The Executive's Secret Vow

blbookshelf04 · 16 chapters · 20,493 words

The Executive’s Secret Vow

Married Boss (Top)

Younger Employee (Bottom)

Proceed with Caution:

This story features explicit sexual scenes and adult themes. Intended for audiences 18+ who crave raw intensity and forbidden pleasure. Reader discretion is strongly advised.

𝓢𝔂𝓷𝓸𝓹𝓼𝓲𝓼…

Sa loob ng Vanguard Analytics, ang lahat ay kasing linaw ng salamin at kasing lamig ng asero. Bilang isang junior analyst, ang tanging plano ko ay ang mag-excel, mag-survive, at huwag mapansin. Pero nagbago ang lahat nang pumasok ako sa opisina ni Rafael Valderama.

He is the “Golden Boy” of the corporate world-matangkad, moreno, makapangyarihan, at may suot na gintong singsing na nagpapaalala sa lahat na pag-aari na siya ng iba. Pero sa likod ng mga saradong pinto, sa gitna ng amoy ng scotch at sandalwood, may ibang gutom siyang ipinapakita.

“Be my stress relief, Mico. Make me forget the board. Make me forget the contract.”

Ang bawat haplos niya sa dilim ay isang bawal na pangako. Ang bawat ungol ko sa ilalim niya ay isang pagtataksil sa sarili kong prinsipyo. Sabi niya, “butterfly phase” lang ito-isang panandaliang takas mula sa mundong sumasakal sa kanya. Pero paano kung ang dating “stress relief” ay naging isang obsesyon na handang sumira sa aming dalawa?

Sa mundong bawal ang magkamali, handa ba akong maging mantsa sa perpektong buhay niya? O mauubos lang ako sa bawat sandaling kailangan naming magpanggap na magkakilala lang kami sa papel… pero magkasalo sa bawat init ng gabi?

1: The Gold Wedding Band

Ako si Mico. Twenty-five years old, ambitious, at laging kulang sa tulog. Sa mundong ito ng Vanguard Analytics, kailangan mong maging matalas, mabilis, at higit sa lahat, invisible hangga’t hindi ka pa nakaka-climb sa corporate ladder. Pero mahirap maging invisible kapag ang sinusundan ng mga mata mo ay ang araw mismo ng kumpanyang ito.

Patingin-tingin lang ako sa malayo habang hawak ang malamig na paper cup ng kape ko. Alas-otso pa lang ng umaga, pero ramdam ko na ang bigat ng atmosphere sa 42nd floor. Then, the elevator dings. Halos sabay-sabay na tumayo ang lahat, tila mga sundalong nag-aabang sa kanilang heneral.

Lumabas siya. Si Rafael Valderama.

Six-foot-two of pure, intimidating authority. His moreno skin looked even richer against his tailored charcoal-grey suit. He has this “dad bod” that isn’t soft, but solid-broad shoulders, a thick chest, and the kind of presence that demands every cubic inch of oxygen in the room.

Grabe, ang bango pa rin niya kahit malayo.

Napayuko ako nang magtama ang paningin namin sa isang saglit. Isang segundo lang, pero parang kinuryente ang batok ko. Pumasok siya sa glass office niya, at doon ko nakita ang bagay na laging nagpapaalala sa akin kung nasaan ang lugar ko.

The gold wedding band on his ring finger. It was simple, thick, and blindingly bright under the LED lights.

“Mico, focus. Kanina ka pa nakatitig sa pinto ni Sir Rafael,” sita sa akin ni Sandra, ang senior analyst na katabi ko.

Ngumiti lang ako nang pilit. “Pasensya na, inaantok lang siguro ako. Marami kasing data entries kagabi.”

Sinungaling. Hindi data ang iniisip ko. Iniisip ko kung paano kaya kung ang kamay na may suot ng singsing na ’yun ay humawak sa bewang ko? Kung gaano kabigat ang palad niya sa balat ko? Nakakasuka ang ganitong pagnanasa sa taong pagmamay-ari na ng iba.

Lumipas ang maghapon na parang pagong ang takbo ng oras. I immersed myself in spreadsheets and market trends, trying to drown out the sound of his voice whenever he’d step out for a briefing. Pero pagsapit ng 6:00 PM, nang magsimula nang magligpit ang karamihan, tumunog ang intercom sa desk ko.

“Mico, please bring the quarterly projections to my office. Now.”

The voice was deep, baritone, and left no room for argument. Kinabahan ako. Hinalungkat ko ang files ko at mabilis na nag-ayos ng sarili sa maliit na salamin ng desk ko. Bakit ako nag-aayos? Trabaho lang ’to, Mico. Trabaho lang.

Pagpasok ko sa opisina niya, ang tanging ilaw na lang ay ang mula sa city lights sa labas at ang maliit na lamp sa desk niya. He was leaning back, his tie loosened, and the first two buttons of his shirt undone. God, he looked exhausted, but even his exhaustion was attractive.

“Sir, ito na po ’yung files na hinihingi niyo,” mahina kong sabi habang inilalapag ang folder sa harap niya.

Hindi siya sumagot agad. Pinanood ko ang paggalaw ng kamay niya habang kinukuha ang folder. Doon ko na naman nakita ang singsing. It felt like a barrier, a wall between us.

“Stay for a moment, Mico. May kailangan akong itama rito sa Page 4,” utos niya nang hindi tumitingin sa akin.

Tumayo ako sa tabi niya, sobrang lapit na naaamoy ko na ang hinalong sandalwood at ang amoy ng mamahaling papel. Sumandal siya nang bahagya, at dahil sa laki niya, halos malamon ng anino niya ang maliit kong frame.

“You’re working too hard lately,” bigla niyang sabi. His voice dropped an octave, becoming softer, more intimate. “I see you staying late every night. Bakit hindi ka pa umuuwi?”

Napalunok ako. Ang init ng katawan niya ay tumatagos sa suot kong manipis na polo. “Gusto ko lang pong matapos ang tasks ko, Sir. Ayaw ko pong maging pabigat sa team.”

Humarap siya sa akin. Our faces were inches apart. His moreno skin was glowing in the dim light, and his dark eyes were scanning my face with an intensity that made my knees weak.

“You’re never a burden, Mico. In fact, you’re the only one in this office who actually gets the job done right,” he whispered.

Biglang gumalaw ang kamay niya. Akala ko kukunin niya ang pen sa table, pero sa halip, ang dulo ng mga daliri niya ay dumampi sa likod ng kamay ko. Isang aksidenteng haplos-o baka hindi?

Ang init. Bakit ang init ng hawak niya?

Hindi ko inalis ang kamay ko. Nanatili akong paralisado habang nararamdaman ang gasgas ng ginto niyang singsing sa balat ko. It was a cold metal, but it felt like it was burning me.

“Sir…” tila nagmamakaawang tawag ko sa pangalan niya.

Binitawan niya ako at tumayo. He walked toward the floor-to-ceiling window, looking out at the skyline of the city. “Go home, Mico. Gabi na.”

“Kayo rin po, Sir. Baka hinihintay na kayo ng asawa niyo,” ang dulas ng dila ko. Bakit ko sinabi ’yun? Bakit kailangang ipaalala sa kanya—at sa sarili ko—ang katotohanan?

Tumawa siya, pero walang saya sa tunog na ’yun. Isang mapait at tuyong tawa.

“My wife? She’s probably at a charity gala or in another country. Our marriage is just a contract, Mico. A very expensive, very cold contract.”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Parang huminto ang mundo, dahil sa inamin niya. Ang perpektong lider ng kumpanya, ang lalaking hinahangaan ng lahat dahil sa “perfect” na pamilya, ay nakakulong lang pala sa isang palabas.

Humarap siya ulit sa akin, at sa pagkakataong ito, wala na ang cold executive mask. May lungkot sa mga mata niya, at may gutom na hindi ko maipaliwanag.

“Don’t look at me like that,” sabi niya habang dahan-dahang lumalapit sa akin. “Don’t look at me with those kind eyes. Baka makalimutan kong boss mo ako.”

Umatras ako hanggang sa sumadsad ang likod ko sa pinto. Hinabol niya ako. Ipinatong niya ang dalawang kamay niya sa pinto, sa magkabilang gilid ng ulo ko, trapping me in his space.

He’s so big. 6’2“ vs 5’5“. I felt so small, so fragile under his gaze.

“Sir, baka may makakita sa atin, at iba ang isipin…” pabulong kong sabi, kahit alam kong kami na lang ang tao sa floor na ito.

Inilapit niya ang mukha niya sa leeg ko. Ramdam ko ang mainit niyang hininga na nagpapatayo ng mga balahibo ko. “Walang makakakita. At kung may makakita man… I’ll handle it.”

Dahan-dahan niyang inangat ang kamay niya at hinawakan ang panga ko. The cold gold of his wedding ring pressed against my cheek. Contrast na contrast ang puti ng balat ko sa kulay ng kamay niya.

“Mico…” he breathed out my name like a prayer.

Isang malakas na kulog ang bumasag sa katahimikan. Nagsimula nang bumuhos ang ulan sa labas, tinatakpan ang salamin ng opisina ng mga butil ng tubig.

Gusto ko siyang itulak. Gusto kong tumakbo. Pero mas gusto kong hilahin siya palapit at lasapin ang bawal na prutas na ito.

Lumapit pa siya lalo, ang dulo ng ilong niya ay dumidikit na sa ilong ko. I closed my eyes, waiting for the impact, waiting for the line to be crossed.

Pero bago magdikit ang mga labi namin, tumunog ang cellphone niya sa table. Isang matagal at nakakarinding ringtone.

Agad siyang lumayo, tila natauhan. He ran a hand through his hair, looking frustrated.

“It’s her,” maikli niyang sabi, referring to his wife.

Napayuko ako, ramdam ang biglang lamig ng hangin. “Mau-una na po ako, Sir Rafael.”

Hindi na siya sumagot. Habang naglalakad ako palabas ng opisina niya, narinig ko ang pagsagot niya sa tawag sa isang boses na cold at professional—ang boses na ginagamit niya sa lahat, maliban sa akin kanina.

Sumakay ako sa elevator, nanginginig ang mga kamay. Pagtingin ko sa repleksyon ko sa salamin, nakita ko ang sarili ko—isang junior analyst na nahulog na sa bangin.

Contractual marriage lang daw. Pero sure naman ako na straight si Sir… sa pagkakaalam ko — sa pagkakaalam ng buong kompanya.

Pagsara ng pinto ng elevator, isang text ang pumasok sa phone ko. Unknown number, pero alam ko kung sino.

[Don’t go too far, Mico. We’re not done yet.]

2: Scotch and Subtext

Tatlong araw na ang lumipas simula nung gabing iyon sa opisina niya, pero hanggang ngayon, ramdam ko pa rin ang lamig ng gintong singsing niya sa pisngi ko. Hindi ako makatulog nang maayos. Sa tuwing pipikit ako, ang nakikita ko ay ang mga mata ni Sir Rafael — yung tingin na parang gusto akong lamunin nang buo.

Pagpasok ko sa Vanguard Analytics ngayong Lunes, siksikan sa elevator. Napagitna ako sa dalawang matatangkad na lalaki mula sa accounting. Biglang bumukas ang pinto sa 40th floor at pumasok siya.

Agad na tumahimik ang lahat. Ang bango niya—yung sandalwood na humahalo sa amoy ng bagong plantsang suit—ay agad na sumakop sa maliit na espasyo. Dahil sa sikip, napausod ako paatras, hanggang sa naramdaman ko ang matigas na dibdib niya sa likod ko.

God, ang laki niya talaga.

Nararamdaman ko ang init na nanggagaling sa katawan niya. Sumandal siya nang bahagya, sapat lang para maramdaman ko ang bigat ng balikat niya sa akin. Walang nagsasalita, pero sa bawat paghinga niya, tumatama ang mainit na hangin sa tuktok ng ulo ko.

“Excuse me,” mahina niyang sabi habang lumalabas kami ng elevator. Pero bago siya tuluyang lumayo, naramdaman ko ang mabilis na haplos ng kamay niya sa bewang ko. Isang segundo lang, pero sapat na para manghina ang mga tuhod ko.

Sumapit ang alas-nuwebe ng gabi. Halos lahat ng empleyado ay nakauwi na dahil sa matinding ulan sa labas. Ako na lang ang naiwan sa floor namin, tinatapos ang report para sa board meeting bukas.

Biglang bumukas ang pinto ng executive suite. Lumabas si Rafael na wala na ang suit jacket, naka-rolled up ang sleeves ng puting polo niya, revealing his thick, moreno forearms.

“Mico? Why are you still here?” tanong niya, ang boses niya ay paos at malalim, tila galing sa mahabang pag-iisip.

“Tinatapos ko lang po itong projections, Sir. Para ready na po bukas,” sagot ko nang hindi tumitingin sa kanya. Takot akong makita ang sarili ko sa mga mata niya.

Lumapit siya sa desk ko. Kinuha niya ang swivel chair sa katabing table at naupo sa tabi ko. Sobrang lapit namin. Amoy ko ang alak—hindi yung amoy lasing, kundi yung amoy ng mamahaling scotch.

“Give it a rest. It’s perfect as it is,” sabi niya habang tinitingnan ang monitor ko. Inilagay niya ang kamay niya sa sandalan ng upuan ko, parang niyayakap ako mula sa likod nang hindi ako hinahawakan.

“Uminom po ba kayo, Sir?” lakas-loob kong tanong.

Ngumiti siya nang tipid, yung ngiting may halong pait. “Just a glass. Or two. It’s my wedding anniversary today, Mico. Five years of a perfect, empty contract.”

Kinuha niya ang isang bote ng Macallan na dala niya pala at dalawang baso. Inabutan niya ako. “Drink with me. Ayaw kong uminom mag-isa sa gabing tulad nito.”

Nag-alinlangan ako, pero kinuha ko rin ang baso. Ang unang lagok ay gumuhit sa lalamunan ko, mainit at matapang.

“You know, Mico,” simula niya, ang boses niya ay naging bulong na lang habang tinititigan ang gintong singsing sa daliri niya. “Everyone thinks I have it all. Power, money, a beautiful wife. Pero pag-uwi ko sa bahay, ang naririnig ko lang ay parang katahimikan sa isang museum. My wife and I… we don’t even sleep in the same room. It’s all for the cameras. For the stocks.”

Tumitig ako sa kanya. Ang makapangyarihang Rafael Valderama, naglalabas ng saloobin sa isang hamak na junior analyst.

“Bakit niyo po sinasabi sa akin ito, Sir?”

Humarap siya sa akin. Ang mga mata niya ay mapungay, puno ng pagnanasa at lungkot. “Because you’re the only real thing in this building, Mico. You look at me not because of my title, but because of… this.”

Dahan-dahan niyang inabot ang mukha ko. Ang hinlalaki niya ay dumaan sa ibabang labi ko, pinaparamdam sa akin ang gaspang ng balat niya. Napapikit ako. Ang bawat haplos niya ay tila isang pangako na alam naming parehong hindi matutupad.

“Sir Rafael, mali po ito…” mahina kong protesta, pero ang katawan ko ay kusang sumasandal sa palad niya.

“Alam ko,” bulong niya. Inilapit niya ang mukha niya sa akin, ang bango ng scotch at sandalwood ay nakakalasing na. “But I’m so tired of doing the right thing, Mico. Just for tonight… be my stress relief. Be my escape.”

Hinalikan niya ako sa noo, pababa sa dulo ng ilong ko, bago tumigil sa tapat ng mga labi ko. Nararamdaman ko ang panginginig ng sarili kong hininga.

“Is it okay?” tanong niya, isang bihirang pagpapakita ng pag-aalangan.

Hindi ako nakasagot sa salita. Sa halip, ako na ang gumawa ng paraan para pagdikitin ang mga labi namin. Ang halik niya matapang, mainit, at nakaka-addict.

Mali ito. Sobrang mali. Pero sa loob ng opisinang ito, sa ilalim ng ulan, parang kami lang ang totoo.

Naramdaman ko ang malalaki niyang kamay na humahawak sa bewang ko, binubuhat ako nang bahagya para paupuin sa ibabaw ng desk ko. Tumapon ang ilang folders, nagkalat ang mga ballpen, pero wala na kaming pakialam.

