala ka ba na puwedeng—?”

“Ako po, Sir!” walang hiya kong singit bago pa man siya matapos sa pagsasalita.

“Ha?”

Hinawakan ko ang kamay kong nanginginig. “A-Ako ho. Naghahanap ho ako ng trabaho.” Mas lalong umasim ang sikmura ko. “K-Kailangan ko ho ng trabaho.” Parang sumisikip na rin ang dibdib ko. “Ako… Ako na lang ho ang kunin n’yo.”

At nasabi ko na rin sa wakas ang gusto kong sabihin. Pero mas lalo akong kinabahan dahil wala siyang imik. Sinusuri niya pa rin ang mga mata kong malilikot. O baka pinagmamasdan niya ang mga pasa ko sa mukha? Hindi ko masabi.

Maya-maya pa…

“Bakla ka ba?” diretso niyang tanong.

Fucking shit!

Mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko. Ramdam ko na rin ang pag-akyat ng asido mula sa sikmura ko papuntang lalamunan. Hindi man lang sumagi sa isip ko na maaaring isa rin siya sa
kanila
—na maaaring isa rin siyang homophobic. At mas lalong lumakas ang kutob ko na anumang oras ay maaari niya akong saktan. Una sa lahat—

“Kanina ka pa nakatitig kay Junior, ah,” pansin niya.

Tuluyan nang sumikip ang dibdib ko. “H-Hin—”

Hindi ko malusutan ang sitwasyong kinahaharap ko ngayon. Pero buo na ang loob ko, babalik na lang ako sa apartment ko. ‘Yon ay kung papayag siyang umalis ako. Dahil kung titingnan sa mga mata niya ay parang wala akong takas sa kaniya. Mukhang masusuntok niya na nga talaga ako.

“Biro lang.” Lumiwanag ang mukha niya nang tipid siyang ngumiti. “Nagbibiro lang ako.”

Hindi ako makapaniwala! Pinalampas niya lang ba ang nangyari?

“Ano nga pangalan mo?” tanong niya.

Unti-unti ay lumuwag ang paghinga ko. “J-Janus po.”

“Ha?” Kumunot ang noo niya. “Janice?”

“Janus po.”

“Anus?”

“H-Hindi ho.” Sa pagkakataong ito ay pinilit kong ituon na lang ang atensyon ko sa guwapo niyang mukha, wala nang pagsilip sa ibaba. “Janus ho. May ‘J’ sa unahan.”

“Ahh, Janus.” Umalis na siya sa pagkakasandal sa pintuan. Kinamot niya ang balbas niya sa baba. “Ilang taon ka na nga, Janus? Mukhang disisais ka pa lang, ah. Alam mo bang puwede akong kasuhan kung—?”

“Bente ho,” pagwasto ko naman sa sinabi niya. “Bente na ho ako, Sir.”

Madalas talaga akong mapagkamalang bata dahil sa maamo kong mukha. Madalas din akong mag-shave ng bigote at balbas dahil nakakatihan ako sa mga ito. Kaya siguro.

“Roman na lang,” pakilala niya sa sarili. “Huwag na ‘Sir’. Trenta pa lang naman ako.”

Para sa trentahin ay hindi pa gano’n katanda ang itsura niya. Ganito talaga siguro kapag tambay ka sa gym, pati mukha mo ay nagiging imortal. Siya ‘yong tipo ng lalake na hanggang pangarap lang ng mga tita mong adik sa pocketbooks. Hindi pa rin ako makapaniwalang nasa harapan ko siya ngayon. At higit sa lahat… walang saplot.

“Nga pala…” Bahagyang tumaas ang magkabila niyang kilay, na sinabayan din naman ng mga tenga niya ng galaw pataas. “Magaling ka ba?”

“Ah, oho.” Lumunok ako. Ang totoo niyan, hindi ko pa alam kung kaya ko ba talagang punan ang mga hinahanap niya. “Magaling ho akong magluto, ‘tsaka maglaba, ‘tsaka mag…”

“Mag?”

“‘Tsaka maglinis po.” Nauubusan na ako ng sasabihin. “‘Tsaka—”

“Hindi ‘yan ang pinakahinahanap ko.”

Sandali akong nawalan ng pag-asa sa sinabi niya. Malamang ay tulad ng mga job interview ko ay hindi rin ako ang hinahanap niya.

“A-Ano ho ba ang hinahanap n’yo?” desperado kong tanong.

Naglakad pa siya palapit sa ‘kin. Ang natutulog niyang pagkalalake ay unti-unti na ring nagigising.

“Magaling ka bang sumubo?”

Chapter 2

Napaatras ako sa kaba. Hindi ko alam kung saan nanggaling ang tanong niya. At hindi ko rin alam kung paano ko ito sasagutin. Pareho kaming nasa hustong edad na, kaya alam ko kung ano ang tinutukoy niya. Pero hindi ko naman in-expect na gano’n niya na lang ito kadaling sasabihin gayong hindi naman kami lubusang magkakilala. O marahil ay confident lang siya. Ikaw ba naman, mukhang Greek God sa guwapo, mahihiya ka bang mang-alok ng blowjob kahit kanino mo gusto?

“S-Sumubo?” ulit ko sa sinabi niya, bahagyang lumaylay ang panga.

“Oo.” Lumapit pa siya sa akin, hanggang sa ang naghihiwalay na lang sa ‘ming dalawa ay ang batuta niyang tigas na tigas na nakatutok sa direksyon ko.

Oo, batuta. Hindi siya normal. Akala ko ay hanggang limang pulgada lang aabot ang pagkalalake niya. Ngunit umabot ito sa anim. Pito. At mukhang abot walo pa nga yata! Sakto lang ang taba, pero sukdulan sa haba.

Nakakatakot!

“Ano?” aniya, mamang-mama ang boses.

Mga nasa 5’10” ang tangkad niya. Dahil 5’6” lang ako ay bahagyang napatingala ako sa mukha niyang hindi ko alam kung galit o nang-aakit. Sa lapad ng katawan niya ay para akong naging claustrophobic, lalo pa’t nang ma-trap ako sa balcony railing, napasandal dito at wala nang mapuntahan.

Anong sasabihin ko? Hindi ako makapag-isip nang mabuti. Inuunahan na naman ako ng kaba. Para akong masusuka.

Fuck…

Kung magaling akong sumubo? Hindi. Hindi ako magaling, sa totoo lang. Una kong naging experience ay sa military academy. Pero hindi ko matatawag iyon na magandang karanasan. At kahit sabihin nating magaling man ako, hindi ko pa rin siya kakayanin. Abot yata hanggang esophagus ang Junior niya, eh.

“Um…” Kinapos ako ng hininga dahil napakalapit na ng maskulado niyang katawan sa akin. Mas lalo ring tumapang ang amoy ng Safeguard sa balat niya. Hindi ko na alam kung saan ako titingin. Kung saan-saan na naglilikot ang mga mata ko.

“O, bakit parang kinakabahan ka?” Hinawakan niya nang kabilaan ang balcony railing. Ngayon ay wala na talaga akong kawala pa habang napagigitnaan ng naglalakihan niyang mga braso… at tinututukan ng ikatlong braso. “Ngayon ka lang ba nakakita ng ganito kalaki?” Mapupusok ang mga mata niya.

Oo, ngayon lang ako nakakita ng ganito kalaki. Kahit sino naman yata ay kakabahan.

“H-Hindi po—” Nabulunan na ako.

Maya-maya pa ay sinabi niya, “Abante ka nga, boy.”

“H-Ho?” Mas lalo akong kinabahan.

Ano raw? Gusto niya pa akong paabantehin? Kung gagawin ko ito ay matutusok ang tiyan ko ng batuta niya dahil sa sobrang lapit niya sa ‘kin. Mas lalo tuloy akong nag-panic. Kamot ako nang kamot sa kamay. Pinagpapawisan na rin ako, dahil bukod sa napakainit ng suot ko, tumatama rin ang sikat ng araw sa likod ko.

“Abante ka muna,” tuloy niya. “Naipit mo ang tuwalya.”

Dahil sa sinabi niya, saka ko lang napagtantong nasandalan ko pala ang tuwalya niyang nakasampay sa railing. Umiling ako sa hiya, saka umabante. Pag-abante ko ay may naramdaman akong matigas na bagay na tumusok sa tiyan ko. Pinilit kong hindi ito tingnan. Pero may nadama akong kakaiba. Mas lalo akong nag-init. “S-Sorry ho.”

“Sorry saan?” Nang makuha niya na ang tuwalya ay pinakawalan na ako ng mga braso niya. Natanggal na rin ang nakatusok niyang pagkalalake sa tiyan ko. “Ako dapat ang mag-sorry.” Napansin kong parang nagtatapis na siya ng tuwalya pero hindi ko pa rin ibinabalik ang tingin ko sa katawan niya. “Sorry kung nakahubad ako. Nakalimutan ko pala ang pinatuyo kong tuwalya sa labas bago ako maligo.”

Tumingin na ako sa mukha niyang seryoso. Hindi siya ‘yong tipong palangiti. Pagbaba ko ng tingin ay nakatapis na rin siya sa wakas, pero bakat na bakat pa rin sa tuwalya niya ang pagkalalake niyang nakapuwesto sa one o’clock.

“Okay lang po.” Pinaypay ko ang damit ko sa dibdib dahil nanlalagkit na ako sa pawis.

Nagpamewang siya. “Baka mamaya, iniisip mong manyak ako.”

Umiling-iling ako. “H-Hindi po.”

“Natakot ka ba kay Junior?” Tumaas ang kilay niya. “Ganito lang talaga ‘to, laging galit. Alam mo naman, ‘pag active ka sa gym, laging libog. Testosterone.” Umatras na siya, kaya bahagyang umaliwalas ang pakiramdam ko. “Teka, baka mamaya, iba ang iniisip mo sa tanong ko, ah. Hindi
‘yon
ang gusto kong sabihin. Asawa ko pa lang ang huling nakatikim sa ‘kin at ilang taon na rin ‘yon.”

Para akong nabunutan ng tinik sa dibdib. Mabuti naman pala at hindi blowjob

ang tinutukoy niya. Madumi lang pala ang isip ko. “Hindi naman po, Sir.”

“Roman,” diin niya.

“Ah… Roman,” tawag ko sa kaniya.

Ang guwapo ng pangalan niya.

“Kuya Roman, ano nga ho ulit hanap n’yo?”

“Ah, ‘yong magaling sana sumubo.”

Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin gets kung ano ang tinutukoy niya. Kung hindi pagsubo sa kaniya, ano naman kaya?

Tumikhim siya. “I-I mean, ‘yong magaling sanang… magsubo. Pihikan kasi ‘yong anak kong si Rojan. Mula nang mawala si Misis, lagi nang walang gana sa pagkain,” paliwanag niya. “Kailangan gawan muna ng tricks bago niya isubo ang pagkain niya. ‘Yong tito niya, ilang beses din bago nakuha ang technique. Kaso kakauwi lang ng probinsya, eh.”

“Ahh, okay po.” Ngayon ay malinaw na sa ‘kin ang lahat.

“Ano, magaling ka bang sumubo?” Para akong nalulunod sa titig niya.

Nagpunas ako ng pawis sa mukha saka tumango. “Kakayanin po.”

Kakayanin ko. Kahit anong mangyari. Dapat kong kayanin.

“Ayos,” may halong tuwa niyang sabi. “Start ka na bukas?”

Bumilog ang mga mata ko sa sinabi niya, muling napatingala sa guwapo niyang mukha. “Po?”

Ibig sabihin ba nito ay tanggap na ako? Hindi ako makapaniwala!

“Sabi ko, puwede ka na bang magsimula bukas?” ulit niya.

Napanganga ako. Gusto kong magtatalon sa tuwa, pero kinalma ko ang sarili ko. “O-Oo naman po.”

“Twelve-k sa isang buwan, okay na ba ‘yon?”

Twelve-k?! Mas okay pa sa okay ‘yon! Sa lagay kong ‘to, wala nang iba pang tatanggap sa ‘kin. Wala na ako sa posisyon para mamili.

Tumango ako. “Opo.”

“Usual na trabaho: magluto, maglaba, maglinis, at…” sandali siyang natigil, mas lalong lumalim at lumagkit ang titig sa mga mata ko, “pagsilbihan ako.”

Pagsilbihan siya? Anong ibig niyang sabihin? Hindi ba’t pagsisilbi na rin ang mga naunang nabanggit niya? May iba pa ba siyang tinutukoy?

“N-Noted po,” ito na lang ang nasabi ko kahit may konting kaba.

“At kung magaling ka…” Napakamot siya sa bukol niya sa tuwalya. Hindi ko alam kung nangangati lang ba ito o kung may gusto siyang ipahiwatig. “May bonus ka sa ‘kin.”

“Bonus?”

“Oo.” Ang pagkamot niya sa bukol ay nauwi sa malumanay na paghimas. Mas lalong humuhulma ang pagkalalake niya sa tuwalya sa bawat haplos na gawa niya. “Malaking bonus.”

Nagpigil ako ng hininga. Mukhang malaki nga talaga ang—
ehem
—tinutukoy niyang bonus. Nang alisin niya na ang kamay sa bukol niya ay saka lang ako nakaimik. “Salamat po, Kuya Roman.”

Lumapit siya sa ‘kin at hinawakan ako sa balikat. “Sige. Bukas ulit, Janus.”

“Opo,” tipid kong tugon.

Bumalik na siya sa loob ng apartment nila at nagsara ng pinto, habang ako naman ay naiwang mag-isa sa labas. Nakatayo. Nakatulala. Hindi makapaniwala.

Magmula bukas, isa na akong ganap na katulong.

---

Kinabukasan, nagising ako nang may kumatok sa pinto ng apartment ko. Napasarap ako ng tulog. Ilang taon din akong kinulang sa tulog no’ng nag-aaral pa lang ako sa military academy. Kaya siguro ngayon ko ito binabawi. Pagbukas ko sa cellphone ko ay alas-sais na pala ng umaga.

Umahon na ako sa kama at naglakad papunta sa may pintuan, humihikab pa nga at gumigewang-gewang ang ulo. “Sino ‘yan?”

“Si Roman ‘to,” tugon ng magaspang at malalim na boses sa labas.

Roman?

Biglang nawala ang antok ko nang mapagtanto kung sino ito. Pagbukas ko sa pinto ay tumambad sa ‘kin ang macho kong kapitbahay at ang isang batang lalakeng nakahawak sa kamay niya. Nakasuot siya ng kulay puting tank top na sando at may buhat na gym bag sa kanang balikat. Agaw-pansin ang malapad niyang dibdib at ang nagpuputukan niyang mga bisig.

Ang batang lalake naman na abot-tagiliran niya ang taas ay nakabihis pang-eskuwela at may buhat na backpack sa magkabilang balikat. Basa pa ang manipis nitong buhok na sinuklay paitaas. Amoy baby powder. At tulad ng ama ay hindi maitatangging guwapito rin ito. Mukhang sa nanay nito namana ang kaputian. Pareho silang nakatingin sa akin.

Nanlaki ang mga mata ko. “K-Kuya Roman.”

“Sorry, nagising ka ba namin?” Bahagyang tumaas ang kilay ni Kuya Roman.

“Ah, hindi po.” Inayos ko ang magulo kong buhok. “Kanina pa po ako gising.”

Tumikhim siya. “Nakalimutan ko palang sabihin sa ‘yo kahapon, may pasok pala ang anak ko ngayon. Kailangan ng hatid-sundo,” saad niya. “Puwede ka na bang magsimula ngayon din?”

Fuck! Muntik ko nang makalimutan, ngayon na nga pala ang simula ng trabaho ko bilang katulong nila!

“Ay, o-opo.” Naglinis ako ng bibig at mga mata, biglang nahiya sa sariling itsura. “Oo naman po.”

Hinawakan niya ang bata sa likod at yumuko para kausapin ito. “Rojan, bati ka kay Kuya…”

“Janus,” banggit ko naman sa pangalan ko.

“Kay Kuya Janus,” tuloy ni Kuya Roman. “Siya na ang bagong magbabantay sa ‘yo.”

“H-Hi, Rojan!” Sinubukan kong ngumiti at kumaway sa bata.

Imbes na bumati pabalik ang bata ay nagtago ito sa likod ni Kuya Roman at sinuri ang kabuuan ko. “Pa, bakit po siya ganiyan? Daming pasa. Takot ako.”

Saka ko lang din napagtantong hindi nga pala ako nakapagbalot ng buong katawan. Dahil nakasuot ako ng sando at shorts nang matulog ay lumantad ang lahat ng mga pasa ko sa katawan. Mas lalong nakakahiya.

“Anak, hindi maganda ‘yan,” sermon ni Kuya Roman sa bata sa likuran niya. Sunod siyang tumingin sa ‘kin. “Sorry, ah.”

“Hindi po, Kuya Roman. Okay lang po.” Napayakap ako sa sarili, sinubukang takpan ang katawan.

Naiintindihan ko naman. Kung ako ang nasa posisyon ni Rojan, matatakot din ako kung makakakita ako ng isang maputing lalake na lamog ang katawan. Iisipin kong basagulero ito o may ginawang masama kaya ganito ang napala.

“Gusto ko Tito Peter,” ani Rojan habang nakahawak sa laylayan ng sando ni Kuya Roman.

“Rojan, anak, alam mo namang umuwi na ang Tito Peter mo, ‘di ba?” may lambing na sabi ni Kuya Roman sa anak. “Kailangan siya ni Lola Pinang mo, kasi may sakit si Lola.”

Sumulyap si Rojan sa direksyon ko. “Ayoko sa kaniya.”

Napakamot sa ulo si Kuya Roman at tumingin sa ‘kin nang may kalahating ngiti. “Ano, tara?” aniya. “Teka, nakapag-almusal ka na ba?”

“Ah, mamaya pa pong eight ang kain ko,” tugon ko naman. “Magbibihis lang po ako.”

“Sige.”

Nang makapagbihis na ako ay nilisan na namin ang apartment building. Para hindi ako katakutan ni Rojan ay nagsuot ako ng mahabang damit, tulad ng lagi kong sinusuot tuwing lumalabas ako. Pero mukhang hindi epektibo. Habang naglalakad kasi kami papuntang labasan ay nakahawak pa rin ito sa papa nitong nasa gitna naming dalawa at sumisilip-silip sa ‘kin. Takot pa rin yata. Paano kaya kami magkakasundo?

“Alas-siyete ng umaga ang simula ng pasok ni Rojan,” bilin ni Kuya Roman. “Lunes hanggang Biyernes. Bukas, meron ulit. Okay lang ba sa ‘yong gumising nang maaga?”

“Opo, okay lang po,” sagot ko.

“Ako na muna ang magpapaligo kay Rojan bukas. Pero ikaw na ang magsaing at magluto ng umagahan.”

Tumango ako. “Okay po.”

“Masarap ka ba?” tanong niya sa kawalan.

Hindi ako sigurado kung nagkamali lang ako ng dinig. “Po?”

Naguhitan ng katiting na ngiti ang mapupula niyang labi. “Sabi ko, masarap ka bang magluto?”

May problema yata ang pandinig ko.

“Sakto lang po.” Umiling ako at napakagat sa labi.

May YouTube at Google naman. Manonood na lang ako kung paano magluto. Kaso, baka makahalata sila. Bahala na.

---

Madali lang tandaan ang daan papunta sa school ni Rojan. Isang jeep lang tapos bababa sa Santolan Street. Basta kapag nakita mo nang may mga nagtitipong estudyante sa labas ng gate at nakasuot ng kulay green na ID lace at sky blue na pang-itaas na uniporme at dark blue na pants, ‘yon na ‘yon. Tipikal na public elementary school lang ang design. Kulay green ang nakabukas na gate at mapusyaw na dilaw naman ang pintura ng exterior ng mga building na makikita sa loob ng campus. Sa labas ng school ay may makikitang nakahilerang mga vendor—nagbebenta ng mga pagkain at mga laruang patok sa mga bata. Nang makapasok na kami sa loob ng school ay inihatid na namin si Rojan sa room ng Grade 1 - Section Love sa may first floor ng main building.

Sa tapat ng pintuan ng room ay tumalungko si Kuya Roman at hinawakan ang anak sa magkabilang balikat. “O, Rojan, magpakabait ka, ah.”

“Opo, Papa.” Tipid na ngumiti si Rojan. “Anong oras uwi mo po?”

“Baka mamayang gabi pa, eh.” Sumulyap sa ‘kin si Kuya Roman. “Pero nandito naman si Kuya Janus mo para bantayan ka.”

Ngumiti ako kay Rojan, pero sinuklian lang ako nito ng may halong takot na titig. “Ayoko,” sabi nito sa ama.

“Sige na, pumasok ka na,” ani Kuya Roman. “Kiss na sa Papa.”

Hinalikan si Kuya Roman ng anak sa makinis niyang pisngi. “Bye na po, Papa.” At saka ito pumasok sa loob ng classroom.

“Bye, anak,” pahabol ni Kuya Roman.

“Bye, Rojan,” mahinang sabi ko naman, kumaway nang mababa.

Kay Kuya Roman lang kumaway pabalik si Rojan bago tuluyang tumungo sa may bandang likuran ng classroom at doon ay naupo. Pansin kong lahat ng mga kaklase nito ay may mga kaibigan, liban dito na mag-isa lang at walang katabi. Nang tumayo na si Kuya Roman at sumilip sa loob ay kita kong nginitian siya ni Rojan. Ngumiti rin pabalik si Kuya Roman.

Lumapit na sa ‘kin si Kuya Roman. Matapos ay inakbayan niya ako sa balikat. Ngayon ay ramdam ko na ang bigat ng malaki niyang braso. Ang mabuhok niya namang kilikili ay dumikit sa dulo ng kaliwa kong balikat. Kahit kanina pa ay mabango na talaga siya. Ngayong sobrang lapit niya na sa ‘kin, mas lalong lumakas ang amoy niya—brusko at matapang na amoy. Napapayuko na lang ako dahil sa hiya.

“Pagpasensyahan mo na si Rojan, ah.” Nagsimula na siyang maglakad. Wala naman akong ibang nagawa kundi ang sumabay na rin sa kaniya. “Mabait naman ‘yon. Naninibago lang siguro sa ‘yo.”

“Okay lang po.” Hindi ako makatingin nang diretso sa kaniya.

May kinuha siya sa bulsa ng shorts niya at ibinigay iyon sa akin. “Nga pala, ito ‘yong susi ng apartment namin.” Kinuha ko naman ang susi. “Ingatan mo ‘yan, ah. ‘Yan lang ang nag-iisang duplicate.”

“Opo.” Isinilid ko na sa bulsa ng pants ko ang susi.

“Alas-dose pa ang tapos ng klase ni Rojan,” tuloy niya. “Kung gusto mo, puwede ka namang maggala-gala muna. Kung magugutom ka, doon lang banda ang canteen.” May itinuro siyang building.

Tumango naman ako, may pagkailang pa rin. Bukod sa mabigat ang braso niya ay sumisilip din kasi sa tank top niyang sando ang utong niya habang naglalakad. Sinikap kong sa tiles na lang ng corridor ituon ang tingin. “Noted po.”

“Pag-uwi n’yo, bili na lang muna kayo ng makakain para sa tanghalian. Ito ang pera. Ikaw na bahala umubos.” May isinilid siyang pera sa kaliwang bulsa ng pants ko. Mabuti na lang at hindi niya ipinasok ang kamay niya roon, kundi may mararamdaman siyang naninigas na bagay sa loob no’n. “Mamayang gabi pa kasi ako makakapamalengke pagtapos ng coaching session ko sa gym. Bibili na lang din ako ng pagkain para sa hapunan. Sabay ka na sa ‘min kumain.”

“S-Salamat po.” Ngumiti ako sa loob-loob ko. Kapag ganitong libre ang pagkain ay tiyak na makakatipid ako nang malaki. Sana magtuloy-tuloy.

“At nga pala…” Bigla niyang inilapit ang bibig niya sa kaliwang tenga ko. Dumiin din ang gilid ng matigas niyang dibdib sa bisig ko. Ramdam ko ang init ng hininga niya nang sabihin niya, “Mamayang gabi, kailangan ko ang tulong mo.”

Marahan akong lumingon sa mukha niyang napakalapit na sa mukha ko ngayon.

“Tulong po saan?”

Tiningnan niya ako nang malagkit sa mata. Pagkatapos ay hinimas ng nakaakbay niyang kamay ang balikat ko.

“Maglilinis ako ng tubo, at kailangan ko ang kamay mo.”

Chapter 3

Pagkatapos ng mga sinabi ni Kuya Roman ay nagpaalam na siya sa akin para pumasok sa trabaho niya—sa isang fitness gym. Malamang ay isa siyang coach doon dahil sa sobrang ganda ng hubog ng katawan niya. Bago tuluyang lumisan, kinuha na muna niya ang number ko. Ibinigay din niya ang number niya sa akin, para daw kapag may kailangan ako o may katanungan, madali ko siyang matatawagan. Matapos ang palitan ng mga numero ay iniwan niya na akong nakatulala sa may corridor, nag-iisip…

May gusto ba siyang ipahiwatig sa mga sinabi niya? At anong tubo ang tinutukoy niya?

Nagsimula na ang klase ni Rojan pagpatak ng alas-siyete ng umaga. Nakatambay lang ako sa labas ng classroom nila, nakatayo sa kanto malapit sa mga bintana kasama ang iba pang mga magulang, o ate, o kuya ng mga batang nasa loob. Tuwang-tuwa ang mga bantay kapag nakakasagot at nakakakuha ng stars ang mga chikiting nila sa loob. Sa sobrang distracted nila ay hindi na yata nila napansin ang mga pasa ko sa mukha at ang sugat-sugat kong mga labi.

‘Di bale, kay Rojan din naman nakatuon ang atensyon ko. Pero parang may kakaiba. Hindi tulad ng mga kaklase nito ay tahimik lang at mag-isa si Rojan sa may likuran. Nakatingin ito sa mga tuwang-tuwang bantay at tila may inggit sa mga mata. Nang mahagip ako ng paningin nito ay kumaway ako at ngumiti. Pero agad itong napaiwas ng tingin.

Hindi ko pa rin makuha ang loob nito.

Alas-otso ng umaga nang magparamdam na ang tiyan ko. Tumungo ako sa building ng canteen na itinuro ni Kuya Roman at doon nag-almusal. Nasuklian agad ang ibinigay niyang pera sa ‘kin nang bumili ako ng isang-tasang kanin at isang skinless longganisa. Bagama’t hindi pa lubusang nabusog, hindi na ako humirit pa ng ekstrang kanin o ulam. Plano ko kasing tipirin ang perang ibinigay sa ‘kin ni Kuya Roman dahil manananghalian pa kami ni Rojan mamaya. Ibabalik ko rin kay Kuya Roman ang matitirang sukli.

Habang ngumunguya ng pagkain ay pansin kong nagtitinginan sa ‘kin ang mga bata sa canteen nang may halong pagtataka. Ganito rin kung paano tumingin sa ‘kin si Rojan. Hindi ko naman sila masisisi dahil mga bata pa sila. Ang iba namang mga magulang ay parang may halong pag-aalala ang tingin sa akin. Buti pa nga sila. Mula nang palayasin kasi ako sa bahay ay hindi ko na nakakausap pa si Mom. Nakalimutan niya na yata ako.

Taliwas naman sa tingin ng mga bata’t matatanda ay may halong paghanga naman ang tingin sa ‘kin ng mga kasabayan kong kumain na dalaga—kahit nga iyong mga binata. Kahit papaano siguro ay may natitira pa naman akong kaguwapuhan. Mas mabuti na rin siguro ang ganito. Mas lalong ayoko kasi ‘yong pakiramdam na pinagtitinginan ako palagi dahil lang sa itsura ko.

Mas gusto kong makita ako sa kung sino at ano ako.

---

Alas-dose ng tanghali nang matapos ang klase nina Rojan. Napakainit sa labas, kaya naisipan kong dalhin siya sa isang fast food restaurant kung saan malamig. Tinanong ko siya kung anong gusto niyang kainin, pero hindi siya umimik. Nakahawak lang siya sa magkabilang straps ng suot niyang backpack habang palinga-linga sa paligid. Dahil dito, ako na lang ang pumili para sa kaniya. In-order-an ko siya ng one piece fried chicken with rice at choco sundae, na kahit sinong bata naman talaga ay hindi ito tatanggihan. Ako naman ay um-order lang ng burger steak with rice na siyang pinakamurang pagkain na may kanin sa menu.

Matapos um-order ay umakyat kami sa ikalawang palapag ng restaurant kung saan abot-tanaw lang mula sa transparent na glass wall ang mga nagdaraang sasakyan sa may kalsada. Nasa pinakadulong-kanan kami nakapuwesto—na pandalawahang tao—kaya bahagyang nahirapan ang service crew sa paghahanap sa ‘min. At nang maihain na sa mesa ang mga pagkain namin ay akala ko magiging maayos na ang lahat. Pero hindi pala. Hindi kasi ginagalaw ni Rojan ang pagkain niya.

“Rojan, kain ka na,” tipid-ngiti kong pakiusap.

Hindi niya ako kinibo. Nakatingin lang siya sa isang table sa kaliwa kung saan merong mag-ina na sabay na kumakain.

“Gusto mo rin ba subuan kita ng pagkain?” alok ko.

Tahimik pa rin siya.

Nagkusa na akong kunin ang nakapatong na kutsara sa plato niya at pumunit ng maliit na laman mula sa fried chicken. Kumuha rin ako ng kaunting gravy mula sa plastic cup at ibinuhos ito sa ulam. Sunod kong sinandok ang kanin na may kasamang parte ng manok sa iisang kutsara.

“Kain na, Rojan.” Ngumanga ako. “Ahhh…” Ngunit hindi niya ako ginaya. Tuloy pa rin siya sa pagtitig sa mag-ina sa kaliwa.

“Rojan, kain na,” pang-ilang beses ko nang sabi sa malambing na boses, ngunit hindi pa rin niya ako pinapansin.

Kasisimula ko pa lang pero parang gusto ko na agad sumuko. Kung sa ganito kasimpleng bagay pa lang ay hindi na ako magaling, paano pa kaya pagdating sa ibang bagay?

Sakto, narinig kong may tumawag sa cellphone ko. Paghugot ko rito mula sa bulsa ng pants ko ay tumambad ang naka-save na pangalan: Kuya Roman. Agad ko itong sinagot.

“H-Hello po, Kuya?” panimula ko.

“O, Janus, gandang tanghali,”
bati nito mula sa cellphone.
“Kumain na ba kayo ni Rojan?”

Napakagat ako sa hinlalaking daliri. “Um, h-hindi pa nga po, eh.” Sabay tingin kay Rojan na hindi pa rin ako pinapansin.

“Sabi ko na, eh.”
Dinig ko ang pagkalampag ng mga barbell sa linya.
“One set pa ulit, eight reps,”
mahinang sabi nito sa tila kausap sa gym. At nang matapos ito sa pakikipag-usap sa tila kliyente nito ay muling lumakas ang boses nito sa cellphone.
“Janus, puwedeng pakausap kay Rojan?”

“Ah, sure po.” Sandali kong ibinaba ang cellphone mula sa tenga ko.

“Rojan,” tawag ko sa cute at maputing bata na kaharap ko. Hindi pa rin niya ako nililingon kaya sumitsit ako. At wala pa rin talaga. “Kausapin ka raw ng papa mo.” At sa wakas, napatingin na siya sa ‘kin nang banggitin ko ang papa niya. “Ito, o.”

Iniabot ko na sa kaniya ang cellphone.

Natuwa ako nang kunin niya na ang cellphone mula sa kamay ko. Sa maliit niyang palad ay pinagkasya niya ang cellphone at saka ito ipinuwesto sa kanang tenga niya.

“Hello, Papa?” panimula ni Rojan.

Tanging boses niya lamang ang naririnig ko ngayon.

“Opo, Pa.

“Hindi pa po.

“Talaga po?”

Biglang nagkaroon ng sigla sa mga mata niya habang kausap ang ama sa cellphone.

“Sige po!”

Ang kanina’y matamlay niyang mukha ay naguhitan na rin ng ngiti.

“Opo!

“Bye-bye po!

“Labyu rin po, Papa!”

Ibinalik niya na sa ‘kin ang cellphone. Pagkuha ko rito, kita kong nasa linya pa rin si Kuya Roman kaya muli ko itong inilapit sa tenga ko.

“Hello, Kuya Roman?”

“O, Janus, okay na si Rojan. Nakausap ko na ‘yan. Kakain na ‘yan. Kailangan mo nga lang subuan. Ikaw na muna ang bahala, ah.”

“Opo, Kuya. Salamat po pala.”

“Salamat din. ‘Yong ano nga pala… Pag-uwi ko sa bahay, tulungan mo ‘ko, ah.”

“Opo.”

“Sige, sige. Bye na muna.”

“Sige po. Bye po.”

Nang matapos na ang tawag ay muli kong isinilid sa bulsa ng pants ko ang cellphone. Pagbalik ko ng tingin kay Rojan ay sa pagkain na siya nakatitig ngayon, hindi na sa mag-ina sa kaliwa. Mukhang natatakam na siya sa malutong at mabangong fried chicken na nasa harapan niya. Pero hindi pa rin niya ito ginagalaw.

“Gutom ka na ba?” Muli kong kinuha ang kutsarang nakapatong sa plato niya na mayroon nang laman na kanin at ulam. Pagkatapos ay inangat ko ito at itinapat sa bibig niya. Akala ko ay isusubo niya na ito, pero hindi pa rin pala. Tinitigan niya lang ito. “O, bakit?”

Tikom-bibig lang siyang tumingin sa ‘kin, kumurap ang mga mata. Hanggang sa may naisipan akong gawing pakulo.

“Lilipad na ang airplane! Bzzzzt!” Pinalipad ko sa ere ang kutsara na kunwari ay eroplano, pinaikot-ikot, pinadaan sa bundok ng kanin, sa malubak na balat ng fried chicken, sa banayad na dagat ng gravy, at saka pinalipad papunta sa maliit niyang bibig. “Permission to land.” Kita kong nagkaroon ito ng katiting na ngiti, na siya ring bahagyang nagpangiti sa ‘kin. “Permission to land, Sir!”

Sa wakas, ngumanga na rin siya at isinubo ang pagkain. Nang mapansin niyang tila nakangiti ang mga mata ko ay binawi niya na ang katiting na ngiti sa labi niya at saka ngumuya. Tumikhim naman ako at nag-isip ng susunod na pakulo.

Totoo pala talagang mahirap siyang pakainin. Pero hindi naman imposible. Kaya kakayanin ko. At pagbubutihin ko pa.

Unti-unti ay makukuha ko rin ang loob niya…

Nilang mag-ama.

---

Mga bandang alas-dos ng hapon nang makauwi kami ni Rojan sa apartment nila. Gamit ang susing iniwan sa ‘kin ni Kuya Roman ay binuksan ko ang pinto nila at pumasok na kami sa loob. Magkapareho lang ng disenyo ang apartment ko at ang apartment nila. Ang pinagkaiba lang ay mas malinis tingnan ang sa kanila. O baboy lang talaga siguro ang huling gumamit ng apartment ko. Pero salamat pa rin sa stand fan, kung sino man ‘yong nag-iwan no’n.

Kulay-puti ang pintura ng pader sa loob—hindi tulad ng sa ‘kin na kulay-dilaw at parang tae. Ang sahig naman ay naka-vinyl tiles na may wood effect. Sa tabi ng harapang bintana nakadikit ang mattress nilang king size. Nakapatong ito sa isang bed frame na kulay itim. At sa ibabaw nito ay may comforter na kulay grey at tatlong unan sa ulunang parte sa parehong kulay. Halos nasakop na ng kama ang kalahati ng kuwarto pero mayroon pa namang sapat na espasyong natira sa may kaliwa. At sa labas na pader ng banyo naman nakakabit ang flat screen TV na hula ko ay mga nasa 40 inches. Tamang-tama lang itong panooran habang nakaupo ka sa kama, ang paa ay nakaunat sa kabilang dulo, at ang likod ay nakasandal sa pader na may bintana. Ang kama na rin siguro ang nagsisilbi nilang sofa dahil kinulang na sa espasyo para dito.

Sa kaliwa ng banyo, sa tapat ng pintuan nito, ay matatagpuan naman ang kusinang hugis-L. Ang mas maikling parte ay may nakapatong na two-burner gas stove at water jug. Ang mas mahabang parte naman ang siyang nagsisilbing lababo kung saan may sink at nakapatong na mini dish organizer sa sulok. Sa ibabaw ng lababo ay merong hanging cabinets—bagay na hindi makikita sa apartment ko. Sa gilid ng lababo naman nakatayo ang refrigerator na katamtaman lang ang laki. At sa gilid din ng refrigerator matatagpuan ang hapag-kainan na sapat lang ang laki para sa tatlong tao. Ang hapag-kainan nila ang unang bubungad sa ‘yo pagbukas mo ng pinto.

