CHARACTERS

Lhea Janine as You…. Daryll as Crush Mo…

A/n:

. . . PARA PO SA MGA MAGTATANONG KUNG AKIN PO ITONG KWENTONG ITO, SA KASAWIANG PALAD ???

HINDI PO ITO AKIN, NA EXCITE LANG PO AKO KASI SUBRANG GANDA NITONG KWENTONG ITO KAYA KO PO NA GAYA, PERO PO HUMIHINGI PO AKO NG DESPENSA SA MAY ARI NITONG KWENTONG ITO, NAGANDAHAN LANG PO TALAGA AKO, SA KWENTONG ITO.

“Plagiarism Is Crime”

SALAMAT

PO

The Diary, Chapter 1:

Chapter 1:

1

Ang

ganda

ng

sikat

ng

araw

.

Pero

kahit

ganun

pa man eh

nasasayang

ko

lang

kasi

hindi

naman

ako

lumalabas

ng

bahay

lalo

na

kapag

walang

pasok

. Hello?

Sinong

kakausapin

ko

naman

kapag

lumabas

ako

?

Yung

mga

barkada

ng

Kuya

ko

sa

basketball? O

yung

mga

batang

babae

na

mahilig

maglaro

ng

lutu-lutuan

? Gosh!

Mas

pipiliin

ko

na

lang

sa

loob

ng

bahay

kaysa

naman

piliin

ko

ang

isa

sa

mga

yun

.

Tt

masasabi

kong

’This

is me’

dahil

ang

buhay

ko,

puro

aral, school at

loob

lang

ng

bahay

maliban

na

lang

kapag

kinakailangan

ko

na

talagang

lumabas

.

Kaya

nga

mas

masaya

pa

ako

sa

school

kaysa

sa

bahay

… at least

sa

school,

mas

marami

akong

nakakausap

na

ka-age

ko,

pati

sa

level

parehas

.

First day of school, third year

na

ako

.

Ayoko

na

ngang

pumasok

dahil

nalipat

ako

sa

section 1.

Syempre

,

ako

lang

ang

nalipat

at

wala

akong

kakilala

.

Anong

gagawin

ko? May

pagkamahiyain

ako

sa

simula

.

Tatanga

lang

ako

.

Patingin-tingin

,

walang

kausap

habang

silang

lahat

eh

magkakaklase

na

lahat

.

Paano

ba

naman

akong

hindi

mababato

nito

,

maging

katabi

mo

ba

naman

eh

lalaki

. At

hindi

basta-bastang

lalaki

…

ang

tahimik

!

Parang

ang

salita

nya

,

mabibili

mo

pa.

Lagi

pang

nakayuko

.

“Hello

po

…

wala

pa

po

kasi

akong

kakilala

dito

.

Wala

po

kasi

akong

naging

classmate,

pwede

po

bang

makipagkilala

?“

naku

please! Please!

para

naman

may

kausap

na

ako

.

Ang

tahimik

mo

kasi

eh!

Hanggang

sa

lumipas

ang

decade,

hindi

man

lang

ako

pinansin

.

Tuloy

pa

rin

siya

sa

pagsulat

ng requirements.

Sabi

ko

na

nga

ba

,

dapat

hindi

na

lang

ako

nagsalita

…

hangin

lang

naman

ako

dito

eh. Hindi

napapansin

.

Kaya

ang

masasabi

ko

na

lang

eh…

’never

mind’

Hindi

naman

ako

galit

sa

kanya

.

Syempre

,

malay

ko

ba

naman

kung

talagang

ganun

lang

siya

…

misteryoso

.

Ayokong

katabi

to!

Grabe

!

Magwawala

ako

nito

eh. Boring…

nakakabingi

…

Pero

pagkapos

naming

magsulat

,

nakatingin

ako

nun

sa

bintana

.

Syempre

,

wala

nga

akong

kausap

di

ba

? May

naramdaman

akong

kumakalabit

sa

akin.

Isang

daliri

… Oh well,

siya

lang

naman

ang

katabi

ko…

si

Mysterious Guy…

“Hello din

po

, sorry

kanina

ha,

nakakahiya

kasi

.“

boses

niya

yun

?

ang

hinahon

.

Sabi

ko

na

nga

ba

baka

binibili

ang

salita

nito

kaya

pati

boses

nya

,

na-preserve

.

“

Ano

pong

pangalan

nyo

?“

magsalita

ka

..

magsalita

ka

…

“Wag

mo

na

akong

i-po

,

bata

pa ko e.

Daryll

…

ikaw

?“

“

Ako

?

Lhea

Janine.

Lj

na

lang

…“ 

Daryll

…

Daryll

pala

ang

name ng seatmate

ko.

Tapos

nun, silence

na

naman

.

Asar

!

Akala

ko pa

naman

kapag

nalaman

ko

na

yung

pangalan

nya

at

nagpakilala

na

siya

sa

akin eh

hindi

na

ganito

katahimik

.

Inaasahan

ko pa

naman

may

kausap

na

ko.

Pero

hindi

pala

…

wala

pa

rin

.

Break time

na

. As usual,

lalabas

ako

para

hanapin

yung

mga

dati

kong

classmate

para

naman

may

makasabay

akong

kumain

.

Wala

pa

nga

akong

ka-close

di

ba

?

Kaya

hahanapin

ko

na

lang

sila

.

Alangan

namang

yayain

ko

si

Daryll

, eh

baka

naman

tatsulok

na

yung

mundo

hindi

pa

rin

siya

nagsasalita

.

“Miss, may

kasabay

ka

ba

kumain

? Kain

tayo

“

tama

ba

yung

narinig

ko? May

nagyayaya

sa

akin???

OMG

…

“

Wala

po

eh,

sige

po

sabay

tayo

.“

“

Ano

bang name

mo

?

Ako

nga

pala

si

Marianne.“

“

Lhea

Janine… LJ

na

lang

“

Then,

pumunta

na

kami

sa

school canteen.

Kumain

kami

. At least

ngayon

, may

makakasundo

pala

ako

ng first day ng school.

Akala

ko

wala

eh.

Nagtawanan

lang

kaming

dalawa

.

Ang

saya

nga

eh.

Ang

dami

naman

palang

kumakain

ngayon

.

Tapos

may

tumayong

lalaki

.

Biglang

…

tumakbo

.

“’Di

ba

classmate din

natin

yun

?

Yung

tumakbo

?

Alam

mo

ba

ang

name

niya

?“

“

Daryll

. Seatmate ko

nga

siya

eh“

tumakbo

siya

?

nakakapagtaka

naman

.

“

Ano

? Seatmate

mo

siya

?

Buti

nakakatagal

ka

?

Ang

tahimik

nun eh. First Year pa

lang

ako

,

nakikita

ko

na

yun

.

Laging

nag-iisa

.

Minsan

nakayuko

.

Ang

weird..“

“

Tahimik

nga

,

pero

tingin

ko

ok

naman

siya

.“

Pagbalik

namin

sa

room,

walang

tao.

Doon

muna

kami

ni

Marianne

sa

labas

.

Kitang-kita

sa

bintana

si

Daryll

.

Nakapatong

yung

kanang

braso

niya

sa

sandalan

ng

upuan

,

tapos

yung

mga

daliri

niya

natatakpan

ang

kanang

mata

niya

.

Oo

nga

,

ang

tahimik

na

naman

niya

.

Misteryoso

…

pero

sa

tingin

ko ’di

siya

weird. May

problema

kaya

siya

? O

talagang

ganun

lang

siya

?

“

Tingnan

mo

LJ,

ikaw

ba

naman

makakita

ng

ganyan

’di

mo

iisiping

weird?

Sandali

lang

ha,

tawag

kasi

ako

nung

classmate ko

dati

.

Babalik

ako

.“

Tapos

lumingon

ako

nung

tumakbo

si

Marianne.

Pagtingin

ko

ulit

sa

loob

ng room,

wala

na

si

Daryll

.

Pumasok

na

ako

.

Pagpasok

ko,

nagulat

ako

nung

nasa

pinto

siya

.

Nakaupo

…

nakayuko

…

“

A-anong

ginawa

mo

diyan

? hay

nakakagulat

naman

siya

.

“

Kanina

ka

pa

ba

diyan

?…

Kinausap

niya

ako

ng

hindi

man

lang

tumitingin

sa

akin.

Ni-hindi

man

lang

lumingon

.

Ano

ba

yan

?!

Ngayon

lang

ako

nagkaroon

ng classmate

na

lalaki

na

na-puzzle

talaga

ako

. Ewan ko

ba

…

parang

…

iba

.

Sana

lang

…

makilala

ko pa

siya

…

The Diary, Chapter 2:

Chapter 2:

2

“

Kanina

ka

pa

ba

diyan

?…

“Ha?

H-hindi

.

Kadarating

ko

lang

.“

ano

bang

problema

niya

?

Bakit

antahimik

niya

? Hindi

normal.

Pagkatapos

nung

tinanong

niya

ako

,

tumayo

na

siya

at

bumalik

doon

sa

upuan

at

yumuko

na

naman

.

Inay

ko

po

!

Ano

ba

yan

? Then..

nagdatingan

na

yung

mga

classmates

namin

.

Wala

daw

yung

teacher

namin

sa

Physics I. Yeah… 3rd year pa

lang

may Physics

na

kami

.

Pero

Physics I…

hindi

pa

ganun

ka

major unlike

sa

4th year. Since

kailangan

mag-elect

ng class officers,

kailangan

magpakilala

isa-isa

. Hindi

naman

na

sa

harapan

,

kahit

sa

upuan

na

lang

.

Haay

! Much better.

Nakakahiya

kasi

kung

sa

harapan

pa.

Pagkatapos

magpakilala

ek-ek

na

yan

,

syempre

election

na

. Hindi

naman

ako

nageexpect

na

maeelect

ako

. Hindi

naman

nila

ako

kilala

sa

tingin

ko

kahit

nagkaroon

na

ng

pagpapakilala

… Ewan ko

ba

?! Hindi

naman

ako

striking person

na

sa

unang

tingin

mo

,

tititigan

mo

talaga

.

President

namin

si

Marvin

Cortez

. Then Vice

si

Genina

…

pababa

.

Nung

nasa

last

na

Muse…

nagulat

na

lang

ako

nung

tanungin

ako

nung

isa

doon

sa

mga

classmate

ko.

“Miss

anong

pangalan

mo

?“

tapos

ngumiti

siya

.

“

Lhea

Janine Martinez.“

Tapos

nagtaas

siya

ng

kamay

.

Sinabi

na

niya

yung

respectfully nominate

na

linya

kapag

botohan

. Shocking!

Nakakahiya

. Sino

nga

ba

naman

ako

para

maging

muse?

“

Siya

nga

pala

, Rico

Renegado

.“

Ayun

,

na-elect

akong

Muse ng

klase

kahit

’di ko

naman

inaasahan

na

mananalo

ako

.

Mas

inasahan

ko pa

ngang

manalo

si

Mona, Short for Mona Rae,

kasi

ang

puti

na

niya

at

maganda

talaga

siya

.

Kapansin

-pansin

naman

talaga

siya

. Ewan ko

ba

kung

anong

pumasok

sa

utak

nila

at

ako

ang

binoto

.

Tatlo

lang

naman

ang

lamang

ko

sa

boto

. 29-26.

Fifty-five

kami

kasi

sa

klase

.

At

alam

niyo

ba

kung

ano

ang

ikinagulat

ko?

Akalain

mo

si

Daryll

ang

na-elect

na

Escort. Ewan! Kung

nakita

niyo

lang

siya

, as in

deadma

effect

talaga

.

Tahimik

.

Walang

pakialam

kung

maelect

man

siya

or what.

Pero

ang

kaibahan

lang

sa

akin, majority ng

klase

siya

ang

binoto

.

Maya-maya

pa,

nag-bell

na

.

Ibig

sabihin

uwian

na

.

Nagsialisan

na

yung

mga

classmates

namin

pero

may

natira

pa

naman

.

Inayos

ko

na

yung

locker ko

para

hindi

magulo

pagkatapos

umuwi

na

rin

ako

. At

ang

kapansin-pansin

na

naman

,

nakaupo

lang

si

Daryll

sa

upuan

niya

.

Nagsusulat

ng kung

ano

. Hindi ko

na

alam

kung

anong

oras

na

siya

umuwi

.

Alangan

namang

tanungin

ko pa

siya

.

Maghihintay

na

naman

ako

ng 100

taon

bago

marinig

yung

sagot

nya

.

Pero

imbis

na

umuwi

na

ako

,

tumambay

pa

ako

sa

field

kasama

nung

dati

kong

classmates.

Niyaya

kasi

nila

ako

eh.

“

Ei

,

asensado

tayo

ha, section 1

na

“

“

Oo

nga

Lj

,

nahiwalay

ka

tuloy

.

Kasi

ang

talino

eh!“

“Hindi

naman

.

Ok

lang

naman

ako

doon

. At least, new friends.“

“

Kanina

dumaan

kami

doon

sa

room

niyo

,

nakatingin

ka

doon

sa

bintana

.

Wala

ka

yatang

kausap

.

Walang

silbi

yung

katabi

mo

.

Nakakausap

mo

ba

yun

? Eh

ayun

yata

yung

tahimik

na

laging

nakaupo

,

nag-iisa

…

ewan

!“

“

Si

Daryll

? Hindi.

Ok

naman

siya

.

Yun

nga

lang

may

pagkatahimik

pero

ganun

lang

siguro

siya

sa

simula

.

Kapag

tumagal

siguro

,

dadaldal

na

rin

yun

!“

“Kung

ako

sa

yo

Lj

,

ngayon

pa

lang

lumipat

ka

na

ng

upuan

.

Mababato

ka

lang

kapag

katabi

mo

buong

maghapon

yung

Daryll

na

yun

.

Saksakan

ng

tahimik

.“

Ewan ko

rin

.

Kapag

sinasabi

nila

na

si

Daryll

eh

tahimik

, weird o kung

ano

pa man,

lagi

kong

sinasabi

na

ok

naman

siya

.

Tingin

ko

naman

talaga

ok

siya

.

Siguro

nga

pinanganak

na

siya

na

ganun

ka

misteryoso

. At,

napakainteresting

malaman

kung

bakit

siya

ganun

.

Sabi

nila

since first year pa

siya

ganun

. At

kahit

ako

,

napapaisip

niya

.

Tapos

tinuro

nung

dati

kong

classmate

si

Daryll

.

Pauwi

na

yata

.

Nag-excuse

ako

para

kausapin

siya

…

“

Daryll

!“

Huminto

lang

siya

sa

paglakad

pero

hindi

lumingon

.

Tapos

naabutan

ko

na

siya

.

“

Pauwi

ka

na

?

Pwede

bang

sumabay

?

Taga

saan

ka

ba

?

“

Ikaw

pala

.

Sige

.

Sa

4th

ako

nakatira

.

Ikaw

?“

“

Sa

5th.

Mas

malayo

pala

ng

isang

kanto

yung

sa

inyo

.

Mauuna

pa

pala

akong

bumaba

ng jeep

sa

yo.“

“

Magji-jeep

ka

?

Lalakad

lang

kasi

ako

ngayon

eh.“

Ngeeekz

.

Pero

sa

totoo

lang

,

pwede

naman

talagang

lakarin

dahil

malapit

naman

sa

school.

Ako

lang

naman

ang

tamad

eh may

pajeep-jeep

pa.

“Ha, o

sige

lalakad

na

lang

din

ako

ngayon

.

Malapit

lang

naman

eh.“

Nung

naglalakad

na

kami

… WOW!

Sobra

…

ang

dami

naming

napagusapan

.

Sa

sobrang

dami

nga

ng

napagusapan

namin

eh HINDI ko pa

nga

alam

kung

ano

ang

mga

bagay-bagay

tungkol

sa

kanya

. GOSH!

Ang

tahimik

nya

talaga

. Hindi

nagsasalita

.

Bilang

mo

lang

talaga

yung

mga

salitang

sasabihin

niya

. At

nagkamali

yata

ako

ng

desisyon

na

sabayan

siya

dahil

alangan

namang

magsalita

ako

dahil

sa

sobrang

haba

nung

silence, bigla na lang akong magsasalita. Nagulat na lang ako nung tanungin niya ako…

“Ah… mm… ano bang hilig mong gawin?”

“Ako? Wala naman. Manood ng TV. Magcomputer. Hindi kasi ako pala-labas ng bahay maliban na lang kung gagala kami ng mga kaibigan ko.”

OMG! May Himala! Nagsalita siya. Sige Lj, tanungin mo na siya doon sa tanong na kanina mo pa dapat itinanong.

“Daryll, may problema ka ba? Ang tahimik mo kasi eh. O talaga lang na gusto mong napapag-isa lagi? Kasi, lagi na lang kitang nakikitang nag-iisa, madalas ka pang nakayuko. Bakit ba? Pero kung ayaw mong sagutin, ok lang. Na-curious lang kasi ako eh.”

Naku! Sana sagutin niya. Sana lang please!! Pero kung ayaw niyang sabihin ok lang. Pero… sana…

Sana lang… sabihin niya…

The Diary, Chapter 3

Chapter 3:

3

“

Bakit

mo

naman

naitanong

?“

Haay

!

Painosente

effect pa

itong

mokong

na

ito

.

Bakit

hindi

ba

niya

alam

sa

sarili

niya

na

napakamisteryoso

niya

at

napakatahimik

kaya

maraming

napapaisip

kung

bakit

nga

ba

? At

marami

na

nagsasabi

na

mababato

ka

lang

kung

kasama

mo

siya

.

“

Kasi

,

ang

tahimik

mo

eh.

Lagi

ka

pang

nagiisa

at

nakayuko

.

Ginagawa

lang

naman

yun

ng may

problema

di

ba

?“

“

W-wala

.

wala

akong

problema

.

Ganito

lang

talaga

ako

.“

Grabe

!

Na-convince

ako

talaga

. Over 100%,

mga

10%

siguro

. Feeling ko

kasi

meron

talaga

siyang

tinatagago

.

Pero

ano

?

Pero

Lj

,

malay

mo

naman

kung

talagang

ganun

lang

siya

’di

ba

??

Masyado

kang

nag-iisip

.

Maya-maya

pa eh

nasa

5th St.

na

kami

.

