The Dark Side of his Nightmare

Akihiro Otokonoko · 18 chapters · 30,378 words

The Dark Side of His Nightmare

Robert Marbasan / Onmei Katachitakara (音名容寳)

This is a work of fiction. Names, characters and incidents are either the product of the author’s imagination or are used fictitiously, and any resemblance to any actual persons, living or dead, is entirely coincidental. This story is for free to read for the audiences only. It contains sexually explicit scenes and graphic language which may be considered offensive by some readers.

Description

This story is all about my life, the worst thing happen that I can’t tell or even explain to them, especially to my family and my friends, Seems this world are modern and now systematic. I was curious how are they remain in this place like a piece of Junk? However, The characters, places, events on this story are just used fictitiously. But the real thing happen in my life is…which are still here.

Tungkol nga pala ito sa buhay ko na kahit alam ko sa sarili ko na isa lang iyong imahinasiyon, “Guni-guni” lang or hindi kaya isang “Hallunication” (gaya ng sinabi ng ate ko) kung sasabihin. At dapat sana, heto ang gagawin kong Essay or Narrating sa Filipino kaso aksidente ko pang nalagyan ng Quote and Dialouge yung gawa ko, which is pasalaysay lang ang required sa Essay. Kaya…Ayos pa din kasi nag-click pa din yung gawa ko sa kabila nang nalagyan ko siya ng Dialouge. From that time, nakagawa pa din ako ng Essay kaso ibang buhay storya ang ginawa ko.

　A sixteen year old’s name “Tatsuya Hatakeyama” hopefully wants to live in a quite place like home. However, he can saw the things which are unbelievable and it’s possible to see, which are undead, spirits and souls that bothers in his mind. Until he met the girl name ‘Iwa’ in spite of those nightmare who disturbs in Tatsuya’s life.

About this Book

The story is a work of non-fiction but, Characters, places, events and incidents are products of the authors’ imaginations or are used fictitiously; Meaning, it was based on a true story. Any resemblance to actual events, locales or persons, living or dead, is entirely coincidental and beyond the intent of the author (was totally me) who made this story.

　Actually it was my third time again to do this story (Actually, it was my second time draft that I made a story and was my first time to publish it) nevertheless, it is for my activity in Filipino only-Yeah, That’s Filipino though. Therefore, I’ll going to use Filipino (or Tagalog) language because Filipino is our subject However, this is seperated than I ever did in a yellow pad; seems I didn’t pass past 10-11 days ago co’z I had a bad feeling (I hope when the break of Monday, I can still pass my work) but-I know to myself that it’s difficult to made a narrating or a story with pure language (Actually, My teacher told us to make narrative with just ten sentence), especially the spoke or our mother tongue which we will use this in our daily life; Ang Tagalog.

　For our English and Filipino subject, and our professor (Since my previous teacher replaced with her to continue teach us Filipino and was she did then, Don’t need to mention who are they), I wanted to say thank you for teaching us well, I hope you like my story although it has contains some-I know that I can’t do this because first of all, I am totally lazy, Yeah, Officialy. I have no idea about making ’bout this part but when my classmate came to my life, now it’s become my friend, I got inspired to do this part and not to being lazy again. I am not going to mention who’s that person, as long as-Shh! That’s a secret. I am totally shying in anyway chuckles while head bow By the way, I am waiting for your result if there’s something bad or any mistakes in my story for what I did

　For all of Readers, I hope you all support me to do this one although I’m unofficially writer after all. I’m just practicing how to be a writer so that’s why I made this simple short-short story, I guess.

　For LGBT’s, Hi/Hello. I am totally around with that 4 big letters. For all of Blank who likes Blank (It’s Sex) I also included.

　My horny friend told me to include that and I did it. Finally, you got it. Then you can now read it at the middle of the this story, and quite of creep-But, not as kind of liberated though. And by the way, Please be open minded. Thank you.

　About me; Please don’t get into relationship although it’s a girl that you’ve prospected or even had seen-I mean, that guy before. Just study hard first until you’ll succeed and dump those damn stupid things ’bout in your life.

　Anyway, I hope that I can really find my way to seek for what’s my future comes in my life, I hope that my wish comes true. That’s all.

　About God; Thank you because you are always there for me although you haven’t watchovered me co’z no spend time though. I’m sorry for doing this part relates ’bout you but I promise, I wil not going to do this again. This wil be the last one

　About §@†∀ŋ; I’m sorry for describing about yourself although you’re the same power with 6Ø@ . But the difference between of you and him are, he is Good and you are Bad. That’s it. Don’t worry, this will be the last one

　Note: I made this story for not to be share privately, to be given away, to be sold without my permission. It’s just my story, just grabbin’ an idea ’bout reading a lot of books from my aldiko app from Play store and has a lot of fictitious in it such as Romance, Gospel, etc. And of course, in WattPad too.

　But at least that I’ve learned something although it has a bloody content on it; That Idiomatic and Slang English though. Haha!

　Some scripts may content offensive words that you can may get offended, like Bad words ?, such as like that. Especially, a little some-tiny explicit thing, A sexual intercourse (I’m sorry guys, that horny guy requested me to do that). I was totally made this co’z I wanted to show what’s really happen, what’s-goin’-on even in an real life, Especially in me

　Speaking of Sexual Intercourse, there’s no other reason why do I include it, co’z like I said already, that horny friend suggested that should I add it, because he haven’t read the Tagalog version of Sexual Intercourse and I don’t know actually why he love it. You know what, I really wanted to headbutt him in a wall after all.

　Another thing, this is not suitable for 15 below. If you’ll keep reading this, I am not held for any responsible if there’s something bad happens to you or else have been adopted from this story. Don’t let yourself killed and Don’t be stupid, this is Just a story.

　“ Huwag natin pairalin ang takot sa ating sarili. Andiyan lang ang Panginoon na tutulong sa atin sa lahat ng bagay sa kabila ng mga kasalanan nating ginawa. “

1

The midnight happens before I go…

　Bago ko sana gawin itong kuwentong ito (I mean, that activity though. Heto dapat ang gagawin ko sa Filipino—I mean, na dapat isusulat ko sa Filipino, kaso may dialog, eh, salaysay lang ang kailangan, not this part. Pero hindi bale, nakagawa na rin ako, kaso hindi lang talaga ako nakapag-pasa dahil sa pag-absent ko), gusto ko lang po sabihin sa inyo na… Una sa lahat, ako po ay nagpapasalamat dahil nabasa niyo po ang aking kuwento. Alam ko na hindi ko ’to magagawa ng wala kayo, especially, sa classmate ko na naging inspirasyon ko gaya ng aking sinabi kanina na hindi ko pa rin totally mabanggit ang kaniyang pangalan dahil wala pa akong lakas ng loob na sabihin ’yun. So, wala na akong masasabi pa kundi, ’yun lang.

　Sa katunayan, Ito pa lang ang unang pangyayaring hindi ko talaga inaasahan, Siyempre, ang bagay na hindi ko makakalimutan, ang isang bagay na imposibleng mangyari, ang isang bagay na hindi mo maipapaliwanag sa iba bagama’t ikaw lang ang nakakakita ng pangyayari bukod sa kanila, at siyempre, ang bagay na hindi kapaki-kapaniwala, na halos hindi mo maibigkas sa sarili mo na nag-iilusyon ka lang o hindi kaya, nawawala ka sa sarili besides, nagha-hallunication ka lang. Ako nga pala si Tatsuya Hatakeyama (達也畠山). I’m just sixteen and seems to be immatured, Faced like Japanese and hindi naman kagwapuhan with a hair cut of 2 by 2 (Iyon kasi ang required na proper hair cut, eh). Matangos ang aking ilong, beared with a little mustache at pinagpala naman sa kapal ng buhok sa aking kilay. Hindi naman kalakihan ang katawan ko dahil bihira lang naman kasi ako mag-buhat ng mga mabibigat eh, dahil you know, Wala masiyadong GYM sa lugar na ito. At hindi naman gaanong kaputian ang katawan ko and I am satisfied for this color in my body. I am Bi; bottom and my parents know ’bout that. Sana hindi makarating sa mga classmates ko about sa pagkatao ko. Dati akong lumipat sa Taguig, Philippines from Tochigi, Japan (Ewan ko kung bakit gusto ng nanay ko, pero ayaw naman ng tatay ko keso daw malayo pa, ganun. Pero bakit parang…mas bihasa ako sa pagsasalita ng Tagalog kaysa sa native language ko, Ang Japanese). Sa kasalukuyan, naka-tira ako ngayon sa Taguig (hindi ko na babanggitin kung saang eksaktong lugar ako). Katunayan ay nag-aaral pa lang ako sa isang pampublikong paaralan na ewan ko kung sikat ito o hindi, as long as suportado naman ng baduy na mayor na si Lani, Realtalk ’yun (Kung makapag-salita eh, wagas, ’kala mo kung sino, Ha-ha!), na kung saan, sa Bagumbayan National High School at kadikit lang niya ang C.P. Sta. Teresa Elementary School na matatagpuan lang naman sa M.L.Q Street Bagumbayan Taguig City. Fourth year pa lang ako at section ko ang Aristotle. Ilang buwan na lang din at ga-graduate na ako. Kinagagalak ko kasi matutuwa sila Mama sa ’kin. Siya nga pala, Si Miho ang aking mama, therefore, ’ Okāsan ’ ang tawag ko sa kaniya habang ang aking papa naman ay si Noboru, then ’ Otōsan ’ na minsan Otōchan tawag ko sa kaniya. Apat lang kami magkakapatid at nasa kani-kanilang mga asawa so, ako na lang ang mag-isa…’yun lang. And that time, kapag nakapagtapos ako ng pag-aaral, magiging College na rin ako balang araw.

Sa totoo lang, mahirap talaga maging estudyante, eh—Grabe! Halos iilan sa mga naging guro ko, kinaiinisan kami dahil daw sa behaviour namin. (Pero ’wag na nila ako idamay, tahimik lang kaya ako?) Kaya yung mga ibang teachers namin, ayaw na magturo, Ganun, Except na lang yung teacher namin sa English. Nga pala, Ako yung tipong walang pinaniniwalaan sa lahat ng bagay, kahit na pamahiin, relihiyon (Actually, wala naman talaga dapat eh.), wala-Oo. I am proud to be an Athiest and I will be. Ni Diyos ay wala akong pinaniniwalaan even Hell does, Bakit? May nakapagpatunay ba na totoo ang paraiso sa langit, na may kapayapaang nagaganap sa langit? Totoo ba na ang kinikilala nilang Diyos ay naging tagapagligtas? Da’fudge! Hindi naman (siguro) ’di ba? I guess yung langit-langitan pa, Oo—yung mga nag-aadik. Ha-ha!

Siya nga pala, Hindi ko rin inuugaling mag-dasal kahit na halos pinapagalitan na ako ni Mama dahil hindi ako naniniwala sa Diyos. Of course, wala naman talaga, ’di ba? Why do they need force me to pray? Tutal naman, wala naman akong mapapala and besides, hindi naman makukuha yung gusto ko eh—so what’s for, hindi ba?

Hanggang sa ilang araw na nakakalipas, ang hating gabi pa bago bumagsak ang alas tres, Maaga akong umalis ng bahay habang naka-suot lang ng Complete uniform with a patch of cheap and nasty logo na I Love Taguig sa bulsa ng aking polo, Suot ko din ang pipitsuging Duralite shoes na Goma ang texture (dahil iyon lang ang patakaran doon sa school) at naka-sukbit sa ’kin ang shoulder bag na kulay itim at ang tatak na Jansport nang wala nilang pasabi or even a beep of my phone habang tulog sila as long as may baon ako na naka-lapag yung baon ko sa aparador sa aming kuwarto at a worth of Twenty Pesos. Grabe sila magbigay ng baon sa ’kin. Kulang na kulang pa ’to sa ’kin eh—Sa bayarin pa lang sa school, pispis na agad bente ko nito. Wala na ’kong magagawa dahil ganun talaga mga magulang ko, mga kuripot. Hanggang kailan pa kaya nila balak itaas ang allowance ko? Until then, Naglakad na ’ko palabas ng aking bahay. Naglalakad na ako sa gitna ng kalsadang tahimik at walang masiyadong dumadaang sasakyan, ni bumbilya sa poste wala, as in sobrang dilim ng paligid. Subalit, May narinig akong isang tunog na kakaiba, pero sutsot lang pala iyon. I think na, ako yata ang tinatawag ng tunog na iyon o hindi kaya, sa iba, kaya naman nagtaka ako na para bang gusto kong malaman kung sino yung sumusutsot na iyon. Kaya nang lumingon ako sa likod ay tila wala namang tao sa likod, sa paligid, bukod lang sa’kin—Of course, ako lang naman yung taong (Alangan namang hayop, ’di ba?) naglalakad sa kalsada so must be that I should have known who’s anybody hissing me then. Sabay bigla pang sumabay ang malakas na hangin kaya na-interrupt ako ng kaunti at nawala sa atensiyon ko ang lintik na sutsot na iyon hanggang sa hinayaan ko na lang ta’s ang lamig pa ng hampas ng hangin. Sana pala nag-dala na lang ako ng Jacket nito, Ang lamig tuloy; wika ko lang, sabay napayakap sa sarili kong katawan at nanginig ng konti sa lamig. Pinalipas ko na lang iyon at nagpatuloy lang ako sa aking paglalakad hanggang sa nakarating na ako sa gate sa aking pinapasukan; sa katunayan, ’yun ay ang Eskwelahan. Madilim din at super…Dilim. Pero okay lang at least sanay naman ako sa madilim na lugar, eh. Bukas naman ang pinto ng gate at pintado ng kulay itim, At siyempre, may isang guard (Unofficially) na nakasuot lang ng simpleng polo t-shirt na kulay pula at may tatak ng I Love Taguig at naka-suot ng pantalon at sapatos na lumang rubber shoes. Pumasok ako ng Gate, dumiretso lang sa loob at hindi niya na ako pinansin pa dahil may hinihintay din yata siya…By the way, 5’7 yung height niya, medyo matanda na pero mukhang tatay pa din, dahil yung makapal niyang balbas ang nagdala. Hanggang sa nakarating na ako sa Covered court na hindi naman malawak, like a Basketball Court—Volleyball Court size—Basta hindi siya gaanong kalawak, ’yun na iyon. Tapos! About 55 Steps ay nakarating din ako sa Bldg. III habang ang isa namang gusali ay ginagawa pa lang. Siyempre, Yung taas ng Bldg. III ay hindi tataas sa apat na palapag, at tag tig-tatlong row na silid-aralan ang magkakahilera. Madilim pa din ang langit na halos natatakpan ang buwan sa kapal ng mga ulap na tila, nababalutan na ang liwanag ng isang malaking takip na kailanman ay hindi makita ang liwanag dahil madilim ang paligid. Hindi naman ako takot sa dilim dahil dilim lang naman ’yan. At isa pa, Hindi naman ako kakainin ng dilim, ’di ba? So ba’t ako matatakot? At bakit ko kailangan katakutan ang kadiliman? It’s just a dark covers with big carbon of darkness, y’know.

Nang nasa harapan na ako ng Gusali, Kinuha ko muna ang aking cellphone na Samsung Galaxy Y GT-S5360 mula sa kaliwa kong bulsa para lang gawin kong pang-flashlight dahil bukod pa sa langit ang madilim, pati ang loob ng gusali, ang paaralan ay madilim din; na halos hindi na makita at tanging anino lang ang makikita mo.

Time check 3:25 A.M. Ibig sabihin, ambilis ko lang pala mag-lakad? Ha-ha! What a mess? Umakyat na ako sa palapag kahit madilim ang paligid habang hawak ko ang aking cellphone na naka-harap sa palapag upang makita ko lang ang aking dinadaanan (baka madapa pa ’ko nito pag napamali ako eh-Hindi ko pa naman masiyadong kabisado ang paligid bagama’t sobrang dilim talaga). Nang malapit na ako sa pangalawang palapag, may hangin nanaman na humambalos sa’kin na malakas at may naiwang bulong na hindi ko maipaliwanag at totally, hindi ko maintindihan pagkatapos umihip ang hangin palayo sa ’kin

“ Et non morieris “

Ano ibig sabihin niyan? What was that mean? Ano word ’yun? An alien or something? ’Yun ang tanong sa aking isip na hindi ko din maintindihan.

2

What was that word again?

　 Et non morieris?

　Ewan ko, it’s a nonsense! Anyway, nasa pangalawang palapag na din ako at nakita kong bumukas ng kusa ang pinto sa pangalawang silid-aralan, sa gitna ng una at ng dulo pa nito. Pumasok ako sa loob at least hindi na ako mahihirapan pang kalikutin ang door knob para lang buksan ang pintuan (Actually, Ugali ko talagang sikwatin ang Door knob kapag sarado ang pinto at naka-lock para lang makapasok lang ako sa loob ng silid-aralan habang wala pa yung mga classmates ko). Dumiretso na ako at sa likod ako dumaan dahil doon bumukas ng kusa ang pintuan at isinara ko ito. Madilim ang paligid at trip kong hindi buksan ang ilaw dahil gusto ko ng dilim eh. Lumakad na ako sa pagitan ng mga magka-hilerang upuan, Pumunta ako sa unahan at umupo na ako sa silya na gawa sa bakal at pintado ng kulay berde na hindi gaanong kalinaw bagama’t madilim ang kulay nito na kung saan, malapit sa pisara at medyo close sa bintana about 15 inch, na halos makita ko na ang tanawin na puro kabundukan ng mga bubong ng mga yero, especially mga bahay na gawa sa kahoy at may mga bintana din.

　Samantala, Agad akong naka-ramdam ng kakaiba-na para bang nagsisimula nang tumibok na ang aking dibdib, nakakaramdam ako ng tukso ng hindi ko mapigilan na para bang gusto kong may pumunta dito sa loob ng silid-aralan para may lumapit sa ’kin. Ang aking katawan ay tila nag-iinit na para bang umuusok na nakasalang sa takure. Sabay napahawak ako sa aking dibdib gamit ng aking kanang kamay na para kong hinihimas ito, na gusto ko ipagawa ito sa iba bukod pa sa ’kin. Ang aking mga mata ay tila napapapikit nang mahinhin habang ang aking bibig ay halos makagat ko na ito nang marahan sa kakaibang sarap kong nararamdaman at halos mapaliyad na ako sa aking kinauupuan. Sabay tinanggal ko muna ang butones ng aking polo at hindi ko pa inalis sa katawan ko bagama’t naka-buka lang ’to, bali exposed (nakalitaw) pa ang puting t-shirt na suot ko, which is ’yun yung pang-doble ko. Hinimas ko pa din habang napapahinga ako with a little moan hanggang mapaloob ko na ang aking kanang kamay sa suot kong T-shirt na ’tila nakakaramdam na ako ng kaunting libog. Aaminin ko, May lust din akong nararamdaman. Alam naman natin na hindi natin ito mapipigilan kapag hindi natin kaya dahil kinakalaban tayo ng tukso na ito. Habang ginagawa ko pa rin ang aking pag-himas ng aking dibdib, nararamdaman ko din ang aking gabilyo na unti-unti ng tumitigas at nagsisimula nang umumbok at bumukol sa aking pantalon. Nang ibaba ko na ang aking kamay papunta sa umuumbok kong pantalon, may narinig akong tunog ng kaluskos mula sa loob ng silid-aralan at dala nanaman ng malamig na hangin. Napahinto ako sa aking ginagawa at lumingon sa likod saglit. Nang mapansin kong tahimik at nakita ko ang isang kartolinang kulay asul na naka-dikit sa likod ng pader, sa gitna nito kahit madilim ang paligid. Bumalik ako ng tingin sa pisara at yumuko ng tingin nang makita kong hindi na muling umuumbok ang aking pantalon. Akala ko ay tahimik kapag mag-isa lang ako dito sa loob ng silid-aralan. May mga kasama pa palang nakakakilabot na tunog dito sa kuwartong ito na para bang ini-interrupt ka. Subalit, bigla na lang may nag-usog ng upuan mula sa likod at halos nasa isang segundo lang ang usog ng upuan (Wow! Tsantado yung oras uh?). Nagulat ang aking diwa pero ang aking loob ay hindi. Lumingon ako ulit sa likod at tila walang nangyari. Tumayo ako at lumapit sa tabi ng pinto upang lapitan ang switch nang naka-dikit sa pader at medyo close sa pinto about 5 inch. Pinindot ko ng pareho ang switch para bumukas ang ilaw at para malaman ko kung sino yung lintek na paepal sa buhay ko.

　Okay, luminaw din ang paligid, at nakita ko ang apat na fluorescent light na nakakabit sa kisame. Medyo nasilaw pa ako sa liwanag at ang aking paningin ay halos nahaharangan ng mga makukulay na hugis at linya sa ’king paningin na para bang ginugulo ang aking paningin. Nakita ko na walang pagbabago sa arrangement ng upuan kaya okay lang. Bumalik ako sa aking kinauupuan na kung saan doon ako naka-upo at nawala na sa isip ko ang lust. Kaya okay na–

　“ Et non morieris… “

　“Ano ba ’yang lintek na bulong na ’yan na hindi ko maintindihan? Puro na lang may ’ washiwashi ’ na humihilis sa tainga ko. Ano ba ’yan!” Nababanas na ani ko lang pero nagkaroon na ako ng pagdududa sa nangyayaring ito.

　Alam kong walang tao dito kung ’di ako lang, Just me, myself and I. Although nagdududa na ako kung may iba pang tao dito na nambubuwiset sa ’kin (nang masapak ko na) o guni guni ko lang.

　Kinuha ko na lang ang aking Cellphone mula sa bulsa ng aking pantalon at binuksan ang Gallery sa system application ng Cellphone, at siyempre, puro videos lang naman ng mga Men to men and I like to watch them how fuck they hard with each other.

　Isa rin sa rason kung bakit ayoko ipakita ang aking cellphone, or even ipahiram ito kahit sa mga kaklase ko baka kasi may makita sila ei. Ha-ha!

　Nang naka-play ang video, almost in a middle length of a loop of video, biglang may humambalos nanamang hangin papunta sa ’kin at aksidente ko pang nahulog ang aking cellphone sa sahig na tiles at dinampot ko iyon agad. Mabuti at hindi nabasag yung screen ng aking cellphone at tuloy lang ang playback ng video hanggang sa namatay ng kusa ang switch ng ilaw at may kumalakdad naman ng upuan mula sa likod at sabayan pa ng tunog ng yapak ng tao na para bang tumatakbo papunta sa kabilang silid-aralan at alam ko na galing ang tunog na iyon sa labas ng silid-aralan.

　“What the–” Napasingap muna ako, “Sino ’yan?” Kahit kutob kong walang iba pang nandito bukod sa akin, Nagtaka na ako at lumapit muli sa switch at pilit naman pinagpipindot ko ang switch upang mabuksan ko ulit, ngunit hindi na mabuksan ang ilaw. Kahit anong pilit mo, wala pa din. (Parang sa buhay ng tao. Kahit anong pilit mo na gustuhin ka ng isang bagay, ayaw talaga. Kaya ’wag mo na lang ipagpilit pa ang sarili mo sa bagay na ayaw sayo.) Nang pinilit kong buksan ang ilaw na halos maka-20 times na ako sa kakapindot at-Hyy! Salamat naman, bumukas ka ding ponyeta ka.

　Nang nabuksan ko na ang switch at lumingon ulit sa likod, bigla ko nahagip ng tingin na may isang nakakakilabot na nilalang na naka-silip sa labas ng bintana na ubod ng itim na parang nag-uusok ang kaniyang katawan dahil sa mga pakurbang maliliit na galamay sa kaniyang katawan habang siya ay naka-upo with a frog position at ang dalawa niyang mata na kulay pula na umaaninag at ang sama ng tingin sa akin na parang… Weird. At sa pangalawa beses ng aking paglingon ay wala ang isang nilalang na nakasilip sa bintana ng daig pa na akala mo kung sinong mataray eh. Kapal ng mukha eh, no? Mukha namang palaka. Haha!

　Iniisip ko na baka isa lang ba yung multo, demonyo o kathang isip ko lang. Hindi ’din ako naniniwala sa Espirito pero demons pa ‘Oo’, sa ngayon-Siguro, pinapakita lang yata nila na tunay ang mga spirits or what.

　Time check 4:00 A.M. Wala, Boring na! Nakakainis kasi yung mga upuan sa likod eh. Hmmp-Iglip na nga lang ako.

　Kaso, bakit parang saglit lang yung iglip ko? Kung sa bagay, meron bang iglip na matagal, ’di ba? Tulog na tawag du’n

　Subalit, ba’t nag-iiba ang anyo ng paligid tsaka-ang mga upuan ay nagiging bato na kulay puti, na halos nagiging hugis parihaba na patayo at lalo pang dumilim ang paligid.

　Ano ’to? Ba’t nagiging damo ang sahig ng tiles? Bakit ang mga upuan na naging bato ay may ukit ng krus? At bakit may krus na bato sa likod ng magkahilerang bato? Sementeryo na ba ito? Ano ang ginagawa ko dito kung ganu’n?

　Ngunit, nang mapansin ko na lang sa aking tabi na may nakita akong isang ulo ng tao kagaya nang sa’kin, pareho ng mukha, ’yun nga lang, nakabuka ang bibig at ang dalawa nitong mata na halos wala ang eyeball, wala din itong katawan at ang dugo na umaagos papunta sa lapidong nakalapad at ang nakaukit ay…

　 R.I.P

　 TATSUYA HATAKEYAMA

　 Born: August 22, 1999

　 Died: August 22, 2016

　What the Fuck! Ano? Ako? Mamamatay? Sa Exact Birthdate ko pa?

Masaka ! Kono haka nandayo !

Hindi ako mamamatay! Hindi puwede!