“Mico…” ungol niya sa gitna ng halik namin. Ang kamay niya ay dahan-dahang gumagapang sa ilalim ng polo ko, ang init ng balat niya ay dumidikit sa maputi at malamig kong tiyan.

Hingal na hingal kaming humiwalay sa isa’t isa. Ang buhok niya ay magulo na, ang polo ko ay halos matanggal na sa balikat ko. Tinitigan niya ako — ang maliit at payat kong katawan sa ilalim ng malaki at matigas niyang built.

“You’re so beautiful, it hurts to look at you,” sabi niya habang inaayos ang buhok ko.

Tumunog ang kidlat sa labas, lalong nagpatingkad sa tensyon sa loob ng silid. Alam naming dalawa na simula pa lang ito.

“Bukas, pagpasok natin, boss mo ulit ako,” paalala niya, ang boses niya ay bumabalik na sa pagiging seryoso, pero ang mga mata niya ay nakatitig pa rin sa labi ko.

“Alam ko po, Sir,” sagot ko habang sinasara ang mga button ng polo ko. “Na lihim lang ito.”

Tumayo siya at inayos ang sarili. Ibinalik niya ang maskara ng isang “perfect CEO.” Pero bago siya lumabas ng floor, lumingon siya sa akin at bumulong.

“See you tomorrow, Mico. Don’t be late for our 9:00 AM meeting.”

Iniwan niya akong mag-isa sa madilim na floor, ang lasa ng labi niya ay nasa labi ko pa rin, at ang bigat ng isang bagong sumpa ay nakadagan sa dibdib ko.

3: The Ghost in the Hallway

Hindi ko alam kung paano ako nakapasok sa opisina ngayong umaga nang hindi nanginginig ang mga tuhod ko. Ang lasa ng scotch at ang init ng mga palad ni Rafael sa ilalim ng polo ko kagabi — sariwang-sariwa pa rin. Parang nakatatak na sa balat ko ang bawat haplos niya, isang secret branding na ako lang ang nakakaalam.

Pag-upo ko sa desk ko, agad kong inayos ang mga gamit ko. Pinilit kong magmukhang normal, pero bawat kaluskos sa hallway ay nagpapatalon sa puso ko. Focus, Mico. Trabaho muna. Pero paano ako magpo-focus kung ang wallpaper ng computer ko ay ang mismong kumpanyang pagmamay-ari ng lalaking humalik sa akin kagabi?

“Good morning, Mico! Huy, bakit parang puyat na puyat ka? Namumula pa ’yang leeg mo, ah? Kinagat ka ba ng malaking lamok?” biro ni Sandra habang naglalapag ng donut sa table ko.

Mabilis kong itinaas ang collar ng polo ko. “A-ah, wala ’to. Allergy lang siguro sa ulan kagabi. Napuyat lang din sa pagtatapos ng report.”

“Sus, overachiever talaga. Pero ayusin mo ’yang hitsura mo, darating daw si Mrs. Valderama ngayon. Alam mo naman ’yun, perfectionist. Gusto niya laging prim and proper ang mga tao ni Sir Rafael,” dagdag ni Sandra bago bumalik sa seat niya.

Nanigas ako. Si Mrs. Valderama? Nandito?

Parang biglang nawalan ng hangin sa buong floor. Maya-maya pa, bumukas ang grand elevator. Lumabas ang isang babaeng tila galing sa cover ng isang fashion magazine. Sophisticated, naka-all white power suit, at may dalang aura na nagsasabing I own this place. Si Bianca Valderama.

Sumunod sa kanya si Sir Rafael. He was back in his charcoal suit, his face a mask of professional indifference. Pero habang naglalakad sila patungo sa executive suite, saglit na huminto si Sir Rafael sa tapat ng desk ko.

Hindi siya tumingin sa akin nang diretso. Inayos niya ang cufflink niya—ang gintong wedding band niya ay kumikinang sa ilalim ng fluorescent lights—at nagwika sa malamig na tono.

“Mico, make sure the minutes for later’s meeting are printed by 10:00 AM. Don’t be late.”

“Yes, Sir,” halos pabulong kong sagot.

Bago sila pumasok sa opisina, lumingon si Mrs. Valderama sa akin. Binigyan niya ako ng isang matalim at mapanuring tingin, mula ulo hanggang paa, bago nagpakawala ng isang plastik na ngiti. “He’s cute, Rafael. New hire?”

“Junior Analyst, Bianca. Let’s go. I have a schedule to keep,” sagot ni Sir Rafael nang hindi man lang siya tinitingnan. Isinara ang pinto, at doon lang ako nakahinga nang maluwag.

Lumipas ang dalawang oras na parang impyerno. Hindi ako makatayo sa upuan ko. Ramdam ko ang tensyon mula sa loob ng opisina ni Sir Rafael. Maya-maya, bumukas ang pinto at lumabas si Mrs. Valderama, bakas ang inis sa mukha niya. Tuloy-tuloy siyang naglakad palabas ng floor nang hindi man lang nagpapaalam.

Limang minuto ang lumipas, tumunog ang intercom ko.

“Mico. My office. Now.”

Pumasok ako sa loob at nakita ko si Sir Rafael na nakasandal sa swivel chair niya, nakapikit ang mga mata at nakahawak sa sentidong parang sumasakit ang ulo. Ang gulo ng table niya, tila may naganap na pagtatalo.

“Sir? Are you okay?” tanong ko habang dahan-dahang lumalapit.

Idinilat niya ang mga mata niya. Ang bagsak ng balikat niya, ang pagod sa kanyang morenong balat — ibang-iba sa boss na nakita ng lahat kanina.

“She wants me to attend another gala this weekend. Another photo op for the ‘happy couple’. I’m suffocating, Mico,” paos niyang sabi.

Lumapit ako sa likuran niya. Hindi ko alam kung saan ako kumuha ng lakas ng loob, pero ipinatong ko ang mga kamay ko sa balikat niya at dahan-dahang hinilot ang naninigas niyang muscles. Naramdaman ko ang pagkawala ng tensyon sa katawan niya sa isang malalim na buntong-hininga.

“I’m sorry, Sir. I wish I could do something,” bulong ko.

Hinarap niya ako bigla, hinawakan niya ang mga kamay ko na nasa balikat pa rin niya. Hinila niya ako palapit hanggang sa nakatayo na ako sa pagitan ng mga hita niya. Ang mukha ko ay pantay na sa mukha niya dahil nakaupo siya.

“You’re already doing it, Mico. Just by being here. Just by being you,” sabi niya habang pinaglalaruan ang mga daliri ko.

Tumingala siya sa akin, ang pagnanasa sa mga mata niya ay lalong tumindi. “I missed you today. Kahit ilang metro lang ang layo mo sa akin, parang ang layo-layo mo dahil kailangan nating magpanggap.”

Iniyuko ko ang ulo ko, ang puti kong balat ay nagiging pinkish na naman sa sobrang hiya at excitement. “Sir, baka may pumasok…”

“The door is locked,” sagot niya. Tumayo siya, dahilan para mapatingala ako nang husto sa kanya. Ang tangkad niya, ang laki ng built niya — parang kaya niya akong protektahan sa buong mundo, o kaya naman ay durugin sa isang yakap lang.

Hinawakan niya ang batok ko at idinikit ang noo niya sa noo ko. “Stay a second longer. Just a second. Let me breathe you in before I have to be ‘Rafael Valderama’ again.”

Pumikit ako, dinadama ang bango niya at ang init na nagmumula sa kanya. Sa sandaling iyon, hindi siya ang CEO at hindi ako ang analyst. Dalawang tao lang kami na naghahanap ng kapayapaan sa gitna ng magulo at mapagpanggap na mundo.

Lord, kahit mali ito, kahit masaktan ako sa huli… pahiram muna ng sandaling ito.

Binitawan niya ako nang marinig ang isang notification sa computer niya. Agad siyang bumalik sa pagiging seryoso.

“Go back to your desk. We have a board meeting in ten minutes. And Mico…”

Lumingon ako sa pinto.

“Wear a scarf tomorrow. Your ‘allergy’ is getting more visible,” sabi niya na may kasamang malokong ngiti sa mga labi.

Halos tumakbo ako palabas ng opisina niya, ang puso ko ay nagwawala sa loob ng dibdib ko. Pag-upo ko sa desk, nakita ko si Sandra na nakatingin sa akin, naniningkit ang mga mata.

“Ang tagal mo sa loob, ah? Ano’ng pinagusapan niyo?”

“A-ah, about the projections lang. Marami lang corrections,” palusot ko habang mabilis na nagta-type sa keyboard kahit wala namang sinusulat.

This is agonizing. Every stare, every accidental graze, every unspoken word — it’s like a sweet torture. And I don’t think I want it to stop.

4: Under the Table

Ang Vanguard Analytics Annual Gala Fundraiser. Isang gabi ng kumukutitap na chandelier, mamahaling champagne, at mga taong ang huhusay magsuot ng maskara. Para sa kanila, isa lang itong networking event. Pero para sa akin, isa itong kulungan. Dahil sa gitna ng malaking ballroom na ito, kailangan kong panoorin ang lalaking mahal ko na umaarte bilang perpektong asawa.

Naka-suot ako ng simpleng black suit. Pinilit kong magmukhang disente, kahit na pakiramdam ko ay hindi ako nababagay sa kinatatayuan ko. Nakatayo ako sa gilid, hawak ang isang baso ng wine na hindi ko naman iniinuman, habang pinapanood si Sir Rafael.

He was breathtaking. Ang charcoal suit niya ay pinalitan ng isang midnight blue tuxedo na lalong nagpa-emphasize sa lawak ng kanyang balikat at sa yaman ng kanyang morenong balat. Sa tabi niya, nakakapit sa braso niya si Mrs. Valderama, suot ang isang itim na gown na tila gawa sa mga bituin. Sila ang sentro ng atensyon. Ang “power couple” of the crowd.

Ang sakit palang makita nang malapitan, na nakahawak siya sa bewang ng asawa niya.

“Mico! Bakit ka nandyan sa sulok? Tara na sa table natin, magsisimula na ang dinner,” yaya ni Sandra, na halatang excited sa libreng buffet.

Sumunod ako sa kanya patungo sa Table 7 — ang table para sa mga junior staff. Pero laking gulat ko nang lumapit ang isang floor manager sa amin.

“Mr. Mico Santos? Sir Rafael requested for you to sit at the VIP Table. May kailangan daw siyang i-discuss na biglang pumasok na data para sa presentation bukas,” magalang na sabi ng manager.

Nagkatinginan kami ni Sandra. Ramdam ko ang pamumula ng mukha ko. “A-ah, sige po. Susunod po ako.”

Pag-upo ko sa VIP Table, halos tumigil ang tibok ng puso ko. Katabi ko si Sir Rafael sa kaliwa, at sa kanan naman niya ay si Mrs. Valderama. Ang bango niya — yung pamilyar na sandalwood at citrus — ay agad na bumalot sa akin, kahit na pilit kong iniiwas ang tingin ko.

“Mico, thanks for joining us. I trust you brought the tablet for the emergency revisions?” Sir Rafael asked, as his voice sound professional, cold, and detached.

“Yes, Sir. Ready na po,” sagot ko, pilit na pinatatatag ang boses ko.

Nagsimula na ang dinner. Habang nag-uusap ang mga bigating investor tungkol sa stocks at mergers, tahimik lang akong kumakain ng salad ko. Pero sa gitna ng ingay ng mga kubyertos at tawanan, naramdaman ko ang isang bagay na nagpabilis sa tibok ng puso ko.

Isang sapatos. Ang dulo ng sapatos ni Sir Rafael ay dahan-dahang dumampi sa paa ko sa ilalim ng lamesa.

Nanigas ako. Akala ko aksidente lang, kaya inatras ko nang kaunti ang paa ko. Pero hindi siya tumigil. Sinundan niya ang paa ko, at sa pagkakataong ito, naramdaman ko ang buong bigat ng binti niya na sumandal sa binti ko.

God, Sir Rafael. Not here.

Tumingin ako sa kanya, pero busy siyang nakikipag-usap sa isang CEO mula sa Singapore. Tumatawa siya, umiinom ng wine, at tumatango-tango, pero sa ilalim ng lamesa, ang tuhod niya ay mariing nakadiin sa hita ko.

Hindi ko mapigilang mapahawak nang mahigpit sa table napkin ko. Ang init ng katawan niya ay tumatagos sa tela ng pantalon ko. Sinubukan kong kumain, pero nanginginig ang mga kamay ko.

Dahan-dahan, naramdaman ko ang kamay niya na bumaba mula sa lamesa. Akala ko kukunin lang niya ang napkin niya, pero naramdaman ko ang malalaki niyang daliri na dumaan sa ibabaw ng tuhod ko. Marahan niya itong hinaplos, pataas nang pataas patungo sa inner thigh ko.

Napasinghap ako nang bahagya, sapat lang para mapalingon sa akin si Mrs. Valderama.

“Are you okay, Mico? Masyado bang maanghang ang dressing?” tanong ni Mrs. Valderama, ang mga mata niya ay mapanuri.

“A-ah, opo. Medyo… medyo matapang lang po ’yung lasa,” sagot ko habang pilit na ngumingiti.

Sa ilalim ng mesa, mas lalong humigpit ang pagkakahawak ni Sir Rafael sa singit ko. Ramdam ko ang gasgas ng kanyang gintong wedding ring sa balat ko habang pinipisil niya ako nang mariin. Isang possessive na haplos. Isang paalala na kahit kanino siya nakaharap, ako ang iniisip niya.

Ang hirap huminga. Ang ingay ng paligid pero ang naririnig ko lang ay ang sarili kong mabilis na pagtibok ng puso — at ang nagsisimula kong paninigas sa baba.

I glanced at him from the corner of my eye. Sir Rafael was leaning back, still engaged in conversation, but his jaw was tight. His moreno skin seemed a bit flushed. He was playing a dangerous game, and he knew it.

Kinuha ko ang cellphone ko sa bulsa nang maramdaman kong nag-vibrate ito. Isang text mula sa katabi ko.

[Meet me in the parking garage in 5 minutes. Section B-4. Don’t make me wait.]

Dahan-dahan akong tumayo, nagdahilan na pupunta lang sa banyo. Halos tumakbo ako patungo sa elevator, ang hita ko ay tila nagbabaga pa rin sa haplos niya.

Pagdating ko sa parking garage, madilim at malamig. Pero sa Section B-4, nakaparada ang itim na SUV ni Rafael. Nakabukas nang bahagya ang bintana, at amoy na amoy ko na ang pamilyar na bango niya.

Bumukas ang pinto sa likod at hinila niya ako papasok bago ko pa man maibuka ang bibig ko. Agad na sumara ang pinto at nilamon kami ng kadiliman ng tinted na sasakyan.

Naramdaman ko ang bigat ng katawan ni Sir Rafael na dumagan sa akin. Sinandal niya ako sa upuan ng sasakyan, ang mga kamay niya ay agad na napunta sa bewang ko.

“S-sir… ang asawa niyo…” pabulong kong protesta, pero ang mga kamay ko ay kusang yumayakap sa malalapad niyang balikat.

“She’s busy being ‘Mrs. Valderama’,” ungol niya sa leeg ko. Inangat niya ang mukha niya at tinitigan ako. Ang mga mata niya ay punong-puno ng gutom na matagal nang pinipigilan. “But I… I just want to be Rafael. And I want you, Mico.”

The distance between us got closed. And the fire is about to consume us both.

5: The First Breach 🔴

Madilim sa loob ng SUV, tanging ang dadaan-daang ilaw mula sa labas ng parking garage ang nagbibigay ng anino sa mukha ni Sir Rafael. Ang hininga niya ay amoy wine at panganib. Nararamdaman ko ang bigat ng katawan niya — ang solidong built ng isang lalaking sanay magmando.

“Sir… Rafael… baka may makakita sa atin dito,” pabulong kong sabi, pero ang boses ko ay nanginginig. Halos hindi ko na marinig ang sarili ko dahil sa lakas ng kabog ng aking dibdib.

Hindi siya sumagot. Sa halip, naramdaman ko ang mainit niyang palad na humawak sa panga ko, pinilit akong tumingin nang diretso sa kanya.