Sa

kanto

namin

. Eh

siya

sa

susunod

pa.

Paano

na

yan

,

kailangan

na

naming

maghiwalay

.

Ang

kapal

ko

naman

kung

magpapahatid

pa

ako

sa

kanya

sa

bahay

. Close

ba

kami

? New classmates pa

lang

kami

.

“

Ei

Daryll

,

Dito

na

ako

eh.

Salamat

sa

pagsabay

mo

sa

akin ha.

Ingat

ka

sa

pag-uwi

.“

sabay

wink

naman

ako

at

smile.

“Ah..

sige

.“

Wow!

Ang

dami

niyang

sinabi

. ‘Ah’

tapos

‘sige’.

Uy

dalawa

yun

.

Ineexpect

ko pa

naman

na

sasagot

siya

ng “

Ingat

ka

rin

“ o

kayamag-ooffer

na

ihatid

ako

.

Pero

kahit

hindi

na

yung

dalawang

yun

.

Kahit

sabihin

man

lang

niya

yung

pangalan

ko

ok

na

.

Nagpakilala

naman

ako

kanina

,

pero

hindi

ko pa

naririnig

na

nabanggit

niya

ang

pangalan

ko. Mysterious

naman

.

Pagkauwi

ko ng

bahay

eh

nagpahinga

lang

ako

saglit

.

Tapos

dumeretso

na

ako

sa

dalawa

kong

bestfriend

,

ang

ever dear bedroom ko at

ang

aking

Diary.

Grabe

!

Ang

tagal

ko

na

rin

silang

nakasama

. Since

bata

pa

ako

.

Nakasama

ko

na

sila

sa

lungkot

at

saya

.

Kapag

may

sama

ako

ng

loob

,

sa

kanila

ko

nailalabas

.

Yun

nga

lang

,

hindi

sila

tao

na

nakakapagbigay

ng advice.

Lagi

lang

silang

nakikinig

sa

akin. Good listeners

nga

sila

eh.

Ay

syempre

,

subok

ko

na

sila

,

di

nila

ako

iniiwan

.

Dear Diary,

First day of classes,

alam

mo

masaya

naman

.

Wala

pa

akong

masyadong

kakilala

dahil

bago

lang

ako

.

Syempre

exciting

dahil

new friends

na

naman

at

bagong

pakikisama

. Seatmate ko?

Si

Daryll

.

Alam

mo

,

siya

 

ang

taong

mapapaisip

ka

talaga

eh. Hindi

siya

katulad

ng

ibang

guys

sa

school

na

happy-go-lucky

, cool,

makwento

,

pumoporma

…

siya

yung

guy

na

laging

nakayuko

,

nag-iisa

at

tahimik

.

Misteryoso

noh

?

Nakasabay

ko

nga

siya

umuwi

ngayon

eh,

pero

hindi

rin

ako

nakumbinsi

sa

sinabi

niya

na

ganun

lang

talaga

siya

at

wala

siyang

problema

. Feeling ko

kasi

,

meron

siyang

tinatago

. At

ang

pinagdadasal

ko eh

mabanggit

man

lang

niya

yung

pangalan

ko.

Alam

ko

naman

na

nakapagpakilala

naman

ako

,

pero

all day

hindi

ko man

lang

narinig

yung

pangalan

ko

na

lumabas

sa

bibig

niya

.

Oo

nga

pala

, may

naging

kaibigan

din

ako

.

Si

Marianne, classmate ko.

Ok

naman

siya

.

Napapatawa

nga

niya

ako

eh.

Tapos

na-elect

pa

akong

muse

sa

klase

dahil

kay

Rico,

yung

treasurer.

Pero

sa

totoo

, may

itsura

yung

Rico. Cute

naman

.

Sige

dito

na

lang

,

magmumuni-muni

muna

ako.

Lj

’Di ko

na

namalayan

,

nakatulog

ako

ng ’di

kumakain

. Diet? Hindi no.

Ang

aga ko

nagising

nung

sumunod

na

araw

.

Kasi

ang

aga ko

rin

nakatulog

.

Sabagay

,

ganun

naman

talaga

ako

dati

pa.

Maaga

pumasok

.

Lagi

nga

akong

nauuna

sa

klase

.

Siguro

naman

bukas

na

yung

room

dahil

sa

guard o

kaya

sa

janitor.

Naligo

na

ako

.

Nagbihis

ng uniform.

Kumain

.

Nag-toothbrush

.

Tumingin

sa

salamin

. Then check

ulit

ng

gamit

and off to

school.

Medyo

madilim-dilim

pa

nga

nung

umalis

ako

. Mag-6:00 pa

lang

kasi

,

pasikat

pa

lang

yung

araw

.

Naglakad

na

lang

ako

dahil

exercise

na

rin.

Pagkadating

ko

sa

school,

wala

pang tao

maliban

sa

mga

guard at kung

anik-anik

pa

na

staff ng school. Eh

mabait

naman

si

manong

guard,

matanong

nga.

“May

dumating

na

po

bang

estudyante

?

Gandang

umaga

po

.“

“

Ayan

ka

na

naman

,

si

Early bird.

Pero

ngayon

, may

nauna

na

sa

iyo

eh.

Ibang

section

yun

alam

ko.

Di

mo

yata

yun

classmate“

’

Di

ko classmate.

Sabagay

,

ibig

sabihin

ako

ang

nauna

ngayon

sa

klase

ko.

Pero

,

paano

naman

nalaman

ni

manong

guard

na

’di ko

nga

classmate

yun

eh

iba

na

ang

mga

classmate ko

ngayon

?

Ewan.

Pagkadating

ko ng room,

nagulat

ako

.

Ako

pala

manong

guard ha

ang

Early Bird? You’re wrong. May

nauna

na

sa

akin.

Pero

’di

ako

sad. Classmate ko din.

Nakita

ko

ang

parehong

figure.

Nakaupo

sa

sulok

ng room,

nakayuko

,

tahimik

,

gwapo

pero

misteryoso

.

Mapapaisip

ka

talaga

bakit

ganun

siya.

Eh

di

si

Daryll

…

The Diary, Chapter 4:

Chapter 4 :

4

“

Ikaw

pa

lang

ang

dumating

?“

nagulat

naman

ako

.

Nandun

pa

siya

sa

sulok

at

nakaupo

.

Wow LJ,

maghintay

ka

na

naman

ng 48 years

wala

pa ring

sagot

. Anyways, never mind

na

lang

ulit

. Obvious

naman

’di

ba

siya

pa

lang

ang

tao? Tanga

ka

talaga

!…

“

Maaga

ka

rin

palang

pumapasok

.“

Hindi

ba

ako

nananaginip

?!?

Nagsalita

siya

.

OMG

!

“

Dati

pa.

Nakasanayan

ko

na

kasi

eh.“

“

Ako

rin

eh.

Maaga

akong

pumapasok

,

ayoko

kasing

lumakad

sa

corridor ng

maraming

tao…“

“

Bakit

naman

?“

“

Ayoko

lang

.“

Grabe

!

Ang

ayos

na

naman

ng

sagot

niya

.

Pumapasok

siya

ng

maaga

dahil

ayaw

niyang

maglakad

sa

corridor

kapag

maraming

tao

na

.

Dahil

ayaw

lang

niya

?

“

Pwede

bang

magkwento

ko

tungkol

sa

iyo

?

Tapos

ako

naman

.

Para

makilala

naman

kita

.

Ang

tahimik

mo

kasi

.

Napakahirap

mong

i-predict

.“

“Hindi interesting

ang

buhay

ko.

Walang

espesyal

.

Ikaw

na

lang

ang

magkwento

.“

“’Di

pwede

yun

,

kailangan

ikaw

rin

. O

sige

,

ako

na

lang

ang

mauuna

.“

Tapos

nun,

nagkweto

na

ako

sa

kanya

.

Di

ko

alam

kung

nakikinig

ba

siya

sa

akin o

mukha

lang

akong

tanga

dito

na

nagkwekwento

samantalang

yung

kausap

ko eh

nakayuko

lang

,

tahimik

at

hindi

nagsasalita

.

“…

tapos

ayun

,

dito

kami

lumipat

kaya

dito

na

ako

nag-aral

.

Marami

na

rin

akong

naging

kaibigan

dito

,

yun

nga

lang

wala

akong

kakilala

at

naging

classmate

ngayon

sa

section

na

ito

“

Tinignan

ko

siya

,

wala

man

lang

siyang

reaksyon

sa

kinuwento

ko.

Sayang

lang

ang

effort. ’Di bale,

mas

ok

na

rin

to at least

nagsasalita

siya

sa

akin

kahit

papaano

.

“O,

ikaw

naman

Daryll

!

ako

na

ang

nauna

eh.“

“

A-ako

?

Ahhh

…“

Magsisimula

nang

bumuka

yung

bibig

niya

ng may

biglang

dumating

na

isa

pa naming classmate.

Si

Rico.

“Oh, kayo pa

lang

?

Sabagay

maaga

pa

naman

.“

“

Oo

kami

pa

lang

.

Pero

malapit

na

rin

sigurong

dumating

yung

mga

yun

.“

Bigla

na

lang

tumayo

si

Daryll

sa

pagkakaupo

niya

sa

sulok

,

kinuha

niya

yung

bag

niya

at

lumabas

ng room.

Ano

na

namang

problema

nun?

“

Saan

pupunta

yun

?“

“

Di

ko

alam

eh.“

Sayang

naman

.

Magkwekwento

pa

naman

sana

si

Daryll

kung

hindi

dumating

si

Rico.

Haay

!

Sayang

talaga.

“

Ang

misteryoso

ng

lalaking

yun

. Ewan ko

ba

, ’di

mo

maintindihan

.

Ang

tahimik

,

laging

nag-iisa

,

madalas

pang

nakayuko

. Hindi

mo

malaman

kung

bakit

ganun

siya

. Hindi

naman

yan

ganyan

dati

eh.“

“

Anong

ibig

mong

sabihin

na

hindi

siya

ganyan

dati

?“

“

Naging

clasmmate

ko

siya

nung

elementary.

Ang

dami

ngang

nagkakagusto

diyan

dahil

palangiti

,

hindi

siya

suplado

.

Malapit

yan

sa

mga

babae

nun,

lahat

yata

kaibigan

nya

na

. Eh

lumipat

na

ako

ng school

kaya

’di ko

na

alam

kung

anong

nangyari

.

Ang

alam

ko,

ang

kilala

kong

Daryll

nun eh

masaya

palagi

.

Nakangiti

,

hindi

nakayuko

at

palakaibigan

.

Ngayon

,

kabaligtaran

na

yata

.“

“Malay

mo

, may

mga

pagbabago

naman

talaga

sa

ugali

natin

.“

“

Pero

,

pagbabago

na

ganun

na

lang

ang

pagkakaiba

doon

sa

dati

?

Ibang-iba

talaga

sa

dati

“

Sabagay

, may point

siya

.

Dati

pala

siyang

masayahin

,

pero

ngayon

bakit

hindi

na

?

Napapaisip

na

naman

ako

.

Ano

kayang

nangyari

?

Ang

gulo

.

Ayokong

mag-isip

ng

mag-isip

.

Baka

mabaliw

lang

ako.

“

Alam

ko

rin

,

lahat

ng

babaeng

nagkagusto

sa

kanya

ngayong

high school,

lahat

tinurn-down

niya

.

Wala

siyang

nililigawan

,

walang

pinopormahan

.

Bihira

lang

makipag-usap

.

Pero

sa

kabila

nun,

marami

pa ring may gusto

sa

kanya

…“

“

Sa

yo

rin

naman

ah,

marami

ring

nagkakagusto

..“

“Hindi

naman

.

Pero

kung

meron

man,

kinakaibigan

ko

hindi

ko

tinu-turn

down gaya ng

ginagawa

niya

.“

Wow. Bait

naman

. Eh,

magkaiba

naman

kayo ng

ugali

ni

Daryll

.

Siya

,

bilang

lang

ang

sinasabi

.

Buti

pa

’tong

si

Rico,

ang

daming

kwento.

Maya-maya

pa eh

dumami

na

kami

.

Nagdatingan

na

yung

mga

classmates

namin

dahil

malapit

na

rin

naman

ng

mag-time

.

Si

Daryll

nakita

ko

sa

labas

ng room,

dala

yung

bag

niya

at

papasok

na

rin

.

Bigla

na

lang

may

sumigaw

ng “I love you

Daryll

!“

sa

labas

.

Dire-diretso

lang

siya

ng

lakad

.

Nakayuko

.

Hanggang

sa

makapasok

na

siya

sa

room.

Tinitignan

nga

siya

ng

buong

klase

. Kung

ako

naman

din

ang

nasa

kalagayan

niya

eh

maiilang

rin

naman

ako

.

Umupo

siya

sa

upuan

sa

tabi

ko at

pinatong

yung

kamay

niya

sa

desk at

sinandal

niya

yung

ulo

niya

.

Di

ko

alam

kung

natutulog

ba

siya

o

nahihiya

lang

.

Tinignan

ko

siya

,

tahimik

pa

rin.

Tinignan

ko

sa

labas

yung

mga

babae

na

sumigaw

. Fans Club?

Di

ko

alam

.

Tapos

lumapit

yung

isa.

“Miss, classmate

mo

si

Daryll

di

ba

?“

“

Oo

,

bakit

?“

“

Pwede

,

pakibigay

naman

ito

sa

kanya

.

Pakisabi

na

rin

na

mag-aantay

ako

.“

“

Ahh

, o

sige

.“

“Thanks ha.”

Tapos

tumakbo

na

yung

babae

.

Siguro

Sophomore

yun

.

Ano

naman

kaya

itong

pinabibigay

niyang

papel

na

mabango

pa

kay

Daryll

? Hmm…

Love Letter….

The Diary, Chapter 5:

Chapter 5 :

5

Pumasok

na

ako

sa

room,

pagkatapos

ibigay

nung

babae

yung

love letter

nya

para

kay

Daryll

.

Sabagay

, may

itsura

naman

talaga

si

Daryll

.

Ang

lakas

ng dating.

Bukod

pa

dun

,

talagang

mapapaisip

ka

sa

kanya

, kung

ano

ba

talaga

yung

tinatagao

niya

.

Wala

pang

nakakapagpaamin

sa

kanya

,

kasi

parang

ilang

siya

sa

bagay

na

yun

.

First Subject, Chemistry… Wow!

Pakilala

ever

lang

naman

.

Ok

lang

,

kahit

papaano

nakakapagdaldal

na

ako

sa

mga

bago

kong

classmate

kahit

na

yung

katabi

ko,

nagsasalita

rin

pero

mas

madalas

tahimik

.

Ok

lang

.

Basta

,

bibigyan

ko

siya

ng time

para

makagaanan

ako

ng

loob

para

naman

mai-share

niya

kung may

problema

ba

siya

o

wala

.

Next Subject, Physics.

Ok

naman

,

Nag-discussed

lang

tungkol

sa

Vector and Scalar Quantity.

Pinadefine

din

ang

Physics.

Haay

!

Ilang

minuto

lang

…. Break

na

! Yes!

Nagsilabasan

na

lahat

. May

mga

natira

pa

rin

naman

.

Kasama

sa

mga

lumabas

ng room e

si

Daryll

.

Oo

nga

pala

,

di

ko pa

naibibigay

yung

letter

niya.

“

Daryll

,

sandali

lang

..“

Huminto

na

naman

siya

nang

hindi

man

lang

lumilingon

.

Bakit

ganito

to?

Naku

LJ!

Masanay

ka

na

…

“May

nagpapabigay

nga

pala

sa

iyo

kanina

.“

sabay

abot

naman

ako

sa

kanya

nung

letter.

Tinignan

niya

yung

letter.

Pero

parang

wala

naman

sa

kanya

.

“

Sabi

pa

niya

,

maghihintay

daw

siya

sa

iyo

. Ewan  ko kung

ano

yun

.

Basta

yun

yung

sinabi

niya

tapos

tumakbo

na

. Girlfriend

mo

ba

siya

?“

Shut up LJ! Kung

anu-ano

yang

itinatanong

mo

sa

kanya

. Kung girlfriend man

niya

,

ano

naman

sa

yo?… phew! nonsense

na

naman

ako

. Hindi

na

naman

ako

sinasagot.

“Hindi. Hindi ko

nga

siya

kilala

.“

Ibig

sabihin

yung

babae

eh, plain admirer

lang

niya

.

Ang

tibay

!

Ang

lakas

ng

loob

!

Siya

pa

ang

nanliligaw

kay

Daryll.

Binasa

niya

yung

letter. Ewan ko

pero

blangko

ang

reaksiyon

ng

mukha

niya

.

Walang

emosyon

. Hindi

mo

malaman

kung

ano

yung

iniisip

niya.

“

Pakisabi

sa

nagbigay

nito

,

hindi

ako

pupunta

.

Maghintay

siya

kung gusto

niya

.

Wala

akong

pakialam

.

Tsaka

,

itapon

mo

na

rin

yan

,

hindi

ko

kailangan

ng

basura

.“

Ano

ba

tong

lalaking

to!

Babae

na

nga

ang

lumalapit

,

ang

pakipot

pa.

Tsaka

hindi

ko

nga

kilala

yung

babae

na

yun

eh.

Alam

ko

yung

mukha

,

pero

hindi

ko

alam

ang

pangalan

.

Tsaka

,

san

ko

naman

hahanapin

yun

dito

sa

campus?

“

Teka

lang

,

ano

bang

pangalan

nun? Hindi ko

nga

siya

kilala

.“

“

Basahin

mo

na

lang

yan

kung gusto

mo

. Hindi ko

na

binasa

yung

pangalan

,

wala

akong

pakialam

kung sino

siya

.

Sabihin

mo

sa

kanya

yung

sinabi

ko“

Tapos

lumabas

na

siya

na

yung

kamay

niya

nasa

bulsa

. Hindi

naman

siya

nakayuko

ngayon

pero

mag-isa

lang

siya

.

Anong

gagawin

ko?

Susundin

ko

ba

yung

sinabi

niya

?

Teka

nga

mabasa

nga

ito

,

di

naman

siguro

masama

dahil

sinabi

naman

niya

at

para

malaman

ko

yung

pangalan.

