The Devil’s Angel

“I’m sorry Sir. Hindi ko sinasadya.” Paghingi ko ng tawad. I accidentally dropped his collection robotic toy noong nililinis ko ito at ngayon nga it’s broken and I’m not sure kung maayos pa ito.

Kinabahan ako sa masamang titig na binibigay nya sa akin. Napalunok ako dahil sa labis na kaba.

“Hindi mo sinasadya?! It’s broken! It’s already fvcking broken! Alam mo ba kung magkano yan?!” Galit na sigaw nya sa akin. Lalo akong kinabahan nang maglakad sya palapit sa akin habang nanlilisik ang kaniyang mga mata.

“I’m sorry Sir. I’m sorry.” Paulit ulit kong sabi. “I’ll try to fix it.” Dagdag ko pa at isa-isa kong pinulot ang mga bahagi ng robotic toy nya para kumpunihin ito.

“Stop!” Hiyaw nya. Napahawak ako sa dibdib ko sa labis na gulat. “Do you think you can fix that?! Hindi mo na yan magagawa! Idiot!”

Nang marinig ko yung sinabi nya nawalan na ako ng pag-asa. Kaya napatitig nalang ako sa sira nyang laruan.

“Because of your carelessness you broke my collection toy! Ano na ngayon ang gagawin mo? It’s a collection item you can’t find a replacement for that!” Galit pa rin sya habang sinisermonan ako. “It cost thousand dollars so how can you pay for it? Huh?” Tanong nya.

“Wa-wala po a-akong pambayad Si-sir.” Nakayukong sabi ko.

“Then what the fvck are you going to do with this?!” Tumingala ako at tinignan ko sya at kitang kita ko ang galit sa mga mata nya. “Maybe I should tell my Mom about this. And I’ll make sure the money that she will be giving you ; yung sweldo mo ay mapupunta para mabayaran mo itong collection toy ko!” Aniya. Nanlaki ang mga mata ko sa tinuran nya. I won’t let that thing to happen! I need my salary! I need the money. Naka-confine sa ospital si Mommy at yung sweldo ko lang ang inaasahan ko para magpatuloy ang panggagamot sa kanya ng mga doktor.

“Please Sir. I need my salary. Huwag mo naman pong kunin iyon sa akin. My Mom needs it. Naka-confine sya sa ospital.” Pakiusap ko.

“Then that’s not my fvcking problem anymore! I will let my Mom know this bullshit.” Sabi nya at maglalakad na sana sya palabas ng silid nang pigilan ko sya. I grabbed his right arm.

“Please Sir. Huwag po. I will do anything. Please! Gagawin ko ang lahat kahit ano huwag nyo lang pabayaran sa akin yung nasira ko. Kailangan na kailangan ko ng pera.” I begged. Nararamdaman ko na yung luha ko ay nasa gilid na ng aking mga mata and I think kapag ni-reject pa nya ang pakiusap ko I will definitely cry.

Yung galit sa mukha nya ay unti-unting nawala. Napalitan iyon ng kakaibang tingin.

“You will do everything?” Nakangiting tanong nya.

Hindi ko alam pero nakaramdam ako ng kaba. “Yes Sir anything and everything.” Sagot ko.

“At kahit anong ipagawa ko sayo gagawin mo?” Tanong nya ulit.

“Opo.” Tugon ko.

“Great. Hindi ko na sayo papabayaran yung nasira mo okay? Basta gagawin mo ang lahat ng sasabihin ko.” Aniya.

“Yes Sir.” Wala na akong choice kundi sundin kung ano man ang iuutos nya. I badly need my money. I will not risk my mommy’s life dahil lang sa laruan na iyon. Kaya bahala na. I will do what he say.

“Good. Now, lock the door.” Utos nya habang nakangiti.

Napakunot ang noo ko.

“Po?” Gulat kong tanong.

“I don’t want to repeat myself.” Istriktong babala nya.

“O-opo Sir.” Aligagang tugon ko at nagmadali kong ni-lock ang pinto.

Muli akong humarap sa kanya. Hindi ko alam pero parang may kakaiba sa kung paano nya ako titigan. Yung kaninang galit sa kaniyang mga mata ay napalitan ng kakaibang emosyon na ngayon ko lang nakita sa kanya.

“Now, take off your clothes.” Seryosong utos nya. My jaw dropped because of what I heard.

“Sir? Ano?” Gulat kong tanong.

“Hubad!” Galit na sigaw nya. Napahawak ako sa dibdib ko sa labis na pagkabigla.

“Si-sir? Ba-bakit po?!” Kinakabahang tanong ko. Hindi sya sumagot. Seryoso lang syang nakatingin sa akin.

“Maghuhubad ka o papabayaran ko sayo yan?!” Galit nyang tanong sabay turo sa nasira kong laruan nya.

Hindi ko maintindihan pero wala na akong nagawa kundi sundin ang gusto nya. Una kong inalis ang suot kong T-shirt, sunod naman ay ang suot kong short. Tanging tank top at cycling shorts nalang ang natitira kong saplot.

I covered myself dahil sa sobrang hiya. I’ve never shown myself wearing tank top and cycling shorts in front of anyone. I’m a conservative person kaya sobra akong nahihiya.

“Kneel.” Sunod nyang utos. Kaya dahan dahan akong lumuhod.

Naglakad sya palapit sa akin at nag-iwas ako ng tingin dahil ka-lebel ko ngayon ang meselang bahagi nya.

“Now, give me your hand.” Aniya. Inabot ko sa kanya ang kaliwa kong kamay at nanlaki ang mga mata ko sa sobrang gulat! He rubbed my hand on his mandhood.

Dahil sa sobrang pagkabigla mabilis kong binawi ang kamay ko.

“Si-sir! A-ano pong ginagawa n-nyo?” Kinakabahang tanong ko.

“Is it not obvious? I rubbed your hand on my shaft.” Nakangiting sagot nya.

Mabilis akong tumayo at akmang maglalakad na sana ako papunta sa pinto nang mahigpit nyang hinawakan ang braso ko!

“Sir! Please! Bitiwan nyo ako!” Pakiusap ko.

“Sinabi mo kanina na gagawin mo ang lahat ng iuutos ko? Then why are you refusing touching it? Huh? Gusto mo bang pabayaran ko sayo ang nasira mo? Gusto mo bang mawala ang Mommy mo kapag hindi mo naibigay sa ospital ang perang kailangan nya para sa gamot nya? Gusto mo ba yon?” Puno ng pambabantang tanong nya.

Biglang sumikip ang dibdib ko. Ayokong mangyari ang sinasabi nya. But I can’t do what he wants! He wants me to touch his and it’s freaking me out! That’s my first time touching a guy’s thing at hindi ko iyon makakaya pa!

“Please Sir. I can do anything, kahit anong iutos nyo huwag lang po iyon.” Pakiusap ko.

“That’s the only thing I want. Touch my shaft, suck it, lick it until I cum and we’re good.” Aniya.

Biglang nanginig ang katawan ko sa narinig kong gusto nyang gawin ko sa kanya! That’s disgusting! Hindi ako bayarang babae para gawin ang bagay na yon!

“I’m sorry Si-sir! I-I can’t do that. May rispeto ako sa sarili ko ayokong gawin yan.” Tugon ko.

“Then you leave me no choice but to tell what you did to my Mom. Good luck sa Mommy mo if she can survive without her meds.” Aniya at mabilis syang naglakad papunta sa pinto.

Bigla akong nataranta. Ewan ko ba. Pero mabilis ko syang pinigilan.

“Please Sir. No. Please.” Pakiusap ko.

“If you’re not going do what I want gagawin ko talaga ang sinabi ko.” Seryosong saad nya.

“Ba-bakit nyo po ba pinapagawa sa akin yon? Hindi ko po maintindihan? Dahil ba bakla ako? Kaya ganyan kababa ang tingin mo sa akin Sir?” Naiyak na ako sa sunod sunod kong tanong. My tears fall and I don’t know how to stop this!

“Pinapagawa ko sayo yon because I-I want to own you. Be-beacuse I-I fvcking like you! At wala akong gusto na hindi ko nakukuha. You’re mine and you will do anything and everything I want!” Hiyaw nya at kasabay noon ang pagpunit nya sa suot kong tank top.

Nabigla ako sa ginawa nya at hindi ko alam na ganoon sya kalakas para masira ang suot ko! My eyes expanded when he starts sucking and licking my neck down to my chest!

“Hmmm. You taste really good.” Rinig kong sabi nya habang patuloy sya sa kanyang ginagawa sa akin.

Napasambunot ako sa buhok nya dahil sa sakit at kiliting nararamdaman ko!

“Sir! Please! Stop!” Pagpigil ko sa kanya at pilit ko syang tinutulak!

But because he’s stronger, I can’t push him away even an inch! Lalo akong kinilabutan nang sunod nyang sinira ang suot kong cycling shorts pati ang suot kong panloob.

Now I am naked in front of him!

My tears can’t stop falling!

“Sir! Please huwag! Sir!” Lumulahang pakiusap ko, but he became deaf! He forcedly push me to his bed at mabilis nyang hinubad ang mga suot nya.

This is my first time to saw a naked guy in front of me. Napatingin ako sa pagkalalaki nya at napapakit ako dahil nakatutok iyon sa akin and it’s freaking hard!

Kinuha ko ang kumot at mabilis ko iyong tinakip sa katawan ko. “Sir! Huwag po! Please!” Muli kong pakiusap. Naghahalo na ang mga emosyon na nararamadam ko ngayon, I’m scared and nervous! At wala pa ring tigil ang luha ko sa pag-agos nito.

“You’re mine Angel!” Matigas nyang sabi.

At kasabay non ang pwersahan nyang paghila sa kumot na nakatakip sa katawan ko. Kaya muli kong tinakpan ang maselan kong bahagi gamit ang mga kamay ko.

I was shocked when he grabbed my hands at tinali nya iyon gamit ang cord ng charger nya at pwersahan nya akong dinapa sa kama.

“Huwag Evan! Please! Let me go!” Sigaw ko. Sa pagkakataong ito binaggit ko na ang pangalan nya.

“What did you call me?” Bulyaw nya sa akin. “Tinawag mo ba ako sa pangalan ko? Ha?!” Dagdag nya pa.

Napapikit ako nang buong pwersa nyang pinisil ang pang-upo ko.

“Diba sabi ko sayo, call me Sir!” Hiyaw nya. At muli nyang pinisil ang pang-upo.

Napasigaw ako sa sakit!

“I’m sorry Sir! Stop! Please! Let me go!” Lumuluhang saad ko.

“Nooo!” Matigas nyang sabi. At kasabay noon ang pagpahid nya ng kung anong malagkit na bagay sa pang-upo ko.

At napakagat ako sa unan na nasa harap ko ngayon dahil sa hapding naramdaman ko. I feel something inside me! A very hard thing at unti-unti nyang sinasagad ang matigas na bagay na iyon sa loob ko!

“Sir please! Stop! Ang sakit!” I begged while crying. Pero hindi nya ako pinakinggan at kasabay noon ang dahan nyang paggalaw sa likuran ko.

Nilingon ko sya at doon ko nalamang napagtanto na pagkalalaki nya pala ang nakapasok sa akin ngayon at unti-unti, pabilis ng pabilis syang gumagalaw pababa at pataas!

Para akong hinihiwa sa dala! Sobrang hapdi. Sobrang sakit. I feel like, he’s cutting me into two! It’s painful! Very painful!

I want to scream for help but the pain makes me weak! Ayoko na! Gusto ko ng matapos to! I want to die right now! I can’t take this pain anymore.

Unti-unti kong naramdaman ang panlalabo ng mata ko. It’s becoming darker and darker. . .

I passed out.

---

Hi! This is a teaser scene from this story. The chapter one will start soon! Kaya abangan!

-cleavageless@2020

🏳️‍🌈

Chapter 01

“Hey pretty.” Napahinto ako sa paglalakad nang may lalaking humarang sa dinaraanan ko. Tumingala ako sa kanya dahil matangkad sya. Then my eyes expanded when I found out that this guy standing in front of me is the son of the owner of this university and also he’s the Mayor’s son.

Hindi ako sumagot. I don’t know what to say. Tinignan ko lang sya and I also don’t know what my facial-expression would be in this moment.

“You are Angel right?” Nakangiting tanong nito sa akin.

Tumango ako bilang tugon. “Bakit po?” Tanong ko.

“Nothing. I just saw you last night in my Dad’s party.” Sagot nya. “Diba Dad mo si Engineer Alonzo?” Tanong nya naman. I nodded again.

“Well, my Dad and your Dad are making a big project right now. They’re building the highest skyscraper in the city.” Aniya. Napakunot ang noo ko. I know that. Pero bakit nya pa sinasabi sa akin?

“Uhm. I’m sorry, kailangan ko ng umalis baka kasi ma-late ako.” Saad ko at maglalakad na sana ako nang mahigpit nyang hinawakan ang kaliwa kong braso. I saw his jaw clenched! And now he’s madly staring at me. Napalunok ako.

“Why are you avoiding me? Huh?” Matigas nyang tanong.

“No. I-It’s not like that. I just-I just have to go, ba-baka kasi ma-malate ako.” Dahilan ko. I stammered because of this jumpy feeling inside.

“Talaga lang ha? When I saw you in my Dad’s party last night I tried to approach you pero noong nakita mo ako, mabilis kang umiwas at bigla ka nalang nawala.” Ramdam ko ang inis sa tono ng boses nya.

I remember that moment. He’s with his friends and that time they were all staring at me at pakiramdam ko noon pinagtatawanan nila ako at ako ang topic nila sa pinag-uusapan nilang magkakaibigan. Kaya when I saw him stand and walk to my direction, I immediately run away. Dahil pakiramdam ko noon pagtitripan lang nila ako.

I don’t trust this guy. He’s definitely a jerk. Hindi ako nagpapaka-judgemental, I’m just stating what I’ve noticed because I often saw him degrade people especially those people who belong in third sex community and it really scares me because I am also a person na kabilang sa kanila. So I always make sure that there’s a distance between us dahil sa tuwing lalapitan nya ako iyon agad ang pumapasok sa isip ko, na may gagawin sya sa aking masama o pagtitripan nya ako o hahamakin nya ang pagkatao ko dahil bakla ako. He’s definitely a homophobic.

I am gay and I know that. I love girl stuffs. The way I act is so feminine and I also see myself being attracted to a guy. So I know that I’m not what I suppose to be. And I’m happy that my parents accepted me even I’m the only child.

“Ano? Hindi kana makasagot dahil totoo diba?” Singhal nya sa akin.

“I-I’m sorry I have to go!” Saad ko at buong pwersa kong binawi ang braso ko na hawak nya at mabilis akong tumakbo palayo.

“You! Come back here!” Rinig kong sigaw nya sa akin pero hindi ko na sya nilingon.

Tumakbo pa ako ng mas mabilis at dahil hindi ako nakatingin sa dinaraanan ko, I bumped into someone and because of the impact I fell. Napahawak ako sa pang-upo dahil sa malakas na paglagapak nito sa sahig.

“Are you okay?” Tanong sa akin ng nakabangga ko. Tumingala ako and I saw a familiar face. My heart beats so fast. He helped me stand at pansin ko ang pag-aalala sa mga mata nya.

He’s strong, hindi man lang sya natumba sa malakas na pagbangga ko sa kanya. Ako itong tumilapon palayo. He’s a tall and a very masculine guy. And I can’t deny, I like him. He’s Zion, and he’s my childhood friend.

“Why are you running? Tignan mo tuloy ang nangyari, nagkagalos ka.” Aniya habang nakatingin sa galos sa braso at kamay ko.

“O-okay lang ako.” Sagot ko sabay tago ng dalawa kong braso sa likuran ko dahil hindi nya na inalis ang mata nya sa mga galos ko doon.

“Bakit ka ba kasi tumatakbo ha? Gel?” Muli nyang tanong.

“Ka-kasi si-si ano. Si Evan. Kinausap ako kanina. Iniwasan ko lang sya. Kaya tumakbo ako palayo sa kanya.” Tugon ko.

“Evan? Sino? Yung anak ni Mrs. Montenegro? Yung anak ni Mayor?” Sunod sunod nyang tanong. I nodded.

“May ginawa ba sya sayo? Sinaktan kaba nya?” Muli nyang tanong. He’s always like this. Kaya hindi ko na naiwasang magkagusto sa lalaking to. Napakabait nya at maalalahanin. Pero alam ko naman na hanggang kaibigan lang ang turing nya sa akin.

Simula bata palang magkaibigan na kami. Even he already have a lot of guy friends he still not forget our friendship. Kahit na natutukso na sya ng mga kaibigan nya na baka bakla din sya dahil may kaibigan syang bading na gaya ko, hindi nya parin ako iniiwasan and until now even we’re not taking the same course he still have the time to be with me.

Zion took political science while I took business management course naman.

“Wala naman. Tinanong nya lang ako tungkol kay Dad. Yun lang.” sagot ko sa tanong nya.

“Let’s go, I’ll guide you to your room. Baka balikan ka pa ng lalaking yon.” Aniya at itinaas nya ng bahagya ang salamin nya sa mata at kasabay noon ang pag-akbay nya sa balikat ko at nagsimula na kaming maglakad.

---

I’m standing here in the waiting shed, waiting for Mang Pedring- our family driver to fetch me here in school but it’s already four in the afternoon wala pa rin sya. He usually fetch me at exactly three thirty but he’s still not here. What happened to him? Na traffic ba sya?

Kinuha ko ang cellphone ko sa bag ko at ite-text ko na sya na sya but my phone suddenly died. Maybe I should wait until he comes.

Naghintay pa ako ng ilang minuto pero wala pa rin si Mang Pedring. And suddenly there’s a car stopped in front of me. Unti-unting bumaba ang salamin ng bintana nito at bigla akong kinabahan when I saw the person driving this car.

“Get inside!” Seryosong utos nya sa akin.

“Ha? Why?” Tanong ko. Nakaramdaman na naman ako ng kaba.

“There’s an accident that happened in the site. Yung ginagawang building ng Dad mo biglang gumuho. And based on what I heard madaming namatay sa aksidente.” Tugon nya.

My heart stopped! Biglang nanginig ang tuhod ko. Totoo ba ang sinasabi ng lalaking to? Kaya ba hanggang ngayon wala pa rin si Mang Pedring dahil may nagyari na kay Dad?

“Come on! Get inside!” Bulyaw nya sa akin kaya naman nagmadali akong pumasok sa sasakyan nya. Umupo ako sa passenger’s seat at napahawak nalang ako sa dibdib ko when he drive his car so fast!

Ilang minuto ang lumipas, nakarating din kami sa site kung saan nangyari ang aksidente. I saw a lot of people in stretchers and they are covered in blood. There’s a lot of ambulance at may mga pulis din. Napatingin ako sa building na ginawa ni Dad and it is now in pieces.

Biglang tumulo ang luha ko. “We-where’s my Dad?” I asked Evan while crying.

Tinignan nya ako at ibinaling nya sa ibang direksyon ang paningin nya when he saw me crying. “I- I don’t know.” Sagot nya. Kaya naman mabilis akong lumabas sa sasakyan at hinanap ko si Dad.

Isa-isa kong nilapitan ang mga biktima ng paguho at halos lahat sila mga manggawa ni Dad. So I continue searching at wala pa ring tigil sa pagtulo ang luha ko. I hope Dad is okay. I hope he’s okay!

Ilang minuto din akong naghanap pero bigo ako. Kaya naman lumapit ako sa isa sa mga pulis na naroon para magtanong.

“Excuse po, magtatanong lang. Alam nyo po ba kung na saan and Dad ko? Si Engineer Alonzo po.” Tanong ko sa pulis.

“Anak ka ni Engineer Alonzo?” Gulat na tanong ng pulis. Tumango ako bilang tugon. “Nako hija, nasa ospital na si Engineer Alonzo. Sa pagkakaalam ko ayos naman ang lagay nya. May konting bali at sugat, pero ayos lang sya.” Sagot nya. Para akong nabunutan ng tinik sa narinig ko.

“Saan pong ospital?” Tanong ko.

“Sa St. Lucas Hospital. Doon sya dinala.” At nang marinig ko iyon, mabilis akong tumakbo pabalik sa sasakyan ni Evan.

“Sa St. Lucas Hospital tayo. Please, dalhin mo ko doon. Nandoon daw ang Dad ko.” Pakiusap ko sa kanya.

At ilang sandali pa ay minaniobra nya na ang sasakyan. And just like earlier, he drive his car so fast. At makalipas ang ilang minuto ay nakarating na kami doon.

I immediately ask the nurse on the reception desk kung saang room si Dad and when she provided the number mabilis akong tumakbo papunta sa silid kung na saan si Dad.

When I reached the room, I knocked on the door at mabilis akong pumasok doon. I saw my Mom, she’s crying while holding Dad’s hands. Nakahiga si Dad sa kama habang may benda ang kaliwang braso nya. Gumaan ang pakiramdam ko dahil walang masyadong natamong sugat si Dad sa aksidente.

“Mommy. Dad.” Aniko at ewan ko, muli na namang tumulo ang luha ko. Naglakad ako palapit sa kanila and I hugged them both.

“I’m happy that you’re fine Dad.” Lumuluhang saad ko.

“Don’t cry honey, Dad’s okay. Malakas kaya ako. Remember I’m your superman.” Sagot ni Dad at nagawa nya pang magbiro. Kaya napatawa tuloy kami ni Mommy.

“Ikaw talaga Edwardo, puro ka biro.” Lumuluha pero natatawang sabi ni Mommy.

But our laughts stopped when we saw three policemen entered the room including Mayor Montenegro.

“Engineer Alonzo, sumama ho kayo sa amin.” Saad ng isa sa mga pulis.

“Wait? What’s going on here?” Tanong ni Mommy sa mga pulis.

“Mrs. Alonzo, napag-alaman po namin na ang materyales na ginamit ni Engineer Alonzo sa pagpapatayo ng building na pinagawa ni Mayor ay mumurahing klase lang. Kaya gusto ho namin syang imbintahan upang sagutin at bigyan sya ng pagkakataon na ipaliwanag kung bakit nya iyon ginawa.” Sagot ng pulis.

“Lumalabas din ho sa imbistigasyon namin na ang pondo na binigay ni Mayor kay Engineer Alonzo para sa proyekto ay hindi akma sa mga materyales na ginamit nya. Lumalabas na may ilang milyong piso ang nawawala sa pondo ng proyekto at hindi naman ho namin inaakusahan si Engineer Alonzo pero base sa mga nakalap naming impormasyon parang tinipid ang mga materials sa pagawa ng gusali.” Dagdag pa ng isa pang pulis.

“I’m very disappointed to you Edwardo. We’re good friends. Paano mo ito nagawa sa akin.” Galit na saad ni Mayor. “Sige na, dalhin nyo na sya sa prisinto.” Utos ni Mayor sa mga pulis at parang na estatwa kami ni Mommy sa mga nalaman namin. Pinagmasdan lang namin na pinoposasan si Dad ng mga pulis at ngayon nga inaakay na nila si Dad palabas ng ospital.

“This is not happening. Hindi ito totoo. Walang kasalanan si Edwardo.” Lumuluhang sabi ni Mommy. I feel like there’s a thousand knife stubbing my heart seeing your Mom crying.

I hugged her. We cried. Hoping that this is only a bad dream.

Chapter 02

I’m sitting at the corner of my room. Yakap yakap ko ang dalawa kong binti habang ang baba ko ay nakapatong sa aking mga tuhod.

I’m still shocked sa mga nangyari. I can’t accept the fact na totoo ang lahat. This is not a bad dream, this is really happening. Patuloy pa rin sa pag-agos ang luha ko, hindi na ako tumigil sa pag-iyak simula nang malaman ko ang dahilan ni Dad kung bakit nya iyon ginawa.

Murang materyales ang ginamit ni Dad sa pagpapagawa ng building ng mga Montenegro. It’s suppose to be the highest skyscraper sa buong siyudad pero kung kailan malapit na itong matapos, it collapsed. Mayor Montenegro trusted Dad, he spend billion pesos on that project but Dad took some money from it because Mommy is sick.

Ngayon ko lang nalaman ang mga bagay na ito. Na may sakit pala si Mommy at dahil malubha ang sakit nya, kung kani-kano na umutang si Dad para mapagamot si Mommy. But still, those moneys from Dad’s friends are not enough, so he filched million of pesos from Mayor Montenegro’s fund for the project at iyon nga ang ginamit nya upang ipagpatuloy ang pagpapagamot ni Mommy.

It’s painful to know that Dad’s sentence will be life imprisonment. Habang buhay na syang makukulong dahil sa dami ng taong namatay sa pagguho ng gusaling itinatayo nya. Sobrang daming tao ngayon ang namumuhi kay Dad because of what he did. Ang daming pamilya ang nawalan ng mahal nila sa buhay and Dad is to blame.

Ngayon, hindi ko na alam ang gagawin ko. Mommy is in the hospital right now. Sinumpong na naman sya ng sakit nya at dahil nga sa nangyari kay Dad mas lalong lumala ang kondisyon ni Mommy. Naka-confine sya ngayon sa ospital.

May narinig akong kumakatok sa pinto kaya napatingin ako doon.

“Gel, hijo may bisita ka.” Rinig kong pagtawag sa akin ni Manang Nora– kasambahay namin- mula sa labas ng silid ko.

Pinunasan ko ang luha ko at dahan dahan akong tumayo. Naglakad ako palapit sa pinto at binuksan ko iyon.

“Si-sino po ang bisita?” Tanong ko.

Malungkot ang mukha ni Manang Nora at parang may awa sa kung paano nya ako titigan.

Kaya naman naglakad na ako pababa ng hagdan patungo sa sala at pagdating ko doon, bigla akong kinabahan. Si Mrs. Montenegro na may-ari ng unibersidad na pinapasukan ko, si Mayor at si Evan, silang tatlo ngayon ay nakaupo sa couch habang seryoso ang tingin na pinupukol nila sa akin.

Napalunok ako. Dahan dahan akong umupo sa couch na nasa tapat nila. Yumuko ako. Hindi ko na sila kayang tignan. I can’t! I really can’t!

“Edwardo and I are good friends. But I did not expect that he could do this to me.” Panimula ni Mayor. I don’t know pero mukhang nagbabadya na naman ang luha ko sa pagpatak nito.

“I trusted him. I spend billion of pesos on our project but what did he do? He fooled me.” Pagpapatuloy nya. “Edwardo will be in prison for good. Habang buhay na syang makukulong sa ginawa nya. Mabuti sana kung ako lang ang na-apektuhan sa ginawa nyang ito, pero hindi, ang daming nadamay, ang daming nawalan ng mahal sa buhay.”

Hindi ko na naiwasan, I can’t help it! My tears are now falling. Napahikbi ako.

“But he’s still my friend kahit na niloko nya ako, naging magkaibigan pa rin kami. That’s why I’m here because he begged for your life. Gusto nyang kupkupin ka namin. He wanted a better future for his only son.” Saad muli ni Mayor. “Alam kong kinapalan na ni Edwardo ang mukha nya, alam kong sobrang ibinaba nya na ang sarili nya para makiusap at lumuhod sa harap ko para sa ikabubuti nyong mag-ina. But I’m not as good as he thinks. Sobrang laking pera ang nawala sa akin dahil sa kanya, kaya I will not make this easy for you and for your Mother-Angelica.” Pagtatapos nya.

“You will be working for us, you’re going to be one of our maids at dahil maganda ang records mo sa school we’re not going to stop you from studying. You will continue your studies at dahil magka-kurso kayo ni Evan, you’re going to be his personal assistant and his tutor. I know you’re a very smart kid. You could help our son to excel in school.” Saad ni Mrs. Montenegro. “But don’t worry dear, you will have your monthly salary and it’s up to you how you would spend your money. Pero payo ko lang, mas mabuti kung ilaan mo iyon sa pagpapagamot ni Angelica, I heard your mother has a very serious disease and she really needs your help. Ito lang ang maitutulong namin sayo. Nothing more, nothing less.” Pagtatapos ni Mrs. Montenegro

“Sa-salamat po. Ka-kahit ang laki po ng kasalanan ni Dad sa inyo, tutulungan nyo pa rin po ako. Salamat po. Marami pong salamat.” Lumuluhang saad ko.

“Better pack your belongings and we will be heading to our house. You need to start working as early as now.” Muling sabi ni Mrs. Montenegro kaya naman mabilis akong umakyat sa silid ko upang mag-impake.

I packed my things, and I have to say good bye to this house na syang saksi sa paglaki ko at alam ko na ngayon ay pagmamay-ari na rin ng mga Montenegro.

I need to start a new life. Hindi na ito magiging madali. I need to work hard dahil bawat paghihirap ko, I know it could help Mommy to stay alive. I need to do this for her. I have to endure everything. I need to be strong.

---

Pagdating ko sa mansyon ng mga Montenegro, agad akong nagtungo sa maid’s room na syang magiging silid ko. Pagkatapos noon, nagpalit ako ng damit tulad ng uniporme ng mga kasambahay doon. It’s a simple blue uniform at pagkayari kong makapagpalit ay inilibot ako ng Mayor doma na si Manang Fely sa buong mansyon. Ipinakilala nya ako sa iba pang mga kasambahay at sa driver pati na rin sa hardinero at ipinaliwanag nya rin sa akin ang mga bagay na gagawin ko.

Lahat ng sinabi sa akin ni Manang Fely ay isinulat ko sa notebook na dala ko. I need to remember everything she explained. Ayokong magkaproblema, ayokong magkamali kaya kailangan hanggat maari ay dapat pag-igihan ko sa lahat ng gagawin ko.

I know I don’t have any background or knowledge about what she explained to me but I’m a fast learner I can learn it kahit na alam kong mahirap I need to try.

Kailangan ko ng tanggapin ang katotohanan na wala na ang magingawang buhay na nakasanayan ko. Na wala ng magulang na magtutustos sa mga pangangailangan ko. Kailangan kong kumayod para sa sarili ko and I have to do this for Mommy as well.

“Iyon ang lahat ng dapat mong gawin. Naiintindihan mo ba?” Tanong ni Manang Fely pagkatapos nyang maipaliwanag ang lahat.

“Opo. Tatandaan ko po lahat ng ito. At kakabisaduhin ko po. Huwag po kayong mag-alala.” Nakangiting sagot ko.

“Mabuti. Bueno, pumaroon ka sa silid ni Sir Evan at tulungan mo si Carla sa paglilinis doon.” Aniya na agad ko namang sinunod.

Pagdating ko sa silid ni Evan, naabutan ko doong naglilinis si Carla na isa sa mga kasambahay dito.

“Uhm. Sabi ni Manang Fely tulungan daw kita.” Sabi ko dito.

“Hay. Mabuti may tutulong na sa akin. Sobrang gulo kasi ng kwarto ni Sir Evan. Araw araw nalang parang laging nababagyo.” Nakangusong sabi naman nya.

“Ano bang dapat kong gawin? Sabihan mo ako. Hindi ko kasi alam kung anong sisimulan kong linisin.” Tanong ko dito. Sobrang kalat kasi ng silid ni Evan at gaya nga ng sinabi ni Carla para itong binagyo. It’s really messy.

“Pulitin mo yung mga damit nya na nagkalat at ilagay mo sa basket. Aayusin ko lang tong kobre kama nya.” Tugon nya kaya naman isa-isa kong pinulot ang nagkalat na damit ni Evan.

But I stopped for a moment when I am about to pick up Evan’s boxer shorts na nasa gilid ng kama nya. I grabbed a hanger at iyon ang ginamit ko para kunin ang boxer shorts nya. I don’t know why, but maybe hindi lang ako sanay na hawakan ang panloob ng iba. I just can’t.

Ilalagay ko na sana ang boxer shorts ni Evan sa basket nang biglang bumukas ang pinto. Napatigil kami ni Carla sa aming ginagawa and my eyes expanded when I saw Evan staring at his boxer shorts na nakakawit sa hanger na hawak ko kaya nabitiwan ko iyon.

“Labas!” Bulyaw sa amin ni Evan. Napahawak ako sa dibdib ko sa labis na gulat.

Carla immediately walk out pagkatapos sabihin iyon ni Evan. Ako naman ay nagmadali ding naglakad patungong pinto pero bigla nalang nyang hinawakan ng mahigpit ang braso ko.

“E-Evan ma-masakit.” Pag-inda ko sa mahigpit nyang paghawak sa braso ko.

“What did you call me?” Galit nyang tanong.

Napalunok ako. Bigla akong kinabahan dahil sa sobrang talim ng titig nya and I saw his jaw clenched.

“Call me Sir! Naiintindihan mo?! Sir!” Matigas nyang sabi.

“O-opo. So-sorry po Si-sir.” I apologized.

“Good!” Nakangiting sabi nya at kasabay noon ang pagbitiw nya sa mahigpit na paghawak sa braso ko. “From now on, ikaw na ang maglilinis nitong silid ko. Ikaw lang at ayoko ng ibang kasambahay! Ikaw lang ang pwede pumasok dito. Naiintindihan mo?” Deklara nya.

“O-opo. Sir.” Tugon ko.

“Good. Now clean my room. And make sure na malilinis mo agad ito bago ako matapos maligo.” Utos nya.

“O-opo Sir.” Sagot ko.

Evan walk in his shower room and when I heard the dripping of the water inside, I started cleaning his room.

Binilisan ko ang paglilinis. At minadali ko rin ang pagpupunas sa mga laruan nyang naka-dispaly. I know this is a collection item toys and based on the brand of these toys this is definitely expensive.

Pagkatapos kong punasan ang mga laruan nya. Pinagpatuloy ko ang pag-aayos sa kobre kama nya. Isa-isa kong pinagpag ang mga unan at habang ginagawa ko iyon ay biglang may kung ano akong naramdaman sa pang-upo ko. Kaya lumingon ako sa likuran ko and I saw Evan half naked!

Nakatapis ang ibabang bahagi ng katawan nya ng puting tuwalya. At mabilis akong dumistansya sa kanya dahil yung bagay na naramdaman ko sa pang-upo ko ay yung maselang bahagi nya pala.

He smirked at nang ibinalik ko ang paningin ko sa maselang bahagi nya ay halos mapapikit ako when I saw his manhood and it’s very hard.

“Si-Sir. Tapos na po ako. A-alis na po ako.” Paalam ko at mabilis akong tumakbo palabas ng silid nya.

I feel the fast beating of my heart. Bigla akong kinabahan at kinilabutan. Ito ang ikinatatakot ko, yung may gawin sya sa aking kalokohan. Alam kong galit at ayaw nya sa mga bading na gaya ko. I know he will do something bad at hindi ko alam kung paano ko pa sya maiiwasan ngayon pa na boss ko na sya at nakatira kami sa iisang bubong lamang.

I feel so helpless. Kung anu-ano na tuloy ang pumapasok sa isipan ko. Baka gawin nya sa akin yung ginawa nya sa ibang bading doon sa school na binabastos nya at after noon sasaktan nya at pagsasalitaan nya ng masasakit. I can’t really understand him, kung bakit nya iyon ginagawa. Hindi nya lang iyon ginagawa sa mga bading even with girls ginagawa nya din yon. Wala syang patawad. Kung sino ang mapagtripan nyang awayin o kutyain gagawin nya talaga.

Kaya kitatakutan sya sa school, siga sya kung baga kaya naman mailap sa kanya ang ibang estudyante. Hindi naman sila makapag reklamo sa ginagawa sa kanila ni Evan dahil anak ito ng may-ari ng school at anak din ng Mayor.

“Uy. Okay ka lang?” Tanong sa akin ni Carla pagdating ko sa kusina.

“O-okay lang.” sagot ko.

“Narinig ko yung sinabi ni Sir Evan kanina. Ikaw na pala ang maglilinis ng kwarto nya parati?” Tanong nya.

“Ah. Oo.” Malungkot kong sabi. Kinuha ko ang pitsel at naglagay ako ng tubig sa baso. Mabilis ko iyong ininom.

“Good luck sayo, paniguradong mahihirapan ka.” Ani Carla sabay hawak sa balikat ko.

“Angel! Pinapatawag ka ni Sir Evan sa silid nya.” Napalingon kami ni Carla sa likuran namin sa biglaang pagdating ni Manang Fely.

“Po? Ako? Pe-pero kakagaling ko lang po doon.” Gulat kong tanong.

“Tinakbuhan mo daw sya pagkatapos mong maglinis. Bumalik ka na doon, may iuutos pa yata sayo si Sir Evan.” Tugon nya.

Kaya naman muli akong uminom ng isang basong tubig at naglakad ako pabalik sa silid ni Evan habang punong-puno ng kaba ang dibdib ko.

Chapter 03

Nasa tapat ako ngayon ng silid ni Evan. Hindi ko alam kung papasok ba ako o hindi. I feel that something bad would happen if I enter this room.

Habang nakatayo ako sa tapat ng pinto nya ay bigla iyong bumukas at galit akong tinitigan ni Evan. Binalot na naman ako ng kaba. He’s still half naked! Yung putil towel pa rin ang tanging suot nya.

“Bakit ka tumakbo? Ha?!” Bulyaw nya sa akin. Napalunok ako.

“Ta-tapos ko na po kasing linisin ang silid nyo Sir. Ka-kaya umalis na ako.” Tugon ko sabay yuko.

“Anong tapos? May lilinisin ka pa!” Galit nyang sabi.

Napakunot ang noo ko. “Ano pa po ba ang lilinisin ko Sir?” Nagtatakang tanong ko.

“Nakalimutan mong linisin yung ilalim ng kama ko. Madumi pa rin.” Tugon nya.

Napakagat ako sa ibabang labi ko nang maalala ko na hindi ko nga pala iyon nalinis. “Si-sige po Sir. Li-lilinisin ko na.” Ang sabi ko at naglakad na ako papasok sa silid nya.

Dumapa ako sa sahig para isa-isang pulutin ang mga kalat na nandoon, at habang ginagawa ko iyon napatingin ako sa may walk in closet ni Evan at nanlaki ang mata ko nang unti-unti nyang tinatanggal ang puting towel na nakatapis sa ibabang bahagi nya habang nakatingin sya sa akin ng seryoso.

He smirked at me when he finally took off the towel on his body. Napapikit ako sa ginawa nya. Sinigurado kong hindi ko makikita ang hubad nyang katawan. Ibinaling ko ang atensyon ko sa paglilinis sa ilalim ng kama nya.

Narinig ko ang yabag ng mga paa nya, he’s walking into his shower room again and I saw him naked in my peripheral view . It’s blurred and I know he’s totally naked! Papaano nyang nagagawang maglakad ng hubad ng may ibang tao sa loob ng silid nya?

Ganito din ba sya sa ibang kasambahay dito?

Muli kong narinig ang mga yabag nya at napalunok ako nang marinig ko iyon na papalapit sa kinaroroonan ko.

“Heeyyy!” Pagtawag nya sa akin.

“Ba-bakit po?” Tanong ko. Hindi ko sya hinarap. Nagkunwari akong may pinupulot pa ring kalat sa ilalim ng kama nya. Ayoko syang lingunin o tignan dahil alam nakahubad sya.

“Face me!” Bulyaw nya sa akin. Nauntog tuloy ang ulo ko sa kama nya sa biglaan nyang pagsigaw.

Dahan dahan akong tumayo at sinigurado ko na pagharap ko sa kanya ay sa mukha nya lang ako titingin.

“Ba-bakit po Sir?” May halong kabang tanong ko.

Seryoso nya akong tinitigan. “After cleaning that, clean my shower room. It’s messy.” Muling utos nya.

“Sige po.” Tugon ko.

My heart beats so fast when he slowly walks towards me. Napa-atras ako sa pag-abanteng ginagawa nya. Seryoso pa rin ang mukha nya kaya mas lalo akong kinabahan.

“Si-sir.” Ang nasabi ko dahil hindi pa rin sya tumigil sa pag-abante. I continue walking backward, at nagulat ako nang matumba ako sa kama nya. Wala na akong aatrasan. I fell on his bed!

Mabilis kong tinakpan ang mga mata ko dahil baka makita ko ang katawan nyang hubad dahil alam kong nakadungaw sya ngayon sa harapan ko.

“Why are you covering your face huh?” Tanong nya. “Never seen a naked guy?” Dagdag nya pa.

Hindi ako sumagot. Nanatili lang akong tahimik habang nakatakip pa rin ang mga kamay ko sa aking mga mata.

“Finish what you’re doing. Magbibihis na ako.” Aniya at narinig ko ang papalayo nyang mga yabag. Kaya naman unti unti kong tinanggal ang mga kamay ko sa aking mga mata at mabilis akong naglakad patungo sa banyo nya para linisin iyon.

---

I’m in the maid’s room. Mag-isa lang ako dito dahil yung ibang kasambahay ay nasa malaking maid’s room na parang bed space ang style. This room that I have is very small, sakto lang ang isang kama at isang cabinet sa silid na to. This is far different from what I had before. And I have to live here hanggang sa makatapos ako ng pag-aaral.

I need to study hard, I need to work hard. Gagawin ko ito para kay Mommy at para na rin kay Dad. I want them to be proud of me. Na kahit may malaking dagok na dumating sa buhay namin, I can succeed.

My phone beeped and saw Zion’s name on the screen. He’s calling!

“He-hello.” Pagsagot ko sa tawag nya.

“Where are you? Okay ka lang ba? I saw your Dad on the news.” Sunod sunod nyang tanong at ramdam ko ang pag-aalala nya.

“Okay lang ako.” Sagot ko.

“I know you’re not. Nasaan ka ba?” Muli nyang tanong sa kabilang linya.

“I just want to rest Zion. I’m tired. I’ll see you on Monday. Bye.” Saad ko at pagkatapos noon. I powered off my phone.

I know he’s concern. Siguro ikukwento ko nalang sa kanya ang lahat kapag nagkita nalang kami. I’m really tired right. Napagod ako sa paglilinis ng silid ni Evan.

Hihiga na sana ako nang bigla akong may narinig na kumatok sa pinto.

“Angel, pinapatawag ka ni Sir Evan.” Rinig kong sabi ni Carla mula sa labas.

What? It’s already ten in the evening! Ano pa bang kailangan nya?!

Bagsak ang balikat kong tinungo ang pinto at binuksan ko iyon.

“Anong kailangan nya?” Pagod kong tanong kay Carla.

“Hindi ko din alam eh. Pero umiinom sila ng mga kabarkada nya sa may pool.” Tugon nya.

Binalot na naman ako ng kaba. They’re drinking! And Evan is with his friends. May kutob na naman ako na may hindi na naman magandang mangyayari.

Kaya naman naglakad na ako papuntang pool area at nakita kong masayang nag-iinuman sina Evan at ang mga kabarkada nya. Sila yung mga kaibigan ni Evan na nakita ko noon sa party. They are those guys who laughed to me. They are sitting in lounge chair.

“Si-sir. Pinapatawag nyo daw po ako?” Tanong ko.

Tumingin silang lahat sa akin. They are five in total. Ibanaling ko sa ibang direksyon ang paningin ko dahil nakaka-ilang ang titig nila.

“So it’s true Bro? He’s one of your maids.” Hindi makapaniwalang sabi ng kaibigan ni Evan na nakasumbrero.

“Yeah.” Nakangiting sagot ni Evan.

“Akalain mo, yung mailap at supladang bading na anak ni Engineer Alonzo kasambahay nyo na. Nice one Bro.” Saad naman ng lalaking iyon na nakasando.

“Yeah. Now he’s one of our maids, he can’t be intractable and snobby just like before. Hindi na uubra sa akin yung ganon.” Saad ni Evan kaya nakaramdam muli ako ng kaba.

“Heyy! Come here.” Pagtawag nya sa akin. Kinakabahan man, naglakad ako palapit sa kanila.

“Sit beside me.” Muling utos ni Evsn kaya umupo ako sa tabi nya. Yumuko ako. Ayaw ko silang tignan.

Napapitlag ako nang bigla akong akbayan ni Evan. Amoy na amoy ko ang alak sa kanya.

“Introduce your self to my friends.” My jaw dropped dahil sa utos nya.

“Po?” Gulat kong tanong. Ano bang gustong mangyari ng lalaking to?

“I don’t want to repeat myself.” Striktong sabi nya.

Napalunok ako. Naghahalong hiya, kaba at inis ang nararamdam ko. I feel like I’m a dog who follows everything his master says.

Inangat ko ang mukha ko at ngumiti ako ng napipilitan sa kanila.

“He-hello. I’m A-Angel. A-Angel Alonzo.” Pagpapakilala ko.

“Heyyy pretty! I’m Patrick.” Pakilala naman ng lalaking ito na nakahikaw.

“Dennis.” Saad naman ng lalaking ito na naka-kulay blue na shirt.

“Gerome, nice meeting you gorgeous.” Nakangiting pakilala naman ng lalaking nakasando.

“And I am Troy.” Huling sabi ng lalaking nakasumbrero at nakipag kamay ito sa akin.

“Bakit pala ang supla-suplada mo?” Gerome asked kaya napayuko ako.

“Tintanong ka! Sumagot ka.” Sermon sa akin ni Evan kaya muli kong inangat ang mukha ko.

“I-I’m an introvert person. Hindi ako masyadong nakikipag-socialize sa iba lalo na kapag hindi ko kilala.” Honest kong sagot.

“Oh really. That makes sense. Kaya naman pala ang ilap mo.” Patango-tangong sabi nya.

“Nagka-boyfriend kana ba Angel?” Tanong naman ni Patrick. Para akong nasamid sa tanong nyang iyon.

“Hi-hindi pa. Wala pa.” Tugon ko.

“How come a pretty gay like you never had a boyfriend?” He asked me again.

“Wala pa sa isip ko ang ganyang mga bagay.” Sagot ko.

“Ohhhh! Seriously?” Natatawang sabi ni Patrick.

“Ilang taon kana ba?” Tanong naman ni Troy.

“19 po.” Sagot ko.

“We’re all in the same age. And you? Wala pa sa isip mo ang makipag-relasyon. Oh come on.” Aniya sabay lagok sa alak na nasa boteng hawak nya.

“Yes, we’re all in the same age but we have different plans, choices and perspectives in life.” Aniko.

“Woah. So serious huh?” Puna sa akin ni Evan.

“Sinasagot ko lang ang tanong nila.” Dahilan ko.

“So? Kailan mo balak magboyfriend? I can wait for you pretty. I’m available anytime.” Tanong naman ni Gerome sabay kindat sa akin.

“Siraulo ka Pre!” Bulyaw ni Evan dito.

“What’s wrong Bro?” Natatawang tanong ni Gerome dito. “I like him. He’s so feminine. Mukha syang babae and he’s very cute.” Dagdag pa nito.

“Enough.” Galit na sabi ni Evan habang masama ang pinupukol nyang titig kay Gerome.

“Relax Bro. I’m just kidding.” Parang asong nabahag ang bunto na sabi ni Gerome.

“I think we should rest now. Marami na tayong nainom.” ani Evan sa mga kaibigan nya.

“Alright. See you on Monday Bro!” Paalam nilang apat kay Evan at naglakad na silang apat paalis ng mansyon.

Naiwan kaming dalawa dito sa pool area habang hindi pa rin inaalis ni Evan ang braso nyang naka-akbay sa akin.

“Yo-you drink a lot. Magpahinga kana po Sir.” Sabi ko sa kanya at dahan dahan kong inaalis ang braso nyang naka-akbay sa akin pero hindi ko magawa dahil pinipigilan nya iyon.

“Guide me to my room.” Aniya.

Inalalayan ko sya paakyat sa silid nya. At pagpasok namin doon, dahan dahan ko syang inihiga sa kama nya pero nagulat ako nang bigla nya akong hilahin palapit sa kanya and he hugged me so tight from the back.

“Sir! Bi-bitiwan nyo ako.” Pagpupumiglas ko.

“Stay here. Sleep beside me.” Nanlaki ang mga mata ko sa tinuran nya. He’s drunk! Totally drunk and I’m sure he’s out of his mind. Kung anu-ano na ang lumalabas sa bibig nya.

“Sir! Lasing kayo. Please. Bitiwan nyo ako.” Muli kong pakiusap but he became deaf. He didn’t move his arms which still snaked on my waist.

“Shut up. I need silence.” Saway nya sa akin at unti-unti kong narinig ang paghilik nya.

I tried to remove his arms but it still tightly wrapped around my waist. How could he possibly do this? Sleeping while holding someone’s waist tightly? Oh baka nagtutulog tulugan lang sya?

I feel helpless. Hinayaan ko nalang kung ano ang posisyon at sitwasyon namin.

But I didn’t noticed, my eyes are starting to shut off.

Chapter 04

I opened my eyes. Napabangon ako bigla nang mapagtanto ko na nasa silid ako ni Evan. I immediately leave the bed and go down the stairs dahil mag-aalas otso na ng umaga.

Agad akong nagtungo sa kusina dahil doon dapat kami unang pumunta pagkagising namin sa umaga, iyon ang mahigpit na bilin ni Manang Fely.

Pagdating ko doon, bigla akong binalot ng kaba nang makita kong taas-kilay na nakatingin sa akin si Mrs. Montenegro.

“Ma-magandang umaga po.” Buong lakas kong pagbati kay dito sabay yuko.

“Angel what time is it?” Rinig kong tanong nya. Inangat ko ang mukha ko at tumingin ako sa kanya. Napalunok ako nang makita ko kung paano nya ako titigan. It’s like she will be giving me a punishment for waking up late.

“E-eight na po ng umaga.” Sagot ko. My heart can’t stop pounding because of this jumpy feeling inside.

“And what time you suppose to wake up?” Muli nyang tanong.

Muli akong napalunok. “Si-six po.” Mahinang sagot ko. “I’m sorry Mrs. Montenegro. Sorry po.” Paghingi ko ng tawad.

Naglakad sya palapit sa kinaroroonan ko. Mataray pa rin syang nakatingin sa akin. Sobra akong nanliliit sa kung paano nya ako titigan.

“Again, just to remind you, you’re now one of our maids and you should always put that in your mind. Wala na ang buhay na kinasanayan mo noon. Ayoko ng mauulit pa ito, if this thing happens again mawawala lahat ng tulong na ibinibigay namin saiyo.” Aniya.

Muli akong yumuko. “I’m sorry po. Hindi na po mauulit. Sorry po.” Paghingi ko muli ng tawad. “I promise this won’t happen again.” Dagdag ko pa.

“Good. Now start doing your job.” Aniya kaya naman aligaga akong lumapit kay Carla at tinulungan ko syang maghugas ng mga plato.

“Saan kaba galing?” Tanong ni Carla. “Pinuntahan kita sa kwarto mo wala ka naman doon.” Dagdag nya pa.

“Ahm. Ma-mahabang kwento. Tulungan na kita diyan.” Aniko at ako na ang nagsabon ng mga planong hawak nya.

---

Monday came and I am now getting used to the life that I have. It’s still hard doing some household chores but still, unti-unti nasasanay na ako.

Simula nang makatulog ako sa silid ni Evan, iyon na ang huling pagkakataon na pinansin nya ako. Dahil pagkatapos ng gabing iyon hindi nya na ako kailanman pinansin. I don’t know what happen but I’m happy that he’s treating my like this. Parang sya na mismo ang umiiwas sa akin. Kapag nga nililinis ko ang silid nya. Parang hangin lang ako sa kanya na hindi nya nakikita.

Pumunta ako sa dinning area dahil pinapatawag daw ako ni Mrs. Montenegro sabi ni Carla kaya naman mabilis akong nagtungo doon.

Pagdating ko, naabutan ko silang buong pamilya na kumakain ng agahan. I suddenly miss Mommy and Dad. We used to eat together every morning and evening. Nakakalungkot lang dahil hindi na iyon mangyayari pa.

“Go-good Morning po.” Pagbati ko sa kanila.

“Today is your first day as Evan’s personal assistant. You will follow everything he said and if you would notice that he’s having a hard time in some of your lessons make sure to clarify those and teach him.” Panimula ni Mrs. Montenegro. “I already put both of you in the same class and I expect a lot from you Angel since you’re a smart kid.” Dagdag nya pa.

“Opo. Huwag po kayong mag-alala.” I answered and nodded.

“Great. And another thing, this is your weekly allowance and make sure to spend it wisely.” Muli nyang sabi sabay abot sa akin ng limang daang piso.

“Salamat po.” Saad ko sabay abot noon. Hindi ko alam kung paano ko pagkakasyahin ang limang daang pisong ito sa loob ng isang linggo. Sobrang mahal ng mga pagkain at bilihin sa school at hindi ko alam kung anong gagawin ko para budgiten ang perang ito. Bahala na.

“Is there something wrong?” Tanong ni Mrs. Montenegro nang mapatitig ako ng matagal sa limang daang pising inabot nya.

“Wa-wala po. Salamat po dito.” Nakangiting sabi ko.

---

Na-unang umalis si Evan, may sarili syang sasakyan at kahit parehas lang sila ni Mrs. Montenegro na patungo sa Malaya University hindi sila nagsasabay sa isang sasakyan. Ngayon, nakasakay ako sa kotse ni Mrs. Montenegro dahil sabi nya ayaw daw ni Evan na may ibang tao na sasakay sa kotse nito kaya sa kanya ako dapat laging sasabay.

I’m sitting here in front next to Manong Leo- Mrs. Montenegro’s personal driver habang sya ay nasa likurang upuan. Tahimik lang kami sa buong byahe at halos mabingi na ako sa katahimikan kaya naman nakahinga na ako ng maluwag nang sa wakas nakarating na rin kami sa Malaya University na pag-aari ng pamilya Montenegro.

Magalang akong nag-paalam kay Mrs. Montenegro at pagkatapos noon, agad akong naglakad patungo sa silid namin. Ibinigay sa akin ni Mrs. Montenegro ang bagong schedule ng klase ko dahil inilipat nya ako sa klase ni Evan.

Habang naglalakad, nagulat ako nang may taong biglang humawak sa braso ko. I turned my head and I saw Zion. I look at his face and I saw a worried expression.

“Ba-bakit?” Tanong ko.

Hindi sya sumagot, my eyes expanded when he hugged me so tight. “Are you okay?” Tanong nya habang yakap yakap nya ako.

“O-okay lang.” sagot ko.

Unti-unti nyang kinalas ang mahigpit nyang pagkakayakap sa akin at muli nya akong tinitigan sa mata. “Kamusta ka? Ano ng balita? Saan kana ba tumutuloy ngayon? Kamusta si Tita? Si Tito?” Sunod sunod nyang tanong.

“O-okay naman sila.” Tipid kong sagot.

“I know Tito Edwardo is in prison and I know Tita Angelica is confined in a hospital. But where are you staying? Pumunta ako sa bahay nyo pero wala ng tao doon.” How come he know those stuffs? Maybe he knew it on the news.

“Sa-sa Tita ko. Sa-sa kaibigan ni Mommy.” Pagsisinungaling ko.

“Really? Saan? Sinong kaibigan ng Mommy mo?” Usisa nya.

“Basta. Okay lang ako Zion. Don’t worry, I’m in a good place.” Ayokong malaman nya na tumutuloy ako ngayon sa pamilya ng mga Montenegro. Ayoko ko ding malaman nya na katulong ako doon, dahil alam kong kakaawan nya lang ako and I don’t want to see pity in him.

“Sigurado ka? Kung hindi ka naman okay dyan sa kaibigan ng Mommy mo, you can stay in our house. I will ask my Mom and Dad about it.” Aniya.

“Huwag na, okay nga lang ako. Don’t worry.” Pagtanggi ko.

“If you need something just let me know okay?” Bilin nya.

“Okay. Thanks.” I smiled.

He hugged me for the last time, at nang dumako ang paningin ko sa may bandang foutain sa school bigla akong kinabahan nang makita kong galit na nakatingin sa akin si Evan. Kaya mabilis akong kumalas sa yakap ni Zion sa akin.

“Sige na, I have to go. Bye!” Paalam ko at nagmadali akong pumunta sa kinaroroonan ni Evan.

Hindi ko alam pero sa tuwing titignan ako ni Evan sa galit na paraan bigla nalang akong binabalot ng kaba.

“Si-sir. Ma-may kailangan po ba kayo?” Kinakabahang tanong ko. He still giving me this mad stare.

“Let’s go!” Galit nyang sabi at nagsimula na syang maglakad patungo sa building namin. Kaya naman mabilis ko syang sinundan.

Habang sinusundan ko si Evan pansin ko ang kakaibang tingin sa akin ng mga estudyanteng nakakasalubong ko. They are murmuring and whispering something to each other. Kaya naman iniyuko ko ang ulo ko para hindi ko sila makita.

Nagpatuloy ako sa pagalalakad hanggang sa may narinig akong nag-uusap.

“Diba yan yung anak nung bogus na Engineer?” Rinig kong tanong ng isang boses.

“Oo sya nga yun. Bakit nandito pa sya? Diba dapat wala na yan dito? Ang dami kayang namatay dahil sa kagagawan ng tatay nyang mangagantso!” Sagot naman ng isang boses. I feel twinge in my heart when I heard their conversation. Sobrang sakit marinig na ganon ang tingin nila kay Dad. I can’t blame them, they didn’t know the reason behind it at alam ko naman na si Dad ang may mali but still, it hurts because they’re insulting my Dad in front of me and I can’t do anything about it.

Mabilis akong naglakad habang nakayuko, ayoko ng marinig pa kung ano man ang mga sasabihin nila. Ayoko na. Hindi ko na kaya.

“Heyyy! Where are you going?” Rinig kong pagtawag sa akin ni Evan pero mukhang nabingi na yata ako, so continue walking fast.

Pagdating ko sa room namin, I immediately went at the back at doon ako umupo sa pinakasulok ng room kung saan wala akong katabi.

I heard murmuring and whispering again, so I covered my face using my bag at yumuko ako sa desk ng upuan ko.

“Sino yan?” Rinig kong tanong ng isang boses.

“She looks familiar.” Saad naman ng isa.

“Oh! Naalala ko na! Yan yung baklang anak nung Engineer na mangagantso.” Saad naman ng isa pang boses.

I tried to cover my ears but still, I can hear them. Hindi ko na kaya, my tears are now falling.

May narinig akong mabibigat na yabag patungo sa kinaroroonan ko.

“Heyyy! You! Bakit mo ko iniwan huh?!” Galit na bulyaw sa akin ni Evan. Hindi ko inangat ang mukha ko, nanatili akong nakayuko at patuloy na umiiyak.

“Bingi ka ba?!” galit nyang sabi at nagulat ako nang buong pwersa nyang inangat ang mukha ko.

Napatitig sya sa mga mata ko at ganon din ako sa mga mata nya. Yung galit na ekspresyon ng mukha nya ay unti-unting nawala. Ibinaling sa ibang direksyon ang paningin nya. Dahan dahan nyang binitiwan ang mukha ko kaya naman bumalik ako sa pagkakayuko sa desk. I tried everything to stop these tears from falling pero ayaw pa rin nilang huminto.

“Kaklase na ba natin ang baklang yan?” Kahit nakayuko alam ko na ako ang pinag-uusapan nila.

“I don’t know. Diba sa class B sya? Bakit sya nandito?” They continued murmuring

“Balita ko nakakulong na daw yung tatay nyang pekeng Engineer.” Pagpapatuloy nila.

“Oo tama. Dapat lang naman yun noh. Ang dami kayang namatay dahil sa pangagantso ng tatay nya kay Mayor. Kawawa tuloy yung mga namatayan.” Dagdag pa ng isa.

Hindi ko na naiwasan, napahikbi na ako ng malakas. Hindi ko na kaya pang marinig ang mga pinagsasabi nila. Sobrang sakit.

“Bitch! Shut the fvck up! Manahimik kayo!” Rinig kong sigaw ni Evan. Inangat ko ang mukha ko at nakita kong dinuduro nya ang mga taong iyon na nag-uusap tungkol kay Dad. “That issue is already done, so stop talking about that bullshit!” Muli nyang bulyaw sa mga ito. “Isa pa, kapag may narinig pa akong nag-uusap about Engineer Alonzo hindi nyo magugustuhan ang mangyayari.” Pagbabanta nya pa sa mga ito.

Nakita ko kung paano mamutla ang mga kaklase kong iyon at mabilis silang bumalik sa kani-kanilang upuan.

I don’t know why, but I felt relieved. Gusto kong magpasalamat sa kanya.

I wiped my tears at umayos ako ng upo. Napalingon ako sa tabi ko nang padabog na umupo doon si Evan. Nakatingin lang sya sa pisara habang galit ang ekspresyon ng mukha nya.

I know he treated me in a hard way, pero may concern din naman pala sya kahit papaano. I smiled secretly.

Ilang sandali pa dumanting na ang prof namin, Evan’s four guy friends also came at umupo silang apat sa tabi namin ni Evan.

“Good Morning.” Pagbati ng prof namin we replied after. “May bago kayong kaklase ngayon, he’s from class B but for some reason he’s now joining the class A.” Saad nya pa. “Kindly introduce yourself.” Anito sa akin kaya naman dahan dahan akong tumayo sa kinauupuan ko.

They stared at me. Iba’t ibang reaksyon ang nakita ko kaya naman lumunok muna ako bago ako nagsimulang magpakilala.

“Go-good morning Sir, go-good morning class A. I’m John Angel Alonzo from class B. Ni-nice to meet you everyone.” Pakilala ko sabay yuko.

They didn’t respond nor say anything kaya naman mabilis akong umupo at iniyuko ko ang ulo ko.

---

Sumapit ang lunch break, I’m following Evan and his four guy friends papunta sa cafeteria. We’re going to take our lunch, sinabihan ko si Evan na hindi na ako sasabay pero pinilit nya akong sumama sa kanila.

Pagdating namin doon, umupo kami sa pang-animan na mesa. Lumingon ako sa paligid at pansin ko ang mga mata ng mga taong nasa loob ngayon ng cafeteria ay nasa amin kaya naman muli kong iniyuko ang ulo ko.

“What do you want to eat pretty?” Tanong sa akin ni Patrick.

“Ah. Hindi, wala. Busog pa ako.” Sagot ko.

“You’re not.” Singhal ni Evan sa akin.

“Busog pa po talaga ako Sir.” Sabi ko sa kanya.

“Are you sure? Kaninang break hindi ka naman kumain.” Tanong naman ni Gerome.

“Choose what you want.” Ani Evan sabay abot sa akin ng menu. Mabilis ko namang ibinalik iyon sa kanya.

“Hindi na Sir. Okay lang po ako.” Pagtanggi ko.

“Pumili ka na dyan Angel, kami ng bahala sayo.” Saad naman ni Troy.

“Huwag ka ng mahiya sa amin.” Dagdag pa ni Dennis.

Gusto kong tanggihan sila ulit pero iba ang sinasabi ng tiyan ko. Nagugutom na ako. Hindi pa ako kumakain simula kaninang break. Pero nahihiya ako.

“Uhm. O-okay na sa akin yung spaghetti.” Saad ko.

“Yan lang ang kakainin mo?” Tanong ni Patrick. Tumango ako bilang tugan.

“Kumain ka ng kanin. Papatpatin ka na nga tapos yan lang kakainin mo.” Sermon sa akin ni Evan. “Ako ng o-order.” Prisinta nya at naglakad sya papunta sa oder lane. Napatakip ako sa bibig ko nang sumingit sya sa pila at pumunta sya doon sa pinaka unahan.

“May reklamo kayo?” Maangas nyang tanong sa mga nakapila. Hindi sumagot ang mga ito kaya naman nagsimula nang umorder si Evan. Bakas ang takot at pagka-inis sa mga estudyanteng siningitan ni Evan. Alam kong wala silang magagawa dahil anak ito ng may-ari ng Malaya University at anak din ng Mayor, kaya takot silang banggain ito.

He’s indeed a devil.

Chapter 05

Time flies so fast, lumipas ang ilang buwan at ngayon masasabi kong sanay na ako sa buhay na mayroon ako ngayon. Being Evan’s personal assistant and being one of their maids is really hard. But I’m used to it, really used to it.

Wala pa ring nagbago sa pakikitungo sa akin ni Evan, hindi ko sya maintindihan. Minsan papansinin nya ako, madalas naman hindi. He’s definitely a person who is hard to understand. Madalas din syang bipolar, sala sa lamig sala sa init. Kaya ako nalang ang nag-aadjust dahil ayokong mapagalitan nya.

Pagbaba ko sa sasakyan ni Mrs. Montenegro, agad akong nagtungo sa class room namin pero bago pa man ako makarating doon may naabutan akong tagpo na hindi ko inasahan.

“Here, please accept it. Binake ko yan para sayo.” Saad ng babaeng may hawak ng cake at inaabot nya iyon kay Evan. I noticed that girl’s face, it’s blushing. She maybe likes him.

Evan look boringly to the girl, he get the cake and I was shocked when he threw it in the trash.

“I hate cakes.” Walang buhay nyang sabi sa babae at pagkatapos noon ay iniwan nyang umiiyak ang babaeng iyon na nagbigay sa kanya ng cake.

Ganon nalang ba sya ka-walang puso? That girl baked that cake! She put so much effort baking it tapos itatapon nya lang? Mabuti nga may nagkakagusto pa sa kanya kahit ganon ang attitude nya, tapos ganon nya pa tratuhin ang mga babaeng nagkakagusto sa kanya. He’s really bad. What a heartless creature.

Nagpatuloy ako sa paglalakad, akala ko iyon na ang huling tagpo na makikita ko ang kagaspangan ng ugali ni Evan but when I saw a gay man accidentally bumped to him at yung dala nitong fruit shake ay tumapon sa damit ni Evan. I saw a monster, a devil I mean staring madly to that innocent gay man na aksidenteng nakabangga sa kanya.

“What the fvck!” Galaiti ni Evan sa lalaking iyon. His jaw clenched habang hawak hawak nya ng mahigpit ang kwelyo nito.

“I-I’m sorry!” The gay man apologized and I can see how scared he was.

Evan grabbed the fruit shake na hawak ng lalaking nakabanga sa kanya. Napatakip ako sa bibig ko nang ibinuhos nya sa ulo nito ang natitirang laman ng fruit shake.

“You ruined my shirt faggot!” Galit nyang sabi dito at pagkatapos ay itinulak nya pa ng malakas ang lalaking iyon na ikinatumba nito sa sahig.

I saw that gay man cried. Bigla akong nakaramdam ng galit kay Evan. That was an accident! At isa pa, hindi naman gaanong nadumihan ang damit nya, parang kakarampot na fruit shake lang naman ang tumapon sa damit nya. He’s over reacting! Ang sama nya!

Naglakad ako palapit sa lalaking iyon. I get my handkerchief at pinunasan ko ang fruit shake sa ulo at mukha nya.

“Bakit mo ko tinutulungan?” Tanong nya at patuloy pa rin sya sa pag-iyak. He looks so manly but I know he’s gay, his gestures and the way he speak, it’s really feminine.

“Nakita ko yung nangyari. I-I just want to help. Do you have extra shirt? Nagkaroon na rin kasi ng fruit shake yang suot mo, if you want you can barrow mine.” Tugon at alok ko.

Hindi sya sumagot, tumitig lang sya sa akin.

“W-what? May problema ba?” Tanong ko dahil hindi pa rin sya nagsasalita.

“Babae ka ba? O tomboy?” Tanong nya.

Natawa ako sa tanong nya. “No. Lalaki ako, I mean lalaki na may pusong babae.” Sagot ko.

Napatakip sya sa bibig nya. “Woah! Seryoso ka? So sirena ka rin na gaya ko?” Gulat nyang tanong. I nodded as an answer..

“Grabe sis! Ang ganda mo! Akala ko babae ka! Napeke mo ako.” Natatawang sabi nya. Natawa na rin ako. He’s expression is kinda funny.

“Oo nga pala, I’m Sam.” Pakilala nito.

“Hi Sam, I’m Angel.” Pakilala ko naman. “Oh, here’s my extra shirt nga pala.” Sabi ko naman sabay abot ng extra kong damit.

“Thanks Angel. Your name really suits you, ang baet mo sis.” Aniya. Ngumiti lang ako bilang tugon.

“I have to go now Sam, baka ma-late na kasi ako. Bye!” Paalam ko at nagmadali na akong naglakad patungo sa room namin.

---

“Are you okay pretty?” Tanong sa akin ni Patrick. Tumago lang ako bilang tugon.

Ewan ko ba, after ng mga nakita kong ginawa ni Evan kanina, para nawalan na ako ng gana pang kausapin sila. I know Evan is indeed a bad guy at alam ko rin na ganon din ang apat na lalaking kaibigan nya. I don’t know why I am being surrounded by these people. Parang hindi ko na kayang samahan pa sila. Kahit na wala naman silang ginagawa sa akin na masama but the thing here is, they are bad to other people. And I can’t bear seeing them treating others in a bad and hard way anymore.

“Napapansin namin na nagiging madalas ang pagiging tahimik mo.” Usisa ni Troy.

“Wala lang talaga akong masabi.” Sagot ko.

“Sumusuplada ka na naman pretty.” Saad naman ni Gerome.

“Ha? Hindi ah. Wa-wala lang talaga akong masabe.” Dahilan ko.

Napatingin ako kay Evan at pansin ko na galit na naman ang ekspresyon ng mukha nya. Salubong ang mga kilay at naiintigang mga panga. Kailan ko kaya makikita na maaliwalas ang mukha ng lalaking to? And I rarely see him smile. Once in a blue moon kung baga.

My attention went to my phone when it beeps. Nag-flash doon ang text ni Zion.

“Gel, sabay tayong maglunch later. I have to tell you something .” –that was the text message I received from him.

I replied “ Okay. See you.“

Napakunot ang noo ko, ano kaya yung sasabihin ni Zion? Malalaman ko din mamaya.

Lumapit ako ng bahagya kay Evan upang magpa-alam.

“Ahm. Sir? Pwede bang hindi muna ako sumabay sa inyo sa lunch mamaya?” Tanong ko kay Evan.

Hindi nya ako nilingon. “No!” Matigas nyang sabi.

“Sir, ka-kasi sasabayan ko sanang mag-lunch yung kaibigan ko. Sige na po Sir. Please.” I begged.

Nagulat ako nang lumingon na sya sa akin sa wakas pero binalot na naman ako ng kaba sa masamang titig na pinupukol nya sa akin. “Kapag sinabi kong hindi! Hindi!” Galit nyang sabi. “Sino ba yang kaibigan mo? Yun bang nakita kong kayakapan mo noon? Ha?!” Dagdag nya pa at mas lalong naging matigas ang bawat salitang binibitawan nya.

Hindi ako nakasagot.

“Lalandi ka lang eh! Kaya hindi!” Aniya at kasabay noon ang pagsipa nya sa upuan na nasa harap nya.

I feel annoyed, I feel the anger in me. Anong bang pinagsasabi ng lalaking to?

Napatingin ako sa apat nyang mga kaibigan at tahimik lang ang mga ito. They didn’t even react. Mukhang takot din sila kay Evan. Kaya kapag alam nilang galit ito, tatahimik nalang din sila.

I texted Zion that I could not meet him. Nagsinugaling nalang ako sa kanya para sabihin na hindi ako pwede. But he insisted. At napakagat ako sa labi ko sa text nya na hihintayin nya daw ako sa labas ng room namin.

I stopped him pero naging mapilit sya at hindi nya na ako nireplyan pagkatapos.

Anong gagawin ko? What if he finds out na nagsinungaling ako sa kanya? What if he finds out na hindi talaga ako sa Tita ko tumutuloy kundi kila Evan. I know he will feel bad about it because I lied to him.

Napahawak ako sa sintido ko sa biglang pagsakit nito.

---

Lunch time came, I texted Zion many times but he ignored my messages. Hindi na sya nag-reply pagkatapos. Kaya kabang kaba ako na baka nasa labas na sya ng room namin at hinihintay ako doon.

Unang lumabas si Evan kasunod ang apat nyang mga kaibigan, nagpahuli ako.

Paglabas ko ng room napakagat ako sa ibang lalabi ko nang makita ko doong naghihintay si Zion.

“Heyy! Kanina pa ako naghihintay mabuti lumabas kana.” Aniya nang makita nya akong lumabas at nakangiti syang naglakad palapit sa akin.

Pero bago pa man sya makalapit sa akin, biglang humarang sa harap ko si Evan. Sobrang laki ng likod nya at wala na akong makita.

“Excuse me.” Rinig kong sabi ni Zion kay Evan.

“I didn’t allow him to go with you kaya fvck off.” Maangas na sabi ni Evan kay Zion.

“What? Anong pinagsasabi mo?” Naguguluhang tanong ni Zion dito.

Susubukan ko sanang umalis sa likuran ni Evan when I heard his warning.

“Don’t move! Don’t make me mad. You wouldn’t like it.” Babala nya sa akin. Kinabahan ako. Kaya wala na akong nagawa kundi sundin ang sinabi nya.

“Gel? Why are you following this guy huh?” Naguguluhang tanong ni Zion habang pilit nya akong sinisilip sa likod ni Evan.

“Hindi ba sinabi ng kaibigan mo sayo?” Tanong ni Evan kay Zion.

“Ha? What are you talking about?” Balik na tanong ni Zion.

“He’s my personal assistant and he’s one of our maids. Kaya better fvck off coz he will not go and eat with you.” Sagot ni Evan.

“What?!!” Gulat na sabi ni Zion. “Gel? Anong pinagsasabi ng lalaking to ha?” Tanong nya sa akin.

Hindi ako nakasagot. Wala na. Nalaman nya. Alam kong magagalit sya sa akin. The only thing I can do now is to apologize.

“I’m sorry, kung hindi ko sinabi.” Paghingi ko ng tawad.

“This is crazy! Bakit? Bakit pumayag kang maging alalay ng lalaking to? Tapos kasambahay kapa nila? What were you thinking?” Tumaas na ang tono ng boses nya and I know he’s already mad. I’m sorry Zion. I’m really sorry.

“Shut the fvck up Bro! Enough!” Bulyaw ni Evan dito. “Let’s go!” Aniya sa akin at hinawakan nya ako ng mahigpit sa braso at nagsimula na kaming maglakad. Nilingon ko si Zion, I see the confusion in him. Alam kong gulong gulo sya but I will explain to him everything later.

Tulad ng dati, we went to cafeteria to have our lunch kaya habang naghihintay kami sa order namin, nagpaalam ako kay Evan na gagamit muna ako ng palikuran.

Pagdating ko sa restroom agad kong tinawagan si Zion. He pick up the phone right away. Ipinaliwanag ko lahat sa kanya ang lahat and I felt lightness in me when he finally understood my reason.

“I’m sorry. Kung hindi ko sinabi agad. I’m sorry if I lied to you.” Muli kong paghingi ng tawad sa kanya.

“It’s okay. Now I understand. Kung kaya ko lang ibigay ang tulong na binibigay sayo ng pamilya Montenegro I would definitely take you away from that jerk.” Aniya sa kabilang linya.

“It’s okay. Pero ano nga pala yung sasabihin mo sa akin?”

“Oh, yeah thanks for reminding me. My sister Zarina, she will turn eighteen this comming Saturday so I just want to invite you. Makakapunta ka ba?”

“Hindi ko alam.” I answered. “Kanina nga nagpaalam ako kay Evan na makikipagkita ako sayo hindi nya ako pinayagan, ito pa kaya na pagpunta sa debut ng kapatid mo. I’m not sure.”

“But he’s not the one who’s paying you, right? Try to ask his parents malay mo payagan ka nila.”

“Pero–nakakatakot yung mga magulang nya.”

“Just try Gel. Zarina wants you to be there. She even put your name as one of the eighteen candles.” Aniya. “At isa pa, Dad also invited Mayor Montenegro, alam mo naman sa pulitika they have connections.” Saad nya. Bigla akong nagkaroon ng pag-asa. Zion’s father is also in politics so he’s right, there’s a possibility na payagan ako ng mga magulang ni Evan.

“Ganon ba? Okay I’ll try. Pero baka…”

“Baka ano?” Tanong nya.

“Kung papayagan man ako, I don’t have gift for her.” Honest kong sagot.

“Don’t worry, we need your presence not your gift.”

“Oh. Okay. Sige I’ll try.”

“Thanks Gel. See you!”

At pagkatapos non, binaba ko na ang tawag. I need to try, susubukan kong magpaalam, I don’t want to disappoint Zarina. She’s a very sweet girl at close din kami kahit papaano. So I have to try.

---

“What do you want to ask?” Tanong sa akin ni Mrs. Montenegro. I feel so intimidated the way she look at me. Pakiramdam ko ang baba-baba kong tao.

They are eating their dinner. Nasa gitnang dulo ng mesa nakaupo si Mayor, si Mrs. Montenegro naman sa kanang gilid at sa kaliwa naman si Evan.

“Ma-magpapaalam lang po sana ako. Inimbitahan po kasi ako sa debut ng kapatid po ng kaibigan ko. Anak po sya ni Senator Ramirez. Gusto ko lang po sanang magpa-alam kung papayagan nyo akong pumunta.” Tugon ko.

“No! Hindi ka pupunta!” Matigas na sabi ni Evan. Napatingin sa kanya ang mga magulang nya.

“Senator Ramirez? I also received an invitation to his daughter’s debut.” Saad ni Mayor.

“Dad huwag nyo syang payagan. We have a lot of projects in school. Dapat tinutulungan nya ako doon instead of going to that debut.” Saad ni Evan. I bit my lower lip. Bakit ba sya ang nagdedesisyon hindi naman ako sa kanya nagpapa-alam. Sumusobra na talaga ang lalaking to.

“Senator Ramirez’s daughter’s debut is on Saturday right?” Tanong ni Mayor.

“Opo. Sabado po.” Tugon ko.

“You can go with me. Pupunta ako. Senator Ramirez is my high school friend so maybe I should accept his invitation, matagal-tagal na rin kaming hindi nagkikita.” My lips curved because of what I heard.

“Talaga po? Salamat po Mayor.” Masayang sabi ko.

“Dad no! Huwag nyo syang payagan! He needs to help me in our projects!” Galaiti ni Evan.

“Evan, you still have Sunday to do your projects at isa pa, holiday sa lunes kaya you have a lot of time to do it.” Ani Mayor sa anak nya.

“But this is a hard project! I can’t finish it within two days. I need him to help me.” He insisted.

“Tutulungan naman po kita Sir sa buong araw. Gabi naman po yung debut.” Sabi ko kay Evan. Nago-over react na naman ang lalaking to.

“Iyon naman pala. Angel will help you before he go. So calm yourself down Evan.” Sabi naman ni Mrs. Montenegro.

“I’m done eating.” Galit na sabi ni Evan at padabog syang naglakad paalis sa dinning area. What a brat?!

“Angel may I ask you something?” Tanong ni Mrs. Montenegro.

“A-ano po iyon?”

“Why it seems that my son doesn’t want you to go to that debut?”

“Hindi ko po alam.” Sagot ko.

“Never mind, you can leave now.” Aniya kaya naman naglakad na ako paalis ng dinning area.

Ipipihit ko na sana ang seradura ng pinto ng silid ko nang marinig ko ang pagtawag sa akin ni Carla.

“Angel! Pinapatawag ka ni Sir Evan.” Aniya. “Pumunta ka daw sa kwarto nya.” Dagdag nya pa.

“Ha? Bakit daw?” Tanong ko.

“Ewan ko. Hindi ko alam, pero ingat ka mukhang beast mode.” Sagot nya.

Nervousness covered me again, I’m sure pagagalitan na naman nya ako. Ready yourself Angel. You will face the mad devil.

Chapter 06

Pumunta ako sa silid ni Evan habang punong-puno ng kaba ang dibdib ko. Pagdating ko sa harap ng pinto ng kwarto nya agad kong kumatok. Napalunok ako nang marinig ko ang dahan dahang pagbukas ng pinto.

Pagbukas noon, mas dumoble ang kaba ko nang makita ko ang galit na mukha ni Evan.

“Pasok!” Pasigaw na utos nya sa akin kaya naman naglakad na ako papasok sa silid nya.

“Si-sir? Ba-bakit po?” Kabang kabang tanong ko. Hindi sya sumagot, nanlilisik lang ang mga mata nya habang nakatingin sa akin.

“Bakit kila Dad ka nagpa-alam?! You should ask me first!” Galit nyang sabi. Natahimik ako. I don’t know what to say. Napipi na yata ako.

“Hindi ka nagpaalam sa akin dahil ano? Alam mong hindi kita papayagan kaya kila Dad ka nagpa-alam?! Ha?!” Hindi na humupa ang galit nya.

Ewan ko ba. Hindi ko magawang ibuka ang bibig ko at sagutin sya, siguro dahil ito sa labis na kaba at guilty ako sa mga paratang nya.

“Ano? Masaya ka? Dahil makakapunta ka dyan sa debut ng kapatid ng lalaking yon ha? Masaya ka dahil magkikita na naman kayo?! Ha?!” Bulyaw nya sa akin. “What a slut!” Dagdag nya pa.

Slut? Bakit nya ba ako pinaparatangan ng ganyan? Ganon ba ang tingin nya sa akin?

“Excuse me Sir, I’m not a slut!.” At sa wakas nagawa ko na ring magsalita.

“Yes you are!” He affirmed.

“I’m not!” I disagreed. “Kaibigan ko si Zion mula pagkabata. We grew up together, kaya hindi ko alam kung saan nyo po kinukuha yang paratang nyo sa akin na slut ako.” Paliwanag ko pa.

“Yes you are, you really are. You like him right?! Kaya gustong gusto mong pumunta dyan sa putang*inang debut na yan!” Aniya. Nabigla ako sa sinabi nya. Silence covered me. Papaano nya nalaman na may gusto ako kay Zion?

“Can’t say anything huh? So tama ako. You like that fvcking guy!” Galit nyang sabi. How did he know that?

“Hi-hindi yan totoo. Ka-ka-kaibigan lang ang turing ko sa kanya.” Pagsisinungaling ko.

“Kaibigan? Pinapatawa mo ako. I know you like him. I saw the way you look at him, I saw your face when he hugged you! You can’t deny, it’s obvious that you like that nerd asshole.” Paratang nya.

Nataneme na naman ako. How can I defend myself when he’s saying the truth? Pero ano naman sa kanya kung may gusto ako kay Zion? What’s wrong with it? Bakit galit na galit sya?

“Hindi ka pupunta sa debut na yon!Naiintindihan mo?!” Matigas nyang utos.

“I’m sorry Sir, pero pupunta ako. Mayor already allowed me to go.” Pagtaliwas ko sa sinabi nya.

Naglakad sya palapit sa akin habang punong puno ng galit ang mukha nya. Napa-atras ako. I moved back but I stopped when my back reached the wall.

“Do you really want me to get mad?” Napalunok ako sa sobrang kaba.

“Ba-bakit po ba ayaw nyo akong pumunta sa debut? Bakit ayaw nyong makita ko ang kaibigan ko? Hindi ko po kayo maintindihan Sir.” Sunod sunod kong tanong sa kanya. “And you even accused me of being a slut for seeing my friend. I can’t really understand. Bakit po?” Dagdag ko pa.

Bigla syang natahimik. I saw his expression became uneasy.

“Get out!” Sigaw nya sa akin.

“But answer my question Sir. Gusto ko lang maintindihan.” Pamimilit ko.

“I said get out!” Halos lumabas na ang ugat sa leeg nya sa sobrang lakas ng bulyaw nya sa akin kaya wala na akong nagawa kundi lumabas ng silid nya.

Naguguluhan ako sa kanya. He’s being absurd.

---

Saturday night.

I’m wearing a gray suit and black slacks right now. Formal attire ang theme ng debut ni Zarina so I need to wear these clothes. Siguro yung huling beses kong sinuot to noong JS prom pa namin. I look my reflection on the mirror and my looks is perfectly fine. I’m ready to go now.

Lalabas na sana ako ng silid ko nang biglang pumasok si Carla.

“Angel? Ano ba yang suot mo?” Kunot noong tanong niya.

Napakunot din ang noo ko. “Bakit? Panget ba?” Tanong ko.

“Sobra! Hindi bagay sayo!” Sagot nya at pinaikutan nya pa ako ng mata. “Sabi ni Manang Fely pupunta ka daw sa debut ng mga sosyal so dapat ayusin mo yang suot mo.” Aniya pa.

“Bakit? Ano bang mali sa suot ko?” Muli kong tanong.

“Mukha kang tomboy dyan sa suot mo. Ang laki laki nyang damit mo. Mukha kang ewan.” Tugon nya.

“Wala na kasi akong damit. This is my only suit.” Saad ko.

“Huwag kang mag-alala. May kukunin lang ako. Sandali!” Nakangiting sabi nya at nagmadali syang lumabas ng silid ko.

Ilang sandali pa bumalik si Carla na may dalang puting bistida at sapatos na may takong.

“Carla ano yan? Bakit nagdala ka ng bistida?” Gulat kong tanong.

“Ito yung ipapasuot ko sayo. Ang ganda diba?” Nakangiting sabi nya. “Itong cocktail dress yung sinuot ko nung JS prom namin sa probinsya. Dinala ko sya kasi alam mo na, baka may pa-party sila Ma’am at Mayor so dapat ready palagi.” Paliwanag nya pa at akmang huhubarin nya ang damit ko kaya agad ko syang pinigilan.

“Ano ka ba Carla hindi ako nagsusuot ng pambabaeng damit.” Saad ko.

“Hindi? Eh sige na Angel, try mo lang. Sigurado ako na maganda to sayo. Ang ganda ganda mo naman tsaka mukha ka namang babae. Sigurado akong bagay to sayo.” Pamimilit nya.

“Ayoko talaga Carla. Okay na ako dito.” Pagtanggi ko.

“Sige na! Subukan lang natin.” She still insisted. At dahil sinusubukan nyang tanggalin ang suot kong suit bigla itong napunit. “Hala! Sorry Angel!” Gulat na paghingi nya ng tawad.

“Carla naman eh. Ano na ang susuotin ko? Nasira na tong suit ko.” Dismayadong sabi ko sa kanya. Napaupo ako sa kama ko at napahawak ako sa ulo ko. This girl is giving me a headache.

“Sorry na Angel. Ito nalang kasi ang suotin mo.” She repeated again. “Sige na, i-try mo lang suotin. Sige na.”

“Hindi nga bagay sa akin yan.” Pag-ayaw ko.

“Ita-try lang naman natin eh. Kapag hindi bagay edi hubarin mo nalang, tapos tatahiin ko yang suit mo na nasira ko.” Ayaw nya talaga akong tantanan.

Kaya wala na akong nagawa kundi suotin ang bistidang dala nya.

I took off my clothes. Carla gave me her bra with foam and she help me wear this white off-shoulder cocktail dress and I was shocked when I noticed that it really fits my body. Hindi pala nagkakalayo ang size ng katawan namin ni Carla.

I also wear her white four-inch heels at pagkatapos noon humarap ako sa salamin. I was amazed to myself. This is my first time seeing myself wear woman’s clothes at hindi ko maitatanggi na ayos naman pala ito sa akin.

“Umupo ka dali, aayusan kita.” Carla instructed me so I sat on my bed.

She put some make ups on my face, nabahing at naluha pa ako sa mga bagay na pinaglalagay nya sa mukha ko and then she curled my shoulder-level hair. She made it wavey.

“Ayan. Tapos na! Sabi sayo Angel! Bagay sayo! Ang ganda ganda mo!” Tuwang-tuwang sabi nya.

I stand and walk into my mirror on my closet at halos manlaki ang mga mata ko sa nakita ko.

“Is this me?” Hindi makapaniwalang tanong ko.

“Oo. Ikaw yan. Ang ganda mo Angel!” Sagot ni Carla.