“Hayaan mo silang tumingin, Mico. Pero sa loob ng sasakyang ito, tayo lang ang totoo. I’ve been thinking about this since the moment I saw you this morning. No… since the first day you stepped into my office.”

Inilapit niya ang mukha niya at hinalikan ako. Hindi ito katulad ng mga naunang halik na tila nag-aalangan. This was hungry. Desperate. Claiming.

Ang sarap. Ang sakit. Ang gulo.

Napaungol ako nang maramdaman ko ang dila niya na pilit na binubuksan ang aking mga labi. His moreno hands were a stark contrast against my pale neck as he gripped me, pulling me closer until there was no more space between us.

I could feel the hardness of his chest against my lean frame — the dad bod strength that felt so grounding and yet so terrifying. Dahan-dahan niyang ibinaba ang halik niya sa aking leeg, sa mismong bahagi na sinita ni Sandra kanina. He bit the skin there, lightly but enough to leave a mark.

“Ah… Sir Rafael…” ungol ko gamit ang pangalan niya.

Naramdaman ko ang kamay niya na mabilis na nagtatanggal ng butones ng aking polo. One by one, hanggang sa maramdaman ko ang malamig na aircon ng sasakyan sa dibdib ko — pero agad din itong napalitan ng init ng kanyang mga palad.

His hands were large, covering almost the entirety of my chest. Dahan-dahan niyang hinaplos ang bawat sentimetro ng balat ko, ang mga daliri niya ay parang nag-iimbestiga sa bawat kurba. Hinawakan niya ang aking mga nipple, pinisil nang mahina.

Agad akong napaungol sa sarap na parang kuryenteng tumakbo sa buong katawan ko.

“Sir Rafael… ang init mo po,” bulong ko, habang ang mga kamay ko ay kusang nagbubukas ng kanyang tuxedo shirt.

Nararamdaman ko ang mainit niyang balat sa ilalim — ang maamong lambot ng kanyang dibdib na may konting buhok, ang matatag na tiyan na hindi perpekto pero puno ng lakas. Hinaplos ko siya pababa, hanggang sa maramdaman ko ang paghingal niya na lalong tumitindi sa bawat haplos ko.

He groaned against my skin, a sound of pure surrender. “You’re so soft, Mico. Too soft to be a man.”

Ipinatong niya ang tuhod niya sa gitna ng aking mga hita, pressing upward. The friction made my head spin. Nararamdaman ko ang kanyang kahabaan — matigas, mainit, at napakalaki — na nakadikit sa akin sa pamamagitan ng tela pa rin ng aming mga pantalon. Dahan-dahan niyang iginiling ang balakang niya, paulit-ulit. Ang amoy ng kanyang katawan — wine, cologne, at pawis — ay nakakalasing. Hinawakan ko ang kanyang buhok, hinila siya palapit, ang aking mga kuko ay bumaon sa kanyang anit.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang seat ng SUV para mas maging maluwag ang galaw namin. He hovered over me, his broad shoulders blocking out the rest of the world. Tinanggal niya ang kanyang belt at ibinaba ang zipper.

Doon ko nakita ang kanyang kahabaan — mataba, matigas, at nanginginig sa pagnanasa. Hinawakan ko siya, ang aking mga daliri ay halos hindi makapulupot sa kapal niya.

“Sir… grabe… ang laki mo po,” pabulong ko, habang hinahaplos ko siya pataas-baba.

“Tingin sa akin, Mico. Look at me while I do this,” utos niya, ang boses niya ay gumaralgal na.

Inangat ko ang aking tingin. Doon, sa gitna ng init ng sandali, nakita ko ang gintong wedding ring niya habang hinahawakan niya ang aking bewang.

It was a cruel reminder, but at that moment, it didn’t matter.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang aking pantalon at underwear. Ang malamig na leather seat ay dumikit sa aking balat, pero agad itong napalitan ng init ng kanyang mga daliri. Nilagyan niya ng laway ang kanyang mga daliri, at unti-unting ipinasok ang isa sa loob ko.

Napaungol ako sa unang pasok — ang hapdi, ang sarap, ang pakiramdam na puno na ako kahit isa pa lang.

“Relax, Mico… relax for me, please…” bulong niya sa aking tainga, habang dahan-dahan niyang ginagalaw ang daliri. Idinagdag niya ang pangalawa, pagkatapos ang pangatlo, stretching me wide open. Ang pawis namin ay naghalo na, ang tunog ng basa na galaw ng kanyang mga daliri ay nakakabingi sa loob ng sasakyan.

Nang sapat na ang paghahanda, inayos niya ang kanyang sarili. Naramdaman ko ang mas mainit pang balat, nang tuluyan na niyang ipasok ang ulo ng kanyang kahabaan.

The sensation was explosive. Dahan-dahan siyang pumasok — inch by inch — hanggang sa maramdaman ko ang buong kapal niya sa loob ko. He was so big, filling me with a sense of fullness I never knew I needed. Bawat baon ay tila isang pangako na hinding-hindi niya ako pakakawalan.

“Ahh… Sir… deeper… mas lalim mo pa…” ungol ko, habang ang aking mga daliri ay bumaon sa leather seats ng sasakyan.

He started slow, deliberate, letting me feel every ridge, every vein. Ang tunog ng balat sa balat, ang basa na tunog ng aming pagsasama — lahat ay nakapalibot sa amin. Pinabilis niya ang ritmo, ang mga kamay niya ay nakahawak sa aking bewang, hinila ako palapit sa bawat baon.

Napaarko ang aking likod, ang aking mga hita ay nanginginig sa palibot niya. Hinawakan niya ang aking kahabaan, hinaplos ito sa ritmo ng kanyang paggalaw.

“Sir… malapit na po ako… ahh…”

“You’re mine, Mico… tonight, you’re mine,” he whispered, his sweat dripping onto my chest.

At doon, sa gitna ng ulan at dilim, sumabog ako — ang init na dumaloy sa buong katawan ko, ang puti kong katas na tumalsik sa aming mga tiyan. Hindi pa rin siya tumigil hanggang sa maramdaman ko ang kanyang pagtigas pa lalo, ang kanyang ungol na mababa at desperado, at ang init na pumuno sa loob ko habang siya ay sumuko rin.

Nang matapos ang lahat, nanatili kaming magkayakap sa dilim, hinihingal at basang-basa ng pawis. Inayos ni Sir Rafael ang buhok ko, hinalikan ang noo ko nang napakatagal.

“I have to go back,” mahina niyang sabi, ang boses niya ay bumabalik na sa pagiging seryoso, bagaman may halong lungkot.

Tumango ako, pamilyar na sa sakit. Pinanood ko siyang ayusin ang kanyang tuxedo, isuot ang kanyang relo, at ibalik ang maskara ng isang makapangyarihang CEO.

“Sir?” tawag ko bago siya tuluyang lumabas. Lumingon siya, ang kamay niya ay nasa pinto na. “Are we… okay?”

Binigyan niya ako ng isang huling tingin — isang tingin na puno ng pagnanasa, guilt, at isang bagay na mukhang pagmamahal.

“We’re more than okay, Mico. But remember… this stays between us. In the dark.”

Lumabas siya at isinara ang pinto. Nanatili akong mag-isa sa loob ng SUV. Doon ko napagtanto: I am no longer just an ambitious junior analyst. I am his secret.

At sa bawat sarap na naramdaman ko, alam kong may katumbas itong luha sa hinaharap.

6: The Morning After Cold

Akala ko, paggising ko, magbabago ang lahat. Akala ko ang sikat ng araw ay magdadala ng liwanag sa madilim na sulok ng parking garage kagabi. Pero habang nakatitig ako sa kisame ng maliit kong apartment, ang tanging nararamdaman ko ay ang panunuyo ng lalamunan ko at ang bigat ng katotohanang kailangan ko siyang harapin-hindi bilang “Rafael” na humalik sa akin sa dilim, kundi bilang “Sir Rafael” na pagmamay-ari ng iba.

Pagpasok ko sa lobby ng Vanguard, bawat hakbang ko ay parang may kasamang kaba. Pinindot ko ang elevator button, at sa bawat palapag na nadadaanan, lalong sumisikip ang dibdib ko.

Hingang malalim, Mico. Professional lang.

Eksaktong alas-otso, bumukas ang pinto ng executive suite. Lumabas si Sir Rafael. Pero hindi siya ang lalaking bumulong ng pangalan ko kagabi. He was impeccably groomed, his suit crisp and without a single wrinkle. His face was a wall of stone.

“Morning, Sir Rafael,” bati ng mga katrabaho ko habang dumadaan siya.

Tumango lang siya, walang imik. Nang dumaan siya sa tapat ng desk ko, inihanda ko ang sarili ko para sa isang sulyap, kahit isang tipid na ngiti man lang.

Pero lumampas lang siya. Ni hindi dumapo ang paningin niya sa akin. Parang hangin lang ako na nadaanan niya.

Ang sakit. Parang sinampal ako ng realidad.

“Mico, can you bring the hard copies of the merger contract to the boardroom? Now,” ang boses niya sa intercom ay walang bakas ng emosyon. Mas malamig pa ito sa aircon ng opisina.

Pagpasok ko sa boardroom, nandoon siya kasama ang mga senior partners. Lumapit ako para ilapag ang files. Sinubukan kong dumaan sa likuran niya, umaasang mararamdaman niya ang presensya ko. Pero nang aksidenteng sumagi ang siko ko sa balikat niya, mabilis siyang lumayo, tila nandidiri o natatakot na madikit sa akin.

“Careful, Mr. Santos. Focus on what you’re doing,” mariin niyang sabi sa harap ng lahat.

Napayuko ako. “S-sorry po, Sir.”

“I need these revised by lunch. Make sure there are no more accidents,” dagdag pa niya, bago bumalik sa pakikipag-usap sa mga partners na parang wala lang.

Lumabas ako ng boardroom na nanginginig ang mga kamay. Pumunta ako sa banyo at naghilamos ng mukha. Ano ba’ng inaasahan mo, Mico? Na magho-holding hands kayo sa hallway? Na ipapakilala ka niya bilang mahal niya? Tanga ka ba?

Sinabihan niya ako kagabi — this stays in the dark. Pero hindi ko akalain na ganito kalamig ang umaga.

Buong hapon, hindi niya ako tinawag. Hindi siya nag-text. Para akong multo na naglalakad sa sarili kong opisina.

Pasado alas-siyete na ng gabi nang mapansin kong halos wala na ring tao. Nagliligpit na ako ng gamit nang makita ko ang anino niya na papalapit sa desk ko.

Hindi siya nagsalita. Nilagpasan niya lang ako patungo sa elevator. Pero pagtingin ko sa table ko, may isang maliit na box ng high-end dark chocolate doon. Sa ilalim nito, may isang piraso ng papel na may sulat-kamay niya.

[ I’m sorry. I have to protect you. ]

Tiningnan ko siya habang papasok siya sa elevator. Lumingon siya nang isang saglit — isang mabilis at punong-puno ng pighating tingin — bago sumara ang pinto.

Napaupo ako sa upuan ko, hawak ang maliit na chocolate. Ang pait nito ay sumasalamin sa nararamdaman ko. Mahal ko siya, pero ang pag-ibig na ito ay parang isang lason na dahan-dahang pumapatay sa akin sa tuwing sisikat ang araw.

Protektahan? O itago?

Kinuha ko ang cellphone ko at tinitigan ang screen. Walang message. Walang tawag. Ang katahimikan ng gabi ay nagsisimulang bumalot sa akin, at sa unang pagkakataon, naramdaman ko ang tunay na bigat ng pagiging kabit.

Hanggang kailan ko kayang maging anino mo, Sir Rafael?

7: The Conference Room Blur

Ulan. Walang tigil ang ulan sa labas ng Vanguard Analytics. Sa taas ng 42nd floor, ang mga ulap ay parang abot-kamay na namin, kulay abong kumot na bumabalot sa buong siyudad. Sabi nila, ang ulan daw ay nagdadala ng linaw, pero sa akin, lalo lang nitong pinalalabo ang guhit sa pagitan ng trabaho at ng bawal naming ugnayan ni Sir Rafael.

Mag-aalas tres na ng hapon. Ang opisina ay balot ng katahimikan, tanging ang mahinang pag-hum ng aircon at ang rhythmic na pagpatak ng ulan sa makapal na salamin ang naririnig. Kanina pa ako hindi makapakali sa desk ko. Ang maliit na piraso ng chocolate na iniwan niya kagabi ay nasa drawer ko pa rin — isang matamis na paalala at isang mapait na sumbat.

“Mico, dalhin mo ’yung hard copy ng Q3 Portfolio sa Conference Room B. Ngayon na,” boses ni Sir Rafael sa intercom. Isang direktang utos na parang may kung anong kuryenteng dumaan sa katawan ko.

Agad kong kinuha ang folder. Inayos ko ang salamin ko at ang collar ng polo ko. Palinga-linga ako habang naglalakad patungo sa dulo ng hallway. Ang Conference Room B ay ang tinatawag naming “The Glass Box.” Halos lahat ng dingding nito ay salamin, tanaw ang buong siyudad, pero dahil sa lakas ng ulan at kapal ng hamog sa labas, ang loob nito ay tila isang nakabukod na mundo.

Pagpasok ko, nakita ko siyang nakatayo malapit sa bintana, nakatalikod sa akin. Ang puti niyang polo ay bakat ang lawak ng kanyang balikat. Hindi siya nakasuot ng suit jacket. Nakasabit lang ito sa sandalan ng upuan.

“Sir, ito na po ’yung portfolio,” pabulong kong sabi habang inilalapag ang folder sa mahabang mahogany table.

Hindi siya lumingon agad. Nanatili siyang nakatingin sa labas, sa mga sasakyang parang mga langgam sa baba. “Lock the door, Mico.”

Nabitiwan ko ang folder. “Po? Sir, baka may dumaan-”

“I said lock it,” ulit niya, sa pagkakataong ito ay humarap na siya sa akin. Ang mga mata niya ay may halong pagod at isang pamilyar na gutom na nagpapabilis ng tibok ng puso ko. “The cleaning crew is on the other floor. The board is in a closed-door meeting at the penthouse. Lock it.”

Nanginginig ang mga kamay ko nang i-click ko ang lock ng glass door. Bawat tunog ng trangka ay parang hatol sa akin. Humakbang siya palapit, ang bawat yabag ng sapatos niya sa carpeted floor ay tila echo ng sarili kong kaba.

“Galit ka ba?” tanong niya nang makalapit siya. Sobrang lapit na naaamoy ko na ang pamilyar niyang sandalwood scent.

“Hindi po ako galit, Sir. Nalilito lang po ako,” sagot ko, pilit na iniiwas ang tingin ko sa kanyang moreno na leeg. “Kagabi, naramdaman ko ang init niyo. Kaninang umaga, para akong hangin na nadaanan niyo lang. Hindi ko na alam kung saan ako lulugar.”

Hinawakan niya ang panga ko, pinilit akong tumingin sa kanya. Ang singsing niya ay malamig na tumama sa balat ko, isang reminder ng pader na nakapagitan sa amin. “I have to do that, Mico. To protect you. To protect us. Kapag nalaman nila ang tungkol sa atin, ikaw ang unang sisirain nila. You’re young, you have a future. I won’t let them take that from you.”

“Pero mas masakit ’yung ganito, Sir,” ang boses ko ay nabasag. “Yung parang hindi tayo magkakilala.”

Bumuntong-hininga siya, isang mabigat at puno ng pighating tunog. Bigla niya akong hinila palapit sa kanya, isinandal niya ako sa malamig na salamin ng conference room. Napasinghap ako sa gulat at sa lamig ng glass wall sa likuran ko, habang ang harapan ko naman ay nagbabaga sa init ng kanyang katawan.

“Then let’s stay in the blur for a while,” bulong niya sa tapat ng labi ko.

Hinalikan niya ako. Hindi ito tulad ng sa parking garage na parang nagmamadali. This was slow, exploratory, and filled with a desperate kind of longing. Ang mga kamay niya ay gumapang sa bewang ko, pilit akong binubuhat para mas lalong magdikit ang mga katawan namin. Ang height difference namin ay lalong nagparamdam sa akin kung gaano ako kaliit at kung gaano niya ako kayang protektahan.