Dear

Daryll

,

Siguro

nagtataka

ka

kung sino

ako

at

bakit

ako

sumulat

sa

iyo

.

Dederetso

na

ako

sa

point ko.

Oo

,

isa

ako

sa

mga

babaeng

laging

tumitingin

sa

’yo at

isa

rin

sa

mga

yun

na

sana eh

lingunin

mo

man

lang

. Kung

ok

lang

sa

’yo,

magkita

naman

tayo

sa

likod

ng Bldg. A,

uwian

5:30 pm. Sana

makapunta

ka

talaga

. Gusto

kasi

kitang

makausap

man

lang

at

makilala

. Gusto

kita

.

Dito

na

lang

.

Jonalyn

Ano

?

Anong

gagawin

ko?

Wala

man

lang

year at section

na

nakalagay

.

Wala

ring room no. o building man

lang

ng

babaing

to.

Sige

na

nga

…

tama

.

Ako

na

lang

ang

pupunta

mamaya

sa

likod

ng Building A,

isosoli

ko

na

lang

itong

sulat

kesa

naman

itapon

ko gaya ng

sabi

ni

Daryll.

“

Lj

!“

“

Oi

Rico…“

“

Ano

ba

yang

sulat

na

yan

? Tara kain

tayo

.“

“

I-ito

?

Wala

. Tara kain

tayo

.“

Sinama

ako

ni

Rico

sa

cafeteria.

Nung

magbabayad

na

ako

eh

inunahan

ba

naman

ako

.

Ililibre

na

lang

daw

niya

ako

, since new friends at new classmates

naman

kami

.

Tsaka

hindi

raw

siya

nagpapalibre

sa

babae.

Pagkatapos

namin

kumain

,

nabusog

talaga

ako

.

Grabe

!

Ang

dami

ba

namang

pagkain

ang

binili

. At may

take-out

pa ko!

Kasi

naman

,

hindi

ko

naubos.

Nung

naglalakad

na

kami

ni

Rico

sa

corridor ng building

namin

,

madadaanan

kasi

namin

yung

CR ng boys at girls.

Ang

daming

babae

doon

sa

labas

nung

Cr

,

nakakapagtaka

.

Pero

, CR

yun

eh,

bakit

pa

ako

magtataka

?

Sakto

namang

lumabas

si

Daryll

sa

CR ng boys.

Basa

yung

buhok

niya

kaya

wet look

siya

.

Ang

cute

nga

niya

.

Bagay

naman

.

Binasa

niya

yung

buhok

niya

tsaka

basa

rin

yung

mukha

niya

.

Naghilamos

yata

.

Nag-hi

sa

kanya

yung

mga

babae

pero

tinakbuhan

lang

niya

yung

mga

babae

.

Suplado

?

Siya

,

baka

talagang

ganun

lang

siya.

“

Tingnan

mo

,

tinakbuhan

lang

niya

yung

mga

babae

.

Mukhang

nakikipagkaibigan

lang

naman

sila

“

Hindi ko

maipagtanggol

si

Daryll

kay

Rico.

Tama

naman

kasi

siya

.

Nakikipagkilala

yung

mga

babae

,

tinakbuhan

niya

.

Talaga

kayang

iwas

lang

siya

sa

mga

tao? O

misteryoso

lang

talaga

.

Sa

room

naman

,

nagsasalita

naman

siya

kahit

sa

iba

pa naming classmate

bukod

sa

akin,

pero

tahimik

siya

madalas.

Lumipas

dalawa

pa naming subject English

tsaka

Geometry.

Naglunch

break

na

rin

. Obviously,

uuwi

ako

ng

bahay

.

Pagbalik

ko

sa

room,

nakipagdaldalan

na

naman

ako

.

Maingay

na

nga

ako

sa

klase

.

kabaligtaran

kami

nung

katabi

ko. Kung

siya

tahimik

,

ako

maingay

. Kung

siya

misteryoso

,

ako

showy.

Ganun

talaga

!

Magkaiba

kami

eh.

Hindi ko

na

namalayan

, mag-5:30

na

pala

.

Kailangan

ko

palang

i-meet

yung

babae

doon

sa

Building At

Isosoli

ko

yung

letter

niya

. Hindi ko

itatapon

gaya

nga

ng

sabi

ni

Daryll

.

Tama

,

pupunta

ako

.

The Diary, Chapter 6:

Chapter 6 :

6

Pagkatapos

ng

klse

eh

uwian

na

.

Umalis

na

kaagad

ako

ng room

para

pumunta

doon

sa

likod

nung

Bldg. A.

Baka

nandun

na

yung

babae

.

Si

Daryll

, nowhere out of sight

na

.

Syempre

,

wala

namang

pakialam

sa

mundo

yun

kaya

tiyak

na

umuwi

na

yun

.

Ako

naman

naglakad

na

papunta

 

doon

sa

likod

ng Bldg A.

Tahimik

nga

dito

, at

lalo

na

ring

sigurado

na

walang

istudyante

na

makakakita

kung sino man

ang

gusto mong

i-meet

sa

lugar

na

ito

.

Nakuh

naman

!

Yung

babae

na

yun

,

bakit

kasi

dito

pa.

Paglakad

ko

doon

eh

ingat

na

ingat

ako

.

Tapos

may

boses

ng

babae

na

nagsalita

ng… “

Daryll

?“…

napansin

kong

nagulat

siya

nung

nakita

niya

ako

.

“Sorry ha,

nadisappoint

ba

kita

?“

“May

imi-meet

ka

ba

dito

?

Ikaw

yung

babae

na

pinagbigyan

ko

nung

sulat

para

kay

Daryll

di

ba

?“

“Hindi.

wala

akong

imi-meet

dito

.

Tama

,

ako

yung

classmate

ni

Daryll

.

Oo

nga

pala

,

nandito

ako

para

ibalik

itong

sulat

mo

sa

kanya

…“

“

Bakit

…ba-?

“

Pasensya

ka

na

ah.

Inabot

ko

na

yan

kay

Daryll

kanina

. Eh…“

Wag

ka

magkakamali

LJ

na

sabihin

yung

mga

masasakit

na

salitang

binitiwan

ni

daryll

kanina

.

Tiyak

na

maiiyak

to.

Ok

lang

naman

siguro

na

magsinungaling

ka

muna

.

“Thank you

daw

diyan

sa

sulat

.

Na-appreciate

niya

.

Kaya

lang

,

hihingi

daw

siya

ng sorry

dahil

hindi

siya

makakapunta

kaya

ako

na

lang

pinapunta

niya

dito

.

Pinababalik

niya

ito

kasi

nabasa

naman

na

daw

niya

“

“

Talaga

?

Ok

lang

sa

akin kung

hindi

siya

makakapunta

.

Baka

busy

siya

.

Ang

saya

ko

naman

,

nabasa

niya

to?

Tsaka

naapreciate

niya

?

“Ha?

O-oo

naman

.

Si

Daryll

pa.“

“

Akala

ko

kasi

suplado

siya

gaya

nung

ginawa

niya

sa

ibang

babae

na

gusto

siyang

imeet

dito

.

Kagaya

nung

ginawa

niya

sa

friends ko…

Naiyak

nga

sila

eh.

Tiyak

ko

kapag

naikwento

ko

sa

kanila

yung

sinabi

mo

sa

akin

na

sabi

ni

Daryll

,

maiinggit

sila

tiyak

,

kahit

na

hindi

siya

nakapunta

ok

lang

.

Ang

saya

ko

talaga

.

Sige

pala

mauna

na

ako

.

Uuwi

na

kasi

ako

eh.

Ingat

ka

ha.“

“

O-oo

naman

.

Ingat

ka

din…“

“

Pakisabi

nga

pala

kay

Daryll

na

hindi

lang

siya

gwapo

,

ang

bait pa

niya

.

Pakisabi

na

rin

na

alam

ko

na

hindi

siya

gaya

nung

iniisip

ng

iba

na

suplado

at weird“

Umalis

na

yung

babae

.

Ang

bigat

sa

pakiramdam

.

Tama

kaya

yung

ginawa

ko? Hindi ko

sinabi

yung

mga

dapat

na

sinabi

ko

sa

kanya

.

Lahat

kabaligtaran

.

Lahat

magaganda

.

Ayoko

kasi

makita

yung

reaksiyon

niya

,

tiyak

masasaktan

siya

.

Siguro

rin

…

kapag

nalaman

to

ni

Daryll

,

baka

magalit

sa

akin

yun

. Sana

di

na

lang

niya

malaman.

May

ilang

minuto

rin

akong nakatayo doon sa Likod ng Bldg. A at nakasandal lang doon sa pader. Napag-isipan ko nang umuwi. Pero nung papaalis na ako, may narinig akong tao galing doon sa likuran pa… Yung mukha niya halong lungkot at galit. Di ko alam kung tatakbo ba ako o ano… si Daryll naman siya…

Hinawakan niya ako sa dalawang braso ko nang mahigpit nung paalis na ako. Galit siya sa akin alam ko. Ang higpit. Sa sobrang higpit masakit nga eh…

“Aray ko! Ano ka ba! Bitiwan mo nga ako!”

“Bakit mo sinabi yun! Ha! Ano bang problema mo! Sabi ko, sabihin mo sa kanya wala akong pakialam sa kanya, maghintay man siya! At hindi ko kailangan ng basura niya! Pero anong ginawa mo! Binaliktad mo…”

“Aray!” sabay bitiw naman niya sa akin

“Wala akong problema! Ikaw ang may problema! Sa tingin mo ba, magiging masaya ka ba kung lahat ng babae na lumalapit sa yo tinatakbuhan mo at tinuturn-down mo? Ha? Ang hirap sa yo, nahihirapan kang mag-open ng nararamdaman mo sa iba. Gusto mo lahat na sayo lang. Makasarili ka!… kung kasalanan ko yung nangyari kanina, sorry! Masaya ka na?”

Tumakbo na ako. Ang alam ko lang naiwan siya doong nakatayo na nakaharap sa pader. Hindi ako naiiyak, naiinis ako. Pero sa isang banda, kasalanan ko rin naman nabaliktarin ang lahat… ano ba namang pakialam ko sa kanya? Kung ganun yung gusto niyang mangyari, wala na ako doon. Eto kasi ang hirap sa akin. Pakielamera.

Palabas na ako ng gate. Nakasalubong ko si Rico at yung ilang classmates namin. Pauwi na rin sila siguro.

“O sige. Mauna na kayo…” Sabay lumapit siya sa akin “Anong problema? Bakit ganyan yang mukha mo?”

“Wala naman. Inasar lang kasi ako nung mga classmates ko dati.”

“Yun lang ba? Wag mong intindihin yun. Pauwi ka na ba? Tara hatid na kita. Tingnan mo madilim na”

Oo nga pala. Madilim na at nakakatakot pa naman doon sa street namin. Minsan nagkalat pa naman nag mga addict doon. Sige na nga.

“Sige. Ok lang ba sa yo?”

“Oo naman tara.”

Sumakay kami ng jeep kaya mabilis lang kami na nakarating sa kanto namin. Nagthank you na lang ako kay Rico nung makarating na ako sa bahay. Tapos umalis na siya. Buti pa yun eh… mabait. Madaldal.

Kumain na kami ng hapunan tapos nagpalit na ako ng damit. Nagsulat ako sa bestfriend kong Diary, lahat ng nangyari at lahat ng inis ko. Bwisit!

Next day, syempre maaga na naman akong papasok. Kahit ayokong pumasok ng maaga dahil alam kong nandun na si daryll, wala na akong magagawa eh nakasanayan ko na ito. Hindi ako pumasok ng maaga para magpapansin din sa kanya. Ang alam ko, naiinis ako sa kanya.

At syempre, magkakamali pa ba ako? Nandun na naman siya sa parehong posisyon. Hindi ko siya pinansin gaya nung ginawa ko kahapon na batiin siya kadarating pa lang. Siya tahimik lang, hindi man lang lumingon. Wala rin akong pakialam. Pero nagulat na lang ako…

Tumayo siya at tumabi sa akin…

The Diary, Chapter 7:

Chapter 7:

7

Nagulat

ako

nung

tumabi

siya

sa

akin.

Pero

hindi

siya

nakaharap

sa

akin,

nakatalikod

siya

.

Ano

na

namang

gusto

niyang

palabasin

?

Ang

gulo

talaga

nito

.

Kasi

naman

eh..

Kasi

naman

.

“Ah…

hindi

ako

magso-sorry

sa

’yo

sa

nangyari

kahapon

.“

“

Kahit

ako

.

Oo

,

kasalanan

ko

na

iba

yung

sinabi

ko

sa

kanya

.

Pero

nakaganti

ka

na

,

ang

sakit

ng

mga

braso

ko.“

“Hindi

niyo

kasi

ako

naiintindihan

.

Mas

gusto ko

na

ganito

ako

.“

“

Talagang

hindi

ka

namin

maiintindihan

.

Kasi

wala

ka

namang

sinasabi

.“

“

Dahil

ayoko

.

Wala

akong

tinatago

.

Wala

.

Bakit

ba

hindi

kayo

naniniwala

na

ganito

lang

talaga

ako

?

Bakit

ba

ang

daming

nagtatanong

sa

akin kung

ano

daw

ba

ang

problema

ko?“

“

Iba

kasi

yung

kinikilos

mo

sa

sinasabi

mo

.

Lagi

kang

nakayuko

,

nag-iisa

,

tahimik

.

Ginagawa

yun

ng

mga

may

problema

“

Pagkatapos

kong

sinabi

yun

,

hindi

na

siya

nagsalita

.

Walang

nagsasalita

sa

amin.

Tahimik

kami

parehas

.

Nakakabingi

.

Kaya

nga

nung

nagdatingan

na

yung

mga

classmates

namin

,

laking

pasasalamat

ko

dahil

umingay

na

.

Ok

naman

yung

klase

,

buti

nga

hindi

boring.

Nag-check

ako

nung

locker ko

nung

breaktime

na

.

Pero

nakakapagtaka

,

bakit

nasa

locker ko

itong

mga

sulat

na

to.

“

Daryll

, To

Daryll

, … Eh

kay

Daryll

lahat

itong

sulat

na

to ah?

Bakit

nasa

locker ko?

Baka

naman

akala

nila

na

yung

locker ko eh locker

niya

…

nakakainis

naman

sila

!

Yung

mga

sulat

nila

dito

pa

nila

ihuhulog

sa

locker ko! Kung

susulat

lang

din

sila

, wag

na

silang

mandamay

.“

Pagbalik

ko

sa

room,

konti

pa

lang

ang

tao.

Nageenjoy

pa

siguro

sila

sa

cafeteria ng

daldalan

.

Naupo

na

lang

ako

doon

sa

upuan

ko,

hihintayin

ko

si

Daryll

para

maibigay

ito

sa

kanya

.

Paglingon

ko, may

nagbato

sa

akin ng hotdog sandwich. WOW!

sarap

ah…

yung

pinakamalaki

pa

yung

binili

.

“

Para

san

to?“

“

Kumain

ka

muna

.

Masama

ang

nagpapalipas

ng

gutom

“

“Thanks ha. Libre to ah.

Walang

bayad

.

Baka

bigla

mo

na

lang

akong

singilin

“

Haay

!

Mabuti

na

lang

at may

dala

siyang

pagkain

.

Nagugutom

na

rin

kasi

ako

.

Nakakainis

talaga

siya

,

bakit

kaya

hindi

pa

niya

nababanggit

ang

pangalan

ko?

Nakakahiya

naman

kung

sabihin

ko

sa

kanya

na

banggitin

niya

man

lang

kahit

minsa

.

Ay

Oo

nga

pal!

Bago

ko

makalimutan

…

“

Oo

nga

pala

,

ano

namang

ginagawa

ng

mga

sulat

nila

sa

locker ko?

Nakakainis

ha.

Baka

akala

nila

locker

mo

yung

locker ko“

“

Ako

ang

may

gawa

niyan

…“

“

Ikaw

?“

“

Oo

.

Ako

nga

.

Kasi

sabi

mo

di

ba

ayaw

mong

nakikita

na

nasasaktan

sila

.

Ayaw

mo

rin

na

tinu-turn

down ko

sila

.

Kaya

nilagay

ko

yan

sa

locker

mo

.

Ikaw

na

ang

magbasa

kung gusto

mo

.

Basura

lahat

yan

. Kung

ayaw

mo

silang

masabihan

ko

na

wala

akong

pakialam

sa

kanila

,

siguro

naman

mas

makabubuti

na

yan

.

Ayaw

mo

namang

itapon

ko.“

“Eh

para

sa

iyo

lahat

yan

ah,

bakit

naman

ako

ang

magbabasa

?

Oo

ayaw

kong

nasasaktan

yung

mga

babae

,

pero

syempre

,

dapat

ikaw

ang

nagaapreciate

niyan

hindi

ako

“

“

Wala

akong

pakialam

sa

gusto

nilang

sabihin

.

Itatapon

ko

rin

naman

lahat

yan

. At

wala

akong

pakialam

sa

gusto

nilang

sabihin

.

Itatapon

ko

rin

naman

lahat

yan

. At

wala

akong

pakialam

kung sino man

sila

“

Yumuko

siya

na

parang

anyong

matutulog

.

Hmp

!

Bwisit

!

Ang

sungit

nito

.

Ibabalik

ko

na

lang

lahat

ito

kesa

itapon

.

Kawawa

naman

kasi

sila.

Maya-

maya

pa, may

dumating

.

Dumating

yung

babae

na

nakikipag

-meet

kay

Daryll

kahapon

sa

likod

ng Bldg. A.

Lagot

na

.

Tinawag

nung

isa

naming classmate

si

daryll

dahil

ipinapatawag

daw

nung

babae

.

Tumayo

naman

siya

at

lumapit

doon

sa

pinto at

kinausap

yung

babae

na

naghihintay

sa

kanya

.

Ako

naman

,

nakinig

sa

usapan.

“Ah,

Daryll

,

ako

nga

pala

yung

sumulat

sa

iyo

kahapon

na

nakikipag-meet

sa

likod

ng Bldg. A“

Si

Daryll

naman

nakayuko

lang

. Hands on his pocket.

Di

mo

nga

alam

kung

nakikinig

siya.

“Gusto ko

lang

mag-thank

you

dahil

ang

bait

mo

pala

talaga

.