　Siyempre, Natakot din ako kasi siyempre, sino ba naman na matutuwa na makakita ka lang ng pugot na ulo sa sementeryo, tapos kamukha mo pa? Ta’s may lapida pa na naka-ukit ang pangalan mo? Puñeta! Mamatay na gumawa nito sa’kin! Lakas ng trip ng gumawa nito ah. Nakakainis! Sobra.

　Subalit, nang lumingon ako sa likod, may nakita ako isang itim na naka-hood, na parang Grim Reaper ang dating (yata) habang naglalakad. Ang kaniyang mukha ay halos natatakpan ng anino dahil sa kaniyang hood kasama pa dito ang dilim ng paligid (Sa tingin ko, Parang Kamatayan iyon). Ngunit, may hawak siyang karet na pang-taga sa palay, na may bahid ng dugo habang palapit sa akin at itinaas niya na ito gamit ng kaniyang kamay habang hawak niya ang karet at nang ihataw niya ito sa akin…

Ipinikit ko na lang ang aking mga mata…

3

Am I going to die? Am I really gonna killed?

“Uy! Tatsuya!” Dinig ko ang boses mula sa kanang dako (side ko) habang ginagalaw ang aking kanang braso na para ba itong tinutulak dahil naka-tungo pa rin ako at agad naman akong bumangon at may kaba na akong naramdaman.

Pochek! It’s a Dreamland…No, Not actually a Dreamland, It’s Akumu. A nightmare. A fucking dream that I’ve never had before in my entire life.

“Wuh—An’yare?” Ngumunguyngoy kong tanong na may halong kaba sa aking dibdib habang minumulat ko ang aking mata at pinunasan ko ito gamit ng aking mga kamay

“Anong ‘an’yare’, Natutulog ka ba?” Tanong sa akin ng… Fuck! Yung teacher ko! Si Ma’am Vhen, Nandito na pala. Paktay…What’am gonna do?

Nahuli niyang natutulog ako? Damn! And um—I’m glad na hindi siya yung ibang teacher na nakita ko na kapag may tulog halos batukan ka na para magising ka lang; But that’s what I didn’t expected even in just my mind.

“Opo, Ma’am. Masakit po kasi yung ulo ko ngayon, eh.” Alibi ko lang pero deep inside, binangungot ako.

Sa buong buhay ko, ngayon ko lang napanaginipan yung ganung pangyayari na hindi ko inaasam. Mas nakakatakot ’to kaysa sa mga ibang bangungot na sumalubong sa’kin every unexpected days. Pero grabe ’yun, ah? Hayop na bangungot na ’yun, may pugot na ulo, ta’s kamukha ko pa? Kamuntikan na akong atakihin sa puso! Woooh. Yabai da na!

“Kung masakit yung ulo mo ngayon, maari ka munang magpahinga sa inyo. Ie-excuse na lang kita.” Mungkahi ni Ma’am Vhen nang naka-tingin sa’kin at nagkaroon yata ito ng concern sa akin unlike before.

“A-Ay—Hindi na po, ayos lang po ’ko, Ma’am.” Pagtanggi ko, “Sayang naman po pagpasok ko dito sa time ninyo, ’di ba?” at… Tingin ko na okay lang naman ako eh, So no need to worry.

Sa ngayon, nawala na antok ko dahil doon sa pesteng bangungot na ’yun. Baka sa susunod na babangungutin ako, yung iba naman yung impiyernong sinasabi nila na umagalablab na apoy. Eh ’di wow!

Siya nga pala, Siya yung medyo maganda…medyo lang naman, matangos ang kaniyang ilong, maputi, mahaba ang kaniyang buhok, naka-suot ng simple uniform na Light brown na may stripe vertically sa pagitan ng kaniyang balikat at dark brown trouser at bakit nga ba ang mga babae katulad niya, na kinakailangan pang mag-suot ng mataas na heels? Para pandaya nila ng Height? Siguro.

“Sure ka na okay ka lang, huh?” Paniguro pa ni Ma’am at naka-tingin pa rin sa akin (mukha pa rin ba akong hindi okay sa lagay ko na ito? Siguro nga, ganu’n) at tumingin naman siya sa iba, sa mga classmates ko naman. “Okay class stand up and let’s pray first.” Deklara niya tapos sabay kaming tumayo.

“ In the name of the father, the son, and the holy spirit. Amen “ Sabay lahat ng mga kaklase ko na nagsa-sign of the cross habang ako wala lang, nakatayo lang at, ayoko talaga magdasal noon pa.

“ Our father, who art in heaven, hollowed by thy name, thy kingdom come, thy will be done, on earth as it is in Heaven. Give us this day, Our daily bread. And forgive us our sins, as we forgive those who sin against us. And lead us not into temptation but deliver us from evil. Amen “ Pareho silang nagdadasal at may iba naman sa likod nagtatawanan pa ang mga tanga’t bobo mga kupal na hindi mo maintindihan kung ano (May nakakatuwa pala sa pagdadasal? Ewan, weird, huh?) Pero ako, Tahimik lang at naka-bulsa pa rin sa harap ang aking mga kamay although kahit kailan, ayoko talagang magdasal.

Nang matapos na sila ay nag-sign of the Cross sila habang ako, wala lang; Tutungo lang ng parang manok, Ganun lang.

“Okay Class, Good morning.” Galak na pagbati ni Ma’am.

“Good morning po, Ma’am!” Galak naming pagbati and of Course, ngumiti naman si Ma’am sa amin.

“Okay, Sit down.” Ngiting sabi ni Ma’am.

“Thank you.” Sabi ng ilan sa halos kalahati ng tatlumpu’t anim sa amin (ngunit hindi ako nagsalita) na nandito ngayon, na nag-sabi niyan bago kami umupo.

Just like in Japan, they usually greet a “thank you” kahit na simpleng bagay, inaappreciate namin iyon.

Hanggang sa nagsimula na nag-discuss si Ma’am Vhen about English and the topic was all about Myth .

Myth something like ’ Mythology ’. Oo binigyang buo yung word na Myth , eh? Ngunit, tungkol iyon sa Diyos Diyosan, ’di ba? Damn! I really don’t want to study or even learn that Myth related to the Unbelievable God. Nakakaboring lang, and isa pa, It’s fuckingness, shitness(es), and a waste of time.

Hanggang sa ilang oras na ang nakalipas ay break time na din namin. Natapos din ang pagdidiscuss ng mga nakaka-boring na lessons at makakakain na din ako. Nakaramdam ako ng gutom nang dahil du’n sa lintek na panaginip na iyon. I’ll fucking swear na hindi ’yun totoo. It’s just an imagination without anybody wants to prove with in.

Lumabas na ako ng Aking classroom at pumunta sa Canteen. Maliit lang ito hindi gaya ng inaasahan na malawak ito dahil nasa unang palapag lang ito; the rest of height up to 2nd to 4th floor, it’s classroom.

Nang nasa counter na ako na kung saan, doon may tindang snacks, breads at Cup noodles, pumila na ako. Isa lang naman ang binili ko dahil hindi kaya ng Budget ko kasi pa’no pa naman, bibigay nilang baon, nasa bente? (Bwisit—Kulang na kulang talaga ’to, eh) Isang clover lang na maliit at a price of 8 pesos. ’Yun pa lang, masisimot agad sa’kin yung baon ko. What a bullshit!

Lumabas na ako ng canteen habang dala ko ang binili kong Chitserya at naglalakad sa Covered court. Hindi muna ako papasok sa loob ng classroom dahil alam ko naman na kapag pumasok ako doon, na may dalang pagkain, doon pa lang, marami nang pating na sasalakay sa ’yo na halos lapitan ka para lang hingian ka nila. And siyempre, hindi ka na nuon makakakain.

4

While eating outside, there was an unexpected moments…maybe a short talk…

Habang naka-tambay lang ako sa Covered court at may ilan sa mga estudyanteng kagaya ko, na nandito din habang naglalaro sila ng sipa, habulan, landian at harutan; Binuksan ko na ang balat ng chitserya at kumuha ako ng ilan sa mga chips nito at kumain ako. Nang mapansin kong may isang babaeng naka-suot lang ng uniform at color pink na checkered na palda (Cute ang kaniyang mukha kaso 5’2 lang ang height niya kung susukatin, singkit, manipis ang kaniyang kilay, maputi, medyo matangos ang kaniyang ilong), naglalakad na parang palapit (yata) sa ’kin at nakaharap sa ’kin. But-why it is so?

“Hi Kuya! Pwedeng magtanong?” Sabi ng babae sa akin habang naka-ngiti siya.

Actually, cute niya pala ngumiti at yung boses niya.

Kanojo ga sugoku kawaii~! Damn, Ano ba itong nararamdaman ko, ’tila nakaramdam agad ako ng paghanga sa kaniya ng para bang ewan. Love at first sight ba ito? Or Crush at first sight?

“A, uh, Okay sige” Sabi ko naman at medyo nautal pa ako dahil grabe—first ko lang siya nakitang ganun sa akin.

“Kayo po ba yung Japanese sa section na Aristotle?” Tanong ng babae sa akin.

What? Iyon lang ba itatanong niya sa akin, About my first nationality (Japanese) that I (actually, kasama parents ko) moved here in this place? Kung sasabihin kong Oo. Maniniwala kaya siya sa akin?

My classmates don’t believe me na dati akong Japanese Citizen besides, that—my Goddamn illusion (just what like they said to me na nag-iimaginary lang daw ako) disturbs my mind that I can’t explain and I don’t want to tell it to anyone because, I’m just wasting my saliva and my time, y’know. Of course, hindi nila ako paniniwalaan kaya ikinikimkim ko na lang.

“Er… Oo.” Hindi tiyak kong tugon. Hindi ko alam, Pero iyon naman ang totoo, hindi ba?

Hindi ko maitanggi na isa akong Japanese Citizen until (pa siguro na) magka-girlfriend ako; magkaroon ako ng asawa as long as maging Filipino Citizen ako. Pero ayoko magka-girlfriend. It’s just a stress(es) in my life, even guy ayoko kahit Bi pa ako. Oo, alam ko na may paghanga din ako sa kapwa ko lalaki pero hindi ibig sabihin nun ay basta-basta ko na lang ibabaling ng tuluyan ang sarili ko tapos pagdating din sa dulo, iiwan din nila ako. Sayang lang din. Gusto ko kaibigan lang at least ’di ba, ’pag dating ng kagipitan, hindi ka nila iiwan kaysa naman na may syota ka nga, ta’s pag may problema lang, hiwalay na agad. Like a stupid shit, ’di ba?

Sabay ngumiti ulit ang babae sa akin, “Talaga, kuya? Ikaw pala yung sinasabi ng mga classmates ko. Sabi daw niya kasi, may Japanese daw sa section na Aristotle. At tingin ko nga na, ikaw yung tinutukoy nila.” Ngiti niyang pagkasabi sa akin.

“Uh.. Iyon ba? Ha-ha! Oo.” Huminto muna ako, “Ilang taon na din ang nakakalipas. Pero hindi ko man lang nagagamit yung original native language ko dahil…Alam ko naman na magmumukha lang akong tanga nu’n kapag nag-salita ako ng ibang lingwahe dito sa pilipinas, especially sa public. Like this, I’m keep studying Tagalog although–”

“Ay talaga, kuya? Ang galing mo po pala kung ganun. Ako nga po, eh, Nag-aaral pa lang ako ng Japanese or…Ano nga yung sa Wikang hapon ang Japanese—Kahit na—alam mo na, noobie pa lang.” Sabi niya

“ Nihonggo ba? Oo. Pero—“ Sagot ko at namangha ako sa kaniya dahil seems, filipino siya, ay gusto niya palang pag-aralan ang aking native language, na dapat kasi, doon naman talaga dapat ako sa Japan eh—Si Okāsan lang naman kasi may gustong lumipat dito sa pilipinas eh, Daming learn.

“ Sounandesuka? Sugoi desune! [Ganun? Galing naman]“ Sabi niya (ng may paggalang sa Japanese) at alam ko naman yung sinabi ng babae sa akin. Namangha siya, ganun. Pero teka, Sinusubukan ba ako ng babaeng ito?

“ Hai, Soudesu. Tokorode, Doushite nihongo wo benkyou shitai no? [Yup, Ganun. Siya nga pala, ba’t gusto mong pag-aralan yung Japanese?]“ Tanong ko sa kaniya.

“Hala kuya—Di ko maintindihan.”

“I mean, ba’t mo gustong pag-aralan ’yun?” Tanong ko ulit ng maintindihan niya. O ayan, Tagalog na ’yan ate, huh? Baka ’di mo pa ma-gets.

“Ano kasi er… Gusto ko sanang makapunta sa Japan para alam mo na, para kaya ko rin mag-salita ng Japanese, kagaya mo.” Tugon niya.

Medyo nalito lang ako sa sinasabi ng babae at seems, hindi ko makuha yung Logic niya. What I meant is why, and her purpose. Pero sinusubukan ko siyang intindihin kahit na medyo hindi ko makuha yung logic niya.

“So do you mean, you need a native Japanese para anytime na kausapin ka nila in Japanese, kaya mo sila makausap. Then, kailangan mo pang mahasa ang iyong Japanese sa pagsasalita or mahusayan yata ’yun… Basta—Para maka-punta ka sa Japan?” Panigurado ko doon sa sinabi niya

Pero siyempre, sinubukan kong suriin yung sinabi niya bagama’t hindi ko talaga maintindihan, ta’s nalito pa ako sa word na ‘Bihasa’ at ‘Husay’ na ’yan. Aaminin ko, hindi pa ako magaling sa Tagalog. Pero base ’yun sa sinabi ng babae at medyo hindi pa ako na-satisfied sa sagot niya.

“Pero, ba’t gusto mo yung Japan?” Tanong ko ulit.

Hindi ko naman siya dini-discourage na mag-aral ng Japanese, kung baga Sinusubukan ko lang siya through Q&A (Question and Answer) baka kasi mag-sisi ito pag-dating sa dulo, eh…you know, Baka mahirapan siya that time.

Oo, napagdaanan ko na din ito noon pa, About learning Both English & Tagalog, may Q&A din kahit maliit pa ako, ’di dahil gusto ni Mama pumunta dito sa Pilipinas, dahil wala na rin akong magagawa kung ’di, pag-aralan iyon, para na rin magamit ko in an other way.

“Kasi, gusto ko lang pumunta sa Japan para makapag-trabaho, like a Call center.” Sagot ni Iwa nang tapos. Mukhang may pangarap din siya anu?

“Nice. Yokatta ne!” Nagagalak kong sabi.

“Pero, bakit mo po pala natanong iyon, Kuya?” Tanong naman ng babae sa akin. Pero, ano pala sasabihin ko nito…

“Er… Gusto ko lang malaman na… Decided ka na gusto mo talagang pag-aralan yung Japanese. About learning Japanese is not like other language na tulad sa mga Latin. Hindi rin ito yung parang… Easy-easy lang, trip lang, and of Course, dapat meron ka talagang purpose kung bakit mo talagang gustong pag-aralan ang isang bagay, Like Japanese. Besides, it needs Dedications; means dapat doon ka lang naka-focus and need motivations although kahit mahirap, andun pa din yung tyaga at hirap mo. That is why I am saying like this.” Sagot ko na medyo kinabahan din ako sa sinabi ko dahil eto pa lang din ang unang beses na makipag-usap sa hindi kakilalang katulad niya. But I’m doing my best to keep our Conversation still as long as I get and know her, Ha-ha!

“Uh, ganun po ba, kuya?” Sabi ng babae sa akin.

“Yup.” Sumagot ako at tumungo sa harap niya.

“Siya nga pala kuya, Ano nga pala pangalan mo?” Tanong niya.

Oh, My chance! This is it. This is the time na malalaman ko na din kung ano ang kaniyang pangalan.

Kaso native yung pangalan ko, hindi tulad sa kanila nila na Foreign or modern, at least kasi, madali yun intindihin at tandaan within 5-10 seconds, kaso yung sa akin…

“ Tatsuya Hatakeyama “

“Wow! Buti pa sa’yo, Japanese talaga pangalan mo.” Puri niya, “Kaso ano nga ulit ’yun?”

“Just ’ Tatsuya ’ na lang.”

“Huh? Ano iyon, kuya?” Taka ni Iwa at napahawak na siya sa kaniyang ulo gamit ng kaniyang kanang kamay.

“Ta-tsu-ya” Binagalan ko ang pagbanggit ko ng aking pangalan.

“Uh, Tatsuya . Okay. Ako nga pala si Iwa. Nice to meet you” Binanggit niya din ang kaniyang pangalan ng wala kong tanong kundi, siya na nagbigay ng pangalan niya, Yey! Nice.

Pero, yung pangalan niyang ‘Iwa’ ay may ibig sabihin ’yun sa Japanese, means ‘Rock’. Pero may other significant ’yun bukod pa sa ‘Rock’.

“Nice name, Iwa. Hajimemashite! [Nice to meet you]” Ngiti kong sabi at yumuko sa harap niya about 30 degrees lang.

“ Hajimemashite. “ Ngiti din niyang sabi at yumuko din siya sa harapan ko. “Ang bait mo pala kuya”

“Huh—Eh, Hindi kaya—” Nauutal na pakumbaba ko.

“Sus, Ikaw pa! Pa-humble ka din eh” Ngiti niyang sabi.

Pero infairness, alam niya yung tradition ng Japanese kahit na nag-aaral pa lang ito. Kinagagalak ko kasi magagamit ko din ang native language ko sa taong nangangailangang matuto, kung kailangan nila tulong ko. Andito lang naman ako eh. Pero sa Japanese lang, huh? The rest, wala na akong paki sa iba.

“Pero yung pangalan mong Iwa, may meaning din iyun sa Japanese” Wika ko lang.

“Oh, talaga kuya?” Galak nito

“Yup,” Tugon ko, “Bakit kaya ’ Bato ’ yung significance ng name mo?”

“ Bato ? As in, ‘Bato’ yung meaning ng pangalan ko?“ Paniguro niya

“Uh eh…Oo.” Sagot ko na may pag-aalinlangan.

“Oh—Talaga? Ang galing naman, Kuya. Pero, pa’no mo naman ’yun nalaman?” Mangha niyang pagkakasabi. At hindi ko rin inaasahan na iyon ang magiging reaksiyon niya.

“Naalala ko lang kasi yung pangalang ’ Iwa Moto ’, then naisip ko na, magkapangalan pala kayo—I mean, si Iwa din”

“Ay, oo nga ano?” Pasang-ayon niya. “Siya nga pala kuya, madali lang ba matuto mag-aral ng Japanese?” Sabay tanong niya sa akin.

“Uh, hindi naman ganoon kadali, pero nasa tao iyan kung gusto nilang pag-aralan ang isang bagay na gusto nilang makamit, gaya na lang ng kung paano matuto magpa-tugtog ng gitara” (Actually, that’s one of my hobby–kaso wala lang akong sariling gitara kaya nganga), “at siyempre, mag-sisimula muna sila sa simula at mahirap, kapag nakayanan nila ’yun, magiging madali na ’yun para sa kanila. Gaya lang ng pag-aaral ng Japanese, as my tip for being beginner since then, Sa Vocabulary lang muna ako nag-simula, tapos sa phonetic alphabet gaya ng Hiragana at a quite some of Kanji na kung tawagin nilang Chinese. Para sa mga nagsisimula pa lang, kailangan muna nila magsimula sa una and of course, magiging mahirap iyon sa kanila” Tugon ko.

“Uh so, mahirap pala. Grabe, pero kung ikaw yung tatanungin, paano mo napag-aralan yung Japanese?”

“Ano lang er… Gaya nga ng sinabi ko kanina, Sa Vocabularies muna ako magsisimula and of course, some rōmaji, gaya ng ’ Konnichiwa ’, tapos sa Hiragana, and Quite kanjis noong maliit pa lang ako.”

“Ang galing naman, Paturo sana ako kuya kung ayos lang sayo?” Ngiting pakiusap ni Iwa.

“Oo naman. Kaso, busy ako dahil, alam mo na, daming gagawin.”

“Yey. Arigatōgozaimasu [Maraming Salamat]!” Ngiti niyang sabi.

“ Dō itashimashite . [You’re welcome]“ Sabi ko sabay napatingin sa relo kong digital clock na nakakabit sa kanan kong pulso. Da’fudge! 9:30 Na pala. Hala Kailangan ko nang bumalik sa silid-aralan baka may teacher na doon. “Siya nga pala, Balik na ako sa room uh, baka kasi mahuli pa ’ko sa klase, eh” Sabi ko para kahit papano, makapag-paalam man lang ako sa kaniya.

“Sige kuya. Salamat ulit. Kita tayo mamaya, uh” Ngiti niyang sabi at nauna na akong umalis.

Kumaway pala siya sa akin nang nalingon ko saglit, Kinaway ko din siya at dumiretso na ako.

Okay sana, kaso yung oras kasi eh, Okay lang din sana kung naging magkaklase kami para madali ko sana siyang turuan ng Japanese, kaso, ang tadhana nga naman. Like a stupid thing.

Pero masaya naman ako kasi nakilala ko siya kahit na sa ibang section siya. Pero hindi ko pala natanong kung anong section niya. Wala eh, konti lang ang oras ng break time kaya wala na ’kong magagawa pa—Kaya bumalik na ako sa building at biglang nahagip ko ng tingin na may isang lalaking matangkad na naka-itim at sobrang ubod ng itim na naka-silip sa loob ng Reading Room. Nakatayo siya ng tuwid, at ang dalawang pa-kurbang niyang pataas na nasa kaniyang ulo na parang hugis buwan na first quarter, or parang pa-letter ‘C’ ang Curve (Sungay kung didirektahin), parang ganun ang style at nawala din ito kaagad nang nilingon ko at minulat muli ang aking mata.

Ano ba yung nakita kong kakaiba na parang ewan. Baka dinedemonyo na ako nito at—baka mademonyo talaga ako kapag napuno ako sa bwiset na ’yun. Puta! Ayoko talaga ng pinagtitripan ako kahit multo o kampon pa ni Satanas ’yun, wala ’kong pake. Mga ponyeta sila, bakit ba trip nila ako ngayong araw na ’to, huh?

Hanggang sa naka-balik na ako sa loob ng room, wala pa palang teacher at nakita ko ang aking mga kaklase ay nakikipagdaldalan pa habang tinitignan nila ako ng papasok pa lang sa loob ng silid-aralan at umupo na ako sa armchair sa aking kinauupuan.

Ilang minuto pa ang nakakalipas ay dumating ang teacher namin na si Sir Falco. He’s kinda, makapal yung buhok niya parang yung style ng buhok kay Justin Bieber, kaso maliit lang height niya, baka siguro mga 5’5. Naka-suot lang siya ng polo na color blue, blue trouser at black na rubber shoes. Medyo baduy pero, wala akong magagawa dahil teacher ko siya, estudyante lang ako. What’s my level if I had the one which higher than me? So.

Past about a couple of an hours, or even triple time, Uwian na din sa wakas. Hindi ko na isasalaysay pa yung mga nilecture nila sa’min dahil, you know… Not necessary though. Pero kung gusto niyo, Okay.

Lumapit ako sa classmate kong lalaki bago lumabas ang classmate ko ng pinto sa likod ng aming silid aralan, na kung saan, doon inuusog ang upuan nung mga oras na nasa unahan ako (Buti nahabol ko siya that time) “P’re, May ballpen ka ba dyan na hindi ginagamit?” Tanong ko.

Actually, I need a piece of paper and a pen. Seems I had a paper and ballpen na lang ang kailangan ko at totally, wala talaga akong ballpen since then before and during lecture. I’m glad that yung mga teachers ko hindi sila nagpa-sulat except na lang sa assignment namin sa Science na ibinigay sa amin ngayon kaya it’s nothing to worry about.

Lumingon siya sa akin at iniabot niya sa akin ang itim na panda; Seems nasa kalahati pa naman ang tinta nito at good pa naman siya gamitin. Kaso wala lang siyang takip at hindi tulad ng inaasahan. “Sayo na ’yan. May extra pa naman ako eh” Bago pa sana siya maglakad.

“Salamat, ah.” Ngiti kong sabi. Ngumiti naman siya sa’kin bago siya umalis.

Now I had my pen. Go back to the seat. Isusulat ko na lang ang assignment ko sa isang notebook na spring at Doreamon ang cover just in case baka makalimutan ko pa, using my right hand. Ngunit, bigla na lang may humampas ng kanang kamay ko at nakita kong itim ang kamay ng engkanto sa laki ng hubog nito, at ang ugat nitong tila nag-uumbok na para bang, halos pwede na itong ipangsuntok sa kahoy at for sure, wasak ang kahoy nu’n. Bigla nagulat ang aking diwa at agad akong lumingon sa aking likod at nang makita ko ang Classmate ko lang pala na nasa likod ko habang nakatayo at “Uy P’re. Uwi na tayo! Bukas na lang ’yan” Sabi niya at tinignan ko muli ang kaniyang kamay at nakita ko na-kamay naman ng tao kahit papano. Ha-ha!

That Goddamn Mark. “P’re naman eh. Nakakagulat ka.” Pag-ungot at masang tinging sabi ko. “’Wag mo nang gagawin ulit ’yan, ha?” Nayayamot, nangingilabot at naiinis kong sabi.

“Ha-ha! Sorry na. Tara na!” Sabay dispensa at alok nito.

At biglang tumunog ang kaniyang cellphone sa hindi inaasahan. Kinuha niya ito at umalis din ito kaagad palayo sa’kin ngunit, hindi pa siya lumabas ng pintuan sabay itinaas niya ang kaniyang cellphone sa pamamagitan ng kaniyang kanang kamay at itinapat niya ito sa kanan niyang tainga.

“Hello?” Una niyang pagkasabi

“Oy, Mark. Ano na? Nasa’n na yung video?” Tanong ng kaniyang kausap and seems, parang galit pa yata yun dahil sa tono ng kaniyang boses, Ang taas, eh. And that time, naririnig ko pa din yung Conversation nila habang malapit ko nang matapos ang itinakda sa aming takdang aralin. Talas ng pandinig, ano?