Naramdaman ko ang malalaki niyang palad sa ilalim ng polo ko, hinahaplos ang likod ko. Ang gaspang ng kanyang balat laban sa kinis ng sa akin ay nagbibigay ng kakaibang sensasyon. Napaarko ang likod ko, ang dibdib ko ay sumasadsad sa matigas niyang dibdib.

“Mico… you’re so pale… so soft,” ungol niya habang inililipat ang mga halik niya sa leeg ko, sa mismong collarbone ko.

Biglang may dumaan na anino sa labas ng salamin. Nanigas ako. Isang janitor na may dalang cart, dahan-dahang naglalakad sa hallway. Kahit na frosted ang glass sa gitna, kitang-kita pa rin ang silhouette namin kung may magtatagal sa pagtingin.

“S-sir… may tao…” pabulong kong pigil sa kanya, ang puso ko ay parang lalabas na sa ribcage ko.

Hindi siya tumigil. Sa halip, mas lalo niyang idiniin ang katawan niya sa akin, tinatakpan ako mula sa paningin ng kahit sinong dadaan. “Let them look. All they’ll see is me. I won’t let them see you.”

Ang panganib ng sandaling iyon — ang posibilidad na mahuli kami sa loob ng isang glass room sa gitna ng opisina — ay lalong nagpadagdag sa adrenaline na dumadaloy sa mga ugat ko. Naramdaman ko ang panginginig ng sarili kong mga binti habang ang kamay niya ay nagsisimulang gumalaw nang mas mapangahas.

Inangat niya ako at ipinatong sa ibabaw ng conference table. Nagkalat ang mga ballpen at ang portfolio na dinala ko, pero wala na kaming pakialam. Ang tunog ng ulan sa labas ay naging background music sa aming bawal na tagpo.

Tinitigan ko siya. Ang “golden boy” ng corporate world, ang asawa ng isang sikat na socialite, ay narito sa harapan ko, nakaluhod sa pagitan ng mga hita ko, ang mga mata ay puno ng pagsamba at pagnanasa na para sa akin lang.

“Tell me to stop, Mico. If you want to go back to being just an analyst, tell me now,” hamon niya, kahit na ang mga daliri niya ay abala na sa pagtatanggal ng sinturon ko.

Tumingin ako sa ulan, pagkatapos ay pabalik sa kanya. Ang pait ng pagtatago ay natatabunan ng tamis ng presensya niya. “Huwag po. Huwag kayong hihinto, Sir.”

Sa gitna ng blur ng ulan at ng panganib ng aming kinalalagyan, naramdaman ko ang muling paglamon ng apoy. Ang bawat haplos, bawat ungol, at bawat paghinga namin ay tila isang pagrerebelde sa mundong pilit kaming pinaghihiwalay.

Lumipas ang halos isang oras. Inayos namin ang aming mga sarili, pinulot ang mga nagkalat na gamit, at binura ang anumang bakas ng naganap sa loob ng silid. Binuksan ko ang lock ng pinto at lumabas nang una, tinitiyak na walang nakakakita.

Bumalik ako sa desk ko, nanginginig pa rin ang mga kamay habang sinusubukang mag-type. Maya-maya, lumabas si Sir Rafael mula sa conference room, suot na muli ang kanyang suit jacket, ang mukha ay balik sa pagiging malamig at professional.

Tumingin siya sa direksyon ko habang naglalakad patungo sa opisina niya. Isang mabilis na sulyap, isang lihim na koneksyon na kami lang ang nakakaalam.

Pero bago siya tuluyang makapasok, bumukas ang elevator. Ang CFO ng kumpanya, kasama ang dalawang auditors, ay dire-diretsong naglakad patungo kay Sir Rafael.

“Rafael! We need to talk about the Q3 discrepancies. Now. In your office,” seryosong sabi ng CFO.

Lumingon si Sir Rafael sa akin, ang panga niya ay tumigas. Isang mensahe ang pumasok sa phone ko sa ilalim ng table.

[Stay late tonight. We need to talk. This is getting complicated.]

Ang pader sa gitna namin ay unti-unti nang nagkakaroon ng mga bitak. At natatakot ako na sa susunod na pagkidlat, tuluyan na itong mawasak.

8: Fragile Alliances 🔴

Tahimik ang gabi, pero sa loob ng Vanguard Analytics, tila may bagyong namumuo. Simula nang pumasok ang mga auditors at ang CFO sa opisina ni Sir Rafael kanina, hindi na ako makahinga nang maluwag. Ang bawat sulyap ng mga katrabaho ko, ang bawat bulungan sa pantry- pakiramdam ko ay tungkol sa akin, tungkol sa amin. Ang bango ng sandalwood na kumapit sa polo ko mula sa conference room kanina ay tila isang ebidensyang pilit kong itinatago.

Mag-a-alas otso na ng gabi. Ang floor ay halos wala nang tao, maliban sa iilang security at sa amin ni Sir Rafael na nasa magkabilang panig ng makapal na glass wall. Nakita ko siyang lumabas ng opisina niya, bitbit ang kanyang briefcase. Pagod ang kanyang mukha, ang kanyang mga balikat na dati ay laging tuwid ay tila bumagsak nang bahagya.

Huminto siya sa tapat ng desk ko. Hindi siya tumingin sa paligid.

“Mico, stay. May kailangan tayong ayusin sa Q3 report. May discrepancies na nakita ang auditors,” seryoso niyang sabi. Ang boses niya ay professional, pero may bahid ng pag-aalala.

Tumayo ako, nanginginig ang mga kamay. “P-po? Sir, siniguro ko naman pong tama ang lahat ng data na ipinasok ko.”

“I know. Pero may nag-leak ng maling file sa system. Someone is trying to frame you, Mico,” mahina niyang dagdag nang masigurong wala nang nakakarinig. “Follow me. To the breakroom.”

Sa breakroom, tanging ang asul na ilaw mula sa vending machine ang nagbibigay ng liwanag. Sumandal si Sir Rafael sa counter, hinihilot ang kanyang sentido. Lumapit ako sa kanya, ang puso ko ay punong-puno ng takot.

“Sir, anong ibig niyo pong sabihin? Bakit ako?”

Humarap siya sa akin. Inabot niya ang kamay ko, pinisil ito nang mahigpit. “Dahil ikaw ang pinakamalapit sa akin. They can’t touch me directly, so they’re going after my protégé. Someone saw us, Mico. O baka may nakahalata. Inilipat nila ang mga maling figures sa folder mo para palabasing ikaw ang nag-embezzle ng funds.”

Nanlambot ang mga tuhod ko. “Magkaka-kaso po ba ako? Mawawalan po ba ako ng trabaho?”

Bigla niya akong hinila palapit. Hindi ito tulad ng dati na puno ng pagnanasa. It was protective. Isisandal niya ang kanyang noo sa noo ko, ang kanyang mainit na hininga ay humahaplos sa aking mukha.

“No. I won’t let that happen. Pinirmahan ko na ang memo kanina. I told them the error was mine — na ako ang nag-utos sa iyong ipasok ang data na ’yun bilang part ng isang internal stress test. I took the fall, Mico.”

Napatingala ako sa kanya, gulat na gulat. “Pero Sir, ang reputasyon niyo… ang board… baka matanggal kayo bilang CEO!”

Ngumiti siya nang mapait, ang kanyang morenong balat ay tila mas nag-glow sa asul na ilaw. “Reputation is just a mask, Mico. I can buy a new one. Pero ikaw… you’re real. Hindi kita kayang palitan.”

Dahan-dahan niyang inangat ang kamay niya at hinaplos ang pisngi ko. His marriage band was there, but for the first time, hindi ito naging hadlang. It was just a piece of metal. Ang mahalaga ay ang init ng palad niya na nagpapakalma sa akin.

“Salamat po, Sir, “ pabulong kong sabi, ang mga mata ko ay nagsisimulang magtubig.

“Shh… don’t cry,” bulong niya. Iniyuko niya ang kanyang ulo at binigyan ako ng isang maikli pero napakatamis na halik sa noo. It wasn’t sexual. It was a vow. Isang pangako ng proteksyon.

Nanatili kaming ganoon sa loob ng ilang minuto. Ang katahimikan ng breakroom ay naging kanlungan namin. Pero sa gitna ng katahimikang iyon, naramdaman ko ang pagbabago ng hangin. Ang pasasalamat ay unti-unting napalitan ng isang mas malalim na emosyon.

Tiningnan ko siya. Ang laki ng built niya, ang tatag ng kanyang pagkatao… paano ko siya hindi mamahalin?

“Sir…” tawag ko, ang boses ko ay puno ng pagsusumamo.

Naintindihan niya agad. Hinapit niya ang bewang ko, binuhat ako at ipinatong sa counter ng breakroom. My lean legs wrapped around his broad waist instinctively.

“Mico, we shouldn’t… not here, not tonight,” mahina niyang pigil, kahit na ang kanyang mga kamay ay abala na sa paghaplos sa hita ko sa ilalim ng pantalon ko.

“Gusto ko po,” sagot ko, pilit siyang hinahila palapit. “Gusto kong maramdaman na nandito kayo. Na hindi niyo ako iiwan.”

Hinalikan niya ako nang malalim, ang lasa ng kape at pagod ay humahalo sa tamis ng aming pag-iibigan. Wala na ang kaba, wala na ang pag-aalinlangan. Ang natira na lang ay ang pangangailangang maging isa.

Naramdaman ko ang lamig ng stainless steel counter sa likuran ko, pero agad itong natabunan ng nagbabagang init ng katawan ni Sir Rafael. Mabilis niyang tinanggal ang kanyang kurbata, itinapon ito sa sahig nang walang pakialam. Ang kanyang mga mata ay puno ng apoy habang hinahubad ang polo ko, button by button, dahan-dahan, parang gusto niyang sulitin ang bawat segundo ng paghuhubad sa akin.

“You look so innocent in daylight, Mico… pero ngayon, sa ilalim ng asul na ilaw na ’to, you look like sin itself,” bulong niya sa tainga ko, ang boses niya ay mababa at garalgal. “I want to ruin you tonight. Gusto kong maramdaman mo kung gaano kita kagusto.”

Napaungol ako nang maramdaman ko ang kanyang mainit na labi sa leeg ko, sumususo nang malakas hanggang sa maiwan ang pulang marka. Ang kanyang morenong kamay ay gumagapang sa dibdib ko, hinahaplos ang bawat sentimetro, pinipisil ang mga utong ko nang mahigpit hanggang sa mapahiyaw ako ng mahina.

“Sir… ang sarap… sige pa po…”

He chuckled softly against my skin, a sound that sent shivers down my spine. “Patience, baby. I want to taste every part of you first.”

Inilapat niya ang kanyang dibdib sa akin. Ang bigat niya ay nagbibigay sa akin ng pakiramdam ng seguridad at pag-aari. Hinaplos ko ang kanyang malapad na likod, nararamdaman ang bawat galaw ng kalamnan sa ilalim ng balat niya. Dahan-dahan niyang hinubad ang sarili niyang shirt, ipinakita ang kanyang dibdib na may konting buhok, ang tiyan na hindi perpekto pero puno ng lakas at init. Hinila ko siya palapit, hinahalikan ang kanyang dibdib, dinidilaan ang balat niya habang naririnig ko ang mababang ungol niya.

“God, Mico… your mouth feels so good. Keep going… suck harder.”

Sinunod ko siya, sinipsip ko ang isa niyang utong habang ang kamay ko ay gumagapang pababa, hinahaplos ang matigas na bukton sa loob ng kanyang pantalon. Nararamdaman ko ang init at tigas niya, ang kapal na halos hindi ko maabot ng mga daliri ko nang buo. Binuksan ko ang kanyang belt, ibinaba ang zipper, at doon ko siya hinawakan nang direkta — mainit, matigas, at basa na sa kanyang sariling katas.

“Look at what you do to me, Mico,” sabi niya habang hinahawakan ang aking kamay, nagpapatulong na haplusin siya pataas-baba. “Feel how hard I am for you. Lahat ’to… para sa’yo lang.”

Napaarko ang likod ko nang maramdaman ko ang kanyang mga labi sa aking dibdib. Ang bawat sipsip, bawat kagat ay tila isang paraan niya ng pagsasabi na pagmamay-ari niya ako. Dahan-dahan niyang ibinaba ang halik niya, hanggang sa tiyan ko, hanggang sa pusod, hanggang sa ibabaw ng aking pantalon. Binuksan niya ang butones ko, hinila pababa ang pantalon at underwear ko nang sabay, hanggang sa nakahubad na ako sa harap niya.

“So pretty… so wet already,” bulong niya habang hinahaplos ang aking kahabaan, hinahagod ito nang dahan-dahan. “You’re dripping for me, Mico. Gusto mo na ba? Gusto mo bang maramdaman ako sa loob mo?”

“Opo… please, Sir… ipasok niyo na po… gusto ko po kayong maramdaman nang buo.”

Nilagyan niya ng laway ang kanyang mga daliri, dahan-dahan ipinasok ang isa sa loob ko. Napaungol ako sa unang pasok — ang hapdi na unti-unting napapalitan ng sarap. Idinagdag niya ang pangalawa, pagkatapos ang pangatlo, ginagalaw nang malalim, hinahanap ang punto na nagpapakaba sa buong katawan ko. Ang tunog ng basa na galaw ng kanyang daliri ay nakakabingi sa katahimikan ng breakroom.

“Relax for me, baby… let me open you up. Gusto ko na handa ka kapag pumasok ako. Gusto kong maramdaman mo ang bawat sentimetro ko.”

Nang sapat na, inayos niya ang posisyon ko sa counter, hinila ang aking mga hita palapit sa gilid. Naramdaman ko ang mainit na ulo ng kanyang kahabaan na nakadikit sa akin. Dahan-dahan siyang pumasok, hanggang sa maramdaman ko ang buong kapal niya, ang pagpuno na parang sumasabog sa loob ko.

“Ahh… Sir… ang laki niyo po… ang lalim…”

He groaned deeply, his hands gripping my hips tightly. “You feel so tight… so perfect around me. Tell me how it feels, Mico. Sabihin mo kung gaano kasarap.”

“Sobrang sarap po… punong puno ako…”

Nagsimula siyang gumalaw nang dahan-dahan muna, paulit-ulit na baon, hinahayaan akong maramdaman ang bawat ugat, bawat galaw. Ang tunog ng balat sa balat, ang basa na tunog ng aming pagsasama, ang amoy ng pawis at pagnanasa — lahat ay nakapalibot sa amin. Pinabilis niya ang ritmo, malalim at malakas, ang bawat baon ay tinatamaan ang punto ko sa loob.

“Harder, Sir… please… deeper… gusto ko kayong maramdaman ng buong buo…”

“You want it rough tonight, baby? Then take it.” Hinawakan niya ang aking bewang nang mahigpit, hinila ako palapit sa bawat malakas na baon. Hinaplos niya rin ang aking kahabaan sa parehong ritmo, hanggang sa hindi ko na kayanin ang sarap.

“Sir… lalabasan na po ako… ahh…”

“Come for me, Mico. Let go… sabihin mo na akin ka lang.”

“Sa inyo lang po ako… Sir… sa inyo lang…”

Sumabog ako sa gitna ng ungol ko, ang init na dumaloy sa buong katawan ko, ang puti kong katas na tumalsik sa aming mga tiyan. Hindi pa rin siya tumigil — patuloy ang malalim na baon, hanggang sa maramdaman ko ang kanyang pagtigas pa lalo, ang kanyang ungol na mababa at desperado.

“I’m close… where do you want me, Mico? Sa loob mo ba? Gusto mo bang maramdaman ang init ko sa loob mo?”

“Opo… sa loob po… punuin niyo po ako…”

With one final, deep thrust, he spilled inside me — hot, thick, filling me completely. Nanatili siya roon nang ilang segundo, magkayakap, hinihingal, pawis na pawis.

Pagkatapos ng lahat, inayos namin ang aming mga sarili nang tahimik. Kinuha niya ang kanyang briefcase at inabot sa akin ang jacket niya para itakip sa nagusot kong polo.