I stared at my reflection. This is really me. I know I have this woman’s heart but I never imagine that I could make my appearance look like a woman as well.

“Thank you.” Sabi ko kay Carla and I hugged her because of so much happiness.

Nabaling ang atensyon namin sa biglaang pagdating ni Manang Fely.

“Angel! Kanina pa naghihintay si Mayor sa sala! Aalis na raw kayo.” Saad ni Manang Fely. Pansin ko ang gulat nang makita nya ako kaya naman naglakad na ako patungong sala.

Pagdating ko doon, nakita kong naka-upo sa couch ang mag-asawa. Dahan dahang sinusuklay ni Mrs. Montenegro ang buhok ni Mayor. Napalingon ako sa kabilang couch at nakita ko doon si Evan na nakasuot din ng suit. Napakunot ang noo ko.

Sasama sya?

“So-sorry po Mayor sa paghihintay.” Paghingi ko ng tawad.

Dahan dahan nila akong nilingon. Kitang kita ko kung paano manlaki ang mata ni Mrs. Montenegro at ni Mayor nang makita nila ako.

“Angel? Is that you?” Hindi makapaniwalang tanong ni Mrs. Montenegro.

“O-opo.” Nahihiyang sagot ko.

“You look pretty.” Papuri ni Mayor kaya lalo akong nakaramdam ng hiya.

Ibinaling ko ang paningin ko kay Evan at nagulat ako sa reaksyon nya. Ang aliwalas ng mukha nya habang nakatitig sa akin. This is my first time seeing a peaceful expression on his face kaya naman hindi ko na naiwasang mapangiti sa kanya.

I saw he blinked his eyes many times at ibinaling nya iyon sa ibang direksyon.

“Let’s go.” Pag-aya ni Mayor kaya naglakad na kami palabas ng mansyon.

---

Tinatahak namin ngayon ang daan patungo sa venue kung saan gaganapin ang debut. I’m sitting next to Evan. Si Mayor naman ay nakaupo sa unahan namin katabi nya si Manong Pedro which is his personal driver. Tahimik lang kami sa buong byahe but there’s something that makes me feel awkward. I saw Evan staring at me using my peripheral vision. Alam kong nakatitig sya sa akin. Hindi ko sya magawang lingunin dahil naiilang ako. What’s wrong with this guy?!

Nabaling ang atensyon ko nang tumunong ang cellphone ko. I saw Zion’s name on the screen and he’s calling me. Kaya naman mabilis ko iyong sinagot.

“Hello?” Pagsagot ko sa tawag nya.

“Oh heyyy. San kana Gel?” Ani Zion sa kabilang linya.

“We’re on our way na–” naputol ang sasabihin ko nang biglang inagaw ni Evan ang cellphone ko at binaba nya ang tawag. He turned off my phone and put it inside his pocket.

“Sir yung cellphone ko.” I frowned.

Hindi sya sumagot. He’s staring outside the window. Ano bang problema ng lalaking to?!

“Sir akin na po ang cellphone ko.” I repeated.

Napalunok ako nang tinitigan nya ako ng masama. “I’ll give your phone back later.” Aniya.

Hindi ko na magawang umalma dahil sinamaan na naman nya ako ng tingin. Ano bang problema nya?

Makalipas ang ilang minuto nakarating narin kami sa wakas. Unang bumaba si Mayor, sunod si Evan at aki ang huling lumbas ng sasakyan.

Nabigla ako ng hinila ako ni Evan palapit sa kanya. Mahigpit nyang hawak ang braso ko. “Huwag kang lalayo. Stay beside me!” Madiin nyang bilin.

Kaya naman naglakad kami ng sabay habang ayaw nya paring bitiwan ang braso ko.

Pagpasok namin sa venue halos mapuno na ito sa dami ng tao. They are all stunning wearing their gowns and suits. Si Mayor naman ay busy sa pakikipag-kamay sa ibang mga bisita.

“Let’s sit there .” Utos ni Evan kaya umupo kami sa may gitnang bahagi ng venue.

Nagpalinga-linga ako. Pilit hinahanap ng paningin ko si Zion pero hindi ko sya makita. Siguro tinatawagan nya na ako.

“Sir? Pwede ko na bang makuha ang phone ko?” Tanong ko.

Pinanlisikan nya ako ng mata. “I said later! After this event.” Singhal nya sa akin. I sighed.

I continue searching for Zion at napangiti ako nang matanaw ko sya sa may stage. There he is!

“Sir. Magbabanyo lang ako.” Paalam ko kay Evan.

“I’ll go with you.” Aniya. Huh?

“Hindi na po Sir. Kaya ko na mag-isa.” Sagot ko.

Sinamaan na naman nya ako ng tingin. “I’ll go with you!” He repeated.

Wala na akong nagawa. Wala na talaga akong takas sa lalaking to. Bakit ba ayaw nya akong tantanan? Ano ba kasing problema nya? Ito ba yung paraan nya para pagtripan ako?

Sinamahan nya ako papunta sa palikuran. Papasok na sana ako sa panlalaking restroom but he immediately stop me.

“Dun ka!” Bulyaw nya sa akin sabay turo sa female restroom.

“Sir? Hindi ako nagc-CR sa pambabae. Lalaki ako.” Dahilan ko.

“Look at yourself.” Aniya. Kaya napatingin naman ako sa sarili ko.

Oh god! I’m wearing woman’s clothes. I forgot! Kaya naglakad na ako papasok sa female restroom.

Pagkatapos kong magbawas, muli kong tinignan ang sarili ko sa salamin. Inayos ko ang buhok ko dahil nagulo ito ng bahagya. At habang inaayos ko iyon, may narinig akong mga boses na parang nag-aaway sa labas.

Kaya naman mabilis akong naglakad palabas at nabigla ako nang maabutan kong nagsasagutan sina Evan at Zion.

I immediately run to them. Pumagitna ako sa kanilang dalawa.

“A-anong nangyayari?” Nagugulahang tanong ko.

“Gel?” Gulat na sabi ni Zion. I saw his eyes expanded. He’s definitely shocked.

Nahilo ako nang bigla akong hinatak ni Evan at itinago nya ako sa likod nya.

“Fvck off.” Galit na sabi ni Evan kay Zion.

“Why are you hiding him? He’s my friend!” Galit din na tanong ni Zion.

I want to stop them pero kinakabahan ako. Sobrang bilis ng kabog ng dibdib ko.

I don’t know what’s happening right now. Why am I being put in this situation?

Chapter 07

Tumigil sa kanilang bangayan sina Zion at Evan nang biglang dumating si Mayor.

“What’s happening here?” Kunot noong tanong ni Mayor. Para akong nabunutan ng tinik dahil sa wakas tumigil na silang dalawa.

“Wa-wala po Mayor. I-I’m just introducing Sir Evan to my friend, Zion. Sya po yung panganay na anak ni Senator Ramirez.” Then I lied again. Napalunok ako.

“Oh. That’s great.” Nakangiting sabi ni Mayor.

“Good evening Mayor.” Magalang na pagbati ni Zion dito. “Pwede ko po bang mahiram saglit itong kaibigan ko? Matagal-tagal na rin po kaming hindi nag-uusap.” Paalam nya pa habang nakatingin sa akin.

“Sure hijo.” Mabilis na sagot ni Mayor.

“Dad no!” Daing ni Evan.

“What’s wrong?” Naguguluhang tanong ni Mayor sa anak.

“Nothing Dad.” Inis na sagot ni Evan and then he walked out!

Sinundan naman ni Mayor ang anak at nakita kong inis na umupo si Evan sa mesa na inupuan namin kanina. I saw Mayor keep on asking him kung anong problema but Evan didn’t answer. He just staring at me madly.

“Let’s go Gel, doon tayo.” Nakangiting sabi ni Zion and my heart beats so fast when he grab my hands.

Dinala ako ni Zion sa mesa malapit sa stage. I feel awkward and somehow kinikilig because he serves me the sit. Yung hawak hawak nya yung upuan and he’s standing while waiting me to sit on that chair. This is the first time he treated me like this.

“Maupo kana magandang binibini.” Nakangiting sabi nya. This guy! Please stop it! You’re giving me a heart attack.

“You don’t have to act like that. Hindi ako sanay.” I awkwardly said then I sit on the chair.

“Sorry. I don’t know what to do. Nakakagulat pa rin yang biglaang pagbabago mo.” Natatawang sabi nya sabay upo sa upuang nasa tapat ko. “You look pretty, very pretty by the way.” Dagdag nya pa. Lalong bumilis ang pagkabog ng dibdib ko sa papuri nya.

“Thanks.” Nahihiyang sabi ko.

“So anong naudyok sayo to- you know- change your looks?” Tanong nya.

“Ahm. Yung kasambahay kasi na kasama ko kila Mayor, sya yung nangulit sa akin na suotin tong damit nya.” Sagot ko. “Alam mo namang hindi ako nagsusuot ng pambabaeng damit. Pinilit nya lang talaga ako.”

“But it’s perfect. You look great. Maybe you should keep on wearing woman’s clothes dahil bagay naman sayo.” He suggested.

I immediately grabbed the glass of water na nasa harap ko at ininom ko lahat ng laman noon. I can’t take it anymore. Parang sasabog na ang puso ko. I feel the heat on my body and it’s raising on my face.

“Are you okay?” Alalang tanong ni Zion.

“Y-yes. I-I’m good.” Nautal na ako dahil sa nararamdaman kong ito. Gosh.

Ibinalik ko ang paningin ko kay Evan at napalunok ako nang magtama ang aming paningin at galit pa rin sya habang nakatingin sa akin. Ano bang problema nya?

I just ignored him at ibinalik ko ang atensyon ko kay Zion.

Ang dami naming pinag-usapan. We also laughed a lot of things. Ito na yata ang pinaka mahabang pa-uusap na nagawa namin simula nang mapunta ako sa puder nila Evan. I really missed him. His voice, his smile everything about him, I missed them all.

“What if may manligaw sayo? What would you do?” Tanong nya sa akin out of nowhere.

“Hi-hindi ko alam. Wala naman sigurong manliligaw sa akin.” Sagot ko.

“Anong wala. You look great, I even noticed other guys here staring at you. It’s not impossible that there’s a guy na manliligaw sayo even you’re not a girl.” Aniya.

“Ewan ko. Hindi ko alam. Wala pa naman sa isip ko yung ganyang mga bagay.” Tugon ko sa kanya.

Tapos nakita ko syang ngumiti. His smile really melts my heart. That’s the nicest view I’ve ever seen.

“You wanna drink?” Alok nya habang binubuksan ang bote ng wine na hawak nya.

“Uhm. No. I don’t drink.” Pagtanggi ko.

He smiled again. “Just try it Gel. It tastes good.” Saad nya at nilagyan nya yung baso ko ng wine na hawak nya.

Inabot ko iyon. I smelled it. Ang bango. Dahan dahan kong ininom iyon and I was shocked when it really tastes good!

“Ang sarap.” Nakangiting sabi ko sa kanya.

“See? Sabi sayo magugustuhan mo.” Aniya at muli nyang nilagyan ng wine ang baso ko.

Lumipas ang ilang oras, at konti nalang matatapos na ang program. I already went on the stage and gave my message to Zarina dahil isa ako sa eighteen candles. I drank a lot of wine. Ang sarap kasi para syang grapes juice na may matamis at mapait na lasa.

“I want more.” Inabot ko kay Zion ang basong hawak ko.

“No Gel, enough. Ang dami mo ng nainom.” Pagpigil nya.

“But I want more!” Maktol ko na parang bata. Natawa si Zion sa kilos na ginawa ko. I even laughed to myself dahil hindi ko inasahan na magagawa ko din iyon. This wine makes me different. He’s right. I should stop drinking.

“Magbabanyo lang ako.” Paalam ko sa kanya. Akmang tatayo sana ako nang bigla akong mabuwal. Everything became blurred. At parang lumilindol. What’s happening?

“Are you okay?” Alalang tanong ni Zion.

“I-I’m good.” Tanong ko sabay ngiti. I don’t know what I’m doing but I slowly touching Zion’s face.

This wine made me out of my mind! I want to stop my hand from touching his face pero parang may sarili na itong utak. I can’t stop it.

“You’re drunk Gel. Kailangan mo ng magpahinga.” Saad ni Zion. He carefully helped me stand at inalalayan nya akong maglakad.

Dinala nya ako kung saan naroroon sina Mayor at Evan.

“Good evening Mayor. I think he’s already drunk. Ang dami nyang ininom na wine.” Sabi ni Zion kay Mayor.

“What the fvck? Bakit ka uminom?!” Gulat at galit na tanong sa akin ni Evan.

Mabilis syang naglakad palapit sa amin ni Zion. At paglapit nya, walang anu-ano’y inalis nya ang mga braso ni Zion na mahigpit na nakahawak sa braso at bewang ko. Napadilat ako nang bigla nya akong binuhat na parang bagong kasal.

“Sir ibaba mo ako!” Pagpupumiglas ko sa kanya. Pilit kong idinidilat ang mga mata ko. At pansin ko na pinagtitinginan na kami ng ibang mga bisita dito.

Mabilis na naglakad si Evan palabas ng venue habang buhat buhat nya ako. At nang makarating na kami sa sasakyan ay agad nya akong inihiga doon at ipinatong nya ang ulo ko sa mga hita nya.

“What were you thinking?! Bakit ka uminom?! Ha!” Galit nyang tanong sa akin.

“I’m sorry Sir. A-ang a-ang sarap kasi nu-nung wine.” Sagot ko. Hilong hilo na ako. My head really aches.

“Yung gag*ng kaibigan mo ba ang nagpainom sayo ha?! Makita ko lang ulit yung gagong yon makakatikim talaga sya sa akin!” He’s really mad. Bakit ba sya nagagalit? Wala na ba syang alam na expression kundi galit?

“He-he has nothing to do with this Sir. A-ako ang uminom. I-I decided to drink. Na-nasarapan lang talaga ako sa-sa wine.” Pagtatama ko.

“Shut up! Simula ngayon hindi kana makikipagkita sa gagong yon! Naiintindihan mo!” He shouted again full of anger.

Ilang saglit pa narinig ko nang pumasok sina Mayor at si Mang Pedro sa sasakyan.

“Let’s go Mang Pedro!” Saad ni Evan dito kaya naman mabilis na minaneho ni Mang Pedro ang sasakyan.

“Evan? What was that?! Bakit mo bigla nalang binuhat si Angel? A lot of people saw it!” Tanong ni Mayor sa anak.

“He’s drunk Dad.” Sagot nito sa ama.

“I know but why?!” Naguguluhang tanong ni Mayor.

Natahimik si Evan. Hindi sya nakasagot. He looked outside the window and I saw his jaw clenched.

Unti-unting lumalabo ang paningin ko and my eyes eventually shut off.

---

“Ako ng bahala sa kanya.” Nagising ako nang maramdaman ko na may mga kamay na mahigpit na nakahawak sa katawan ko.

I slowly opened my eyes.

“Bring him to his room.” Rinig kong bilin ni Mayor kay Evan.

“Alright Dad.” Tugon nito sa ama. Naglakad na papasok ng mansyon si Mayor.

“Sir i-ibaba nyo na ako. Ka-kaya ko ng maglakad.” Sabi ko kay Evan. Pilit kong idinidilat ng husto ang mga mata ko pero hindi ko magawa at ramdam ko rin ang panghihina ng katawan ko.

“No.” Matigas nyang sabi. Nag-umpisa nang maglakad si Evan. He’s carrying me like a bride. I look at his face. It’s still full of anger. Bakit ba hindi na nawala ang galit ng lalaking to?

Pagpasok namin sa mansyon. Napakunot ang noo ko nang dinala ako ni Evan paakyat sa ikalawang palapag ng mansyon. As far as I remember, nasa ibaba ang silid ko.

“Sir? Sa-saan nyo a-ako da-dalhin?” Tanong ko.

Tumingin sya sa akin. “I’ll bring you in my room.” Seryosong sagot nya at muli nyang ibinaling ang paningin nya sa dinadaanan namin.

Gusto kong pumiglas. I want to say no. Pero weakness filled me again at unti-unti na namang pumipikit ang paningin ko.

Bakit nya ako dadalhin sa kwarto nya?

Then I passed out.

Chapter 08

“She’s still comatose because of her brain tumor. But don’t worry, we’re doing everything to cure your mother. We’re doing radiation therapy and chemotherapy to her consistently.” Saad ng doktor nang tanungin ko kung ano na ang kondisyon ni Mommy.

“Pero what about the surgery Doc? Hindi ba pwedeng operahan ang Mommy ko para gumaling na sya?” Tanong ko.

“For now, we are unable to do the surgery dahil maselan ang kondisyon ng tumor nya, we have to conduct radiation and chemotheraphy para makatulong iyon kahit papaano sa kanya. We need to wait until her condition became stable. At kapag handa na sya sa opersyon, we will do it immediately.” Sagot nya. “But just to set your proper expectation, her surgery will cost a huge amount of money. So be prepared.” Dagdag nya pa.

“O-opo Doc. Sa-salamat po.” Saad ko.

Naglakad na palabas si Doc at naiwan nalang kami ni Mommy ditong dalawa.

I sat on Mommy’s side. I hold her hand. Muli na namang tumulo ang luha ko. It’s been a month, pero ganon pa rin ang kondisyon ni Mommy. I want to see her smile, I want to feel her tight hug, I want her to comb my hair and pinch my cheeks again. I miss her so much.

“I promise Mommy. I’ll do everything para gumaling ka. Mag-iipon ako. Kung kailangan kong maghanap ng iba pang pagkakakitaan gagawin ko.” I cried while saying those words. “I miss you Mommy. I love you.” Then I hugged her.

Pumunta ako sa finance department sa ospital para bayaran ang bills ni Mommy, at nakahinga ako ng maluwag dahil saktong sakto lang ang sweldong nakukuha ko mula sa pamilya Montenegro para tustusan ang buwanang bill ni Mommy dito sa ospital. But I have to do something para kumita ng pera. I need to find a part time job na kikita ako kahit papano para makapa-ipon sa pampa-opera ni Mommy kung sakaling handa na sya sa operasyon.

I need to work hard, para kay Mommy.

After kong bisitihan si Mommy, I also decided to visit my Dad. Nandito ako ngayon sa visitation room at hinihintay kong lumabas si Dad. After a while, parang may kumurot sa puso ko nang pagmasdan ko si Dad na naglalakad palapit sa kinaroroonan ko.

His hair is now long, he also got some beard and he looks nasty.

Umupo sya sa upuan na nasa harapan ko. Dad smiled at me and that melted my heart. Biglang tumulo ang luha sa aking mga mata and I immediately grab his hands at hinawakan ko iyon ng mahigpit.

“What’s the problem honey?” Malambing na tanong ni Dad habang hinahagod nya ang ulo ko.

Hindi ako sumagot, mabilis akong tumayo at pumunta ako sa pwesto nya at niyakap ko sya ng mahigpit.

“I miss you Dad.” Lumuluhang sabi ko.

“I miss you too honey.” Aniya. “Huwag ka ng umiyak. Your Dad is fine here.” Dagdag nya pa.

“But-but you-you look different now.” Naiiyak pa rin ako. Inalis ko ang mahigpit kong yakap sa kanya. I wiped my tears.

“Yeah. Wala kasing barbero dito eh and we’re not allowed to have any sharp things kaya hindi nakakapag-shave si Dad mo.” Aniya.

“Kamusta kana? How’s my baby?” Tanong nya pa. He sat me on his lap. I hugged him again. I really miss my Dad. So so much. He’s the sweetest Dad in the world. “Okay ka lang ba sa puder ng pamilya Montenegro ?” Dagdag nya pa.

Tumango ako bilang tugon. I can’t stop my eyes from crying.

“How’s your Mom?” Tanong nya ulit.

“She’s still comatose Dad. Pero ginagawa naman ng mga doktor ang lahat para pagalingin si Mommy.” Sagot ko.

“Good to hear that.” Nakangiti nyang sabi. “Stop crying honey. Everything will be alright.” Alo nya sa akin and he used his thumb to wipe my tears.

And again, I hugged him tight.

---

Pagbalik ko sa mansyon ng mga Montenegro, napukaw ang atensyon ko sa ingay na naririnig ko sa may pool. Kaya naman naglakad ako palapit doon at nakita kong masayang nag-iinuman sina Evan at ang apat nyang mga kaibigan. They’re enjoying the moment with those girls na nakabikini. Ngayon ko lang yata sila nakitang may kasamang babae.

Ibinaling ko ang paningin ko kay Evan at nagulat ako nang bigla nyang hinalikan ang magandang babaeng nakapatong sa mga hita nya. He’s squizzing that girl’s butt. Napapikit ako sa nakita ko.

Mayor and Mrs. Montenegro have a business trip out of town, they said that they’ll be meeting an important business colleagues kaya malayang malaya si Evan na gawin ang gusto nya dito sa mansyon dahil wala ang mga magulang nya.

Maglalakad na sana ako paalis nang may marinig akong tumawag sa akin.

“Heyy Angel!” Muli akong humarap sa kinaroroonan nila. “Come, join us.” Alok ni Patrick.

“Ah. Hindi na. May gagawin pa kasi ako.” Pagtanggi ko.

Nakita kong tumingin sa akin si Evan at nabigla ako nang hinalikan nya ang dibdib ng babaeng kasama nya habang nakatingin sa akin. The girl enjoyed it at napapasambunot pa sya sa buhok ni Evan.

This view is not good to my eyes. I need to go now. Mabilis akong naglakad papunta sa silid ko at sinara ang pinto.

Hindi ko maintindihan, simula nang gabing iyon mas lalong naging mailap sa akin si Evan. Wala akong matandaan sa mga nangyari noong gabi ng debut ni Zarina. I just woke up on Evan’s bed wearing his big loose shirt. I tried to approach him and ask him but he didn’t answer me. Ni hindi na nga nya ako pinapansin. He treated me like invisible at ang isa pang kinagulat ko ay nang sinabihan nya ako na huwag na akong papasok sa silid nya at si Carla na daw ulit ang maglilinis nito.

What happened to him? Is he really avoiding me? Well, I like the fact that he’s avoiding me pero gusto ko lang malaman kung bakit.

May nagawa ba ako?

“Bakit ko ba pinoproblema ang lalaking yon? Makatulog na nga lang.” Ang sabi ko sa sarili ko at mabilis akong humiga sa kama dahil sa sobrang pagod.

Naalimpungatan ako at nakaramdam ako ng uhaw. Kaya lumabas ako sa silid ko at nagtungo ako sa kusina. Pero bago pa man ako makarating sa kusina may kakaibang ingay akong narinig.

I tried to find where that sound coming from at dinala ako ng tenga ko sa pool area. At halos manlaki ang mata ko sa aking nakita.

Evan and his girl are doing something that I could never imagine. Hindi ko alam na aabot sila sa ganyan. I saw them kissing and doing sensual things earlier but now they already reached the fire.

Evan is sitting on the lounge chair and that girl is making a movement of going up and down on him. They are both naked.

I covered my eyes forthwith beacuse of what I’ve saw.

Napalunok at napa-atras ako dahil sa tagpong aking nakita. But because of carelessness nasagi ko ang vase na nasa may likuran ko and it hits the ground. Naglikha ito ng ingay na syang nagpatiggil sa kanilang dalawa sa kung ano mang milagro ang ginagawa nila.

Sabay silang napalingon sa akin and they are both shocked. Tumigil sila sa kanilang ginagawa. I covered my eyes again at mabilis akong tumakbo pabalik sa silid ko.

Hingal na hingal akong umupo sa kama. I felt something in my feet. At pagtingin ko doon, it’s bleeding. Mukhang naapakan ko yata ang bubog ng nabasag na vase. Kaya naman kumuha agad ako ng bulak at alkohol para linisin iyon.

---

Kinabukasan. . .

Maaga akong gumising para linisin ang nabasag na vase sa may sala. After cleaning the mess that I did last night, I started my usual routine. It’s sunday morning at kailangan kong tapusin ang lahat ng mga gawain ko para makapagsimba ako mamaya.

Lagi akong nagsisimba every Sunday at ngayong araw, sasamahan ako ni Zion. That’s why I’m a little bit excited dahil magkakasa na naman kami and he also mentioned that he will give me something kaya may malaking question mark ngayon sa isip ko kung ano ba yon.

“Anong nangyari sayo Angel? Bakit paika-ika kang maglakad?” Tanong sa akin ni Carla. She’s helping Manang Fely to cook for breakfast.

“May naapakan lang akong basag na vase.” Sagot ko. Kumuha ako ng basahan at sinumulan ko ng punasan ang mesa sa may dinning area dahil ilang sandali lang darating na si Evan galing sa pagjo-jogging. That’s his habbit every weekend. Gumigising sya ng maaga para magjogging sa buong village.

“Ayan na si Sir.” Saad ni Carla habang nakatingin sa may pinto sa kusina.

Lumingon ako sa may likuran ko at isang pawisan na Evan ang tumambad sa akin wearing his white sando and sweatpants. Pawis na pawis sya.

“Give me water! I’m thirsty!” Parang haring utos nya. Kaya naman mabilis na pumunta si Carla sa ref para bigyan ng bottled water si Evan.

Nagtama ang aming paningin. Matalim lang syang nakatingin sa akin at pagkatapos nyang ubusin ang laman ng bottled water ay mabilis din syang umalis.

Sumapit ang hapon at tapos na ako sa lahat ng gawain ko. I ready myself to go to church, I wear plain white shirt and denim jeans. I ponytailed my hair at nagpulbos ako.

My phone beeped at nakitang kong nagtext si Zion and he’s already waiting for me outside. Kaya naman nagmadali akong maglakad palabas kahit na paika-ika, I tried to walk fast. Pero bago pa man ako makalabas isang malaking katawan ang humarang sa akin sa pintuan. Tinigala ko sya and I saw Evan staring at me in mad way.

Bigla akong kinabahan. Napalunok ako. Ngayon lang ulit nya ako tinitigan ng diretso.

Pero biglang sumagi sa isip ko ang tagpong nakita ko kagabi kaya napapikit ako at ibinaling ko sa ibang direksyon ang paningin ko.

“Where are you going?” Striktong usisa nya.

“Ma-magsisimba po Sir.” Sagot ko.

“Magsisimba? Or makikipag-date?!” Galit nyang sabi. Napakunot ang noo ko.

“Date? Hindi po Sir. Magsisimba po ako.” Pagtatama ko.

“Then what the fvck is that nerd doing here? Is he going to fetch you huh? Dahil magdi-date kayo?” Galit nyang paratang.

“Hindi kami magdi-date Sir. Magsisimba kami.” Tugon ko.

“You can’t fool me, you little vixen! Hindi ka aalis!” Galit nyang sabi.

Ano bang problema ng lalaking to?

“Sir magsisimba lang kami ng kaibigan ko. Hindi kami magdi-date.” Muli kong sabi. “Ano po bang problema nyo? Bakit sa tuwing magsasama kami ng kaibigan ko lagi kayong tutol? Tapos sinasabi nyo pa na magdi-date kami.” Saad ko. “Hindi ko lang po kasi maintindihan Sir. Naguguluhan na kasi ako. Bakit po ba?” Tanong ko pa.

Bigla syang natahimik.

“Ito po ba ang paraan nyo para pagtripan ako? Kung galit kayo sa akin Sir o kung ayaw nyo sa akin tanggap ko naman po yon dahil alam ko naman po na galit kayo sa mga bading na gaya ko. Pero sana lang naman Sir, hayaan nyo akong makasama ang kaibigan ko. He’s my only friend, my childhood friend. Walang namamagitan sa amin kung yan po ang iniisip nyo. Wala po. Magkaibigan lang kami.”

Yung kaninang galit na ekspresyon ng mukha nya ay unti-unting nawala. He gave me this blank expression.

Nagulat ako nang dahan dahan syang umalis sa may pinto at naglakad sya paakyat sa silid nya. Kaya naman naglakad na ako palabas ng mansyon.

Ang hirap talagang intindihin ni Evan.

Naglakad na ako palabas ng mansyon at natanaw ko si Zion na nakatayong naghihintay sa labas ng sasakyan nya.

“Sorry for waiting.” Paumanhin ko dahil ilang minuto din syang naghintay.

“It’s okay.” Nakangiting sabi nya at pinagbuksan nya ako ng pinto ng sasakyan.

Pagpasok namin sa loob, may mga paper bags na inabot sa akin si Zion.

“What are these things?” Tanong ko sa kanya habang tinatahak namin ang daan papunta sa simbahan. He’s driving his car and I’m sitting beside him while holding a lot of paper bags.

“Mga damit yan ni Zarina. Masikip na daw sa kanya yan eh. She’s gaining weight and she really likes you wearing woman’s clothes kaya binigay nya ang mga yan sayo.” Sagot nya.

“Nakakahiya naman. Paki sabi maraming salamat.” Sagot ko.

“Make sure you wear these clothes ha? You look perfect wearing woman’s clothes Gel. You really do.” Nakangiting sabi nya. Balak yata ng magkapatid na to na gawin akong transgender. But, maybe I should try wearing these clothes most often. Wala naman sigurong masama.

Maybe it’s time to change.

Chapter 09

Lumipas pa ang ilang buwan and summer vacation is about to start. Isang linggo nalang magtatapos na ang second semester and next sem, third year college na ako. Napakabilis talaga ng panahon. Four more semesters at makakapag-tapos na ako sa pag-aaral. Konting panahon nalang, makakahanap din ako ng trabaho at sisiguraduhin kong bibigyan ko ng magandang buhay si Mommy pero syempre bago yon, I need to save a lot of money for her operation.

“Bilisan nyong maglinis darating na ang mga bisita nina Ma’am at Sir.” Utos sa amin ni Manang Fely habang abala sya sa putaheng niluluto nya.

“Opo.” Sabay na sagot namin ni Carla at ng iba pang kasambahay.

May importanteng bisita daw na darating sina Mayor at Mrs. Montenegro. Sabi ni Manang Fely isang Governor daw sa probinsya ang darating ngayon at ka-sosyo din daw nila Mayor ang nasabing Gobernador sa kanilang negosyo.

Makalipas ang ilang sandali, natapos na kami sa aming gawain at dumating na nga ang pinakahihintay na bisita nila Mayor at Mrs. Montenegro. Lulan ang mga ito ng isang puting magarang sasakyan na animo’y kapag nagasgasan mo’y kulang pa ang iyong buhay sa kabayaran. I don’t know why, but I feel something strange in me at bigla nalang akong kinabahan.

The car’s door opened, and a man wearing white long sleeve came out. He’s wearing an eyeglasses at sa tindig nya palang masasabi mo ng kagalang-galang sya. He might be the Governor.

Then a woman wearing a designer dress with her Louis Vuitton bag followed next at sya yung klase ng babaeng may nakaka-intimidate na presensya.

“At last! We’re here.” Rinig kong masayang sabi ng babaeng sumunod na lumabas sa sasakyan. She’s wearing a skater dress and a chelsea boots. At napa-awang nalang ang bibig ko nang makita ko kung gaano sya kaganda. She’s indeed a very pretty girl.

“Come on twinnie, lumabas kana dyan.” Aniya sa natitirang tao sa loob ng sasakyan.

And a guy wearing a blue plain polo shirt came out. Napatitig ako sa lalaking iyon at napakaaliwalas ng mukha nya. He has that peaceful face that makes you feel relieved.

Naglakad sila papalapit sa kinaroroonan namin and they have three body guards and two assistants. Nandito kami sa veranda, kaming lahat ng kasambahay pati na rin sila Mayor at Mrs. Montenegro na mainit na sinalubong ang kanilang mga bisita.

“Good morning Governor Salvatore.” Magiliw na pagbati ni Mayor sa Gobernador. Bumati din naman ito pabalik at nakipagkamay pa ito sa kanya. Ganon din ang ginawa ni Mrs. Montenegro, mainit din nyang binati ang kanilang mga bisita.

Muli kong itinuon ang paningin ko sa lalaking naka-asul na polo at napalunok ako nang magtama ang aming mga paningin. I saw him smirked at me, so I bowed my head to escape from his stare.

Pumasok na sila sa mansyon at naupo sila sa sofa na nasa sala at mabilis namang nagdala si Manang Fely ng maiinom ng mga bisita.

Nanatili kaming nakatayo sa may gilid ng hagdan, kaming lahat ng kasambahay at naghihintay lang ng iuutos sa amin ng aming mga amo.

“Thank you for inviting us here in your place. You have a great mansion, indeed.” Saad ng Gobernador kay Mayor.

“It’s my pleasure Governor. Thank you for accepting our invitation. Alam kong ilang oras din ang tinagal ng byahe nyo patungo dito. Kaya naman naghanda kami ng masarap na putahe na magugustuhan nyo.” Tugon naman ni Mayor.

“I’m looking forward to taste that dish.” Sagot ni Governor. “But before that Mayor, I just want to inform you that my twins are about to enter college, at gusto namin na sa unibersidad nyo sila mag-aral. I know how high standard your university is. So I expect that my twins will gain a lot of knowledge studying in your school.” Dagdag pa nito.

“Makakaasa kayo Governor. You chose the right university.” Masayang sabi ni Mrs. Montenegro.

“If that’s the case, your kids can stay here and don’t worry we will give them what they need and they’ll be comfortable living here.” Saad naman ni Mayor.

“Oh no Mayor. That’s too much. We have a house here in Manila. Doon sila mananatili habang sila ay nag-aaral dito.” Pagtanggi ng asawa ni Governor

“Uhm. I’m sorry to interrupt but may I ask Mayor? Where’s your son?” Tanong ng babaeng anak ni Governor.

“I think he’s doing his weekly habit, nagjo-jogging sya sa buong village to make his body fit.” Sagot ni Mayor.

“Oh. Okay po. I see, I’ll better wait for him then.” May pagkainip sa tono ng boses ng babaeng anak ni Governor.

“You must be Nathalie right?” Nakangiting tanong ni Mayor.

“Yes po. Your future daughter in law.” Tugon nya sabay ngiti.

Daughter in law? What does she mean by that?

“Oh dear, that sounds great.” Nakangiting sabi ni Mrs. Montenegro at nagtawanan sila pagkatapos.

“Uhm. Where’s the restroom po?” Tanong ng lalaking anak ni Governor.

“Angel! Angel!” Pagtawag sa akin ni Mrs. Montenegro. Kaya naman mabilis akong naglakad palapit sa kanila.

“Ano po yun Ma’am?” Tanong ko.

“Guide Nathan to our restroom here.” Utos nito sa akin.

Tumingin ako sa lalaking ito na nagngangalang Nathan at muli akong napalunok nang magtama ang aming paningin. I don’t know why, I really feel something strange.

“Halina po kayo Sir.” Aya ko dito. Tumayo sya sa pagkakaupo sa sofa at sinundan nya ako patungo sa palikuran.

“Hindi mo ba ako sasamahan sa loob?” Nakangiting tanong nya nang makarating na kami doon. Napakunot ang noo ko.

“Po?” Tanong ko.

“Nothing. Just wait me here.” Aniya at mabilis syang pumasok sa loob.

Makalipas ang ilang sandali, lumabas na sya at muli ko na namang nasilayan ang ngiti sa kaniyang mga labi. Why he keeps on smiling?

“May kailangan pa po ba kayo Sir?” Tanong ko.

“Yeah. Uhm. You’re Angel right?” Tumango ako bilang tugon.

“Kasambahay ka din dito?” He asked, so I nodded again. “You don’t look like one. You look like a person who came from a rich family.” Dagdag nya pa.

What’s with this guy? May talent ba sya sa panghuhula? O sadyang magaling lang syang kumilatis ng tao?

“I was. But there’s something happend kaya kasambahay na nila ako.” Sagot ko.

“I knew it. Sabi ko na. Walang kasambahay na magi-english.” Natatawang sabi nya. “Magkano ba ang sweldo mo dito? I can double it kung papayag kang maging kasambahay namin.” Alok nya. Napaawang ang bibig ko.

“Po?” Gulat kong tanong.

“I’m just kidding.” Aniya sabay kindat. Naglakad sya palapit sa akin. Nakatingala ako ngayon sa kanya dahil sobrang tangkad nya. Hindi ko pa yata arok ang dibdib nya.

Kinabahan ako ng titigan nya ako ng mariin. Napa-atras ako.

“You’re pretty. What a rare prettiness.” Saad nya at pagkatapos non, naglakad na sya pabalik sa sala. Napahawak nalang ako sa dibdib ko. Anong meron sa lalaking yon? Bakit para syang si Evan kung makapagpakaba sa akin.

Pagbalik namin sa sala naabutan kong masayang nagtatawanan sina Mayor, Mrs. Montenegro at ang kanilang mga bisita. At napakunot ang noo ko nang makita kong nandoon na rin si Evan, he’s only wearing his white fitted sando and his sweatpants habang pawis na pawis ang buo nyang katawan but based on his expression, he’s not enjoying the company.

Napatingin si Evan sa amin ni Nathan at parang langit na biglang nagdilim ang ekpresyon ng mukha nya.

“I want Evan to be my escort Mayor.” Hiling ni Nathalie dito.

“Certainly dear. Hindi namin tatanggihan ang alok nyo.” Nakangiting tugon ni Mayor.

“I’m not into it Dad.” Pagtanggi ni Evan.

“Come on dear, this would be your first time experiencing Santacruzan. You’ll enjoy it, I promise.” Saad naman ng asawa ni Governor kay Evan.

“Celebrating festival in our province is one of the best thing you could experience. So don’t lose the chance.” Dagdag pa ni Governor.

“So when will that be?” Tanong ni Mrs. Montenegro.

“A week from now. We promise that you’ll enjoy staying in our place.” Sagot ni Governor.

“We have to fix our schedule then.” Sabi naman ni Mayor.

“You should.” Biro naman ni Governor at muli silang nagtawanan.

---

Lulan kami ngayon ng isang malaking puting van, we’re heading into Batangas. Gobernador si Mr. Salvatore sa Batangas at kilala ang pamilya nila sa pagmimina. They owned one of the biggest gold mining company in the Philippines at talaga namang hindi maipapagkaila ang yaman nilang taglay. But as far as I know, Mayor Montenegro is still the richest man in the country at ang dami nyang kasosyo sa negosyo at isa na nga doon si Governor Salvatore.

Tumingin ako sa labas at napakagaan sa pakiramdam na makakita ng maberdeng lugar. This place has a lot of trees and grasses. Mayroon din ditong palayan at may nadaan din kami kaninang dagat. This is how a province looks like. In my nineteen years of existence, ngayon lang ako nakapunta sa probinsya because Dad and Mommy are not fond of traveling kaya ang mga lugar na napuntahan ko lang ay tanging sa Maynila lang.

Makalipas ang mahigit dalawang oras na byahe, nakarating na rin kami sa wakas sa mansyon ng mga Salvatore. Paglabas ko ng sasakyan, isang napakalaking mansyon ang tumambad sa akin. May malalaking puno ang nakapalibot dito at may fountain din sa pinaka harap ng mansyon habang nakaukit doon ang kanilang apelyido.

Naglakad na kami papasok, Naunang lumabas si Evan and I’m carrying his baggage at pati na rin yung akin. This is quite heavy but I can handle this. Isinama ako nina Mayor para daw may mag-aasist kay Evan kaya kaming dalawa ni Manang Fely ang kasamang kasambahay. Nandito rin ang tatlong body guards ni Mayor at pati si Mang Pedro na personal driver nya.

Habang buong lakas kong binubuhat ang mga bagaheng dala ko, nagulat ako sa biglaang paghablot ng kung sino sa mga dala ko.

“Tulungan na kita.” Nakangiting sabi nya. Wala na akong nagawa kundi hayaan syang buhatin ang mga bagahe namin ni Evan.

“Salamat.” Aniko.

“Welcome to our place.” Nakangiting sabi ni Nathan sabay kindat sa akin.

“Sa-salamat.” Naiilang na sabi ko. Bakit ba sya ganyan? Ang awkward.

“You know what? We owned an Island here in Batangas, gusto mo puntahan natin? I’m pretty sure you will like that place.” Aniya at nabigla ako nang inakbayan nya ako. His other hand is carrying those heavy baggages na halos hindi ko na mabuhat. Ibang klase ang lakas ng lalaking to.

But something’s bothering me. Bakit ganito nya ako pakitunguhan? Kung kumilos sya parang kilala nya ako or something. O sadyang pala-kaibigan lang talaga sya? I don’t know.

“Uhm. Hindi ko alam, baka hindi ako payagan. Nandito kasi ako para sa trabaho hindi para mag-enjoy. Sorry.” Tapat kong sabi sa kaniya.

“Then, I’ll ask for their permission.” Aniya at muli ko na namang nasilayan ang matamis nyang ngiti. I don’t know why but every time I see his smile I feel lightness in me. Napakagaan sa pakiramdam ng ngiti nya.

“What the fvck?!” Nagulat ako sa biglaang pagsigaw ni Evan. He’s madly staring to Nathan. Mabibigat ang mga hakbang nya papalapit sa amin. Kaya naman mabilis kong inalis ang braso ni Nathan na naka-akbay sa akin at kinuha ko rin ang mga bagahe namin na hawak nya.

“Hey, ako na ang magbubuhat ng mga yan.” Muling inagaw ni Nathan ang mga bagaheng dala ko.

“Fvck off!” Galit na sabi ni Evan kay Nathan at buong pwersa nyang kinuha ang mga bagahe namin at sya ang nagbibit ng mga yon. Ikinagulat ko rin ang paghablot nya sa braso ko at pwersahan nya akong hinila palayo kay Nathan.

Mabuti nalang nauna ng pumasok sa loob ng mansyon sina Mayor at Mrs. Montenegro at hindi nila nakita ang tagpo kanina.

What’s wrong with him? Ano na naman ba ang ikinagagalit nya? Galit ba sya dahil may tumulong sa akin na buhatin ang mga bagahe namin? Ang hirap nya talagang unawain.

“You little slut! Stay away from that asshole!” Galit nyang sabi habang kami ay naglalakad.

“Tinulungan nya lang akong buhatin ang mga bagahe natin.” Saad ko.

“I don’t care! Just stay away from him!” Matigas nyang sabi. Gusto ko pa sanang magsalita pero hindi na kinaya ng dila ko dahil ayokong mas tumindi pa ang galit nya sa akin.

I can’t really understand where his madness coming from.

---

Magii-ka pito na ng gabi at malapit na magsimula ang Santacruzan. I heard this celebration before pero hindi pa ako nakakapanood nito sa personal kaya may kaunting pananabik akong naramdaman. I look at the stairs at halos hindi na ako kumurap dahil sa ganda ng nakikita ko ngayon.

Nathalie’s wearing a white filipiña gown and a crown, she really looks like one of the disney princesses sa mga fairytale. She’s indeed a very beautiful woman. Inaalalayan sya ni Nathan pababa ng hagdan.

Nathan’s wearing a blue barong-tagalog and his look is really nice. Mukha syang lalaki noong mga nineteen seveties or eighties because of his middle part hair na naka-brush up.

Pagbaba nilang dalawa, sumunod namang bumaba si Evan. I was shocked by his looks. He looks very peaceful and clean. He’s wearing white barong-tagalog and just like Nathan, his hair was brushed up as well but his hair was part in side. Para syang si superman sa hairstyle nya.

“Thirty minutes before the Santacruzan starts , Nathan where’s your Reyna Elena?” Tanong ng organizer ng Santacruzan sa kanya.

“I already called her Tita, but she’s not answering my call.” Sagot nito.

“Then call her again.” Saad ng organizer na tiyahin nya pala.

Kaya muling tinawagan ni Nathan ang babaeng makakapareha nya.

“You look great honey!” Natutuwang sabi ng asawa ni Governor sa kanyang anak.

“Thanks Ma. You know I was molded after you.” Aniya sa ina.

“Bagay na bagay kayong dalawa.” Dagdag pa nito habang nakangiting nakatitig kay Nathalie at Evan. They are both wearing white. Bagay nga sila.

“Oh my, Nathalie is that you? You look ravishing!” Namamanghang sabi ni Mrs. Montenegro kay Nathalie at bumeso pa sya dito.

“Thanks Tita.” Ani Nathalie. “Bagay po kami diba?” Tanong nya pa sabay palapupot ng mga braso nya sa braso ni Evan.

“Oh dear, you look perfect together.” Pagsang-ayon ni Mrs. Montenegro.

“Tita Lucy, I already talked to my classmate. She can’t make it. Na-allergy daw sya sa make-up.” Saad ni Nathan sa Tita nya na organizer ng Santacruzan.

“What?! Eh sino na ang magiging Reyna Elena mo? People are expecting to see Governor’s twins tonight.” Anito.

“Hindi nalang ako sasama. Nandiyan naman si Natalie.” Tugon ni Nathan.

“Nathan no. People are expecting to see both of you. Kailangan nating makahanap ng papalit dyan sa kaklase mo.” Saad ng Tita nya. Then her eyes reached me.

Naglakad sya palapit sa akin. Tinitigan nya ako mula ulo hanggang paa.

“She can be your Reyna Elena.” Aniya. Then my heart stopped from beating.

What?

Chapter 10

“Ano po?” Tanong ko sa Tita ni Nathan na organizer ng Santacruzan.

“There’s no time to ask question. Hurry up! Come with me!” Striktang sabi nya. Hindi ko na nagawang umapila pa dahil hinila niya na ako paakyat sa ikalawang palapag ng mansyon at dinala nya ako sa silid ni Nathalie.

“Ayusan nyo sya. We only have twenty five minutes before the event starts so do it fast!” Saad nya sa mga taong nasa silid ni Nathalie and I guess they are the make up artists and the stylists.

Mabilis nila akong inupo sa silyang nasa harap ng malaking vanity mirror at inumpisahan na nila akong ayusan. They are really fast and it really amazes me how they can do this stuff.

Makalipas ang ilang minutong paglalagay ng kolorete sa mukha ko they are now working on my hair. They put alot of hair spray and they curled it as well. Pagkatapos non ay agad nila akong pinaghubad ng damit.

But because I’m a bit conservative at hindi ako sanay na naghuhubad sa harap ng ibang tao. I decided to change in the restroom but they stopped me dahil hindi ko daw kayang isuot yon ng nag-iisa. Kaya wala na akong nagawa. I took off my shirt and also my sando and they are shocked staring at my chest!

“Wala kang dibdib?” Gulat na tanong ng isa sa mga stylist.

“Hi-hindi po ako babae. Lalaki po ako.” Mabilis kong sagot.

Nabigla sila sa sinabi ko. “Akala namin babae ka! Kailangan natin ng ilalagay dyan sa dibdib mo.” Saad naman ng isa pang stylist.

Isinuot na nila sa akin ang kulay asul na Filipiña gown at may inilagay silang foam sa dibdib ko at sinigurado nilang hindi iyon matatanggal. They instructed me to wear the white three-inch heels and the last thing that they put on me is the beautiful silver crown.

“Ang ganda mo hija.” Saad ng babaeng may edad na stylist.

“Hindi ko in-expect na kaya ko palang magpaganda sa loob lamang ng kinse minutos.” Dagdag pa ng make-up artist na nag-ayos sa akin.

In just fifteen minutes they were all done styling and making me ready for the Santacruzan. I look at myself on the mirror at natulala nalamang ako sa hitsura ko ngayon. I cried and I immediately wiped those tears beacuse I don’t want to ruin my make up.

Nakakatuwang makita ang sarili ko sa ganitong anyo. I really felt the happiness in me dahil magkamukhang magkamukha kami ni Mommy noong kabataan nya. We really looked the same and I guess I should continue turning myself into a woman dahil ito ang pangarap ko noon pa man.

Before, I was quite shy and feel awkward imagining myself wearing woman’s clothes dahil baka hindi bagay sa akin o baduy o baka laitin lang ako ng mga taong makakita sa akin. But I was wrong. It really looks good in me. At pakiramdam ko unti-unti ng nagiging babae ang buo kong pagkatao seeing myself look like this.

Yes I know I am gay. I was born in a man’s body and I have this woman’s heart in me. But we have our choices, we have our own decisions kung ano at sino ang pipiliin nating maging tayo. We can be whatever we want and that’s our choice, but my choice now is to turn myself into a woman.

I want to be a woman.

---

Nakakapit ako ngayon sa handrail ng hagdan habang maingat akong naglalakad pababa. I’m wearing three-inch heels and I need to be careful dahil hindi pa naman ako masyadong sanay magsuot ng heels. I look down at napahinto ako nang makita kong nakatitig silang lahat sa akin.

Mayor and Governor Salvatore are staring at me. I saw their eyes expanded. My attention went to Mrs. Montenegro and Governor Salvatore’s wife and they are also the same- staring at me with this huge eye expression. Napalunok ako. I continued walking down and my eyes reached Nathalie and she’s boringly staring at me.

Ibinaling ko ang paningin ko kay Nathan at muli akong napalunok dahil sa kung paano nya ako titigan. His expression is unexplainable, it’s like mixed emotions. Hindi ko maintindihan.

And finally my eyes went to Evan, my heart stopped from beating when I saw his peaceful expression again habang nakatitig sa akin. Namumungay ang mga mata nya habang nakatingin sa akin and I saw his adam’s apple moved up and down.

“You’re so beautiful hija. Everything is set up, we can now start the parade for the Santacruzan.” Saad ng tiyahin ni Nathan at nagsimula na nga ang parada.

Nathan put my hand on his arm at pumasok na kami sa arko o bamboo frame namin na punong puno ng mga bulaklak at palamuti na hawak-hawak ng apat na batang lalaki na nakasuot ng prince costume. And even it’s already night, the moon’s brightness and the lights make everything clear. I saw a lot of people and they only have one expression– happy. Nakakatuwang ma-experience ang ganitong klaseng tradisyon dahil hindi lang ikaw ang may kasiyahang nadarama kundi pati na rin ang mga taong ngayon na nunuod sayo.

“You’re so beautiful.” Napalingon ako kay Nathan sa biglaan nyang pagsasalita.

Nakatitig sya ngayon sa akin ng mariin, kaya naman napa-iwas tuloy ako ng tingin.

“Sa-salamat.” Aniko. Muli kong itinuon sa mga tao ang atensyon ko at kumay-kaway din ako gaya ng ginagawa ni Nathalie dahil silang dalawa ni Evan ang nasa unahan namin at kami ni Natahan ang nasa pinaka huli ng parada.

“You’re mesmerizing, I can’t stop staring at you. Para ka talagang babae.” Muling sabi nya. Biglang bumilis ang kabog ng dibdib ko. Tumingin ako sa kanya at para syang lasing na nakatingin sa akin.

Nagulat ako nang bigla nya akong hinawakan sa bewang and then he smiled at me. I tried to take off his hand but he’s too strong kaya nagpatuloy kami sa paglalakad habang nakahawak sya ng mahigpit sa bewang ko.

Habang kami ay patuloy na paglakakad, bigla akong natapilok and Nathan hurriedly catch me before I fall. Bigla akong nakaramdam ng sakit sa may paa ko at nang itinaas ko ang palda ng gown na suot ko, I saw my heels was broken.

Hinubad ko ang suot kong heels and I continued walking but I feel the pain every time I step my feet.

“Are you okay?” Alalang tanong nya habang inaalalayan ako sa paglalakad.

“O-okay lang.” Sagot ko at ipinagwalang bahala ko nalang ang sakit but when I tried to step again, napasigaw na ako sa sakit at sa pagkakataong ito, hindi na ako nasalo ni Nathan at natumba na ako sa sahig.

“Shit! What happened? Are you okay?!” Sunod sunod nyang tanong.

“A-ang sakit ng paa ko.” Nahihirapang sagot ko sa kanya.

Itinaas nya ang palda ng gown ko at tinignan nya ang kondisyon ng paa ko. “You sprained your ankle. Namumula at namamaga na ito.” Aniya at nagulat ako nang bigla nya nalang akong binuhat ng walang pasabi. At narinig ko nalang ang hiyawan ng mga tao sa palagid.

Because of people’s noise, napalingon sa amin sina Evan at Nathalie.

“Twinnie? Why are you carrying him?” Gulat na tanong ni Nathalie.

“He sprained his ankle.” Sagot ni Nathan.

“Put him down!” Sigaw ni Evan kay Nathan.

“I can’t do that. Namamaga na ang paa nya.” Sagot nito.

Kumabog ang dibdib ko nang biglang maglakad palapit sa amin si Evan. He forcedly grabbed me from Nathan and he carried me.

“Ako ng bahala sa kanya Bro.” Saad ni Nathan kay Evan at maglalakad na sana sya palapit sa amin nang pigilan sya nito.

“Don’t call me Bro. Fvck off!” Singhal ni Evan dito habang patuloy nya akong binubuhat na parang bagong kasal.

Dinala nya ako sa sasakyan na nasa pinaka dulo ng parada at lulan noon sina Mayor at Mrs. Montenegro.

“What happened to him?” Tanong ni Mayor.

“Open the door Dad. He can’t walk. He sprained his ankle.” Sagot nya sa ama at binuksan naman agad ni Mayor ang pinto ng sasakyan at ipinasok ako doon ni Evan.

Naglakad pabalik si Evan sa parada kung saan nya iniwan si Nathalie and then the Santacruzan parade continued.

Nasa loob ako ngayon ng sasakyan, katabi ko si Mayor at nasa kabilang dulo si Mrs. Montenegro. They don’t know what to react, gulong gulo sila. Parehas silang gulat sa ginawa ng anak nila dahil ang daming tao ang nakakakita ng ginawa ni Evan.

“Sorry po sa abala.” Nakayukong sabi ko.

I heard Mrs. Montenegro huffed loudly and that made me nervous.

---

“Oh, heto ilagay mo dyan sa namamaga mong paa.” Saad ni Manang Fely sabay abot sa aking ice pack. Inilagay ko naman agad iyon sa parte ng paa ko na namamaga.

It’s still painful pero dahil sa lamig ng yelo, the pain is now fading.

Napalingon kami ni Manang Fely sa may pinto nang may marinig kaming kumakatok.

“Sino yan?” Tanong ni Manang Fely.

“Si Nathan ho ito.” Sagot nito. Mabilis namang nagtungo si Manang Fely sa pinto at pinagbuksan nya si Nathan.

“May kailangan po ba kayo Sir?” Tanong ni Manang dito.

“Gusto ko lang ho sanang makausap si Angel at kamustahin ang lagay nya.” Sagot nito.

“Maayos na po sya Sir. Sige po, alis na po muna ako para makapag-usap kayo.” Ani Manang at naglakad na sya palabas ng pinto.

I’m sitting on my bed at naglakad si Nathan palapit sa akin at umupo sya sa tabi ko.

“How’s your feeling? Are you okay?” Tanong nya. I nodded.

“Salamat pala sa pagtulong mo kanina.” Aniko habang idinadampi-dampi ang ice pack sa may paanan ko.

“You know what? I noticed something.” Seryosong sabi nya. Bigla tuloy akong kinabahan.

“A-ano yun?” Tanong ko.

“Does Evan like you?” Balik nyang tanong. Para akong nasamid sa sinabi nya. What?

“Ha? Hi-hindi. Wala. Bakit mo naman naitanong?.” Tugon ko.

“I just noticed it. Every time na lumalapit ako sayo at sa tuwing kakausapin kita para syang bulkan na bigla nalang puputok sa galit. He maybe likes you.” Aniya at inagaw nya ang ice pack na hawak ko at sya na ang nagdampi noon sa may paanan ko.

“Ganon talaga sya. Mainitin ang ulo. At napaka imposible nyang sinasabi mo. Magugunaw muna yata ang mundo bago magkagusto ang gaya nya sa bading na tulad ko. He hates gays. He’s a homophobic.” Pagtatama ko.

“Seriously? Iba kasi ang napapansin ko.” He said full of doubts.

“Gabi na, magpahinga kana. Dapat sa mga batang gaya mo natutulog ng maaga. Hindi kung anu-ano pa ang iniisip.” Inagaw ko sa kanya ang ice pack at ako na muli ang nagdampi nito sa paanan ko.

“Bata? Sino ang bata? I’m already eighteen. I’m in a legal age now.” Busangot ang mukha nyang sabi.

“I called you bata dahil mas matanda ako sayo. I’m nineteen and turning twenty this year. Kaya matulog kana, it’s past eleven already. Just an Ate’s advice. Sleep now. Okay na ako.” Paliwanag ko. Hindi ko alam kung papano ko nasasabi ang ganoong nga bagay sa kanya. Siguro gusto ko lang ipaintindi sa kanya na kahit mas malaki sya sa akin, ako pa rin ang mas nakakatanda.

My heart beats so fast when he closed his face to mine. Napatigil ako sa paghinga. He’s staring at me blankly. I can’t read his emotion. Ano bang problema ng lalaking? Anong nangyayari sa kanya?

“Ate? Why would I treat you like that?” Singhal nya sa akin. Napalunok ako sa kaba.

“Si-sige na po Sir. Magpahinga na po kayo.” I formally said and I bowed my head.

Bumilis muli ang kabog ng dibdib ko nang hinawakan nya ang baba ko at inangat nya ang mukha ko para muling magtama ang aming paningin.

Walang humpay sa pagtambol ang puso ko dahil mariin syang nakatitig sa akin.

“What are you doing? You’re making things possible. I never imagine I could feel this thing to a person like you. You’re unbelievable.” Seryosong sabi nya.

Ilang sandali pa ay binitiwan nya na ang baba ko at naglakad na sya palabas ng silid namin ni Manang Fely. He left me with a big question mark on my head.

Anong ibig nyang sabihin?

---

“We’re here!” Nathalie said excitedly when we reached their island here in Batangas.

My breath stopped when I saw how beautiful this Island is. The crystalline blue water, the white sand and the green trees around the island made everything perfect.

Bumaba na kami sa yate na pagmamay-ari din ng pamilya Salvatore, they’re wealth is explicit. I can’t imagine the money they spent to own this beautiful island.

Kaming apat lang ang nandito ngayon sa isla dahil hindi na sumama sina Governor at Mayor at kani-kanilang mga asawa dahil mas mag-eenjoy daw kaming mga bata dito sa isla. But for security, kasama din namin ngayon ang dalawang body guards ni Governor at isang kasambahay. So bale pito kami ngayon na nasa isla and they are staying on the yacht.

“Let’s go Evan! Let’s swim!” Nanabik na sabi ni Nathalie and she immediately take off her clothes.

Napatitig ako sa katawan nya na sobrang ganda. She’s wearing her black two piece. She has that huge breast that every girl wanted, she has that hour glass body that most of woman dreamt to have and she has that white and flawless skin na parang sa baby. She’s undeniably sexy and beautiful.

“Take off your clothes! Come on!” Sabi ni Nathalie kay Evan.

Napasinghap ako nang biglang ibinaling ni Evan ang paningin nya sa akin. He’s taking off his shirt slowly while staring at me intensely. Kaya naman itinuon ko sa ibang direksyon ang paningin ko.

“What are you waiting for? Maghubad ka na rin?” Ani Nathan at nabigla nalang ako nang makita kong wala na syang pang-itaas. He’s only wearing his boardshorts.

“Ah-eh. Okay na tong suot ko. I can swim wearing this clothes naman.” Sagot ko.

“Come on Angel. Lalamigin ka kapag hindi mo hinubad yang suot mo.” Aniya.

“Hindi. Okay lang talaga.” Pinal kong sagot sabay ngiti sa kanya.

“May problema ba?” Napalingon ako sa may gilid ko sa biglaang paglapit ni Evan. Napatitig ako sa katawan nya and just like Nathan’s they have that body na parang sa mga model sa magazine. They have a lot of muscles everywhere.

“Wa-wala. Wala naman pong problema Sir.” Sagot ko sa kanya.

I walked away from them at sinimulan ko na ang pagtatampisaw at paglangoy sa dagat.

May nakita akong malaking bato sa may gilid ng pang-pang at umupo ako doon. Biglang umihip ang malakas na hangin kaya nabahing ako sa sobrang lamig. Bigla akong gininaw kaya naman, inilibot ko ang paningin ko sa paligid at nang makita kong walang tao ay dahan dahan kong hinubad ang suot kong t-shirt at short.

I’m only wearing tank tube top and my cycling shorts at hindi ko na naramdaman ang ginaw.

“Kanina pa kita hinahanap!” Napapitlag ako nang marinig ko na may nagsalita at mabilis kong tinakpan ang katawan ko. I hurriedly look for my clothes at dali-dali ko iyong sinuot but I was shocked when he forcedly grabbed my clothes.

“Sir! Akin na yang damit ko!” Pakiusap ko kay Evan. He smirked at me.

“You want it? Come and get it from me.” Hamon nya sabay ngiti.

Kaya naman luminagoy ako palapit sa kanya at nang maabutan ko sya, pilit kong inaagaw ang damit ko mula sa kanya but he’s too strong! Hindi ko iyon makuha.

“Sir akin na yan.” I begged him.

Hindi sya sumagot. He’s running his eyes on my body kaya nakaramdam ako ng hiya.

“Sexy.” Nakangising sabi nya. Naramdaman ko ang pag-akyat ng init sa pisngi ko. What? Anong pinagsasabi ng lalaking to!

Muli akong lumangoy palapit sa kanya at pilit ko pa ring inaagaw ang damit ko. But Evan turned me around and he tightly hug me from the back!

“Sir! Bitiwan nyo po ako!” Pakiusap ko.

“Dito ka lang….” bulong nya sa kaliwang tainga ko.

Nagpumiglas pa rin ako but I stoped when I felt something at my back. Naramdaman ko na may matigas na bagay na tumatama ngayon sa pang-upo ko.

I hear him breathing heavily and my heart is now starting to pound fast.

Chapter 11

WARNING: SPG

I’m currently cleaning Evan’s room at napagdesisyunan nyang muli, na ako ang itoka sa paglilinis ng silid nya. Hindi ko alam pero simula nang magpunta kami sa Batangas napansin kong ang dami ng nagbago sa kanya and that made me nervous. Dahil minsan bigla nalang nya akong yayakapin at ang malala pa, nagugulat nalang ako sa biglaan nyang pagpalo at pagyapos sa pang-upo ko. At ang isa pang kinaiilangan ko sa kanya minsan ay yung tititigan nya ako habang nililinis ko ang silid nya. He’s pasting his eyes on me at parang lahat nalang yata ng kilos ko gusto nyang makita.

Gusto ko syang iwasan dahil nababastusan na ako sa ginagawa nya. Alam kong ayaw nya sa bading na gaya ko pero hindi naman ibig sabihin non na pwede nya na akong bastusin ng ganon nalang. I tried to avoid him but he’s trying his best to keep me on his eyes. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Kung hindi ko lang talaga kailangan ng trabahong ito, I already left this place.

Pinupunasan ko ngayon ang mga laruan nyang robot na naka-display sa silid nya. These toys are quite heavy at ingat na ingat ako sa pagpupunas dahil alam kong mamahalin ang mga ito. Lumipas ang ilan pang minuto and I am now wiping the last robitic toy that Evan has, biglang tumalon ang puso ko sa ingay na narinig ko mula sa labas and I know that sound came from a gun!

Napahawak ako sa dibdib ko sa labis na gulat. At parang tumigil ang mundo ko nang makita kong wasak na ang pinupunasan kong laruan na ngayon ay nasa sahig. I dropped it! Now it’s broken!

Bigla akong binalot ng kaba, mabilis kong pinulot isa-isa ang mga parte ng laruan ni Evan. Sobrang bilis ng kabog ng dibdib ko, if Evan sees this he would definitely kill me!

“What the hell?!” Nanlaki ang mata ko sa biglaan pagdating ni Evan. He’s staring at his broken toy on the floor.

“I’m sorry Sir. Hindi ko sinasadya.” Paghingi ko ng tawad. My heart is beating so fast! Parang sasabog na ito sa labis na kaba.

Nakaramdam ako ng takot sa masamang titig na pinupukol nya sa akin. Napalunok ako dahil sa labis na kaba.

“Hindi mo sinasadya?! It’s broken! It’s already fvcking broken! Alam mo ba kung magkano yan?!” Galit na sigaw nya sa akin. Lalo akong kinabahan nang maglakad sya palapit sa akin habang nanlilisik ang kaniyang mga mata.

“I’m sorry Sir. I’m sorry.” Paulit ulit kong sabi. “I’ll try to fix it.” Dagdag ko pa at isa-isa kong pinulot ang mga bahagi ng robotic toy nya para kumpunihin ito.

“Stop!” Hiyaw nya. Napahawak ako sa dibdib ko sa labis na gulat. “Do you think you can fix that?! Hindi mo na yan magagawa! Idiot!”

Nang marinig ko yung sinabi nya nawalan na ako ng pag-asa. Kaya napatitig nalang ako sa sira nyang laruan.

“Because of your carelessness you broke my collection toy! Ano na ngayon ang gagawin mo? It’s a collection item you can’t find a replacement for that!” Galit pa rin sya habang sinisermonan ako. “It cost thousand dollars so how can you pay for it?” Tanong nya.

“Wa-wala po a-akong pambayad Si-sir.” Nakayukong sabi ko. I’m about to cry now.

“Then what the fvck are you going to do with this huh?!” Tumingala ako at tinignan ko sya at kitang kita ko ang galit sa mga mata nya. “Maybe I should tell my Mom about this. And I’ll make sure the money that she will be giving you ; yung sweldo mo ay mapupunta para mabayaran mo itong collection toy ko!” Aniya. Nanlaki ang mga mata ko sa tinuran nya. I won’t let that happen! I need my salary! Naka-confine sa ospital si Mommy at yung sweldo ko lang ang inaasahan ko para magpatuloy ang panggagamot sa kanya ng mga doktor.

“Please Sir. I need my salary. Huwag mo naman pong kunin iyon sa akin. My Mom needs it. Naka-confine sya sa ospital.” I begged.

“Then that’s not my fvcking problem! I will let my Mom know this bullshit.” Sabi nya at maglalakad na sana sya palabas ng silid nya nang pigilan ko sya. I grabbed his right arm.

“Please Sir. Huwag po. I will do anything. Please! Gagawin ko ang lahat kahit ano, huwag nyo lang pabayaran sa akin yung nasira ko. Kailangan na kailangan ko ng pera.” Pakiusap kong muli. Nararamdaman ko na yung luha ko ay nasa gilid na ng aking mga mata and I think kapag ni-reject nya pa ang pakiusap ko I will definitely cry.

Yung galit sa mukha nya ay unti-unting nawala. Napalitan iyon ng kakaibang tingin.

“You will do anything?” Nakangiting tanong nya.

Hindi ko alam pero nakaramdam ako ng kaba. “Yes Sir anything and everything.” Sagot ko.

“At kahit anong ipagawa ko sayo gagawin mo?” Tanong nya ulit.

“Opo.” Tugon ko.

“Great. Hindi ko na sayo papabayaran yung nasira mo okay? But here’s the thing, you will do everything na sasabihin ko.” Aniya.

“Yes Sir.” Wala na akong choice kundi sundin kung ano man ang iuutos nya. I badly need my money. I will not risk my mommy’s life dahil lang sa laruan na iyon. Kaya bahala na. I will do what he say.

“Good. Now, lock the door.” Utos nya habang nakangiti.

Napakunot ang noo ko.

“Po?” Gulat kong tanong.

“I don’t want to repeat myself.” Istriktong babala nya.

“O-opo Sir.” Aligagang tugon ko at nagmadali kong ni-lock ang pinto.

Muli akong humarap sa kanya. Hindi ko alam pero parang may kakaiba sa kung paano nya ako titigan. Yung kaninang galit sa kaniyang mga mata ay napalitan ng kakaibang emosyon na ngayon ko lang nakita sa kanya.

“Now, take off your clothes.” Seryosong utos nya. My jaw dropped because of what I heard.

“Sir? Ano?” Gulat kong tanong.

“Hubad!” Galit na sigaw nya. Napahawak ako sa dibdib ko sa labis na pagkabigla.

“Si-sir? Ba-bakit po?!” Kinakabahang tanong ko. Hindi sya sumagot. Seryoso lang syang nakatingin sa akin.

“Maghuhubad ka o papabayaran ko sayo yan?!” Galit nyang tanong sabay turo sa nasira kong laruan nya.

Hindi ko maintindihan pero wala na akong nagawa kundi sundin ang gusto nya. Una kong inalis ang suot kong T-shirt, sunod naman ay ang suot kong short. Tanging tank top at cycling shorts nalang ang natitira kong saplot.

I covered myself dahil sa sobrang hiya.

“Kneel.” Sunod nyang utos. Kaya dahan dahan akong lumuhod.

Naglakad sya palapit sa akin at nag-iwas ako ng tingin dahil ka-lebel ko ngayon ang meselang bahagi nya.

“Now, give me your hand.” Aniya. Inabot ko sa kanya ang kaliwa kong kamay at nanlaki ang mga mata ko sa sobrang gulat! He’s rubbing my hand on his mandhood.

Dahil sa sobrang pagkabigla mabilis kong binawi ang kamay ko.

“Si-sir! A-ano pong ginagawa n-nyo?” Kinakabahang tanong ko.

“Is it not obvious? I am rubbing your hand to my shaft.” Nakangiting sagot nya.

Mabilis akong tumayo at akmang maglalakad na sana ako papunta sa pinto nang mahigpit nyang hinawakan ang braso ko!

“Sir! Please! Bitiwan nyo ako!” Pakiusap ko.

“Sinabi mo kanina na gagawin mo ang lahat ng iuutos ko? Then why are you refusing touching it? Huh? Gusto mo bang pabayaran ko sayo ang nasira mo? Gusto mo bang mawala ang Mommy mo kapag hindi mo naibigay sa ospital ang perang kailangan nya para sa gamot nya? Huh? Gusto mo ba yon?” Puno ng pambabantang tanong nya.

Biglang sumikip ang dibdib ko. Ayokong mangyari ang sinasabi nya. But I can’t do what he want! He wants me to touch his and it’s freaking me out! That’s my first time to touch a guy’s thing at hindi ko iyon makakaya pa!

“Please Sir. I can do anything, kahit anong iutos nyo huwag lang po iyon.” Pakiusap ko.

“That’s the only thing I want. Touch my shaft, suck it, lick it until I cum and we’re good.” Aniya.

Biglang nanginig ang katawan ko sa narinig kong gusto nyang gawin ko sa kanya! That’s disgusting! Hindi ako bayarang babae para gawin ang bagay na yon!

“I’m sorry Si-sir! I-I can’t do that. May respeto ako sa sarili ko ayokong gawin yan.” Tugon ko.

“Then you leave me no choice but to tell what you did to my Mom. Good luck sa Mommy mo if she can survive without her meds.” Aniya at mabilis syang naglakad papunta sa pinto.

Bigla akong nataranta. Ewan ko ba. Pero mabilis ko syang pinigilan.

“Please Sir. No. Please.” Pakiusap ko.

“If you’re not going to do what I want gagawin ko talaga ang sinabi ko.” Seryosong saad nya.

“Ba-bakit nyo po ba pinapagawa sa akin yon? Hindi ko po maintindihan? Dahil ba bakla ako? Kaya ganyan kababa ang tingin mo sa akin Sir?” Naiyak na ako sa sunod sunod kong tanong. My tears fall and I don’t know how to stop this!

“Pinapagawa ko sayo yon because I- I want to own you. Be-beacuse I-I fvcking like you! At wala akong gusto na hindi ko nakukuha. You’re mine and you will do anything and everything I want!” Hiyaw nya at kasabay noon ang pagpunit nya sa suot kong tank top.

Nabigla ako sa ginawa nya at hindi ko alam na ganoon sya kalakas para masira ang suot ko! My eyes expanded when he starts sucking and licking my neck down to my chest!

“Hmmm. You taste really good.” Rinig kong sabi nya habang patuloy sya sa kanyang ginagawa sa akin.

Napasambunot ako sa buhok nya dahil sa sakit at kiliting nararamdaman ko!

“Sir! Please! Stop!” Pagpigil ko sa kanya at pilit ko syang tinutulak!

But because he’s stronger, I can’t push him away even an inch! Lalo akong kinilabutan nang sunod nyang sinira ang suot kong cycling shorts pati ang suot kong panloob.

Now I am naked in front of him!

My tears can’t stop falling!

“Sir! Please huwag! Sir!” Lumulahang pakiusap ko, but he became deaf! He forcefully pushed me to his bed at mabilis nyang hinubad ang mga suot nya.

This is my first time to saw a naked guy in front of me. Napatingin ako sa pagkalalaki nya at napapakit ako dahil nakatutok iyon sa akin!

Kinuha ko ang kumot at mabilis ko iyong tinakip sa katawan ko. “Sir! Huwag po! Please!” Muli kong pakiusap. Naghahalo na ang mga emosyon na nararamadam ko ngayon, I’m scared and nervous! At wala pa ring tigil ang luha ko sa pag-agos nito.

“You’re mine Angel!” Matigas nyang sabi.

At kasabay non ang pwersahan nyang paghila sa kumot na nakatakip sa katawan ko. Kaya muli kong tinakpan ang maselan kong bahagi gamit ang mga kamay ko.

I was shocked when he grabbed my hands at tinali nya iyon gamit ang cord ng charger nya at pwersahan nya akong dinapa sa kama.

“Huwag Evan! Please! Let me go!” Sigaw ko.

“What did you call me?” Bulyaw nya sa akin. “Tinawag mo ba ako sa pangalan ko? Ha?!” Dagdag nya pa.

Napapikit ako nang buong pwersa nyang pinisil ang pang-upo ko.

“Diba sabi ko sayo, call me Sir!” Hiyaw nya. At muli nyang pinisil ang pang-upo.

Napasigaw ako sa sakit!

“I’m sorry Sir! Stop! Please! Let me go!” Lumuluhang saad ko.

“Nooo!” Matigas nyang sabi. At kasabay noon ang pagpahid nya ng kung anong malagkit na bagay sa pang-upo ko.

At napakagat ako sa unan na nasa harap ko ngayon dahil sa hapding naramdaman ko. I feel something inside me! A very hard thing at unti-unti nyang sinasagad ang matigas na bagay na iyon sa loob ko!

“Sir please! Stop! Ang sakit!” I begged while crying. Pero hindi nya ako pinakinggan at kasabay noon ang dahan nyang paggalaw sa likuran ko.

Nilingon ko sya at doon ko nalamang napagtanto na pagkalalaki nya pala ang nakapasok sa akin ngayon at unti-unti, pabilis ng pabilis syang gumagalaw pababa at pataas sa akin!

Para akong hinihiwa sa dala! Sobrang hapdi. Sobrang sakit. I feel like, he’s cutting me into two! It’s painful! Very painful!

I want to scream to seek for help but the pain makes me weak! Ayoko na! Gusto ko ng matapos to! I want to die right now! I can’t take this pain anymore.

Unti-unti kong naramdaman ang panlalabo ng mata ko. It’s becoming darker and darker. . .

I passed out.

Chapter 12

I opened my eyes, and Evan’s face is the first thing that I saw. He’s sleeping peacefully while his arms wrapped around my waist. Biglang bumalik ang lahat ng nangyari kanina. I begged him not to do it but he did! He raped me!

Gusto ko syang sampalin, gusto ko syang saktan dahil sa pambababoy na ginawa nya sa akin. My mind wants me to kill this evil creature! His a devil! A monster! A rapist!

Dahan dahan kong ginalaw ang katawan ko at napakagat ako sa labi sa hapdi at kirot na nararamdamn ko ngayon lalo na sa bandang pang-upo ko. Ramdam ko din ang panghihina ng katawan ko. But even I feel weak, I tried to remove Evan’s arm on my waist at matagumpay ko ngang naalis iyon.

I slowly stand from the bed. At natumba ako sa hapdi at sakit ng katawan ko. I tried to stand again, pinulot ko ang mga damit ko na nasa sahig at sinuot ko iyon at dahil sinira ni Evan ang panloob ko kanina, t-shirt at shorts ko lang ang suot ko ngayon and I’m not wearing anything beneath these clothes.

After wearing my clothes nabigla ako nang may dugo akong nakita sa kamay ko. Mabilis kong hinanap kung saan galing ang dugo na iyon at napaiyak ako nang dumako ang mata ko sa pagitan ng aking mga hita. Hinawakan ko ang pang-upo ko at doon nga nanggagaling ang dugo, I’m bleeding.

Ibinalik ko ang paningin ko kay Evan. I saw some blood stains on his blanket and bed sheet and I know those came from me. Pinunasan ko ang luha ko at dahan dahan akong naglakad palabas ng silid nya. Napapapikit ako sa hapdi at kirot ng bawat hakbang ko. I suddenly reached the stairs at dahan dahan din akong naglakad doon, I am strongly grabbing the handrail ng hagdan to make sure na hindi ako matutumba.

Makalipas ang ilang minuto, I finally reached my room. Humiga ako sa kama ko and I cried again. Paulit-ulit na pumapasok sa isipin ko ang ginawa ni Evan at hanggang ngayon damang dama ko pa din ang sakit.

I look at my self on the mirror and I’m a total mess right now. Gulong gulo ang buhok ko. I have a lot of red and purple spots on my body. And I am holding my ripped undies.

Ang daming tanong ngayon ang pumapasok sa isip ko.

Bakit nya ginawa sa akin yon?

Akala ko ba ayaw nya sa baklang gaya ko? Bakit sinabi nya na gusto nya ako?

Bakit?

Bakit nya nagawa yon?

Ganon nalang ba kababa ang tingin nya sa akin?

Humagulgol na ako sa pag-iyak. I’m crying so hard right now. Ang dumi-dumi ko na. He used me! He raped me! And I won’t let that thing to happen again. I need to leave this place as soon as possible.

Naglakad ako palapit sa closet ko and I hurriedly changed my clothes at nagsuot na din ako ng panloob at kahit masakit pa rin ang katawan ko, pinilit ko pa ring i-impake ang lahat ng gamit ko. I put everything I have in my two big bags. At nang matapos na ako sa pagi-impake. Buong lakas kong isinukbit ang dalawa kong bag sa harap at likod. Even I am experiencing this painful slicing feeling on my body, I still continued to walk. Siniguro ko na walang makakita sa akin. At paglabas ko nang mansyon, nakita kong nakabantay ang isa sa mga security guard ng pamilya Montenegro sa gate. Kaya mabilis kong inalis ang mga bag ko at itinago ko iyon sa may gilid ng halaman at naglakad ako palapit sa kanya.

“Ku-kuya. Ta-tawag po kayo ni Manang Fely. May ipapagawa lang daw po sa-sa inyo.” Pagsisinungaling ko. Dahil alam kong hindi nya ako papalis ng mansyon kaya kailangan kong mag-isip ng palusot. I badly want to leave this place! Ayoko na dito.

“Ganon ba? O sige.” Mabilis nyang sagot. “Ayos kalang ba Angel? Bakit parang namamaga yang mata mo?” Usisa nya.

Ngumiti ako ng pilit. “Wala po ito Kuya. Naghiwa lang po ako ng sibuyas.” Sagot ko.

“Ganon ba? Osige papasok na ako sa loob. Ikaw na muna ang magbantay dyan sa gate.” Aniya at nagmadali syang pumasok sa loob ng mansyon.

At nang masiguro kong wala ng tao sa paligid kinuha ko ang dalawa kong bag na nakatago sa gilid ng halamanan at kahit nahihirapan tumakbo ako palabas ng mansyon. Tumakbo ako ng tumakbo hanggang sa makalayo na nga ako doon. Naglakad ako palapit sa punong nasa gilid ng kalsada at umupo ako sa tabi noon.

Hingal na hingal ako. Nanginginig ang buong katawan ko at napaiyak nalang ako sa sobrang sakit ng nararamdaman ko ngayon.

I rest for almost ten minutes at pagkatapos noon, muli akong nagpatuloy sa paglalakad. Pagdating ko sa pinaka-entrance ng village napadaing ako dahil sa dalawang security guards na nagbabantay doon. How can I escape these two?

Huminga ako ng malalim at nagpatuloy sa paglalakad. At nang malapit na ako sa labas ng village ay bigla akong hinarang ng dalawang security guard na ito.

“San ka pupunta Ne?” Tanong sa akin ng isa. Napalunok ako.

“Na-napalayas na po ako sa pinapasukan kong mansyon dyan sa loob mg village.” Malungkot kong sabi. I bit my tongue because I lied again. Hindi ako sanay ng nagsisinungaling but I have to do this for my own sake!

“Mukhang mabigat yang mga dala mo. Gusto mong tumawag na kami ng taxi?” Alok ng isa pang guard. Tumango ako bilang tugon.

I don’t know where to go, hindi ko na alam ang gagawin ko ngayon pero one thing for sure I need to go far away from Evan. Ayoko na syang makita pa kahit kailan.

---

Dahil gulong gulo ang isip ko at hindi ko alam kung saan ako pupunta, I decided to go here in the jail. I want to see my Dad. Gusto kong madama ang yakap nya. I feel so weak and I know he’s the only man that can comfort me right now.

“Dad.” I cried when I saw him walk towards me. Mabilis akong tumayo at niyakap sya.

“Oh honey? What happened?” Tanong nya. I didn’t answer. I just cried.

Niyakap ako ni Dad ng mahigpit habang inaalo nya ako. He wiped my tears.

“Anong nangyari?” Tanong nya.

He sat on the chair habang kalong-kalong nya ako. Hindi ako sumagot. Umiiyak pa rin ako habang mahigpit ko syang yakap.

“Come on baby. Dad’s worried about you? What happened?” Malambing nyang sabi.

Inangat ko ang mukha ko. “Ayoko na po doon Dad. Lumayas na po ako sa kanila.” Lumuluhang sabi ko.

He was shocked. “Lumayas? Saan? Sa puder ng mga Montenegro?” Gulat nyang tanong. I nodded.

“Bakit? May ginawa ba sila sayo?” Seryosong tanong nya. Tumango lang ulit ako bilang tugon.

“Anong ginawa nila?” Muli nyang tanong.

Hindi ako nakasagot. Napalunok ako. I don’t know how to say it. Alam kong sasabog sya sa galit kapag nalaman nya ang dahilan. Ayoko.

“Nahihirapan na po ako Dad.” Pagsisinungaling ko.

Tumitig sya sa akin. Sinuklay nya ang buhok ko gamit ang kaliwa nyang kamay. “I know it’s hard. Pero ang pamilyang yun lang ang makakatulong sayo at sa Mommy mo. Alam kong hindi ito ang buhay na pinangako ko sa Mommy mo at sayo. Kung may magagawa lang sana ako ngayon para hindi na kayo naghihirap ng ganyan, ginawa ko na. But I can’t. Bilanggo ako. I can’t do anything. I’m a useless Dad.” Aniya. I feel the pain in my heart. It’s painful seeing my Dad like this. He’s the the strongest man I knew at sobrang sakit makita sya sa ganitong sitwasyon.

“Don’t worry Dad. I’ll do my best, I’ll do everything I can. Maghahanap ako ng trabaho para sa amin ni Mommy. Ayoko ng bumalik pa sa mansyon ng mga Montenegro. Ayoko na doon Dad.”

“But how about your studies? Maghahanap ka ng trabaho? Are you going to stop studying?” Muli nyang tanong.

“No Dad. I-I will continue my studies. Kung kailangan kong lumipat sa ibang school gagawin ko. Kung kailangan kong lumapit sa mga politiko para humingi ng scholarship para sa pag-aaral ko. Gagawin ko. I just want to stand on my own. Ayoko ng umasa sa pamilyang yon. Ayoko ng bumalik pa sa kanila.” Paliwanag ko.

“But how about your Mommy’s hospital bill?” Tanong nya. “Kahit na makahanap ka ng trabaho hindi iyon sasapat sayo at sa Mommy mo.” Paliwanag nya. “Alam kong nahihirapan kana and it’s hard for me seeing you like this honey, but they are the only person who can help you and your Mommy.”

“Pero Dad. Hindi ko na po alam ang gagawin ko. Ayoko na pong bumalik doon. Ayoko na po.” Umiiyak kong sabi.

“Tell me why baby? Bakit ayaw mo ng bumalik doon? Ano bang ginawa nila sayo?” Usisa nya habang nakatitig sya sa mga mata ko. Muli akong napalunok. I can’t tell him what happened.

Tumayo ako mula sa pagkaka-kalong sa kanya. I hugged him tight and I kissed him on his forehead.

“Basta Dad. Ayoko na. Hindi na ako babalik doon. Maghahanap ako ng paraan.” Saad ko. “Mauna na ako Dad. Mag-iingat ka palagi dito ha. Alagaan mo sarili mo.” And I kissed him on his right cheek then I walked away.

---

I’m sitting on a bench here in the park. I’m waiting for Zion to fetch me here. Tinawagan ko sya at wala na akong ibang kilalang tao na makakatulong sa akin ngayon kundi sya lang. He’s my best friend and I know he is the only person who can help me. I hope so.

“Gel?” Pagtawag nya sa akin. My heart beats so fast. I knew it was him. Nilingon ko sya and I smiled to him.

Mabilis syang naglakad palapit sa kinaroroonan ko. I saw how concern he was.

“What happened?!” Alalang tanong nya pagkaupo nya sa bench.

I smiled again weakly. “Ayoko na don.” Sagot ko.

“Bakit? Ano bang nangyari? Sinaktan ka ba nila? Minaltrato? Ano?” Sunod sunod nyang tanong while his eyes are scanning me.

“Basta. Ayoko na.” Sagot ko sabay yuko. I can’t tell him the reason. Hindi ko pwedeng sabihin sa kanya na kaya ako lumayas doon ay dahil pinagsamantalahan ako ni Evan. I like this guy at ayokong pandirihan nya ako. Ayoko. I’ll never tell him.

“Bakit nga? Answer me Gel?” Muli nyang tanong. Hinawakan nya ang mukha ko at ini-angat nya ito. He look me in my eyes. Kitang kita ko ang pag-alala sa mga mata nya.

“Hindi ko na kaya. Evan is a monster. A total devil. Sya ang pinakamasamang taong nakilala ko.” Sagot ko then I cried. I tried to stop my tears but I can’t help it.

“What did he do? Sinaktan kaba nya?” Seryosong tanong nya.

I didn’t answer. I just cried so so hard. Naramdaman ko nalang ang mahigpit na pagyakap sa akin ni Zion. His hug melted my heart and just like Dad’s hug I felt the comfort in his arms.

“Ca-can you help me?” Tanong ko.

Kinalas nya ang mahigpit nyang yakap sa akin at muli akong tinitigan sa mga mata.

“I tried to talk to my Dad and Mom but they refused my request na tumira ka sa bahay.” Aniya. “Nakiusap ako sa kanila pero dahil nga sa issue ng Dad mo, hindi sila pumayag. Kahit na ilang buwan na ang nakakalipas, people will never forget your Dad and the incident that happened na kumitil ng daan daang katao. You know my Dad is a Senator at ayaw nyang uminit ang mata ng media sa kanya kung papatuluyin ka namin sa bahay and you know my Mom is an actress at malapit din sya sa media so even I begged them, they refused it. I’m sorry Gel.”

Hinawakan ko ang kamay nya. “It’s okay. I know you did your best at alam ko namang ayaw lang ng mga magulang mo ng gulo at ingay sa media. Salamat dahil sinubukan mo pa rin.” Saad ko at pilit akong ngumiti sa kanya.

“But I will still help you. Hindi kita papabayaang magpalaboy-laboy sa lansangan.” He said. “Don’t worry, I know a place na pwede mong tuluyan at huwag kang mag-alala I will pay for everything.” Dagdag nya pa.

“Salamat.” I wiped my tears. “Huwag ka mag-alala. Maghahanap ako ng trabaho. Ayokong maging pabigat sayo.”