Pero teka…Ano yung video na sinasabi nila? Just curious.

“Matagal na ngang wala sa’kin, P’re. Bakit ba ang kulit mo, ha?” Diin ni Mark at nakita kong ibinaba niya ang kaniyang cellphone at pinatay niya ang tawag.

Natapos na ako sa aking pagsusulat at ibinalik ko ang aking notebook sa aking bag sabay tumayo ako at agad kong isinukbit ang aking bag sa aking balikat.

Nagkaroon lang ako ng pagtataka sa aking sarili. Ano yung sinasabi nilang Video? Ano at para saan iyon? Until I ask him when I’m his forth.

“Uh…Ano daw yung video na ’yun?” I asked him curiously

“Er…’Yun ba?” Tingin kong napapaisip siya, “Ha-ha! Wala ’yun, Hayaan mo na ’yun. Tara na.” That time, hindi na niya sinabi sa akin at tumayo na lang ako para lumabas ng silid-aralan.

Nang lumabas na ako ng silid-aralan (dala ko din ang mga gamit ko) kasama ng classmates ko, si Mark, Christopher, at Kirk (Actually, mga chinito sila at sa mukha ng tatlo ay, medyo bad boy si Mark. Pero bagay sa face niya), Ramdam ko na ayaw pa nila ako samahan (I mean, Si Christopher at Kirk. Pero nakaka-close ko pa naman si Mark this time pero malapitin siya kila Christopher) dahil alam ko na hindi pa nila ako nakilala since then. Pero sila, Oo. Pareho silang Straight except for me.

Hanggang sa bigla na lang may kumalabit sa likod ko at ramdam ko na kuko ang ginamit na pangkalabit sa’kin; parang kuko yata ng aso iyon o ewan. Ang laki eh, ta’s ang talim pa.

Lumingon ako sa likod at… Wala? What the heck! Ano ’yun, may nangtrip nanaman ba sa akin? Like someone who grab my hand like a piece of shit? At halos nakikita ko lang ang ilan sa mga nanditong mga estudyante ay papunta palagpas sa akin. And that time, naiwan akong nakatayo at nagtataka. Pinalipas ko na lang iyon at bumaba na lang sa palapag para maka-alis na sa Building.

Nakita ko na maraming mga Estudyante na nandito sa Covered Court, Dumaan ako sa pagitan ng puting gusali na hanggang tatlo lang ang palapag at ng Covered Court. Ilang sandali ay may narinig nanaman akong sutsot galing sa Covered court. Iniisip ko na ’Hyy! Trip na naman ‘yun eh.’ Kaya dumiretso pa din ako sa paglalakad hanggang sa marating ko ang gate.

5

I think something weird and mysterious…

“Psst! Kuya!” Dinig ko ang boses na iyon galing sa Covered court. Napahinto ako sa aking paglalakad at nilingon ko ang Covered court. Nakita ko na may Babaeng may kumakaway nang naka-ngiti at parang ako yata ang kinakaway niya o may iba pa bukod sa’kin.

Agad naman ito tumakbo kasama niya pa ang isang babae ng kaniyang kaklase at, cute din kagaya niya, at may lalaki din na, medyo kasing-height ko lang yata—pero cute niya huh?

Pero teka lang, Si Iwa nga pala ito. A-anong ginagawa niya dito? Hindi kaya, uwian na din nila?

“Wait lang kuya” Sabi ni Iwa at nilapitan niya ako. “Pauwi ka na?” Sabay tanong niya sa akin.

Mukha ba akong tatambay lang sa isang tabi? Malamang, pauwi na dapat ako eh, Kaso tinawag mo pa ako.

“Yup.” Tugon ko

“Saan ka dadaan?”

“Sa maliit na gate, doon lang” Tugon ko muli sabay itinuro ko ang direksiyon papunta sa maliit na daanan, tabi pa iyon ng Comfort Room.

Actually, dalawa nga pala ang Gate ng paaralang ito. Ang nasa harap ko (about 30 steps pa ang layo papunta sa’kin) ngayon na pintado ng kulay berde at sa isa na dinaanan ko kaninang umaga.

“Sabay na tayo, Doon din ako dadaan, eh.” Mungkahi ni Iwa.

“Pero kasabay mo din sila, ’Di ba?” Alinlangan ko at totally, nahihiya pa ako sa kaniya.

“Eh, doon naman sila ii.” Sabi niya at lumingon sa malaking gate. “Siya nga pala, ipapakilala muna kita sa mga classmates ko” Mungkahi niya at agad niyang hinatak ang aking kanang kamay. Hindi ko agad tinigasan ang katawan ko para pigilan ang sarili—of course, nahihiya pa ako—dahil bigla pa naman niya hinatak yung kamay ko.

Pero grabe, First ko lang na nangyari sa buhay ko na hatakin yung kamay ko ng isang babaeng katulad niya, mostly hindi ko pa gaanong kakilala. And yeah, She’s a kind of person who do that to me for a first time. Pero parang baliktad, Ako nga ang dapat gagawa nun dahil lalaki ako eh, tapos babae siya. Kung sa bagay, hindi ko din ito inaasahan.

Nang lumapit kami sa kaniyang classmate; actually dalawa sila, Agad akong kinabahan.

Una kong nakita ang lalaki, Ang seryoso niyang mukha, And kung idedescribe, matangos din ang kaniyang ilong, manipis lang din ang kaniyang buhok, like my hair style, I guess, makapal ang kaniyang kilay, at beared with a tiny hair from his beard.

“Billy, si Tatsuya. Tatsuya, Meets Billy” Unang introduce ni Iwa sa’min ng lalaki.

“Hi Bro! I’m Tatsuya.” At siyempre, Pinakilala ko na ang sarili ko kay, what’s-his-name again?

“Oh Hi Bro, Billy” Gulat at Galak nitong magpakilala at inalok niya ako ng Shakeshands gamit ng kaniyang kamay which is unexpectedly.

“Nice to meet you, Billy” Ngiti kong sabi at nakipagkamay ako sa kaniya.

“Nice to meet you, Tatsuya” Ngiti niyang sabi.

“And Jessa, meets Tatsuya” Sabi ni Iwa at unang lumingon sa’kin at sa babaeng medyo kamukha niya na pero, parang mukha siyang mataray or what—Pandak naman.

“Hi ate!” Bati ko

“Hello” At siyempre, bumati rin siya sa’kin.

Nang makita ako ng dalawa kong classmates (lalaki sila actually, Si Mark at Kirk again, Pero nasaan si Christopher? Ba’t hindi nila kasama ’yun?) na pauwi pa lang at paliko papunta sa itinuro kong gate na parang naweweirduhan sila sa’kin or what.

Hanggang sa umalis na yung dalawang ’yun, lumakad na din kami ni Iwa pauwi at ganun din ang dalawa.

Ilang sandali ay nasa labas na kami ng Gate and therefore, malapit na kami sa Maliit na Barangay, Pero may Bumbero din. Lumakad na ako sa Kaliwa at sa kanan naman siya and ayun, magkahiwalay na pala kami ng aming direksyon. Pero nakapag-paalam ako nuon bago siya umalis.

And that time, Every time na papasok ako, palagi ko siyang nakikita––I mean, si Iwa. Hanggang sa nakilala na nga namin ang isa’t-isa at tuwing break time ay Swap language kami; Kung baga, tuturuan ko siya matuto ng Japanese sa basic vocabulary at sa Formal at Deep word na Tagalog naman yung tinuturo niya sa’kin. At siyempre, hindi pa madali para sa’kin para pag-aralan ng buo ang Filipino.

Pero parang ang weird ng tadhana. At kutob ko na parang may mali yata sa ginagawa namin. Bakit kaya sa tuwing nagsasama kami ni Iwa sa Eskwelahan ay halos lahat ng tao ay naka-tingin sa’min na kung minsan, nawe-weirduhan sa’min? Hindi ko alam kung bakit. Tingin ko naman, wala naman kaming ginagawang mali.

It was Sunday morning at ten, Until that then, I think it is a wonderful for me, Pero—Naging wonderful nga ba?

Naglalakad ako sa Footbridge sa Upper Bicutan, seems it’s gonna be Parañaque somewhere with a bunch of public market below from the Bridge while some Vehicles are crossing from the street, I don’t know why I need to go but––Oh, I know. Kailangan kong bumili ng Headphone kahit tag-three hundred lang, okay na ’yun.

Nang paliko na ako sa Kanan, seems bukas na ang SM, I should need to straight it up while wearing Blue Plain T-shirt, Black Jagger and a nice pair of white shoes, habang hawak ko ang aking Cellphone at nakayukong naglalakad sa Footbridge nang Biglang may bumangga sa’kin ng isang lalaki na halos mamuntikan pa kaming matumba at agad naman akong humingi ng Dispensa nang makita ko agad ang mukha ni…

“ Billy? “

What! That’s him? Oh, Come on

“Ta-tatsuya?”

“Sorry, ano kasi…”

“Hindi, ayos lang. Anong ginagawa mo dito?”

“Er… Pupunta lang sa SM. Bibili lang sana ng Headphone kaso…” Hindi ko na natapos ang aking sinabi at may kaba pa akong nararamdaman sa kaniya

“Sorry nga pala. ’Di ko sinasadya” Agad niyang dispensa

“Ayos lang.” Pakumbaba ko at parang may something na gumugulo sa isip ko. Hindi ko maintindihan pero… Sabay naisip ko agad si Iwa. Siya lang naman ang nag-introduce na magkakilala kami. “Uh, Si Iwa?” Sabay kong tanong.

“Huh?” Sabay taka niya na parang binatukan yata ito ng Amnesia. “Si-si Iwa?” Pagdududa niya pa.

“Uh…Oo.” Panigurado ko na may pag-aalinlangan.

“W-wait, Paano mo siya nakilala—eh, ’Di ba, wala na siya?” Taka pa niya.

“Anong wala ?” I denied and chuckled “Eh ’di ba, Siya pa nga yung nag-introduce sa atin para makilala ko kayo ni… Sino nga ’yung isa pa” Sabay napaisip pa ako kung sino pa yung Cute na babae na kasama ni Billy at nakita ko sa siyang naglalakad ng paatras at para bang lumalayo sa akin ito na ewan. Pero bakit parang naiilang yata siya sa akin or even natatakot siya? Wait, mabaho ba ako? Mababa ba Hygiene ko? Pero alam ko na kaliligo ko lang, nagpabango pa ako, nag-sipilyo bago umalis, eh?

“A-Alis na ako, ha.” Sabi ni Billy at agad itong umalis na parang nagmamadali at lumiko sa kanan.

“Weird nu’n, uh?” Wika ko lang at naglakad pa din ako sa direksiyong dinadaanan ko para bumaba at mapuntahan ang entrance ng SM, which is may mga palapag paakyat papunta doon.

May tanong lang ako sa aking isipan na hindi ko masagot at hindi ko masabi sa iba. Bakit pati si Billy din ay parang natatakot sa akin? Am I weird? May mali ba sa akin?

After several days, hindi na ako umalis ng maaga sa bahay, it’s about 5, ayos na ’yun. Hindi naman ako male-late nito eh. Ayoko lang kasi na pinagtitripan ako lalo na’t ang aga-aga pa, Bubwisitin lang nila umaga ko, kaya ’wag na lang.

Pero sa inaakala ko na matatapos ang lahat, may kakaiba nanaman akong kutob na nararamdaman na hindi ko maipaliwanag. Nakikita ko ang paligid ay tila, madilim pa rin, ang kalangitan ay ganun din, Pero 5:30 na ’di ba? Ayaw man lang lumiwanag? Ano, Delay pa ang Sunrise? Traffic? Puñeta naman.

It was friday at still dark. Nasa School na nga pala ako at may nakita akong ilan sa mga estudyante na papasok palang at sumabay na ako kahit hindi ko kakilala ’tong mga ’to. Sa takot ko na baka multuhin ako eh. Ha-ha

I had a Headphone in my Ear with a nice bass boost pero CD-R king lang ang Brand with a matching color of Black & White, at ang logo na Skull sa bawat teynga nito, habang nakikinig ng mga kanta ng band Artist na ‘Panic! At The Disco’

♪

Welcome to the end of eras

Ice has melted back to life

Done my time and served my sentence

Dress me up and watch me die

It feels good, tasted good

It must be mine

Dynasty decapitated

You just might see a ghost tonight

And if you don’t know, now you know

I’m taking back the crown

I’m all dressed up and naked

I see what’s mine and take it

(Finders keepers, losers weepers)

Oh yeah

The Crown…

So close I can taste it

I see what’s mine and take it

(Finders keepers, losers weepers)

Oh yeah

♪

When the song fades in my mind ay nakarating na ako sa Gate ng aking pinasukan nuong gabi pa ang nakakalipas at pumasok na ako sabay ibinaba ko muna ang aking headphone at ikwinintas ko muna ito sa aking leeg dahil bawal pumasok sa loob ng school ang may suot na headset sa teynga dahil patakaran iyon ng paaralan.

Nang marating ko ang Covered court, na kung saan, doon sa point na nagkita at nagkakilala kami ni Iwa; Unexpectedly at nanduon siya na naka-tayo lang sa may tabi ng Entablado at parang may hinihintay.

Lumapit ako sa kaniya at kinalabit ko ang kaniyang likod. Lumingon siya at sa halip na ang kaniyang mukha ang aking makikita, ang kaniyang ngiti ay…Bakit isang mukha ng hindi ko mailarawan, puro itim ang mukha at aninag ng anino, Bakit lugay ang kaniyang buhok at ang pangit niya? May sugat ang kaniyang mukha at ang sama ng tingin niya—Fuck! Shit! Ano ito?

Umatras ako palayo sa kaniya at napakurap ang aking mata saglit at…

6

The mystery behind…

Umatras ako palayo sa kaniya at napakurap ang aking mata saglit at…

“Uy Kuya Tatsuya. Ikaw pala ’yan?” Isang surpresang boses ang narinig ko sa kaniya, na nagsagi naman sa takot ko, “Kamusta?”

Halos kinabahan ako sa nakita ko, Nakita ko ulit ang mukha ni Iwa na gaya ng nakita ko ng ilang araw pa ang nakakalipas. Ang kaniyang ngiti, Ang cute niyang pagmumukha ay…Yay! Okay na.

Napabuntong hininga ako “Ayos lang, ikaw?”

“ Hai, Genki desu. [Ayos lang ako]“ Ngiti niyang sabi. “May free time ka pa? Turuan mo naman ako ng Japanese oh?” Sabay hiling nito

“Sige ba.” Pumayag ako. “Saan naman tayo?” Tanong ko.

“Sa library tayo. Pwede naman du’n, eh.”

“Baka hindi tayo papasukin sa loob” Duda ko.

“Papasukin tayo niyan, maki-usap lang tayo kay Ma’am Vhen”

“Huh? Yung teacher ko sa English?” Wika ko at ang aking pagtaka.

“Uu?” Ungot niya na parang ganito ang ibig niyang sabihin, ‘Teacher mo pala iyon’. “Teacher niyo pala ’yun eh. Tara na hanapin na natin siya” At katulad din ng nasa isip ko. Iyon din ang sasabihin niya.

Subalit, nakita ko na may isang Guro na papunta pa lang sa Covered court at nakita ko na si Ma’am Vhen iyon. Hinabol ko siya at nilapitan ko.

“Hi, Ma’am, Excuse me po”

Finally, lumingon din siya at tinignan niya ako. “Oh, Tatsuya. Bakit hindi ka pa pumapasok sa room niyo? Anong oras na oh? Baka pagalitan ka pa”

“Um, ano po kasi Ma’am” Habang pinagpipindot ko ang lahat ng aking mga daliri at medyo nahihiya pa akong humarap sa kaniya. “Pwede ko po bang magamit ang library?” Pakiusap ko.

“Okay sure, Heto ang Susi.” Sabi niya at agad niyang ibinigay ang susi with a nice Doraemon souvenir (like a cover in my notebook); pero keychain lang ‰yun. “Sa iyo ko muna ipapahawak ito. Kung may manghiram sa iyo ng susi lalo na’t hindi mo pa gaanong kakilala, hanapin mo muna ako. Bago mo ipahiram sa iba. At isa pa, ingatan mo ’yan, ha.”

“Opo, ma’am. Salamat nga po pala” Tumungo ako sa harapan ni Ma’am.

“Walang anuman. Balik mo nga pala sa’kin ’yan ’pag break time niyo na.” Sabi niya bago siya umalis.

Lumapit ako kay Iwa. “Ikou!” [Tara]

7

After I’ve borrowed the key, there was still doubt in my mind…

Hindi ko alam kung anong meron doubt sa isipan ko, lalo na sa mga ginagawa ko.

At kung minsan unti-unti ko rin napagtatanto sa sarili ko na may kakaiba at mali, sa mga ginagawa ko.

Bago kami makapasok sa loob, Una kong inilusot ang susi sa Doorknob na ipinahiram sa ’kin ni Ma’am Vhen gamit ng aking kanang kamay, ipinihit ko ito at nagbukas din ito. Hinatak ko ang pinto at pumasok na kami sa loob ng library, as in kami lang talaga.

Pero parang kakaiba yung nararamdaman ko na hindi ko maibigkas ng bibig ko na ‘Ano itong nangyayari?’ Seems, kinda weird.

Alam ko naman na kasama ko ngayon si Iwa sa library, pero parang may something na…

“Tara na, Kuya.” Deklara niya.

Napansin ko sa sarili ko na natulala pala ako at naka-harap lang sa mga nakahilerang libro sa kaliwang kanto. Tatlo lang ang lamesa dito; na gawa sa kahoy at malapad, at may ilang upuan na plastic at kulay itim, na nakapa-ilalim sa lamesa.

Umupo na kami at magkatabi sa upuan at inihanda ko na ang aking notebook at siyempre, yung notebook niyang makapal at ang ganda ng Cover, gawa sa tahi at sinisigurado ko din’ makapal ang mga pages nito, Like a Relic book.

Isang oras na ang nakakalipas ay natapos na kami, hanggang sa niligpit niya na ang kaniyang gamit at iniligay sa kaniyang bag. Subalit, may lumapit na isang estudyanteng lalaki na—kinda chinito, manipis lang din ang kaniyang buhok at mukha namang matalino dahil may reading glass siya na pang-nerdy, naka-tingin sa akin at pumasok sa loob at tila may hinahanap ito. Sa pagtataka ko lang, bakit ako lang ang nakita ng lalaking ’yun instead kay Iwa?

“Wait lang, Kuya, Magsi-CR lang ako.” Sabi ni Iwa at umalis ito sa Library, Tumungo naman ako.

I was totally confused kung bakit hindi napapansin ng lalaki si Iwa kung baga, Ako lang ang tinignan niya nu’ng pumasok siya sa loob ng library. So, Ako lang ba nakakapansin kay Iwa?

“Kuya, ikaw lang ba mag-isa dito?” Tanong ng lalaki sa akin habang naghahanap ito ng libro sa kaliwang kanto.

“Uh, Oo. Umalis kasi yung kasama ko kanina” Pag-aalinlangan kong tugon. Ewan ko kung bakit.

“A…Pero,” Huminto siya sandali, “ikaw lang yung nakita ko kanina na pumasok dito sa library, ’di ba?” Taka nito

“A—Hindi, sa katunayan nga, kasama ko si Iwa kanina” At totoo iyon. Nandito pa nga siya, eh.

“Huh? Si Iwa?” Paniguro niya, “P-Pero matagal na siyang wala ’di ba?” Taka pa niya

“Uh, Ewan… Pero ba’t nakikita ko siya hanggang ngayon?” Tanong ko

“I think Iba yata yung tinutukoy ko. Pero, tinitiyak ko na yung isang Iwa na tinutukoy ko ay matagal nang wala. Pasensya na kuya.” Sabay dispensa ng lalaki.

“Okay lang.”

“Ano kasi kuya, yung ibang Iwa na nandito dati, na naging Class president nuon, Actually, dati nga pala siyang binubully ng kaniyang mga kaklase. Noong mga ilang araw pa ang nakakalipas, may natanggap akong balita na nagpakamatay daw siya dahil sa depression.”

“Oh, T-talaga?” Duda ko, “Pero–”

“Look, Alam kong weird pero it’s either kung paniniwalaan mo ’ko o hindi. Yung Iwa kasi na tinutukoy ko, um, matagal na rin siyang patay–”

“Oh um, Sige, babalik na nga pala ako sa room ko. Salamat sa info mo, huh.” Sabi ko at agad ko na niligpit ang aking gamit at tumayo para umalis

“Mag-iingat ka, kuya.” Huli niyang sinabi bago ako umalis ng Library.

Nakakapagtaka lang kasi kung bakit ganun, Yung sinasabi nilang wala na si Iwa, pero ba’t nandito pa siya na nag-aaral sa mismong paaralan na ito hanggang ngayon? Alam ko na hindi ’yun ilusyon. Hindi din totoo yung mga paratang nila laban kay Iwa. Siya lang na naging kaibigan ko bukod pa sa kanila.

8

A piece of mysterious

clues…

Until it’s break time, I skipped 2 subjects dahil sa Library kanina. Nakita ako ni Ma’am Vhen na papunta pa lang ako sa Canteen.

“Tatsuya, Kakain ka?” Tanong ni Ma’am Vhen habang naka-tingin sa akin.

“Opo ma’am” Tugon ko.

“Sabay na tayo. Wala kasi akong kasama ngayon eh.” Alok nito dala ng kaniyang ngiti.

Medyo nahiya pa ako kay Ma’am Vhen dahil first time ko lang din ito na maka-sama siya sa Canteen. “P-pero.”

“Ano ka ba, ’wag ka nang mahiya. Tao rin naman ako at hindi extra-ordinary na katulad ng mga ibang teachers d’yan na ayaw makisama sa mga ibang tao. Okay lang ’yun. Tara na.” Pilit na alok ni Ma’am

“Well, sabi niyo po ’yan,” Pasang-ayon ko, Hindi ko matanggihan pero, “Sige na nga po, Ma’am”

Lumakad na kami pareho at pumunta na sa loob ng Canteen, na kung saan, may mga tindang ulam at kanin, pero ang presyo, Daig pa ang may ginto ampots—Grabe! Ang mahal.

Kaso napansin kong nasa 47 lang ang pera ko, yung iba ko pang pera after several days ay tinabi ko pang-ipon ko. Seems, yung cheap na lang bibilhin ko like a Rice and a half of a foot of Footlong. At ang kay Ma’am Vhen naman ay Kanin din at isang Sapsoy at pritong isda.

Umupo na kami sa lamesa sa tatlong hilera vertically dahil maliit lang naman ang Canteen since then.

Pero, nasa isip ko pa din ang sinabi sa akin ng lalaki iyon (pero bakit ’di ko pala natanong yung pangalan ng mo’kong ’yun?) about kay Iwa. Totally, hindi pa din ako makapaniwala hanggang ngayon. Hanggang sa naisip ko na nandito na din si Ma’am, I need to return her key.

“Ma’am. Yung susi nga po pala. Salamat po ulit” Sabi ko at kinuha ko ang susi mula sa aking bulsa at isinauli ko sa kaniya.

“Salamat Tatsuya.” Ngiting sabi niya, tapos kinuha din niya ang susi sa mga kamay ko, “Alam mo, ikaw pa lang yung nakasalo ko kumain, yung mga iba ko kasing mga teacher tulad ko, na nasa faculty, may mga sarili kasi silang mundo eh”

“Ay ganun po ba? Ha-ha!” Natatawa kong sabi.

“Oo. Ha-ha!” Patago niyang tawa.

Nagsimula na kaming kumain at may isang bagay lang ako na dapat kong alamin tungkol kay Iwa.

“Uh, Ma’am. Sino nga po pala yung naging president dito ng school natin?” Tanong ko

“Er.. Iyon ba? Si Mico . Yung kilalang matalino sa school, Siya yung pumalit kay Iwa” Tugon niya. And who the hell is Mico?

Bigla agad pumasok sa isip ko si Iwa. “S-Si Iwa po ba, hindi po ba nandito siya?” Tanong ko.

“Huh?” Sabay taka’t tawa niya nang kaunti.

May nakakatawa ba sa sinabi ko Tingin ko wala naman, ’di ba?

“Matagal na siyang wala na dito, Hindi mo ba alam iyon?” Sambit niya sabay seryosong mukha nito.

“Pero…”

“May napapansin lang ako sayo huh. Don’t get offend.”

“Sige lang po. Ma’am. Hindi naman po ako ma-ooffend.”

“Dati kasi, nakita kitang nagsasalita mag-isa Sa Covered court, Gusto ko sana kitang tawagin dahil bored din ako at kailangan ko rin ng makakausap.”

“Huh? Ako, Kelan po?” Taka ko

“Break time niyo yata iyon.”

“Uh, opo. Pero, that time, kausap ko po si Iwa. Alam ko din nandito siya” Defend ko.

“Oh? Kelan naman bumalik iyon dito? Eh, wala na nga siya ’di ba? As in wala “

“Um, kanina po kasi, kasama ko siya sa loob ng library–”

Sabay bigla na lang siyang nagulat sa sinabi ko na parang ewan. Parang nakakita ng multo eh?

“Uh, Ma’am, may problema po ba?” Taka ko.

“Alam kong patay na siya, pero paano ’yun?” Mahina nitong pagkakasabi.

“ Patay ? Anong ibig sabihin niyong patay na—patay si Iwa?“

“Oo, Tatsuya. Matagal na, noon pa. Kaya nagtataka lang ako kung bakit ganun? Nakikita mo pa si Iwa kahit na halos alam ng school matagal na siyang patay.”