“I’ll handle the board tomorrow. Don’t worry about the auditors anymore,” sabi niya habang inaayos ang buhok ko. Ang kanyang boses ay balik na sa pagiging matatag, pero ang kanyang mga mata ay puno ng lambing.

“Paano po kayo?” tanong ko.

Hinawakan niya ang pinto ng breakroom. “I’m the CEO, Mico. I always have a plan. Pero sa ngayon, ang kailangan mo ay magpahinga.”

Lumingon siya sa akin bago lumabas. “Wear the jacket home. It smells like me. Para managinip ka nang maganda.”

Pinanood ko siyang maglakad palayo. Ang aming alyansa ay marupok, punong-puno ng panganib, pero sa bawat haplos niya, alam kong handa akong harapin ang anumang bagyong darating.

Pero sa hindi kalayuan, sa madilim na sulok ng hallway, nakita ko ang isang maliit na pulang ilaw. Ang security camera na akala ko ay nakapatay… ay dahan-dahang gumagalaw patungo sa aming direksyon.

9: The Weekend Retreat 🔴

Sabi nila, ang corporate retreat ay para sa “team building” at “recharging.” Pero para sa akin, isa itong tatlong araw na pagpapanggap sa ilalim ng nakatirik na araw. Nandito kami sa isang luxury resort sa Batangas — isang paraiso ng asul na dagat at puting buhangin. Pero sa likod ng mga ngiti at cold drinks, bawat segundo ay tila isang paglalakad sa ibabaw ng manipis na salamin.

Pagbaba namin sa shuttle, sinalubong kami ng preskong hangin ng dagat. Pero ang tanging hinahanap ng mga mata ko ay ang itim na SUV na kakarating lang. Bumaba si Sir Rafael, suot ang isang linen shirt na hapit sa kanyang malapad na balikat at white shorts na nagpapakita ng kanyang matipunong mga binti. Naka-sunglasses siya, looking every bit the powerful executive on vacation.

Sa tabi niya, bumaba rin si Mrs. Valderama. Suot ang isang malapad na sun hat at isang mamahaling cover-up, nakakapit siya sa braso ni Sir Rafael habang naglalakad sila patungo sa lobby.

“Wow, ang ganda talaga ni Mrs. Valderama. Bagay na bagay sila ni Sir, ’no?” bulong ni Sandra habang hinihila ang kanyang maleta.

Napayuko ako, ang dibdib ko ay kumikirot. “Oo, bagay nga sila.”

Ang sakit palang makita sila sa ilalim ng maliwanag na sikat ng araw. Sa opisina, madilim, may mga pader. Pero dito, sa gitna ng maraming tao, kailangan kong tanggapin na ako lang ang analyst na tinitingnan ang likod nila.

Buong hapon ay naging abala ang lahat sa team activities. Beach volleyball, sandcastle building, at kung anu-ano pang laro na wala naman akong gana. Si Sir Rafael ay nasa VIP pavilion, malayo sa amin, pero nararamdaman ko ang paningin niya. Sa tuwing tatama ang bola sa akin o kapag tumatawa ako kasama ang ibang staff, nahuhuli ko siyang nakatingin — mabilis, seryoso, at puno ng pighati.

Nang sumapit ang alas-singko, nagkaroon ng free time. Pumunta ako sa dulo ng resort, sa bahaging mabato at malayo sa ingay ng kumpanya. Gusto ko lang mapag-isa. Gusto kong burahin ang imahe ni Sir Rafael na hinahalikan ang pisngi ni Mrs. Valderama kaninang lunch.

Umupo ako sa isang malaking bato, pinapanood ang paglubog ng araw. Ang langit ay naging kulay kahel at lila, kasing gulo ng nararamdaman ko.

“Mico.”

Muntik na akong mahulog sa bato sa gulat. Si Sir Rafael, nakatayo sa likuran ko. Wala na siyang sunglasses, at ang kanyang mga mata ay pagod na pagod.

“S-sir… bakit po kayo nandito? Baka may makakita sa inyo,” pabulong kong sabi, pilit na tumatayo.

Huminga siya nang malalim at tumabi sa akin sa bato. Sobrang lapit namin na nararamdaman ko ang init na nanggagaling sa moreno niyang balat. “I saw you leave. Hindi ako makatagal doon, Mico. Every time I see you from afar, I want to reach out. I want to tell everyone to stop looking at you because you’re mine.”

“Pero hindi po ako sa inyo, ’di ba?” mapait kong sagot. “Nasa inyo si Mrs. Valderama. Ako… ako ’yung sikreto na tinatago niyo sa dilim.”

Hinawakan niya ang kamay ko, bumaon ang kanyang mga daliri sa pagitan ng mga daliri ko. “Mico, listen to me. This weekend… it’s for show. Alam mo ’yan. But my heart… it’s beating for the person sitting right beside me.”

Iniyuko ko ang ulo ko, ang tibok ng dibdib ko ay halos hindi ko na makayanan. “Ang hirap po, Sir. Ang hirap maging anino.”

Hinalikan niya ang likod ng kamay ko, isang matagal at madamdaming halik. “I know. And I’m sorry. Pagkatapos nito, gagawa ako ng paraan. I promise.”

Biglang may narinig kaming mga boses na papalapit. Agad kaming naghiwalay. Tumayo si Sir Rafael at naglakad palayo nang hindi lumilingon, habang ako naman ay nanatiling nakatitig sa dagat, pilit na pinipigilan ang mga luha ko.

Gabi na. Ang buong team ay nasa beach bar, nagkakantahan at nag-iinuman. Nagdahilan ako na masama ang pakiramdam ko at maagang bumalik sa room ko. Ang kwarto ko ay nasa dulo ng hallway, maliit lang pero may sariling balcony.

Nakasuot lang ako ng manipis na puting sando at shorts, nakahiga sa kama at nakatitig sa kisame. Biglang may kumatok — tatlong mahinang katok na pamilyar sa akin.

Mabilis kong binuksan ang pinto. Si Sir Rafael, hinihingal, ang kanyang buhok ay magulo at ang kanyang polo ay may ilang bukas na butones. Pumasok siya at agad na ni-lock ang pinto. Isinandal niya ako sa pader at nilamon ang mga labi ko ng isang halik na punong-puno ng gutom at desperasyon.

“I couldn’t wait until Monday, baby,” ungol niya sa gitna ng halik, ang boses niya ay mababa at garalgal. “All day, I’ve been watching you… wanting to touch you, to claim you right there in front of everyone. I need you now, Mico. I need to feel you wrapped around me.”

Binuhat niya ako patungo sa kama nang walang kahirap-hirap, parang wala akong timbang. Inihiga niya ako nang marahan, pero ang mga mata niya ay puno ng apoy. Ang bigat ng kanyang katawan ay bumagsak sa akin nang dahan-dahan. Ang kanyang morenong balat ay tila kumikinang sa ilalim ng dilaw na ilaw ng bedside lamp, at ang amoy ng kanyang pawis na hinaluan ng dagat at cologne ay nakakalasing.

Naramdaman ko ang kanyang mga kamay na gumagapang sa ilalim ng sando ko, hinahaplos ang tagiliran ko, pataas hanggang sa dibdib ko. Pinisil niya ang mga utong ko nang mahigpit, hinila nang bahagya hanggang sa mapahiyaw ako ng mahina.

“Sir… ahh… daddy… ang sarap po…”

He groaned deeply, his lips brushing my ear. “Call me that again, baby. Sabihin mo ulit… gusto ko marinig kung paano mo ako tinatawag na daddy habang hinahawakan kita.”

“Daddy… please… touch me more,” bulong ko, ang boses ko ay nanginginig sa pagnanasa.

Inangat niya ang sando ko at tinanggal ito nang mabilis, sinundan ng shorts at underwear ko. Nakahubad na ako sa harap niya, at ang paraan ng pagtingin niya sa akin — parang gutom na gutom — ay nagpapainit sa buong katawan ko.

“You’re so beautiful, baby… so soft, so perfect,” sabi niya habang hinahalikan ang leeg ko, pababa sa dibdib, dinidilaan ang bawat pulgada ng balat ko. Ang gaspang ng kanyang balbas ay nag-iiwan ng matinding sensasyon sa bawat haplos ng labi niya. Sinipsip niya ang isa kong utong, hinila nang mahina gamit ang ngipin, habang ang kamay niya ay hinahaplos ang isa pa, pinipisil nang paulit-ulit hanggang sa mapahiyaw ako nang mas malakas.

I ran my hands through his thick hair, hinila siya palapit, ang mga kuko ko ay bumaon sa kanyang anit.

“Daddy… gusto ko rin po kayong hawakan… please…”

Tumayo siya sandali, hinubad ang polo niya, ipinakita ang malapad na dibdib na may konting buhok, ang tiyan na puno ng lakas. Binuksan niya ang shorts niya, at doon ko nakita ang kanyang kahabaan — matigas na matigas, mataba, at basa na sa kanyang sariling katas. Hinawakan ko siya, ang mga daliri ko ay halos hindi makapulupot sa kapal niya.

“Feel how hard you make me, baby,” bulong niya habang hinahawakan ang aking kamay, pinapatulong na hinaplos siya pataas-baba nang dahan-dahan. “Lahat ’to… dahil sa’yo. Gusto kitang punuin, Mico. Gusto ko maramdaman mo kung gaano kita kagusto.”

Napaungol ako nang maramdaman ko ang init niya sa kamay ko. Hinila niya ako palapit, ipinatong ako sa kama nang patalikod, ang likod ko ay nakadikit sa dibdib niya. Ang kanyang mga kamay ay gumagapang sa buong katawan ko — sa dibdib, sa tiyan, pababa sa hita — hanggang sa marating niya ang gitna ko. Hinaplos niya ang aking kahabaan nang dahan-dahan, hinahagod ito habang ang isa niyang kamay ay nasa likod ko, hinahanda ako.

“Relax for daddy, baby… let me open you up nice and slow,” sabi niya habang nilalagyan ng laway ang kanyang mga daliri. Ang tunog ng basa na paggalaw, ang ungol ko na pilit kong pinipigilan, ang mababang ungol niya sa tainga ko — lahat ay nagpapainit sa silid.

“Ahh… daddy… mas laliman niyo pa po… please…”

Nang sapat na, inayos niya ang posisyon namin. Inihiga niya ako ulit nang patalikod, ang mga hita ko ay nakabuka para sa kanya. Naramdaman ko ang mainit na ulo ng kanyang kahabaan na nakadikit sa akin. Dahan-dahan siyang pumasok hanggang sa maradamdam ko ang buong kapal niya, ang pagpuno na parang sumasabog sa loob ko.

“Oh God, baby… you’re so tight… so warm around me,” ungol niya, ang mga kamay niya ay nakahawak sa aking bewang nang mahigpit. Nagsimula siyang gumalaw nang dahan-dahan muna, paulit-ulit na baon, hinahayaan akong maramdaman ang bawat ugat, bawat sentimetro. “Tell me how it feels, Mico. Sabihin mo kung gaano kasarap ang daddy mo sa loob mo.”

“Sobrang sarap po, daddy… I’m so full… ang laki niyo po… ahh… mas malalim pa po…”

Pinabilis niya ang ritmo, malalim at malakas, ang bawat baon ay tinatamaan ang punto ko sa loob nang paulit-ulit. Hinawakan niya ang aking kahabaan, hinaplos ito sa parehong bilis, hanggang sa hindi ko na kayanin ang sarap na bumabalot sa akin.

“Daddy… malapit na po ako… please… don’t stop…”

“Come for me, baby. Let daddy feel you come,” bulong niya, ang boses niya ay puno ng gigil. “Sabihin mo na akin ka… sabihin mo na kay daddy ka lang.”

“Sa inyo lang po ako, daddy… sa inyo lang… ahh!”

Sumabog ako sa gitna ng ungol ko, ang init na dumaloy sa buong katawan ko, ang puti kong katas na tumalsik sa kanyang kamay at sa tiyan ko. Hindi pa rin siya tumigil — patuloy ang malalim na baon, hanggang sa maramdaman ko ang kanyang pagtigas pa lalo, ang kanyang ungol na mababa at desperado.

“I’m close, baby… where do you want daddy’s cum? Sa loob mo ulit ba? Gusto mo bang buntisin ka ni Daddy?”

“Opo… sa loob po, daddy… punuin niyo po ako… please…”

With one final, deep thrust, he spilled inside me — hot, thick, filling me completely. Nanatili siya roon nang ilang segundo, magkayakap nang mahigpit, hinihingal, pawis na pawis, ang mga labi niya ay nakadikit sa leeg ko.

Nagising ako madaling-araw na. Wala na si Sir Rafael sa tabi ko, pero ang amoy ng sandalwood niya ay nananatili sa mga unan ko. May nakita akong maliit na note sa nightstand.

[Room 402. Be there at 10:00 AM. I have a surprise for you.]

Ngumiti ako nang pilit. Ang sorpresa niya ay maaaring isang bagong regalo, o kaya naman ay isa pang lihim na sandali. Pero habang naglalakad ako patungo sa balcony para panoorin ang pagsikat ng araw, nakita ko sa baba ang isang pamilyar na bulto.

Si Mrs. Valderama. Nakatayo siya malapit sa pool, hawak ang isang cellphone, at mukhang may kinakausap nang seryoso. Lumingon siya paitaas-diretso sa balcony ko. Ang kanyang mga mata ay walang emosyon, pero ang ngiti niya ay tila isang babala.

Perhaps, the secret isn’t a secret anymore.

10: Midnight in the Garden 🔴

Ang huling gabi sa resort. Dapat sana ay celebratory ang mood dahil natapos nang matagumpay ang team building, pero para sa akin, bawat halakhak ng mga katrabaho ko sa malayo ay parang tunog ng basag na kristal. Simula nang magtama ang paningin namin ni Mrs. Valderama kaninang umaga mula sa balcony, hindi na ako dinalaw ng katahimikan.

Alas-onse na ng gabi. Ang dagat ay madilim na asul, tila isang higanteng bibig na handang lumamon. Sinunod ko ang huling instruction ni Sir Rafael. Hindi sa Room 402, kundi sa isang text na dumating limang minuto ang nakalilipas: “Private Garden. Behind the North Wing. Now.”

Naglakad ako sa madilim na pathway. Ang tanging liwanag ay ang mga maliliit na lantern na nakasabit sa mga puno ng frangipani. Amoy na amoy ang bango ng mga bulaklak, humahalo sa alat ng dagat. Pagdating ko sa dulo, nakita ko ang isang gazebo na napapalibutan ng matatangkad na halaman.

Nandoon siya. Nakatalikod, nakatingin sa buwan. Wala na siyang suot na polo, tanging puting sando na lang na hapit na hapit sa kanyang maskuladong likod.

“Sir…” mahina kong tawag.

Lumingon siya. Sa ilalim ng liwanag ng buwan, ang kanyang morenong balat ay tila gawa sa bronze. Agad siyang lumapit at hinawakan ang magkabilang pisngi ko. “Mico. Akala ko hindi ka darating.”

“Nakita ako ni Mrs. Valderama kaninang umaga, Sir,” diretsahan kong sabi, ang boses ko ay nanginginig. “Nakatitig siya sa balcony ko. Baka alam na niya. Ramdam ko, alam na niya.”

Humigpit ang hawak niya sa akin. “Hayaan mo siya, Mico. Magulo ang relasyon namin ni Bianca bago pa man kita nakilala. Don’t let her ghost haunt us tonight. This is our last night here. I want it to be just ours.”

Iniyuko ko ang ulo ko sa dibdib niya. Ang bango niya ay sapat na para makalimutan ko ang buong mundo.

“Natatakot lang ako. Natatakot ako na bukas, pagbalik natin sa Maynila, mawala ka sa akin.”

“Hinding-hindi ’yun mangyayari,” bulong niya bago itinaas ang panga ko para halikan ako.

Ang halik niya sa gabing ito ay ibang-iba. Mas mabagal, mas mapanakit, mas puno ng pagnanais na angkinin ang bawat hininga ko. Isinandal niya ako sa isang matandang puno, ang magaspang na balat ng kahoy ay dumidikit sa manipis kong likod, habang ang harapan ko naman ay nilalamon ng kanyang nagbabagang init.