Pagpasok sa loob ay inubos na ni Rojan ang dala-dala niyang sundae na mukhang natunaw na dahil sa init ng biyahe. Binuksan ko naman ang stand fan sa paanan ng kama at itinutok ito sa kaniya dahil pawis na pawis ang mukha niya. Sundae lang ang tanging pagkain na hindi ko na kailangan pang isubo sa kaniya dahil sarap na sarap siya rito.

Matapos kumain ay nagspilyo na siya sa may banyo dahil hindi niya lubusang abot ang lababo, at saka nagbihis ng pambahay na kinuha niya mula sa cabinet sa kaliwang gilid ng kama na nakadikit sa pader. Sinubukan ko siyang kausapin at tanungin tungkol sa mga bagay-bagay pero hindi niya ako kinibo. Sa halip ay ibinalik niya lang ang stand fan sa dati nitong puwesto—paharap sa kama—at saka humiga para matulog. Inantok yata siya dahil sa sobrang kabusugan.

Mga ilang sandali pa nang makarinig ako ng mga paghilik.

Naglibot-libot ako sa loob ngunit wala na yatang natitirang gawaing-bahay para sa ‘kin dahil wala namang hugasan. Makinis din ang sahig at walang kalat. At tulog na rin si Rojan. Kahit mainit—dahil kay Rojan lang nakatutukok ang nag-iisang stand fan—ay tiniis ko na lang ang mahaba kong kasuotan. Hindi na muna ako nagpalit. Mamaya kasi ay magising siya at sumama ang timpla kapag nakita niya ang lamog kong katawan. Bilang pampalipas oras ay naglaro na lang muna ako ng ML.

Makalipas ang limang victories at anim na defeats ay hindi ko namalayang madilim na pala sa labas. Mahimbing pa rin ang tulog ni Rojan kaya hindi ko na muna binuksan ang ilaw. Huminto na rin muna ako sa paglalaro dahil sa sobrang pagkabanas sa feeder kong teammate.

Hindi rin naman nagtagal at dumating na si Kuya Roman. Pagpasok niya sa nakabukas na pintuan ay kita kong may bitbit siyang gym bag sa kaliwang balikat at hawak na eco bag sa kanang kamay. Hindi tulad kaninang umaga ay iba na ang suot niya ngayon: kulay itim na dri-FIT T-shirt at black shorts. At hindi tulad kanina ay tila mas lalong naging toned ang muscles niya dahil hapit na hapit ang suot niyang damit. Agad naman akong napatayo mula sa dulong upuan malapit sa ref nila.

“Kuya Roman,” tawag ko sa kaniya.

“O, Janus…” aniya sa malalim na boses. “Bakit madilim dito?”

Pagpindot niya sa light switch malapit sa may pintuan ay sandali akong nasilaw sa marahas na liwanag ng fluorescent lamp sa pinakagitna ng ceiling.

“Um.” Bahagya akong yumuko. “Tulog pa po kasi si Rojan.”

Sumulyap siya sa nakahiga niyang anak sa kama. At nang makumpirmang natutulog nga ito ay naglakad na siya papunta sa direksyon ko. Nang makarating siya sa may mesa, may kinuha siya mula sa eco bag at ipinatong sa gitnang ibabaw nito—isang balot ng lechon manok at may kasama na ring mga supot ng kanin na mukhang binili niya sa karinderya sa may labasan.

“Kamusta kanina?” Naglakad na siya papunta sa may kusina at ipinatong sa lababo ang eco bag.

“Okay lang po, Kuya. Nakakain naman po nang maayos si Rojan.” Sinusundan ko lang ng tingin ang bawat galaw niya. “Medyo… um… medyo nahirapan lang po ako no’ng una.”

Bumaling siya sa ‘kin. “Eh, ikaw, kumain ka rin ba kanina? Ginamit mo ba ‘yong binigay ko sa ‘yo?”

“Ah, opo, kumain din po ako kanina.” Tumingin ako sa ibabaw ng ref. “Ipinatong ko nga po pala sa ibabaw ng ref ‘yong sukli.”

Naglakad siya papunta sa ref at tiningnan ang ibabaw nito. “Ang dami pa nito, ah. Sigurado ka bang kumain ka kanina?”

“Oo naman po,” diin ko.

“Sa susunod, huwag kang mahihiyang bilhin kahit anong gusto mong bilhin. Huwag kang magtitipid sa pagkain.” Naglakad na siya papunta sa espasyo sa gitna ng pader ng banyo at higaan. Pagkatapos ay ipinatong niya ang bitbit niyang gym bag sa ibabaw ng cabinet. At saka siya naglakad ulit palapit sa ‘kin. Umupo siya sa gitnang silya, kaharap ng pader na siyang naghihiwalay sa dalawang apartments. Umupo na rin ako nang nakaharap sa nakabukas na pintuan. Hindi ko alam kung anong sunod na sasabihin.

Sa pag-upo niya ay mas lalong nabanat ang laylayan ng shorts niya. Tila gusto na itong punitin ng naglalakihan niyang mga hita kung saan nakalapag ang magkabila niyang kamay. Sa laki ng katawan niya ay hindi ko na makita ang katawan ng silyang kinauupuan niya.

“Mabait naman ba si Rojan sa ‘yo?”

Tumango ako. “Opo. Mabait naman po.”

Ang totoo niyan ay medyo masungit pa rin si Rojan. Sa una lang naman siguro.

Inunat pa niya ang katawan niya paatras at bahagyang inangat ang mukha kaya mas lalong bumukol ang makapal niyang dibdib at bumakat ang abs sa manipis niyang T-shirt. Saka niya inalis ang kanang kamay na nakapatong sa hita niya at hinawakan ang balikat niya. Umiling-iling siya at nagpakawala ng mahinang ungol.

“Kapagod. Ang daming kliyente.”

“Ahh,” tipid kong tugon, bahagyang ngumiti. “Madami po?”

Fuck. Hindi talaga ako magaling makipag-usap.

“Oo.” Tumingin siya sa ‘kin. Ngayon ay hinihimas niya na ang batok niyang tila nananakit. “Puwede mo ba akong masahihin?”

“Po?” Nanlaki ang mga mata ko.

“Kung okay lang naman sa ‘yo,” sabi niya.

Hindi naman siguro masama ang hinihingi niya. At isa pa, wala naman sigurong malisya.

“O-Okay lang po.” Tumayo na ako at agad na lumapit sa kaniya. Nang makalapit ay mas lalong kumapit ang lalakeng-lalake niyang amoy sa ilong ko—magkahalong amoy ng pawis at body spray. “S-Saan po ba masakit?”

Pinagpag niya ang magkabila niyang balikat. “Dito. ‘Tsaka dito.” Sabay balik ng mga kamay sa magkabilang hita.

“Sige po.”

May halong kaba kong hinawakan ang magkabila niyang balikat. Nadama ko sa mga palad ko ang tigas ng mga ito. Bawat linya. Bawat hibla. Bawat lubog. Bawat bukol. Ang lalakeng nadadaanan ko lang noon sa pasilyo at hinahangaan ang magandang pangangatawan, ngayon ay nasa mga kamay ko na. Sinimulan ko nang idiin ang mga daliri ko sa balikat niya. At nagsisimula pa nga lang ako ay nakaririnig na ako ng mga mahihinang ungol. Kaya mas lalo ko pang diniinan. At mas lalo ring lumalakas ang mga ungol. Kaya mas lalo ko pang ginalingan.

“‘Yan, ganiyan nga,” aniya sa tila nanghihinang boses.

Lumunok lang ako at nagpatuloy. Diniin ang mga palad. Pinisil-pisil ang mga kalamnan niya. Naglakbay ang mga kamay ko papunta sa makapal niyang batok. Tinumbok ang pinanggagalingan ng sakit. Hanggang sa nakarinig ako ng malaking ginhawa mula sa kaniya.

Tumingala siya sa ‘kin at mas lalong bumukol ang Adam’s apple niya sa leeg. “Ang galing mo, ah.”

Tila uminit ang mga pisngi ko sa sinabi niya. Tinanggap ko na lang ito bilang papuri. Paano ba naman ako hindi gagaling? Punong-puno ng mga kupal ang military academy. Madalas kapag galing sa matinding training ang mga first at second-class cadet ay nagpapamasahe sila sa mga mas mabababang kadete—lalong-lalo na sa mga plebo o freshmen student. Ang hindi sumunod ay malalagot.

“Papa?” boses ni Rojan.

Mukhang nagising na ang bata nang marinig ang boses ng ama nito.

Napatapik agad si Kuya Roman sa mga kamay ko at sinabing, “Okay na. Salamat.”

Tumango naman ako at bumalik na sa upuan ko. Pagtingin ko sa kama ay nakita kong nakabangon na si Rojan habang nagkukusot ng mga mata.

“O, Rojan,” sambit ni Kuya Roman. Napatayo siya. “Mabuti at gising na ang baby ko.” Naglakad siya palapit kay Rojan nang may bukas na mga braso.

Tumayo naman si Rojan sa kama, naglakad, at mainit na sinalubong ang yakap ng ama. “Papa!”

Nang buhatin na ni Kuya Roman si Rojan ay nilunod niya ito ng halik sa pisngi at leeg na parang pinanggigigilan dahil sa ka-cute-an nito. At kita kong napapailing naman si Rojan at napapahagikgik dahil tila nakikiliti ito sa makating balbas ng ama. Hindi ko namalayang nangingiti na pala ako habang pinanonood sila.

“Gutom ka na siguro,” ang sabi ni Kuya Roman sa anak.

Naglakad na sila palapit sa mesa.

Tumayo naman ako at nagkunwaring aalis na, na akala mo ay nakalimutan ang sinabi ni Kuya Roman kaninang umaga na sumabay na ako sa kanilang kumain. Pero agad akong pinigilan ni Kuya Roman.

“Janus, sabay ka na sa ‘min.”

Na siyang ikinatuwa ko naman sa loob-loob ko, hindi dahil malilibre ako sa pagkain ngayong gabi, kundi dahil sa wakas ay hindi na rin ako kakain nang mag-isa.

Bumalik ako sa pagkakaupo at napayuko, pinag-ipit ang mga labi, hindi makahanap ng tamang salita. Matapos ilapag ni Kuya Roman si Rojan sa kabilang silya—sa dulo malapit sa pintuan at nakaharap sa ‘kin—ay kumuha na siya ng mga plato at kutsara’t tinidor mula sa kusina. Nang handa na ang lahat ay umupo na rin siya sa gitnang silya. Napatingin siya kay Rojan. Napatingin siya sa ‘kin. Saka bahagyang napangiti.

“Kain na tayo.”

Ito ang unang hapunan ko kasama ang mag-ama sa iisang bubong.

Chapter 4

Sa bahay namin noon, sabay-sabay kami laging kumakain tuwing hapunan: si Dad, si Mom, ang solong kapatid kong si Jaxon, at ako.

Bata pa lang kami ni Jaxon, sinanay na agad kami sa buhay militar, maging sa hapag-kainan. Bawat subo, bawat galaw ng kubyertos, pati postura ng pag-upo, kailangan maayos. Ang magkamali, sermon ang magiging hapunan.

Ganoon ang kinalakihan kong hapag-kainan sa itinuring kong tahanan. At hindi iyon nagbago pagdating ko sa military academy.

Ngayong nandito ako sa hapag-kainan ng ibang pamilya, napagtanto kong hindi pala ako lumaki nang normal.

Ito pala ang normal—walang mga matang nakabantay sa bawat kilos, walang bibig na nakahandang sumigaw anumang oras, walang dapat na katakutan.

Ito ang totoong hapunan.

“Janus, kain ka lang nang kain, ha,” ani Kuya Roman habang ngumunguya. “Huwag kang mahihiya. Marami naman ‘yang binili kong ulam.”

“Yes, Sir.”

Pasubo pa lang ako ng kanin nang mapansin kong natigilan ang mag-ama sa naging sagot ko at sa paraan ng pagkakasabi ko nito—buo at malinaw. Sunod akong natigilan nang mapagtantong wala na nga pala ako sa military academy.

Kakaisip kasi, eh, ‘yan tuloy.

“Ah, I mean…” Ibinaba ko ang mukha ko sa hiya. “Sige po, Kuya Roman.”

Sandaling katahimikan.

Hindi nagtagal, bumalik na rin kaming tatlo sa pagkain.

“Nga pala, Janus, may GF ka na?” usisa ni Kuya Roman sa kawalan.

Bahagya akong nabulunan sa tanong niya. Tumikhim ako para matanggal ang bara sa lalamunan, saka sumagot. “W-Wala pa po, Kuya.”

“Ah,” saad niya, “gano’n ba?”

“Opo.”

Tumuloy na siya sa pagsubo ng pagkain sa anak. Pansin kong kapag siya ang nagpapakain kay Rojan ay wala itong arte.

Nang muli akong sumubo ng pagkain at ngumuya ay may pahabol pa pala siyang tanong. “Eh, BF, meron ka na?”

Tuluyan na nga akong nabulunan. Naubo ako kaya agad na napatakip sa bibig gamit ang nakabilog na kamay.

“O, okay ka lang?” Hinawakan niya ako sa balikat. Parang may kuryenteng dumaloy mula sa kamay niya papunta sa katawan ko, mas lalong pinalalala ang sitwasyon.

“O-Opo,” ubo ko.

“Ito ang tubig, o.” Inilapit niya sa mukha ko ang basong may lamang tubig. “Inom ka muna.”

Agad ko naman itong kinuha mula sa kamay niya at ininom ang tubig. Kaunting ginhawa nang maitulak pababa ang bara sa lalamunan ko.

Nang mailapag ko na ang baso sa mesa ay natigilan ako nang may mapagtanto. Baso niya pala ang iniabot niya sa ‘kin at ininuman ko.

“Okay ka na?” Mahina niyang tinapik-tapik ang balikat ko.

“O-Opo.” Yumuko ako nang maramdamang uminit ang mga pisngi ko. “Salamat po.” Nasinok pa nga. ”
Hik
.”

“Papa, anong BF?” singit ni Rojan.

Tinanggal na ni Kuya Roman ang kamay niya mula sa akin at nilingon ang anak. “Um, anak, ano, boy—” putol niyang sambit. “Best friend.” Bumalik ang tingin niya sa akin. “Tinatanong ko lang kung may… best friend… na si Kuya Janus mo.”

Pinag-ipit ko ang mga labi ko, nasinok pa rin. ”
Hik
.”

“Kasi kung wala,” tuloy niya, “may kakilala ako.”

”
Hik
.”

“Matangkad, maputi, mahilig mag-basketball,” kuwento niya. “Nagba-basketball ka, Janus?”

Umiling-iling ako. ”
Hik
.”

“‘Tsaka magaling din ‘yong kumant—” Sandali siyang natigilan at suminghot. “Kumanta.” Sabay kamot sa hibla ng kilay. “Kaya lang, hindi mahilig sa maputi ‘yon, eh.”

Ako rin naman. Ayoko nga sa kulay ko, eh.

“‘Di bale,” sabi niya. “Huwag na pala ‘yon, Janus. May natitipuhan na ‘yong si Pio, eh.”

“Ayoko ke Kuya Pio!” singit ni Rojan habang nakabusangot. “Bad siya, bad siya!”

Tipid na napahalikhik si Kuya Roman sa sinabi ng anak. Muli niya itong sinubuan ng pagkain bago ibaling ang atensyon sa akin. “Huwag na nga ‘yon, Janus. Medyo loko-loko ‘yon, eh. Iba na lang.”

“Um…” Wala akong masabi.

Hindi ko alam kung nagbibiro lang ba siya o ano. Ang hirap hulaan dahil masyadong seryoso ang dating ng mukha niya, at ang gaspang at ang lalim pa ng boses niya.

“Ano ba mga tipo mo, boy?”

“Ho?” mahina kong sambit. ”
Hik
.”

“Meron pa kasi akong isang kakilala. Matangkad din, moreno, mahilig mag-gym,” banggit niya. “Mahilig ka rin mag-gym?”

Sarili niya ba ang tinutukoy niya?

“Um…” Lumunok ako.

“Kaya lang,” sabi niya, “may anak na, eh.”

“Uh…” Sininok ako.

“Pero walang asawa.”

Muli akong lumunok, sininok, at tila naubusan ng sasabihin.

Mga ilang saglit pa, kinuha niya ang baso na kanina ay iniabot niya sa ‘kin at ininuman ko. Mas lalong uminit ang mga pisngi ko nang inuman niya rin ito. Umalon ang Adam’s apple niya sa leeg paglagok niya ng tubig. Parang bigla akong nauhaw.

Matapos uminom ay ngumisi siya sa akin. “Ano, boy, gusto mo ba?”

Lunok. Sinok. Repeat. Pinagpapawisan na ako nang malagkit. Fucking shit.

Sasagot na sana ako nang bigla niyang sinabing, “Biro lang…” Ang ngisi niya ay biglang napalitan ng ngiti. “Biro lang, Janus.”

Magkahalo-halong emosyon ang naramdaman ko nang bigla niyang bawiin ang mga sinabi niya. Merong parte sa ‘kin na nanghihinayang at hindi ko agad nasagot ang tanong. Meron din namang parte sa ‘kin na nagpapasalamat at hindi niya narinig ang sana’y magiging sagot ko. Dahil kung nangyari, agad niyang malalaman kung
ano
ako. At baka ay makaapekto pa ito sa mga tungkulin ko sa bahay na ‘to.

“‘Di, Janus, seryoso. Nagtataka lang talaga ako kung bakit wala kang GF, eh, kay ganda mong lalake.” Muli siyang sumandok ng pagkain sa kutsara para kay Rojan. “Alam ko, ‘yong mga mukhang katulad ng sa ‘yo ang gusto ng mga kabataan ngayon, eh—mga mukhang Koreano.”

Hindi ko mapigilang ngumiti sa mga sinabi niya. Kahit may dugong Chinese ako at hindi Koreano, malaki pa rin ang naging epekto ng papuri niya sa kumpiyansa ko sa sarili. Alam kong malayo na ang itsura ko ngayon sa dati kong itsura. Ni hindi ko na nga magawang tumingin sa salamin. Pero masaya ako na kahit papaano ay meron pa namang nakakakita sa akin, kahit pa parang hindi ko na makita ang sarili ko.

“W-Wala lang pong time,” rason ko, kahit ang totoo ay wala naman talaga akong hilig sa mga babae.

“Ahh,” tipid niyang tugon.

Tumuloy na ako sa pagkain.

Matapos naming pagsaluhan ang masarap na hapunan, nagkusa na akong dalhin ang mga pinagkainan namin sa lababo para mahugasan na. Sinamahan naman ni Kuya Roman si Rojan sa banyo dahil tinawag ito ng kalikasan. Gawa yata ng sundae na nilantakan nito kanina.

Tinaktak ko muna ang mga mumo ng kanin at mga buto ng manok sa pouch ng lechon manok na wala nang laman. Marami pa dapat tirang manok dahil agad na nabusog si Rojan, at sumunod naman ako, pero inubos na lahat ni Kuya Roman kaya walang nasayang. Parte yata talaga ito ng diyeta niya. Protein.

Maayos pa akong naghuhugas sa simula, tuluy-tuloy na pinatatakbo ang tubig sa gripo, pinadaan dito ang mga baso, kubyertos, at pinggan. Nagawa ko pa ngang sabunan ang mga ito. Ngunit nang magsimula na akong magbanlaw ay may napansin akong kakaiba. Hindi na bumababa pa ang naipong tubig sa sink.

“Hala,” usal ko sa kaba.

Kinapa-kapa ko ang strainer pero wala namang nakabarang kahit ano rito. Inangat ko pa nga ito, pero hindi pa rin bumababa ang tubig. Lalo pa ngang umaapaw habang tumatagal. Agad kong pinatay ang gripo dahil umabot na sa kalahati ang tubig.

“Hala siya.” Mas lalo akong kinabahan.

Pinaikot-ikot ko na ang kamay ko sa naipong tubig, pero waepek pa rin. Palipat-lipat na ako ng tingin sa baradong sink, sa saradong pinto ng banyo nila, sa sink, sa banyo, sa sink, sa banyo, sa sink—

Sadie Sink!

Bumukas ang pinto ng banyo at para akong napatalon sa kaba. Habang ginagabayan ni Kuya Roman si Rojan palabas doon ay hindi ako makatingin nang diretso sa kanila. Pakiramdam ko ay kasalanan ko kung bakit naging barado ang sink. At parang mapapagalitan ako.

“O, Janus, bakit?” usisa ni Kuya Roman nang mahalata ang pagkabalisa ko.

Binasa ko ang labi ko. “Ah, kasi po…”

Shit. Mapapagalitan yata ako. Unang beses na naghugas ako ng pinggan, perwisyo agad ang dulot ko.

Nang lumapit siya sa ‘kin at sumilip pababa sa sink ay napariin ang mga mata ko. Inihanda ko na rin ang mga tenga ko sa paparating na sermon.

Maya-maya pa…

“Ay, sorry, Janus. Nakalimutan ko nga palang sabihin sa ‘yo,” aniya habang nakayuko at malapit ang mukha sa akin. “Barado ang tubo nitong lababo. Ito ang lilinisin natin ngayong gabi.”

Unti-unting nanlaki ang mga mata ko sa mga sinabi niya. Ang lahat pala ay isang maling akala.

Akala ko, ako ang may kasalanan kung bakit bumara ang lababo.

At akala ko, ibang tubo ang lilinisin.

Hindi ko alam ang mararamdaman.

---

Matapos ang mahabang araw sa trabaho, bumalik na ako sa apartment ko. Hindi naman talaga ako napagod. Kung babalikan, wala akong masyadong ginawa ngayong araw. Naghatid-sundo lang ako kay Rojan, minasahe si Kuya Roman, tumulong sa paglilinis ng tubo—ng lababo—at naghugas lang ng mga pinagkainan, na iilan lang din naman.

Masyado ngang madali ang lahat, parang hindi naman ako nagtatrabaho. Parang sinasamahan ko lang silang mag-ama. Tapos, bayad pa ang araw ko. Saan ka pa?

Bago tumungo sa higaan ay naligo na muna ako. Ang lagkit. Ang lagkit-lagkit sa katawan. Buong araw ba naman akong nakasuot ng makapal na damit, eh. Ngayong nakabihis na ako ng shorts at sando, nakaramdam na ako ng konting ginhawa kahit papaano. Konti, kasi hindi pa rin naman nawawala ang sakit.

Masakit pa rin. Sa labas. Sa loob. Masakit. Parang binabalot ang buong katawan ko ng hindi maipaliwanag na kalungkutan. Kung bakit dinanas ko ang lahat ng ‘to, hinahanap ko pa rin ang sagot.

Ano ba ang nagawa kong mali?

Buong buhay ko, sinikap kong maging mabuting tao. Wala akong sinaktan na kahit na sino. Pero bakit parang lahat sila sinaktan ako?

Dad… Mom… Jaxon… naaalala n’yo pa ba ako?

Ayos lang naman ako. Sana ay ayos lang kayong lahat. Kung kasalanan man ang pagiging bakla, kung mababalikan ko man ang nakaraan, pipilitin ko na lang na magpakalalake para hindi ako nawalay sa inyo.

Mahirap ang mag-isa, eh. Nakabibingi ang katahimikan sa gabi, kung hindi lang dahil sa stand fan. At nakakalunod ang mga luha na kahit ilang beses kong iiyak ay hindi pa rin nauubos. Tulad ngayon, nakatitig lang ako sa langit sa labas ng bintana habang nakahiga sa kama. Nginingitian ako ng mga bituin at buwan habang ang mga ito naman ay iniiyakan ko.

Sa kalagitnaan ng pagkatulala ay nagising ako nang makarinig ng mga katok mula sa pinto ng apartment ko, bagay na ngayon lang nangyari. Wala pa namang bumibisita sa ‘kin nang mga ganitong alas-onse na ng gabi. O mas maganda sigurong sabihin na wala naman talagang bumibisita sa ‘kin kahit kailan.

“Sino ‘yan?” Lumangitngit ang kama pag-ahon ko mula rito. Habang naglalakad patungo sa pintuan ay pinunasan ko ang mukha ko gamit ang tela ng suot kong sando. At nang marating ko na ito ay tumikhim muna ako bago muling magsalita. “S-Sino ‘yan?”

Sandaling katahimikan. Walang ibang maririnig kundi ang ingay ng naghihingalong stand fan.

Bumilis nang bumilis ang tibok ng puso ko sa pangambang baka ay masamang tao ang nasa labas. Lapitin pa man din ako ng masasamang tao.

“Sino ‘yan?” ulit ko.

Hindi ko pa rin binubuksan ang pinto hangga’t ‘di ko nalalaman kung sino ang tao sa labas. O tao nga ba ang nasa labas? Baka ay guni-guni ko lamang ang mga katok.

Nang mapagpasyahan ko nang bumalik na lang sa kama ay saka naman may sumagot.

“Si Kuya Roman mo ‘to,” isang boses na mas malalim pa sa gabi.

Si Kuya Roman? Anong pakay niya sa ‘kin sa ganitong oras?

Hinawakan ko na ang doorknob. Amo ko ang nasa labas, marapat lamang siguro na pagbuksan ko siya ng pinto. Pero hindi niya puwedeng mapansin na umiyak ako, kaya muli kong pinunasan ang mukha ko ng sando para makasiguro.

Nang handa na ay binuksan ko na ang pinto. Sa labas, tumambad ang katikasan ni Kuya Roman na nasisinagan ng buwan mula sa likuran. Nakasuot na siya ng sando at shorts ngayon tulad ko.

“K-Kuya.” Tumikhim ako dahil parang namamalat ang boses ko. “Bakit po?”

“Ah, kasi…” Pansin kong nakatago ang isang kamay niya sa likod. Sumilip siya sa loob ng madilim kong apartment. “Sorry, naistorbo ba kita? Patulog ka na yata.”

Umiling-iling ako. “Um, h-hindi naman po. Okay lang po. Ano po ba ‘yon?”

Mula sa kuwarto ko ay biglang lumipat ang tingin niya sa katawan kong nakalimutan ko nga palang balutan bago ako magpakita sa kaniya. Sinuri niya itong mabuti mula paa, pataas sa mga binti, sa mga braso, sa leeg, sa mga labi ko, sa mga pisngi, at natigil sa mga mata ko.

“Tulog na si Rojan,” pabatid niya.

Nagulumihanan ako kung bakit niya ito sinabi sa ‘kin. “Ho?”

Anong pakay niya?

Nang tila mapansin niyang matagal na kaming nagkakatitigan ay napakamot siya sa sentido niya at nagbasa ng labi. “Nakatulog na si Rojan kani-kanina lang, kaya ngayon lang kita napuntahan.”

Hindi ko pa rin alam kung anong ginagawa niya sa labas ng apartment ko.

“Gano’n po ba?” tanging nasabi ko.

Tipid siyang tumango. “Hirap patulugin ng bata, laging hanap si Misis.”

Kung madaldal lang ako, tatanungin ko sana kung anong nangyari sa Misis niya at kung paano ito nawala. Pero hindi. Sa halip, isang tipid na, “Ahh,” lang ang nasabi ko. At kinamumuhian ko ang sarili ko dahil dito.

“Hindi rin ako makatulog,” kuwento niya habang tipid na nakangiti at nakababa ang tingin.

“Ako rin po,” me masabi lang.

Bumalik siya sa pagtitig sa mga mata ko. Tumagal ito nang ilang segundo. Hindi ko mabasa ang nilalaman ng mga mata niya. At hindi pa rin nasasagot ang tanong kung anong pakay niya sa akin.

“Ah, nga pala…”

Pinutol niya na ang tingin sa akin, saka ibinunyag kung anong nakatago sa kamay niya sa likod.

Paper bag.

May hawak siyang maliit na paper bag na may logo ng isang botika. Umiling siya at tumikhim nang iabot iyon sa akin.

“Bumili nga pala ako ng gamot para sa…” Sumulyap siya sa akin at kunwari ay kumamot sa leeg, saka muling umiling. Pero alam ko naman kung ano ang tinutukoy niya—ang mga sugat ng kahapon. “Kunin mo na.”

Utos niya, susundin ko.

Kinuha ko na ang paper bag mula sa kamay niya. At nang buklatin ko ito ay nakita ko ang mga laman nito: ointment, petroleum jelly, at isang banig ng tableta na hula ko ay painkillers. Umawang ang bibig ko sa bahagyang pagkagulat. Binili niya ang mga bagay na hindi ko mabili para sa sarili ko sa sobrang pagtitipid.

Wala, eh. Kailangan kong mabuhay… kahit na masakit. Kaya inuuna ko palagi ang pagkain kaysa sa gamot.

“Kuya Roman, n-nakakahiya naman po.” Yumuko ako at hindi makatingin nang diretso sa kaniya. Gusto kong ibalik sa kaniya ang paper bag, pero mas nakakahiya kung iyon ang gagawin ko.

“Sa ‘yo ‘yan. Binili ko talaga ‘yan para sa ‘yo.”

Tumingala ako sa mukha niya at ngumiti ang mga mata kong nahihiya. “S-Salamat po.”

“Wala ‘yon…” Bahagyang naging malumanay ang malalim niyang boses. “Hindi ko lang kasi matiis na nakakakita ng…” suminghot siya at umiling, saka tumikhim, “ng ganiyan.”

Bakit…? Bakit parang may pag-aalala sa boses niya? Hindi pa naman kami lubusang magkakilala pero parang alam niya na agad ang sinapit ko. Parang alam niya na agad kung ano ang pinanggagalingan ng sakit na nararamdaman ko. Samantalang ang ibang tao…

“Salamat po, Kuya Roman.” Itinabi ko ang paper bag sa gilid ng shorts ko.

Sa muling pagbaling niya ng tingin sa akin ay may pakiusap siya. “Puwede ba akong pumasok sa loob?”

Bahagyang tumaas ang kilay ko. “Po?”

“Gusto lang sana kitang tulungan.” Muli siyang tumikhim. “K-Kung okay lang naman sa ‘yo.”

Kahit may konting pag-aalinlangan ay pumayag naman ako. “O-Opo. Sige po.”

Sa loob ng kuwarto ko, sabay kaming naupo sa ibabaw ng kama. Dinig ang paglangitngit nito. Hindi ko alam kung bakit agad akong nagtiwala na papasukin siya sa loob. Pero ang mga mata niya. May kakaiba sa mga mata niya ngayon. Walang halong pang-aakit. Walang halong malisya. Nakikita niya lang ako sa kung ano ako—isang katawan na puno ng mga galos, isang mukha na puno ng mga pasa, isang pusong puno ng lungkot.

Matapos kunin ang ointment sa paper bag at tanggalin ang takip nito, naglagay siya ng kaunting piraso ng laman nito sa dulo ng daliri niya.

“Puwede ba kitang hawakan?” paghingi niya ng permiso.

Nang tumango ako ay sinumulan niya na akong hawakan. Umiling ako nang madama ang magaspang na balat ng daliri niya na nagsimulang dumampi sa leeg ko, papunta sa mga braso. Kahit nakakaramdam ng konting kirot tuwing nadadaanan niya ang mga pasa ko, sinikap kong huwag mapahalinghing. Pero sinikap niya rin namang gaanan ang paghawak sa akin.

Sunod niya akong pinatalikod. Tumuloy siya sa ginagawa niya. Siniguro niyang lahat ng pasang makikita ng mga mata niya ay mababahiran ng medisinang kahit papaano siguro ay makatutulong para agad akong humilom. Pero alam kong matagal-tagal pa bago ako tuluyang maghilom.

“Ano bang nangyari sa ‘yo?”

Ngayon lang may nagtanong sa ‘kin nito. Minsan, kung sino pa ang hindi natin lubusang kilala, sila pa ang mas may pakialam sa atin.

“Nasa’n na ba ang pamilya mo?”

Katahimikan.

Katahimikan lang ang naging tugon ko tulad sa una niyang tanong. Alam kong hindi siya naghahangad ng sagot. Gusto niya lang ipaalam na naaawa siya sa akin.

“Bakit ka nila hinayaang magkaganito?”

Sa huling tanong niya ako pinakatinamaan. Alam ko naman ang mga kasagutan. Sa loob-loob ko, alam ko naman. Kaya nga mas lalo akong nasasaktan. Parte ng pamilya ko mismo ang isa sa mga may gawa nito sa akin.

Sa kabila ng lahat, sinikap kong huwag maiyak. Hinayaan ko siya sa lahat ng ginagawa niya sa ‘kin. Nang matapos sa likod ko, muli niya akong pinaharap sa kaniya. Ngayon ay ang mukha ko naman ang
pakay
niya.

Sa noo. Sa pisngi. Sa baba. Sa mga labi. Nadama ko ang bawat haplos niya. Nadama ko ang pag-aalala sa mga mata niya. At nadama ko ang isang bagay na hindi ko nadama kahit kailan mula sa sarili kong ama…

Aruga.

Chapter 5

Naalimpungatan ako sa alarm ng cellphone.

Alas-kuwatro y medya na ng umaga. ‘Yong mga mata ko ay gusto pa ngang pumikit pero hindi ko siyempre hinayaan. Hindi na ako ang
dating ako
na walang trabaho at nagpapaabot ng tulog hanggang alas-diyes ng umaga… o ‘di naman kaya ay alas-dose ng tanghali para dalawang kain na lang ako sa isang araw.

Ngayon ang ikalawang araw ko bilang katulong ng mag-amang Roman at Rojan. Kahit parang mabigat pa ang katawan, sinikap kong umahon sa kama. Sabay hilamos sa lababo para tuluyang magising. Nagmumog. At nagsuot ng mahabang kasuotan.

Gising na kaya sila?

Sarado pa ang pinto pagpunta ko sa tapat ng apartment nila. Masyado yata akong napaaga. Katukin ko kaya? Baka makaistorbo ako ng tulog. Balikan ko na lang siguro? Baka malapit na rin naman na silang magising.

Bahala na nga.

Kumatok ako pero mahina lang. “K-Kuya Roman?”

Wala akong ibang narinig kundi ang tunog ng mga kuliglig na nanggagaling sa puno sa bakanteng lote katabi ng building na ito.

Muli akong kumatok, dinagdagan ng konting lakas. “Kuya Roman?”

Hindi rin nagtagal, bumukas na ang pinto. Lumantad ang kabuuan ni Kuya Roman. Suot pa rin niya ang parehong damit na suot niya kagabi nang dumalaw siya sa apartment ko—nang gawin niya ang pakay niya.

Nagkusot siya ng mata, saka mariing sinuri ang mukha ko. “O, Janus, ikaw pala…”

Tumango ako at tipid na ngumiti. “Good morning po.”

Mula sa mata, lumipat ang kamay niya sa bibig, pinabilog iyon, at doon pinakawalan ang malalim niyang hikab. Pagkatapos ay ibinaba rin at sinabing, “Gandang umaga.”

Mukhang kagigising niya lang. Magulo-gulo pa ang buhok niya at medyo kulang pa sa buhay ang mga mata. Kahit na ganoon, hindi pa rin naman nababawasan ang taglay niyang kaguwapuhan.

“Um, naistorbo ko po ba kayo?” may hiya kong tanong.

“Hindi naman.” Pero mukhang oo. Tumikhim siya. “Pasok ka.”

Pagbigay niya ng permiso, pumasok na ako sa loob. Bahagyang madilim pa ang paligid sa loob ng apartment nila at kita kong natutulog pa si Rojan sa kama. Hindi pa nga yata ito ang tamang oras ng gising nila. Istorbo pala ako.

“Sara ko muna, ah,” tukoy niya sa pinto. “Baka pumasok ang hamog.”

“Sige po.”

Pagsara niya ng pinto, mas lalong dumilim ang paligid. Nagkakakitaan pa naman kami sa loob—mga aninag nga lang.

Ngayong nasa loob na ako, hindi ko na alam ang sunod na gagawin o sasabihin. Sanay akong dinidiktahan ang bawat kilos ko. Dahil sa pag-aakalang gagabayan niya ako, sinundan ko siya nang magsimula siyang maglakad. Akala ko ay sa kusina siya pupunta, pero bahagya akong nagulat nang bigla siyang lumiko papunta sa banyo.

Pagpasok niya sa loob ng banyo, iniwan niyang nakabukas ang pinto. Akala ko ay may iuutos siya o kung ano—hindi ko rin alam—kaya nanatili ako sa labas. Sa pagkagulat ko, bigla niyang hinugot ang pagkalalake niya mula sa loob ng shorts niya at itinutok sa bowl. Masyado iyong tirik, siguro dahil kagigising niya lang, kaya pataas ang naging direksyon ng ihi niya, lumagpas sa butas ng bowl. Pinilit niya iyong itulak pababa para maging tama ang direksyon ng agos ng ihi.

Nang mapansin niya akong nakatingin, parang nalaglag ang puso ko at agad akong tumalikod sa kaniya.

“O, bakit?” tanong niya sa ilalim ng lagaslas ng ihi niya. “May gusto ka bang makita?”

Lumunok ako nang malagkit. Iyong tanong niya, parang may ibang kahulugan. O baka nag-iisip na naman ako ng kung ano-ano? Wala naman siyang sinabi na sundan ko siya. Hindi naman siguro niya intensiyon na ipanood sa akin ang tutorial kung paano umihi ang mga nabiyayaan tulad niya.