Kahit

na

hindi

ka

nagpunta

kahapon

,

ok

lang

. At

masaya

ako

dahil

naapreciate

mo

yung

ginawa

ko.“

“

Tapos

ka

na

ba

?“

“Ha-?”

“Kung

tapos

ka

na

, wag

mo

na

akong

pupuntahan

dito

. At wag

na

wag

mo

rin

akong

bibigyan

ng

mga

basura

mo

.

Dahil

habang

na

sa

iyo

pa

lang

itapon

mo

na

, wag

mo

nang

hintayin

na

itapon

ko pa

yun

sa

para

sa

’yo“

Napapaluha

na

yung

babae

.

Grabe

naman

to!

Ang

sakit

nun ah!

Kaya

tumayo

na

ako

at

nakialam

…

“

Nakuh

miss!

Pagpasensyahan

mo

na

siya

.

Badtrip

lang

kasi

siya

ngayon

kaya

ganyan

siya

“

“

Tumahimik

ka

nga

.

Totoo

lahat

ng

sinabi

ko.

Ano

pang

hinihintay

mo

?

Alis

!

Alis

na

!

Tumakbo

na

yung

babae

.

Umiiyak

nga

siya

eh.

Ikaw

ba

naman

eh

ipahiya

sa

harap

ng maraming estudyante.Kasalanan ko ito eh! Pinaasa ko pa siya. Pinipilit kong pagandahin yung image ni Daryll sa kanya. Kung may dapat sisihin, ako yun.

“Ano na ba! Tingnan mo yung ginawa mo! Hindi ka ba naaawa na napapaiyak mo sila?”

“Hindi. Magsasawa rin sila. Kapag nalaman nila na ganito ako, titigil din yang mga yan”

Tapos umalis siya at umupo. Nakayuko na naman siya. Malungkot yung mukha niya. Tahimik na naman. Sabi ni Rico, hindi siya ganito dati… hindi kaya ginagawa lang niya yun para lumabas na masama sa iba? Ang gulo. Ngayon ang lungkot-lungkot ng mukha niya. Ginusto rin kaya niya yung mga ginawa niya? Kasi sa tingin ko, hindi. Kung titignan mo siya, hindi siya matigas na parang bato. Yung mukha niya malungkot.

Mabilis naman yung mga nangyari. Nagklase kami. Natawag pa nga si Daryll sa recitation sa Statistics namin. Akalain mo, nagrerecite pala siya. At siya pa ang nagbigay ng exact meaning ng statistics ng walang binabasa. Galing! Yun nga lang, misteryoso.

Nung uwian na, nakalabas na ako ng gate. Naglakad-lakad ako ng kaunti. Hinarang ako ng isang grupo ng mga babae. Ano to? Bakit? Tapos lumabas yung babae na sinigawan ni Daryll kanina at narinig kong sinabi niya na “Oo siya yun”

“Oi, ano bang problema mo?”

“Ako? wala akong problema? Bakit ba? Uuwi na ako eh.”

“Ang kapal naman ng mukha mo! Matapos mong gawin yun!”

“Bakit? Ano bang kasalanan ko sa inyo?”

“Sa amin wala, pero sa kanya meron.” sabay turo doon sa babae na sinigawan ni daryll.

“Bakit sinabi mo na naapreciate ni Daryll yung ginawa niya? Bakit iba yung sinabi mo sa kanya sa sinabi ni Daryll?”

“Ayoko kasi siyang masaktan.”

“Kaya pala napahiya siya kanina nung puntahan niya si daryll sa room niyo. Sinigawan siya. Lumabas pa siyang kaawa-awa. Kasalanan mo yun. Nag-expect pa naman siya.”

“Jonalyn! Gumanti ka na sa malditang to!”

Lumapit yung Jonalyn sa akin…

“Sasampalin lang naman kita. Yung una, para sa pamamahiya mo sa akin. Pangalawa, dahil lumabas akong kaawa-awa”

“Ang tatapang niyo. Palibhasa, nasa labas kayo ng school”

Nung sasampalin na niya ako. Hindi ako makagalaw dahil hinawakan ako nung dalawa niyang kasama. Natigilan sila. May dumating. Savior.

Ang misteryosong si Daryll.

The Diary, Chapter 8:

Chapter 8:

8

Nakita

kong

nag-panic

sila

nung

padaan

si

Daryll

.

Pero

hindi

pa

rin

nila

ako

binibitiwan

.

Ang

kaibahan

lang

,

mas

maluwag

na

yung

pagkakahawak

nila

sa

akin

ngayon.

“Girl,

si

Daryll

!“

“

Ooops

, wag

kang

pahahalata

,

masisira

ang

image

natin

sa

kanya

“

Tapos

dinaanan

lang

kami

ni

Daryll

. As in,

OO

dumaan

lang

siya

.

ANO

’TO?

Akala

ko pa

naman

savior

na

siya

.

Wala

pala

siyang

pakialam

.

Nakakainis

talaga

siya

!

Akala

ko

talaga

ililigtas

niya

ako

.

Sabagay

,

asa

ka

pa LJ…

Nung

makalagpas

na

siya

sa

amin,

tinitignan

pa

rin

nung

tatlo

si

Daryll.

“

Akala

ko

hihinto

na

siya

para

iligtas

itong

babae

na

to.

Magkaklase

pa

naman

sila

“

“

Oo

nga

.

Kinabahan

ako

dun

ah!“

Bigla

na

lang

huminto

sa

paglalakad

si

Daryll

. 

Mga

limang

hakbang

siguro

malayo

sa

amin.

Nagsalita

siya

habang

nakatalikod

. Hindi man

lang

lumingon.

“Kung

ano

man yang

binabalak

niyo

, wag

niyong

ituloy

.

Baka

sa

susunod

,

makalimutan

kong

babae

kayo“

Ano

?

Nagsalita

na

naman

siya

ng

hindi

man

lang

humaharap

.

Nakatalikod

sa

amin.

Ganyan

naman

siya

lagi

.

Binitiwan

ako

nung

dalawang

babae

na

humahawak

sa

akin.

Tumakbo

na

yung

tatlo

. Ouch!

Ang

sakit

na

naman

ng

mga

braso

ko.

Masyado

nang

nabugbog

ito

.

Masakit

pa

nga

yung

braso

ko

dahil

sa

higpit

nang

pagkakahawak

sa

akin

ni

Daryll

nung

nagalit

siya

,

tapos

ngayon

nadagdagan

pa

yung

sakit.

“

Daryll

!…

Sandali

lang

..“

Alam

kong

nakikinig

siya

. Gusto ko

lang

mag-thank

you…

“Gusto ko

lang

sana

magthan–

…“

naputol

yung

sasabihin

ko

“

Yung

dapat

na

mangyayari

sa

iyo

ngayon

,

dapat

lang

para

sa

iyo

dahil

binaliktad

mo

ang

lahat

. Wag mong

iisipin

na

niligtas

kita

,

dahil

hindi

.

Tsaka

tabla

na

tayo

sa

nangyari

…

wala

ka

nang

atraso

sa

kin,

ganun

din

ako

sa

’yo“

Pagkatapos

nung

sinabi

niya

yun

,

tumakbo

na

siya

…

ewan

ko,

di

ko

talaga

makuhang

magalit

sa

kanya

kahit

na

sinabi

pa

niyang

hindi

niya

ako

niligtas

…

dahil

para

sa

akin

niligtas

niya

ako.

Pagkauwi

ko

nang

bahay

,

naabutan

ko

yung

kuya

ko

na

kumakain

.

Kahit

na

madalas

kaming

mag-away

ng

kuya

ko,

malupit

naman

mag-advice

yan

kapag

may

problema

ako

.

Minsan

din, shoulder to cry on din

siya.

“

Lj

,

yung

cd

ko

ba

ng metallica

na

sa

’yo?“

“

Wala

.

Aanhin

ko

naman

yun

?“

Kumain

ako

kasabay

nung

daddy at mommy ko.

Tapos

,

umakyat

na

ako

.

Nakuh

?

nasan

na

ba

yung

diary ko???

Di

ko

talaga

makita

yung

diary ko. San

na

ba

yun

?

Dito

ko

lang

naman

yun

nilalagay

sa

drawer.

Bakit

wala

?

“Mommy,

nakita

niyo

po

ba

yung

notebook

dito

na

kulay

pink

na

may lining

na

blue?“

“

Ay

Oo

nga

pala

.

Nalimutan

ko

nang

ibalik

. Sorry

Lj

.

Naglinis

kasi

kami

kanina

.

Bakit

ano

ba

yung

notebook

na

yun

at

mahalaga

sa

iyo

?“

“

Wala

naman

po

.

Nasaan

po

ba

?“

“

Nasa

ibabaw

ng refrigerator.

Kunin

mo

na

lang

doon

.

Mabuti

na

lang

pala

at

hindi

ko

tinapon

kanina

.

Akala

ko

kasi

notebook

mo

pa

yun

nung

2nd year

ka

pa“

Haay

naku

!

Mabuti

na

lang

talaga

mommy at

hindi

mo

naitapon

.

Dahil

kung

hindi

,

iiyakan

ko

talaga

yan

.

Mahalagang-mahalaga

sa

akin

yun.

Pagkakuha

ko

nung

Diary ko

sa

baba,

nagsulat

ulit

ako

tungkol

sa

nangyari

sa

akin

kanina

.

Naguguluhan

na

talaga

ako

sa

kanya

.

Oo

naguguluhan

ako

sa

kanya

.

Di

ko

na

alam

…

nakatulog

na

pala

ako.

Thursday

na

.

Pagdating

ko

sa

school…

medyo

madilim

pa

pero

ok

lang

.

Bukas

na

yung

room.

Ineexpect

ko

na

nandun

na

siya

.

Pero

wala

.

Wala

siya

.

Nakakapagtaka

naman

.

Maagang

pumapasok

yun

ah?

Bakit

wala

pa

siya

?

Pero

bakit

ko

ba

siya

hinahanap

…

pakialam

ko

ba.

Nung

nasa

loob

na

ako

ng room,

nagsulat

na

lang

ako

ng assignment

habang

naghihintay

ako

ng

mga

darating

. May

naririnig

akong

tunog

.

Tunog

ng

gitara

.

Ako’y

Sa

Yo ng First Circle

yung

tinutugtog

.

Paglabas

ko ng room, may

nakaupo

sa

may Bldg. D.

Nakasandal

.

Sabi

ko

na

nga

ba

eh,

nandito

na

to…

si

Daryll

.

Marunong

siyang

maggitara

? Remember

Lj

,

pakisamahan

mo

siya

.

Niligtas

ka

niya.

“

Sabi

ko

na

nga

ba

eh

nandito

ka

.

Marunong

ka

palang

maggitara

?“

Pero

bigla

na

lang

niyang

niligpit

yung

gamit

niya.

“Obvious

ba

.

Naggigitara

nga

ako

eh.

Nakita

mo

naman

.“

Hmp

!

Sungit

!

Bwisit

na

to.

Lj

… be nice.

Kahit

ganyan

siya

… be

nice.

“

Kasi

naman

,

walang

nakakakita

sa

iyo

since first year

na

marunong

ka

pala

.

Di

mo

kasi

nilalabas

yung

talent

mo

“

“

Ikaw

marunong

ka

ba

?“

“

Nakuh

! Hindi eh.

Pero

gusto ko sana.

Kaya

lang

,

sabi

nila

mahirap

daw

eh.

Maraming

chords“

“

Sa

umpisa

lang

yun

.

Pero

kapag

sanay

ka

na

,

madali

na

.“

“

Ahh

,

sige

i-try

ko“

“Gusto

mo

turuan

kita

?“

“

Talaga

?

Ok

lang

sa

yo?“

“

Ganitong

oras

kita

tuturuan

.

Kaya

maaga

kang

pumasok

. Ayokong may

makakita

…“

“

Sige

.

Salamat

ha.“

“

Pwede

bang,

sa

yo

muna

itong

gitara

ko?

Kasi

,

ayokong

makita

nila

na

dala

ko

yan

.

Pwede

ba

?“

“

Oo

naman

.

Bakit

ayaw

mo

bang

malaman

nila

na

may talent

ka

diyan

?“

“

Bukas

.

Agahan

mo

.

Magsisimula

tayo

.

Madali

lang

yan

.

Basta

tuluy-tuloy

ka

lang

,

matututo

ka

.“

Haay

..

iniba

naman

niya

yung

usapan

…

hindi

niya

sinagot

yung

tanong

ko….

“

Paano

ka

naman

natuto

tumugtog

?“

“May

nagturo

sa

akin.

Sabi

pa

niya

,

turuan

ko

daw

yung

mga

gustong

matuto

gaya ng

ginawa

niya

.“

sabay

yumuko

siya

..

Natahimik

kaming

dalawa

.

Yumuko

na

naman

siya

.

Ano

ba

yan

!

Ok

na

nga

kanina

,

malungkot

na

naman

siya

ngayon

. Kung

ano

man

yun

,

di

ko

na

lang

itatanong.

“Tara

balik

na

tayo

sa

room.

Sa

’yo

muna

yan

.

Ingatan

mo

ha.

Mahalaga

sa

akin

yan

eh.“

Tapos

nun,

bumalik

na

kami

sa

room.

Ang

saya

ko

naman

!

Sa

wakas

,

matututo

na

ako

maggitara

! May

magtuturo

na

sa

akin…

kaya

lang

ang

aga

naman

masyado

.

Ibig

sabihin

,

maaga

akong

gigising

nito

araw-araw

.

Tama

magsisimula

na

kami

…

Bukas

……

bukas

na

….

The Diary, Chapter 9:

Chapter 9:

9

Pagbalik namin sa room, nandun na si Mona tsaka sa Rico. Nagtatanungan sila sa assignments. Sabagay, mauuna na ako… di naman ako balak sabayan sa paglakad ni Daryll eh.

“Lj, nagawa mo na yung assignment sa Statistics?”

“Di ko pa po tapos eh.”

“Paano ba yung Spearman Rank Correlation? Nakakalito kasi yun eh”

“Oo nga Rico. Tama ka diyan”

“Medyo nalito tin ako doon. Pero ok naman din”

“Marunong kang maggitara Lj?”

“Ako? Hindi.”

“Kanino yan?”

“I-ito? uhmm…”

Lj, wag mong sasabihin na kay Daryll yan. Ayaw niyang may makaalam di ba?

“Sa kaibigan ko sa ibang section. Hiniram ko lang”

Bigla na lang pumasok si Daryll. Tahimik lang. Wala man lang sinabing “Hi good morning” o kaya kahit “Hi” pwede na.

“Daryll, nagawa mo na yung assignment sa statistics?”

“Oo”

“Nakuha mo na? Anong sagot?”

“Nasa bag ko. Kunin nyo dun. Nandun na yung sagot”

Tapos lumabas na siya. Ang galing naman niya. Nakuha na niya yung sagot e samantalang pinapaself-study lang kami alam na niya kung paano? Wow. Ibig sabihin, nagpapakopya na siya.

Nagpunta ako sa locker ko, yung ritwal na lagi kong ginagawa kapag breaktime. Syempre, iniingatan ko yung gitara ni Daryll at baka masira. Mahalaga pa naman sa kanya yun. Kasi naman eh, bakit ba ayaw niya ipaalam na marunong siya nun. Dapat nga ipagmalaki pa niya yun.

Nung bumibili ako sa canteen, may nakasabay ako na mga babae. Pinag-uusapan nila si Rico.

“Tingnan mo! Ayun sa kaliwa, si Rico!!!”

“Oo nga noh! Ang gwapo niya talaga! Diyan pala ang room niya.”

“Girls… girls… tumingin kayo kung sinong parating

“Oh my God! Si Daryll!”

“Ang tahimik talaga niyan!”

“Pero ang cute naman niya. Alam mo ba, pag nagkaroon ng pagkakataon kakaibiganin ko yang si Daryll para naman malaman ko kung ano bang problema niya at napakatahimik niya. I’m sure, maiinggit sa akin yung mga tao dito”

“Hoy! Mangarap ka na lang”

“O sige. Pustahan tayo, lalapitan ko yan… kapag kinausap ako niyan at nahawakan ko si Daryll, lilibre mo ako ng lunch”

“hay nakuh! Susungitan ka lang niyan I’m sure”

“Manood ka”

Nung nilapitan niya si Daryll, ano pa nga bang aasahan mo kundi hindi lamang siya pinansin ni Daryll. Tumakbo siya sa kung saan pero hindi sa room. Sorry na lang sa inyo, ganun talaga siya.

Pagbalik ko sa room… nagulat talaga ako. Yung… yung gitara ni Daryll ginagamit nila! Naku naman. Magagalit sa akin yun.

“Ei, pwede po bang makuha na yung gitara?”

“Lj. Pahiram muna. Ang ganda naman nitong gitara eh”

“Sorry, hindi kasi sa akin yan eh. Hiniram ko lang. Baka magalit yung may-ari”

“Bakit naman siya magagalit? Hindi ko naman sisirain?”

Naku… please naman. Baka dumating na siya iisipin nun kung kani-kanino ko lang pinahihiram yung gitara niya… at sa kasamaang palad, dumating si Daryll. Lagot na. Nakatingin lang siya sa direksiyon namin, hindi naman galit yung mukha niya pero yun pa rin yung usual na mukha niya na blangko ang expression. Umupo siya sa upuan namin.

“Lj… naputol yung string ng gitara.”

“Ano? Naku, hindi pa naman sa akin yan”

Biglang lumingon si Daryll nung marinig niya yun. Lumabas siya ng room. Naku naman talaga! baka galit na siya.

“Madali lang naman magpalit ng string eh. Wag kang mag-alala, papalitan ko”

Oo madali ngang magpalit at bumili ng string. Eh ang kaso nga, mahalaga kay Daryll itong gitara tapos… ganito na… Nahihiya naman ako sa kanya. Sabi niya ingatan ko, kaso anong nangyari. Kasi naman… paano kung may sentimental value pati kadulu-duluhan ng string ng gitara na ito sa kanya? Hindi na nun mapapalitan sa pagbili lang ng bago.

Patay na…

The Diary, Chapter 10:

Chapter 10:

10

Naku

!

Lagot

na

ako

talaga

.

Paano

na

yan

?