“Sir… dito? Baka may dumaan…” pabulong kong pigil, kahit na ang mga kamay ko ay abala na sa paghila sa laylayan ng sando niya.

“The security is on the other side. This is a private area, baby. Only for us,” ungol niya sa leeg ko, ang boses niya ay garalgal na puno ng gigil. “And right now, I don’t give a fuck if the whole resort hears us. Gusto ko marinig nila kung gaano kasarap ang pag-ungol mo para sa akin.”

Ang kanyang mga labi ay gumagapang pababa, iniiwan ang mga pulang marka sa aking maputing balat na tila mga selyo ng pag-aari. Hinubad niya ang sando niya nang mabilis. The sensation of skin-on-skin under the moonlight was electrifying.

Binuhat niya ako nang walang kahirap-hirap, ang aking mga binti ay awtomatikong pumulupot sa kanyang bewang. Nararamdaman ko ang tigas niya na nakadikit sa akin sa pamamagitan ng manipis na tela pa lang ng shorts ko. “Feel that, baby? That’s all for you. Matagal ko nang hinintay ’to… matagal ko nang gustong-gustong punuin ka dito sa ilalim ng buwan.”

Dahan-dahan kaming bumaba sa damuhan, sa lilim ng malalabay na dahon. Inihiga niya ako nang marahan, pero ang mga mata niya ay puno ng apoy at pagmamay-ari. Hinubad niya ang shorts ko at underwear nang sabay, hinayaan akong hubad na hubad sa harap niya. Ang malamig na hangin ng gabi ay humaplos sa balat ko, pero agad itong natabunan ng init ng kanyang mga kamay.

“You’re so fucking beautiful, Mico… so pale, so pure, so perfect,” bulong niya habang hinahaplos ang dibdib ko, pinipisil ang mga utong ko nang mahigpit hanggang sa mapahiyaw ako. “Look at these… so sensitive for daddy. Gusto mo bang daddy mo ang maglaro sa kanila?”

“Daddy… ahh… yes po… sige po… pisilin mo pa…” sagot ko, ang boses ko ay nanginginig sa sarap.

Sinipsip niya ang isa kong utong, dinidilaan nang mabagal, hinila nang mahina gamit ang ngipin habang ang kamay niya ay nasa isa pa, pinipisil at hinahagod. Ang kanyang balbas ay nag-iiwan ng matinding hapdi-sarap sa balat ko. Hinaplos ko ang kanyang likod, bumaon ang mga kuko ko sa kalamnan niya habang ang isa kong kamay ay bumaba sa kanyang shorts, hinahawakan ang matigas niyang kahabaan.

“Shit, Daddy… ang tinitigasan ka na sa’kin,” ungol ko nang maramdaman ko ang kapal niya. Binuksan ko ang shorts niya, hinila pababa, at doon ko siya hinawakan nang direkta. Hinaplos ko siya pataas-baba nang dahan-dahan, nararamdaman ang bawat ugat, ang pulso ng kanyang pagnanasa.

“Stroke me harder, baby… show daddy how much you want this cock,” utos niya, ang boses niya ay mababa at puno ng kontrol. Sinunod ko siya, hinaplos nang mas mabilis, habang ang kanyang mga daliri ay gumagapang pababa sa akin.

Nilagyan niya ng laway ang kanyang mga daliri, dahan-dahang ipinapasok sa loob ko — ginagalaw nang malalim, paikot, at tila may hinahanap sa loob.

“Relax for daddy, baby… let me open your hole. I want you to be open for daddy’s cock,” bulong niya sa tainga ko habang dinidilaan ang leeg ko.

“Ahh… daddy… deeper… please… gusto ko na kayong maramdaman…”

Nang sapat na ang paghahanda, inayos niya ang posisyon namin. Hinila niya ang aking mga hita palapit, ipinatong ang aking mga binti sa kanyang balikat. Naramdaman ko ang mainit na ulo ng kanyang kahabaan na nakadikit sa akin.

“Fuck, baby… you’re so tight… so warm… gripping daddy so good,” ungol niya, ang mga kamay niya ay nakahawak sa aking bewang nang mahigpit. Nagsimula siyang gumalaw nang dahan-dahan muna, paulit-ulit na baon, hinahayaan akong maramdaman ang bawat ugat, bawat galaw.

“Tell me how it feels, Mico. Sabihin mo kung gaano kasarap ang alaga ni daddy sa loob mo.”

“Sobrang sarap po, daddy… punong puno ako… ang laki niyo po… ahh… please… please fuck me harder…”

Pinabilis niya ang ritmo, malalim at malakas. Ang tunog ng balat sa balat, ang basa na tunog ng aming pagsasama, ang amoy ng pawis at bulaklak — lahat ay nakapalibot sa amin. Hinawakan niya ang aking kahabaan, hinaplos ito sa parehong bilis, hanggang sa hindi ko na kayanin ang sarap.

“Daddy… shit… ’di ko na po kaya… don’t stop… pleaseee…”

Sumabog ako sa gitna ng ungol at paghikbi ko, ang init na dumaloy sa buong katawan ko, ang puti kong katas na tumalsik sa tiyan ko at sa kanya. Hindi pa rin siya tumigil — patuloy ang malalim na baon ng kanyang matigas na alaga, hanggang sa maramdaman ko pag iba ng ritmo niya.

“I’m gonna fill you up, baby… bubuntisin kita? Gusto mo bang buntisin ka ni daddy?”

“Opo… punuin niyo po ang loob ko, daddy… buntisin niyo na po ako… please…”

With one final, deep thrust, he spilled inside me — hot, thick, filling me completely. Nang marating namin ang rurok, sabay kaming napasigaw nang mahina, ang aming mga katawan ay nanginginig sa ecstasy at pagod. Nanatili siyang nakapatong sa akin, ang kanyang pawis ay tumutulo sa aking dibdib, habang ang buwan ay dahan-dahang nagtatago sa likod ng ulap.

Nagbihis kami nang tahimik, ang bawat galaw ay puno ng lambing. Inayos niya ang shorts ko na kanina lang ay itinapon ko sa damuhan. Hinalikan niya ako sa noo nang napakatagal.

“Go back to your room first. Magkita tayo sa shuttle bukas ng umaga,” bilin niya.

Tumango ako at nagsimulang maglakad palayo. Pero bago pa man ako makalabas ng hardin, may narinig akong kaluskos mula sa likod ng malalaking paso ng halaman.

Tumigil ang tibok ng puso ko. Lumingon ako, pero wala akong nakita kundi ang anino ng mga puno. Nagmadali akong bumalik sa kwarto ko, ang kaba sa dibdib ko ay mas matindi pa kaysa sa pagnanasa kanina.

Pagpasok ko sa loob, may isang sobreng puti na nakasingit sa ilalim ng pinto ko. Walang pangalan. Walang sulat.

Binuksan ko ito nang nanginginig ang mga kamay. Sa loob, may isang litraton — isang grainy na picture naming dalawa ni Sir Rafael sa loob ng SUV noong gabi ng gala. At sa likod nito, may nakasulat gamit ang pulang lipstick:

“Your boss has a stain. And you are the ink.”

Napaupo ako sa kama, ang litrato ay nahulog sa sahig . Ito ay parang isang bangungot na handa nang sumabog sa harap naming dalawa.

The sun is coming up, Sir Rafael. At natatakot ako na sa paglabas ng liwanag, tuluyan na tayong maglalaho.

11: The Stress Relief Ritual 🔴

Nasa loob na kami ng shuttle pabalik ng Maynila. Ang malamig na aircon ay tila hindi kayang palamigin ang nanunuyong lalamunan ko. Nakatingin ako sa labas ng bintana, pinapanood ang mga puno ng niyog na mabilis na naglalaho, pero ang tanging nakikita ko sa repleksyon ng salamin ay ang sobreng nakatago sa bag ko. Ang litratong iyon - ang mantya na tinutukoy ni Mrs. Valderama - ay tila isang bombang naghihintay na lang sumabog.

Sa unahan, nakita ko si Sir Rafael. Nakaupo siya sa tabi ng asawa niya. Paminsan-minsan, lilingon si Mrs. Valderama sa akin, ngingiti nang napakatamis, at saka hihilig sa balikat ni Sir Rafael. Para sa ibang staff, pamilya sila. Para sa akin, isa itong execution.

Pagdating namin sa Vanguard Analytics sa Makati, ang sikat ng araw ay sobrang talim. Pagod ang lahat, pero kailangan pa ring pumasok para sa Monday morning briefing.

“Mico, my office. Now,” maikling utos ni Sir Rafael pagkababa ng sasakyan. Ni hindi siya tumingin sa akin.

Sumunod ako, ang puso ko ay parang gustong tumalon sa lalamunan ko. Pagpasok ko sa loob, ni-lock niya agad ang pinto at ibinaba ang blinds. Pagharap niya sa akin, wala na ang CEO mask. Pagod na pagod ang mga mata niya.

“I know about the photo, Mico,” diretsahan niyang sabi.

Nanlambot ang mga tuhod ko. “

P-paano

niyo

nalaman

? Kayo rin ba…

pinadalahan

din kayo?“

Umiling siya at lumapit sa akin, hinawakan ang magkabilang balikat ko. “Bianca showed it to me bago kami

sumakay

ng shuttle kanina. She wants a higher settlement for the divorce contract. She’s using us as leverage, Mico.“

“I’m sorry, Sir.

Kasalanan

ko ’to. Kung hindi lang sana ako-“

“Stop,” pigil niya, ang boses niya ay naging malambot pero matatag. “Walang may

kasalanan

dito

kundi

ang

mundong

mapagpanggap

. I will handle Bianca. But for now… I need you. I’m drowning, Mico.“

Lumipas ang maghapon na puno ng tensyon. Ang board meeting ay tumagal ng limang oras. Mula sa desk ko, nakikita ko ang mga anino ng mga board members na nagtatalo sa loob ng opisina ni Sir Rafael. Ramdam ko ang stress na namumuo sa paligid niya.

Alas-nuwebe na ng gabi nang tuluyang umalis ang huling auditor. Ang floor ay madilim na, tanging ang desk lamp ko na lang ang nakabukas. Tumunog ang intercom.

“Mico. Come in.”

Pagpasok ko, nakita ko siyang nakaupo sa sahig, nakasandal sa kanyang mahogany desk. Ang kanyang kurbata ay nakatapon sa kung saan, at ang unang apat na butones ng kanyang polo ay bukas. May hawak siyang baso ng scotch, pero mukhang hindi niya ito iniinuman.

“Lock the door, baby,” pabulong niyang sabi.

Ang tawag niyang “baby” ay bago sa

pandinig

ko, pero tila ba ito ang

gamot

sa lahat ng kaba ko. Ni-lock ko ang pinto at lumapit sa kanya. Naupo ako sa sahig sa tabi niya, ang balikat ko ay sumasandal sa matikas niyang hita.

“They’re pushing me to the edge, Mico. The merger is failing, and Bianca is squeezing me dry,” bulong niya, ipinapatong ang kanyang ulo sa balikat ko.

Inangat ko ang kamay ko at dahan-dahang hinahaplos ang kanyang buhok. “

Andito

lang ako, Rafael. Hindi ako

bibitaw

.“

Humarap siya sa akin, ang pagnanasa sa kanyang mga mata ay nahaluan ng desperation. “Be my stress relief, Mico. Make me forget the board. Make me forget the contract. Just… make me feel alive.”

Hindi na kami nag-aksaya ng panahon. Hinila niya ako paitaas, isinandal sa kanyang malawak na desk. Ang mga folders at

papeles

nagliparan

sahig

, pero wala na kaming

pakialam

sa mga

dokumentong

iyon

Hinalikan niya ako nang may kasamang gigil - isang halik na tila ba doon lang siya nakakakuha ng hangin. Ang dila niya ay pumasok sa bibig ko nang malalim, hinahabol ang bawat hininga ko, habang ang mga kamay niya, ang malalaki at moreno niyang palad, ay agad na gumapang sa ilalim ng polo ko. Hinaplos niya ang tagiliran ko, pataas hanggang sa dibdib, pinipisil ang mga utong ko nang mahigpit hanggang sa mapahiyaw ako sa loob ng bibig niya.

“Fuck, baby… you’re trembling already,” ungol niya sa pagitan ng mga halik, ang boses niya ay mababa at garalgal. “You like it when daddy touches you like this, don’t you? Tell me.”

“Opo… daddy… ang sarap po… sige pa po…” sagot ko, ang boses ko ay nanginginig habang hinahawakan ko ang kanyang dibdib sa ilalim ng bukas na polo.

Hinubad niya ang polo ko nang mabilis, sinundan ng kanyang sarili. Ang maputi kong balat ay nagningning sa ilalim ng dim light ng desk lamp. Binuhat niya ako at ipinatong sa ibabaw ng desk, ang aking mga hita ay bumukas para sa kanya nang awtomatiko. Naramdaman

ko ang

lamig

ng polished mahogany sa

likuran

ko, pero agad itong

natabunan

nagbabagang

init ng

katawan

ni Rafael.

Inilibing niya ang kanyang mukha sa aking leeg, sumususo nang malakas hanggang sa maiwan ang pulang marka. Ang matapang niyang pawis ay nakakalasing. Dahan-dahan niyang ibinaba ang halik sa dibdib ko, dinidilaan ang buong espasyo, sinipsip ang isa kong utong nang mahina gamit ang dila, hinila nang bahagya gamit ang ngipin habang ang kamay niya ay nasa isa pa, pinipisil at hinahagod nang paulit-ulit.

“

Ahh

… daddy… please… ang init niyo po ng

dila

niyo…“ ungol ko, ang likod ko ay napapaarko sa sarap.

He chuckled darkly against my skin. “Baby… tonight, gusto kong

maramdaman

mo ang

bawat

haplos

ko…

bawat

halik

… hanggang hindi mo na

maalala

ang mundo sa labas.“

Hinubad niya ang pantalon ko at underwear ko nang sabay, hinayaan ang aking kahubdan na malatag sa ibabaw ng desk. Hinaplos niya ang aking kahabaan nang dahan-dahan, hinahagod ito pataas-baba habang ang isa niyang kamay ay bumaba sa likod ko, hinahanda ako. Nilagyan niya ng laway ang kanyang mga daliri, dahan-dahan ipinasok ang isa - hanggang sa maging tatlo ng daliri ang nasa loob ko. Napaungol ako nang malakas dahil sa hapdi na unti-unting napapalitan ng sarap sa bawat pag atras-abante nito.

“Relax for daddy, baby… let me stretch this tight little hole of yours,” bulong niya sa tainga ko habang ginagalaw ang mga daliri nang malalim, paikot ikot na ’tila ba ay may hinahanap na kayamanan sa loob. “Feel how wet you’re getting for me, baby… so ready to take daddy’s cock.”

“Daddy…

please… ’yung burat niyo na po… gusto ko na po kayong

maramdaman

nang buo…“

Binuksan na niya ang pantalon niya, hinila pababa, at doon ko nakita ang kanyang burat - na nakakatakot na sa katigasan. Hinawakan ko ito, hinaplos pataas-baba nang dahan-dahan, nararamdaman ang init at pulso nito.

“Stroke me, baby… faster… show daddy how much you want this inside you,” utos niya habang hinahawakan ang aking kamay, pinapatulong na haplusin siya nang mas mabilis.

Naramdaman ko ang mainit na ulo niya na nakaabang sa lagusan ko. Dahan-dahan siyang pumasok, hanggang sa maramdaman ko ang buong kapal niya, ang pagbanat ng mura ko pang butas.

“Fuck… baby… you’re so tight… gripping daddy so fucking good,” ungol niya, ang mga kamay niya ay nakahawak sa aking bewang nang mahigpit. Nagsimula siyang gumalaw nang dahan-dahan muna, paulit-ulit na kadyot, hinahayaan akong maramdaman ang bawat pulgada ng kanyang burat.