“U-Um…” Klinaro ko ang isipan ko. “Sorry po.”

Ako ang may mali. Dapat lang na ako ang mag-sorry.

“Sorry saan?” Tuloy-tuloy lang sa paglagaslas ang ihi niya na parang hindi maubos-ubos. “Tinatanong ko lang kung may hinahanap ka. Magluluto ka na ba?”

Dahil sa sinabi niya, agad akong nakaisip ng sunod na isasagot. “Ah, opo. Saan po ba ‘yong kaldero?”

“Teka,” sambit niya.

Matapos ang humigit-kumulang ay walang hanggan, natigil na ang paglagaslas. Sa pag-aakalang tapos na siyang umihi, ibinalik ko na ang tingin ko sa kaniya. Pero hindi ko inasahan ang sunod kong nakita. Habang naglalakad palapit sa akin, itinataas pa lang pala niya ang shorts niya. Nahagip ng mga mata ko ang haba ng pagkalalake niyang unti-unti niyang itinatago.

Fuck!

Mabilisan akong tumalikod sa kaniya at lumunok nang malagkit na malagkit. Mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko at naramdaman ang pag-init ng puno ng mga tenga.

“Tara.” Napakibit ang balikat ko nang bigla niya itong hawakan gamit ang parehong kamay na ipinanghawak niya sa pagkalalake niya. “Dito ‘yon.”

Pagsilip ko sa ilalim niya, nakasuot na siya ng shorts.

Itinuro niya sa ‘kin kung saan nakalagay ang kaldero. Sa totoo lang, puwede namang sabihin niya na lang agad sa akin na nasa rack ito sa ilalim ng lababo. ‘Di sana ay ako na lang ang kumuha. At ‘di sana ay hindi ko na nakita ang hindi dapat makita… liban na lang kung sinadya niya.

Pero mukha naman siyang mabait na tao. Itinuro pa nga niya sa akin kung paano ang tamang pagsaing ng bigas nila. Kailangan daw ng maraming tubig dahil maalsa ito.

“Kailangan abot hanggang dito,” payo niya habang ipinapakita ang daliri niya.

“H-Hanggang kalahati po?” tanong ko.

“Sa ‘kin hanggang kalahati. Hindi ko alam sa ‘yo,” sagot niya. “Patingin nga ng gitnang daliri mo.”

“Ito po.” Ipinakita ko nga sa kaniya ang gitnang daliri ko.

Nang pagtabihin niya ang mga daliri namin, saka ko lang napagtanto kung gaano kahaba at kataba ang daliri niya. Abot lang hanggang kalahati ng daliri niya ang daliri ko. Malaki ang deperensiya sa isa’t isa.

“Bale buong daliri mo pala ang kailangan,” sabi niya.

“O-Okay po.” Itinukod ko na ang daliri ko sa bigas sa loob ng kaldero at pinaawas ang tubig sa gripo.

Sa paglagaslas ng tubig, muli ko na namang naalala ang nangyari kanina lang. Hindi talaga ako dapat sumunod o tumingin. Nakakailang tuloy. Pero parang wala lang naman sa kaniya.

Sanay na ba siyang nakikitaan? O dahil ba sa lalake ang tingin niya sa akin kaya pinalampas niya lang?

“Nga pala.” Muli na namang napakibit ang balikat ko nang hawakan niya ito, pero hindi ako nagpahalatang nagulat. “‘Di ba may iniwan akong susi sa ‘yo?”

“Opo.” Pinatay ko na ang gripo nang maabot na ang puno ng gitnang daliri ko.

“Sa susunod, puwede ka namang pumasok nang walang paalam.” Iba talaga sa pakiramdam na mahawakan gamit ang parehong kamay na ipinanghawak niya sa—sorry, hindi ako dapat nag-iisip ng ganito. “Gamitin mo lang ang susi. Pasok ka lang kahit tulog pa kami ni Rojan.”

Tumango ako. “Noted po.”

“Madalas, alas-singko pa ang gising namin ni Rojan,” pagbibigay-alam niya. “Si Utol talaga ‘yong gumigising nang maaga para paglutuan kami.”

“Sorry po kung nagising kita.”

“Wala ‘yon.” Napakamot siya sa leeg. “Buti nga at ginising mo ‘ko, eh. Sobrang sama ng panaginip ko.”

“Gano’n po ba?” tanging reaksyon ko.

“Oo.” Mukha siyang seryoso.

Hindi ko alam kung gaano kasama ang panaginip niya. Pero isang bagay ang sigurado ako…

Wala nang mas sasama pa sa mga panaginip ko.

---

Fuck my life.

Iyan ang naging reaksyon ko nang matutong ang sinaing kong kanin. At para dagdagan pa ang mga kapalpakan ko sa buhay, hindi naging maganda ang pagkakaluto ko sa mga ulam. Kung kaya’t nang matapos maligo ang mag-ama at nang magtipon kami sa hapag-kainan bandang alas-singko y medya, panay ako sa pagyuko at pag-ipit ng mga labi, hinihintay ang magiging reaksyon ng isa sa kanila.

“Papa, bakit po panget niyang magluto?”

At si Rojan na nga ang nanguna.

Kanina pa malungkot ang mga mata nito habang nakatingin sa sunog na hotdog at sa watak-watak na dilaw sa loob ng mga piniritong itlog. Take note: pinirito. Pinirito na nga lang, eh, tapos ganito pa.

“Anak, masama ‘yan,” saway ni Kuya Roman sa anak, kahit iyong mukha niya ay parang nagpipigil lang ng tawa. “Pinaghirapan ito ng Kuya Janus mo.”

“S-Sorry.” Nagsumamo ang mga mata ko sa cute na batang kaharap ko sa kabilang dulo ng mesa. “Sorry, Rojan.” Pati sa malaking lalake sa gitna. “Sorry po, Kuya Roman.”

Sabay akong tiningnan ng mag-ama.

“Ah, wala ‘yon, Janus,” ani Kuya Roman. “Sa una lang naman siguro ‘to?”

Hindi ko rin alam.

“O-Opo,” pero ito ang nasabi ko.

Nagpapatong-patong na ang mga kasinungalingan ko.

“Ayoko niyan,” reklamo ni Rojan. “Panget, eh. Panget.”

Hinawakan ni Kuya Roman si Rojan sa balikat at sinabing, “Rojan, ha. Huwag ganiyan. Pagkain ‘to, dapat nirerespeto.”

Yumuko si Rojan at umamo ang mga mata na parang tuta. “Sorry, Papa.”

“Okay lang, anak,” malambing na sabi ni Kuya Roman. “Mag-sorry ka rin kay Kuya Janus mo.”

“Hmp.” Sinungitan lang ako ni Rojan.

Muli akong tiningnan ni Kuya Roman, napakamot sa hibla ng kilay. Nariyan pa rin ang pigil na tawa sa labi niya. “Sorry, ah.”

“Ayos lang po.” Kumurap-kurap ako habang nakababa ang mukha.

Dumukwang ang ulo niya papunta sa balikat ko. Tinakpan niya ang gilid ng bibig niya at saka may ibinulong. “Hindi mo naman sinabi…”

Nilapit ko pa ang tenga ko sa kaniya dahil hindi ko siya masyadong marinig. “Po?”

“Mahilig ka pala sa sunog na hotdog,” tuloy niya. “Sakto, medyo sunog
‘to
.”

Ito na naman.

Kalma… Kalma lang.

Joke lang ‘to…

Joke na naman ‘to malamang.

Agad kong inilayo ang mukha ko sa kaniya at yumuko ako para hindi niya makita ang pamumula ng mga pisngi ko.

Sandaling katahimikan. Pasilip-silip ako sa mga mata niyang hindi maalis ang tingin sa akin. Hanggang sa…

“Biro lang.” Kumawala na ang tawa niya ngayon. “Biro lang, Janus.”

Sabi na, eh.

Nagpilit na lang ako ng tawa. “Ahh…”

“Kain na tayo,” sabi niya nang humupa na ang malalim na tawa.

Kakaiba talaga siya magbiro. Imbes na matawa, lagi akong nilalagay sa alanganin. Kahit anong mangyari, hinding-hindi ako puwedeng umamin. Hindi niya puwedeng malaman kung
ano
talaga ako. Kinabukasan ko ang nakasalalay rito.

Pero paano ako magtatago kung ganitong kumakain kami, eh, panay siya sa pagsulyap sa akin? May mali ba sa paraan ng pagsubo ko sa pagkain, partikular na sa hotdog? O gusto niya lang bang ipaalam na hindi maganda ang lasa nito?

Sa totoo lang, hindi naman talaga.

Parang isaw… mapait.

---

Wala pa ring pagbabago sa kung paano ako tingnan ni Rojan kahit na kahapon lang ay binilhan ko pa siya ng sundae. Parang may takot pa rin sa akin. Kahit nga naman kasi nakasuot ako ng jogger pants at hoodie, marami pa ring bakas ng kahapon sa mukha ko. Kaya bago kami umalis, napagpasyahan kong magsuot ng itim na face mask.

Akala ko, merong magbabago. Pero habang naglalakad kami papuntang labasan, panay pa rin ang iwas niya sa akin. Kahit napagigitnaan na namin siya ni Kuya Roman, usog siya nang usog papunta sa papa niya. Humihingi na lang ng paumanhin ang mga mata ni Kuya Roman.

Muli kaming sinamahan ni Kuya Roman papuntang school. Hinihintay niya yata na tuluyang makapag-adjust si Rojan bago ito tuluyang ipagkatiwala sa akin. Matapos magpaalam sa anak, sinamahan ko siya sa paglalakad sa corridor.

Pareho kaming pinagtitinginan ng mga nakakasalamuha namin sa pasilyo. Siya ay agaw-pansin sa mga bantay ng mga bata. Kesyo raw ang macho at ang guwapo, dinig kong bulungan nila. Ako naman ay agaw-pansin sa mismong mga bata. Nakatago nga ang mga bakas ng kahapon, mukha naman akong kahina-hinala. Dahil kasi sa face mask at hoodie. Parang stalker ang datingan ko.

“Kamusta naman pakiramdam mo?” usisa ni Kuya Roman habang nakaakbay sa akin. “Ininom mo na ba ‘yong gamot?”

Heto siyang nakasuot na naman ng tank top na sando at heto akong hindi mapigilang lumunok tuwing sumasagi ang mabuhok niyang kilikili sa balat ko.

“Um, opo, ininom ko po,” sagot ko. “Salamat nga po pala. Medyo bumuti na po pakiramdam ko.”

Medyo. Hindi ko alam kung tama bang gawing panukat ang salitang ‘medyo’ dahil hindi pa rin naman nawawala ang sakit, nabawasan lang nang konti.

“Hindi mo ba kailangan ng check-up?” tanong niya. “Baka may iba ka pang nararamdaman?”

Meron. Meron pa ngang iba. Hindi ko lang masabi dahil masyadong sensitibo ang mga detalye.

“H-Hindi na po.” Mahina akong umiling-iling. “Okay lang po ako.”

“Sigurado ka?”

“Opo.”

Suminghap ako. Pagsagap ko ng hangin, sumabay rin ang matapang niyang amoy, mas lalong dinagdagan ang init na nararamdaman ko mula nang akbayan ako ng makisig niyang braso.

Nakakahiya. Nabubuhayan na naman ang bagay sa ilalim ng pants ko. Kung bakit kasi ako ganito. Hindi ko naman ginusto. Mabuti na lang at hindi niya alam—

“Nga pala, ito ang budget.”

Maya-maya pa ay bigla niyang isinilid ang pera sa loob ng bulsa ng pants ko. Natigilan ang kamay niya nang masagi ang matigas na bagay na nakaposisyon patagilid sa bulsang pinasukan niya.

Bilang tugon, mabilisang napaiwas ang hita ko. Agad niya namang hinugot ang kamay niya at iniwan ang pera sa loob ng bulsa ko. Pero alam kong huli na ang lahat. Nalaman niya na ang totoo! Anong gagawin ko?!

“Mukhang tinitigasan ka yata,” aniya sa baritonong boses.

Lumaki ang mga mata ko at umawang ang bibig. “Po?”

Fuck! Lagot ako!

Akala ko, katapusan ko na…

Maya-maya pa ay bigla siyang tumawa nang mahina. Dinikit niya pa nga ang katawan ko sa kaniya. “Maraming kang chicks na nakita, ‘no?”

Nanuyot ang lalamunan ko. “Um…”

“Gaganda ng mga titser dito, eh, no?” nangingiti niyang sabi. “Mapuputi, ‘tsaka mukhang mababait.”

“Ah, o-opo.” Nagpilit ako ng tawa. “Kaya… Kaya nga po.”

Hindi na muna siguro ako magkakape mamaya. Ngayon pa nga lang ay todo na ako sa pagpa-palpitate.

“Pero wala pa ring mas gaganda sa Misis ko,” bida niya. “Walang-wala ‘yang mga ‘yan do’n.”

Ngumiti lang ang mga mata ko bilang tugon.

Kung gaano siya kaguwapo, malamang ay ganoon din kaganda ang naging asawa niya. Nakapagtataka lang kung paano siya nabiyudo. Sa edad na trenta, masyado pa siyang bata para tumanda nang mag-isa.

Nang makarating kami sa dulo ng corridor, tinanggal niya na ang pagkakaakbay niya sa akin.

“Paano, una na ako,” paalam niya.

“Sige po, Kuya Roman.” Tumango ako. “Ingat po kayo.”

“Salamat.” Umangat ang baba niya. “Ikaw na muna ang bahala kay Rojan, ah.”

“Opo,” sagot ko.

Bahagya akong yumuko at bumuntong-hininga. Alam kong mahihirapan na naman ako nito mamaya sa pagpapakain sa anak niya. Sana ay matulungan niya ulit ako.

“Janus,” tawag niya sa akin.

Tumingala ako sa mukha niya. “Po?”

“Huwag kang mag-alala…” Tipid siyang ngumiti. “Makukuha mo rin ang loob ng anak ko.”

Sa sinabi niya ay tipid din akong napangiti sa ilalim ng face mask at bahagyang lumakas ang loob. “O-Opo.”

“Tawagin mo nga pala siyang Janjan,” payo niya. “Baka sakaling umamo sa ‘yo.”

“Janjan?” ulit ko.

“Oo.” Ang tipid niyang ngiti ay unti-unting lumapad. “Mama niya lang ang tumatawag sa kaniya ng ganiyan.”

Pagkatapos ay tuluyan na siyang lumisan papunta sa trabaho. Habang ako ay naiwan na namang nakatulala sa hangin. Hindi ko alam kung meron siyang ibang gustong iparating sa mga sinabi niya o kung mali na naman ako ng interpretasyon.

Chapter 6

May mga tao yata talagang ipinanganak na walang paternal instinct, at isa na ako roon. Habang naglalakad kasi kami palabas ng school ni Rojan, hindi ko maiwasang mapansin ang mga tatay na madali lang makaisip ng paraan para makahalubilo ang mga anak nila. Samantalang ako…

“Nagugutom ka na ba?” ito lang ang naitanong ko sa batang kasabay ko maglakad. “Saan mo gustong kumain?”

Katahimikan lang ang naisagot ni Rojan.

Nang makita ko sa unahan namin ang isang tatay na kinuha ang bag mula sa anak para bitbitin iyon, sinubukan ko iyong gayahin.

“Ako na sa bag mo, Rojan,” alok ko.

Agad na umiwas si Rojan nang tinangka kong hawakan ang bag niya, kaya hindi ko na pinilit. Kahit anong gawin ko, hindi ko pa rin talaga makuha ang loob niya. Hanggang sa maalala ko ang bilin sa akin ni Kuya Roman.

“Janjan,” tawag ko sa kaniya.

Agad siyang tumingala sa akin, bahagyang nanlaki ang may pagkasingkit na mga mata.

Sa wakas, nakuha ko rin ang atensyon niya.

Ngumiti ako. “Gusto mo ba ulit ng choco sundae?”

Sa hindi inaasahan, tumango siya. “Mm!”

Hindi ko alam kung dahil ba sa pagtawag ko sa kaniya ng Janjan kaya siya umimik o dahil choco sundae itong pinag-uusapan.

---

Pagkatapos naming mananghalian ni Janjan, agad din naman kaming umuwi sa apartment nila. Hindi tulad kahapon, mukhang meron akong magagawang produktibo ngayong araw. Nakatambak kasi sa lababo ang mga pinagkainan namin kaninang umaga. Sa wakas, mababawasan na rin ang konsensiya ko na pinapasahod ako ni Kuya Roman nang walang ginagawa.

Habang naghuhugas ako ng mga plato, si Rojan naman ay abala sa paggawa ng assignment sa mesa sa subject na Math.

“Janjan, kailangan mo ba ng tulong?” tanong ko habang nakasilip sa kaniya.

Hindi niya ako nilingon. Sa halip, nagkunwari lang siyang nagbibilang sa mga daliri niya na parang walang naririnig.

Saka ko napagtanto… Dahil lang talaga sa choco sundae kaya niya ako inimik kanina.

Pero kahit na…

Tatawagin ko pa rin siyang Janjan. Malay natin, ‘di ba? Hindi man ako ang mama niya, baka sakaling mapalapit siya sa akin dahil dito.

Pero usapang mama niya, pansin ko lang, parang wala ito ni kahit isang litrato na makikita sa loob ng apartment nila. Sa pader sa itaas ng hapag-kainan, tanging mga litrato lang ni Kuya Roman at Janjan ang nakasabit.

Bakit kaya?

“Janjan, asan na ang mama mo?” tanong ko nang hindi na lumilingon patalikod. “Kayong dalawa na lang ba ng papa mo?”

Akala ko ay dahil nabanggit ko ang mama niya, tuluyan na siyang magsasalita. Pero nang tumagal ay tanging ang kalansing lang ng mga pinggang hinuhugasan ko ang maririnig at ang lagaslas ng tubig sa gripo.

Maya-maya pa ay nakarinig na lang ako ng isang mahinang paghikbi. Noong una ay naisip kong baka nagkamali lang ako ng dinig, pero nang tumigil ako sa paghuhugas ng mga plato at nang patayin ko ang gripo, mas luminaw ito.

“Mama…” basag na iyak ni Janjan.

Paglingon ko sa kaniya, kita kong nakabagsak ang mukha niya habang humihikbi. Hindi niya na maigalaw pa ang lapis na hawak niya.

Agad na bumilis ang tibok ng puso ko.

Bakit siya umiiyak? May mali ba akong nasabi?

Fuck! Ako ba ang may gawa nito?

“Janjan, bakit?” May pagkabalisa akong naglakad papunta sa kaniya, pinunas ang mga kamay sa damit. “Bakit, bakit?”

Mas lalo lang lumakas ang paghikbi niya. “Mama…!”

Tinakpan niya ang mukha niya gamit ang braso. Pagkalapit ko sa kaniya, hinawakan ko siya sa likod at hinaplos ito para aluin siya. Pero sa halip na matahan siya, nauwi pa nga ang paghikbi niya sa pag-iyak.

Naku po! Nalintikan na! Pinaiyak ko ang bata!

“Janjan, a-anong problema?” Lumunok ako at tila hindi mapakali. “B-Bakit ka umiiyak?”

Hindi siya sumagot. Sa halip, tuluy-tuloy lang siya sa pag-iyak. Nangangatal na ang mga labi ko ngayon dahil sa pagkataranta at nanginginig ang mga kamay ko. Shit, anong gagawin ko?! Paano ko siya mapapatahan?!

“Mama…!” Ayaw niya talagang patahan.

Binunot ko ang cellphone sa bulsa ng pants ko at agad na tinawagan ang papa niya. Panay ako kagat sa hinlalaking daliri habang nakatayo malapit sa pintuan. Hindi ko pa rin binibitiwan ang likod ni Janjan.

Unang ring, hindi ito sumagot.

Ikalawa, saka na naging successful.

“O, Janus—”

“Mama…!”

“Kuya?” hingal kong sambit. “Ano hong gagawin ko?”

“O, anong nangyari kay Rojan?”
mabilis nitong tanong sa linya matapos marinig ang pagtangis ng anak.

“Kuya, b-bigla na lang hong umiyak.”

Kasalanan ko. Kasalanan ko. Kasalanan ko.

“Bakit?”
May bakas ng pag-aalala sa boses ni Kuya Roman.
“Janus, anong nangyari?”

Kasalanan ko, pero hindi ko masabi.

Kumapal nang kumapal ang dibdib ko.

“Mama…!”

“Janus, ibigay mo nga kay Rojan ang cellphone.”

“O-Opo, Kuya…” Yumuko ako kay Janjan. “Janjan, nasa cellphone ang papa mo.”

Hindi niya ako pinansin kahit nabanggit ko ang papa niya.

“Kuya, ayaw po, eh,” sabi ko.

“I-loud speaker mo at ilapit mo sa tenga niya ang cellphone,”
utos ni Kuya Roman.

“Opo.” Agad ko namang pinindot ang loud speaker sa basag na screen ng cellphone ko. “Okay na po.”

Tulad ng utos ni Kuya Roman, inilapit ko nga ang cellphone sa tenga ni Rojan.

“Rojan, anak…”
panimula ni Kuya Roman,
“bakit ka umiiyak?

Anong nangyari, anak?”

Baka isipin nito na sinaktan ko ang bata. Diyos ko po! Baka matanggal na agad ako sa trabaho!

“Mama…”

“Nami-miss mo si Mama, ‘nak?”
malambing na tono ni Kuya Roman.
“Nami-miss ko rin Mama mo. Pero, anak, ‘di ba sinabi ko naman sa ‘yo? Nasa langit na si Mama. Kasama niya na si God sa langit.”

Bahagyang humina ang iyak ni Janjan na para bang nakikinig siya sa ama.

“Rojan, huwag ka nang umiyak.”
Kahit ang lalim at ang gaspang ng boses ni Kuya Roman ay nakakakalma ito pakinggan.
“‘Di ba, may promise ako sa ‘yo? Sa Linggo, pupunta tayo sa mall! Malapit na ‘yon!”

Tinanggal na ni Rojan ang brasong nakatakip sa mga mata niya, at nalantad ang mamula-mula niyang mukha. “T-Talaga, Papa?”

Ngayon ay unti-unti nang kumakalma ang bata.

“Oo naman!”
sagot ni Kuya Roman, may halong excitement.
“Lalaro tayo ro’n sa ano… sa ano ba ‘yon… sa Dom’s World!”

“Tom’s World ‘yon, Papa.”

“Sabi ko nga… Tom’s World. Kaya huwag ka nang umiyak, okay? Sige ka, ‘pag umiyak ka, iiyak din si Papa. Gusto mo bang mangyari ‘yon?”

“Hindi po, Papa.” Pinunasan na ni Rojan ang mga mata niya at suminghot siya.

Sa wakas, pati ako ay kumakalma na rin.

“Smile na, anak, para mag-smile na rin si Papa,”
malambing na wika ni Kuya Roman.

Sinikap ngumiti ni Rojan. “Opo, Papa.”

“Ayan, nakangiti na ‘yan.”
Kusang lumapad ang ngiti ni Rojan sa sinabi ng ama.
“Anak, antayin mo lang ang pag-uwi ni Papa, okay? Nasa trabaho pa kasi ako, eh.”

“Opo, Papa.” Bahagyang umiksi ang ngiti ni Rojan nang mabanggit ang trabaho ng papa niya. “Naiintindihan ko po.”

“Salamat, anak.”
Dinig ko ang pagiging kampante sa boses ni Kuya Roman.
“Sige na. Balik na si Papa sa trabaho. Huwag ka nang umiyak, ha? ‘Yong promise ko sa ‘yo…”

“Opo.” Suminghot ulit si Rojan. “Ba-bye, Pa.”

“Bye, anak!”
Dinig ko ang paghalik ni Kuya Roman sa cellphone.
“Hello… Janus?”

Sunod kong inilapit ang cellphone sa bibig ko. “K-Kuya?”

“Pakipatay na ng loud speaker,”
utos nito.
“At lumabas ka nga muna sandali.”

Nanumbalik ang kaba sa dibdib ko. Hindi ko alam kung mapapagalitan ba ako o kung ano. Napakalalim ng boses ni Kuya Roman. Napakaseryoso. Alam kong nag-alala ito sa nangyari, kaya sinunod ko ang utos nito.

Matapos patayin ang loud speaker, naglakad ako nang kaunti hanggang sa makalabas ng apartment. Sa pasilyo, sa tapat ng bukas na pintuan, tumayo ako patalikod kay Rojan na ngayon ay tumuloy na sa pagsasagot ng assignment.

“Janus…”
panimula ni Kuya Roman

“Daddy?” nasambit ng dila ko.

Fuck! Fuck! Fuck! Anong daddy?!

May kasalanan na nga ako lahat-lahat, nadagdagan pa ito dahil hindi sinasadyang nasambit ko ang salitang ‘daddy’! Kahit ako ay hindi rin alam kung saan ito nanggaling. Dahil yata sa sobrang kaba. Bakit kasi ang gaspang at ang lalim ng boses ni Kuya Roman?

Sinapo ko ang noo ko at napakagat ako sa labi habang palinga-linga sa paligid.

Sandaling katahimikan mula sa kaniya. Dahil dito, mas lalo akong kinabahan.

Baka mamaya, kung ano nang iniisip nito? Kasi ako, kung ano-ano na ang naiisip. Paano kung isipin nitong bakla ako? Dadagdag pa ito sa mga dahilan para tanggalin ako sa trabaho. Hanep naman, ikalawang araw pa nga lang, tapos ganito…

“Um…”
Tila nabahiran ng pagtataka ang boses nito.
“Ako ba ‘yong tinawag mo?”

“Ah, h-hindi po.” Napahawak ako sa dibdib, sabay nagbasa ng labi. “N-Nadulas lang po ang dila ko… Um, h-hindi po ikaw ‘yon.”

“Ah, akala ko, ako.”
Suminghot ito at tila ngumisi—o baka imahinasyon ko lang base sa tunog na ginawa nito.
“Nga pala—”

“Sorry po, Kuya.” Pinangunahan ko na. Kahit hindi pa nito naitatanong, sasabihin ko na agad ang totoo. “Nagtanong po ako kay Janjan tungkol sa… sa mama niya ho. Tapos, bigla na lang po siyang umiyak.”

Muling itong natahimik. Nag-ipit naman ako ng mga labi. Bahagyang naging mariin ang mga mata ko sa pag-aakalang sigaw ang sunod kong maririnig mula sa kabilang linya. Pero…

“Janus, mas maigi siguro kung hindi mo na lang babanggitin kay Rojan ang mama niya.”
Isang mahinahong pakiusap lang ang ginawa nito.
“Hindi kasi maganda sa bata na maalala ang nangyari sa mama niya.”

Nangyari? Anong nangyari sa asawa ni Kuya Roman? Iyon ba ang dahilan kung bakit bigla na lang naiyak si Janjan?

Kahit punong-puno ng mga katanungan ang isip, tumango na lang ako at sinabing, “Opo. S-Sorry po, Kuya. Hindi na po mauulit.”

“Ayos lang,”
sagot nito.
“Hindi mo naman kasalanan. Ako nga ‘yon, eh. Hindi ko agad nasabi sa ‘yo.”

Kasalanan ko pa rin. Kasalanan ko lahat.

Kahit sinabi na ni Kuya Roman na hindi ko kasalanan, palagi kong naririnig ang boses ni Dad—ang paninisi nito sa akin para sa lahat ng dinanas ko. Kaya ngayon tuloy, hindi na ako naniniwala sa sinasabi ng ibang tao. Palagi kong iniisip na ako palagi ang mali, totoo man o hindi.

“Mag-iingat na po ako.” Suminghap ako. “Sorry po ulit, Kuya Roman.”

“Wala ‘yon.”

“Coach, patapos na ba ‘yan?”
dinig kong boses ng isa pang lalake sa linya na tila umiiyak din tulad ni Janjan.
“Coach…”

“Maghintay ka, Pio! Kausap ko ang bantay ng anak ko, oh,”
sagot ni Kuya Roman sa lalake.

“Coach, hindi ko na kasi alam gagawin ko. Sabi ko no’ng gabing ‘yon, lalayuan ko na siya, pero parang hindi ko yata kaya.”

“Alam mo, Pio, mas maigi pang iinom na lang natin ‘yan. Patapusin mo muna ako.”

“Sorry, Coach.”

Mukhang brokenhearted ang lalakeng kausap ni Kuya Roman. Parang pamilyar din ang pangalan.

“Hello, Janus?”
balik ni Kuya Roman sa akin.
“Sorry, kausap ko lang ‘yong si Pio. Nga pala, ano nang ginagawa ni Rojan?”

“Ahh…” Sinilip ko si Janjan sa loob. “Gumagawa na ho ng assignment.”

“Buti tinawagan mo ako,”
aniya.
“Kapag umiyak ulit ang anak ko, o kapag may kahit anong emergency, tawagan mo lang ako, okay?”

“Okay po.”

“At kapag ako naman ang umiyak, Janus… lumayo kayo ng anak ko mula sa akin.”

“Ho?” Bahagyang kumunot ang noo ko.

Anong ibig niyang sabihin?

“Wala,”
biglang bawi niya.
“O, siya, balik na ako sa trabaho. Pakibantayan si Janjan.”

“Opo.” Bahagyang lumuwag na ang paghinga ko.

Bahagya. Kasi hanggang ngayon, hindi pa rin ako makapaniwalang tuloy pa rin ako sa trabaho sa kabila ng lahat ng kapalpakan ko.

“Salamat po.”

“Salamat din, Janice.”

Sandali akong natulala sa sinabi nito. Tulad ko, nagkamali lang din ba ito ng tawag?

Lumunok ako at kumurap-kurap. “P-Po?”

“Janus, I mean,”
pagwasto naman nito sa sinabi.
“Sorry, may kapangalan ka lang kasi.”

“Ahh…” tipid kong tugon.

“Bye, Janus,”
paalam nito.

“Bye po, Kuya Roman,” tawag ko rito, hindi na Daddy. Magmula ngayon, kailangan ko nang alisin sa bokabularyo ko ang salitang ito kung gusto ko pang mabuhay nang matagal.

Pagbalik sa loob ng apartment, maingat akong naglakad. Pinili kong itikom na lang ang bibig ko para wala nang masabi pa na kung ano-ano na maaaring makapagpaiyak sa bata. Pero nang makita kong may uhog siya sa ilong gawa ng pag-iyak kanina, hindi ko na natiis pa na muling makialam.

Kumuha ako ng isang piraso ng damit mula sa laundry basket sa tabi ng cabinet, na hula ko ay siyang ginagamit ni Kuya Roman na pampunas sa sipon ng bata kapag umiiyak dahil mayroon iyong mga mantsa.

“Janjan, punasan ko lang ang ilong mo,” alok ko. Hanggang ngayon, naaalala ko pa rin ang ginawa kong pagpapaiyak sa kaniya.

Tila natigilan naman ang bata at may bahid ng pagtataka sa mga mata nang makita ang tela na kulay itim. Nakatupi ito sa kamay ko tulad kung paano ko ito pinulot sa laundry basket. Sandali siyang natahimik habang nakatutok ito sa mukha niya.

Mga ilang saglit pa…

“Brief ‘yan ni Papa,” pagbibigay-alam niya.

“H-Ha?” Ako naman ang sunod na natigilan sa narinig.

“Brief ‘yan ng papa ko, eh,” tuwid niyang sagot.

Nang tuluyang tumimo sa isipan ko ang mga sinabi niya, agad kong inilayo ang tela sa mukha niya. Nag-init ang mga pisngi ko habang naglalakad palayo sa kaniya hawak ang tela sa kamay ko—tela na ngayon ay iniisip ko kung anong mantsa ang taglay.

Pagbalik ko sa laundry basket, binuklat ko ito, at saka nalaman na tama nga si Janjan, brief nga ito ni Kuya Roman. Ngayon ay naging malinaw na sa akin kung ano ang mga puting bahid sa tela, at sigurado akong hindi ito sipon.

Bigla akong kinabahan.

Lumunok ako nang malagkit at agad itong nabitiwan. Naghalungkay pa ako sa loob ng basket hanggang sa makakita ng isang bimpo. Ito na mismo ang ginamit ko para punasan ang ilong ni Janjan. Pero hindi ko pa rin maiwasang alalahanin ang nakita ng mga mata ko.

Kasama rin ba iyon sa mga kailangan kong labhan?

Chapter 7

Nang tumuloy ako sa paghuhugas ng mga pinagkainan sa lababo ay hindi ko maiwasang lumingon pabalik-balik kay Janjan. Gusto kong mag-sorry, pero hindi ko alam kung paano sisimulan. Bukod sa muntik ko nang ipampunas ang brief ng papa niya sa sipon niya ay napaiyak ko pa siya nang mabanggit ang mama niya.

Hindi ko naman sinasadya.

Marahil ay hindi maganda ang nangyari sa asawa ni Kuya Roman. Kung bakit wala ito ni kahit isang litrato sa loob ng apartment nila, marahil ay ayaw ni Kuya Roman na maalala ni Janjan ang ina nito… at ang nangyari dito. Kung gano’n, marapat lang siguro na huwag ko nang alamin. Hindi naman ako parte ng pamilya nila, eh.

Kasambahay lang ako rito.

“Janjan, tapos ka na sa assignment mo?” tanong ko nang makitang tumayo na ang bata sa silya at isinara ang notebook niya.

Sumimangot lang siya, ni hindi man lang ako nilingon. Pagkatapos ay isinilid sa loob ng bag sa gitnang silya ang notebook niya, isinara iyon, at binitbit papunta sa cabinet, isinandal ang bag doon nang nakalapag sa sahig.

Sunod niyang inusog ang stand fan malapit sa bukas na pintuan at pinaharap sa kama, saka naupo sa gilid nito. Lalo tuloy uminit sa pakiramdam nang hindi na ako mabahagian ng kahit konting hangin man lang. Pero ayos lang. Hindi naman ako gano’n ka-importante.

Akala ko no’ng una ay matutulog na siya sa kama tulad kahapon, pero iba ang nangyari. Tahimik lang siyang napatulala sa TV na nakakabit sa gilid na pader ng CR.

“Gusto mong manood?” ito agad ang unang pumasok sa isip ko nang mapansin ang pagkabagot sa mugto niyang mga mata.

Lumingon siya sa ‘kin. Walang sinabi. Saka sunod na bumaling sa ref—sa ibabaw nito. Sinundan ko iyon ng tingin, at doon, napansin kong nakapatong ang bagay na mas kailangan niya kaysa sa presensya ko: ang remote ng TV. Nilapitan ko ito at kinuha. Saka ako lumapit sa kaniya at tinangkang ibigay ito bilang peace offering.

“Ito, o,” alok ko habang nakangiti.

Umiling-iling naman siya na parang sinasabing hindi niya alam kung paano ito gamitin. Kaya ako na lang ang nagkusa na magbukas ng TV para sa kaniya. Pinindot ko ang on button. Ayaw bumukas. Muli kong pinindot. Ayaw pa rin. Tinaktak ko pa nga ang remote sa pag-aakalang baka nagma-malfunction ito, pero wala talaga. Ayaw bumukas ng TV kahit anong pindot ang gawin ko rito. Hanggang sa biglang binasag ni Janjan ang pananahimik niya.

“Hindi nakasaksak,” sambit niya.

“Ha?” lutang kong tugon.

“Hindi nakasaksak ‘yong TV.”

Napanganga ako. “Ahh…” Saka bumaling sa nakalaylay na cord ng TV. “Oo…” Nang mapagtanto ang sariling katangahan ay may pag-aalangan akong tumawa. “Sorry.”

Agad ko iyong tinungo at isinaksak sa outlet ng extension sa sahig ang power plug. Bahagyang nag-spark—sapat na para malaman kong dinaluyan ito ng kuryente. Pagtayo, tumabi ako at muling sinubukang pindutin ang on button sa remote. Bumukas ang TV at napahiya ako sa bata.

“Sorry, ah, wala kasi kaming TV sa barracks,” paliwanag ko.

Akala mo nama’y hindi ko alam kung paano paganahin ang kahit anong appliances. Natural, kailangan ng kuryente!

“Ano ‘yon?” kunot-noo niyang tanong.

Habang hinihintay ang pag-load ng TV ay kinausap ko siya. Siyempre, pagkakataon ko na ito para bumawi. “Ah, barracks ‘yong tawag sa… sa kuwarto namin sa military academy. Parang ganito rin sa inyo, pero may iba akong kasama. Apat kami sa—”

“Military academy?” singit niya.

“Ah, oo,” ngiti ko. “Kaso lang, hindi ako… hindi ako nakatapos ng pag-aaral, eh.”

“Bakit?”

Sa simpleng tanong niyang iyon ay nabitiwan ko ang ngiti sa labi ko. Parang may tinik na bumara sa lalamunan ko at hindi ako makapagsalita. Kasabay ng malagkit na paglunok ay bumaba ang bara sa dibdib ko at pinasikip ito.

Bumalik ang lahat ng masasamang alaala nang isang bagsakan at naestatwa ako sa kinatatayuan ko. Ang mga alaalang bigay sa ‘kin ng military academy. Ang mga alaalang bigay sa ‘kin ng tahanang hindi ko na magawang balikan. Napatulala na lang ako.