“Gel, kahit kailan hindi ka naging pabigat sa akin.” Aniya while holding my hands.

“Salamat Zion. Thank you.” Aniko at niyakap ko sya ng mahigpit.

---

Inihatid ako ni Zion sa isang apartment na pagmamay-ari raw ng kaklase nya. He bought me food and drinks at iba pang kailangan ko sa apartment and when he ensured that I have everything I need iniwan nya na ako dito. He wanted to stay longer but I insisted na iwan nya na ako dahil baka hanapin sya ng mga magulang nya.

I walked into the bathroom at nilinis ko ang katawan ko. Kahit na ilang beses ko pang linisin ang sarili ko, alam kong hindi ko na maalis ang dungis na ginawa sa akin ni Evan. I cried again.

Pagkatapos kong maligo I heard my phone rang so I immediately answered the call dahil galing iyon sa doktor ni Mommy.

“Hello Doc? Napatawag po kayo?” Tanong ko sa kabilang linya.

“I have a good news Angel.” Panimula nya. Bumilis ang kabog ng puso ko. “Angelica is ready for the operation, stable na ang kondisyon ng Mommy mo at pwede na syang operahan para matanggal ang tumor sa utak nya.”

I felt the happiness and saddness. Happiness because Mommy is now ready for her operation and after that magiging maayos na sya at lungkot dahil hindi ko alam kung saan ko kukunin ang pambayad sa operasyon ni Mommy. Anong gagawin ko? Kanino ako hihingi ng tulong?

My tears fall. I cried again.

“Angel? Are you still there?” Tanong ni Doc.

“Opo Doc. Salamat po sa magandang balita. I-ita-itatanong ko lang Doc, magkano po ang operasyon ni Mommy?”

“Uhm. I-it’s half a million Angel.” Sagot nya.

Napapikit ako. Saan ako kukuha ng ganon kalaking kahalaga?

“O-okay po Doc. Sa-salamat po. Ma-maghahanap na po ako ng pagkukuhanan ng kalahating milyon.” Saad ko. “Wala naman pong oras sa operasyon ni Mommy diba? Wala pa po kasi akong kalahating milyon ngayon pero maghahanap po ako ng paraan.”

“Uhm. Regarding with that Angel, hindi naman sa minamadali kita pero kailangan na nating gawin ang operasyon sa lalong madaling panahon. You know your Mom’s condition is changing so we can’t say kung sa lilipas pang mga araw pwede pa rin sya sa operasyon. So we have to do the operation as soon as possible to secure your Mom’s good health.” Aniya.

“Okay po Doc. Sa-salamat po. Tatawagan ko nalang po kayo kapag nakalikom na ako ng sapat na halaga para sa operasyon ni Mommy.” Tugon ko.

After the call, humiga ako sa kama habang nakatitig sa puting kisame. My tears are falling again. Hindi ko alam kung saan ako kukuha ng ganong kalaking halaga. Hindi ko na alam ang gagawin ko.

Kanino ako lalapit?

Napahagulhol ako sa iyak sa problemang kinakaharap ko ngayon. I don’t know how to face this challenge. I promised to myself that I need to be strong but what am I doing now? I’m losing my hope. I feel weak.

Napatingin ako sa cellphone ko nang marinig kong muli itong tumunog. An unknown number flashed on the screen may alinlangan man, mabilis ko iyong sinagot.

“He-hello po.” Pagsagot ko.

“Angel? Where are you? Why did you leave?” My heart stopped. It was Mayor Montenegro’s voice.

“So-sorry po Mayor.” Napaiyak na naman ako. I’m so vulnerable. I’m trying to be strong but I can’t make it, mahina pa rin ang loob ko.

“Go back here.” Utos nya. “Gusto mo bang sayangin ang pagmamakaawa ng Dad mo para lang tulungan ka namin? Bakit ka umalis?” Tanong nya pa.

Gusto ko ng ibaba ang tawag but something came into my mind. Mayor is the only person who can help me with Mommy’s operation. Kailangan kong kapalan ang mukha ko. I need to beg him to help me. Kung kailangan kong lumuhod sa harap nya gagawin. This is for Mommy’s sake. Kahit ayoko ng bumalik sa mansyon nila, I have no choice but to do so. Mommy’s life is at stake, and that is more important than myself. I need to go back to their house.

I have no choice but to do this, even I’ll be living in a hell like place.

Chapter 13

Punong-puno ng kaba ang dibdib ko. Nasa harap ako ngayon ng gate ng mansyon ng mga Montenegro. Sinabihan ko na si Zion na babalik na ako dito kila Evan, he stopped me from doing it because he was concerned but I have to return here dahil kailangan ko ng tulong nila. I could risk everything para lang kay Mommy. Kahit ayoko ng makita pa si Evan, I have to stay here para kay Mommy. I’m doing this for her.

I pressed the doorbell and it rang. Mabilis na binuksan ni Kuyang security guard ang gate.

“Oh Angel, mabuti bumalik kana.” Pagbungad sa akin ni Kuya. He’s the one na pinagsinugalingan ko kanina just to escape this mansion.

“O-opo. So-sorry po pala kanina Kuya. Nagsinungaling ako.” Paghingi ko ng tawad. Ngumiti lang sya bilang tugon.

“Sige na. Pumasok kana sa loob, kanina kapa hinihintay nila Mayor.” Aniya kaya dahan dahan akong naglakad papasok sa mansyon.

Huminga ako ng malalim. Pagpasok ko sa mansyon agad akong nagtungo sa sala at muling bumilis ang kabog ng dibdib ko nang makita kong nakatingin silang tatlo sa akin. Si Mayor, Mrs. Montenegro at si Evan. Ibinababa ko ang dalawa kong bag sa sahig.

“Where have you been?” Tanong sa akin ni Mayor. I’m standing in front of them while they’re sitting on the couch.

“Why did you leave?” Usisa din ni Mrs. Montenegro.

Nakayuko ako. I can’t face them. “So-sorry po.” Paghingi ko ng tawad.

“Sorry? We’re asking you a question! Answer!” My heart clenched because of Mrs. Montenegro’s sudden anger. “You should be thankful because my husband called you. Kung ako lang, why would I even bother calling you to stay.” Aniya pa. Hindi na humupa ang iritasyon nya sa akin.

“Sorry po.” My voice broke then I cried. I feel my tears are now falling and I don’t know how to stop them. “Ma-may nangyari lang po ka-kaya po na-na i-isipan kong lumayas.”

“Then what is that? What happened?” Malumanay na tanong ni Mayor.

Hindi ako nakasagot. Umurong na yata ang dila ko. How could I tell them that their son raped me. I can’t. Hindi ko kaya. Even I want to, ayaw bumuka ng bibig ko para sabihin iyon sa kanila.

“I’m sorry po. Sorry po sa biglaan kong pag-alis ng walang paalam. Sorry po.” Lumuluhang sabi ko. I stepped forward to get closer to Mayor at nang makalapit na ako sa kanya. Lumuhod ako.

Alam kong gusto nilang malaman ang dahilan, but I came here to beg them to help me for Mommy’s operation at kung hindi nila ako tutulungan, I better leave this place

“I came back Mayor just to please you. I really need your help. Please. Kailangan po ng Mommy ko na ma-operahan sa lalong madaling panahon para po gumaling na sya. Kung kailangan ko pong magtrabaho ng isa o dalawang dekada sa inyo gagawin ko, just help me please Mayor. Hindi ko po alam kung saan ako kukuha ng malaking halaga para sa operasyon ni Mommy.” I begged. I almost kiss his feet just for him to help me.

“After what your father have done to us, now you’re begging us to give you money for your mother’s surgery? Funny! Iba na talaga ang kapal ng mukha ng pamilya nyo.” Mrs. Montenegro said at tumawa sya ng nakakatuya. “Ricardo, don’t help him. Don’t you dare helping him.” Saad nya pa sa asawa.

Kumirot ang puso ko. Hindi ko alam na sobra na ang galit sa akin ni Mrs. Montengro at kay Dad. She indeed has this loathe with us.

“We lost billion of pesos because of your father at hindi ko na hahayaang may masayang pang ni-sentimo mula sa amin para tulungan kayo!” She strictly said. “You can now leave.” Aniya habang tinituro ang pinto. I’m still crying. Still kneeling to Mayor to help me.

“Please. Mayor. Help me.” I begged for the last time.

“I’m sorry Angel. The only help that we can give you is your father’s request. Pananatili dito at pagpapa-aral lang ang maitutulong namin sayo. Wala ng iba.” Malungkot na sabi ni Mayor. “Now if you want to leave the door’s open but if you want to stay we will continue the help na pinakiusap ni Edwardo.” Dagdag nya pa.

I feel helpless. Dahan dahan akong tumayo mula sa pagkakaluhod. I wiped my tears. Dumako ang paningin ko sa tahimik na si Evan at napalunok sya nang magtama ang aming paningin. Ramdam ko ang galit sa loob ko dahil sa ginawa nya. This devil! I wish he’s the one who’s suffering right now, not me!

Muli kong isinukbit ang dalawa kong bag at humarap sa kanila. “Salamat po sa lahat.” Saad ko. Dahan dahan akong tumalikod sa kanila at nagtungo na ako sa pinto para lisanin ang mansyon na ito.

Paglabas ko ng mansyon, nakita kong naka-abang doon sina Carla, Manang Fely at iba pang kasambahay. They are looking at me sorrily. I smiled to them.

“Aalis ka na talaga Angel? Hindi kana ba namin mapipigilan?” Carla said while crying. She became one of my friend here, kaya naglakad ako palapit sa kanya and I hugged her.

“Hindi na eh. Salamat sa lahat. Salamat sa inyo.” Aniko.

Pagkatapos kong magpaalam sa mga kasambahay na naging malapit na rin sa akin, naglakad na ako palabas ng gate. It’s already dark. Tinignan ko ang oras sa cellphone ko and it’s already seven in the evening.

Habang naglakakad ako palabas ng village, napahinto ako nang biglang may humawak sa braso ko. Binalot ako ng kaba. Mabilis kong nilingon ang taong iyon at nanlaki ang mga mata ko.

“Don’t leave. Stay here.” Pakiusap nya.

Buong pwersa kong binawi ang braso ko mula sa kanya. Binalot na naman ako ng matinding galit dahil sa tuwing nakikita ko sya, paulit-ulit na pumapasok sa isip ko ang pambababoy na ginawa nya sa akin. Kaya naman hindi ko na napigilan ang sarili ko, I slapped him.

“Don’t you dare touching me!” Galit kong sabi sa kanya.

I saw his jaw clenched. Kinabahan na naman ako, kaya umatras ako ng bahagya mula sa kanya.

“You need help right?” Tanong nya. “I can help you.” Aniya.

“I don’t need your help!” Galit pa rin ako. Hindi na humupa ang galit ko sa lalaking ito.

“Really? So you want to lose your Mom?” Patuyang tanong nya sa akin. “I’m the only person who can help you. Dad and Mom refused your request, but I’m here, I’m willing to help. Magkano ba ang kailangan mo?”

I cleared my throat. Tutulungan nya ba talaga ako?

Naglakad sya palapit sa akin. He’s so close to me na halos magdikit na ang aming mga mukha.

“You can use my card” aniya sabay abot ng credit card na hawak nya sa akin. Hindi ko iyon tinanggap. “Use it to pay your Mom’s surgery. Don’t worry I’ll make sure that Mom and Dad will never know this. But I know you know I want something in exchange.” Pabulong nyang sabi sa akin.

“A-anong ka-kapalit?” Kinakabahang tanong ko.

He smiled at me. “Be mine.” My heart skipped a beat when he said that. “Be mine, sa akin ka lang.” Dagdag nya pa and he slowly touching my waist.

Tinulak ko sya. “Hindi ko maintindihan. Bakit? Akala ko ba ayaw mo sa mga gaya ko? Akala ko ba galit ka sa mga baklang tulad ko? Why would you do that to me? Bakit mo yon ginagawa sa akin?” Tumulo muli ang luha sa aking mga mata.

“Is it not obvious?! I like you! I fvcking like you!” Sigaw nya sa akin.

“Bakit? Papaano? Hindi ko maintindihan?!” Sunod sunod kong tanong sa kanya.

“I fvcking don’t know! Don’t ask me question that even myself didn’t know the answer. Basta gusto kita, gusto ko sa akin ka lang! Tapos ang usapan!” Tugon nya. “Now, use this card para ma-operahan na ang Mommy mo. And once you accept this card, you will do anything and everything I want at wala kang karapatang humindi sa lahat ng gusto ko, once you accept this.” Aniya at muli nyang inabot sa akin ang card na hawak nya.

My mind is saying take it, but my heart says no. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Once na tinaggap ko ang tulong ni Evan, he’ll definitely do the thing that he did to me. He will rape me every time he wants. Wala na akong pinagka-iba sa bayarang babae kapag ginawa ko iyon. But what should I do? I can’t lose Mommy, hindi ko hahayaang mawala sya and just like what I’ve said gagawin ko ang lahat para sa kanya.

I cried again. I sat on the floor while covering my face. Bakit ba sa akin nangyayari to?

Napahinto ako sa paghikbi nang maramdaman ko ang mainit na yakap ni Evan. He’s hugging me from the back.

“I already owned you. There’s nothing to worry about. I know I was your first and I’ll make sure that I’ll be the last. I’ll take care of you. I’ll be giving everything you need. Just stay by my side. Don’t leave me and be mine. That’s what I wanted.” Mahinahong bulong nya sa tainga ko.

Tama sya. Nakuha nya na lahat sa akin. Hindi na ako malinis. At siguro tama lang na tanggapin ko ang tulong nya. Wala ng mawawala sa akin dahil nakuha nya na. Wala na akong pakilam kung ano pa man ang susunod nyang gagawin sa akin. Ang importante sa akin ngayon si Mommy. I have no choice but to be with him.

Ngayon, nai-imagine ko na ang susunod pang paghihirap na mararanasan ko sa kamay ni Evan and I wish I could be numb.

---

“Angel, pinapatawag ka ni Sir Evan.” Saad ni Carla pagkatapos nyang kumatok sa pinto ng silid ko.

Everything went back to normal and Mommy’s operation was successful. Nagpapagaling nalang ngayon sya sa ospital para humilom ang inopera sa kanya. Mrs. Montenegro and Mayor still accepted me kahit na nagawa kong lumayas ng walang paalam. Pero napansin ko na mas lalong naging strikta si Mrs. Montenegro sa akin at ramdam ko ang iritasyon nya sa tuwing titignan nya ako. Kaya naman I make sure that everything I do is right to her eyes.

“Sige papunta na ako.” Sagot ko.

Naglakad na ako patungo sa silid ni Evan. May kaba man sa dibdib ko ay nilakasan ko pa rin ang loob ko para pumasok sa silid nya. Pagpasok ko, bumalik na naman ang tagpo na pilit kong kinakalimutan. Ang huling pasok ko dito sa silid nya ay noong pinagsamantalahan nya ako at ito ako ngayon, nasa loob na naman ng silid nya na animoy impyerno sa pakiramdam ko dahil sa tuwing papasok ako dito, pakiramdam ko may hindi magandang mangyayari.

Inilibot ko ang mga mata ko sa buong silid pero hindi ko nakita doon ni anino ni Evan. Pero makalipas ang ilang sandali, napalingon ako sa pinto nang banyo nya nang bigla iyong bumukas at napapikit ako nang makita kong nakahubad na lumabas si Evan mula doon!

Iniyuko ko ang ulo ko habang nakapikit ang aking mga mata.

“Hindi ka pa rin sanay na makita akong nakahubad?” Tanong nya. Hindi ako sumagot. “Don’t worry hon, you’re gonna use to it.” Aniya at naramdaman ko ang biglaan nyang pagyakap sa akin. Nasubsob ako sa matigas nyang dibdib habang ramdam na ramdam ko ang pagkalalaki nya sa may bandang tiyan ko.

“A-ano po ba ang kailangan nyo Sir?” Tanong ko habang nakapikit pa rin ang aking mga mata.

“Ops. Huwag mo na akong tatawaging Sir. Just call me hon. I want that, just call me hon kapag tayong dalawa lang. Okay?” Instruksyon nya.

Ano bang gusto nyang mangyari? He’s crazy. He wants me to call him hon? We’re not even in relationship?! Why would I?

“Call me hon. Come on.” Pakiusap nya na parang bata.

“O-okay ho-hon.” Sagot ko.

At napadaing ako dahil hinigpitan nya ang pagkakayakap nya sa akin. Pakiramdam ko madudurog na ako!

“You’re making me crazy.” Parang lasing na sabi nya at naramdaman ko ang paghalik nya sa noo ko.

Unti-unti nyang kinalas ang mahigpit nyang pagkakayakap sa akin. “Magbibihis lang ako. We’re going to sleep together. Don’t worry I won’t rape you.” Aniya at naglakad na sya papunta sa walk in closet nya.

Idinilat ko na ang mga mata ko. I don’t know why but my heart is now beating so fast. Siguro dahil ito sa labis na kaba. He’s crazy. Tama sya, baliw na talaga sya! Hindi ito gagawin ng matinong tao.

Napabuntong hininga nalamang ako. I chose to be in this situation, wala na akong magagawa kundi sundi ang lahat ng gusto nya. Utang ko sa kanya ang buhay ni Mommy. Kahit labag man sa loob ko, I need to follow each thing that he says.

My tears fall again. I didn’t own myself anymore. It’s now owned by that devil named Evan.

Chapter 14

WARNING: SPG

“Good morning.” Matamis nyang pagbati sa akin pagmulat ko ng aking mga mata. This is my first time seeing him smiling that way. It’s genuine.

Nag-iwas ako ng tingin at mabilis akong bumangon mula sa pagkakahiga.

“Bababa na po ako Sir.” Aniko at nagmadali akong umalis sa kama pero bago pa man ako makaalis ng tuluyan doon, he grabbed my right arm at muli nya akong isinubsob sa dibdib nya.

“Call me hon.” Striktong sabi nya. Napalunok ako. “Maaga pa, dito ka muna.” Malambing nyang sabi habang yakap nya ako ng mahigpit.

“I-I have to go now. Ba-baka ha-hanapin na nila ako sa baba.” Apila ko.

“Stay here. It’s too early.” He insisted. Napabuntong hininga nalamang ako sa gusto nyang mangyari.

“Hug me too.” He pleased so I did it. I hugged him.

“I want us to stay like this forever. You and me with each other arms.” Aniya at damang dama ko ang saya sa bawat salitang binitawan nya.

Does this guy really like me? Ano? Anong nagustuhan nya sa akin? I can’t really understand. Bakit ako?

“May I ask you something?” Tanong ko. Kinalas nya ang mahigpit nyang pagkakayakap sa akin at ganon din ang ginawa ko. Tumitig sya ng mariin sa mga mata kaya ibinaling ko sa ibang direksyon ang paningin ko. Hindi ko sya kayang titigan ng matagal. Anger is covering me every time I look at his face.

“What is it?” Tanong nya.

“Ba-bakit ako? Ang dami naman dyang magagandang babae bakit sa akin pa? Why do you like me? Hindi naman ako babae.” Sunod sunod kong tanong.

Nag-igting ang kaniyang mga panga. “As I said before, I can’t explain it! Basta gusto kita. Nagagandahan ako sayo, ang sexy mo, ang bait mo and you’re so damn innocent. Those are the things that I like about you. I don’t fvcking care if you’re not a woman. I see you as a woman. And the other reasons why I like you is unexplainable. Basta gusto kita at sa akin ka lang. Naiintindihan mo?!” Tugon nya.

Tumigil sa pagpintig ang puso ko. Naramdaman ko na parang may kung anong bagay ang humaplos doon. Pero hindi dapat ako nagpapa-apekto sa mga sinasabi nya.

“Alam kong galit ka because I raped you. Hindi ko na talaga napigilan ang sarili ko and I’m sorry okay? I got carried away because of my ranging hormones. I was just really horny on that time.” Paliwanag nya.

Anger filled me again. Carried away?! He forced me!

“Ganyan kaba talaga? You’re taking advantage of someone’s weakness just to fill your sexual needs?” Tanong ko.

Biglang naging seryoso ang mukha nya. “I’m not like that. I only did it to you, sayo ko lang yon ginawa. Lahat ng babaeng dumaan sa akin, they were the onenwho offered their body at pinagbibigyan ko lang sila.” Dahilan nya. “I know you know it. You saw me fvcking someone at the pool area and she was the one who did the first move. I just gave what she wanted. The thing that I did to you, I never did that to anyone!” Dagdag nya pa.

So anong gusto nyang palabasin? Na kailangan ko pang magpasalamat?! He’s indeed out his mind.

“You’re sorry is nothing. You already did it.” Seryoso kong sabi at mabilis akong bumangon sa kama. He tried to grab my hand again pero mabilis ko din iyong binawi.

“What the hell is wrong with you? Nag-sorry na ako. Ano pa bang gusto mo?” Galit nyang tanong.

“Hindi na maibabalik ng sorry mo ang nawala sa akin.” Singhal ko sa kanya.

“Well, I never regret raping you because I know I was your first! And I’m proud of it!” Aniya sabay tawa ng nakakaloko.

Nagkuyom ang palad ko. Gusto ko syang sampalin ng paulit-ulit. He’s totally a jerk! Proud pa sya sa pagsasamantalang ginawa nya sa akin. What a sicko!

“Come back here!” Hindi ko sya pinakinggan at nagpatuloy lang ako sa paglalakad patungong pinto.

But I stopped when he loudly yelled again. “Babalik ka dito o gagahasain ulit kita?!” Banta nya. Bigla akong binalot ng kaba. “Nakakalimutan mo na yata ang usapan natin na gagawin mo ang lahat ng gusto ko!” Aniya.

Ramdam ko ang panginginig ng tuhod ko. Naglakad ako pabalik sa kama. Dahan dahan akong humiga sa tabi nya habang blanko ang aking mukha.

“Good girl.” Masayang sabi nya at muli nya akong niyakap ng mahigpit. “Gusto mo pang nagagalit ako eh. Don’t you ever try to get mad at me dahil alam mo kung anong kaya kong gawin.” Napakagat ako sa labi ko.

Muntik ko ng makalimutan ang usapan naming iyon. Binalot ako ng sobrang galit. I was out of my mind nang sagot sagutin ko sya. I’m crazy! Totally crazy. I need to follow each thing he says dahil kung hindi, ako din naman ang mahihirapan. I won’t let him rape me again. Kailangan kong sundin ang lahat ng gusto nya. I really have to.

---

Nasa loob ako ngayon ng kotse ni Evan sasamahan nya ako papunta sa ospital dahil madi-discharge na si Mommy. Magaling na sya ng tuluyan at wala na ang tumor sa kanya. I’m literally excited seeing her again. I missed her so much.

“Excited huh?” Nakangising puna ni Evan. His driving his car and I’m sitting next to him.

“Konti lang.” sagot ko.

“Actually someone is excited too.” Hindi na nawala ang ngisi sa kaniyang mga labi. Napakunot ang noo ko. Bukod sa akin, sino pa ang na-eexcite?

“Ha? Sinong someone?” Naguguluhang tanong ko.

“My buddy.” Sagot nya at itinuro nya gamit ang kaniyang labi ang ibabang parte nya at napapikit ako!

His manhood is making a tent in his sweatpants. I turned my head to the right side at itinuon ko ang atensyon ko sa labas ng bintana ng sasakyan. Hindi na ako nagsalita.

“Play with him.” Utos nya. Bumilis ang kabog ng dibdib ko. Baliw na talaga ang lalaking to! Hindi nya mailugar ng ma-ayos ang pagiging bastos nya. He’s driving!

“Si-Sir na-nagda-dri–” pinutol nya ang sasabihin ko.

“Hon! Call me hon!” He corrected me.

Bumuntong hininga ako. Why is he making that HON word a big deal? Hindi ko na talaga sya maintindihan. Anong gusto nyang mangyari? Na umarte ako na karelasyon nya? Ganon ba?

“You-you’re driving hon. I-I-I can’t. T-tsaka ba-baka may makakita. I-I’m sorry.” Utal kong sabi sa labis na kaba.

“Come on hon. The car is tinted they’ll never see us at isa pa, malayo pa mula dito ang ospital and it’s traffic. Play with him.” Parang batang pakiusap nya. I cleared my thoart.

In-expect ko na may mga malalaswang bagay syang ipapagawa sa akin. Pero kinakabahan pa rin ako at natatakot. I never imagine na mangyayari ang ganitong bagay sa buhay ko. I feel like I’m a quean right now.

“Hon, I don’t wanna repeat myself. You know what makes me mad right?” Aniya. Napalunok ako. Ramdam ko ang panginginig ng aking sistema.

Pumaharap ako sa kanya. Nakatitig ako ngayon sa pagkalalaki nyang buhay na buhay sa loob ng sweatpants nya. Muli akong napapikit. Parang hindi ko kaya.

“Come on hon, don’t be afraid. Hindi yan na ngangagat.” Biro nya sabay tawa. Bakit parang yung pinapagawa nya sa akin ay parang wala lang sa kanya? This is a sexual thing and I’m not use to this. Siguro kaya wala lang sa kanya ang ganitong mga bagay ay dahil sa dami ng babae ang dumaan sa kanya. He’s totally a prevert. A debauchee!

Huminga ako ng malalim at dahan dahan kong hinawakan ang pagkalalaki nya. My hands are shaking.

“Oh! Sh*t!” He cursed. Napapitlag ako.

Nanginginig man ang aking mga kamay, I continued massaging his manhood. This is my second time touching his thing at sya ang unang lalaki na ginawan ko nito.

Napahinto ako nang hinawakan ni Evan ang mga kamay ko gamit ang isa nyang kamay. At dahil nasa gitna kami ng traffic ngayon, nagkaroon sya ng pagkakataon na hubarin ang suot nyang sweatpants. I closed my eyes because of the sudden shocked. I saw his thing again.

“Continue hon.” Malambing nyang sabi.

Pakiramdam ko sasabog na ang dibdib ko sa labis na kaba. Nanginginig kong minasahe ang pagkalalaki nya. At paulit-ulit syang napapamura sa ginagawa ko.

“Oh, yeah. Faster hon! Ugh.” He moaned. I massage his thing fast at nabigla ako nang may likidong lumabas doon.

Hingal na hingal si Evan. Napatingin ako sa mukha nya and he smiled at me at nagulat ako nang bigla nya akong hinalikan sa pisngi.

Kumuha sya ng tissue at ipinunas nya iyon sa damit nya na natalsikan ng likidong lumabas sa kanya at pinunasan nya rin ang kamay ko.

“Here’s the sanitizer, clean your hand.” Nakangiting sabi nya sabay abot ng sanitizer sa akin.

Nilinis ko ang kamay ko at muli kong itinuon ang atensyon ko sa labas ng bintana ng sasakyan. Naramdaman ko ang pagkatak ng luha sa aking mga mata.

This guy is ruining my self. Ang dumi-dumi ko na dahil sa kanya.

I’m living in a nightmare. I wish I could escape this bad dream.

---

“Mommy?” Naiyak ako nang makita kong maayos na si Mommy. Tumakbo ako palapit sa kanya and I hugged her tightly.

“Oh sweetie. How are you?” Malambing nyang sabi.

“Na-miss kita Mommy. I missed you so much!” Malambing ko namang tugon. She kissed me on my forehead.

“Mommy missed you too sweetie.” Nakangiting sabi nya habang sinusuklay nya ang buhok ko gamit ang kaniyang mga daliri.

“Kamusta na po pakiramdam nyo Mommy?” Tanong ko.

“Maayos na ang pakiramdam ko at salamat sayo.” Aniya sabay pisil sa ilong ko.

Napatingin si Mommy sa likod ko at bigla syang napangiti.

“Hello hijo.” Nakangiting pagbati nya kay Evan.

“Ma-magandang hapon po.” Magalang na sagot ni Evan. My jaw dropped. Is this real? Nag-iba yata ang ihip mg hangin.

“You’re Mayor’s son right?” Tanong ni Mommy.

“Opo. Ako nga po Mrs. Alonzo.” Hindi ko maintindihan, bakit ang galang galang nya?

Ngumiti si Mommy ng matamis sabay tingin sa akin. Napakunot ang noo ko.

Kinuha ko ang mga bag ni Mommy na naglalaman ng mga damit at gamit nyana nakapatong sa kama. I pleased Mayor na kung pwedeng mag-stay si Mommy sa mansyon nila and he agreed. But as usual, hindi pumayag si Mrs. Montenegro pero wala na rin syang nagaawa dahil pinal na ang desisyon ni Mayor. So Mommy will also stay in their mansion at magiging kasambahay din sya gaya ko. Mrs. Montenegro asked me where I got the money for Mommy’s surgery at sinabi ko na , may tumulong sa akin na malapit na kaibigan ni Mommy and they believed it.

“Ako na magdadala nyan.” Nagulat ako sa biglaang paghablot ni Evan sa mga gamit ni Mommy na dala ko.

“O-okay po Sir.” Ang nasabi ko nalang.

Naglalakad kami ngayon sa pasilyo dito sa ospital. Inaalalayan ko si Mommy sa paglalakad habang si Evan ay nauunang naglalakad sa amin.

“How is he?” Nakangiting tanong ni Mommy.

“Po? Sino Mommy?” Naguguluhang tanong ko.

“Him. That boy. How is he?” Tanong nya habang nakatingin kay Evan.

“O-okay naman po sya.” Sagot ko even I really wanted to describe him as a devil.

Ngumiti si Mommy. “I remember that boy.” Aniya habang nakangiti. “He gave you a flower.” Napatigil ako sa paglalakad.

“Po? Binigyan nya ako ng bulalak? Kailan Mommy?” Tanong ko.

“Noong limang taong gulang palang kayo, I invited Mayor’s family to your fifth birthday and that boy, instead of giving you a gift he gave you a flower and he also kissed you on your cheeks.” Tugon nya. For real?

“Hi-hindi ko matandaan Mommy.” Aniko at pilit kong inaalala ang tagpong iyon.

“Of course you can’t. Ang bata mo pa non.” Natatawang sabi nya. “But one thing for sure, that boy likes you.” Saad nya. “I still can’t forget those words na sinabi nya sayo na papakasalan ka daw nya at ikaw daw ang gusto nyang maging asawa.” Dagdag nya pa. Nalaglag nalang ang panga ko sa mga sinasabi ni Mommy.

“He also said that he will do everything just to make you his wife.” Naubo ako sa tinuran ni Mommy. “He sees you as a woman.” Biglang bumilis ang kabog ng dibdib ko. “Pero dati yon, maybe he was so young on that time at hindi nya pa alam ang mga sinasabi nya. People change.”

I feel something in my heart. I can’t explain the feeling.

Did he change? Or not?

Chapter 15

WARNING: SPG

Everything went fine. Naging maayos na nga ang kalusugan ni Mommy at bumalik na sya sa dati nyang sigla. We also visited Dad last week and I was so happy seeing my parents being together again.

At first, Mommy struggled for being maid she also tried to apply in some companies but because of Dad’s bad image, nahirapan syang maghanap ng trabaho kaya ngayon sinasanay nya pa rin ang sarili nya sa pagiging kasambahay. I tried to help her and she’s getting use to it.

But I noticed something, Mrs. Montenegro became so strict and ill-tempered these past few weeks at nakakatakot sya sa ganoong estado. Parang hawak nya kami ni Mommy sa leeg at konting pagkakamali lang namin ay para syang leon na mananakmal. She’s indeed terrifying.

“Clean everything here. Ayokong nakakakita ng alikabok.” Utos ni Mrs. Montenegro kay Mommy.

Mommy’s busy cleaning the sala at kita ko ang pagod sa mga mata nya. Parang may kumirot sa puso ko seeing Mommy on that situation. Walang duda, Evan got his evil attitude from her. Mag-ina nga silang talaga.

Hindi naman ganyan si Mrs. Montenegro noon, I’m really confused why she became like that. Hindi ko alam kung anong nangyari pero ramdam ko ang galit nya sa akin pati na rin kay Mommy.

“What are you looking at? Gisingin mo na si Evan! Anong oras na!” Nagulat ako sa biglaang pagbulyaw nya sa akin ni kaya bigla akong nanumbalik sa aking ulirat.

“So-sorry po. Opo.” Aligagang tugon ko at nagmadali akong pumanik sa taas para gisingin si Evan.

Today is our first day of being in third year. Pasukan na at ang bilis talaga ng panahon. Kailangan kong pag-igihan sa aking pag-aaral. I need to do my very best beacuse my goal is to graduate with flying colors. I want Dad and Mommy to be proud of me.

Pagdating ko sa tapat ng silid ni Evan ay kumatok ako ng tatlong beses. “Sir, gising na po.” Malakas kong sabi, sapat na para marinig niya iyon mula sa loob.

“Get inside.” Rinig kong sabi niya mula sa loob.

“Ma-maghahanda pa po ako ng almusal Sir. Bababa na ako.” Pagtaliwas ko.

Nagulat ako sa biglaang pagbukas ng pinto. “Pasok!” Striktong sabi nya.

Binalot ako ng kaba. He’s seriously staring at me at napalunok ako nang makita kong wala syang pang-itaas at tanging boxers nya lamang ang suot nya. Nag-iwas ako ng tingin habang naglalakad papasok sa silid nya.

“It’s too early. Huwag kang magmadali. Marami pang oras.” Aniya. “Now, I want you to go to my shower room.” Utos nya.

“Po?” Gulat kong sabi.

Naglakad sya palapit sa akin. Niyakap nya ako mula sa likod at ipinatong nya ang baba nya sa balikat ko.

“Paliguan mo ako hon.” Malambing nyang sabi.

Dumagundong ang dibdib ko sa sinabi nya. Biglang nanginig ang tuhod ko.

“Uhm. Ka-kasi ka-kailangan ko pang maghanda ng almusal ho-hon.” Dahilan ko.

“You don’t have the right to say no. Papaliguan mo ako o hindi? Alam mo kung paano ako magalit hon.” Banta nya sa malambing paring tono. Kinilabutan ako. Ramdam ko ang pagtayo ng balahibo ko at halos balutin na ang sistema ko ng takot.

“O-osige ho-hon. Pa-papaliguan na kita.” Wala na akong nagawa kundi sumang-ayon sa gusto nya.

“Good girl. That’s my hon.” Natutuwang sabi nya at kasabay noon ang paghalik nya sa pisngi ko.

Nauna syang naglakad papasok sa shower room. Sumunod naman ako. Napapikit ako nang hinubad nya na ang suot nyang boxers. Parang hindi ko na kayang makita ang hubad nyang katawan. Gusto kong tumakbo, gusto kong umiyak pero wala, wala akong magawa.

“Come on hon.” Aniya. Idinilat ko ang mga mata ko at sa mukha nya lamang ako nakatingin.

Binuksan nya ang shower at unti-unti na ngang nabasa ng tubig ang katawan nya. I grabbed the bottle of shampoo at nilagyan ko sya sa buhok. Nakatingkayad ako habang ginagawa iyon dahil sobrang tangkad nya.

After I shampooed his hair, I stepped back to avoid being wet dahil binuksan nyang muli ang shower. Pagkatapos nyang banlawan ang buhok nya, sunod ko namang kinuha ang sabon.

My hands are shaking while soaping his chest.

“Nervous?” Nakangisi nyang sabi. Hindi ako sumagot. Ipinagpatuloy ko lang ang pagsasabon sa katawan nya hanggang dumako na ako sa maselang parte ng katawan nya. Mas dumoble ang kaba sa dibdib ko. His thing is very hard right now at nakatutok iyon sa akin.

I’m kneeling at him while soaping his thing.

“Hmmm. Ugh.” I heard him moaned. Kaya naman sunod ko ng sinabon ang mga hita’t binti nya at pagkatapos noon, muli akong umatras dahil muli nyang binuksan ang shower.

Pagkatapos nyang alisin ang mga bula sa katawan nya, kinabahan akong muli sa kakaiba nyang titig sa akin.

“Kneel.” Utos nya.

“Po?” Gulat kong tanong.

“Lumuhod ka.” Tugon nya.

“Ba-bakit pa ho-hon? Ta-tapos na-na kitang paliguan.” Kinakabahang tanong ko.

“Just kneel hon. I don’t want to repeat myself.” Striktong sabi nya. Kaya mabilis akong lumuhod sa harap nya.

He bend his body habang nakatitig sa akin ng mariin. Hinawakan nya ang labi ko gamit ang kanyang hinlalaki.

“I want to feel my buddy inside your mouth.” Malambing nyang sabi. Para syang lasing na nakatingin sa akin. Namumungay ang kaniyang mga mata.

My heart stopped from beating. My body can’t stop shaking at napalunok ako sa labis na kaba.

“Ho-hon. P-please no. I-I can massage it again if you want, but please no.” Pagmamakaawa ko at ramdam ko ang nagbabadya kong luha.

“I want it hon. Please.” He begged sweetly.

Napapikit ako at parang gusto ko nalang kainin ako ng lupa ngayon na mismo.

“Hon. Open your mouth.” Aniya.

“Please no. Hon please.” Pagmamakaawa ko.

He then seriously stared at me. At kasabay noon ang pwersahan nyang pagbukas sa bibig ko. At hindi ko na napigilan ang luha ko, they are falling right now.

I closed my eyes. At naramdam ko na nga ang kanyang pagkalalaki sa bibig ko. He is thrusting his manhood in my mouth at halos maduwal ako sa ginagawa nya. He’s starting moving in and out at kinakapos ako ng hininga sa ginagawa nya. Hawak nya ng mahigpit ang ulo ko habang nakahawak ako sa mga hita nya.

I heard him moaned and cursed at the same time. He’s enjoying what he’s doing while I’m suffering.

Bakit? Bakit kailangan kong maranasan ang ganito bagay? I’ve been good in my whole life. My parents raised me as a good person, pero bakit? Bakit kailangan kong maranasan to?

Duming dumi na ako sa sarili ko, ayoko na. Parang hindi ko na kaya pang gawin ang mga gusto nya. Sobra na ang pambababoy na ginagawa nya sa akin.

“Ughhh. Hon! Sht! Ugh! Fvck! I’m cmming!” He move in my mouth fast at naduduwal ako sa ginagawa nya at naramdaman ko ang pagsabog nya sa bibig ko.

Mabilis akong tumayo at naglakad papunta sa bowl at nasuka na ako ng tuluyan. I puked a lot. Tumayo ako at nagtungo sa lababo para magmumog at linisin ang sarili ko. I saw my reflection on the mirror at muli akong napaiyak dahil sa sobrang awa sa sarili ko. My hair is messy, my eyes are red and I have a lot of red marks on my face dahil sa pwersahang pagbukas ni Evan sa bibig ko kanina.

I combed my hair using my fingers, I washed my face again.

“Hon.” Napalingon ako sa shower area. He’s still undress and wet.

“La-lalabas na ako.” Paalam ko at mabilis akong lumabas sa silid nya.

Pagbaba ko sa sala, kinabahan ako nang makita kong alalang nakatingin sa akin si Mommy. He hurriedly run to me.

“What happened sweetie?” Tanong nya habang hawak hawak nya ang dalawa kong pisngi.

“No-nothing Mommy. I-I’m okay.” Sagot ko at pilit akong ngumiti.

“You don’t look okay. Did you cry?” Usisa nya.

Umiling ako bilang tugon. “Si-si Evan po kasi Mommy. Yu-yung pabango nya, I’m allergic to it. Bahing ako ng bahing sa kwarto nya. That’s why I look like this.” Pagsisinungaling ko.

“I see. He should know this. Dapat sabihin mo sa kanya na allergic ka sa pabango nya kayo pa naman ang laging magkasama” Aniya.

“I will. Don’t worry.” Nakangiting tugon ko. “Sige na po Mommy. Maghahanda na ako ng almusal ni Evan.” Paalam ko so I walked in the dinning area.

---

Buong byahe akong tahimik. After what he did to me, nawalan na ako ng gana na kausapin pa sya.

“Hon.” Pagtawag nya sa akin paglabas namin ng sasakyan nya. Nandito na kami sa Malaya University and it’s our first day of school.

Hindi ko sya nilingon at nagpatuloy lang ako sa paglalakad.

“Hon!” Bulyaw nya. Napahinto ako. Nilingon ko sya at bakas ang galit sa mukha nya. Naglakad sya palapit sa kinaroroonan ko at mabigat nyang inakbay ang braso nya sa balikat ko.

“You’re being snooty again huh? I don’t like that.” Aniya.

“So-sorry.” Nakayukong sabi ko.

“Try to do it again, alam mo na ang mangyayari.” Banta nya. Nanginig ako sa takot.

“Hi-hindi na mauulit. Sorry.” Muli kong sabi.

“Good girl.” Malambing nyang sabi sabay kurot sa ilong ko.

Habang kami ay naglalakad pansin ko ang mga matang nakatangin sa amin. I bowed my head dahil hindi ko na kaya ang titig na pinupukol nila sa akin.

“Hon.” Malambing nyang pagtawag. Inangat ko ang mukha ko sabay tingin sa kanya.

“I’m sorry. I know you’re mad at me because I fvcked your mouth. I can’t help it. Sayo lang ako naging ganito.” Seryosong sabi nya.

Hindi ako sumagot. I just stared at him.

“I like you. At first, naguguluhan ako sa nararamdaman ko. I even tried to avoid and forget you and fvcked other girls pero wala eh. Ikaw pa rin ang gusto ko. I crazily like you. Yeah and I guess I already love you.” Pagtatapat nya.

“Mahal? You don’t know that word. Dahil kung mahal mo ako hindi mo gagawin sa akin yon!” Galit kong sabi.

I know it is not love, it’s only lust! Hindi yun pagmamahal kundi pagnanasa. Hindi nya ako mahal! If he loves me, he will respect me! He will never rape me kung mahal nya ako!

Binalot ako ng galit kaya naman buong pwersa kong inalis ang braso nya sa balikat ko at tumakbo ako palayo sa kanya.

“Hon! Come back!” Rinig kong sigaw nya. Hindi ko sya nilingon. Nagpatuloy lang ako sa pagtakbo.

Gusto kong mapag-isa. Gusto kong umiyak. Parang hindi ko na kaya pa ang ganitong sitwasyon. Ang hirap. Sobra.

Dinala ako ng mga paa ko sa lumang building ng Malaya, walang ibang tao dito maliban sa akin. Napakatahimik kaya naman ibinuhos ko na ang sama ng loob ko. I cried so hard and I threw those stones na nasa gilid ko.

“Gel?” Napahinto ako sa pag-iyak nang may marinig akong pamilyar na boses. Inangat ko ang mukha ko at biglang lumambot ang puso ko. Mabilis akong tumayo at tumakbo ako palapit sa kanya.

I hugged him tight. I cried again.

“What happened?” Tanong ni Zion.

Hindi ako sumagot. Umiyak lang ako ng umiyak sa dibdib nya. Hinaplos nya ang likod ko para aluin ako. But I can’t stop my eyes from crying.

“Mabuti nalang pala at sinundan kita dito. Ano bang problema? What happened?” Aniya.

“Hindi ko alam kung kaya ko pa. Sobrang hirap na. Nahihirapan na ako.” Lumuluhang sagot ko.

Kinuha nya ang panyo sa bulsa nya at pinunsan nya ang luha sa aking mga mata.

“It really breaks my heart seeing you crying Gel. Kung may magagawa lang sana ako para tulungan ka kung ano man yang pinagdadaanan mo.” He said full of care and sympathy.

He’s combing my hair using his fingers while I’m still crying in his arms.

Nararamdam ko ang paggaan ng pakiramdam ko. I really feel the comfort in his arms.

“Thank you for always being here sa oras na nahihirapan ako.” Malmbing kong sabi sa kanya.

“I love being at your side.” Aniya. Inangat ko ang mukha at tumitig ako sa mga mata nya.

“Thank you. I’m lucky that I have a friend like you.” Nakangiting tugon ko at mas hinigpitan ko pa ang pagyakap sa kanya.

“What the fvck!!” Bigla akong binalot ng takot sa sigaw na narinig ko.

Sabay kaming napalingon ni Zion sa likuran at biglang nanginig ang sistema ko nang makita ko ang galit na mukha ni Evan.

Mabilis kong kinalas ang pagkakayakap ko kay Zion.

“Si-sir?” Utal kong sabi sa labis na kaba.

“You little slut!” Galit nyang sabi at tumakbo sya palapit sa akin at hinawakan nya ako sa braso at buong pwersa nya akong kinaladkad.

“Hey Bro stop!” Pagpigil ni Zion at kasabay noon ang pagharang nya sa dinaraanan namin ni Evan.

Lalong nagdilim ang paningin ni Evan.

“Alis!” Bulyaw nya kay Zion.

“Stop forcing him. Nasasaktan na sya.” Ani Zion dito.

“You don’t fvcking care! He’s mine!” Singhal ni Evan dito.

“He’s not yours!” Saad ni Zion.

At nagulat ako sa sumunod na ginawa ni Evan. Bigla nalang nyang sinuntok si Zion na ikinatumba nito.

I immediately ran to Zion to check on him.

“Are you okay?” Alalang tanong ko. Nararamdaman ko na naman ang nagbabadya kong mga luha.

“Let’s go!” Ani Evan at muli nya akong hinawakan ng mahigpit sa braso ko. “Huwag na huwag ka ng lalapit sa kanya. Kung hindi, hindi lang iyan ang matitikman mo! Naiintindihan mo?” Banta nya naman kay Zion.

“At ikaw! Be ready to my punishment later!” Pagbaling nya sa akin.

Chapter 16

Tulala ako buong araw. Paulit-ulit na pumapasok sa utak ko ang huling mga salitang binitiwan ni Evan. Be ready to my punishment later!

Nandito kami ngayon sa huling klase namin at nasa tabi ko sya. He’s still mad at me at hindi na humupa ang galit nya. Sobrang kinakabahan na ako sa mga posibleng bagay na gagawin nya sa akin. Natatakot ako.

I wiped my tears. Hindi ko namalayan na tumulo na pala sila dahil sa labis na takot at pangamba.

“Class dismissed.” Pagtatapos ng prof namin sa huling klase namin ngayong araw.

Isa-isa ng naglabasan ang mga kaklase kong nasa loob ng silid.

“Bye Bro.” Paalam nila Gerome, Dennis, Patrick at Troy kay Evan. Tahimik silang apat kapag alam nilang mainit ang ulo ng leader nilang si Evan kaya buong araw silang hindi nag-usap.

“Bye pretty.” Paalam naman nila sa akin. Ngumiti lang ako bilang tugon.

Nakalabas na silang lahat at kaming dalawa nalamang ni Evan ang natitirang tao dito sa room.

Hindi ako nagsalita. Hinihintay ko lang ang susunod nyang sasabihin.

“Let’s go.” Aniya sabay tayo mula sa upuan. Para akong aso na nakabuntot sa kaniya at habang naglalakad kami sa hallway may dalawang pamilyar na mukha ang bumungad sa amin.

“Hi Evan!” Masayang pagbati ni Nathalie dito. Naglakad sya palapit sa amin at walang anu-anoy pinalupot nya ang mga kamay nya sa braso ni Evan.

“How are you?” Malambing pang tanong ni Nathalie dito.

“I’m not in the mood Nathalie. Please get off your hands.” Seryosong sabi ni Evan dito. Bakas ang pagkadismaya sa mukha ni Nathalie at mabilis nyang inalis ang mga kamay nya sa braso ni Evan.

“I’m sorry.” Malungkot nitong sabi.

“Heyy gorgeous!” Napalingon naman ako kay Nathan sa masigla nyang pagbati sa akin. I smiled at him. At akmang maglalakad siya palapit sa akin nang bigla nalamang syang kinuwelyuhan ni Evan.

“Don’t touch him.” Seryosong paalala ni Evan at bakas ang galit sa kaniyang madilim na mukha.

“Relax Bro! I just wanted to greet him. Easy. Easy.” Patuyang sabi ni Nathan dito habang nakangisi.

“Huwag mo akong ngingisihan. Hindi ako natutuwa” Galit na sabi ni Evan at nagulat ako nang buong pwersa nyang idinikit sa pader si Nathan.

“Ohmygod twinnie!” Bulalas ni Nathalie sa labis na gulat. “Evan! Stop it!” Pagpigil nya naman dito.

Binitiwan naman ni Evan si Nathan at naglakad sya palapit sa akin. Napangiwi ako sa mahigpit nyang paghawak sa braso ko at pwersahan nya akong hinatak papalayo sa kambal.

---

Pagdating namin sa mansyon, mas dumoble ang kaba ko. Pagbaba namin ng sasakyan, agad akong hinawakan ni Evan sa kaliwa kong braso at muli nya akong hinatak papasok sa loob ng mansyon. Wala na syang pakialam kung makita sya ng ibang kasambahay sa gingawa nyang panghatak sa akin. At nang makarating kami sa sala. Natanaw ko doon sina Mommy at Carla. They are both shocked dahil sa tagpong nakita nila. Mommy tried to approach me but I gave her the stop gesture at sinenyasan ko sya na okay lang ako.

And we finally reached his room. He locked the door. Nagsimula nang manginig ang buomg sistema ko. Nakatayo ako dito sa may pinto at pinapanuod ko lang ang paghuhubad ni Evan ng mga suot nyang damit.

I’m so stupid! Because of my impulsiveness, ito tuloy ang nangyari. Kung anu-anong bagay na ang pumapasok sa isip ko ngayon at naiiyak na ako.

When Evan finally took off his clothes naglakad sya palapit sa akin. Napapikit ako dahil muli ko na namang nakita ang hubad nyang katawan.

“Open your eyes.” He strictly said so I followed.

When I opened my eyes I saw his blank expression.

“Take off your clothes.” Sunod nyang sabi.

“P-please. Ho-hon. Ayoko.” Pakiusap ko then I wiped my tears.

“You will do it or I will rip your clothes? Choose!” Galit nyang sabi.

Hindi ko na alam ang gagawin ko. I’m sure that he will rape me again at iyon ang punishment na sinasabi nya. My body trembles, at dahil sa hindi na gumagana ang utak ko ay imbes na tumakbo at humagulgol sa pag-iyak. I hugged him tightly.

“Please hon. Don’t do it. Please.” Pakiusap ko habang umiiyak. Nakasubsob ngayon ang mukha ko sa matitigas nyang dibdib.

I’m hearing his heavy breathing and his fast heartbeat.

“Please hon. Please.” Muli kong sabi at mas lalo ko pang hinigpitan ang pagyakap sa kanya.

Yung kaninang mabibigat nyang paghinga ay unti-unting naging magaan. Tinugon nya ang yakap ko. His arms are now wrapped around me.

“Look at me.” Malambing nyang sabi. Parang nabunot ang punyal na nakatusok sa dibdib ko nang marinig ko ang malambing nyang boses.

Inangat ko ang mukha ko. I look at his face. Yung kaninang blankong mukha ngayon ay kalmado na.

“I’m sorry.” Paghingi ko ng tawad kahit alam ko namang wala akong kasalanan.

He combed my hair using his fingers. At dahan dahan nyang inalapit ang mukha nya sa mukha ko. He kissed my forehead, then he kissed my nose.

“Kiss me–” Aniya. “–on my lips.” Pagdugtong nya. My eyes expanded. What?

I’ve never kissed someone before!

“Kiss me hon, para mawala na ng tuluyan itong iritasyon ko.” Dagdag nya pa.

Napakagat ako sa labi ko. If I’ll do it he would be my first kiss. Pero kapag hindi ko ginawa, I’m sure he will turn into a monster again. Wala na akong pakialam, he already had me. Hindi na ako malinis, para saan pa na tatanggi ako kung nakuha nya na ang lahat sa akin. I better kiss him rather than being rape again.

Tumingkayad ako at kasabay non ang mabilis kong paghalik sa kanya. I smiled right after I did it.

Parang lasing na nakatingin sa akin si Evan. Namumungay ang kaniyang mata at huminto ang pagpintig ng puso ko sa biglaan nyang paghalik sa akin. He’s moving his lips trying to go inside my mouth at para na akong kakapusin sa hininga. Then he stopped.

Muli syang tumitigig sa mga mata ko. I saw a smirked on his lips.

“First kiss?” Nakangiti nyang tanong. Hindi ako sumagot. Ibinaling ko lang sa ibang direksyon ang atensyon ko. “Don’t worry hon. You’ll learn how to kiss if we do it more often.” Aniya pa sabay tawa. Then he hugged me tight. “I love you. I really do.” Parang may humagod sa puso ko sa sinabi nyang iyon. This time, I felt what he said. Hinalikan nya ako sa noo ko.

“Sige na, bumaba kana.” Aniya. “Magpahinga kana hon, I know you’re tired dahil buong araw na mainit ang ulo ko.” Nakahinga ako ng maluwag.

I hugged him again for the last time. “Thank you hon.” Nakangiti kong sabi. He smiled back.

Naglakad na ako palabas ng silid nya. Ngayon, alam ko na kung paano sya papakalmahin. Kahit na namumuhi ako sa lalaking iyon, kahit na suklam na suklam ako sa kanya, I need to show sweetness to him dahil iyon ang gusto nya. Kaya hanggat maari, I need to act sweetly para hindi nya na ako saktan at pagsamantalahan. I need to bear all of this thing, konting tiis nalang. Matatapos din to.

Pagbaba ko ng sala agad akong sinalubong ni Mommy.

“What happened sweetie? Did Evan hurt you?” Alalang tanong ni Mommy.

Ngumiti ako. “No Mommy. Mainit lang ang ulo nya pero okay na sya. Hindi nya ako sinaktan.” Sagot ko.

“Good to hear that. Hindi ko hahayaan na may manakit sayo. Saktan na nila ako, huwag ka lang.” I hugged her tight.

“Thank you Mommy.”

---

Kinabukasan, sa Malaya University when I entered the female’s restroom there is a hand na mahigpit na humawak sa braso ko.

“Nathalie?” Gulat kong sabi. She’s staring at me at bakas ang galit sa mukha nya.

“What are you doing here?!” Taas kilay nyang tanong sa akin.

“I-ihi.” Sagot ko.

“You should pee on male’s restroom because you’re a guy right?! Not here!” Aniya.

“Ano bang problema mo?” Tanong ko.

“You’re asking what’s my problem? Bitch! You’re my problem!” Galit nyang tugon. Mas lalong humigpit ang pagkakahawaknya sa braso ko at sumasakit na iyon. “I noticed that you’re flirting my Evan! Slut homo!”

“Ano bang sinasabi mo? Hindi yan totoo. Bitiwan mo ako!” Pilit kong inaalis ang kamay nyang mahigpit na nakahawa sa akin.

“I’m not stupid! You’re flirting him! Malandi kang bakla ka! And even my twinnie you’re trying to seduce him as well!” At napadaing ako nang hinila nya ang buhok ko.

“Nathalie bitiwan mo ako! Ano ba!” Pagpupumiglas ko. “Huwag mo akong hintaying gantihan ka!” Banta ko sa kanya.

She disregarded my warning at patuloy lang sya sa ginagawa nya. “I’ll make sure that Mrs. Montenegro will know this! Evan is mine. If you’re trying to get him, hindi ka magtatagumpay bakla!” Dagdag nya pa.

Mas lalong humigpit ang pagsambunot na ginagawa nya sa akin at kiladkad nya ako palabas ng restroom.

“A homo like you is not allowed to enter female’s restroom! Doon ka sa panlalaki!” Bulyaw nya sa akin and she releases her hand on my hair kaya tumama ang likod ko sa pader ng hallway sa labas ng restroom.

Napakapit ako sa likod ko dahil sa labis na sakit.

“What the hell did you do Nat?!” Bulalas ng pamilyar na boses. Inangat ko ang mukha ko at nasilayan ko ang alalang mukha ni Nathan. Galing sya sa restroom ng mga lalaki and he immediately run to me at tinulungan nya akong tumayo.

“Are you okay?” Tanong nya sa akin.

“Don’t help him twinnie!” Iritang sabi ni Nathalie sa kambal.

“Why did you do that?!” Galit na tanong ni Nathan dito.

“He’s a slut! A whore homo! Nilalandi nya kayo ni Evan! Akala mo ba hindi ko iyon mapapansin?!” She madly answered.

“He’s not flirting me! I’m the one who’s flirting him!” Pagtatama ni Nathan dito.

“What?!” Gulat na sabi ni Nathalie. “Ano? Nababakla ka na din dahil sa baklang yan! You’re disgusting! I will tell Mom and Dad about this!”

“Do it! I don’t care.” Saad nya sa kambal.

Nathalie walked away full of disgust.

Inayos ni Nathan ang nagulo kong buhok. “You’re hurt.” Aniya.

“I’m okay.” Saad ko.

“You’re not. May kalmot ka sa mukha and it’s bleeding.” Aniya. “Let’s go to the clinic.” At inalalayan nya ako sa paglalakad.

“Kaya ko ng pumunta sa clinic ng mag-isa. Iwan mo na ako.”

“I insist.” Papupumilit nya.

“Please Nathan. Iwan mo na ako. Baka makita ka ni Evan na kasama kita. Alam mo naman ang nangyari kahapon.”

“I still insist. I don’t care.” Aniya. “He likes you right?” Tanong nya. Hindi ako nakasagot. “Kahit na hindi mo sabihin, It’s obvious. May gusto sya sayo tama ba?”

Nagpatuloy kami sa paglalakad hanggang sa makarating na kami sa clinic. Agad akong in-assist ng nurse na nandoon at nilinis nya ang mga kalmot sa mukha at braso ko at nilagyan niya iyon ng bandaids na may cute na design. Binigyan ako ng nurse ng madaming bandaids dahil pansin nya ang kumikinang kong mga mata habang nakatingin doon.

“There. Sayo na rin ang ibang bandaids. Kapag hindi pa rin magaling yang mga sugat mo, lagyan mo ulit. Okay.” Nakangiting sabi ng nurse.

“Okay po. Thanks.” Tugon ko at lumabas na kami ni Nathan sa loob ng clinic.

“Nathalie is a monster. She’s a spoiled brat at lahat ng gusto nya, nakukuha nya. Ako na ang humihinga ng tawad sa ginawa nya sayo.” Ani Nathan habang naglalakad kami pabalik sa building namin.

“It’s okay.” Tipid kong sagot.

“You know that Evan and I have the samw feelings for you right?” Tanong nya.

“Ha?”

“Just like him, I like you too. I don’t know what you did to me. I’ve never been attracted to any other gays. You know that I’m straight. Sayo lang talaga.” Pagtatapat nya. “Ginayuma mo yata ako eh.” Biro nya pa at kasabay noon ang pagtawa nya.

“Nagka-boyfriend ka na ba?” Tanong nya pa.

“I never had. Wa-wala pa kasi sa isip ko ang ganiyang mga bagay.” Sagot ko. “We can be friends.”

Inakbayan nya ako. “Friends? So ibig sabihin ba nyan bina-busted mo na ako? Hindi pa nga ako nanliligaw eh.” Nakangusong sabi nya.

“I’m sorry. Hindi ko pa talaga iniisip ang ganyang bagay.” Nakayukong saad ko.

“It’s okay pretty.” Sabi nya at kasabay non ang pagkurot nya sa pisngi ko. “Hindi naman kita minamadali.” Dagdag nya pa. “I’ll wait hanggat kaya ko.”

Napahinto ako sa palalakad at nanlaki ang mata ko sa taong nasa harap namin ngayon.

Mabilis akong tumakbo palapit sa kanya. “Are you okay?” Alalang tanong ko.

“I’m good.” Tugon nya sabay ngiti.

“I’m sorry. Dahil sa akin na saktan ka ni Evan.”

“Don’t worry Gel. Okay lang ako.” Ani Zion. May malaking pasa sya ngayon sa gilid ng labi nya. “What happened to you? Bakit ang dami mong bandaids?” Usisa nya.

“Uhm. Wala. Nagasgasan lang.” Pagsisinungaling ko.

“Hey pretty. Who’s that guy?” Tanong ni Nathan.

“Uhm. Si-si Zion pala. Kaibigan ko.”

“Nathan. Nice to meet you Bro.” Pakilala nya at nakipag kamay pa sya dito.

“Likewise.” Tugon naman ni Zion.

Muli akong inakbayan ni Nathan at bigla kong naalala yung bandaids na binigay sa akin nung nurse sa clinic. Mabilis ko iyong kinuha sa bag ko.

“Zion halika.” Saad ko.

“Why?” Tanong nya.

“Lagyan natin ng bandaid yang pasa mo.” Sagot ko. Naglakad sya palapit sa akin. I put two bandaids on his bruise.

“Ayan. Hindi na kita.” Nakangiting sabi ko.

“Thanks Gel.” Nakangiti ding tugon nya.

My heart suddenly stop from beating. Bigla akong binalot ng takot.

I saw Evan walking towards our direction and he is mad! Really mad.

Dyosko.

Chapter 17

“U-umalis na-na kayo.” Utal kong sabi kina Zion at Nathan.

“What?” Tanong ni Zion.

“Why?” Tanong din ni Nathan.

Hindi ko na sila sinagot. Mabilis akong tumakbo para salubungin si Evan. I tightly hugged him.

“Hon. Please stop!” Malambing kong pakiusap sa kanya. Damang dama ko ang mabibigat nyang paghinga at kitang kita ko ang nanlilisik nyang mga mata. Napalunok ako sa takot.

“Let me go hon. Those two dickheads need some lesson.” Galit nyang sabi.

“Please hon. Wala silang ginagawang masama.” Pagpapakalma ko sa kanya.

He look at me at kita ko ang matalim nyang pagtitig sa akin. “Bakit mo sila kasama? Ha?!” Seryosong tanong nya.

“Uhm. Ka-kasi ano. Uhmm.” Hindi ko na alam ang sasabihin ko.

“And what happend to you? Bakit ang dami mong bandaids?” Dagdag nya pa.

“I will tell you later. Halika ka na. Please. Umalis na tayo.” Aya ko sa kanya at hinawakan ko sya ng mahigpit sa kaniyang kamay at pilit ko syang pinapasunod sa akin.

Masama pa rin ang pinupukol nyang tingin kina Nathan at Zion.

“Hon please. Tara na.” Mas lalo ko pang nilambingan ang boses ko. At sa wakas napapayag ko din sya. Naglalakad kami ngayon pabalik sa klase namin habang magkahawak ang aming mga kamay.

Nakaramdam ako ng pagkailang dahil sa mga matang nakatingin sa amin kaya inalis ko na ang mahigpit kong pagkakahawak sa kamay nya.

“Hindi mo pa sinasagot ang tanong ko. Bakit kasama mo ang dalawang yon ha? At bakit ang dami mong bandaids? What happened?” Muli nyang usisa sa akin.

“Ka-kasi ma-may nangyari lang. Na-nasugatan lang ako. I have scratches.” Sagot ko.

“Scratches from what?”

“Basta, si-sinamahan lang ako ni Nathan papuntang clinic at nakasalubong lang namin si Zion. Kaya nakita mo kaming tatlo na magkasama.” Tugon ko.

“Still not clear. Ano nga ang kumalmot sayo?!” Tumaas na ang tono ng boses nya.

“Ka-kasi–” naputol ang sasabihin ko.

“Don’t lie to me. Anong nangyari?” Seryoso nyang tanong.

I cleared my throat. I breathed deeply.

“Si-si Na-Nathalie ka-kasi. She-she did this to me. I-i got these scratches from her.” Pagtatapat ko.

His eyes expanded. “Why the fvck she did that to you?!” Bulalas nya sa sobrang galit.

“Sh-she likes you. A-akala nya inaagaw kita sa kanya. And she hurt me at the restroom kanina.” Paliwanag ko. “Nathan came, at sya ang tumulong sa akin. Kaya sinamahan nya ako sa clinic.” Dagdag ko pa.

Napatingin ako sa kamay nyang nagkukuyom and I also saw his jaw clenched.

“Pero okay na ako. Huwag ka ng mag-alala.” Pagpapakalma ko sa kanya.

“That bitch! I’ll make sure she will pay for it.”

“No hon please. She’s a girl. Gusto ka nya. Don’t hurt her.”

“Hindi ko papayagan na may manakit sayo, kahit babae pa yan wala akong pake!.”

Napakagat ako sa labi ko. Wala syang patawad. He can really hurt a woman.

“Please don’t. Alam mo namang kaibigan ng Dad mo ang Dad ni Nathalie, Governor Salvatore is your Dad’s business partner too. Kaya hayaan mo na sya. You will make a big mess if you do that.” Paalala ko sa kanya.

Napabuntong hininga sya. “Fine. But I’ll make sure na hindi kana nya masasaktan. I’ll always be at your side. Kahit saan ka man pumunta.” Aniya at kasabay noon ang pag-akbay nya sa akin.

---

Foundation week came and all of the students here in Malaya University are very busy right now. Gaya ng nakagawian, may sports game, parade at kung anu-ano pang pakulo ng mga estudyante ang nagaganap ngayon. Some students are selling foods, some are conducting pageants and some are busy doing there different booths.

Nandito ako ngayon sa swimming arena nakaupo sa bleacher habang pinapanuod si Evan na lumalangoy. The swimming race is about to start at sobrang pagpa-practice ang ginagawa nya ngayon.

“Hon. I’m thirsty.” Sabi nya kaya nagmadali kong kinuha ang tumbler nya at inabit ko iyon sa kanya. “Thanks.” After he drank all of the water in it. Ngumiti lang ako bilang tugon.

“Ubos na ang tubig mo. Bibili lang ulit ako.” Paalam ko sa kanya.

“I’ll go with you.” Aniya at akmang aahon sya sa pool.

“No, it’s okay. Kaya ko na.” Pagtanggi ko.

“I’m still worried about you, baka sugurin ka naman ni Nathalie.” Alalang sabi nya.

“Okay lang ako. She joined the pageant remember? So busy yun ngayon. Huwag ka ng mag-alala. Bibili lang ako ng tubig.” Aniko.

“Fine. Just take care hon.” Malambing nyang sabi.

“Thanks.” Nakangiting tugon ko at naglakad na ako palabas ng swimming arena.

I noticed these fast few days that Evan became more sweet and I can’t still believe na sa yakap, yapos at lambing ko lang ay napapakalma ko na sya. But I can’t deny, he’s very sweet and caring. Pero ayoko pa ring alisin sa isip ko na nagawa nya akong pagsamantalahan and I should always remember that he’s still a devil.

“Angel!” Malakas na pagtawag sa akin ng pamilyar na boses. I turned my head at nakita kong tumatakbo palapit sa akin si Sam. He’s the gay man that I met before. As far as I remember, sya yung inaway ni Evan noon na tinulungan ko.

“Hello Sam.” Masaya kong pagbati sa kanya.

“At last I found you!” Hingal na hingal nyang sabi pagkalapit nya sa akin.

“Bakit? Hinahanap mo ako?” Tanong ko.

“Matagal na. Kasi I’m a member of the Rainbow organization dito sa Malaya we’re actually looking for pretty members of LGBTQ community na magiging face of our organization sa parade na gagawin namin. Ikaw agad naisip ko kaya matagal na kitang hinahanap.” Sagot nya.

My eyes expanded. “A-ako? Bakit ako? Marami naman sigurong iba dyan Sam.” Pagtanggi ko.

“Sige na pumayag kana Angel. Kailangan naming makumpleto yung mga person sa acronym ng LGBTQ. Nakahanap na kami ng lesbian, gay, bisexual, queer at transgender nalang ang kulang. And I want that spot to be yours.” Paliwanag nya.

“Transgender? Ako? I’m not.” pag-iling ko.

“Yes you are. You’re wearing woman’s clothes and you really look like one and that made you a transgender.” Paglilinaw nya.

“Ganon ba yon? I thought I’m a gay na nagsusuot ng pambabaeng damit.” Naguguluhang sabi ko.

“You’re still confuse about your self.” Natatawang sabi nya. “ Matanong kita? Gusto mo bang maging babae?“ I nodded as an answer.

“Eh yun naman pala eh. Edi transgender ka nga. You wanted to be a woman, that’s why you’re wearing woman’s clothes. At kapag pumayag ka, I will help you to turn your self to be a woman.” Aniya.

“Ho-how?” Tanong ko.

“You will find out if you will accept my request.” Nakangiting sabi nya.

“How could I trust you that you will help me to turn my self to be a woman. Diba pangarap mo din yun? So why you’re still wearing guy’s clothes and still look like a man.” Tanong ko.

“I’m not like you. You want to turn yourself to a woman right? pero ako, gusto ko pa ring lalaki ang histura ko. Oo babae ang puso ko pero never kong pinangarap na magpalda at magkaroon ng mahabang buhok. I’m a gayman remember? Hindi naman kasi lahat ng bakla gustong maging babae, yung iba gusto lang talaga ng lalaki.” He clarified.

“Oh. That makes sense.” Naging malinaw na sa akin ang gusto nyang iparating.

“So ano? Tatanaggapin mo na ba ang request ko? Please Angel. We’re only missing one and there’s a lot of transgender na gustong makuha ang pwestong ng T sa LGBTQ dito sa parade na gagawin namin sa Malaya but I don’t think they’re worth it. I think you’re the one worth for it.” Pamimilit nya.

“O-osige. Pero magpapaalam muna ako.”

“Magpapaalam kanino?” Tanong nya.

“Sa boss ko. Si Evan.” His eyes expanded.

“Boss mo yong walanghiyang yon?!” Ramdam ko ang galit nya. Tumango ako bilang tugon.

“Alam mo bang lahat ng member ng organization namin ay galit sa kanya. Muntik na nga na hindi namin maitayo ang Rainbow organization dahil tutol yang anak ni Mrs. Montenegro sa amin. Yang boss mo. Gigil talaga kami sa kanya. Mabuti nalang considerate si Mrs. Montenegro at nagawa pa rin naming maitayo ang organisasyon.”

“I know where you’re coming from. Kung ikaw nagawan ni Evan ng masama what more pa kaya yung naranasan ko. I’m his persoal assistant. At sobrang hirap nyang pakisamahan.”

Hinawakan ako ni Sam sa aking balikat. “I’m sorry, I’m sure sobrang paghihirap yung ginawa nya sayo. Bakit ayaw mo nalang umalis?”

“I can’t. I will lose a lot of things if I do that.” Tugon ko. “Magpapaalam lang ako sa kanya. I will please him, don’t worry gagawin ko ang lahat mapa-payag lang sya.”

“Thank you sis!” Masayang sabi nya then he hugged me. “Sasabihin ko na sa president namin na may nahanap na ako.”

“Sige, I need to do something pa Sam. I’ll see you soon.”

Pagkatapos kong bumili ng bottled waters ay bumalik na ako sa swimming arena. Napalunok ako nang makita kong inis na nakatangin sa akin si Evan.

“Bakit ang tagal mo?” Singhal nya sa akin.

“Sorry. May kumausap lang sa akin sa labas.” Sagot ko.

“Kumausap? Sino?!” Usisa nya.

“Just a friend.” Tipid kong sagot.

“Sinong kaibigan? Diba sabi ko huwag ka ng lalapit sa gago mong kaibigan na yon!” Galit nyang sabi. Umahon sya sa pool at padabog nyang kinuha ang bottled water na hawak ko.

“Hindi naman si Zion yung kumausap sa akin.” Pagkaklaro ko.

“Eh sino? Don’t tell me you have a lot of guy friends?! Fvck!” Galit nyang ininom ang tubig na dala ko.

“No, he’s gay. Kinausap nya lang ako kung pwede akong sumali sa parade ng organization nila. He wants me to be one of the face ng organization sa parade.” Paliwanag ko.

“No! Hindi ka sasama sa parade na yan!” Pagtutol nya.

Naglakad ako palapit sa kanya. Umupo ako sa tabi nya.

“Please hon. Parade lang naman yun. Sige na please.” Pakiusap ko.

“I said no! Hindi ka sasama sa parade na yan! Iba ka sa mga baklang miyembro ng organisasyon na iyon. Hindi ka nila katulad.”

Napabuntong hininga ako. Ang hirap nyang pakiusapan. So I need to exert my full effort of being sweet.

Kaya naman niyakap ko sya. “Please hon. Pumayag kana. Naka-Oo na kasi ako sa kaibigan ko. Sige na please.” Malambing kong pakiusap.

Nakatitig sya ngayon sa mga mata ko. “Please hon.” Muli kong sabi.

“Fvck!” Bulyaw nya. “Fine! Fine! Sige na!” Galit nyang sabi.

Mas lalo kong hinigpitan ang pagkakayakap sa kanya. “Thank you!” Nakangiti kong sabi.

“Kailan ba yang parade na yan?!” Galit pa rin sya.

“Hindi ko pa alam. Tatanungin ko yung kaibigan ko kung kailan.” Sagot ko. “Thank you hon!” Muli kong sabi.

“Sige na. Babalik na ako sa pool. Alisin mo na yang pagkakayakap mo sa akin.”

“O-okay.” Aniko.

Tumayo sya sa harap ko at napaiwas ako ng tangin dahil sa pagkalalaki nyang parang gustong kumawala sa suot nyang trunks na nasa harap ko ngayon.

“You’re being so sweet hon. My buddy got excited. I need to go to the pool now, baka may iba pang makakita sa kanya.” Nakangising sabi nya at nagmadali syang tumalon sa pool.

Makalipas ang ilang oras, natapos na din ang swimming race at hindi ko inasahan na si Evan ang tatangahaling kampyon. Sobrang galing nya pala talaga lumangoy. At ngayon nga, hawak nya ang trophy at medal ng pagkapanalo nya. But I saw a guy na sobrang sama ng tingin kay Evan. That guy has a dragom tattoo on his chest.

“Hambog!” Galit na sabi ng lalaking iyon kay Evan.

“Accept my triumph Bro! I defeated you. In short, talunan ka.” Maangas na sabi ni Evan dito.

“This is not yet over. Makikita mo!” Bulyaw sa kanya ng lalaking may tattoo.

“It’s over Bro. Talunan ka. Accept it.” Pang-aasar pa ni Evan dito. The guy with the dragon tattoo walked out full of madness.

Naglakad ako palapit kay Evan. Kita ko ang saya sa mukha nya dahil sa pagkapanalo nya.

“Congrats.” Nakangiti kong sabi.

“Thanks hon.” Aniya. “Wala ba akong congrats kiss dyan?!” Nakangisi nya pang sabi.

“U-uwi na tayo. A-alam kong pagod kana.” Ang nasabi ko nalang.

---

The day of Rainbow parade came at ngayon nandito ako kasama si Sam at ilang sandali nalang ay magsisimula na ang parada. I don’t know why, pero I’m quite nervous right now.

“Okay ka lang sis?” Tanong sa akin ni Sam.

“Okay lang. Medyo kinakabahan lang.” sagot ko.

“Don’t be. Paparada lang naman kayo and we’re at the back at saka ang ganda ganda mo kaya no! Be confident!” Aniya.

I inhaled deeply then exhaled. I’m currently wearing a rainbow ballon gown and Sam did my makeup and hairstyle. I know that I look okay pero nakakakaba pa rin dahil parang naulit yung tagpo na nangyari sa probinsya nila Nathan sa Santacruzan. I know, I was happy on that time pero iba kasi ngayon. Makikita ng buong mag-aaral sa Malaya na ganito ako at kinakabahan ako sa magiging reaksyon nila.

“The parade will start in three…two…one!” Saad ng president ng Rainbow organization at tumugtog na nga ang music at nagsimula na kaming mag-martsa. There’s a letter T on my gown para ipakita sa lahat that I’m the face of the Transgender people.

I smiled at inilibot ko ang paningin ko sa buong paligid at nakakagaan sa pakiramdam na lahat sila nakangiti. Kaya naman nawala na ang kaba sa dibdib ko at naging confident na ako sa paglalakad.

But I stopped nang makita kong nakatingin sa akin si Evan. Halos hindi na kumurap ang mga mata nya. Hindi ko maipaliwanag yung titig na pinupukol nya sa akin. It’s really strange.

Nag-iwas ako ng tingin at nagpatuloy lang ako sa paglalakad.

Lumipas ang mahigit kalahating oras, natapos narin naming libutin ang buong Malaya. Nandito kami ngayon sa Activity center dahil may ia-announce pa ang president ng Rainbow organization.

“Palakpakan naman natin ang ating mga sarili sa matagumpay na Pride March dito sa Malaya.” Aniya. Nagpalakpakan naman kami. “I’m very proud to build this organization, we experienced struggle, discrimination and rejection but still we made it. Naitayo natin ang organisasyong ito sa kabila ng lahat ng pagsubok at salamat sa inyong lahat na naririto ngayon sa pagtanggap nyo sa amin. Our heart is overwhelmed because of the warm acceptance that you all gave to us and to give back the favor, our face of each Letters of LGBTQ will give free hugs to everyone today!” Dagdag nya pa.

My jaw dropped. What? Free hugs? Wala yon sa usapan. Mabilis akong naglakad palapit kay Sam.

“Hindi mo sinabi sa akin na may free hugs kaming gagawin.” Daing ko sa kanya.

“Hindi ko din alam. Biglaan lang ito, sundin nalang natin si president. There’s nothing wrong naman sa free hugs na gagawin nyo Angel. It’s just a hug.” Aniya.

Nagsimula na ngang maglapitan ang mga taong gusto ng free hugs at nabigla ako dahil sa mga lalaking nakapila ngayon sa harap ko.

Wala na akong nagawa kundi bigyan sila ng mahigpit na yakap.

“What’s your name?” Tanong sa akin ng lalaking niyakap ko.

“A-Angel po.” Tipid kong sagot.

“You’re so beautiful Angel. Can I get your number?” Tanong pa nito.

“Uhm. Ano-ka-kasi-” naputol ang sasabihin ko nang may yumakap sa akin ng mahigpit.

“You smell good.” Saad ni Nathan habang mahigpit nya akong yakap. “You look ravishing Angel. You really do.” Dagdag nya pa.

“Excuse me Bro? I’m still taking to her.” Galit na sabi ng lalaking kausap ko kanina.

“Get out of here. She’s already mine.” Tugon ni Nathan dito at muli nya akong niyakap ng mahigpit.

Pero biglang huminto ang tibok ng puso ko nang makita ko ang madilim na mukha ni Evan mula sa malayo. He’s standing next to a tree at kitang kita ko ang galit sa mukha nya.

Napalunok ako sa labis na takot. Naramdam ko nalang ang panginginig ng tuhod ko.

Chapter 18

Napatakip ako sa bibig ko nang biglang itulak ni Evan si Nathan. Nasubsob si Nathan sa sahig at napadaing ako nang mahigpit nya akong hinawakan sa kaliwang braso ko at pwersahan nya akong kinaladkad palayo.

Sobrang bilis nyang maglakad at namimilipit na ako sa sakit ng pagkakahawak nya sa braso ko pati na rin sa paghatak na ginagawa nya sa akin. Hindi nya alintana ang mga matang nakamasid sa amin. Wala syang pakialam kung pinagtitinginan na kami ng lahat ng estudyante dito.

Pero napahinto kami sa paglalakad nang nay humarang sa amin na isang pamilyar na babae.

“Babe! I’ve been looking for you! Bakit hindi kana sumasagot sa mga text, tawag at chats ko.” Galit na sabi ng babae kay Evan. Pilit kong inaalala kung saan ko sya nakita at bigla kong natandaan na sya yung babaeng kasama ni Evan doon sa pool area sa mansyon na gumagawa ng milagro.

“I’m done with you. Isn’t it obvious?!” Singhal ni Evan dito.

“What?! You can’t do this to me! I gave everything to you! Kahit yung pagkababae ko I gave it to you! How could you say that!” Bulyaw sa kaniya ng babae.

Evan rolled his eyes at nabigla ako nang itinulak nya ang babaeng iyon na ikinatumba nito. “You’re blocking my way bitch.” Galit nyang sabi at muli nya akong kinaladkad.

I can’t believe na talagang kaya nyang manakit ng babae! He’s indeed a devil! Ang sama sama nya! Lalo tuloy akong natakot sa kanya dahil kung kaya nya yung gawin sa babae, what more pa kaya sa bading na gaya ko.

Pagdating namin sa parking lot, pwersahan nya akong ipinasok sa loob ng kotse nya. Halos lamunin na ako ng labis na kaba. Kitang kita ko ang galit sa kaniyang mga mata.

Pagpasok nya sa loob ay agad nyang hinarurot ang sasakyan palabas ng Malaya University.

“Ho-hon.” Pagtawag ko sa kanya.

Tinignan nya ako ng masama at muli nyang ibinalik ang atensyon sa pagmamaneho.

“Kaya pala gustong gusto mong sumali sa parada na yon! May free hugs! Magaling!” Galit nyang sabi.

“Hindi ko naman alam na may ganon. Biglaan lang iyon.” Dahilan ko.

“Biglaan? Anong tingin mo sa akin? Tanga?! Every event na ginagawa ng mga estudyante sa Malaya pinagpaplanuhan. And that free hugs is on the plan! At simula palang alam mo na, na may ganyan tapos tumuloy ka pa rin!” Bulyaw nya sa akin. Kita ko ang paglabas ng ugat sa leeg nya sa labis na galit.

“Hindi ko alam. Biglaan lang yon. Kahit itanong mo pa sa kasama kong pumarada. They didn’t even know about the free hugs.” Paliwanag ko. “At kung alam kong may free hugs edi hindi na sana kita pipilitin na sumali ako doon dahil alam kong magagalit ka. You know that I don’t want you to get mad at me. Alam mong takot ako sayo, and I will not make something na ikagagalit mo.” Dagdag ko pa.

Bigla nyang inihinto ang sasakyan. Tumitig sya ng sobrang seryoso sa akin. Para syang natauhan sa mga sinabi ko.

Bumuntong hininga sya at unti-unting naging maaliwalas ang mukha nya.

“Okay. I’m sorry. Nadala lang ako ng galit ko. I believed you.” Mababang tonong sabi nya.

Yung mabigat kong pakiramdam ay unti-unting gumaan. Nawala na yung kaba sa dibdib ko.

Tinaggal nya ang seatbelt nya at umurong sya palapit sa akin. He slowly touching my face. “I don’t want other guys to touch you, to hug you, because you’re mine. Sa akin ka lang.” Aniya at unti-unti nyang inilapit ang mukha ya sa mukha ko. Napa-atras ako at nang dumukit na ang likod ko sa salamin ng bintana ng sasakyan, naramdaman ko nalang angmainit nyang mga labi sa labi ko.

He’s kissing me slowly, then he stopped.

“Move your lips like mine.” Bulong nya sa akin. Napalunok ako.

I can’t imagine na makikipaghalikan ako sa lalaking hindi ko naman gusto. Sa lalaking kinuha na ang lahat lahat sa akin. Sa lalaking kinasusuklaman ko.

I move my lips, I copied what he’s doing. At nagulat ako nang mas naging agresibo sya sa paghalik sa akin. Bumaba ang labi nya sa leeg ko and he’s touching my chest.

“Hon..stop!” Pagpigil ko sa kanya. Pero parang nabinggi na sya kaya naman sumugaw na ako and that caught his attention. He did stop.

“I- I’m sorry hon. I just got excited.” Nakangising sabi nya. Muli nya akong hinawakan sa pisngi ko. “You’re so beautiful. You’re the most beautiful girl I’ve ever met.” Parang lasing na sabi nya. He’s staring at me, scanning every parts of my body. Nakarmdam ako ng pagkailang sa titig na ginagawa nya.

“U-uwi na tayo.” pag-aya ko sa kanya.

“No hon. We’re going somewhere.” Aniya sabay kindat sa akin.

“Sa-saan? Gu-gusto ko ng umuwi. Pagod na ako.” Pamimilit ko.

“Just sleep if you’re tired. Medyo malayo-layo yung pupuntahan natin.” Saad nya at kasabay noon ang paghalik nya sa noo ko.

---

I opened my eyes at nabigla ako nang makita kong nakatitig sa akin si Evan. Napabangon ako mula sa pagkakahiga sa labis na gulat.

“Ang ganda mo talaga hon.” Nakangiting sabi nya.

“Na-nasaan tayo?” Tanong ko sa kanya dahil nasa loob kami ngayon ng isang silid na hindi pamilyar sa akin.

“Look at the window behind you.” Aniya kaya lumingon ako sa likuran ko at nanlaki ang mata ko nang makita ko nasa beach kami.

“Anong lugar to? Nasaan tayo?” Tanong kong muli.

“Secret.” Nakangising sabi nya. Bumangon sya sa kama at nag-iwas ako ng tingin dahil nakita kong naka-boxers na naman sya.

“Baka hanapin tayo sa inyo. Baka mag-alala ang Mommy ko.”

Naglakad sya palapit sa akin at pinisil nya ang ilong ko. “Stop worrying hon okay? Tumawag na ako sa bahay at ang sabi ko, kasama kita sa barkada ko at mago-overnight tayo. Wala namang pasok bukas kaya kumalma kana.” Aniya.

“Pero nasaan nga tayo? Bakit nasa beach tayo?” Muli kong tanong.

“Stop asking questions hon. Magpalit ka nalang ng damit.” Sabi sabay abot sa akin ng mga damit na nakatupi.

Naglakad ako papuntang banyo. Sinumulan ko ng tanggalin ang gown na suot ko pero hindi ko maabot ang zipper sa likod. I tried reaching the zipper but I can’t.

Binuksan ko ang pinto ng banyo. “Ho-hon.” Pagtawag ko kay Evan na ngayon ay nakapagbihis na ng fitted na sando at board shorts.

“Yes hon?”

“Pa-patanggal naman ng zipper. Hindi ko maabot.” Tugon ko.

I saw a smirk on his face at mabilis syang pumasok sa banyo.

“Turn around.” Utos nya kaya tumalikod naman ako. He unzipped my gown at kinilabutan ako nang maramdaman ko ang labi nya sa batok ko. He’s tightly hugging me from the back.

“Hon, bitiwan mo ako. I need to change my clothes.” Pero hindi sya tuminag at parang asong sinisinghot ang batok ko. “Stop it!” Pagpupumiglas ko.

“You smell so good hon.” Aniya sabay halik sa batok ko. Kinalas nya ang mahigpit nyang pagkakayakap sa akin at pinaharap nya ako sa kanya.

“Magbibihis na ako. You can leave now.”

“No. Let me dress you up.” Then he smirked. My jaw dropped.

“No-no need to do that hon. Kaya ko na.” Pagtanggi ko.

“No I insist.” Seryosong sabi nya. Napalunok ako nang dahan dahan nya ng hinuhubad ang gown na suot ko.

After he fully removed my gown, he’s now staring at my body. Napatakip ako sa dibdib ko dahil tanging tube bra at cycling nalamang ang suot ko. Pero tinanggal ni Evan ang mga kamay kong nakatakip doon at dahan dahan nyang pinagapang ang mga daliri nya simula balikat ko pababa sa tiyan ko.

“This is all mine. No one can have these.” Aniya. He’s being possessive. Hindi ako bagay para angkinin nya.

Kinuha nya ang malaking damit na kulay puti at isinuot nya iyon sa akin. He also put the big shorts in me kaya sobrang luwang ng lahat ng suot ko ngayon.

“I’m sorry hon, my shirt and shorts are too big for you.” Natatawang sabi nya. “But it’s better, no one can see your sexy body.” Dagdag nya pa.

Napabuntong hininga nalamang ako.

Lumabas na kami mula sa resort na tinutuluyan namin, at napangiti ako nang makita ko ang magandang paglubog ng araw. I sat on the sand and I watch the sunset.

Nabigla ako nang may yumakap sa likuran ko at alam ko na kung sino iyon- si Evan. Ipinatanong nya ang baba nya sa balikat ko habang yakap yakap nya ako ng mahigpit mula sa likod.