“Tell me how it feels, Mico. Sabihin mo kung

gaano

kasarap

ang burat ni daddy sa loob mo.“

“Sobrang sarap po, daddy…

punuin

niyo po ako… ang laki niyo…

ahh

…

fuck my pussy harder, please, daddy…“

Pinabilis niya ang ritmo, malalim at malakas. Ang bawat kantot niya ay tinatamaan ang g-spot ko sa loob nang paulit-ulit. Ang

tunog

balat

pagtama

, ang basa na

tunog

king

butas

, ang

ungol

naming dalawa na

pilit

naming

pinipigilan

ngunit

nabigo

kami

lahat

nakapalibot

opisina

. Hinawakan niya ang aking kahabaan, hinaplos ito sa parehong bilis, habang ang singsing niya ay tumatama sa ari ko sa bawat galaw, parang paalala na kahit may hadlang, sa akin siya sumusuko ngayon.

“Daddy… malapit na po ako… shit… don’t stop… please… make me pregnant po…”

“Yes, baby. Come for daddy. Let me feel you come all over yourself. Sabihin mo na akin ka lang…

sabihin mong

kay daddy ka lang

magpapabuntis

.“

“Sa inyo lang po ako, daddy… sa inyo lang…

buntisin

niyo na po ako…

ahh

!“

Sumabog ako sa gitna ng ungol ko. Hindi pa rin siya tumigil - patuloy ang malalim na pagbayo, hanggang sa maramdaman ko ang kanyang pagtigas at paglaki sa loob ng aking laman, at ang kanyang mas pinabilis pang ungol.

“I’m gonna fill you up now, baby…

pupunuin

ni daddy ang

loob mo? Gusto mo bang

sa loob ko

iputok

para

mabuntis

kita?“

“Opo… sa loob po, daddy…

punuin

niyo po ang puke ko

… please… fuck, yes…“

With one final, deep thrust, he spilled inside me - filling me completely, with my favorite cream.

Nanatili

siya

roon

nang ilang segundo,

iyayakap

ako

nang

mahigpit

hingal

tagaktal

ang

pawis

. A

ng mga labi niya ay

nakadikit

leeg

ko habang

hinahalikan

ito ng

marahan

Inayos namin ang aming mga sarili. Pinulot ko ang mga nagkalat na papel, habang si Sir Rafael naman ay isinusuot muli ang kanyang relo.

“Mico,” tawag niya habang inaayos ko ang aking buhok sa salamin.

Lumingon ako. Nakatayo siya sa tapat ng bintana, nakatingin sa mga ilaw ng Makati. “

Mag-uumpisa

na ang

totoong

laban bukas. Bianca will move. The board will question everything. Are you still with me?“

Lumapit ako sa kanya at humawak sa kanyang braso. “

Hangga’t

kailangan niyo ako, Sir. Hindi ako

bibitaw

.“

Binigyan niya ako ng isang matamis na ngiti - yung ngiting bihira niyang ipakita sa iba. Hinalikan niya ang dulo ng ilong ko. “Then stay late tomorrow too. I think I’ll be needing a lot of ‘stress relief’ this week.”

Lumabas ako ng opisina niya na may baong bagong lakas, kahit na alam kong may panganib sa bawat kanto. Pero bago ako makapunta sa elevator, nakita ko si Sandra na pabalik ng floor, mukhang may nakalimutan.

Tumigil siya nang makita ako, tiningnan ang nagusot kong polo at ang namumula kong leeg. “Mico? Akala ko

nakaalis

ka na? At… bakit ganyan ang

hitsura

mo?“

Napalunok

na lang ako.

12: Cracks in the Facade

Hindi ko alam kung ilang beses ko nang nirebisa ang spreadsheet na nasa harap ko. Ang mga numero ay tila mga langgam na nagkakagulo sa screen, malabo at walang saysay. Simula nang makita ako ni Sandra kagabi na lumabas sa opisina ni Sir Rafael, ang hangin sa 42nd floor ay naging kasing talim ng bubog. Bawat bulungan sa pantry, bawat biglang pagtahimik kapag dumadaan ako — ito na ’yun. It’s like the crumbling of the perfect image.

Alas-diyes na ng umaga. Karaniwan, sa ganitong oras, tatawagan ako ni Sir Rafael sa intercom para sa morning briefing, pero ngayon, tahimik ang desk ko. Nakita ko siyang pumasok kanina, suot ang kanyang pamilyar na navy blue suit, pero ang mga mata niya ay hindi dumapo sa akin. Dire-diretso siya sa loob, kasunod ang kanyang legal team.

“Mico, kape tayo?” aya ni Sandra, pero ang tono niya ay hindi gaya ng dati. ’Tila may halong imbestigasyon ang kanyang tingin.

“Sige, Sandra. Saglit lang,” sagot ko, pilit na pinatitigas ang boses ko.

Sa loob ng pantry, habang hinihintay ang pagtulo ng kape, hindi na nakatiis si Sandra. “Huy, Mico. Magkaibigan tayo, ’di ba? Maraming kumakalat na chismis. Sabi nila, ikaw daw ang dahilan kung bakit laging overtime si Sir Rafael. At ’yung leeg mo kagabi… hindi ’yun allergy, ’di ba?”

Napatigil ako. Ang init ng baso ay gumagapang sa palad ko. “Sandra, trabaho lang ang ginagawa namin. Alam mo namang perfectionist si Sir.”

“Anong trabaho? Mico, paalala lang. May asawa si Sir Rafael. Si Bianca

Valderama

yun. Isang kumpas lang ng daliri n’un, burado ka sa industriyang ito. Nag-aalala lang ako sa’yo,“ seryosong dagdag niya bago lumabas ng pantry.

Iniwan niya akong nakatayo doon, nanginginig. Burado. Isang salita na nagpabalik sa akin sa realidad. Ako lang ang hamak na junior analyst. Siya ang reyna

rito

. At kapag

nanganib

ang kanyang

trono

, madali lang para sa kaniya na

isakripisyo

ang

kanyang

mga kawal.

Buong hapon ay hindi ako tinawag ni Sir Rafael. Nakikita ko siya sa glass wall, abala sa pakikipag-usap sa telepono, galit na galit at pabalik-balik sa paglalakad. Ramdam ko ang pader sa pagitan namin.

Alas-sais na. Nag-uuwian na ang lahat, pero nanatili ako. Gusto ko siyang makausap. Gusto kong malaman kung okay pa ba kami. Pero nang bumukas ang pinto ng opisina niya, hindi si Sir Rafael ang lumabas.

Si Mrs. Valderama.

Naka-red dress siya, tila isang babala ng panganib. Dahan-dahan siya lumapit sa desk ko, ang tunog ng kanyang high heels ay tila hatol ng kamatayan sa katahimikan ng floor.

“Mico, right?” tanong niya, ang boses ay kasing lamig ng yelo.

“O-opo, ma’am.”

Inilapag niya ang kanyang designer bag sa table ko at sumandal. “You’re a smart boy. Graduate of a top university. Ambitious. Sayang naman kung magtatapos ang career mo dito sa isang scandal. Rafael is a powerful man, but he is also a man of contracts. At sa kontrata namin, ako ang laging panalo.”

“Ma’am, hindi ko po maintindihan-”

“Intindihin mo ito,” putol niya sa akin. Inilapit niya ang mukha niya, amoy na amoy ko ang matapang niyang pabango. “Layuan mo ang asawa ko. Or I will make sure na kahit saang kumpanya ka mag-apply, ang makikita nila sa background mo ay ’yung video na nakuha ng security camera sa breakroom kagabi.”

Nanigas ako. The security camera. Ang maliit na pulang ilaw na nakita ko… totoo nga.

“Rafael is protecting you for now. Pero hanggang kailan? Isang maling galaw niya, mawawala ang merger. At kapag nangyari ’yun, ikaw ang unang itatapon niya para iligtas ang sarili niya. Remember that,” sabi niya bago tuluyang umalis.

Pumasok ako sa opisina ni Sir Rafael nang hindi kumakatok. Nakita ko siyang nakaupo, nakatitig sa kawalan.

“Bakit hindi niyo sinabi?” tanong ko, ang boses ko ay basag na. “Bakit hindi niyo sinabing may video?”

Tumingin siya sa akin. Ang lungkot sa mga mata niya ay sapat na para durugin ako. “I’m handling it, Mico. Sinusubukan kong bilhin ang footage. Pero ayaw ni Bianca. She wants me to sign a new deal — isang deal na lalong magpapatali sa akin sa kanya.”

“Iwan mo na lang ako, Sir. Tama siya. Masisira lang ang buhay niyo dahil sa akin,” sabi ko habang tumutulo ang mga luha ko.

Tumayo siya at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang mga kamay ko, pero sa pagkakataong ito, malamig ang kanyang hawak. “Hindi kita iiwan. Pero kailangan nating dumistansya. For a while. No meetings, no texts. Kailangan kong

patunayan

sa board at kay Bianca na wala lang ’to.“

Wala lang. Ang sakit pakinggan. Kahit alam kong strategy lang ’to, ang marinig ang salitang ’yun mula sa kanya ay tila isang kutsilyong sumaksak sa puso ko.

Hindi ko alam kung paano nangyari, pero sa gitna ng pag-aaway namin, sa gitna ng desperation at takot, bigla niya akong hinila para sa isang halik. Isang halik na naging sanhi para manlambot at maisuko ko na naman ang aking sarili sa kaniya.

Pagkatapos, nanatili kaming magkayakap sa dilim, hinihingal. Inayos niya ang buhok ko, pero hindi na siya tumitingin sa mga mata ko.

“Umuwi ka na, Mico. From tomorrow… professional na muli tayo. Walang exceptions,” mahina niyang sabi habang isinusuot ang kanyang kurbata.

Tumango ako, pilit na isinasara ang nagusot kong polo. Ang bawat hakbang ko palabas ng opisina niya ay parang may kasamang bigat ng semento. Pagdating ko sa desk ko, kinuha ko ang mga gamit ko at naglakad patungo sa elevator.

Pagbukas ng pinto ng elevator, nakita ko ang sarili ko sa salamin. Gulong gulo ang buhok, namumula ang mga mata, at isang pusong durog.

Distance. Professionalism. Lies.

Lumabas ako ng building na basang-basa ng ulan. Wala na akong payong. Wala na akong sandigan. Ang tanging natira ay ang amoy niya sa balat ko, at ang katotohanang bukas… magiging magkakilala na lang kami sa papel.

13: The Silent Apartment 🔴

Isang linggo. Pitong araw na punong-puno ng nakakabinging katahimikan. Sa loob ng Vanguard Analytics, para kaming dalawang planeta na may magkaibang orbit — natanatanaw pero hindi nagtatagpo. Kapag nagkakasalubong kami sa hallway, ang tinitingnan niya ay ang pader sa likuran ko. Kapag nag-uutos siya sa meeting, ang boses niya ay kasing lamig ng bakal. “Mr. Santos, pakidala ang file.”

“Mr. Santos, paki-update ang tracker.” Wala nang Mico. Wala nang “baby.” Wala nang init sa mga ito.

Nandito ako sa maliit kong apartment sa Guadalupe. Gabi na, at ang tanging liwanag ay mula sa neon sign ng convenience store sa tapat. Nakaupo ako sa sahig, nakasandal sa luma kong sofa, habang kumakain ng malamig na instant noodles. Ang space na ito ay maliit — isang kama, isang mesa, at isang bookshelf — pero dito, hindi ko kailangang magsuot ng maskara. Dito, pwede akong umiyak hanggang sa makatulog.

Sir

Rafael, kumain ka na kaya? Pinagalitan ka na naman ba ng board?

Natulog

ka ba sa tabi ni Ma’am Bianca?

Biglang may kumatok. Hindi malakas, pero sapat para mapatalon ako sa gulat. Alas-onse na ng gabi. Wala akong inaasahang bisita. Sumilip ako sa silipán ng pinto at halos mabitawan ko ang hawak kong tinidor.

Siya.

Si Sir Rafael, nakatayo sa madilim na hallway ng mumurahing apartment building na ito. Wala siyang suot na kurbata, gulong gulo ang buhok, at ang kanyang morenong balat ay tila mas maitim sa ilalim ng malamlam na ilaw ng hallway.

Mabilis kong binuksan ang pinto. “Sir? Anong ginagawa niyo rito? Paano niyo nalaman ang address ko?”

Hindi siya sumagot. Pumasok siya agad at isinara ang pinto, ni-lock ito nang mabilis. Humarap siya sa akin, at doon ko nakita ang pagod na hindi niya maipakita sa opisina. Huminga siya nang malalim, tila nilalanghap ang amoy ng detergent at murang kape sa loob ng kwarto ko.

“I couldn’t breathe, Mico. Sa bahay, sa opisina, sa sasakyan… kahit saan ako lumingon, pakiramdam ko ay sinasakal ako. Kailangan kitang makita,” paos niyang sabi.

Lumingon siya sa paligid. Ang 6’2“ niyang frame ay tila sobrang laki para sa maliit kong apartment. Ang kanyang broad shoulders ay halos sumakop sa buong hallway ko. Para siyang isang higante na napadpad sa mundo ng mga tao.

“Ang liit pala ng tinitirhan mo,” bulong niya, pero walang halong panghuhusga. Hinawakan niya ang isang libro sa table ko, pagkatapos ay tumingin sa akin. “Pero dito… payapa.”

“Sir, mapapahamak kayo rito. Kapag

nalaman

ni Ma’am Bianca na pinuntahan niyo ako-“

“Hayaan mo siya,” putol niya. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang magkabilang kamay ko. Ang init ng palad niya ay agad na bumura sa lahat ng lamig na naramdaman ko nitong nakaraang linggo. “Kahit ngayon lang, Mico.

Hayaan

mo akong maging si “Rafael” lang. Hindi ang CEO. Hindi ang

nakatali

na. Gusto ko lang maging… sa’yo.“

Naupo kami sa maliit kong kama. Ramdam ko ang paglubog ng mattress dahil sa bigat niya.

“Pasensya na, Sir. Wala akong maibibigay na scotch sa’yo. Tubig lang o kaya instant coffee,” biro ko, pilit na pinatatawa ang sarili ko kahit na nanginginig ang boses ko.

Ngumiti siya — isang tunay na ngiti, ang unang ngiti na nakita ko sa loob ng pitong araw. “Tubig na lang. At ikaw. Sapat na ’yun.”

Uminom siya nang tahimik habang pinapanood ko siya. Ang gintong wedding ring niya ay nakapatong sa table ko matapos niyang tanggalin ito. Sinundan ko ng tingin ang pagkilos niya. Ito ang unang pagkakataon na hinubad niya ang singsing sa harap ko.

“Bakit niyo tinanggal?” tanong ko.

“Dahil ayaw kong maramdaman mo ang lamig ng kontratang ’yan habang hinahawakan kita,” sagot niya.

Hinila niya ako palapit sa kanya. Isinandal ko ang ulo ko sa malapad niyang dibdib. Naririnig ko ang mabilis na pintig ng puso niya. Dito, sa

maliit

kong apartment, nawala ang

aming

work power dynamic. Hindi na siya ang boss na nakakataas sa akin. Dito, siya ay isang lalaking pagod na naghahanap ng kanlungan sa piling ko.

Nagsimula ang lahat sa isang simpleng haplos sa pisngi. Ang moreno niyang daliri ay dahan-dahang gumuhit sa maputla kong balat, tila ba tinitiyak na totoo ako. Inilapit niya ang mukha niya, at nang magdikit ang aming mga labi, parang sumabog ang lahat ng emosyon na itinago ko.

Hindi ito tulad ng sa opisina na puno ng takot. This was domestic, tender, and deeply sensual. Hinubad niya ang kanyang mamahaling polo shirt, revealing the solid, hairy chest that I’ve grown to crave. Hinila niya ako palapit, hinahalikan nang malalim habang ang mga kamay niya ay gumagapang sa likod ko, pababa sa bewang, hanggang sa hita.

“Turn around for me, baby,” bulong niya sa tainga ko, ang boses niya ay mababa at puno ng gigil. “I want to taste you… all of you.”

Tumalikod ako sa kama, nakadapa, ang mga tuhod ko ay nakayuko. Hinila niya pababa ang shorts at underwear ko nang dahan-dahan, hinayaan akong hubad sa harap niya. Naramdaman ko ang mainit na hininga niya sa likod ko. Ang mga kamay niya ay hinawakan ang mga pisngi ng pwet ko, hinati nang marahan, at doon ko naramdaman ang unang dila niya — mainit, basa, at matigas.