Pero… Kung hindi si Iwa yung nakita ko, na nakilala ko, na naging kaibigan ko, Sino yung naka-usap ko ng break time? Sino yun nuong ipinakilala ako sa mga kaklase niya? Sino yung sinamahan ko sa loob ng library? Sino yung taong nakipagkilala at naging kaibigan ko? Sino siya? It’s a fucking weird! Hindi ako makapaniwala sa nangyayaring ’to. Alam kong buhay pa si Iwa. Alam kong hindi ito ilusyon.

Nagtataka din kasi ako kung bakit ako lang ang nakakakita kay Iwa bukod pa sa iba?

Ano ibig sabihin nito, ako lang ba ang nakakakita ng mga nawala na sa paningin ng iba? Ako lang ba na nakakakita ng mga multo, kaluluwa? I’m not a fucking spiritism then! I’m just a simple guy and need my life been shut up like a switch that needs to be off—Just like I want to live in a quite place like home. That’s it.

Hindi ako makapaniwala sa nangyayaring ito, Sa edad ko pa lang ay mulat na ang aking isipan pagdating sa ganito. I can’t believe that I can only sees undead, but them?

Nang makita ako ni Ma’am na parang natutulala sa kaniyang paningin, pero deep inside, napapaisip ako at tila naguguluhan sa nangyayari.

“Er… Okay ka lang?”

“Eh… Ma’am Sila Billy at Jessa? Kilala mo rin po sila?” Sabay naisip ko silang Dalawa after ako ipakilala ni Iwa nuong mga oras na ’yun.

“Uh, Oo naman. Medyo maharot pa nga si Billy sa section nila hanggang ngayon eh. Pero bad news kay Jessa, Sumakabilang buhay nga pala siya dahil sa kaniyang bangungot. Besides ang sanhi raw ng pagkamatay niya ay Heart attack”

What the fuck? Pati din si Jessa? Ganun din? Namatay din siya? For that Nightmare? Hala! Anong nangyayari sa mundong ito. Akala ko ba God is Real. Kung sa bagay, noon pa ay hindi talaga ako naniniwala sa kaniya dahil sa unang tanong ko pa lang, bakit niya pala hinayaang mamatay si Iwa nang ganun-ganun lang? Why do his fellows who worships him to let ’em die like a piece of shit? I thought that asshole is real. Hindi pala.

“Pero ang cute po pala nila, nu?” ’Tila nagdududa pa din sa nangyayari “Una po kasing ipinakilala ako ni Iwa kila Billy at kay Jessa, nahihiya ako that time. Hindi ko agad napigilan ang sarili ko dahil ang bilis niyang hatakin ang kamay ko, ei. Ha-ha.” I was still trying to be nice although disappointed na sa nangyayaring ito.

“Tatsuya?” Taka ni Ma’am Vhen at hanggang sa natapos na namin kainin ang aming pagkain

“Uh, bakit po?” Tanong ko.

“Nakikita mo talaga sila hanggang ngayon?”

Sabay nahagip ko ng tingin na may taong sumisilip sa may bandang pintuan na parang namboboso yata yung kupal na ’yun. Hinayaan ko na lang at humarap muli kay Ma’am Vhen.

“Wala po sa ngayon Ma’am, I think nagpapahinga na lang yung mga ’yun.” Imbento ko. “Hayaan na lang po natin sila, Babalik pa po ako sa room eh. Salamat nga po pala.”

“Okay sige, Walang anuman.”

Tumayo na kaming pareho at sabay na namin nilagay ang aming pinagkainan sa Isang malaking palanggana na ang hugis ay parihaba at ang kulay dilaw nito.

“Siya nga pala Tatsuya, Kung ano man yung mga nakita mo, Ipagdasal mo na lang na sana walang mangyari sayong masama.”

“Mag-dasal? Uh—” Hindi ko na natapos sabihin ang sinabi ko at ayoko sanang sabihin sa kaniya na ‘Ayoko’ dahil baka isipin niya na… ah, basta. “Sige po.” Tango ko na lang.

“Sige na, Bumalik ka na sa room niyo. Meron ba ako sa inyo ngayon?”

“Sa Monday pa po, Ma’am.”

“Ay—Ha-ha! Oo nga pala. Sige na, babalik na din ako.”

“Bye po, Ma’am!” Sabi ko sa kaniya bago ako makapag-paalam sa kaniya.

Ngumiti siya at nag-paalam din siya at umalis na ako para bumalik na ng classroom.

About past couple of an hours, at the break of 11, maaga na kami naka-uwi bagama’t base iyon sa schedule namin.

Kaso, kunti lang pala kami sa loob ng Classroom and I think 18 lang kami. Ganun kaming kadami. Ha-ha! I’m just curious ba’t pala absent si Mark this time? Pati din sila Christopher, Kirk? Wait…Anong meron sa araw na ito? Is it a sickness day?

Ang pinagtataka ko lang ngayon ay seems to be complicated, bakit sinasabi nilang patay si Iwa. Pero bakit buhay pa rin si Iwa this moment? Ang naging kaibigan ko, of course, kami nga. Pero parang ewan, sabi daw ay namatay daw siya. So, ano iyon, nakipagkaibigan pala ako sa Multo ganun? What the heck, no! I can’t believe she’s dead . I know that she’s alive, nakakausap ko pa nga siya sa library eh. Ganun din si Jessa. She’s also Dead? Shit! Ano ba itong nakikita ko? Ano ba itong nangyayari? Damn, Parang ako lang ang nakakakita ng mga kaluluwa, ganun? How about those Priest na nananalig sa Diyos-Diyosan nila? Some psychologic thing who sees undead like me? Pinagkaloob ba sa akin ’to dahil hindi ako naniniwala sa Diyos? If it so, then I don’t think so.

Look, I don’t need this piece of shit. I want in a quite place like no one bother like those shits interrupts me.

Hanggang sa Nakauwi na ako sa bahay na hindi naman gaanong kalakihan, at gawa sa sementado at filled ng hollow blocks, pero maganda naman ang settle ng aming bahay; floored with tiles at light-blue spotty. Ako lang pala ang mag-isa dito? Hyy! Boring.

Until I unbottoned my Polo and strip my T-shirt at agad kong nilagay sa labahan sa aming kuwarto.

Nasa kusina na ako at kumuha ng kanin at ng isda sa lamesa nang naka-takip. Inihanda ko na din ang plato at mga kutsara’t tinidor para kumain.

Nang matapos na ako kumain ay inilagay ko sa lababo ang aking pinagkainan sabay hinugasan ko ito.

“ Et non morieris “

At may ponyetang bulong nanaman na humilis sa kaliwa kong tainga. Ngunit malakas ito hindi gaya ng inaasahan ko noon.

Natapos ko nang hugasan ang pinagkainan ko at inilagay ko na sa Cabinet na kung saan, doon nakahilera ang mga plato; About sa kutsara’t-tinidor ay nilagay ko sa lalagyanan ng mga utensils sa loob ng Cabinet at pumunta na ako sa kuwarto.

Humiga na ako sa kama para mas comfort ako although medyo na-stress ako sa nangyayaring ’to.

Kaso hindi ako maka-tulog, I want some snacks, kahit yung mura lang. Makabili nga muna sa tindahan.

Pumunta na ako sa sala para lumabas ng bahay. Lumapit ako sa pintuan na Oak ang texture at binuksan ko ito. Nang makita kong—Ba’t nagiging gubat na ang paligid at ang samu’t-saring mga puno na matataas na naka-hilera at tila, wala na ang kalsada, ito’y nagiging damo na ang patag? Nasaan ang tindahan dito? Lumabas pa din ako ng aking bahay at lumingon saglit; Nawala ang bahay ko? Fuck! Ano na naman ba’to huh? Nasaan na ako? Anong lugar ba ito?

Ilang sandali ay may nakita akong isang babaeng naka-upo at nakayuko ang kaniyang ulo sa sulok ng tangkay ng puno, Naka-suot ng blouse at palda and that’s a school uniform habang naririnig kong umiiyak ito. Ngunit bakit ang dami niyang dumi sa kaniyang damit, nagmistula tuloy siyang isang grasa. Lumapit ako sa kaniya at hahawakan ko sana ang kaniyang balikat nang bigla itong tumakbo palayo sa akin. At nang mapansin ko ay may isang nilalang ang naglalakad and seems nababalutan siya ng anino na halos hindi mo na makilala ang kaniyang pagkakakilanlan, na para bang papunta ito sa akin ang destinasyon habang may dala siyang itak na may bahid ’din ng Dugo. Speaking of Itak na may bahid ng dugo, parang similaries ’to sa panaginip ko na nasa sementeryo ako huh? Da’fudge? Panaginip nanaman ba ito or for real? Of course, nagkaroon ako ng kaba at takot baka ako yata ang puntirya ng hayop na demonyo na iyon. Umatras na ako at nag-simula na akong tumakbo na kung saan, doon tumakbo ang babae sa ibang direksiyon. Sa nakikita ko ay puro matataas lang ng mga puno ang nakikita ko habang tumatakbo ako kasama ng kaba at takot ko na halos mapahinga na ako. Sa kasamaang palad, Bigla na lang ako napabangga sa malambot na bagay at mabuti, hindi kasing-tigas ng tangkay ng puno ngunit napa-tumba ako at napahiga sa madamong patag. Subalit, nang iaangat ko sana ang aking katawan seems napa-higa ako sa madamong patag, May isang lalaking lumapit sa akin, na halos maliit na ang kaniyang saplot, nagsisiugat ang kaniyang katawan. Pero, infairness macho niya pala at sexy pa ng katawan (Ha-ha!). Subalit parang may mali sa kaniyang kaanyuan; I mean—Yeah, may mali nga sa kaniya.

Ubod ng maitim na pula at nag-uugat ang kaniyang katawan. At nang itinangala ko ang aking ulo, nakita ko ang kaniyang mukha na sobrang pula rin. Bukod sa sobrang pula ng kaniyang mukha, mayroon ding ugat sa kaniyang bâbâ na parang isang Simbolo, pero kutob ko na may significance ’yun, ngunit hindi ko lang masabi. Kasama pa dito ang matangos niyang ilong, ang mata niyang maliit at kakaibang uri nito (yung kaniyang lens, actually) ang nakita ko unlike an ordinary thing. Like a dotted eye. At ang worse na nakita ko sa kaniya ay mayroon siyang dalawang sungay na naka-kabit sa kaniyang noo at ang sama ng tingin niya sa ’kin.

“Teka, Anong gagawin mo sa akin?” Tanong ko na may halong takot at sinubukan kong isayad ang aking katawan paatras palayo sa kaniya. Lumakad pa din siya at nilapitan pa rin niya ako. Nang inilapit niya ang kaniyang mukha sa akin…

9

There is something strange…

Tok! Tok! Tok!

Agad akong bumangon at inunat ang aking katawan sabay napa-hinga ako at takip ng aking mukha gamit ng aking mga kamay. “Damn! Ano ’yun?” Kaba, at ang takot ko sa nangyaring iyon.

Fuck ! It looks like a Devilish or a Satanist thing that people afraids him especially in some religious who believes in God daw kuno. Grabe! Hindi ako makapaniwala na naging bangungot ko ang hayop na ’yun. Letse!

By the way, it’s past three o’ clock. Narinig kong may kumakatok pa din sa labas ng aking Pintuan. Na-realize ko na naka-tulog pala ako at mabuti naka-gising din ako kung hindi…

Patuloy parin ang pag-katok ng pinto mula sa labas ng bahay ko at Pumunta ako sa sala upang puntahan ang pintuang iyon habang ipinapahid ko pa ang aking mga mata gamit ng aking kanang kamay.

Binuksan ko ang pintuan at nakita ko na ang mga kalsada at Pero—Wut? Sandali, Si-Si Mark? Wait, Anong ginagawa niya dito?

A-akala ko ba, Absent siya? Ba’t nandito siya sa pamamahay ko?

Tsaka isa pa, naka-suot pa siya ng pang-uniform huh? I think nag-cutting nanaman itong mokong ’to.

“Hi, Pre!” Isang masiglang bati ang natanggap ko kay Mark sabay napatingin sa Katawan ko

Nang napansin ko—Ay! Potek— Damn! Naka-hubad pala ako, Pero okay lang dahil may 4-6 abs naman ako at hindi naman gaano kalakihan co’z like I said, bihira lang kasi ako mag-gym kaya…

Letse, nakakahiya…pero okay lang, pareho naman kaming lalaki eh.

Ang pinagkaiba naming dalawa, Straight siya at Shit…bottom-bisexual naman ako.

His name by the way is Mark (Oops, nasabi ko na nga pala tungkol sa kaniya). He’s kind of Mayabang, Bad boy, pero gwapo ’din; like I said before (Pero talo ako sa kaguwapuhan—Of course, I admit that I am not handsome as him) makapal yung kilay niya, his hair like a crow style pero maliit lang, yung mukha niyang laging inis sa mundo dahil paano, mukha ngang badboy eh? Same height as mine at tingin ko mas malaki naman katawan nito kesa sa akin. Pero medyo moreno siya.

And then he wears complete uniform like me…No, Naka-Topless nga pala ako bukod sa naka-pantalon lang ako. Pero ano nga pala kailangan nito.

“Ayos uh? May ganyan ka din pala” Sabi ni Mark sa akin.

“Sira! Pumunta ka ba dito para mang-abala at mambola?”

“’Di uh?” Sabay sa pag-iling ng kaniyang ulo.

“So, ano kailangan mo? Gugulatin mo na naman ba ako?” Tanong ko

“Hindi—Ano kasi, Patulong sana ako kung paano ayusin itong cellphone ko. Nakalimutan ko na kasi yung password ko eh, Gusto ko sanang i-format sa settings kaso…” Sagot niya at may kinukuha siya sa kaniyang bulsa. “Hindi ko alam kung paano kaya alam kong ikaw yung may alam sa ganito at kaya ako naparito.”

“Patingin nga ako” Sabi ko lang at kinuha niya ang kaniyang Cellphone na Samsung Galaxy Duos GT-S7582 na kulay puti. Infairness, talo pa ’to sa maliit kong cellphone ko. Pero hayaan ninyo, kapag nakapag-ipon ako, bibili rin ako ng mas maganda pa dyan. May Ilang panahon pa naman eh.

Pinapasok ko muna siya sa loob ng bahay ko then I shut the door, at pinaupo muna sa sofa para naman hindi nakakahiya sa kaniya dahil bwisita—este, bisita ko siya.

“Eto oh. Paano ba ’yan?” Sabay inabot niya sa ’kin ang kaniyang cellphone. Naisip ko na simple lang naman din ang gagawin dito sa Cellphone. Boot recovery lang naman ang kailangan nito, eh ’di Problem solve—kung papayag siya na ipa-hard reset ito.

“Uh…Gusto mo i-hard reset natin ito?” Mungkahi ko.

“ Hard Reset ?“ Taka nito

“Oo. Parang Format.”

“Er… Ayun ba tawag doon, Sige.” Sabay tumango ito.

Past a couple of minutes ay nagawa ko na ring i-format yung system at data sa cellphone niya. What I’ve did is, Seems nakapatay ang cellphone niya, Sabay kong pinindot ang Power on, Volume up key, at ng home button ng sabay, medyo nagduda pa nga sa akin baka daw sinisira ko na cellphone niya—Sira ulo ba siya? Hindi naman ako yung tanga na sisirain ko yung cellphone niya ng walang dahilan ’di ba? Ano, Gago lang?

Until I navigate the volume keys as move up and down into his phone at that time, Pinili ko yung ’ wipe/data ’ sa option at ayun, Okay na. No need to worry then.

Ibinalik ko na sa kaniya ang Cellphone niya na parang look as new, yung kabibili lang. Kaso hindi ko na kasalanan kung mawala lahat ng mga files niya sa Cellphone niya, at isa pa, Ginusto niya din magpa-reformat, ’di ba?

“Uy salamat. Ang galing! Na-format mo kahit hindi mo sa settings nagawa. Paano mo nagawa ’yun?” Ngiting sabi ni Mark at nagpasalamat naman ito sa akin kahit papano.

“Wala ’yun. Sige na, balik na ako sa kwarto ko.” Sabi ko lang at dumiretso na ako papunta sa kusina.

Subalit, sa hindi ko inaasahan ay bigla na lang may humawak sa pagitan ng Balikat ko. Da’fudge! Akala ko yung bwiset nananan na nangtitrip na ’yun. Nang hinarap ko ay agad ako sinungab ng yakap ni Mark. Ay, Bakit? Anong meron?

“Salamat talaga. Hindi ko alam kung anong gagawin ko kapag ’di ko ma-text yung importante sa buhay ko”

“Huh?” Taka ko.

“Si Papa ba? Ha-ha!” Sabay tawa nito at ramdam kong inamoy niya ang leeg ko na parang ewan “Mmmm.. Bango mo pala huh?”

“Uy—Baliw ’to.” Sabay tinulak ko siya.

Damn! First time ko lang na nangyari sa buhay ko na yakapin ng ibang tao. Of course, sa classmate ko pa na lalaki. Shit! ’Di ako makapaniwala na magagawa niya ’yun. Medyo kinabahan din ako doon, huh?

Alam ko na hindi ko pa kikila yung buong pagkatao niya pero kilala niya akong mabait (pero hindi naman), responsible sa lahat ng bagay at tahimik na parang mariang inosente lang. Pero siya, kilala ko na mayabang siya, pero mabait naman pala; pag may kailangan lang. Pero kapag wala na, wala na din. Ang buhay nga naman ng mga tao, oh?

I totally had a crush on him kahit mayabang siya, although hindi ko pa pinapahayag ang damdamin ko, for what ’di ba? At isa pa, parang wala akong mapagkakatiwalaan sa mga classmates ko ni isa sa kanila, except lang kay Ma’am Vhen at kay Iwa…Iwa? Damn! I was wondering how is she right now? Alam ko na andyan lang siya Pero ayoko muna makipag-kita sa kaniya dahil nagdududa pa din ako sa mga sinabi nila kanina.

About kay Mark, kahit gusto ko siya, ayoko muna na nandito siya sa bahay ko kahit classmate ko pa siya.

“Haha! Sorry na.”

“Ayos lang. Sige na, makaka-uwi ka na sa inyo”

“Mamaya na, dito muna ako sa inyo” Tanggi pa niya.

“Hindi pwede, baka mahuli pa ako ni Mama dito” Rason ko para mapa-alis ko siya dito kaso…

“Please, pa-stay muna ako dito.” Paki-usap niya.

“Hindi pwede––”

Sabay lumapit siya sa akin at hinawakan niya ng pareho ang pagitan ng braso ko na parang hinihimas niya ’to. “Sige na p’re, Please”

I feel something bad at him, Can’t tell what pero parang iyon ang kutob ko.

Hanggang sa pinagpatuloy lang niyang hawakan ang mga braso ko. Gusto ko sana siyang pigilan pero hinahatak ng isip ko na ’ sige, gawin mo, ituloy mo pa ’. Hayop na isip ’to! Ta’ena, pigilan niyo ako.

Ramdam kong iniyuko niya ang kaniyang ulo sa aking batok na parang nilalanghap niya ang batok ko, papunta sa kanam kong balikat na hindi ko maintindihan. Kakainin ba ako nito? Sinugo ba siya ng Demonyo para salakayin ako ng mokong ito?

“Gusto mo ba ’to?” Mahinang ungol na tanong ni Mark. Pero nagtataka lang ako, anong sinasabi niya na gusto ko? Yung alin?

Dalawang bagay lang ang may Conflict sa isip ko; Ang gusto ko o ayaw ko. Pero hindi ko maintindihan kung ano talaga gusto niya or what?

Lumingon ako saglit at napansin ko sa kaniya na… Nalilibugan na pala ito sa ’kin. What…the…Fuck?

Hanggang sa nagtaka na ako kung ano talaga totally ang ginagawa niya.

“Ano sa tingin mo ginagawa mo?” Tanong ko sa kaniya

Yumuko siya at tumingin sa ibaba habang unti-unti niyang iginagapang ang kaliwa niyang kamay pababa sa kaniyang umuumbok niyang pantalon sa gitna nito. Hinihimas niya ito hanggang sa lalong bumakat ito, tingin ko it’s merely 6 ang size nito.

Oh Damn! He’s getting horny. Now what, Tatsuya? You’re on the scene, and has a two options on it; Would you like to do it or not?

Wala na akong magagawa kundi, lalo akong lumapit sa kaniya. He touch my left breast at first while he rubbing it. Damn! Ang sarap pala sa pakiramdam nang may humahawak sa dibdib mo. Nakakaramdam na din ako ng kaunting….libog na gusto kong gawin, But I know that I need to stop this shit dahil nakakailang eh, pero hindi ko magawa. What will I do? Help me to stop this fucking lust.

Sinubukan ko ding hawakan ang kanan niyang dibdib at napayuko pa ito nang hawakan ko ang kaniyang dibdib.

“So” Sabi niya at unti niyang nilapit ang kaniyang ulo malapit sa aking ulo at kutob ko na, target niya yata ang labi ko

“Uh” Sambit ko lang at medyo nagdududa pa ako sa gagawin ng mokong ito.

I’m not sure kung ipaglalapit niya ang labi niya sa labi ko, Hahalikan ba niya ako? I thought that he was straight boy after all? Ano iyon, nang nakita niya ako, bumaling agad pagkatao niya? Pero… Ako? Mas malala sa akin if ever na may mangyari nga sa amin. Actually, ano ba talaga gusto nitong Mark na ito?

He was going to make me his sexmate? Of course, ayoko . Hindi ako libangan ng kalibugan una sa lahat.

I dodge my head but I failed. He hold my head at the back of my head and he push it near to him and… I mean to hit his forehead and Shit! Muntikan na. I mean, kami, muntikan na—But it was close.

“Bakit?” Bulong niya at ang hassle na pagkakasabi nito, pero Wow huh? Ako nga dapat magtanong ng ganyan sa kaniya dahil para ano, paano kung sabihin niya nangyari sa amin? Ano ihaharap ko sa school namin kapag magkaganun.

“Ano kasi, Ayoko gawin ’to” Naiilang na sabi ko at unti-unting lumalayo sa kaniya.

Medyo nainip yata siya sa akin “Bakit, naiilang ka ba sa akin?” Tanong niya

From the word naiilang ; Medyo—Oo, Totally. Isa pa, Pareho kaming lalaki. Pangalawa, wala pa akong tiwala dito, Pangatlo, we’re not meant to be for each other.

“H–hindi” Hindi ako sigurado sa tugon ko.

“Eh ayun naman pala, eh. Try lang natin ’to” Mahinang tono niyang pagkasabi although medyo close kami, as in magkalapit kami kahit naka-tayo lang kami.

“Kapag ginawa ba natin ito, Hindi mo ba sasabihin ito kahit kanino?” Tanong ko sa kaniya pero totally, nagdududa talaga ako sa kaniya.

“Alam mo p’re, Hindi ko gagawin ’yun. Pero ’wag kang matakot okay? Magtiwala ka lang sa’kin.” Ngiti niyang sabi

“Sigurado ka p’re, huh?” Panigurado ko pa

At bigla niyang hinawakan ang kanan kong balikat gamit ng kanan niyang braso. Tumungo siya sa harapan ko at lumapit sa akin na halos didikit na ang katawan namin.

Una, Lumingon muna ako sa paligid, especially, sa bintana namin baka may makasilip sa ginagawa namin. Pansin ko na nakasarado ito at takip ng kulay dilaw na kurtina, ’yun bang hindi kami makikita.

Pangalawa, Hindi na din ako nagpakapabebe pang lapitan si Mark at agad niyang hinalikan ang aking labi.

What a nice smack. Naiiinggit tuloy ako sa kaniya dahil hindi pa ako marunong humalik since then kundi, itong araw, itong exact day pa lang na hinalikan niya ako. Also it was my first kiss to my classmate kahit na medyo pabebe pa ako, ta’s sa kapwa lalaki ko pa. Siyempre, nilapit ko din ang aking labi sa kaniyang labi at sabay hinawakan niya ang likod ng aking ulo na para niya itong tinutulak at halos mapahinga na kami through nose.

That time, naghalikan kami kahit na nakakadiri kung sasabihin hanggang sa nakaramdam lalo ako ng libog.

Nagkaroon na ako ng kaba sa aking dibdib, takot sa aking isip, init ng aking katawan, I think he caught that too.

Pumunta kami sa sofa habang naka-sara ang pintuan at ang bintana, pinahiga niya ako sa sofa, inalis niya rin ang kaniyang polo at ang kaniyang T-shirt, at inilapag niya sa sahig habang nakapatong siya sa mga hita ko. Wow! Shit! Ang ganda pala ng Katawan niya! Fuck, Wala pa ’to sa katawan ko. Mayroon siyang 6 abs, malaki din ang kaniyang dibdib, his muscle though, ta’s gwapo pa. Until he near his body from mine then he kissed my lips again.

Nagpalit muna kami ng posisyon, umunat ako at umupo, So do him. Umupo din siya sa aking tabi. Nang sinubukan kong lapitan ang kaniyang dibdib at nang hinalikan ko ang kaliwa niyang dibdib, sa utong nito, at Rinig ko na umuungol siya, na para bang maiiyak na ito na ewan.

“Oh, God! P’re, Ang sarap” Mahinang ungol ni Mark at halos hawakan niya na ang ulo ko na para ba niyang aso.

I continued kissing his breast downward unto his abs habang siya ay umuungol pa rin ito ng pabulong kasama ng awa niyang tono na halos mapatingala na ang kaniyang ulo.

“Oh yeah, Lasapin mo” He keep moans

Ilang sandali at iniangat niya ang aking ulo para halikan nanaman niya ulit ang labi ko.

“Sarap pala ng labi mo, huh.” Bulong pa na paggigil ni Mark sa paghalik sa labi ko.

“Huh?” Bulong kong pagkasabi at natawa ako sa sinabi niya na ewan.