“I knew it, you will like this place.” Konpyansang sabi nya. “You know what? Dito ako pumupunta kapag nalulungkot ako at kapag may problema. You’re the first person na dinala ko dito. The scenery in this beach really calm me.” Paglalahad nya pa.

“I understand, ang ganda ng paglubog ng araw dito.” Tugon ko.

“Pero mas maganda ka.” Biro nya sabay halik sa pisngi ko. I don’t know, but I feel a tingling feeling in my stomach when he said that.

“Puro ka biro.” Singhal ko sa kanya.

“I’m saying the truth. You’re beautiful.” He insisted. “Alam mo bang noong unang kita ko palang sayo, hindi ko na mai-alis ang paningin ko dyan sa maamo mong mukha?” Kwento nya.

“And when is that?” Tanong ko.

“When we were young. Siguro mga five years old tayo, I guess.” Pagtatapat nya. “We went on your fifth birthday and that’s the first time I saw you. I thought you were a girl kaya niregaluhan kita noon ng bulaklak and a kiss you on your cheek.” Bigla kong naalala yung kinwento sa akin ni Mommy. So totoo pala talaga iyon? But how come na hindi ko iyon matandaan and Evan still remember it eh magkasing edad lang naman kami noon?

“But when time passed by, we grew up at doon ko nga nalaman na hindi ka babae. I tried to forget my feelings, I tried to hang out with random girls and I even ended up having a relationship with them. Pero lahat ng iyon hindi nagtaggal because all I want on that time is you. No one can replace you.” Hindi ko alam pero ramdam ko ang mabilis na pagtibok ng puso ko.

“So now, I have you. Hindi ko na hahayaang mawala kapa sa tabi ko. Dito ka lang and be mine.” Dagdag nya pa.

Biglang tumulo ang luha ko. I never imagined na may lalaking magtatapat sa akin ng ganon. Ramdam ko ang bawat salitang binitiwan nya. Ramdam ko na lahat iyon totoo. Pero bakit ako umiiyak? I don’t really know what’s happening to me.

Pinunasan ko ang luha ko. “Na-nagugutom na ako. Le-let’s eat.” Pag-aya ko sa kanya.

“Sure. Just stay here, sasabihan ko lang yung crew ng resort to ready our dinner.” Aniya at mabilis syang naglakad pabalik sa loob ng resort.

---

Monday came at nandito kami ni Evan sa gitna ng traffic dahil tinanghali na sya ng gising. I tried to wake him up early pero niyakap nya lang ako at tinulugan ako ng halos kalahating oras kaya ngayon late na kami ng dahil sa kanya.

“Fvck this traffic!” Galit nyang sabi sabay hampas sa manibela.

Hindi ko sya pinansin at intinuon ko lang ang atensyon ko sa labas ng bintana. Magalit ka dyan, ikaw din naman ang may kasalanan. Naabutan tayo ng traffic dahil sayo.

It’s already nine in the morning nang makarating kami sa Malaya. I hurriedly go out of the car dahil sobrang late na talaga namin pero nagulat ako nang paglabas ko ng sasakyan ay may mga taong naka-mask at may hawak silang baseball bat! I count them and they are five in total.

“Let’s go hon.” Pag-aya sa akin ni Evan but he suddenly stopped when he saw these five guys wearing mask.

Pinalibutan kami ni Evan ng limang lalaking ito. Nakaramdam ako ng takot.

“Who the fvck are you?!” Galit na tanong ni Evan dito.

“It’s payback time asshole!” Sagot ng lalaking nasa gitna na nakasuot ng kulay pulang damit.

Nanlaki ang mata ko labis na gulat dahil pinagtulungan nilang paluin ng baseball bat si Evan. Hindi ko alam ang gagawin ko. Pakiramdam ko napako na ako sa kinatatayuan ko ngayon sa labis na takot.

“Hon! Run!” Sigaw sa akin ni Evan kaya nanumbalik ako sa ulirat ko at sinunod ko ang sinabi nya. I run as fast as I could.

But someone grab my wrists at tinakpan nito ang bibig at ilong ko ng panyo at unti-unting lumabo ang paningin ko. Everything became black.

Chapter 19

I opened my eyes and I heard chatting voices kaya naman inilibot ko ang paningin ko at nakita kong nakaupo sa isang mahabang bamboo bench ang limang lalaking naka-mask na dumukot sa amin ni Evan.

Pero kinabahan ako dahil hindi ko makita si Evan dito sa loob. Where is he?

Tumayo ako mula sa pagkakahiga mula sa bamboo bench at naramdaman kong hindi ko maigalaw ang mga kamay ko, then I found out that they tied my hands.

“Gising ka na pala.” Pagbungad sa akin ng lalaking naka-mask na nakakulay pulang damit.

“Na-nasaan ako? Saan nyo dinala si Evan? Na saan sya?” Sunod sunod kong tanong.

“Relax pretty. Nasa labas sya. He needs to suffer. Yan ang ganti namin sa hambog na gaya nya.” Sagot ng lalaking naka-blue na long sleeve.

Parang may kung anong kirot akong naramdam. I want to see him. Kaya naman mabilis akong naglakad papuntang pinto and my eyes expanded when I saw Evan tied on a dead tree habang malakas ang buhos ng ulan. I saw blood on his face, head and other parts of his body. I don’t even know if he’s still alive.

Naramdaman ko ang pagpatak ng luha sa aking mga mata at mabilis akong tumakbo palapit sa kanya.

“Evan.” Pagtawag ko sa kanya pagkalapit ko sa kinaroroonan nya. I’m totally wet right now dahil sa lakas ng buhos ng ulan.

“Evan!” Nilakasan ko na ang boses ko pero hindi pa rin sya nagigising. Is he still alive? God!

“Hon…” malambing kong pagtawag then I cried loudly. Isinubsob ko ang mukha ko sa dibdib nya. Pero napahinto ako sa pag-iyak nang mapansin kong gumalaw sya.

He opened his eye, only his right eye dahil ang kaliwang mata nya ay hindi nya na maidilat dahil sa sugat na natamo nya doon. It’s also bleeding.

“Hon. A-are you okay?” Nahihirapan nyang tanong. Tumango ako na parang bata. He smiled. “Good. Hindi ko hahayaang saktan ka nila.” Aniya pa. “Bumalik ka na sa loob. Baka magkasakit ka pa.” Alalang sabi nya.

How could he say that! He still concern with me kahit na sya itong nahihirapan na.

“No. I’ll stay here.” I insisted.

“Pumasok ka sa loob hon. Basang basa ka na.” Nahihirapang utos nya. Pero hindi ko iyon sinunod at tumayo lang ako sa harap nya. We’re both wet at parang tinutusok ako ng karayum dahil sa lakas ng buhos ng ulan. It’s painful.

Nabigla ako nang may humila sa akin at buong pwersa akong ipinasok ng lalaking naka-blue na long sleeve sa loob ng pawid na bahay na ito. Inupo nya ako sa bamboo bench.

Tinitigan ko sila ng masama.

“Ano bang kailangan nyo? Bakit nyo ba ginagawa sa amin to?” Galit kong tanong sa kanila.

“We want that asshole to suffer!” Sagot sa akin ng lalaking naka-red shirt habang dinuduro nya si Evan.

“He suffered already. Please, pakawalan nyo na kami!” Pakiusap ko.

“It’s not enough. Kulang pa ang paghihirap nya sa mga kagaguhang ginawa nya sa akin at sa kapatid ko!” Galit nyang tugon.

Alam kong maraming tao ang galit kay Evan, isa siguro ang lalaking ito sa mga napagtripan niya noon. I know Evan deserve a punishment for all the bad things that he did pero siguro sobra na ito. If he will stay on that tree- bleeding in the middle of this heavy rain, he might die!

“This is too much. Please tama na. Pakawalan nyo na kami.” Muli kong pakiusap.

“Hindi! Dapat lang sa hambog na yan ang maghirap! He deserve it! At kulang pa iyan! He fvcked my sister at ano? Pagkatapos nyang makuha ang gusto nya, iiwan nya nalang ng ganon ang kapatid ko? Fvcking no!” Sigaw nito sa akin.

Biglang pumasok sa isip ko yung babaeng pinagtabuyan noon ni Evan. Maybe that’s his sister.

“At alam namin na may gusto sayo ang gagong yon.” Aniya pa. “I know that he’s in love with you. Well, I can’t blame him, you’re such a pretty gay. Mukha kang babae, maganda, sexy…and do you know what’s our next plan?”

Napalunok ako sa labis na kaba.

“Gang bang!” Natatawang sabi nya. At kasabay noon ang sabay sabay nilang tawanan na lima.

“A-anong i-ibig nyong sabihin?” Tanong ko dahil hindi ko iyon naintindihan.

Naglakad sya palapit sa kinaroroonan ko. Inilapit nya ang bibig nya sa tainga ko.

“Such an innocent gay.” Bulong nya sa akin. “We’re going to fvck you and show it to that asshole. He will definitely go crazy…and that, that’s our plan- to let him see you fvcked by us.”

Biglang nanginig ang buong sistema ko at dahil sa labis na takot, tumakbo ako ng mabilis palabas.

Mabuti nalang huminto na ang malakas na buhos ng ulan.

“Come back here homo!” Rinig kong sigaw nya.

Pumunta ako sa puno kung saan nakatali si Evan. Kahit na nakatali ang mga kamay ko. I tried to untie him from the tree. Pero nang malapit ko nang maalis ang pagkakabuhol ng tali ni Evan ay biglang may humila sa buhok ko.

“Hindi ka makakatakas dito bakla!” Saad ng lalaking naka-redshirt. Hinila nya ako papunta sa harap ni Evan.

“Hawakan nyo sya.” Utos nya sa dalawa pang lalaking kasama nya. Hinawakan ako ng mga ito sa magkabila kong braso, samantalang ang dalawa pang lalaki ay nasa gilid naman ni Evan.

“Hey Bro!” Paggising nya kay Evan sabay sapal sa mukha nito.

Evan opened his right eye at biglang nagdilim ang paningin nya nang makita nya ang sitwasyon ko.

“Bi-bitiwan nyo sya!” Galit pero nahihirapang sigaw nya sa mga lalaking ito.

“No. No. No bro!” Pailing-iling na sabi ng lalaking naka-red shirt. “May gagawin pa kami sa kanya.” Tugon nito. “We want to play with him, oh what I mean is, we want to play him.”

“Don’t you dare touching him!” Galit na sabi ni Evan dito.

“Sorry bro.” Anito at nagulat ako nang bigla nyang sinira ang suot kong blouse at kasabay noon ang paghubad nya sa pants ko. Tanging tank top at cycle nalang ang natirira kong saplot.

I cried. I saw Evan’s anger na para bang papatay na sya ng tao. He tried to untie himself pero hindi nya magawa.

“Bitiwan nyo sya mga putang*ina kayo!” Galit na galit nyang sigaw.

I feel so helpless.

Dinala nila ako pabalik sa loob ng pawid na bahay at binuksan nila ng maluwang ang pinto to let Evan see the thing that they will be doing to me.

I’m hearing Evan curse continuously. He never stop at patuloy lang sya sa pagsubok na tanggalin ang taling nakagapos sa kanya.

Isa-isa na nilang tinanggal ang suot nilang mga damit. Hanggang sa boxers, briefs at mask nalang ang natitira nilang suot.

I closed my eyes. Bakit nangyayari sa akin ito? Una, pinagsamantalahan ako ni Evan. Now, these five guys will do the same. Is this my karma of being a gay? Kasalanan bang maging bakla? Why am I suffering from this? Bakit ako? Bakit sa ganitong bagay pa?

If this thing will continue happening, maybe I should stop my dream of becoming a woman. Parang ayoko na. Sobra na. Hindi ko na kaya. Ayokong dumating sa puntong matatakot na ako sa mga lalaki. Ayokong dumating sa puntong kakatakutan ko na sila. Ayoko. Tama na.

I feel their hands all around my body. I keep my eyes closed. Ayokong makita ang mga bagay na gagawin nila sa akin.

“You’re so fvcking hot!” Rinig kong sabi ng isa sa mga lalaking ito.

“Ang kinis, ang puti. Hmmm.” Dagdag pa ng isa at ramdam ko ang paghamplos nila sa mga hita ko.

Pero napadilat ako nang may marinig ako kalabog.

“Tang*na nyo!” Rinig kong sigaw ni Evan kaya naman napadilat ako. Kita ko kung paano nya tadyakan at suntukin ang limang lalaki habang naga-alimpuyo sya sa labis na galit.

At makalipas ang ilang minutong pagtadyak at pagsuntok sa mga lalaking iyon, tagumpay niyang naitumba ang mga ito. Duguan at wala ng malay ang limang lalaki. But I just noticed something, napatingin ako sa dibdib ng lalaking nakasuot ng kulay pulang damit kanina at may dragon na tattoo sya sa dibdib nya. At bigla kong naalala yung lalaking natalo ni Evan sa swimming race na sobrang galit sa kanya. Hindi ako maaring magkamali sya iyon.

Hingal na hingal na yumakap sa akin si Evan.

“A-are y-you okay?” Pagod at nahihirapan niyang tanong sa akin.

I hugged him tight. Naramdaman ko ang paggaan ng pakiramdam ko nang maramdaman ko ang yakap nya. I feel the comfort in his arms.

“Ako dapat ang nagtatanong sayo nyan.” Tugon ko.

“Yo-your safety is-is more important tha-than mine.” Aniya. At doon ko naramdaman ang kakaibang pintig ng puso ko. It’s fast and different. I cried again at mas lalo kong hinigpitan ang pagkakayakap sa kanya.

“Thank you.” Yun nalang ang nasabi ko habang umiiyak.

---

“Dahan dahan.” I instructed him while we’re walking in the middle of the woods.

Hindi ko alam kung na saan na kami ngayon, but one thing for sure, nasa gitna kami ng gubat at alam kong malayo ito sa kabihasnan.

Pabugso-bugso ang buhos ng ulan. At nakaramdam ako ng kaba dahil kakaiba na ang init ng katawan ni Evan. Hinipo ko ang noo nya at sobrang init na nito. Mukhang inaapoy na sya ng lagnat.

I don’t know why but I cried again. Nanghihina na rin ako pero hindi dapat ako sumuko, I need to find a place na masisilungan namin.

After almost an hour of walking, I saw a nipa hut at inalalayan ko si Evan palapit doon. Kumatok ako ng tatlong beses habang humihingi ng tulong.

“Tao po. Tao po. Please, tulungan nyo po kami.” Paulit-ulit kong sabi habang kumakatok.

Then the door opened, I saw an old woman wearing green long sleeve and long skirt.

“Magandang gabi po, pwede po ba kaming makituloy kahit sandali lang po? Kailangan na kailangan lang po namin ng masisilungan, inaapoy na po ng lagnat itong kasama ko. Sige na po, nakikiusap po ako.” I begged the old woman.

Tinitigan nya ako mula ulo hanggang paa, pati na rin si Evan.

“Hindi kayo taga rito ano? Hala sige, pumasok na kayo hija.” Pagpayag nya kaya naman inalalayan ko si Evan papasok. Inihiga ko sya sa bamboo bed.

Parang may kumirot sa puso ko seeing him na nanginginig at nanghihina. This is not the Evan I knew, he is strong and fearless.

“Punasan mo sya. Heto ang bimpo.” Sabi sa akin ng matandang babae sabay abot ng bimpong hawak nya. “Palitan mo din ang suot nya nito.” Dagdag nya pa at may inabot din sya sa aking jacket at pajama.

Mabilis kong sinunod ang bilin nya at pagkatapos kong gawin iyon, may inabot sya sa aking mainit na sabaw na nasa mangkok.

“Ipahigop mo sa kaniya iyan. Makakatulong yan para gumaling sya.” Aniya. Inamoy ko ang soup na ginawa nya and it smells like boiled herbal plants. Kaya naman mabilis ko iyong ipinahigop kay Evan.

Pagkatapos kong gawin iyon, lumapit sya kay Evan at may itinapal syang mga dinikdik na halamang gamot sa parte kung saan naroroon ang mga sugat nito.

“Salamat po sa tulong nyo.” Nakangiting sabi ko sa matandang babae.

“Walang anuman.” Tugon nya. “Saan ba kayo galing hija? Bakasyonisya ba kayo dito?” Tanong nya naman.

“Hindi po. Taga Maynila po kami, may dumukot po sa aming dalawa. Pinahirapan po nila ang lalaking kasama ko. Mabuti nalamang po at nakatakas kami.” Sagot ko. “Pero anong lugar po ba ito?” Tanong ko.

“Nasa Bulacan kayo hija. Malapit lang ang Maynila dito, kapag magaling na ang kasintahan mo, sasamahan ko kayong pumunta sa terminal ng bus.” Aniya.

Hindi ko alam pero naramdaman ko ang pag-init ng pisngi ko. “Hi-hindi po kami magkasintahan.” Pagtatama ko.

“Huwag mo ng itanggi, pasin ko ang alaga at pag-alala mo sa kanya. Dama ko na may pagtinggin ka sa lalaking iyan.” Aniya sabay sulyap kay Evan.

“Hi-hindi po talaga. Wala pong namamagitan sa amin.” Muli kong sabi.

“Hay, mga kabataan nga naman ngayon.” Ang tangging nasabi nya nalamang at naglakad sya papunta sa isa pang bamboo bed at humiga siya doon. “Sige na hija, mapapahinga na ako.” Aniya. “Magpalit kana rin ng suot mo. Basang basa ka, baka magkasakit ka rin niyan.” Dagdag nya pa. “Nandiyan sa gilid ng papag ang damit.” Turo nya dito.

“Sige po. Maraming salamat. Good night po.” Tugon ko at nagpalit na rin ako ng damit.

Naglakad ako papunta kay Evan. Inayos ko ang kumot na nakabalot sa kanya. Hinipo ko muli ang noo nya at hindi na iyon kasing init ng kanina.

Tinitigan ko sya. Hindi ko maintindihan itong nararamdaman ko. Ramdam ko ang mabilis na pagkabog ng dibdib ko. At sobrang saya ko na maayos na ang kalagayan nya.

I combed his hair using my fingers. Humiga ako sa tabi nya. Nanatili akong nakatitig sa maamo nyang mukha. And I don’t know why but my body moved and I kissed him on his cheek! God Angel! What’s happening to you?

Why did you do that?!

---

Kinabukasan, nagising ako dahil sa malakas na tilaok ng manok. Pagdilat ko, wala na sa tabi ko si Evan kaya naman mabilis akong bumangon. Napatingin ako sa bintana dahil napansin kong ma-araw na sa labas.

Naglakad ako palabas at napangiti ako sa tagpong nakita ko.

“Sige hijo, sibakin mo ang mga kahoy na yan para may ipanggatong tayo kapag nagluto na ako ng agahan.” Saad ng matandang babae kay Evan habang nagsisibak ito ng kahoy.

“Okay po Lola Nora.” Nakangiting tugon ni Evan dito.

Lola Nora? Yun pala ang pangalan nya. Bakit ko ba hindi iyon naitanong kagabi. Masyado lang siguro akong pagod at nag-alala kay Evan kaya nawala na sa loob ko.

Napangiti ako dahil magaling na si Evan. Pero sobrang dami nyang pasa at sugat. Dapat nagpapahinga pa rin sya ngayon.

Naglakad ako palapit sa kanilang dalawa.

“Magandang umaga po Lola Nora.” Masaysng pagbati ko dito.

“Oh hijo, gising na pala ang kasintahan mo.” Pagbaling nito kay Evan.

Lumingon sa kinaroroonan ko si Evan. Mabilis nyang ibinaba ang palakol na hawak nya at tumakbo sya palapit sa akin.

“Good morning hon!” Masayang pagbati nya at kasabay noon ang mahigpit nyang pagyakap sa akin.

“Evan. I-I can’t breathe!” Nahihirapang sabi ko at mabilis nya namang inalis ang mga braso nyang mahigpit na nakayakap sa akin.

“Don’t you dare calling me again in my first name.” Nakabusangot ang mukha nyang sabi sa akin.

“I’m sorry.” Paumanhin ko. “Okay ka na ba? Wala na bang masakit sayo?” Tanong ko naman.

He smiled at me. “Okay na ako hon. Ang galing mo kasing mag-alaga.” Nakangiting sabi nya sabay halik sa pisngi ko. I feel the heat raises on my face!

“Huwag ako ang pasalamatan mo dapat si Lola Nora.” Saad ko.

“You’re blushing. Your face is so red.” Nakangising sabi nya at muli nya akong niyakap ng mahigpit.

“Hindi no! Blushing mo mukha mo.” Pagtanggi ko sabay hampas sa dibdib nya.

“Ouch. That hurts.” Daing nya at nawala ang inis ko dahil biglang dumugo ang dibdib nya na hinampas ko.

“I-I’m sorry!” Gulat kong sabi. Nataranta ako at hindi ko alam ang gagawin ko.

“Why are you hurting me hon?” Parang batang sabi nya. Bigla akong nakonsensya.

“I’m sorry. Ikaw kasi.”

“Anong ako?” Natatawang tanong nya. Ma-ang ma-angan pa ang lalaking ito.

“Wala. Sorry na.” Sabi ko.

“Sorry accepted.” Nakangiting sabi nya. “I hope you could also accept my apologies. Sana mapatawad mo na ako sa lahat ng nagawa ko sayo. I promise, hindi ko na iyon uulitin pa. I’ve learned something from this shit and that is to take good care of you ’cause you’re my precious fragile possession at gagawin ko ang lahat, ingatan ka lang and I promise that I will never force you again and even hurt you dahil kapag mahal mo ang isang tao, hindi mo dapat sya pinipilit o sinasaktan.” Seryosong sabi nya. “Thanks to Lola Nora, she shared a lot of things to me earlier and big epiphany came into my mind.”

What happened to him? Si Evan pa ba ang taong nasa harap ko ngayon?

My tears fall. I don’t know what to say. I don’t even know what would my reaction be after hearing those things that he said. Isa lang ang nararamdaman ko ngayon and that is happiness.

I hugged him tightly.

Chapter 20

Nakaupo kami ni Lola Nora ngayon sa duyan sa lalim ng puno ng mangga. She talked a lot about her life noong dalaga pa sya at noong nabubuhay pa ang asawa nyang si Lolo Samuel. She also talked about her conversation with Evan earlier.

“Maswerte ka hija kay Evan. Kitang kita ko kung gaano ka nya kamahal.” Saad nya. “Bihira lang ang mga lalaking gaya nya na kayang ibigay ang lahat sa taong mahal nya. Mas importante ka pa nga sa kanya kaysa sa sarili nya.” Dagdag pa nito.

Tahimik lang ako habang nakikinig. Hindi ko alam ang sasabihin ko. Alam kong ramdam ko din iyon, pero nahihirapan pa rin akong kalimutan noong pinagsamantalahan ako ni Evan. Every time na naalala ko iyon, bumabalik ang galit ko sa kanya.

Oo, hindi ko itatanggi na natutuwa ako dahil may lalaking gaya nya na ipinapadama kung gaano nya ako kagusto kahit na hindi ako tunay na babae eh. Alam kong humingi na sya ng tawad sa lahat ng nagawa nya, and he even promised me na hindi nya na yon uulitin pa. I trusted his word.

Medyo naguguluhan pa rin ako ngayon sa kung ano nga ba ang gagawin at mararamdaman ko.

“Na-ikwento nya sa akin na may nagawa raw sya sayo. At sobrang nagsisisi na sya sa kasalanang iyon. Umiyak nga siya sa akin kanina. Abay’ kalalaking tao, umiyak sa harap ko.” Natatawang sabi ni Lola Nora.

Evan cried because of me? Really? Hindi ko ma-imagine.

“Pero nangako sya na hindi na raw niya iyon uulitin pa at magbabago na sya para daw mahalin mo na rin sya gaya ng pagmamahal nya sayo.” Pagpapatuloy nya pa.

I don’t know what exactly Lola Nora told to Evan why he acted that way. But I’m happy that he finally realized the right thing to do.

Hiniwakan ni Lola Nora ang magkabila kong palad. “Bigyan mo sya ng pagkakataong patunayan ang sarili nya. Huwag mong isarado ang puso mo sa pagpapatawad.” Aniya.

Ngumiti lang ako bilang tugon.

“Lola, ang hirap namang hulihin ng manok nyo.” Maktol ni Evan dahil ang dami na naming napa-usapan ni Lola Nora pero hanggang ngayon hindi pa rin nya nahuhuli ang manok na gagawin naming agahan.

“Kaya mo iyan hijo, sundin mo lang yung tinuro ko saiyo kanina.” Tugon ni Lola at muli ngang sinubukan ni Evan na hulihin ang manok gamit ang lubid na hawak nya pero bigo pa rin sya.

Natawa ako nang madapa si Evan habang hinahabol nya ang manok at nasubsob sya sa putikan. Hindi na rin maiwasan ni Lola Nora ang matawa sa pangyayari.

“Ano hijo? Kaya pa ba?” Natatawang tanong ni Lola dito.

“Kaya ko to Lola!” Pursigidong sagot nya at nagpatuloy lang sya sa paghuli sa manok.

“Kita mo na kung gaano ka determinado ang batang iyan? Sigurado akong ganon din iyan pagdating sayo.” Ani Lola.

Makalipas ang mahigit kalahating oras ay sa wakas nahuli na rin ni Evan ang manok, agad iyong kinuha ni Lola Nora para lutuin.

“I never thought na ganon pala kahirap humuli ng manok.” Pagod na pagod nyang sabi at napansin kong dumudugo na naman ang mga sugat nya.

“Dapat hinayaan mo nalang si Lola ang humili, alam mo namang mabilis nya lang iyong mahuhuli kung sya ang gagawa ang kulit mo kasi.” Saad ko. “Halika sa loob, linisin natin yang sugat mo. They’re bleeding again.” Inakay ko sya papasok sa loob ng kubo.

Pinaupo ko sya sa papag at isa-isa kong nilinis ang sugat nya.

While cleaning his wounds using a white piece of cloth, I noticed that Evan is staring at me. Nagtama ang aming paningin, at binigyan nya ako ng matamis na ngiti.

“You’re so pretty hon.” Nakangiting sabi nya. Naramdaman ko ang mabilis na pagkabog ng dibdib ko at unti-unting umakyat ang init sa pisngi ko kaya mabilis akong yumuko dahil alam kong namumula na naman ako. God Evan! What are you doing to me?!

“Heyy? Did I say something wrong?” Tanong nya at inangat nya ang mukha ko. Tapos bigla syang tumawa. “You’re blushing again?”

Hinampas ko ang kamay nya. “I’m not!” Pagtanggi ko.

“Yes you are blushing.” Tawang tawang sabi ya at bigla nya akong niyakap ng mahigpit. “I’m happy that I made you blush. Ibig sabihin lang non, kinikilig ka sa akin.” Aniya sabay halik sa noo ko.

Parang nabibingi na ako sa sobrang lakas ng pagkabog ng dibdib ko! What’s happening to me? Bakit ko to nararamdaman?

---

Ilang araw din kaming namalagi kina Lola Nora bago kami nagpaalam sa kanya. Hinintay ko lang na tuluyang gumaling si Evan bago kami umalis. Lola Nora also gave us money for our transpo going to Manila. Ngayon nga, nasa harap na kami ng mansyon nila Evan.

Pinindot ko ang doorbell at agad namang binuksan ni Kuyang guard ang gate at gulat ito nang makita kami ni Evan.

“Sir Evan! Angel! Juskong mga bata kayo! Saan ba kayo galing?” Gulat na sambit nito. Hindi pinansin ni Evan si Kuyang guard at nagtuloy-tuloy lang syang pumasok sa loob ng mansyon.

Then again, shocked expression na naman ang bumungad sa amin ni Evan pagpasok namin sa mansyon.

“Evan! Oh lord! Where have you been?!” Gulat at tuwang tuwang sabi ni Mrs. Montenegro. Agad itong tumakbo palapit sa anak upang yakapin.

“Angel? Sweetie?” Gulat ding sabi ni Mommy at tumakbo din sya palapit sa akin. She hugged me so tight. “Where have you been?” Tanong pa nya.

“May dumukot po sa amin ni Evan. Mabuti nalang po nakatakas kami.” Sagot ko.

“Are you okay? Wala ba silang ginawa sa inyo?” Tanong nya.

“I’m okay Mommy. But they hit Evan. But he’s okay now.” Tugon ko.

“Starting today, two of our body guards will be at your side always. I’ll never let this thing happen again.” Saad ni Mrs. Montenegro. “I’ll make sure that those people who kidnapped you will be in jail! Do you know them? Do you still remember their faces?”

“Mom, no need to do that. We’re safe now. I’m not a kid anymore.” Pagtanggi ni Evan.

“No! You’re my only son! Hindi ko hahayaang may mangyari sayong masama! At dapat lang makulong kung sino man ang dumukot sa inyo! We’ve been looking for you! Halos hindi ako nakatulog ng ilang araw because you’re missing! I’ll make sure that they will pay for this.” Mrs. Montenegro insisted.

Napabuntong hininga nalamang si Evan dahil wala na syang nagawa, then he walked out.

“Let’s go to our room sweetie, I know you’re tired.” Aya sa akin ni Mommy at inalalayan nya ako papunta sa silid namin.

Kinagabihan, nagising ako dahil sa ingay na naririnig ko sa labas ng silid namin ni Mommy. Agad akong bumangon sa kama at naglakad papuntang pinto. I stopped when I heard Mayor’s voice na para bang nakikipagtalo sya kay Mommy.

“Ricrado, let me go! Baka may makita sa ginagawa mo!” Rinig kong saway ni Mommy kay Mayor. Because of curiosity, I silently open the door.

I saw Mayor and he is trying to hug Mommy. My eyes expanded because of what I’ve saw.

“Alam mong ikaw lang ang minahal ko noon pa man Angelica, why can’t you give me a chance?” Pagsusumamo ni Mayor.

“Chance? Are you out of your mind? Matanda na tayo, you know that I love my husband and you should do the same with your wife!” Pagtatama ni Mommy dito.

“Your husband is in prison. He will never be free again. I love you Angelica, at alam mong hindi ko mahal si Victoria. Ikaw lang ang babaeng minahal ko.” Saad ni Mayor.

Napalunok ako sa mga nalaman ko.

“Kahit noon pa, alam mong ikaw lang. Pero hindi mo ako pinili. Kita mo na kung anong nangyari sayo ngayon? Nakita mo na, na mali ang pinili mo? Kung ako lang sana ang pinili ko, hindi magkakaganito ang buhay mo. You chose the wrong person! Kung ako sana ang pinili mo, sana nabubuhay kana ng maginhawa at marangya.” Pagpapatuloy ni Mayor.

Napatakip ako sa bibig ko nang biglang sinampal ni Mommy si Mayor.

“I never regret choosing Edwardo over you, dahil mahal ko sya. Kahit hindi nya naibigay ang mga gusto ko, naging masaya naman ako sa piling nya because his love is enough to make me happy.” Tugon ni Mommy.

“You’re still hard to please Angelica just like before. I’ll make sure that one day, ikaw na ang lalapit sa akin at magmamakaawa.” Mayor said then he walked away.

Hindi ako makapaniwala sa mga narinig ko. Mayor Montenegro is crazily in love with Mommy?

Ito kaya ang dahilan kung bakit galit si Mrs. Montenegro kay Mommy at sa akin? Sa amin?

Nagulat ako nang makita kong papalapit na sa pinto si Mommy, kaya kumaripas ako ng takbo pabalik sa kama at nagkunwari akong tulog. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin kay Mommy ang nalaman at nakita ko. Ipinikit ko ang mga mata ko at bumalik ako sa pagkakatulog.

---

Kinabukasan, balik eskwela na kami ni Evan. Mahigit tatlong araw din kaming nawala at nagulat nalamang ako dahil sobra pala ang ginawang paghahanap nila Mayor at Mrs. Montenegro kay Evan. Inanunsyo pa nila ito sa telebisyon at nag-hire pa sila ng mga imbestigador para dito. Mabuti nalamang at nakatakas kami ni Evan, sana hindi na maulit ang nangyari.

Pagdating namin sa Malaya, ang daming mga matang nakatingin sa amin. Hindi ko alam kung dahil ito sa balita na nawala si Evan o dahil sa dalawang body guards na kasama namin ngayon.

“This is fvcking annoying!” Singhal ni Evan. Alam kong ayaw nya talagang magkaroon ng body guards pero wala na syang nagawa dahil ito ang kagustuhan ng mga magulang nya.

“It’s for your safety, hayaan mo nalang.” Pagpapakalma ko sa kanya.

“Safety? I can protect myself.” Singhal nya.

“I know. Pero hindi natin alam, baka balikan ka ng mga dumukot sa atin, this is for the better. I just want you to be safe as well. Kaya mabuti na ito.” Saad ko. Napatingin sya sa akin. He look in my eyes. Alam kong may gusto syang gawin sa akin pero hindi nya magawa dahil sa dalawang body guards sa likod namin.

“This is crazy. Ugh!” Iritableng sabi nya sabay hilomos sa mukha.

It’s our break time kaya naman nagtungo ako sa palikuran ng mga babae, nagulat ako sa kamay na humawak sa braso ko. Kinabahan ako sa pag-aakalang si Nathalie yon, pero nawala ang kaba sa dibdib ko nang mapagtanto kong si Sam pala.

“Sis! Ano? Kamusta kana?” Aniya.

“O-okay naman Sam. Ikaw? Kamusta?” Tugon ko.

“Eto, haggard na kakahanap sayo. Nabalitaan ko na nakidnapp daw kayo ni Evan. Kaya pala hindi kita mahagilap dito sa Malaya. Okay kana ba sis? Anong ginawa sayo ng mga kidnappers?” Aniya.

“Okay naman ako. Wala naman silang ginawa sa akin. Si Evan kasi talaga ang pakay nila, nadamay lang ako dahil palagi kaming magkasama.” Tugon ko. “Bakit mo nga pala ako hinahanap?” Tanong ko naman.

“Ah. Oo nga pala, kasi diba nag-promise ako sayo na I will help you to turn yourself into a woman kung papayag kang sumama sa parade. Kaya hinahanap kita dahil may ipapakilala ako sayo na makakatulong sayo to transform yourself.” Sagot nya.

“Really? And who is that?” Curious kong tanong.

“My aunt! So dapat sabay tayong umuwi later dahil dadalhin kita sa bahay nila. She will give you some advises.”

“Uhm. Sige. Magpapaalam lang ako kay Evan, but don’t worry gagawin ko lahat mapapayag lang sya.” Nakangiting sabi ko.

“Okay sis! Kita tayo later ha!”

“Okay. See you!”

---

I’m sitting in a couch next to Sam and we are waiting for her aunt. Kinakabahan ako na parang na-eexcite. Mabuti nalang at nakumbinsi ko si Evan na payagan akong sumama kay Sam.

Then we heard sound from the heels hitting on the stair at pagtingin ko sa hagdanan, I saw a beautiful woman. She has a long curly hair, red lips, an hour glass figure and she’s indeed very feminine. Walang bahid ng pagkalalaki. I found myself being hypnotized by her beauty.

“Hi Tita!” Masayang pagbati ni Sam dito at bumeso pa ito sa kanya.

“Hello darling, how can I help?” Tanong nito kay Sam. Namangha nalang ako dahil pati boses nya, babae.

“Remember the person I told you before na gustong maging trans na gaya mo? He’s with me and wanted to meet you.” Sam answered while looking at my direction.

Her aunt look at me and I felt shy. Napayuko ako sa labis na hiya.

“Go-good afternoon po.” Pagbati ko dito.

“So you are Angel right?” Aniya. Tumango ako bilang tugon. Umupo sya sa katapat na couch na inuupuan ko. Sam sat beside me.

“You look feminine already.” Aniya.

“Oo nga Tita. Babaeng babae na nga sya tignan. Pero he wanted to really look like a woman like you.” Ani Sam.

“Can you stand?” She asked, kaya mabilis akong tumayo. “Turn around” dagdag nya pa kaya umikot naman ako ng dahan dahan.

“You know what, you’re very lucky dahil konti nalang ang babaguhin sayo. My advise is, take hormones para lumambot at magkakurba iyang katawan mo and to gain boobs as well ’cause I noticed that you’re flat.” Payo nya.

“Ho-hormones? Ano po yun?” Tanong ko. Natawa sya sa sinabi ko.

“Hormones like hormonal pill, that is either oral or injectable. It has female hormones and testosterone blocker. This process called HRT or hormone replacement therapy, we’re replacing your male hormones on your body and replace it to female hormones.” Sagot nya.

“Ah. Ganun po pala yon.” Patango-tango kong sabi.

“I will give you my doctor’s office location. Pwede mo syang puntahan incase na decided ka ng mag-undergo sa HRT. She will help you choose the best hormones to take and some medical advises na rin.” Paliwanag nya.

“Thank you po. Sige po, pupuntahan ko po yang doktor nyo.” Excited kong sabi.

“But just prepare for some money ha, HRT is a bit pricy if you really wanted to be a woman.”

“Opo. Salamat po.” Tugon ko.

Mommy is totally fine now, her hospital bill has been removed to my budget dahil magaling na sya kaya may naipon naman akong pera at iyon nalang muna ang gagamitin ko for this HRT.

I don’t know why, but after seeing Sam’s aunt parang gusto kong maging katulad nya. And that is one of my goals now, to be like her and also to give Mommy a better life. I can do this.

Change is about to come.

Chapter 21

After a month of taking hormones, I did notice the changes to myself physically. I noticed that I have now curve on my waist, my skin became softer and my chest has been developed. Kinailangan ko ng magsuot ng bra dahil lumalaki na ang dibdib ko and it is also painful sometimes.

At sa isang buwan ding lumipas, napatunayan ko na nagbago na nga si Evan. Hindi na nya ako pinapagawa ng kung anong malalaswang bagay para maginhawaan sya. He really did his promise. Ramdam ko na nirerespeto nya na ako, although sometimes he hug me and kiss me on the cheek but I’m fine with that dahil alam kong nagpipigil din sya minsan kaya pinapabayaan ko nalang.

Nandito ako ngayon sa silid namin ni Mommy while staring at my body on the mirror. I am only wearing my undies. Isa-isa kong tinitignan ngayon ang mga nagbago sa katawan ko. Napangiti ako.

Masaya pala sa feeling na nakikita mo yung pagbabago sa sarili mo, na unti-unti ka ng nagmumukhang babae. Itong pagbabago na ginagawa ko, it is not for others to notice me. I am not doing this to show to everyone that I changed a lot but I’m doing this for myself. This is a self fulfillment and it really made me happy.

Pero nawala ang ngiti ko nang biglang bumukas ang pinto. Parehas nanlaki ang mga mata namin sa labis na gulat.

Kita ko kung paano nya titigan ang katawan ko and he is sticking his eyes on my chest. Kaya naman tinakpan ko iyon sa labis na hiya.

“I-I am ju-just checking if-if you’re done. A-aalis na kasi tayo. I-I’m sorry.” Ani Evan at mabilis nyang sinara ang pinto.

Damang dama ko ang mabilis na pagkabog ng dibdib ko.

I suppose to get mad dahil hindi sya kumatok pero bakit? Imbes na magalit parang may kiliti akong naramdaman sa puson ko and that made my heart beat so fast. What’s happening to me?

Mabilis akong nagdamit at nag-ayos dahil sasamahan ko pala si Evan sa mall. I wear a simple yellow shirt and a black leggings.

Pagkalabas ko ng silid, agad akong nagtungo sa sala pero hindi ko nakita doon si Evan.

“Carla? Nakita mo si Evan?” Tanong ko dahil naabutan ko syang naglilinis sa sala.

“Oo. Tumakbo sya pabalik sa kwarto nya pagkatapos nyang pumunta sa kwarto mo.” Sagot nya.

“Ah. Okay salamat.” At naglakad ako paakyat sa ikalawang palapag para puntahan si Evan sa silid nya.

Pagdating ko sa harap ng pinto ng silid nya, kumatok ako pero walang sumasagot sa loob kaya naman tinawag ko na sya.

“Sir. Ready na po ako. Alis na po tayo.” Aniko. Pero wala pa rin akong sagot na natanggap mula sa kanya kaya naman dahan dahan kong binuksan ang pinto.

Pagpasok ko sa silid nya, I can’t find him anywhere. At natuon ang atensyon ko sa ingay na narinig ko mula sa banyo.

“Sir?” Pagtawag ko sa kanya.

Pero imbes na sagot, ungol ang narinig ko mula sa loob ng banyo. Napalunok ako at napaatras. Bigla akong kinabahan. Napahawak ako sa dibdib ko sa sobrang kaba.

“Sh*t! Ughhh! Fvck! Ughhh!” He cursed. Kaya naman mabilis akong lumabas ng silid nya at nagtungo sa sala. Doon ko nalamang sya hihintayin.

After ten minutes, I saw a tired guy walking down the stairs. Pawis na pawis sya at namumungay ang kaniyang mga mata.

“Let’s go.” Aya ni Evan at binigyan nya ako ng pilit na ngiti. Ngumiti din ako pabalik at naglakad na kami papuntang garahe.

Wala na ang mga body guards na dating palaging nasa likod ni Evan dahil hindi nya talaga kayang may bumubuntot sa kanya. Kaya wala na ring nagawa si Mrs. Montenegro at pumayag din sya dahil pansin nya rin ang pagiging suplado ng anak.

Habang nasa byahe, pansin ko ang pagod at lungkot sa kaniyang mga mata. Nakatuon lang ang atensyon nya sa pagmamaneho. Hindi man lang nya ako kinakausap. Nakakapanibago.

“Ano pala ang bibilhin mo sa mall?” Tanong ko just to break the silence.

“It’s my Mom’s birthday this coming Saturday, I’ll just buy her a gift.” Kaswal nyang sagot. Biglang nawala sa isip ko na magbi-birthday na nga pala si Mrs. Montenegro at may engrandeng party nga palang mangyayari sa sabado sa mansyon.

“Ah. Okay.” Ang nasabi ko nalang.

“May I ask you something?” Biglang tanong nya. Tumango ako bilang tugon.

“I-I noticed that your body changed. What did you do?” He asked full of curiosity.

Napalunok ako. Parang umurong yung dila ko.

“It’s okay. Huwag mo nalang sagutin. Just never mind.” Aniya nang mapansin nyang naiilang akong sumagot.

“I’m taking hormonal pills.” Sagot ko.

Biglang kumunot ang noo nya. “Ho-hormonal pills?” Naguguluhang tanong nya.

“I’m in the process of HRT.” Sagot ko. “HRT is Hormone replacement therapy. Gusto ko lang magmukhang babae- maging babae. I started my transition last month.” Paliwanag ko pa.

Bigla nyang hininto ang sasakyan. Nakita kong napalunok sya. Unti-unti syang pumaharap sa akin habang blanko ang ekspresyon ng kaniyang mukha.

“Kaya pala may boobs kana and you already have a curve.” Aniya. “I’m sorry for the term. Dibdib pala. I’m sorry.” Aniya na parang natataranta sabay kamot sa batok nya.

Napasinghap ako. “It’s okay.” Nakangiting sabi ko.

“Why are you doing that?” Tanong nya. Muli syang nagpatuloy sa pagmamaneho.

“I-I just want to be a woman.” Sagot ko. “Alam mo naman na pusong babae ako. At ayokong puso ko lang ang babae, I want my self to be a woman inside and out.”

“I see.” Iyon lang ang nasabi nya at kasabay noon ang ngiti sa kaniyang mga labi.

---

Pagdating namin sa mall, nagtaka ako dahil walang masyadong tao ang naroon. At ito lang ang unang pagkakataon ko na pumunta sa ganitong mall- medyo weird lang.

Agad nagtungo si Evan sa shoe corner ng mall kung saan bibili sya ng sapatos na ireregalo nya kay Mrs. Montenegro.

“What’s your latest shoe here?” Tanong nya sa sales lady pagdating namin sa isang branded na shoe shop.

“Para po ba kay Ma’am na kasama nyo po Sir?” Balik na tanong ng sales lady kay Evan.

Nilingon ako ni Evan, naglakad sya palapit sa akin. “What’s your size?” Tanong nya.

“Ah. Se-seven.” Tipid kong sagot. Napangiti sya.

“You have the same size with my Mom.” Aniya.

“It’s not for her Miss. It’s for my Mom’s. They have the same size so sya nalang ang magsusukat.” Saad ni Evan sa sales lady.

“Ganon po ba. Sige po, kukunin ko lang po yung bagong labas naming sapatos.” Paalam ng sales lady.

Umupo kami ni Evan sa couch na naroon. At ilang saglit lang bumalik na ang sales lady dala ang isang kahon.

“Ito na po Sir.” Aniya sabay abot ng sapatos kay Evan.

Masusing kinilatis ni Evan ang sapatos. “Not bad. I’m sure, she will like it.” Aniya sa sarili nya. “Try to wear it.” Pagbaling nya sa akin sabay abot ng sapatos.

I stared at this shoes, it’s red with two inch heals and there’s a gold lining on it and it really looks expensive.

Sinuot ko ang sapatos at tumayo ako mula sa pagkakaupo.

“Sa-sakto naman. Magaan at komportable sya sa paa.” Ang sabi ko kay Evan.

“Good.” Nakangiting sabi nya. “I’ll take that shoe miss.” Aniya naman sa sales lady.

Pero nang babalik na ako sa couch bigla akong natapilok at napapikit ako dahil mahuhulog ako sa pagkawala ko ng balanse.

“Are you okay?” Napadilat ako nang maramdaman kong nasa bisig na ako ni Evan. Nasalo nya ako. Now our face are so close, halos isang pulgada lang ang layo.

“O-okay naman.” Tarantang sagot ko at mabilis akong kumawala sa bisig nya. “Sa-salamat.” Sabi ko pa.

Hinubad ko ang sapatos at inabot ko iyon sa sales lady dahil babayaran na iyon ni Evan. At nang nasa cashier na kami, nanlaki ang mata ko dahil sa presyo ng sapatos na iyon. The shoe cost one hundred sixty thousand pesos! Well, it’s a branded shoe ano pabang ie-expect ko.

“Gusto mo ba ng sapatos? Pumuli ka lang.” Alok ni Evan nang mapansin nyang titig na titig ako sa sapatos na binili nya.

“Uhm. Hindi. Salamat. Hindi naman ako naghe-heels.” Pagtanggi ko.

Pagkatapos naming bumili nang sapatos, naglibot-libot kami sa mall at nakakagulat lang dahil may mga kilalang personalidad akong nakita- I’m sure mga celebrities yon. What’s this place? Pang mayaman lang ba ang mall na ito? Hindi ito pangmasa. Kaya pala ang mamahal ng mga tinda dito.

“Are you hungry? You want to eat?” Tanong ni Evan habang kami ay naglalakad.

“Hindi. Okay lang ako.” Sagot ko sabay ngiti.

Narinig ko ang malakas nyang pagbuntong hininga. Mukhang naiinis na sya sa akin. Anong magagawa ko? Hindi naman talaga ako nagugutom.

Pero hindi ko maintindihan, my hand moved by itself and I’m holding Evan’s hand right now, just to calm him.

Natulala sya sa ginawa ko, kahit ako rin nagulat. I don’t know what’s happening to my body.

“Sa-saan na tayo pupunta?” Tanong ko. Bigla nyang hinigpitan ang pagkakahawak sa kamay kong nakahawak sa kamay nya. I saw this huge smile on his face.

“Nuod tayong sine?” Nakangiting alok nya.

Ang tagal ko na ring hindi nakakanuod ng sine. Tumango ako bilang tugon.

“Alright! Let’s go!” Excited nyang sabi.

Pero habang kami ay naglalakad, napahinto kami nang biglang may tumawag sa pangalan ko.

“Gel!” Biglang bumilis ang kabog nang dibdib ko. Lumingon ako sa direksyon kung saan galing ang boses and I saw Zion. He’s alone. Naglakad sya palapit sa amin ni Evan.

Pagkalapit nya napatitig sya sa kamay namin ni Evan na magkahawak, kaya naman automatiko kong binitiwan ang kamay ni Evan.

“H-hi.” Nakangiti kong pagbati sa kanya. “A-anong gi-ginagawa mo dito?” Tanong ko pa.

“I’m with my friends, nagkayayaan lang gumala.” Sagot nya sabay ngiti.

“Ikaw anong ginagawa mo dito?” Balik nyang tanong.

“Sinamahan ko lang si Sir Evan na bumili ng regalo nya kay Mrs. Montenegro.” Sagot ko.

Ibinaling ko ang paningin ko kay Evan at napalunok ako nang makita kong namumula ang tainga nya habang nagi-intig ang kaniyang mga panga. Napansin ko ding nagkukuyom nyang mga palad habang nakatitig kay Zion. Dyosko!

“May problema ba Bro?” Tanong ni Zion kay Evan nang mapansin nya kung paano sya nito titigan.

“Don’t call me Bro.” Matigas na sabi ni Evan. Hinawakan ko sya sa braso nya para pakalmahin pero hindi iyon gumana.

“Ano bang problema mo?” Matigas ding tanong ni Zion.

“Uhm Zion, mauna na kami ha. Ingat ka.” Paalam ko, pilit kong hinihila si Evan palayo pero ni hindi ko man lang sya magalaw sa kinatatayuan nya. “Sir tara na po.”

“Stop it Gel! Anong bang kinatatakutan mo sa lalaking to? Dahil ba mayaman sila? Hindi mo kayang lumaban? Ha?” Sermon sa akin ni Zion. “You should leave their place, magaling na naman si Tita at kaya nyo ng mabuhay ng wala ang tulong nila.” Dagdag nya pa. “I’ll ask my Dad for help again, ayokong tinatrato ka nya ng ganyan. Remember the time you asked for help dahil hindi mo na kaya ang pakikitungo sayo ng lalaking yan? Hanggang kailan ka pa ba magtitiis?”

“O-okay na kami Zion. Maayos na ang pakikitungo nya sa akin.” Paliwanag ko.

“Maayos? Eh ayaw ka nga nyang makipag-usap sa kaibigan mo. Look at him, he’s mad kinakausap lang naman kita.” Aniya.

“Ayokong may lumalapit sa kanyang lalaki. Kahit kaibigan pa yan. Wala akong pake!” Galit na sabi ni Evan dito. “Alam mo kung bakit? Dahil sa akin lang sya!” Dagdag nya pa.

“What? What’s with you? Are you out of your mind?” Gulat at naguguluhang sabi ni Zion. “Hindi sya bagay para sabihin mong sayo!”

“I like him! I fvcking like him! Kaya get lost! Fvck off!” Sigaw ni Evan. “Kapag nakita ulit kitang lumapit sa kanya, you know what will happen.” Banta nya pa at kasabay non ang pagkaladkad nya sa akin papuntang parking.

Mabilis nyang minamaneho ang sasakyan, kaya halos mapakapit ako sa seatbelt sa sobrang takot na baka mabangga kami.

“Da-dahan dahan lang.” Punong puno ng takot na sabi ko. Pero naging bingi sya, kaya imbes na bagalan lalo nya pang binilisan!

“Evan! Bagalan mo! Please!” Muli kong pakiusap. Pero hindi nya pa rin ako pinakinggan!

Kita ko ang galit sa mukha nya. Pulang pula habang nagiigting ang kaniyang mga panga. Halos lumabas na rin ang mga ugat sa braso nya sa higpit ng pagkakahawak nya sa manibela.

Hindi ko na alam ang gagawin ko.

“Please bagalaan mo…hon” pakiusap kong muli kahit alam kong hindi nya gagawin.

Pero nagulat ako nang bigla nyang hininto ang sasakyan.

“Wha-what did you call me?” Gulat nyang tanong. Blangko ang ekspresyon ng mukha nya.

Napalunok ako. Hindi ko alam na bigla nalang iyong lumabas sa bibig ko.

“Ho-hon.” Muli kong sabi.

Yung kaninang nagdidilim nyang mukha, biglang naging maaliwalas. Tinanggal nya ang seatbelt nya at nanlaki ang mga mata ko sa sunod nyang ginawa.

He kissed me! Not on my cheek but on my lips!

Pagkatapos non, niyakap nya ako ng mahigpit. Damang dama ko ang mabilis na pagkabog ng dibdib nya. “I love you hon. I fvcking love you! Sa akin ka lang.” at kasabay non ang pagkalas nya sa mahigpit nyang pagkakayakap sa akin sabay halik sa noo ko.

Chapter 22

WARNING: SPG

Saturday came at punong puno ng mga bisita ang mansyon, ginanap ang engrandeng selebrasyon ng kaarawan ni Mrs.Montenegro sa event place sa likod nito. Sobrang lawak at laki, parang isang sports area sa laki ang venue at ang huling pasok ko dito ay noong kaarawan pa ni Mayor. Dito sa event place na’to madalas nilang idaos ang mga selebrasyon ng kanilang pamilya, they chose their place instead of celebrating events outside para daw sa safety at para na rin maipakita nila sa kanilang bisita na ang pamilya nila ang pinaka mayaman sa buong bansa.

Maraming kilalang personalidad at mga pulitiko ang dumalo sa kaarawan ng may bahay ni Mayor at talagang naiilang ako dahil may mga taong tumitingin sa akin ngayon dahil pinagsuot kami ng maid’s uniform na bistida at may ka-partner pa itong mahabang medyas at headband na lace. I see myself as an anime maid na parang nakapang-cosplay and we really don’t have any idea why they asked us to wear this kind of uniform even there’s a catering personnel na mag-aassist sa mga bisita.

Napatingin ako kay Mommy at halata ang pagka-ilang nya sa suot nyang maid’s uniform.

“Mommy, kakausapin ko si Mayor at si Mrs. Montenegro. Mukhang pagod ka na. Magpahinga ka na. Ako na pong bahala dito.” Aniko.

“No sweetie, okay lang si Mommy.” Aniya at ngumiti pa sya sa akin ng pilit.

I hold her hand “Mommy your not okay. Alam kong naiilang ka sa suot mo ngayon.” Pagtatapat ko. Kita ko kung paano biglang lumungkot ang kaniyang mga mata. At pansin ko na pinagtitinginan na kaming dalawa.

“Diba sila yung mag-ina ni Engineer Alonzo? What happened to them?” Rinig naming tanong ng babaeng nakakulay na dilaw na gown sa kasama nitong lalaki.

“I heard na kasambahay na sila ngayon ng mga Montenegro.” Sagot naman ng lalaki dito.

“Oh, karma came to their family.” Komento nito sabay tawa.

Hindi lang iyon ang mga usapang narinig namin mula sa mga bisita. At alam kong sobrang apektado si Mommy sa mga sinasabi nila. Kaya naman nagtungo ako sa kinaroronan ni Mrs. Montenegro at buong tapang ko syang kinausap kahit na alam kong busy sya.

“Mrs. Montenegro, pwede ko po ba kayong makausap?” Tanong ko. Punong puno ng kaba ang dibdib ko. Yung babaeng kausap nya ay napatingin din sa akin sa biglaan kong pag-putol ng kanilang pag-uusap.

“Did your parents teach you some good manners?” Taas kilay na tanong ni Mrs. Montenegro sa akin. Napalunok ako. Biglang nanginig ang tuhod ko.

“So-sorry po. Gu-gusto ko lang pong ipagpaalam si Mommy. She’s not feeling well po. Ipagpapaalam ko lang po sana kung pwede na po ba syang magpahinga?”

Biglang dumilim ang kaniyang mukha. “Please excuse me, I need to talk to this kid.” Paalam ni Mrs. Montenegro sa kausap nyang babae.

Hinila ako ni Mrs. Montenegro sa lugar na walang tao. Sobrang higpit ng pagkakahawak nya sa braso ko.

“Ang tapang no ding bata ka! You interrupted my conversation with Senator Ocampo. At para ano? To let me know that your Mom is tired of doing your job?” Tinawanan nya ako ng patuya. Then she continued. “Try to ruin my day again, sinisigurado ko sayo na sa lansanggan ang bagsak nyong mag-ina.” Banta nya.

“I’m sorry po.” Nakayukong paumanhin ko.

“That dress fits you and your Mom well. That’s where you and her belong, inside that maid’s uniform. Pathetic.” Aniya at inawan nya na akong nag-iisa.

Ramdam ko ang pang-gigilid ng mga luha ko. Her words is painful than what she did with my arm.

Bagsak ang balikat akong bumalik sa kinaroroonan ni Mommy, pero bago pa man ako makarating sa kinaroronan nya- a group of girl blocked my way.

“Hey you, homo servant!” Pagtawag sa akin ni Natalie at may kasama syang tatlong mga babae.

“May trabaho pa po akong kailangan gawin. Pasensya na po.” Nakayukong sabi ko, I tried to get rid of them pero bigla nalang nya akong hinawakan ng mahigpit sa aking kaliwang braso.

“We’re guests here, we want you to serve us.” Taas kilay na sabi ni Natalie.

Huminga ako ng malalim para pakalmahin ang sarili ko. “Ano po bang maitutulong ko Ma’am?” Magalang na tanong ko sa kanya.

“Give us four glasses of wine.” Utos niya at umupo sila sa table na nasa tapat namin.

“Okay po.” Tugon ko. Agad akong pumunta sa mga nagke-cater para humingi ng apat na basong wine at nang makakuha na ako ay agad ko iyong dinala sa kinaroonan nina Natalie at ng mga kaibigan nya.

But my heart stopped nang ilalapag ko na sana ang mga basong iyon sa table nang may pumatid sa paa ko.

Natumba ako sa sahig and the four glasses of wine are now broken. Akala ko doon na matatapos ang lahat, pero dahil sa aksidenteng nangyari napatingin ang lahat ng bisita sa amin.

Parang gusto ko nalang maglaho sa mga oras na ito.

“Sweetie are you okay?” Alalang tanong ni Mommy pagkalapit nya sa akin.

Basang basa ang damit ko. “Okay lang po ako Mommy.” Sagot ko at isa-isa kong pinulot ang mga bubog sa sahig, but I forgot that those pieces from the broken glasses are sharp- nasugatan ako and my hands bleed.

“Ohmyyy sweetie!” Alalang sabi ni Mommy at agad syang kumuha ng tissue para ipunas sa dugo sa mga kamay ko.

“Just a simple thing nagkakamali pa.” Rinig kong sabi ni Natalie. “That kind of servant, dapat sa ganyan tinatanggalan na ng trabaho. So clumsy.” Dagdag nya pa. At rinig ko ang tawanan nilang magkakaibigan.

“Angel are you alright?” Napatingala ako at tumambad sa akin ang alalang mukha ni Nathan. He immediately grab my hands at nanginginig nyang tinitigan ang mg iyon- my hands are full of blood. Kinuha nya ang panyo sa bulsa nya at itinapal nya yun sa dumudugo kong kamay.

“Sa-salamat.” Ang sabi ko at nginitian ko sya ng pilit.

“I’ll clean this mess.” Saad ni Mommy at nagmadali syang kumuha ng panglinis sa nabasag na baso.

Tutulungan na sana ako ni Nathan na tumayo nang biglang may tumulak sa kanya at naramdaman ko na may kamay na humawak sa bewang ko na inaalalayan ako ngayon tumayo. I turned my head, I saw Evan’s blank face. Kita ko ang pag-igting ng kaniyang mga panga. Napalunok ako.

“Bumalik na kayo ni Tita sa loob ng mansyon, magpahinga na kayo. I’ll talk to my Mom. Ako ng bahalang kumausap sa kanya.” Pabulong nyang sabi sa akin.

“Sa-salamat.” Iyon lang ang nasabi ko at nagmadali kong inakay si Mommy palabas ng event place na iyon dahil na sa amin na ang atensyon ng lahat ng bisita. Sobra ng nakakahiya.

---

“Are you sure that you’re okay?” Muling tanong sa akin ni Mommy pagkatapos nyang nilinisin ang sugat ko sa kamay.

“Okay lang po.” Nakangiti kong tugon.

“I saw what happened. That girl Natalie, nakita kong pinatid ka nya.” Pagtatapat nya. “What’s wrong with her? Galit ba sya sayo sweetie?” Usisa nya pa.

Napalunok ako. Parang umurong yung dila ko.

“You can tell me everything. I’m here to listen.” Malambing na sabi ni Mommy sabay hamplos sa kamay ko.

“Natalie hates me. Galit sya sa akin dahil iniisip nya na inaagaw ko si Evan sa kanya at mas pinapaburan ako ng kapatid nya kasya sa kanya. But you don’t have to worry Mommy. I can handle this.” Sagot ko at binigyan ko sya ng matamis na ngiti.

“Remember that I’m always here for you sweetie.” She said, then she hugged me.

Nang makatulog na si Mommy, I went to the kitchen para kumuha ng tubig. My hands still hurt while holding the pitcher and the glass of water.

Napalingon ako sa wall clock and it’s already one in the morning. Mukhang ngayon lang natapos ang party dahil kakaakyat lang nina Mayor at Mrs. Montenegro sa taas.

Papasok na sana ako sa silid namin ni Mommy nang biglang may yumakap sa akin mula sa likod. Biglang bumilis ang kabog ng dibdib ko.

“Ho-hon.” Malambing na sabi ni Evan. Ipinatong nya ang baba nya sa balikat ko. Amoy wine sya, nakainom yata ang isang to.

“Ma-magpahinga kana. Mu-mukhang lasing kana.” Saad ko.

“Come with me.” Aniya. Hinawakan nya ako sa aking bewang at nabigla ako nang binuhat nya ako na parang bagong kasal.

“Sir! Ibaba mo ako.” Gulat kong sambit.

“Gusto kitang katabi.” Aniya habang namumungay ang kaniyang mga mata. “Don’t worry, wala akong gagawin sayo.” Dagdag nya pa.

Hindi na ako nakapalag. I let him carry me to his room at pagdating namin doon, dahan dahan nya akong inihiga sa kama nya.

Mas lalong dumoble ang kaba ko nang isa-isa nya ng hinubad ang suot nya. Napansin nya ang pagkataranta ko kaya napatawa sya.

“Magpapalit lang ako. Huwag kang mag-isip ng kung ano dyan.” Sabi nya sabay ngisi. Nakahinga naman ako ng makuwag.

When he finally changed his clothes to sando and pajamas, he sat on the bed. Tinitigan nya ang mga kamay ko habang hawak hawak nya ang mga iyon.

“Okay ka na ba?” Tanong nya. Tumango lang ako bilang tugon. “Natalie hurt you again. That b*tch! Hindi hindi ko talaga sya mapapatawad.” Punong puno ng galit na dagdag nya.

I hold his hands. I smiled at him. “Okay na ako. She’s still a girl. Huwag mo sana syang saktan. Tsaka aksidente ang nangyari. Kaya huwag kang magalit sa kanya.”

“Mas babae ka pa sa kanya. She doesn’t deserve to be treated as one. Hindi ko maintindihan kung bakit ganyan ka pa rin sa kanya after all those things she did to you. Masyado kang mabaet.” Iritadong saad nya.

“Ayoko lang na may babaeng nasasaktan. Everytime I see a girl in pain, naalala ko si Mommy. And I think, the lesson that I learned from my Dad that I would apply in my whole life is to respect and never hurt women. Kaya sana ikaw din, never hurt a woman.” Paliwanag ko.

“The only woman that I would never hurt…is you. I learned my lesson. Pero hindi ko maipapangako na hindi ako makakasakit ng ibang babae. If they hurt you, then I’d be the one to give them lesson. Wala akong pake kung babae pa sila, kapag sinaktan ka nila makakatikim sila sa akin.” Aniya.

Napatitig ako sa kanya. I can’t believe that there’s a guy like him na ganito ang trato sa baklang gaya ko. He considered me as a woman. He treated me as a woman. He sees me as a woman.

Please Evan, don’t be like this. I feel something inside me na para bang sasabog na ako sa kaba.

“I-inaantok na ako. Tu-tulog na tayo.” Pagtatapos ko ng usapan namin. Humiga ako sa kama habang nakatalikod sa kanya.

He turned off the lights at tanging ilaw na lamang na nagmumula sa lampshade ang nagsisilbi naming liwanag.

Naramdaman ko ang pagpalupot ng mga braso nya sa aking bewang at nabigla ako nang idinikit nya ang katawan nya sa likod ko. Ipinatong nya ang isa nyang binti sa binti ko at bigla akong kinabahan nang unti-unti kong naramdaman ang pagkalalaki nyang unti-unting tumutusok sa pang-upo ko. Halos kapusin na ako ng hininga.

“Good night hon.” Malambing nyang sabi sabay halik sa batok ko.

Unti-unting pumikit ang mga mata ko.

Nagising ako dahil naramdaman ko ang unti-unting paggapang ng mga kamay ni Evan papunta sa dibdib ko. Gusto kong pigilan ang mga iyon pero hindi ko magawa dahil sa sobrang kabang nararamdaman ko at nabibingi na ako sa malakas na pagkabog ng dibdib ko.

Nanlaki ang mga mata ko nang ipasok nya ang kamay nya sa loob ng suot kong bra at pinisil nya ang dibdib ko. He played with my nipples and that made me moan. Umikot ang mata ko sa sensansyong naramdaman ko.

I suppose to stop him, but what’s happening to me? I let him do what he wants.

“It’s pretty cute- like a teenage boobs.” Rinig kong bulong nya then he squeezed it again.

“E-evan.” Mahinang sabi ko.

“Do you like it huh?” Tanong nya and he played with my nips again. Napaungol ulit ako. Gaaaddd! Angel! Stop him!

My mind wants him to stop but my body- it wants more. . .

This guy raped you! And you let him do it, even he promised na hindi na sya gagawa ng malalaswang bagay sayo. He breaks his promise. He’ll never change! He still that guy who raped you! Wake up Angel!

“C-can I taste it?” Bulong nya sa kaliwang tainga ko. He wants to suck my breast!

No! Angel! Stop him!

“P-please.” I answered and nodded. Gaddd!

I don’t know my self anymore! What’s wrong with me!

Pumatong sya sa akin and he forcefully took off my clothes and bra and he squeezed my breast at napasigaw ako sa sakit at sensansyon na naramdaman ko.

He’s now sucking my right breast while squeezing the other one on the left. Napasambunot ako sa buhok nya and I felt his manhood on my legs, he’s rubbing it on it.

“Hmmm. You really taste good hon. Uhmmm.” Aniya at muling nagpatuloy sa kaniyang ganigawa.

Pero natigilan kami sa biglaang pagbukas ng pinto. And I saw Mrs. Montenegro’s wide eyes because of shock dahil sa nakita nyang tagpo.

My eyes expanded when I saw her carrying a gun at nang ikinasa nya na ang baril, walang anu-anoy ipinutok nya iyon sa akin.

Napadilat ako. Kinapa-kapa ko ang dibdib ko kung saan ako binaril ni Mrs. Montenegro, but there’s no blood at wala ding sugat. Nakahinga ako ng maluwag nang mapagtanto kong isa lang iyong masamang panaginip.

Pero natigilan ako nang marinig ko ang mahinang pag-ungol ni Evan. I turned around at bigla akong binalot ng kaba nang makita ko syang nagsasarili.

“Hmmm. Hon. Ughhh.” He moaned habang sarado ang kaniyang mga mata. “Honnnn. Ughhh. Hon! I’m cumming! Ugh!” Naging mabilis ang pagtaas baba ng kaniyang kamay sa kanyang pagkalalaki at ilang saglit lang, may lumabas na puting likido doon- senyales na tapos na sya.

I turned around opposite to his direction at nagpanggap akong tulog.

I heard his footsteps going to the bathroom. He cleaned his self at muli syang bumalik sa pagkakahiga.

Nanginginig pa rin ang katawan ko dahil sa panaginip at tagpong nakita ko. Thank god! It’s only a dream and thank you dahil imbes na sa akin, sinarili nalang ni Evan ang tawag ng kaniyang laman.

But what if he ask for it again?

Hindi ko alam ang gagawin ko.

Muli kong naramdaman ang mga kamay nyang pumalupot sa aking bewang.

“I can still handle this. Magsasarili ako hanggat kaya ko, I don’t want to hurt and force you anymore hon. I promise that to you.” Saad nya sa pag-aakalang tulog ako. “I love you hon.” Aniya pa sabay halik sa pisngi ko.

My tears fall. He’s really trying his best to do his promise. Kung magpapatuloy kang ganyan Evan. Hindi ko na alam ang mararamdaman ko sayo.

Chapter 23

Keep safe everyone! Kahit na quarantine na ang Manila, tuloy pa rin kami sa work! Huhu! Mga imortal daw kami! Kaya once a week pa rin ang update! Enjoyyyy! :)

“Since semester break is about to come, school administrators decided to have a team building in Batangas. Alam namin na kailangan nyong mag-enjoy sa last day nyo dito sa Malaya bago magbakasyon. So we are inviting all third year students regardless of the course to join but there’s still a waiver na kailangan pirmahan ng parents nyo na pumpayag sila na sumama kayo. Pero sinisigurado naman namin that you’re all safe sa team building na mangyayari. Kaya kung sino ang gustong sumama just fill out the form at sa mga hindi naman, it’s okay.” Anunsyo ng dean namin sa business administration department.

Biglang nagkagulo ang mga estudyante na sobrang sabik na sabik sa mangyayaring team building.

“I wanna wear my bikinis! I’m so excited!” Rinig kong sabi ng kaklase kong babae.

“Good thing na may paganito ang Malaya! Mae-enjoy natin ang last day bago magbakasyon!” Tugon naman ng kausap nya.

May kanya-kanya sila komento sa naturang team building at lahat sila nananabik at intirisadong sumama dito.

Tinignan ko si Evan, he’s busy talking to his friends. At parang sasama din yata sila.

“Tagal ko ng hindi nakakapunta sa beach bro! Sumama na tayo.” Sabi ni Gerome.

“Puro nalang tayo pool! Tara sumama na tayo!” Komento naman ni Patrick.

“Kung sasama kayo, I’ll go then.” Saad naman ni Dennis.

“Ikaw bro? Sasama ka?” Tanong naman ni Troy kay Evan.

Hindi sya sumagot. Napatingin sa akin si Evan.

“Gusto mo bang sumama sa team building?” Tanong nya sa akin.

Napalunok ako. Bigla kong naalala n’ong nag-swimming kami sa isla nila Nathan. I have a bad experience sa beach, pero sobrang ganda ng tanawin. Hindi ko alam.

“I don’t know.” Sagot ko.

“Come on pretty! Sumama kana.” Pamimilit sa akin ni Gerome.

“Kung hindi ka sasama, hindi na rin ako sasama.” Sabi sa akin ni Evan.

“What bro? Sasama kami! Hindi pwedeng hindi ka sumama!” Reaksyon ni Patrck sa tinuran nya.

“Tinatamad ako.” Walang ganang sagot nya sa mga kaibigan.

My phone beeped and I saw Zion’s name flashed on my screen. Binasa ko agad ang mensahe nya.

“Sasama ka ba sa team building?” That’s his text message.

“Hindi ko alam. Ikaw ba?” I replied.

“I’ll join :)” sagot nya.

“Sige, sasama na rin ako. See you!” I replied without even thinking twice!

“Sino yang ka-text mo?” Usisa ni Evan.

“Uhm. Wala. Sasama na pala ako sa team building. Nakakamiss ang dagat.” Nakangiting sabi ko sa kanya.

“Ayon naman pala! Pretty will join us, ibig sabihin sasama ka na rin?” Nakangiting tanong ni Gerome kay Evan.

“Ano pa nga ba?” Sagot nya at naghiyawan silang apat sa sobrang excitement.

Hindi ko alam kung bakit bigla ko nalang naisipang sumama nang malaman kong sasama din si Zion. I really miss my friend, at ngayon ni hindi na kami nakakapag-usap ng personal. We only text and talk on the phone pero sa personal, wala na talaga. I hope I could talk to him even just a minute sa team building.

---

Dumating na nga ang araw ng team building ng buong third year students, halos libo ang sumama mula sa iba’t ibang course. Parang field trip ang mangyayari dahil ang daming bus na nakaparada ngayon dito sa Malaya papuntang Batangas.

School administrators decided to go in Salvatore’s island. The island owned by Governor Salvatore na ama nina Nathan at Natalie. I didn’t expect this to happen, pero wala na akong magagawa dahil nandito na kami ngayon sa loob ng bus going to Batangas. I also heard that this team building is sponsored by Governor Salvatore to show their wealth and also to showcase the paradise that they have which is that island.

Sobrang ganda ng isla nila at napakalaki pa. I wasn’t able to see the sunset on that island dahil maaga kaming umalis n’on but this time makikita ko na. May hindi man ako magandang karanasan doon, I hope everything’s going to be alright sa mga mangyayari.

“Are you okay?” Tanong sa akin ni Evan habang nakatulala akong nakatingin sa labas ng bintana.

“Ah. Oo.” Tugon ko. Evan’s sitting next to me at ang mga kaibigan nyang sina Gerome, Troy, Dennis at Patrick ay nasa unahan namin at mga sabik na sabik na parang mga bata.

Ilang saglit pa ay umalis na ang bus na sinasakayan namin at biglang bumilis ang kabog ng dibdib ko nang mahigpit na hinawakan ni Evan ang kaliwa kong kamay.

“I just wanna hold your hand sa buong byahe.” Nakangiting sabi nya. Wala na akong nagawa kundi ang sumang-ayon kahit na ang bilis bilis na ng kabog ng dibdib ko sa sobrang kaba.

Makalipas ang tatlong oras na byahe ay nakarating na kami sa pang-pang kung saan kami susunduin ng mga yateng pagmamay-ari ng mga Salvatore. I was shocked because of the number of those yachts on the sea. Sobrang yaman din pala ng mga Salvatore na kaya nilang i-accommodate ang lahat ng third year student na sumama papunta sa isla nila.

“Hi Evan.” Napalingon kami sa babaeng nagsalita and I saw Natalie wearing two-piece with a lace long sleeve cover up.

Halos lahat ng mga kalalakihan ay nakatingin sa kanya even Evan’s four friends ay halos lumuwa ang mata kay Natalie.

“Hi Angel.” Rinig ko namang pagbati sa akin ni Nathan. Bigla nalang syang sumulpot. He’s wearing white fitted sando with his summer board shorts.

“He-hello.” Tugon ko.

“Nice to see you again. Parang lalo kang gumaganda ha.” Papuri nya. Bigla kong naramdaman ang pag-akyat ng dugo sa pisngi ko.

“Tara na sumakay na tayo sa yate.” Evan interrupted at hinawakan nya ako sa kaliwa kong pulso at hinili nya ako pasakay ng yate.

Makalipas ang ilang minuto ay nakarating na kami sa isla. Nagulat ako dahil may resort din pala sa islang iyon at sobrang ganda at lawak nito. Napanga-nga nalang ako sa nakita ko. Ibang part siguro ng isla yung pinuntahan namin.

Students were divided into departments, at ang mga dean ang syang gumabay sa amin papunta sa kanya-kanya naming silid. We’re staying here for three days and there should be six person per room at sakto naman iyon sa bilang namin nila Evan.

Habang naglalakad kami papunta sa magiging silid namin, I tried to look for Zion pero hindi ko sya makita. He texted me that he’ll come nasan na kaya sya?

“We’re here!” Masayang sabi ni Patrick pagpasok namin ng magiging silid namin.

There are three beds, three closet and one bathroom sa loob ng silid namin.

“Dito ako!” Saad Troy sabay talon sa kama na nasa pinakadulong bahagi ng silid.

“So dalawa tayo sa isang kama. Sino gusto mong katabi pretty?” Tanong sa akin ni Dennis.

“Ako nalang. Tabi tayo.” Sagot ni Gerome sabay kindat sa akin.

“Kami ang magkatabi. Magsingtigil kayo!” Iritableng deklara ni Evan sabay balibag ng gamit namin sa kama na nasa kabilang dulo malapit sa bathroom.

“Okay boss!” Pang-aasar pa ng mga kaibigan nya. Natawa nalang ako dahil parang batang pikon si Evan.

“What’s funny?” Galit nyang tanong. Bigla akong kinabahan.

“Wa-wala.” Seryosong sagot ko. Pikon talaga eh. Bugnutin.

Inayos ko ang mga damit namin ni Evan at inilagay ko iyon sa closet na nasa tapat ng kama namin. I decided to change my clothes dahil magsisimula na daw ang team building mamayang three ng hapon and that is thirty minutes from now.

Pumunta ako sa banyo at isinuot ko ang yellow crop top na binigay sa akin ni Zarina at pinartneran ko ito ng high waisted pink denim shorts. And lastly I ponytailed my hair.

Lumabas na ako ng bathroom at sakto na tapos na rin magbihis ang mga lalaki sa labas pero napakunot ang noo ko nang mapahinto sila at mapatitig sa akin. They’re staring at me from head to toe. Nakaramdam ako ng hiya kaya napayuko ako.

“What are you wearing?!” Bulyaw sa akin ni Evan. Napahawak ako sa dibdib ko sa labis na gulat.

“Ba-baket? Ma-masagwa ba? Pa-panget ba?” Malungkot kong tanong.

“No pretty! It’s perfect! You look great.” Sagot ni Patrick.

“Ang sexy mo pala pretty.” Komento pa ni Gerome.

“Mukha ka talagang babae.” Dagdag pa ni Dennis.

“Magpalit ka!” Utos sa akin ni Evan.

“What’s the matter bro? Okay naman ang suot nya.” Tanong ni Troy.

“I don’t like it!” Matigas nyang sabi. “Too much skin!” Dagdag nya pa.

“Nasa beach tayo bro, hindi sa north pole.” Pagtatama naman ni Dennis dito.

“Magpalit ka!” Muli nyang sabi sa akin.

Pumunta sya sa closet namin at hinalukay nya iyon. “Here, wear this instead.” Aniya sabay abot sa akin ng rash-guard nyang sobrang laki at boardshorts nyang maluwang.

“Are you serious bro?” Tanong ni Gerome dito.

“He’s our maid and my assistant so I can do what ever I want.” Matigas nyang sabi. “Kaya sa ayaw at gusto mo, suotin mo yan.” Pagbaling nya sa akin.

Wala na akong nagawa kundi abutin ang mga yon. Bumalik ako sa bathroom para magpalit.

---

Nagsimula na ang team building, at sobrang init na init ako sa suot kong rash guard at malaking board shorts. Hindi ko magawa ng maayos ang mga activities na pinapagawa sa amin and I ended up losing the game. Kaya nawalan na ako ng gana. I decided to sit next to a coconut tree and be an audience sa mga naglalaro.

“Magsisimula na ang susunod na game. Halika na pretty!” Pag-aya sa akin ni Patrick.

“Ayoko na. Napapagod na ako. Sige kayo nalang. Papanuorin ko nalang kayo.” Pagtanggi ko.

Nagpatuloy sila sa game at itong si Evan todo bigay at sobrang competitive gusto nyang ang team nila ang laging nananalo. Napabuntong hininga nalang ako.

“Psst! Gel!” Napalingon ako sa likod dahil may biglang tumawag sa akin. At isang tao lang naman ang tumatawag sa akin non, si Zion.

Sinenyasan nya ako na lumapit sa kanya. Sinundan ko sya papuntang kakahuyan.

“Kamusta kana?” Tanong nya. He’s wearing blue v-neck shirt and white board shorts.

“Okay lang naman. Ikaw?”

“I’m good.” Tugon nya. “Good thing na busy si Evan sa laro, I have time to talk to you.” Aniya.

Nagpatuloy kami sa paglalakad at hindi namin alam kung saan na kami patungo.

“Sorry, minsan nalang tayo mag-usap ng personal.” Paumanhin ko.

Nagulat ako nang bigla nya akong niyakap ng mahigpit.

“I miss you.” Bulong nya.

“Na-na miss din kita.” Sagot ko. Niyakap ko din sya ng mahigpit.

“I talked to my parents and they already changed their minds. They want to help you and Tita.” Saad nya. Nanlaki ang mata ko sa gulat. Napakalas ako sa pagkakayakap ko sa kanya.

“Ta-talaga?” Gulat kong sabi.

Tumango sya bilang tugon. “Mom will help Tita to work in our coffee shop, gusto nyang maging manager doon si Tita. And you, Dad will help you to have a scholarship para makapag-aral ka pa rin sa Malaya.” Sagot nya.

Napatigil ako. Natulala nalang ako sa mga sinabi nya.

“I pleased them Gel, araw araw akong nagmamakaawa sa kanila na tulungan ka. And now they got tired of hearing those requests from me and they will help you and Tita to start a new life.” Paliwanag nya pa.

Bigla kong naisip si Evan. I’m sure magagalit yon kapag umalis kami ni Mommy. I’m sure hindi sya papayag at isusumbat nya sa akin ang perang ginamit nya sa pagpapagaling ni Mommy. I don’t know what to do.

“Ano? Kailan ka aalis sa puder ng mga Montenegro?” Tanong nya.

“Hi-hindi ko alam.” Sagot ko. “Salamat dahil hindi ka tumigil na makiusap sa mga magulang mo. Pe-pero hi-hindi ko pa alam. I appreciate you did that for me and for Mommy pero hindi ko alam Zion. I really don’t know.” Naguguluhang sabi ko.

“There’s no reason for you to think twice. Alam kong hindi maganda ang tranto sa inyo ng pamilya nila Evan at ayokong magtiis ka pa sa kanila.” Aniya.

“Pe-pero.”

“No buts! This is the good thing to do Gel. I want you to start a new life without Evan and his family.”

Niyakap ko sya ng mahigpit.

“Sa-salamat sa lahat. Thank you. Pero hindi ko pa talaga alam ang gagawin ko.” Pagtatapat ko. Inalis ko ang mga braso kong mahipit na nakayakap sa kanya. “I’ll think about it. Kailangan ko ng bumalik, baka hinahanap na ako. I’ll see you soon.” Nakangiting paalam ko at bumalik na ako sa pampang.

---

Kinagabihan, nagkaroon ng pool party sa loob ng resort at parang naging disco bar ito sa mga usok at ilaw sa paligid. Halos lahat ay nag-e-enjoy, sumasayaw, kumakanta habang ako nandito lang sa isang sulok- pinapanuod si Evan at ang kaniyang mga kaibigan na umiinom.

“Hey boys! Wanna have some fun?” Nagulat ako sa biglaang pagdating ni Natalie, kasama nya si Natahan na ngayon wala ng pang-itaas at may kasama din silang apat na babaeng naka-bikini. Umupo si Natalie at ang apat nyang kasamang babae sa tapat namin habang lantaran nilang inaakit ang mga kaibigan ni Evan at si Evan na rin mismo.

“I’m not in the mood.” Pagtanggi ni Evan dito.

“Well, we’re in the mood.” Nakangiting sabi ni Gerome at nagulat ako nang biglang umupo sa mga hita nya ang babaeng kasama ni Natalie na nakakulay blue na two piece.

“Hey, maglaro tayo. Truth or dare. Kung sino ang matapatan ng bote, sya ang taya.” Suhestyon ni Natalie.

“I like that! Game!” Pagsang-ayon naman ni Troy.

“Okay! Game! We’re ready!” Dagdag pa ni Dennis.

“Gusto mo bang sumali Angel?” Tanong sa akin ni Nathan. Hindi ako sumagot dahil sa masamang titig ni Evan sa kanya.

“We’re not joining the game!” Pagtanggi ni Evan at akmang tatayo na sana kami nang pigilan sya ng mga kaibigan nya at nakumbinsi naman siya ng mga ito na sumali.

Umupo kami ng pabilog, Natalie starts spinning the bottle and my heart stopped when the mouth of the bottle pointed at me.

“Truth or dare?” Ani Natalie. “Do you like Evan?” Tanong nya.

Napalunok ako.

Anong isasagot ko? Kapag sinabi kong “Hindi” I’m sure magwawala si Evan. Hindi nya iyon matatanggap. At kapag sinabi ko namang “Oo” aasa sya. Gaaadd! This girl is giving me a headache.

“D-dare.” Sagot ko. Kita ko ang pagguhit ng ngiti nya sa kaniyang mga labi.

“Just give me one second!” Paalam nya at makalipas ang ilang sandali, bumalik sya na may dala-dalang two-piece. “This is your dare. Wear it hanggang matapos ang party.” Saad nya.

Naglaglag ang panga ko sa sobrang gulat.

What?!

Chapter 24

“That’s ridiculous! There’s no way he would wear that!” Singhal ni Evan kay Natalie.

“It’s just a game. After the party he can take it off. There’s nothing wrong in wearing bikinis, we’re in the pool naman.” Dipensa ni Natalie dito.

“Go girl! Show what you’ve got!” Pag-cheer sa akin ng apat nyang kasamang babae.

Biglang nanginig ang tuhod ko.

“Wear it. That’s your dare.” Nakangiting sabi sa akin ni Natalie sabay abot ng pink na two piece na hawak nya. Napalunok ako.

“Stop it! Hindi nya yan susuotin.” Pagpigil ni Evan.

“Come on bro. Let him wear it. Hindi naman ikaw ang magsusuot kundi si Angel.” Saad naman ni Nathan. What? Is he also out of his mind? Ginatungan nya pa talaga ang kapatid nya.

“Go pretty! Wear it.” Pag-cheer naman sa akin ni Gerome.

“Just do the dare pretty. Come on.” Dagdag pa ni Patrick.

“Tumigil kayo!” Bulyaw ni Evan sa mga kaibigan nya na pumipilit din sa akin.

Huminga ako ng malalim. “I’ll wear it.” Deklara ko. “I’ll be back in a minute.” Paalam ko at tumakbo ako papuntang restroom para magpalit.

“Hey! No! Come back here!” Rinig kong sigaw ni Evan. Alam kong mahigpit sya pagdating sa akin pero wala na akong magagawa.

I joined the game, I must follow the rules at isa pa, Natalie’s trying to show those people na mas nakakahigit sya dahil isa syang babae. Feeling ko gusto nyang ipagmamalaki kung anong meron sya- that she has that hour glass figure perfect body that every girl is dreaming to have.

I’m not this kind of person na nagsusuot ng bikinis, masyado nga akong conservative sa pananamit ko noon pero ngayon since some parts of my body have developed siguro kaya ko na ring magsuot ng ganito. I need to prove to her that I’m not a gay. I’m now turning into a woman.

Hinubad ko ang suot kong rash-guard at board shorts pati na rin ang panty na suot ko. Mabuti nalang masikip ang two piece na binigay sa akin ni Natalie, perfect to hide my thing at sakto din ito dahil kahit papaano halata ang pausbong kong dibdib.

Inilugay ko ang buhok kong naka-ponytail kanina. Naghilamos ako at nagpunas ng mukha. Sinigurado kong maayos ako paglabas ko ng banyo.

Huminga ako ng malalim at naglakad na ako pabalik sa kanila.

Pagdating ko sa pool area, medyo nailang ako sa kung paano ako titigan ng mga taong naroon lalo na ng mga lalaki- they are not even blinking their eyes. Nakaramdam tuloy ako ng hiya kaya naman huminga ulit ako ng malalim sabay buga. I continued walking hanggang sa makarating na ako sa kinaroroonan nila Evan. I gave them a sweet smile.

“Let’s continue the game.” Nakangiting sabi ko.

Napakunot ang noo ko dahil wala ni isa sa kanila ang nagsasalita, even Natalie is shocked after seeing me.

Umupo ako sa pwesto ko kanina. I sat in side saddle position at kinuha ko ang bote na nakatapat sa pwesto ko. “Should I spin it now?” Tanong ko sa kanila. They’re not responding.

Anong nagyari sa kanila?

“D-damn!” Rinig kong sabi ni Gerome.

“A-ang sexy mo pretty!” Saad naman ni Troy.