Parang kahapon lang nangyari ang lahat.

“Bukas na,” sabi ni Janjan.

Saka ako nagising. “Ha?”

“Bukas na ‘yong TV.”

“Ahh…” Bumaling ako sa TV at nakitang bukas na nga ito.

Mukhang Smart TV ang meron sila, tulad din ng sa bahay namin—sa dati kong bahay. Unang bumungad sa TV ang pag-pop up ng notification na may nakasaksak na USB drive rito. May apat na options: USB, Photo, Video, at Music. Hula ko ay ito lang ang ginagamit nila rito para manood dahil wala namang Wi-Fi router o antenna sa loob ng apartment nila. Pinindot ko ang option na USB.

Iba’t ibang folders ang lumabas. Ang ilan ay random letters at numbers. Meron ding nakasulat na Roman, Rojan, at Peter. Hula ko ay naka-sort out ‘yong mga paborito nilang palabas sa kaniya-kaniyang folder. Wala akong ibang pinindot kundi ‘yong Rojan dahil natatakot akong baka hindi angkop para sa bata ‘yong mga palabas na nasa ibang dalawang folders. Baka mamaya ay puro bakbakan… o ‘yong ibang klase ng bakbakan ang nasa loob ng mga iyon.

Sa loob ng folder na Rojan ay iba’t ibang folders ng kids’ movies ang makikita.

“Anong paborito mong palabas, Janjan?” tanong ko sa kaniya.

“Kahit ano. Ulit-ulit lang lahat ‘yan, eh,” may pagkabagot niyang tono. “Wala naman… Wala diyan ‘yong pinapanood ng mga classmate ko sa… sa YouTube. Wala kasi ako iPad.”

Nalungkot naman ako para sa kaniya. Naalala ko kung paano siya makatingin sa mga kaklase niya kanina—may halong inggit. Isa siguro ito sa mga kinaiingitan niya, na wala siyang gadget tulad nila. Pero baka parte lang ng pagpapalaki ni Kuya Roman na huwag siyang ibabad sa mga gadget? Iba ang asal ng mga iPad kid, sa totoo lang.

“Gusto mo bang hiramin cellphone ko?” alok ko bilang pambawi sa pagpapaiyak sa kaniya. “Meron akong YouTube rito.” Kinuha ko ang cellphone sa bulsa ng pants ko.

Biglang nagliwanag ang mga mata niya. “T-Talaga?”

Ngumiti ako. “Oo. Gusto mo ba?”

Bad parenting ba ‘tong ginagawa ko? Pero hindi naman niya ako parent, eh. ‘Di bale. Basta lang makabawi ako sa nagawa ko.

Pag-open sa YouTube app, isinara ko na ang tutorial kung paano magluto ng hotdog. “Ano ba pinapanood ng mga kaklase mo?”

“Minecraft,” ngingiti-ngiti niyang tugon.

“Ahh, Minecraft.”

Sinearch ko ang Minecraft. Pinindot ko ang gameplay ng isang YouTuber na hindi pamilyar sa ‘kin. Saka ibinigay sa kaniya ang cellphone. Walang mapagsidlan ang tuwa sa mga mata niya nang kunin ito.

“Thank you po!” pasasalamat niya.

Lalong lumapad ang ngiti sa labi ko. Bukod sa nagpasalamat siya, dinagdagan niya rin ito ng ‘po’ sa dulo.

“Welcome,” balik ko.

Iniakyat niya na ang mga binti niya sa kama at sumandal siya sa may ulunan sa gitna. Bumalik naman ang tingin ko sa TV. Sa folders. Sabay pindot sa back button. Muli kong nakita ang mga folder sa labas. Nahinto ang mga mata ko sa Roman. Parang may nag-uudyok sa ‘kin na buksan iyon. Pero hindi ko ginawa. Baka mamaya, may makita akong hindi ko dapat makita.

Sa huli, pinatay ko na lang ang TV.

---

Tapos ko nang hugasan ang mga pinagkainan.

Si Janjan, kita kong pipikit-pikit na ang mga mata at dumadausdos na pahiga sa kama ang katawan habang nanonood sa cellphone ko. Pinipilit niyang labanan ang antok pero tinatalo siya ng sariling mga mata na halatang napagod gawa ng pag-iyak kanina.

Lumabas muna ako sandali para magpahangin sa pasilyo. Pero ‘yong hangin, tulad ni Janjan, mukhang ayaw rin sa akin dahil wala akong ibang maramdaman nang lumabas kundi alinsangan. Gustong-gusto ko na talagang hubarin ang suot kong hoodie kanina pa, ngunit hindi ko magawa dahil sa takot na baka matakot sa ‘kin ‘yong bata.

Wala, eh. Tiis-tiis na lang.

Sanay naman akong magtiis.

Noong una’y naririnig ko pa mula sa labas ang panapos ng YouTuber sa pinanonood ni Janjan na Minecraft gameplay sa cellphone ko:
“Kung nagustuhan n’yo ang episode na ‘to, don’t forget to like, share, and subscribe!”
boses ng matanda na pinipilit gawing bata ang tunog.
“Kita-kits sa susunod na episode, mga aydol! Paalaaaaaaaaam!”
Sabay play ng gasgas na outro music.

Sandaling katahimikan ang nanaig nang matapos ang video. Pagkatapos, dinig kong nag-play ang sumunod na video…

“Raikan topeni mosomropuchom tiwi ayu…”

Dito na nanlaki ang mga mata ko. Mukhang nag-autoplay ‘yong Thai BL series na pinanonood ko sa YouTube!

Dagli akong bumalik sa loob ng apartment, animo’y naiwan ang kaluluwa sa labas. Pagpasok, saka lang ako nahimasmasan nang makitang tulog na si Janjan sa kama, habang ang cellphone ko naman ay nakalapag patihaya sa dibdib niya.

Nilapitan ko siya at maingat na kinuha ang cellphone mula sa kamay niya para hindi siya magising. Sabay pause agad sa video bago pa mag-play ang intro nito. Napahawak ako sa dibdib at hinabol ang paghinga.

Fuck! Muntik na!

Ramdam ko sa palad ang pagdadabog ng puso ko. Akala ko ay mauulit na naman ‘yong nangyari dati, na nahuli ako ng kapatid kong si Jaxon na nanonood ng Chinese BL series. Mabuti na lang at straight ‘yon kaya hindi niya alam kung ano ang pinanonood ko. Pero balewala rin, dahil bago ako palayasin, nalaman niya rin naman kung ano talaga ako.

Sana ay sa mga huling sandali, natanggap niya ang pagkatao ko.

Umupo ako sa tabi ng kama at nakisalo sa maligamgam na hangin na ibinubuga ng stand fan nila. Sabay balik sa cellphone. Pumunta sa settings ng YouTube app. Ni-log out ang account ko. Saka lang ako nakahinga nang maluwag.

Ang hirap talagang magpanggap.

---

Hindi ko alam kung hanggang saan ako aabutin ng pagpapanggap ko. Kita mo ‘yan, kahit sa simpleng paglalaba ay hindi ako maalam. Hindi naman kasi kami nagha-hand wash sa bahay ‘pag naglalaba dahil may automatic washing machine kami. Gano’n din sa academy.

Kinailangan ko pang manood ng tutorial sa YouTube.

Sa loob ng banyo nila, ginamit ko ‘yong nakatabing batya at washing board, at doon ako nagkuskos ng mga damit nila gamit ang pisnet at bareta na nakita ko sa lalagyan sa organizer rack sa tabi—mga pinaghubaran ni Janjan, mga pinaghubaran ni Kuya Roman, ‘yong bimpo, ‘yong… brief.

Sa dalawang huling nabanggit ako pinakanahirapan. Ang hirap kasing tanggalin sa bimpo ‘yong mantsa ng siningang sipon ni Rojan. At mas lalong mahirap tanggalin ang kakaibang sipon sa brief ni Kuya Roman. Ito yata ‘yong ginamit niya na pansalo noong araw na may narinig akong mga halinghing sa kabilang kuwarto.

Ang init na nga sa loob ng kulob na CR, mas lalo pang uminit sa pakiramdam habang kinukuskos ko sa tela ang mga anak ni Kuya Roman na hindi na napagbigyang mabuo. Sayang kasi, wala na siyang asawa.

Ang suwerte siguro ng sunod niyang mapapangasawa… kung may balak man siya na mag-asawa ulit. Bukod sa macho at guwapo, ang laki pa ng ano—

Fuck, ano ba ‘tong naiisip ko?! Mali ‘to! Kailangan ko rin yata labhan ang utak ko.

Kampante naman akong nalabhan ko nang maayos ang mga damit, partikular na ang brief ni Kuya Roman, dahil wala nang amoy ng bareta matapos kong banlawan nang tatlong tatlong beses at ibabad sa tubig na may Downy Sunrise Fresh. O, ‘di ba, fresh na fresh!

Dapit-hapon na nang makapagsampay ako sa sampayan sa labas—isang mahabang steel bar na nakasabit sa roof extension ng balcony. Tutulo-tulo ang tubig sa mga damit na ilang beses ko nang piniga papunta sa semento sa ibabang palapag.

Saktong isinasampay ko na sa ipitan ang huling piraso ng damit sa balde—ang brief ni Kuya Roman—nang may marinig akong tunog ng makina ng motor mula sa malayo. Hanggang sa lumakas iyon nang lumakas.

Saka lang naglaho ang ingay sa paghinto ng isang motor sa harap ng apartment building, kung saan may dalawang lalakeng nakasakay. Parehong may suot na helmet. Parehong malaking bulas. Ang driver ay sobrang puti na parang may lahi. Ang angkas naman ay moreno ang kulay ng balat at may sabit na gym bag sa balikat.

Saka ko lang nalaman kung sino ang angkas nang bumaba ito ng motor at hinubad ang suot nitong kulay-dilaw na helmet. Lumantad ang kaguwapuhan ni Kuya Roman nang mapansin ako nito sa itaas at napatitig ang mga mata sa akin.

“Janus!” tawag nito sa akin. Sumenyas ito gamit ang ulo na parang sinasabing bumaba ako. Nakatingala rin ang lalakeng driver na may suot na itim na helmet sa ‘kin.

“Po?” pagdadalawang-isip ko naman.

“Baba ka saglit!” ngiti ni Kuya Roman. “May ipapakilala ako sa ‘yo!”

Sinunod ko nga ang utos niya at may pagmamadali akong bumababa ng hagdan at pinuntahan sila. Pagkalapit na pagkalapit ko kay Kuya Roman ay agad niya akong inakbayan gamit ang kamay niyang may hawak na helmet. Naramdaman ko ang bigat ng braso niya at may nahuli rin akong amoy ng alak na humalo sa natural na amoy ng katawan niya. Hinila niya ako palapit sa kasamang lalake na nakasakay sa motor.

“Ito nga pala ‘yong kinukuwento ko sa ‘yo na kakilala ko,” banggit ni Kuya Roman.

Itinukod ng lalake ang naghahabaan nitong mga binti at binitiwan ang magkabilang manibela ng motorsiklo. Saka sunod na hinubad ang suot nitong helmet at inilapag sa harapan ng suot na maong pants. Sumikip ang suot nitong plain black T-shirt nang inilahad nito ang palad sa akin.

Mula sa makalyo na palad, gumapang ang tingin ko papunta sa malaki at maugat nitong braso, sa namumutok na bisig, sa mabukol na leeg, at sa huli ay napatulala na lang ako sa maputi nitong mukha na may mamula-mulang mga pisngi.

“P’re,” anito sa malalim na boses habang nakalahad ang palad, “Pio nga pala.”

Tatlong salita:

Fuck, ang guwapo.

Kung si Kuya Roman ay parang hinango mula sa mga leading man sa pocketbooks, ito namang lalakeng nagpakilalang Pio ay parang model ng Bench. Bagama’t mugto ang mga mata ay parang sa anghel ang itsura. Hindi ko maiwasang mamangha.

Mas malaki lang ang katawan ni Kuya Roman, pero mukhang mas matangkad itong si Pio kahit kasalukuyang nakaupo sa motor.

“Boy, magpakilala ka.” Nang mahinang yugyugin ni Kuya Roman ang balikat ko, saka lang ako nagising sa pagkatulala.

“Ahh…” Pinunas ko ang palad ko sa gilid ng suot kong pants. May pagkailang akong tumungo at kinamayan si Pio. “Janus.”

Noong una’y gumagalaw pa ang kamay niya. Maya-maya pa ay pansin kong bahagyang humigpit ang pagkakahawak niya sa kamay ko nang makita ang mga pasa ko sa mukha. Kumurap-kurap siya.

Nang makaramdam ng pagkailang ay dagli kong hinugot ang kamay ko mula sa kaniya at umiling ako. Hindi ko alam kung ano ang nasa mga mata niya—kung awa ba o pagtataka kung anong nangyari sa ‘kin.

“I’m sorry,” sambit niya. Bumalik ang tingin ko sa kaniya. Hindi ko alam kung bakit siya nagso-sorry. “I didn’t mean to stare. Naalala ko lang sa ‘yo si… Sweety.”

Sweety?

Sino ‘yon?

At bakit niya ito naaalala sa ‘kin?

Tuloy niya, “Pareho kasi kayong puro—”

“Pio,” pagputol sa kaniya ni Kuya Roman. Umiling-iling ito na parang sinasabing huwag niya nang ituloy ang binabalak niyang sabihin. Kaya natahimik na si Pio.

“Nga pala,” baling sa ‘kin ni Kuya Roman, “si Pio ‘yong isa sa mga kliyente ko. Tropa-tropa.”

“Ahh…” tanging sambit ko habang payuko-yuko kay Pio.

Hindi ko alam kung kaninong mukha ako magtatagal ng tingin dahil pareho silang nakaka-intimidate. Alam kong may itsura din naman ako, pero ibang usapan na pala ‘pag napapaligiran ka ng mga totoong pinagpala. Idagdag pa na parehong nagpuputukan ang muscles nila.

“Si Janus ang bago kong maybahay—” Tumikhim si Kuya Roman. “I mean, kasambahay,” pagwasto niya. “Ayos ba?”

Ngingiti-ngiting tumango si Pio. “Ayos.”

“From 1 to Aaron, anong rating?”

“9. Hindi moreno.”

Ako ba ‘yong ni-rate ni Pio?

“Sabi na, eh,” ani Kuya Roman. “Baliw ka na talaga sa isang ‘yon. Malala ka na!”

Tumawa lang si Pio.

“O, siya, umalis ka na rito bago ka pa makita ng anak ko,” pagtaboy sa kaniya ni Kuya Roman. “Galit pa naman ‘yon sa ‘yo.”

“Kasalanan ko na naman.” Muling nagsuot ng helmet si Pio. “Eh, ikaw kaya nagyaya.”

“Paanong ‘di kita yayayain, eh, do’n ka sa gym nag-iiyak?” sagot ni Kuya Roman. “Nakakahiya sa ibang mga kliyente.”

“Coach, ‘yong helmet,” pag-iba ni Pio sa usapan dahil parang nahihiya ito sa akin.

“Ah, oo.” Inalis na ni Kuya Roman ang braso niyang nakaakbay sa akin. “Ito, o.”

Nagkunwari si Kuya Roman na muntik nang mabitiwan ang dilaw na helmet nang tangkang iabot iyon kay Pio. Muntik pa ngang matumba sa motor si Pio nang may pagmamadali nitong sinubukang saluin ang helmet. Pero hindi naman ito binitiwan ni Kuya Roman. Tinawanan pa nga si Pio.

“Coach naman…” ani Pio at hinablot ang helmet mula sa malapad na kamay ni Kuya Roman. “Helmet ‘to ng boss ko, eh.”

Lalong lumakas ang halakhak ni Kuya Roman.

“Alam mo, p’re, mag-iingat ka diyan kay Coach, ha,” biglang usap sa ‘kin ni Pio.

“Po?” sambit ko kahit parang magkaedaran lang kami.

“Ilang taon nang tigang ‘yan.”

Napatigil sa pagtawa si Kuya Roman. “Hoy, gago. Napakabastos talaga ng bibig mo.”

Si Pio naman ang bumawi ng tawa ngayon.

“Umalis ka na nga!” taboy sa kaniya ni Kuya Roman, pabirong sinipa pa nga ang gulong ng motor nito. “Do’n ka kay Aaron!”

Natigil sa pagtawa si Pio, saka sinimulang buhayin ang makina ng motor. “Paano ako mapupunta ro’n, eh, ayaw nga sa ‘kin no’n?”

“Kaya nga gawin mo ‘yong payo ko,” seryoso nang sabi ni Kuya Roman.

“Haharanahin ko nga mamayang gabi.”

“Eh, ano pang ginagawa mo rito?”

“Aalis na nga.” Umangat ang baba ni Pio kay Kuya Roman. “‘Ge, Coach. Salamat.” Sunod sa akin. “P’re, mag-iingat ka—”

“Alis na, gago!”

Natatawang nag-drive palayo si Pio.

Nang kaming dalawa na lang ni Kuya Roman ang naiwan ay sandaling nangibabaw ang katahimikan.

Tumikhim si Kuya Roman, sisilip-silip ang ngiti sa labi nang akbayan ako. “Huwag kang magpapaniwala ro’n, ah. Gago ‘yon, eh.” Tahimik lang akong nagpatangay nang magsimula siyang maglakad patungo sa apartment building. “Pero guwapo, ‘no?”

“Um…” Tipid akong tumango. “O-Opo.”

“Sinong mas guwapo sa ‘min?”

Ikaw.

Naghintay siya ng sagot pero wala siyang narinig mula sa ‘kin. Mas nangibabaw sa ‘kin ang kaba kaya hindi ako nakaimik.

“Huwag kang magpapaloko sa mukha no’n. Mukha lang anghel ‘yon, pero demonyo sa kama. Ang dami nang napaiyak na babae no’n. ‘Yan tuloy, kinarma. Nakahanap ng katapat niya. ‘Yong kapitbahay niya pa.”

“Ahh…” May pagkailang akong ngumiti, sa harapan lang ang tingin, hindi sa mukha niyang mamula-mula at panay ang ngiti. Para akong nakikipag-usap sa ibang tao, hindi sa Kuya Roman na palaging seryoso.

“Nahulog sa lalake,” patuloy niya na nagpalaki sa mga mata ko. “Kay Aaron.”

Hindi ko in-expect na magkakagusto sa lalake si Pio, gayong parang straight ito kung magsalita at kumilos.

“Kamukha ng ex niya.”

Ahh, kaya.

“Kaya ngayon, gulong-gulo ‘yong gago.”

Niyugyog ni Kuya Roman ang balikat ko. “Huwag ka sa mga tulad ni Pio. ‘Pag ikaw maghahanap ng partner, do’n ka sa stick to one. Do’n ka sa kakilala ko na… single dad.”

Heto na naman. Panay titig siya sa ‘kin nang malagkit at pahimas-himas sa bisig ko. Lasing ba ‘to? Amoy pa lang, eh.

Sandali kaming natigil sa tapat ng hagdan. “Ano, gusto mo ba ipakilala rin kita ro’n?”

Umiling ako at hindi makatingin nang diretso sa kaniya. Kung sarili man niya ang tinutukot niya, hindi na ‘yon mahalaga. Ang mahalaga ay ang mapigilan ko ang sarili ko na mahulog sa patibong at aminin na nagkakagusto ako sa mga tulad niya.

“Biro lang,” dugtong niya, pero hindi natawa.

Tumuloy na kami sa paglalakad. Pag-akyat sa hagdan, humigpit ang pagkakahawak niya sa akin na para bang nagpapaalalay.

“Sorry, mabigat ba ‘ko?”

Yes, Daddy.

“Hindi naman po,” sagot ko.

Para kaming ma-a-outbalance sa hagdan kung hindi ko lang tinitibayan ang mga binti ko. Sobrang bigat niya. Dumagdag pa ang bigat ng bitbit niyang gym bag na mukhang punong-puno ng laman.

“Si Rojan?”

“Tulog pa po.”

Paisa-isa ang bawat hakbang namin sa mga baitang ng hagdan.

“Ahh, tulog pa.”

“Opo.”

“Kawawa naman anak ko.”

Bandang kalagitnaan nang bigla siyang huminto, kaya napahinto na rin ako.

“Sandali nga lang.” Humarap siya sa akin. “Janus, puwede mo ba ‘kong amuyin?”

“Po?” Kumurap-kurap ako.

Paglapit niya sa akin ay kusang napaatras ang mga paa ko. “Singhutin mo ‘ko.” Hinila niya ang suot niyang tank top na sando sa may dibdib at inilapit sa akin ang awang nito. “Amuyin mo nga kung amoy alak ko.”

“Um…” Para akong naparalisa. Amoy alak siya mula pa kanina, pero hindi ko masabi.

“Lagot ako sa anak ko ‘pag nalaman niyang… uminom ako,” pagkabahala niya. Ngayon ay hindi ko maialis ang tingin ko sa mamula-mula niyang morenong mukha. “Gago kasing Pio, dinamay ako sa kasawian. Napa-shot na naman tuloy.”

Tulala malala ako.

“Paamoy nga, boy,” pakiusap niya

Binitiwan niya ang hawakan ng gym bag na nakasukbit sa balikat niya at hinawakan ang likod ng ulo ko, saka maingat itong hinila sa puwang ng suot na sando at dibdib. Nag-init ang buong mukha ko nang mapalapit ang ilong sa balat ng mabukol niyang dibdib. Lalong lumakas ang amoy ng body spray, katamtamang pawis, at alak sa ilong ko.

“Ano, amoy alak ba ‘ko?” tanong niya matapos maingat na pakawalan ang ulo ko.

“Um…” Suminghap ako. Hindi ko alam kung bakit ako nabuhayan sa simpleng ginawa niyang iyon. Mahinang tumango ako bilang tugon.

“Eh, ‘yong bibig ko?”

“Po?” Muli akong naparilasa.

“Hindi ako makakahalik sa anak ko nito kapag may naamoy siya kahit konting alak. Matalas pa naman pang-amoy ni Rojan.”

Humakbang pa siya palapit sa ‘kin. Umatras naman ako. Ramdam ko ang unti-unting pagbilis ng tibok ng puso ko.

“Paamoy nga ng bibig ko, boy.”

Hanggang sa na-corner ako sa gilid na pader ng apartment building. Pagkasandal ng likod ko rito ay dikit na dikit ang ulo ko sa pader sa sobrang pag-atras. Habang siya naman ay isinandal ang braso niya sa itaas ng ulo ko. Lumitaw ang mga buhok niya sa kilikili at para akong nakulong sa malaki niyang bisig. Seryoso lang ang mga mata, inilapit niya ang mukha niya sa akin, ang bibig niya sa ilalim ng ilong ko, na sobrang lapit na rin sa mga labi ko kung tutuusin.

Huminga siya nang katiting. At parang may kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko at muli akong naparalisa, nanigas ang mga panga. Panay siya buga ng mainit na hangin sa ilong ko. Hangin na ang tunog ay parang sa taong pinipigilan ang sarili na makagawa ng makamundong bagay. Panay rin ako tanggap sa kumakawalang hangin mula sa awang ng bibig niya na may halong amoy ng alak, at hindi ako sigurado kung gusto ko ba iyon o hindi, dahil para na rin akong malalasing sa mga titig niya.

Bahagyang tumabingi ang ulo niya. “Ano, boy?”

Nagising ako sa lalim ng boses niya. “Um…” Lumunok ako. “O-Opo. M-M-Medyo po.”

Tipid siyang ngumiti at pinakawalan na ako. Naiwan pa rin ang amoy alak niyang hininga sa ilong ko. “Sabi ko na nga ba.”

Nakahinga lang ako nang maluwag nang lumayo na ang katawan niya sa akin. Sunod niyang sininghot ang magkabilang kilikili niya. “Mukhang kailangan kong maligo.” Sabay tingin sa akin. “Kaso, hindi ako puwedeng pumasok sa kuwarto namin nang ganito. Baka mahagip ni Rojan ang amoy. Iiyak na naman ‘yon panigurado.”

“B-Bakit po?” tugon ko para lang matuon ang pag-iisip sa sinabi niya, hindi sa mga labi niya na muntik na akong halikan.

“Eh, ayaw akong umiinom no’n, eh,” sagot niya. “Mabuti nga at nakontrol ko ang sarili ko. Muntik pa akong tagayan nang tagayan ng gagong Pio. Eh, madali pa naman akong malasing. At nag-iiba ako ‘pag lasing.”

Hindi pa ba siya iba ngayon? Kasi parang mas mapusok siya kung makatitig sa ‘kin. O baka imahinasyon ko lang?

“Puwede ba akong makiligo sa apartment mo bago ako magpakita kay Rojan?” pakiusap niya. “Kailangan ko lang i-wash out ‘tong amoy ng alak sa katawan ko.”

Sa apartment ko? Sa bagay, kung matalas ang pang-amoy ni Rojan, panigurado ay kakalat ang amoy ng alak sa loob ng kuwarto nila. At isa pa, nasa posisyon ba ako para tumanggi? Amo ko siya, eh.

“W-Wala pong problema,” sagot ko.

“Gusto mo ba ‘kong samahan?”

Nanlaki ang mga mata ko. “Po?”

“Parang nanlalagkit ka na diyan sa suot mo, eh.” Bumaba ang mapusok niyang tingin sa suot kong hoodie. “Kung gusto mo lang.”

“Um, h-hindi na po,” iling-iling ko. “Mamaya pa po ako bago matulog.”

“Ahh, sabi ko nga.”

Bumalik sa taas ng hagdan ang tingin niya. Nang tumuloy siya sa pag-akyat ay muntik pa siyang matumba kung hindi ko lang agad siya nahawakan sa likod. Napatingin naman siya sa mga mata ko at muli akong hinawakan sa bisig, hinimas-himas ito habang inaalalayan ko siya sa pag-akyat.

Tahimik lang akong nakayuko habang marahan naming tinatahak ang hagdan. Hindi ko alam kung saan titingin—sa mga baitang ba na isa-isa naming inaapakan o sa bumabakat sa shorts niyang kulay itim? Hindi rin ako sigurado kung pawis ba ang namumuong basa sa tela nito o kung ano.

Pawis lang siguro.

Chapter 8

Trigger Warning:

Explicit Scene

Pinapasok ko na si Kuya Roman sa loob ng apartment ko. Hindi naman ako natakot na baka ay mawalan ako ng gamit, dahil una sa lahat, amo ko siya. Ikalawa, wala naman masyadong gamit sa loob ng apartment ko. Kahit akyat-bahay nga siguro ay hindi magagawang itakbo ang stand fan ko.

“Palagay nga nito sa ibabaw ng cabinet.” Ibinigay niya na sa akin ang bitbit niyang gym bag. “At saka, puwede mo rin ba akong kuhanan ng pampalit? Sando, shorts, brief.”

“Okay po,” tango ko habang bitbit sa balikat ang mabigat na gym bag.

Akma na sana akong lalabas ng apartment nang bila niya akong hinawakan sa balikat. “Sigurado ka bang ayaw mong sumabay?”

Kahit nanggigitata na ay umiling-iling ako.

“Sige, ikaw bahala,” aniya.

Nang simulan niya nang hubarin ang sando niya ay may pagkataranta akong kumaripas ng lakad palabas. Pasinghap-singhap ako habang naglalakad sa pasilyo. Pasilip-silip sa nakabukas na jalousie window ng apartment ko habang nakatalikod siyang naghuhubad ng mga saplot at naglalakad papunta sa banyo ko. Nahuli pa nga ng mga mata ko ang matambok niyang puwet at mas lalo akong nag-init, kaya agad na napaiwas ng tingin.

Sa huling sulyap ay nakita kong pumasok na siya sa loob. At may nahagip akong parte ng katawan niyang tigas na tigas.

“Fuck…” Pinilig ko ang ulo ko.

Lalong tumigas ang nasa loob ng pants ko.

Katulad ng sa apartment ko ay medyo madilim na rin sa loob ng apartment nila pagbalik ko roon. Hindi ko na muna binuksan ang ilaw at baka magising ang natutulog na bata sa kama. Maingat kong inilapag sa ibabaw ng cabinet ang gym bag. May kaunting ngalay na naiwan sa balikat ko. Mukhang hindi na yata sanay ang katawan kong magbuhat ng mabibigat. Samantalang sa military academy ay mas mabibigat pa ang mga binubuhat namin.

Binuksan ko paisa-isa ang mga drawer ng cabinet. Sa ikatlong drawer ko nakita ang mga nakasalansan na damit ni Kuya Roman: sa kaliwa ang mga sando, sa kanan ang mga shorts. Sa ikaapat na drawer naman nakalagay ang mga medyas at brief.

Kumuha ako ng tig-iisa ng bawat nabanggit at agad ding bumalik sa apartment ko.

“Kuya Roman?” umalingawngaw ang boses ko sa madilim na kuwarto. “Pasok po ako?”

Hindi ko alam kung bakit pa ako nagpaalam, eh, kuwarto ko naman ito.

Walang ibang maririnig kundi ang mga lagaslas ng tubig na nanggagaling sa banyo.

“Kuya Roman?” ulit ko, may konting lakas.

Maya-maya pa, umawang ang pinto ng CR at sumilip ang liwanag na nanggagaling sa loob niyon.

“Janus?” tawag niya sa ‘kin.

“‘Yong… ‘Yong mga damit n’yo po.”

“Ahh…” Hindi ako sigurado kung ungol ang narinig ko o pagsang-ayon. “Palagay na lang diyan.”

“Iwan ko po sa kama,” paalam ko.

“Ahh… sige.”

May halong panginginig akong naglakad papunta sa kama. Habang palapit nang palapit ay may naririnig akong mga ingay sa loob ng banyo. Putol-putol at matitigas na halinghing ni Kuya Roman. Agad na tumahip ang dibdib ko nang mapagtanto kong ano iyong posibleng ginagawa niya sa loob, sa ilalim ng lumalagaslas na tubig.

“Iniwan ko na po sa kama,” saad ko.

“Ahh… boy… puwedeng sa lababo na lang pala?” biglang pag-iba niya sa usapan.

“Po?”

“Para madali kong makuha mamaya.”

“Ah.” Lumunok ako. “O-Okay po.”

Binuhat ko ang nakatupi at magkakapatong na mga damit, saka marahang umikot at naglakad papunta sa lababo. Bawat hakbang sa sahig, pakiramdam ko ay makakaapak ako sa landmine. Nagpigil na lang ako ng hininga habang naglalakad.

Palapit pa nang palapit sa bahagyang nakabukas na pinto ng CR, lalong lumalakas ang mga ungol at halinghing na maririnig. Kasabay nito ay ang sunod-sunod na tunog ng akala mo’y pumapalakpak na mga kamay. Pero iba ang nasilayan ko sa awang ng pinto ng CR. Sa loob, kita kong nakaunat ang kaliwang braso ni Kuya Roman pataas sa pader. Habang nakayuko ang ulo, panay siya bati sa naghuhumindig niyang pagkalalake.

Fuck!

Para akong nanigas sa kinatatayuan ko. Ang lalake na nauulinigan ko lang noon na nagsasarili sa kabilang apartment, nasa harapan ko na ngayon, dinig na dinig, kitang-kita ang ginagawang kahalayan. At sa lahat ng lugar, sa loob pa talaga ng banyo ko kung saan din mismo ako nilabasan noon habang naririnig ang mga halinghing niya.

“Janus?” aniya. “Nailagay mo na?”

Nang mapansing tila mapapalingon siya sa direksyon ko ay saka lang nakagalaw ang mga paa ko at agad na tinungo ang lababo.

“O-Opo, Kuya…”

Inilapag ko ang mga damit sa ibabaw nito, sa may gilid. Tuyo naman ang tiles ng lababo dahil hindi ako naghuhugas dito. “Um, iniwan ko po rito.”

“Ahhhh…” mahabang ungol niya. “Salamat.”

Sa sobrang kaba na baka ay nahuli niya akong sumilip sa kaniya, hindi ko na nagawang alisin ang tingin ko sa lababo, sa mga damit, sa tiles, kahit pa nga sa mga linya ng tiles, huwag lang sa nakabukas na pinto. Gayunpaman, nakaukit pa rin sa isipan ko ang nakita ko ngayon-ngayon lang. At kahit hindi nakatingin, na-i-imagine ko pa rin.

Sinasadya ba niyang ipakita sa akin ang ginagawa niya? O nagkataon lang na nadatnan ko siya sa kasagsagan ng pagsasarili? Kahit sinong lalake naman yata ay hindi magagawang pigilan ang sarili kapag nilamon na ng sarap. Kahit pa nga may makakitang ibang—fuck! Kaya ba hindi siya tumigil dahil lalake rin ang tingin niya sa akin? Dahil iniisip niyang normal lang itong gawain ng isang lalake?

Kung gano’n… puwede ba akong… sumilip?

“K-Kuya…?”

Kunwari ay itatanong ko kung may kailangan pa siya sa akin para lang makalingon sa direksyon ng banyo. Pero sa hindi inaasahan, biglang nagsara ang pinto nito. Mas nangibabaw ang tunog ng pagsara ng pinto kaysa sa mahina kong boses kaya hindi niya na ako narinig. Kaya hindi ko na nakita ang kasalukuyan niyang ginagawa.

Sa kabila ng lahat, dinig na dinig ko pa rin ang kulob na tunog ng mga palakpak, at lagaslas ng tubig, at mga ungol. Paulit-ulit. Naghahalo sa pandinig ko. Lalong bumibilis. Lalong lumalakas. Lalong naghahatid ng kakaibang uhaw sa lalamunan ko. Ng init sa buo kong katawan. Ng pagkalito kung dapat pa ba akong manatili rito para marinig ang—

“Ughhh!”

Napakislot ang balikat ko nang marinig ang pinakamalakas at pinakamatigas niyang ungol, senyales na naabot na niya ang rurok ng langit. Nasundan pa iyon ng mga putol-putol na halinghing na para bang walang katapusan ang sarap na natamo niya sa ginawang pagpapaligaya sa sarili.

Hindi naglaon, unti-unti ring humina ang mga halinghing na pinakakawalan niya. Hanggang sa tuluyang nawala. Hanggang sa ang tanging natira na lang ay ang lagaslas ng tubig at ang walang humpay na kalabog sa dibdib ko.

Lub-dub. Lub-dub.

Parang naparalisa ang buong katawan ko. Walang ibang makagalaw kundi ang pagkalalake kong pumipintig sa ilalim ng masikip kong brief. Buti at hindi niya ako nakikita ngayon—lalo na ang bukol sa pants ko. At mabuti rin at hindi ko na siya nakikita. Dahil kung oo, panigurado ay hindi ko na maitatago pa ang tunay kong pagkatao mula sa kaniya. Baka tuluyan na akong bumigay. At kapag nangyari ‘yon, hindi ko na alam kung anong puwedeng mangyari sa ‘kin. Hindi pa naman ako sigurado kung… tanggap niya kung ano ako.

Hindi ko rin kasi tanggap ang sarili ko.

---

Ilang minuto kong hinintay si Kuya Roman. Dahil baka ay may ipasuyo siya sa akin anumang oras, hindi na muna ako lumabas ng apartment ko. Sa halip, naupo na lang ako sa mauga kong kama. Hindi na naulit pa ang mga ungol at tunog na parang mga palakpak. Salamat naman at nabawasan na rin ang paninigas ng pagkalalake ko. Pero ang init sa buong katawan ko ay nariyan pa rin. Binuksan ko na lang ang stand fan para naman kahit papaano ay mabawasan ang alinsangan. Pero dahil dito ay kumalat sa hangin ang naiwang amoy ni Kuya Roman—mahinang amoy ng pawis at alak. Para akong malalasing sa amoy nito.

Habang naghihintay, isinagawa ko na lang muna ang breathing exercise na napanood ko sa YouTube para mapagpag ang hindi maalis na bigat sa dibdib ko. Kahit papaano ay lumuluwag na rin ang paghinga ko. Ngunit bawat pasok ng hangin sa ilong ko ay bumabalik lang din ulit ang kaba, dahil bawat langhap sa amoy ni Kuya Roman ay muli ko ring naaalala ang nakita ko kanina.

Ang sarap—I mean, ang tikas niya talaga.

“Janus?” biglang tawag sa ‘kin ni Kuya Roman.

Napakislot ang puwet kong nakaupo sa kama at agad akong napatayo, dahilan para lumangitngit ito at mas lalo akong magulat. Gano’n lang kadali para makalimutan ko kung paano huminga nang tama.

“Daddy?” Tinampal ko ang bibig ko. “I mean, Kuya?”

Bumukas ang pinto ng banyo kaya agad akong napailing.

“Tapos na ‘kong maligo.”

Bakit kailangan niya pang ipaalam sa akin?

“Um…” Ano ba dapat kong sabihin? “Opo.”

Opo. Wala namang tanong, bakit opo ang naging sagot ko? Ang hina ko talaga.

“Nakalimutan ko nga pala…” sabi niya. “Hindi ko naipakuha sa ‘yo ‘yong tuwalya.”

“Um, opo…” na naman. “Saglit lang po…”

Akma na sana akong maglalakad palabas ng apartment ko nang sabihin niyang, “Wait lang.”