Subalit, nang nahagip ko ng tingin ang paligid ay parang may isang aninong nakasilip sa bandang sulok ng aming kusina habang ang kaniyang mga mata ay umaaninag at ang kulay pula nito, na parang impakto yata yung hayop na naninilip na ’yun at pinapanood yata kami habang naghahalikan kami at napahinto ako saglit at umatras sandali.

“Aww p’re, bakit? Ano na naman ba?” Inip na tanong ni Mark.

Natulala ako at napatingin sa kusina, nakita ko na wala ang aninong naka-silip sa akin.

“Uy p’re. Ano na?” Biglang gulat ni Mark sa’kin at siyempre, nagulat din ang diwa ko, nang makita ko lang si Mark ay nakaramdam na ako ng takot.

“A-Ano kasi…” Sabi ko at halos hindi na ako nakapagpaliwanag nang maayos dala ng kilabot sa aking katawan kaya napahinto ako sa pagsasalita.

“Okay ka lang ba?” Tanong niya.

“Oo. Okay lang ako, Kaso may kakaiba lang kasi akong nararamdaman eh” Tugon ko

“Natatakot ka kasi baka malaman nila yung ginawa natin?” Wika pa niya, “Sus hindi ’yan!”

“Hindi.” Sabat ko

“Eh ano?”

Hindi pa ako sure kung sasabihin ko na ba yung nakita ko kanina o hindi? I’m not pretty sure what could be his reaction if I said all of my witnesses about spirits.

“Alam kong ilusyon ko na naman ito. Nakita ko kasi kanina si Iwa sa Covered court—”

“Oh? Hindi nga?” Duda pa niya. Parang ayaw pang maniwala eh.

“Oo. Siya pa nga ang nagpakilala sa’min ni Billy, eh”

“A–Ano?” Sabat na Gulat ni Mark.

“Uh—Oo” Sagot ko sabay lumingon ng tingin sa kusina.

“Anong pinagsasabi mo, p’re? Matagal ng wala si Iwa, ’nu.”

“Pero, nakasama ko siya kanina sa Library. Imposible naman na ibang tao yung nakasama ko that time.”

“Patay na siya, For just you to know, Okay? Nag-suicide siya dahil sa depression niya. Kaya come on, Wake up. This is for real.” Sabay hinawakan niya ng mahigpit ang pagitan ng braso ko. Aba! ’tong mokong na ’to, may pa-English english pa—Daming learn ampota.

“Okay, fine. Ngayong patay na si Iwa, Ba’t pa may mga multong gumagambala sa’kin—I mean, si Iwa? Ba’t palagi siyang nagpapakita?” Tanong ko sa sarili ko

“M-multo? I-Ibig sabihin, may multo? Naniniwala ka din du’n?” Taka nito.

Hindi ako nag-salita at tumungo na lang sa harapan niya.

“God! Jeez, ’Di nga?” Gulat at Duda nito.

“Ano kasi p’re, Tuwing alas tres, cuatro, cinco ng umaga, or even tanghali o gabi, nagpaparamdam na lang sila sayo ng hindi mo nalalaman, and of course, hindi rin ako makapaniwala na nandyan din si Iwa. Pero kahit ganun siya ay napaka-ganda pa rin niya. Mostly kapag ngumingiti siya sa akin.”

“Pero bakit ako? Hindi ko siya makita kahit naging multo siya?”

“Ewan ko. Siguro, I think pinipili lang nila yung taong gusto nilang makita sila”

“Ganun?”

“Yata. Ang weird nga, eh.”

Nainip yata sa’kin si Mark dahil sa ponyetang kumog na sumilip kanina and seems to be more disturbing.

“Sorry nga pala.” Dispensa ko at ramdam ko na medyo masama ang loob ni Mark at tingin ko na nainip talaga ito. “Tingin ko kasi…”

“Ayos lang pre, Naiintindihan ko naman eh” Ngiti niyang sinabi at sabay inakbay niya ang balikat ko at pinalapit niya ako sa kaniyang tabi.

Kaso yung akbay niya, may kasama pang himas sa kaliwa kong hita gamit ng iba niyang kamay. Sinusubukan niya talaga ako until I become horny like him, Nanghohokage yata ’tong mokong ’to

Pero yung ginagawa niya ay napapalitan ang takot ko sa libog ko, Galing nu? ’Yun lang pala makakapagbago sa takot ng isang tao nu? Seems nasabi ko na rin kay Mark tungkol sa multo, I’m prepared again.

Hanggang sa sinubukan niya ako, hinatak niya ako at halos mapalapit na ang mukha ko sa kaniya, then he smack my lips and hug me with licks.

10

And there it goes, there is something happen on us , and there is a weird thing…

Past an half hour ay may nangyari nga sa’min ni Mark. Although kahit Bi ako ay nagawa ko siyang iskorin while he had me in my butt too. Mas masakit nga lang siya kumambyo kaysa sa’kin. Kaso ang OA pala niya when I had on him, fucked on him.

Parehas parin kaming naka-hubad at naka-brief (boxerbrief) na si Mark at naka-boxer ako ng simpleng black at napaliyad kaming pareho. Pero nakakapagod pala ’yun uh?

By the way, Kung titignan kaming pareho, nang naka-upo, I was on a right side while he is from left.

“Salamat nga pala.” Ngiting sabi ni Mark at nakaharap sa’kin. “Alam mo, first time ko lang maka-sexperience sayo”

“Ha-ha! Ako din kaya” Ngiti kong sabi

Alam ko na medyo kinakabahan pa din ako dahil hindi ko talaga mapagkakatiwalaan ’to.

“Huy pre, yung nangyari sa’tin uh. Ayoko lang talaga na malaman ’to ng iba. Yari ako nito”

“Alam ko ’yun p’re, pangalan natin nakasalalay dito. At isa pa, katangahan na ’yun kapag ginawa ko ’yun. At siyempre, nakuha mo na ang alas ko at nakuha ko rin ang sayo. O ’di ba, quits pa din tayo.” Ngiting sabi nito.

“Gago ka! Ha-ha!” Patawang sabi ko sabay tinulak ko ang kaniyang ulo kahit na naka-upo kami.

“Ow––Sorry na. Ha-ha” Sabay tawa niya.

“Kahit kailan ka talaga, eh.” Panlalamig ko.

“So um…” Huminto siya, “May itatapat sana ako sayo?”

“Sige ano?”

“Matagal ko na kasi inaasam ’to kahit alam kong bawal pero, kung gusto mong malaman, Sige sasabihin ko”

“Ano nga kasi. Daming alam nito” Inip ko

“Ayos lang sana p’re kung ligawan kita ngayon?” Ngiti niyang alok at hindi na ako naka-imik pa.

Pero, ano? Liligawan niya ako? Kung sa bagay nakuha na namin ang alas namin, why not ’di ba? Bakit hindi ko siya sagutin. Malay mo, kami yung maging meant to be for each other. Lol!

“Oo naman!” Nakatitiyak ako sa tugon ko.

“Talaga ba p’re?” Panigurado pa niya, at tumango ako, “Yes! Ha-ha!” Sabay tuwa ng mokong ’to. “Payakap nga!” Agad niyang hinatak ang kanan kong kamay para mapalapit ako at yakapin ng mahigpit, then he did with a smack on a lips.

“Mmm…Mwah! Mula ngayon, Tayo na, huh?” Ngiting sabi ni Mark.

Damn! I’m not sure about this, Ang aga pa para pasukin ko ’tong bagay na ito. Dahil pinasok ko ’to, Wala na akong magagawa pa kundi…

Panindigan ito.

“Oo p’re.” Tugon ko at totally, nag-aalinlangan pa din ako.

“Mahal kita p’re.” Ngiting sabi ni Mark.

“Mahal din kita p’re” Ngiting sabi ko.

Sa hindi inaasahan, Biglang may tumunog mula sa Cellphone si Mark at ang orihinal na tunog ng Samsung dahil na-reset nga yung cellphone niya.

Nakita ko na number lang ang lumitaw sa kaniyang cellphone at sinagot naman niya ito.

Sabay itinaas niya ang kaniyang cellphone sa pamamagitan ng kanan niyang kamay, tapat sa kaniyang kanang teynga “Hello, Ma?” Unang pagkasabi ni Mark.

A-ano? Mama niya pala yung kausap niya? What a shame!

“ O, ba’t hindi ka pa umuuwi dito? Akala ko ba uwian niyo na? “ Dinig ko ang boses ng kaniyang nanay galing sa kaniyang cellphone.

“Eh, Ma? Kakasabi ko lang po sa inyo kanina na ipapaayos ko lang yung Cellphone ko, diba? Alam niyo naman na hindi ko mabuksan yung password ko eh” Mataas na tono ang daing niya.

“ O anong nangyari, napaayos mo na ba ?“

“Opo Ma”

“ Eh, Saan mo napaayos yung cellphone mo? “

“Sa kaibigan ko lang po.”

“ Huh? Ano? “ Sabay taas nitong tono galing sa cellphone ni Mark

“Opo, Sa kaibigan ko.” Pag-uulit pa niya.

Ano? Sa kaibigan? As In Kaibigan Lang? Ganun?

“ Sigurado ka, huh? “

“Oo nga po, eh.” Daing pa niya

“Baka iba ’yang pinapaayos mo, huh?”

“Ma naman! Parang sinasabi mo na may iba pa akong ginagawa, ganun?”

“O siya, Pagkatapos mo dyan umuwi ka na. May pag-uusapan pa nga tayo mamaya.”

Pansin ko na biglang sumimangot ang mukha ni Mark “Opo Ma. Sige na, Baba ko na po. Malolowbat na ako” Sabi ni Mark sabay ibinaba niya ang kaniyang cellphone at pinatay niya ang tawag. “Fuck!” Daing pa niya sabay tinakpan niya ang kaniyang mukha gamit ng pareho niyang kamay at napayuko.

“Ayos ka lang p’re?” Tanong ko

“Yeah.” Tapos niyang sinabi at inalis niya ang kaniyang kamay sa kaniyang mukha at ipinatong sa kaniyang mga hita. “Ano kasi, Si Mama, Tumawag sa’kin. Alam mo p’re, nagsabi na ako sa kaniya na babalik din ako dahil pinapaayos ko nga yung cellphone ko. Parang walang tiwala sa akin eh”

“Ha-ha! Ganun talaga p’re. Magulang pa din sila at alam mo na, bantay sarado pa din tayo pag alam mo nang wala pa tayo sa tamang landas”

“ The fuck ? Can’t she see what I am right now?“ Diin niya at ipinalad niyang pareho ang kaniyang kamay “Nasa tamang edad na ako at alam ko kung ano ang tama at mali. Isa pa, hindi na ako bata” Hassle pa niya.

“U––easy lang. Ha-ha!” Ngiti kong sabi at sinubukan ko siyang pakalmahin.

“Kasi… Lagi na lang gan’to, eh.” Daing niyang sabi

For what he had reaction right now, he look like a kid who have been took someone his candy—not only his candy but things on had on him.

“Alam mo pre, Mukha kang bata” Pabiro ko lang

“Ha-ha! Hindi, aa” Dipensa niya.

“Kaya siguro bantay sarado ka ng mama mo, ano?”

“Fuck it! Ha-ha” Sabay tawa niya. “Kaya siguro kung bakit pero, ayoko maging Mama’s boy like shit. Isa pa, malaki na ako.” Dagdag pa niya.

“So, Ano na?” Tanong ko

“Anong ‘ano na?’”

“Pwede ka ng umuwi sa inyo.” At panahon na rin dahil una sa lahat, hinahanap na siya ng nanay niya—So may concern pa rin naman ako, kahit papano.

“Aww.. Ganun?” Pasimangot niyang sambit sabay lungkot ng mukha ng lalaking ’to.

Pero naintindihan ko naman siya dahil gusto pa niya ako makasama. Kaso, we’re both smelly like shit; like an awful thing. Haha! Hindi ko pa sinasabi sa kaniya pero…

“Anyway, maliligo nga pala ako.” Sabi ko sabay umunat at tumayo.

Sabay tinignan ako ni Mark at tinignan niya rin ang kaniyang katawan. Pansin niya na kailangan niya rin siguro umuwi na para maligo (As my predict).

“Ako din. Pwede bang maki-shower?” Hiling ni Mark sabay tumayo din siya

Luh? Ano? Makiki-shower siya? Hell, no!

“Nnn?” Paniguro ko lang and a sounds like ‘Oh?’

“Bakit? Pareho naman tayong lalaki uh?” Sabi pa niya. “At isa pa, may nangyari naman sa atin.”

Oo nga! Alam ko nga na lalaki kami, Pero tinatanong ko ba? Alam ko pero, nakakailang kasi eh.

Imagine that, Yung maliligo ka sana ng solo flight mo tapos may gusto pang maki-duo. I think nakakailang ’yun—

Since nagkakitaan na rin kami ng katawan sa isa’t isa, “Okay.” Sabi ko at lumakad na ako sa kaliwa para pumunta sa banyo.

Sumunod naman siya sa akin at ako na ang naunang pumasok sa loob ng Banyo at seems, takip ito ng Curtain with a white background and a nice floral. Nakita ko na dalawa ang tuwalyang naka-sabit sa isang sabitan na naka-dikit sa kaliwang kanto. Kulay asul ang bawat pader at sulok ng aking banyo at mukha namang maaliwalas kung titignan kasama pa ang puting tiles nito sa sahig. Dumiretso lang ako at huminto na ako sa tapat ng Shower. Then sumunod din si Mark at isinara niya ang kurtina.

“Ganda pala ng banyo niyo, ano?” Puri niya habang pinagmamasdan niya ang bawat side ng banyo.

“Yeah, Thanks.”

“Y’welcome” Ngiti niyang sabi.

“Tara na.” Alok ko at lumapit siya sa akin.

I started to spin the water tap counterclockwise and A water was started to pour down at pareho nang basa ang aming katawan dahil sa tubig galing sa shower.

Isa din ito sa unang pangyayari na hindi ko inaasahan na first time mong makasama ang classmate mo (I mean, boyfriend—Pero classmate pa din ang tawag du’n, Pero sa kausap niya kanina, kaibigan lang ako) sa iisang banyo, para lang maligo ng sabay. Seems, pareho lang naman kaming lalaki kaya… Okay lang, wala namang hiyang naganap kasi nakita na rin namin ang bawat alas namin, Ha–ha. So—

“Bakit mo pala ako nagustuhan?” Tanong ko lang sa kaniya

Alam ko na may pagkakataon din na baka magka-hiwalay din kami soon dahil una sa lahat, hindi kami pwede sa isa’t-isa dahil pareho kaming lalaki, Pangalawa, inaalala ko yung magulang niya baka may maka-alam pa ng relasiyon namin, Eh, ’di mas malaking kahihiyan ’yun, Especially kay Otōsan (Papa).

“Tingin ko kasi, Mas okay pala na ligawan kita kahit hindi ka lang sana na naging babae.” Pangiti niyang sagot and I guess, inaasar yata ako nito.

“So, pinapangarap mo pala ako maging babae? Ganun?”

“’Di naman iyan yung point ko, eh. I mean, mas okay kasi ’pag same; Parehas. Nakakasawa na kasi manligaw sa mga pabebeng babae ei—Tapos ano, Hindi ka pa nila sagutin?”

Ay… Hindi loyal itong si Mark. Sa Napapansin ko pa lang. Ha-ha!

“Haha! What if kaya kung hindi kita sinagot that time? Anong gagawin mo?” Pabiro ko

“P’re naman?” Sabay daing niya. “Ikaw na nga lang yung niligawan ko dahil alam ko na iba ka sa mga babaeng inaasahan ko.”

“Well, I’m not your Toy in anyway.” Sabay bira ko

“Wala akong sinabi ganyan, uh?” Sabay tawa nito.

“’Di ba sabi mo, Ginusto mo ’ko dahil iba ako sa mga inaasahan mo? Well, I’m not your Limited edition toy in anyway.”

“Hala—Hindi aa?”

“Keme lang.” Biglang bawi ko, “O siya, Bilisan na natin dito dahil kailangan mo pang umuwi sa inyo. Hindi ka pwedeng magtagal dito dahil baka makita pa tayo ni Papa pag-uwi nu’n”

“Ganun?”

“Oo.”

Ilang sandali pa at natapos na kaming maligo at kumuha na ako ng tuwalya na kulay puti, at ipinahiram ko din ang isa ko pang puting tuwalya kay Mark at nagpunas din at ginawa niya itong pansamantala as his topless. Infairness, Sarap pa din titigan ang kaniyang katawan lalo na’t bagong ligo lang. Napansin din ni Mark na naka-tingin na pala ako sa kaniyang 6 pack abs at agad naman niyang kinaway ang aking paningin

“Uy! Ha-ha!” Sabi ni Mark sabay ngiti nito.

Bigla agad napakurap ang aking mata nang kinaway niya ang paningin ko.

“Alam mo p’re, Ikaw pa lang yung nakasama ko ng ganito”

“Yeah, Ako rin. Alam mo, naiinggit nga ako sayo, eh”

“Huh? Bakit naman?” Taka niya.

“Buti ka pa, maganda yung katawan mo, ganda ng form ng abs, ’di tulad ng sa’kin…”

“Uh, Eto ba?” Sabay yumuko siya ng tingin at tinignan niya ’rin ang kaniyang katawan. “Actually, Goal ko ito noon pa.” Sunod ay humarap siya sa akin “Hayaan mo p’re, Gaganda din iyang katawan mo” At ang pag-engganyo nito at lumapit sa akin sabay tinapik niya ang kanan kong balikat gamit ng kaniyang kanang kamay.

“Yeah. Salamat”

“Wala ’yun.”

It’s about to break at 4, Pero parang may conflict at kaba sa isip ko na hindi ko maipaliwanag. Alam ko na kasama ko si Mark dito sa bahay, pareho na kaming naka-pantalon, naka-upo sa sofa habang may dalawang tasang nakalagay sa isang mesa na may salamin which is ang laman ng tasa ay kape at hindi ito puno (’di gaya ng inaasahan), Pero may isang bagay lang na gusto kong malaman kung ano yung mga bagay na may conflict sa isip ko.

“Naniniwala ka din ba sa mga multo ?” Tanong ko sa kaniya at naka-harap sa kaniya

“Siguro, Oo. Pero, hindi pa naman ako nakakakita ng multo sa buong buhay ko. Ewan ko, ’di ko naman kasi iniisip yung mga ganyang bagay eh.” Sagot niya

At sa sagot niya, maybe hindi siya naniniwala sa ganung bagay, like Ghost. Ayoko sanang isipin yung mga Ganuong bagay nuong dumating talaga ang mga samu’t-saring bangungot ko ay doon na nag-simula ang lahat ng mga bagay na nakikita ko na, pero hindi pa din ito makita ng iba. Like an imaginary thing.

“Alam mo ba kung ano talaga ang nangyari kay Iwa?” Pahintong tanong ko, “Sa totoo lang, naguguluhan kasi ako, eh.”

“Ewan ko.” Patapos niyang sagot. “Tanungin nga kita p’re, Sigurado ka ba talaga na nakikita mo si Iwa?” Oo, bilang pagtango ko. “Alam mo, nagdududa na ako sayo.”

“Oo. Ayoko kasi magsinungaling eh, in besides, Alam ko naman na hindi rin kayo naniniwala kapag sinabi ko ang lahat. Kulang pa siguro kailangan pa ng actual footage para mapatunayan ko, eh––” Medyo napa-diin ako sa sinabi ko.

“Maniniwala ako, Okay? Ano ba talagang nangyayari sayo p’re? Noon pang last month eh nagkakaganyan ka na.” Sabat ni Mark at napa-hinto ako sa sinabi ko.

Okay, Hindi ko alam kung paano ko ito sisimulan at sasabihin sa kaniya.

It was before Halloween at night, kasama ko ang mga classmates ko last year sa Sementeryo and siguro, Dalawa lang silang babae at tatlo kaming lalaki while Taking a lot of Selfies and siyempre kasama ako kahit na hindi pa ako marunong mag-selfie. Ha-ha!

After taking a lot of selfies, from my classmates’s phone, which is Mae,

“Tatsuya. Laro tayo ng tagu-taguan” Mungkahi sa akin ng classmate kong lalaki na si John. Pero ’nyeta? Tagu-taguan? Ano, bata lang? Eh ’di wow.

“Eii. Ayoko” Ikinakaila ko.

“Ay KJ ampota.” Daing niya, “Kasali naman sila Mae, Rick at Jane, eh”

Seems, wala na akong magagawa “Uh, Sige.” I nodded.

By the way, All of us are wearing trousers, any style of T-shirt pero plain black lang ang suot ko habang sa kanila ay may tatak pa. Bago pa namin na-simulan ang laro, nag ‘maiba taya’ muna kami. So dahil lima kami, sinimulan na namin ang termination, at ang matitira, siya ang taya.

Dalawa na sa kanila ang natanggal, Si John at si Jane. So kaming tatlo na lang ni Mae at Rick.

Sa susunod na pag taas namin ng pareho naming kanang kamay ay ibinaba din namin ang aming kamay. Ang kamay nila Mae at Rick ay nakapalad samantala sa akin ay hindi. So ako yung naiba at ako na ang taya.

Nagsimula na ang laro. Lahat silang apat ay nagsi-takbuhan at ako ay naka-takip ang aking mata habang naka-sandal sa isang malaking lapida at naka-tapat pa sa akin ang Krus.

“Okay Game! Walang patawad!” Itinaas ko ang aking boses at wala na silang apat (Malamang, nagtago sila eh)

Sinimulan kong sikutin ang bawat lapidang naka-tayo na magka-hilera at silipin kung nanduon nga sila. Habang hinahanap ko sila, May narinig akong isang yapak ng takbo papalayo sa kung saan mang direksiyon iyon. Lumakad pa din ako at may nasilip akong paa na lantad at sa tingin ko ay naka-luhod pa ito. Matatawa sana ako dahil mahuhuli ko siya subalit, nang makita kong may dugo ang pantalon sa paanan nito at nang lapitan ko… What? Fuck! Si John ito, uh? Pinatay siya.

“Oh Fuck…” Ungot, takot at medyo mapapasigaw sana ako at napalitan ng pagsingap ko. “Guys! Time first Muna! May pumatay kay John!” Sigaw ko pa.

Hindi ko na kinayanan pang lapitan si John dahil nakita ko ang kaniyang leeg ay may hiwa ng malaki habang ang kaniyang dugo ay umaagos pababa sa kaniyang katawan. Totally nakakadiri siyang tignan kaya hindi ko na siya nilapitan pa.

Agad na akong kinabahan at kailangan ko pang hanapin ang mga kaklase ko (upang sabihin sa kanila na may nangyaring masama kay John) dahil sa oras na malaman nila na namatay sila ay for sure, lagot ako. Baka masangkot pa ako nito sa krimen if there’s had a chance.

Hanggang sa nakita ko na may isang babaeng tumatakbo na parang palapit yata sa akin at….

“Tulong. May gustong pumatay sa’kin” Narinig ko ang boses na ’yun at si Mae iyon.

Agad ko siyang nilapitan sabay niyakap niya ako ng mahigpit at takot na takot ito.

“Tatsuya… Si Jane!” Hagulgol niyang pagkasabi at naka-subsob sa akin ang kaniyang mukha sa aking dibdib.

“Teka––A-ano bang nangyayari?” Pangingilabot na tanong ko.

“Wa…wala na si Jane!” Mabagal niyang pagkasabi at nagsimula na itong umiyak sa harapan ko.

“Teka, ano ba talagang nangyayari, ha?” Nanatili ang mga takot sa amin.

“Nakita ko…Nakita kong pinatay siya.”

“Ano? S-Sino naman pumatay kay Jean?”

“Di ko alam! Umalis na tayo dito”

“Wait. Si-Si John––”

“Hanapin na natin sila.” Sabat na diin ni Mae.

Tatakbo na sana kami ni Mae nang tinignan niya pa ang katawan ni John nang naka-luhod pa din.

“Waaaahhhh!!!!” Sigaw ni Mae.

Nagulat naman ako at napataas ko ang aking mga balikat, na akala ko kung ano na (Potaena! Mas nagulat pa ako sa sigaw ni Mae kaysa sa nangyayaring ito), Agad kong hinawakan ang pagitan ng kaniyang mga braso at hinigpitan ko iyon para humarap sa akin.

“Teka––Sandali.” Sabat ko at sinubukan kong huminga ng malalim dahil nakakataranta na yung sigaw niya. “Tignan mo ako, huh? Tignan mo muna ako. Kailangan na natin umalis dito bago pa tayo patayin dito ng kung sino man nagtatangka sa buhay natin.” Sinubukan ko siyang pakalmahin although kahit natatakot din ako.

“Natatakot ako––” Ungot pa ni Mae kasama ng kaniyang luha.

“Tang ina! Hindi lang ikaw yung natatakot dito sa sitwasyong ’to, Okay? Huwag mong pairalin ’yang takot mo at kailangan na natin makaalis dito. Naiintindihan mo ba?” Diin ko.

Hindi yata siya naka-imik sa sinabi ko sa kaniya. Actually, nakakataranta naman kasi eh—Sa halip na sana makakapag-isip ka ng paraan kung paano masosolusyonan ’yun dahil malawak ang Sementeryo para maka-alis kayo, ta’s sasamahan pa nang walang kuwentang iyak at sigaw ng kasama mo. Kainis.

Tumungo naman siya sa akin at agad na kaming tumakbo. Subalit, agad naming nakita si Rick nang naka-tayo lang at may hawak yata siyang bilog na may tali na pwede niya nang i-ikot-ikot na parang roller coaster na parang laruan lang.

“Whrrrpppph” Unang sipol ni Rick. “Akala niyo matatakasan niyo ako huh, Nagkakamali kayo. Ha-ha!” Sabay tawa nito kasama ng demonyong ngiti.