“Are you really a guy? Why do you have boobs?” Tanong pa ni Patrick.

“Sh*t! Your figure is just perfect. Not too much, sakto lang. You have simple yet seducing body.” Komento ni Nathan. “I like it.” Dagdag nya pa sabay kindat. Nailang ako sa kung paano nya ako titigan.

Ibinaling ko ang paningin ko kay Evan. Bigla akong binalot ng kaba dahil sa madilim nyang mukha. Nagiigting ang kaniyang mga panga habang nagkukuyom ang kaniyang mga palad at pulang pula pa sya at tila puputok na ang mga ugat sa braso nya sa ginagawa nyang pagkukuyom ng palad. Muli akong napalunok sa kaba.

“Le-let’s continue the game.” Saad ni Natalie. “I wonder what you did to achieve that body, siguro nagpa-opera ka no?” Taas kilay nyang tanong. “Well, ganyan naman ang mga bakla ngayon, they are trying hard to look like a real woman pero hindi nila alam na kahit anong gawin nila, they’re still a man.” Parang pumintig ang tainga ko sa huli nyang sinabi.

“Wala akong pina-opera sa katawan ko. I’m just taking hormones- estrogen and anti-androgen.” Pagtatama ko.

“Oh! I know that! My Tita is also a transgender. That’s HRT right?!” Tanong ng babaeng kasama ni Natalie na nakasuot ng blue na one piece.

“Ah. Oo.” Sagot ko sabay ngiti.

“Gaano kana katagal nagte-take ng hormones?” Tanong nya muli.

“Uhm. Magti-three months na.” Sagot ko.

“Kaya pala. You already have boobies!” Natutuwang sabi nito. Nakaramdam naman ako ng hiya kaya napayuko ako.

“So even you didn’t undergo to any surgery, still everything that you have is fake. Kung hindi dahil sa gamot na iniinom mo you wouldn’t look like that.” Ani Natalie.

“Three months palang that she’s taking hormones. We met her last five months ago at ganyan na sya noong una palang Nat. She is already pretty kahit hindi pa sya umiinom ng hormones.” Dipensa sa akin ni Nathan. “You sound like insecure.” Dagdag pa nya sabay tawa.

“No! I’m not! There’s no way! I’m a woman- a real woman, I would never get insecure with a gay like him.” Mataray nitong sabi sa kambal.

Pero natuon ang buo kong atensyon sa sunod na taong nagsalita and that made my heart skipped from beating.

“Gel?!” Napalingon ako sa likod ko and I saw Zion’s shocked expression kaya napatayo ako sa labis ding pagkabigla.

“Z-zion.” Ang nasabi ko. Niyakap ko ang sarili kong katawan dahil pinagmamasdan nya ako mula ulo hanggang paa.

“Ano yang suot mo? Why are you wearing bikini?” Naguguluhang tanong nya.

“I-it’s just a dare. Naglalaro kasi kami ng truth or dare.” Sagot ko.

“What? At ginawa mo naman? It’s jus a game! Pwede ka namang tumanggi at umayaw!” Bulyaw nya sa akin.

Hinubad nya ang suot nyang v-neck shirt at nabigla ako nang isinuot nya iyon sa akin. “Let’s go! Sasamahan kita sa room nyo, magpalit ka.” Aniya at mahigpit nya akong hinawakan sa pulso at akmang hihilahin nya na sana ako palayo nang biglang humarang si Evan.

“Where do you think you’re going?” Matigas nitong tanong kay Zion. “Let her go!” Utos nito.

“No.” Matigas ding sagot ni Zion. “Akala ko ba gusto mo sya? Then why did you let her wear that bikini?!” Tanong pa nito kay Evan. “Ah alam ko na, dahil gusto mong makita ang katawan nya, diba? Look at you! Ni hindi ka nga kumukurap habang nakatingin sa katawam nya. Just to remind you, hindi sya gaya ng mga naging babae mo! Hinding hindi ka nya magugustuhan- alam mo kung bakit? She hates you! Suklam na suklam sya because of how you treated her.” Pagtatapos nya.

Napahawak ako sa bibig ko sa labis na gulat nang biglang suntukin ni Evan si Zion.

Zion fell on the ground at nagulat ako nang pumatong sa ibabaw nya si Evan at muli sya nitong pinaulanan ng suntok.

“Ptangna mo! Hindi yan totoo!” Galit na galit na sabi ni Evan. “I will kill you asshole! I will fvcking kill you!” Dagdag nya pa.

I cried when I saw blood on Zion’s face. Punong puno na sya ng dugo. Mabilis akong tumakbo para awatin sila pero masyadong malakas si Evan. I can’t stop him.

“Tama na please! Tumigil kana!” Sigaw ko habang umiiyak.

Lumapit na rin ang apat nyang kaibigan para awatin sya pero pati sila nasuntok na rin ni Evan sa labis nitong galit. Hindi ko na alam ang gagawin ko! Mapapatay nya si Zion kapag hindi sya tumigil.

Kaya naman muli akong lumapit sa kanya, susubukan ko sana syang yakapin mula sa likod para pakalmahin pero nagulat ako nang biglang dumapo ang kamao nya sa mukha ko.

Natumba ako sa lakas ng pagkakasuntok nya sa akin.

“Angel!” Sigaw ni Nathan. Mabilis syang lumapit sa akin. Biglang nanlabo ang paningin ko. “Oh good! Your face is bleeding!” Aniya.

Napahinto si Evan sa pagsuntok na ginagawa nya kay Zion. He looked at me habang nakahawak sya sa kanyang sintido dahil sa labis na gulat. Punong-puno ng pagsisi ang kaniyang mga mata and I saw tears on his eyes.

Tumakbo sya palapit sa amin ni Nathan at nang makalapit na sya sa amin ay agad nya akong binuhat.

“No hon, wake up please I’m sorry. I’m sorry hon.” Lumuluhang sabi nya. “I’ll bring you to the clinic” aniya at nagsimula na syang tumakbo.

Unti-unting dumidilim ang paligid hanggang sa nawalan na ako ng malay.

Chapter 25

Minulat ko ang mga mata ko at ang unang bumungad sa akin ay ang natutulog na si Evan sa upuan habang mahigpit nyang hawak ang kanang kamay ko.

I noticed that I’m not wearing that bikini anymore dahil naka hospital gown na ako.

Naramdaman ko ang paghapdi ng labi ko at pagsakit ng kanang pisngi ko. Biglang bumalik sa alaala ko ang lahat ng nangyari. Hinawakan ko ang pisngi ko gamit ang kaliwa kong kamay at may nakapa ako doon na wound patch pati na rin sa labi ko.

He accidentally punched me dahil sa sobrang galit nya kay Zion, nawala na sya sa sarili na kahit pati ako nasaktan nya. Tinanggal ko ang kamay nyang nakahawak sa kanang kamay ko. Bumangon ako sa kama at lumabas ako sa private room na yon. Pero bago pa man ako makalabas ng clinic, I saw Zion in the other room while his face is full of wounds and he is alone. Parang may kumirot sa puso ko seeing him on that situation. Kaya hindi na ako nagdalawang isip na pumasok doon.

Umupo ako sa gilid ng kama nya. I hold his hands. Hindi ko na naiwasang mapaiyak dahil sa natamo nyang sugat sa mukha dahil kay Evan.

“I’m sorry.” Umiiyak na sabi ko.

Bigla kong naramdaman ang paggalaw nya at mahigpit nyang hinawakan ang kamay kong nakahawak sa kanya.

“Stop crying.” Nahihirapang sabi nya sa akin.

“Ka-kamusta ang pakiradam mo?” Alalang tanong ko.

“I’m good. Malayo to sa bituka.” Biro nya pa sabay ngisi. Napatawa ako dahil sa kabila nang dinanas nya nagagawa pa rin nyang mag biro.

“Sorry talaga. Dahil sa akin-dahil sa akin–”

“Shhhh. Tama na. Hindi ikaw ang may kasalanan. Hindi mo naman kasalanan na magkagusto sayo ang gagong yon. Now I realized how crazy he is, being inlove with you.” Aniya. Napayuko ako at natahimik. Hindi ko alam ang sasabihin ko.

“You should leave their place. Umalis kana don Gel.” Panghihikayat nya.

“I- I can’t.” Sagot ko.

“Why? Bakit hindi mo kayang umalis sa kanila? We’re here to help you.” Tanong nya.

“Ka-kasi…ku-kung hindi dahil kay Evan, baka wala na si Mommy ngayon. S-sya ang tumulong sa akin sa pagpapagamot kay Mommy and I owe him for that.” Pagtatapat ko.

Napabuntong hininga sya. “Magkano ba ang tulong na binigay nya? I will ask my parents to give that money back para makaalis kana sa kanila.”

“Ha-half a million.” Sagot ko.

“That’s a huge amount of money, but I’ll try to talk to my parents. Gagawin ko ang lahat para makaalis kana sa kanila.” Determinado nyang sabi.

“Hi-hindi mo na kailangang gawin yon. Okay na ako sa kanila. Maayos na ang pakikitungo sa akin ni Evan, hindi na sya tulad ng dati.” Paliwanag ko.

“Look at your face. Sinuntok ka nya. Nagawa ka nyang saktan. I’m pretty sure that he can also do that sa iba pang pagkakataon.” Aniya.

“Aksidente lang ang nangyari. Hindi nya yon sinasadya.”

Bigla nyang binitawan ang kamay ko at mariin nya akong tinitigan. “Bakit parang pinagtatanggol mo ang lalaking yon? Dati halos umiyak kana dahil sa kung paano ka nya tratuhin tapos ngayon ayaw mo ng umalis sa kanila at pinagtatanggol mo pa sya.” Kunot noong usisa nya.

Bakit nga ba? Hindi ko din maintindihan ang sarili ko. Parang nawala na ang interest ko na umalis sa puder nila Evan. Hindi ko alam. Anong nangyayari sa akin?

“Tumatanaw lang ako ng utang na loob. Nagbago na sya Zion, hindi na sya tulad noon.” Dahilan ko.

“Nagbago? Kung nagbago sya bakit hindi ka pa rin nya hinahayaang lumapit sa akin? Baka nagbago sya dahil nagtapat na sya sayo ng nararamdaman nya. He likes you Gel, or should I say, he’s inlove with you. At naalala mo pa ba yung sinabi nya na sa kanya ka lang daw? You’re not a thing to be a possession.” Napalunok ako. I remain silent. “Gusto mo na rin ba sya kaya ayaw mo ng umalis sa kanila?” Biglang bumaba ang tono ng boses nya.

Bumilis ang kabog ng dibdib ko sa tanong nyang iyon.

Ano nga ba ang nararamdaman ko? Naguguluhan ako! Lahat ng galit, poot at pagkamuhi ko kay Evan unti-unti nang nawawala. Pero hindi ko dapat to nararamdaman dahil sya pa rin yung lalaking gumahasa at bumaboy sa akin pero bakit? Hindi ko maintindihan ang sarili ko.

“Natahimik ka? So gusto mo nga sya?” Malungkot nyang tanong.

“Hi-hindi. Hindi ko sya gusto.” Bigla nalang iyon lumabas sa bibig ko.

“Then if you don’t, leave him.” Aniya. “Nandito naman ako para sayo.” Dagdag nya pa at kasabay non ang muling paghawak nya sa kamay ko. “I also want to say something.” Huminga sya ng malalim then he exhaled. “I like you Gel. Gusto din kita.” Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi nya. He hugged me tight.

“A-anong sabi mo?” Gulat kong tanong.

“Gusto kita.” Muli nyang sabi. “Akala ko kaibigan lang ang turing ko sayo, pero hindi eh- I have this feeling before pero I was still confuse on that time kaya ipinagsasawalang bahala ko lang, pero na-realize ko na hindi lang ito simpleng concern bilang kaibigan it is more than that. I want to see you, I want to be with you, I want you safe, I want you to be happy, ayokong nakikita kang nahihirapan, gusto ko maging okay ka.” Pagpapaatuloy nya. Hinawakan nya ako sa kanang pisngi kung saan walang benda at biglang bumilis ang kabog ng dibdib ko sa sunod nyang ginawa.

He kissed me!

Pagkatapos non, natulala nalang ako. Hindi ko alam kung totoo ba ang nangyari o nananginip lang ako.

“Gusto kita. Gustong gusto.” Nakangiting sabi nya.

Hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko. Ang lalaking tinatangi ko noon pa man, ang lalaking laging nandiyan para sa akin ay gusto din pala ako.

I suppose to feel something, like there’s a fireworks inside my heart or there’s an electric shock runs on my body because the person I like, likes me too pero bakit? Bakit wala akong maramdaman.

Hindi ko maintindihan. Dapat maging masaya ako. Dapat nagtatalon na ako sa tuwa. Dapat abot tainga na ang ngiti ko pero bakit?

Bakit wala akong maramdaman?

“A-alis lang ako. I’m sorry.” Iyon lang ang nasabi ko pagkatapos nyang magtapat ay mabilis akong lumabas ng silid nya.

Pero napahinto ako sa paghinga nang makita kong nasa labas si Evan. Blanko ang mukha habang nakatingin sa glass window sa silid ni Zion.

Kanina pa sya don?

Napalunok ako. Dyosko! He saw us! Nakita nya na hinalikan ako ni Zion!

Biglang nagkuyom ang palad nya. Umigting ang kaniyang mga panga at galit syang nakatitig sa akin.

“E-evan.” Kinakabahang sabi ko.

Hindi sya sumagot at nanginig ang katawan ko nang pinagsusuntok nya ang pader at lahat ng mahawakan nya ay sinisira nya.

Puro na sya sugat at nagdurugo na ang kaniyang kamao. Kaya naman lumapit ako sa kanya kahit punong puno pa ng kaba ang dibdib ko. Kahit na nasuntok nya na ako sa pagtatangka kong pagyakap sa kanya para pakalmahin sya, I should try to do it again.

Niyakap ko sya mula sa likod.

“Please. Tumigil kana.” Lumuluhang sabi ko.

Mabilis ang panhinga nya. At unti-unti iyong naging mabagal.

Hinawakan nya ang mga braso kong nakayakap sa kanya at unti-unti nya iyong inalis. Pumaharap sya sa akin.

“Lumayo ka muna sa akin.” Walang buhay nyang sabi at naglakad sya palayo.

Biglang kumirot ang puso ko at muli akong naiyak.

Tumakbo sya papuntang dalampasigan. Kahit gabi na, maliwanag pa rin ang paligid dahil sa liwanag na nagmumula sa buwan. Sinundan ko sya.

When he finally reached the shore, muli nyang pinagsusuntok ang buhangin at sumigaw sya ng sumigaw. I felt his anger with sorrow. Alam kong gustong gusto nya ako, and I know that he is in pain

Naglakad ako palapit sa kanya. Huminga ako ng malalim.

“E-evan.” Pagtawag ko sa kaniya.

Napatigil sya sa pagsigaw at pagsuntok na ginagawa nya sa buhangin. Dahan dahan syang pumaharap sa akin. At parang may sumaksak sa puso ko nang makita ko syang umiiyak.

“Diba sabi ko sayo, iwan mo akong mag-isa!” Basag na boses nyang bulyaw sa akin. Pero hindi ako nagpatinag. Naglakad ako palapit sa kanya.

At nang makalapit na ako, niyakap ko sya ng mahigpit. “Ho-hon.” Lumuluhang sabi ko.

“Why are you calling me hon? Diba hindi mo naman ako gusto?” Matigas nyang tanong. He removed my arms on his waist. Inilayo nya ang katawan nya sa katawan ko at mahigpit nyang hinawakan ang magkabila kong balikat.

Masama ang titig na binibigay nya sa akin. Galit at lungkot ang nakikita ko sa kaniyang mga mata.

“Tama nga ako. May gusto ka sa putang*nang lalaking yon!” Sigaw nya. “Masaya ka na? Gusto ka din ng gagong yon! Ano na ang susunod nyan? Magiging kayo na?” Tanong nya sabay tawa ng patuya.

“Ho-hon.” Muli kong sabi. Patuloy pa rin ang luha ko sa pagpatak nito kaya pinunasan ko yon.

“Putang*na!” Mura nya. “Hon?! Hon?! Gago kaba? Ginagago mo ba ako? Anong akala mo? Sa isang tawag mo lang sa akin ng ‘Hon’ magiging okay na ako? Ulol!” Sigaw nya pa. Damang dama ko ang galit nya. Pero hindi ako nagpatinag, I hugged him again. He’s still breathing heavily.

“Gusto kita. Gusto din kita.” Mahinang sabi ko habang nakasubsob ako sa matigas nyang dibdib. Unti-unting bumagal ang paghinga nya at naging kalmado ito.

Hinawakan nya ang magkabila kong pisngi, napadaing ako dahil sa biglaan nyang paghawak sa sugat kong naroon.

“Anong sabi?” Siryosong tanong habang mariin syang nakatingin sa aking mga mata.

“Hindi ko alam kung paano nangyari. I shouldn’t feel this because you raped me! Dapat galit ang nararamdaman ko at hindi ito. Pero hindi ko maintindihan. Naguguluhan ako sa nararamdaman ko, pero sa tingin ko- sa tingin ko gusto na din kita.” I cried again after saying that. “I like you.” Muli kong sabi.

“W-what? Fo-for real?” Hindi makapaniwalang sabi nya. Tumango ako bilang tugon.

Biglang may gumuhit na ngiti sa kaniyang mga labi at kasabay noon ang pagdampi ng mainit nyang labi sa labi ko.

“I love you! I fvcking love you!” Sigaw nya at kasabay noon ang mahigpit nyang pagyakap sa akin.

Biglang gumaan ang pakiramdam ko. Ang sarap sa pakiramdam. Parang may mabigat na bagay ang biglang nawala sa dibdib ko.

“So ibig sabihin ba nito pwede na akong manligaw?” Nakangiting tanong nya pagkatapos nyang kalasin ang mahigpit nyang yakap sa akin.

Parang may kumiliti sa puson ko sa tanong nya. “Li-ligawan? A-ako?” Gulat kong sabi.

“Oo. Liligawan kita. Should I start now?” Muli nyang tanong sabay kindat. Bigla kong naramdaman ang pag-akyat ng init sa pisngi ko.

“A-ano. Ka-kasi. Hi-hindi ko alam.” Sagot ko sabay yuko.

Inangat nya ang mukha ko at binigyan nya ako ng matamis na ngiti.

“Liligawan na kita sa ayaw at gusto mo.” Aniya. “O kung ayaw mo, pwede naman na tayo na agad ngayon.” Biro nya pa sabay ngisi.

Liligawan nya ako? Magiging kami? Hindi ko maintindihan pero ang sarap pakinggan. Napangiti ako sa tinuran nya.

“I-ikaw ang ba-bahala.” Utal kong sabi.

“Talaga?” Biglang nagning-ning ang kaniyang mga mata. Tumango ako bilang tugon.

Muli nya akong niyakap ng mahigpit. Hinalikan nya ako sa noo ko. “Syempre gusto ko na maging tayo sa pormal na paraan. I will still court you hon.” Sabi nya at muli akong napangiti.

Hindi ko alam pero parang sasabog yung puso ko sa saya at gaan ng nararamdaman ko ngayon. Siguro nga pinagsamantalahan nya ako, dapat galit pa rin ako sa ginawa nya. Pero yung galit na iyon, unti-unting nawala dahil sa kanya ko lang naramdaman na sobrang importante ko at ramdam na ramdam ko ang pagmamahal nya. Noong dinukot kami ng mga hindi kilalang mga lalaki, doon ko napatunayan na sobra sobra ang pagmamahal nya sa akin. Mas importante pa ang kaligtasan ko kaysa sa kanya. At sya yung taong may paninindigan, dahil nangako sya sa akin na hindi na nya gagawin sa akin yung mga malalaswang bagay na pinapagawa nya noon at ginawa nya naman. Kaya nyang magtiis matupad lang ang pangako nya. I know this sounds crazy and insane pero mukhang nahuhulog na ako sa taong nanamantala sa akin.

Sino namang matinong tao ang magkakagusto sa taong gumahasa sa kanya. It really sounds insane. Pero, I don’t know. Hindi ko alam, siguro nga baliw na ako. O sadya madali lang akong makalimot ng pagkakasala ng iba at mabilis ko silang napapatawad pero ewan, I don’t really know what happened. I don’t have any idea that I would end up liking him- falling for him.

Evan is a devil, he will always be. But he is that devil who made me a fallen angel.

Chapter 26

WARNING: SPG

“Nandito na ba tayo?” Tanong ko kay Evan, kanina pa nakapiring ang mga mata ko dahil may surprise daw sya sa akin.

“Almost. Malapit na.” Aniya. Nasa likuran ko sya habang nakahawak pa rin sya sa magkabila kong balikat para gabayan ako sa paglalakad. Kanina pa namin inaakyat ang hagdan na ito pero bakit parang walang katapusan?

Biglang may kakaiba akong na amoy at sobrang bango.

“Ang bango.” Ang sabi ko.

“We’re here.” Ani Evan at dahan dahan nyang tinanggal ang piring sa mata ko.

Unti-unting luminaw ang paningin ko. At namilog ang mga ito sa ganda ng nakikita ko ngayon. Sobrang ganda! Ang daming bulaklak at nasa tuktok kami ng isang bundok ngayon at ang bundok na ito ay napapalibutan ng iba’t ibang klase at kulay ng bulaklak.

Muli kong nilanghap ang mabangong hangin. Para akong nasa ulap, ang bango at sobrang nakaka-relax.

“How’s this place?” Tanong nya.

“Sobrang ganda.” Tugon ko. “Paano mo nalaman ang lugar na ito?” Balik kong tanong.

Natawa sya. “We own this place. Lahat ng nakikita ng mata mo, it’s our family’s property.” Sagot nya.

Hindi ko ma-imagine kung gaano ba sila kayaman. They owned a mountain full of flowers? Seriously?

“We have a lot of business, we’re also one of the biggest flower producers in the country and we also export some of it.” Aniya. “Kung iisa-isahin ko ang business ni Dad and Mom, baka maubusan ako ng laway sa rami.” Pagyayabang nya pa.

Napalunok ako sa pagkamangha. This guy in front of me is the son of the richest businessman and woman in the country at sa dinami rami ng magaganda at mayayamang babae na pwede nyang magustuhan, sa akin pa sya nagkagusto na hindi pa tunay na babae. Napangiti ako nang mapagtanto ko kung gaano ako ka-swerte sa kanya- hindi dahil sa kung anong yaman ang meron sya kundi dahil sa kabila ng lahat ng mayroon sya- ako pa rin ang pinili nyang magustuhan at damang dama ko na totoo sya.

Niyakap ko sya ng mahigpit.

“Thank you for bringing me here. Nakakagaan sa pakiramdam. This place is so relaxing.” Masayang sabi ko.

He kissed me on my forehead. “I wanna say something.” Mariin syang nakatitig sa mga mata ko.

“A-ano yon?” Tanong ko. Hindi ko alam pero bigla akong kinabahan.

Nanlaki ang mga mata ko nang bigla syang lumuhod sa harap ko. May kinuha sya sa bulsa nya na maliit na kahon na parihaba. He opened the box and I saw a beautiful necklace. The necklace has two letters, A and M and those letters are made of diamonds. Napatakip ako sa bibig ko sa labis na gulat.

Anong ibig sabihin nito?

“Mahigit isang buwan na, I think this is the right time to ask you this.” Panimula nya. Huminga sya ng malalim at ngumiti. “Will you be my girlfriend?” Tanong nya.

Parang tumigil sa pagpintig ang puso ko. Biglang gumuhit ang kurba sa aking mga labi at parang maiihi ako sa kiliting naramdaman ko sa puson ko.

Isang buwan na ang nakalipas simula nang sabihin ko kay Evan na gusto ko rin sya. Ang daming nangyari sa lumipas na isang buwan. Natalie bursted in anger when she found out that Evan likes me. Hindi nya iyon matanggap at pinagbantaan nya pa na sasabihin nya daw ang lahat sa magulang ni Evan. Natakot ako sa sinabi nya, but she didn’t do it. Siguro dahil nasa Batangas sila at wala sa Manila dahil semester break namin kaya wala syang panahon. Pero natatakot ako. Paano kung malaman ng mga magulang ni Evan?

Ano na ang mangyayari?

Nagbago na rin ang pakikitungo sa akin ng apat na kaibigan ni Evan na sina Gerome, Troy, Dennis at Patrick. When they found out that their friend likes me, naging maingat na sila sa mga sinasabi at kilos nila sa akin. They address me again in my first name at hindi na ‘pretty’ dahil ayaw daw ni Evan non. Wala namang nagbago sa pakikitungo sa akin ni Nathan, ganon pa rin sya he still likes me dahil simula palang naman may hinala na sya na may gusto sa akin si Evan kaya hindi na sya nabigla and he sees him as a competitor pero kay Zion, malaki ang nagbago.

Hindi na nya ako tinatawagan or tine-text. At noong last day namin sa isla, hindi nya na ako pinansin. I tried to approach him but he is avoiding me. Gusto ko syang makusap para maging okay na kami dahil ayokong masayang ang lahat ng pinagsamahan namin bilang magkaibigan. Alam ko, sobrang mali ng ginawa ko dahil tinakbuhan ko sya pagkatapos nyang magtapat ng nararamdaman nya sa akin. Sobrang gulong gulo at nabigla lang talaga ako noon . Sana maging okay na kami.

“Hon?” Pagtawag sa akin ni Evan kaya muli akong nanumbalik sa ulirat ko. “Hindi mo pa sinasagot ang tanong ko.” Nakangusong sabi nya! Ang cute!

Muli kong tinitigan ang kwintas na hawak nya. Napangiti akong muli. Tinitigan ko sya sa kaniyang mga mata. “Yes. I want to be your girlfriend.” Sagot ko at kasabay non ang pagpatak ng luha sa aking mga mata sa labis na saya.

“Yes! You said yes! Talaga? Oh sh*t! I love you hon!” Tuwang tuwang sabi nya. Mahigpit nya akong niyakap at pagkatapos non ay muli nya akong tinitigan sa aking mga mata. He wiped my tears and he smiled again. “Hindi mo alam kung gaano ako kasaya ngayon.” At kasabay n’on ang paglapat ng labi nya sa labi ko.

He kissed me. Pero hindi ko alam, my body moved by itself and I hold his neck while kissing him. Ramdam ko ang pagkabigla nya sa ginawa ko, but I want to show him that I like him too.

“You’re being aggressive.” Puna nya habang nakakunot ang noo. Kaya napayuko ako sa hiya!

“Sorry.” Paumanhin ko.

“Don’t say sorry. I liked it.” Aniya. Kinuha nya ang kwintas sa labas ng kahon at isinuot nya iyon sa akin.

“Anong ibig sabihin ng AM?” Tanong ko dahil wala akong kaide-ideya kung anong ibig sabihin ng initials na iyon.

Muli syang ngumiti. “Angel Montenegro.” Sagot nya. “Sinuot mo na ang kwintas na yan hon. Ibig sabihin, wala ka ng kawala sa akin. Akin na akin ka na at ikaw ang magiging ina ng mga anak ko.” Dagdag nya pa.

Napatawa ako. “May nakakatawa ba sa sinabi ko?” Siryosong tanong nya.

“Wala. Ka-kasi, alam mo namang imposible akong magbuntis.” Tugon ko.

“We’re rich hon. We can do everything to let that happen. Alam kong imposible pero may paraan- “ Paliwanag nya.

Oo nga naman. Kahit hindi ko kayang magbuntis, I know there’s a way to have a child from me and from him. Pero bakit ko ba iniisip ang anak? Ni hindi pa nga ako nakaka-graduate eh. Silly mind!

“Hon, pwede ba akong mag-request?” Tanong ko.

“Ano yun hon?” Aniya sabay yakap sa akin.

“I want to keep this relationship as a secret. Gusto ko ako at ikaw lang ang nakaka-alam.” Tugon ko.

Bigla nyang kinalas ang mahigpit nyang yakap sa akin. “But why?” Kunot noo nyang tanong. “I want the world to know that the person I love is now my girlfriend.” Aniya pa.

“Ayoko.” Pagtutol ko. “Natatakot ako. Ayokong malaman ng iba na may relasyon tayo, lalo na ang mga magulang mo. They would surely freak out because their only son have a relationship with a homo like me. Ano nalang ang sasabihin ng iba at ng mga magulang mo. Sigurado ako na hindi nila matatanggap.” Paliwanag ko.

“I don’t care!” Matigas nyang sabi.

“If you don’t, I do. I do care dahil alam kong gagawa sila ng paraan para paglayuin tayo. Gusto mo ba yon? Kaya please, pumayag kana, let’s keep it secret.” I hold his hands.

Bumuntong hininga sya. “Okay, I understand.” Malungkot nyang sabi.

Hinawakan ko sya sa pisngi nya. “Don’t feel sad. Wala namang magbabago. I’m still your girlfriend kaso nga lang secret.” Nakangiting sabi ko.

“Okay. It’s better than nothing.” Aniya kaya kinurot ko sya sa pisngi.

---

Kinagabihan, hindi pa rin ako makatulog. It’s already one in the morning and I’m still up. Hindi ko pa rin lubos maisip na dadating kami sa ganito ni Evan. Siguro kung makakausap ko lang ang sarili ko sa nakaraan, my self would definitely go crazy and I would surely say to myself that I’m insane and crazy of having a relationship with the person who raped me.

Muling bumalik sa ala-ala ko ang tagpo noong pinagsamantalahan ako ni Evan. Pero wala na yung bigat ng loob ko, hindi na ako nagagalit. I know something happened for a reason. Yung galit ko kay Evan ay napalitan na ng pagmamahal, it really sounds crazy but I started to love him, those bad things that happened have been wiped off by the good things that he did. Natakpan na ng pagmamahal nya ang masamang ala-ala ng nakaraan. Akala ko noon, imposible ko syang mapatawad pero heto ako minamahal sya.

At dahil sa dami ng pumapasok sa isip ko, naisipan kong lumabas ng silid namin ni Mommy. I went to the pool area at binabad ko ang paa ko sa pool. Tumingala ako sa kalangitan at wala akong nakitang buwan at ni isang bituin. Mukhang uulan yata?

“What are you doing here?” Napahawak ako sa dibdib ko sa labis na gulat. Nilingon ko sya at kunot-noo syang nakatayo sa likuran ko.

“Hi-hindi ako makatulog eh.” Sagot ko sabay ngiti.

Umupo sya sa tabi ko at binabad nya din ang paa nya sa pool.

“Bakit hindi ka makatulog?” Tanong nya.

“Wala, ang dami kasing pumapasok sa isip ko.” Tugon ko.

Evan suddenly hugged me tightly. “Ako din, hindi makatulog. I still can’t believe that you’re mine now.” Nakangiti nyang sabi.

Napahinto kami sa biglaang pagbuhos ng ulan. Susubukan ko sanang pumasok sa loob para hindi mabasa pero mahigpit na hinawakan ni Evan ang kamay ko at nagulat ako nang bigla syang tumalon sa pool at hinila nya rin ako, so we both fell on the pool.

“Bakit ka tumalon?” Mataray kong tanong sa kanya. “Basang basa na tuloy tayo! Ang lamig-lamig pa.” Reklamo ko naman.

Ngitian nya ako and he touches my face using his both hands. “Nilalamig ka? Then we can make it warm.” Aniya.

“Ha?” Naguguluhang tanong ko. Lalong lumakas ang buhos ng ulan.

Biglang bumalik sa ala-ala ko yung time na na-kidnap kami. Umuulan din ng oras na yon, and that’s the day I started to feel something for him.

Ngitian nya ako ng nakakaloko. Nakaramdam ako ng kaba sa ngiti nyang iyon. He hugged tightly again. “Hon.” Pagtawag nya.

“Ba-bakit?” Nautal na ako sa kaba.

“I want you.” Sagot nya. “I want you now.” Dagdag nya pa.

“Wa-want? A-anong ibig mong sabihin?” Punong-puno ng kabang tanong ko.

“I want to make love with you now.” Tugon nya. Kitang kita ko ang nag-aapoy nyang mga mata- hindi sa galit kundi sa matinding damdamain na nararamdaman nya ngayon.

Napalunok ako. Dumagundong ang dibdib ko sa labis na kaba. He wants me? Now? Dito sa pool while it’s raining? No! I can’t. Parang hindi ko pa yata kaya.

He had me the time he raped me at hindi na iyon nasundan pa. Hindi ko alam, he’s already my boyfriend pero hindi ko pa yata kaya.

“I-I’m sorry hon. Hi-hindi pa ako ready.“pagtanggi ko.

Biglang nalungkot ang mukha nya. He looks so sad. “I-I understand.” Walang buhay nyang sabi. “Sige na, umahon na tayo. Baka magkasipon ka pa.” Aniya. Akmang hahawak na sana sya sa handrail dito sa pool nang pigilan ko sya.

Hindi ko alam, pero I want to give what he wants. Nalulungkot ako na makita syang malungkot, hindi ko na maintindihan ang sarili at katawan ko. My body is doing the opposite of what my mind wants.

“I’m sorry.” Paghingi ko ng tawad.

“It’s okay.” Aniya at ngitian nya ako ng pilit.

Niyakap ko sya mula sa likod. I feel the heat when his body touches mine again. “D-do it. I- I think I’m ready.” Kabang kaba na sabi ko.

Mabilis nyang inalis ang braso kong nakayakap sa kanya. Pumaharap sya sa akin. Kitang kita ko ang pamimilog ng kaniyang mga mata kahit na malakas ang buhos ng ulan.

“A-are you serious?” Gulat nyang tanong.

I cleared my throat. Huminga ako ng malalim. “Y-yes.” Sagot ko.

“Kung napipilitan ka lang, huwag mo ng gawin hon. Alam kong hindi ka pa handa.” Komento nya. Muli nya sana akong tatalikuran nang pigilan ko sya.

Hindi na ako nagsalita. I kissed him. Humawak ako sa leeg nya at muli ko syang hinalikan. Ramdam ko ang pagkabigla nya sa ginawa ko. Hindi ko na rin alam kung ako pa ba to, I never imagined my self to be this aggressive. Maybe Evan did unleash this hidden part of me na ngayon ko lang din nakilala.

Evan kissed me back at mas agresibo ang halik na binibigay nya sa akin. His hands run on my body and now he is squeezing my butt and my breast.

Bumaba ang halik nya sa leeg ko hanggang sa buong pwersa yang hinubad ang suot kong t-shirt and I am now topless, I’m not wearing my bras dahil patulog na ako kanina at hindi ako nagba-bra kapag natutulog. Napasinghap ako sa biglaan nyang pagdila sa dibdib ko. Napasambunot ako sa buhok nya. He played with my nips and sucked it, napapikit ako sa kiliti at sarap ng nararamdaman ko ngayon. Sobrang ibang-iba ito noong unang beses nya itong ginawa sa akin, I didn’t feel anything on that time-only fear. Pero ngayon, iba na. Kakaiba at wala na akong alinlangan pa habang ginagawa nya ito sa akin.

He suddenly took off my pajamas and my undies. I’m totally naked now. Sya naman ay naghubad din ng boxer shorts at sando at ngayon nga parehas na kaming hubad. Hindi ko na maramdaman ang pagpatak ng ulan kahit patuloy pa rin ito sa pagbuhos, tanging init ng katawan nalamang ni Evan ang nararamdaman ko ngayon.

“This is all mine.” Anas nya habang patuloy sya sa pagsipsip sa dibdib ko. Damang dama ko ang pagkalalaki nya na tutusok sa hita ko kaya naman, I hold his manhood tightly. His thing is quite big and thick kaya dalawang kamay na ang ginamit ko para hawakan iyon. I move my hands up and down and that made him cursed. “Oh sh*t hon! Ang sarap!” Muling sabi nya.

“I want to own you now.” Muling sabi nya. Ipinalupot nya ang mga binti ko sa kaniyang bewang at kumapit ako ng mahigpit sa balikat nya. He is now thrusting his thing in me. Napangiwi ako sa hapdi at sakit.

“I-it hurts.” Inda ko.

“I’ll enter you gently okay?” Saad nya kaya muli akong pumikit at kumagat sa labi para tiisin ang sakit.

Dahan dahan nya nang pinapasok ang pagkalalaki nya sa akin, para akong hinihiwa. Ramdam ko ang pagpatak ng luha ko kasabay ng pagpatak ng ulan. I’m crying because of the pain. Pero kailangan ko tong tiisin. Alam kong aabot din kami sa ganito and I need to get use to this.

“Oh hon!” Napasigaw ako nang maipasok nya na ang buo nyang pagkalalaki sa akin. Lalo kong hinigpitan ang pagkakakapit sa mga balikay nya at ngayon nga, dahan dahan na syang gumagalaw.

He’s gently moving in and out in me at unti-unti- nararamdaman ko ang pagkawala ng sakit. And when Evan noticed it, he made his move fast at mas binilisan nya pa.

“Oh fvck! Oh! Ugh! Hon!” Pag-ungol nya. He kissed me again while doing the movement in me. Hindi ko na rin maiwasang mapungol sa sarap at sakit ng nararamdaman ko.

“Oh sht! I’m cmming hon! I’m c*mming! Oh! Fvck!!” He moaned so hard as he move in me. At naramdaman ko ang pagsabog nya sa loob ko.

Hingal na hingal kaming parehas. Muli nya akong hinalikan sa noo at niyakap ng mahigpit.

“I love you hon.” Aniya sa pagod na tono.

“Mahal din kita.” Tugon ko.

Chapter 27

Natapos na ang semester break at ngayon nga, balik eskwela na kami ni Evan. We are near to have our diplomas and exit the college life. Three more semesters at makaka-graduate na kami. I need to study hard because one of my goal is to graduate with flying colors. Gusto kong patunayan sa lahat na kahit sa kabila ng nangyari kay Dad, I could still make it and make them proud of me. Gusto kong patunayan na ang sinasabi nilang anak ng bogus na Engineer ay may mararating sa buhay at magiging matagumpay.

Maaga akong gumising para maghanda sa pagpasok sa eskwela. Tinulungan ko din sina Manang Fely at Carla sa paghahanda ng umagahan. Pero nagtaka ako nang mapansin kong sobra ang nilagay ni Carla na pinggan sa hapag.

“Bakit apat na plato ang nilgay mo sa mesa Carla?” Tanong ko. “Tatlo lang naman sila.” Dagdag ko pa. “May nakikita kaba na hindi namin nakikita?” Pagbibiro ko naman.

“Wala akong third eye no. May bisita sila Mayor eh kagabi lang dumating, nasa guest room kaya inapat ko na ang mga plato.” Sagot nya.

Napakunot ang noo ko. “Sinong bisita?” I curiously asked.

“Babae yung bisita nila, mukhang girlfriend yata ni Sir Evan.” Tugon nya.

What? Girlfriend? Eh ako yung girlfriend nya? Who’s that girl?

Ilang sandali pa, dumating na sa dinning area ang mag-asawang Montenegro kaya naman mabilis akong nagtungo sa silid ni Evan para gisingin sya. Kumatok ako ng tatlong beses sa pinto at biglang sumikip ang dibdib ko nang may marinig akong tawanan sa loob ng silid nya.

Nanginginig ang kanay ko habang pinipihit ko ang door knob at dahan dahan kong binuksan ang pinto.

Parang may sumaksak sa puso ko nang makita kong masayang nagtatawanan si Evan at ang magandang babae na ngayon ko lang nakita. They’re sitting on the bed while laughing.

“Ha-handa na po ang agahan S-Sir.” Saad ko.

“No, seriously you became so beautiful. That dress and make up are perfect on you.” Saad ni Evan sa babaeng kasama nya.

“Well, if that praise came from a guy, I’ll believe that then.” Natatawang sabi naman ng babae.

Parang maiiyak na ako sa nakikita ko ngayon. “Sir handa na po ang agahan.” Muli kong sabi. Mukhang hindi nya ako napansin dahil busy syang kausapin ang magandang babaeng kasama nya.

Ngitian ako ni Evan na parang wala lang. “Bababa na kami.” Sagot nya.

“O-okay po.” At naglakad na ako pababa. Hindi na ako bumalik ng kusina, nagtungo ako sa silid namin ni Mommy at pumasok ako sa banyo. I sat on the toilet while holding my chest dahil sobrang nahihirapan akong huminga.

Sino ang babaeng yon? Bakit ang saya saya nilang dalawa? At girlfriend? Totoo ba na girlfriend nya yon? No! I can’t be! Ako lang ang girlfriend nya.

“Sweetie are you okay?” Tanong sa akin ni Mommy mula sa labas ng banyo.

“Opo Mommy.” Tugon ko.

Huminga ako ng malalim then I exhaled.

Lumabas ako ng banyo at kumuha ako ng damit sa cabinet namin ni Mommy. I chose to wear this simple pink pastel blouse and high waisted jeans. Humarap ako sa salamin. I look so simple. Biglang bumalik sa isip ko ang babaeng kasama ni Evan sa silid nya. She’s very beautiful having long curly hair, flawless skin and her make-up really suits her well. Ganon ba ang babaeng gusto ni Evan? Kung ganon ang gusto nya, bakit nya ako nagustuhan? Naguguluhan ako.

Hindi ko alam pero bigla nalang akong nag-over think. Bigla kong na-isip na baka one day iwan nya ako at ipagpalit sa tunay na babae. Paano nga kung mangyari yon? Tinignan ko muli ang sarili ko sa salamin. Hindi ko alam ang nararamdaman ko pero I want to change this simple aura na meron ako. Kaya naman hinubad ko ang suot kong damit. Naghanap ako ng magandang dress, I chose to wear this red sun dress and I partnered it with a black sandals.

Muli kong tinignan ang sarili ko sa salamin. It looks good on me. Naisipan kong hiramin ang make-up ni Mommy, I watched her put make up on her face before at naalala ko pa rin kung paano ako inayusan ni Carla noon so I think I can do this by myself.

I started to put blush on my cheeks and mascarra on my eyelashes. And lastly I put a red lipstick on my lips. Ginulo-gulo ko ng konti ang buhok ko to add volume with it at ayan, I’m ready to go. Kinuha ko ang shoulder bag na bigay sa akin ni Zarina at naglakad na ako palabas ng silid namin.

Pagdating ko sa sala, kita ko ang gulat na ekpresyon nila Mommy at ng iba pang kasambahay sa ginawa kong pag-aayos sa sarili ko ngayon.

“Oh sweetie, you-you look different.” Komento ni Mommy.

“Ang ganda mo Angel! Marunong ka na mag-ayos ha.” Natutuwang sabi naman ni Carla.

Ilang sandali pa, lumabas na rin ng dinning area ang mag-asawang Montenegro at napayuko ako dahil sa titig na binibigay sa akin ni Mayor kaya nakaramdam ako ng hiya- hiya hindi dahil sa hindi ako confident sa sarili ko, nahihiya ako dahil hindi ako sanay sa titig na ganon. Every time a guy stare at me like that, napapayuko nalang ako and I don’t know why.

Natuon ang atensyon ko kay Evan at sa babaeng bisita nila. Kita ko ang gulat sa mga mata nya nang makita nya ako.

“Oh, hey. You are Angel right?” Tanong sa akin ng magandang babaeng bisita nila.

“O-Opo Ma’am.” Tugon ko.

“Oh dear, don’t call me Ma’am- that made me feel so old. Just call me Trish.” Natatawang sabi nya.

“O-okay po. Ti-Trish.” Saad ko sabay yuko.

Ngayon natitigan ko sya ng malapitan, hindi maipagkakaila na nakakahanga ang ganda nya. Napatulala nalang ako sa maamo nyang mukha na sobrang ganda. She looks like a beauty queen.

“Uhm. Angel, can you give me a second I wanna talk to you.” Biglang sabi ni Evan. “Follow me in my room” utos nya pa. Kaya naman sinundan ko sya patungo sa silid nya.

Pagpasok namin doon, mabilis nyang sinarado ang pinto at salubong ang kilay nya habang nakatingin sya sa akin.

“What’s with you?” Singhal nya sa akin. Is he mad? Why?

“H-ha? Anong ibig mong sabihin?” Nagugulahang tanong ko.

Umiling sya sabay hawak sa sintido. He looks so stress. Anong problema nya?

“Bakit? A-ano ba yun hon?” Tanong kong muli. Naglakad ako palapit sa kanya.

“Hon. Look at yourself. Bakit ganyan ang suot mo. Ang iksi ng damit mo and you’re showing too much skin. At ano yang nasa mukha mo? Did you put make up on your face? At red lipstick pa talaga?” He yelled at me.

Napayuko ako. “Hi-hindi ba maganda? Hindi mo ba nagustuhan?” Malungkot kong tanong.

“I don’t like it.” Matigas nyang sabi. “Anong pumasok sa isip mo at nag-ayos ka ng ganyan? May pinopormahan ka ba sa school?” Usisa nya pa.

“Wala. Walang akong pinpormahan sa school. Ano ba yang sinasabi mo.” Sagot ko.

“Then why did you wear that dress and put make up on your face?! You’re not like that.” Muli nyang tanong.

“Gu-gusto ko lang naman subukan.” Mahinang tugon ko. Muli akong yumuko. Para akong bata na pinapagalitan. “Gu-gusto ko lang naman maging maganda sa paningin mo.” I added.

Naramdam ko ang mga kamay nya sa magkabila kong braso. “Look at me.” Utos nya. Inangat ko ang mukha ko at tumingin ako sa mga mata nya. “You don’t have to do that. Maganda kana sa paningin ko. Sobrang ganda. Ikaw ang pinaka magandang babaeng nakilala ko.” Aniya. Niyakap nya ako at hinalikan sa noo. “Kontento na ako sayo, hindi mo na kailangan pang gawin yan. You are already perfect to me.”

“P-pero. Bakit ganon ka tumingin kay Trish? Iba yung titig mo sa kanya- at pinuri mo pa sya na maganda yung suot nyang sexy na dress at make-up.” Saad ko na parang bata. Gaadd! Hindi ko na maitago ang nararamdaman ko. “Sino ba sya? Ba-bakit ngayon ko lang sya nakita? At ngayon lang din kita nakita na close sa isang babae. Bakit sya nandito? Ano mo ba sya?” Sunod sunod kong sabi.

Bigla kong narinig ang pagtawa nya. Kaya naman kumalas ako sa mahigpit nyang yakap at sinamaan ko sya ng tingin.

“Anong nakakatawa?” Galit kong tanong sa kanya. “Walang nakakatawa” dagdag ko pa habang sinasamaan ko sya ng tingin.

Mas lalong naging malakas ang tawa nya habang hawak hawak ang kaniyang tiyan sa labis na halakhak.

“Ewan ko sayo! Bahala ka dyan!” Akmang lalabas na sana ako ng silid nya nang bigla nya akong yakapin mula sa likod.

“I love you hon. I really do.” Aniya at ramdam ko pa rin ang pagtawa nya sa paggalaw ng katawan nya mula sa likod ko.

“Bitiwan mo ako. Papasok na ako mag-isa. Baka ma-late pa ako. First day ngayon.” Pilit kong inaalis ang braso nyang mahigpit na nakahawak sa akin pero hindi ko iyon maalis dahil ang lakas nya.

“Hon, you sounded like a jealous girlfriend.” At muli ko na naman narinig ang tawa nya. “Nagseselos kaba kay Trish? Kaya naisipan mong mag-ayos?”

Buong pwersa kong tinanggal ang braso nya at sa pagkakataong ito, I did it. “Hindi no.” Pagtanggi ko. Hindi ako makatingin sa kanya ng diretso. Gaaad! I’m not good in lying.

“Hindi? Talaga lang ha?” Pang-aasar nya pa sabay ngisi.

“Hindi nga!” Bulyaw ko sa kanya.

Muli nya akong niyakap ng mahigpit. “I’m happy that you’re jealous. Kahit hindi mo aminin, alam ko. Pulang pula kana sa inis hon.” He said and laughed again. Nakakainis. “Huwag ka ng magselos kay Trish. Pinsan ko sya from France. Nagbabakasyon lang sya dito. Pinuri ko sya sa suot nyang damit at make up kanina dahil hindi sya ganon noong bata pa kami. To-tomboy tomboy sya noon, she’s a boyish type of girl kaya nagulat lang ako that she really looked like a total woman now. She asked me about her looks that’s why I told her my opinion.” Paliwanag nya. Parang may tinik na nabunot sa dibdib ko sa sinabi nya. Thank god!

I turned around. Humarap ako sa kanya. “Pi-pinsan mo sya? Ba-bakit ngayon ko lang sya nakita? A-at bakit sobrang close nyo? Hindi ako sanay na makita kang close sa isang babae. Na-nasanay lang ako na puro lalaki ang kasama mo. Ewan.” Usisa ko.

Muli syang tumawa ng malakas. He kissed me on my forehead again and on my nose. “Actually hindi naman talaga kami close, it just happened that she’s into swimming and she also became one of France representatives sa swimming olympic kaya naging magaan ang loob ko sa kanya.” Paliwanag nya. “Pinsan ko sya hon. Huwag mo na syang pagselosan. Bumisita lang talaga sya dito pero aalis din sya at pupunta sa beach resort namin para magbakasyon.” Dagdag nya pa.

Wait? Beach resort? Never mind Angel. Madami nga pala silang business. Huminga ako ng malalim. Kung anu-ano tuloy ang inisip ko. It only proved that I’m scared seeing Evan with other girls and being attracted to other woman kaya nagawa kong mag-ayos ngayon. Pero sabi nga nila, if that guy loves you, kahit gaano pa kaganda o ka-sexy ang babaeng nasa harap nya he would still be loyal and be attracted only with you.

Ngumiti ako at hinalikan ko sya sa pisngi. “Thanks. Alis na tayo. Baka ma-late tayo sa first day.” Pag-aya ko.

“Nope. We’re not leaving this house, magpalit ka muna ng damit.” Pagtutol nya.

Napakamot ako sa tainga ko. “Ay. Oo nga pala hehe.” Natatawang sabi ko.

Pero nahinto ako sa pagtawa nang mapansin kong nakatitig si Evan sa dibdib ko. He’s staring on my chest’s division, kaya nakaramdam ako ng pagkailang.

“Ba-bababa na ako hon.” Paalam ko.

Hindi sya kumibo. He’s still staring at it. “It’s getting bigger and bigger.” Saad nya patuloy pa rin sya sa pagtitig doon kaya naman tinakpan ko na ang dibdib ko. “Hon, let me see it again. Gusto ko lang makita.” Maktol nya na parang bata. Gaaad! This guy! Umaandar na naman ang pagka-manyakis.

“Hon. Male-late na tayo. I need to change my clothes now.” Pagtanggi ko.

“Come on. I wanna see it again.” Pamimilit nya. Wala na akong nagawa kundi tanggalin ang kamay kong nakatakip sa dibdib ko. He stares again on my chest. Masusi nyang sinuri ang dibdib ko. “C-can I touch it hon?” Tanong nya and I saw his adam’s apple moved up and down.

“No you can’t! Pipingutin ko yang ilong mo if you touch it.” Pagbabanta ko pa.

“Edi pingutin mo. I don’t care.” Nakangisi nyang sabi. “Sige na hon. After you let me touch it, pwede ka ng lumbas.” Aniya pa sabay kindat sa akin. Bigla kong naramdaman ang kiliti sa puson ko. Napalunok ako.

I don’t know what’s happening but I let him touch my breast. He squeezed it gently. “Sh*t! It’s so fvcking soft! Hmmm.” Nakapikit nyang sabi habang hinawakan ang dibdib ko.

“Okay na. Nahawakan mo na. Bye!” Paalam ko at mabilis akong lumabas sa silid nya.

Napahawak ako sa dibdib ko. Ang lakas ng tibok nito. Hindi pa rin ako sanay kay Evan. Maybe soon, I’ll get use to his perverted attitude and I don’t know why but I’m starting to like it. Gad! Is this still me? I can’t believe myself.

---

Galing akong female’s restroom at napatiggil ako nang magtama ang paningin namin ni Zion. It’s our lunch time at mukhang kakalabas nya lang ng male’s restroom at napatigil din sya habang nakatitig sa akin.

I cleared my throat. Kinakabahan man, napagdesisyunan kong lapitan sya upang makausap. Pero nang mapansin nyang palapit ako sa kanya he turned around and walked away.

“Zion sandali.” Saad ko habang hinabol sya. Nakarating kami sa mapunong bahagi ng school kung saan kaunti lang ang mga estudyante.

Hindi pa rin sya huminto sa paglalakad kaya tumakbo na ako palapit sa kanya at hinawakan ko sya sa kanang braso nya. Humarap sya sa akin and I saw saddens in his eyes. Parang may kumurot sa puso ko seeing my best friend like this.

“Mag-usap tayo please.” Pakiusap ko.

“Anong pag-uusapan natin?” Walang buhay nyang tanong.

“Tu-tungkol d-don sa nangyari. You’re avoiding me for more than a moth now.” I asked full of tense.

“Kalimutan na natin yon.” Aniya. Inalis nya ang kamay ko na nakahawak sa braso nya.

“You know that you are my only friend at ayokong maging ganito tayo. Nasasaktan ako dahil iniiwasan mo ako.” Konti nalang maiiyak na ako.

“Mas nasasaktan ako. I want to forget you, this feelings at yung mga nalaman ko. Pero sobrang hirap paring kalimutan.” Seryosong sabi nya. “I’m avoiding you to forget those things at kung hindi ko iyon gagawin- kung hindi kita iiwasan , those things would surely make me crazy.” Paliwanag nya pa.

Mga bagay na nalaman? What are those?

Now I feel the tears in my eyes. “I’m sorry. Sorry. Hindi ko kasi alam ang gagawin ko. Sorry.” Paghingi ko ng tawad.

“You don’t know what to do because you like him. Gusto mo din si Evan.” Napadilat ako sa sinabi nya. How did he know? “Narinig ko ang pag-uusap nyo sa beach. Sinundan kita noong sinundan mo si Evan.” Kitang kita ko ang pagkadismaya sa mukha nya.

He heard us? So alam nga nya? Napatakip ako sa bibig ko sa labis na gulat.

“You’re crazy. You fell in love with your rapist.” Tumingin sya sa ibang direskyon at kita ko ang pag-igting ng kaniyang mga panga. He sniffed and that’s the time I noticed that he’s already crying. “I don’t know what Evan did to you to make you feel the same as his feelings for you even he raped you. Nakakagulat lang. Hindi kita nakilala ng ganito Gel.”

Hindi na ako nakapagsalita. He already knew. Hindi ko na alam ang sasabihin ko or how to react in this situation. I stayed silent.

“Noong lumayas ka sa bahay nila? Is that the time that Evan raped you?” Tanong nya. “I noticed some bruises and hickeys on your body pero ipinagsawalang bahala ko lang. Hindi ko alam na ganon ang nangyari. Why you didn’t tell me?”

Napahagulgol ako sa iyak. “Hi-hindi ko sinabi dahil ayokong pandirihan mo ako.” Lumuluhang sagot ko. “Sa totoo lang, gusto na kita noon pa man. Ayoko lang na mag-iba ang tingin mo sa akin that’s why I didn’t tell you what happened.” I wiped my tears. “I’m sorry. I’m really sorry. Hindi ko alam na dadating ako sa point na magugustuhan ko din si Evan. I know it really sounds crazy dahil nagkagusto ako sa taong nanamantala sa akin pero nagbago na sya. He loves me. Kaya hindi ko na maiwasang mahulog sa kanya.”

Umiling-iling sya at muli nya akong tinitigan ng punong-puno ng pagkadismaya.

“He loves you? Seriously? If he loves you he wouldn’t do that!” Bulyaw nya sa akin. Now he is angry. Nanginginig ang tuhod ko. Ito ang unang beses na nagalit sya sa akin. “You are right, it sounds crazy. Totally crazy. Did you already tell your parents about what Evan done to you? I guess not. You didn’t tell them right?” Aniya.

“Hi-hindi ko sinabi. Dad was in prison on that time ayokong mag-alala sya and Mommy was comatose.” Umiiyak kong sabi. “Nagbago na si Evan. He already apologized to me at pinagsisihan nya na yung nagawa nya. I already forgive him and forget what he did.” Pagpapatuloy ko.

“Gel, bakit kay Evan pa? You’re avoiding him before at halos masuka kana sa ugali nya. Why him?” Tanong nya. “Why him?” I see him cried.

“I’m sorry Zion. Sorry.” Lumuluhang sabi ko. “Kahit ako hindi ko din alam kung paano nangyari. I don’t know. I’m sorry. I’m sorry.”

He breathed deeply and exhaled. He wiped his tears. “You said that you liked me? Do you still like me? May kahit kaunti ka pa rin bang nararamdaman para sa akin?” Mahinahong tanong nya.

Hindi ako sumagot. Hindi pa rin nawawala ang pagmamahal ko sa kanya bilang kaibigan, pero yung espesyal na pagmamahal, na kay Evan na. Napatunayan ko yon noong hinalikan nya ako. I didn’t really know what happened, bakit ganon nalang kabilis mawala ng nararamdaman ko kay Zion at napalitan iyon ng pagtingin kay Evan. Siguro naging huli na ang lahat. Huli na nung nagtapat sya sa akin, huli na dahil si Evan na ang gusto ko. Huli na para sa aming dalawa, maybe we are not meant to be. Maybe we are meant to be friends forever.

“Gel! Please sagutin mo ako!” Pakiusap nya. I saw tears again falling from his eyes.

Huminga ako ng malalim. “I still love you…as a friend. I’m sorry. Si-si Evan na ang gusto ko. I’m really sorry.” Pagtatapat ko.

Naglakad sya palapit sa akin. He hugged me. “Sana hindi ka magsisi sa desisyon mo. Sana maging okay ka. I need to accept this. Siguro nga hanggang magkaibagan nalang tayo at hanggang doon nalang iyon. Pero I need space. Ayoko munang makita ka. Iwasan muna natin ang isa’t isa. At kapag okay na ako. I’ll call you.” Aniya.

“Naiintindihan ko. I’m sorry.” Sambit ko.

Kumalas sya sa pagkakayakap nya sa akin. Tinitigan nya ako sa mga mata. “It’s okay. Totoo nga siguro ang sinasabi nila na love will make impossible things possible. Evan is a homophonic and he fell in love with you and he was your rapist but you fell in love with him. Sounds crazy- really crazy but it happened. I wish the best for you both.” Saad nya at pagkatapos non ang paghalik nya sa noo ko.

He walked away.

Chapter 28

“Are you okay?” Tanong sa akin ni Evan habang nagmamaneho sya. Pauwi na kami sa bahay at mukhang napansin nya na nga ang pagiging tahimik ko at dahil iyon sa pag-uusap namin ni Zion.

“O-okay lang.” Tipid kong tugon.

“You’re not okay.” Aniya. “What’s wrong hon? You can tell me your problem. Boyfriend mo na ako, kaya pwede mo ng sabihin sa akin ang lahat at mag-open up sa akin.” Dagdag nya pa sabay ngiti.

Gusto kong sabihin sa kanya na nag-usap kami ni Zion, pero may parte sa akin na ayaw dahil baka gawin na naman nyang big deal iyon dahil ayaw na ayaw nyang lumalapit ako kay Zion. But he is right! Boyfriend ko na sya, and he need to know what happened.

“Hon ka-kasi…nag-usap kami ni Zion.” Panimula ko. Bigla nyang hininto ang sasakyan. Napahawak ako sa dibdib ko sa labis na gulat sa biglaan nyang pagpreno.

“What?!” Galit na sigaw nya. “Bakit kayo nag-usap?” Tanong nya pa.

“Inayos ko lang yung problema namin hon. Alam mo naman na umamin sya sa akin and I walked away after he confessed his feelings at sobrang nasaktan sya sa ginawa ko.” Paliwanag ko.

He became calm after that. Muli nyang binuhay ang sasakyan at nagpatuloy sa pagmamaneho.

“Alam mo naman na sya lang ang kaibigan ko simula pagkabata, kaya inayos ko lang yung problema namin dahil ayokong mawala yung pagkakaibigan na meron kami.” Pagpapatuloy ko. “At isa pa, he already knew.”

“Knew what?” Kunot noong tanong nya.

“He followed me on the beach noong sinundan kita. He heard us, nalaman nya, na ikaw ang gusto ko at….at yung panananamantala mo sa akin. Alam na din nya.” Tinignan ko sya at nakatuon lang ang atensyon nya sa daan. I saw that he became uneasy, hindi sya mapalagay.

“W-what happened then?” He asked after he cleared his throat.

“O-okay na kami. But he want space. Kapag okay na daw sya, sya na mismo ang lalapit sa akin.” Sagot ko.

“Ma-mabuti naman.” Sabi nya. “Mukhang maaga pa hon, wanna go somewhere?” Nakangiting suhestyon nya.

Tumingin ako sa orasan at mag-aalas tres palang ng hapon. Maaga kaming umuwi dahil biglaang sinugot sa clinic ang last professor namin dahil sa allergy.

“Oo nga. I-ikaw bahala.” Pagsang-ayon ko sabay ngiti.

“Great!” Masayang sabi nya “Let’s see, saan ba pwedeng pumunta.hmmm.” Aniya habang may kinakalikot sa telepono nya at nang may makita na syang magandang destinasyon na hindi ko alam binilisan nya ang pagmamaneho patungo sa kabilang daan.

---

Harry’s Pottery

Yan ang karatolang nakikita ko ngayon sa harap ng pottery shop na ito. The name sounds cute and funny dahil mukhang hinango ito kay Harry Potter. Napatawa ako ng palihim.

Pero hindi ko in-expect na dito ako dadalhin ni Evan. Marunong ba syang mag mold at gumawa ng mga paso at palayok? At hindi ko alam na may hilig pala sya sa ganito. I’m starting to know him more and it interests me, really.

“Let’s go.” Nakangiting pagyaya nya at naglakad na kami papasok sa loob.

When we entered the shop, there’s a lot of vases and stuffs that are made of clay. Hindi lang vase, meron ding mga pot, plate, figurine at statue. It really amazes me on how these things are made in perfect way using only the potter’s hands. Nakakamangha.

“Good Afternoon po Sir, Ma’am” Pagbati sa amin ng may edad ng lalaki na nakasalamin.

“Good afternoon po.” Tugon ko.

“We want to experience doing those staffs.” Saad ni Evan habang masusi nyang tinitignan ang mga naka-display na bagay na gawa sa putik. “I saw some good feedbacks about your shop and some couples go here to bond and they enjoyed it, I hope we’ll also enjoy staying in your shop.” Dagdag nya pa.

“Makakaasa ho kayo Sir, Ma’am. May private room po for couple na pwede nyong i-rent at nasasa-inyo na ho kung gusto nyo po na may mag-ga-guide sa inyo habang gumagawa ng pottery o wala. Kumpleto po ang bawat silid ng mga proseso ng pottery at kung paano nyo iyon gagawin. Sobrang simple lang ho gumawa at sinsigurado ko pong mage-enjoy kayong dalawa.” Magiliw na paliwanag ng may edad na lalaki.

“Salamat po.” Nakangiting sabi ko. “Kayo po ba ang may-ari ng shop?” Tanong ko pa.

“Oho Ma’am. Tawagin mo nyo nalang po akong Tatang Harry.” Tugon nya.

Dinala kami ni Tatang Harry sa malaking silid kung saan punong-puno ito ng mga gamit sa paggawa ng pottery at may poster din na nakadikit sa pader na naglalaman ng proseso kung paano gumawa ng pottery products at sobrang simple lang pala. Sana kayanin namin ni Evan.

“Thanks Tatang. We’ll call you if we need help.” Ani Evan kay Tatang.

“Sige ho Sir, Ma’am enjoy po.” Tugon nito at umalis na din ito ng silid.

“So where to start hmmm?” Tanong ni Evan habang kinakamot nya ang kaniyang baba.

Binasa ko ang first step, at nakalagay don na kailangan naming suotin ang potter’s apron para hindi kami madumihan. Kinuha ko ang dalawang apron na nakasabit.

“Hon, suotin mo. Ito yung unang step eh.” Saad ko sabay abot sa kanya ng apron.

“Isuot mo sa akin hon.” Malambing nyang sabi habang nakangiti. Napangiti nalang din ako dahil ang cute nyang mag-request! Parang bata. Hindi ko akalain na makikita ko ang ganitong side ni Evan na sobrang kulit.

Isinuot ko ang apron sa kanya. “My turn. Turn around.” Nakangiting sabi nya na sinunod ko naman. Isinuot nya sa akin ang apron at nagulat ako nang yakapin nya ako ng mahigpit mula sa likod.

Naramdaman ko ang pag-amoy nya sa leeg ko. “Ang bango mo talaga hon. Nakaka-adik.” And he smelled it again. Pero napasigaw ako nang bigla nya iyong kinagat.

“Hon! Ano ba!” Gulat kong sigaw. Pumaharap ako sa kanya habang sinasamaan ko sya ng tingin. “Bakit ka nangangagat?!” Pagtataray ko pa.

“Sorry hon, nanggigil lang ako. Hehe.” Nakangising sabi nya.

Napatingin ako sa matitigas nyang dibdib at dahil gusto ko syang gantihan, piningot ko na parang tainga ang nipple sa kaliwa nyang dibdib na ikinagulat nya.

“What the hell hon?” Gulat nyang sabi habang nanlalaki ang kaniyang mga mata.

“Ganti ko lang yon. At sakit kaya ng kagat mo!” Parang batang sagot ko habang hawak hawak ko ang parte ng leeg ko na kinagat nya.

Nginitian nya ako na parang nakakaloko. “Hindi sya masakit hon. Nakakakiliti nga eh. Ulitin mo nga.” He requested and smirked again. Napalunok ako. Naglakad sya palapit sa akin. Kaya naman umatras ako.

“Hon! Ano ba! Magsimula na nga tayo.” Saad ko habang umaatras.

“May binuhay ka. Ngayon panindigan mo.” Napahinto ako nang wala na akong aatrasan dahil lamesa na ang nasa likod ko.

Idinikit ni Evan ang katawan nya sa katawan ko at bigla akong kinabahan nang maramdaman ko ang pagkalalaki nya na tumutusok ngayon sa may bandang tiyan ko. Dysoko! Why he became hard?

“Ho-hon. Le-Let’s start doing the pottery.” Nautal na ako sa kaba.

“You don’t know that my nipple is one of the sensitive part of my body.” Aniya. “You squeezed it, at ginising mo ang natutulog kong alaga.” Dagdag nya pa.

Nagulat ako sa biglaan nyang paghawak sa magkabila kong pulso at ngayon nga nakahiga na ako sa mesa habang punong puno ng kaba.

“Jo-joke la-lang kasi y-yon hon. So-sorry na. Gu-gumanti lang naman ako eh.” I stammered.

“Pinatigas mo tapos sasabihin mong joke lang?” He seriously said while breathing heavily.

“Biro nga lang hon! Ma-mag umpisa na tayo sa pottery. Please.” Pakiusap ko.

Huminga sya ng malalim. Unti-unti syang naging kalmado at pinakawalan nya na ang dalawa kong pulso. “I’m sorry hon. Ikaw kasi. Be careful. Nililibog mo ako eh.”

What?! Nililibog? I just squeezed his nipple hindi ko iyon intensyon.

“So-sorry na. Le-Let’s start.” Paumanhin ko at nagsimula na kami sa paggawa ng vase. Napahawak nalang ako sa dibdib ko sa nangyari.

Kinakabahan pa rin talaga ako sa tuwing magiging agresibo si Evan. Gaaadd! Masasanay din ako. Masasanay din ako sa kanya.

Nagsimula na kami sa paggawa ng vase at habang hinahalo ko ang mixture ng clay na gagamitin namin ay bigla nalang akong pinahiran ni Evan ng putik sa ilong.

“Hon! Ano ba?!” Saway ko sa kanya at kasabay non ang pag-ikot ng mata ko.

“Ang taray mo na ah. Pikon ka hon? Pikon?” Natatawang sabi nya at muli nya akong pinahiran ng putik sa mukha.

“Ah gusto mo pala ng ganito ha. Humanda ka sa akin.” Gigil na gigil kong sabi at inilapat ko ang buo kong palad sa mixture ng clay at ipinunas ko iyon sa mukha nya. Ngayon punong puno na ng putik ang mukha ng lokong ito. Napatawa ako.

“Hon! Pweee! Ang alat.” Aniya nang malagyan ko ng putik ang mukha nya.

“You started it, it’s your fault.” Pagtataray ko.

“Ah ganon ha. Hinahamon mo ako. Halika dito!” Pikon nyang sabi at nilagyan nya ng putik ang dalawa nyang palad.

Tumakbo ako para iwasan sya at ngayon nga para kaming mga bata na naghahabulan at nagpapahiran ng putik sa mukha.

---

Sobrang saya palang gumawa ng vase, plate at figurine gamit ang putik at nakapag-enjoy kami ni Evan sa shop ni Tatang Harry. After ng harutan namin ay nakagawa naman kami ng magandang vase and we also painted it. Mine is pink and his is blue.

Hawak hawak ko ngayon ang dalawang maliit na vase na ginawa namin ni Evan habang naglalakad kami papasok ng mansyon.

It’s already seven at mukhang hapunan na ng pamilya Montenegro dahil nasulyapan ko na nasa dinning area na ang mag-asawa.

“Pumunta kana sa dinning area, maghahapunan na yata kayo.” Sambit ko kay Evan.

“Busog pa ako. Nabusog ako sa kinain natin kanina sa byahe.” Aniya.

“Ako din eh. Sige na. Pupunta na ako sa kwarto namin ni Mommy.” Paalam ko.

“Kita tayo mamaya ha. Mga ten or eleven.” Malambing nyang sabi sabay kindat.

“Okay hon.” At nagtungo na nga ako sa silid namin ni Mommy.

Tinanggal ko ang platic vase na nakapatong sa mini table at ipinalit ko ang vase na gawa namin ni Evan. Inilipat ko mga bulaklak na nakalagay doon sa vase na gawa namin. Napangiti ako nang muling bumalik sa ala-ala ko ang paglalaro namin ni Evan sa pottery shop ni Tatang Harry.

Humiga ako sa kama habang nakatingin sa puting kisame. Hindi ko alam na magiging ganito ako kasaya sa piling ni Evan. Noong una natatakot pa ako sa nararamdaman ko, pero ngayon sigurado na ako na mahal ko na rin sya at sana walang maging problema.

Nakaramdam ako ng antok at pagod kaya hindi ko na naiwasang mapapikit at nakatulog na nga ako ng tuluyan.

---

“Sweetie, wake up.” Paggising sa akin ni Mommy. Napadilat ako. Dahan dahan akong bumangon sa kama.

“Bakit po Mommy?” Tanong ko habang kinukusot ang aking mga mata.

“Gusto kang kausapin ni Victoria.” Sinuklay ni Mommy ang buhok ko gamit ang mga daliri nya.

“Si Mrs. Montenegro po?” Gulat kong tanong.

“Yes sweetie. Nasa library sya.” Tugon nya. “Pagkatapos nyong mag-usap kumain ka, may itinabi akong pagkain sa mesa ha.”

“O-opo Mommy. Thank you po.” At naglakad na ako papunta sa library ng mansyon.

Pagdating ko sa harap ng library, kumatok ako.

“Come in.” Rinig kong sambit ni Mrs. Montenegro mula sa loob kaya naman pumasok na ako.

Pagpasok ko, bigla akong nakaramdam ng kaba dahil sa seryosong tingin na pinupukol sa akin ni Mrs. Montenegro.

“Have a seat.” Alok nya kaya naman umupo ako sa silyang nasa gilid ng table nya.

Ilang minutong naging tahimik si Mrs. Montenegro. Busy sya sa pagpipirma ng mga papeles na nasa folder. Kaya naman nagsalita na ako.

“Gu-gusto nyo daw po akong makausap?” Kinakabahang tanong ko.

“I heard a very serious thing about you Angel.” Panimula nya. Napatingin ako sa mukha nya and she’s seriously staring at me. Kaya mas dumoble ang kaba ko.

“A-ano po yun?” Muli kong tanong.

“This news came from Natalie. She told me that my son likes you and you seduced him para magustuhan ka nya. Is that right?” Nakataas ang kaliwa nyang kilay. Nanghihina ako sa titig nya. Para syang leon na nagbabadyang manakmal.

Seduced? No! Hindi ako ganong klaseng tao!

Napalunok ako. “Mi-mrs. Mo-Montenegro. Ka-kasi po–” naptulo ako sa pagsasalita nang bigla syang sumigaw.

“Answer me! Yes or No!” She yelled! Lumabas ang ugat sa leeg nya sa pag sigaw nyang iyon.

Nanginig ako sa takot. Biglang bumuhos ang luha ko. Sabi ko na, dadating kami sa ganito ni Evan. Malalaman at malalaman ng magulang nya kung ano ang namamagitan sa amin.

“Hi-hindi ko po inakit ang anak nyo. Pero totoo po, may gusto po sya sa akin.” Nakayukong sagot ko. I wiped my tears.

May inabot sya sa aking mga larawan. “These photos, kanina lang yan diba? Are you two dating already?” Galit nyang tanong.

Tinignan ko ang mga litratong iyon at kuha iyon mula sa bintana ng shop ni Tatang Harry. Kitang-kita sa larawan ang pagiging sweet namin ni Evan. Muling tumulo ang mga luha ko.

Hindi nga nagbibiro si Natalie na sasabihi nya ang lahat sa mga magulang ni Evan and now they already knew what’s between me and their son.

Tumango ako bilang tugon.

“May relasyon na ba kayo?!” Muli nyang usisa.

“O-opo.” Sagot ko.

Napapitlag ako sa biglaan nyang paghampas ng mesa.

“End your relationship with my son!” Bulyaw nya sa akin. “I will never let my son to be like you! He is a man! Hindi bakla ang anak ko! He’s not a disgusting person like you! If you’re trying to turn him into a homo, stop it! Ano nalang ang sasabihin ng mga tao? na bakla ang anak ko?! No way! Kaya makipaghiwalay kana sana kanya or else… your Father and mother’s safety will be at risk.”

Nang marinig ko na may hindi sya magandang balak kila Mommy at Dad. Nakaramdam ako ng galit at takot.

“Pi-pinagbabantaan nyo po ba ako?” Lumuluha kong tanong.

“I’m not threatening you dear. I’m just giving you options.” Sagot nya. Bigla syang naging mahinahon nang mapansin nya ang galit at takot ko nang banggitin nya ang mga magulang ko. “Now choose. My son or your parents?” She asked. “Remember that we’re the richest family in this country. We can do anything and everything we want.” Dagdag nya pa.

Muli kong pinunasan ang luha sa aking mga mata. “Kahit po piliin ko na makipaghiwalay kay Evan. Hindi po sya papayag. Hindi nyo po kilala ang anak nyo kung paano sya magalit.” Saad ko.

“Titigilan ka lang naman nya kung may iba kana. That’s the simplest way to get rid of that disgusting relationship. Find another guy and hurt his feelings at sya na mismo ang lalayo sayo.” Parang wala lang sa kanya ang mga sinasabi nya.

She didn’t even care about her son’s emotion. Ang mahalaga lang sa kaniya ang reputasyon, pangalan ng pamilya niya at ang sasabihin ng iba.

“And you’ll be using this guy to let that happen.” She continued at may inabot muli syang larawan sa akin.

Nanlaki ang mga mata ko sa mga litratong inabot nya. This is me and Zion. The first photo was taken when Zion hugged me and the second one was taken when he kissed me on my forehead. Napahawak ako sa bibig ko sa labis na gulat.

“I’ll contact Senator Ramirez by tomorrow. I will ask him to talk to his son about this.” Saad nya.

“I know my friend. Hindi po sya papayag sa gusto nyo.”

“Oh dear, just like what I’ve said, we can do anything and everything we want. I’m pretty sure, that boy would agree kung posisyon at reputasyon na ng mga magulang nya ang nakataya dito.” Kompyansyang sambit nya. “All government officials like Senator Ramirez has stinky little secrets as well as celebrities like his mother. I can pay hundreds of million to spread that stinky secrets that they have and I’m sure, that boy - your friend won’t let that happen. Right?” Dagdag nya pa.

She smiled at me.

“Now it is your choice. Are you going to tell my son about this conversation that we have and continue with you relationship with him or your parents safety or should I say their lives?” Muli nyang tanong.

Napahagulgol ako sa iyak.

Chapter 29

WARNING: SPG

It’s already eleven in the evening and Evan texted me to meet him at the pool area. Hindi ko na nagawang kainin ang hinandang hapunan sa akin ni Mommy pagkatapos ng pag-uusap naming iyon ni Mrs. Montenegro.

Naglakad ako papuntang pool area at naabutan kong nakaupo sa lounger chair si Evan habang binibigyan ako ng matamis na ngiti. I smiled back just to make him feel that there’s nothing wrong.

Umupo ako sa tabi nya. He kissed me on my right cheek. Hinawakan ko ang dalawa nyang kamay at binigyan ko sya ng matamis din na ngiti.

“Pwede bang tabi tayo matulog?” I asked him.

His smile became wide. “Of course! Gusto mo gabi gabi ka pang tumabi sa akin eh.” Masayang sabi nya then he hugged me tightly.

“C-can we go to your room now? Malamig kasi dito sa pool at parang gusto ko ng magpahinga.” Saad ko.

“Masusunod po mahal na prinsesa.” He said then smiled. Binuhat nya ako na parang bagong kasal at dinala nya ako sa kaniyang silid.

When we finally inside his room, ibinaba nya ako sa kama. Napabuntong hininga ako. This might be the last night that we can sleep together. I need to spend this remaining night with him dahil hindi ako sigurado sa mangyayari bukas.

Evan laid his head on my legs at niyakap nya ang bewang ko. Inamoy nya ang tiyan ko at isinubsob ang mukha doon.

“Ang bango mo talaga hon.” Aniya. I comb his hair using my fingers. Parang gusto kong maiyak. Parang hindi ko kayang mapalayo sa kanya. Hindi ko sya kayang saktan. Pero kung hindi ko susundin ang gusto ni Mrs. Montenegro, si Mommy at Dad ang malalagay sa alanganin at hindi ko iyon kakayanin.

I love him, but I love my parents too.

“Hon.” Pagtawag ko sa kanya.

Umalis sya sa pagkakasubsob sa tiyan ko at tinitigan nya ako habang nakangiti.

“Yes hon?” Malambing nyang tanong.

“Paano kung mawala ako? Paano kung iwanan kita? Anong gagawin mo?” Tanong ko.

Bigla syang tumayo mula sa pagkakahiga sa mga hita ko. Nagdilim ang kaniyang paningin and he’s madly staring at me.

“Why are you asking that?!” Galit nyang tanong. “It will never happen! Hindi ako papayag na iwan mo ako!” Matigas nyang sabi.

Binalot ako ng kaba. Nakakatakot talaga syang magalit. Hindi ko alam kung mapapatawad nya ba ako sa gagawin ko. Pero I have no choice, this is for my parents at para na rin ito sa aming dalawa. Ayokong itakwil sya ng magulang nya ng dahil sa akin if I would choose to tell him everything, ayoko syang masaktan pero I have no choice. Hindi ko kayang banggain ang magulang nya. Hindi ko kayang mawala sina Dad at Mommy dahil sila nalang ang natitira kong pamilya. Ayoko silang mawala. Ayoko.

“Na-natanong ko lang naman.” Sabi ko at niyakap ko sya ng mahigpit. “Hon, always remember that I love you, I really do. Kung ano man ang nangyari sa atin sa nakaraan, nakalimutan ko na ’yon at pinapatawad na kita.” Dagdag ko pa. Hindi ko na naiwasang mapaiyak.

Kinalas nya ang mga braso kong mahigpit na nakayakap sa kanya. “Why are you saying these things? May problema kaba hon? Is there something happened?” Usisa nya.

“No. Si-siguro nag-oover think lang ako masyado. Maybe I should lessen my hormonal pill dosage dahil na aapektuhan na yung emotion ko.” Dahilan ko.

“Come here. You little emo girl.” Aniya at niyakap nya ako ng mahigpit. “Don’t think about that. Subukan mo lang akong iwan, hinding hindi kita mapapatawad.” Pagbabanta nya. “Hindi ako papayag na iwan mo ako. At kapag ginawa mo yon, susuyurin ko ang kasulok-sulukan ng Pilipinas makita lang kita. At kapag nakita kita, hinding hindi kana makakawala. Magkamatayan na! Naiintindihan mo?!”

Kinabahan ako sa mga binitawan nyang salita. I know what Evan is capable of. I’m sure that he will turn into a devil - into a monster again if I leave him. Lalo na sa balak ni Mrs. Montenegro na gamitin si Zion para saktan sya. Ayokong magalit sya sa akin but I have no choice. I’m weak. I’m hopeless. Wala akong magawa. Hawak ako ni Mrs. Montenegro sa leeg at isang pagkakamali ko lang, pwedeng mawala sina Mommy at Dad.

“Hi-hindi. Hindi kita iiwan. Mahal na mahal kita.” Saad ko. Hinawakan ko ang mukha nya. Tumitig ako sa kaniyang mga mata. At dahan dahan kong inilapit ang mukha ko sa mukha nya.

Unti-unting naglapat ang aming mga labi.

“I love you more hon. Mahal na mahal na mahal din kita.” He replied and his kiss became more aggressive. He put his tongue inside my mouth at naglalakbay ito sa bawat sulok ng bibig ko. Napasambunot ako sa buhok nya dahil sa sensasyong nararamdaman ko. He tasted like candy.

Bumaba ang halik nya sa leeg ko hanggang sa dumako iyon sa mga dibdib ko. He squeezed my breast again. Napasinghap ako sa kiliti at init na nararamdaman ko ngayon.

I took off my shirt. I let him do what he wants.

“Hmmm. I miss your boobies hon.” Aniya at kasabay noon ang pagsipsip nya dito. I moaned. Halos mapapikit ako sa kiliti at sa kakaibang pakiramdam na nararamdaman ko ngayon.

After he deified my breast, he then took off his clothes. Tumayo sya sa kama at isa-isa nyang tinanggal ang suot nya. Napatitig ako sa hubad nyang katawan. Ngayon ko lang natitigan ng klaro at matagal ang katawan nya, at masasabi kong his body is close to perfection. He has this figure like a greekgod. Those biceps, his chest, those abs and his legs were curved beautifully at yung bagay ngayon na pumakaw sa atensyon ko ay ang pagkalalaki nyang buhay na buhay.

Napalunok ako. His thing is long and thick. It has a pinkish head and a peach body full of veins. Hindi ko lubos maisip na nagawa nyang maipasok sa loob ko ang pagkalalaki nyang ganiyang kalaki. That’s the reason why when he entered me at the first time, I bled and that made me unable to walk properly before for a couple of days.

I touched his thing at bigla syang napaungol sa ginawa kong iyon. I stand on the bed and took off my remaining clothes. Now we’re both naked at hindi ko na nararamdam ang hiya habang ako ay nakahubad sa harap nya.

He stared at my body. I saw a smile on his face. “This is all mine.” Nakangiting sabi nya. “Sh*t hon! You’re so fvcking sexy!” Dagdag nya pa. Inihiga nya ako sa kama at pumatong sya sa ibabaw ko. Muli nya akong hinalikan, at naramdaman ko ang unti-unting pag-agos ng luha ko. This might be the last time that we make love, at ibibigay ko na ang lahat lahat sa kanya. Gusto kong iparanas sa kanya kung gaano ko sya kamahal sa huling pagkakataong ito.

Kaya naman pumaibabaw ako sa kanya. Yung kaninang posisyon namin ay nagkapalit. Sya na ang nasa ilalim at nakapatong na ako sa ibabaw nya. I kiss him while playing with his thing. Bumaba ang halik ko sa leeg nya and when I finally reached his nipples, I deify it just like what he did to mine. I sucked his nipples and I heard him cursed.

“Fvck! T*ngina hon! Ughmmm. Ang sarap!” He said. Mukhang sobrang sensitibo nga talaga ng nipples nya dahil napapaliyad pa sya sa senasyong nararamdaman nya.

My tongue travels on his abs at bumaba iyon hanggang sa pagkalalaki nya. I touch his thing and it is very hard. Naramdaman kong may malapot na bagay na lumabas doon and it’s very sticky so I wiped it and I started to put his thing in and out in my mouth.

“Putngina! Ughh! Hon! Sht! Hmmm.” Halinghing nya. Kaya mas lalo ko pang binilisan ang ginagawa kong paglabas pasok ng pagkalalaki nya sa bibig ko. Hawak nya ang ulo ko and he is pushing it deeply kaya napapaduwal ako sa laki nya. Kinakapos ako ng hininga.

Nagulat ako sa biglaan nyang pagbabago ng posisyon. Pumunta sya sa bandang hita ko at mariin nyang pinisil ang pang-upo ko. He asked me to lay facedown on the bed at nagulat ako nang maramdaman ko ang bibig nya sa pag-upo ko. Napaungol ako sa ginagawa nya.

Imbis na mandiri, I feel a tickling sensation on my hole while he’s licking and eating it. Gaaad!

“May I enter you now?” Malambing nyang tanong.

“Yes. P-please.” Tugon ko.

He spat on my hole and started to enter it. Napakagat ako sa unan nang maramdaman ko ang unti unti nyang pagpasok, parang mapupunit ako but I know this pain will not last long dahil mawawala din ito pagkatapos nyang maipasok lahat.

“Almost there hon.” Aniya at makalipas ang ilang sandali, naipasok nya na ang kabuoan nya sa akin.

Nagsimula na syang gumalaw. Nagsimula sya sa mabagal hanggang sa pabilis ng pabilis ang ginagawa nyang paglabas pasok sa akin. Sinubukan namin ang iba’t ibang posisyon hanggang sa…

“Ughhhh! Sh*t! Fvck! Lalabasan na ako hon!” Ungol nya at kasaboy non ang pagsabog nya sa loob ko. We both breathing heavily. “I love you hon.” Bulong sa akin ni Evan.

“I love you more.” Tugon ko.

“I love you most.” He said then he kissed me on my lips. At unti-unti kong naramdaman ang pagod.

I closed my eyes.

---

Mag-aalas dos na ng madaling araw nang mapagdesisyunan kong lumabas sa silid ni Evan. Kailangan kong bumalik sa silid namin ni Mommy dahil ayokong maabutan nya ako na wala sa tabi nya. Pero napahinto ako nang may marinig akong ingay na nagmumula sa silid namin. The door is quite open kaya sinilip ko ang taong kasama nya sa loob at nanlaki ang mga mata ko nang makita kong si Mayor pala ang kasama nya.

“Angelica. Hanggang kailan ako maghihintay?” Tanong ni Mayor.

“Habang buhay Ricardo!” Galit na sagot ni Mommy at itinulak nya si Mayor dahil balak sya nitong yakapin. “Tigilan mo na ako! Wala ng pag-asa yang gusto mo! Hindi kaba nahihiya sa asawa’t anak mo, dyan sa ginagawa mo?”

Nagulat ako nang hinawakan ni Mayor si Mommy sa magkabila nitong pulso at idikit nya sa pader. “Huwak mong inuubos ang pasensya ko!” Galit na saad ni Mayor.

“Ricardo please! Tama na! Hindi ikaw ang mahal ko at kahit kailan hindi magiging ikaw, kahit na hindi ko kasama si Edwardo, hinding hindi magiging ikaw. Sya lang ang mahal ko!” Mommy yelled and that’s the first time I saw her face with anger.

Kaya naman hindi ko na napigilan ang sarili ko. I walked in the room.

“Mommy.” Pagtawag ko.