“Bakit po?” Sa sobrang pagkawala sa sarili ay hindi sinasadyang napalingon ako sa kaniya at natunghayan ang basa pang hubo’t hubad niyang katawan na nakaharap sa direksyon ko. “Ay fuck,” usal ko sabay iwas ng tingin bago pa makita ang…

“Sa ‘yo na lang…”

Piniga ko ang gilid ng pants ko. “P-Po?”

Nangibabaw ang tunog ng naghihingalong stand fan. At dito na ngayon nakikihalo ang mabilis na tibok ng puso ko.
Lub-dub
!

“Pahiram na lang ng tuwalya mo. Baka biglang magising si Rojan ‘pag bumalik ka na naman sa kabilang kuwarto, eh.”

“Ng… Ng tuwalya ko po?” Nasamid ako bigla. Nangangalay na ang leeg ko sa pag-iling.

“Oo. Pampunas lang naman.”

Ipampupunas niya ang tuwalya ko? Sa basa niyang katawan? Lalo akong nag-init.

“Okay lang ba?” Seryoso siya.

Sino ba ako para tumanggi sa amo ko?

“O-Opo,” agad kong tugon.

Nagmadali akong tumungo sa pasilyo at kinuha ang tuwalya kong nakasampay sa balcony railing, sandaling naginhawaan sa preskong hangin na sumalubong sa akin sa labas. Pero agad ding namumbalik ang init sa buo kong katawan nang mapagdesisyunan ko nang bumalik sa loob at nang muli na namang tumambad ang… “Fuck…” Hindi ko na napigilang mapamura nang pabulong at mapailing na naman habang marahan at may panginginig-binting naglakad papunta sa kung saan siya hindi ko na alam saan ba ako dapat na ah ewan ko na kung bakit—

“Janus, dito.” Dahil sa sinabi niya ay saka ko lang napagtanto na sa ibang direksyon na pala ako naglalakad. Imbes na sa banyo ay papunta sa kabilang panig ng lababo.

“Ah, opo.” Para akong alimangong naglakad patagilid papunta sa kaniya habang ang mukha ay nakailing para lang hindi makita ang maganda niyang katawan at ang nakalantad niyang pagkalalake.

“Lapit ka pa.”

Fuck. Fuck. Fuck. Gaano kalapit?

“O-Opo.” Inunat ko pa ang braso ko para maiabot sa kaniya ang puti kong tuwalya. Para malaman kung malapit na ako ay pahapyaw ko siyang nilingon—mga 0.5 second—sabay iling ulit nang mapagtantong malapit na talaga ako.

“Salamat.” Naramdaman kong kinuha niya na ang tuwalya mula sa kamay ko kaya napahinto na ako. Ngayon ko lang napansin, nandito na naman ako kung saan ako naparalisa kanina. At tulad kanina, hindi na naman ako makaalis dito.

Lub-dub! Lub-dub! Lub-dub!

Mga ilang saglit lang, binalot ng liwanag ang direksyon ko nang lubusang mabuksan ang pinto ng banyo. At isang anino ang gumalaw at bumalot sa buo kong katawan, tanda na naglakad na palabas ng banyo si Kuya Roman at palapit sa… akin. Fuck!

“Janus…”

Muling napakislot ng malalim niyang boses ang balikat ko. Base sa kilos ng anino niya ay mukhang pinupunasan na niya ang buong katawan niya gamit ang tuwalya ko. ANG TUWALYA KO!

“P-Po?” Mapait na laway ang nalunok ko.

“May nakita ka ba kanina? O narinig?”

Parang tumigil ang mundo ko at hindi ako nakasagot. Mula sa pagiging mainit ay nanlamig ang buo kong katawan at pinagpawisan ako nang malagkit sa mukha.

Tinutukoy niya ba ‘yong… ginawa niya… kanina? Dapat ba… agad akong… umalis… kanina?

Sorry… Sorry po. Kuya Roman, sorry. Hindi ko sinasadyang makita kayo… o marinig.

“Pasensya na,” bigla niyang tuloy bago ko pa man masambit lahat ng tumatakbo sa isipan ko. Gano’n na lang ang panlalaki ng mga mata ko dahil imbes na ako ang humingi ng tawad sa kaniya ay siya pa itong… “Hindi ko na napigilan sarili ko.”

Naubusan ako ng sasabihin.

“Kung ano man ‘yong nakita mo kanina, o narinig,” tuloy niya, “dala lang ‘yon ng sobrang…” tumikhim siya, “libog.”

Alam ko. Pero kailangan niya ba talagang banggitin ang salitang ‘libog’ sa ‘kin? Gano’n ba siya kakomportable sa ‘kin?

“O-Okay lang po.”

Inipit ko ang mga labi ko dahil ‘yong salita rin mismong nabanggit niya ang nararamdaman ko ngayon habang pinagmamasdan ang anino niya. Kasalukuyan niyang pinupunasan ang buhok niya. Maging sa anino niya ay litaw na litaw ang kakisigan niya—ang laki ng biceps niya na lumolobo sa bawat galaw.

“Baka lang kako naiilang ka sa ‘kin,” patuloy niya.

“H-Hindi naman po.” Hindi lang naiilang.

“Sa amin kasi ng bayaw kong si Peter, normal lang ‘yong nagkakahulihan kami minsan. Pareho naman kamong lalake.”

Sabi na nga ba. Tama ang hula ko kanina. Iyon ang tingin niya sa akin. “Ahh…”

“Pero ikaw… baka mamaya, hindi normal sa ‘yo ‘yong gano’n…” Tumikhim siya. “Baka pinalaki ka sa conservative na pamilya.”

“H-Hindi naman po, Kuya.”

Higit pa sa konserbatibong pamilya ang kinalakihan ko… ‘yong tipong hindi ka makakahinga.

“Talaga?” tila nag-iba ang tono ng pananalita niya, naging malambing.

“O-Opo.” Lunok ulit. Ang pait.

“Kung gano’n…” Biglang gumalaw ang anino niya, gumilid at lumaki nang lumaki. Hanggang sa huli na nang mapagtanto kong naglakad na pala siya at huminto papunta sa kung saan kasalukuyang nakaharap ang ulo ko. Naging balewala na ang pag-iling ko dahil ngayon din mismo ay tumambad sa harapan ko ang buo niyang katawan. “Ibig sabihin ba nito… okay lang din sa ‘yo na nakikita akong… ganito?”

Mula sa ulo ay ibinaba niya na ang tuwalya. Gamit lamang ang kanang kamay ay sunod niyang pinunasan ang leeg niya. Sabay taas ng kaliwang kilikili, at pinunasan ang mga buhok nito. Saka sa mabukol niyang dibdib.

“Um…” Napatulala ako sa nakikita ko. Tila sinasadya niya yata na paikut-ikutin ang tuwalya sa napakalaki niyang dibdib.

“Sanay kasi akong maghubad,” tuloy niya. At tuloy din sa pagbaba ang tuwalya papunta sa kaniyang tiyan—o abs. Hulmadong-hulmado ito. “Sanay ka rin bang nakakakita ng ganitong katawan?”

Aaminin ko, maraming naglalakihang katawan sa military academy. Lalo na ang best friend kong naiwan doon. Pero ibang usapan na kapag ‘yong nasa harap mo na mismo ay isang lalakeng ginawang hanapbuhay ang pagbubuhat. Kitang-kita sa ganda ng katawan kung gaano niya ito pinaghirapan. Matinding disiplina ang kailangan para magkaroon ng ganito kagandang hubog. At matinding disiplina rin ang kailangan para mapigilan ko ang sarili ko na tumitig kung saan patungo ang tuwalya. Dahil mula sa abs ay unti-unti iyong bumababa sa puson.

“At sanay ka rin bang nakakakita ng…?”

Ng naghumuhindik na pagkalalake. Mula sa malagong buhok pang-ibaba ay sunod niyang pinunasan ang naninigas niyang ari—bagay na hindi ko inaasahan dahil alam ko dapat ngayon ay kalmado na
ito
dahil natapos na siyang magpalabas kanina.

Lumaylay ang panga ko. “Uh-uhh…”

Parang humihiwalay ang kaluluwa ko, diretso impyerno na nga siguro dahil sa puntong ito ay kung ano-ano na ang naglalaro sa isip ko. Parang nanghihina rin ang mga tuhod ko at anumang oras ay puwede akong mapaluhod. At kahit mukhang hindi ko kakayanin, pipilitin kong buuhin. Parang… uhaw na uhaw ako… sa kaniya.

“Kasi kung hindi, sabihin mo lang—”

“O-Okay lang po!”

Nagulat kami pareho sa naging sagot ko. Hindi kasi naitago ng boses ko kung gaano ka-okay sa akin ang minumungkahi niya.

Sa puntong ito ay natigil siya sa pagsasalita at sa paggalaw ng tuwalya na ngayon ay nakatakip na sa pagkalalake niya. Dahil sa pagkabahalang may nasabi akong mali ay agad kong inangat ang tingin ko, papunta sa mukha niya, na ngayon ay ubod ng seryoso.

Katapusan na ba ng mundo? Nahalata ba sa boses ko na bakla ako? Na gusto ko siya?

Unang kita ko pa lang sa kaniya rito sa apartment building, alam ko na sa sarili ko na may naramdaman akong kakaiba kapag nadadaanan siya sa pasilyo. Meron akong nakita sa kaniya na bihira kong makita mula sa ibang tao. Kahit noon pa lang, alam ko na kung gaano siya mapagmagal bilang isang ama. At nang makasama ko sila ng anak niya sa iisang bubong, mas lalo ko lang iyong napatunayan. At mas lalo ko siyang hinangaan. Kahit akala ko noon ay malabong mapansin niya ako, o malapitan, o magustuhan, sapat na sa ‘kin na nakikita ko lang siya at nadadaan-daanan. Dahil natatakot akong mahusgahan niya ako.

Hinuhusgahan niya na ba ako ngayon?

“Ayos.” Biglang naguhitan ng ngiti ang labi niya. “Noong una ko pa sana balak sabihin sa ‘yo. Ayoko kasing baguhin sana ‘yong nakasanayan ko na.” Tumuloy na siya sa pagpupunas ng katawan. Ngayon naman ay pinunasan niya ang kabila niyang kilikili.

Samantala, naiwan lang akong nakatulala sa guwapo niyang mukha. Sa dinami-rami ng naisip kong sasabihin niya, hindi kasama roon ang salitang ‘ayos’.

“Hindi na kasi bago sa amin ni Peter na nagkakakitaan. Pareho namang lalake, eh. At isa pa, bakit mo pa ikakahiya kung malaki naman, ‘di ba?”

Naging ngisi ang ngiti sa labi niya. Kasabay nito ay ang pagsilip niya sa ilalim niya at ang pagbalik sa mga mata ko, na parang sinasabi niyang tingnan kong muli
iyon
.

“Ah, o-opo,” nanginginig kong sagot na may kasamang pilit at maiksing tawa.

“Ngayon pa lang, masanay ka na sa laki nito. Kasi araw-araw mo na ‘tong makikita,” tuloy niya sabay balik ng tuwalya sa ilalim niya, pero sa puntong ito ay sa mga bilugang bola na niya pinunas. Halatang may natitira pa ring laman.

“Opo.” Kinakapos na ako sa hangin.

Hindi ako dapat nagtatagal ng tingin sa pagkalalake niya kahit may pahintulot niya dahil baka hindi ko na talaga mapigilan ang sarili ko. Pero hindi ko maiwasan. Lalo pa’t parang sinasadya niya pang ibalot ang tuwalya sa kabuuan ng katawan nito habang inaatras-abante ang kamay.

“Pinagpapawisan ka yata?”

“H-Ho?” Bumalik ang tingin ko sa mukha niya.

“Sabi ko, pinagpapawisan ka ata.” Itinaas niya na ang ginamit na tuwalya. At sa hindi inaasahan, bigla niyang pinunasan ang mukha ko gamit din ito mismo. Sabay sabit nito sa balikat ko. “Nag-iinit ka na ba?”

Nag-iinit? O naiinitan?

“Hindi po.” Agresibo kong pinilig ang ulo ko.

Ngumisi siya. “Sabi ko naman kasi sa ‘yo, sabay na tayong maligo, eh. Okay lang naman sa ‘kin. Eh, ‘di sana, sabay pa tayong…” Tumikhim siya. “Nga pala, paamoy naman ng katawan ko…”

Nanlaki ang mga mata ko. “Po?”

“Tulad kanina.” Hinawakan niya ang likod ng ulo ko. Sabay lapit nito sa katawan niya. “Paamoy ulit.”

Kumapit sa ilong ko ang amoy ng sabon na palagi kong ginagamit—may bahid ng pagkababae ang amoy, taliwas sa nakikita ng mga mata ko. Para akong malulunod sa pagitan ng mabukol niyang dibdib. “Ano, boy?”

“Um, m-mabango po…”

“Baba pa natin onti.” Gano’n na lang ang gulat ko nang maingat pa niyang idiniin ang ulo ko pababa sa katawan niya. Dumikit ang dulo ng ilong ko sa abs niya. “Anong amoy, Janus? May alak pa ba? Natapunan ako bandang tiyan kanina, eh.”

Walang alak, pero ako parang may balak.

Hindi na pang-amoy ang umiiral sa akin ngayon kundi paningin. Kaunti na lang at maaabot na ng bibig ko ang nakatirik niyang pagkalalake. Na para bang sinasabi nitong huwag ko nang palampasin ang pagkakataon habang hinog pa. Pero sa kabila nito ay ang hinog na hinog niya ring mga bola ang nagpapagising sa diwa ko. Gusto kong tulungan siyang ubusin iyon…

Fuck, ano ba ‘tong naiisip ko!

“Janus?” paggising niya sa ‘kin.

“Ah, opo, malaki po,” biglang nasambit ng dila ko. Muli na naman akong nanlamig.

“Malaki?” pagtataka niya. Maingat niya nang pinakawalan ang ulo ko ngayon.

Lumunok ako. Ang saklap talaga. Palagi na lang akong ipinapahamak ng dilang ito. “Ah, I-I mean…” Singhap kasabay ng paglanghap sa mabango niyang balat. “Malaki na… malaki na po ang pinagbago, ‘di tulad kanina. Wala na pong amoy ng alak.”

Naitawid kaya?

May halong takot kong inangat ang mukha ko para makita kung anong magiging reaksyon niya. Pagdapo ng mga mata ko sa mukha niya, wala akong nakitang emosyon.

“Okay. Salamat,” tanging sambit niya lang, sabay tapik sa balikat ko.

Kinuha niya na ang brief na nakapatong sa lababo at bago iyon suotin, tumalikod pa siya sa akin. Walang ibang sinasabing kahit ano, nagtuluy-tuloy lang siya sa pagbihis ng shorts, at bilang panapos ay ang sando.

Hindi ko na maintindihan kung anong mararamdaman.

May nasabi ba akong hindi maganda? O may nagawa ba ako?

“Tara na, bago pa magising si Rojan.”

“O-Opo.”

Tahimik lang siyang naglakad palabas ng kuwarto, na agad ko rin namang sinundan. Ipagtataka ko pa sana kung bakit hindi tulad kanina, hindi niya ipinaamoy ang bibig niya sa akin pagkatapos maligo, pero siya na rin mismo ang sumagot sa tanong. “Ginamit ko nga pala ang sipilyo mo kanina para matanggal ang amoy ng alak sa bibig ko. Okay lang ba sa ‘yo? Nakalimutan ko ring ipadala, eh. Kung hindi, papalit—”

“Okay lang po,” mabilisan kong tugon. “Hindi naman po ako maselan.”

“Sigurado ka?”

“Opo.”

Wala na akong karapatang mag-inarte.

Nang makarating kami sa pasilyo, sandali siyang napahinto nang makita ang mga isinampay ko, lalo na ang brief niya, na parang meron siyang naalala. Kaya tumabi siya sa akin at inakbayan ako, at saka kami sabay na tumuloy sa paglalakad.

“Nga pala, may naiwan ako sa loob ng banyo mo,” paalala niya. “Ikaw na bahala.”

“Okay po,” sagot ko kahit hinuha lang ang meron ako kung ano iyon.

“Salamat.” Muli niyang tinapik ang balikat ko at nanumbalik siya sa pananahimik.

Pagbalik namin sa apartment nila ay saktong nagising si Janjan nang halikan ng ama sa may pisngi. “Gising na, anak.”

“Papa?” Napipikit-pikit pa nga si Janjan, pero nang malinawan kung kaninong makating balbas ang gumising sa kaniya, agad itong napabangon sa kama. “Papa!”

Binuhat ni Kuya Roman si Janjan at dinala na papunta sa palaging upuan nito sa hapagkainan. “Ang sarap ng tulog ng anak ko, ah! Pa-kiss nga si Papa sa leeg.”

“P-Papa, kikiliti ako!” halakhak ni Janjan.

“Para kiss lang, eh.”

Humina ang tawa ni Janjan nang may mapansin. “Papa, bakit basa buhok mo?”

Natigil sa paghalik si Kuya Roman sa anak. “Ah, wala ito, anak.” Saglit niya akong nilingon sabay balik din ng tingin sa anak. “Nabasa lang ng ulan. Umambon pag-uwi ko, eh.”

Napuno ng pagdududa ang mga mata ni Rojan. “Inaantok ka po ba, Papa?”

“Ha?” Ngiting bistado si Kuya Roman. “Ako? Hindi, ah. Pagod lang ang Papa.”

“Uminom ka na naman po, Papa?”

“Uminom? Anong uminom? Hindi…” nguso ni Kuya Roman. “Ba’t ako iinom? Eh, di ba, pinagbawalan mo na akong uminom?” Muli niya akong nilingon. “Uminom ba ako, Janus? ‘Di ba hindi?” Nagtaas-baba siya ng kilay.

“Ah, oo,” sabi ko, sabay kagat agad ng dila. “I mean, oo, hindi… hindi uminom ang papa mo. Amuyin mo pa.”

Inamoy ni Rojan ang bibig ng ama niya, at para namang suspek na nahuli si Kuya Roman at hindi siya nakagalaw, hanggang sa sinabi ng anak niya, “Good job, Papa!”

“Mas good job ka, kasi mabait ka raw ngayong araw sabi ng Kuya Janus mo,” nangingiting sabi ni Kuya Roman. Ibinaba niya na si Janjan sa upuan nito. Nilingon naman ako ni Janjan sa may likuran niya, nakatayo sa may pintuan. Nginitian ko siya. Himalang hindi niya naman ako sinungitan. Hindi lang talaga nginitian. Magkaiba ‘yon. At okay na sa ‘kin ‘yon.

“Opo, Papa,” sagot ni Janjan sa ama.

Dahil diyan, pahihiramin ko ulit siya ng cellphone bukas.

“O, Janus, ano pang hinihintay mo?” baling sa ‘kin ni Kuya Roman habang tinutungo ang gym bag sa ibabaw ng cabinet.

Nagkunwari na lang akong nahihiya. “Po?”

“Pumasok ka na. Kakain na tayo.”

At nang sabihin niya lang ay saka ako pumasok sa loob, umupo sa kabilang upuan, at pinagmasdan siyang kunin mula sa loob ng gym bag ang magiging hapunan namin ngayon. Isang supot ng papaitan, na hula ko ay ginawa nilang pulutan ni Pio kanina nang mag-inuman sila. Mabuti at hindi na nagtaka ang bata sa dala ng ama.

---

Nang sandaling matapos kaming kumain ay saka lang ako nakahinga nang maluwag. Hindi nga ako nakakain nang maayos kanina dahil sa bawat sulyap ni Kuya Roman ay muli ko na namang naaalala ang ginawa niya sa loob ng apartment ko. Kahit nga mag-isa na lang ako nang bumalik sa loob ng apartment ko, pakiramdam ko ay nandoon pa rin siya sa loob ng maliwanag na banyo, umuungol… gumagawa ng milagro.

Hindi na nakayanan ang init ng katawan, napagdesisyunan ko nang maligo bago matulog. Pero mukhang hindi yata ako makakatulog nang maayos ngayong gabi. Sa loob kasi ng banyo, kumapit ang amoy ng nakaraan. Nakapagtataka nga, eh, dahil dapat ay wala na ito dahil nakabukas naman ang pinto ng banyo at dapat ay natabunan na ito ng amoy ng sabon at shampoo ko na ginamit ni Kuya Roman.

Saka ko lang nalaman kung ano ang pinagmumulan ng amoy nang maghubad na ako at tinangkang isabit ang mga pinaghubaran ko sa hook sa likod ng pinto ng banyo. Dito ay tumambad sa akin ang mga pinaghubaran ni Kuya Roman—ang tank top niyang sando sa likod at ang mga pang-ibaba sa harapan. Nakabaliktad ang hinubad niyang shorts na may nakakabit pang brief. At sa mismong brief ay kitang-kita ang mga basa.

Kinuha ko ito at bahagyang inilapit sa mukha ko para suriin. May mantsa sa tela ng brief na katulad ng sa nilabhan kong brief kaninang hapon lang. Kulay puti. Pero itong nakikita ko ngayon ay sariwa pa dahil kita pa rin ang lapot at mas malakas ang amoy na parang Zonrox. At dito ko na nakumpirma na hindi pawis ang nakita ko sa bukol ni Kuya Roman kanina… kundi tamod.

Bumalik sa akin ang sinabi niya kanina…

“Ikaw na bahala.”

Chapter 9

This chapter is R-18.

Ang alam ko, kaya ako naglalakad sa pasilyo para tumungo sa kabilang apartment, para sa isa na namang panibagong araw ng trabaho. Ang hindi ko lang alam ay kung paano nangyaring nawala lahat ng pasa at galos sa mga braso ko at kung bakit nakasuot lang ako ng shorts at sando.

Bahagyang madilim pa ang paligid dahil madaling-araw pa lang. Pero parang may kulang. Hindi ba’t may mga sinampay ako kahapon? Saan na napunta ang mga ‘yon? At sa pagkakaalala ko, kagabi lang din ay nilabhan ko ang mga pinaghubaran ni Kuya Roman at isinampay sa sampayan ko.

Ang mga pinaghubaran ni Kuya Roman…

Hindi ko alam kung paano ko nagawang pigilan ang sarili ko na magpalabas kagabi pagkatapos iyong makita… at maamoy.

Paghinto sa tapat ng apartment nila, kakatok na sana ako sa pinto at tatawagin ang pangalang Kuya Roman, nang bigla kong maalala ang payo niya sa akin. Na sa susunod, pumasok na lang ako sa loob kahit walang paalam. Kahit pa nga natutulog pa sila. Kaya ginamit ko ang susi para pumasok na sa loob. Nagdahan-dahan siyempre sa pagbukas ng pinto at baka magising ko ang mag-ama mula sa pagkakahimbing.

Mga ilang segundo rin bago nasanay ang mga mata ko sa dilim at bago ko naaninag ang mga bagay-bagay sa loob ng apartment. Mula sa blankong hapagkainan, sunod na lumipat ang tingin ko sa blankong kama.

Sa blankong kama? Bakit? Nasaan ba ang mag-ama? Hindi ba dapat ay natutulog pa sila ganitong madaling-araw pa nga lang?

“K-Kuya?” Kumunot ang noo ko habang inililibot ang tingin sa paligid. Sa sobrang katahimikan, para akong mabibingi.

Balak ko pa sanang ulitin ang pagtawag kay Kuya Roman nang bigla akong nakarinig ng paglangitngit ng pinto. Nanggaling iyon sa loob ng kanilang banyo. Pagbaling doon ay kita kong sumilip ang liwanag mula sa siwang ng bahagyang bukas na pintuan. Nagkaroon din ng mumunting ingay sa gitna ng nakabibinging katahimikan. Ingay na gawa ng lumalagaslas na tubig.

Naliligo na kaya ang mag-ama?

Bakit, anong oras na ba?

May pagka-aligaga kong kinuha ang cellphone mula sa bulsa ng shorts ko para sana alamin kung anong oras na. Baka kasi mamaya ay nagkamali ako ng tingin sa oras kanina at hindi ko namalayang late na pala. Pero imposible. Madilim pa nga sa labas, eh. Sigurado akong masyado pang maaga.

“Janus?” boses ni Kuya Roman.

Muntik ko pang mabitiwan ang cellphone ko dahil sa pagkabigla. Madadagdagan pa sana ang mga basag nito sa screen kung hindi ko lang nahawakan nang mabuti.

“K-Kuya?” balisa kong tugon habang ibinabalik ang cellphone sa loob ng bulsa.

“Halika rito,” maamo niyang pakiusap.

Lalong nadagdagan ang mga kunot sa noo ko, dahil hindi pa nga nasasagot ang mga tanong ko ay nadagdagan pa ang mga ito.

Bakit ako tinatawag ni Kuya Roman?

“Kuya?” Hinanap siya ng mga mata ko mula sa siwang ng pinto, pero masyado iyong makipot kaya wala akong nakita.

Kaya tanging boses lang niya ang naririnig ko. “Halika rito, Janus. Tulungan mo ako.”

Tulungan? Saan?

Bigla akong kinabahan.

Walang sinasabing kahit ano, marahan akong naglakad patungo sa pinagmumulan ng liwanag. Kung gaano katahimik ang bawat hakbang ko ay siya namang ingay ng bawat kalabog sa dibdib ko. Gayunpaman, sinusubukan kong huwag mag-isip ng kung ano. Dahil baka ay nangangailangan lang talaga ng tulong ang amo ko. Dahil baka ay kailangan niya lang ng kaagapay sa pag-aasikaso sa anak niyang papasok na sa eskuwela. Tama, baka gano’n na nga.

“Kuya Roman…” Huminto ako sa tapat ng banyo nila. “M-May kailangan po kayo?”

Mga ilang segundo rin akong naghintay bago makarinig ng sagot mula sa kaniya. “Pasok ka.”

“Po?” Hindi ako makapaniwala sa narinig.

Ang inaasahan ko ay may iuutos lang siya sa akin na kuhaning mga damit sa cabinet.

“Pumasok ka sa loob, Janus,” ulit niya. “Bukas ang pinto.”

Ngayon ay sigurado na akong hindi ako nagkamali ng dinig. Malinaw ang boses niya. At malalim. May halong awtoridad. Kung hindi ako susunod, para saan pa at tinanggap ko ang trabahong ‘to? Kaya kahit may halong pag-aalangan, humakbang pa ako palapit sa pintuan. Lalong lumakas ang lagaslas ng tubig sa pandinig ko. Hindi ko alam kung dapat ba akong magpasalamat dahil wala akong naririnig na mga ungol at mga tunog ng palakpak, tanging lagaslas lamang ng tubig.

“P-Papasok na po ako sa loob… Kuya.”

“Sige lang, boy.”

Boy. Tama. Kaya iyon ang tawag niya sa akin dahil iyon naman talaga ako. Isang boy. Tagaluto. Tagalaba. Tagasunod sa bawat utos niya. At sigurado akong kaya niya lang ako pinapapasok sa loob dahil meron siyang mahalagang iuutos sa ‘kin.

Ilang beses na rin akong nagkamali ng interpretasyon sa bawat iniuutos niya. Masyado kasing marumi ang pag-iisip ko. Panahon na siguro para seryosohin ko ang trabahong ‘to… para din sa ikabubuti ko.

May panginginig-kamay kong pinihit ang doorknob at payuko akong naglakad papasok sa loob ng banyo. Tuyo pa ang tiles sa loob nang maapakan ko, bagay na hindi ko inaasahan. Hindi ba dapat ay basa na ito dahil pinaliliguan niya na si Janjan?

Tuloy-tuloy lang ang paglagaslas ng tubig.

“Isara mo ang pinto.”

“O-Opo, Kuya.”

O baka ngayon pa lang paliliguan ang bata?

Isinara ko na ang pinto tulad ng utos niya. Saka ako umatras sa gilid, nakayuko pa rin, ang mga kamay ay magkapatong sa harapan ng suot na shorts. Pakisap-kisap ang mga mata ko habang pinakikinggan lang ang tuloy-tuloy na paglagaslas ng tubig.

“Tulog pa si Rojan,” wika niya sa kawalan.

“Ah, gano’n po?” sagot ko. Pero kinalaunan ay para akong binuhusan ng malamig na tubig nang mapagtanto ang ibig nitong sabihin. Nanlaki ang mga mata ko. “P-Po?”

Mabilis na napaangat ang mukha ko. Kasabay ng pag-angat nito ay parang nabitiwan ko ang puso ko nang tumambad sa akin ang mag-isang lalakeng nakatayo sa harapan ng bowl, hawak-hawak ang naninigas na pagkalalake at pilit na itinutulak pababa para lang tumama sa butas ng bowl ang ihi. Ang ihi na ngayon ko lang napagtanto ay siya palang pinagmumulan ng tunog ng paglagaslas.

Ang buong akala ko ay mula sa bukas na gripo nagmumula ang tunog, pero malinaw kong nakikita na kasalukuyan itong nakapatay. Ang buong akala ko ay tatlo kaming nasa loob ng banyo, pero walang ibang nandito kundi ako… at siya… at ang…

“Hindi mo ba nakita? Natutulog pa si Rojan sa kama. Natatakpan ng kumot.”

Hindi ko napansin. May kumot nga ba kanina? Akala ko ay pareho na silang gising? Nabalot ako ng pagtataka.

“Ahh…” Muli akong yumuko, lumunok, sinusubukang ikalma ang paghinga.

Kalma. Nakita ko na
‘yan
. Kalma lang.

“Ang aga mo yatang nagising?”

“Ah, opo. M-Maglulu~” biglang akong nasamid sa sariling laway kaya hindi ko na nakumpleto pa ang salitang ‘magluluto’.

“Ha?” pagtataka niya. “Mag… lulu?”

“P-Po?” Napatingin ako sa mukha niya. “L-Lulu? H-Hindi po.” Sabay tingin sa pagkalalake niya. “I mean…” Sabay tingin sa pagkalalake kong nagsisimula na ring bumukol sa shorts. “Mag… Magluluto po.” Sabay agad itong tinakpan. “‘Y-Yon po.”

Fuck. Kamuntikan na.

“Ahh…” Tumigil na ang paglagaslas ng ihi niya sa bowl. Gayunpaman, hindi ako naglalakas-loob na sumilip ulit sa kaniya.

“K-Kayo po?” Suminghap ako habang nakayuko. “B-Bakit po gising na kayo?”

At bakit n’yo ako pinapasok dito?

Ilang sandaling nanaig ang katahimikan sa loob ng banyo. Bawat malalim na paghinga ko ay dinig ko na. Nakakailang. Sobra. At nakakakaba talaga. Dahil ba kaming dalawa lang ang nasa loob ng masikip na banyong ito?

Maya-maya pa ay sumagot din siya. “Dahil sa ‘yo…”

“Po?” naguguluhan kong tugon.

Pagbalik ng tingin sa kaniya, kita kong nakalantad pa rin ang pagkalalake niya kahit pa nga tapos na siyang umihi. “Dahil sa ‘yo, Janus. Dahil sa… nangyari kahapon.”

Katahimikan mula sa akin.

Sa sobrang dami ng tumatakbo sa isip ko, hindi na ako makasagot, at mas lalong hindi makapag-isip nang maayos. Lalong umasim ang sikmura ko, at batid kong hindi lang ito dulot ng sobrang aga kong paggising. Batid ko kung saan papunta ang usapang ito. Batid kong may dahilan kung bakit hawak pa rin niya sa kamay niya ang…

“Janus, kita ko kung paano ka makatitig sa ‘kin kahapon…” Nawala ang pagiging maamo sa malalim niyang boses. “Kita ko kung paano ka makatitig kay Junior…”

Hinagod ng palad niya ang naghumuhindik niyang pagkalalake, hanggang sa tumulo ang huling patak ng ihi mula sa butas nito.

“Tinanong ko sa ‘yo kahapon kung okay lang sa ‘yo na nakikita mo
ito
…” malagkit niyang sambit. “Ano nga ang sagot mo?”

Lumunok ako nang muli niyang hagurin ang pagkalalake niya, hanggang sa wala nang lumalabas mula sa butas nito. “Opo.”

Para akong nahihipnotismo sa bawat galaw niya rito. Ni kahit mga isinasagot ko nga ay hindi ko na alam kung saan nagmumula.

“Ngayon, puwede ko rin bang itanong sa ‘yo kung…” Lumipat ang tingin ko sa mga mata niya. Sa mga mata niyang mapupusok. “Kung puwede mo rin akong tulungan?”

Kumurap-kurap ako. “T-Tulungan?”

“Oo.” Ngumisi siya. “Lalake sa lalake.”

Para na akong maduduwal sa kaba. “Po?”

“Kung okay lang naman sa ‘yo…” Lumipat ang tingin niya sa sariling alaga habang tuloy lang sa paghagod nito. “May ibang hinahanap kasi itong si Junior. Sawa na sa kamay ko.” Sabay balik ng tingin sa akin. “Lalake sa lalake, puwede mo ba akong tulungan?” Muli siyang ngumisi.

Binasa ko ang mga labi kong nanunuyot. Ngayon ay malinaw na malinaw na hindi siya nagbibiro. Na hindi lang ako nagkakamali ng interpretasyon. Humihingi siya ng tulong. Mula sa akin. Totoo na ‘to.

“Um…” Pinigilan ko ang mga kamay ko mula sa panginginig. “O-Oo naman po.”

Hindi ko na talaga alam. Napapikit na lang ako at nagdarasal na sana ay huwag akong magising kung panaginip lang ang lahat ng ito. Dahil sigurado akong sa totoong buhay ay hindi ako magiging ganito katapang.

“Sabi ko na, eh. Maaasahan ka talaga, boy.”

Muli akong nagmulat ng mga mata. At sa harapan ko, muling tumambad si Kuya Roman habang ibinababa nang lubusan ang mga suot na salawal. Nang tuluyang mahubad ay isinampay niya ang mga ito sa malapad niyang balikat.

“Tara dito, boy.”

Fuck! Shit! Heto na!

‘Di pa ako handa.

Handa na ako.

Hindi pa!

Handa na.

Hin—fuck!

“O-Opo, K-Kuya… Roman.”

Hinga. Hinga. Hinga.

Hindi ako makahinga.

Totoo ba ‘to?!

“Halika. Huwag kang matakot,” bumalik sa pagiging maamo ang boses niya. “Wala naman akong gagawing masama sa ‘yo.”

Tama. Bakit ako matatakot? Hindi naman siya katulad
nila
. Hindi siya masamang tao.

“Kuya…” Paisa-isang hakbang, kumalat ang lamig mula sa talampakan ko paakyat sa buong katawan. Gayunpaman, hindi matigil sa pag-iinit ang buong mukha ko.

Muli kong sinilip ang naghumuhindik niyang pagkalalake. Ngayon ay binitiwan niya na ito nang bahagya akong makalapit sa kaniya. Malapitan ko na itong nakikita. Pero lalo pa akong napalapit dito nang hawakan niya ang balikat ko gamit din mismo ang kamay na pinanghawak niya rito. Sabay diin ng katawan ko sa kaniya.

“Kinakabahan ka ba?” usisa niya.

Napatingala ako sa guwapo niyang mukha. May bakas ng paniniguro sa mga mata niya. Kahit nangininig ang mga panga ay umiling-iling ako. “H-Hindi po, Kuya.”

Kung naririnig niya lang sana ang puso ko.

“Sigurado kang okay lang sa ‘yo ‘to?”

Buo na ang loob ko.

“Opo, Kuya… pero…” Lumunok ako. “Hindi po ako gano’n—”

“Alam ko,” ngiti niya. “Hindi ka bakla.”

Kung alam niya lang.

“Tutulungan mo lang naman ako, ‘di ba?”

Tumango na lang ako bilang tugon.

“Kung gano’n, simulan mo na… bago pa mapansin ni Rojan na wala ako sa kama.”

Kahit binigyan niya na ako ng permiso ay napatanga lang ako sa kahabaan niya. Pinagpapawisan na ako nang malagkit at kahit anong pigil ko ay lalo lang tumitindi ang panginginig ng mga kamay ko. Hanggang sa kinuha niya ang isa sa mga ito. At siya na rin mismo ang gumabay rito para ipahawak sa kahabaan niya.

“Sige na.”

Mariin akong lumunok nang madama ang mainit na balat ng ipinagmamalaki niya sa malamig kong palad. Hindi pa nakuntento, ibinalot pa nga ang kamay ko sa katabaan ng pagkalalake niya. Saka ito binitiwan.

Buong-buo ko siyang nahawakan.

Kung hindi pa ba sapat ang ginawa niya, inilapit pa niya ang bibig niya sa tenga ko at ibinulong, “Janus… pagsilbihan mo ‘ko.”

Parang may kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko at naparalisa ako. Tuluyan na akong nawala sa wisyo at hindi na alam kung ano ang mga nangyayari sa paligid.

Hanggang sa mga ilang saglit lang ay nakarinig ako ng mahinang ungol mula sa kaniya. “Ugh, Janus… ganiyan nga… Sarap…”

Hindi ko man lang namalayan na sinimulan ko na palang galawin ang pagkalalake niya. Damang-dama ko sa palad ko ang pagkiskis ng balat nito sa marahang pagbati ko rito.