Tang ina! Porket makapal lang buhok mo, matangkad, maputi, mapula mata mo, gwapo, akala mo kung sino ka na, huh?

Not gonna lie, naka-Nike T-shirt siya na Black this time.

Sabay nakita ko na ang hawak niya ang Ulo ni Jane (What the Fuck!) na na may ilang bahid ng dugo at naka-baon ang kutsilyo sa kaniyang noo ng kaliwa niyang kamay habang tumutulo pa ang dugo, at ang isa pang bungo na hawak niya sa kanan naman niyang kamay.

Umiyak nanaman si Mae “Rick… Ba’t mo ba ginagawa ito sa amin?” Sabay umiyak pa itong babaeng ’to (sarap batukan)

“Alam niyo, Ang saya naman pala manubos ng mga walang kwentang tao kagaya ninyo eh.” Sabay taas ng boses niya kasama nito ang tono ng pang-iinsulto.

Nagkaroon na ako ng Clue sa isip ko, Ang clue na iyon ay ang bungo na hawak niya. Plus, ang kutsilyo na hawak niya. Walang duda, Siya yung serial killer at hindi ko din ma-justify na… Baka sinapian lang ito ng masamang espiritu. Ewan, iyon ang aking kutob. Mabuti at hindi naman iyon napangyari sa akin that time.

“Oh talaga? Ba’t hindi mo rin pala pinugutan ’yang ulo mo dahil wala ka rin namang kuwenta sa mundo? Salot ka lang din sa lipunan, Gago!” Bulalas ko rin na may pang-iinsulto.

“Tatsuya” Sasabat pa sana si Mae nang pigilan ko nga.

Actually, nabanas ako sa sinabi niya eh? Ano? Kami, Walang kuwenta? Eh ’di wow. Letche siya! Akala mo kung sino makapagsalita amputa porket sinapian lang ng Demonyo eh. Ang lakas mo pre!

“So, Sinsubukan mo ba ako, huh?” Tanong ni Rick sabay inalis niya ang kutsilyo na nakabaon sa ulong hawak niya at sinadya niyang pinagulong sa patag at pinapunta sa’min at todo step forth naman si Mae sa likod ko. Hindi naman ako natakot dahil namumula na ako sa Galit. Wala akong pake kahit may patalim ka pa. Handa akong makipagpatayan, makikipagpatayan talaga ako. Kaya kong ibuwis ang buhay ko para lang sa mga kaibigan kong pinatay niya. Tang ina, Traydor pala ’tong Rick na ito

“Okay, Ba’t hindi tayo maglaro ngayon?” Pinapakita ko ang tapang ko, “Alam mo, nakaka-excite ’to.” Deklara ko pa.

Kinabahan din ako sa sinabi ko dahil heto pa lang ang unang pangyayaring hindi ko inaasahan—I mean, unang beses na pasukin ang ganitong eksena, gaya na lang na makikipaglaban ka.

Hanggang sa binitawan niya ang bungo na hawak niya at bumagsak sa patag na damo at seems malawak ito at naka-pagitan sa amin ang lapida. Is this a battle like a Final Fantasy? One of my favorite game though. Ba’t hindi ko nga pala i-apply ito in a real life.

Pinatunog ko muna ang aking mga buto from my neck, fingers and everything as long as my body got stretch (Ano, ready to fight lang.)

Lumapit si Rick sa akin at umatras si Mae sa akin at agad akong sinunggaban ng suntok sa mukha, At siyempre, gumanti din ako, Sa kaliwang mata ko siya tinira gamit ng kanan kong kamao at kamuntikan pa akong mahiwa ng dala niyang kutsilyo dahil agad niyang itinaas ang kaniyang kanang kamay habang hawak niya ang kutsilyo at napaatras ito. Sabay ko siyang tinadiyakan ng aking kanang paa at mamuntikan pa siyang matumba. Sinunggaban ko din siya ng suntok at sa wakas, nabitawan niya din yung kutsilyong hawak niya. So fair na, Wala na siyang extreme melee, so makakalaban pa ako ng patas.

Sa hindi ko inaasahan, agad niya akong sinunggaban ng sakal gamit ng kanan niyang kamay at inangat niya pa ako. Pota! Ang sakit sa lalamunan! Hindi ako masiyadong maka-palag dahil yung kirot ng pagkakapisil sa leeg ko at halos mapapikit na ako, hindi makapag-salita at sinusubukan kong alisin sa leeg ko ang kaniyang kamay.

“’Wag mo na lang kasi akong subukan, Masiyado kang nagpapakabayani, eh. Ba’t hindi mo na lang isuko iyang buhay mong walang silbi?” Pangiting demonyong sambit niya

Habang ako naman ay hindi maka-imik at patuloy lang akong dumadaing dahil sobrang sakit talaga ng pagkasakal niya sa akin.

Subalit, nakita ko si Mae tumakbo at dinampot niya ang kutsilyong nabitawan ni Rick ng hindi pa ito lumilingon at sa akin lang si Rick naka-focus habang nginingitian niya pa ako although namumula pa din ang kaniyang mata. Ang hindi alam ni Rick ay heto na din ang huli niyang gabi.

“Tutal naman, pareho naman kayong walang kuwenta––” Wika pa niya.

Sabay nakita ko si Mae ay hawak niya ang kutsilyo at itinaas niya na ito gamit ng kaniyang kanang kamay at ibinaon ito sa batok ni Rick. Hanggang sa nabigla ito at nagsimula nang umaagos ang kaniyang dugo mula sa kaniyang leeg at nabitawan niya rin ako at nabagsak ako sa lupa.

Infairness, hindi ako makapaniwala na magagawa niya ’yun. Seems naka-patay din si Mae, ano kaya magiging paratang nito sa kaniya. Ayoko siyang mahuli ng Pulis. Seems malawak naman ang Sementeryo ay ewan ko na lang kung may nakakita pa sa amin.

“Hayop ka! Pinatay mo ang mga kaibigan ko! Traydor ka!” Iyak at sigaw ni Mae at unti-unting pumapatak ang kaniyang mga luha. “Alam mo, Sana hindi ka na lang namin naging kaibigan. Wala kang kuwenta” Sigaw pa niya.

“S-s-s-sorry” Walang tonong pagkasabi ni Rick at Nakita ko na biglang nagbago si Rick at nakita ko ang kaniyang mata ay bumalik na sa normal habang ang kaniyang dugo ay patuloy pa ring unaagos. Sabay bumagsak ang kaniyang katawan sa lupa.

Hindi naman ako makatayo dahil hawak ko ang aking leeg gamit ng aking kanang kamay at halos mapa-ubo na ako sa sakit (kung ikaw pa naman masakal). Agad tumakbo si Mae palapit sa akin at itinayo niya ako.

“Okay ka lang?” Tanong na alala ni Mae.

“Oo.” Napahinga ako, “Ayos lang ako. Ikaw?”

Tapos tumungo siya sa akin “Ayos lang ako. Salamat.” Sabay niyakap niya ako.

“A-Ako dapat ’yun kasi niligtas mo ang buhay ko. Salamat nga pala.” Ngiti kong sabi at niyakap ko din siya.

“Alam mo, Hindi ko ’yun magagawa kung hindi mo pinalakas ang loob ko”

“So ano, tara na? Kailangan na natin umalis dito.” Mungkahi ko at tumungo naman siya sa akin.

“Sige” Ngiti niyang pagkasabi.

Ilang oras pa ang nakakalipas ay natunton na namin ang shudad, na para bang walang nangyari, kahit madilim ang paligid. Pero masakit sa amin kasi namatay ang tatlo namin kaibigan dahil sa pesteng Rick na iyon, actually, kasama pa rin siya sa tatlong nabanggit kahit masakit at nakakainis isipin.

Sa inaakala kong matatapos na ang lahat ngunit, may isa pang pangyayaring hindi inaasahan.

“Sorry nga pala sa nangyari. I think ako yata naging sanhi ng gulong iyon” Una kong dispensa kay Mae habang naglalakad kami sa kalsada, sa tabi pa ng gutter

“Wala ka dapat ika-hingi ng sorry, Okay?” Sabi niya, “Kasalanan iyun ni Rick. Sinabihan ko na kasi siya kanina pa na huwag niyang pakialaman ang bangkay ng patay, Lalo na yung bungo. At ’yun nga ang napangyari, Nasapian yata siya ng Demonyo. Kasama ko kasi siya kanina at tinakbuhan ako na parang ewan”

“Wut? Ginawa niya ’yun? Tarantado ’yun ah?”

“Sinabi mo pa. Ta’s iyon nga, Nuong pagbalik niya kanina, may dalawa siyang babaeng pinatay at ikinaladkad niya na para lang niyang maleta.”

“So, seems wala na silang tatlo, ano na sasabihin natin sa mga classmates natin?”

“Ngayon pa lang, parang ayoko na magsalita sa kanila—at siguro, kausapin sila.”

“Ako din. Baka kasi hindi nila tayo paniwalaan, eh.”

Hanggang sa nakarating na ako sa tapat ng bahay ko. Seems, mga 20 ft. lang ang distansiya starting from me to that point of the house.

“Um, Tatsuya, Dito ka na––”

“Hindi. Samahan na lang kita sa inyo” Mungkahi’t tanggi ko

Ano? Maglalakad siya ng mag-isa diyan sa daan? Paano kung mapa’no siya doon?

“’Wag na. Kaya ko na ito. Okay?” Tanggi niya

“Hindi kakayanin ng konsensiya ko na mag-isa kang naglalakad––”

“Please! Kung ayaw mo akong mainis sayo, hayaan mo na lang ako.” Sabay diin niya.

“Okay sige.” Biglang nanlamig ang tono ko, “Mag-iingat ka palagi, huh?”

“Ikaw din, Tatsuya.” Ngiti niyang sabi.

On that time, Mag-isa na ngang umalis si Mae at ayaw niya pa ng may kasama just in case na kung ano pang mangyari sa kanya or what.

Hanggang sa nakauwi na ako sa bahay at nakita ko si Otōsan habang nakaupo sa sofa at nagbabasa ng Diyaryo gaya ng Philippine Bulletin News.

“ Tada ima… [Nandito na po ako.]“ Una kong bati nang pagtungtong ko sa aming sala

Inalis niya ang Diyaryo at inabot niya sa akin ang kaniyang kamay. Seems naka-suot lang siya ng Reading glass, maputi ang kaniyang buhok, may crinkles ng kaunti, with his Japanese face like me and seems to be more cute he has. I think galing lang siya sa work niya dahil naka-formal attire siya like a white sleve and a black trouser. “ Ima tatta nande kaeru no ? [Bakit ngayon ka lang? (Literally, bakit ngayon umuwi?)]“ Tanong niya sa akin ni Otōsan at nagmano na ako.

“ Ano, Watashi wa…Doukyōsei to tamuro shitandesukedo . [Um, Ako ay…Gumala lang kasama ng mga classmates ko]“ Tugon ko.

“ Ima nanji koto wo shiranai? Kako no Jū~ji no ya? [Hindi mo ba alam kung anong oras na? Pasado alas diyes na, oh?]“ Sabay itinaas niya ang kaniyang boses at iniharap niya sa akin ang gintong relong nakakabit sa kaliwa niyang pulso.

I know right, Jū~ji na—I mean, Alas dies na. Bakit, tinatanong ko ba?

Ako na lang ang mag’a-adjust para humingi ng dispensa “ Otousan wa, honto gomen nasai [Pasensiya na po talaga, Papa.]“ Sabay yuko ko sa kaniyang harap. “Hayaan niyo po ’pa, hindi na po mauulit iyon.”

Sabay tinignan ang mukha ko at parang nagtataka yata ito na ewan at napakamot sa ulo “ Ē ? [Huh?]“

“ Īya, īya, Tsumari, Sonna koto nidoto shiteimasen. Haha! [Hindi—Hindi, ang ibig ko pong sabihin, hindi na po iyon uulitin.]“ Seems awkwardly ko pang pagkasabi.

“ Yatto shita hou ga ii! Sore dewa, Omae ga ore ni komatta kara no ya!“ [Dapat lang. Dahil kung hindi, Malalagot ka sa ’kin.]“ Malamig na tono niya.

“ Hai, wakarimashita . [Opo, naiintindihan ko.]“ Tango ko.

“ Yossha, O-heya ni ikunde, nemuro .“ [Sige na, Bumalik ka na sa kuwarto mo at matulog na]“

“ Hai ! [Opo!]“ Sambit ko at yumuko ako ulit sa harapan niya.

By the way, as expected, hindi nga pala siya nakaka-intindi ng Tagalog kahit na nasa Pilipinas na siya bagama’t yung English lang ang tinututukan niyang pag-aralan instead of tagalog. Eh ’di sana ininglish na lang niya ako––alam naman niya sa sarili niya na hindi pa ako kasing lutong niya magsalita ng Japanese eh.

Tonikaku [Anyway], nasa kuwarto na ako at iyon nga, nagfa-flash back pa din sa akin ang nangyari. Mabuti at naka-tulog din ako.

Hanggang sa ilang araw pa ang nakakalipas ay nalaman ko na lang na Si Mae ay namatay din sa kabila ng iniligtas niya ang buhay ko. Haka-haka nila na nilapitan din siya ng isang kakaibang nilalang na demonyo at nakuha na ang kaniyang kaluluwa. Wala na rin ang kaniyang malay at para na siyang isang mannequin na hindi gumagalaw kung iisipin.

And that time, Doon na lahat nagsimula ang mga bagay na hindi ko inaasahan. Ang isang bagay na imposibleng makita although kahit hindi ito nakikita ng iba, or even kapaki-kapaniwala.

Nasabi ko na ang lahat kay Mark tungkol sa akin and I hope that he understand me after all.

“Grabe p’re, Totoo ’yun?” Duda niya

“Yup” I nodded

“Kayo rin kasi eh. Dapat hindi na lang kayo naglaro sa Sementeryo. Mga wilab din kayo, eh”

“Eh…Hindi ko rin naman inaasahan na ganu’n pala ang mangyayari, eh.”

“So, napangyari nga?”

“Er… Oo. Nangyari na ang lahat. I think kasalanan ko din ang lahat. Kung hindi dahil sa akin, hindi mauubos lahat ng mga kaibigan ko”

“Look, wala ka dapat isisi okay. Nangyari na iyon at alam naman natin na hindi na iyon maibabalik pa” Ngiti niyang pagkasabi. “Ang masasabi ko lang, huh. ’Wag mo nang isipin ang mga bagay na ’yan kahit na nagpapakita sila o hindi. Tandaan mo: Ang takot ay nasa isip lang ’yan”

“Pero––”

“Basta, Isipin mo na lang ang mga magagandang bagay, kaysa sa mga ganiyan na wala naman mangyayari kundi, tinatakot mo lang naman ’din ’yang sarili mo”

“Alam ko ’yun, Pero nagkataon lang talaga na…Minsan, bigla na lang talaga siyang susulpot sa paligid mo na parang nagpapansin lang”

He just still smiled at me after I talk to him. I think wala na siyang masabi o ’di kaya, ayaw niya na magsalita pa dahil naintindihan ko na kung anong senyas niya; Oo, pinipilit kong hindi magkaroon ng takot sa isip ko pero, mahirap eh––Lalo na’t may mga kupal sa paligid mo eh.

Sa hindi inaasahan, ay may tumunog nanaman sa kaniyang cellphone at agad naman niyang kinuha ang kaniyang cellphone, pinindot niya ang lock screen, inilihis niya ng pakanan ang screen ng kaniyang cellphone at itinaas niya ito gamit ng kaniyang kanang kamay at itinapat sa kaliwa niyang teynga.

“Hello po? Pa?” Una niyang sinabi

“O anak, nasa bahay ka na ba?” Tanong ng kaniyang kausap mula sa cellphone ni Mark

“Er… wala pa po eh?”

“Huh? T-teka, akala ko naka-uwi ka na, magpapatulong lang sana ako sayo pag nasa bahay kana”

“Uh sige, ano po ba ’yun ’pa?”

“Paano ba lagyan ng picture yung cellphone ko, I mean, kung paano gawing wallpaper yung cellphone ko?”

“Papa naman. Akala ko po ba, naalala mo na?” Daing niya

“Pasensiya na anak, nakalimutan ko kasi eh, He-he”

“Sige po ’Pa, hayaan niyo, gagawin ko kapag naka-uwi na ako. Anyway, Pauwi na po ba kayo?”

“Malapit na anak. Hintayin mo ako, huh.”

“Sige po Pa. Pauwi na rin ako. Bye”

“Bye anak”

Pinatay ni Mark ang tawag at inibaba niya na ang kaniyang cellphone at ipinasok sa kanan niyang bulsa, Sabay humarap sa’kin at nakangiti

“So paano, makakauwi ka na” Ngiti kong sabi at, okay; The chance na mapapaalis ko na siya sa bahay ko.

“Yup, my Dad needs me. Anyway, salamat nga pala ulit.” Ngiti niya ring pagkasabi

“Walang anuman.”

“Bago pala akong umalis, pwede ba muna kita i-kiss sa labi?” Mungkahi niya.

Ano ba ’yan, Uuwi na lang, may halik pa. Ang daming alam.

Pumayag na lang ako at ngumiti sa harapan niya. “Okay”

After that, we’re kissed on a lips while our eyes are closed then, Umabot naman within 10 seconds siguro.

Subalit, Nang iminulat ko ang aking mata ay tila nawala siya nang parang bula with an instant for One second. Ang bilis? Pero wala na agad ang kaniyang mga damit? At… Ang pinto naman ay nakasarado. Wait––! Paano iyon? Paano siya naka-labas? Ano, Quicksilver lang ampeg (Yung sa Marvel: Avengers, kapatid ni Wanda, a.k.a Scarlet witch). Parang may kakaiba dito uh.

Sandali—Parang nakakapagtaka. Bakit ang bilis niyang umalis sa harap ko ni yapak niya ay wala akong narinig kahit isa yapak lang? Nag’i-ilusiyon nanaman ba ako or naghahallucination na naman? Nung una, nakita ko si Iwa, I think pangalawa na yata si Mark. I really can’t explain this happening

Pero pinaayos niya yung sa akin yung cellphone niya ’di ba? Actual ko din siyang hinawakan. Ang weird.

11

As in Seriously, he goes quickly without walking?

Samantala, Nakita ko na lang na may Cellphone na Samsung Galaxy S Duos GT-7582 (na kulay puti) na nakapatong lang sa mesa at wait, Kay Mark ito, uh? Ba’t nandito ito? Or, I think he missed it before he goes. Kinuha ko ito gamit ng aking kanang kamay at binuksan ko ito, Seems na-curious naman ako kung ano ang nilalaman ng Cellphone na ito. Sabay may napansin ako sa likod nito ay may bahid pa na parang scarlet ang kulay sa may charging port nito. Nahawakan ko ang parteng may kulay at napansin kong Dugo ito. Fuck, Nakakapagtaka.

Until I look up for a dial at may nakita akong isang number na +639182159010 ; na nangunguna sa listahan, which is kagabi lang ito at exact 12 in a midnight, at may mga recents text ’din ito nang aking mabuksan ang kaniyang inbox.

From: Bert

pre pg d m bngay ung video patay k skin!

“Kapag hindi ibinigay ni Mark yung video kay Bert, Ibig sabihin, Papatayin siya?” Wika ko lang ng walang pasubali at—Weird. Ano kayang meron sa video na sinasabi nila na—Hey, eto ba yung dinidiin ni Mark sa kausap niya about sa Video last time? Sinubukan kong tawagan yung number na iyon at sana may load ’to nu?

Hanggang sa itinapat ko na sa kanan kong tainga ang Cellphone ni Mark at sinusubukang tawagan if it’s working or kung may load pa just testing it dahil curious lang sa features ng cellphone na ito, May narinig akong isang kakaibang ungot na parang umiiyak and I bet na lalaki ang boses.

“ Mmmmrrhhh….Wwwnmmmrrrhhh “ Okay, iyan lang ang naririnig ko sa Cellphone ni Mark. As in iyan lang talaga. “ Mmmmwwwrrrhhuuhhuuhhhuuhh “ Ano daw? ’ Wuwuwu ?’

Da’fudge! Parang tanga lang itong cellphone na ito! Nakakabobo naman itong gamitin, Bwiset. Mas okay pa pala yung cellphone ko dito kahit papaano, eh~

I hang up myself and halted the phone abruptly while the screen was facing from me.

Napa-ihi tuloy ako ng konti, Na para bang handa na itong umagos mula sa aking malambot kong gabilya.

Pumunta na ako sa banyo at tumapat sa inidoro, Saka ko binuksan ang zipper ng aking pantalon at inilabas ko ang malambot kong gabilyo, at nagsimula nang lumabas ang aking ihi at umagos na ito pababa sa inidoro. Nang maubos na ang aking ihi at tila may pahabol pa pero, isang patak na lang iyon. Ibinalik ko na ito at nakatago na sa kailaliman ng aking brief at isinara ko na ang Zipper ng aking pantalon.

Subalit, nang lilingon na sana ako sa kaliwa para lumabas ng banyo ay agad na lang may huwak sa kaliwa kong kamay na isang maitim na mamula at nag-uumbukang ugat at wari ko ay may bahid ito ng Dugo. Napa-atras ako bigla at nakampay ko pa ang kaliwa kong kamay dahil sa gulat ko at mamuntikan pa akong madulas dahil mamasa pa ang sahig (dahil naligo nga pala kami ni Mark that time). Napansin kong natamaan ko pala ang kurtina at todo kinabahan naman ako sa nangyari. Fuck! May nangtitrip nanaman ba sa’kin? Puñeta na ’yan. Pati pa naman sa pag-ihi ko, kailangan pa ako pag-tripan? Kainis

Bumalik ako sa sofa at nanduon pa din ang kaniyang Cellphone. I’m pretty sure na naka-limutan ito ni Mark or else, akin na lang ito. Haha!

Kaso parang may mali sa cellphone na ito, it’s like kind of…weird. Ewan ko kung anong mali dito pero, Ba’t hindi ko kayang subukang tignan.

I started to look it’s Gallery, one of the things that I wanted to look something especially, Bold. Ha-ha! Pero at least, may mga pagmumukha naman niya dito kahit papano. Ha-ha! Pero may isang picture akong napansin dito na isang babae at naka-suot na pang-uniform. Bakit marumi ang kaniyang pananamit at daig niya pa ang ipinagulong sa putik? Bakit may gasgas ang kaniyang kanang braso? Naisip ko pa lang na parang ginahasa ito. Ngunit, halos hindi makita ang kaniyang mukha dahil natatakpan ito ng mahaba niyang buhok. Subalit, may nakita pa akong isang video na magkasinghalintulad lang sa litrato na nakita ko at na-curious naman akong i-play ito. Pero sandali, eto ba yung video na sinasabi nila?

“ Tulong!! Tulong!! “ Sigaw ng babae habang naka-gapos ang kaniyang katawan sa patag ng damo at may narinig akong boses ng lalaki na nagsisitawanan-I think, two or three sila, Seems pang-kuya na rin ang boses. Tapos, I think parang sa Gubat nila ginanap ang video dahil may mga matatangkad na tangkay ng mga puno. Pero parang familiar sa’kin yung boses? Hindi ba—

“ Hahaha! “ Hagalaklak na tawa ng isa sa kanila.

Sa nakita ko sa Video ay nakita kong ipapasok lang ng isang lalaki (na naka-topless lang at nakapantalon lang siya) ang kaniyang malambot niyang Gabilyo which is longer at 6, doon sa pinaka-ilalim ng palda ng babae, At nakita ko din ang ari ng babae (pekpek kung didrektahin), Widely and hungry while the owner are not. I think this is a kind of SPG, Harassing Video na napanood ko, I guess. Nag-simula nang kumambyo ang lalaki at tila napasigaw at halos mapa-iyak na ang babae.

“ Waaaaah!!! “

“ Tang ina mo! Manahimik ka! “ Pakulog na sigaw ng lalaki habang kumakambyo ang lalaki.

“ Waaaaaaahaaaaaaa! “ Sigaw at iyak ng babae

“ Putang ina mo, Iwa! Sinabing manahimik ka, eh? “ Pabulyaw pa ng isang lalaki na nakahubad din at nakita kong sinabunutan niya ang buhok ng babae habang umiiyak ito.

Sandali lang, Ano? Wait—Teka! Ano narinig ko? Si ’ Iwa ’ Daw? Yung nasa video? Ma-backward nga.

I previously loop two times yung backward arrow ng nasa video clip at muli kong inobserbahan ang video. Nang marinig ko ulit.

“ Waaaaah!!! “

“ Tang ina mo! Manahimik ka! “ Pakulog na sigaw ng lalaki habang kumakambyo siya.

“ Waaaaaaahaaaaaaa “ Sigaw ng babae

“ Putang ina mo, Iwa! Sinabing manahimik ka, eh ?“ Sigaw pa ng isang lalaki na nakahubad din at nakita kong sinabunutan niya ang buhok ng babae habang umiiyak ito.

Ano? Si Iwa nga?

Putangina… literal na Putangina no’n!

Hindi. Hindi ito Pwede! Bakit nila ginawa ito kay Iwa? Bakit may Sex video siya sa Cellphone ni Mark? Anong ginawang mali ni Iwa sa kanila?

Hanggang sa naibato ko ang Cellphone sa sahig at napadulas ito papunta sa kusina sa Galit ko na makita ko si Iwa na ginahasa siya ng dalawang tukmol na iyon habang nagpe-play pa rin ang video.

Ang naging matalik kong kaibigan na nakilala ko ay sa tingin ko ay wala na nga, Gaya nang sinabi sa akin ni Mark.

Ngayon alam ko na kung sino ang Gumawa ng karumal-dumal na ito? Alam ko na kung sino talaga ang nagwasak ng buhay ni Iwa? Alam ko na ang kasagutan sa mga tanong ko? Isa lang ang masasabi ko, Unang suspetsa ko dito si Mark kahit naging boyfriend ko pa siya dahil siya lang ang may ari nitong Cellphone. Pangalawa, ang dalawang tukmol na nasa video na nanggahasa sa kaibigan ko.