Parehas silang gulat sa biglaan kong pagdating. Mabilis namang binitiwan ni Mayor si Mommy. Bigla syang nataranta at mabilis na lumabas ng silid namin.

I locked the door. Niyakap ko ng mahigpit si Mommy.

“Mommy. I wanna leave this place now. Umalis na po tayo. Ayoko na dito.” Saad ko.

“You saw it. Hindi ko na kayang tiisin ang pangungulit sa akin ni Ricardo, I also wanted to leave this place pero ikaw ang iniisip ko. Paano na ang pag-aaral mo? Saan na tayo pupunta kapag umalis tayo dito? We don’t have choice sweetie but to stay here.” Aniya. “At paano na yung sa inyo ni Evan? Gusto mo ba syang iwan?” Nanlaki ang mga mata ko sa tanong ni Mommy.

“A-ano pong paano na yung sa amin ni Evan? Hi-hindi kita maintindihan Mommy.” Gulat kong tanong.

“Hindi mo na kailangang itago. Alam ko na ang relasyon nyong dalawa.” Pagtatapat nya. She hold my hands and smiled.

“Ho-how?” Hindi makapaniwalang sabi ko.

“I saw you and Evan kissed at the pool area before. And I heard that you call each other hon . Doon ko nalaman na may relasyon kayo.” Sagot nya. “And I guess that you went to his room right?” Tumango ako bilang tugon.

Hindi ko na naiwasang mapaiyak. I hugged her tightly. “Please Mommy. Gusto ko ng umalis dito. Umalis na po tayo.” Lumuluhang sabi ko.

“Why? Is there’s something happened? Nag-away ba kayo?” Usisa nya.

Pinunasan ko ang luha ko at isinalaysay ko sa kanya ang pag-uusap namin ni Mrs. Montenegro and she finally understood.

“Kilala ko si Victoria, gagawin nya kung ano ang sinabi nya.” Ang sabi ni Mommy pagkatapos kong ikwento ang lahat sa kanya.

“I’m scared. Ayokong mawala kayo ni Dad sa akin.” Aniko habang yakap yakap ko sya ng mahigpit.

“I know you did a very tough decision sweetie. Loving is also sacrificing. Hindi ka magmamahal kung wala kang sakriposyong ibinibigay. You love that boy and I hope he understand your decision, hindi man ngayon but I hope soon.” Saad nya habang hinahaplos ang likod ko.

Ilang minuto din kaming umiyak ni Mommy hanggang sa naging kalmado na ang aming nararamdaman.

She wiped my tears. “Pack your things sweetie, we’re leaving this place.” Aniya at nagsimula na nga kaming mag-impake.

Wala mang kasigurohan kung saan kami pupunta, wala mang kasigurohan kung ano ang mangyayari sa amin we need to leave.

I’m gonna miss you hon. Hinding hindi kita makakalimutan.

Chapter 30

“Gaano na katagal ang relasyon nyo?” Tanong sa akin ni Mommy habang nagi-impake kami ng gamit.

“O-one week palang po.” Sagot ko.

“Why didn’t you tell me?” She asked again.

“Sorry po Mommy. Gu-gusto ko po kasing isikreto ang relasyon namin. Sorry po if I didn’t tell you and asked for your approval to have a relationship with Evan. Sorry po.” Paumanhin ko.

Hinawakan ako ni Mommy sa magkabila kong balikan. “Naiindintihan ko naman sweetie. But always remember that I’m your Mom, you can tell me everything. I’m not going to judge you or stop you for being happy, ang sa akin lang naman just tell what’s going on kasi lagi akong nandito para sayo at tanggap kita kahit ano kapa. Kaya don’t be scared to share and tell me what’s going on okay?” Tumango ako bilang tugon at niyakap ko sya ng mahigpit.

“Sorry Mommy. Sorry po talaga.” Umiiyak kong sabi.

“It’s okay sweetie. I know you love that boy. Sobrang hirap ng ginawa mo, choosing your parents over the person you love is a tough decision. Pero kung kayo talaga ni Evan ang para sa isa’t isa, destiny will find a way to let you meet each other again, and be together again.” Aniya.

“Sana nga. Kung magkikita man kami. Sana mapatawad nya ako. I’m doing this for us and for him. Sana…sana maintindiha nya.”

Makalipas ang kalahating minutong pagiimpake, natapos na rin kami ni Mommy. It’s already three in the morning at madilim pa sa labas.

“Mommy. Gusto ko lang pong puntahan si Evan sa kwarto nya.” Paalam ko.

“Go ahead sweetie. Bumalik ka agad, ilang minuto nalang baka gumising na si Manang Fely.” Saad nya kaya naman nagmadali akong pumunta sa silid ni Evan.

Pagpasok ko doon, I saw him sleeping peacefully. Sobrang himbing ng tulog nya. Muli akong napaiyak dahil ito na ang huling pagkakataon na masisilayan ko sya. Humiga ako sa tabi nya and I hugged him tightly.

“I love you hon.” Bulong ko sa kanya then I kissed him on his forehead.

Bumangon ako sa kama. Iniwan ko ang ginawa kong vase noong nasa shop kami ni Tatang Harry sa study table nya at dinala ko ang ginawa nyang vase. I kissed him for the last time on his lips.

“Bye hon. See you soon.” Paalam ko at lumabas na ako ng silid nya. Hindi na tumigil ang luha ko sa pagpatak. Sobrang sakit, ngayon ko lang naramdaman yung sakit na iiwan ko na sya na hindi ka na sya makikita pa. Parang hindi ko kaya, pero kailangan kong kayanin.

Nang palabas na kami ni Mommy nang gate ng mansyon ng mga Montenegro, naharang kami ni Kuyang guard at hindi kami nito pinayagang lumabas.

“Kuya please. Kailangan na naming umalis.” Pakiusap ko dito.

“Bakit ba kayo aalis? Lumayas kana dati Angel ng hindi nagpapaalam. Tapos ngayon lalayas ka ulet at kasama mo pa si Ms. Angelica.” Aniya.

“Wala na kaming panahon. We need to leave now so please, let us go.” Pakiusap naman ni Mommy.

Hindi nakinig si Kuyang guard sa pakiusap namin, instead of letting us leave this mansion he get his phone in his pocket and called Mrs. Montenegro. At makalipas ang ilang sandali, dumating na nga si Mrs. Montenegro dito sa gate habang nakasuot sya ng pulang silk na nightdress

“So you already chose your parents. That’s a very good decision dear.” Natutuwang sabi nya sabay palakpak.

“Tulad ka pa rin talaga ng dati Victoria, you hate seeing people being happy because they’re in love. I pity you. You never experienced how to be loved. You never experienced how love feels like because you are always using your power and your money to make things happen according to your wants.” Matigas na sabi ni Mommy dito. Nagulat ako sa mga salitang lumabas sa bibig nya. I can’t believe that Mommy can say those things to Mrs. Montenegro.

“What did you say?” Galit na tanong ni Mrs. Montenegro. She walks towards us. “You still bitter Angelica. Hindi mo pa rin matanggap na ako ang pinili ni Ricardo over you. I should be the one to feel pity for you cause you still sounded like a pathetic insecure.” Mataray nitong sabi kay Mommy.

Patuyang tumawa si Mommy. “Pathetic insecure? Are those words really came from you? Sayo pa talaga nanggaling yan Victoria? Kung alam mo lang na gabi gabi akong kinukulit ng asawa mo begging for my love. Nagmamakaawa sya na balikan ko sya, gusto nyang bumalik ang dati - na sya ang piliin ko because he said that it is not too late for a second chance. But I kept on refusing and rejecting his beg dahil naawa ako sayo. Sino na ang magmamahal sayo kapag binalikan ko sya? No one!” Sagot ni Mommy dito. “At isa pa, I would never give him a second chance. Dahil tapos na ang sa amin. I already have my loving husband and my son. Sila na ang mahal ko at kahit kailan hindi na maibabalik kung ano ang meron sa amin ni Ricardo. Sayong sayo na ang asawa mo Victoria, wala akong balak na agawin sya dahil mahal ko ang asawa at anak ko. I love my family. Eh ikaw? Mahal kaba ng pamilyang itinuturing mo?” Pagpapatuloy ni Mommy.

Nagulat ako sa biglaang pagsampal ni Mrs. Montenegro kay Mommy.

“You b*tch!” Hinila ni Mrs. Montenegro ang buhok ni Mommy. “Kung sa tingin mo papalampasin ko tong ginawa mo, nagkakamali ka!” Galit pa nitong sabi.

“Ma’am tama na po.” Pag-awat ni Kuyang guard sa kanila. I tried to stop them but they’re strong. Muling sinampal ni Mrs. Montenegro si Mommy.

“Tama na po please!” Pakiusap ko.

“I still have my son! He loves me you fvcking b*tch!” Bulyaw ni Mrs. Montenegro.

“Si Evan? What if your son finds out that you are the reason why Angel left him? That you threatened my son and asked him to abandoned your son? Sa tingin mo mamahalin kapa ng anak mo na syang nag-iisa nalang na nagmamahal sayo? I guess not!” Ganti ni Mommy dito and she’s holding Mrs. Montenegro’s hair tightly.

“Then you leave me no choice! Sisiguruhin kong maghihirap kayong mag-ina! At sisiguruhin kong hindi nyo na magugulo ang pamilya ko kahit kailan!” Sigaw nito kay Mommy and she pushed her away and Mommy fell on the ground.

Inalalayan kong tumayo si Mommy.

“Hindi mo na kailangan sigurihin. Dahil hinding hindi na kami magpapakita sayo. I’m sick of seeing you and your miserable and lonely life.” Saad ni Mommy and she grabbed our belongings. Tinulungan ko sya sa pagdadala ng mga gamit namin hanggang sa makalabas na kami ng gate ng mansyon ng mga Montenegro.

Napatulala nalang ako sa mga nangyari, I never imagined na may ganoong personality pala si Mommy that she can fight and be strong.

---

Three days later

Nakahanap kami ni Mommy ng murang mauupahan at mabuti nalang may naitabi kaming ipon sakto lang para magsimula. I already stopped studying dahil hindi ko na nagawang kunin ang mga papeles ko sa Malaya University na syang pagmamay-ari ng mga Montenegro dahil naka block na ako sa school na yon and I need to find a job para makaipon at makapag-aral muli. Binisita din namin si Dad at hindi namin pinaalam sa kanya ang nangyayari dahil ayaw namin syang mag-alala dahil kaya naman naming magpatuloy ni Mommy sa buhay. Ayokong huminto ang lahat nang dahil sa nangyari, I need continue my life and I need to continue pursuing my dream to be successful at papatunayan ko sa lahat lalo na kay Mrs. Montenegro na may mararating ako at sisiguruhin kong magagawa ko syang pantayan o higitan pa balang araw.

“Kuya tatlong kilo po ng bigas sa forty five.” Saad ko sa tindero sabay abot dito ng bayad.

“Ito na po Ate.” Saad ng nagtitinda at iaabot na sana nya ang tatlong kilo ng bigas na binila ko nang mapatingin ako sa balitang nag-flash sa TV.

“Malubha ngayon ang lagay ng anak ng mag-asawang Mister at Misis Montenegro na kilala bilang pinaka mayamang business tycoon dito sa Pilipinas matapos mabangga ang sinasakyan nitong sports car sa isang traffic light na kasalukuyang naka confine sa Saint Gabriel Hospital. Ayon sa mga saksi, sobrang bilis daw ng pagpapatakbo ng binata at dahil sa nangyaring aksidente nagsanhi ito ng sobrang habang traffic na naging dahilan ng pagkagalit ng mga motorista.”

Saad ng news anchor.

Biglang nanginig ang tuhod ko at bumuhos ang luha sa aking mga mata. Mabilis akong tumakbo para makasakay ng jeep, I need to see him! I need to know his situation. Gusto kong malaman kung okay lang sya.

Pagdating ko sa Saint Gabriel Hospital, agad akong nagtungo sa reception desk para hanapin kung na saang room ngayon si Evan.

“Miss, saang room number po naka-confine si Evan- Evan Montenegro po.” Lumuluhang tanong ko sa receptionist.

“Sorry po Ma’am pero VIP patient po ang pangalan na binanggit nyo bawal pong sabihin kung anong room number po sya.” Sagot nito.

“Please! Kailangan kong malaman! Girlfriend nya ako!” Lumuluhang pakiusap ko dito.

“Sorry po talaga. Iyon po ang bilin sa amin. Hindi po pwedeng sabihin.”

Nanlumo ako. Paano ko sya makikita? This building has twenty floors at hindi ko alam kung paano ko sya hahanapin dito.

Huminga ako ng malalim. I wiped my tears. I need to find him. Hindi ako matatahimik hanggat hindi ko sya nakikitang maayos.

I started looking on the first floor but I didn’t see him there. Hanggang sa lumipas ang tatlong oras, sobrang pagod na pagod na ako at uhaw na uhaw, I am now on the tenth floor at may pamilyar akong mukha na nakita. I saw Natalie! Pumasok sya sa isang room.

Mabilis akong tumakbo papunta doon. Pero bago pa man ako makalapit sa pinto, may dalawang body guard ang humarang sa akin.

“Hindi po kayo pwedeng pumasok.” Pagpigil ng mga ito sa akin.

“Please Kuya, gusto ko lang makita si Evan.” Pakiusap ko.

“Hindi po talaga pwede Ma’am” Pagtutol nito.

Sumilip ako mula sa glass window ng pinto at nakita kong punong puno ng benda ang buong mukha ni Evan. He’s still unconscious at naramdaman ko ang pagkirot ng puso ko nang makita kong ibang babae ang nagbabantay at nag-alalaga sa kanya.

Natalie’s taking care of him.

“You! What are you doing here?!” Napahawak ako sa dibdib ko sa labis na gulat sa biglaang pagsigaw ng pamilyar na boses.

I turned around and I saw Mrs. Montenegro’s anger.

“Please po, gusto ko lang po makita si Evan. I want to know if he’s okay.” Pakiusap ko.

“Kayo! Ano pang tinitunga-nga nyo dyan? Kaladkarin nyo ang baklang yan palabas dito!” Bulyaw nito sa dalawang body guard na bantay sa pinto.

Hinawakan ako ng mga ito sa magkabila kong braso.

“Please po, okay lan po si Evan diba? Okay lang po sya?” Lumuluhang tanong ko.

Nagulat ako sa malakas nyang sampal sa akin. Naramdaman ko ang pag-init at pamamanhid ng mukha ko sa sampla nyang iyon sa kaliwa kong pisngi.

“Diba sabi ko sayo huwag ka ng magpapakita pa sa anak ko? May usapan tayo rememberer? If I see your face again, alam mo na ang mangyayari!” Pinandilatan nya ako ng mata. Naghahalong takot at lungkot ngayon ang nararamdaman ko.

Hindi ko alam kung anong nangyari kay Evan. Hindi ko alam kung okay lang ba sya. Wala akong alam. Wala.

“Get that faggot out of my sight!” Sigaw nito sa dalawang body guards at kinaladkad ako ng mga ito palabas ng ospital.

“Huwag ka ng babalik dito bakla!” Saad ng isa sa mga guard.

“Kapag nakit mo ulit yang baklang yan na pumunta dito, harangin mo agad.” Mando nito sa guard na naka-toka sa entrance ng ospital.

“Sige brad. Ako ng bahala.” Pagsang-ayon nito.

Wala akong nagawa kundi umiyak habang nag-aabang ng masasakyang jeep pabalik sa inuupahan namin ni Mommy.

“Hello girl, okay ka lang?” Tanong sa akin ng bading ba may edad na.

Pinunasan ko ang luha ko at pilit akong ngumiti. “Opo okay lang po ako.” Tugon ko.

“Alam mo, you have a gift. Gusto mong mag-artista o magmodelo?” Tanong nito.

“A-ako po?” Gulat kong tanong.

“Oo, ikaw nga. Haler?! Sino pa ba kausap ko?” Natatawang sabi nito.

“Ah. Hi-hindi po. Sa-salamat nalang po.” Pagtanggi ko.

“Sayang naman yang ganda mo hija kung hindi mo gagamitin. Ngayon lang ako nakakita ng ganyang unique na beauty. I’m sure sisikat kang artista o di kaya sisikat kang modelo!” Saad nito. “But just in case you change your mind, tawagan mo lang ako.” Nakangiting sabi nya sabay abot ng calling card.

“Sa-salamat po.”

Chapter 31

Four years later. . .

“Give me another stunning shot Ms. Angel.” the photographer instructed me so I gave him different poses. “Yes! Beautiful! Yes! that’s perfect!” Aniya pa.

“I think we already got perfect shots from you Angel. We got the perfect photo for your new billboard. It’s a wrap everyone.” Saad naman ni Madam Patty at pumalakpak sya including the whole staffs.

Naglakad ako papunta sa vanity mirror para magpunas ng tissue sa noo dahil pinagpawisan ako sa photoshoot namin.

“You never fail me Angel. Sobrang ganda ng mga kuha namin sayo, I’m sure there’s no one who wouldn’t turn their head on your billboard once they see it. You’re such a goddess!” Papuri nya.

I look my reflection at the mirror. Walang masyadong nagbago sa akin, I only gained inch of height and weight but that’s it. I am now a transwoman, I had my surgery last year at masasabi kong ang sarap sa pakiramdam na ganap na akong babae. At ngayon, isa na ako sa hinahangaan at kilalang modelo hindi lang dito sa bansa kundi sa iba’t ibang panig na rin ng mundo. All of the hardship that I’ve been through, it leads me to fame and success. I owe it to myself and to Madam Patty dahil kung hindi dahil sa kanya, hindi ko mararanting ang kinatatayuan ko ngayon. He was there when I was crying at the waiting shed noong napalabas ako ng ospital dahil pinuntahan ko si Evan ng maaksidente ito. He gave me hope, he gave me strength and he gave me another life. Everything I have, I owe it to him. He’s a blessing.

Niyakap ko sya ng mahigpit. “Thank you for everything Madam Patty.” Pasasalamat ko dito.

“Nako, ikaw talagang bata ka. Napa-drama mo.” Natatawang sabi nya. “Magbihis kana, may runway show kapa bukas sa mall, you need to take some beauty rest.” Aniya.

“Masusunod po.” Nakangiting sabi ko at naglakad na ako papuntang restroom para magpalit.

Paglabas ko ng restroom, ako nalang ang natitirang tao sa studio, wala na sina Madam Patty pati na rin ang PA kong si Yana at ang iba pang staffs ng photoshoot. Kaya naman, I grabbed my things and when I am about to leave the room, there’s a tall guy came inside. He’s wearing black jacket with hood at hindi ko makita ang mukha nya dahil nakasuot sya ng itim na facemask at patay na rin ang ibang ilaw dito sa silid.

“Si-sino ka?” Tanong ko. “Show your face!” Mando ko dito.

Hindi sya gumalaw sa kinatatayuan nya. Nagulat ako nang maglakad sya palapit sa kinaroroonan ko.

Kumuha ako ng bagay na pwedeng ipanghampas sa kanya, I grabbed the camera stand at inambahan ko sya. “You! Huwag kang lalapit sa akin!” I’m scared. Who’s this guy?!

“Matagal ko na ring hinintay ang pagkakataong ito.” Aniya. “Fan na fan mo ako. At…matagal na kitang gustong makita. Ang ganda mo pala talaga. Sobrang ganda and you’re so damn sexy!” Dagdag nya pa. “You’re always in my mind at gabi gabi mo akong hindi pinapatulog. Ano bang ginagawa mo sa akin? Am I being crazy for you?” Tanong pa nito.

Napalunok ako sa takot. Binuksan ko ang bag ko and I tried to look for my phone but when I’m about to call someone for help, he run towards me at hinawakan nya ako sa magkabila kong pulso.

“Bitiwan mo ako! Help! Help me!” I screamed.

And suddenly Zion came in the room at tinadyakan nya ng malakas ang lalaking naka hood. Natumba ito sa sahig at nagawa kong makawala sa mahigpit nitong pagkakahawak. Mabilis akong tumakbo papunta kay Zion and he hugged me tightly. I’m scared, really scared.

Tumayo mula sa pagkakatumba ang lalaking nakahood and he grabs my arm again at may tattoo akong nakita sa pulso nya and it’s a roman numeral. Zion punched him pero nagulat ako nang mabilis na nakaganti ang lalaking iyon and Zion fell on the ground. Nagkaroon ng pagkakataon ang lalaking iyon na makalabas ng studio at mabilis na tumakbo.

“A-are you okay?” Lumuluhang tanong ko kay Zion habang inaalalayan ko syang tumayo. I cried because of what happened.

“A-ayos lang.” Tugon nya. “Ikaw? Okay ka lang ba?” Balik nyang tanong.

“O-okay lang ako.” Sagot ko. “I’ll bring you to the clinic.” Suhestyon ko.

“No need. I’m good.” Pagtanggi nya. “Call the security para mahuli nila ang lalaking iyon.” Aniya kaya naman mabilis kong tinawagan ang security ng building para abisuhan sa lalaking naka-hood.

“Mabuti nalang pala at naisipan kong bisitahin ka sa shoot mo kung hindi baka kung ano na ang nagyari sayo dito.” Alalang sabi nya.

“Thank you.” I calmed myself. Kumuha ako ng tubig at ininom ko iyon.

“Sabi ko sayo you should hire a body guard. Tignan mo tuloy ang nangyari.” Aniya.

“Mukhang tama ka. I need to hire a body guard.” Pang-sang ayon ko.

“You’re now a celebrity Gel and you’re famous, kaya dapat mag-iingat ka.” Pangaral nya. Tumango nalang ako bilang pag-sang ayon sa kanya.

I’m happy that my friendship with him came back. Sobrang saya na hindi ako nawalan ng kaibigan, he is my friend, my one and only best friend at natutuwa ako dahil bumalik na kami sa dati. We already talked and reconciled. He also said that he already have a girlfriend at nakalimutan nya na ang mga nangyari sa amin dati.

Zion became a lawyer, pagkatapos nya sa kurso nyang poltical science he then took Law and pursue with his law career at ngayon nga isa na sya sa kilala at tinitingalang lawyer sa bansa.

“Where’s Lindsey? Diba palagi mo syang sinusundo sa office nya?” Tanong ko.

Lindsey is his girlfriend and she became a friend of mine as well dahil magaling pumili si Zion ng babae, he knows what I want to a girl for him at sobrang baet at ganda ng girlfriend nya and he is lucky to met her.

“Wala eh, weekend ngayon remember?” Aniya, bigla akong napasapo sa noo ko nang maalala ko na sabado pala ngayon.

“Oo nga pala, my bad.” Aniko sabay ngiti.

“Halika na, I’ll drive you home.” Alok nya na hindi ko naman tinanggihan.

Pagbaba namin sa parking, tinanong ko ang mga security na naroroon at sinabi nila na bigla nalang daw nawala ang lalaking naka hood. They tried to look for that guy in CCTV but they didn’t see him even his shadow. Nakaramdam ako ng takot, kung malaya ang lalaking iyon ngayon may posibilidad na balikan nya ako. So I need to hire a body guard as soon as possible.

“Don’t stop looking for that guy. Safety ni Angel Alonzo ang nasa alanganin kapag hindi nyo sya nakita. Halughugin nyo ang buong building, maybe that guy is hiding somewhere in this building.” Saad ni Zion.

“Sige ho Sir. Pagpapatuloy nalang po namin ang paghahanap.” The guard answered and continue looking for that guy in hood.

Napabuntong hininga ako. I realized that being a celebrity and being famous is also risky. Tulad ng ibang mga celebrity may mga taong humahanga sa kanila at meron namang mga namba-bash sa kanila at yung lalaking iyon kanina, he mentioned that he is a fan. But why would he do that? Anong gusto nya?

Napatakip ako sa bibig ko when I realized it. He wants me! He wants to have me!

Muli kong naramdaman ang takot. That guy! Kailangan syang mahuli.

“Please Zion, I want that guy arrested. Natatakot ako.” Saad ko.

He hugged me. “Don’t worry, we’ll do everything to catch that guy.” Alo nya sa akin.

Sumakay na kami sa kotse nya at hinatid nya na ako pauwi.

---

“We miss you Dad!” Malambing kong sabi kay Dad habang yakap yakap ko sya ng mahigpit.

Miss na miss ko na si Dad, nami-miss ko na yung mga panahong malaya pa sya, our bonding moment as a father and son. But those boding moment that we had will never happen again dahil hindi na makakalaya pa si Dad. Nakakalungkot isipin pero kailangang tanggapin, gagawin ko nalang ang lahat maging maayos lang ang buhay nya dito sa preso.

“Sorry Dad kung ngayon lang ulit ako nakabisita sayo, medyo busy kasi sa mga shoot at events eh.” Paumanhin ko.

“No baby, it’s okay. Ayos na ako na makita ka once a week, palagi naman akong binibista ng Mommy mo at binabalitaan nya ako kung gaano na kasikat ang baby girl ko.” Malambing nyang sabi sabay pisil sa magkabila kong pisngi.

“Dad, hindi na ako baby.” Maktol ko na parang bata.

“You still my baby girl honey. You will always be, and always remember that Daddy loves you.” Nakangiting sabi nya sabay halik sa noo ko.

“I love you too Dad!” Tugon ko sabay halik sa pisngi nya.

“Oh, kumain na muna tayo. Baka langgamin na yung pagkain na hinanda ko dahil dyan sa sweetness nyong mag-ama.” Natatawang sabi ni Mommy at nagsimula na nga kaming kumain na pamilya.

I miss this, eating with my Mommy and Dad together is one thing that makes my heart melt. Dito ko nararamdaman ang kasiyahan ng pagkakaroon ng kumpleto at masayng pamilya kahit na hindi namin nakakasama si Dad sa labas, I still feel that my family is complete dahil tuwing linggo binibisita ko si Dad and just like this, we bond and eat together. Mabuti nalang na e-extend ang visiting hours ni Dad dahil napapakiusapan ko ang mga pulis dito. They are my fan. May advantage din talaga ang pagiging celebrity. Nice!

“Oo nga pala sweetie, tumawag na sa akin yung agency kung saan tayo magha-hire ng body guard para sayo and they already found a good one.” Sabi ni Mommy habang kami ay kumakain.

“Body guard? Magbaba-body guard kana baby?” Tanong ni Dad.

“O-opo. Just to make sure that I’m always safe.” Sagot ko.

“That’s good. Hindi na rin talaga natin masasabi, sikat na ang baby girl ko and I’m sure na marami ng mga tao ang nagkaka-interes sayo.” Kumento naman ni Dad.

“Opo. Marami pa po akong plano sa buhay Dad. Haha. I need to be safe always.” Pabiro kong sabi.

Masaya ako na naging magingawa na ulit ang buhay namin ni Mommy, nakabalik na kami sa dati naming bahay na ibinenta na ng mga Montenegro sa iba at nakabili na rin ako ng iba’t ibang properties and I also invest in some business to make sure that those money that I earned from modeling and being a vlogger will grow.

I need to be money-wise, hindi ko na hahayaang malugmok ulit kami ni Mommy sa dati naming buhay. I’ll make sure na we’ll be on the top, that’s why I also decided to open my own make up line which my products are currently still in the process of manufacturing.

I will use my Youtube channel that has ten million followers right now, to introduce and endorse my makeup line to my subscribers at sisiguruhin kong tatangkilikin ito ng masa. I’ll make sure that my make up will be the top make brand not only here in the Philippines but also internationally.

Simula nang maranasan ko ang panghahamak sa amin ni Mrs. Montenegro, natutunan ko na kung paano maging determinado- determinadong umangat sa buhay at higitan kung anuman ang yaman na mayroon sila. Gagawin ko ang lahat mahigitan lang sila, gagawin ko ang lahat maging mas mataas lang sa kanila. Gusto kong mapatunayan sa kanya, na may mararating ako, na kaya ko syang higitan….at umaasa ako na sana, bumalik na rin sa akin si Evan.

Kapag kaya ko ng lumaban, kapag nahigitan ko na kung ano ang meron sila, hindi na nya ako kayang takutin pa. Pwede ko ng sabihin kay Evan ang totoo ng walang halong takot at pangamba.

I want him back. I will get him back. I will get what’s mine.

---

“Ano kabang bata ka, late kana. Saan kaba galing?” Tanong sa akin ni Madam Patty dahil late na ako ng thirty minutes sa call time namin sa runway show na gagawin namin dito sa Mall.

“Sorry po Madam, binista kasi namin ni Mommy si Dad. Napahaba lang po yung bonding namin kaya na-late ako. Sorry po.” Paghingi ko ng tawad.

“O’sya. Umupo kana at aayusan kana ng make-up artist.” Aniya na agad ko namang sinunod.

Makalipas ang ilang minutong pag-aayos, ipinaliwanag na rin sa akin ni Madam Patty ang magiging flow ng runway show. He taught me what to do and those dresses that I need to wear. At nang handa na ang lahat, nagsimula na ang runway show.

Punong-puno ng mga audience sa mall at halos hindi na ito mahulugang-karayum, kita ko ang mga iyon mula dito sa back stage. There’s a lot of cameras and media beside the runway kaya nang ipinakilala na ako ng host ng runway show, lumabas na ako ng back stage na punong-puno ng kompyansa at pananabik.

I walk on the runway full of confident! I always make sure that I followed the golden rule of being a model. Do not let the dress wear you, wear the dress and stand out!

I heard the audience’s applause and the cheering of my fans and the more I hear their voices and the louder they shout my name the more I feel confident on the runway!

“We love you Angel!” Hiyaw nila. Nakangiti ako habang rumarampa sa stage. I make sure that everyone loves what I’m doing, that everyone loves my look. I want them to love me, dahil sila ang magiging susi ko para maging matagumpay.

Pagkatapos ng halos isang oras na pagrampa namin sa runway ay natapos na din ito sa wakas. I felt tired. Kita ko din ang pagod sa ibang mga modelo na kasama ko. But since I’m the most wanted model, muli akong tinawag ng host sa stage upang magbigay ng mensahe at sumagot sa interview.

“Hi, go-good afternoon everyone! I have many supporters online but seeing all of you in numbers in front of me is very surreal, salamat sa suporta nyo at sana nagustuhan nyo ang show namin. Thank you guys! I love you all!” Masayang sabi ko sa lahat ng sumusuporta sa akin at sa runway show.

Isa-isa nang nagtanong ang mga reporters sa akin kaya naman sinagot ko sila sa abot ng aking makakaya. Hindi ko talaga gusto ang ganitong mga interview dahil yung ibang reporters, tinatanong ang status ng love life ko. I always ended up skipping that question.

“Totoo po ba na nagbabalak po kayo na magtayo ng sarili nyong brand ng make up?” Tanong ng babaeng reporter sa akin.

“Yes it’s true. I’m planning to make my own make up line and once everything is set up, I’ll let you guys know at sana suportahan nyo ako.” Nakangiting sagot ko.

Rinig ko ang malakas na hiyawan ng mga fan at talaga namang damang dama ko ang suportang ibibigay nila sa akin sa plano kong make up line.

But my heart stopped from beating when I saw a very familiar face. Everything went silent, wala akong marinig ngayon kundi ang paghinga ko. I am breathing heavily while stating at him.

After four years, ngayon ko lang sya ulit nakita ng personal. I saw him in some magazines but seeing him together with the audience is different.

Nakatingin sya ngayon sa akin. Walang ekspresyon ang mukha nya. He is now a grown man. Sobrang laki na ng pinagbago nya. Hindi na sya ang binatang kilala ko noon. He looks so different, matured and professional in his white long sleeve na nakatupi hanggang siko nya. His hair is parted in side na para syang si superman. Napangiti ako.

I miss him, I really do. But I know he never missed me. Dahil isa lang ang bagay na nararamdaman nya sa akin ngayon- iyon ay galit.

The smile on my face faded when he walked away.

Chapter 32

“Hi guys! Welcome back to my channel!” Masayang panimula ko sa bago kong vlog. “So today’s video I’ll be introducing my make up and I will also also teach you guys on how to apply it and by the way my make up will be available in the market this weekend!” Pagpapatuloy ko. “But before we begin, make sure that you’re already subscribed on my Youtube channel- just hit the subscribe button below para ma-notify kayo sa mga bagong videos na ia-upload ko.” Dagdag ko pa.

The video that I recorded lasted for thirty minutes. It’s long but worth it. I introduced my make up set and there’s also a bit of make up tutorial for my viewers to know that those make up is perfect once they wear it!

I named my make up line ‘FairestOfAll’ because I was inspired by Snow White’s beauty and I want everyone to feel like they are the fairest of all every time they wear my make-up. Gusto ko yung confident na nararamdaman ko sa tuwing naglalagay ako ng make-up ay sya ding confident na maramdaman ng mga gagamit nito. I want them to feel that they are beautiful on their own unique way that they would feel that they are the most beautiful person in their eyes! Dahil kapag naramdaman mo na maganda ka at kapag kompyansa ka sa sarili mo, dyan na rin magsisimula ang magandang tingin sayo ng ibang tao. Your perception to yourself will reflect to other’s view and they will see you as what you see yourself!

My make up line has a complete set of cosmetics. From primer to foundation, to eyeshadow and lipstick and to cleanser to cream. Dati, hindi ako mahilig maglagay ng kung anong mga kolorete sa mukha, I don’t even know how to apply my lipsticks correctly pero nag-practice ako and I also studied cosmetology so I became an expert about beauty. Being a model, you also need to familiarize yourself to those cosmetics that you encounter everyday kaya naman nang maka ipon ako ng malaking halaga, I decided to create my own make up line.

I spent hundreds of Million creating this ’ FairestOfAll’ make up line, I will open five different branches here in the City this weekend. I’ll make sure that the money that I spent on this business will multiply by ten or more. This is the start of my business, I hope this is also the start of my success! At sana, ma-arok ko na ang mga Montenegro- gustong gusto ko ng mapantayan at mahigitan ang yama na mayroon sila. Gusto ko ng makita si Evan, gusto ko ng sabihin sa kanya ang totoo. I really miss him so much.

When my video editor already completed editing my vlog, I uploaded it on Youtube right away.

After an hour, napangiti ako dahil milyon na agad ang views nito at halos lahat ng mga comment na nababasa ko ay excited sa make up na ire-release ko this weekend. Kaya naman lalo akong na-excite sa grand opening ng first shop ko sa Mall. I’ll ask Mommy to accompany me for the ribbon cutting this coming weekend. I’m so excited! Really excited! Gaaad!

Napukaw ang atensyon ko nang biglang mag-ring ang phone ko. I saw Madam Patty’s name flash on the screen so I answer it immediately.

“Hi, good morning Madam! Napatawag ka po?” Pagsagot ko sa tawag nya.

“Angel! Good news hija! There’s a jewelry company na gusto kang kunin na modelo. They want to meet you as soon as possible para malaman mo na rin ang offer nila.” Masayang sagot ni Madam sa kabilang linya.

“Talaga po? That’s good to know.” Natutuwang sabi ko. “What jewelry company po Madam?” Tanong ko naman.

“It’s Salvatore’s Jewelry. Diba ang bongga! Sila ang pinaka kilalang jewelry company dito sa bansa. Big time to anak.” Namamanghang sabi nya.

Napalunok ako. Bigla akong kinabahan.

Is that true? Why me? As far as I know, business partner sila ng mga Montenegro. So why would they ask me to be their model? Hindi ba sila galit sa akin? Galit ang ka-partner nila sa business sa akin? So why they want me to model their jewelry?

“Nak? Andyan ka pa ba?” Tanong ni Madam Patty dahil sa biglaan kong pagiging tahimik.

“Uhm opo Madam. Ano lang po kase, ano uhm…” hindi mapakaling sabi ko. “I’ll think about it.” Pagpapatuloy ko.

“What? Are you serious hija?” Gulat nyang sabi. “Salvatore yun nak! I’m sure they will offer you a huge amount.” Pagkukumbinsi nya. “Atsaka alam kong konti nalang mauubos na rin ang ipon mo dahil sa pagpapatayo mo ng make up line mo. You need to accept every offer that you are receiving para maibalik mo ang kapital na nilaan mo doon.” Dagdag nya pa.

“I- I can get my capital back Madam. I’m sure people will like my make up.” Kompansyang sabi ko.

“I love the confident nak. But you’re still a model. Huwag mong sayangin yung opportunity na ito. At isa pa, kapag may mga bigating business ang kumukuha sayo, that only means, they trust you at kapag nakita ng mga fans mo at ng mga tao na pinagkakatiwalaan ka ng nga bigating business dito sa bansa, they will surely trust in you and to your make up at mas dadami ang bibili at tatangkilik ng produkto mo hija.” Paliwanag nya.

Napaisip tuloy ako. He is right. Hindi ko dapat sinasayang yung oportunidad na lumalapit sa akin. I’m very lucky that opportunity is approaching me, hindi ako yung naghahanap ng oportunidad, ito mismo ang lumalapit sa akin. So I should be thankful and grab this opportunity.

“Pero matanong ko lang nak? Bakit parang ayaw mong maging modelo ng mga Salvatore?” Usisa nya.

“Uhm. Hindi po. Pero thank you sa advise Madam. I’ll call my driver, pupuntahan ko sila ngayon. Paki sabi na ime-meet ko sila ngayon.” Pagpayag ko.

“Great! Sige hija, I will let them know. Hindi kita masasamahan dahil may emergency din sa bahay ngayon. Mag-iingat ka ha.” Aniya.

“Sige po Madam, okay lang po. I can handle this by myself, ingat din po. Bye.” At binaba ko na ang tawag.

Napabuntong hininga ako. Mukhang unti-unti ng lumiliit ang mundo. I need to ready myself. Kaya ko ito.

---

I wear a pink bodycon lace dress together with nude stiletto sandals and also my white sling bag.

Pagbaba ko ng hagdan may hindi ako pamilyar na mukha na natanaw sa sala and Mommy’s talking to that guy.

“Oh, sweetie. Mabuti bumaba ka na.” Masayang sabi ni Mommy. “Sya na nga pala ang magiging body guard mo simula bukas. I already reviewed his papers at yung background nya and he’s good.” Paliwanag nya pa.

Tinignan ko ang lalaking magiging body guard ko. I don’t know why, but there’s something in him. Pero mukha naman syang mapagkakatiwalaan at sa tindig nya palang mukhang maipagtatanggol nya naman ako sa mga masasamang loob. Kaya naman nginitian ko sya.

“Nice to meet you. What’s your name?” Magiliw kong sabi.

“Franco po Ma’am.” Magalang nitong sagot at nag-bow pa ito sa akin.

“You can start tomorrow ha.” Ang sabi ko kay Franco. “Ikaw na po ang bahala sa kanya Mommy. May pupuntahan pa ako eh. Mauna na ako.” Paalam ko dito.

“Sige sweetie.” Tugon nya.

Muli kong tinignan si Franco, mukhang magkasing edad lang kami at hindi ko talaga maintindihan. Parang may kakaiba akong nararamdaman sa kanya.

“Bye Mommy.” Paalam ko then I kissed her on her cheek.

“Ingat sweetie.” Paalam naman nito at naglakad na ako papunta sa garahe kung saan nag-aabang ang driver kong si Mang Henry.

After thirty minutes, I already reached the SC building kung saan ime-meet ko ang CEO ng kumpanya ng mga Salvatore. I guess, I will meet Governor Salvatore again dahil sya ang may-ari ng kumpanya or maybe his wife. I don’t know. Ang mahalaga, may bago na naman akong project and I’m sure it’s gonna be huge.

Pagdating ko sa fiftieth floor, namangha ako dahil pagbukas na pagbukas ng elevator tatambad agad sayo ang tatlong division ng fiftieth floor. Sa kaliwang gilid nito ay may mahabang glass table na ginagamit for conference meeting at yung sa kanan naman ay parang bar kung saan punong puno ito ng beverages at mga pagkain at sa gitnang bahagi naman ang office na may asul na lamesa kung saan tanaw na tanaw ang buong ka-Maynilaan and I guess that’s the CEO’s office. The room’s divider is made of glass at ngayon lang ako nakakita ng kakaibang office na ganito, it is amazing.

“Miss Angel?” Pagtawag sa akin ng babaeng nakasalamin.

“Yes?” Tanong ko.

“Hi, I’m Mr. Salvatore’s secretary and he is waiting for you in his office, pumasok nalang po kayo Ma’am.” Aniya.

“Okay. Thanks.” Tugon ko.

“Do you need something po Ma’am? Coffee? Juice? Or tea?” Tanong pa nito.

“No. I’m good thanks.” Nakangiting pagtanggi ko at binuksan ko na ang glass door papasok sa gitnang silid ng palapag na ito.

Pagpasok ko, I saw a guy standing and facing the glass window at mukhang busy sya sa pagtitig sa magandang tanawin sa labas. Nakatalikod sya sa akin and he is wearing a blue long sleeve while his hands are inside his pockets.

Mukhang tumankad at naging maskulado si Governor Salvatore?

“Hi, good afternoon Governor Salvatore.” Pagbati ko.

Unti-unti syang pumaharap sa akin. At pagharap nya, my jaw dropped!

“Hey gorgeous, long time no see!” Nakangiting pagbati sa akin ni Nathan.

I cleared my throat. Natameme ako. Hindi ko ina-expect na sya ang makikita ko. But how? CEO na agad sya? His father already trusted him to be the CEO even he only finished his studies last year?

“Na-Nathan. I-ikaw pala. Oo nga eh.” Utal kong sabi.

“Mukhang si Papa ang inaasahang mong makakausap ha?” Nakangiting sabi nya. “Please have a seat, para makapag-usap tayo ng maayos.” Aniya kaya naman umupo ako sa silyang nasa harap ng table nya.

“Thank you.” Sambit ko.

“Do you need something? Coffee? Juice?” Alok nya. Umiling ako bilang pagtanggi.

Napatitig ako sa kanya, he is also a grown man. Mukha na syang kagalang kagalang sa tindig nya. He also became matured because of those shaved beard na kahit inahit na may makapal paring bakas sa kaniyang baba at panga.

“Tulad ka pa rin ng dati, sobrang ganda mo pa rin.” Nakangiting sabi nya habang mariin nya akong tinititigan. “I heard that you are now a transwoman right?” Tanong nya pa.

“Ah, Oo. I had my surgery last year.” Tugon ko.

“So babaeng babae ka na talaga.” Aniya. “Ang swerte siguro ng boyfriend mo ngayon.” Dagdag nya pa.

“Wa-wala akong boyfriend.” Pagtatama ko.

“Seriously? Sa ganda mong yan wala mang lang nagtangkang pormahan ka?” Hindi makapaniwalang sabi nya.

“Me-meron naman. A-ayoko lang talagang makipagrelasyon. Mas priority ko ang career at ang business ko.” Paliwanag ko.

“I see.” Aniya. “I’m still here waiting for you.” Sabi nya pa sabay hawak sa kamay ko.

Nagulat ako kaya napatitig ako sa kamay nyang mahigpit na nakahawak sa kamay ko.

“Uhm. I think we should talk about your request to get me as your model.” Pag-iiba ko ng usapan.

Mabilis nyang inalis ang kamay nyang mahigpit na nakahawak sa kamay ko. “Yeah, yeah. Of course. Sorry, natuwa lang ako dahil ngayon lang ulit kita nakita. I’m sorry.” Natatawa nyang sabi.

Napangiti nalang din ako dahil para syang ewan. He looks so professional and seeing him became uneasy made me smile.

“It’s okay.” Sabi ko. “Salamat din pala at sa dinami rami ng mga babaeng modelo dyan, ako pa rin ang natipuhan nyong kunin.”

“Of course! Why not? You are way better than those model. I think you’re the best.” Papuri nya. Kaya muli akong napangiti.

Nathan and I talked a lot, but most of those topics that we had is about me. He’s really interested in my life kaya napilitan tuloy akong mag-share ng mga bagay na ginagawa ko ngayon especially my make up products and he is willing to invest to my business para mas dumami raw ang branch ng make up line ko sa bansa and I agreed with it.

“So here’s the contract, just sign it here.” Aniya sabay abot sa kontrata ko bilang modelo ng jewelry product nila. Pinirmahan ko ito pagkatapos kong basahin ang lahat ng detalyeng naroon.

“Thanks, so see you next week for the shoot.” Nakangiting sabi ko.

“You’re welcome. See you gorgeous!” Aniya. Tumayo ako mula sa pagkakaupo nang biglang tumunog ang telepono nya at mabilis nyang sinagot ang tawag.

“Yeah, she already signed the contract Nat kaya wala ka ng magagawa.” Aniya sa kausap nya sa kabilang linya. “I’m the CEO of this company, I can do whatever I want.” Dagdag nya pa sabay baba ng tawag. Humarap sya sa akin sabay suklay sa buhok nya gamit ang kaniyang mga daliri. “Sorry about that.”

“It’s okay.” Sabi ko then I smiled. “Mukhang si Natalie ang tumawag. Ayaw nya ba akong maging model ng jewelries nyo?” Usisa ko pa.

“I’m sorry if you heard that, but yeah. But you don’t have to worry, she can’t stop me, you already signed the contract so we’re good. Wala na syang magagawa.” Aniya.

“Galit pa rin ba sya sa akin? Hanggang ngayon?” Muli kong tanong.

“Yeah. I guess. Kahit na fiancé nya na ngayon si Evan she still insecure about you dahil ikaw pa rin ang unang nagustuhan ng fiancé nya. Hindi pa rin sya nakaka-move on. Ewan ko ba sa kanya. Nasa kanya na nga si Evan, galit pa rin sayo.” Napainom sya ng tubig pagkatapos nyang sumagot. He looks so stress about her twin.

Pero bigla kong naramdaman ang pagkirot ng puso ko. Parang may matalim na bagay ang sumaksak dito. Napalunok ako. Naramdaman ko ang panghihina ng katawan ko.

Totoo ba? Fiancé nya na si Evan?

“Thank you Nathan. I think I should go now.” Paalam ko at nagmadali akong lumabas sa office nya.

“Wait, ihahatid na kita.” Rinig kong mungkahi nya pero hindi ko na iyon pinansin at dali-dali akong pumasok sa elevator.

Nang sumara na ang pinto ng elevator, bigla kong naramdaman ang pagpatak ng luha ko. Napahagulgol ako sa pagiyak.

Totoo ba? Evan and Natalie are now engaged? Hindi ko alam na huli na pala ako. Paano ko pa sasabihin kay Evan ang totoo? Gayong may iba na pala syang gusto?

Maybe he already forgot his feelings for me. Sobra syang nasaktan at alam kong sobra ang galit nya sa akin. Kaya mukhang imposible na yata na maging kami pa ulit. Kahit na sabihin ko sa kanya ang totoo, kahit na ipagtapat ko sa kanya ang lahat, mukhang huli na…huli na para sa aming dalawa.

Napayuko ako nang bumukas ang pinto ng elevator, I immediately wiped my tears and checked the floor that I am at right now and I saw that I’m currently in thirty first floor so I decided to face on the ground again. Wala pa ako sa destinasyon ko.

Pero napukaw ang atensyon ko sa lalaking kasama ko ngayon sa loob ng elevator. His perfume smells familiar. Dahan dahan kong inangat ang mukha ko, at paglingon ko sa lalaking nasa tabi ko biglang huminto ang mundo ko.

Evan?!

Chapter 33

Napahawak ako sa dibdib ko. Nahihirapan akong huminga. Nanatili akong nakayuko dahil hindi ko alam kung paano ko haharapin si Evan.

Huminga ako ng malalim ng paulit-ulit. Parang kakapusin na ako ng hininga dahil sa mabilis na pagkabog ng dibdib ko.

Pero mas dumoble ang kaba ko nang biglang umuga ang elevator. It’s shaking! What’s happening?!

Humawak ako sa gilid ng elevator at nilingon ko si Evan and he is also holding on the Elevator’s handrail tightly!

“Sh*t!” Mura nya.

Muling umuga ng malakas ang elevator hanggang sa nagpatay-sindi ang ilaw nito. Nanatili akong nakatalikod sa kanya. Ayokong makita nya ako o makilala. Hindi ko alam ang sasabihin ko. Hindi ko alam.

“Why did you use this elevator?” Rinig kong tanong sa akin ni Evan. “Hindi mo ba nakita na may karatolang nakalagay na this is under maintenance?” Pagpapatuloy nya. Hindi ko sya hinarap.

Siguro hindi ko na napansin na under maintenance pala ang elevator na to dahil sa mga bagay na nalaman ko kay Natahan. I use this elevator without even checking the warning sign! I’m so stupid!

“Fvck! Sa gitna kapa kasi nakapwesto! Kung nakita ko lang yung sign na nasa likod mo hindi na sana ako papasok dito kasama ka! Bakit mo kasi hinarangan?! Idiot!” Bulyaw nya sa akin. “I have an important meeting! What would you do now?! We’re stuck here?!” Pagpapatuloy nya pa. Damang dama ko ang iritasyon nya sa akin.

Narinig ko na may dinial syang numero sa telepono nya and since this elevator is under maintenance, there’s no signal inside dahil sira ang signal booster nito.

“Fvck!” Sigaw nya and I heard that he threw his phone on the wall.

Napaiyak nalang ako.

“Kanina ka pa nakatalikod dyan?! Ikaw ang may kasalanan nito?! Face me?!” Galaiti nya at nagulat ako nang buong pwersa nya akong pinaharap sa kanya.

Kita ko ang paglaki ng mga mata nya nang mapagtanto nya na ako ito. His heavy breathing because of anger suddenly stopped. Binitiwan nya ang braso kong mahigpit nyang hawak.

“I’m sorry. I’m stupid. I know it’s my fault. I’m sorry.” Paumanhin ko. Pinunasan ko ang luha ko.

Silence covered this elevator. Parehas kaming natahimik nang magtama ang aming paningin. Muli akong tumalikod sa kanya at ganon din sya sa akin.

Biglang namatay ng tuluyan ang ilaw ng elevator hanggang sa naramdaman namin na unti-unti nang umiinit sa loob. Halos maligo na kami sa aming mga pawis.

“Fvck! Fvck! Fvck!!” Muling mura nya sabay suntok sa elevator.

Kinuha nya ang cellphone nyang hinagis sa sahig at binuksan nya ang flashlight nito. He tried to check the elevator’s roof if he can remove it but unfortunately he couldn’t. Tanging flashlight nalamang ng cellphone nya ang nagbibigay liwanag sa amin dito sa loob kaya naman, kinuha ko na rin ang cellphone ko at binuksan ko din ang flashlight nito at naging mas maliwanag na sa loob.

Sa tinagal tagal na panahon, ngayon ko lang ulit nakita ang mukha nya. Mas lalo syang gumwapo and he became so manly. Sobrang lalaking lalaki ang dating at tindig nya. Nakakatakot. Kaya naman muli akong tumalikod sa kanya. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko, hindi ko alam kung paano ko sya kakausapin. I’m sure he doesn’t want to talk to me either because of what happened.

I turned my head nang marinig ko ang pagbukas ng zipper ng pantalon nya. Nanlaki ang mga mata ko nang naka-boxer shorts nalang sya. Basang basa ang katawan nya and he is using his long sleeve to wipe those sweats that he has on his body.

Mabuti nalang manipis ang suot ko, hindi ito gaano kainit sa katawan. I can still handle the sweat. But I can’t stop myself from staring to his body.

His body became more prominent at mas lumaki at tumangkad pa sya. He also has some shaved beard on his jaw and chin that made him more matured looking. Na-amoy ko sya, at lalaking lalaki ang amoy nya. Kahit na pinagpapawisan sya, mabango pa rin and I miss his smell like that. May kiliti akong naramdaman sa puson ko nang makita ko ang pag-flex ng mga muscle nya sa katawan dahil sinusibukan nya ngayong buksan ang pinto ng elevator. Napalunok ako. He became hotter. Indeed!

Pero nakaramdam ako ng lungkot, muling nanggilid ang luha ko. Hanggang ala-ala at pagsulyap nalang yata ang magagawa ko sa kanya dahil may iba na syang gusto at hindi ko alam baka sa susunod na araw o buwan magpakasal na sila ni Natalie. Parang hindi ko kakayanin yon. Gaaad!

Lahat ng plano ko, lahat ng paghihirap ko na mahigitan ang mga Montenegro ay mauuwi lang sa wala, dahil pa ran saan pa ang plano kong higitan sila gayong wala na pala si Evan, wala na akong babalikan.

Pinunasan ko ang luha ko, nakaramdam ako ng pagkati ng katawan ko dahil sa bodycon lace dress na suot ko. Basang basa na ng pawis ang suot kong damit and I need to remove it.

Naiilang man, dahan dahan kong binaba ang zipper ng damit na suot ko at ngayon nga, I only have my strapless bra and my lace panty on my body.

Napalingon ako kay Evan at parang na-estatwa sya ngayon, hindi sya kumukurap o gumagalaw habang pinagmamasadan ako. I felt something. Parang may naramdaman akong saya, dahil alam ko ang titig nyang ganon. He was surprised because of the changes that he noticed on my body. He looks amazed. Kaya naman I turned my body on his direction para mas makita nya ng lubusan ang katawan ko.

Bigla kong napansin ang panginginig ng kaniyang mga kamay at napalunok ako when I noticed that his thing suddenly becomes hard and it is now making a huge bulge on his boxers. Dyosko!

“Tang*na!” Malutong nyang mura at kasabay non ang pagtikod nya sa akin. Nagkukuyom ngayon ang kanyang mga kamay at pansin ko ang paulit-ulit na pag-igting ng kaniyang mga panga. He’s mad. Really mad.

“Are you trying to seduce me?” He madly asked then he face me again.

Bigla akong binalot ng takot sa masamang titig nya sa akin. Napa-atras ako. Hindi ako nakapagsalita.

“Anong gusto mo? Na may-mangyari sa ating dalawa dito ngayon?” Patuyang tanong nya. “Maybe you planned this? You used this fvcking elevator and you blocked the warning sign para ma-stuck tayong dalawa dito? Tama ba?” Paratang nya.

I don’t know where he got those accuses but it is not true! I didn’t plan this.

“Hindi ko alam ang sinasabi mo.” Sagot ko.

“Ganyan ka naman eh. Wala kang alam. Magaling magpanggap. Ipaparamdam mo sa tao na mahal mo sila at kapag hulog na hulog na sila sayo, iiwan mo nalang sila basta basta.” Makahulugan nyang sabi. “Manloloko. Manggagamit. Sinungaling.” Pagpapatuloy nya. “Those three words are best to describe you.”

Parang sinaksak ng tatlong beses ang puso ko sa tatlong salitang binitiwan nya. Nararamdaman ko na muli na namang tutulo ang luha sa aking mga mata.

“You don’t know me. You don’t know what happened!” Saad ko.

“Fvck! Are fvcking serious?! Pinapatawa mo ako!” He sarcastically said then he chuckled. “Akala ko iba ka, itinuring kitang babae pero bagay lang pala sayo na ituring na bakla! Dahil bakla ka naman talaga! Baklang manloloko! Baklang sinungaling! Baklang mapagpanggap!” Sigaw nya.

“Hindi totoo yan!” Basag na boses kong sabi. I cried.

“Yes it’s true!” Pagdidiin nya. “You fooled me! You made me believe that you loved me! That you are only mine! Na sa akin ka lang! Na ako lang! Ako lang! Pero putngina! Habang makarelasyon tayo noon, tinitira kana pala ng iba?! Ng putanginang Zion na yon!” Pagpapatuloy nya. “Ganyan kaba talaga kalandi? Pinaniwala mo ako na inosente ka, pinaniwala mo ako na ayaw mo sa mga kalibugang ginagawa ko, pero yung totoo nasa loob pala ang kulo mo!”

Naglakad sya palapit sa akin.

“Sobrang galing mong umarte! Why did you go in modeling? You should be an actress cause you know how to act like an award winning actress in Oscar, dahil doon ka naman magaling! Sa pag-arte at pagpapanggap!” Sigaw nya. Halos mabingi ako sa lakas ng boses nya.

Nanginginig na ang katawan ko sa labis na takot, lungkot at sakit na nararamdaman ko.

Hindi ko inakala na ganito katindi ang galit nya sa akin. Hindi ko alam kung ano ang mga bagay na sinabi sa kaniya ni Mrs. Montenegro para maging ganito si Evan sa akin.

“Ano? Kamusta kayo ng gagong Zion na yon? I’m pretty sure that you and him are now living together and building a family.” Sarkastiko nya muling sabi sabay tawa. “Oh, I forgot. Imposible nga pala kayong makabuo ng pamilya dahil yang pukeng pinagawa mo, wala namang matres!” At kasabay non ang pagtawa nya ng hilaw.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. My hand flew on his face. Nasampal ko sya. Hindi ko na kaya ang mga sinasabi nya, sobra na akong nasasaktan. Alam kong hindi yon totoo, pero yung mga insultong sinabi nya- na galing pa sa bibig nya ay sobrang sakit.

“Saktan mo ako hanggat gusto mo. Tadyakan mo ako, sampalin mo ako ng paulit-ulit. Wala yang mga yan sa sakit na ginawa mo sa akin noon.” Siryosong sabi nya. “I loved you! But what did you do? You fvcked my feelings! Ginago mo lang ako!” He shouted at nagulat ako nang suntukin nya ang pader ng elevator na nasa likod ko. Napapikit ako dahil akala ko, sa mukha ko tatama ang kamo nya.

Paulit-ulit nyang sinuntok ang pader na nasa likod ko hanggang sa magdugo na ang kaniyang mga kamay. Nakita ko ang patulo ng luha sa kaniyang mga mata.

Hindi ko na kaya! Parang gusto ko ng sabihin sa kanya ang lahat. Hindi ko na kayang makita syang ganito. Kaya naman niyakap ko sya ng mahigpit. Isinubsob ko ang mukha ko sa matigas nyang dibdib.

“I’m sorry. I’m really sorry…hon.” Lumuluhang sabi ko.

Pero natigilan kami nang bigla muling umuga ang elevator. Naramdaman ko ang malakas na pagtama ng ulo ko sa pader. I feel dizzy and my sight became blurred at nahihirapan na rin akong huminga.

Evan hugged me tightly and I heard he’s catching his breath. Parehas na kaming kinakapos ng hininga.

“I-I-I can’t breathe.” Nahihirapang sabi ko sa kanya.

“Hey! Wake up! Huwag mong ipipikit ang mata mo!” Aniya. Parang may humaplos sa puso ko nang maramdaman ko ang pag-aalala nya sa akon. Inihiga nya ako sa mga hita nya at malumanay nyang tinatapik ang mukha ko. “Sh*t! Wake up! Don’t close your eyes!” Rinig kong sabi nya.

Pero unti-unti…kinakain na ng dilim ang paningin ko.

“Please! Wake up!” Aniya habang inaalog ako. Pero sobrang nahihirapan na akong huminga.

Naramdaman ko ang mahigpit nyang pagyakap sa akin. “Open your eyes! Hon.” Ang huling mga salitang narinig ko bago maging itim ang lahat.

Chapter 34

Nakatulala ako habang pinagmamasdan ang malinaw at bughaw na tubig ng dagat. Habang inaalala ko ang mga nangyari noong nakaraang linggo.

Hindi ko pa rin makalimutan ang mga masasakit na salitang binitiwan sa akin ni Evan, parang nakasaksak pa rin iyon sa dibdib ko at hanggang ngayon nasasaktan pa rin ako.

Noong minulat ko ang aking mga mata, si Nathan ang una kong nakita pagkatapos kong mawalan ng malay sa loob ng elevator. I asked him what happened and he just told me that someone called him informing him that I was stuck in the elevator inside their building. Hindi daw nagpakilala ang lalaking nagbalita sa kanya, and that guy brought me to their clinic at umalis na daw ito nang masiguro nitong maayos na ang kalagayan ko.

Hindi ko maintindihan kung bakit kailangan pang ilihim ni Evan ang sarili niya, pero siguro dahil ayaw nyang may malisyang isipin si Nathan pati na rin si Natalie sa pagtulong na ginaawa nya sa akin at alam kong ayaw nyang magkaproblema sila ng fiancé nya kaya maharahil iyon ang dahilan.

Napabuntong hininga ako ng malalim.

Concern pa rin sya sa akin after all those anger that he showed to me. Pero ayokong bigyan iyon ng kulay o kahulugan dahil alam kong matindi ngayon ang galit na nararamdaman nya sa akin.

I felt my tears fall again so I wiped it right away dahil baka masira ang make-up ko dahil may shoot pa ako mamaya.

I need to focus myself to my career and to my business, dapat masaya ako ngayon dahil naging successful ang grand opening ng make up line ko last weekend at sobrang nakakataba ng puso na makitang dinagsa ito ng mga fan ko. Nakakatuwamg isipin na unti-unti ng nagiging matagumpay ang negosyong matagal ko ng pinagplanuhan at ngayon nga patuloy pa rin sila sa pagbili at pagtangkilik ng produkto ko.

“Miss Angel! Miss Angel!” Napalingon ako sa likuran ko nang tawagin ako ni Yana- she’s my personal assistant. “Magsisimula na po ang shoot nyo with Salvatore jewelry, hinahanap na po kayo ni Sir Nathan.” Aniya.

“Okay. I’ll be there in a minute.” Huminga ako ng malalim then I smiled. Kaya ko ito! I need to be okay in this shoot. I don’t want my emotion to affect this shoot dahil ayokong ma-disappoint sa akin si Nathan because he trusted me and also invested in my business.

Pagbalik ko sa area malapit sa dalampasingan kung saan kami magpophoto-shoot, napatigil ako and my heart skipped from beating because Natalie and Evan are there!

Bakit sila nandito?

Bigla kong naramdaman ang panghihina ng mga tuhod ko nang makita kong nakapalupot ang kaliwang braso ni Evan sa bewang ni Natalie and they look very sweet. Gusto kong umiyak but I need to stop these eyes from crying dahil kailangan kong maging matatag at maging matapang sa harap nila.

“You shouldn’t be here Nat. I can handle this shoot together with the staffs and Evan.” Saad ni Nathan dito.

“My fiancé is here, and this is our family’s business bakit parang ayaw mo na nandito ako? Hindi naman ako manggugulo.” Pagtataray nito sa kambal.

Pero tama ba ang narinig ko? Evan is involved in this shoot? Why? How?

Napatingin ako kay Evan at tahimik lang sya habang pinagmamasdan ang pagtatalo ng kambal.

“Mr. Salvatore? Shall we start the photoshoot now?” Tanong ko dito.

Sabay sabay naman silang tatlo na lumingon sa akin.

“Yeah. Of course! Ikaw nalang ang hinihintay namin.” Nakangiting sagot nya.

“Uhm. Okay. But may I talk to you first for a second?” Hiling ko na pinagbigyan nya naman.

“Sure!” Naglakad sya palapit sa akin. “So anong gusto mong pag-usapan?”

“Why’s Evan here?” Tanong ko.

“He’s a business partner. They also own this beach resort that we’re currently at right now.” Sagot nya.

Pinagmasdan ko muli ang buong beach at doon ko lang napagtanto na ito yung beach resort na pinuntahan namin ni Evan noon. Maraming ng nagbago dito kaya hindi ko agad ito nakilala pero sigurado akong ito ang lugar na iyon dahil makikita dito ang paglubog ng araw kung saan sabay namin iyong pinanuod.

“Why did you choose this location? Diba may isla kayo sa Batangas? Bakit hindi nalang don?” Tanong ko.

“It’s under renovation. Atsaka, that’s three hours away from Manila mas malapit ito kaysa sa isla namin at maganda din naman dito.” Paliwanag nya.

“I see. I’m sorry for asking ha. Hindi naman sa nagre-reklamo ako sa lugar, nagulat lang kasi talaga ako na nandito sya.” Pagtatapat ko.

“It’s okay. Sorry din kung hindi kita na-inform about this but I hope that you’ll still give us beautiful photos in the shoot even Natalie and Evan are here.” Aniya sabay kamot sa batok.

“Oo naman. Ano kaba. Natanong ko lang naman. Don’t worry, I’ll do my best.” Kompyansang sabi ko sabay ngiti.

“Great! So, let’s start the shoot?” Tumango lang ako bilang tugon at naglakad na kami pabalik sa area kung saan kami magsho-shoot.

The photoshoot has a beach theme and those jewelries that I’ll be wearing are jewelries that can be wear on the beach. Summer vacation is about to come and Nathan decided to release those jewelries this coming summer para raw sabay sa panahon at maraming tumangkilik nito.

People don’t usually wear jewelries at the beach but Nathan and his business colleagues decided to create jewelries that can be wear at the beach because it is the new trend. Medyo weird pero ganon naman ngayon ang mga business man, they are following the trends para kumita.

Naglakad ako papunta sa malaking bato na nasa may dalampasigan. I took of my white lace cover up and now, I’m only wearing this floral bikini and these jewelries.

Pagharap ko sa kinaroroonan ng camera, parang nasamid ako sa sarili kong laway nang makita ko silang lahat na titig na titig sa akin. The staffs, photographer, si Natalie, Natahan and Evan, they are all staring at me. Tulala silang lahat habang nakatingin sa akin even Yana and my bodyguard Franco.

“Damn!” Rinig kong sabi ni Nathan.

“Start the shoot now! We don’t have the entire day!” Saad naman ni Natalie kaya bumalik silang lahat sa kani-kanilang mga trabaho at nag-umpisa na nga kami.

The shoot lasted for more than an hour, dahil may iba’t ibang jewleries silang pinasuot sa akin and those jewelries have corresponding outfits and make up. Hindi lang sa dalamasigan nagtapos ang shoot namin, we also went to the sea at sa iba pang bahagi ng beach at resort. Kaya nakaramdam talaga ako ng pagod.

“We’re not done yet.” Anunsyo ni Nathan habang naglalakad ako papuntang pampang.

“I thought we’re already done?” Kunot-noong tanong ko.

“Not yet, we need to take shots from you and from our male model. This is a couple jewelries that you and him need to wear.” Saad nya.

“Sir Nathan, may nangyari po kay Symon.” Balita sa kanya ng isa sa mga staff.

“What? What happened to him?” Gulat na tanong ni Nathan dito.

“He’s been in the restroom for almost thirty minutes now, mukhang dinayarhea po sya sa sea food na kinain natin kaninang lunch.” Sagot nito.

“What?! We need to complete the shoot today.” Problemadong sabi ni Nathan sabay hawak sa sintido nya.

“Then find a replacement twinnie! If he can’t make it, we need to replace him in the shoot.” Mungkahi ni Natalie.

“Sino naman ang ipapalit natin?!” Tanong ni Nathan sa kambal.

“Tulungan ko na po kayo Ms. Angel.” Alok sa akin ni Franco sabay abot sa kamay ko para maka-ahon sa dagat. Pero dahil na kila Natalie at Nathan nakatuon ang atensyon ko, nawalan ako ng balanse nang may maapakan akong bato kaya naman natumba kami ni Franco sa dagat.

Basang basa kaming dalawa at mabilis akong tumayo nang mapansin kong nakapatong pala ako sa kanya.

“Okay lang po ba kayo Ms. Angel?” Alalang tanong nito sa akin.

“O-okay lang ako Franco.” Tugon ko.

Tumayo sya mula sa pagkakatumba at nagulat ako nang biglang lumapit sa kaniya si Natalie.

“Take off your polo shirt!” Utos nito kay Franco.

“Po? Bakit po?” Nagtatakang tanong ni Franco.

“Basta! Take off your polo shirt!” Bulyaw ni Natalie dito. Kaya wala ng nagawa si Franco, agad nya itong sinunod.

“Perfect! You have the face and body! Ikaw ang gagawin naming replacement kay Symon.” Nakangiting sabi nya dito. “Twinne! Him! He can be Symon’s replacement!” Pagbaling nya kay Nathan.

Agad namang lumapit sa amin si Nathan at masusi nitong sinuro si Franco mula ulo hanggang paa. “Not bad.” Komento nito. “Pwede kaba naming gawing modelo kahit ngayon lang? We badly need to complete this shoot today.” Pakiusap pa ito.

“Sir, ka-kasi ho. Bodyguard lang po ako ni Ms Angel. Hindi ko po alam. Wala po akong alam sa pagmomodelo.” Nahihiyang sabi ni Franco dito.

“Angel? Can we borrow your bodyguard for this shoot only?” Paalam sa akin ni Nathan. “Don’t worry, we’ll give you additional payment and also your bodyguard.” Dagdag pa nya.

And since, they really need to complete this shoot today, I agreed. Pagod na rin ako kaya kailangan na namin itong tapusin ngayon. Dahil gusto ko na talagang magpahinga.

Muli kong ibinalik ang atensyon ko kay Evan, ganon pa rin siya. He’s still sitting in a lounge chair while reading a book. Pero napansin kong kanina pa nag-iigting ang kaniyang mga panga at yung paghawak nya sa libro- sobrang higpit na para bang mapupunit na.

Galit ba sya? What’s with him? Pinagkibit ko nalang iyon ng balikat.

After nilang ayusan si Franco, nagpatuloy kami sa huling bahagi ng photoshoot, pero habang nasa gitna kami ng shoot bigla akong nakaramdam ng pagka-ilang sa posisyon namin ngayon ni Franco. He’s touching my waist and I’m touching his chest at damang dama ko ang pagkalalaki nya sa may bandang tiyan ko. Why he suddenly get hard?

“Beautiful! Nice shots!” Papuri sa amin ng photographer. “Give me more intimate shots please!” He requested.

Nagulat ako sa biglaang pagkabig ni Franco sa balakang ko at dahil don, tuluyang nagdikit ang katawan namin sa isa’t isa. I don’t want to freak out in front of many people. I need to stay professional. Kaya naman kahit sobrang hindi na ako komportable, I just go with the flow at makalipas ang mahigit kinse minutos natapos na din kami.

Pero napakunot ang noo dahil hindi pa rin ako binibitiwan ni Franco, he’s still holding my waist tightly.

“You can remove your hands now Franco.” Saad ko na agad naman nyang sinunod.

Pero napatigil ako nang may nakita akong tattoo sa pulso nya and that tattoo has a roman numeral design. Napalunok ako sa kaba. Why he has the same tattoo with the person who tried to assault me? Yung lalaking naka-hood at mask! They have the same tattoo! Hindi ako maaaring magkamali, ganong ganon ang design ng tattoo ng lalaking iyon.

“Franco.” Pagtawag ko sa kanya.

“Yes po Ms Angel?” Malumanay nyang tanong.

“Your tattoo. It looks familiar.” Saad ko. “I saw it somewhere but I can’t remember where.” Pagsisinungaling ko.

Bigla syang ngumiti. “Ah, madami po kaming may ganitong tattoo Ms Angel. Sumali kasi ako sa frat noong college pa ako at lahat kami may ganitong tattoo.”

“Oh, I see.” Ang nasabi ko nalang. Mukha namang mapagkakatiwalaan si Franco and he seems like a very nice guy, but there’s still something in me that doubting. Kailangan kong malaman ang background ni Franco. Gusto ko lang makasiguro.

While Franco, Yana and me are heading back to the resort, Natalie blocked our way kaya naman pinauna ko na silang dalawa na bumalik doon.

Natalie stares at me while raising her right eyebrow. Nakahalukipkip sya habang nakatingin sa akin.

“How can I help you?” Tanong ko.

“Nothing.” Mataray nitong sagot. “Babe! Babe!” Pagtawag nya kay Evan, agad naman itong lumapit sa kinaroroonan namin.

“Yes babe?” Malambing na sagot ni Evan dito sabay yakap kay Natalie mula sa likod. I see him scanned my body.

“Can you kiss me?” She requested. I felt multiple stubs on my chest after Evan kissed her on her lips.

“Oh, I’m sorry you saw that, nandyan ka pa pala.” Natalie said then she chuckled.

Nakaramdam ako ng iritasyon sa pagpapanggap nyang ignorante.

“You didn’t noticed that I’m still here but your fiancé did. Kanina pa sya nakatitig sa akin. Perhaps you need to teach him not to scan other girls body dahil hindi iyon tama sa lalaking engaged na.” I tried to be strong and firm to her dahil iyon naman talaga ang napansin ko kay Evan.

Her face suddenly becomes red. I smiled in my mind. She’s angry, really angry.

“I have to go. Kung gusto mo ng audience sa paghahalikan nyong dalawa, you can call those people left on the shore, baka sakaling interesado sila sa inyo.” Dagdag ko pa then I walked away.

“You b*tch! Come back here! I’m not done with you!” Rinig kong sigaw nya na ipinagsawalang bahala ko nalang. At pagkatapos non narinig ko silang nagtalo ni Evan.

Kahit na lalong magiging matindi ang galit sa akin ni Evan dahil sa ginawa ko, wala na akong choice kundi ang lumaban dahil iyon nalang ang natitira kong paraan para maitago ang sakit na nararamdaman ko.

Chapter 35

Hi guys! Thank you sa support! HAPPY 90k READS! Road to 100k na po tayo! Sana huwag kayong magsasawang mag- VOTE at mag- COMMENT dahil iyon po ang

motivation

ko sa pag-uupdate dahil sa vote at comment nyo ginaganahan akong magsulat at dun ko rin nararamdaman na may nakaka-appreciate sa story ko, kaya patuloy lang po kayong sumuporta kahit na may mga grammar errors at typos huwag sana kayong magsawamg sumuporta! Thank you guys! I love you all! Mwah! 😘

---

“Here sweetie, yan na ang lahat ng dokumentong ipinasa sa akin ni Franco.” Mommy said after putting those papers on the table here in the sala.

“Thanks Mommy.” Pasasalamat ko. Isa-isa kong sinuri ang mga papeles ni Franco and I checked the background of his agency and everything is legit.

Nakahinga ako ng maluwag dahil totoo naman pala ang lahat ng dokumentong pinasa ni Franco. Sunod kong hinanap sa internet gamit ang laptop ang design ng tattoo ni Franco sa pulso, he mentioned that it’s their frat identity kaya naman naubos ang mahigit kalahating oras ko kakahanap noon sa internet but I found nothing.

Marahil hindi nila iyon isinasapubliko kaya walang lumalabas sa internet. Pero hindi pa rin ako matahimik, kaya sinubukan kong hanapin ang University na pinagtapusan nya and I tried to look for those fraternity in that university and my eyes expanded when I found out that he is saying the truth. I saw a website blog kung saan naroroon ang mga impormasyon tungkol sa frant ni Franco sa unibersidad na pinasukan nya. Nakahinga ako ng maluwag nang malaman ko na simpleng frat lang pala ang kinabibilangan nya. Pero natatakot pa rin ako hanggang ngayon dahil ibig sabihin lang non, isa sa mga kamiyembro ni Franco ang nagtangka sa akin noon at nanatili itong malaya.

“Sweetie.” Napahawak ako sa dibdib ko sa labis na gulat sa biglaang pagdating ni Mommy. “What? Bakit gulat na gulat ka?” Tanong nya.

“Wa-wala Mommy, may pinapanuod kasi akong horror dito sa laptop ko. Nagulat lang ako. Haha.” Dahilan ko sabay tawa.

“Naku, ikaw talaga sweetie. Itigil mo na yan, magiging nerbyosa ka nyan eh.” Natatawang bilin nya.

“Opo Mommy. Hindi ko na tatapusin.” Pag sang ayon ko kunwari.

“Oo nga pala sweetie here, may dumating na invitation para sayo.” Ani Mommy sabay abot ng invitation na nasa loob ng maliit na gold na envelope. Inabot ko agad iyon at binuksan.

Nanlaki ang mga mata ko nang mapagtanto kong imbistasyon ito sa kaarawan ng Presidente ng Pilipinas. Nakasulat doon na iniimbitahan nya ako sa kaarawan nya dahil tagahanga ko raw ang bunso nyang anak na babae. Ini-idilo raw ako nito at nais nito akong makita ng personal sa kaarawan nya. He wants me to go to his birthday celebration as my gift for him. Iyon nalang daw ang regalo ko sa kanya sa darating nyang kaarawan- ang pagdalo ko sa kaarawan nya. I smiled because of happiness.

Hindi ako makapaniwala na iimbintahan ako ng presidente sa kaarawan nya, nakakataba ng puso and I’m sure, a lot of politicians and businessmen will be there as well kaya kailangan kong paghandaan ang selebrasyong iyon dahil maaring makakuha ako ng mga investor sa make up line ko and that will help my business to grow more.

Mabilis kong kinuha ang cellphone ko at tinawagan ko ang kaibigan kong si Sam na ngayon ay kilala ng designer, I want him to design the gown that I’ll be wearing in the party. Gusto kong mangibabaw sa mga babaeng dadalo sa kaarawan ng Presidente, I want to get their attention because the more people notice me, the more chances I have to get them as my investors in my business.

I may sound desperate in growing my business but I have to do this, dito nakasalalay ang buhay namin ni Mommy at ang pagkakataon kong angatan ang mga Montenegro. Kahit kaunting porsyento nalang ang chance ko na bumalik sa akin si Evan, hindi pa rin ako titigil. Kahit minsan nawawalan na ako ng pag-asa, I still need to think that there’s still a hope for us.

Hanggat hindi pa sila ikinakasal ni Natalie, I still have the chance of getting him back. Pero kung mangyayaring magpapakasal na sila, hindi ko na yata alam kung lalaban pa ako sa oras na mangyari yon. Parang hindi ko kakayanin.

After kong makausap si Sam, sunod ko namang tinawagan si Zion. His father is in the politics and I’m sure that they are also invited to the president’s party.

“Hey Gel! Anong atin?” Pagsagot nya sa tawag ko.

“Hi Zion. Gusto ko lang sanang itanong kung invited kayo sa kaarawan ng presidente.” Tugon ko.

“Yeah. My family is invited. Bakit mo natanong?” Usisa nya.

“I received an invitation today from the president. Iniimbitahan nya rin ako sa kaarawan nya dahil gusto daw akong makita ng bunso nyang anak na fan ko raw. Iyon nalang daw ang regalo ko sa kanya- ang pagdalo sa kaarawan nya.” Sagot ko.

“Woah. Grabe, iba na talaga ang kaibigan ko. Bigatin na talaga.” Biro nya na ikinatawa ko naman.

“Para kang ewan dyan.” Natatawang sabi ko. “Mag-isa lang ako don, samahan mo naman ako. Sabay na tayong pumunta don please.” Pakiusap ko pa.

“Sure! Kailan ba kita tinanggihan.” Masayang sabi nya.

“Thanks! Pero wait lang, hindi mo ba isasama si Lindsey?”

“Hindi sya mahilig sa mga party. Alam mo namang napaka-introverted ng mahal kong iyon. Gustong laging nasa bahay.” Natatawang sagot nya.

“Ah. Oo nga pala. Haha. Okay sige. Kita nalang tayo sa party ha! See you!”

“See you Gel!” At doon na natapos ang aming pag-uusap.

“Miss Angel!” Muli akong nagulat sa malakas na boses na umalingawngaw sa buong sala.

“Yana. Nakakagulat ka.” Gulat kong sabi sa kanya habang nakahawak sa dibdib ko. Bakit parang naging magugulatin yata ako?

“Sorry po hehe!” Paumanhin nya sabay ngisi. “Out na po ang magazine ng Salavatore’s jewelry Ms. Angel. Tignan nyo po. Ang gaganda ng mga pictures nyo.” Natutuwang sabi nya sabay abot ng magazine sa akin.

“Thanks Yana.” Pasasalamat ko isa-isa kong tinignan ang mga larawan ko sa magazine at napangiti ako, I really look like a woman on these photos. Ang sarap sa feeling.

“Tignan nyo po yung sa may dulong part Ms. Angel. Nandoon po yung pictures nyo ni Franco.” Nananabik nyang sabi kaya naman binuklat ko ang pahina sa may bandang dulo at natulala nalang ako dahil parang bihasang modelo si Franco sa mga larawan namin.

I can’t deny, he has the face and body. His body is indeed hot and it’s like sculpted after a Roman gladiator.

“Grabe Ms. Angel. Ang hot po ni Franco dyan. Bakit kaya naisipan nyang mag-body guard? Sa mukha at katawan nya, pwede na syang mag-artista at model.” Ani Yana. Napatango nalang ako dahil tama naman ang sinabi nya.

“Do you have crush on him?” Tanong ko nang mapansin kong namumula sya habang nakatitig sa larawan ni Franco.

“Nako! Wala po. Wala po!” Pagtanggi nya na hindi ko naman pinaniwalaan dahil halata sa kilos at mukha nya na may gusto sya dito.

“Yana. Okay lang naman magka-crush. Huwag mo ng itanggi. Hindi naman ako tututol kung magiging kayo ni Franco.” Biro ko dito sabay ngiti.

“Ay Ms. Angel. Wala pa po sa isip ko yan.” Aniya at napatawa ako ng malakas ng tumunog ng malakas ang tiyan nya.

“Kita mo, pati ang tiyan mo hindi sumasang-ayon sa sinasabi mo. Pumunta ka na don sa kusina, nandon si Mommy. Kumain kana don, mukhang gutom kana.” Natatawa kong sabi.

“Ms. Angel naman eh.” Maktol nito at nagtungo na sya sa kusina sa labis na gutom.

Muli kong ibanalik ang atensyon ko sa mga larawan namin ni Franco. Our body were very close here and we really look like a couple. He’s really good in modeling even it was his first time. Kakaiba talaga sya.

---

“Let’s go Gel.” Nakangiting sabi ni Zion pagkatapos nya akong pagbuksan ng pinto ng sasakyan.

Napatulala nalang ako dahil may pa-red carpet ang hallway patungo sa venue ng party ng presidente at sobrang daming media at mga guards ang nasa gilid nito.

I guess this is the biggest birthday party of the year kaya ganito ka engrande ang selebrasyon.

Zion hold my hand as we walk on the red carpet while flashes of cameras are hitting our eyes. Nakasuot sya ng black and white tuxedo while I’m wearing a red gown made of crystals with high-slit at the right side. My designer Sam said, he chose this dress to make me the girl on fire this night. Hindi nya talaga ako binibigo sa tuwing hihiling ako sa kanya ng damit na susuotin, he really knows what I like.

Pagpasok namin sa loob ng venue, napangiti ako. This is what I expected, there’s a lot of celebrities, politicians and wealthy businessmen here at kahit sa loob, sobrang daming guards, tama lang pala ang desisyon kong hindi isama si Franco sa party dahil kasama ko rin naman si Zion na maghahatid at sundo sa akin.

Napalingon silang lahat sa direksyon namin ni Zion at kita ko ang pagkamangha sa kanilang mga mata. They seem to know me. Binigyan ko sila ng matamis na ngiti, at habang hinahanap namin ni Zion ang table para sa aming dalawa there are people requesting to take a selfie with me na hindi ko naman tinanggihan.

“Good evening po Tito, Tita.” Magalang na pagbati ko sa mga magulang ni Zion nang makarating na kami sa table na nakalaan para sa amin.

“Good evening Angel! You look great!” Papuri ni Mrs. Ramirez.

“Yeah. Indeed. Sobrang ganda mo hija.” Dagdag pa ni Senator Ramirez.

“Salamat po.” Nakangiti kong sabi.

“Come, have a seat. Mag-uumpisa na ang party in a minute.” Alok ni Senator Ramirez.

Uupo na sana ako nang bigla akong lapitan ng pangulo. Napatayo bigla ang mag-asawang Ramirez dahil sa paglapit ng presidente sa kinaroroonan namin.

“Go-good evening Mr. President.” Magalang kong bati dito at ganon sina Zion at ang mga magulang nya. They greeted the president full of respect.

“Thank you for accepting my invitation Angel. It means a lot to me, hindi mo alam kung gaano mo napapasaya ang anak ko lalo’t palagi nyang pinapanuod ang vlog mo at halos bilhin na nga nya ang lahat ng magazine mo sa sobrang paghanga sayo.” Natutuwang sabi nya.

“Wala po yun, ako nga po ang dapat magpasalamat dahil inimbitahan nyo po ako sa kaarawan nyo. I’m excited to meet your daughter Mr. President.” Nakangiting sabi ko.

“She’s shy. Nahihiya syang lumapit sayo. Kaya sana may ire-request ako.” Aniya.

“Ano po yun?” Tanong ko.

“After my birthday message, I would like to ask you to go to my daughter and please, give her a hug and kiss.” Hiling nya. Pero napakunot ang noo ko sa biglaang paglungkot ng kaniyang mga mata. “She has leukemia, she’s dying. At gusto ko syang mapasaya sa nalalabi nyang araw. Kaya please, make her happy kahit ito nalang ang regalo mo sa akin.” Pakiusap nya.

I hold his hands. Now I understand why he wants me here dahil pala don. Ngitian ko sya “Don’t worry Mr. President, once you introduce me to your daughter after your message, I will give her a moment that she will never forget.” Aniko. “But I just want to ask? Diba po dapat nasa ospital sya? Dapat nagpapalakas sya para mas humaba pa lalo ang oras nyang kasama kayo.”

“She doesn’t want to be confine in the hospital, gusto nyang mabuhay ng normal sa natitira nyang oras. That’s why she’s here enjoying her remaining days with us.” Tugon nya.

“Makaka-asa po kayo. I’ll do my best and I’ll give here a good time.”

“Thank you! Thank you so much.” At doon natapos ang pag-uusap namin ng Presidente.

I sat on the chair at napatingin ako sa kanang kamay ko nang hawakan iyon ni Zion. “You’re such an angel.” Aniya sabay ngiti.

“You’re such a nerd.” Biro ko naman sabay taas ng salamin nya sa mata na bumababa na sa may bandang ilong nya.

Napatawa kaming parehas. But I stopped from laughing when I saw Evan. He’s madly staring at me habang nasa tabi nya si Natalie, Nathan at ang mag-asawang Montenegro.

They are here?!

Nandito rin sila. Ano pa bang aasahan ko? Hindi imposibleng hindi sila maimbitahin ng presidente gayong sila ang pinaka mayamang pamilya sa bansa na sinusundan ng mga Salvatore.

Nabaling ang atensyon ko sa host ng party nang magsimula na itong magsalita. The party already stareted. At makalipas ang ilang sandali, umakyat na nga sa stage ang pangulo at nagbigay ito ng mensahe sa kaniyang kaarawan.

“I have a very special guest tonight. My daughter has a dream to meet this young lady in person someday and that someday is tonight. Please, give your hand to Ms Angel Alonzo.” Saad ng presidente. Kaya naman tumayo ako mula sa pagkaka-upo at binigyan ko sila ng matamis na ngiti dahil sa malakas nilang palakpakan.

May isang staff ng party ang nag-abot sa akin ng mike at naglakad na ako palapit sa table kung saan naroroon ang anak ng presidente.

Pagdating ko doon, I saw a teenage girl wearing a cute pink gown and brown wig at parang may sumaksak sa puso ko nang mapansin kong wala na syang kilay because of leukemia.

“Hi. What’s your name pretty girl?” Tanong ko dito.

Nahihiya syang sumagot kaya naman umupo ako sa tabi nya binigyan ko sya ng matamis na ngiti. “Can I hug you?” Muli kong tanong. She nodded shyly so I gave her a tight hug then I kiss her on her forehead.

“Thank you!” Mahinang sabi nya sa akin while crying.

“May I know your name?” Pinunasan ko ang luha nya.

“My name is Sarah.” Tugon nya.

“You have a beautiful name. It’s suits your pretty face.” Aniko at inayos ko ang medyo nagulo nyang wig dahil sa pagyakap ko sa kaniya kanina. “You know what, I can make you prettier with the use of my make up. Would you like me to do your eyebrows?” Tanong ko. Tumango lang sya bilang tugon. Kita ko ang pananabik sa kaniyang mga mata kaya naman kinuha ko agad ang eyebrow pencil ko sa purse na dala ko and I started doing her eyebrows.