“Ang sikip ng kamay mo, boy,” ungol niya.

Pagtingala sa mukha niya, kita kong nakatingala na siya habang nakapikit. Sarap na sarap siya sa ginagawa ko. At kahit pinagmamasdan ko lang siyang nasasarapan ay para na rin akong lalabasan.

“O-Okay lang po ba?” pagkumpirma ko kung tama lang ang ginagawa ko.

Dumiin ang kamay niyang nakahawak sa balikat ko at halos bumaon na ang mga daliri sa balat ko. “Ituloy mo lang… ugh…”

Habang tumatagal ay tila lalong lumalaki ang bagay na nasa palad ko. Tila lalo ring humahaba. At hindi nga ako nagkamali. Pagbaling ng tingin sa ibaba ay kita kong umabot na sa sukdulan ang haba nito. At sa sobrang katigasan ay naglilitawan na rin ang mga ugat sa katawan nito. Pero hindi ito ang umagaw sa pansin ko kundi ang malapot at malinaw na likidong nagsisimula nang tumulo mula sa ulo nito—ang parehong likidong nakita ko mula sa brief niyang nilabhan ko.

Paunang-katas.

“Ang suwerte mo, boy.” Muli kong nadama ang mainit niyang hininga sa tenga ko. “Ang daming ibang gustong makahawak nito, pero ikaw lang ang pinagbigyan ko.”

Dahil sa sinabi niya ay nagsimula nang balutin ng init ang buong katawan ko, hanggang sa hindi ko na nadama ang lamig ng sahig sa mga talampakan ko. Ramdam kong may nagsisimula na ring labasan sa ilalim ng shorts ko kahit na hindi ko naman
iyon
ginagalaw. Sapat na ang malalim niyang boses para labasan ako.

“Ang suwerte ko rin sa kamay mo,” tuloy niya. “Parang sa babae lang ang lambot.”

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Dahil sa papuri niya ay mas lalo akong ginanahan sa ginagawang pagbati sa kahabaan niya.

“Ugh, puta, ang bilis…” ungol niya.

Pagbalik ng tingin sa mukha niya ay kita kong hindi lang siya napatingala ngayon kundi napakagat na rin sa labi sa sarap.

“Um, bagalan ko po ba, Kuya Roman?”

“Hindi, Janus…” Impit siyang umungol. “Tama lang ang ginagawa mo… Ang sarap.”

Matagal-tagal na ba mula nang may ibang nakagawa nito sa kaniya? Kaya ba ganito siya katigang? Mukhang tama nga si Pio.

“Kuya…”

“Shh… Tahimik lang. Magigising ang bata.”

“S-Sorry po.”

Nanahimik na lang ako tulad ng utos niya. Kahit ako rin ay natatakot na baka magising ang bata at mahuli kami sa ginagawa naming kamunduhan. Hindi. Sinusunod ko lang naman ang utos niya. Tinutulungan ko lang naman siya.

Pero bakit gano’n? Bakit kahit hindi niya naman ginagalaw ang akin ay parang tinutulungan niya na rin ako?

Para na akong sasabog, eh.

“Janus…” pabulong niyang tawag sa ‘kin.

“Kuya?” mahina ko ring tawag sa kaniya.

“Buksan mo ang gripo saglit,” utos niya.

“Ang gripo po?”

“Oo, bilisan mo lang.”

Sandali kong binitiwan ang pagkalalake niya at walang pagdadalawang-isip na binuksan ang gripo. Umawas ang masaganang tubig sa loob ng balde at pinunan nito ang sandaling katahimikan sa loob ng banyo. Saka ako bumalik sa kaniya.

“O-Okay na po,” pabatid ko.

“Saan na ang kamay mo?” Muli niyang hinawakan ang balikat ko. “Nabibitin ako.”

Pansin kong hindi na siya natatakot na mapalakas nang bahagya ang boses niya. Dahil yata sa may ibang ingay na na nangingibabaw sa loob ng banyo.

“Sorry po, ito na po…”

Ito na ang ikalawang beses na hahawakan ko siya pero parang hindi pa rin ako makapaniwala. Damang-dama ko pa rin sa dibdib ko ang pagwawala ng puso ko. At nang mahawakan ko na ulit ang tigas na tigas niyang ari ay muli akong nag-init.

“Mas bilisan mo pa ngayon,” pakiusap niya.

“S-Sigurado po kayo?” paniniguro ko.

“Bakit? Nakakapagod ba?” tanong niya. Sasagot na sana ako ng ‘hindi’ pero muli siyang nagsalita. “Pasensya na. Masyado kasing mahaba, eh. Ganito na lang…” Hindi na ako nakaalma nang bigla niyang ibinalot ang kamay niya sa kamay kong nakahawak sa kabuuan niya. “Steady ka lang diyan…”

“Kuya?” Hindi ko siya maintindihan.

“Steady ka lang, boy. Ako na ang gagalaw.”

“Um…” Napalunok ako. “O-Okay po.”

Hawak-hawak ang likod ng kamay ko, hinigpitan niya pa ang pagkakabalot ng palad ko sa katabaan ng pagkalalake niya. Sakop na sakop ng malawak niyang palad ang buong kamay kong hindi na ngayon makagalaw. At walang anupaman, sinimulan niya na ang pagbayo sa nakabilog kong palad na sobrang higpit.

“Ugh, puta…” muli niyang ungol.

Sabay sa paghadod niya ay ang lalo pang pagpiga ng kamay niyang nakahawak sa kamay kong pumipiga rin sa alaga niya.

“Lalong sumikip ang kamay mo, boy.”

Wala na nga akong ginagawa pero tila mas dumoble pa ang sarap na natatamo niya sa ginagawang pagbayo sa palad ko. At sa hindi maipaliwanag, lalo rin akong tinatamaan habang pinagmamasdan siyang napapatirik ang mga mata at napapanganga habang tuloy-tuloy sa pagkawala ang mga ungol na hindi na niya mapigilan ngayon.

“Kuya Roman, baka magising po si Janjan.” Nagawa ko pang mabahala sa kabila ng sobrang pagkalunod sa mga ungol niya.

“Sorry…” Hininaan niya pa ang mga ungol niya. “Ang sarap kasi ng kamay mo. Puta.”

Muling natakpan ng paglagaslas ng tubig ang mga ungol niya na pumupuno sa banyo. Gawa ng hindi matigil na pagbayo sa palad ko, nagsisimula na ring tumulo ang pawis mula sa leeg niya, papunta sa hapit na hapit na tank top. Hanggang sa maligo na sa pawis ang tela nito at magsibakatan ang mga muscles niya sa katawan. Dito pa lang ay may muli akong naramdamang kumislot sa loob ng shorts ko. Sa loob ay may nagsisimula na ring dumaloy. Mainit. At malagkit.

Basang-basa na ako sa loob.

“Janus, malapit na ‘ko…”

Mula sa mahinahon ay nagsimulang maging agresibo ang bawat pagbayo niya sa palad ko. Hanggang sa uminit ito nang uminit. Hanggang sa lumikha ng tunog ang bawat banggaan ng balat ng kamay ko sa balat niya. Ito rin mismo ang tunog na parang mga palakpak, na kahapon ay naririnig ko lang. Pero ngayon ay nililikha ko na—hindi, nililikha naming dalawa

Pagkalipas ng ilang impit na ungol, mga halinghing, mga tunog ng palakpak, at tuloy-tuloy na paglagaslas ng tubig, bigla siyang napatigil sa pagbayo. Lalong sumikip ang palad ko sa pagkislot ng naghuhumindik niyang pagkalalake rito. Na para bang lalabasan na siya. At para ding lalabasan na ako. Hanggang sa…

“Janus, ayan na ‘ko!”

Umalingawngaw ang boses ni Kuya Roman sa pandinig ko at unti-unting naglaho sa mabilisang pagdilat ng mga mata ko. Tumambad ang ceiling ng apartment ko at ang anino ng bintana na nakalapat dito gawa ng sinag ng buwan na nanggagaling sa labas, sa may pasilyo. Kanina lang ay nasa loob pa ako ng banyo nina Kuya Roman. Pero ngayon, nandito ako at nakahiga sa sarili kong kama. Pawisan. Nagugulumihanan.

A-Anong nangyari?

Nahihilo man ay bumangon ako sa kama at pinagmasdan ang paligid. Walang liwanag na nagmumula sa bulb sa ceiling ng CR. Pero pakiramdam ko ay may hawak-hawak pa rin ako sa palad ko—isang matigas na bagay. Inangat ko ang kanang kamay ko at sinuri ang palad ko. Nang tumagal-tagal ay unti-unti ring nawala ang pakiramdam na may hawak iyong matigas na bagay. At sa ilalim ng sinag ng buwan, muli ring lumitaw ang mga pasa at galos sa mga braso ko dahil nakasuot lang ako ng sando.

Pakisap-kisap ang mga mata, muli kong pinagmasdan ang paligid. Ang alam ko ay kanina lang, may naririnig pa akong mga lagaslas ng tubig. Pero ngayon ay napalitan ito ng tunog ng paghihingalo ng stand fan sa tabi ko. Na para isa itong demonyong tumatawa habang nakatutok sa shorts ko.

Sa shorts ko…

Fuck, bakit basa ang shorts ko?!

At bakit parang may nararamdaman akong mainit at malagkit sa loob nito?!

Agad kong sinilip ang loob nito, at sa marahang pagtaas ng garter ay sinalubong ako ng magarang amoy ng tamod kong kumalat at umapaw na nga sa brief ko.

“Fuck.” Agad akong napatayo. Hinawakan ko pa ang ibabaw ng shorts ko bilang suporta, para huwag dumaloy ang tamod sa mga binti ko habang tinutungo ang banyo.

Wet dream?

Sa loob ng banyo, hinubad ko ang mga suot kong pang-ibaba habang pinagmamasdan ang naninigas ko pa ring ari. Sa ulo nito ay may dumadaloy pa rin na malapot at mainit na likido.

Shit, wet dream nga!

May pagmamadali kong nilabhan ang mga salawal ko bago pa man sumibol ang araw. Pagkatapos ay isinampay ko ang mga ito sa labas, katabi ng nilabhan kong mga pinaghubaran ni Kuya Roman kagabi lang.

Pagpasok sa loob ng apartment nila mga bandang alas-kuwatro ng madaling araw, nadatnan kong mahimbing pang natutulog ang mag-ama habang magkayakap sa kama.

Tahimik lang akong naglakad sa loob at tinungo na ang lababo. Habang nagluluto, hindi ko mapigilang tumingin-tingin sa pinto sa kanan ko. Sa saradong pinto. Sa may banyo.

Habang tahimik ang paligid, nalulunod ako sa kakaibang lungkot… at panghihinayang.

Sa huli, panaginip lang pala ang lahat.

Chapter 10

Marunong na ako magluto ng hotdog.

Kahit na basic lang ito gawin para sa ibang tao, isang malaking achievement pa rin sa ‘kin na hindi ito nasunog habang piniprito ko ito. Madali lang naman pala, eh. Kailangan pakuluan muna ito sa katamtamang tubig bago iprito sa mantika. Napapangiti tuloy ako habang pinagmamasdan ang makinang at mamula-mula nitong balat. Perfect!

Pero bakit ganito? Bakit pati pagkain ay parang nagiging bastos sa paningin ko? ‘Yong hotdog ni Kuya Roman—este, ‘yong kahabaan niya ang sumasagi sa isip ko. Naaalala ko na naman ‘yong nakita ko kahapon. Tapos ‘yong panaginip ko…

“Shit,” bulong ko. “Tinitigasan ako.”

Pumikit ako at pinilig ang ulo ko. Saka ko sinubukang mag-isip ng kakatuwang bagay para lang mabura agad ang dumi sa isip ko.

Hotdog ni Aljur!

Hotdog ni Aljur!

Hotdog ni Aljur!

Nang biglang…

“Janice?” malalim na boses na nanggaling sa likuran ko. Gano’n na lang ang gulat ko nang kasunod nito ay may bigla akong naramdamang yumakap sa katawan ko.

Sandali akong natigilan. Lalo pa nang maramdaman ko ang paglingkis ng naglalakihang mga braso sa may bandang tiyan ko. At sa pagdikit ng maskuladong katawan sa may likuran ko, unti-unting nabalot ng init ang buo kong katawan.

Isang tao agad ang pumasok sa isip ko kung sino ang yumakap sa ‘kin dahil isang tao lang naman ang may ganito kalaking katawan at ganito kalalim na boses dito…

Si Kuya Roman!

Gusto kong isipin na nananaginip lang ako kaya marahan kong iminulat ang mga mata ko para magising na ako sa kahibangan ko. Sa halip, mas lalo lang akong nagising sa katotohanan na totoo ang lahat. Totoong may nakayakap sa ‘kin. Totoong tao ito.

“K-Kuya…”

Naubusan ako ng boses. Wala akong nagawa kundi ang matulala na lang sa mga brasong nakayakap pa rin sa ‘kin at pakinggan ang pagtilamsik ng mantika sa kawali at pakiramdaman ang init mula rito na umaakyat papunta sa mukha ko, at ang init mula sa likuran ko na lalong tumitindi.

“Janice…” muling usal ni Kuya Roman. Kasabay nito ay ang lalong paghigpit ng yakap niya sa ‘kin at ang pagkawala ng mahinang hikbi niya bago niya isinubsob ang mukha niya sa magulo kong buhok.

Sa puntong ito, sigurado na akong hindi lang siya nagkamali ng banggit sa pangalan ko. Ibang tao talaga ang tinatawag niya. Pero sigurado akong nagkamali siya ng taong niyakap. Namamalikmata ba siya?

Kung sa bagay, medyo madilim pa sa loob ng apartment nila. Kumpara sa akin na kanina pa nasanay sa dilim, baka ay kagigising niya pa lang at malabo pa ang paningin.

Pero sino si Janice? Ito ba ang pangalan ng asawa niya? Ng mama ni Janjan? Ito ba ang nakikita niya habang kayakap ako ngayon?

Ramdam na ramdam ko sa higpit ng yakap niya ang labis na pangungulila. At sa hindi maipaliwanag, may naramdaman din akong unti-unting namumuo sa puso ko na akala ko ay nakalimutan ko nang maramdaman pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan ko…

Pagmamahal.

Pero dapat ko bang maramdaman ‘to? Kahit pa para sa ibang tao talaga dapat nakalaan ang yakap niya? Kahit ibang tao naman talaga ang hinahanap niya? Dapat ba akong manatili sa posisyong ito? Masama ba kung susulitin ko ang mga sandaling ito? Masama bang maghangad ng kaunting pagmamahal mula sa ibang tao? Kasi ito lang naman ang tanging hiling ko.

Kailan pa ba mula nang huli akong makaramdam ng yakap? Ah, oo. Naaalala ko na. Mula nang aminin ko kay Mom ang sinapit ko sa military academy. Niyakap niya ako nang mahigpit na mahigpit noon.

Kung alam ko lang… Kung alam ko lang na iyon na rin pala ang huli, eh, ‘di sana sinulit ko na ang pagkakataon. Tulad ngayon.

Hindi ko na mabilang ang mga segundong lumipas na kayakap ako ni Kuya Roman. Ang alam ko lang, nanatili akong estatwa sa kinatatayuan ko hawak-hawak ang sandok na pangprito. Habang siya ay tahimik lang na nakasubsob sa buhok ko.

Hindi pa sana ako magsasalita kung hindi lang biglang may umusok at nangamoy.

“Uh, K-Kuya Roman…” mahina kong sabi, pero parang wala siyang narinig. Kaya mas nilakasan ko pa ang boses ko. “K-Kuya Roman…” ulit ko, “a-ako po ‘to… si Janus.”

Hindi ko alam kung boses ko na ang may problema dahil kahit anong lakas ng pagkakasabi ko ay hindi pa rin siya kumakalas sa yakap. Kaya ang ginawa ko na ay mahina kong tinapik-tapik ang kaliwang braso niya na nakalingkis pa rin sa may tiyan ko. “Um… ‘yong… ‘yong hotdog po… s-su-sunog na.”

Sa wakas, bahagyang lumuwag na rin ang mga braso niya. Mukhang narinig niya ako.

“Ha?” sabi niya.

“Hotdog,” sabi ko.

Walang anupama’y agad siyang kumalas mula sa pagkakayakap sa ‘kin na para bang pati siya ay nagulat sa ginawa niya, kaya nakakilos na ako. Gamit ang sandok, agad kong isinalin ang nasunog na hotdog mula sa umuusok na kawali papunta sa lalagyang plato sa gilid. Sabay patay agad ng kalan.

“S-Sorry po,” agad kong paghingi ng paumanhin dahil sa nasunog na hotdog.

“S-Sorry,” saad niya rin. Pagharap ko sa kaniya ay agad siyang napaiwas ng tingin na parang naiilang. “I-Ikaw pala ‘yan… Janus.”

Lumunok ako at yumuko. “Um, o-opo.”

“Sorry,” muli niyang sabi, pasulyap-sulyap sa ‘kin. “Akala ko…” Sabay iwas ulit ng tingin, tinakpan ang bibig gamit ang mga daliri, at hindi na tinapos ang sasabihin.

Dito na rin ako nagsimulang tamaan ng hiya. Hiya dahil hindi ko man lang pinaalam kaagad sa kaniya na ako ang kayakap niya. Hindi ko tuloy alam kung paano magpapaliwanag sa kaniya. “Um…”

Hinaplos niya ang bibig niya. Pagbaba ng kamay, may sumilip na katiting na ngiti sa mga labi niya. “Akala ko, ikaw si… Misis.”

“Ho?” Kumurap-kurap ako.

“W-Wala.” Napakamot siya sa ulo.

“Ahh…” tanging saad ko.

Maya-maya pa ay naglakad siya papunta sa tabi ko. “Kagigising ko lang,” pabatid niya kahit halata naman sa gulo ng buhok niya. “Naalimpungatan ako. Sama ng panaginip ko, eh.” Sumandal siya sa gilid ng lababo.

Pinagmasdan ko naman ang mukha niya. Bagaman ay medyo bloated pa ito dahil kagigising niya pa lang, hindi naman nito nabawasan ang kaguwapuhan niya. “Bakit po? Ano po ba ‘yong napanaginipan n’yo?”

Sa tanong ko ay sandali siyang natahimik at napatulala na lang sa hangin na parang nagdadalawang-isip kung sasagutin niya ba ako o hindi. Sandaling nangibabaw ang katahimikan, pero kinalaunan ay nagawa niya ring magsalita. “Sa panaginip ko,” aniya, “nakapatay raw ako ng tao.”

“Po?” Kumunot ang noo ko. Siguro akong hindi ako nagkamali ng dinig. At bakas din sa mukha niyang hindi siya nagbibiro.

Bumaling siya sa akin, inalam ang naging reaksyon ko sa sinabi niya. “O bakit?”

Agad ko namang pinawi ang panghuhusga sa mga mata ko dahil hindi ko pa alam ang buong detalye. “Ah, w-wala naman po.”

“Panaginip lang naman,” tuloy niya. “Kahit naman gustong-gusto kong gawin ‘yon sa isang tao, hindi ko pa rin kayang gawin…”

Sino ba ang tinutukoy niya? Meron ba siyang kinamumuhian? May nagkasala ba nang malaki sa kaniya? Sa pamilya nila?

“Ayokong maiwan mag-isa si Rojan,” tuloy niya, sabay lipat ng tingin sa anak niyang kasalukuyan pa ring natutulog sa kama.

Hindi ako makasagot.

“Ikaw ba?” balik niya sa ‘kin.

“Po?” tugon ko naman. Pero nang maisip na baka ay tinatanong niya rin kung may gusto akong patayin, ang sagot ko, “Ah, wala po. Hindi ko po kayang pumatay.”

Sa naging sagot ko ay tipid siyang natawa. “Hindi, boy. Hindi ‘yon ‘yong tanong ko.”

“Ah, sorry po. A-Ano po ba?”

Nang humina na ang pagtawa niya ay umusog pa siya sa tabi ko at inakbayan ako sa balikat. “Ikaw ba, ano ‘yong napanaginipan mo?”

Bigla akong nablangko sa tanong niya. Para akong naparalisa sa hawak niya, sa pagpiga ng muscles niya sa gilid ng katawan ko, at sa pagtitig ko sa saradong pinto ng banyo. Nagbalik ang lahat sa akin nang isang bagsakan.

“Sino ‘yong napanaginipan mo?”

Mas lalo akong nahirapan sa sumunod niyang tanong. Hindi ko magawang tingnan ang mukha niya. Pero hindi ko rin maiwasang tingnan ang shorts niya habang nakaunat ang katawan niya paatras sa lababo. Ngayon ko lang din napansin na meron na palang nakabakat dito. Morning wood ba ‘to? Malamang, kagigising niya lang, eh. Pero bakit pati ako tinitigasan?

“Um…” Napalunok ako. Agad ko ring tinakpan ang harapan ng pants ko dahil may nagsisimula na ring bumukol dito. Kung saan-saan na nga ako napapatingin.

“Parang alam ko na, ah,” natatawang wika niya. “Masarap ba ‘yong panaginip mo?”

Lalong nag-init ang mga pisngi ko. “Po?”

Tumikhim siya. “Ibig kong sabihin, may nakain ka bang masarap sa panaginip mo?”

“Um…” Suminghap ako. “Nahawakan lang.” Sabay kagat ng dila. “I-I mean, wala po.”

Malagkit niyang pinagmasdan ang mga labi ko—kasinglakit ng likidong kasalukuyang tumatagas sa pagkalalake ko dahil sa pinag-uusapan namin. At hindi rin nakatulong ang paghimas niya sa balikat ko na para bang may gusto siyang ipahiwatig.

Maya-maya pa, tinanong niya sa akin, “Gusto mo bang makakain ng masarap?”

Isang tanong lang mula sa kaniya at para na akong sasabog. Bumilis ang tibok ng puso ko at para akong mauubusan ng hininga. Ganito rin ang naramdaman ko sa panaginip ko. Ang pinagkaiba lang, doon ay mas matapang ako, mas malakas ang loob. Hindi tulad ngayon na para na akong lalamunin ng lupa sa sobrang kaba.

Hindi kaya nananaginip pa rin ako? Posible kaya ito? ‘Yong mukha niya kasi… ito rin ‘yong parehong mukha na nakita ko sa panaginip ko. Mukhang parang nang-aakit. Mukhang parang may gustong ipagawa sa ‘kin… bagay na gusto ko ring gawin. Pero…

“Ano, boy?” Natigil na siya sa paghimas sa balikat ko pero tuloy pa rin sa pagdaloy ang malapot na likido sa loob ng shorts ko.

Paghagip ng mga mata ko sa shorts niya, naaninag kong tila nagsisimula na ring maging mamasa-masa sa parte kung saan nakahulma ang ulo ng pagkalalake niya. Hindi ko na alam kung makakaya ko pang pigilan ang sarili ko na hawakan ito.

Fuck, para na talaga akong sasabog.

“Kung gusto mo lang naman,” tuloy niya. Kasabay nito ay ang pagkislot ng matigas na bagay na nasa loob ng shorts niya.

Muli akong napasinghap. At napalunok. At napatitig sa mga mata niya. At sa mga labi niyang nakangisi. Habang tuloy lang din siya sa malagkit na pagtitig sa mga labi ko.

Pagkain ba ang tinutukoy niya? O siya?

Bakit ko pa ba itinatanong? Kahit alin naman sa dalawa, pareho kong gusto. Sa hirap ng buhay ko ngayon, hindi ko na alam kung makakakain pa ba ako ng masarap na pagkain. At sa kalagayan kong ito, hindi ko na alam kung may magkakagusto pa sa ‘kin, lalo pa’t ‘pag nalaman ang nakaraan ko.

Hinarap ko si Kuya Roman. Kahit may halong pag-aalangan, tinatagan ko pa rin ang loob ko. Kung sa ganitong paraan ay maiibsan ko ang mga pangangailangan niya bilang isang lalake, handa akong gawin ito.

“O-Op—”

“Papa?” biglang singit ni Janjan.

Pareho kaming napatingin ni Kuya Roman sa batang kakabangon pa lang sa kama. Habang nakaupo roon, nagpupunas pa ito ng mga mata na at napapalinga sa paligid, tila hinahanap ang ama na wala sa tabi nito.

Agad namang umalis sa pagkakasandal sa lababo si Kuya Roman maging sa pagkakaakbay sa akin at agad na pinuntahan ang anak. “Rojan, anak, nandito si Papa. Good morning!”

Iniwasan ni Janjan ang makating halik ng ama sa leeg niya. “Papa, ano po ‘yon?”

“Ang alin?” ani Kuya Roman.

“M-Mabaho.” Nagpunas ng ilong si Janjan.

“Ah, ‘yong ano ‘yon, anak… ‘yong hotdog ni Kuya Janus mo, nasunog.”

“Bakit po?”

Nagtagpo ang mga mata namin ni Kuya Roman na para bang nagbalik sa amin pareho ang nangyari kanina lang—ang mahigpit na pagyakap niya sa akin at ang pagtawag niya sa akin sa ibang pangalan.

“Ah, wala, anak. Madilim kasi kaya hindi nakita ni Kuya Janus mo,” rason ni Kuya Roman. “Janus, buksan mo nga ang ilaw.”

“Ah, opo,” pagsunod ko naman.

Habang tinutungo ang switch ng ilaw sa tabi ng pintuan ay nakasunod lang ang tingin ko sa mag-amang naglalambingan.

“Papa, kikiliti ako,” daing ni Janjan habang hinahalikan ito ng ama sa leeg.

“Damot naman ng anak ko. Tara na nga, mukhang kailangan mo nang maligo.”

“Hindi naman ako asim po, Papa.”

Binuhat na ni Kuya Roman si Janjan. “Alam ko. Pero papasok ka nang mabango, para magustuhan ka lalo ng mga kaklase mo.”

Natahimik lang si Janjan sa sinabi ng ama.

“O, bakit? May problema ba, anak?”

Pagbukas ko ng ilaw ay sandali kong nasilayan ang tipid na simangot sa mukha ni Janjan, pero kinalaunan ay nagsuot din naman agad ito ng ngiti, alang-alang sa ama.

“Wala po, Papa.”

“Ah, wala pala, ah!”

Muling sinunud-sunod ng makakating halik ni Kuya Roman ang leeg ni Janjan kaya panay ito halakhak.

---

Habang pinaliliguan ni Kuya Roman si Janjan sa banyo ay nakabukas lang ang pinto nito. Kaya naman, dinig na dinig ko ang mga mumunting usapan nila habang naghahain ako ng umagahan sa lamesa na ako rin mismo lahat ang nagluto.

“Anak, may itatanong si Papa sa ‘yo…”

“Ano po ‘yon, Papa?”

Akala ko ay may kinalaman sa school ang itatanong ni Kuya Roman, o sa mga kaklase ni Janjan, pero iba ang lumabas sa bibig niya. “Paano kung mag-asawa ulit si Papa?”

“Ha?” Bahagyang nagulat si Janjan. Kahit ako ay sandaling napatigil sa ginagawa.

Tumikhim muna si Kuya Roman bago muling sagutin ang anak. “Paano lang halimbawa—halimbawa lang ‘to anak, ah—paano kung may natitipuhan si Papa? Puwede na ba ulit mag-asawa si Papa?”

Tumahip ang dibdib ko. Hindi ko alam kung anong mararamdaman. Para ako biglang nawalan ng pag-asa kahit na wala naman na talaga sa simula pa lang.

May natitipuhan na pala si Kuya Roman. Sigurado akong babae ang tinutukoy niya. ‘Asawa’ raw, eh. Hindi naman siguro niya naiisipang mag-asawa ng lalake, hindi ba?

‘Yong nangyari kanina, ‘yong kahapon, ‘yong nakaraan, lahat ba ng ‘yon ay kathang-isip ko lang? Na wala naman talagang gustong ipahiwatig si Kuya Roman sa mga sinasabi niya? Na iba lang ang pagkakaintindi ko sa mga iyon?

Teka, bakit ba ako nagkakaganito?

Bakit ba ako nalulungkot?

“Ha? Asawa agad?” pagtataka ni Janjan.

“Oo,” sagot ni Kuya Roman. “Payag ka ba?”

“Ayoko, Papa!”

Nagising ako sa pagkatulala nang marinig ang sagot ni Janjan. Na para bang muling nabuhayan ang loob ko. Na para bang kahit maging ako ay ayaw na muling mag-asawa ang ama nito. Na kung puwede ay silang dalawa na lang sa buhay nila… kasama ako.

“Eh, paano kung… paano kung ‘yong mahahanap ni Papa ay katulad ni Mama? Maputi, mahinhin kumilos, mabait—?”

At mas lalong nabuhayan ang loob ko. Sa hindi sinasadya, napalingon ako patalikod. At doon sa bukas na pinto ng banyo, nasilayan ko si Kuya Roman habang nakatalungko siya at sinasabunan ang anak. Pero imbes na sa anak nakatingin ay kasalukuyan siyang nakasulyap sa akin.

“Ayoko nga, Papa!”

Pero agad ding nawaglit ang nakaw na tingin ni Kuya Roman sa akin nang mga ilang saglit lang ay napahikbi si Janjan.

“Ayoko ng bagong Mama… Ayoko, ayoko!”

Hindi nag-atubili si Kuya Roman na yakapin ang umiiyak na anak kahit pa nga mabasa ang damit niyang hindi pa nahuhubad. “S-Sorry, anak. Oo na…” Saka ito hinagod sa likod para aluin. “Hindi na maghahanap ng iba si Papa. Tahan na.”

At muli akong namatayan ng pag-asa.

Sa puntong ito ay hindi ko na alam ang mararamdaman, o kung ano ba talaga ang gusto ko—ang magkaroon ulit ng asawa si Kuya Roman o hindi, ang magkaroon ulit ng Mama si Janjan o kung huwag na lang.

Kung sana ay alam ko kung bakit nakatingin na naman sa akin si Kuya Roman at nangingiti habang pinapatahan ang anak. Kung sana ay alam ko kung imahinasyon ko lang ba ang lahat o hindi. Kung sana ay sasabihin niya lang ang totoo.

Iiwas na sana ako ng tingin, at pipigilan ko na sana ang sarili ko sa pag-iilusyon, nang sa kalagitnaan ng pagtalikod ay sinabi niya, “Sayang naman, may natitipuhan pa naman si Papa.”

Halos tunawin niya ako ng tingin.

Chapter 11

Trigger Warning:

Explicit Scene

Hindi ko maintindihan kung bakit mula pa kanina ay nag-iinit ang tiyan ko. Nakakain naman ako bago kami umalis ng apartment. ‘Yon nga lang, hindi masyadong maayos. Panay titig na naman kasi sa akin si Kuya Roman habang sumusubo ako ng hotdog. Kulang na lang ay isipin kong may iba siyang naiisip habang ginagawa ko iyon.

O baka ako lang ang nag-iisip ng gano’n?

Ang hirap naman kasi niyang basahin. Minsan, pakiramdam ko, sa mga ginagawa at sinasabi niya ay parang sinusubukan niya lang ako. Para bang inaalam niya lang kung bibigay ako. Kung bakla ba talaga ako. At hindi ko alam kung maganda ba iyon.

Paano kung ayaw pala niya sa mga bakla?

Pero, ‘yong mga sinabi niya kanina…

“Janus?” Nagising ako sa pagkatulala nang tawagin ni Kuya Roman ang pangalan ko.

Saka ko lang napagtanto na kanina pa pala sila ni Janjan nakatingin sa akin. “Ano po?”

“Okay ka lang?” usisa ni Kuya Roman. “Kanina ka pa wala sa sarili.”

Tumango-tango ako. “Ah, opo.”

“Ano bang iniisip mo?”

“W-Wala naman po, Kuya,” tugon ko. “May sinasabi po kayo?”

Lumingon siya sa kaliwa niya. Gumaya rin si Janjan na kahawak-kamay niya. “Sabi ko, kanina pa tayo rito. Male-late na si Rojan.”

“Ah, oo nga po, eh,” pagsang-ayon ko naman.

Kanina pa kami rito sa bangketa sa may labasan, naghihintay ng masasakyang jeep.

“Ano bang meron? Bakit wala halos jeep?”

Sagot ko, “Um, nakita ko po sa Facebook, may strike po yata ngayong araw, kaya…”

“Gano’n ba? Malas naman.” Inayos niya ang pagkakasukbit ng gym bag sa balikat niya. Dahil nakasuot ng tank top, litaw na litaw na naman ang kakisigan niya. “Hindi kasi kami nanonood ng balita ng anak ko, eh.”

Halata nga. Walang antenna ‘yong TV nila, eh. Pero bakit kaya? Mura lang naman ‘yon, eh. Puwede rin namang sa YouTube sila manood ng balita.

“Dapat suspended na ang pasok ‘pag ganito, eh. Kawawa ‘yong mga bata.”

“Kaya nga po, Daddy.”

“Ano?” Biglang lumipat ang tingin niya mula sa kalsada sa kaliwa papunta sa ‘kin.

“Po?” Biglang nag-init ang mga pisngi ko.

“Bakit mo tawag si Papa na ‘Daddy’?” ani Janjan na mukhang narinig din iyon.

Lalong nag-init ang mga pisngi ko. “Ha? H-Hindi, ah, Janjan,” sagot ko sa bata.

Pumuslit ang ngisi sa labi ni Kuya Roman. “Parang ‘yon din ang narinig ko, eh.”

“H-Hindi po.” Yumuko ako. Wala na rin yatang punto para itanggi ko pa gayong dalawa na silang nagsabi nito. “S-Sorry po,
Kuya
. Nagkamali lang po ako ng tawag.”

Nabura ang ngisi sa labi ni Kuya Roman. Sandali niyang pinagmasdan ang mukha kong alam ko ay namumula na ngayon, pero salamat sa face mask at nakatago ito. Ito rin ang parehong tingin niya kanina na parang gusto niya akong tunawin. Nang mapansin niyang parang nagtatagal na siya sa mga mata ko ay agad din niyang pinutol ang tingin niya.

“Nagkamali lang daw, anak,” baling ni Kuya Roman kay Janjan. “Ayaw mo bang tinatawag si Papa na ‘Daddy’ ng iba? ‘Di ba si Mama, ‘yon din ang tawag sa ‘kin dati?”

“Ayaw, Papa,” sagot ni Janjan. “‘Di mo naman siya anak po, at ‘di mo siya asawa.”

Aray ko. Para akong sinaksak sa puso. Masyado talagang prangka ang batang ‘to.

“Damot naman ng anak ko,” tawa ni Kuya Roman. “Ayaw talaga i-share si Papa sa iba. Pa’no ‘yan, tatanda akong biyudo neto.”

“Okay lang ‘yon, Papa. Ako naman aalaga sa ‘yo pagtanda mo po,” ngiti ni Janjan sa ama. “Promise.”

Kung kanina’y nasaktan, ngayon nama’y natunaw ang puso ko sa sinabi ni Janjan. Kung sana’y ganito rin kami ni Dad.

“Sus,” nangingiting wika ni Kuya Roman sa anak. “‘Di mo nga kaya maligo mag-isa, paano mo ako aalagaan, aber?” biro pa niya.

“Bata pa ‘ko, eh,” si Janjan.

“‘Yon na nga. Pero kailangan din ni Papa ng mag-aalaga sa kaniya ngayon habang bata ka pa.” Sa hindi maipaliwanag ay bigla na lang niya akong inakbayan sa balikat at nagtaas-taas siya ng kilay. “‘Di ba, Janus?”

Parang hinalukay ang kaloob-looban ng tiyan ko. Sa paraan ng pagkakasabi niya, parang ako yata ang pinariringgan niya.

Ayoko namang mag-assume. Baka humihingi lang siya ng suporta sa ‘kin.

“O-Oo nga, Janjan,” pagsuporta ko naman.

“Ayaw ko,” pirming sagot ni Janjan, sabay ismid. Nadamay pa tuloy ako sa inis nito.

“Pa’no ba ‘yan…” Pinagpag ni Kuya Roman ang balikat ko na parang nanghihinayang siya. “Mukhang ayaw talaga ng anak ko.”

May pag-aalangan lang akong ngumiti gamit ang mga mata at saka tumango.

“Papa, ayan na ang jeep!”

Pareho kaming napalingon ni Kuya Roman sa kalsada sa kaliwa at nakita ang jeep na tinutukoy ni Janjan. Sa wakas, matatapos na rin ang matagal na paghihintay namin.

“Isa na lang, isa na lang!” anang driver paghinto sa tapat namin. “Sakay na!”

“Ho?” pagkagulat ni Kuya Roman. “Eh, manong, tatlo ho kami. Wala na talaga?”

“Nakikita mo ba ‘yan?” nguso ng driver sa mga pasahero sa likuran nito. Kita naman mula sa labas na halos wala nang espasyo sa loob ng jeep. “Isa na lang bakante.”

Sinilip ni Kuya Roman ang loob ng jeep. “Eh, manong, parang kasya pa naman dalawa.”

“Kasya dalawa kung ‘yang dalawang anak mo lang ang sasakay. Ang laking bulas mo, Sir, eh. Puwede rin kalungin mo ‘yong isa.”