Galit

kaya

siya

?

Anong

gagawin

ko.

Kasi

naman

talaga

…

kasi

naman

…

“Oh

Lj

,

mamayang

uwian

antayin

mo

ko

dito

,

bibili

ako

ng string.“

“Ha?

Oo

..

sige

…

basta

bilisan

mo

lang

Renz

ha“

Nung

nagkaklase

kami

,

wala

na

ako

sa

konsentrasyon

.

Ni-hindi

ko

na

nga

matignan

si

Daryll

dahil

hindi siya nagsasalita… di ko alam kung galit ba siya o ano… Pero sabagay, ganyan naman talaga siya.

Pagkatapos ng klase namin sa Values, lumabas kaagad si Renz para bumili ng string. Meron kasi sa may kanto nun, yung shop malapit sa school. Si Daryll, wala sa room pero yung bag niya nasa upuan pa. Baka magalit talaga yun… ayoko na!

Bumalik din si Renz nung nakabili na siya. Siya na rin yung naglagay nung string dahil ano ba namang malay ko doon. Umuwi na siya at yung iba naming classmates kaya inantay ko na lang si Daryll na bumalik para isoli na yung gitara niya. Siguro, magso-sorry na lang ako sa kanya, mag-eexplain at tatanggapin kung ano man yung sasabihin niya. At yun na nga, dumating na siya. Nakayuko habang naglalakad.

“Daryll…”

Hindi siya sumagot. Naku naman! Baka galit nga siya… mahalagang-mahalaga pa naman sa kanya yung gitara tapos ano? anong nangyari?

“Ito na nga pala yung gitara mo… uhmm… sorry nga pala sa nangyari, kasi.. mmm… hindi ko naman talaga kasalanan…ano kasi eh..”

Ang hirap pala nito. Magpapaliwanag ka sa taong hindi ka man lang tignan o sagutin. Hindi ko malaman kung galit ba talaga siya…

“Hindi ko talaga kasalanan, pagdating ko na lang eh—”

“Kung wala kang kasalanan, bakit kailangan mong magpaliwanag?”

Ano? Ano daw? Hindi ko kailangang magpaliwanag? Nakakagaan naman sa pakiramdam. Pero bakit? Dapat magalit siya di ba? Tatanggapin ko naman eh…

“Kasi, baka iba yung iniisip mo. Alam mo na, iba yung nakita mo… tsaka mahalaga sa ’yo yung gitara… sorry talaga.”

“Hindi ako ganun kababaw. Umuwi ka na. Gabi na.”

“Ok lang ba talaga? Salamat ha”

“Umuwi ka na…”

Kinuha ko na yung bag ko. Hindi man lang niya narinig yung paliwanag ko. Hindi siya galit. Ang hinahon nga ng boses niya. Siya kaya? Wala pa bang balak umuwi?

“Hindi ka pa ba uuwi?”

“Mauna ka na. Maya-maya pa ako”

“O sige. Ingat ka.”

“Bukas. Agahan mo” sinabi niya habang nakayuko

Lumabas na ako ng room. Madilim na nga. Ano pa ba ang gagawin niya doon? Wala nang tao. Masilip nga…

Pero nung sinilip ko siya, nakaupo pa rin siya doon… hindi siya gumagalaw. Yung mga palad niya natatakpan yung mukha niya. Siguro, nalungkot siya sa nangyari doon sa gitara niya. Kasalanan ko ’to eh.

Di bale, babawi na lang ako sa kanya…

The Diary, Chapter 11

Chapter 11

11

Umuwi

na

ako

pagkatapos

nun. Gabi

na

nga

kaya

mabuti

na

lang

at

marami-rami

pa

namang

tao

sa

street

namin

.

Buti

na

lang

walang

mga

adik

na

nagkalat

sa

daan

.

Nagkatrauma

pa

naman

na

ako

nung

harangin

ako

at

habulin

.

Natakot

talaga

ako

nun at

di

ko

na

talaga

alam

kung

anong

gagawin

ko kung

hindi

pa

dumating

yung

kuya

ko.

Ngayon

,

kahit

na

lagi

akong

nasa

bahay

at

hindi

pala-labas

,

mas

gusto ko

na

lagi

akong

nasa

school.

Mas

masaya

kasi

ako

doon

,

maraming

kausap

.

Nakatulog

na

lang

ako

nung

mag-note

ako

sa

Diary ko ng

babawi

ako

sa

kanya

… .

Maaga

pa

kasi

akong

gigising

dahil

tuturuan

pa

ako

ni

Daryll

kung

paano

maggitara.

Tumunog

yung

alarm ko 4:00 am,

antok

na

antok

pa

nga

ako

kaya

ayaw

ko pang

bumangon

pero

kailangan

.

Ako

na

rin

yung

nagluto

ng

sarili

kong

agahan

,

yung

mga

normal

na

ginagawa

papuntang

school…

tapos

umalis

na

ako.

Bukas

na

yung

room

nung

dumating

ako

,

lagi

naman

eh.

Wala

doon

yung

bag

niya

.

Nakita

ko

na

lang

na

may tao

doon

sa

Bdg

. D,

sa

parehong

posisyon

habang

naggigitara

.

Si

Daryll

nga.

“

Kanina

ka

pa

ba

?

Gandang

umaga

.“

“Hindi

naman

.“

Nagtataka

lang

talaga

ako

.

Siya

kasi

ang

unang

dumarating

sa

room

namin

,

pero

sa

uwian

,

madalas

siya

ang

nahuhuli

umalis

pero

hindi

naman

lagi

.

Minsan

kasi

umaalis

na

siya

kahit

may tao pa

sa

room.

Ano

kayang

oras

ito

nagigising

?

Mukhang

hindi

naman

siya

puyat

. Kung

iisipin

,

kumpleto

pa

niya

yung

assignments.

“

Simulan

na

natin

sa

basics.“

“Ha?

Ngayon

na

…

sige

….“

Friday

na

nga

pala

ngayon

. Last day

na

nitong

linggo

na

’to.

Pero

kahit

minsan

,

hindi

pa

niya

nababanggit

yung

pangalan

ko, at

hindi

ko pa

rin

siya

nakikitang

ngumiti

o

kaya

tumawa

.

Kailan

kaya

mangyayari

yun

?

Nagsimula

na

kami

.

Ok

naman

.

Nung

simula

,

ang

galing

ko

nga

eh

pero

nung

pinaulit

niya

sa

akin

simula

sa

A,

naku

…

limut-limot

ko

na

.

Marami

rin

naman

akong

natandaan

. Not bad for a beginner.

Ang

init

nga

ng

kamay

niya

nung

mahawakan

niya

yung

kamay

ko

nung

tinuturuan

niya

,

di

tulad

ko…

malamig

dahil

maaga

pa.

“

Daryll

,

ang

hirap

naman

nung

B“

“Hindi

ka

lang

sanay

.

Masasanay

ka

rin

.“

“

Gaano

ba

katagal

ito

matutunan

?“

“

Basta

tuloy

tuloy

ka

lang

,

kahit

isa

o

dalawang

araw

kaya

na

.“

“

Alam

mo

,

hindi

ko

na

siguro

tadhana

yung

pagtugtog

ng

gitara

.

Kasi

kahit

anong

turo

nila

sa

akin,

hindi

naman

ako

natututo

…

nahihirapan

talaga

ako

.

Nagbago

na

ang

isip

ko, wag

mo

na

lang

akong

turuan

…

kasi

…

sayang

lang

yung

pagod

mo

.

Mas

ok

na

ako

sa

pagkanta

…

sa

school choir“

“

Siguro

nga

hindi

mo

lang

talaga

hilig

ang

paggigitara

.

Marunong

ka

palang

kumanta

.“

“

Oo

.

Marami

na

kasi

ang

nagsayang

ng

pagod

sa

akin

na

turuan

ako

maggitara

…

kaya

mas

ok

siguro

kung focus

na

lang

ako

sa

choir.“

“

Oo

nga

. Kung

saan

naman

ang

hilig

mo

,

dun

ka

.

Ako

kasi

hilig

ko to eh.

Di

mo

naman

kailangan

pilitin

ang

sarili

mo

.“

Nagkaroon

ng silence.

Buti

naintindihan

niya

ako

. Hindi ko

na

lang

sasayangin

yung

pagod

niya

para

turuan

ako

. Hindi

naman

ako

matuto-tuto

…

“

Pwede

bang

magtanong

?“

“

Ano

yun

?“

“

Di

ba

dati

nagkwento

ako

sa

’yo

tungkol

sa

akin.

Tapos

dapat

ikaw

naman

kaya

lang

dumating

si

Rico. Kung

ok

lang

sa

’yo,

magkwento

ka

naman

tungkol

sa

iyo

…“

“Hindi interesting

ang

bagay-bagay

tungkol

sa

akin,

kaya

wag

na

lang

“

“

Kahit

na

,

yung

ginagawa

mo

…

lagi

?

Ok

na

yun

.“

Tumingin

siya

sa

malayo

.

Nasa

kandungan

niya

yung

gitara

.

Kahit

hindi

na

niya

ako

turuan

…

ok

lang

!

Kahit

papaano

,

kaya

ko

na

yan

.

Ang

gusto

kong

malaman

,

yung

tungkol

sa

kanya

.

Kahit

konti

lang.

“

Ako

,

mahilig

akong

maggitara

.

Lagi

lang

akong

nasa

kwarto

ko

kapag

walang

pasok

,

hindi

ako

mahilig

lumabas

.“

Parehas

pala

kami

. Hindi

mahilig

lumabas. Kahit pala ganyan siya, may similarities din pala kami.

“Yun lang?”

“Sinabi ko naman sa iyo, hindi interesting ang bagay tungkol sa akin.”

“Hindi ah! Bakit mo naman iniisip yun? Kaya ko lang naman nasabi na yun lang … e kasi naman, ang tipid mong magkwento. Kaya nga maraming napa-puzzle sa iyo.”

Yumuko na naman siya. Haay! Wag mo sabihing… malungkot siya?

“Daryll…”

Hindi siya tumingin sa akin, pero alam kong nakikinig siya. Alam ko.

“Kung may problema ka, wag kang mahiyang magsabi. Baka, makatulong ako…”

Tumayo siya. Kinuha niya yung bag niya. Medyo dumarami na kasi yung mga estudyante…

“Yung gitara ko… ikaw muna ang maghawak”

“Pasensya ka na talaga kahapon ha”

“Sige… kita na lang tayo…”

Tapos tumakbo na siya. Hindi man lang siya nagkwento ng kahit na ano…

Ok lang. Maghihintay na lang ako…

The Diary, Chapter 12

Chapter 12

12

Pagkatapos

ng

araw

na

iyon

…

wala

naman

naging

espesyal

maliban

sa

nilibre

ko

siya

nung

breaktime

.

Ayaw

pa

nga

niyang

tanggapin

at

tinakbuhan

pa

ako

…

pero

syempre

nahabol

ko

siya

…

Grabeh

!

ang

bilis

niyang

tumakbo

!

Napagod

ako

dun.

First week

na

ng July.

Wala

pa ring

pagbabago

. Mysterious pa

rin

siya

sa

paningin

ko..

HIndi

pa

nga

niya

nababanggit

ang

pangalan

ko

tulad

ng

dati

.

Lagi

pa

rin

siyang

nakayuko

,

nag-iisa

at

tahimik

.

Nasanay

na

rin

ako

.

Nung

PE

vlass

namin

,

meron

kaming

konting

test

na

kukunin

yung

BMI

(Body Mass Index)

tsaka

yung

usual

na

Standing Long Jump, 1,000 meter run, at kung

anu-ano

pa.

“Class, open

na

nga

pala

ang

registration

sa

pagsali

niyo

sa

mga

club“

sabi

nung

teacher

namin

sa

P.E

…

Syempre

,

mas

exciting

na

dahil

pwede

na

sumali

sa

theater, cheering squad, dance club, basketball, soccer etc.

Mas

magiging

busy

na

kami

kapag

kasali

na.Planokong

sumali

sa

Cheering, no. 1

sa

list ko yun… at ang dance club at theater club ay pinagpipilian ko. Mahirap kasi kung tatlo ang sasalihan ko… baka di ko kayanin.

“Siya nga pala, Mr. Romualdez, nakita ng Admin ang standing mo sa PE Class, pati ang BMI mo. May potential ka na maging varsity para sa school.”

Biglang napatingin kami kay Daryll. Wow! May potential? Siya? Sabagay matangkad naman siya. Soccer na lang kaya ang salihan niya… hindi… Basketball… kahit ano…

“Inaasahan kong sasali ka at makita ka sa Sports Club… Basketball na lang…”

Tumingin siya kay Sir… Ibig sabihin ba nun eh sasali nga siya at magtatry-out? Grabeh na to…

“Pasensya na po, pero hindi po ako interesado sa ganyan” tapos yumuko na naman siya

Ano daw? Hindi pwede… sayang ang chance… Sumali ka na…please…

“Pero kapag naging player ka ng school, pwedeng ibalik ang tuition fee mo at maging scholar ka na, pag-isipan mo”

“Pasensya na po talaga”

Pagkatapos ng klase ni Sir PE… usap-usapan na yung mga sasalihan nilang club. Last subject na ang susunod… Values. Ano ba naman itong si Daryll? Sayang. Sigurado naman na papasa siya. Mukhang interesado pa naman ang Admin sa kanya.

“Uhmm… Daryll…. bakit naman ayaw mong mag-member ng sports club? Pwede ka talagang player ng basketball. Matangkad ka naman, tsaka ibabalik ang tuition mo kapag nagkataon… sayang yung chance mo”

Pero tinignan lang niya ako. Hindi man lang sumagot. At ayun… nung tumahimik na ako eh yung mga classmates naman namin ang gumulo sa kanya… ‘sumali ka na’… ‘Oi Daryll, wag kang mag-alala ichi-cheer kita’… ‘mas dadami ang fan mo niyan pag nagkataon’… ‘dadami na naman magkakacrush sayo niyan’…

“Iwanan niyo nga ako pwede?”“

Nagulat sila sa sinabi ni Daryll… nagalit kaya siya?

“May sarili akong utak para mag-isip, at may sarili rin akong desisyon”

Sabagay, pinag-iisipan pa naman niya. May sarili siyang desisyon… di siya dapat pilitiin…

“At wala rin akong pakialam…”

Tumahimik na lang yung mga classmates namin. Nagulat yata sa kanya. Pagkatapos nung Values time eh uwian na. Siya ang unang lumabas sa room… nakapagtataka…

Dumeretso ako sa locker para ilagay yung gamit ko at nang makauwi na. Paglabas ko ng gate, may nakasandal doon sa pader, nakayuko.

“Bakit nandyan ka pa?”

“Napagisip-isip ko na, magtatry-out ako sa basketball”

“Talaga? Mahilig ka ba sa basketball?”

“Hindi. Di ba sabi mo sumali ako. Kayamagtatry-out ako”

Tapos umalis na siya. Ano daw? Dahil sabi ko sumali siya kaya sasali nga siya. Akala ko ba may sarili siyang desisyon?

Ano yun, napilitan?

The Diary, Chapter 13

Chapter 13

13

Umuwi na ako dahil wala naman na akong gagawin sa labas ng school. Pagdating ko ng bahay eh dumeretso na ako sa kwarto ko, may assignment pa kasi ako sa Geometry at sa Social Studies. Pero hindi na ako makapagconcentrate… Bakit nya ginawa yun? naguguluhan na talaga ako sa kanya…

Nung sumunid na araw, naging busy na ang klase namin para magpasa ng requirements na kailangan para makasali sa bawat club. Sa school gym ako dederetso dahil Cheering ang sasalihan ko, hiwalay naman ang court ng players sa cheering space doon.

Ang dami ng tao pagdating ko doon. Sana pala inagahan ko na, kailangan ko pa tuloy pumila. Nasaan kaya yung mga classmates ko? hay… buti pa sila malapit na…

Sa kabilang side naman, nakita ko yung mga naka-PE uniform at naka-jersey. Try-outs para sa Basketball Team. Nasaan kaya siya? Sabi niya, sasali na siya… wag mo sabihing nagsisinungaling lang pala siya…

“Miss, dito yung pila” sabi nung isang girl na hindi ko kilala

“Ay ganun ba, may hinahanap lang kasi ako. Magtatry-out kasi yun sa basketball.”

“Ahh, yung mga classmates ko din sumali eh, perom alam ko talagang pili lang ang makakasali”

Paglingon ko… WHAAAAT??? Si Daryll. Nagyon ko lang nakitang naka-jersey… bagay pala sa kanya. Lagi kasi siyang naka-polo eh, napakaformal ng dating niya parati. At yung rubber shoes niya ha, astig… T-Mac yata.

Nyekz! Lumingon… Mabuti na lang nakaiwas ako ng tingin… Nakita kaya niya ako? Nakakahiya… baka isipin niya… hindi naman siguro. Wala namang pakialam sa girls yun eh.

Pagkatapos ng isang oras na pagpila at screening, sa wakas tapos na. Results na lang ang hihintayin para sa pumasa. Ilalagay kasi yun sa Announcement Board… siguro bukas na.

Pumunta muna ako sa cafeteria, ayoko kasi sa room panay classmates ko lang ang nandun na lalaki na kung saan-saan galing. Sabihin pa nila, sinisilipan ko pa sila… Kasi naman eh! May CR naman sa room pa nagpapalit ng damit.

“Miss, isa nga pong cheeseburger tsaka coke…”

Tapos may narinig akong nagsalita ng “Gawin niyo na pong dalawa, ako na po ang magbabayad” … huh? sino kaya to?… ang bait ah… ililibre pa ako, yaman!

Sino pa e di si….

The Diary, Chapter 14

Chapter 14

14

“Oh… Rico…

ako

na

lang

magbabayad

“ hay..

akala

ko pa

naman

,

akala

ko

si

…

si

Rico

pala

“San

ka

sumali

?“

“Cheering…

ikaw

?“

“

Sa

theater club eh…plano ko

rin

sana

sa

soccer pa“

“Oh

talaga

! Theater Club

Ka

? Plano ko

rin

sumali

diyan

eh,

pinagpipilian

ko pa

sa

Dance Club

tsaka

yun

“

Pagkatapos

namin

makuha

yung

order

namin

kay

ate

na

tindera

,

ayun

…

umupo

na

kami

.