But I think, this is a Good evidence para masabi ko sa kanila ang totoong nangyari kay Iwa so I took a copy of video kahit na bwisit na bwisit akong makitang ginahasa si Iwa upang mai-report ko ito sa buong school.

It was 9 after that shit happens. Oo gabi na (Para sabihin ko sa inyo), For sure magsisimula na ang lagim—Lagim? Uh, Maybe I don’t think so.

Natapos na akong kumain, I-charge ang cellphone ni Mark dahil lowbat na pala iyon dahil sa video na na-play kanina, naghugas ng mga hugasin, nagbasa ng libro like ‘Peace Maker by Robert & Frank Holt’, lahat. Natapos ko na.

Subalit, May natanggap na lang akong isang text mula kay Christine; ang presidente ng aming section, and of course, that’s my classmate. Binuksan ko ang mensahe at ang nilalaman nito:

“

Ne, Kung may number ka ng anak ko Pakisabi naman sa kaniya na umuwi na siya. Ilang araw na kasi siyang nawawala at hindi pa umuuwi“ Sabi ng nanay ni Mark

Kung makita niyo siya, PM na lang po, Hinahanap na po rin siya ni Ma’am Aycardo, ASAP

Teka—Ano? Si Mark? Hindi pa umuuwi? I think nawawala (yata) siya- Pero, Kasama ko siya kanina dito, ’di ba? Naka-usap ko pa nga siya eh, Naging kakwentuhan ko, naging ka-sexmate ko pa nga, eh. Tapos nawawala? Ang Weird talaga nito, huh?

Kung nawawala pala si Mark sa mga oras na ito, Eh ’di…sino pala yung nakasama ko kanina?

Oh Fuck!

No. Shit! P’re! Hindi..

Damn! Ano iyon?

Hindi kaya…May nangyaring masama sa kaniya o hindi kaya naging isa si Mark sa saksi sa paggahasa kay Iwa?

Kailangan malaman nila na ang karumaldumal na ginawa nila kay Iwa.

Agad akong nag-suot ng asul na T-shirt na Never Give Up at seems, sakto sa akin kahit na naka-pantalon pa ’din ako. Inisip ko na ipagbigay-alam ito sa Presidente namin sa section namin.

Hanggang sa sinend ko sa aming group na Aristotle and seems, naka-secret ang Group sa Facebook. Alam kong bawal mag-post ng bastos sa Group. Pero, gusto kong ipaalam sa kanila ang totoong nangyari kay Iwa until it’s posted and was published.

That time, I made a caption: ’ From Mark’s Gallery ’. At kwinento ko din sa kanila about sa naligaw niyang cellphone. Ayun, maraming comments at kaunting likes sa post. Maraming nagdududa at hindi makapaniwala hanggang sa kumalat ang nasabing video at nai-report din ito kinabukasan.

12

There’s an unbelievable and unexpected happens in my whole entire life…

After 4 days ago, nalaman ko na lang ang tsismis na may natagpuan daw na isang bangkay malapit sa isang lawa at ang tadtad ng maraming saksak sa likod, Naka-suot lang daw siya ng pantalon (in short, nakapantalon lang at walang damit na pang-taas) at palutang-lutang lang ang kaniyang katawan. Nang maitalakay kung sino ang bangkay na iyon ay walang iba kundi si Mark Gonzales—Mark Gonzales? Fuck! Classmate Ko—I mean, Boyfriend ko ’yun, ah? Ano nangyari—Fuck! Anong ginawa nila sa Boyfriend ko? Sinong pumatay sa kaniya?

It’s a sad part na nangyari sa buong buhay ko dahil yung boyfriend ko pa ang pinatay nila. Nakakalungkot isipin dahil nawala na siya. Hanggang sa kumalat ang nasabing usapan sa school at nag-simula na silang nagbigay ng mga donasiyon, including me; the SSG group, the teachers, all of Us.

Break time na, hindi ako nag-dalawang-isip na hanapin si Ma’am Vhen. Then finally found her. She was just walking from the canteen and I called her. Meron dapat siyang malaman tungkol sa pagkamatay ni Mark

“Ma’am.” Sigaw na pagtawag ko.

Lumingon din si Ma’am, “Oh, Hi, Tatsuya.” Ngiting sambit niya, tapos lumapit sa akin, “Meron ka dapat malaman tungkol sa classmate niyong si Mark.”

“Opo, Ayun nga po.” Tugon ko naman.

“Ayon sa kuwento ng mga magulang niya, pinatay siya ng kaibigan niyang si Bert. Kung kilala mo siya.”

“Si Bert po?” Until I am confused. Pero sandali, siya ba yung nag-text sa cellphone ni Mark?

“Yup. Hindi ko alam kung ano naging motibo ni Bert sa pagpatay sa classmate mo”

“So, ano pong nangyari kay Bert, hinuli ba siya?”

“Sa tingin ko ay, namatay din daw siya simula nu’ng nahuli siya ng mga pulis dahil sa insidenteng iyon at pinatay daw siya sa loob mismo ng kulungan.”

“Maari ko po bang malaman kung kailan siya namatay?” Tanong ko muli at halos mangilid na ang aking mga mata

“Noong hatinggabi pa ng biyernes bago nangyari ang insidente”

“K-k-kaya po pala wala siya nuong biyernes?” Pagkautal na pagtaka ko, “Ang ipinagtataka ko lang po kasi kung bakit siya pumunta sa bahay ko nuong alas tres ng biyernes? Kumakatok pa nga po siya eh, para lang ipa-ayos lang yung kaniyang cellphone.”

“Pero sinaksak at pinatay siya noong hatinggabi, ’di ba? So, Paano siya makakapunta sa bahay mo nang ganu’ng oras?” Pagtaka niya.

Sabay kinuha ko ang Cellphone ni Mark mula sa bulsa ng aking pantalon at agad naman ipinakita sa kaniya. “Heto po ang cellphone niya. Nakuha ko po ito noong pumunta siya sa bahay ko. Kung hindi nga po ako nagkakamali, Noong nakita ko po ang dial sa cellphone niya, nakita ko na may tinatawagan siyang number nuong mga oras na iyon, And I guess…Hihingi sana siya ng tulong—kaso, nabigo po siya.”

Tapos kinuha naman ito ni Ma’am Vhen ang Cellphone ni Mark mula sa aking kamay, “Teka, Paano mo nakuha ito sa kaniya?” Tanong pa niya habang sinusuri niya ang Cellphone ni Mark.

“Gaya nga po ng sinabi ko, pumunta siya sa bahay ko para ipaayos yung Cellphone niya.” Tugon ko na may paninindigan.

“Hindi mo ba ito kinuha or hiniram sa kaniya?”

Anong kinuha o hiniram , Eh kusa ngang ibinigay sa’kin ni Mark yung Cellphone niya para ipaayos tapos sasabihin niyo lang, ‘kinuha o hiniram’? “Eh, Ma’am, Paano ko naman po iyan kukunin sa kaniya iyan eh, siya nga po yung mismong nag-abot sa’kin niyan eh.” Diin kong sabat sa kaniya, “At isa pa, hindi ko alam ang bahay niya.” Hindi ko man sinasadyang pagtaasan na siya ng tono pero pinipilit ko pa ring maging magalang sa kaniya.

Sabay ibinalik din niya sa akin ang Cellphone ni Mark at sa kaba nito ng mga nalaman niya, “Itago mo na lang ’yang cellphone ni Mark”

“Pero Ma’am–”

“Sige na. Kailangan ko pang bumalik sa faculty.” Sabat ni Ma’am at iniwan niya na ako noong mga oras na ’yun.

Gabi na ang nakaka-lipas, I was wearing Red T-shirt with a print of Monstercat, yung pusa na DJ at payat ang kaniyang paa. I was still observing Mark’s phone although hindi ito sa akin at parang hindi pa talaga ako nakukuntento sa nilalaman ng inbox.

Until this Mark’s phone got receive a message. Binuksan ko at nakita ko ang nilalaman.

From: +639172846293

Sept 12, 2016. 09:28 P.M

Nsan n ung cp ni mark? Akala k nkha m n s knya.

Wait? Sino ito? Kanino ’tong number?

Naisip kong replyan kung kaninong number ito.

To: +639172846293

Sino po ito?

Message sent. Pero nag-reply din siya.

From: +639172846293

C Renz 2 Bert. akin na cp nya at knin m n yng vid n nirape ung babae

What? Ano? Wait—Ano naging connection ng tukmol na ’to kay Mark? Just curious. And—What? Video na ni-rape yung Babae? Hindi ba si Iwa yung tinutukoy nila?

To: +639172846293

Sinong Renz? Anong video ng babae yung sinasabi mo?

Just trying to be innocent like hindi ko kilala kuno, Pero deep inside. Nakakainis. Why do they need this cellphone and took his video?

Hanggang sa nakaramdam nanaman ako ng kaluskos galing sa kusina at seems, alam ko na ’yan. ’Yang mga trick niyong bulok. Alam ko na mantitrip nanaman kayo.

Like Mark said, “ Ang takot ay nasa isip lang ’yan “ it was running in my mind and hindi ko iniisip ang aking takot— Speaking of him, Namiss ko tuloy siya. Siya lang naman nag-turo sa akin kung paano humalik ng tama eh (Seryoso ’yun), tapos iiwan na lang niya ako, Nalungkot tuloy ako.

And at least, yung cellphone niya ay naging remembrance ko although hanggang tingin na lang ako sa mga pictures niya, sa kaniyang pagmumukha.

Ngunit, mayroong kumatok sa pintuan. Sa curious ko ay lumapit ako sa harap ng pintuan tapos pinihit ang door knob at binuksan ko naman ito, at—Huh? Walang tao? Wait, sinong kumatok sa pinto?

Sinubukan kong hanapin sa gilid ng bahay ko kahit madilim pa iyon para lang malaman ko kung sino man yung kumakatok na iyon.

I notice that wala talaga. So, Makabalik na nga lang.

Bumalik ako sa bahay at hinayaan ko lang na nakabukas although ako lang naman din mag-isa dito eh.

Subalit, may narinig ako na may nagbasag ng plato galing sa kusina at sobrang lakas…Grabe! Kapal ng mukha mamasag ng pinggan. Akala mo naman may pamalit, eh.

Sinubukan kong lumapit sa kusina na kung saan may nagbasag ng pinggan. Nang nakita ko ang platong nahati sa maraming piraso nito dahil sa daming bubog na nakakalat sa sahig.

BLAM !

At narinig kong may nag-sara ng pintuan na halos katunog niya na ang bagyo sa labas ng bahay ko. Daig pa ang may nagdadabog dahil sa sobrang lakas.

Agad naman akong kinabahan sa takot at lumingon sa pinto na kung saan doon isinara ang pintuan. Nang aking pag-lingon sa kusina ay may nakita ako isang kakaibang nilalang ang naka-tayo, Sa sobrang itim ng kaniyang anyo ay hindi na ma-recognize kung sino siya. Nang nakita ko na ang dalawang sungay sa kaniyang ulo ay agad na akong tumakbo palayo sa kaniya upang makalabas ng bahay

Papalabas na sana ako ng aking bahay at nang pagbukas ko ng pinto ay agad na lang may isang lalaking naka-tayo sa harap (about 5 ft. lang ang distansiya namin) at agad kong nakita sa kaniya na may hiwa ang kaniyang leeg na patayo ang pagkakahiwa nito at may bahid ng dugo ang kaniyang katawan and seems naka-topless din siya (pero ganda ng katawan. Ha-ha!), At tila, ang kaniyang mukha ay galit na galit at ang mata niyang mapula at maliit ang bilog nitong mata (eyelens) at sa kanang kamay niya ay may hawak siyang kutsilyo at pagkagigil na higpit na paghawak nito. Lalo akong nagulat, kinabahan, kamuntikang mapasigaw at agad akong pumasok sa loob at isinara ko agad ang pinto upang hindi siya makita.

Tatakbo sana ako nang makita ko ang isa pang lalaki (na parang familiar sa akin ang mukha, ang nasa video na kung saan sa point na ginahasa nila si Iwa) na naka-hubad lang din at sobrang dami ng hiwa sa kaliwa’t kanan niyang braso, sa kaniyang dibdib, at sa kaniyang likod; Na may hawak din siyang kutsilyo sa kanan niyang kamay at ang higpit na hawak nito, kasama pa dito ang mukha niyang may bahid ng dugo, pasa sa kaniyang mukha, at ang sàmà ng kaniyang tingin.

Fuck! Paano siya nakapasok dito sa loob ng pamamahay ko at nagawa pa niyang magdala ng patalim? Ano, Papatayin ba niya ako?

Hindi ko din alam kung ano ang intensiyon ng kumog na ito sa akin. May ginawa ba akong masama sa kaniya, I think wala naman yata, ’di ba?

I step forth at nasagi ko na pala ang sofa at kamuntikan pa akong natumba at napa-lingon sa kanan. Lumapit naman sa akin ang lalaki at todo ngiti naman ang ponyetang ’to. Tumakbo na ako papunta sa kuwarto ko palayo sa lalaking iyon at agad kong isinara ang pintuan at ni-lock ang Door knob para walang makapasok sa kuwarto ko. Sa hindi ko inaasahan ay biglang may kumatok sa pintuan ng kuwarto ko na para bang halos sirain na ito dahil sa lakas ng pagkatok nito. Napaatras ako at sa takot kong lapitan ako ng kung sino. Hindi ko maibigkas ng bibig ko na isa iyong ‘Multo’ o ‘Demonyo’. Nataranta na ako at totally, hindi na ako magkanda-ugaga sa nangyayaring ito.

Sinubukan kong humingi ng tulong through texting my Father or my Mother at sa tingin ko, ’yun lang ang way ko para matulungan nila ako. Sinimulan ko kay Chichi [Papa]. Kaso ang worse pa ay biglang nawala ang signal and therefore, hindi na-transmit ang mensahe at hindi ito napadala.

Naisip kong Gamitin ang cellphone ni Mark temporarily para makahingi ng tulong. Kaso ganun din. Wala ring signal. Fuck! What the fuck this cellular phone! Useless & Worthless! Ano na gagawin ko? I’m totally fucked up and screwed like this shit.

Hanggang sa nakalas na lang ang Door Knob at bumukas ang pinto. Nakita ko silang dalawa habang naglalakad at palapit sa akin at nagsisitaasan ang kanilang mga sungay sa kanilang ulo at ang hawak nilang patalim na isang ordinaryong kutsilyo at ang pakurbang disenyo nito. Fuck! What am I gonna do? Mamamatay na ba ako? Papatayin ba nila ako? Umatras ako ulit at halos mapasandal na ako sa bintana na may salamin (which is divided by 2’2 ang salamin at ang border nito) habang kinakabahan pa din ako sa takot. Isang bagay lang ang naalala ko.

“ Siya nga pala, Tatsuya, Kung ano man yung mga nakita mo, Ipagdasal mo na lang na sana walang mangyari sayong masama .“

Naalala ko na kung ano ang sinabi ni Ma’am Vhen sa akin. Alam ko na kung ano ang sandata ko laban ko sa mga demonyong ito.

I start to appear my hands like will going to pray and close my both eyes.

“Ama namin, Sumasalangit ka. Sambahin ang ngalan mo, Mapasaamin ang kaharian mo sundin ang loob mo dito sa lupa para nang sa langit. Bigyan mo po ako ng kakanin sa araw-araw at patawarin mo kami sa aming pagkakasala sa —”

Hindi ko natapos ang aking dasal dahil naramdaman kong may bagay na sumaksak sa kanan kong didbib. At nang iminulat ko ang aking mata ay nagpakita sa akin ang isang nakakakilabot na demonyo at pamilyado ang mukha sa akin. Alam ko kung sino siya, Siya si Rick. Ang pumatay sa mga kaibigan ko.

“Hayop ka, Tatsuya! Putang ina mo talaga, Pinahirapan mo pa akong hanapin ka” Ang magaspang na giit na malalim na tono ang narinig ko sa demonyong ngiti ni Rick at agad niyang inalis sa dibdib ko ang bagay na ipinantusok niya sa dibdib ko at nang makita ko sa kamay niya, kutsilyo ang ginamit niyang pansaksak sa akin at halos manghina na ako dahil nagsimula nang umagos ang aking dugo at napa-upo na ako habang ang aking likod ay nakasandal sa pader. “Noon pa lang, Gusto ko na talaga kayong patayin.” Dagdag pa niya, tapos tumalikod siya.

“ Tsk! Tsk! Hindi ko alam na dito lang pala natin matatagpuan ang isang ’yan “ Hindi lang boses ni Rick, At mayroon pang lumapit na isang lalaking demonyo na may hawak din kutsilyo na yari sa bakal, na parang disenyo niya ay balahibo ng pakpak ng anghel. “Sa totoo lang, Kung ibinigay mo na lang sana ang buhay mo sa amin, hindi ka sana nahihirapan ng ganito.” Sambit ng isang lalaki na palapit sa tabi ni Rick at habang ako ay halos maramdaman ko na ang sakit nang pagkakasaksak sa akin.

Nang babagsak na ang aking katawan sa sahig ay nasilip ko kaagad si Mark at si Iwa na papunta pa lang at ang ganda pa din ng anyo nila. Nakita ko silang naglalakad at hindi inaasahang lumingon at napatingin sa amin.

“P’re, Hindi!” Dinig ko ang sigaw ni Mark at sumugod sila sa dalawang lalaki. Hanggang sa napapikit na lang ako at unti-unting mawawalan na nang malay.

Ilang sandali pa ay naramdaman kong may gumagalaw ng aking braso at nang iminulat ko ang aking mata ay nakita kong ginigising ako ni Mark kahit na naka-topless lang ito at si Iwa naman ay naka-tingin sa akin habang suot niya ang kaniyang uniform.

“P’re, Gumising ka. Hindi ka pwedeng mamatay.” Lungkot at pilit niyang gisingin ako.

“Kuya Tatsuya. Lumaban ka! Kaya mo ’yan!” Pilit naman akong inaalog ni Iwa.

“Pre, A-akala ko, Patay ka na?” Pinipilit kong magsalita kahit nauutal na, nanghihina, nararamdaman ang sakit at alam kong lumabas na sa bibig ko ang aking mga dugo, ngunit, pabulong na lang.

“Hindi p’re—Ano kasi,” Tugon ni Mark at huminto sandali, “Hinanap namin si Rick dahil alam kong pupuntahan ka niya. Kaya kami nandito para pigilan siya, Ngunit, nahuli kami.” Sabay yumuko siya sa harapan ko at, “Patawad”

“Ang lalim naman ng sorry mo, p’re”, Natatawang sabi ko kahit papaos, “Ayos lang. Masaya ako na nandito ka. Lalo na sayo, Iwa. Pasensya na kung hindi kita hinanap at kinausap sa kabila ng mga nalaman ko tungkol sa nangyari sa’yo”

“Ayos lang po iyon, Kuya. Ang importante ay ligtas ka na” Ngiting sabi ni Iwa.

Alam ko na ipinipilit nila akong mabuhay kahit na isa na silang multo, at ipinipilit kong labanan ang sarili ko subalit, mahirap—hindi ko na maramdaman ang aking katawan at tila nanghihina na ako.

“P’re.. Lumaban ka! Pakiusap, Lumaban ka!” Pilit niya na gisingin ako at hanggang sa hindi ko na maramdaman ang lahat ng aking katawan, ang aking mga dugo ay hindi na umaagos at hindi na gumagana gaya ng isang makinarya na hindi gumagana sapagkat, wala na ang baterya o may sira sa parte nito.

Iminulat ko ang aking mata at nakita ko ang isang malaking bundok na kung aakalain mong burol, ang magandang hubog ng mga ulap, ang mga magagandang patag ng damo at ilan sa mga bulaklak ang nakatanim sa patag na ito habang ang araw ay hindi pa lumulubog. Nakita kong naka-suot na lang ako ng Mapusyaw at maputing damit na kulay asul at ramdam kong wala ang hiwa sa aking dibdib. Subalit parang kakaiba ito. Nasaan ako? Ano lugar ito? Ito ba yung sinasabi nilang paraiso sa langit? Hindi—Hindi ito pwede. Paano si Otōsan ? Yung mga classmates ko? Si Iwa? Si Mark? Kung sa bagay ay wala na akong magagawa pa kung ’di, andito na din ako.

Hanggang sa nakita ko na lang ang isang lalaki at babaeng naka-upo lang sa patag ng damo sa dulo pa nito. Nagtaka ako kung sino sila. Sinubukan ko silang lapitan at tawagin kung sino sila. Nang nilapitan ko sila, Nakita ko na sila Iwa at Mark pala iyon.

“Iwa? Mark?” Duda ko pang tawagin sila ng malakas kong boses.

Lumingon silang dalawa sa akin “T-tatsuya?” Sabay nilang binanggit ang pangalan ko.

“P’re. Andito ka pala?” Galak namang sambit ni Mark.

“B-ba’t nandito kayo?” Galak na Tanong ko at lumapit ako upang yakapin sila at nayakap ko din sila ng ganoong kahigpit. At hindi mo nga aakalaing kahit naging multo sila noon ay mararamdaman mo rin sila at mahahawakan.

“Ikaw, Ano sa tingin mo ang ginagawa dito?” Ngiting tanong sa akin ni Iwa.

“H-Hindi ko alam” Tugon ko na walang katiyakan.

Sa katunayan, mas naging maganda ang mukha ni Iwa at naging gwapo naman si Mark at malinis din silang tignan. Ganun pala kapag nasa paraiso ka na, ano?

“Totoo bang paraiso ito?” Paniguro ko

“Oo naman, Kuya.” Tugon ni Iwa at tumango, “Ikinagagalak kong hindi ka naging isa sa kanila.”

Medyo curious ako sa sinabi ni Iwa, “Ano ang ibig mong sabihin?”

“Ang ibig niyang sabihin ay hindi ka naging isa sa mga naging kasama ni Rick.” Ngiting sabi ni Mark.

“Wait, hindi ko maintindihan. Seems to be weird, eh?” Medyo naguguluhan ako sa sinabi nila.

Sa totoo lang, ano yung hindi dapat ako na maging isa sa kanila? Nakakalito.

“Hindi bale, siguro alam mo na kung sino ang tanging kaisa-isang nagligtas ng kaluluwa mo?” Pangiting tanong ni Mark

“Kayo!” Oo, tama, Sila ang nagsagip ng buhay ko sa kabila nang dumating sila Rick. “Hindi ba’t kayo ang nagligtas sa akin?”

“Bukod pa sa amin. Sino pa sa tingin mo?” Ngiting sabi ni Mark at tipong parang hindi siya nasisiyahan sa tugon ko.

Inisip ko agad ang unang lumikha ng Lahat, na kung minsan ay hindi ko pinaniwalaan ang kaniyang kakayahan, nang masabi kong “…ang Panginoong Diyos Ama na lumikha ng lahat.”

“Ayos, Kuya! Kinagagalak nga pala naming nakilala mo kung sino ang nagligtas sa iyo.” Ngiting sabi ni Iwa.

Sa hindi ko inaasahan ay biglang nagbago ang kanilang anyo. Naging suot muli ni Iwa ang kaniyang Uniform na sandamakmak na dumi at may sugat ang kaniyang katawan at ang kaniyang mukha na may bahid ng dugo, Habang si Mark naman ay naka-pantalon ulit siya at wala ang kaniyang pantaas na damit, maraming tadtad ng kutsilyo sa kaniyang likod at mga ilang hiwa sa kaniyang dibdib, na para bang maagnas na ang kaniyang katawan, at tila, naging multo o bangkay na nga silang pareho.

“Uy—Anong nangyari sa inyo?” Taka ko

“Heto na ang aming aming panahon.” Tugon ni Mark, “Sa tingin ko, kailangan mo nang bumalik sa mundo. Hindi mo na kailangang magtagal pa rito” Wika pa niya.

Sa gulat kong ipinakita na nila ang kanilang anyo ay napaisip ako kung kailangan ko pang bumalik sa mundo o dito na lang ako sa paraisong ito. At hindi na din ako natakot kahit na ipakita pa nila ang kanilang anyo

“Pre, Iwa. Hindi ko kayo iiwan” Sambit ko na may pighati.

“Hindi pwede.” Tanggi ni Mark.

“Pero bakit?” Tanong ko.

“Tandaan mo p’re, Meron pang nagmamahal sa’yo. Ang Mama’t Papa mo. Alam ko na ipinagdadasal ka nila na bumalik sa piling nila.”

“Isa pa Kuya, Hayaan mo, andito pa rin naman kami sa tabi mo. Hindi ka namin makakalimutan” Ngiting sabi ni Iwa, “Bagkus, babantayan ka namin.”

“Ayokong mawala kayo. Gusto kong sumama sa inyo” Pagtanggi ko at halos humagulgol na ako.

“P’re naman, Hindi nga pwede.” Daing ni Mark.

“Bakit ba?” Hagulgol na daing ko at agad kong niyakap si Mark kahit na marami siyang sugat at madumi pa ang kaniyang katawan as long as mahal ko siya, wala na akong pakialam.

“Ganun kasi kita kamahal, P’re. Ayokong nakikita kang nasasaktan. Gusto kong maging masaya ka sa mundo”

“Please, ’wag mo naman akong iwan oh?” Humahagulgol kong nakikiusap sa kaniyang harap.

Umiling lang siya, “P’re. Kaanib kami ng kampon ng impiyerno.”

“Wala akong pakialam kahit maging demonyo ka pa basta’t mahal kita at hindi kita iiwan!” Mariin ko.