Napagkamalan pa nga akong anak ni Kuya Roman. Gano’n ba talaga ako kabata tingnan?

“Uh, sakay na po kayo ni Janjan,” mungkahi ko kay Kuya Roman. “Maghihintay na lang po ako sa susunod na jeep. Sunod po ako.”

“Hindi,” ani Kuya Roman, tila nag-iisip.

“Ano? Sasakay ba?” inip na sabi ng driver.

“Papa, late na ‘ko,” singit ni Janjan.

Matapos makapag-isip-isip ni Kuya Roman ay sinabi niya sa driver, “Sasakay ho.” Kaya inakala kong pumayag na siyang sumunod na lang ako sa kanila. Pero hindi ko naman inakalang may sasabihin pa siya. “Ikalong ko na lang ho ‘yong dalawang anak ko.”

Nanlaki ang mga mata ko. “Po?!”

“Bilis, aalis na!” anang driver.

“Papa, tara na!” pagmamadali ni Janjan na para bang hindi na nito alintana kahit pa nga tinawag din akong anak ng papa nito.

“Tara, anak,” sagot ni Kuya Roman kay Janjan habang nasa akin ang tingin. Lumipat ang kamay niya mula sa balikat ko papunta sa kamay ko at hinawakan ito.

Nagpatangay si Kuya Roman sa paghila ni Janjan sa kamay niya para pumasok na sa jeep, habang ako naman ay nagpatangay sa paghila niya sa kamay ko. Napatanga na lang ako habang pinagmamasdan ang magkahawak naming mga kamay. Na para bang wala akong ibang nakikita kundi ito. Hanggang sa tuluyan niya nang binitiwan ito nang makapasok na sila sa loob ng jeep.

“Rojan, anak, umayos ka ng upo para makaupo si Kuya,” utos ni Kuya Roman sa anak na ngayon ay nakaupo na sa kaliwang hita niya. Umusog nang kaunti si Janjan habang nakatuon lang ang tingin sa harapan ng jeep. Sunod na bumaling sa akin si Kuya Roman. “Pasok na, Janus.”

Pinagmasdan ko ang malaki niyang hita na pinapagpag niya bilang senyas na upuan ko iyon. Dahil nakaupo siya, lalong naging hapit ang suot niyang shorts. Agaw-pansin nga siya sa mga pasahero sa loob. Ikaw ba naman makakita ng ganito kaguwapo at kakisig na lalake sa malapitan. Sa dami ng mga matang nakatingin, bigla tuloy akong nilamon ng hiya. “S-Sabit na lang po ako.”

“Naku, iho, delikado yaan,” pangingialam ng senior na nakaupo rin sa dulo kaharap ni Kuya Roman. “Baka mahulog ka riyan.”

Dahil sa sinabi nito ay nagsitinginan tuloy lahat ng pasahero sa akin, kahit nga iyong mga nagse-cellphone. Lalo akong nahiya.

“‘Toy, bawal sabit!” sigaw ng driver sa unahan. “Sir, pakikalong ng anak mo!”

“Janus, bilis!” Muling pinagpag ni Kuya Roman ang hita niya. “Upo na kay Papa.”

Hindi ko alam kung saan ako mas lalong mag-iinit—sa tingin ng mga pasahero na concerned na baka mahulog ako o sa sinabi ni Kuya Roman. Upuan ko raw siya? Shit!

“Aandar na ako, ha!” anas ng driver.

Walang anupama’y biglang hinila ni Kuya Roman ang katawan ko hanggang sa mapaupo ako sa kanang hita niya. Kasabay nito ay ang biglaang pag-andar ng jeep. At dahil nawala sa sarili, muntik pa akong matapilok sa gym bag na nakalapag sa sahig kung hindi niya lang ako nayakap agad sa may bandang tiyan. “Ingat, anak, baka mahulog ka,” sambit pa nga niya.

Para akong naparalisa habang kalong niya ako. Hindi ko inasahan na mangyayari ang araw na ito. Nitong mga nagdaang araw, palagi akong may nauupuan sa jeep. Hindi ko naman inasahan na siya ang uupuan ko ngayong araw—I mean, ang hita niya.

Sa sobrang hiya sa mga pasahero, inilipat ko na lang ang tingin ko sa labas ng jeep. Pinagmasdan ko ang paggalaw ng paligid at ang paghampas ng malamig na hangin sa kanina pa’y nag-iinit kong mukha. Kung puwede lang sana ay bababa na talaga ako.

“Anak, usog ka pa nga,” ani Kuya Roman. “Kukuha lang ako ng barya sa bulsa.”

Noong una, akala ko’y si Janjan ang inuutusan niya. Hindi naman ako sanay na tinatawag niyang ‘anak’. Pero sa ikalawang pagkakataon, sinabi niya, “Janus, usog ka.”

“Ah, opo.” Kaya umusog nga ako lalo papunta sa bukana ng jeep. Nakakapit naman ako sa handle kaya safe pa rin.

“Hindi diyan, anak, baka mahulog ka.”

Hanggang sa maingat niyang hinila ang katawan ko at naramdaman ko na lang na dumausdos na pala ang pang-upo ko sa gitna ng mga hita niya. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko at hindi ako makagalaw.

Nang tanggalin niya na ang braso niyang nakalingkis sa tiyan ko ay sinimulan niya nang ipasok ang kamay niya sa loob ng bulsa ng shorts niya. Mula sa ilalim ay ramdam ko ang paggalaw ng mga daliri niya na tumatama sa hiwa ng pang-upo ko.

“Sorry,” bulong niya sa likuran ko. Kumalat ang mainit niyang hininga sa batok ko. “Usog ka pa paatras, hindi ko makuha, eh.”

Animo’y boluntaryong napasunod ang katawan ko sa inutos niya at umusog pa nga ako paatras, hanggang sa may natamaan ang pang-upo ko—isang matigas na bagay, mas malaki pa sa daliri niya. Dito na nagsimulang may mabuhayan sa ‘kin.

Agad ko sanang ibabalik sa dating puwesto ang pang-upo ko—sa hita niya—pero nang hugutin niya ang kamay niya ay iniharang niya ang braso niya sa may bandang tiyan ko. Saka siya dumukwang sa may balikat ko para bilangin ang mga barya. Dumikit ang baba niya sa may balikat ko maging ang balbas niya sa may tenga ko. Nakikiliti ako. Pero mas nakakakiliti pala ang boses niya.

“31, 32, 33…” Hindi lang yata mga barya ang binibilang niya kundi maging pintig ng puso ko. “May sobra pa nga. Rojan, anak, paabot nga ng bayad natin sa unahan.”

Pag-unat ng braso niya kay Rojan ay lalo akong nakulong sa yakap niya at mas lalo ko ring naramdaman ang pagdiin ng matigas na bagay sa pang-upo ko.

“Akin na po, Papa.” Kinuha na ni Rojan na nasa tabi ko ang mga barya saka inabot sa unahan. “Bayad daw po. Tatlong… um…”

“Tatlo hong Santolan. Dalawang estudyante,” dugtong ni Kuya Roman.

Nakuha na ng driver ang bayad pero hindi pa rin ako pinakakawalan ng braso ni Kuya Roman. Kung hindi pa ba sapat ang lahat, maya-maya lang ay biglang nagpatugtog ng reggae remix ang driver sa mga speaker na nakakabit sa ilalim ng mga upuan ng jeep.

That Arizona sky burnin’ in your eyes

You look at me and, babe, I wanna catch on fire

Buong-buo ang bass ng mga speaker at damang-dama hanggang kalamnan ang pag-ugong nito sa bawat beat ng kanta.

It’s buried in my soul like California gold

You found the light in me that I couldn’t find

Hindi ko alam kung ikakatuwa ko ito dahil ngayon ay sa driver na nakatingin ang mga pasahero at hindi sa amin. Tila hindi sila natutuwa dahil ‘di na magkarinigan sa loob.

So when I’m all choked up

And I can’t find the words

Habang ako naman ay na-choke na sa sobrang pagkabalisa. Sa ilalim ko kasi, ramdam kong may lalo pang tumitigas.

Fuck, fuck, fuck…

Hindi ko na maikalma pa ang sarili ko at panay ako tangka na umusog pa palayo sa tukso dahil maging ako’y tinitigasan na rin.

“Huwag kang magalaw, Janus,” bulong ni Kuya Roman. “Lalo lang magagalit
‘yan
.”

Tulad ng sa kanta, I can’t find the words. Kasi hindi ko talaga inasahan na sasabihin niya iyon gayong maraming tao sa paligid. Kung sa bagay, hindi na nga halos magkarinigan sa loob sa sobrang lakas ng bass. Bigla pang humarurot pa si Manong.

“Ano ba ‘yan, Manong! Dahan-dahan naman!” sigaw ng senior sa harapan ko. Halos mahulog na ang suot nitong pustiso.

“Defying gravity yarn?!” ang sabi naman ng estudyanteng babaeng nakaupo sa tabi nito.

“Ay, bungol si Manong!” daing pa ng isa.

Hindi pa rin sila marinig ng driver.

Habang abala ang lahat sa pagrereklamo ay abala rin si Kuya Roman sa mahigpit na pagyakap sa tiyan ko, dahil kung hindi ay tiyak na mahuhulog talaga ako. Iyon nga lang, abala rin sa lalong paglaki ang alaga niya. Hanggang sa naramdaman ko na lang na parang bumabaon na ito sa hiwa ko.

Fucking shit!

“Janus, ayos ka lang?” tanong niya.

“O-Opo, Kuya.” Tumulo ang malamig na pawis sa mukha ko. Panay rin ako lunok.

“Komportable ka naman ba sa upuan mo?”

“Po~?” Halos malagutan ako ng hininga.

“Pasensya na,” paghingi niya ng tawad. “Medyo may… katigasan lang ‘yong upuan.”

“O-Okay lang po.”

“Sigurado ka?”

“Opo.”

“Sige, basta huwag ka lang malikot, okay? Baka mamaya, eh, tumilapon ka sa labas.”

Tumungo na lang ako at nanahimik. Nanahimik na rin siya pero may hindi pa rin nananahimik sa loob ng shorts niya. At ‘yong init sa tiyan ko—hindi, sa puson nga yata—ay biglang napalitan ng sakit. Para na akong lalabasan. Lalo pa’t ramdam ko ang paghulma ng kahabaan niya sa pagitan ko. At kahit hindi ako gumagalaw ay ramdam kong kumikislot-kislot iyon at tinutusok ako.

“Ayyyyy!” sabay-sabay na hiyawan ng mga pasahero nang biglang umuntol ang jeep.

Siya rin naman, napanganga ako nang maramdaman ko ang biglang pagbaon ng ulo ng alaga ni Kuya Roman sa butas ko. Sa sobrang laki nito ay may naramdaman akong kaunting sakit kaya napaungol ako. Agad ko namang tinakpan ang bibig ko. Kung hindi lang dahil sa tela ng mga suot naming pang-ibaba, panigurado ay napasok na niya ako. Pero hindi nga ako sigurado kung buo niyang maipapasok
iyon
gayong ulo pa nga lang ay para na akong mapapangiwi.

“Sorry,” bulong niya. “Nasaktan ka ba?”

Pinilig ko ang ulo ko. “H-Hindi po.”

Ang sakit. Baka dahil namamaga pa rin? Kailangan ko pang uminom ng antibiotic.

“Para, Manong! Para na!” sigaw ng senior na takot na takot na sa ginagawa ng driver.

“Para na daw ho, Kuya!”

“Kuya, may bababa!”

“Para daw!”

Dahil sa sabayang pagbigkas ng mga pasahero ay huminto na rin sa wakas ang jeep. Pagbaba ng senior ay pinagmumura nito ang driver na tila walang naririnig.

“L-Lipat na po ako ng upuan,” may pagkabalisa kong sabi pagkakita na bakante na ang upuan sa harapan.

“Ah, oo.” Kusang lumuwag naman ang braso ni Kuya Roman kaya nakawala na ako.

Nang makalipat ako ng upo sa kabila ay akala ko makakahinga na ako nang maluwag. Pero hindi pa rin pala. Hindi kasi ako inaalisan ng tingin ni Kuya Roman. At hindi ko rin magawang ialis ang tingin ko sa bagay na bumaon sa akin kanina lang. Lalo tuloy sumakit ang puson ko habang pinagmamasdan ang bakat sa shorts niya. Hindi pa nakakatulong itong speaker sa ilalim na parang vibrator kung makaugong.

Namimilipit na ako rito sa inuupuan ko, o.

“Para po!” sigaw ni Kuya Roman.

Saka ko lang napagtanto na narating na pala namin ang school nang ibaling ko ang tingin ko sa labas. Kanina pa pala ako babad na babad sa bukol ni Kuya Roman at hindi ko namalayang nandito na pala kami. Fuck, nakakahiya!

Sa lakas at tigas ng boses ni Kuya Roman ay hindi na nagdalawang-isip pa ang driver na ihinto ang jeep. Paghinto nito, kumaripas ako ng baba. Dahil kung hindi, baka doon na rin mismo sa loob ng jeep ako abutan.

Grabe kasing speaker ‘yan, parang vibrator!

Sumunod naman si Janjan na inalalayan ng ama sa pagbaba. Panghuli si Kuya Roman. Pagbaba ng jeep ay agad niyang itinakip ang bitbit niyang gym bag sa harapan ng shorts niya sa hindi malamang dahilan.

“Tara,” anyaya niya, kaya tumawid na kami sa kalsada papunta sa entrance ng school.

Pareho kaming tahimik sa nangyari.

---

Late na nang maihatid namin si Janjan sa classroom nila. Pero dahil alam naman ng teacher ang tungkol sa strike ay pinapasok din agad nito ang bata sa loob. Tulad ng dating gawi, sinamahan ko si Kuya Roman sa paglalakad sa pasilyo. Pero sa puntong ito ay hindi na niya ako inakbayan. Hindi na rin niya isinilid ang kamay niya sa loob ng bulsa ng pantalon ko para ilagay roon ang pera. Sa halip, inabot niya na lang ito.

Matapos kong kunin ang pera ay sumaglit siya ng tingin sa akin, saka pinunasan ang dulo ng ilong niya. “Nga pala, Janus…”

“Ano po ‘yon?” pagtataka ko naman.

“‘Yong tungkol sa nangyari kanina…” Suminghot siya. “Pasensya ka na. Ayaw lang kitang mapahamak kaya kita…”

“Ayos lang po, Kuya Roman,” ngiti ko.

“Sigurado ka? Hindi ka ba naiilang?”

“H-Hindi naman po.”

Kung aakbayan niya ako at hihimasin na naman ang balikat ko, panigurado, oo, maiilang ako.

“Eh, sa naupuan mo kanina?”

“Po?” pagkagulat ko.

Tumikhim siya. “‘Yong… alam mo na.”

“Um…” Yumuko ako at hindi makasagot sa kaniya. Dahil pinaalala niya ay bumalik na naman tuloy ang pananakit ng puson ko.

“Sorry. Mabilis lang talaga akong tigasan. Lalo na kapag may nakakasagi kay Junior.”

“Okay lang po. Naiintindihan ko naman po.”

Pahapyaw niyang nilingon ang pang-upo ko. “Mukhang nasaktan ka yata kanina?”

Umiling-iling ako. “N-Nagulat lang po.”

Ang totoo niya’y dahil sa nangyari ay pakiramdam ko, parang lalong namaga ang bukana ng lagusan ko. Mabuti na lang talaga at may tela na humarang kanina.

“Kahit ako rin nagulat. Hindi ko naman inasahan na biglang papasok sa loob mo.” Ngayon ay inakbayan na niya ako kaya nanumbalik ang pag-iinit ng tiyan ko. “Nabawasan ko ba ang pagkalalake mo?”

Suminghap ako. “Hindi naman po, Kuya.”

Paano mababawasan kung sa simula pa lang, ‘di naman talaga ako tunay na lalake.

“Mabuti naman kung gano’n…” wika niya. “Nag-aalala kasi ako, baka mamaya niyan, eh, hindi ka pala komportable sa nangyari.”

Sabihin ko na ba sa kaniya ang totoo? Na hindi ako tulad ng iniisip niya? Na bakla ako? Pero, paano kung… Paano kung maraming magbago? Natatakot ako.

“Wala naman po ‘yon sa ‘kin,” sagot ko. “Salamat nga po at dahil sa inyo may…”

Muli akong napasinghap.

“May?” Tinitigan niya ang mga mata ko.

Lumunok ako. “M-May naupuan po ako.”

Narating na namin ang dulo ng pasilyo kaya napahinto na siya sa paglalakad. Napahinto na rin ako at napatitig sa mukha niya para alamin kung anong magiging reaksyon niya sa sinabi ko.

Noong una ay seryoso ang mukha niya. Kaya inakala kong mali ang mga ginamit kong salita. Na baka ay hindi maganda ang naging dating nito sa kaniya. Na baka ay nagsisimula na siyang magduda sa akin.

Pero mga ilang saglit lang, gumuhit din ang ngiti sa labi niya. Kasabay ng malumanay na paghimas niya sa balikat ko ay may sinabi siya sa akin. “Walang anuman, Janus. Sa susunod, puwede mo ulit akong upuan. Nakahanda palagi
‘tong
upuan para sa ‘yo.”

Nanlaki na lang ang mga mata ko nang bigla niyang tinanggal ang kanina pa’y nakaharang sa harapan ng shorts niya. Pag-alis ng gym bag ay nabunyag ang bagay na kanina pa niya itinatago—ang hulma ng tigas na tigas niyang pagkalalake at ang bagay na paulit-ulit kong nakikita sa tela ng shorts niya—ang basa sa parteng ulo nito.

“Pasensya ka na nga pala, mukhang may bago ka na namang lalabhan mamaya.”

Kung hindi pa ba iyon sapat, idiniiin niya pa ang katawan ko sa tabi niya at yumuko siya na para bang may gusto siyang ipakita. Hindi naman ako nagkamali. Dahil nang masigurong walang ibang tao sa paligid ay hinawakan niya ang garter ng shorts niya kasama na rin ang garter ng brief, saka ito marahang binuksan. Mayroong nagpakita.

“Ikaw na ulit ang bahala.”

Halos malunod ako sa sariling laway habang pinagmamasdan ang tirik na tirik na katawan at ang bilugang ulo ng alaga niya. Nakita ko na ito nang ilang beses pero hindi sa ganitong pagkakataon. Hindi kung saan makikita mismo ang pagtagas ng malapot at malinaw na likido mula sa butas nito. Ngayon ay kitang-kita ko ang bagay na siya ring pinagmumulan ng mga mantsa.

“O-Opo,” tulala kong tugon.

Matapos ibalik sa pagkakasara ang shorts ay saka lang siya natigil sa paghimas sa balikat ko. May ilan pa siyang sinabi. Na bantayan kong mabuti ang anak niya. Na kumain kami sa tamang oras. Na hindi ko na alam dahil parang wala akong naririnig.

Hanggang sa lumisan na siya. Hanggang sa naiwan akong mag-isa. Nakatulala lang sa hangin. Sa parehong puwesto kung saan niya ako palaging iniiwang nakatulala. Pero may mga bagay na palaging naiiwan sa ‘kin.

Naiwan sa ‘kin ang amoy niya. Naiwan sa ‘kin ang pakiramdam ng pagbaon niya sa ilalim ko. At naiwan sa akin ang imahe ng paglabas ng malapot na katas mula sa tirik na tirik niyang pagkalalake. Naiwan lahat.

At sa isang iglap, ang init na kanina ko pa nararamdaman sa tiyan ko ay unti-unting lumipat sa mismong loob ng pantalon ko.

Shit, nilabasan yata ako.

Chapter 12

In heat yata ako.

Nitong mga nakaraang araw kasi, hindi matigil sa pag-leak ang pagkalalake ko. Kulang na lang ay magsuot ako ng napkin para hindi ako tagusan. Mabuti na lang at palaging makapal ang suot kong pants kaya hindi umaabot hanggang labas ng tela nito ang mga bakas tuwing nilalabasan ako.

Pero mukhang hindi yata ako nag-iisa.

Nitong mga nakaraan kasi ay palagi rin akong napapalaba ng mga pinaghubaran ni Kuya Roman, partikular na sa pinagpawisan niyang… brip. At sa hindi maipaliwanag, para akong sinasapian ng demonyo ng kalibugan tuwing… hawak ko ang brip.

Hindi matigil sa pagkislot ang alaga ko tuwing nakikita ang mga puting mantsa roon. At ilang beses ding sumagi sa isip ko na gamitin iyon bilang kasangkapan para ilabas ko ang init na nararamdaman ko…

Pero hindi ko ginawa.

Nirerespeto ko si Kuya Roman bilang amo.

Bukod pa rito, hindi pa rin maalis sa akin ang takot na baka ay lalong tumindi ang paghanga ko sa kaniya, at umabot ito sa matinding pagnanasa, hanggang sa dumating sa punto na… mapasubo ako.

Mapasubo.

Bigla akong tinigasan habang nakahiga sa kama dahil sa salitang naisip. Kita mo ‘yan, kahit simpleng salita ay binibigyan ko na ng ibang kahulugan. Tulad no’ng una…

“Magaling ka bang sumubo?”

Shet. Mas lalo lang akong tinigasan nang maalala na naman ang unang beses na nag-usap kami, na siyang unang beses din na nasumpungan ko ang hubo’t hubad niyang katawan—ang amoy ng sabon sa balat niyang mamasa-masa, ang malagkit niyang titig, at ang mahaba niyang tit—

Napalunok ako nang mariin.

Fuck! Bakit ba kasi niya
iyon
palaging pinapakita sa ‘kin? At bakit din ba ako nagsabi na okay lang sa akin kahit na palagi ko pa iyong makita? Ang tanga ko rin, eh!

Para ko lang din binigyan ang sarili ko ng martilyong ipampupukpok sa ulo ko.

Kasi nga, ‘di ba, itinatago ko sa kaniya ang tunay kong kasarian. Pero paano ko gagawin iyon ngayon kung tuwing umuuwi siya ay palagi siyang nagpapamasahe sa akin, at tuwing minamasahe ko siya ay nagpapakawala siya ng mahihinang ungol. At paano naman sa mga pagkakataon na tuwing nagluluto ako ng breakfast namin sa kusina ay sinasadya niyang iwang nakabukas ang pinto ng banyo, kaya hindi sinasadyang masilip ko ang… alaga niya.

Sinasadya niya nga ba talaga? Para hulihin kung nakatingin ako? At pagkatapos ano?

Paano kung malaman niyang bakla ako?

Unti-unting humupa ang init na bumabalot sa buong katawan ko, at unti-unti rin ay naramdaman kong kumakalma na ang bagay na nasa loob ng shorts ko. Sa puntong ito, naudlot ang mga makamundong bagay na gumugulo sa isipan ko. Sa halip, napalitan ito ng takot.

Sigurado akong maraming magbabago kapag nalaman ni Kuya Roman ang totoo. Bagama’t ilang araw ko na sila nakakasamang mag-ama, bagama’t batid kong isa naman siyang mabuting tao dahil sa mga mumunting bagay na ginawa niya para sa ‘kin—tulad ng pagbili ng mga gamot ko at pagtulong na lagyan ang mga pasa at sugat ko niyon—masyado pang maaga para sabihin kung hindi nga siya…

Homophobic.

Bigla ko ring naalala ang tanong niya noon…

“Bakla ka ba?”

Alam kong biro lang naman niya iyon, pero… ‘di ba… kasi nga… jokes are half-meant. Baka mamaya ay hindi pala maganda ang tingin niya sa mga bakla, kaya inaalam niya lang kung isa nga akong…

Hays. Kailangan niya ba talagang malaman? At ano namang mapapala ko kapag nalaman niya ang totoo? Kita mo naman ang napala ko nang malaman ni Dad na bakla nga ako. Ipagpapalit ko ba ang pagkakataong binigay sa ‘kin ni Kuya Roman para lamang sa tawag ng laman?

Masaya na akong may natutulugan ako sa gabi. Nakakakain nang tatlong beses sa isang araw. May nakakausap. At may bago nang dahilan kung bakit kailangan kong gumising tuwing umaga. Kahit sa simpleng paggawa ng mga gawaing-bahay, kahit sa simpleng paghahatid-sundo kay Janjan sa school, sa simpleng pagmamasahe kay Kuya Roman sa tuwing umuuwi itong masakit ang mga kalamnan. Nang dahil sa kanilang mag-ama, kahit papaano, nagkakaroon ako ng lakas… lakas na harapin ang bukas.

Bukas.

Bukas ko na lang siguro poproblemahin ang mga bagay-bagay.

Tama. Bukas ko na lang ulit iisipin kung paano ko lalabanan ang sarili ko na huwag matukso sa mga sinasabi at ipinapakita sa ‘kin ni Kuya Roman. Masyado nang malalim ang gabi. Pagod na rin ako sa kakaisip nang malalim. Gusto ko nang… magpahinga. Sa ngayon… ako naman muna.

Bukas na lang…

Unti-unti, umaliwalas sa pakiramdam. Naalis ang mga pangamba ko. Kahit pansamantala, nakaramdam ako ng…

Kapayapaan.

Bukas na…

Hanggang sa nagsimulang lumabo ang paningin ko. Ang puting ceiling na nalapatan ng anino ng bintana gawa ng sinag ng buwan ay tuluyang naging itim.

Bukas…

Hanggang sa ang tunog ng naghihingalong stand fan sa pandinig ko ay tuluyang humina… nang humina… at wala na akong ibang naririnig kundi ang paghinga ko.

Tumahimik ang mundo.

---

“You’re a disgrace to this family!” bulyaw ni Dad habang kinakaladkad ang bagahe ko palabas ng bahay. Pilit kong nilalabanan ang paghila niya rito ngunit masyado siyang malakas kaya pati ako ay natatangay.

“Dad, I’m sorry… I’m sorry ho. Hindi ko ho… Hindi ko ho ginusto ang nangyari…” pagmamakaawa ko sa kaniya, nagbabakasakaling dinggin niya ako.

Pero parang wala siyang naririnig. O wala yata siyang balak na pakinggan ako… ang side ko. Ako na dugo’t laman niya. Ako na panganay ng pamilya namin. Ako na unang sila nila.

“You brought this upon yourself!” aniya. “If it weren’t for who you are, this wouldn’t have happened to you! Disgusting…” At kung hindi pa ba sapat iyon, “You deserve to go to hell!”

Walang awa niyang inihagis ang bagahe ko palabas ng gate, at nang makita ko iyon, mas lalo akong nabalisa, naiyak, nagmakaawa.

Hinawakan ko si Dad sa parteng braso ng suot niyang uniporme. “Dad, maniwala ho kayo—”

Pero sa halip na maawa, iba ang natamo ko mula sa kaniya. Pandidiri. Mas mahalaga sa kaniya ang unipormeng ito. Ito kasi ang nagbibigay sa kaniya ng karangalan bilang isang sundalo. At higit sa lahat, bilang isang heneral. Kaya nang malamang bakla ako, pakiramdam niya yata ay nadumihan ko ito nang hawakan ko. Agad niyang hinawi ang kamay ko at saka sinuntok ang mukha ko.

Tumilapon ako palabas ng gate at tumama ang likod ko sa bagahe kong nakalapag sa sahig. Hindi maganda ang pagkakabagsak ko kaya agad na nanuot ang sakit sa may likuran ko. Pero wala ito kumpara sa sakit na iniwan niya sa pisngi ko. Halos matanggalan ako ng ngipin.

“Starting today, you’re no longer part of this family! Itinatakwil na kita bilang anak! Dalhin mo na lahat ng gamit mo at huwag ka nang babalik sa pamamahay na ‘to kahit kailan!”

Ngunit may mas sasakit pa ba sa mga binitiwan niyang salita? Gano’n lang kabilis kung itakwil niya ako bilang anak. Gamit ang mga salita.

Gano’n pa man, hindi ko pinatay ang pag-asa na baka sakali… baka lang naman… mabago ko pa ang isip niya… gamit din ang mga… salita.

Kung kaya’t kahit hindi makatayo nang maayos ay pinilit kong umahon. Kahit hindi makalakad nang maayos ay pinilit kong humakbang. Paisa-isa. Palapit sa nakabukas pang gate. At kahit nananakit ang hawak-hawak kong pisngi dulot ng malakas niyang pagsuntok dito ay pinilit kong magsalita. Pinilit kong sabihin…

“Dad, please… huwag n’yo hong gawin ‘to…”

At nang makita kong unti-unting sumasara ang gate ay halos maubusan ako ng hininga. At kahit iika-ika ay binilisan ko ang paglakad para lang maabutan ko iyong nakabukas. Kahit masakit sa paa, pinilit ko. Kahit parang wala na akong makita dahil sa mga namumuong luha, pinilit ko siyang titigan sa mga mata. Kahit may bahid ng pandidiri kung paano niya ako nakikita, pinilit kong hawakan ang kamay niyang nakahawak sa tarangkahan ng gate. At kahit masakit sa dibdib, pinilit kong magsalita.

“Please… P-Parang awa n’yo na ho…”

Dumaloy ang mainit na luha sa pisngi ko.

“Sorry…” paghingi ko ng tawad.

Wala akong kasalanan.

Pero kahit na gano’n, paulit-ulit akong humingi ng tawad.

Sorry, sorry, sorry.

Sige na, ako na ang may kasalanan.

Kasalanan kong bakla ako.

Kasalanan ko kung bakit nangyari sa ‘kin ‘to.

Huwag n’yo lang akong iiwan…

Hanggang sa tuluyang isinara ni Dad ang gate.

Hanggang sa kusang dumulas ang kamay ko nang maglakad siya palayo at tinalikuran ako.

May pag-asa pa ba? tanong ko sa sarili ko no’n. May pag-asa pa bang tanggapin ulit nila ako?

Pumunta ako sa gilid ng gate para silipin si Mom na nakatayo sa may bukas na pintuan hindi kalayuan. Si Mom umiiyak din tulad ko. “Mom… please… wala ho akong kasalanan…”

Itinaas niya ang kamay niya ang kamay niya na para bang sinusubukan akong abutin habang nakahawak sa dibdib. “Janus, anak—”

Ipinasok ko rin ang kamay ko sa mga rehas ng gate at sinubukang abutin ang kamay nito.

Pero masyadong malayo.

Hindi ko maabot.

At tuluyan pa ngang lumayo nang maabutan ito ni Dad at hinila papasok sa loob ng bahay.

“Honey, get out of this!” ani Dad kay Mom.

Hanggang sa nawala ito sa paningin ko nang matakpan ito ng malaking pigura ni Dad.

Isang tao na lang ang nananatiling pag-asa ko.

“Jaxon…” tawag ko sa kapatid kong naiwang nakatayo sa bukas na pintuan. Bakas ko sa mga mata nito ang sobrang pagkaawa sa akin.

Tinangka nitong humakbang palabas. “K-Kuya—”

“Jaxon, pumasok ka sa loob!”

Pero sa sinabi ni Dad ay natigilan ito. At sa halip na humakbang papunta sa ‘kin ay unti-unti itong humakbang paatras… palayo.

Palayo sila nang palayo.

“Mom… Jaxon… Huwag n’yo akong iwan…”

May pag-asa pa ba?

“Please… Mom…! Jaxon…!”

May… pag-asa… pa ba?

“Tandaan n’yo ‘to: Walang sinuman ang puwedeng magpapasok ulit sa salot na ‘to sa pamamahay ko!” utos ni Dad kay Mom at Kuya habang nakaturo sa direksyon ko. “At walang sino sa inyong dalawa ang puwedeng makipag-usap sa kaniya! Naiintindihan n’yo?!”

May… pag-asa…

“Dad, maawa ho kayo sa ‘kin…” pagsusumamo ko sa likod ng mga rehas ng gate, nanghihina. “W-Wala na ho akong ibang mapupuntahan…”

“Huwag mo akong matawag-tawag na ‘Dad’!”

May…

“Wala akong anak na bakla!”

Isang malakas na kalabog.

Pagkatapos ay wala na akong ibang nakikita kundi ang saradong pinto ng bahay. Wala na si Dad. Wala na si Mom. At wala na rin si Jaxon.

Ako na lang mag-isa. Sa labas ng gate.

Ako lang… mag-isa.

Hindi ako matigil sa pag-iyak. At sinamahan pa iyon ng pag-iyak ng langit. Bumuhos ang malakas na ulan at binasa ang buong katawan ko. Hanggang sa hindi ko na alam kung ano ang dumadaloy sa mukha ko… kung tubig ba o luha. Hanggang sa hindi ko na alam kung naririnig pa ba nila akong magsumamo.

Magdamag akong tumayo sa labas ng gate.

Sa ilalim ng malakas na buhos ng ulan.

Magdamag akong naghintay.

Magdamag akong umiyak.

At naubusan ng pag-asa.

Umalingawngaw ang tunog ng pag-iyak ko at humalo iyon sa tunog ng pag-iyak ng tila isang bata nang marahan kong imulat ang mga mata ko. Tumambad ang puting ceiling kung saan may nakalapat na anino ng bintana gawa ng sinag ng… araw.

Araw?

Bumalikwas ako ng higa sa kama papunta sa kaliwa at pinagmasdan ang nakabukas na jalousie window. Bahagyang nasilaw ako sa liwanag na nagmumula sa langit. Sa bahagyang pagdiin ng mga mata ko ay may dumaloy pa ngang mainit na luha rito.

Kanina lang ay malamig na mga patak ng ulan ang dumadaloy sa mukha ko at ginaw na ginaw ako, ngayon naman ay wala akong ibang nararamdaman kundi init. At hindi na buhos ng ulan ang naririnig ko kundi ang huni ng mga ibon sa labas, ang tunog ng naghihingalong stand fan, at ang…

Iyak ng isang bata na lalong lumalakas.

Nagising ang diwa ko dahil doon.

Shet, shet, shet, umaga na!

Lumangitngit ang kama sa agaran kong pagbangon. Pagkakuha sa cellphone sa tabi, ang una ko agad chineck ay ang oras.

7:35 AM! At may tatlong na-miss na alarm!

Fuck!

Muling lumakas ang iyak ng bata sa pandinig ko hanggang sa rumehistro sa ‘kin kung kanino iyon nagmumula.

Kay… Janjan.

Umiiyak si Janjan!

Balisa akong bumaba ng kama, nasagi pa nga ang bagahe sa tabi nito kaya muntik pa akong matapilok. At kahit tila mabigat pa ang ulo ay dagli akong naglakad palabas ng apartment ko at tumungo sa kabila.

Habang naglalakad sa pasilyo ay lalong lumakas ang tunog ng mga huni ng ibon sa labas at ang hindi matigil na pag-iyak ni Jan. Kung ano-ano ang pumasok sa isip ko sa ilang segundo kong paglalakad.

Umiiyak ba si Janjan dahil late na ito sa school?

Dahil hindi ako agad nakapagluto ng umagahan namin?

Dahil tanghali na ako…

Kinusot ko ang mata kong hindi pa sanay sa marahas na sikat ng araw at pinunasan na rin ang tumulong luha rito.

Tinaghali ako ng gising!

Kasalanan ko kung bakit umiiyak si Janjan!

Sorry, sorry, sorry…

“Janjan!” sabi ko.

Hingal akong napahawak sa magkabilang gilid ng nakabukas nilang pintuan.

Hanggang sa tumambad sa akin ang kabuuan ng apartment nila. Sa mesa ay may nakahain nang mga pagkain na umuusok pa. Sa gitna ay nakaupo si Kuya Roman, nakasuot na ng palagi niyang suot tuwing umaalis papunta sa trabaho, at sa upuan naman malapit sa pinto ay nakaupo ang isang bata na tila nakabihis ng pang-alis at hindi uniporme pang-eskuwela.

Lumingon sa akin si Kuya Roman na tila problemado dahil nakasapo ito sa noo. “Janus… buti naman at gising ka na.”

Sunod na lumingon sa akin ang bata. At nang makita ako nito… “Waaaaaaah!”

Lalo lang lumakas ang iyak nito na umaalingawngaw sa buong kuwarto.

Saka ko napagtanto kung bakit.

---

Nagpalit muna ako ng damit bago muling bumalik sa apartment nila. Mas lalo yatang naiyak ang bata nang makita ang mga pasa ko sa katawan dahil sa suot kong shorts at sando kanina. Tulad ng dati, nagsuot ulit ako ng pants at hoodie kahit hindi pa nga naliligo. Pero ang ipinagtataka ko kung bakit nakasuot ng pang-alis si Janjan.

Hanggang sa bumalik ako sa kanila…

“Sabi mo punta tayo Tom’s World! Waaaaaaah!” iyak ni Janjan sa ama.

At naalala kung anong araw ngayon.

Linggo nga pala. Walang pasok si Janjan. At wala rin dapat pasok si Kuya Roman. Pero heto siyang nakabihis pangtrabaho.

Nanatili akong nakatayo sa labas ng pintuan, tahimik, pinakikiramdaman muna ang sitwasyon bago ako pumasok sa loob.

“Sorry na, anak…” nagsusumamong boses ni Kuya Roman. Tinangka niyang hawakan ang kamay ni Janjan pero agad din nitong itinago ang kamay mula sa kaniya. “Kasi… wala kasing…” Suminghot siya. “Wala kasing tatao sa gym… kaya kailangan munang umalis ni Papa para mag—”

“Lagi ka lang gym, gym, gym!”