Makalipas ang ilang minuto, I’m done. I gave her my pocket mirror para makita nya ang kaniyang sarili. Parang may humaplos sa puso ko nang makita ko ang abot tenga nyang ngiti at kasabay non ang mahigpit nyang yakap sa akin.

“Thank you po! I love you so much Ms Angel! Idol na idol ko po talaga kayo!” Naluluhang sabi nya at sa wakas nakita ko na rin syang ngumiti. Hinaplos ko ang likod nya.

“Would you like to learn how to walk on the runway? Pwede kitang turuan ngayon kung gusto mo?” Nakangiting alok ko.

“Talaga po? Opo! Yes! I want to learn from you!” Excited nyang sabi.

Inilibot ko ang paningin ko sa buong paligid, nasa aming dalawa ngayon ang kanilang mga mata at bakas sa mukha nila ang saya at awa sa anak ng presidente.

“So, this is the thing that you need to do once you walk on the runaway. Just follow what I will be doing ha?” I instructed then she nooded. Pumunta kami sa aisle kung saan kami pwedeng mag-catwalk. At pagdating namin doon, nagsimula na ako sa pagtuturo sa kanya.

“For posture you have to think that you are tall and while walking, you should stand up straight leaning slightly back so your legs can go first. Keep your toes pointed forward, so they aren’t turned out. Then walk with one foot in front of the other as if walking on a tightrope. And for the hips naman Sarah, most people think that walking on a runaway needs a lot of hip swaying. Just move your hips naturally because exaggeration isn’t necessary and for the arms naman, just let them swing naturally.” Saad ko habang naglalakad sa aisle na para bang nasa runway. Nasa gilid ko lang si Sarah habang ginagaya ang mga ginagawa ko.

Kaya muli akong nagpatuloy. “And for the attitude, you have to be commanding and flirty because this will make you fun for the audience. And for your eyes, you should never look down. Always look straight ahead at the cameras or pick a spot on the wall ahead of you so you won’t get distracted by anything else distracting around you. And lastly for posing, when you reach the end of the runway pause then lean on one hip with lots of attitude.” Pagtatapos ko sabay pose na ginaya naman ni Sarah.

Pero parang biglang bumagal ang mundo ko nang makita kong nasa dulo si Evan ng aisle, he’s staring at me full of peace on his face habang namumungay ang kaniyang mga mata. Bumilis ang pagkabog ng dibdib ko habang inaalala ang masasaya naming ala-ala noon pero nanumbalik ako sa aking ulirat nang biglang hinalikan ni Natalie si Evan sa pisngi nito then she gave me a b*tchy expression. That broke my heart.

I cleared my throat. Binalik ko kay Sarah ang atensyon ko. I asked her to walk by herself on the aisle following those thing that I said and she did it! I clap my hands so did the the other guests. Muli kong niyakap si Sarah at umiiyak syang nagpasalamat sa akin. I did it, I made her happy!

After that, I decided to go to the rest room to retouch dahil may tumulong luha sa aking mga mata dahil sa saya because I made Sarah happy at sakit dahil nakita ko na naman sina Evan at Natalie na sweet sa isa’t isa and those slightly ruined my make up.

Habang nag-aayos ako, may ginang na pumasok sa loob ng restroom. Nagtama ang aming paningin sa repleksyon namin sa salamin. Her left eyebrow raised and she’s staring at me full of disgust.

“Well, well, well. Look who’s here.” sopistikadang sabi ni Mrs. Montenegro. Biglang nanginig ang tuhod ko sa labis na kaba. But I have to be strong! I need to show her that I’m a different person now.

Huminga ako ng malalim. Umayos ako ng tindig, at binigyan ko sya ng matamis na ngiti na hinding hindi nya malilimutan. Let’s see where this conversation goes!

Chapter 36

“Good evening Mrs. Montenegro.” I warmly greeted her.

“There’s no good in evening.” Pagsaliwa nya sa pagbati ko. “Why are you here? You should use the male’s restroom instead.” Pang-iinsulto nya sa akin.

Nagkuyom ang palad ko sa labis na inis. “I’m a transwoman now. There’s no rule in this place restricting a transwoman to use the female’s restroom, kaya wala namang masama kung dito ako mag-banyo.” Malambing kong sabi then I gave her a sweet smile.

Kailangang ipakita ko sa kanya na masaya ako, na hindi ako apektado at takot sa kanya.

“Oh. You are what? A transwoman? What is that word? Is that even a word?” Patuyang tanong nya sa akin. “I don’t care what you are. Kahit ano pang itawag mo sa sarili mo at kahit ano pang ipabago mo dyan sa katawan mo, you’re still a man and you will never be a woman. Keep that in your mind dear. You will never be a woman.” pagdidiin nya.

I raised my chin and my right eyebrow then I smiled again. “Parehas lang naman tayo. I used my money to turn my body into a woman but still, it will never change the fact that I was born a boy and I know that. Just like you, kahit naliligo kana sa salapi hinding hindi parin non mabibili ang pagmamahal ni Mayor at kahit kailan hinding hindi mabibili ng pera mo ang katotohanang si Mommy pa rin ang mahal nya at hindi ikaw. We’re both pathetic Mrs. Montenegro, ang kaibihan lang natin, sa akin may totoong nagmamahal sayo, wala.” I answered full of confident.

“How dare you?!” Sigaw nya. She tried to slap me but she was too slow to hit my face dahil naabot ko agad ang kamay nya bago ito lumapat sa mukha ko.

“Iyan nalang ba ang alam mong gawin Mrs. Montenegro? Ang manakit?” Tanong ko dito sabay bitiw sa kamay nya. Na paatras sya sa lakas ng pagbitiw ko doon. “Hanggang ngayon ba galit ka pa rin sa akin? I already followed what you said? Nilayuan ko na si Evan. Wala na kami. Iniwan ko na sya tulad ng gusto mo dahil tinakot mo ako na may mangyayaring masama sa mga magulang ko kapag hindi ko iyon ginawa at ngayon nga, look! engaged na sila ni Natalie! Ano bang ikinagagalit mo?” Pagpapatuloy ko.

“Because every time I see your face, it reminds me of your pathetic mother! I loathed her so much! At hinding hindi na iyon mawawala kahit kailan!” Galaiti nya.

“Kaya hindi ka nagiging masaya dahil nagtatanim ka ng galit dyan sa puso mo. You should learn how to forgive and forget those bad things that happened in the past, dahil lalamunin lang ng galit mo na yan ang iyong kasalukuyan and it will only leads you to sorrow and hatred. Just like what’s happening right now.” I preached.

“Wala kang alam sa pinagdaan ko. You will never understand!” Aniya. Naglakad sya palapit sa akin. “I want you to stay away from my son. Kapag nakita kitang lumapit sa kanya, alam mo na ang magyayari sa mga magulang mo.” Pagbabanta nya at kasabay non ang mabilis nyang paglabas sa banyo.

My lips suddenly curved upward. I smirked. I stop the video recording on my phone at tumagal ng halos limang minuto ang usapan naming iyon. Now I have proof, kahit na hindi ko na magawang higitan ang mga Montenegro- may patunay na ako kay Evan na lahat ng ginawa ko ay kagustuhan lang ng ina nya. I can also use her threat in this video in the court, dahil kung may mangyayari mang masama kina Mommy at Dad, siya ang mananagot. Now I realized the benefits of being a vlogger, you can record a video without someone noticing it.

But I felt pity on her. She was eaten by hatred and insecurities at naaawa ako sa kanya dahil kapag nalaman ng anak nya ang mga bagay na ito pati na rin ni Mayor, they will surely leave her. Pero mas naaawa ako kay Mommy at Dad kung mangyayari ang banta nya. I have no choice, I need to do this.

Mrs. Montenegro, get ready for your downfall! Ang sabi ko sa aking isipan habang nakangiti.

Paglabas ko ng female’s restroom, sakto naman na lumabas din si Zion sa male’s restroom kaya sabay na kaming naglakad pabalik sa party. Pero habang naglalakad kami sa hallway, bigla ko na namang naramdaman ang pagsikip ng dibdib ko nang makita kong naglalakad si Evan at Natalie palapit sa amin. Mukhang pupunta din sila sa palikuran.

Napatingin ako sa kamay ni Natalie na nakapalupot sa braso ni Evan.

“Oh hey Attorney Zion.” Malambing na sabi ni Natalie dito.

“Good Evening Ms. Salvatore.” Magalang na tugon naman ni Zion.

“Don’t call me Miss, I’m soon to be Mrs. Montenegro.” Aniya. “Diba babe? We’re getting married soon?” Pagbaling nito kay Evan. Parang punyal ang mga salitang binibitiwan nya. Sumasaksak iyon sa dibdib ko. Ang sakit.

Walang buhay akong tinignan ni Evan. “Yeah. I can’t wait to be your husband.” Saad nito sabay halik sa labi ni Natalie.

Napahawak ako sa kamay ni Zion ng sobrang higpit. Gaaadd! They’re killing me!

“Kayo? Wala ba kayong balak magpakasal? Ang tagal nyo na ring magkarelasyon hindi ba? Not ready to settle down yet?” Taas kilay na tanong ni Natalie sa amin ni Zion.

“We don’t have plan of getting married. Wala na kami ni Angel. I already have someone else to marry.” Tugon ni Zion dito. “But we’re still friends. We will always be friends.” Dagdag nya pa.

“Oh really?! I’m sorry to hear that.” Kunwari nagulat na sabi ni Natalie sabay takip sa bibig nya. “Bakit mo naman hiniwalayan itong si Angel? Nasa kanya na ang lahat diba? Or did I get it wrong? There’s something missing in him right? Oo nga pala, so may iba kana. Is that a true woman? Pinagpalit mo sya sa totoong babae? How sad.” She concluded. Parang may kung anong pumintig sa tainga ko sa mga bagay na sinabi nya. Ang sakit sa pandinig.

“No. That’s not what happened. And please Ms. Salvatore, address her as she or her dahil babae na si Angel.” Ani Zion dito na ikinagaan ng loob ko. “We have closure. Naghiwalay kami ng maayos. Kaya nga magkaibigan pa rin kami hanggang ngayon. Angel decided to break up with me because she wanted to focus on her career and business at ako rin, I need to focus on mine so we split in peace. At tama ka, babae na ang bagong girlfriend pero hindi naman ibig sabihin non na pinagpalit ko sya sa tunay na babae dahil babae rin naman ang turing ko sa kanya. I’m a straight guy, I fell in love with her because I see her as a woman, a true woman at hindi yon kailan man magbabago.” Sagot nya dito.

“Sana lahat may closure.” Nagulat ako sa biglaang pagsasalita ni Evan. “Hindi yung aabandunahin ka nalang bigla at ipagpapalit ng hindi mo man lang alam.” Makahulugan nyang pang sabi.

“What are you saying babe? Hindi kaba nagkaroon ng closure sa dati mong karelasyon? Who is she?” Kunot-noo na tanong ni Natalie dito.

Did I hear her question correct? Hindi nya alam na nagkaroon kami ng relasyon ni Evan? Seriously? Hindi nya sinabi sa fiance nya? Why?

“Nothing babe. Let’s go to the restroom.” Tugon ni Evan at hinawakan nya ng mahigpit sa bewang si Natalie at naglakad sila patungo sa palikuran.

Parang gusto kong umiyak sa sakit. So they’re getting married soon? No! Hindi pwede. I need to tell Evan the truth. I already have proof so wala na dapat akong ikatakot.

“Zion, I want to tell him the truth. Gusto ko ng sabahin kay Evan ang totoo. Parang hindi ko kakayanin kung makakasal sila ni Natalie.” Saad ko. Konti nalang maiiyak na ako.

Hinawakan nya ako sa magkabilang balikat sabay titig sa aking mga mata. “May usapan kayo ni Mrs. Montenegro, if you’re going do that, may mangyayaring masama sa mga magulag mo. You know her power, you know what she is capable of.” Aniya.

“I have proof. You’re an attorney right? So you can help with this.” Sabi ko at pinanuod ko sa kaniya ang paguusap namin ni Mrs. Montenegro sa restroom.

“That’s a good evidence Gel. Kung aaminin mo ang katotohan sa kanya, I should be there too.” Napakunot ang noo ko.

“Thank you Zion, but I can handle this. I just need a moment with Evan at kapag nakaroon ako ng pagkakataon, sasabihin ko na sa kanya ang lahat.” Umiling sya na lalo kong ipinagtaka.

“I did something Gel. I’m sorry. But I need to be there kung aamin ka kay Evan ng buong katotohanan dahil may nagawa ako na nag-trigger ng puot nya sayo. At kapag hindi ko ipinaliwanag ang bagay na yon, hindi ka niya paniniwalaan kahit may video kapa ng paguusap nyo ni Mrs. Montenegro.” Tugon nya.

“Ano bang sinasabi mo? Hindi kita maintindihan.” I was really confused right now.

He did a very deep sigh. “I’m sorry Gel. Noong gabing nagkita tayo sa park, at nagpalipas tayo ng gabi sa hotel dahil sa malakas na buhos ng ulan, I took photos of you with me on the bed. Pinagmukha kong may nangyari sa atin sa mga litratong iyon.” Pagtatapat nya. My jaw dropped. What?! “Wala akong nagawa dahil hawak kami sa leeg ni Mrs. Montenegro, pinagbantaan nya rin noon sina Mom at Dad. Kaya ko yun nagawa, binigyan kita ng pampatulog para magkaroon ako ng pagkakataon but I promise there’s nothing happened. Hindi kita ginalaw o pinagsamantalahan. I just took photos.” Pagpapatuloy nya.

“Kaya pala ganon nalang ang galit nya sa akin. Sinabihin nya ako ng malandi, mapagpanggap at manggagamit. Kaya pala…iyon pala ang dahilan.” Napayuko ako.

“I’m really sorry Gel. Sasamahan kita na magtapat sa kanya ng katotohanan. I know how much you love him. At hindi pa naman huli ang lahat. I’m sure, kapag nalaman nya ang totoo babalikan ka nya. Alam kong mahal ka pa rin ni Evan hanggang ngayon. I can see that in his eyes.” Pagpapalakas nya ng loob ko.

I sighed. “Okay. Sige. Salamat.” Then I hugged him.

---

Ilang araw ko ng sinusubukang makahanap ng tiyempo na magtapat kay Evan pero ayaw nyang makipag-usap sa akin. Zion also tried to get his number and he also tried to talk to Evan’s secretary pero mukhang iniiwasan nya ako. I also seek help with Nathan pero kahit sya, hindi rin ako natulungan na makausap si Evan.

Kung kailan naman handa na akong umamin sa kanya, tsaka ako nawalan ng pagkakataon na makita o makusap man lang sya! Humiga ako sa malambot kong kama habang nakatingin ako sa puting kisame nang biglang tumunog ang phone ko kaya mabilis kong sinagot ang tawag mula kay Zion.

“Yes Zion?” Tarantang tanong ko. Hinihintay ko talaga ang tawag nya dahil sabi nya kahapon, susubukan nya raw ulit humanap ng tiyempo na magkausap kami ni Evan.

“Gel.” Pagbungad nya. His voice was very sad and it sounded like he pity on me.

“Bakit? What happened? Nakahanap kana ba ng way para makapag-usap kami ni Evan?” Sunod sunod kong tanong.

“E-Evan and Natalie. They’re already married Gel.” Sagot nya. My heart suddenly stop from beating. “It was a rush wedding, mga mayayamang pamilya lang ang dumalo sa kasal. Nalaman ko lang ang balitang iyon kay Dad dahil na-ikwento raw iyon ng pangulo sa kanila dahil dumalo rin ang presidente sa kasal nila.” He continued. “Look at the news, they’re in there.”

Mabilis kong kinuha ang laptop ko at hinanap ko ang balita tungkol sa kasal nina Natalie at Evan at bumuhos ang luha sa aking mga mata nang malaman kong totoo nga. Napahagulgol ako sa pag-iyak.

Sobrang naninikip ang dibdib ko. Kinakapos na ako ng hininga. Naramdaman ko ang pagmanhid ng buo kong mukha sa labis ma pag-iyak.

Wala na. Huli na ang lahat.

Chapter 37

It is hard to move on. Lahat naman ng taong nagmamahal alam na mahirap lumimot at tanggapin na wala na ang taong mahal mo at wala ng pag-asa na maging kayo ulit. People can easily say, ’ move on! ’ people can easily say ’ forget that person and find a new one!’ because they don’t feel the pain inside your chest like it’s on fire- ragged and burning around the edges; after which, an emptiness that finds its way even into the smallest and darkest corners of yourself. They don’t have any idea how much you loved that person! They don’t know the sorrow and emptiness in your mind that slowly making you miserable. It’s a painful realization because I’m still in that vulnerable stage wherein the only person I ever want is the one who is already tied with someone else.

Mahigit isang linggo na rin akong walang ganang kumain at lutang dahil sa nangyari. Ginagawa kong abala ang sarili ko, pero hindi pa rin talaga no’n magawang alisin ang sakit na nararamdaman ko. Sobrang hirap makalimot lalo na yung sakit.

Ngayon wala ng pag-asa pa na maging kami ulit ni Evan. He’s already tied with Natalie, they are already married at ngayon nga they are building their family. I heard that they’re planning to go to Paris for their honeymoon. Iisipin ko palang na may kayakap at kasiping si Evan na iba, parang unti-unti noong dinudurog ang puso ko. I still want him back, but I know I have to move on. Dahil wala na rin namang papatunguhan itong nararamdaman ko sa kanya dahil huli na ang lahat.

“Angel! Angel!” I came back to reality when I heard Madam Patty shouted on me. “Hija, kanina kapa kinakausap ng photographer mo, he’s requesting you to do different poses.” Aniya. “What’s happening to you?” Alalang tanong nya pa.

“I’m sorry po Madam. Ma-masama lang po ang pakiramdam ko.” Paghingi ko ng tawad sabay yuko.

“Ganun ba? Would you like to do this shoot tomorrow?” Mungkahi nya.

“No Madam. I can do this today. Let’s finish this today.” Pagtanggi ko at nagpatuloy na nga kami sa ginagawa naming photoshoot.

Pagkatapos ng photoshoot, nagulat ako sa biglaang pagdating ni Nathan sa studio. He’s carrying a bouquet of flowers. All of us here inside were shocked and when Nathan walks towards my direction, nagsimula nang kiligin ang lahat ng staffs including Yana and Madam Patty. What’s happening?

“Good morning!” Malambing nyang pagbati sa akin sabay abot ng dala nyang mga bulaklak na hindi ko naman tinanggihan.

“What are these flowers for?” Nagtatakang tanong ko.

He smiled sweetly then he answered. “It’s for you. I’m following your social media account, I just noticed that those status that you posted are sad at parang may pinagdadanan ka. I was worried kaya I decided to go here to give you flowers.”

Naramdaman ko ang paggaan ng pakiramdam ko sa sinabing iyon ni Nathan at dahil na rin sa mabangong mga bulaklak na binigay nya, he maybe knows na mahilig ako sa bulaklak. Bigla ko tuloy naalala yung time na sinagot ko si Evan. He brought me on a flower mountain, at hinding hindi ko makakalimutan ang tagpong iyon dahil iyon ang araw na naging kami.

But now, I need to forget those memories. Wala rin naman iyong maidudulot sa akin na maganda kundi sakit lang.

“Thank you!” Nakangiti kong sabi.

“Uhm. I also went here because I-I want to invite you to our festival. Malapit na ang pista sa probinsya namin sa Batangas and I want you to be my Reyna Elena again.”

“Na-nandon din ba sila Natalie a-at Evan?” Tanong ko.

“Oo naman.” Mabilis nyang sagot.

“I’m sorry Nathan. I have alot of things to do tomorrow at full na ang schedule ko bukas. Wala na akong time para pumunta sa probinsya nyo.” Pagtanggi ko.

“Nak, as far as I check here wala ka namang shoot or runaway show bukas. You don’t have any important schedule tomorrow kaya sumama kana kay Mr. Salvatore.” Napalunok ako sa biglaang pagsingit ni Madam Patty.

“Sige na Ms. Angel sumama na kayo. Yieee!” Pag-uudyok pa ni Yana at kasabay noon ang pamimilit din ng ibang staffs na nasa loob ng studio.

Gaddd! I was put in spotlight! They are really pushing me to accept Nathan’s invitation.

“Ano? Sige na. Huwag mo naman akong ipahiya sa kanila. I promise, mas magiging masaya ang pagdalo mo sa fiesta sa amin.” He begged kaya wala na akong nagawa kundi tumango.

“O-okay. Si-sige pupunta na ako.” Pagsang-ayon ko at kasabay non ang malakas na hiyawan ng mga staffs na naimoy nanunuod ng romantic scene sa teleserye.

Hindi ko alam kung ano ang mangyayari. I’m still in pain and seeing Evan and Natalie together will definitely make my heart shattered into pieces again. But I think this can also help me to move on. Siguro kailangan ko ng sanayin ang sarili ko sa sakit and once I get used to this pain, maaring magising nalang ako isang araw na wala na yung sakit at wala na rin itong nararamdam ko para kay Evan. Hindi naman habang panahon iiwasan ko sila, maliit lang ang mundo kaya kailangan kong tulungan ang sarili ko na maging matatag at kayanin ang sakit na harapin sila.

“Thank you so much gorgeous! You’ll never regret accepting my request. I’ll make sure that you will be the most beautiful Reyna Elena on that night.” Tuwang tuwang sabi nya.

“Wa-wala yon.” Nakangiti ko ding sabi.

---

“We’re finally here.” Saad ni Nathan pagdating namin sa harap ng mansyon nila dito sa Batangas. Kaming dalawa lang ang magkasama buong byahe dahil gusto nya raw akong i-tour sa bawat bahagi ng kanilang probinsya na ginawa naman nya kanina at nag-enjoy din naman ako.

Hindi ko na sinama sina Yana at Franco papunta dito dahil marami namang body guards sila Nathan at katulong na mag-aassist sa akin. He assured me that I’m safe staying in their place so I trusted him.

Paglabas namin ng sasakyan, agad kaming sinalubong ng mga kasambahay na silang nagbitbit ng aming mga gamit papasok sa mansyon. Punong puno ng kaba ang dibdib ko habang papalapit kami ng papalapit sa mansyon at pagpasok namin ni Nathan sa loob naabutan naming abala sa pagbabasa ng libro ang mag-asawang Salvatore na sina Governor at Mrs. Salvatore.

“Ma, Pa. Nandito na kami.” Saad ni Nathan sa mga magulang. Agad namang tumayo ang mag-asawa at naglakad palapit sa amin.

“Hijo, mabuti dumating kana. Kanina kapa namin hinihintay.” Sabi ni Mrs. Salvatore sabay halik sa pisngi ng anak.

“Go-good afternoon po.” Magaling kong pagbati sa mag-asawa.

Hindi ako nakarinig ng tugon mula kay Mrs. Salvatore. I just heard a warm greeting from Governor Salvatore. “I’m glad you’re here hija. Sobrang ganda mo talagang bata. Marami kang tagahanga dito sa Batangas at sigurado akong matutuwa silang makita ka sa Santacruzan.” Papuri pa nito.

“Sa-salamat po Governor.” Magalang kong tugon.

“Ma, Pa. Hatid ko lang si Angel sa guest room. Napagod din kami sa byahe eh. Tinour ko pa kasi sya kanina dito sa probinsya.” Ani Nathan sa mga magulang kaya nagtungo na kami sa ikalawang palapag ng mansyon.

Pagpasok namin sa magiging silid ko, nagulat ako nang biglang naguhbad ng damit si Nathan kaya mabilis akong tumalikod sa kanya.

“Bakit ka naghubad?!” Gulat kong tanong habang nakatalikod.

“Sorry. Basang basa na kasi ang likod ko sa pawis.” Paumanhin nya. “Pinagpawisan ako sa pagtu-tour sayo dito sa Batangas.” Dagdag nya pa. Narinig ko nalang ang pagbukas ng closet sinyales na magpapalit na sya. “I’m done. Pwede ka ng humarap.” Aniya pagkatapos magpalit. Pumaharap ako sa kanya and he’s now wearing a white sando. “My cousin used this room noong bumisita sya last month. I have some clothes here dahil pinahiram ko sya noon.” Paliwanag nya.

Umupo ako sa kama. Huminga ako ng malalim at muli ko syang tinanong. “Nathan? Do you like me?” Diretsahan kong tanong.

Nagulat sya sa tanong ko. I see his adam’s apple moved before he answered. “Yeah. Hi-hindi ba halata?” Napakamot sya sa batok at bigla akong pinagpawisan sa pag-flex ng muscles nya at kitang kita ko kung gaano kaganda ang braso nya. It’s very manly.

Ibinaling ko sa ibang direksyon ang paningin ko dahil naiilang akong titigan sya. “Alam din ba ng mga magulang mo na may gusto ka sa akin?” Muli kong tanong.

“Oo. Alam nila. Noong kinuha kitang modelo ng jewelries namin, tumutol sila lalo na si Natalie pero dahil pinagkatiwala na nila sa akin ang negosyo wala na silang nagawa. Nagustuhan din naman nila ang kinalabasan ng pagkuha ko sayo bilang modelo dahil maraming tumangkilik ng mga jewlery na nilabas namin noong summer. My Dad likes you, hindi sya tutol na magkagusto ako sayo. But I’m worried about my Mom and my sister. Hindi nila iyon gusto. Because they want me to find a woman, a true woman.” Sagot nya. “But they didn’t know that I see you as a woman, wala naman sa akin kung ano ka, all I know is I like you. I crazily like you.”

Naglakad sya palapit sa akin. Umupo sya sa kama sa tabi ko. Inilapit nya ang mukha nya sa mukha ko. I don’t know what happened to me but I let him kissed me.

This is so wrong. Ayokong gamitin si Natahan para makalimutan ko ang sakit sa puso ko. At hindi ko alam kung kaya ko ng buksan ang puso ko sa panibagong tao dahil alam ko sa sarili ko na si Evan pa rin ang laman nito.

Itinulak ko sya nang maramdaman kong nagiging agresibo na sya sa paghalik.

“What’s the matter? Why did you push me?” Kunot-noong tanong nya.

“I’m sorry Nathan. Hindi pa ako handa na makipag-realsyon. Sorry.” Paumanhin ko.

“Hanggang kailan ako maghihintay?” Tanong nya.

“Hindi ko alam.” I answered then he walked out the door.

---

I’m wearing a pink filipiña gown habang inaalalayan ako ni Nathan pababa ng hagdan. There’s a lot of people down stairs at parang biglang naging blurred ang lahat sa paligid nang mag-focus ang atensyon ko Evan.

He’s wearing a maroon barong-tagalog and just like before his hair was part in side and he really looks like superman with his hairstyle. Gustong gusto nya talaga ang ganoong hairstyle dahil iyon ang nagpapagwapo sa kanya. Napangiti ako, but my smile suddenly faded when I see a hand around his arm at hindi ako maaring magkamali kung kaninong kamay iyon. Natalie’s wearing a gold filipiña gown and that made her shines because of the crystals on it. Pero napukaw ang atensyon ko sa sing-sing na suot nilang dalawa. They’re both wearing a silver ring and that is the symbol of their matrimony. I felt the pain again, so I breathed deeply to calm my self.

Pagbaba namin ng hagdan, inilibot ko ang paningin ko sa paligid at hindi ko namataan ang mga magulang ni Evan. Marahil hindi na sila dumalo sa kapistahan ng probinsya ng manugang nila.

“Dahan dahan.” Paalalala sa akin ni Nathan habang pumaparada kami sa Santacruzan. He’s guiding me walking on the road dahil mas maraming tao ngayon ang nasa paligid kumpara noong huling punta ko rito, halos lahat sila sinisigaw ang pangalan ko. Hindi inasahan ng mga tao ang pagdalo ko sa kapistahan nila at talaga namang sobrang nahihirapan na ang mga body guards at mga tanod sa pagharang sa mga taong gustong lumapit sa akin.

“I’m sorry for causing trouble sa Santacruzan nyo. Siguro kailangan na nating bumalik sa mansyon nyo.” Saad ko.

“No, it’s okay. Nagkakagulo man sila ngayon, masaya naman sila sa pagbisita mo dito. Masyado lang siguro silang nagagalak dahil ngayon lang sila nagkaroon ng Reyna Elena na celebrity.” Pagtutol nya.

“Sigurado ka? Kasi parang nahihirapan na yung mga guards at yung mga tanod dahil sa dami ng tao.” Alalang sabi ko.

“It’s okay. Trust me. Let’s finish the parade.” Aniya kaya ipinagkibit balikat ko nalang ang mga nangyayari at nagpatuloy kami sa pagparada.

Pagkatapos ng Santacruzan, nagkaroon ng maikling programa at pagdiriwang na dinaos sa harap ng kabisera ng Batangas, nagbigay din ng mensahe si Governor Salvatore sa mga taong bayan at nagkaroon din ng mga palaro at mga palabas tulad ng ginawa nila noong huling punta ko rito. Sobrang sayang dumalo sa ganitong kapistahan at makisalamuha sa mga taong nagsasaya. Kaya lang iba na ang sitwasyon ko ngayon, I’m already a celebrity and being in the crowd is not safe for me anymore.

Hindi pinalampas ni Governor Salvatore ang pagkakataon na naririto ako, he called me on the stage to give a message to his constituents and also he requested me to walk on the stage like I was in the runaway. So I granted his request at nakakataba ng puso na makita mong masaya ang mga tao sa simpleng bagay lang na ginagawa mo. It really gives me so much joy.

Pagkatapos non, nakaroon din ng masayang salo-salo at dahil nagugutom na rin ako hindi ko na pinalampas ang mga pangkaing batangeño na nakahain sa hapag.

“How is it?” Tanong sa akin ni Nathan habang kami ay kumakain.

“It taste good. Anong tawag sa pagkain na to? It looks like peanut.” Tanong ko.

“Panutsa yan. One of Batanga’s desserts.” Sagot nya at nagpatuloy ako sa pagkain. “Here, drink this wine. Masarap din yan.” He offered a glass of wine.

“Gawa din ba ito sa Batangas?” Muli kong tanong.

Natawa sya bigla. “No. It’s an imported wine. Masarap yan.” Aniya at dahil nakaramdaman na rin ako ng uhaw ininom ko agad ang binigay nyang wine.

But after I finished drinking the glass of wine, nakaramdam ako ng pagkahilo. Parang biglang umikot ang paningin ko.

“Are you okay gorgeous?” Alalang tanong ni Nathan sabay hawak sa bewang ko.

“Na-nahihilo ako.” Nahihirapan kong sabi.

“Kaya mo pa ba? O gusto mo ng umuwi?” Muli nyang tanong.

“I feel sleepy. Gu-gusto ko ng magpahinga.” Tugon ko. Inalalayan nya ako sa paglalakad, at nang makarating na kami sa parking area ay agad nya akong inihiga sa likod ng van. He put my head on his lap.

“Mang Bert, Let’s go.” Mando nya sa kanilang driver at nagsimula na nga ito sa pagmamaneho. Unti-unti kong naramdaman ang pagpikit ng mga mata ko. At tuluyan na nga akong nakatulog.

Napadilat ako sa kiliting nararamdaman ko sa bandang leeg ko at nang imulat ko ang aking mga mata namilog ito dahil sa labis na gulat.

“Nathan?! What are you doing?” Gulat kong tanong sa kanya. He’s half naked and he’s licking my neck!

I tried to push him but I feel weak, nahihirapan akong igalaw ang katawan ko at nakakaramdam pa rin ako ng hilo. Nahihirapan din akong huminga dahil sa bigat ng pagkakapatong nya sa ibabaw ko.

“I’m tired of waiting gorgeous! I’m tired of your NOs! I’m tired of chasing you! Sobrang tagal kong hinintay ang pagkakataong ito. I’m starving and lusting for your body! Gigil na gigil na ako sayo.” Punong puno ng pagnanasa nyang sabi at bumaba ang halik nya sa dibdib ko. Now he’s squeezing my breast!

Dyosko! He’s plannig to rape me! Gad! Please No!

“Tulong!” Sigaw ko at pilit ko pa rin syang itinutulak pero dahil nanghihina pa rin ako, it’s useless.

“No one can hear you. Tayong dalawa lang ang naririto sa mansyon ngayon.” I cried because of what he said.

“Please Nathan! Stop! Let me go!” Pagpupumiglas ko.

“I’m tired of letting you go!” Bulyaw nya sa akin. “Akala mo ba hindi ko alam ang plano mo? I heard you and your friend Zion. You planned to tell Evan the truth so you can win his heart back!” Saad nya. “I can’t imagine that you had a relationship with that asshole! Kaya pala kahit anong gawin ko sya pa rin ang gusto mo!” Pagpapatuloy nya. “Sa tingin mo hahayaan ko kayong magkabalikan ulit? Fvcking no!” At kasabay no’n ang pagpisil nya sa pang-upo ko. Napasigaw ako sa sakit.

“Kaya nang malaman ko ang plano mo, I talked to my twin and to Mrs. Montenegro about your plan and they decided to do the wedding early. Minadali nila ang lahat lahat sa kasal. Kaya ngayon, wala ka ng babalikan. Evan is already married. You will never win his heart back anymore!” Muli nyang sabi at kasabay non ang pagsira nya sa gown na suot ko.

Now I realized that this guy is indeed a twin of a montser. Parehas sila ni Natalie! All this time, akala ko iba sya sa kambal nya- that he’s different! Pero nagkamali ako! I’m so stupid! Why did I trust this guy? Parehas nga pala ang dugong dumadaloy sa kanila ni Natalie!

“Dapat pala dinamihan ko na ang pampatulog na nilagay ko sa wine mo. Look at you, you’re wide awake. I guess, I should bang you while your eyes are open.” Buong pwersang hinubad ni Natahan ang natitirang tela ng gown sa katawan ko at pagkatapos non, isa-isa nya namang hinubad ang saplot sa kaniyang katawan. And when he finally took off everything, muli syang umibabaw sa akin.

“Please Nathan! Stop!” Muli kong pakiusap habang umiiyak.

“Why would I stop? I can finally own you!” Bulong nya and he’s rubbing his thing on my legs!

Ipinikit ko ang mga mata ko, wala ng pag-asa na makatakas pa ako sa pagnanasang ito ni Nathan. Wala na. The only thing that I can do is to cry. I’m so stupid! I’m trying everything to be safe, pero pinagkatiwalaan ko ang maling tao!

Pero napadilat ako nang maramdaman ko ang biglaag pag-alis ni Nathan sa ibabaw ko. My eyes expanded when I see him being punch by a tall guy. Kinusot kusot ko ang mata dahil nanlabo iyon sa walang humpay kong pag-iyak at nang luminaw na ang paningin ko, my heart beats so fast! I feel the hope.

Si Evan, he’s here!

Chapter 38

“You fvcking asshole!” Sigaw ni Evan kay Nathan habang walang tigil nyang sinusuntok ang mukha nito.

I tried to stand but because of the thing that Nathan put in my drink, I still feel weak. Kaya tanging pag sigaw nalang ang kaya kong gawin para patigilin si Evan dahil kung hindi sya titigil ay baka mapatay nya ang bayaw nya!

“Evan tama na!” Sigaw ko pero hindi sya nakinig, he only turned his face in my direction then he continue punching his brother-in-law! I saw Nathan’s face and it is now filled with blood! Dyosko!

“Put*ngina mo!” Muli nyang mura kay Nathan. Pero nagulat ako nang biglang kinagat ni Nathan ang kamay niya at yung kaninang posisyon nila ay nagkabaliktad. Nasa ibabaw na ngayon si Nathan and he’s punching Evan’s face hardly!

“T*ngina mo rin! Gago!” Sigaw ni Nathan dito. “Bakit kaba nagagalit ha?! Eh wala na kayo ni Angel diba?! Kasal ka na! Ano pa bang pakialam mo kung galawin ko sya?!” Bulyaw pa nito.

“Mamamatay ka munang gago ka bago mo sya magalaw!” Galaiti ni Evan and he’s trying everything to push Nathan’s body on his top.

“Bakit ka ba apektado? Mahal mo pa ba si Angel?” Tanong ni Nathan. “Bro! Kasal ka na. Wala ka ng magagawa! Kilala ko ang kapatid ko, patay na patay sayo yun at hinding hindi non hahayaan na makipaghiwalay ka sa kanya at balikan si Angel at alam kong ganon din ang Nanay mo!” Tumatawang dagdag pa nito at kasabay non ang pagbigay nya ng isang malakas na suntok sa kaliwang pisngi ni Evan. And now their face are both bleeding! Gaaad!

Gusto kong tumayo, but I can’t. Hindi ko maigalaw ang katawan ko.

“Kaya wala ka ng magagawa ngayon! After I beat you up, I’m going to continue what I started. I’m going to fvck her hard til she can’t stand or walk anymore!” At muli nyang pinalulanan ng suntok ang duguang mukha ni Evan.

No! Please! Evan! Please stand!

“Alam mo bang isa kang malaking gago!” Natatawa muling saad ni Nathan. Hingal na hingal sya dahil sa walang tigil na pagsuntok kay Evan. “Uto-uto!” He added. “I can’t stop my self from laughing cause your Mom fooled you and my sister caged you! Nakakaawa ka bro! Isa kang malaking tanga! Bobo! Inutil!” Pagdidiin nya. “You lost a precious gem because of your stupidity and now, I’m going to make her mine!” Aniya at kasabay non ang malakas nyang pagtadyak sa tiyan ni Evan.

Naglakad sya papuntang banyo at naghilamos. He cleaned his self. At muli akong binalot ng kaba nang muli syang bumalik sa kama. He’s still naked at halos hindi ko na makilala ang mukha nya sa dami ng pasa at sugat dito na dulot nang pagsusuntukan nila ni Evan.

Muli kong ibinalik kay Evan ang paningin ko, and he’s not moving! Dyosko! Please! No! Tell me that he’s still alive!

“Where did we stop gorgeous?” Nakangising tanong ni Nathan at muli syang pumatong sa ibabaw ko.

“Nathan! Please stop!” Sigaw ko.

“I’m sorry gorgeous but I can’t. I want to own you now!” Bulong nya sa akin at napasigaw ako nang biglaan nyang pinunit ang suot kong bra.

“Put*ngina mo! Gago!” Sigaw ni Evan.

Ang bilis ng pangyayari. Nathan is now unconscious because Evan hit his back using a wooden chair. Nakahinga na ako ng maluwag pero hindi pa run tumitigil ang luha sa aking mga mata sa pag-agos nito.

“Here, isuot mo yan.” Nahihirapang sabi ni Evan sabay abot sa akin ng loose shirt. Pero hindi ko magawang gumalaw. Nanghihina pa rin ako.

“I-I can’t. I can’t move my body. Nathan put something in my drink, hindi ko pa rin maigalaw ang katawan ko.” Hindi ako makatingin sa kaniya ng diretso dahil naawa ako sa mukha nyang punong-puno ng dugo.

I heard him sighed at napa-awang ang bibig ko nang sya na mismo ang nagsuot sa akin ng loose shirt na iyon and he tried his best not to look on my breast at pagkatapos nyang isuot sa akin iyon ay bigla nya akong binuhat na parang bagong kasal. My heart is now beating so fast! Halos mabingi na ako sa lakas ng kabog ng dibdib ko. Damang dama ko ang init ng katawan nya at sa tinagal tagal ng panahon, ngayon ko lang ulit naramdaman ang makulong sa bisig nya. I miss his smell, I miss his arms, I miss everything about him.

What I am thinking? I shouldn’t think about this! He’s already married. Hindi ibig sabihin na niligtas nya ako eh may pag-asa pa kaming dalawa! Stop being delusional Angel! You will never get him back anymore cause he’s already married.

“Please put me down.” Mahinang sabi ko. Pero hindi sya nakinig. “Ibaba mo na ako please.” Muli kong pakiusap.

Nagtama ang aming paningin, he’s madly staring at me habang nag-iigting ang kaniyang mga panga. Hindi sya sumagot.

Pagbaba namin sa sala, ibinaba nya ako sa mahabang sofa na naroon. Pumunta sya sa kusina ng mansyon and he tried to look for something. At nang mahanap nya na ang bagay na iyon, kumuha sya ng tasa at nagtimpla sya ng kape.

Why coffee?

Naglakad sya pabalik sa kinaroronan ko habang hinahalo nya ang kapeng dala dala nya gamit ang kutsarita. Pagkalapit nya sa akin, he sat beside me.

“Drink this. Open your mouth.” Aniya. Hinipan nya ang mainit na kape at dahan dahan nyang pinaghigop sa akin iyon. Napapikit ako sa sobrang paet. He didn’t put any sugar in it.

“Bakit mo ako pinapainom ng kape? At nakalimutan mo yatang lagyan ng asukal.” Saad ko.

“Coffee has caffeine that can lessen the effect of the meds that Nathan put in your drink. Kaya hindi ko nilagyan ng asukal, to make it pure coffee.” Paliwanag nya. Nang marinig ko iyon ay agad kong nilagok ang natitirang kape sa tasa kahit mainit, siniguro kong maububos ko iyon. “Hey, dahan dahan. Mapapaso ka.” Aniya habang hawak hawak ang tasa habang inaalalayan akong uminom.

Pagkatapos kong maubos ang isang tasang kape ay unti-unti ko nang naramdaman ang pagbalik ng lakas ko.

“Thank you.” Nakangiting pasasalamat ko. Bigla nyang ibinaling sa ibang direksyon ang mukha nya. “Pano mo nalaman na kape ang pangotra sa gamot na nilagay ni Nathan sa inumin ko.” Usisa ko.

“I saw a bottle of antidepressant drug in his pocket when he was punching me.” Sagot nya. “I used to drink that meds when you left me because that’s my only way to forget the pain noong iniwan mo ako. And drinking coffee or any energy drink can lessen the effect of that drug.” Pagpapatuloy nya. “How are you feeling now?”

“O-okay na ako.” Nakayukong tugon at at sa wakas, nagagawa ko ng maigalaw ang katawan ko. “Sa-salamat.” Muli kong sabi.

“Mabuti nalang sinundan ko kayo dito. Simula palang ng Santacruzan inuobserbahan ko na kayong dalawa, kaya nang makita kong bigla kang nahilo pagkatapos mong inumin ang wine na binigay ng gagong yon, doon na ako nagduda.” Aniya.

Parang may humaplos sa puso ko. So ibig sabihin, he secretly observing me. Akala ko wala talaga syang pakialam sa akin but he cared. Pero dapat hindi na ako natutuwa, alam kong mahal nya na si Natalie at kasal na sya. I need to forget this feeling dahil maling mali ito.

“Salamat.” Inangat ko ang mukha ko at binigyan ko sya ng matamis na ngiti.

“I heard that asshole say something about my Mom and Natalie. Ano bang ginawa nila? Did they fool me? Anong ibig nyang sabihin?” Naguguluhang tanong nya. Nakatitig lang sya sa akin ng sobrang siryoso. Maybe this is the best time to tell him the truth.

Huminga ako ng malalim.

“I want to tell you the truth. Hindi ko ito sasabihin para balikan mo ako or what, I just want to tell you what happened to enlighten our past cause I know you love your wife at wala akong balak na guluhin kayo. Gusto ko lang sabihin ang totoo para na rin ito sa ikatatahimik nating dalawa.” Panimula ko. “Hindi kita iniwan dahil nagkaroon kami ng relasyon ni Zion, we never had a relationship. Yung mga picture naming dalawa na magkasama sa kama, totoo yon but Zion only did that to take photos, he never had sex with me. We had a fake relationship just to made you believe para tigilan mo na ako. Wala kaming relasyon dahil magkaibigan lang kami at ginawa lang iyon ni Zion dahil binantaan sya ni Mrs. Montenegro na sisirain nya ang pagalan ng mga magulang niya kung hindi nya iyon gagawin. She also did the same thing with me.” Saad ko. “Binantaan ako ni Mrs. Montenegro na papatayin nya sila Mommy at Dad kung hindi ko ititigil ang pakikipagrelasyon ko sayo.” Napasinghap ako dahil muli na namang tumulo ang luha sa aking mga mata.

Huminga ako ng malalim at muling nagpatuloy. “Si Natalie ang nagsabi kay Mrs. Montenegro na may gusto ka daw sa akin, she asked me if we have a relationship, at umamin ako dahil kahit meron o wala raw tayong relasyon she still wanted me to leave at kapag hindi ko raw iyon ginawa, she’s going to kill my parents. Natakot ako sa banta nya, I was so weak on that time. Kahit sobrang sakit na iwan ka, I did it. Pero hindi ako tumigil, I did everything I could to be successful dahil gusto kong mapantayan o mahigit ang yaman nyo dahil gusto kitang balikan. Kahit na pagbantaan pa ako ni Mrs. Montenegro, kung mapapantayan o mahihigitan ko yung yaman nyo her threat would be useless dahil makakaya ko ng lumaban. Pero huli na ang lahat sa atin Evan. It’s too late. Kasal ka na. Sana mapatawad mo ako, sana mawala na yang galit mo sa dibdib mo dahil sa pang-iiwan ko sayo.” I wiped my tears.

“Bakit? Bakit ngayon ko lang nalaman ito?!” Galit nyang tanong habang nagkukuyom ang kaniyang mga kamay.

“I’m sorry.” Nakayukong sabi ko. “Maybe this happened because we’re not meant to be.” Dagdag ko pa. “Tsaka, I know how much you love your wife. Sobrang sweet nyo. And I hope the best for you both.”

“Putngina!” Malutong nyang mura sabay hampas sa mesang nasa harap namin. Napahawak ako sa dibdib ko sa labis na gulat. “Ang tagal kong kinimkim ang galit na’to! Ang tagal kong namuhi sayo! At lahat lang pala ng nangyari ay hindi totoo?! Tngina!” Tumayo sya mula sa pagkaka-upo. “I’m going to talk to my Mom and to Natalie! I’ll make sure that they will pay for this shit!” He added.

“Evan! Calm down!” Bulyaw ko sa kanya. “Hindi mo na mababago ang nangyari na. Kaya please, enough! Sinabi ko sayo ito hindi para guluhin kayo ng asawa mo at ni Mrs. Montenegro. Gusto ko lang na magka-ayos tayo at malaman mo ang totoo. Please, ayoko na ng gulo. Sa ating dalawa nalang to. Don’t tell this to Mrs. Montenegro and to your wife dahil wala rin naman itong maidudulot na maganda kundi gulo lang.”

Nanlaki ang mga mata ko sa biglaang pagykap sa akin ni Evan.

“I still love you. Hindi iyon nawala.” Bulong nya habang nakapatong ang mukha nya sa balikat ko. “Ipinapakita ko lang na wala na akong nararamdaman sayo at sweet kay Natalie just to see your reaction.” Paliwanag nya. “But you showed me no care, kaya sobra akong nasaktan na hindi ka man lang apektado sa pagiging malamig ko sayo at sweet ko kay Natalie. Inisip ko na mas minahal mo talaga si Zion kaysa sa akin na kinalimutan mo na talaga ang mga ala-ala na magkasama tayo.” Kumalas sya sa mahigit nyang yakap sa akin at hinawakan nya ang magkabila kong pisngi.

“I was wrong. Ang galing mong magtago ng nararamdaman. Akala ko talaga, wala ka ng nararamdaman sa akin ng mga iras na iyon. I’m sorry for those words that I told you. I’m sorry for those insults. Hindi ko kasi alam ang totoo. I’m sorry hon.” Muli akong umiyak. Ito ang Evan na minahal ko. I really missed his voice calling me hon. But again, its too late for us. He’s married.

“I still love you hon. I really do.” Pagtatapos nya.

Inalis ko ang kamay nyang nakahawak sa mukha ko. Tinitigan ko sya ng siryoso. “Evan please, enough. Tama na.” Pagtaboy ko sa kanya. “Wala na tayo. Hindi mo ba naiitindihan iyon? Wala na! Tapos na! Please! Tama na!” Lumuluhang sigaw ko.

Muli nya akong niyakap ng mahigit. “Titigil lang ako kung sasabihin mong hindi mo na ako mahal. Now, tell me. Do you still love me?” Aniya. Napahagulgol ako sa iyak. I tried to remove his arms wrap around my waist but he’s stronger.

“Please Evan! Let me go!” I shouted.

“No. I won’t, unless you answer my question.” Pagmamatigas nya.

Natahimik ako. I breathed deeply.

“Hon! Please, answer me!” Pakiusap nya. Buong pwersa nya akong pinaharap sa kanya. He’s now holding my shoulder tightly habang inaalog-alog ako. “Answer me please.” I saw him cried.

Sobrang sakit na makita syang umiiyak. Hindi ko kayang makita syang umiiyak. So I closed my eyes. “Evan. Wala na tayo. Wala ng pag-asa.”

“Put*ngina! Meron! Meron pang pag-asa!” He yelled. “Hindi ko mahal si Natalie! Kahit kailan hindi ko sya magagawang mahalin dahil ikaw lang ang mahal ko.”

I opened my eyes pero ibinaling ko iyon sa ibang direksyon. “Bakit mo sya pinakasalan kung hidi mo sya mahal?” Tanong ko.

Bigla syang natahimik.

Buong pwersa kong inalis ang mga kamay nya sa magkabila kong balikat. “Tama na. Wala na tayo. Please, stop Evan.” Muli kong sabi.

“It’s my Mom’s decision. Wala na akong nagawa kundi ang sumunod nalang dahil parang nawalan na ako ng gana sa buhay ko mula ng iwan mo ako. Kung anong gusto nila ni Dad ginagawa ko. I can’t even decide for my self anymore. Pinakasalan ko sya dahil sumuko na ako na may pag-asa pa tayo. Sumuko na ako sa pagmamahal kaya kahit hindi ko mahal si Natalie, pinakasalan ko sya. I’m just a living dead. Buhay ako, but my heart is already dead when you left me.” Saad nya. “Kaya gusto kong malaman kung mahal mo pa rin ba ako? I just want to know cause your yes will give my heart another life again.” Muli nyang tanong.

“I’m sorry Evan. We’re done. Tapos na tayo. Wala na.” Sagot ko.

“Please hon! Answer me!” I heard him cried. Muli nya akong niyakap ng mahigpit.

Seeing a manly guy crying is very rare, they only show that if they really love that person behind their tears. At ramdam ko ang pagmamahal nya, pero I need to move on. Wala ng pag-asa na maging kami. Ayoko na ng gulo. At kahit kailan, hindi ko hahayaan ang sarili ko na maging kabet kung bibigyan ko sya ng pagkakataon.

I know how to let go, kahit sobrang sakit kailangan gawin. Wala na akong magagawa kundi kalimutan ang nararamdam ko para sa kanya dahil gulo lang ang idudulot kung susundin ko ang nararamdaman ko. This is wrong. I need to the right thing and that is to hurt his feelings. I need to say No para matapos na ito.

Sasagutin ko na sana si Evan nang biglang bumukas ang pinto ng mansyon at nanlaki ang mga mata ko nang makita ko ang galit na mukha ni Natalie.

Chapter 39

“Mga hayop!” Sigaw ni Natalie at mabilis syang tumakbo palapit sa akin. She’s holding my hair tightly! Napakalas si Evan sa mahigpit nyang yakap sa akin. “Malandi kang bakla ka!” Inalog-alog nya ang ulo ko habang sinasabunotan nya ang buhok ko.

“Natalie stop it!” Pagpigil ni Evan and he’s trying to remove Natalie’s on my hair.

“Kayo! What are you looking at? Pigilan nyo ang asawa ko!” Pasigaw na utos ni Natalie sa tatlong body guards na kasama nya. Mabilis silang tumakbo palapit kay Evan. Idinapa nila ito habang mahigpit nilang hawak ang mga kamay at paa nito.

“Bitiwan nyo ako! T*ngina!” Pagpupumiglas ni Evan.

Bumalik ang atensyon ko kay Natalie nang sampalin nya ako ng malakas, kaliwa’t kanan. Natumba ako sa sahig sa sobrang lakas non.

“Tama na! Natalie! Ano ba?!” Pagpigil ko pero naging bingi na sya, she is now covered by anger.

“Malanding bakla!” Muli nyang sigaw at pumatong sya sa ibabaw ko at muli nya akong sinabunutan. “Mang-aagaw kang bakla!” Galaiti nya. “Kabet! Higad!” Pagpapatuloy nya. “Porque may puke ka na rin, sa tingin mo ba babae kana? Sa tingin mo mabibigay mo na ang kayang ibigay ng isang tunay na babae?! Hell no!” Nahilo ako nang buong lakas nyang hinampas sa sahig ang ulo ko.

Wala na akong nagawa kundi ang lumaban. I slapped her face, left and right!

“Tama na Natalie! I don’t wanna hurt you!” Bulyaw ko sa kanya. Ayokong manakit ng babae dahil hindi naman talaga ako nanankit ng babae physically. But if she’s going to continue hurting me, masasaktan ko talaga sya!

“You already hit me b*tch!” Aniya at muli nya akong binigyan ng mag-asawang sampal. “Sa dinami rami ng taong pwede kong maging kaagaw kay Evan, ikaw pa? Isang baklang operada! That’s an insult for me! Hindi mo ba yon alam! Ha? That’s more painful that your slap faggot!” Muli nyang sinabunutan ang buhok ko and she’s also leaving scratches on my face and neck as well.

Huminga ako ng malalim. I’m sorry Natalie but I know you’re not going to stop hitting me kung hindi ako lalaban.

Kaya buong pwersa kong hinawakan ang dalawa nyang kamay. I changed our postion and I am now on her top.

“I’m sorry for this!” Saad ko sabay sampal sa kanan nyang pisngi. “And this!” then I slapped her left cheek and I continued until her face became red. “Hindi ako malandi! Hindi ako kabet! Wala akong inagaw sayo!” Sigaw ko.

I stopped because I heard her cry. Umalis ako sa ibabaw nya at ibinalik ko ang atensyon ko kay Evan and he’s still trying to release his self from those three bodyguards. Alam kong kaya nyang patumbahin ang limang katao, pero ngayon hindi nya magawang makatakas sa tatlong bodyguards na iyon, maybe because of his fight with Nathan that made him weak. His face is still bleeding.

“Hindi pa tayo tapos b*tch!” Nagulat ako nang biglang hinampas ni Natalie ang tasang nasa mesa na ininuman ko ng kape kanina sa ulo ko. Natumba ako sa sofa sa labis na hilo and I saw blood running on my forehead! Gaddd! My head is bleeding.

Nagkuyom ang palad ko, kaya naman sinipa ko ang tiyan nya dahilan para matumba syang muli. Pumatong ako sa ibabaw nya at ngayon, she’s holding my hair tightly again and so am I. Nagpagulong gulong kami sa buong sala habang nakakapit kami sa buhok ng isa’t isa.

“I’ll make sure that you will end up bald after this! Uubusin ko ang buhok mong malandi ka!” Bulyaw nya.

“I’ll do the same!” Sagot ko.

Her back reached the wall kaya nagkaroon ako ng pagkakataon na i-untog ang ulo nya doon. Pero palaban talaga sya, she also do the same. Hinampas nya din ang ulo ko sa pader kaya parehas kaming naghahabol ng hininga dahil sa pagod.

“Stop it Natalie!” Napalingon kami sa kanan nang bigla sumigaw si Evan. He’s is now free from those bodyguards. Mukhang nagkamali ako, he still strong just like before, nakahandusay na sa sahig ang tatlong guards na iyon.

Binitiwan ako ni Natalie at tumakbo sya palapit kay Evan. She slapped her husband many time while she’s crying.

“Manloloko ka! Bakit? Bakit mo ito nagawa sa akin?” Lumuluhang sabi nya habang hinahampas ang dibdib ni Evan.

Hinawak ni Evan ang dalawang kamay ni Natalie. “Ako ba talaga yung manloloko o kayo ni Mom? You and her fooled me! I married you because I was so stupid because I believed everything that you and Mom said! Sobrang tanga ko na pinakasalan kita!” Galit nyang sabi sa asawa. “I want an annulment! Hihiwalayan na kita!” Napadilat ako sa narinig ko.

Biglang tumawa si Natalie ng sobrang lakas. “Sa tingin mo may paraan pa para mapawalang bisa ang kasal natin? You’re still stupid babe!” Natatawa nitong sabi. “Your Mom want our marriage and you know what she is capable of right? We can buy those people in the court and even the judge itself , just to win the annulment that you’re planning to file. Mauuwi lang yan sa wala.” Pagpapatuloy nito. “There’s no way out babe. You can’t break our marriage! You will be my husband and I’ll be your wife! Forever!”

Nagkuyom ang palad ni Evan sa sobrang galit at walang tigil sa pag-igting ang kaniyang mga panga. Punong-puno ng galit nyang tinititigan si Natalie.

Pero biglang tumigil ang mundo ko sa sumunod na nagyari. Biglang may dugo na umagos sa hita ni Natalie. “I’m bleeding! My baby! Our baby!” Lumuluhang sabi nya habang nakatingin sa pagitan ng kaniyang mga hita. Bigla syang tumingin sa direksyon ko. “You killed my baby!” Sigaw nya at nanlaki ang mga mata ko nang bigla syang hinimatay.

Naramdaman ko muli ang pag-agos ng aking mga luha. Evan and Natalie? They already have a baby? But they haven’t go to France yet to do their honeymoon? Why she’s already pregnant?

Mabilis akong lumapit kay Natalie. “Hey wake up! Natalie! Gumising ka!” Paggising ko habang inaalog sya. “Call the ambulance! Huwag mong hayaang mamatay ang mag-ina mo!” Bulyaw ko kay Evan.

Pati sya gulat din sa mga nangyari. Natatarantang syang tumawag sa ambulansya pero dahil sa panginginig ng kamay nya, nahulog nya ang telepono nya sa sahig. “Fvck!” Mura nya. Pero imbis na pulutin ang cellphone nyang nalaglag ay mabilis nyang binuhat si Natalie papunta sa labas ng mansyon kaya naman sinundan ko sila.

“Open the car’s door.” Utos nya sa akin. Kaya naman mabilis kong binuksana ang pinto sa backseat ng kotse. Inihiga nya doon si Natalie. Kaya naman umupo na rin ako sa backseat at ipinatong ko ang ulo nya sa mga hita ko.

“Please Evan! Hurry! Your child and wife are dying! Hindi na huminto ang paggdurugo nya.” Saad ko na mabilis din naman nyang ginawa. He drives the car as fas as he could. At makalipas ang ilang minuto, we already reached the hospital.

Mabilis na lumabas si Evan sa sasakyan at binuhat nya si Natalie papasok sa ospital. Naghahalo ang emosyon na nakikita ko ngayon sa mga mata nya. I can’t even tell what are those.

Nang malaman ng mga staff sa ospital na anak ni Governor si Natalie ay agad nila itong dinala sa operating room at wala silang sinayang na oras, they treat her immediately.

Nasa labas kami ngayon ni Evan ng operating room at naghihintay ng balita. Nakaupo ako sa silyang naroon samantalang sya, balisa at hindi mapakali. Paulit-ulit syang naglalakad pababalik-balik habang nakahawak sa sintido nya. Kaya naman tumayo ako at nilapitan ko sya.

“I’m sorry. I didn’t know. Kung alam ko lang na buntis sya, hindi ko sya lalabanan.” Paghingi ko ng tawad.

“I also didn’t know that’s she’s pregnant.” Aniya.

“Why is that? Dahil ba hindi pa kayo pumupuntan sa France para mag-honeymoon? Maybe you made love with her before your wedding.” Aniko.

Huminto sya sa paglalakad at siryoso syang tumitig sa akin. “We only had sex once, and that’s last month ago. Nilasing nya ako, and I was so drunk and she took advantage.” Hinawakan nya ako sa magkabilang balikat. “Hindi ko kayang makipagtalik sa iba simula nang iwan mo ako, nagsasarili lang ako. Yung nangyari sa amin, that was her intention. I didn’t want that. I never planned it.”

“Kahit na hindi mo iyon ginusto o plinano, may nabuo. That child in her womb is your own blood and flesh.” Saad ko.

Napalingon kami ni Evan sa pinto ng operating room nang bigla itong bumukas. Mabilis kaming lumapit sa doktor habang uhaw na uhaw kami sa balitang dala nya.

“Mr. Montenegro, your wife and baby…they made it. Ligtas na sila. Ipagpasalamat nalang natin na matindi ang kapit ng bata. They’re good now.” Masayang balita ng doktor sabay tapik sa kaliwang braso ni Evan.

“T-thank you Doc.” Ang nasabi nalang nya at mabilis ding umalis ang doktor.

“Please, take care of your wife and baby.” Saad ko at akmang aalis na sana ako nang mahigpit nya akong hinawakan sa kanan kong braso.

“Don’t leave me.” Pakiusap nya. “Please hon, don’t leave me again.”

Hinawakan ko ang kamay nya na nakahawak sa braso ko at inalis ko iyon.

“Tama na Evan. You’re already married, and you have a baby now. You’re going to be a father. Please, tama na. Be a father to your baby and a good husband to your wife.” Lumuluhang sabi ko at binigyan ko sya ng matamis na ngiti.

Nagulat ako nang bigla nya akong niyakap ng mahigpit. “Hon, please. Hindi ko kakayanin kung iiwan mo ako ulit.” Pakiusap nya.

“I grew up in a complete family Evan. I have my Mommy and my Dad, ayokong maranasan ng magiging anak mo ang hindi kumpletong pamilya. It’s so unfair for that child to grow up without his father on his side. Your baby needs you. Wala na tayong pag-asa Evan. Wala na.” Saad ko. “Hindi ako selfish na tao para sundin ang gusto mo. You were asking earlier if I still love you, my answer is yes. I still do. Pero, suko na ako Evan. God’s making his way to separate us dahil hindi naman talaga tayo para sa isa’t isa. He gave you a baby so please, take care of the gift that He has given you. Ang daming tutol sa ating dalawa at kung magsasama man tayo, our life would never be in peace. Kaya I’m letting you go. Tanggap ko na, wala na tayong pag-asa. Isa lang ang hihilingin ko…please be a good father.”

Tinulak ko sya palayo para makalas ang mahigpit nyang yakap sa akin at tumakbo ako palayo sa kanya habang umiiyak.

Chapter 40

Mahigit isang buwan na rin ang lumipas mula ng pumunta ako sa mansyon ng mga Salvatore sa Batangas. At ngayon, masasabi kong unti-unti ko ng natatanggap ang lahat. Although nasasaktan pa rin ako sa mga nangyari, but I’m trying my best to get use to it.

Hindi naging madali sa akin ang lumipas na isang buwan dahil sa pangungulit sa akin ni Evan. He tried his best to talk to me or to get me back, he even cried while talking to me on the phone and that really broke my heart. Pero paulit-ulit ko lang syang sinasagot ng hindi at ayoko na . Dahil kami lang din naman ang masasaktan kung ipagpipilitan namin ang gusto nya at maraming tao rin ang tututol at masasaktan, including his child.

Evan tried to do the paternity test last week just to know if he was really the father of the baby in Natalie’s womb. Sobra akong nagulat sa ginawa nya dahil nilagay nya sa bingit ng kapahamakan ang mag-ina nya. Paternity test usually do kapag napanganak na ang bata pero sinabi nya na pwede na raw iyong magawa kapag six o seven months old na ang baby sa sinapupunan ayon sa ekspertong doktor na nakausap nya but it was very risky! Kaya nagalit talaga ako sa kanya dahil sa kagustuhan nyang magkabalikan kami, pati mag-ina nya ay inilagay nya sa panganib at sobra syang nanlumo nang malaman nyang sya talaga ang ama ng bata.

I was hurt as well, but we can’t do anything about it. That’s a God’s gift kaya kahit ano pang gawin ni Evan. Hindi ko na sya babalikan. Ayoko na. Tama na siguro ang mga nangyari noong nasa mansyon ako ng mga Salvatore. Hinding hindi ko iyon makakalimutan dahil unang beses kong nanakit ng babae and that made Natalie’s life in danger at ayoko ng maulit pa iyon.

Walang sampahan ng kaso ang naganap. Tahimik lang ang panig ng mga Salvatore, ng mga Montenegro at kahit ako hindi ko na nagawang mag-sampa ng kaso laban sa kanila. Dahil tulad nga ng sinabi ni Natalie, they are powerful and Evan’s family is the most powerful among them so I have no choice but to stay quiet sa mga nangyari. Siguro aral nalang yung mga nangyaring iyon sa akin na dapat hindi na ako agad magtiwala sa isang tao kahit na pinakitaan pa ako ng mabuti ay dapat maging maingat pa rin ako.

Hindi ko nalang rin sinabi kay Mommy ang mga nangyari dahil alam kong mag-aalala lang sila ni Dad. Sinarili ko nalang iyon at umuwi ako ng Maynila ng mag-asa ng gabing isugod namin si Natalie sa ospital.

Napabuntong hininga ako habang pinagmamasdan ang puting kisame sa loob ng aking silid. But my atensyon went to the door nang may marinig akong yabag. At natakip ako sa dibdib ko nang makita kong nakatayo doon si Franco habang pinagmamasdan ako.

I don’t have bra, I’m only wearing a loose sando and panty. Mabilis kong hinila ang kumot at itinakip ko iyon sa katawan ko.

“Franco? What are you doing in my room? Hindi ka man lang kumatok?!” Napataas ang boses ko sa labis na gulat. I know he’s well educated and have manners so why sid he enter my room without even knocking at the door?

“So-sorry po Ms Angel. Ka-kasi gu-gusto ko lang po kayo makausap.” Sagot nya at hindi nya pa rin inalis ang pagkakatitig sa katawan ko.

“Not in my room Franco. I’ll talk to you in the living room. Let me dress first. Please, lumabas kana.” Saad ko.

“So-sorry po.” At kasabay non ang mabilis nyang paglabas ng silid ko.

Nakahinga ako ng maluwag. Hindi ko inasahan na gagawin sa akin ni Franco iyon. There’s something in him na sobrang weird. Tumayo ako mula sa kama at mabilis akong nag-bra at nagsuot ng pajama para makausap sya sa baba. Hindi ko alam kung anong gusto nyang pag-usapan, pero mukhang importante dahil pinuntahan nya pa ako sa kwarto ko para lang doon.

Pagbaba ko sa sala, naka-upo na si Franco sa sofang naroon habang inaabutan sya ni Mommy ng juice at pizza.

“Sorry sweetie, ako ang nagsabi kay Franco na puntahan ka sa kwarto mo para gisingin ka. Pinag-day off ko kasi ang mga kasambahay ngayon dahil mamimili daw sila ng mga gamit ng anak nila dahil magpapasukan na, kaya wala tayong kasambahay ngayon. Nag-alala kasi itong si Franco, mukhang nagalit ka daw sa kanya ng pumasok sya sa silid mo.” Paliwanag ni Mommy pagbaba ko sa sala.

Napabuntong hininga ako. “Sorry Franco kung nasigawan kita. Nagulat lang ako. Pero sa susunod kakatok ka na ha.”

“Wala po iyon Ms. Angel. Sorry po ulit.” Aniya sabay bow. Umupo ako sa sofa na nasa tapat ng sofang inuupuan nya.

“Oh, maiwan ko muna kayong dalawa dyan, magdidilig lang ako ng bulaklak sa hardin.” Paalam ni Mommy kaya muli kong ibinalik kay Franco ang atensyon ko.

“Ano bang gusto mong pag-usapan?” Tanong ko.

Umayos sya ng pakaka-upo at huminga sya ng malalim. “Sa totoo lang po Ms Angel, matagal nyo na po akong tagahanga. Kaya nang malaman kong naghahanap kayo ng bodyguard, ako na po mismo ang nag-volunteer sa agency namin na ako nalang ang kunin nila para sayo.” Panimula nya.

Napa-awang ang bibig ko. I knew it. Kaya pala iba sya makatingin sa akin.

“Gusto ko lang pong sabihin na gusto po ulit akong kunin na modelo ni Ma’am Natalie para raw po iyon sa bagong jewleries na ilalabas nila.” Napakunot ang noo ko. “Sorry po kung hindi po agad ako nagpaalam sa inyo, pinuntahan ko po sya para makausap pero iba po ang naging takbo ng pag-uusap namin.” Napalunok ako.

“Anong pinag-usapn nyo?” Tanong ko.

“Gusto nya pong mapahamak ka. Babayaran nya daw po ako ng kahit anong halagang sabihin ko, gusto nyang ilagay ko sa kapahamakan ang buhay nyo. Hindi naman nya gustong patayin ka, gusto nya lang na malumpo ka, o buhusan kita ng asido sa mukha o magkaroon ka ng dipirensyo para raw matigil kana sa pagmomodelo at sa paghahabol sa asawa nya.” Nagkuyom ang palad ko sa labis na galit. Pero nakaramdam din ako ng takot. She really wants to do that to me? Hindi pa ba sapat na lumayo na ako? Hindi paba sapat na buntis na sya at nasa kaniya na si Evan?

“Pero hindi po ako pumayag. Ayoko pong may mangyari sa inyong masama. At gagawin ko po lahat ma-proteksyunan lang kayo kahit buhay ko pa ang kapalit.” Parang may humaplos sa puso ko sa sinabi nyang iyon.

“Thank you Franco.” Nakangiting sabi ko. “Hindi talaga sya titigil. Ayaw nya pa rin talaga akong tigilan. Mukhang kailangan ko ng mag-hire ng mas maraming body guards dahil baka may iba na syang inutusan dahil tinangghan mo ang gusto nya.”

“Huwag po kayong mag-alala, ako mismo ang tutulong sa paghahanap ng mas magaling na mga body guard lara sa inyo Ms Angel. Kilala ko ang mga bigating empleyado ng agency namin at sinisiguro kong magiging ligtas ka sa kamay namin.” Nakangiting sabi nya.

“Salamat. Maraming salamat.”

“Pero gusto ko lang po itanong. May namamagitan po ba sa inyo ng asawa nya na si Sir Evan?” Napalunok ako sa biglaan nyang tanong. Napansin nya ang pagka-ilang ko na sagutin ang tanong nya. “Huwag nyo lang po sagutin kung masyado ng personal.” Aniya.

“Her husband is my ex. Evan is my first and last boyfriend.” Pagtatapat ko.

Nanlaki ang mga mata nya sa sobrang gulat. “Totoo po ba yan?”

“Yes. Pero wala na kami. As you can see, he’s already married with Natalie kaya wala na kami.” Sagot ko.

“Pero mahal nyo pa po ba sya? May nararamdaman parin ho ba kayo kay Evan?” Muli nyang tanong habang seryoso syang nakatingin sa akin.

“Alam mo Franco, kainin mo na yang hinanda sayo ni Mommy. Lalamig yang pizza. Sige na maiwan na kita, may meeting pa ako kay Madam Patty mamaya.” Paalam ko at naglakad na ako paakyat sa silid ko.

Pagpasok ko doon, agad akong naghubad ng damit at dumiretso ako sa banyo para maligo. It’s already ten in the morning and I have a meeting at twelve noon so I still have two hours to prepare.

Habang nakahiga ako sa bathtub muli kong inalala ang mga bagay na sinabi sa akin ni Franco. Parang gusto ko ng lumipat ng bahay dahil nararamdaman kong hindi na kami ligtas ni Mommy dito, sympre lalong lalo na ako mula kay Natalie. I’m scared, but I know how to fight. Pero mahirap labanan ang mga taong makapangyarihan. I need to be safe, kung kailangan kong mag-hire ng sampong body guard gagawin ko. Hindi ko hahayaan na magtagumpay ang plano nya sa akin.

Natigil ako sa pag-iisip nang may narinig akong ingay mula sa labas ng silid ko.

“Mommy? Is that you?” Tanong ko. Pero walang sumagot. Kinuha ko ang bathrobe na nakasabit sa gilid ng bathtub at isinuot ko iyon.

Lumabas ako sa banyo at nagpalinga-linga. Inilibot ko ang paningin ko sa buong paligid ng silid ko. Pero nakasarado ang pinto at wala rin namang taong naroroon. Baka guni-guni ko lang iyon.

I took off my robe at nagpunas na ako ng katawan gamit ang towel. Pagkatapos ay naglakad na ako palapit sa vanity mirror at umupo sa harap non. I dried my hair using the hair dryer, pero muli akong napahinto nang may marinig akong kakaibang tunong. Pakiramdam ko may nagmamasid sa akin.

Kaya naman naglakad ako palapit sa bintana para tignan kung may tao doon pero pagkahawi ko ng kurtina wala naman. Ni-lock ko iyon at bumalik na ako sa pagpapatuyo ng buhok ko.

---

“Sya po si Alexander, ito naman po si Jared, sya naman ho si Martin at ang huli po ay si Oliver.” Pakilala ni Franco habang isa-isang itinuturo ang apat nyang kasamahan sa agency na magiging body guards ko. They really look sturdy and strong at parang halos lahat sila magkaka-edad lang.

I reviewed their papers and also their backgrounds and everything is good and legit. Nakakatuwa na sa iisa g universidad lang pala sila nagmula and they are classmates kaya naman naging kampante na ako dahil kung ano si Franco, I’m sure his friends are just like him.

“Thank you Franco.” Pasasalamat ko. “Salamat din sa inyo.” Pasasalamat ko sa kanilang apat. “Gusto nyo bang dito na kayo maghapunan? Magpapaluto ako ng pagkaing gusto nyo?” Alok ko sa kanila.

“Nako, huwag na po Ma’am. Busog pa po kami.” Pagtanggi ni Oliver.

“Sobrang ganda nyo po pala Ma’am. Kung anong nasa picture ganon ka din sa personal. Parehas na maganda.” Papuri naman ni Jared habang nakatitig sa akin.

“Nako. Hindi nyo na ako kailangang bolahin. Basta kapag may gusto kayong kainin, huwag kayong mahihiyang humingi sa mga kasambahay na nasa loob ha?” Paalala ko.

“Opo.” Sabay sabay nilang sagot.

“Uhm Ma’am? Pwede po mag-request?” Nahihiyang tanong ni Akexander habang nagkakamot ng batok.

“Yes ano yon?” Tanong ko.

“Pa-selfie naman po kasama kayo.” Aniya. Napangiti ako.

“Sure.” Kinuha ko ang cellphone nya at ako na mismo ang kumuha sa amin na magkasama.

“Salamat po Ma’am! Grabe ang ganda ganda nyo po talaga kahit anong angulo.” Natutuwang sabi nya.

“Ma’am? Pwede tayo din po?” Nahihiya ding tanong ni Martin at pinagbigyan ko din sila.

“Sige na, kung hindi nyo gustong maghapunan sa bahay hindi ko na kayo pipilitin. Basta, mag-iingat kayo pauwi and make sure may dala na kayo gamit bukas. Dito na kayo tutuloy sa bahay.” Saad ko.

“Opo Ma’am! Salamat po.” Sabay sabay nilang sabi. Pinanuod lang namin ni Franco ang pag-alis ng mga kasama nya.

Napagdesisyunan kong dito na sila patuluyin dahil gusto kong maging ligtas kahit na natutulog ako. I want a peace of mind. Kailangan ko sila lagi sa tabi ko just be safe at oara maging ligtas kami ni Mommy. Ngayon, may bago na akong rason para pantayan o higitan pa ang mga Montenegro at Salvatore. Gagawin ko ang lahat mahigitan lang sila, at kapag nangyari yon, hindi na ako matatakot na makipaglaban kung kinakailagan dahil makakaya ko na silang tapatan.

If they want me dead, I’ll make sure that they will die first before they do that. At sisiguruhin kong makukulong sila sa bilanguan kapag may nangyari sa akin or kay Mommy at Dad na masama. Hinding hindi ko sila mapapatawad kapag nangyari yon.

Kinabukasan, nagsimula na sina Oliver, Jared, Martin at Alexander na maging body guards ko. Dahil wala naman akong gagawin ngayon araw, ay naisipan ko silang lutuan ng adobo.

“Ma’am kami na po ang magluluto.” Pagpigil sa akin ni Aling Delya habang hinuhugasan ko ang mga sangkap sa adobong lulutuin ko.

“Huwag ka pong mag-alala Aling Delya. Kaya ko na po ito, magpahinga ka nalang sa sala.” Pagtutuol ko.

“Sige na po Ma’am kami na po ang magluluto.” Pamimilit din ni Ate Lara na isa rin sa kasambahay namin.

“Magpahinga nalang muna po kayo. Hayaan nyo na ako. Sige na, pumunta na po kayo sa sala at samahan nyo doon si Aling Loida, ayun sya oh nanunuod sa TV.” I insisted.

“Pero Ma’am.” Maktol ni Aling Delya.

“Sige na po. Pumunta na kayo sa sala. Alam ko ang pakiramdam ng maging kasambhay so binibigyan ko kayo ngayon ng oras para magpahinga. Sige na po.” Muli kong sabi at sa pagkakataong iyon, hindi na sila tumutol. Nagtungo sila sa sala at masaya silang tatlo habang nanunuod sa telebisyon.

Pagkatapos kong magluto ng adobo, ay agad kong pinuntahan sila Franco sa labas ng bahay at napahinto ako nang makita kong nasa hardin silang lima at nagdidilig ng halaman.

Napalunok ako nang makita kong wala silang saplot pang-itaas maliban kay Oliver dahil nakasandong itim sya habang basang basa ang kanilang mga katawan ng tubig na nagmumula sa hose.

“Nagluto ako ng adobo para sa tanghalian nyo. Baka nagugutom na kayo. Samahan nyo kaming kumain nila Aling Delya sa kusina.” Alok ko sa kanila.

Naglakad silang lima palapit sa akin. Napaatras ako dahil para silang mga higante na papalapit sa akin, nalula ako sa tangkad nilang lima.

“Nakakahiya naman Ms Angel, nag-abala pa po kayo.” Saad ni Franco sabay kamot sa batok. Itinuon ko sa ibang direksyon ang paningin ko dahil naiilang akong titigan ang muscle nyang naka-flex.

“Kayo po ang nagluto Ma’am?” Tanong naman ni Oliver.

“Ah. Oo. Ako ang nagluto.” Tugon ko.

“Sigurado akong masarap ang luto nyo Ma’am.” Nananabik na sabi naman ni Alexander.

“Syempre masarap talaga yon. Ako ang nagluto eh.” Kumwari mayabang na sabi ko.

“Ano pang hinihintay natin mga Bro, let’s eat!” Nakangiting sabi naman ni Jared.

“Salamat po Ma’am. Tara na mga pre.” Sabi naman ni Martin sabay tapik sa likod ng mga kaibigan.

Pero napakunot ang noo ko nang mapansin kong may suot silang wrist band na magkakamukha. It’s a braided leather wrist band bracelet. Siguro friendship bracelet nila iyon or galing sa mismong agency nila, hindi ko alam kaya ipinagkibit balikat ko nalang.

Masaya kaming nagtanghalian kasama silang lima at ang tatlo naming kasambahay. Wala si Mommy dito dahil binisita nya si Daddy ngayon at sobrang nakakatuwang kasama ang limang higante na ito dahil nagagawa nilang makipagbiruan kila Aling Delya at ngayon ko lang din nakita ang makulit na side ni Franco. At pagkatapos ng masaya naming tanghalian ay nakaramdam ako ng antok kaya naman natulog ako sa silid ko.

Napadilat ako sa malakas na kalabog na narinig ko mula sa baba. Napatingin ako sa wall clock at mag-iika apat na ng hapon. Kaya naman, mabilis akong bumaba sa sala pero wala akong taong nakita doon.

“Aling Delya? Aling Delya?” Pagtawag ko. Naglakad ako papunta sa kusina at bigla akong kinabahan nang mapansin kong naka-kalat ang mga kubyertos sa sahig at ang dami ring basag na pinggan.

What happened here. Nakaramdam na ako ng takot. Pero napukaw ang atensyon ko sa kulay pulang dumi na nasa sahig sa kusina.

“Aling Delya? Aling Loida? Ate Lara?” Pagtawag ko sa kanila. Sobra na akong natatakot.

Dahan dahan akong naglakad palapit doon. Hindi ko makita kung saan nagmumula ang pulang dumi na iyon dahil natatakpan iyon ng malaking mesa.

At pagkalit ko doon, biglang nanginig ang tuhod ko. Napaupo ako sa aking nakita…sina Aling Delya, Ate Lara at Aling Loida ay nakahandusay na sa sahig habang naliligo sa sarili nilang dugo. Lahat sila may mga saksak sa katawan at hindi pala dumi ang pulang nakita ko kanina! It’s there blood!

Dyosko! Sino ang may gawa nito?

Chapter 41

WARNING: SPG

I’m crying right now. Nanlalambot pa rin ang mga tuhod ko kaya humawak ako ng mahigpit sa mesa para makatao. Pagkatapos kong makatayo, naglakad ako palabas ng kusina habang nakahawak ako sa pader dahil parang nawalan ng lakas ang mga tuhod ko nang makita kong wala ng buhay ang tatlo naming kasambahay.

Biglang pumasok sa isip ko si Natalie. Sya lang naman ang may masamag balak sa akin at hindi ko inasahan na hahantong sa ganito ang galit nya sa akin na pati ang mga inosente naming kasambahay ay idadamay nya.

“Franco! Franco!” Pagsigaw ko. I want to know where they are. Dyosko! Baka may nangyari na rin sa kanilang masama!

“Oliver! Martin! Jared! Alexander!” Isa isa ko silang tinawag habang sumisigaw. Pero wala akong sagot na nakuha mula sa kanila. Kaya naisipan kong maglakad palapit sa landline phone na nasa tabi ng lampshade sa sala pero bago pa man ako makalapit doon, narinig ko ang pagbukas ng pinto.

“Ms. Angel!” Nanlaki ang mga mata ko nang makita kong duguan din si Franco! He’s still not wearing his shirt habang may dugo sa kaniyang mga dibdib. Parang nawala ang panlalambot ng tuhod ko at mabilis akong tumakbo palapit sa kanya.

Natumba sya sa sahig kaya naman inihiga ko sya sa mga hita ko. “Franco! Hey! Please. Huwag mo ipipikit ang mga mata mo.” Lumuluha kong sabi. “A-ano bang nangyari? Sino ang may gawa nito?” Tanong ko pa.

“Si-si…” Hindi na nya nasabi sa akin kung sino dahil tuluyan nya ng ipinikit ang mga mata nya. Wala na sya! He’s gone!

Pinunasan ko ang luha ko pero nagulat ako nang may na amoy akong kakaiba sa dugo ni Franco. It smells like ketchup! Muli akong kumuha ng dugo sa katawan nya at inamoy iyon. This is not blood! It’s only a ketchup! Itinapat ko ang daliri ko sa butas ng ilong nya para tignan kung humihinga pa sya and he’s still breathing!

Inalis ko ang mga ulo nya sa hita ko at muli akong tumayo. Naglakad ako palapit sa teleponong nasa tabi ng lampshade pero bago pa man ako makalapit doon ay may kamay na mahigit na humawak sa kaliwa kong paa. Nilingon ko ang kamay na iyon para malaman kung sino ang humahawak sa akin at napaawang ang bibig ko nang makita kong nakangising si Franco habang nakatingin sa akin.

“Hindi ba ako magaling umarte baby?” Tanong nya. Ibang iba sya sa Franco na nakilala ko! Is this his real self? Napatakip ako sa bibig ko sa labis na gulat! Ohmygad! Sya ba ang pumatay sa mga kasambahay namin?

“I-ikaw! Ikaw ang may gawa non kila Aling Delya?” Takot na takot kong tanong. Muling pumatak ang luha sa aking mga mata.

“No baby. I’m not the only one.” Sagot nya sabay kindat. “Mga Bro! Lumabas na kayo! Wala eh, mag-aartista na sana ako kung mapapaniwal ko itong si baby, kaya lang masyado syang magaling.” Natatawang sabi nya.

Napalingon ako sa main door ng bahay at iniluwa noon ang apat na higanteng nyang kaibigan at iisa lang ang kanilang ekpresyon, lahat sila masaya! Lahat sila ay wala ring pang-itaas maliban kay Oliver na nakasandong itim pa rin.

Sinipa ko ang mukha ni Franco gamit ang kanan kong paa kaya napabitiw sya sa mahigpit nyang hawak sa kaliwa kong paa. Mabilis akong tumakbo paakyat sa ikalawang palapag para kunin ang cellphone kong naroon para makahingi ng tulong pero bago ko pa man ma-iapak ang paa ko sa pinka unang baitang ng hagdan ay may kamay akong naramdaman na mahigpit na nakahawak sa kaliwa kong braso.

“Oliver let me go!” Pagpupumiglas ko sa mahigpit nyang hawak.

“No. Hinding hindi kita papakawalan gorgeous!” Nakangising sabi nya.

“Kayo! Kayo ang may gawa nito sa mga kasambahay namin!” Sigaw ko.

“Kami nga pretty. Wala ng iba.” Proud na sabi ni Jared.

“Bakit? Bakit nyo ito ginawa? Anong bang kasalanan ko sa inyo?” Lumuluhang tanong ko. Bigla kong naalala ang sinabi sa akin noon ni Franco na inutusan daw sya ni Natalie na may gawin sa aking masama. So ibig sabihin? Pumayag sya sa gusto nito? At isinama nya pa ang apat nyang kaibigan?

“Sino ang nag-utos sa inyo? Si-si Natalie ba?” Muli kong tanong.

“No. Bakit naman namin susundin ang gusto ng babaeng iyon? Eh mahalaga ka sa amin baby.” Sagot ni Franco. Hindi na nawala ang ngiti sa kanilang mga labi at para silang may sipon, kanina pa sila singhot ng singhot and their eyes are red! Are the high?

“We’re here because we want you.” Saad naman ni Alexander.

“You’re our precious angel at ayaw naming may mangyari sayong masama.” Dagdag pa ni Martin.

“We’re your biggest fan. At ngayon, abot kamay kana namin pretty.” Muling sabi ni Jared.

Itinulak ako ni Oliver palapit sa apat nyang mga kaibigan sabay bitiw sa mahigpit nyang pagkakahawak sa braso ko. Napaluhod ako sa sahig dahil sa lakas ng pagkakatulak nya.

Pinalibutan nila akong lima. Nakapaikot sila sa akin. Wala na akong nagawa kundi ang umiyak nalang sa takot. “Please. Pakawalan nyo na ako.” Pakiusap ko.

“No gorgeous. Simula ngayon sa amin kana.” Nakangiting sabi ni Oliver at kasabay non ang paghubad nya sa sandong itim na suot nya.

May malaki syang dragon na tattoo sa dibdib. That tatto looks familiar. Hindi ko na matandaan kung saan ko iyon nakita. Pilit kong inaalala ang lahat. At muling nanginig ang tuhod ko nang mapagtanto kong iyon ang tattoo ng lalaking naka-away ni Evan sa swimming race at sya rin ang lalaking nagpadukot sa amin noon. So ibig sabihin? Silang lima? Sila ang mga lalaking dumukot sa amin ni Evan non?

“I remember your tattoo! Kayo ang dumukot sa amin noon ni Evan hindi ba?” Muli kong tanong.

“Yup! That’s us gorgeous. Hindi mo na siguro naalala ang mukha ko because I underwent to a face surgery.” Tugon ni Oliver. “Yung gagong Evan na yon! He broke my nose, cheeks and jaw! Nasira ang mukha ko dahil sa suntok na ginawa nya sa akin; sa amin!” Pagpapatuloy nya. “After that incident, we decided to transfer to other university to continue our studies.” Kaya pala hindi ko sya nakilala, kung hindi dahil sa tattoo nya sa dibdib ay hindi ko iyon maalala.