Konti

na

lang

yung

vacant seats,

kaya

doon

na

lang

kami

sa

apatan

naupo

. Then,

usap-usap

muna.

“

Bukas

yata

ipopost

yung

results ng

mga

nakapasa

bawat

club eh“

“

Oo

nga

, sana

nga

makapasok

tayo

eh

tsaka

yung

mga

classmates

natin

“

“

Nasaan

na

nga

pala

yung

ibang

girls?

Sina

Mona

lang

ang

nakita

ko

sa

cheering

kanina

“

“

Kadalasan

ng girls

sa

Dance Club

sumali

,

mga

lima

yata

sa

Theater…

yung

iba

sa

sports“

“Ah

ganun

ba

…“

Nagkaroon

ng silence

dahil

kumain

muna

kami

,

abah

!

Wala

kaming

mararating

kung

daldalan

ng

daldalan

… Hay! Sana

pumasa

ako

…

tsaka

yung

iba

pa naming

classmates

“

Bakit

naman

cheering

ang

sinalihan

mo

?

Alam

ko

ginagabi

ang

cheerers

dahil

sa

practice.

Madalas

yan

ang

ginagabi

kasabay

kasi

ng practice ng sports club“

“Gusto ko

kasi

. Since elementary

kasi

nagche-cheering

na

ako

.

Hilig

ko

na

yun

.

Pero

kung

hindi

ako

papasa

ok

lang

“

“

Sus

!

Kaya

mo

yan

…

ikaw

pa“

“Hay! Sana

nga

.“

“Gusto

mo

pa ng food?

O-order

pa ko..“

“

H-hindi

.

Huwag

na

.

Alam

mo

…

tataba

ako

sa

yo

niyan

eh…“

“O

sige

.

Pero

ok

lang

, wag

ka

mahiya

.“

Habang

nag-

uusap

kami

ni

Rico,

aba

naenjoy

ko

yun

ah!

Ok

pala

ka

-chikkahan

to eh…

Nalaman

ko

na

may

kapatid

pala

siyang

dalawa

pang

mas

bata

sa

kanya

.

Yung

pangalawa

si

Marco at

yung

pinakabata

eh 3 years old,

si

Myca.

Ang

gulo-gulo

nga

sa

school

ngayon

eh,

lahat

busy,

lahat

may

pinagkakaabalahan

.

Wala

na

ring

klase

…

Nakakakaba

nga

eh,

baka

kasi

hindi

ako

makuha

sa

cheering…

pero

sabi

nga

ni

Jessie at Justin

sa

Korean

Nobelang

Full House eh “

Kaya

Yan

! GO!“…

pati

na

rin

sa

Lovers in Paris “

Aja

!“…

Nya’y

!

Napaghahalataan

yata

ako

na

nanonood

…

hehe

…

pero

magandang

pampalakas

loob

yun

…

Tama

…

lakas

lang

ng

loob

yan

.

Mabuti

na

lang

din at

nagkita

kami

ni

Rico

dito

sa

cafeteria,…

dahil

kung

hindi

..

naku

!

Baka

wala

pa

rin

akong

kausap

hanggang

ngayon

…

Ang

ingay-ingay

nga

sa

cafeteria

dahil

maraming

tao,

kaya

nakakagulat

nung

biglang

tumahimik

.

Pumasok

si

Daryll

.

Napatingin

siya

doon

sa

mga

tao,

kaya

yumuko

na

lang

siya

.

Naka-jersey

siya at may dalang bag. Mukhang pagod siya… bumili ng pagkain… pero wala nang vacant seat maliban dun sa inuupuan namin ni Rico. Burger din at drinks ang inorder niya.

“Daryll! Dito oh, may upuan pa…”

Naghahanap kasi siya ng upuan… Napatingin siya sa amin ni Rico.. at nung makita niya kami eh, hindi siya lumapit at tumakbo palabas. Ha? Ano yun? Bakit siya tumakbo nung niyaya siya ni Rico na tumabi sa amin?

Ang gulo niya…

Naghahanap siya ng upuan di ba?

The Diary, Chapter 15

Chapter 15

15

“Anong problema nun?” sabay turo ni Rico kay Daryll

“Aba, malay ko… ganyan naman talaga siya di ba?”

“Hindi siya ganyan dati. Sabi ko nga sa iyo, mas ok yung Daryll dati”

“E ang kaso nga, siya na ang Daryll ngayon”

“Sabagay… “

Pagkatapos namin kumain eh umalis na kami ni Rico sa cafeteria. Dumeretso kami sa room at ayun, nagsiuwian na pala sila para mag-lunch. Napakabusy nga talaga ng lahat, kaya pati mga classmates ko hindi ko man lang nasilayan…

“Ano uuwi ka na ba?”

“Oo. Uuwi muna ako at maliligo. Nakakapagod kaya!”

“O sige, hatid na pala kita —…”

“Hindi wag na! Ano ka ba!”

“– Sa gate. Ikaw naman eh, di pa ako tapos.”

Pagkalabas ko ng gate, naglakad na ako. Ang gulo ko no! Kasi dati, sumasakay pa ako ng jeep kahit walking distance lang ang bahay sa school, pero naimpluwensiyahan ako eh, ayun parang ganun sa lalaking yun na naglalakad,matangkas parating nakayuko, yung dalawang kamay niya nasa bulsa niya… teka… si Daryll ba yun? Ngeeekzz! Siya nga!

“Pauwi ka na?”

Naku! Napasobra yata ako, nagulat yata siya sa akin…

“Oo”

Wow! Ang sipag talaga nitong sumagot…

“Sabay na tayo…”

“Magkasabay na nga tayo ngayon eh”

Amf! Pigilan niyo ko! Mabubugbog ko itong lalaking ito. Ikaw na nga ang nagpapakabait, napakasungit pa…

“Ano ok naman ba ang try-out sa basketball?”

“Ok naman.”

“Sana pumasa ka no, sana ako rin tsaka yung iba nating classmates”

“Sa dami ng sumasali, malabong lahat tayo pumasa”

Tapos may narinig kami na nag-ring sa bag niya… cellphone niya yata…

“Bakit hindi mo sagutin? Malay mo, mahalagang tawag yan”

Parang napilitan siyang kunin yung cellphone niya sa bag niya. Ayun, mayaman siguro siya. 6600 ba naman ang cellphone. Pero sabagay, mura na lang yun ngayon.

“Excuse me lang”

At ayun, sinagot niya yung phone niya… Ayan tuloy, na-curious ako kung anong itsura ng bahay nila. Matignan nga kapag wala na siya. Kasi nasa kabilang kanto lang yung bahay nila pero hindi ko pa nakikita. Nakikipag-usap pa rin siya… hmm… “Pauwi na po ako, wag niyo na po akong tawagan kapag nasa school po ako”

“Sino yun?”

“Mommy ko…sinabihan ko na siyang wag akong tawagan, tumawag pa rin”

“Bakit naman ayaw mo siyang tumawag?”

“Ayoko lang”

Ha? Ayaw niya lang? Grabe, ang liwanag ng sagot niya ha… ….. Oo nga pala, kailangan kong makita yung bahay niya. Pero syempre kailangan hindi niya malaman, tiyak hindi yun papayag… yang supladong si Daryll? Naku malabo. Kaya, kapag nakaalis na siya, susundan ko siya ng di niya namamalayan…. Wish me luck…

“Paano, dito na lang ako, ingat ha”

“Sige”

Start ang operation… ok, medyo malayo-layo siya sa akin, lumiko siya… ok dahan-dahan lang LJ baka mahuli ka niya… paunahin mo siya… Here we go… nakaliko na ako… Syempre……… Ha? ? Tama ba itong nakikita ko?

Nagulat ako …

The Diary, Chapter 16

Chapter 16

16

HA??? Sinasabi ko na nga ba… Saan na siya?

“Ano ba yan! Kakaliko lang niya pero nawala na siya! Ang bilis naman niyang maglakad, saan kaya yung bahay niya dito? Naku naman… Babalik na nga lang ako.. nawala na siya… Nakakahilo naman yung init”

Kung iniisip niyo na ang ikinagulat ko ay ang mabilis na pagkawala ni Daryll e nagkakamali kayo… as in nagulat ako… dahil nakabangga ko siya eksaktong pagtalikod ko… Patay! Huli…

“AAaaaaaaaaaaahhhhh!!!!!!!”

“Uy… sandali lang.. ok ka lang?”

Ano ba to? Kabute na bigla na lang susulpot…

“Anong ginagawa mo dito?”

“Ha? Ako? Ano e…” naku naman… akala ko pa naman e ang bilis niyang maglakad yun pala nasa likod ko na siya… narinig niya kaya yung mga pinagsasasabi ko? Naku!

“Di ba sa kabilang kanto ka nakatira?”

“Kasi… uhmm.. nalimutan ko kasi na…”

“Na ano?

“K-kunin y-yung number mo. Tama… E akala ko nawala ka na, yun pala ano…”

“Nasa likod mo ko…”

“O-oo. Kasi naman eh, inaasahan ko wala ka na tapos nasa likod pala kita. Paano ka napunta diyan di ba nauna ka?

“Bumili kasi ako doon” sabay turo doon sa maliit na tindahan

“Doon? May mabibili ba diyan? E ang liit-liit ng tindahan na yan eh”

“Pero ok dyan”

Grabe! Buti nakalusot ako… Phew! Ikaw ba naman pagtalikod mo, nasa likod na lang bigla-bigla yung hinahanap mo..

“Nakita kasi kita na naglalakad, kaya lumapit ako… tumalikod ka naman”

Om My God! Should I say SUCCESS? Kasi naman, ibig sabihin nung nakita niya ako eh, saka pa lang siya lumapit…. ibig sabihin hindi niya narinig yung mga kababalaghang pinagsasasabi ko…

“Daryll… yung ano nga pala…”

“Yung?”

“Yung … number mo…” naku talaga! Kahit hindi ito ang sadya ko, pwede na rin. Kesa naman sabihin ko na hinahanap ko yung bahay niya. Nakakahiya.

“Ah.. yun ba..”

Kinuha niya yung cellphone niya sa bag niya. Pinakita niya yung nasa contacts tapos Daryll… syempre, todo pretend naman ako na talagang iyon ang sadya ko.

“Para san yan?”

“Wala naman. Classmates. Normal lang naman yun di ba”

“Ahh. Hindi kasi ako mahilig magbigay ng number.”

“Ganun ba? Sorry. Kung ayaw mo ok lang”

“Ikaw naman na ang nagsabi di ba, “Classmates” “

“Thanks ha”

Asus. Mabuti na lang at hindi nagsungit. Akala ko pa naman eh may balak siyang kunin yung number ko o ano pa man… wala pala. Mission ko, kailangan… mabanggit niya yung pangalan ko at tsaka makita ko siyang ngumiti… tama…

Anong oras na ba? Ano? 12:28 na? Mag-12:30 na ah… 1:00 ang klase. Kaya pala ang init-init eh tangahali na pala.

“Sige pala. Una na ako.”

Pagtalikod ko… ayan na naman… may humawak sa braso ko. Naku… pwede naman akong tawagin sa pangalan ko di ba?

“Bakit?”

“Gusto mong kumain? Malapit na mag-time. Sabay na lang tayo”

Tama ba yung narinig ko? Sabay kaming kakain?

The Diary, Chapter 17

Chapter 17

17

Lumabas

kami

ng 4th street…

paglabas

mo

kasi

,

sakayan

na

tapos

commercial areas pa. No choice

naman

,

Mico’s

 

lang

ang

nadun

(

Mico’s

,

kainan

yun

,

masasarap

ang

pagkain

pero

may

kamahalan

nga

lang

ang

singil

)…

buti

na

lang

may P120 pa ko…

kapag

nadagdagan

pa

ang

kakainin

patay

na

ako

…

Pagpasok

namin

sa

loob

… wow

aircon

! grabeh! Init na init na ako ah!…

Umorder na kami, syempre, kumain.

“Ah Daryll, alam na ba sa inyo na dito ka kumain?”

“Pwede naman ako kumain saan ko man gustuhin”

“Ah…”

Ang hinhin naman nito kumain, parang dalagang Filipina. Mukahang mas lalaki pa ako kumain dito. paano ba naman eh, tahimik na nga dahan-dahan pa.

“Ano kasi… anong nangyari sa try-out niyo?”

“Pinapagawa nila sa amin ang mga walang kwentang bagay.”

“Walang kwenta? Bakit naman?”

“Try out nila, basics… walang kwenta.”

Sungit talaga nito! Naku!  Babatukan ko ito eh…

“Oo nga pala, bakit tumakbo ka kanina sa cafeteria?”

“Ayoko ng maraming tao. At ayoko rin ng tinatawag nila ako.”

“Pero syempre, nakikipagkaibigan lang naman sila”

“Hindi ako interesado…”

“Pero mas ok na maraming kaibigan di ba?”

“Mas ok kung pipiliin mo lang..”

Ha? Teka, ano bang standard mo sa pagpili? ang arte naman…

Nung malapit na kaming matapos kumain, syempre kailangan na naming magmadali… 12:50 na… naku ha! Malapit na magtime…

Pumasok muna ako ng CR para mag-ayos. Paglabas ko na lang babayaran. Magkano kaya yun? Talaga naman oh! Mahal pa kasi dito eh…

Pero ang gulo niya talaga, akalain mo yun… kumakain siya, mahinhin. Kakausapin mo, hindi man lang tumingin sa yo. Away na to! Paano ko ba ito mapapadaldal!

Paglabas ko ng CR, nililigpit na nung babae yung pinagkainan namin. Wala na si daryll sa upuan niya. Nasaan na yun?

“Miss, magkano po ba yung kinain namin… nasaan na po yung lalaki na nakaupo dito kanina?”

“323 pesos po mam ang kinain niyo.. binayaran na po nung lalaki na iyon na nasa labas” sabay turo kay Daryll

P323? E dalawa lang kami.  Tapos binayaran na niya. Nandun pa siya sa labas, as usual, nakayuko.

“Ang galante naman po nun, binayad po niya eh P500 hindi man lang kinuha yung sukli…”

Sayang yun ah!

The Diary, Chapter 18

Chapter 18

18

Ano

ba

talaga

yun

? P500

hindi

kinuha

ang

sukli

…

sayang

yun

…

hmmm

…

ang

yaman

naman

niya

.

Tapos

may

payuko-yuko

na

naman

siya

doon

sa

labas

, kung

hindi

ko

lang

ito

kaklase

sinipa

ko

na

ito

eh

para

paaminin

…

ipapatorture

ko

para

malaman

kung

bakit

ba

siya

ganyan

…

pero

… thanks

na

rin

dahil

nilibre

niya

ako

…

Lumabas

na

ako

sa

Mico’s

…

ayun

nandun

siya

,

nakayuko

at

yung

kamay

nasa

bulsa

.

Haay

naku

!

Sanayan

na

lang

din

siguro

…

“

Ei

Daryll

“

Hindi man

lang

siya

lumingon

.

Grabeh

!

ang

bait ah!

“

Bakit

ang

tagal

mo

,

tara

na

“

“

Ano

kasi

…

uhmm

… thanks

nga

pala

doon

sa

paglibre

“

Tinignan

niya

lang

ako

pero

hindi

sumagot

..

ano

ba

yan

! Hello? May

kausap

ba

ko?

“

Oo

nga

pala

,

bakit

…

bakit

nga

pala

hindi

mo

kinuha

yung

sukli

mo

?

Sayang

yun

ah…“

“

Sinong

nagsabi

sa

’yo?“

“

Yung

babae

sa

loob

.

Sabi

niya

,

si

mo

daw

kinuha

yung

sukli

mo

“

“

Sabihin

mo

sa

kanya

,

ang

daldal

niya

..“

Sungit

nito

.

Naku

naman

!

Kinakausap

ka

ng

maayos

…

ano

bang

problema

nito

at

di

mo

maintindihan

ang

mga

kinikilos

. Hindi normal.

“

Pwede

bang

magtanong

?“

“

Sa

ginagawa

mo

,

nagtatanong

ka

na

“

“

Ano

kasi

…

mayaman

ka

ba

? Kung

ok

lang

…“

Inayos

niya

yung

bag

niya

…

hindi

man

lang

lumingon

para

tumingin

…

“

Malalate

na

tayo

..

tara

na

“

Oh well, never mind…

Huwag

alalahanin

ang

tanong

ko…

ayaw

niyang

sagutin

…

sabagay

,

pakialam

ko

ba

?

Mayaman

siya

, e

ano

…

Habang

naglalakad

kami

,

nakakainis

talaga

ito

. Hindi man

lang

ako

sabayan

sa

paglakad

.

Sa

katunayan

,

nauuna

siya

sa

akin. What a gentleman! Kung

hindi

lang

ako

nilibre

nito

,

totohanan

ko

na

talaga

na

naiinis

ako.

“

Daryll

…!

Oi

!

Hintay

naman

“

Huminto

siya

,

pero

hindi

lumingon

…

talaga

naman

oh!

“

Dapat

,

sumasabay

ka

sa

babae

,

mas

magalang

tignan

kung

sasabayan

mo

siya

. E

di

kapag

kasama

mo

pala

ang

girlfriend

mo

,

hindi

mo siya sinasabayan sa paglakad?“

Tumingin siya sa akin na para bang nagulat… nakita ko yun… nagulat siya. May nasabi ba akong masama?

“Saan mo nakuha yung sinabi mo?”

“Ha? Ano? Di ko maintindihan”

“Saan mo nakuha yung mga sinabi mo!”

“W-wala. Naisip ko lang.”

Tumakbo siya pagakatapos nun… Ano yan? Kasasabi ko pa lang na dapat sumabay siya sa baabe lalo naman akong tinakbuhan. Pasalamat siya nasa school na kami. Narinig ko na lang siyang sumigaw ng.. “Wala akong girlfriend.. kailangan ko pa bang ulitin yun?” … Hay naku.. di ko talaga siya maintindihan. Nakakapagod mag-isip kung bakit ba siya ganyan. Oh well… tanggapin.

Pagpasok ko ng school, wala na akong kasabay syempre naman, ikaw ba naman eh takbuhan ng lokong yun..kakainis!

“Lj…!”