“Anak, makinig ka muna kay Papa—”

“Sabi mo punta tayo!”

“Oo nga, anak. Pupunta pa rin naman tayo… sa susunod na Linggo nga lang, kasi—”

“Ayoko sunod na Linggo! Nag-promise ka s-sa ‘kin! S-Sabi mo punta tayo ngayon!”

“Alam ko ‘nak, pero kasi—”

“Waaaaaaaaaaaaaah!”

‘Yon lang. Mukhang hindi pala matutuloy ang pagpunta ng mag-ama sa Tom’s World ngayong araw. Kaya naman pala nagwawala ang bata. Ang alam ko ay ito ang naging kasunduan ng mag-ama para kumain si Janjan noong nasa fast food kami.

Nahagip ako ng mga mata ni Kuya Roman. At ngayong araw, mukhang hindi ko na kailangang problemahin pa ang mga titig niya dahil hindi tulad noong mga nakaraan, ay hindi ito mapusok, bagkus ay parang humihingi pa nga ng tulong. Tulong na patahanin ang anak niya.

Sumenyas siya na pumasok na ako sa loob, kaya tumango ako at maingat na naglakad sa gilid para hindi lalong ma-trigger ang bata. Umupo ako sa usual kong upuan, sa tabi ng ref, nakaharap kay Janjan, pero nakayuko. Sinasaglitan ko lang ng tingin ang mukha nitong namumula na at basang-basa ng luha. Hindi pa nga nito nagagalaw ang pagkain sa plato. Gano’n din si Kuya Roman. At sa puntong ito, hindi ko alam kung may karapatan pa ba akong makikain sa kanila gayong hindi ko nagampanan ang tungkulin kong magluto.

Nakakahiya tuloy…

Napakamot sa kilay si Kuya Roman nang bumaling sa ‘kin. “Pa’no kaya ‘to, Janus?” Halos pabulong lang ang boses niya para hindi marinig ng bata. “Bigla kasing nagkaroon ng problema. Kulang ng coach sa gym kasi manganganak na ‘yong asawa ni Pareng Natz. Kailangan ng kapalitan. Nakiusap kasi sa ‘kin kaya ‘di ko kayang tanggihan. Ako muna sasalo sa mga kliyente niya, pero ngayong araw lang.”

Mali yatang ako ang napagtanungan niya. Ano bang alam ko sa pagpapatahan ng bata? Ni sarili ko nga hindi ko mapatahan noong araw na pinalayas ako sa bahay.

“Anong oras po ba start n’yo?” usisa ko.

“Kaninang seven A.M. pa nga dapat. Kaso hindi pa rin kumakain si Rojan,” paliwanag niya. “Sinusubukan kitang tawagin kanina sa labas ng apartment mo, pero mukhang mahimbing ang tulog mo kaya hindi na kita inistorbo. Nagluto na nga pala ako. Kain…”

“Sorry po, Kuya…” paghingi ko ng paumanhin.

“Bakit? Day off mo naman dapat ngayon, bakit ka nagso-sorry?” Pinunasan niya ang dulo ng ilong niya. “Kaya lang naman sana kita gigisingin kasi… hindi ko alam kung… paano ako makakaalis. Kanina pa raw kasi naghihintay ‘yong kliyente sa gym.”

May day off pala ako?

Pero ang mas magandang tanong ay kung paano nga patatahanin si Janjan para makaalis na si Kuya Roman. Anong oras na.

Tuluy-tuloy lang ang pag-iyak ng bata na namamalat na ang boses. “Tom’s World!”

“Um, Kuya, sabihin n’yo po pupunta pa rin kayo, pero sa susunod na Linggo,” payo ko.

“Nasabi ko na.” Napakamot sa leeg si Kuya Roman. “Ayaw nang maniwala sa ‘kin.”

“Ah, gano’n po?”

Muli siyang humarap sa anak para pakiusapan ito pero hindi ito nagpapatinag.

Ano pa bang puwedeng gawin?

Ano pa bang puwedeng sabihin kung mismong si Kuya Roman ay hindi na pinakikinggan ng anak nito?

Ang hirap namang maging nanay—I mean, ang hirap maging tagapayo. Wala naman akong karanasan sa pagpapalaki ng bata…

Teka, parang nangyari na rin ito dati…

Sa kapatid kong si Jaxon.

Noong namatayan ito ng aso noon, hindi ito matigil sa pag-iyak. At ang alam kong ginawa ni Mom noon para mapatahan ito ay ipinagluto ng paborito nitong pagkain.

Tama! Paboritong pagkain!

Baka sakaling gumana…

Ano nga ulit ang paboritong pagkain ni Janjan?

Sigurado namang hindi ito ang tortang talong na niluto ni Kuya Roman. Kasi kung oo, ginalaw man lang sana nito ang plato nito kahit isang kutsara lang. At mas lalong hindi nito paborito ang kahit ni isa sa mga luto kong itlog at hotdog, kahit pa nga na-perfect ko na ang pagprito sa mga iyon.

Ano nga ‘yon? Nasa dulo na ng dila ko, eh.

Parang may katunog…

Anong araw nga ulit ngayon?

Bumilog ang mga mata ko.

Oh, shit… Sundae!

“Um, J-Janjan…” Nagkaroon ako ng lakas ng loob na sumingit sa usapan ng mag-ama, saka inilapag ang mga kamay sa mesa. “Gusto mo ba ng… choco sundae?”

At sa isang iglap, ang alingawngaw ng pag-iyak ni Janjan ay unti-unting humina.

Napatingin sa akin ang bata. Ganoon din si Kuya Roman na tila hindi makapaniwala.

“Bibilhan ka ng Papa mo pag-uwi niya,” maamo kong sabi. “‘Di ba, Kuya Roman?”

Bahagyang tumaas ang kilay ni Kuya Roman sa akin, at nang mapansin ang pilit kong ngiti ay parang nahawa siya nito.

“Ah, o-oo…” sabi niya, saka muling nilingon si Janjan. “G-Gusto mo ba ‘yon, ‘nak? Bibilhan kita pag-uwi ko… ng… choco…”

“Sundae,” tuloy ko.

“Choco sundae,” ani Kuya Roman. “Tig-isa kayo ni Kuya Janus mo… pag-uwi ko.”

Bakit pati ako?

Tuluyan na ngang humina ang pag-iyak ni Janjan, hanggang sa nauwi na lang iyon sa paghangos. Sa wakas, nakalma rin ang bata!

Guminhawa ang paghinga ko at ang pilit kong ngiti ay naging totoo. Epektib ang ginawa ko! Nagawa kong patahanin si—

“Ayoko…” si Janjan, nanghihina ang boses.

Biglang nabura ang ngiti sa labi ko. Akala ko ay okay na ang lahat, sabay biglang…

“‘Nak?” Hinawakan ni Kuya Roman ang kamay ng anak nitong nakapatong sa mesa.

“Dapat ako lang…” tuloy ni Janjan. Suminghot ito nang suminghot.

“Ang alin, ‘nak?”

“Dapat ako lang may sundae,” pagtapos ni Janjan sa sasabihin. “Paborito ko ‘yon, eh.”

“Ahh…” Muling ngumiti nang pilit si Kuya Roman at sinaglitan ako ng tingin. Pansin kong parang natatawa ang mga mata niya pero pilit niyang pinipigilan na lumipat iyon sa bibig. Sa halip ay sinabi niya, “O, sige, ‘nak,” sabay balik ng tingin sa anak, “ikaw lang bibilhan ko ng… choco sundae.”

Sa kabila ng narinig, muli akong napangiti. Wala naman sa ‘kin kahit na hindi ako bilhan ni Kuya Roman ng choco sundae. Ang mas mahalaga, napatahan na ang bata.

“Sabi mo punta tayo Tom’s World,” muling paalala ni Janjan sa kalmado nang tono.

“Oo nga, ‘nak, pupunta naman talaga tayo next week. Bibili tayo maraming tokens!”

“Promise, Papa?”

“Promise!”

Pinunasan ni Kuya Roman ang mga dungis sa mukha ni Janjan. Hanggang sa tumigil na ito sa paghangos at natahimik lang ito.

Hindi naglaon, nagawa na rin itong pakainin ni Kuya Roman. Kailangan nga lang subuan tulad ng nakasanayan.

Siguro naman, okay na ang lahat?

Habang ngumunguya ang bata, muling bumaling sa akin si Kuya Roman. At laking gulat ko naman nang bigla niyang hinawakan ang kamay ko sa mesa.

“Salamat,” bulong niya, kalakip nito ay isang ngiti. Isang… mainit na ngiti.

Parang may kuryenteng dumaloy sa kamay kong hawak niya at naparalisa ako, lalo pa nang haplusin niya ito nang malumanay.

Tahimik lang akong tumungo bilang tugon. Pero ang totoo niyan, nagkakagulo na ang mga paru-paro sa loob ng tiyan ko.

Mukhang hindi lang yata ako in heat…

In love rin.

Chapter 13

Author’s Note:

Sup, mga boss! I rarely write author’s notes, but here we are. I only have one request to those who are in a rush to read mature scenes in my novels, especially this one. Kindly set your expectations that I always prioritize the plot first before writing intimate scenes. Rest assured that I will write them at the right time. For this one, I promise you that it is coming soon (by Ch. 15, I guess). So, kindly, please be civil in the comments section. I don’t want to mute or block readers. Malalaman n’yo maman kung nasa exciting part na ‘cause I always put an R-18 indicator at the beginning of each chapter, if ever there is one. If R-18 scenes lang naman ang habol sa story, please stop reading in the meantime. Or drop the story at all. There are specific books written for that purpose… or videos rather… where there is ‘action’ every second, every minute, every hour, every day, hep hep, hooray! There’s more to life than sex, you know. ‘Yon lang naman from me.

Thanks, and enjoy reading!

---

Trigger Warning:

Panic attacks

“Wala man lang ba kiss si Papa?”

Mukhang may kaunting tampo pa rin ata si Janjan sa ama nito. Kanina pa kasi nito hindi kinikibo ang ama na pilit nagpapapansin bago umalis para pumunta sa trabaho. Patuloy lang ito sa pagkulay sa coloring book sa mesa habang nakadukwang naman si Kuya Roman sa balikat nito, naghihintay pa rin ng halik.

“Kiss na kay Papa, anak,” request ni Kuya Roman sa anak habang tina-tap ang pisngi. “Para makaalis na ako, oh. Sige na naman.”

Wala pa rin talaga mula kay Janjan.

Kung ako na lang kaya mag-kiss sa kaniya?

Ay, shet. Mali, mali.

“Si Papa na lang pa-kiss, anak.” Akmang hahalikan na sana ni Kuya Roman si Janjan sa pisngi nang bigla itong umiwas. Kaya hindi na siya nagpumilit pa at tumuwid na ng tayo. “Damot naman ng anak ko na ‘to.”

Nagpatuloy sa pagkulay si Janjan at nagkunwaring walang naririnig habang malumanay na hinahaplos ng ama ang buhok nito. Hindi pa rin talaga ito umiimik.

“Sensya na anak, ha. Kailangan na muna umalis ni Papa,” paalam ni Kuya Roman. “Magpapakabait ka kay Kuya Janus mo.”

“Um, Kuya, mabait naman po talaga si Janjan,” nakangiting sambit ko naman habang nakatayo sa tabi nilang mag-ama.

“Gano’n ba?” lingon sa ‘kin ni Kuya Roman.

“Opo.”

“‘Yon pala, eh. Mabait naman pala ‘tong anak ko. Kaya bibilhan ko ‘to ng sundae mamaya, eh.” Muling dumukwang si Kuya Roman at hinalikan ang bumbunan ng anak saka muling hinaplos ang buhok nito. “Ba-bye na, ‘nak. ‘Yong promise ko sa ‘yo…”

Sandaling napatigil sa pagkulay si Janjan.

“Love you.”

Nang bitiwan na ito ni Kuya Roman ay tumuloy na ito sa pinagkakaabalahan. Samantala, bumaling naman sa ‘kin si Kuya Roman at sumenyas na sundan ko siya sa labas. Kaya sandali kong iniwan si Janjan sa mesa. Nang lumabas na kami ng apartment ay kita ko pa nga itong napasilip sa amang paalis na, sabay iwas din naman ng tingin.

Sumaboy ang amoy ni Kuya Roman sa akin nang matangay iyon ng sariwang hangin sa pasilyo, lalo pa nang akbayan niya ako. “Janus,” panimula niya, “salamat nga pala.”

Sinabayan ko ang mabagal niyang paglalakad. “S-Salamat po saan, Kuya?”

Para na naman akong malalasing sa amoy niya. Ang lakas makalalake. Amoy niya rin kaya ako? Hindi dahil wala pa akong ligo. Kundi, amoy niya rin kaya kung ano ako?

“Sa pagpapakalma sa anak ko,” sabi niya.

Sa sobrang laki ng bulto niya ay salong-salo niya ang ginintuang sikat ng sumisibol pa lang na araw at nakukob ako sa anino niya. Kumikinang ang mukha niyang nakangiti, na talaga namang nagpainit sa pisngi ko.

Agad akong umiwas ng tingin bago pa man niya ito mahalata. “W-Wala po, ‘yon.”

“Pasensya ka na nga pala, ha. Naistorbo ba ang pagtulog mo dahil kay Rojan?”

Nilingon ko siya at ngumiti ako nang pilit “Ah, h-hindi naman po,” tanggi ko. “Saktong kagigising ko lang din po kanina.”

Buti nga at nagising ako dahil sa nangyari. Kung hindi, magtatagal pa sana ako sa panaginip kong iyon. Umiiyak. Nasasaktan.

“Gano’n ba?”

“Opo.”

Sabay iwas ulit ng tingin.

“Paano mo nga pala naisip ‘yon? Na bilhan ko ng choco sundae si Rojan para patahanin. Ang galing mo ro’n, ah.”

Mas lalong nag-init ang pisngi ko sa papuri niya, lalo pa nang dumiin ang pagkakagawak niya sa balikat ko.

“Ah, kasi po… ‘yon po ang gusto ni Janjan.”

“Talaga?” Napakamot siya sa leeg. “Mabuti ka pa, alam mo kung anong gusto ng bata.”

Nagsimula na kaming bumaba sa hagdan. Bawat hakbang sa mga baitang pababa ay umuuntol ang balikat ko at hindi sinsadyang masagi nito ang dibdib niya.

“Kakatrabaho ko, ang dami ko nang hindi nalalaman tungkol sa anak ko. Buti pa nga kayo ni Utol, mas kilala pa anak ko kaysa sa ‘kin,” may bahid ng pagsisisi sa boses niya.

Nagawa ko na siyang tingnan ngayon dahil sa baba na siya nakatingin. “Hindi naman po sa gano’n, Kuya. Kaya naman po kayo nagtatrabaho kasi para ‘din po sa kaniya. Maiintindihan din naman po ‘yon ni Janjan paglaki niya,” pampalubag-loob ko.

“Sana nga,” saad niya. “‘Di bale, babawi naman ako sa susunod na Linggo. Kailangan lang kasi talaga ako ngayon sa trabaho. Pasasalubungan ko na lang muna siya ng… sundae… pag-uwi ko mamaya.”

“Siguradong magugustuhan niya po ‘yon.”

“Mukha nga.”

Nasa bandang kalagitnaan kami ng hagdanan nang muli niya akong tiningnan.

“Ikaw ba, anong gusto mo?” tanong niya.

“Po?” Napakurap-kurap ako.

“Na pasalubong pag-uwi mo.”

“P-Pasalubong?”

“Oo, kahit ano basta huwag lang sundae. Ayaw ng kapareho ni Janjan, eh, sorry.”

“Ah, h-hindi na po,” pilit-ngiti kong tugon.

Mahinang niyugog niya ang balikat ko. “Sige na, huwag ka nang mahiya, boy. Para makaganti naman ako sa ‘yo, kasi napakalma mo si Rojan. ‘Tsaka para na rin sa pang-aabala ko sa ‘yo kahit day off mo.”

“Ah, wala po ‘yon. Wala rin naman po akong gagawin ngayong araw, kaya ayos lang po sa ‘kin na magbantay kay Janjan.”

Totoo naman. Saan pa nga ba ako puwedeng pumunta? Wala naman na akong tahanan. Ito na ang bagong tahanan ko… kasama sila. Sila na ang bagong mundo ko.

“Kahit na…” diin niya.

Napayuko ako sa hiya, ang mga kamay sa harapan ng suot na pants ay hindi na mapakali, nagdadalawang-isip pa nga…

“Ano bang gusto mo, boy?

Eh, paano kung…

“Kahit ano, boy…”

Sabihin ko sa kaniyang…

“Kayo po.”

Napatigil siya sa paghakbang.

“Ha?” sambit niya.

Napatigil din ako sa paghakbang.

“Ha?” sambit ko rin.

Kapwa kami napatitig sa isa’t isa. At nang magtama ang mga mata namin ay halos maubusan ako ng hininga. Lalo pa nang mapagtanto ang bigat ng mga binitiwan kong salita. Fuck, nadulas ang dila ko!

Agad akong nag-isip ng sasabihin. “I-I mean, kayo po…” sabi ko, “kayo pong bahala.” Sabay agad na umiwas ng tingin.

Shet, alas otso pa lang ng umaga pero pawis na pawis na ako! Naitawid ko naman ba?

“Ahh…” tanging saad niya lang.

Akala ko ay okay na ang lahat, na pinalampas niya ang sinabi ko, dahil tumuloy na siya sa paghakbang sa mga baitang ng hagdan. Kaya tumuloy rin ako na parang wala lang nangyari… o wala akong nasabi. Tingin sa kaliwa. Tingin sa kanan. Kahit saan huwag lang sa guwapo niyang mukha. Akala ko, okay na, eh. Ngunit nang tuluyan kaming makababa…

“Ako bahala?” ulit niya sa sinabi ko. “Sigurado ka ba sa sinasabi mo, Janus?”

Napalunok naman ako nang mariin. Hindi ko alam kung bakit niya iyon nasabi. “O-Opo, Kuya.”

At naestatwa na lang ako bigla sa kinatatayuan ko nang maramdaman ang mainit niyang hininga sa tenga ko. “Kung gano’n,” bulong niya sa malalim na boses, “may kakainin kang masarap pag-uwi ko.”

Napakislot ang balikat ko sa narinig.

“Kita tayo sa kuwarto mo mamayang gabi.”

At may isa pang kumislot sa ibaba ko dahil sa huli niyang sinabi. Kung hindi pa ba iyon sapat ay nag-iwan pa siya ng isang makabuluhang ngisi bago siya lumisan.

Isang salita…

Fuck.

---

Habang naghuhugas ng mga pinagkainan namin sa lababo ay hindi pa rin maalis sa isip ko ang mga narinig kanina. Panay ako lunok. Kulang na lang ay laklakin ko ang tubig na umaawas sa gripo para maibsan ang labis na panunuyot ng lalamunan ko.

Ano kaya ang tinutukoy niya? Iniisip ko pa lang ay tumatahip na naman ang dibdib ko.

Baka naman ay pagkain lang.

Tama, pagkain nga lang siguro. Kilala ko na si Kuya Roman, eh. Palaging literal ang mga sinasabi niya. Ako lang naman itong nagbibigay ng ibang kahulugan palagi.

Napabuntong-hininga na lang ako.

Mas maigi na sigurong huwag mag-assume para hindi ako madismaya sa mangyayari…

Mamayang gabi.

Napatigil ako sa ginagawa at kumislot na naman ang pagkalalake ko habang iniisip ang huli niyang sinabi. Inapakan ko ang isa kong paa dahil hindi na mapakali ang mga daliri ko roong pumupulupot na sa isa’t isa.

Walang mangyayari. Nahihibang lang ako.

Pinilig ko ang ulo ko.

Walang ibang ibig sabihin si Kuya Roman.

Napasinghap ako.

Kung meron man…

Fuck.

Tumuloy ako sa ginagawa pero mas mabilis na sa puntong ito, para agad na mawaksi ang mga makamundong bagay sa isip ko.

Ang lala talaga ng epekto ni Kuya Roman sa akin. Kung sana ay hindi na lang siya guwapo. Kung sana ay hindi na lang ako na-a-attract sa kaniya. Kung sana ay alam ko kung… kung tanggap niya ang mga tulad ko. Kung hindi siya… homophobic. Eh, di sana, hindi na ako nahihirapang magtago.

Nalungkot na naman ako.

Bahala na nga mamaya.

“Janjan, gusto mo bang manood ulit sa YouTube?” tanong ko sa bata pagkatapos naming mananghalian dahil ramdam ko ang sobra niyang pagkabagot.

Niluto ko nga pala ang chicken nuggets galing sa ref nila. Iyon kasi ang binilin sa akin ni Kuya Roman habang binibihisan ng pambahay ang anak nito kanina. May natira pa namang kanin sa kaldero na sapat na para sa aming dalawa ni Janjan. Kahit huwag na nga raw akong magluto para sa hapunan dahil bibili na lang ng pagkain si Kuya Roman sa labas mamaya, kasama na siyempre doon ang paboritong choco sundae ni Janjan. Day off ko raw, eh, kaya huwag daw ako masyadong kumilos.

Mahinang tumango naman si Janjan bilang tugon, pero hindi ngumiti. Pagkabigay ko sa kaniya ng phone kung saan naka-open na ang YouTube app na may bidyong pambata, naglakad siya papunta sa kama at doon nahiga habang nanonood. Kahit naiinitan, itinutok ko sa kaniya lang ang stand fan.

Pagkatapos ay muli akong naghugas.

Mabuti nga at may phone kaya kahit papaano ay nalilibang si Janjan. Dahil kung wala, panigurado ay mabuburyo ito sa akin na hindi naman magaling makipag-usap. Ayos na rin, dahil nakakagawa ako ng ibang mga gawaing-bahay habang siya ay nanonood sa kama. Kahit day off ko, kahit sinabi pa ni Kuya Roman, naisipan ko pa ring magwalis, at higit sa lahat, maglaba.

Sa maalinsangan na banyo, matiyaga kong kinukusot ang hinubad na damit pang-alis ni Janjan. Kinusot ko ang T-shirt na siya ring pinagsingahan niya ng uhog kanina. Sabay ang maong niyang pantalon. Sayang nga at hindi man lang sila nakaalis ngayon. Pero okay lang, may susunod pa naman.

Sunod kong nilabhan ay ang mga pinaghubaran ni Kuya Roman. Ang sando. Ang shorts. At ang brief. Ang brief niyang mayroon na namang… puting mantsa. Ganito ba talaga ang epekto ng pagiging sobrang aktibo sa gym? Dahil ba ito sa tinatawag niyang testosterone? Masyado atang mataas ang libido niya. Kawawa naman. Kung may puwede lang sanang tumulong sa kaniya para maibsan ito.

Kung babae lang sana ako…

Pinilig ko na naman ang ulo ko. Hilong-hilo na nga ako dahil sa init sa loob ng banyo, lalo pa dahil sa kakapilig ng ulo. Minabuti ko na lang na huwag isipan ng hindi maganda si Kuya Roman. Normal lang naman sa isang tao, lalo na sa isang biyudo, ang magkaroon ng sobrang taas na libido. Kaya siguro niya nasasabi ang mga bagay-bagay, at kaya siguro niya nagagawang ipakita ang bagay na hindi dapat niya pinapakita sa iba. Hindi naman ibig sabihin no’n ay may gusto siyang ipahiwatig, o ipagawa sa akin, lalo pa’t…

Lalake ang tingin niya sa akin.

Muli na naman akong nalungkot.

---

Nang matapos ko na ang lahat ng mga gawaing-bahay ay naupo ako sa silya sa tabi ng ref at pinagmasdan lang si Janjan na busy pa rin sa panonood ng Minecraft gameplay sa YouTube. May namumuong ngiti sa labi ko paminsan-minsan tuwing mahinang natatawa siya sa pinapanood. Mabuti pa nga iyon, nagagawa siyang patawanin. Samantalang ako…

Ang boring ko kasi masyado.

Dahil yata sa sobrang pagkabusog ay dinadalaw ako ng antok. O baka dahil wala lang akong magawa, kaya. Panaka-naka’y bumabagsak ang ulo ko sa ere at muli rin naman akong magigising. Maalimpungatan.

Pero sa ilang oras na nakamasid lang ako kay Janjan ay hindi talaga maiiwasang lamunin ako ng sobrang pagkaantok. Lalo pa kapag napapasilay ako sa bukas na pintuan. Halos kainin ako ng puting liwanag na nagmumula sa labas. Ibang kapayapaan kasi ang hatid noon sa akin.

Puti. Purong puti.

Napasandal ang ulo ko sa pader.

Wala naman talaga akong balak matulog.

Pero hindi ko mapigilan. Nanghihina ang mga mata ko. Kusang napapapikit. Pero pilit ko pa ring nilalabanan. Pilit kong…

Si Janjan… nasa kama. Puti… Ang liwanag.

Hanggang sa hindi ko na nalabanan.

Ang puti ay naging itim.

---

Bumagsak ang ulo ko sa ere at muli akong naalimpungatan. Pagmulat ko, ang mesa na gawa sa kahoy ang unang tumambad sa akin. Sunod ay ang ang bukas na pintuan. At ang kulay-gintong liwanag na nagmumula sa labas. Marahang napakisap pa ang mga mata ko habang ninanamnam ang magandang tanawin… at katahimikan.

Katahimikan.

Mukhang tulog na si Janjan. Wala na kasi akong naririnig na nagpi-play na video sa background. Mabuti naman at nakatulog na ito. Dahil rin ata sa kakaiyak kaninang umaga kaya napagod ito. Marahan kong inalis ang ulo kong nakasandal sa pader.

Nagkukusot pa ako ng mata nang mapalingon sa gawing kama, nang biglang…

“Janjan?” Nanlaki ang mga mata ko.

Hindi ko alam kung dahil bagong gising pa lang ako kaya wala akong nakikitang bata na nakahiga sa kama. Ang tanging nakita ko lang doon ay ang nakalapag kong phone.

“Janjan?!” taranta kong sambit.

Agad akong napatayo sa silya, tumatahip ang dibdib. Daig ko pa ang nakakita ng multo dahil dumaloy ang kakaibang takot sa buong sistema ko at nagtayuan din ang mga balahibo ko. Wala si Janjan sa kama!

“Janjan!” muli kong tawag sa kaniya, pero tanging katahimikan lang ang sumasagot.

Dagli kong tinungo ang saradong banyo. At pagkabukas ng pinto nito, wala akong ibang nakita kundi ang mga ginamit ko sa paglalaba kanina. Walang Janjan. Wala!

Fuck!

“Janjan! Janjan!” paulit-ulit kong tawag.

Nakabibinging katahimikan kung hindi ako magsasalita. Aligaga akong paikot-ikot sa loob ng bahay nila. Sumilip pa nga sa ilalim ng kama sa pag-aakalang baka ay pina-prank lang ako ng bata at nagtatago ito roon. Pero wala. Wala akong nakitang Janjan kundi mga sapatos at mga kahon.

“Janjaaaan!” Nagsimula akong maluha.

Sunod kong naisip na baka ay sa apartment ko ito nagtungo at nagtago at hindi ko alam kung anong dahilan pa ang puwede kong isipin kung bakit wala siya sa apartment nila. Kaya tumungo ako roon. Pero wala rin.

Nanginginig ang buong kalamnan ko habang binabagtas ang pasilyo. Hindi ko nga alam kung saan ako sunod na tutungo.

“Janjaaaaaan! Janjaaaaaaaan!”

Hindi matigil sa pagtulo ang luha ko.

Muli akong bumalik sa apartment nila kahit nga nahaluglog ko na ang kasuluk-sulukan nito, pero wala talaga.

Nawawala si Janjan!

Kinuha ko ang phone ko at dali-dali akong lumabas ng apartment. Muntik pa nga akong matapilok sa hagdan sa sobrang pagkabalisa. Hindi ako matigil sa pag-iyak.

Fuck, fuck, fuck…

Nawawala si Janjan… dahil sa ‘kin!

Ni hindi ko na nga namalayang wala pala akong suot na sapatos o tsinelas paglabas—hindi ko na alam. Wala na akong pakialam kahit na ano pa man ang estado ko, makita ko lang si Janjan. ‘Tang ina…

Habang binabagtas ko ang mahabang daan patungong labasan ay paulit-ulit kong isinisigaw ang pangalan niya. Kahit mamaos pa ako ay wala na akong pakialam.

Tuluy-tuloy sa pagbuhos ang luha ko habang tuluy-tuloy rin ang mga paa ko sa paglalakad papunta sa kung saan. Hindi ko na alam kung saan ako… patungo. Saan ko ba siya hahanapin? Nasaan na ba siya?

“Janjaaaaaaaaan!” mahabang iyak ko.

Masyadong tahimik ang kalyeng ito. Ni wala nga halos tao sa labas. Ang tanging sumasalubong lang sa akin ay ang palubog nang araw. Kumalat ito sa buong paligid.

Paano ba nangyari ‘to?

Hindi, bakit ko ba hinayaang mangyari ‘to?

Kung hindi sana ako nakaidlip, kung nilabanan ko lang sana ang antok ay hindi sana mawawala si Janjan. Nang dahil lang sa isang maliit na pagkakamali ay nawala siya. At hindi ko alam kung anong puwedeng mangyari sa akin kapag hindi ko siya nakita. Hindi puwedeng hindi ko siya…

Wala na ako halos makita. Natatakpan na ang paningin ko ng mga namumuong luha. Hanggang sa hindi ko namalayang narating ko na pala ang labasan. Sinalubong ako ng magkakahalong ingay ng mga tao’t sasakyan. Sinabayan ko naman ito ng sigaw.

“Janjaaaaan! Saan ka na ba?!” garalgal kong boses. “Janjaaaaan! Janjaaaaaaaan! Jaaaan!”

Pinagtinginan na ako ng mga tao, pero wala ito sa akin kumpara sa takot ko sa kung anong puwedeng mangyari kay Janjan.

“Ate, n-nakita n’yo po ba si Janjan?” tanong ko sa tindera ng ihawan. Pero umiling-iling lang ito habang nakatulala sa mukha ko.

Kung kani-kanino pa ako nagtanong. Sinabi ang mga katangian ni Janjan. Pero wala.

Wala, wala, wala. Fuck, wala…

Humihikbi akong pumara ng jeep, at pagsakay sa loob, pilit kong pinipigilan ang sarili na huwag mauwi sa paghagulgol. Sa akin lahat nakatingin, pero wala ito sa akin.

Kailangan kong mahanap si Janjan!

“Hoy, bayad mo!” anang driver nang ora-orada akong bumaba sa may Santolan.

Para namang wala akong narinig at dali-daling tumawid ng kalsada at tinungo ang gate ng school nina Janjan. Bawat minuto ay mahalaga. Bawat segundo.

“Kuya, may pumasok po ba ritong bata?” tanong ko sa guard sa likod ng nakasarang gate. “Mga… Mga ganito po ang tangkad. Maputi po, t-tsaka… maputi. Um… ano…”

“Sir, sarado po ang school. Mga titser at staff lang po pinapapasok namin sa loob.”

“P-Po?” Hindi ko matanggap ang narinig ko. “Baka po meron, paki-check naman—”

“Sir, ako po ang bantay mula pa kanina,” pirmi niyang sagot. “Wala pong bata.”

“Hindi po, kasi… ‘Yong…” Napakamot ako sa ulo. “May… May CCTV po ba kayo?”

“Sir, public school po ito. Hindi po nagana iyang CCTV sa taas. Pasensya na po kayo.”

“Nawawala ho kasi si Janjan…” Inilapat ko ang mukha ko sa mga rehas ng gate. “Jaaaaaaaan! Janjaaaaaan! Rojaaaaaan!”

Masyado na ata akong desperado dahil hindi ko na magawang paniwalaan pa ang mga sinabi ng guard at tuluy-tuloy lang ako sa pagsigaw ng pangalan ni Janjan. Baka kasi sakaling… Baka sakaling… nasa loob siya. Baka lang naman…
Please… Janjan.

Magpakita ka…
“Janjaaaaaaaan!”

“Sige po, Sir. Ganito. Ta-try ko pong tanungin sa kasama ko kung may bata sa loob,” anang guard, at tila may kinausap sa hawak nitong walkie talkie.

Nagpatuloy naman ako sa pagsigaw… at pag-iyak. Wala naman akong ibang alam na puwedeng puntahan ni Janjan kundi itong school. Kaya sana… kahit maliit na tsansa… makita ko siya… at marinig ang boses niya.

“Sir, wala raw ho talaga, eh,” diin ng guard.

“H-Ho?” Biglang naghina ang mga kamay ko at napabitiw ako sa mga rehas ng gate.

“Kapatid mo ba ang nawawala? Bakit hindi mo i-try kontakin ang mga magulang n’yo?”

“Magulang?” Natigil ako sa pag-iyak.

Si Kuya Roman!

May panginginig-kamay kong kinuha ang phone sa bulsa ko. Tama siya. Bakit nga ba hindi ko ito ginawa agad? Baka naman… Baka umuwi na si Kuya Roman kanina at hindi ako inistorbo sa paggising… at… at sinama niya si Rojan papunta sa… sa mall.

Tama… tama… Sana tama ako… Sana.

Pinindot ko ang call button.

Please…

“Hello, Janus?”
Imbes na ingay mula sa mga arcade games ay kalampag ng mga barbell ang narinig ko sa kabilang linya ng phone.

Muli akong napaiyak. Wala sila sa mall.

“K-Kuya…” basag kong wika.

“O, bakit?”
tarantang tugon ni Kuya Roman.
“Bakit ka umiyak?”

“K-Kasama… Kasama n’yo ho ba si…” Hindi ako matigil sa pagkagat sa mga daliri. “A-Andiyan ho ba si… si… si J-Janjan?”

“Wala, Janus.

Hindi ba’t kasama mo ang anak ko sa bahay?”
Dito na ako tuluyang namatayan ng pag-asa, at lalong naluha.
“Hello? Janus? Hello? Janus, sumagot ka.”

Sa sobrang bilis ng pintig ng puso ko ay parang bibigay na ito. Sa sobrang bigat ng dibdib ko ay parang hindi na ako makahinga. “Kuya…” namamalag kong boses. Hindi ko alam kung paano sasabihin sa kaniya. Pero alam kong dapat ko pa ring sabihin ang totoo. “Si Janjan po kasi…”

“O, anong nangyari kay Janjan?!”
bakas na ang pagkabalisa sa boses niya dahil tumaas na ito.
“Hello?! Janus?! Janus, sumagot ka…”

Napahagulgol ako nang malala. “Nawawala po si… si Janjan. N-Nanonood lang po kasi siya sa… sa phone ko kanina. Tapos, uh… um… hindi ko po sinasadyang makatulog—”

“Ano?!”
Napalakas na ang boses niya.
“Paanong…?!”

“Sorry po… S-Sorry… Sorry…”

“Janus… sagutin mo ‘ko…!”

“Sorry po…”

Humina nang humina ang boses niya sa pandinig ko at humalo ito sa mga nagdaraang sasakyan sa kalsada maging sa mabigat kong paghinga… at sa tunog ng pagkaduwal ko dahil sa pag-akyat ng asido mula sa aking sikmura papuntang lalamunan. Hindi na ako makapagsalita.

Dumidilim na ang kalangitan kaya nagsisimula na ring magkaroon ng iba’t ibang ilaw sa paligid. Nagmistulang palamuti ang mga ito kasama ng luha ko.

Pula. Dilaw. Puti. Mula sa mga sasakyan. Sa street lights. Sa mga gusali. Sa kung saan. Sa kaliwa. Sa kanan. Sa harapan. Umiikot ang paningin ko. Umuugong ang pandinig.

“Janus, nasa’n ka…?!”

Hanggang sa hindi na boses ni Kuya Roman ang naririnig ko kundi ang boses ni Dad.

“Wala akong anak na bakla!”

Paulit-ulit. Hindi ako tinatantanan. Hanggang sa dumami nang dumami ang boses na bumubulong kung ano ako at kung ano ang kinahihinatnan ng mga tulad ko.

Tama na… Dad… Tama na po…

Humakbang ako nang humakbang. Hindi ko alam kung patungo saan. Hindi ko alam kung saan ko hahanapin si Janjan. Hindi ko alam. Wala akong alam. Wala akong kwentang tao. Ito na yata ang katapusan ko.

Dito na yata magtatapos ang buhay ko. Wala na rin naman akong patutunguhan. Sinira ko ang tiwala ni Kuya Roman. Nang dahil sa akin… nawala ang anak niya. Nang dahil sa ‘kin, si Janjan… Kasalanan ko lahat.

“Janus…”

Sa mga huling sandali, ang boses ni Kuya Roman ang narinig ko bago ako napahinto sa gitna ng kalsada at nabitiwan ang hawak na phone. Kasunod nito ay ang malakas na busina ng kotseng mabilis na umaandar patungo sa direksyon ko. At ang kulay puti.

Kumalat ang dalawang kulay puting liwanag.