Narinig kong napabuntong-hininga siya, “Pre—”

“Ano bang dapat kong gawin para makasama kita, ha?” Pasigaw ko kahit na nangingiyak na ako’t naka-subsob ang aking ulo sa katawan ni Mark—pero malapit sa balikat niya.

“Er… Gan’to na lang p’re, Makinig ka sa sasabihin ko, Okay?” Sabi niya at agad niyang hinawakan ng mahigpit ang pagitan ng aking braso at hinarap niya ako kahit na ganun pa din ang kaniyang hitsura. “Kailangan mong bumalik sa lupa. Kapag nakabalik ka na, Ipapangako ko na babalik din ako para makasama ka.” Ngiti niyang sabi.

“P-pero” Paano kung hindi talaga siya makabalik? Paano kung gusto lang talaga niya akong mawalay sa piling niya?

“Ah, Basta. ’Pag hindi ka sumunod sa’kin, Iiwanan talaga kita. Tapos Kakalimutan ko na naging mag-boyfriend tayo.” Sabay banta ni Mark sa akin

“P’re naman, eh.” Daing ko at sinadya kong ibaba ang aking labi, yung tipong magmumukha kang malungkot

“Ha-ha! Biro lang, ano? Siyempre, mahal kita, eh!” Ngiting sabi niya, “Sige na, P’re. Hayaan mo, Susunod na lang kami ni Iwa kapag maari na kaming ibalik sa takdang panahon.”

“Oo nga. Tsaka isa pa, Kuya. Magdasal ka kung ano mang mangyari sa’yong masama. Andiyan lang si Kamisama [Lord] sa tabi mo kahit na marami kang nagawang mga kasalanan. Andiyan din siya at handa lang siyang makinig sa mga bawat dasal mo.” Ngiting pagkakasabi ni Iwa at tumango ito

“Sure kayo, huh?” Paniguro ko at tila mayroong pagdududa sa kanila, “Alam niyo, Mamimiss ko kayo.” Ungot at lungkot ko at hindi ko pa rin tanggap na mapapalayo sila sa akin sa kabila nang iniligtas nila ang buhay ko.

“Kami rin. Mamimiss ka din namin” Ngiting sabi ni Iwa.

“Siya nga pala, P’re. Humihingi nga pala ako ng tawad sa ginawa ko. Hindi ko dapat sa’yo pinagtakpan at hindi paniwalaan si Iwa. Alam ko na naging mabuti siyang kaibigan” Sabay paghingi ni Mark sa akin ng tawad.

“Pero–”

“’Wag mo nang alalahanin ’yun, Kuya. Pinatawad ko naman si Mark sa kabila nang hindi mo dapat ako paniwalaan at makita ang naging milagro nang buhay ko. Isa pa, Nakaganti na din ako pagkatapos nilang durugin at wasakin ang buhay ko. Nagpapasalamat din ako sa cellphone ni Mark sapagkat nalaman ko na kung sino ang dumurog ng aking pagkatao. Ngayon, Sinisigurado ko na hindi na ako manggugulo pa dahil ayos na sa akin ang lahat.” Ngiting pagkasabi ni Iwa.

“So.. Ibig sabihin, mali ang paratang nila sayo–” Tanong ko sana

Kaso, sumabat siya, “Hayaan mo na iyon, Kuya. Bahala na lang sa kanila ang Diyos na may kapal”

Subalit, biglang lumitaw ang isang malaking lagusan sa likod nila Iwa at Mark habang umiikot ang mga iba’t-ibang mga linya’t kulay na pumapaloob sa lagusan na iyon.

“So, Nandiyan na ang lagusan pabalik sa mundo.” Ngiting sabi ni Iwa.

“Kayo? Paano kayo?”

“May kailangan pa kaming gawin upang maging katulad mo rin, na mabigyan ng pagkakataong makabalik sa lupa at mamuhay ulit.” Ngiting sabi ni Iwa

“Simple lang naman. Ang misyon namin ay kinakailangan naman mapabalik ka sa lupa. Papangako din namin na makakabalik din kami kapag nagawa na namin ang aming misyon.” Ngiting sabi ni Mark.

Bago ako lumayo sa kanila, lumingon muna ako saglit. “Uh, P’re?”

Ngumiti naman si Mark sa akin at ganun ’din si Iwa. “Bago ako umalis, pwede ba kitang halikan kahit saglit lang?” Mungkahi ko at naalala ko ang sinabi sa akin ni Mark bago siya umalis.

Subalit, tinignan muna ni Mark ang kaniyang sarili at bumalik ng tingin sa akin. “Ha-ha! Ba’t hindi?” Ngiting sabi ni Mark

Lumapit ako kay Mark at agad ko siyang hinalikan sa labi kahit na alam ko sa sarili kong nakaka-diri siyang tignan dahil sa kaniyang anyo. Nakita rin iyon ni Iwa at napangiti sa amin. Nilasap ko ang kaniyang labi at halos pumatak na ang aking luha dahil siyempre, hindi ko na siya makakasama at totally, namimiss ko na siya.

At siyempre, hindi ko din makakalimutan si Iwa sa kabila nang ipinakita niya na tapat pa din siya kahit nuon pa ay ayaw ko siyang makita. Niyakap ko ulit si Iwa nang walang pasabi kahit na madumi at nagmukha na siyang Pangit sa kaniyang anyo dahil sa madilim niyang nakaraan, as long as mahal ko na din siya bilang kaibigan. Hindi ko din inasahang yayakapin niya rin ako ng mahigpit “ Arigatō gozaimasu, Onīsan [Salamat, Kuya]“ Ngiti niyang pagkakasabi.

“ Dō itashimashite [Walang anuman]“

Hanggang sa lumayo na ako para maka-balik sa lupa at siyempre, nagpaalam na ako sa kanila. At nang nakapasok na ako sa lagusan na halos puro liwanag lang ang nakikita ko at nagpatuloy pa din ako sa aking paglalakad.

At maaring iyon na lang ang huling pagkakataon na makikita ko silang muli…

Dewa, sayonara.

Kitto… mata aeru koto…

13

Is this the end between of us?

Hanggang sa…

Minulat ko ang aking mata. Nakita ko ang puting kisame at ang bumbilyang nakakabit sa kisame dahil sa liwanag nito. Inilingon ko ang aking ulo sa kaliwa at nakita ko ang mga ibang gamit gaya ng Dextrose, na nakasampay sa tangkay ng bakal at nakita kong naka-konek sa kanang braso ko ang hose nito at may patch pa ito ng tape. Napansin kong naka-suot ako ng T-shirt na light blue. Nang naiangat ko ang aking katawan ay agad kong naramdaman ang kirot sa aking dibdib at nang mapansin kong may patch ito ng tape ang aking dibdib nang aking silipin sa loob ng aking T-shirt. Nang makita ko ang paligid ay, isa pala itong kuwarto. May nakita akong isang biskwit gaya na lang ng isang Skyflakes at bote ng tubig na nakapatong sa lamesa na kasing-taas lang niya ang kamang hinihigaan ko. Nang malaman ko nang isa itong ospital.

Naalala ko nga palang sinaksak ako ng demonyong Rick na iyon sa aking dibdib. Pero, bakit ako yung deserve na mabuhay sa kabila ng mga bangungot na gumugulo sa buhay ko? Bakit hindi nila ako pinatay na halos pugutan na nila ako? Isa lang ang nasa isip ko: Naalala ko na ang Panginoong Diyos pala ang nagligtas ng aking buhay kahit alam ko na hindi ako naniwala sa kaniyang kakayahan. Masiyado akong naniwala sa sarili ko na wala siya/hindi siya totoo.

Now I realize how God is Real. Ngayon ay pinagsisisihan ko na ang mga pagkakamaling ginawa ko. Nagsisisi na ako. Hindi dapat ako nararapat na mabuhay sa mundong ito, Masiyado kong hinusgahan ang kaniyang kakayahan at Hindi ko ito pinahalagahan.

Hanggang sa nag-simula nang pumatak ang aking mga luha at nagsisisi sa nangyayari sa akin ngayon.

Until then, May pumasok sa loob ng kuwartong ito at nakita kong si Chichi [Papa] iyon.

“ T-tatsuya-kun! Yatto ikita. Kami no ooki ni… [Tatsuya! Buhay ka. Salamat sa Diyos…]“ Surpresang makita ako ng aking Otōsan [Tatay] although galing siya sa kaniyang work (Dahil naka-casual suit ito) at agad akong nilapitan.

“ Chichi, G-gomennasai. [Papa, Sorry]“ Humahagulgol na paghingi ko ng tawad at nag-simulang gumilid ang aking luha.

“ Zenzen Daijoubu [Ayos lang]“ Sabi niya at agad ko siyang niyakap at halos mapasubsob ang aking ulo sa kaniyang dibdib habang hinihimas niya ang aking likod. “ Genki na no? Ii desuka? [Musta na, Ayos ka lang ba?]“ Tanong ni Papa sa akin

Naka-subsob pa din ang aking ulo sa kaniyang dibdib habang ang aking mga luha ay pumapatak at seems napahagulgol ako. “ Hai, Ii desu yo [Opo, Ok lang ako]“ Sagot ko at dumistansiya rin pagkatapos.

“ Nani ga atta no? [Anong nangyari sa iyo?]“ Tanong niya sa akin at sabay tinignan niya ang sugat sa aking dibdib. “ Dare ga omae ni kore wo yatteita? [Sinong gumawa nito sa iyo?]“ Malamig na tanong niya.

“ Dare ka ga ore ni koroshitai desukedo. [May gusto pong pumatay sa’kin]“ Pangingilabot kong tugon

“ Dare wa? [Sino?]“

“Si…Si, Rick po, Otōsan “

“ Rikkutte wa dare no? [Sino si Rick?] Yatsu wa omae no teki da na? [Kaaway mo ba iyon?]“ Tanong pa niya.

“ Rikku san ga janaidakede…chōdo teki janai kedo, Obake desu. Soshite, kare wa satsujinsha desu. [Hindi lang si Rick at…hindi lang siya kaaway, kundi multo. At mamamatay tao po siya.]“ Tugon ko. Sana maniwala siya

“ Yatsu wo aetara, koroshite yaru! [Kapag makita ko siya, papatayin ko siya!]“ Malamig niyang sabi, “ Anzen shite, Tatsuya-kun, Sukunakutemo, kitto anzen da. [Huwag mo nang isipin iyon, anak. At least, Okay ka na.]“ Ngiting sabi pa niya.

“ Okagesamadeshita, Chichi. [Salamat po, ’Pa]“ Ngiti kong sabi.

“ Dō itashimashite .“ Ngiting sabi ni Papa.

At isang surpresa ang nakita ko. Nakita ko din pumasok si Ma’am Vhen at this time, naka-pang suot pa rin siya like a Teacher suit, or Sabihin na lang natin na Color Pale Brown ang kulay ng kaniyang suot at unang lumapit kay Papa.

“Good afternoon, Sir.” Bati ni Ma’am Vhen

“Good afternoon, Ma’am. Thanks for visiting my son” Galak na bati ni Papa at tumango sa harap ni Ma’am Vhen.

“Yeah, It’s was er…” Okay, Ma’am, Alam kong Awkward, hindi pa gaanong kagaling magsalita si Otōsan ng English “It’s pleasure to meet your son, Mr. Hatakeyama.” That time, Umalis muna si Otōsan at hinarap si Ma’am, pareho yumuko na may degree at may paggalang.

“I’m really sorry if my son haven’t attended your class for an almost week due to his situation—But, You know, Ma’am, I was totally got concern and doubt about what-happened-to-my-son. He just got stabbed in his right chest without any knife or tools have been found in his bedroom. I was just—saw him lying in a floor while his blood are scattered in a floor when I’m home from work.” Huminto si Otōsan , “All I did is to beg for help but thank God he helped us”

“I’m sorry for what happen to your son. I am also concern about his situation, too. I didn’t see him in my class because he’s been absent for a whole week. So, I’ve thought that I should visit his home for a consent but someone said, he’s been in a hospital, So I’ve decided to find him and I’m here.”

“Oh, I am feel very sorry, and about your time visiting us.”

“Don’t worry, Mr. Hatakeyama. I already excused him to his classmates and his teachers that he is not going to attend on his class because he got sick.”

“I would like to say thank you for your caring about my son.”

“It’s my pleasure, Sir.” Nakita ko sa mukha ni Ma’am na masaya siya. “And that’s why I am here to see what is he right now.”

“So, um…” Nilinis niya ang kaniyang lalamunan “You can talk to him anytime”

“Sure.” Ngiting sabi niya at naka-upo lang si Papa sa shed sa pader malapit lang sa pintuan.

Lumapit naman si Ma’am Vhen sa akin kahit na naka-upo pa din ako at may Dextrose na naka-kabit sa akin.

“Ma’am, Sorry po talaga” Agad naman ang dispensa ko sa kaniya. Baka kasi sermunan niya ako, eh.

“Ayos lang ’yun, Tatsuya. Ang importante, okay ka na.” Ngiting sabi niya

“Alam niyo po, Dapat nakinig na lang ako kay Mark, kahit na naging multo siya; na dapat sana hindi ko na lang pinairal ang takot sa isip ko, Dapat hindi ko na lang inisip ang mga ganuong bagay. At dapat din po sana nakinig ako sa inyo. Kasalanan ko kasi ang lahat eh”

“Ano ka ba. Wala ka dapat sisihin. Ang dapat mo lang gawin ay magdasal. Maraming bagay ang nagagawa ng Dasal at ang pananalig mo sa Panginoon, Sa kabila ng mga nagawa mong kasalanan ay andiyan pa rin siya para patawarin ka niya. At nandiyan ’din siya kapag may kailangan kang tulong. Lahat ng bagay ay nagagawa sa pamamagitan lang ng ‘pagdasal’ at manalig sa Panginoon” Ngiting sabi niya.

“Marami pong salamat, Ma’am” Ngiti kong sabi at tumango sa harap ni Ma’am

“Walang anuman.” Ngiti niyang pagkasabi.

“Siya nga pala, Tatsuya. Magpagaling ka. Palagi kang magdadasal na mailayo ka sa kapahamakan”

“Opo, ma’am” I nodded and seems to be agreed on her.

Samantala, may isa pang dumalo sa loob ng kuwartong ito at nakita ko ang aking ina. Siya nga pala, Seems lugay na ang kaniyang buhok, pero maganda pa din siya (dahil nanay ko eh), Japanese din ang kaniyang beauty, at manipis nga lang ang kaniyang kilay (’di tulad ng inaasahan). Mayroon siyang dalang mga prutas gaya ng Mansanas, Orange, Banana; na nakabalot sa transparent cover and seems it looks like a plastic cover, at kulay pula ito.

“Anak. Ikinagagalak kong gising ka na.” Ngiting pagkakasabi ni Okāsan [Mama]

“Salamat po, Okāsan.” Ngiti kong sabi at lumapit sa aking tabi.

Pero siyampre, bago ang lahat, Introduce ko muna si Ma’am Vhen kay Okāsan

“ Tokorode, Okāsan, Watashi no sensei wa Vhen-san desuyo [Siya nga po pala, Mama, Teacher ko po si Ma’am Vhen.]“ Ngiti kong sabi at humarap kay Ma’am Vhen. Subalit, nagtaka si Ma’am Vhen sa sinabi ko.

“Hi Ma’am, Magandang hapon po sa inyo. Salamat sa pagdalaw sa aking anak na si Tatsuya.” Galak ni Mama at yumuko sa harapan ni Ma’am Vhen.

“Ako din po, Ma’am.” Sabi ni Ma’am Vhen at yumuko din ito. “Salamat din po”

“Wala pong anuman”

It was 4 in an Afternoon. Sinimulan kong i’open sa kanila ang nangyari sa buong buhay ko, Ang nakita ako ng multo at demonyo sa paligid. Nakakatuwa, Nakabaliw, at nakakalokong isipin kasi sa edad ko na ’to ay naranasan ko ang ganung bagay and of course, masiyado akong nagpapaniwala sa mga ganitong bagay which is hindi ko dapat itong isipin. Kaso, nagkakataon lang talaga na ganu’n ang—you know, life.

Interesado naman silang makinig kahit na hindi pa clearly ang explanation ko, pero at least naintindihan nila ako.

Hanggang sa ilang araw pa ang nakakalipas ay naka-uwi na din ako sa bahay, Seems nabayaran na nila ang taxes sa hospital at totally…Nahihiya talaga ako kay Otōsan dahil nag-effort pa talaga siya para sa’kin.

Pero don’t worry, kasi sa mga panahong sinagip nila ang buhay ko, ay nagpursige naman ako sa pag-aaral ko, hanggang sa dumating ang Marso, which is the last week of Graduation ay sa wakas. Nakapag-tapos na din ako ng high school sa kabila ng mga pagsubok na nangyari sa buhay ko. Una din ako nagpasalamat kila Mama’t Papa dahil kahit ganu’n na alam mo na, ‘Bi’ o silahis sa paningin nila ay tanggap pa rin nila ako. Nagpapasalamat din ako dahil sinuportahan nila ang pag-aaral ko kahit na kuripot sila magbigay ng baon, ni kung minsan ay ayaw nilang itaas kahit piso na lang ang idagdag; ay nagpapasalamat pa ’din ako. Pangalawa, kay Ma’am Vhen. Although kahit teacher ko siya sa English ay never pa din ako nagpakasipsip sa kaniya as long as maipasa niya ako. Hindi ’yun ang intensiyon ko. Gusto ko nga din na sana, maging close kami like a true friends although mataas siya kaysa sa akin. Because of her, Tinulungan niya ako kung paano mapalapit kay Kamisama [Diyos] at siya rin ang nagpabukas ng aking puso upang mabuksan ang aking ispirtwalidad at matanggap ko ang Panginoon

Pangatlo, Kay Kamisama [Panginoon]. Hindi dahil sa kaniya ay nakapag-graduate ako. Alam kong hindi ko iyon magagawa ng wala siya. Alam ko din na sobrang dami ng kasalanan ko sa pag-justify ng kaniyang kakayahan at hindi ko man lang ito pinahalagahan. Salamat din kasi niligtas mo ang kaluluwa ko at hindi mapalapit sa impiyerno.

Last, Kila Iwa at kay Mark. Okay, Kay Iwa muna tayo: Alam mo, kung nasaan ka man ngayon, Mamimiss kita. Hayaan mo, kapag nakapag-aral pa ako ng husto ay mas hihigitan ko pa ang pagtuturo ko sa ’yo ng Japanese. At kay Mark naman: Alam mo p’re, Mahal kita. Sobrang mahal kita. Sana nga dumating ang tamang panahon na magkikita pa din tayo. Pinapangako kong hindi muna ako mag’ge-girlfriend or magbo-boyfriend (Ha-ha!) dahil ikaw lang talaga ang kailangan ng puso ko. Alam mo, nakakalungkot pala kapag wala ka-date sa Valentines. Paano, nasa kabilang mundo pa kasi ang partner mo. Alam mo p’re, Sobrang miss na kita.

’ Tatsuya Hatakeyama! Ang kaisa-isang Hapon na nag-aral dito sa ating eskuwelahan at nakapagtapos ng Junior High School! “

Hanggang sa natawag ang aking pangalan at may matching ‘kaisa-isang Hapon’ pa talaga—habang nakapila ako sa kanang kanto kasama pa ang ilan sa mga kaklase ko na nakapila din sa dulo while wearing white toga and white graduation hat on my head and a playing music of ‘Instrumental March of Graduation song.’ I took the Certificate and Diploma with my Right hand and shakehands for the left hands.

“Congratulations” Bati ng nakakamayan ko which is ay ang ibang teachers at yumuko sa kaniyang harapan pagdating sa entablado ay hinintay ko ang makakasama ko sa pagbaba ng entablado, sa pagitan ng mga upang naka-hilera at ang mga estudyanteng naka-upo. At proud naman akong makita ni Otōsan , na naka-polo shirt na blue at nakapantalon. Pero ba’t hindi pumunta si Mama sa Graduation ko?

“ Omedetō! [Congratulations!]“ Galak nang makita niya ako habang pumapalakpak siya at masaya naman ako na makita siyang masaya at proud.

After the announcement done, and all of the students was received Certificate and Diploma already, Lahat kami ay nagpalakpakan until the Graduation was finished.

Sa part na ito ay parang may kulang. Alam ko sa sarili ko na…Tama, Si Mark at si Iwa. Hindi ba’t graduation na, Ba’t hindi pa sila bumabalik sa lupa para kunin ang kanilang karangalan dito sa school.

Makalipas ang isang taon ay kasalukuyan na akong nag-aaral sa Asian Institute of Computer Studies at 1st Year College at a course of IT; Which is Information Technology though, at nagtatrabaho ’din sa Jollibee sa SM as a Service Crew, located in Building B at the Second floor. So, Dalawa naging pagsubok ko sa buhay kaya mahirap para sa akin ang ganitong sitwasyon although ako na lang mismo ang susuporta sa aking Sarili. Matagal na nga palang na-promote ang Papa ko sa kaniyang work at sa kasamaang palad ay mapapalayo sa akin si Otōsan. So my Mom, too. Therefore, they’re got both abroad in anyway. (Eh ’di sila na nag-abroad, tapos iiwan nila anak nila dito sa Pinas. Kainis) Pero ’wag daw akong mag-alala dahil padadalhan pa din naman nila ako ng pera to support for my daily needs tutal, nabayaran ko na rin naman ang Tuition fee, which is almost twelve grand. At least, Pinagsisikapan ko pa rin ito ng maigi hanggang sa makahanap ako ng matinong trabaho.

Subalit, May isa akong kakaibang kutob. Ang kutob ko na hindi ko maipaliwanag. Alam kong tapos na ang lahat, ngunit…Parang hindi pa yata ito natatapos.

Ikalawang linggo ng Enero, 2017…

Parang kelan lang, tatanda na ako. Ang bilis ng panahon, ano? Like an old times.

I was serving some ordered foods like Spagetti and a nice drinks while placed in a tray and handle it with care. Pale brown ang aking suot at may line stripe na red, orange, at yellow sa kanan kong uniform, May sombrelo, at naka-slocks lang with a nice shined leather shoes.

I feel something bad happens kahit na nasa fast food ako sa Jollibee at sa dami ng mga order nila ay hindi na ako magkada-ugaga and at least I serves fine into the costumers and had no fails.

Subalit, nakaramdam ako ng pag-ihi at tila ramdam ko na magsisimula na siyang pumatak at bumuhos. So, Dali-dali akong lumabas at umakyat ng Escalator para makapunta sa third floor, Seems, anduon ang CR so I need to straight it up. Nang narating ko na ang Comfort Room at nakapasok na ako sa Men’s Room. Seems, parang ako lang yata ang tao dito sa loob ng Men’s Room. Weird!

I went on an edge and I drawn my soft rod and then my Urine has started to flow.

Nang matapos na akong umihi ay may kakaiba akong naramdaman. May naramdaman akong hampas ng malamig na hangin mula sa entrance ng CR ang nagsimula papunta sa akin. Pero teka? Wala namang aircon dito sa CR na ito or even electric fan, ’di ba? Weird huh?

Hanggang sa aking paglabas ng Entrance ay may narinig ako isang bulong na “ Et non morieris! “ na humilis sa kanan kong tainga at…nang lumingon ako ng mabagal sa aking likod, May nakita akong isang kakaibang lilom (anino) na may galamay at pansin ko pang para itong nagbabaga. Nang aking hinarap, Nakita ko muli ang isang nilalang na ubod ng itim, Ang nilalang na may dalawang sungay sa kaniyang ulo. Nakita kong muli ang Isang nilalang na may dalawang sungay sa kaniyang ulo, ang kaniyang mukha na halos hindi malaman ang kaniyang pagkakalinlan dahil sa madilim niyang mukha, at nag-uugat ang kaniyang buong katawan na kung tatawaging ‘Demonyo’, na halos basa ang kaniyang katawan ng tubig. Hindi ko naigalaw ang aking katawan kahit yung kamay ko na lang, ang paa, ang aking mata, ang isip ko ay paralisado niya na para bang kontrolado niyang pahintuin ang aking katawan upang hindi ako makatakbo pa, at mula nuong oras na iyon ay bigla na lang nag-dilim ang lahat.

End

Ang wakas…

Well, Ang totoo lang naman po na nangyari sa buong buhay ko ay ’yun bang–for real, y’know. Alam ko naman na, Sa sarili ko, Sinasabi ko lang sa isip ko na “Wala, Ilusyon lang ito”. Pero for meantime, that was real. Much intense.

Ang totoo talagang nangyari sa buong buhay ko ay… hindi naman sa pagiging exaggerated ano, Nakakakita talaga ako ng mga spirits, gaya ng mga multo. Sa inaakala ko na fiction lang sila pero hindi pala. It is real.

Siya nga pala, Ikinalulungkot ko na hanggang dito na lang magtatapos ang takbo ng kuwento ng Japanese boy na si Tatsuya. Ano kaya sa tingin niyo ang nangyari sa kaniya? Hindi lang ba siya nag-iimahinasiyon o talagang, iyon na ang panahon…panahong makukuha siya mula sa kamay ng mga kampon ng impiyerno.

Sana magustuhan niyo ang aking kuwento :)

Promotions

After niyo basahin itong kuwentong ito, Nais ko lang po sana na basahin niyo rin ang aking mga naisulat kong mga kuwento kahit sa una ay… Hindi ko talaga kaya, Pero nakayanin ko pa rin. Ha-ha!

Enjoy reading…

  ![](https://img.wattpad.com/58747a71e13ceec302d69d91bf88a0cab5d556d7/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f624a7455474c57387755627375513d3d2d3339303037323134332e313563366630376539323566343632653639333935353331343132352e6a7067)

Share this story:

The Dark Side of his Nightmare

The Dark Side of His Nightmare

Description

About this Book

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

End

Promotions

Table of Contents

The Dark Side of his Nightmare

Install WattHub

Dismiss install banner?

Notifications