“Oi, Maica.. kumusta?”

“Eto… busog pa kakakain lang”

“Ako rin eh, busog na busog pa. Kumain kasi ako sa Mico’s”

“Mico’s? Mahal dun ah..”

“Oo nga eh, muntik ng mapasubo. Mabuti na lang at nilobre ako ni—”

“Nino? Ang bait naman. Mapera… nilibre ka pa. Sa mahal ng presyo dun nalibre ka pa…”

“Hindi. Wala. Huwag mo ng isipin yun.”

“Ikaw naman. Sige na sabihin mo na”

Biglang dumating yung iba kong classmate na close friends ko dati. Naman!

“Lj… abah! Ok yan.. sumali ka pala sa cheering ha..”

“Ha.. ah.. oo…”

“Oo nga pala! Nakita ka namin kasama mo si Daryll sa Mico’s ah… oi… ikaw ha! Ano yun date?”

“Si Daryll? Whoa! Astig ka! Siya ba yung nanlibre sa iyo? Akalain mo nakasabay mo yun? Ang ilap sa tao nun ah”

“Ano kasi eh..”

Ano ba naman to… nilakasan pa nila yung mga boses nila. Kapag may nakarinig, iisipin ni Daryll pinagmamalaki ko na nakasabay ko siyang kumain at nilibre niya ako,… e ano naman ang dapat ipagmalaki dun? Wala naman. Big deal na kaagad.

“Hindi naman date yun. Nagkataon lang na nagkasabay kami”

“Patunayan mo nga?”

“Hindi naman talaga eh..”

“O sige, ganito na lang, maniniwala lang kami na hindi yun date kapag napasulat mo si daryll kahit sa isang maliit na papel lang na sinasabing hindi yun date. Ok ba yun? Kapag wala kaming natanggap na note sa kanya, date yun. “

“Hindi naman talaga eh! Tsaka, ang babaw niyo ah! makaalis na nga!”

“Lj! Lj! Mamayang break! Hihintayin namin yung note sa field. Sasabihin namin sa buong barkada”

ANo ba yan? Sasabihin ko ba kay Daryll? Nakakahiya…

The Diary, Chapter 19

Chapter 19

19

Nakakainis

! Kung

hindi

ko

lang

kaklase

ang

mga

iyon

inaway

ko

na

.

Ang

OA

ha!

Sinabi

ng

hindi

date

yun

… may

pasulat-sulat

pang

nalalaman

… at

sa

dinami-dami

ng tao,

si

Daryll

pa… at speaking of

Daryll

…

teka

..

siya

yun

ah!

Patay

narinig

niya

yung

usapan

…

Ang

malas

!

Lumapit

siya

sa

mga

kaklase

ko. Ha?

Galit

?

Ok

Lj

,

makilapit

ka

doon.

“

Teka

,

ano

to?

Daryll

?“

“

Yung

ka

date

mo

Lj

!“

“Hindi

nga

date

yun

!“

“

Ang

bilis

mo

namang

sabihin

.

Kasasabi

pa

lang

namin

nandito

na

si

Daryll

“

“

Oo

nga

…“

Bakit

ba

hindi

sila

makaintindi

? Date?

Ayan

narinig

na

ni

Daryll

.

Harap-arapan

pa.

Iisipin

niyan

,

ang

kapal

talaga

ng

mukha

ko

para

ipagkalat

na

nag-date

kami.

“Kung

wala

kayong

magawa

sa

buhay

niyo

,

huwag

kayong

nakikialam

sa

buhay

ng

ibang

tao.“

Hindi

nakapagsalita

yung

mga

classmate ko.

Alam

ko,

nagalit

siya

.

Nakakatakot

pa

naman

yan

kapag

nagalit.

“

Ano

kasi

Daryll

,… sorry…

di

ko

naman

talaga

sinabi

na—“

“

Sinabi

ko

naman

sa

yo, kung

wala

kang

kasalanan

,

bakit

kailangan

mong

mag-sorry

?“

Sabi

ko

nga

eh,

ititikom

ko

ang

bibig

ko.

Mas

mabuti

na

wag

nang

magsalita

“Late

na

tayo

.

Bilisan

mo

“

Habang

naglalakad

kami

sa

corridor,

nauuna

siya

.

Ayoko

siyang

sabayan

…

wala

akong

sasabihin

sa

kanya

..

para

ano

pa?

Nakakahiya

yung

nangyari

…

tapos

ano

…

kakapalan

ko

na

naman

yung

mukha

ko

na

kausapin

siya

.. never!

“

Oi

“

Wow

ang

galang

!

Ganda

pala

ng

pangalan

ko,

OI

…

Lj

hindi

OI

…

“Ha?”

“

Mas

magalang

tignan

kung

sabay

tayo

maglalakad

.

Bakit

ang

bagal

mo

?“

Sabi

ko

na

nga

ba

eh,

nabibingi

na

naman

ako

.

Tama

na

naman

kaya

yung

naririnig

ko?

Yumuko

na

lang

ako

.

Alam

niyo

ba

,

para

kaming

kambal

parehas

na

habang

naglalakad

sa

corridor eh

parehas

nakayuko

.

Siguro

iniisip

ng

mga

tao

na

kay

Daryll

eh normal

yun

,

tapos

ako

naman

eh

gaya-gaya

.

Marami

na

nitong

gusto

na

kumalbo

sa

akin.

Ang

bait

naman

nitong

si

Daryll

ngayon

.

Ngayon

lang

ha…

“

Ang

bagal

mo

maglakad

!“

sabay

yuko

ako

mabagal

? may

nakain

ba

ito

?

The Diary, Chapter 20

Chapter 20

20

Hindi ko

talaga

maintindihan

ito

.

Minsan

ang

sungit

,

minsan

yung

kilos

niya

kabaligtaran

. Hindi

mo

na

maintindihan

.

Ano

bang

iniisip

niya

?

teka

,

mali

e…

Ano

bang

problema

niya

?

“

Ei

LJ…“

Ha?

Ano

?

Bakit

?

“

R-rico

?….

ibig

kong

sabihin

Rico.“

Si

Daryll

naman

,

dire-diretso

sa

room.

Doon

naupo

.

Kanina

lang

kasabay

mo

tapos

makikita

mo

wala

na

,

nakaupo

na

pala

.

Paano

kung

kinausap

ko

siya

, e

di

nagmukha

akong

tanga

wala

na

pala

siya

doon.

“

Kasabay

mo

yung

tao

na

yun

?“

“Ha?

Oo

.

Bakit

naman

?“

“

Alam

mo

naman

kung

gaano

ka

misteryoso

ng tao

na

yan

.

Masungit

pa.

Walang

pakialam

yan

sa

ibang

tao.

Baka

masaktan

ka

kapag

may

nasabi

yan

na

di

maganda

…

sabi

nga

rin

nila

‘weird’.“

“

Sa

tingin

ko

hindi

naman

siya

weird.

Ok

siya

.“

“

Sabi

mo

eh. Boss

kita

? “

“

Pwede

na

ba

akong

umupo

?“

“

Ay

Oo

nga

pala

, sorry

Lj

.

Hinarang

nga

pala

kita

.“

Umupo

na

ako

doon

sa

upuan

siyempre

.

Nandun

si

Daryll

. Hindi

naman

siya

nakayuko

ngayon

.

Nagsusulat

.

Tahimik

….. Weird?

Sa

Kanila

siguro

weird

siya

. 

Pero

sa

akin

ok

naman

ang

kinikilos

niya

.

Yun

nga

lang

,

napapaisip

din

ako

.

Oo

minsan

naiisip

ko kung

dapat

bang

isipin

na

weird

siya

kapag

minsan

mabait

at

minsan

masungit

siya

?

“

Ok

ka

lang

?“

“Ha?

Oo

.“

“

Tulala

ka

kasi

.“

Ang

tanga ko

talaga

. Kung

hindi

pa

naman

kamalasan

yun

ewan

ko

na

.

Tumingin

ako

sa

kanya

tapos

,

ayun

nagisip-isip

.

Natulala

na

pala

ako

.

“May

problema

ba

?“

“

Wala

.“

Tanungin

daw

ba

ako

kung may

problema

?

Bakit

kaya

hindi

niya

itanong

yun

sa

sarili

niya

. May

mangyayari

ba

sa

buhay

niya

kung

magiging

misteryoso

siya

habang

buhay

?

Wala

naman

ah.

Tapos

nagklase

na

kami

.

AYos

naman

,

Inaantok-antok

ako

…

pagod

kasi

.

Pero

di

ko

inaasahan

yung

breaktime.

Sinabihan

kasi

si

Daryll

ng teacher

namin

na

tawagin

niya

ako

at

yung

isa

ko pang classmate.

Narinig

ko

naman

.

Pero

nagpretend

ako

na

di

ko

narinig

.

Titignan

ko

lang

kung

tatawagin

niya

ako

sa

pangalan

…

“Mr.

Romualdez

,

pakitawag

si

Ms. Martinez at Ms.

Cortez

. May

ipapagawa

lang

ako

sa

kanila

.“

Ayun

.

Lumabas

siya

ng classroom.

Paano

ba

namang

hindi

siya

mauutusan

eh

siya

lang

ang

tao

sa

loob

ng room.

Mahilig

kasi

mag-isa

, eh

hindi

pa

naman

nakakaalis

yung

teacher

namin

sa

STATISTICS.

“

Oi

“

Hindi

ako

lumingon

. Try ko

lang

naman

eh.

Baka

mapilitan

.

Kaya

lang

…

kinalabit

ako.

“

Tawag

kayo

ni

Mam.“

Pagkaalis

ni

Daryll

…

nainis

lang

ako

. “

OI

?“

Tama

ba

yun

?

Bininyagan

naman

ako

para

magkapangalan

“

Bakit

Oi

Ang

tawag

sayo

ni

Daryll

?“

“Ewan ko.”

Bukas

result

na

ng

pasok

sa

club

bukas

………… phew! sana

makapasok

…

“

Sintas

mo

“….

The Diary, Chapter 21

Chapter 21

21

“Sintas mo…”

Pakialam ba nito sa sintas ko. Natatakpan naman ng jogging pants ko yung sapatos ko, ang talas naman ng mata niya para makita na tanggal na yung sintas ko. Sabagay, hindi nga naman nakatali.

“Kung hindi mo itatali, ikaw rin…”

Opo. Itatali ko na po. Baka magalit ka pa niyan eh kasalanan ko pa. Aba! aalis na naman. Nakayuko pa. Malaki nga yata ang problema nito.

Pumasok na ako sa room kasama si Nehlie dahil pinatawag nga kami ni Mam. Ayun, ano pa nga ba kundi may ipapacheck na naman sa amin. Ang tamad talaga nito.

“O sige aalis na ako. Bukas ko na lang kukunin yang mga papel. Ms. Martinez, hati kayo ni Ms. Cortez.”

“Sige po mam. Ok po.”

Pagkaalis ni Mam, nakita kong sumimangot si Nehlie. Sabagay, ganyan naman talaga yan. Kailangan mabait sa harapan ng teacher, di naman pwedeng sagut-sagutin dahil ang bagsak namin GUIDANCE OFFICE.

“Ang tamad-tamad talaga niyang teacher na yan. Magtuturo siya, panay nasa Manila paper tapos ipapareport niya. Hindi naman niya pinapaliwanag. Nakakainis! Imbis na walang gagawin biglang may ipapacheck. Dapat kay Daryll niya ’to binibigay, siya yung magaling sa STATS eh.”

“Hayaan mo na Nehlie, alangan namang ipasa natin kay Daryll ito noh, sa atin ito pinagawa tsaka baka magalit lang yun o kaya magsungit.”

“Oo nga. Tara labas muna tayo. Sa bahay na lang natin gawin yan. Wala naman ng klase, Kalahati lang kasi may audition pa yata para sa mga club.”

Kaya ayun, lumabas muna kami ni Nehlie. Pinakilala ko nga siya sa mga dati kong classmate at akalain mo yun, nakikipagdaldalan naman na kaagad. Wala nang tao sa room. Siguro naman babalik din yung mga classmate namin doon mamaya.

Pumunta kami sa gym para manood ng mga nagau-audition at try outs sa mga sports at sa cheering. Sumali rin kami ni Nehlie sa Dance Club. Pagkatapos bumili kami ng pagkain at pumunta sa field at doon na kami naupo.

“Nakakapagod yun ah! Sana naman makapasok tayo sa Dance Club”

“Oo nga napagod ako. Ano ba ang pinuntahan mong club kaninang umaga?”

“Theater. Ang galing nga ni Rico eh. Kung nakita mo lang, sa kanya ngumingiti yung mga audience.”

“Kasi may itsura. Pero sabagay- magaling naman talaga si Rico.”

“Oo nga pala, nakikita ko kayo ni Daryll minsan na magkasabay umuwi ah… Uyy! Anong meron?”

“Anong- anong meron?”

“Wala. Magkasabay kasi kayo umuwi. Hinahatid ka ba nun sa bahay niyo?”

“Hindi. Hindi talaga. Nagkataon lang na malapit yung bahay ko sa bahay niya. Isang kanto lang. sa 4th kasi siya.”

“Nakita mo na yung bahay nila?”

“HA? h-hindi. Wala rin akong balak malaman.”

Hay naku. Sinungaling ka Lj. Parang kanina lang, gusto mong malaman kung saan yung bahay nila.

“Alam mo ba yung dating mga classmate ko, sinubukan nilang sundan si Daryll para malaman yung bahay niya. Kaya lang ang lakas makaramdam. Iniligaw ba naman sila. Kung saan-saan dumaan at lumiko tapos tumakbo. Ayun, di na nila nalaman. Pero alam nila sa 4th”

“Ok lang naman siguro malaman yung bahay niya, nagulat lang siya siguro kung bakit siya sinusundan, kaya niligaw niya. Kahit naman ako kung may sumusunod sa akin, ililigaw ko rin”

“Balik na nga tayo sa room. I-check na natin yung mga papel tapos makauwi na rin. Umuwi naman na yung iba.”

Pabalik na kami ni Nehlie sa room. Ayun, bago pa kami makarating eh marami naman palang istasyon ito bago kami makarating.

“Hay naku. Isasaksak ko na lang ito sa bag ko. Uuwi na ako. Lj, mauna na ako ha!”

“O sige. B-bye. Ingat.”

Pagtingin ko doon sa papel… Whoa! May check na! E siraulo naman pala ni Mam Stats eh. Magbibigay ng papel, nacheckan naman na pala niya.

“Sintas mo…”

Napasigaw ako dun. May tao pala na nakaupo doon sa sulok. Ayan na naman yang sintas na yan. Sabagay nakatanggal naman talaga.

“Anong ginagawa mo diyan sa sulok?”

“Nakaupo. Sintas mo. Ikaw rin”

Napatingin ako doon sa papel. Ang linis nung pagkakacheck. Di tulad ko. Basta makapagcheck, Ok na.

“Napansin mo ba kung may gumalaw dito? Kung may nagcheck.”

“Oo. May napansin nga ako”

“Sino?”

“Ako.”

The Diary, Chapter 22

Chapter 22

22

“

Ikaw

?“

“

Oo

..

ako

“

sabay

tayo

doon

sa

sulok.

“

Bakit

mo

pinakialam

itong

gamit

ko?“

Kinuha

niya

yung

bag

niya

.

Pauwi

na

yata

.

Di

niya

yata

narinig

yung

tanong

ko eh.

Tapos

huminto

siya

sa

pintuan

pero

hindi

lumilingon

. “

Nasa

desk ko

kanina

yan

….

Sintas

mo

“

Umalis

na

siya

.

Nasa

desk

niya

?

Oo

nga

pala

,

nagmamadali

kami

kanina

ni

Nehlie

kaya

naiwan

ko

yata

sa

desk

niya

ito

.

Di

ko

na

matandaan

.

Ang

tanga ko

talaga

.

Tsaka

,

bakit

ba

ako

nagagalit

sa

kanya

?

Dapat

nga

magpasalamat

pa

ako

at

wala

na

akong

gagawin

….

Sintas

!

Bakit

ba

lagi

niyang

pinapansin

yung

sintas

ko.

Anong

problema

niya

dun

? Kung

madapa

man

ako

,

ngayon

?

Umuwi na ako. Ewan ko. Parang naguilty ako sa ginawa ko. Sabihan ko daw ba siya ng “Bakit mo pinakialaman yung gamit ko?” tama ba yun? Parang hindi. Pero, wala namang kung anong expression sa mukha niya. Lagi namang ganun. Nababago lang yun kapag, galit na galit siya at yung normal na wala talaga.

Dear Diary,

Ewan ko ba. Parang naguiguilty ako sa ginawa ko. Tama ba yun? Wala naman yata siyang kasalanan. Nasa desk niya.

LJ

Nung sumunod na araw, nkapasok ako sa Dance at sa Cheering. Ang saya nga eh! As usual, mali na naman ang spelling ng pangalan ko, Luea Janin Martinez. E nagpasa naman ako ng form na tama ang spelling ng pangalan ko. Si Nehlie naman, pasok din sa Dance Club kaya lang hindi siya nakapasok sa Theater. Si Rico naman ang unang-una sa listahan sa boys na nakapasok Theater Club. Yung ibang classmate namin, ayun. Buhay pa naman. Nakapasok din.

“Hanapin mo yung pangalan ni Daryll”

“Ano ka ba, baka nga di sumali yun kahit na isa. Wala yatang hilig eh”

“Nakita ko kaya siya na nagtry-out sa basketball… bilis na”

“Ayun o, si Rico! Pasok siya sa theater. Saka si Mario sa Dance Club.”

“Oo na mahal mo na sila. Hanapin mo na yung sa basketball”

Biglang binatukan nung isa yung kasama niya sabay sabing, “Gaga ka talaga. Hindi nila nilalagay yung mga nakapasok sa Sports Club dito”

“Bakit hindi mo kaagad sinabi? Tara punta tayo sa SC Bulletin baka nandun.”

Oo nga. Tiyak, nasa Sports Club Bulletin nga yun. Titignan ko ba? Wag na. Bakit? E ano naman kung nakapasok siya o hindi. Pero… pero… ako yung nagsabi sa kanya na sumali siya,at dahil din sa akin kaya nagtry-out nga siya. Kaya may pakialam nga ako. Siguro naman maririnig ko na yun sa kanila noh. Sa kung sinu-sino diyan na pwedeng nang bumuo ng I LOVE DARYLL fans club. Ang tibay din nila eh, sinusungitan na nga sila at walang pakialam, tuloy pa rin sila.