“Bro let’s take off our wrist band.” Ani Franco at sabay sabay nilang inalis ang wrist band bracelet na nasa pulso nila at nagulat ako nang makita kong may magkakamukha silang tattoo and it is same as Franco’s roman numeral tattoo! So ibig sabihin? Isa sa kanila ang lalaking nagtangka sa akin noong nasa photoshoot studio ako?

“Si-sino sa inyo? Sino ang nagtangka sa akin noong nasa photoshoot studio ako?” Tanong ko.

Itinaas ni Franco ang kaliwa nyang kamay na parang batang sasagot sa recitation sa school. “That’s me baby! Ganon ako kabaliw sayo!” At kasabay noon ang muli nyang pagkindat sa akin.

Nanlumo ako sa mga nalaman ko. Ano bang nagawa kong mali? Bakit nangyayari sa akin ito? Hindi pa ba sapat ang mga nangyari sa mansyon ng mga Salvatore, tapos ngayon dito naman sa mismong bahay namin?

“Dahil nakaluhod ka na rin lang, bakit hindi mo kami sambahin baby?” Nakangising sabi ni Franco at kasabay non ang paghubad nya sa board shorts na suot nya. Napapikit ako nang makita ko ang pagkalalaki nyang nakatutok sa akin.

“That’s a good idea bro!” Rinig kong sabi ni Oliver at narinig ko ang paghuhubad nila ng short isa-isa.

“Open your eyes pretty!” Utos ni Jared na hindi ko sinunod.

“Tama na please! Let me go! Don’t do this to me.” Muli kong pakiusap.

“I said open your eyes!” Napadilat ako sa lakas ng sigaw ni Jared na umalingawngaw sa buong bahay.

Now they are all naked habang ako, nakaluhod sa harapan nila. Parang hindi ko na kakayanin ang susunod pang mangyayari.

“Open your mouth baby. We’re going to enter your cute little tiny lips.” Utos nya. Hindi ko sya sinunod bagkus, itinikom ko pa lalo ang bibig ko.

“You’re being stubborn huh? We like that?!” Sabi naman ni Alexander. Nagulat ako nang hinawakan nya ang mukha ko at gamit ang isa nyang kamay, buong pwersa nyang ibinuka ang bibig ko. I tried to endure the pain pero hindi ko na nakayaan kaya napabuka ako ng bibig.

Hinawakan ni Jared ang kaliwa kong kamay habang nasa kanan naman nakahawak si Martin, kaya mabilis na naipasok ni Alexander ang pagkalalaki nya sa bibig ko. “Yeah! Sh*t! Ang sikip ng bibig mo baby!” Halinghing nya. Halos maduwal ako sa laki ng pagkalalaki nyang nasa bibig ko at sa paggalaw na ginagawa nya. He’s thrusting his thing deeper in my mouth!

“Ako naman Bro!” Nananabik na sabi ni Franco at dahil nanghihina na ako, hindi ko na nagawang itikom ang bibig ko kaya mabilis ring naipasok ni Franco ang pagkalalaki nya sa bibig ko. He’s holding my head while doing a movement in and out in my mouth. Parang hindi ko na kaya, parang masusuka na ako.

Natakasan ko man sila noong college pa kami, parang wala ng pag-asa na matakasan ko sila ngayon.

“My turn bro!” Ang sabi naman ni Oliver at kasabay noon ang pagpasok nya sa bibig ko. “Ugh! T*ngina! Ang sarap!” Napapikit sya sa ginagawa nyang paglabas pasok sa bibig ko, habang ang apat na kaibigan nya ay abala sa paglalaro sa kanilang mga pagkalalaki.

Napalingon ako sa kaliwa kong kamay nang inilagay iyon ni Jared sa pagkalalaki nya at ganon din si Martin sa kanang kamay ko. Ginagamit nila ang magkabila kong kamay para paligayahin ang kanilang mga sarili.

Pero napatingin ako sa likuran ni Alexander at may nakita ako doong vase. I know I’m hopless, I know they’re going to rape me but I need to try to escape from them. Ayoko ng maging mahina at hayaan sila sa gusto nila, ayoko ng umiyak nalang at hayaan sila sa gusto nila, kaya bago pa man nila ako makuha ng buo I need to try to escape. Kailangan kong tumakas. Kailangan kong subukan.

Kaya naman buong lakas kong kinagat ang pagkalalaki ni Oliver at dahil mahaba ang kuko ko, I gripped Jared and Martin’s thing tightly at sinigurado kong babaon ang kuko ko sa pagkalalaki nila.

“Sht! Tngina ang sakit!” Sigaw ni Oliver sa sakit at ganon din sina Jared at Martin. Kaya naman nagkaroon ako ng pagkakataon na kunin ang vase na nasa likod ni Alexander at buong lakas ko iyong hinampas sa ulo nya.

Mabilis akong tumakbo paakyat sa ikalawang palapag. At nakita kong sinusundan ako ni Franco sa likuran ko kaya mas binilisan ko pa ang pagtakbo hanggang sa makapasok ako sa silid ko. Susubukan ko na sanang i-lock iyon nang mapigilan ako ni Franco. He’s using his hand to block the door from closing. Ngayon, sinusubukan nyang itulak ang pinto kaya naman kinagat ko ang kamay nyang nakapasok sa loob at buong pwersa kong inipit iyon sa pinto.

“Fvck! Sh*t!” Rinig kong daing nya. At sa wakas nagawa kong ma-ilock ang pinto nang inalis nya ang kamay nya doon. Natataranta ako habang hinahanap ang cellphone ko dahil naririnig ko si Franco at ang mga kaibigan nya ay nasa labas na ng pinto ng silid ko and they are trying to open the door.

Nang mahanap ko ang cellphone ko, I tried to dial the emergency number pero napadilat ako nang matagumpay nilang nasira ang pinto ko ng silid ko.

I tried to look to dial numbers in my contact at hindi ko na alam kung sino ang tinatawagan ko dahil nag-riring na ito.

“Akala mo ba matatakasan mo kami? Ha!” Bulyaw sa akin ni Franco. Naglakad sila palapit sa akin pero bago pa man sila makalapit , narinig ko ang boses ni Evan sa kabilang linya. Sya pala ang natawagan ko. He answered my call!

Pero bago pa man ako makapagsalita, they already grabbed my hands at kinalakkad nila ako pababa.

“Let me go! Pakawalan nyo ako!” Sigaw ko.

“You bit my dick you b*tch!” Galit na sabi ni Oliver at kasabay non ang malakas nyang pagsampal sa akin.

After he hit me, everything went black.

Chapter 42

WARNING: SPG

“Hey baby. Wake up.” Unti-unti kong minulat ang mga mata ko. At pagdilat ko, nakadungaw sa akin sina Franco. Lahat sila nakangiti habang tinitignan ako.

“Ang sakit ng ginawa mo gorgeous! You bit my dck! Nagyon it’s payback time, I’ll bite your pssy!” Nakangising sabi naman ni Oliver.

“We’re going to fvck you pretty till there’s no left on you.” Dagdag pa ni Jared.

“And after we banged you, we’re going to put you in your new home. Sa basement namin at doon, pagsasawaan ka namin baby. Hehe.” Sabi naman ni Franco at kasabay noon ang pagtawa nyang muli.

I tried to move but I can’t. Doon ko nalamang napagtanto na nakatali ako ngayon dito sa table sa sala. They tied my hands and feet in the four corner of this table. Para akong palaka na nakatihaya, muling bumuhos ang luha ko dahil nararamdaman ko na wala na akong kawala sa kanila sa pagkakataon ito.

“Here’s the scissors baby.” Sabi ni Alexander habang may hawak syang gunting. He cut my shirt and pajamas. At ngayon, naka-under wear nalang ko.

“Oh sh*t! Look at that heaven!” Komento naman ni Martin habang nakatitig silang lima sa halos hubad ko ng katawan.

“Please. Let me go. Please.” Lumuluha kong sabi.

“No pretty. Hindi pa nga kami nagsisimula.” Sabi naman ni Jared.

Hinawakan nila ang katawan ko. Kitang kita ko ang nag-aapoy na pagnanasa sa kanilang mga mata. Their eyes are burning in lust. Kung saan-saan na gumapang ang mga kamay nila.

“No! Stop!” Sigaw ko nang maramdaman ko ang paghawak ni Oliver sa pagkababae ko.

“No gorgeous!” Pag-iling nya at napaliyad ako nang ipinasok nya ang isa nyang daliri sa loob ko. “Sht! You’re so fvcking tight!” Namamanghang sabi nya. “It feels like a real pssy!” Dagdag nya pa at kasabay non ang pag-alis nya ng daliri nya doon.

“Let me taste it bro!” Ani Franco at nanlaki ang mga mata ko nang isubo nya ang daliri ni Oliver na galing sa loob ko. “Hmmmm. Taste like strawberry.”

“Let me try it!” Ani Franco at napaliyad ako ng husto nang buong pwersa nyang ipinasok ang dalawa nyang daliri sa akin. He moved his fingers inside.

“Please! Stop!” Sigaw ko.

“Do you like it baby? Huh?” Nakangisi nyang tanong.

Nakahinga ako ng maluwag nang tinanggal nya na ang daliri nya doon. “You taste really good baby!” Aniya habang walang tigil nyang dinidilaan ang mga daliri nyang ipinasok sa akin.

Pero nabaling ang atensyon ko sa dibdib ko nang pisilin iyon nina Martin at Jared. “Ahh! Please tama na!”

“Ang lambot ng suso mo baby!” Ani Martin sabay pisil muli dito.

“I wanna suck your boobs!” Dagdag pa ni Jared.

“Cut her underwear bro! Let’s see the heaven that she has.” Utos ni Franco kay Alexander dahil ito ang may hawak ng gunting.

Pero bago pa man nila tuluyang magupit ang suot kong panloob ay narinig namin ang pagbukas ng pinto at iniluwa noon si Mommy.

“S-sweetie!” Gulat na gulat nyang sabi.

“Mo-mommy!” Lumuluhang sabi. “Mommy! Please! Run!” Sigaw ko. “Run! Seek for help!” Pagpapaptuloy ko.

“No sweetie! I won’t leave you here.” Aniya. “Franco! At kayo! Why are you all naked?! Anong ibig sabihin nito?!” Sigaw ni Mommy sa kanilang lima at mababakas ang gulat at takot sa tono nito.

“Hey mommy! You’re home. Well, gusto lang naman namin na makantot ang baby girl mo.” Sagot ni Franco kay Mommy.

“What?! What did you say?” Gulat na tanong ni Mommy.

“We wanna fvck your sweet little girl!” Muling sagot ni Franco.

“Mommy! Please! Run!” Lumuluha kong sigaw.

“Sweetie.” Now she’s crying. “I can’t leave you here with these rapist!” Pagpapatuloy nya.

“Please! Run! Seek for help!” Bulyaw ko sa kanya. “I don’t want them to hurt you! Please tumakbo ka na Mommy!”

“Bro! Kayo ng bahala sa kanya. Itali nyo rin sya, lamang tiyan din yan.” Saad ni Oliver kina Jared at Martin at mabilis na naglakad ang mga ito palapit kay Mommy.

“Mommy! Run!” Muli kong sigaw. At kumparipas ng takbo si Mommy palabas ng bahay at mabilis naman siyang sinundan nila Jared at Martin sa labas.

“Magkamukha pala kayo ng Mommy mo gorgeous. Parehas kayong maganda, she looks young. Maybe we can fvck her too.” Nakangising saad ni Oliver.

“Fvck you! Mga dimonyo kayo!” Sigaw ko. Tuluyan ng lumabas ang galit ko. Hindi ko hahayaang gawin nila yon kay Mommy! Saktan na nila ako, babuyin na nila ako huwag lang si Mommy. Hindi ko kakayanin na makita syang masaktan at mababoy ng mga dimonyong mga lalaking to.

“I like the anger baby. It’s making you look aggressive.” Komento naman ni Franco.

“Pakawalan nyo ako! Bitiwan nyo ako!” Napalingon ako sa main door nang marinig ko ang pagpupumiglas ni Mommy. At parang nadurog ang puso ko nang pati sya ay hawak na rin nila. Itinali nila ang mga kamay at paa ni Mommy at inupo nila ito sa sofa.

Naglakad si Oliver palapit kay Mommy at masuri nyang tignan ang mukha nito. “How old are you Mommy? You still look fresh? Pwedeng pwede ka pa. Kumbaga may asim kapa.” Aniya at sabay sabay silang tumawa.

“You know what Bro, I had an experience with older ladies before and they’re really good in bed.” Ani Franco at umupo sya sa tabi ni Mommy at inakbayan ito. “Are you good in bed Mommy?” Tanong pa nito.

“Please! Ako na lang! Ako nalang ang galawin nyo. Ako nalang ang babuyin nyo. Huwag na ang Mommy ko. I will let you guys do what you want. Gagawin ko ang lahat ng gusto nyo. Please, huwag ang Mommy ko.” Pakiusap ko.

Muli silang lumapit sa akin, pinalibutan nila akong lima.

“Are you sure about that baby?” Tanong ni Franco.

“Gagawin ko ang lahat ng gusto nyo. Bring me to your place and I promise, I will do whatever you want. Please, let my Mommy go. Huwag nyo na syang idamay dito.” I begged while crying.

“Hmmm. Sounds great. We can make her our slave in our basement bros.” Patango-tangong sabi ni Oliver.

“Pero sayang din itong si Mommy, she looks hot.” Alexander said while scanning Mommy’s figure.

“Please. Ako nalang. Huwag ang Mommy ko.” Muli kong pakiusap.

“Hmmm. Okay.” Nakangiting tugon ni Oliver.

Nakahinga ako ng maluwag nang sumang-ayon sila sa gusto ko. I can endure every pain, kaya kong tiisan ang lahat para lang kay Mommy. Gagawin ko ang lahat maging ligtas lang sya.

“So saan na ba tayo nahinto?” Tanong ni Franco sa mga kasama nya. “Oh, yeah. Cutting her undies.”

“Alexander, do the honor.” Mando ni Oliver dito.

Akmang gugupitin na ni Alexander ang underwear ko nang biglang may lumipad na paso sa ulo nya. He fell on the ground at duguan ang ulo nya and he’s now unconscious!

“Who the fvck is that!” Galaiti ni Franco at paglingon namin sa pinto, nakita kong nakatayo doon si Evan habang madilim ang kaniyang mukha.

Nagkaroon ako ng pag-asa. Napangiti ako dahil dumating sya para tulungan kami ni Mommy. Maybe God made this happen, he let me dialed Evan’s number because he knew that he’s the only one who can save me.

“Sh*t! Alex is bleeding!” Gulat na sabi ni Martin pagkatapos nyang tignan ang kodisyon ni Alexander.

“You asshole!” Sigaw ni Oliver dito! “Kung nakaligtas ka sa amin noon, we’ll make sure that you will be dead now!”

“Do I fvcking know you?” Tanong ni Evan dito.

“Remeber this tattoo?” Nakangising tanong ni Oliver dito.

“Ay t*ngina! Kayo ang dumukot sa amin noon!” Saad ni Evan nang maalala nya ang mga ito. “Kayo ang papatayin ko mga gago! Tutuluyan ko na kayo ngayon!”

Sumugod sina Martin at Jared kay Evan. They tried to punch and kick him but since Evan was covered by anger, wala silang nagawa. Isang suntok at tadyak lang ni Evan sa kanila, they are now unconscious lying on the ground.

Lumapit sina Oliver at Franco kay Evan at ngayon pinagtutulungan nilang dalawa si Evan. Mukhang mas malakas sila kaysa kina Martin at Jared dahil duguan na ang mukha ni Evan ngayon. Dyosko! Help Evan please!

Napalingon ako kay Mommy nang bigla syang natumba sa sahig.

“Mommy? Are you okay?” Alalang tanong ko.

“I’m okay sweetie. I need to get that lighter.” Tugon nya habang nakatingin sa short ni Oliver na nasa sahig. Pero nabaling ang atensyon ko sa baril na nasa short ni Franco.

“Mommy, get that gun after you untie yourself.” Aniko habang nakatingin sa baril. Mommy followed my eyes and he saw the gun.

“Ako ng bahala sweetie.” Aniya. Gumapang sya na parang uuod at nang matagumpay nyang makuha ang lighter ay sinunog nya ang taling nakagapos sa kamay nya mula sa likod.

“I did it! I did it!” Tuwang tuwang sabi ni Mommy at mabilis nyang kinalas ang pagkakagapos din ng mga paa nya. Kaya naman mabilis syang tumayo at naglakad palapit sa akin.

She successfully untied me, pero nagulat ako nang biglang may palad na lumipad sa mukha nya dahilan para matumba sya at mawalan ng malay.

“Mommy!” Sigaw ko.

“Akala nyo makakatakas kayo! Fvcking no!” Galit na sabi ni Franco at kasabay non ang mahigpit nyang pagsabunot sa buhok ko.

“Hey! You dickhead!” Sigaw ni Franco kay Evan habang nakikipagsuntukan ito kay Oliver. Nanlaki ang mga mata ko nang maramadaman ko ang baril sa leeg ko. He’s holding mw like a hostage!

Napatigil si Evan sa pagsuntok kay Oliver dahilan para magkaroon ito ng pagkakataon na masuntok sya sa mukha. Natumba sya at pilit na tumatayo.

“I’ll kill her! Don’t move!” Banta ni Franco kay Evan na agad naman nitong sinunod.

At dahil don, pinaulanan ni Oliver ng suntok si Evan. Pumatong sya sa ibabaw nito habang nakahiga ito sa sahig.

“I’ll fvcking break your face just like what you did to mine!” Galit na galit na saad ni Oliver habang walang humpay sya sa pasuntok kay Evan.

But our attention went to the main door again when there are two bodyguards came in the house. They look familiar! I tried to think kung saan ko ba nakita ang mga bodyguards na iyon at doon ko nalang nalaman na mga bodyguards sila ni Natalie! Tinitukan ng dalawang bodyguards na ’yon ng baril sina Oliver at Franco kaya napatigil sila sa kanilang ginagawa.

“Nandito po si Sir Evan Ma’am.” Saad ng isa sa mga bodyguard na dumating at kasabay non ang pagpasok ni Natalie sa loob ng bahay.

Chapter 43

“Oh god! Babe!” Bulalas ni Natalie nang makita nyang duguan si Evan. Mabilis syang lumapit dito at niyakap ito ng mahigpit. “Babe are you alright?” Lumuluha nyang tanong.

Inalog-alog nya si Evan pero hindi ito sumagot, mukhang nawalan na sya ng malay nang pinaulanan sya ni Oliver ng suntok.

“You! And you! Magbabayad kayo sa ginawa nyo sa asawa ko! Bakit nyo sya dinamay dito?!” Sigaw ni Natalie kina Oliver at Franco at kasabay non ang pagtutok ng dalawa nyang bodyguards ng baril sa mga ito.

“Hoy! Puta ka! Kakampi mo kami rito. Diba ikaw naman ang may gusto ng lahat ng ito? You want her to suffer.” Franco said then he pointed at me. “We’re planning to rape her but your husband interrupted. Anong gusto mong gawin namin? Na mapatay kami ng asawa mo? Fvcking no! That’s why we had no choice but to beat him instead.” Pagpapatuloy nya.

“Mga wala kasi kayong silbe! How could that btch called my husband? Hinayaan nyo syang tawagan ang asawa ko! Thats why I’m here, I heard him talked to that faggot on the phone akala ko makikipagkita sya sa baklang yan ng palihim, I thought he’s having an affair with that btch so I followed him here, yun pala pumunta sya dito para iligtas ang baklang yan? At isa pa, dapat sinabihan nyo ako na ngayon nyo gagawin ang plano natin. You should have told me, gumagawa kayo ng aksyon ng hindi ko alam!” Bulyaw ni Natalie dito.

What? Tama ba ang narinig ko?

Ibig sabihin pumayag si Franco sa alok ni Natalie? Sabi nya hindi sya pumayag! He lied to me!

“Huwag kang umarte na parang ikaw ang magbabayad sa amin. Si Mrs. Montenegro pa rin ang susundin namin. You’re just her daighter-in-law who’s insanely in love with her son.” Ganti ni Franco. “Ni hindi mo nga mabigay ang perang hinihingi namin sayo para gawin ang gusto mo, so you ended up seeking help to your in-law to let this thing happen.”

Napalunok ako. So ibig sabihin silang dalawa ni Mrs. Montenegro ang nasa likod ng lahat ng ito.

“Pagod na kami sa kakahintay ng tamang tiempo, we waited so long so we decied to do it today. Sabik na sabik na kami sa kanya. Kaya wala na kaming nagawa. We planned to do it today and Mrs. Montenegro agreed to it. Hindi ka ba nya sinabihan?” Pagpapatuloy ni Franco sabay tawa ng hilaw.

Natulala nalang si Natalie habang nakatingin kay Evan.

“How could you trust these guys? Hindi nyo ba alam na sila ang dumukot sa amin ni Evan noon noong college pa tayo?” Hindi ko na napigilan ang sarili ko na magsalita. “They are planning to kill your husband. At kung hindi ka pa dumating, baka patay na sya ngayon.” Kailangan kong mag-isip ng paraan para magkagulo sila. Wala na akong aasahan ngayon kundi ang sarili ko nalang.

“What did you say?” Gulat na tanong ni Natalie.

“Don’t listen to her! She’s trying to play with us.” Dahilan ni Franco.

“Look at your husband. His face is now filled with blood. Kung wala silang galit sa asawa mo hindi nila magagawa yan. Look at Evan’s face, you can’t even recognize him anymore dahil sa mga sugat na natamo nya mula sa kanila.” I need to play with Natalie’s mind. I need to sway her. “They want to do their revenge to your husband dahil hanggang ngayon galit pa rin sila kay Evan dahil sa nangyari noon. Evan broke their faces and they underwent to facial surgery to fix their faces and they want to do the same to your husband.” Kailangan kong gumawa ng kwento para mapaniwala sya. “Kapag nalaman ni Mrs. Montenegro na sila ang mga lalaking dumukot sa amin ni Evan noon, nasisiguro kong sya mismo ang kakaladkad sa kanila papuntang bilanguan.”

“B*tch! Don’t listen to her! We beat him because we had to dahil kung hindi, kami ang papatayin ng asawa mo.” Saad ni Oliver dahil nasa harap nya na ngayon ang isa sa mga bodyguard ni Natalie at nakatutok sa ulo nya ang baril nito.

“Look at him, he’s dead! Your husband killed my friend para lang iligtas si Angel!” Sabi naman ni Franco sabay turo kay Alexander. “Handang pumatay ang asawa mo mailigtas lang sya.” Pagpupunto pa nito sa akin. “He still loves her. He wouldn’t be here and risk his life to save her if he doesn’t.”

“Shut up!” Lumuluhang sigaw ni Natalie.

“You need us. Diba gusto mo syang pahirapan? We can do it? We can stick to our plan dahil pabor naman sa amin iyon.” Ani Franco. “Just let us leave this place and we’ll bring her with us and everything will be back to normal. Kami na rin ang kakausap kay Mrs. Montenegro para magpaliwanag. Don’t worry, pagkatapos nito mawawala na ang taong kinasusuklaman mo. She will be mine forever.”

“Do you really trust them? Come to think of it, kapag nabayaran na sila ni Mrs. Montenegro? Hindi mo ba na itanong sa sarili mo kung ano ang gagawin nila pagkatapos? They still want your husband dead.” Saad ko. “Huwag kang gagawa ng bagay na pagsisisihan mo sa huli at ikapapahamak ng taong mahal mo.” Pagpapatuloy ko.

Natalie looks so confused right now. Hindi na sya makapag-isip ng maayos. Mukhang gumagana ang panggu-gulo ko sa isip nya. She’s staring to Evan at bakas sa mga mata nya ang takot na mawala ang asawa nya.

“Wala na kayong silbe sa amin ngayon. Hindi nyo nagawa ang trabaho nyo ng maayos, ako na ang tatapos sa baklang yan. Magsama-sama kayo sa impyerno!” Aniya. “Kill them! Shoot them dead!” Utos nya sa dalawa nyang bodyguards habang nakatingin kina Oliver at Franco at napapikit at napatakip ako sa tainga ko sa lakas ng putok ng baril.

I heard Franco’s gun habang ipinuputok nya iyon kung saan. Naramdaman ko muli ang panginginig ng tuhod ko. Dyosko!

Ilang saglit pa, natapos na ang ingay mula sa mga baril nila. I opened my eyes and I saw Natalie’s two bodyguards, they are covered with blood and they are now dead.

Napalingon ako sa direksyon ni Evan, he’s still unconscious habang nakayakap sa kanya si Natalie. I followed Natalie’s eyes and it’s directing me to a body on the floor at nanlaki ang mga mata ko dahil naliligo na rin sa kaniyang sariling dugo si Oliver! He’s also dead!

“Traydor ka!” Bulyaw sa kaniya ni Franco.

Itinutok ni Franco ang baril sa direksyon ni Natalie. He’s still have me as a hostage, mahigpit pa rin nya akong hawak sa leeg. Pero napalingon ako sa magkabilang braso nya nang mapansin kong may tama sya.

“Don’t do that! We-we can pay you more!” Takot na takot na sabi nya habang nakataas ang dalawa nyang kamay sa ere.

“Wala na akong pake sa pera nyo!” He shouted. “You killed my friends! Now I’m going to kill you b*tch!”

“Don’t please! We can pay you more! I’m pregnant! Don’t kill me and my baby. I-I can call her, we-we can double or triple the amount that you want. Le-let me call my mother-in-law.” Muling pakiusap ni Natalie.

Biglang naging kalamado ang paghinga ni Franco. “Okay. Call her! I want three hundred million pesos right now! Kapag hindi nya na ibigay sa akin ngayon ang hinhingi ko. I will kill you and your baby and your husband.” Kondisyon ni Fraco.

“O-okay.” Lumuluhang sabi ni Natalie.

Tinawagan nya nga si Mrs. Montenegro at makalipas ang ilang minuto nilang pag-uusap natapos na ito.

“Ch-check your bank account. She already transferred the amount that you want.” Aniya.

Kinaladkad ako ni Franco palapit sa short nya kung saan nakasuksok ang cellphone nya. He checked his phone at pagkatapos non, tumawa sya ng malakas.

“Great! Ngayon mabubuhay na tayo ng tahimik baby. Do you want to live in aboroad?” Tanong sa akin ni Franco.

“Fvck you!” Mura ko sa sobrang galit.

“I fvcking love you too.” Aniya sabay ngiti. He kissed me on my cheeks.

Napukaw ang atensyon namin nang may marinig kaming sirena na papalapit sa bahay.

“What is that?! Did you call the police?!” Bulyaw ni Franco kay Natalie.

“It’s the ambulance. I need to bring my husband to the hospital.” Sagot ni Natalie. “You should leave now, baka maabutan ka pa nila dito.” Dagdag na nito. “Lalabas lang ako saglit.” Paalam nya pa.

Natatarantang kinuha ni Franco ang short nya at sinubukan nya itong suotin habang hawak ako sa leeg kaya naman nagkaroon ako ng pagkakataon na agawin ang baril sa kanya.

Hinampas ko ang kamay nya at tagumpay ako nang mabitiwan nya ang baril na hawak nya. Kaya naman buong lakas ko syang kinagat sa kaliwa nyang kamay na nakahawak sa braso ko at sinipa ko ang pagkalalaki nya dahilan para mamilipit sya sa sakit.

Mabilis kong kinuha ang baril na nasa sahig pero nagulat ako nang mabilis din syang nakabawi ng lakas at napasigaw ako sa lakas ng pagkakasabunot nya sa buhok ko.

“Give me that gun!” Galit nyang sabi nang matagumpay kong makuha ang baril.

Nakadapa ako sa sahig ngayon at nakadagan sya sa likod ko. Pilit nyang inaabot ang kanang kong kamay na may hawak ng baril para agawin iyon. At nang madikit ang braso nya sa bibig ko dahil sinusubukan nyang abutin ang baril na hawak ko ay nagkaroon ako ng pagkakataon na muling kagatin ang braso nya na may tama ng baril.

“Sht! Btch!” Daing nya.

Sinubukan kong tumayo pero mabilis nyang nahila ang paa ko kaya muli akong napahiga sa sahig.

“Please baby, stop being naughty.” Nakangising sabi nya at kasabay non ang pagpatong nya sa ibabaw ko.

Kinuha nya ang baril na hawak ko at inagaw iyon. “Hindi kana makakawala sa akin baby. We will live together, forever.” Nakangising sabi nya. Inilapit nya ang mukha nya sa mukha ko at akmang hahalikan nya ako nang buong lakas kong hinampas ang noo ko sa noo nya.

“Sh*t!” Muling mura nya at dahil don nagkaroon ulit ako ng pagkakataon na agawin ang baril sa kanya.

He tried to get it from me but I’m trying my best not to. Habang pinag-aagawan namin ang baril na hawak naming dalawa ay bigla itong nakalabit ni Franco at kasabay non ang malakas na pagputok nito.

My eyes expanded when the bullet thrust on Natalie’s chest and it was right in her heart then she fell on the ground.

“Ma’am! Ma’am!” Saad ng isa sa mga paramedics pagkatapos matumba ni Natalie.

There are three paramedics came at muling nanlaki ang mga mata ko nang isa-isa silang pinapautukan ni Franco ng baril and now they are all dead!

Natulala ako sa mga nangyari. Kung isa lang itong masamang panaginip, I want to wake up right now. This is a nightmare. This is not happening. This is only a bad dream.

I cried. Nawalan ako ng lakas sa mga dugong nagkalat sa bahay namin ngayon. There’s a lot of dead people here.

Muli akong hinawakan ni Franco sa leeg ko.

“What’s your plan now? Are you going to kill me? Bakit hindi mo pa gawin?” Lumuluha kong sabi. “Patayin mo na rin ako!” Bulyaw ko sa kaniya.

“Why would I do that?” Galit nyang tanong. “You’re mine now! Diba nga sabi ko marami akong plano para sa ating dalawa? Bakit kita papatayin?” Tugon nya sabay ngiti. “Mabubuhay tayo ng magkasama, habang buhay.” Bulong nya. Tumayo ang balahibo ko sa hininga nyang dumampi sa tainga ko.

Naglakad sya palapit kay Evan at tinutukan nya ito ng baril. “But before we leave this place. Kailangan ko munang linisin ang lahat. Magpaalam ka na sa gagong mong ex at sympre sa Mommy mo dahil saksi sila sa mga nangyari dito. They have to die too!” Aniya.

I cleared my throat. Yung kaninang takot at panghihina na nararamdaman ko ay napalitan ng galit. I need to stop him! Kailangan ko syang labanan. Hindi ko sya hahayaan sa gusto nya!

Sinubukan ko muling agawin ang baril sa kaniya pero bigo ako. Inihiga nya ako sa sahig habang mahigpit nyang hawak ang magkabila kong pulso.

“Let me go! Let me go!” Pagpupumiglas ko. Tinitigan ko sya ng punong-puno ng galit.

“I can’t wait to kiss you and fvck you baby. You’re still beautiful kahit na nagagalit.” Aniya sabay ngiti.

But my eyes expanded when Franco fell on me at nagulat ako nang makita kong may nakasaksak na sa ulo. There’s a broken piece of vase thrust on his head at ngayon nga wala na syang buhay.

“Sweetie are you okay?” Napatingala ako nang marinig ko si Mommy na magsalita. Her hands are bleeding! She killed Franco?!

Chapter 44

Seven months later

Nasa tapat ako ngayon ng puntod ni Natalie at ng kaniyang baby habang inaalala ko ang mga nangyari noon. Pitong buwan na ang nakalipas mula nang mangyari ang madugong kaganapan sa bahay namin. Labing tatlo silang lahat na pumanaw sa mismong bahay namin. Una ang tatlo naming kasambahay, sumunod ang dalawang body guards ni Natalie, tapos sina Oliver, Alexander at Franco at kasama na rin ang tatlong paramedics na binaril ni Franco at ang huli ay ang mag-ina ni Evan; si Natalie at ang baby nya.

Isa na yata iyon sa tagpong hindi ko malimutan at nagpapasalamat ako dahil nakaligtas kami ni Mommy sa kamay nila Franco. Hanggang ngayon, sariwa pa rin sa alaala ko ang lahat. Parang kahapon lang iyon nangyari. Naririnig ko pa rin ang mga putok ng baril at palaging pumapasok sa isip ko ang mga dugo na nagkalat sa bahay namin.

Pinipilit kong kalimutan pero mukhang nakatatak na ang nangyaring iyon sa ala-ala ko.

Maraming nangyari sa lumipas na pitong buwan. Nakamit namin ang hustisya dahil nakipagtulungan ang pamilya Salvatore na mahuli at makulong si Mrs. Montenegro. Hindi nila matanggap na nawala ang kanilang unica hija at ang kanilang magiging apo dahil sa pangu-ngunsinti ni Mrs. Montenegro kay Natalie na gawan ako nito ng masama. Nasa piitan na rin sina Jared at Martin na syang nakaligtas din sa madugong pangyayari sa bahay namin.

Hindi naging madali sa akin ang lahat pero salamat sa tulong ni Evan dahil sya ang nagpatatag sa akin sa lumipas na pitong buwan. Mahigit tatlong buwan rin akong nagkulong sa bahay dahil sa traumang natamo ko sa mga nangyari. Lumipat na rin kami ng bahay dahil sa tuwing mapupunta ako sa sala ng bahay namin ay muling bumabalik ang lahat sa ala-ala namin ni Mommy at hindi iyon nakatulong sa amin, kaya napagdesisyunan na naming lumipat.

Hindi man naging maganda ang mga nangyari noon, pipilitin kong magkaroon ng masayang ala-ala ngayon sa piling ni Evan.

“Let’s go hon.” Malambing na sabi ni Evan habang nakahawak sa bewang ko.

Nginitian ko sya. “Okay.” Tipid kong sabi.

Hanggang ngayon may galit pa rin si Evan kina Natalie at sa kaniyang ina na si Mrs. Montenegro dahil sa mga nangyari. Alam kong matigas ang puso nya, alam kong hindi sya yung klase ng taong mabilis magpatawad pero alam kong darating din yung panahon na mapapatawad nya rin ang mga ito. Hanggang ngayon sinisisi nya pa rin sina Natalie at Mrs. Montenegro sa pagkawala ng baby nila ni Natalie. Palagi nyang sinasabi na kung hindi dahil sa masamang balak ng mga ito sa akin, hindi mawawala ang anak nila.

He loved his baby at ramdam ko iyon. Kahit na hindi nya ginusto ang pagkakabuo sa bata, he still the father no matter what dahil dugo at laman nya iyon. Kahit na may duda sya noong una sa bata, noong nalaman nyang sya ang ama nito, buong puso nya itong tinanggap at jitang kita ko iyon sa kung paano nya titigan ang puntod ng anak nyang nasa tabi ng puntod ni Natalie. He even visits his baby, almost everyday.

“Are you okay?” Nag-aalala nyang tanong nang makapasok na kami sa sasakyan nya.

“Ayos lang.” tugon ko at binigyan ko sya ng matamis na ngiti.

He fastened my seat belt at nag-umpisa na sya sa pagmamaneho.

“Do you still feel guilty of having a relationship with me again?” Malungkot nyang tanong. “I can see it in your eyes.”

Umiling ako. “Hindi natin ginusto ang nagyari. Maybe God made his way for us to be together again.” Sagot ko. “Ayoko nang isipin ang sasabihin ng iba. Kung anong gusto nilang isipin, isipin na nila. Kung gusto nilang isipin na malandi ako, na ginusto ko ang pagkamatay ng asawa mo para magkabalikan tayo, edi isipin na nila. Alam mo at alam ko ang totoo. Na handa nating palayain ang isa’t isa. Pero dahil sa mga nangyari, heto tayo ngayon at magkasama. We didn’t plan this. Sumuko na tayo sa isa’t isa. Pero kusa nalang nangyari ang lahat.”

Tinapik nya ang balikan ko. “Ang haba ah. Nagiging madrama ka na naman.” Biro nya sabay kurot sa pisngi ko.

“Ikaw kaya ang madrama dyan. Ang lungkot mo kaya nung nagtanong ka. Sinabayan ko lang yung lungkot mo.” Tugon ko at gumanti ako, piningot ko ang ilong nya.

“Aw! Sh*t!” Daing nya. Natawa nalang ako dahil na pansin ko ang pamumula ng ilong nya. Masyado yata akong nanggigil sa kanya.

Nabaling ang atensyon ko sa cellphone ko nang tumunog ito at nag-flash doon ang pangalan ni Madam Patty kaya mabilis ko iyong sinagot.

“Yes Madam?” Pagsagot ko.

“Hija? Na saan kana? Malapit na magsimula ang pride march, ang dami ng naghihintay sayo dito sa big park. Ikaw pa naman ang star ng pride march, don’t be late Nak okay?!” paalala nya.

“Opo Madam. Don’t worry, malapit na kami.” At ibinaba ko na ang tawag.

“I need to change my clothes now. Wala na akong oras magpalit pagdating ko sa sport center dahil baka magsimula na yon pagkadating natin don.” Saad ko kay Evan. “Just keep on driving okay!” Mando ko pa kaya mas lalo nyang binilisan ang pagmamaneho ng sasakyan.

Kinuha ko ang rainbow gown na susuotin ko sa parade sa paper bag na nasa back seat ng sasakyan. Umupo ako sa backseat at nag-umpisa na akong magpalit. The gown has a lot of crystals and it also has a left side slit on it. Katulad ito sa gown na ginawa sa akin noon ni Sam sa kaarawan ng presidente, ang pagkaka-iba lang, it is rainbow not red.

Pagkatapos kong mahubad ang dress na suot ko ay magsisimula na sana akong suotin ang gown nang biglang umubo si Evan habang nakatingin sa akin mula sa rear-view mirror.

“What?” Kunot noo kong tanong.

“Do you need help?” Balik nyang tanong sa akin.

“Just drive the car okay? We only have fifteen minutes.” Tugon ko. Pero nagulat ako nang ipinarada nya sa tabi ang sasakyan at nagpunta din sya dito sa likod.

“Hon! Why did you stop? Male-late na ako sa parade.” Maktol ko sa kaniya. Instead of giving me an explanation he just smiled at me.

“Let me help you wear that gown.” Malambing nyang sabi habang nakangiti.

“Hon. Drive the car.” Muling sabi ko at pinaikutan ko sya ng mata.

“You are a celebrity. You are the star of the parade, bakit masyado kang nag-alaala na ma-late. Just let them wait for you. I’m pretty sure that they will not start the pride march without you.” Nakangising sabi nya.

“I value other people’s time. Mas gusto ko na ako yung naghihintay kaysa ako yung hinihintay.” Pagtataray ko sa kaniya.

“Tsssk. Kaya mahal na mahal kita eh.” Aniya sabay kindat. Parang may kumiliti sa puson ko dahil sa sinabi nya at naramdaman ko rin ang pag-init ng pisngi ko.

“Okay fine!” Wala na akong nagawa kundi ang sumang-ayon sa kaniya. I can’t look at his face dahil parang may mararamdaman na naman akong kiliti sa puson ko kung muli akong tititig sa mukha nya.

Pero napakunot ang noo ko nang hindi pa rin sya nagsisimula. Naramdaman ko ang kamay nya sa may collarbone ko at doon ko nalamang napansin na nakatitig sya ngayon sa kwintas na suot ko.

“You still have it.” Nakangiti nyang sabi habang nakatitig sya doon.

“Of course. This reminds me of the day that I answered yes when you asked me if I want to be your girlfriend.” Hinawakan ko ang kwintas at inilapit ko iyon sa mga mata nya. “Angel Montenegro. That’s what these initials stand for.” Pagpapatuloy ko.

Ngumiti sya habang mariin syang nakatitig sa mga mata ko.

“You’re going to be Mrs. Montenegro soon.” He said then he kissed me on my lips.

I kissed him back. Our kisses became more intimate at bumaba ang halik nya sa leeg ko habang mariin nyang pinipisil ang magkabila kong dibdib.

“Hmmm.” I can’t stop my self. It really fells good.

Napadilat ako nang bigla nyang inilabas sa strapless bra ko ang dibdib ko at mariin nya iyong pinisil.

“Hmmm. I miss your boobs hon.” Uhaw na sabi nya at napahalinghing ako nang sinipsip nya ang mga iyon.

Pero nanumbalik ako sa realidad nang makita kong tumatawag muli si Madam Patty sa akin. At namilog ang mga mata ko nang makita kong isang minuto nalang ay magsisimula na ang parada.

“Hon! Stop! Bilis! I-drive mo na ang sasakyan. Magsisimula na ang parade.” Pagpigil ko sa kanya.

“Let them wait for you.” Patuloy pa rin sya sa ginagawa nyang pagsamba sa mga dibdib ko.

Kaya wala na akong nagawa, muli kong piningot ang ilong nya.

“Aww! That hurts!” Daing nya sa akin na parang bata.

“Bilis na. Drive the car.” Natatawa kong sabi.

Pinanlisikan nya lang ako ng mata at padabog nyang minaneho ang sasakyan. Grabe! Ang cute magalit ng lalaking to! This is way different from his anger before.

Makalipas ang ilang minuto ay nakarating na rin kami sa big park at doon, sinalubong ako ng mga guards ng pride march. Pinalibutan nila ako habang naglalakad kami patungo sa unahan ng pila dahil sobrang daming tao ang dumalo ngayon sa pride march at lahat sila gusto akong lapitan. Mabuti nalang at handa ang organizer ng parade dahil ligtas akong nakapunta sa unahan ng pila.

Inilibot ko ang paningin ko, at para akong nasa ulap dahil lahat ng nakikita ko ngayon ay sobrang makulay. There’s a lot of rainbow banners, flags, balloons and even the participants of the pride march wear a rainbow outfit and some of them wear rainbow stuffs and make up as well. Sobrang kulay ng buong big park at hindi ako nagsisisi na sumama ako dito. This is my first time joining the pride march at kahit alam kong mapapagod ako sa paglalakad, alam kong magigin worth it ito dahil sa sayang maidudulot nito sa akin pati na rin sa mga taong sumusuporta sa akin na miyembro at supporters ng LGBTQ community.

“Nak! Mabuti dumating ka na! Here’s the flag. Raise it okay?” Saad ni Madam Patty. Inabot nya sa akin ang rainbow flag na isang yarda ang haba na may hawakan. This is quite heavy, but I can handle this.

Mul kong inilibot ang mga mata ko upang hanapin si Evan pero hindi ko sya namataan. Sabi nya sasamahan nya ako sa parade, but where is he now?

Makalipas ang ilang sandali, nagsimula na kami sa parada. Hindi lang ako ang celebrity na sumama sa pride march, naroon din ang ibang mga kilalang personalidad kaya halos hindi magkamayaw ang lahat ng dumalo sa labis na galak at saya na nararamdaman nila ngayon.

I hold the flag while walking like in a runway. Nakakapagod mang rumampa sa kalsada, I didn’t lose my posture and attitude while walking in the parade. Wala namang bago eh, ilang parada na ba ang napuntahan ko with a lot of crowd around me so I’m used to it.

“We love you Angel!” Rinig kong sigaw ng mga tao sa gilid ng parada. Sila yung mga taong nasa gilid ng kalsada habang pinapanuod ang mga pumaparada sa pride march kaya napangiti ako nang makita kong may malaki pa silang banner na hawak having my picture on it. Kaya naman binigyan ko sila ng flying kiss bilang tugon.

Makalipas ang ilang oras na paglalakad, nakarating na rin kami sa wakas sa sports center kung saan ang huling ruta ng pride march. May malaking stage sa gitna ng sports center at mukhang may magaganap pang concert mamaya. Kaya naman, naglakad ako patungo sa pinakaunahang upaan malipit sa stage at doon ako nagpahinga. I drink plenty of water habang nagpapapay ako gamit ang matigas na papel dahil sa sobrang pagod at init.

“Nak! Kamusta? Okay ka lang?” Tanong sa akon ni Madam Patty pagkalapit nya sa akin. Umupo sya sa tabi ko at muling pumalibot sa amin ang mga guards ng event.

“Okay lang po. Ano na pong mangyayari? May concert po bang magaganap?” Tanong ko para ikumpirma ang hinuha ko.

“Meron. I’m sure magugustuhan mo ang unang tao na kakanta sa stage.” Nakangiting sabi nya.

Napakunot ang noo ko. “Sino po?”

“Basta. Hintayin mo nalang.” Aniya at kasabay non ang pagkuha nya ng press powder sa purse na hawak nya. “Mag-retouch ka muna Nak. Aakyat ka sa stage mamaya, dapat fresh ka.” Dagdag nya pa. She put powder on my face to remove the oiliness on it. Napabahing ako dahil sa dami ng nilagay nya.

“Bakit po ako pupunta sa stage Madam? Do I need to ramp on the stage before the concert begin?” Kunot noo kong tanong?

“Basta you’ll see.” Tugon nya sabay kindat.

Tumayo sya at iniwan nya akong nag-iisa kasama ang mga guards na nakapalibot sa akin habang may malaking question mark sa isip ko.

But all of our attention went to the music playing on the stage. Lahat kami ay nag-aabang sa taong lalabas sa backstage para kumanta. Mukhang magsisimula na ang concert but why there’s no host or intro for that singer? Are they not prepared?

The music kicks in and it sounds familiar and I’m sure the tittle of that song is the color that covered this sports center. It is the song Rainbow by South Border.

But my eyes circled because of the person on the stage holding the microphone.

Oh gosh! Evan?!

Napatakip ako sa bibig ko sa labis na gulat. Kakanta sya? Sanay syang kumanta? At bakit sya kakanta? Gulong gulo ang isip ko ngayon.

He started singing the song at parang yung lyrics ng kanta ay tumutugma sa mga pinagdaanan namin noon. We experienced struggles, we suffered from pain of love and we also gave up to our feelings but just like the lyrics of the songs says, There’s a rainbow always after the rain.

Naglakad sya pababa ng stage palapit sa akin. I’m still in shocked because I never thought and never in my wildest dream that the devil I used to know can sing beautifully and has an amazing voice. Yung bugnutin, masungit na higanteng lalaking minahal ko, hindi ko inasahan na kumakanta pala at ngayon he’s singing in front of thousand people! Am I dreaming? Baka nanaginip lang ako. Si Evan ba talaga yan?

Pagkalapit nya sa akin, hinawakan nya ng mahigpit ang kamay ko at inakay nya ako paakyat ng stage. Nakaramdam ako ng hiya dahil sa kantsaw at hiyawan ng mga tao ngayon sa sport center at kahat sila kinikilig sa pagkanta ni Evan. Kahit ako, I can’t deny, kinikilig din. I feel like there’s a thousand butterflies in my stomach and those butterflies have electric shock that making my body go crazy. Parang maiihi ako sa kiliti na nararamdaman ko at sa sobrang kilig na ipinaparamdam sa akin ni Evan ngayon.

After he finished singing the song, the crowd started screaming and they are requesting for a kiss. Napayuko ako sa labis na hiya dahil hindi ko talaga inasahan na gagawin ni Evan ito saharap ng libu-libong tao.

“Hey hon. Chin up, I wanna see your beautiful face.” Aniya at kasabay non ang paghawak nya sa baba ko para mai-angat ang mukha ko. Halos mabingi na ako sa hiyawan ng mga tao sa paligid dahil sa ginawang iyon ni Evan at muli silang sumigaw ng kiss .

Ipinagkibit balikat ni Evan ang hiyawan ng mga tao sa paligid. Nakatuon lang sya sa akin. He’s staring at me. “I want the world to know how much I love you.” Panimula nya. “You know that I’m not into these things, singing and being in the crowd and getting their attention. Hindi ako sanay sa ganon, but I think this is the best time to do this. Naalala mo yung sinabi ko sayo kanina sa kotse? That you are going to be Mrs. Montenegro soon?” Aniya. Pansin ko ang pamumula ng mga mata nya. He’s about to cry?

Napalunok ako. Bigla akong kinabahan. My hands are now shaking.

Hinawakan ni Evan ang kaliwa kong kamay. At nanlaki ang mga mata ko nang bigla syang lumuhod sa harap ko. The crowd started to go crazy at mas lalong lumakas ang hiyawan nila. Pero mas naririnig ko ang malakas na tibok ng puso ko dahil sa labis na kaba.

If I’m only dreaming, please let this dream come true.

“Hon? Will you marry me?” Tanong nya habang nakaluhod.

Nakatingala sya sa akin habang naghihintay ng sagot ko. Biglang tumulo ang luha sa aking mga mata sa labis na saya.

“Yes! Yes! Yes!” The crowd is screaming for me to say yes .

“Hon? Will you marry me?” Muling tanong ni Evan.

“Yes! Oo. I will marry you!” Lumuluha kong tugon.

Namilog ang mga mata ni Evan sa labis na tuwa. Tumayo sya mula sa pagkakaluhod at isinuot nya sa akin ang sing-sing na parang maliit na korona. This is the cutest ring I’ve ever seen in my life!

Parang sasabog na ako labis na kasiyahan kaya hindi ko na napigilan ang sarili ko. I kissed him while holding his face.

“I love you hon!” Masayang sabi ko habang walang tigil sa pagpatak ang luha sa aking mga mata.

“I love you more!” Tugon ni Evan and now he’s also crying because of happiness that we are now engaged.

Chapter 45 : The Ending

Salamat sa pagbabasa! You are now at the end of this story. Salamat sa pagbabasa kahit na sobrang daming flaws ng writer at ng story, naka-abot pa rin kayo hanggang dulo. Thank you so much! Actually, hindi ko talaga forte ang mga story na seryoso dahil kalog ako. Mas gusto ko yung comedy. Kaya nahirapan akong mag-isip ng mga words na gagamitin ko dahil hindi naman wide yung vocabulary ko dahil hindi naman ako wide reader tulad ng iba. Haha! Mahilig lang talaga ako manuod ng movies at magbasa ng comics at doon ako nakakakuha ng inspiration na magsulat. I know that you would appreciate a story more if you read it rather than watching it or just seeing pictures of a story pero ako kasi yung klase ng taong mas natututo at mas nagiging interesado kapag nakikita at napapanuod ko ang mga kwento. Haha! Ewan! Sabi nga nila, if you’re not a wide reader you will never be a good writer kaya siguro kahit anong gawin ko ang dami ko paring flaws! Haha! Kaya kung mapapansin nyo, sobrang common ng mga words na ginamit ko at sobrang babaw pa. Kaya I know, I’m not that good. Isa lang naman akong simpleng manunulat na gusto lang i-share ang imagination nya sa lahat at maka-inspire kahit papaano sa story sa kaniyang mga mambabasa. Ganon! Again! Thank you sa support! I love you guys! <3

---

Tomorrow is the day that I’ve been waiting for. Bukas na ang pag-iisang dibdib namin ni Evan at sobra akong nananabik kaya hanggang ngayon gising pa rin ako. It’s already twelve midnight at hanggang ngayon hindi pa rin ako dinadalaw ng antok. Hindi ako makapaniwala na darating ako sa puntong magpapakasal na ako sa taong pinili kong makasama habang buhay. I know that love is like a four leaf clover if you are a member of the third sex community. Sobrang swerte mo kapag dumating na yung taog magmamahal sayo ng totoo at sasamahan ka sa pagtanda dahil bihira lang iyong mangyari sa mga tulad naming myembro ng ikatlong kasarian and I’m lucky that Evan came in to my life. Hindi man naging maganda yung unang beses naming magkakilala, ang mahalaga, naging maganda ang katapusan at ngayon nga, hindi ko inakala na papakasalan ko na sya bukas.

Sobrang daming nangyari, sobrang dami naming pinagdaanan at sobrang kaming nasaktan sa pagmamahal namin sa isa’t isa but those things that we experienced are all worth it dahil hindi magiging ganito katatag ang pagmamahalan namin kung hindi dahil sa mga bagay na pinagdaanan namin.

Napabangon ako sa kama nang biglang may kumatok sa pinto ng aking silid. I’m a bit confused right now, dahil hindi ko inakala na may gising pa pala maliban sa akin ng ganitong oras.

Pagkalapit ko sa pinto ay agad ko iyong binuksan, namilog ang aking mga mata nang tumambad sa akin si Evan.

“Why are you here?!” Gulat kong tanong.

Hindi sya sumagot. He just passed by me and entered my room without saying anything. Kaya naman sinara ko ang pinto pagkapasok nya.

“Hon, I’m asking you? Why are you here?” Muli kong tanong sa kanya.

Napaikot ang mga mata ko nang hindi nya naman ako pinansin. Naglakad lang sya papunta sa bintana ng silid ko.

“You have a better view of the cliffs here from your window.” Aniya habang pinagmamasdan ang bangin na nasa likod ng hotel na tinutuluyan namin. “Wow! You can also see the light house on cliffs here from your window.” Namamanghang sabi nya pa. Nang mapansin nyang tanaw rin mula sa bintana ng silid ko ang parola na nasa kabilang bangin kung saan kami ika-kasal bukas.

We are here in Spain.

Naririto kami sa dulong bahagi ng Spain kung saan napagdesisyunan naming magpakasal. Getting married near in the cliffs is very rare, but this is where Evan was born. Ipinanganak sya dito noong nagbabakasyon ang kaniyang mga magulang sa lugar na ito and he wanted to get married here. He has Spanish blood in his veins because his father is half Spanish na si Mayor Montenegro. Hindi ko rin naman sya masisisi dahil kahit na malapit sa bangin ang lugar na ito, makapigil hininga naman sa ganda ang tanawin na makikita dito.

Sa ibaba ng bangin ay may kulay bughaw na dagat at makikita mo rin doon ang mga puting matutulis na mga malalaking bato. Kahit na alas-dose na ng gabi, kitang kita pa rin ang ganda ng tanawin ng lugar na ito dahil sa liwanag na nagmumula sa buwan.

“Hon. Why are you here?” Ikatlong tanong ko sa kanya. “Alam mo bang bawal tayong magkita kapag hindi pa natin kasal? Alam mo naman na may kasabihan na hindi matutuloy ang kasal kapag nagkita ang groom at bride.”

Ngumiti sya. Naglakad sya palapit sa akin. Hinawakan nya ako sa magkabilang balikan.

“Stop worrying okay? That’s only a superstition, matutuloy ang kasal natin bukas.” Aniya. “Hindi lang kasi ako makapaghintay. I’m so excited.” Dagdag nya pa.

Napabuntong hininga ako. I hugged him tight. “Ako rin naman eh. Excited. Kaya nga hindi ako makatulog.”

“I’m happy that we’re about to be one. Ipinapangako sayo hon, you’ll never regret marrying me.” Tugon nya at mahigpit nya rin akong niyakap.

“Thank you.” Tinignan ko sya sa mata. “Thank you for everything.”

“Ako dapat ang nagpapasalamat sayo.” Napangiti ako. He holds my face at ilang pulgada nalang ang layo ng mukha namin sa isa’t isa. “Thank you for forgiving me, thank you for giving me a chance to prove my love for you and thank you for loving me.” His words caressed my heart. “Kahit na sobrang gago ko, kahit na ang demo-demonyo ng ugali ko, nagawa mo pa rin akong mahalin. I’m so lucky to have you hon. Wala na akong mahihiling pa cause you’re here already-here in my arms.”

Napaluha ako. He wiped my tears using his thumbs.

“I love you hon.” Puno ng pagmamahal nyang sabi at kasabay non ang paghalik nya sa labi ko.

Bumaba ang halik ni Evan sa leeg ko habang niyayapos nya ang pang-upo ko kaya naman marahan ko syang itinulak para magtigil sya sa nag-iinit nyang halik.

“Hon. Kasal na natin mamayang umaga. Tsaka na ang honeymoon okay?” Natatawang sabi ko.

Sinamaan nya ako ng tingin habang nakanguso. Muli akong natawa sa reaksyon nya. Para syang batang inagawan ng lollipop.

“Walang namang kaso yon eh. Ano naman kung mauna ang honeymoon kaysa sa kasal? Yung iba nga buntis na bago pa sila ikasal.” Maktol nya. But he has a point. “Sige na hon. Sabik na sabik na ako sayo.” Pagmamakaawa nya. “Hindi naman ako pupunta dito kung hindi diba? Please. Let’s make love hon before our wedding para mas masigla tayo bukas sa kasal.” Dagdag nya oa sabay kindat.

I feel the tingling sensation on my body. I want to refuse his request but my body wants it. Kaya nagpaubaya na ako sa kanya. I took off my clothes and now he’s staring at my naked body. Namamangha sya habang pinagmamasdan ang hubad kong katawan. He scanned my figure at bawat parte ng katawan ko na tinitignan nya ay may kasabay na paglunok sa kaniyang lalamunan. His adam’s apple move after scanning a part of my body.

Nagsimula na rin syang maghubad, at nang mahubad nya na ang suot nyang sando at boxers namilog ang mga mata ko nang makita ko ang buhay na buhay nyang pagkalalaki na nakaturo nayon sa direksyon ko.

I missed his body. Lalong naging maganda ang pagkakahulma ng katawan nya. He still has that body of a greek god na wala kang magagawa kundi ang sambahin.

He walked towards me. Muling nagdikit ang aming mga katawan. Nakatingala ako sa kanya dahil sa malahigante nyang taas. We’re staring to each other’s eyes.

Kitang kita ko ang nag-aapoy na pagnanasa sa mga mata nya. Kaya naman, lumuhod ako sa harap nya. Ngayon, ka-lebel ko na ang pagkalalaki nya at wala na akong sinayang na segundo, I put it in my mouth at amoy lalaking lalaki talaga sya.

“Ugh! Sh*t!” Napamura sya nang gawin ko iyon.

I started moving my head at naglabas masok ang alaga nya sa bibig ko habang mahigpit akong nakahawak sa magkabila nyang mga hita.

“Hmmm.” I moan because of how tasty he is.

“Hon stop! Ayoko pang labasan.” Pagpigil nya. Binuhat nya ako at maramahan nya akong dinala sa kama.

Napakapit ako sa headboard ng kama nang maramdaman ko ang ilong nya sa puson ko.

“Hmmm. You smell good hon.” Aniya. Bumaba ang ilong nya sa pagkababae ko. He sniffed it! At muli akong napa-ungol nang maramdaman ko ang dila nya sa loob ko.

He’s licking my thing and he’s putting his tongue inside and swirling it like a tornado. Napapikit ako sa sensanyong nararamdaman ko ngayon. I never felt this good before.

“Do you like it huh?” Nakangisi nyang tanong. Tumango lang ako bilang tugon.

Pagkatapos nyang sambahin ang pagkababae ko, ay muli nya akong binigyan ng halik. He’s kissing me while squeezing my breast. Damang dama ko ang pagkalalaki nyang tumutusok ngayon sa hita ko.

“May I enter you hon?” Malambing nyang tanong.

“Yes. Please.” Nakikiusap kong tugon.

Pagkatapos non, naramdaman ko ang unti-unti nyang pagpasok sa loob ko. Pakiramdam ko mapupunit ako dahil sa laki ng alaga nya. Pero wala akong pake, I want him inside me. Kaya naman mahigpit ko syang niyakap mula sa leeg nya at ako na mismo ang nagbaon noon sa loob ko.

“Hon! I’m trying to be gentle! Why would you do that?” Gulat nyang sabi.

“Don’t be. I know you’re not.” Bulong ko sa kanya at sa pagkakataong ito ako naman ang humalik sa kanya.

He started moving in and out in me. Pabilis ng pabilis ang ginagawa nyang paggalaw at dama ko ang pagtama ng mahaba nyang pagkalalaki sa kung ano mang bagay na nasa loob ko and it feels like heaven!

“Faster hon! Go deeper!” Pakiusap ko na sinunod naman ni Evan. Parehas na kaming pawisan at naghahabol ng hininga.

“I can’t believe you said that!” Hindi makapaniwalang sabi ni Evan.

“I don’t know what’s happening to me. You’re making me crazy.” Saad ko.

“Mas nababaliw ako sayo! I like that hon!” Nakangiting sabi nya.

Halos gumalaw na ang kama sa sobrang bilis ng pagkakagalaw ni Evan. “I’m comming hun! I’m comming! Ughhhhhh!”

“Me too!” Saad ko.

And we both reached our climax at parehas kaming nahahabol ng hininga.

Niyakap ako ni Evan ng mahigpit at hinalikan nya ako sa noo. “I love you hon. I really do.”

“I love you more!” Tugon ko.

---

The day of our wedding.

I’m wearing a white retro lace high low off shoulder sleeves summer beach bohemian gown while my hair is braided in French style to highlight the details of this beautiful gown. There’s a flower crown on my head made of white roses that really makes me feel like a princess.

The wedding has a rustic theme since we are on the field near the cliffs at nasa tapat kami ngayon ng lighthouse.

I’m walking on the aisle with a lot of white rose petals on it while holding a bouquet of roses habang pinagmamasdan ko ang mga taong dumalo ngayon sa kasal namin ni Evan. They are all clapping and staring at me while there’s a huge smile on their faces. Una kong nakita si Zion. He’s wearing a simple white long sleeve with black slacks habang may puting rosas na nakasabit sa bulsa ng damit nya sa may bandang dibdib. He’s with his girlfriend Lindsey na ngayon ay nakaputing lace dress na below the knee ang haba habang may puting rosas ang nakaipit sa kaliwa tainga nito.

Dumako ang paningin ko sa kanang bahagi ng aisle kung saan masayang nakangiti sa akin ngayon si Mayor Montenegro na naka-black and white suit. Naririto rin sina Madam Patty at Yana na PA ko. Inimbitahan din ni Evan ang mga kaibigan nyang sina Gerome, Dennis, Patrick at Troy. At bago pa man ako makalapit sa judge na magkakasal sa amin ni Evan, tumulo ang luha ko nang makita ko kung gaano kasaya si Mommy ngayon. She’s also crying at sobrang ganda nya sa suot nyang puting bistida na punong-puno ng bulaklak na design. Lumapit ako sa kanya at niyakap ko sya ng mahigpit.

Nakakalungkot man na wala si Dad sa espesyal na okasyon na ito, nagpapasalamat pa rin ako dahil kasama ko si Mommy. Mas dumoble ang saya ko ngayon habang nakikita ko siya na masaya. I wiped her tears. Pinunasan nya rin ang luha ko. Sobrang drama man naming mag-ina, we can’t help it. Lubos ang kasiyahan na nararamdaman namin ngayon.

“Oh god! My little swettie! Ikakasal kana.” Lumuluhang sabi nya. Natawa ako dahil hanggang ngayon sweetie pa rin ang tawag nya sa akin kahit na ikakasal na ako. Sobrang sweet ni Mommy at kapag nagka-anak kami ni Evan, I want to be like her. Gusto kong tuluran kung paano sya naging ina sa akin. She’s a great mother.

Pagkatapos ng madrama naming moment ni Mommy ay sa wakas masisilayan ko na ang magiging kabiyak ko. Pinilit ko talagang hindi sya tignan dahil gusto ko na sya ang huli kong makikita pagkalapit ko sa floral wedding arch na magsisilbing altar ng aming pag-iisang dibdib.

I cried again. Evan looks very handsome in his white suit with a waistcoat with grey shirt and a cream printed bow tie and just like before his hair is parted in side.

His eyes became red at parang maiiyak na sya habang pinagmamasdan ako. He holds my hand at sabay kaming humarap sa judge na syang magkakasal sa amin.

The wedding started with greetings and welcoming for those people who joined us here. Hanggang sa dumating na ang oras na magpapalitan na kami ni Evan ng I do’s nang biglang may malakas na putok ng baril kaming narinig kaya lahat kami ay napa-upo sa labis na gulat.

“Stop this wedding!” Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko si Mrs. Montenegro. She’s wearing a black dress while walking on the aisle.

Papaano sya nakapunta dito? She supposed to be in prison!

May kasama syang limang mga lalaking naka-itim na jacket at mask habang may dala ang mga ito na baril.

My eyes went to the guy next to Mrs. Montenegro at nanginig ang tuhod ko nang mapagtanto kong si Nathan ang lalaking iyon.

“Mom?! How did you get here?!” Gulat na tanong ni Evan sa ina.

“Nathan help me to get here.” Tugon ni Mrs. Montenegro. “Tinulungan nya akong makatakas because we only have one aim at iyon ang itigil ang nakakasukang kasal na ito!” She raises her right eyebrows while giving me a deadly look.

“Victoria! Stop this!” Napalingon ako kay Mayor Montenegro nang bigla syang sumigaw. Naglakad sya palapit sa asawa at mababakas ang galit sa mukha nito.

“Why would I? Hindi ko hahayaang makasal ang nag-iisa kong anak sa baklang yan!” Ganti nito. “Hindi kaba nandidiri na ang anak natin ay makakasal sa isang bakla? At sa anak pa ng babaeng yan!” She pointed to Mommy.

“Victoria?!” Sigaw ni Mommy at naglakad din sya palapit sa kinaroonan ni Mrs. Montenegro.

“Oh hey there b*tch!” Taas kilay na sabi ni Mrs. Montenegro kay Mommy. “Ano masaya kana ba na nabilango ako? Now you have the chance to seduce my husband again!”

“Yang suot mong damit, kasing itim at dumi ng utak at budhi mo! Wala akong pakailan sa asawa mo!” Mommy yelled. “You still the same Victoria. Nabilanggo kana’t lahat. Hindi ka pa rin nagbabago.” Pagpapatuloy nya.

“I’ll take that as a compliment.” Nakangiting sabi ni Mrs. Montenegro. Nilampasan nito sina Mommy at Mayor at nagdire-diretso sya palapit sa amin ni Evan.

Evan blocked his mother’s way. Itinago nya ako sa likod nya. “Stop this bullshit Mom!” Galit nyang sabi sa ina.

Hinawakan ni Mrs. Montenegro ang mukha ng anak at niyapos ito. “You’re still my baby boy.” Anito. “And I want the best for you and that is stopping this disgusting and unholy wedding!”

Inalis ni Evan ang kamay ng ina na nakahawak sa mukha nya at mahigpit nya iyong hinawakan.

“If you’ll not stop this sh*t, kakalimutan ko na naging ina kita.” Banta ni Evan dito.

Nanlisik ang mga mata ni Mrs. Montenegro. “Gagawin mo yan sa akin ng dahil sa baklang yan?! Mas pipiliin mo ang baklang yan kaysa sa babaeng nagluwal sayo!” Sigaw nito sa anak.

“I loved you Mom. But you fooled me and controlled my life. I still can’t forgive you. Dahil sariwa pa rin sa ala-ala ko ang lahat ng pang-gagong ginawa nyo sa akin!” Matigas na sabi ni Evan dito.

“I did that because I love you!” Muling hinawakan ni Mrs. Montenegro ang mukha ng anak pero mabilis din iyong inalis ni Evan.

“Love me? Put*ngina! Hindi mo ako mahal! Mahal mo ang sarili mo! You’re selfish Mom!” Sigaw ni Evan dito. “Kung hindi kayo aalis dito ngayon, baka hindi ko na alam ang magawa ko sayo- baka makalimutan kong ina pa kita!”

Narinig ko nalang ang malakas na sampal na dumampi sa pisngi ni Evan pagkatapos nyang sabihin iyon sa ina nya.

“Kill them all!” Utos ni Mrs. Montenegro sa limang lalaking naka-mask. “I want this wedding to turn into a burial, sayang naman ang pagsusuot ko ng itim.”

“Don’t kill them all. Let that bride live. May plano pa ako sa kanya.” Pagsaliwa ni Nathan dito.

“Whatever!” Pagtataray ni Mrs. Montenegro dito at kasabay non ang pagkataranta ng lahat ng mga tao sa kasal. They all freak out when those five guys wearing mask started to shoot on the air.

At bago pa man may mabaril ang limang lalaking iyon na guest ng kasal ay mabilis na pinuntahan nila Dennis, Gerome, Troy at Patrick ang mga iyon para labanan. Zion also fight one of those guys wearing mas at nakisali na rin si Mayor.

Pinagtulungan nila ang limang lalaking iyon at nakipag-agawan sila ng baril sa mga ito.

Muling bumalik sa ala-ala ko ang mga nangyari noon sa bahay namin. Biglang nanghina ang mga tuhod ko at napa-upo ako sa sahig dahil sa panlalambot.

“Hon! I will bring you to a safe place!” Saad ni Evan at binuhat nya ako papunta sa lighthouse na nasa tapat namin.

Habang buhat buhat ako ni Evan parang biglag bumagal ang lahat. Those people wearing white are fighting those people in black. Nabaling ang atensyon ko kay Nathan na ngayon ay nakasunod sa amin ni Evan.

Pagpasok namin ni Evan sa loob ay mabilis nya akong dinala sa pinakataas na parte ng lighthouse. Dinala nya ako sa catwalk ng lighthouse na nagsisilbing balcony at doon nya ako iniwan.

“I’ll back okay!” Paalam nya at mabilis syang bumaba.

Hindi ko na sya nasagot. Nakatulala lang ako ngayon habang pinagmamasdan ang gulo na nangyayari sa kasal namin ngayon.

Dahil sa panlalambot ng tuhod ko, gumapang ako papunta sa likod ng lighthouse kung saan makikita ang bangin ng nasa likod nito. Hindi ko na kayang panuorin ang mga nangyayari.

Wala na bang katapusan ang gulong ito? Akala ko magiging masaya na kami, I thought we’re going to live in a peaceful life but what’s happening? Bakit sa kasal ko pa?

Napahagugol ako sa pag-iyak.

“G*go!” Narining ko ang pagsigaw ni Evan mula sa loob ng lighthouse at sunod-sunod na kalabog din ang narinig ko pagkatapos non.

Kumapit ako sa handrail ng balcony ng lighthouse at dahan dahan akong tumayo. Sinilip ko mula sa glass window ang nangyayari sa loob ng at nakita kong nagsusuntukan ngayon sina Evan at Nathan sa hagdan.

“Akala mo ba tapos na ang lahat? Pwes nagkakamali ka! I never give up on her. Hinding hindi ako papayag na makasal kayo! She is mine!” Bulyaw ni Nathan kay Evan ay kasabay non ang malakas na suntok na ibinigay nya dito.

“You’re fvcking crazy! Tang*na mo!” Galit na sigaw din ni Evan dito at napatakip ako sa bibig ko nang suntukin nya si Nathan sa mukha at dahil sa lakas non, nawalan ito ng balanse kaya nagpagulong-gulong si Nathan sa hagdan at kasabay non ang malakas na pagtama ng ulo nito sa kanto ng hagdan at hindi ko alam kung buhay pa ba sya dahil punong-puno na sya ng dugo.

Mabilis na tumakbo si Evan palabas ng lighthouse para tulungan ang mga kaibigan sa pakikipagbuno sa limang lalaking naka-mask.

May naririnig akong mga putok ng baril at ayoko ng tignan kung ano ang susunod na mangyayari dahil parang hindi ko na kakayanin pa. Tinakpan ko ang tainga ko para hindi iyon marinig. Nanginginig ang katawan ko sa bawat tunog ng putok ng baril na pumapasok sa tainga ko.

Pero napabalikwas ako nang biglang may kamay na humawak sa braso ko.

“Get your hands off me!” Nakapikit ako habang tinataboy ko ang kamay na pilit na humahawak sa akin.

“Sweetie it’s me! Sweetie!” Nang marinig ko ang boses ni Mommy, napatigil ako sa pagpupumiglas.

I cried again while I’m in her arms. Yakap yakap nya ako ngayon ng mahigpit habang niyayapos ang likod ko.

“Its okay sweetie. They already called the police and they are now on their way here.” Pagpapakalma nya sa akin.

Pero biglang nawala ang mahigpit na yakap sa akin ni Mommy nang matumba sya sa sahig. I saw blood at the back of her head and my eyes expanded because of shocked!

May bakal na hawak si Mrs. Montenegro ngayon na sa tingin ko ay parte iyon ng makina ng lighthouse at ito ang ginamit nya sa paghampas sa ulo ni Mommy.

“Time to say goodbye to your b*tchy Mother!” Nakangiting sabi nya at nang akmang muli nyang hahampasin ng bakal ang ulo ni Mommy, I stand and stop her from doing it.

Mahigpit kong hawak ang bakal na hawak nya ngayon and she’s trying to free it from my grip.

“Bitiwan mo bakla! Papatayin ko kayong mag-ina!” Aniya habang pilit nyang hinihila ang bakal na mahigpit ko ring hawak para agawin ito. “You and your pathetic mother ruined my life! Mamatay na kayo!” Pagpapatuloy pa nito.

“We’re not the one who ruined your life! Ikaw mismo ang sumira ng buhay mo dahil dyan sa inggit at galit na nasa puso mo!” Sigaw ko.

Buong pwersa kong hinila ang bakal na hawak nya at matagumpay ko iyong na-agaw mula sa kanya. Naglakad sya palapit sa akin at pilit nya muling inaagaw ang bakal na iyon mula sa akin at dahil sa mataas na takong na suot ko, nawalan ako ng balanse kaya nahulog ang bak na iyon sa bangin na nasa likod ng lighthouse na kinayatayuan namin ngayon.

Napasandal ako sa bakal ng balcony ng lighthouse dahil sa sakit ng pagkakatapilok ko. I suddenly feel hands strangling me at kamay iyon ni Mrs. Montenegro.

“Die you b*tch! Die!” Pinanlakihan nya ako ng mata habang mahigipit nyang sinasakal ang leeg ko. “Sa tingin mo ba papayag akong mapunta sa isang baklang gaya mo ang anak ko! Fvcking no! Patayin mo muna ako bago mangyari yon!” Pagpapatuloy nya.

I tried to remove her hands at matagumpay ko iyong na-alis. Kaya gumanti ako, sinakal ko din sya ng mahigpit. Ngayon sya na ang nakasandal sa bakal ng balcony ng lighthouse at habang hirap na hirap na syang huminga sa higpit ng pagkakasakal ko.

“I already forgave you! But you just prove me that you are a person who doesn’t deserve the word forgiveness! Dahil kinain kana ng galit mo! Wala kang kasing sama!” I bursted in anger.

Pero napabitiw ako sa mahigpit kong pagkakasakal sa leeg nya nang bigla nyang tinapakan ang paa ko gamit ang takong ng sapatos nya.

“You will never win against me!” Natatawang sabi nya. She tried to slap my face but she was too slow kaya nakaiwas ako, at imbes na sampal ang iganti ko sa kanya, binigyan ko sya ng malakas na suntok.

At dahil sa lakas ng suntok ko, nawalan sya ng balanse at nagulat ako nang bigla syang nahulog sa bangin!

I tried to catch her hands to help her but it’s too late!

“Nooooo!” Sigaw nya habang sya ay nahuhulog at makalipas ang ilang segundo, nahulog na sya sa mga matutulis na bato sa ibaba ng bangin.

She’s dead.

“Hon!” Napalingon ako sa may pinto ng lighthouse at iniluwa noon si Evan. He’s suit has alot of blood stains at marami na rin syang dugo sa mukha.

“The police have arrived. Tapos na hon.” Hingal na hingal na sabi nya.

Niyakap ko sya ng mahigpit. “I’m sorry hon! I’m sorry!” Lumuluha kong sabi.

“Why are you saying sorry?” Kunot noong tanong nya.

“I killed her. I killed your Mom.” Tugon ko. “She fell off the cliffs.” Dagdag ko pa.

“You did the right thing hon. We are now in peace.” Saad nya.

He kissed me on my lips while our tears are falling. We’re crying not because we are sad but because we finally felt relief that this tragedy has finally come to an end and we can now live in peace.

-theEND

A Special Chapter

“Hi guys! Welcome back to my channel! So today’s video, ipa-prank ko ang mag-ama ko. They are at the beach and they are about to wash off in the shower dahil kanina pa sila nakakababad sa dagat. So my plan is, kunwari magagalit ako dahil maghahapon na hindi pa sila nakaka-pag lunch dahil kanina pa sila nakababad sa beach, kunwari magagalit ako dahil nag-skip sila ng lunch at kapag nasa shower area na sila, I’m going to do the shampoo prank! Let’s see kung anong magiging reaksyon nila! Haha!” Pambungad ko sa bagong video na ia-upload ko sa aking Youtube Channel.

Inayos ko ang sarili ko. Binunaangot ko ang mukha ko to let them see that I’m angry because it’s already two in the afternoon and they haven’t taken their lunch yet. So dapat galingan ko sa pag-arte, hindi pa naman ako yun tipo ng tao na mabilis magalit.

Okay! I can do this.

Naglakad ako papunta sa beach at doon, naabutan kong naglalaro ang mag-ama ko sa dagat. Evan is wearing a shark fin on his head while our son, Vangel is trying to escape from him. Natawa ako nang maabutan ni Evan si Vangel at walang humpay nya itong kiniliti at kinagat-kagat sa leeg. Our son laughed so loud at kuhang kuha nya ang tawa ni Evan.

Manang mana sya sa ama nya, he has Evan’s thick eyebrows, he has his brown eyes and his smile is same as his father. Parang sya talaga ang batang version ni Evan. There’s no doubt that Vangel is his son. We named him Vangel because that’s the combination of my name and Evan’s name. Sobrang nahirapan lang talaga kami mag-isip ng pagalan kaya si Mommy ang nakaisip na pagsamahin ang pangalan namin ni Evan, that’s why we came up with the name Vangel and I loved it! It really sounds unique.

Since I’m not a biological woman, I can’t give birth kaya ang pagkakabuo kay Vangel ay mula sa tulong ng siyensya. He’s not my child, he is Evan’s child dahil naghanap kami ng babaeng pwedeng maging sorogate mother at ang nakuha namin ay si Carla na syang kasambahay nila Evan na naging malapit ko rin na kaibigan noong kasambahay pa nila ako. But I’m planning to have my own baby too next year dahil nagpa-sperm cryopreservation ako bago pa man ako mag-undergo ng surgery dahil gusto ko rin naman na magkaroon ng sarili kong anak na mula sa sarili kong dugo at laman.

Muli kong ibinalik sa mag-ama ko ang aking paningin. Sobrang sarap panuorin na ganito na kami kasaya ngayon. Pagkatapos ng pinagdaanan naming hirap at pagsubok, nakamit na rin namin ang saya at katahimikan. Naka-move on na ang lahat mula nang mangyari ang madugong kaganapan noong kasal namin ni Evan. Limang taon na rin ang lumipas mula nang mangyari iyon at nagawa na naming magpatawad at makalimot. Alam ko, kung nasaan man si Mrs. Montenegro at si Nathan ngayon, they are now in peace. Hindi ko naman sila masisisi sa mga nagawa nila dahil alam kong nagmahal lang sila kaya nila nagawa iyon. Their love became obsession and that led them to do that thing.

“Hon!” Sigaw ko kay Evan. “Baby!” Pagbaling ko naman kay Vangel. Nakapamewang ako habang sinasamaan ko sila ng tingin.

Kailangan kong i-maintain ang galit ko. I can do this.

“Ohgod! Mommy’s angry baby!” Namutla si Evan nang makita nya ang galit kong mukha at mabilis nyang kinarga ang anak namin pa-ahon sa dagat.

“Mommy? Are you mad?” Inosenteng tanong sa akin ni Vangel. “Sorry na Mommy. Please huwag kana po magalit.” Pakiusap pa nito. Dyosko! Parang hindi ko na yata kakayanin pang magalit sa ganitong ka-cute na bata!

“Alam nyo ba kung anong oras na? It’s already two in the afternoon and you haven’t taken your lunch. Ayoko sa lahat yung nagpapagutom at nagii-skip ng meal.” Pagtataray ko sa kanilang dalawa.

“Sorry hon. Ngayon lang kasi nakapunta sa dagat itong si baby. Hindi na namin namalayan ang oras.” Evan apologized habang hinahamplos ang braso ko. He looked so stress habang nakatingin sa akin. Hindi sya sanay na nagagalit ako kaya ayan, para syang maamong tupa na balisa.

“Kanina ko pa kayo tinatawag. Hindi nyo naman ako pinakinggan. Kumain tuloy ako ng lunch mag-isa.” Pagsisinungaling ko. Kahit hindi pa naman ako kumakain ng tanghalian dahil ayoko na hindi sila kasabay at wala sila sa hapag.

“Mommy. Sorry na po.” Pagmamakaawa ng anak namin. He opened his arms and wanted me to carry him. Wala na akong nagawa kundi ang kargahin sya dahil awang-awa na ako sa baby namin habang namumungay ang mga mata nito.

Vangel hugged me and kissed me on my cheeks. “Mommy huwag kana po magalit ah.” Muling sabi nito.

I sighed kunyari. “Okay fine. Sige na. Magbanlaw na kayo ng Daddy mo sa shower.” Tugon ko. “Look at your son’s body, puro buhangin na. Paliguan mo sya ng maigi ha!” Taas kilay ko namang sabi kay Evan.

“Yes master! Yes hon!” Aniya na parang sundalo na sumasaludo sa heneral. Pinipilit kong huwag matawa dahil mukha syang ewan, but I need to be serious still dahil may plano pa ako sa kanila.

“Okay baby, kay Daddy kana muna ha. Maligo kayo sa shower.” I pointed to my son.

“Yes Mommy!” Nakangiting sabi nito at kinarga na nga sya ni Evan papuntang shower room.

Pagpasok nila sa shower ay nagsimula na silang maligo. They are both naked in the shower area at naglakad ako papasok doon. Kinuha ko ang isang bote ng shampoo at dahan dahan akong nagpasok ng upuan sa loob para maibuhos ko ang shampoo sa uluhan nila.

“Daddy what is that?!” Vangel curiously asked his father and he’s pointing to Evan’s manhood! Gaad!

“It’s my buddy baby. You also have yours look.” Tugon nito sa anak habang nakaturo sa pagkalalaki nito.

“Buddy? Diba po we call someone buddy if that is our friend? Is he my friend Daddy?” Inosenteng tanong nito sa Ama.

“Yes baby, he is your friend. Your buddy is not yet develop, but once you grow up madi-develop na din sya at pwede na kayong maglaro.” Nakangiting tugon nito sa anak.

Wala silang ka-alam alam na nandidito ako ngayon sa likod ng pader ng shower area habang pinapanuod sila mula sa taas. Bastos talaga ang higanteng ito kahit kailan?! Anong maglaro ang linagsasabi nito? Lagot sa akin ito mamaya.

“Okay baby, it’s time to shampoo your hair.” Ani Evan at sinimulan nya nang lagyan ng shampoo si Vangel.

“Daddy, ikaw din po shampoo ka din.” Utos nito sa ama at sabay silang nag-shampoo kaya nagkaroon na ako ng pagkakaaon na ibuhos ang shampoo sa ulo nila.

Evan opened the shower and he tried to wash the shampoo off his head pero dahil patuloy kong binubuhos ang shampoo sa ulo nila, hindi iyon mawala.

“What the hell?!” Nagsisimula na syang mainis. Hindi ko na tuloy mapigilan na matawa but I tried to make it silent.

“Daddy, bakit ayaw mawala ng bubbles?” Tanong naman ni Vangel. Dyosko! Ang cute! Hindi ko na kaya, konti nalang hindi ko namapipigilang matawa ng may sound.

Kinuha ni Evan ang shampoo na ginamit nya at sinubukan nyang basahin ang nakasulat doon.

“Fvck! Why it is not washing off!” Galit na sabi nya.

“Daddy don’t say bad words!” Saway sa kanya ng baby namin. Napangiti ako sa sinabing iyon ni Vangel. He’s indeed a good kid. Kung gaano kapasaway ang Daddy nya ganon naman sya ka-good boy.

“Sorry baby, I can’t help it. Ayaw mawala ng bula ng shampoo.” Binalibag ni Evan ang shampoo sa sahig at muli nyang sinubukang tanggalin ang bula.

Hindi sila makatingala sa akin dahil mahihilam sila ng bula ng shampoo kaya nanatili silang nakayuko.

Kaya nagpatuloy pa rin ako sa pagbuhos ng shampoo sa buhok nya. “Sht! Pta! Bakit ayaw! Ano bang problema mong shampoo ka!” Gigil na gigil nyang sabi. “Ahhhhh! P*taaaaa!” Sigaw nya at hindi sya tumigil kakakuskos ng buhok nya samantalang si Vangel kalmado lang at dahil mas matangkad si Evan, sa kanya napupunta halos lahat ng shampoo kaya itong si baby, wala ng bula.

At dahil mukhang pikon na si Evan, hindi ko na napigilan ang tawa ko. Tumawa ako ng pagkalakas-lakas. Itinigil ko na ang pagbubuhos ng shampoo sa ulo nya.

“Hon?! Where are you hon! Why are laughing?!” Sigaw ni Evan habng nakapikit. May bula pa rin sya sa ulo nya at patuloy pa rin sya sa pagtanggal ng bula.

“Daddy! Mommy is there!” Nakatingalang sabi ni Vangel sabay turo sa akin.

“What where?!” Naguguluhang sabi ni Evan at nang matanggal nya na ang mga bula sa ulo nya, ay malinaw na nya akong nakita sa taas.

Muli akong tumawa ng malakas. “It’s a prank!” Tawang tawang sabi.

“Hon! It is not funny!” Pikon na sabi ni Evan. “Kaya pala nag-galit galitan ka kanina para mapapunta kami dito sa shower para magawa mo yang prank mo.” Dagdag nya pa.

“Mommy. Why would you do that?” Kunot noong tanong naman ng anak namin.

“It’s a prank baby. It’s means, I’m just making fun of Daddy. I’ll upload this later on my youtube channel.” Tugon ko. Kinuha ko ang towel na nakasabit at ipinunas ko iyon sa kanya. “Hmmm. Ang bango bango ng ng baby! Pa-amoy nga sa kili-kili.” Pinangigilan ko sya sabay taas sa kili-kili nya at inamoy ko iyon. “Hmmm. Ang bango bango!”

“Mommy! Stop! Mommy!” Tawang tawang sabi ni Vangel.

“That’s not funny!” Galit na sabi ni Evan habang nakabusangot ang kaniyang mukha. “Are you going to upload that? You want the world to see your husband and son naked?” Hindi na nawala ang inis nya.

Nginitian ko sya. “Sympre, i-eedit ko yon. Ano kaba.” Natatawang sabi ko. “Look at Daddy babby, he looks like hulk. The incredible hulk. Lumalaki na ang butas ng ilong nya!” Pagbaling ko sa anak namin.

“Daddy you look like Kingkong.” Pang-aasar pa ni baby.

“Ah. Incredible hulk at kingkong pala ha! Humanda kayo sa akin!” Banta nya at kasabay non ag malakas nyang kiliti sa aming mag-ina.

“Hon! Stop!” Tawang tawang pagpigil ko sa kanya.

“Daddy! Hahaha! Stop Daddy!” Pagpigil din Vangel.

But Evan didn’t stop. Ibinaba ko si Vangel dahil baka mabitiwan ko sya. He continued tickling or tummy at nagulat ako nang mapa-utot ako sa labis na tawa.

“Iwww! Look baby, Mommy farted. Ang baho!” Diring diring sabi ni Evan habang naka-takip sa ilong nya.

“Mommy. Your fart didn’t smell good. It smells like our dog’s poop.” Pang-gagatong naman ng isa.

“Ah ganon! So ako naman ang inaasar nyo ha! Humanda kayo sa akin!” Asar na sabi ko.

“Lets go baby run!” Ani Evan sa anak at kumaripas sila ng takbo palabas sa shower room at ako naman itong asar-talo, hinabol sila para makaganti.

❤️

:)

Hi guys! Since tapos na ang story na to! Pa-support din ng bago kong story.

Their Toy

Salamat sa support guys! Love youuuu all! 😘❤️