Pagdating ko sa room, marami nang tao. Nag-uusap tungkol sa mga nakapsok sa bawat Club. Nakaupo si Rico sa upuan ni Daryll, at ayun biglang dumating yung teacher namin. Mga may sampu o higit pa ang wala sa klase. Nasaan kaya yun? Bakit wala siya?

“Good Morning Lj, tsaka Congrats din nakapasok ka sa Cheering at Dance Club”

“Congrats din, pasok ka sa Theater eh. Una sa listahan! Ang lupit mo ah. Oo nga pala, bakit wala yung iba…”

“Ah, yung mga kasali sa Sports Club, pinatawag para sa meeting saka sa paunang training. Pero half day lang yata yun.”

“Ganun ba? Sinu-sino ba yung mga nakapasok sa Sports Club?”

“Si Marlon, Rina, Bon….”

Marami nang nabanggit na pangalan si Rico, pero walang Daryll na naligaw. Hindi kaya siya nakapasok? Kung hindi man, bakit siya absent?

Nasaan kaya siya?

The Diary, Chapter 23

Chapter 23

23

Nasaan

kaya

yun

? Absent?

Siguro

.

Ano

kayang

nangyari

. Hay!

Magsisimula

na

yung

klase

wala

pa

siya

.

Saan

na

kaya

napadpad

yun

?

Nakapasok

kaya

siya

sa

Basketball team? Ewan.

“

Ok

class, turn to page 54…“

Ayan

,

nagsisimula

na

nga

.

Wala

pa

rin

.

Si

Rico

ang

katabi

ko,

mas

iba

ang

pakiramdam

.

Si

Rico,

nakakausap

ko…

kahit

papaano

nagsasalita

.

Si

Daryll

naman

,

bihira

magsalita

.

Magsasalita

lang

kung

kailangan

.

Magsasalita

lang

kung

tungkol

sa

lesson.

Magsasalita

lang

kung

inutusan

man

siya

.

Magsasalita

lang

kung… kung…

kailan

niya

gusto.

“

Lj

, page 55

na

tayo

.“

“

Ano

kasi

… 55

na

ba

?“

sabay

lipat

ko

naman

ng page.

Maya-maya pa, dumating si Sir Lapid, nagcocoach sa basketball team.

“Linda”

Tapos tumayo si Mam CHEM, Linda kasi ang pangalan niya. Lumapit siya kay Sir Lapid.

“Class, nandito na ba si Daryll?”

Sabay sabi ng lahat na wala pa. Wala naman talaga. Umalis na si Sir Lapid nung marinig namin na sinabi ni Mam na “O sige pa pupuntahin ko na lang siya sa gym”. Bumalik na rin si Mam sa board pagkatapos.

“Class, bakit wala si Daryll? Hinahanap siya ni Ronald (pangalan ni Sir Lapid), siya na lang ang wala doon sa gym.”

Syempre, expected na pasok na siya sa team. Bakit naman siya hinahanap ni Sir Lapid kung ganun? Ang galing naman niya… pero nasaan kaya siya?

Malapit na matapos yung chemistry subject, pero wala pa rin siya. ’Di na nga siguro siya papasok. Tumuro na lang bigla si Mona sa bintana

“Ayun si Daryll oh! Kasabay ni Mam Fajardo”

Si Mam Fajardo yung medyo may edad na teacher ng Social Studies Department. Hawak-hawak siya ni Daryll, ha? ano yun? Tapos yung shoulder bag ni Mam Fajardo hawak din ni Daryll.

Pagdating nila sa room, sinabi kaagad ni Mam Linda na kailangan na si Daryll sa gym. Tinanong pa nga siya kung bakit ngayon lang siya dumating.

“Hay naku Linda, wag mong tanungin yung bata. Sige na iho pumunta ka na sa gym” sabay sabi ni Mam Fajardo.

Bigla namang tumakbo si Daryll. Papunta na siguro sa gym. Baka nagsisimula na yung meeting doon para sa Basketball Team.

“Ano bang nangyari Mam?”

“Eh ayun, nahulog ako doon sa hagdan kaninang umaga. Nagkataon namang yung batang yun e nakaupo lang doon sa isang tabi at nakayuko, at sinamahan naman na niya ako sa Nurse. E kay bait na bata, kaya na-late. Mukhang maaga pa naman pumasok… oo nga pala hindi ko naitanong, anong pangalan ng batang yun?”

Sabay nagtawanan ang buong klase. Tinulungan at sinabayan na nga siya e hindi pa pala niya naitanong ang pangalan. Kahit si Mam Chem e napangiti sa sinabi ni Mam Fajardo. Narinig ko si Rico na nagsabi na “Si Mam Fajardo talaga!”

“Si Daryll Romualdez po Mam. Sige po ihahatid ko na lang po kayo sa Social Dept. matatapos naman na po itong klase ko”

Pagkatapos nung klase, pinag-usapan naman na yun. Yung iba, sinabi na sa mga naging kaklase nila sa ibang section, as usual… big deal na naman si DARYLL ROMUALDEZ. At lalo pang big deal dahil member na ng team.

Pagdating nung breaktime, nagpunta ako sa cafeteria kasama si Mariane at Nehlie. Nagyaya rin sila sa field para tignan yung iba naming classmate na kasali sa soccer, volleyball at iba pa.

“Punta naman tayo sa gym. Tignan natin si Daryll”

Si Daryll lang classmate namin na nakapasok sa Basketball Team. Mga naka-PE Uniform na ang buong team pagdating namin doon. Stretching. Pasimula pa lang yata.

Umupo muna kami doon sa bleacher. Nakita na kami ni Daryll tapos nagulat na lang kami nung lumapit siya sa amin. Akala namin kung bakit tapos tumingin sa akin.

“Di ko sinasadya yung kahapon”

Pagkatapos nun eh umalis na siya habang nakayuko. Tinanong na ako nung dalawa kung ano ang ibig sabihin nung sinabi ni Daryll. Di niya sinasadya? Ahh, yung kahapon. Dahil sinabihan ko siya na pinakialaman yung gamit ko.

Nakakaguilty naman.

The Diary, Chapter 24

Chapter 24

24

“

Lj

ano

yun

?“

tanong

naman

ni

Nehlie

“

Oo

nga

anong

ibig

sabihin

nun?“

Parang

dumikit

na

yung

mga

paa

ko

sa

kinauupuan

ko. Hindi ko

alam

pero

,

naguiguilty

talaga

ako

. Kung

tutuusin

,

wala

naman

talaga

siyang

kasalanan

. Ewan ko

ba

!

Ang

gulo

.

“

Lj

tara

na

time

na

!“

Bumalik

na

kami

sa

room.

Nagsimula

na

yung

practice

para

sa

basketball team.

Pagkatapos

ng

dalawang

boring

na

klase

namin

,

uwian

na

.

Wala

namang

nangyaring

espesyal

ng

araw

na

ito

…

maliban

na

lang

,

nung

nagsalita

siya

. E

bakit

naman

espesyal

yun

?

Yung

misteryosong

mahirap

i-predict

espesyal

? Hindi

ako

sumasali

sa

liga

ng fans club

niya

.

Di

rin

ako

mahilig

sumali

sa

epidemya

.

Habang

naglalakad

ako

.

Ang

bango

.

Di

ko

alam

kung

saan

galing

pero

mabango

.

Pagtingin

ko

sa

harapan

ko,

si

Daryll

naglalakad

.

Nakayuko

pa

rin

tulad

ng

dati

.

Wala

namang

nagbabago

eh. Gusto ko

siyang

tawagin

para

kausapin

,

pero

anong

sasabihin

ko? Sorry? o

ok

lang

yun

… Ewan ko

ba

.

Basta

bumuka

na

lang

yung

bibig

ko at

tinawag

siya

.

Huminto

naman

siya

.

“

Sandali

lang

“

Hindi

naman

siya

nagsalita

.

Basta

huminto

lang

siya

para

maghintay

dahil

tinawag

ko

siya

.

Lj

,

kaya

mo

yan

.

Hinga

ng

malalim

.

“

Kasi

,

ano

eh..

uhmm

.. gusto ko

sanang

humingi

ng sorry.

Alam

ko

naman

na

ako

yung

may

kasalanan

nung

sinabi

ko

na

pinakialaman

mo

yung

gamit

ko, e

ako

naman

yung

may

kasalanan

na

iwan

yun

sa

desk

mo

.

Kaya

hindi

mo

kailangang

mag-sorry

“

Ayun

,

bigla

na

lang

siyang

lumingon

mula

sa

pagkakayuko

.

Nagulat

ako

nung

tumingin

lang

siya

,

tapos

nagsalita

na

rin

.

“’Di

ako

nag-sorry

,

sinabi

ko

lang

kung

ano

yung

nangyari

.

Na

hindi

ko

sinasadya

… “

“

Ganun

ba

.. sorry

talaga

ha“

Pagkatapos

nun,

sabay

na

kaming

naglakad

papauwi

.

Parang

total relief

yung

nangyari

.

Pero

ang

gulo

niya

…

hindi

daw

yun

sorry

pero

ang

dating,

parang

ganun

na

rin

.

Siguro

nga

may

mga

bagay

na

iba

ang

pamantayan

niya

sa

buhay

.

Iba

nga

kumbaga

.

Oo

nga

pala

,

walang

pasok

.

Makakatulog

ako

ng

mahaba-haba

. At least…

makakapagpahinga

naman

ako

.

Natulog

ako

ng gabi

na

kaya

nung

Sabado

,

tanghali

na

rin

ako

nagising

.

Wala

si

Kuya

, may

lakad

na

naman

siguro

.

Kinuha

ko

yung

notebook ko…

tapos

may

nakalagay

na

number… number

ni

Daryll

…

Oo

nga

pala

,

kinuha

ko

yung

number

niya

dati

para

makalusot

na

hindi

ko

siya

sinusundan

.

Pero

kanya

kaya

ito

? o

baka

kung

kanino

ito

.

Baka

nga

walang

hilig

sa

cellphone

yun

eh…

Itetext

ko

kaya

? Try

lang

naman

eh… Kung

hindi

magrereply

, e

di

ok

lang

…

Nagtext

ako

ng quote about Friends…

tapos

naghintay

ako

ng reply. Ten minutes

na

wala

pa

rin

. E

sabi

ko

na

nga

…

walang

hilig

.

Pero

bigla

na

lang

nag-vibrate

yung

phone ko…

Tinignan

ko

para

basahin

yung

text…

kaya

lang

…

hindi

eh….

hindi

text…

dahil

…

Calling…

Daryll

The Diary, Chapter 25

Chapter 25

25

Si

Daryll

tumatawag

?

Sasagutin

ko

ba

?

Huwag

na

.

Wala

naman

akong

sasabihin

.

Pero

baka

siya

meron

. E

hindi

naman

niya

alam

yung

number ko

di

ba

? Hindi

nga

niya

kinuha

kaya

malay

ba

niya

kung sino

ako

.

Pero

Lj

, harmless

naman

kung

sasagutin

mo

.

Isa

pa, load

niya

hindi

load

mo.

Calling…

Daryll

Pero

sinagot

ko.

Kahit

wala

akong

sasabihin

,

sinagot

ko pa

rin

.

Ang

gulo

ko no! E may

topak

na

rin

siguro

ako

katulad

nung

tumatawag.

“

Ahmm

, hello?“

Narinig

ko

lang

na

may sound

doon

sa

kabilang

linya

.

Di

ko

alam

kung music

galing

sa

radio o

nanonood

ng

tv

.

Walang

sumasagot

pero

alam

ko,

nandun

pa

rin.

“

S-ssi

Lj

to.

Tinignan

ko

lang

kung…

sa

classmate ko to“

Wala

pa ring

sumasagot

galing

sa

kabilang

linya

.

Pero

naririnig

ko pa

rin

na

nandun

.

Ano

ba

to?

Nagsasayang

ng load?

Tumawag-yawag

hindi

naman

pala

magsasalita

. O

baka

naman

iniisip

niya

na

sino

kaya

akong

siraylong

babae

na

nagpapakilala

kung wrong number

naman.

Ang

awkward ha.

Pinakinggan

ko pa

rin

.

Wala

eh.

Napatingin

na

nga

lang

ako

sa

phone ko

tapos

nung

binalik

ko

para

pakinggan

ulit

.

Wala

pa

rin

.

Pero

may

narinig

akong

nagsalita

. “

Aalis

muna

ako

.

Pupunta

ako

sa

opisina

…

Sabihin

mo

na

lang

kay

manang

yung

kailangan

mo

.

Babalik

din

ako

kaagad

.

Daryll

ano

ba

!

Nakikinig

ka

ba

? Sino

ba

yang

kausap

mo

?“

Tapos

bigla

na

lang

naputol

. As in

wala

na

.

Binaba

na

niya

. Sino

yun

mommy

niya

?

Ibig

sabihin

,

si

Daryll

nga

. E

bakit

hindi

siya

nagsasalita

.

Samantalang

ako

e

nasabi

ko

na

yung

sasabihin

ko

tapos

siya

,

nagsasayang

ng load.

Pati

ba

naman

sa

cellphone

tipid

pa

rin

siya

magsalita

?

Ang

gulo.

“

Lj

“

“

Bakit

?“

teka

kuya

ko

yun

ah.

AKala

ko

umalis

tong

baliw

na

to.

“Gusto mong

sumama

?“

“

Saan

?“

“

Sa

court.

Magbabasketball

kami

.

Kasama

sina

Clarice at Brenda.

Lagi

ka

na

lang

nandito

.

Di

ka

ba

naboboring

?“

Tumayo

naman

na

ako

at

binuksan

yung

pinto.

Yung

kuya

ko,

nakajersey

na.

“

Lj

!

Naong

oras

na

naka-pajama

ka

pa

rin

!

Bilisan

mo

nga

!“

“

Oo

sasama

ako

.

Antayin

mo

ko.

Maliligo

lang

ako

.

Pagmamadaliin

mo

pa

ako

.. kala

mo

naman

ang

layo

ng court.

sa

4th

lang

naman

!“

“

Bilisan

mo

!

Nagkamali

pa

yata

ako

ng

desisyon

na

yayain

ka

“

tapos

lumabas

na

si

kuya

sa

kwarto

ko.

Teka

… 4th?

Oo

nga

,

sa

kabila

yung

court.

Baka

magkaroon

ng

pagkakataon

na

makita

ko

yung

bahay

nila

Daryll

.

Pero

…

siya

kaya

yun

?

Siguro

. May

nagsabi

na

Daryll

sa

phone.

Siya

na

nga

yun.

Pagkatapos

kong

maligo

,

nag-jogging

pants

lang

ako

.

Diyan

lang

naman

.

Kasabay

ko

si

kuya

papunta

sa

4th.

Pagdating

namin

doon

,

nandun

na

yung

dalawang

kaibigan

ni

kuya

na

ang

alam

ko

si

Kuya

Julius at

Kuya

Oliver

kasama

si

ate Clarice at

Brenda.

“Pare may

naglalaro

eh“

sabi

ni

kuya

Oliver

“

Sus

isa

lang

naman

yun

Oliver, e

di

isali

natin

. 2 on two.“

“E

di

sige

.

Dalawa

kami

.

Dalawa

kayo.

Pssst

!“

Paglingon

niya

. Sh*t.

Si

Daryll

.

Anong

ginagawa

niya

dito

?

Pero

4th to eh. Natural

lang

na

nandito

siya.

“

Sali

ka

sa

amin. 2 on two. Basketball“

“Sorry

hindi

ako

interesado

. Kayo

na

lang

uuwi

na

ako

“

Kinuha

na

ni

Daryll

yung

bola

niya

. SPALDING. Hindi

naman

niya

ako

nakita.

“

Kuya

,

kilala

ko

yan

. Classmate ko

yan

si

Daryll

.

Kasama

sa

team ng basketball ng school.

Magaling

yan

.

Sige

na

Daryll

“

“

Ganun

ba

. Tara“

Napatingin

siya

sa

akin

na

para

bang

nagulat

. Malay

ba

niya

na

nandun

ako

.

Pero

,

pumayag

din.

Magkakampi

sila

ni

Kuya

.

Kami

namang

tatlong

babae

,

naupo

lang

doon

sa

gilid

.

Pakain-kain

lang.

Ang

galing

naman

pala

ni

Daryll

.

Akala

ko

ba

di

siya

interesado

. E

panay

siya

ang

nag-shoot

eh.

Parang

daig

pa

niya

si

Kuya

…

pero

si

kuya

ok

din.

Nanalo

nga

sila

eh.

Galing

.

Pagkatapos

,

umalis

na

si

Daryll

ng

wala

man lang salitang sinabi sa akin.

“Ayos yung classmate mo ah! Ang galing”

“Sabi ko sa yo eh” ngek! Kala mo naman alam ko nga.

Bigla nalang nagsalita si Ate Charice. May tinuro siya kay ate Brenda.

“Pumasok siya doon?”

“Oo nga. Romualdez Residence… Lj, bakit di mo sinabi na Romualdez pala ang apelyido ng cutie na yun”

“Ha?”

“Ano ka ba! ang cute nun! Wag mo sabihing, wala kang crush dun kung classmate mo siya. Hello? Wala nang Maria Clara ngayon”

Ano? Yung bahay na yan. Malaki na 2 storey house? What’s the big deal?

hay naku. kunwari ka pa. Nabilib ka rin naman dahil malaki yung bahay.

“Well, alam ko may kaya sila. Kaya lang… di siya mayabang. I mean, hindi mo nga malalaman na mayaman siya eh. Nakita mo yun, wala man lang binabanggit”

Hay naku. Di ko alam kung dapat ba akong matawa sa sinabi ni Ate Brenda. Kung alam lang niya kung bakit wala siyang binabanggit e dahil, madalas tahimik ang tao na yun

Pero… walang may alam… na may kaya pala siya. Hindi kasi sociable yun eh. Biglang nag-vibrate yung phone ko. At hindi ko inaasahang may nagtext. Si Daryll.

“Sintas m.” na naman??