“Ahh… Sir… shit… ang sarap po…” ungol ko nang maramdaman ko ang dila niya na umiikot sa paligid, dahan-dahang pumasok nang bahagya. Ang bawat galaw ng dila niya ay parang apoy na kumakalat sa buong katawan ko. Hinawakan niya ang aking kahabaan mula sa likuran, hinaplos nang dahan-dahan habang ang dila niya ay patuloy na naglalaro sa loob ko.

“You taste so fucking good, baby… so sweet… daddy can’t get enough,” ungol niya habang sumusubo pa nang mas malalim, ang balbas niya ay nag-iiwan ng matinding sensasyon sa sensitibong balat ko.

Nanginginig na ako sa sarap nang tumayo siya sa likod ko. Hinila niya ako pataas nang bahagya, ipinatong ang aking dibdib sa unan. Narinig ko ang pagbukas ng zipper niya, at doon ko naramdaman ang matigas niyang kahabaan na nakadikit sa bibig ko nang inikot niya ako.

“Open for daddy, baby,” utos niya nang marahan. Binuksan ko ang bibig ko, at dahan-dahan niyang ipinasok ang ulo niya sa loob. Ang init at kapal niya ay napuno ang bibig ko. Nagsimula siyang gumalaw nang dahan-dahan muna, mouthfucking me deeply pero kontrolado. Pagkatapos, pinabilis niya, ang bawat bayo ay mas malalim, hanggang sa maramdaman ko ang ulo niya sa lalamunan ko.

“Fuck… your mouth feels so good… take it deeper, baby… yes, just like that,” ungol niya habang hinahawakan ang aking buhok, guiding me habang ang pawis niya ay tumutulo sa dibdib ko.

Nang sapat na, hinila niya ako pataas, ipinatong ako sa kama nang patalikod. Nakaluhod kami pareho sa kama, ang likod ko ay nakadikit sa dibdib niya. Hinawakan niya ang aking bewang nang mahigpit, ipinasok ang kanyang kahabaan nang dahan-dahan mula sa aking likuran — ang posisyon na parang yakap na puno ng pag-aari.

“Feel me behind you, baby… daddy’s so deep inside you,” bulong niya habang nagsisimulang gumalaw nang malalim at mabilis, ang bawat baon ay tinatamaan ang g-spot ko.

Pagkatapos, inayos niya ako nang dogstyle — nakadapa ako nang buo, ang puwit ko ay nakataas, habang siya ay nasa likuran ko. Hinawakan niya ang aking balakang nang mahigpit, at doon niya sinimulang bayuhin nang malakas at mabilis — rough thrusts na puno ng gigil at pagnanasa.

“Shit, baby… your ass is so tight… gripping daddy so fucking hard,” ungol niya habang pinipilit ang bawat baon nang mas malalim. Hinaplos niya rin ang aking kahabaan mula sa ibaba, hinahagod nang mabilis sa parehong ritmo.

“Daddy… harder po… please… fuck me like you own me…”

“I do own you, baby… all fucking mine,” sagot niya, ang bawat pagbayo ay malakas at malalim, ang tunog ng balat sa balat ay nakakabingi sa maliit na kwarto.

Nang malapit na kami, hinila niya ako pataas, yakap mula sa likuran habang patuloy ang malalim na baon. “Come for daddy, baby… let me feel you come while I’m filling you up.”

At biglang sumabog ako nang malakas, ang init na dumaloy sa buong katawan ko, ang puti kong katas na tumalsik sa sheets. Hindi pa rin siya tumigil — patuloy ang rough and deep thrusts hanggang sa maramdaman ko ang kanyang pagtigas pa lalo sa loob ko.

“Fuck… baby… take daddy’s load… sa loob mo…”

With one final, deep thrust, he spilled inside me — hot, thick, filling me completely habang magkayakap nang mahigpit. Nanatili siya roon nang matagal, hinihingal, ang mga labi niya ay nakadikit sa leeg ko habang hinahalikan nang paulit-ulit.

Nagising ako madaling-araw na. Ang kwarto ko ay balot pa rin ng katahimikan. Nakaramdam ako ng init sa likuran ko — ang malapad na dibdib ni Sir Rafael na nakadikit sa likod ko, ang kanyang malalaking braso ay nakapulupot sa bewang ko.

Dahan-dahan akong lumingon. Tulog pa siya. Ang kanyang mukha ay mukhang payapa, malayo sa seryosong CEO na kinatatakutan ng lahat. Sana ganito na lang tayo palagi.

Bumangon ako nang dahan-dahan para maghanda ng kape. Pero pagtingin ko sa nightstand, nakita ko ang gintong wedding ring niya. Nakalimutan niyang isuot pabalik.

Kinuha ko ang singsing at tinitigan ito. Ang bigat nito sa palad ko ay tila paalala na sa loob ng ilang oras, babalik na naman kami sa realidad. Babalik na naman siya sa asawa niya, at babalik ako sa pagiging anino.

Biglang nag-vibrate ang cellphone niya na nasa tabi ng singsing. Isang message mula kay Ma’am Bianca:

[I know where you are, Rafael. Don’t make things worse for that boy. Come home now.]

Nanigas ako. Ang kape na hawak ko ay tila naging kasing lamig ng yelo.

Lumingon

ako kay Sir Rafael na

unti-unti

nang nagigising. Ang takot na nararamdaman ko ay hindi na lang para sa trabaho ko, kundi para sa kaligtasan naming dalawa.

“Sir,” pabulong kong tawag, ipinapakita sa kanya ang screen ng phone niya.

Tumayo siya agad, ang mukha niya ay agad na bumalik sa pagiging seryoso. Kinuha niya ang singsing at isinuot ito nang walang kibo. Ang maliit kong apartment ay biglang napuno ng tensyon.

“I have to go, Mico,” maikli niyang sabi habang mabilis na isinusuot ang kanyang polo.

“Sir, anong gagawin niya?” tanong ko, ang boses ko ay nanginginig.

Humarap siya sa akin bago lumabas. Hinalikan niya ako sa noo — isang halik na mas masakit kaysa sa isang sampal. “I will protect you. Magtiwala ka sa akin. Pero sa ngayon…

huwag

kang

munang

pumasok sa opisina bukas. Mag-leave ka muna.“

Lumabas siya ng pinto nang hindi na lumingon. Nanatili akong mag-isa sa gitna ng madaling-araw, ang amoy ng sandalwood niya ay unti-unting naglalaho, pinapalitan ng amoy ng paparating na bagyo.

Our secret isn’t just a stain anymore. It became a war.

14: Possession 🔴

Dalawang araw akong hindi pumasok. Dalawang araw na nakakulong sa apartment, nakikinig sa bawat yabag sa labas ng pinto, natatakot na baka si Mrs. Valderama na ang nandoon dala ang warrant ng pagtatapos ng buhay ko. Pero ngayong Miyerkules, kailangan ko nang bumalik. Hindi pwedeng habambuhay akong magtago. Ang Vanguard Analytics ay parang isang halimaw na kailangang pakainin, at kung hindi ako lilitaw, baka mas lalong maghinala ang lahat.

Pagpasok ko sa floor, ang bigat ng hangin ay tila semento. Sinalubong ako ni Marcus, isang senior analyst mula sa kabilang department. Matangkad siya, tisoy, at kilalang lapitin ng mga babae — at lalaki — sa opisina.

“Mico! You’re back. Akala namin kung napano ka na,” bati ni Marcus habang inilalagay ang kamay niya sa balikat ko. Masyadong malapit. Masyadong pamilyar.

“O-okay lang ako, Marcus. Masama lang ang pakiramdam,” sagot ko, pilit na kumakawala sa hawak niya.

“Well, you look a bit pale. Maybe you need a coffee break? My treat,” dagdag niya, sabay kindat. Hindi niya inalis ang kamay niya sa bewang ko habang naglalakad kami patungo sa pantry.

Eksaktong pagdaan namin sa harap ng glass office ni Sir Rafael, tumigil ang mundo. Nakita ko siyang nakatayo sa tapat ng bintana, hawak ang isang folder. Ang kanyang panga ay tumigas, at ang kanyang mga mata ay tila nagbabaga habang nakatingin sa kamay ni Marcus na nakapatong sa akin.

Patay.

Hindi siya lumabas. Hindi siya sumigaw. Pero ang aura na inilalabas niya mula sa loob ng salamin ay sapat na para manginig ang buong floor.

Buong hapon, pakiramdam ko ay sinusundan ako ng isang anino. Tuwing kakausapin ako ni Marcus o lalapit siya sa desk ko para tulungan ako sa data, nararamdaman ko ang paningin ni Sir Rafael mula sa malayo. Ang emosyon na naramdaman ko nung nakaraang linggo ay napalitan ng isang mapanganib na tensyon.

Alas-singko na. Nag-aayos na ako ng gamit nang biglang mag-vibrate ang phone ko.

[Executive Bathroom. 5 minutes. Don’t test my patience, Mico.]

Halos mabitawan ko ang mouse ko. Ang executive bathroom ay nasa dulo ng hallway, malayo sa common area, at tanging ang mga top-tier managers lang ang may access. Pero alam kong naka-unlock ito para sa akin.

Naglakad ako nang dahan-dahan, pilit na hindi nagpapahalata. Pagpasok ko sa loob, ang amoy ng mamahaling citrus at sandalwood ay agad na sumalubong sa akin. Madilim, tanging ang maliit na spotlight sa tapat ng salamin ang nakabukas.

Bago ko pa ma-lock ang pinto, may humila na sa akin. Isinandal ako sa malamig na tiles ng pader. Si Sir Rafael. Ang kanyang mukha ay kasing dilim ng gabi, at ang kanyang hininga ay gumagaralgal sa galit at pagnanasa.

“Sino siya, Mico?” tanong niya, ang boses niya ay bulong na parang ungol ng leon.

“S-sir… si Marcus lang ’yun. Analyst siya mula sa kabilang team-”

“I don’t care kung sino siya. I saw how he touched you. I saw how you let him put his hands on your waist,” putol niya. Hinawakan niya ang magkabilang kamay ko at itinaas ito sa itaas ng ulo ko, trapping me against the wall.

“Nagseselos po ba kayo?” lakas-loob kong tanong, kahit na nanginginig ako.

Tumawa siya nang mapait, inilalapit ang kanyang mukha sa leeg ko. “Jealous? No, Mico. I am possessed. Hindi mo ba naiintindihan? Sa labas ng pinto na ito,

pag-aari

ako ng

kumpanya

at ni Bianca. Pero dito… ikaw ang tanging sa akin. And I will not let anyone — not even a senior analyst — lay a finger on what is mine.“

Hinalikan niya ako nang marahas. Hindi ito ang malambing na boss ko na pumunta sa aking apartment. This was the CEO claiming his territory. His moreno hands were rough as he unbuckled my belt, the metallic sound of the buckle hitting the floor echoing in the marble bathroom.

“Sir… may dadaan… baka may gumamit ng banyo,” pabulong kong pigil, pero ang totoo ay mas lalo lang akong nag-aapoy sa ginagawa niya.

“Let them hear. Let them know someone is in here with me,” ungol niya. Hinila niya ako pababa, pinilit akong lumuhod sa harap niya. Binuksan niya ang pantalon niya nang mabilis, at doon ko nakita ang matigas niyang kahabaan — mataba, puno na sa kanyang sariling katas, nanginginig sa galit at pagnanasa.

“Open your mouth, baby. Show daddy how sorry you are for letting another man touch what’s his,” utos niya, ang boses niya ay mababa at puno ng kontrol.

Binuksan ko ang bibig ko nang dahan-dahan. Ipinasok niya ang ulo niya sa loob, mainit at mabigat. Nagsimula siyang gumalaw nang mabagal muna, mouthfucking me nang malalim, hinahayaan na maramdaman ko ang bawat ugat. Pagkatapos, pinabilis niya, ang bawat bayo ay mas malalim hanggang sa maramdaman ko ang ulo niya sa lalamunan ko.

“Fuck… your mouth is so warm… so perfect… take it deeper, baby… gag on daddy’s cock like a good boy,” ungol niya habang hinahawakan ang aking buhok, guiding me nang mas mabilis. Ang laway ko ay tumutulo sa sahig, ang tunog ng basa na pagsubo ay nakakabingi sa loob ng banyo.

Nang sapat na, hinila niya ako pataas. Iniharap niya ako sa salamin, pinatayo ako nang nakatuwid. Hinila niya pababa ang pantalon at underwear ko nang sabay. Naramdaman ko ang kanyang kahabaan na nakadikit sa likod ko habang nakatayo kami pareho. Hinawakan niya ang aking bewang nang mahigpit, ipinasok nang dahan-dahan mula sa likuran — standing from behind — habang ang isa niyang kamay ay nakahawak sa aking balikat para panatilihin akong nakatayo.

“Feel me owning you from behind, baby… daddy’s so deep… you’re mine, all fucking mine,” bulong niya sa tainga ko habang nagsisimulang bayuhin ako nang malakas at mabilis. Ang bawat baon ay malalim, ang tunog ng balat sa balat ay tumatama sa tiles. Hinawakan niya ang aking kahabaan mula sa harap, hinaplos nang mabilis sa parehong ritmo.

“

Ahh

… daddy… harder po… please… fuck my pussy like you hate me being touched by other men…“

“I do hate it, baby… that’s why I’m ruining this tight ass right now,” ungol niya, ang bawat kantot ay mas malakas, mas rough, habang pinapanood ko sa salamin ang aming itsura — ako na nakaarko nang bahagya, siya na nakatayo nang matatag sa likuran ko, ang moreno niyang katawan ay nakadikit sa maputi kong balat.

Pagkatapos, iniharap niya ako sa kanya nang buo. Itinaas niya ang isa kong hita, ipinulupot sa kanyang bewang habang nakatayo pa rin kami. Ang posisyon ay mas intimate — magkaharap, halos magkadikit ang dibdib namin. Ipinasok niya ulit ang kaniyang burat nang malalim, habang ang mga labi namin ay nagdikit sa isang malalim na halik. Ang dila niya ay pumasok sa bibig ko, hinahabol ang bawat hininga ko habang patuloy ang malalim na baon.

“Kiss me while daddy fucks you, baby… feel how much I need you,” ungol niya sa pagitan ng mga halik. Hinawakan ko ang aking sariling kahabaan, hinaplos nang mabilis habang siya ay patuloy na gumagalaw nang malakas, ang bawat thrust ay tinatamaan ang prostate ko sa loob.

“Daddy… malapit na po ako… shit… give it to me harder…”

“Come with me, baby… let daddy feel you come while I’m balls deep inside you,” utos niya, ang halik namin ay nagiging mas desperado, ang pawis namin ay naghalo, ang tunog ng aming pagsasama ay puno ng ungol at basa na galaw.

Sumabog ako nang malakas, ang init na dumaloy sa buong katawan ko, ang puti kong katas na tumalsik sa tiyan niya habang patuloy ang halik namin. Hindi pa rin siya tumigil — patuloy ang malalim na baon hanggang sa maramdaman ko ang kanyang paghahanda sa malakas na pagsabog.

“Fuck… baby… take daddy’s cum… sa loob mo… all yours…ahhh”

With one final, deep thrust, he spilled inside me — hot, thick, creaming me inside habang magkayakap nang mahigpit, ang mga labi namin ay hindi pa rin naghihiwalay.

Nang marating namin ang rurok, ang tunog ng tubig na bumubuhos mula sa gripo ay hindi sapat para itago ang aming mga hiningang naghahabol. Nanatili kaming ganoon — ako na nakasandal sa sink, siya na nakayakap sa akin mula sa likod, habang pinagmamasdan namin ang isa’t isa sa malaking salamin.

Inayos niya ang sarili niya nang mabilis, pero bago niya kalagan ang kurbatang nakatali sa mga kamay ko, hinalikan niya ang bawat palad ko.

“I’m sorry,” bulong niya, ang boses niya ay naging malambot muli. “I just… I can’t lose you, Mico. Seeing him touch you made me realize na kahit anong kontrata ang pirmahan ko, ikaw lang ang gusto kong iuwi.”

Tumango ako, pilit na inaayos ang nagusot kong polo. “Alam ko po, Sir. Pero kailangan nating mag-ingat. Your employees here are observant. At ang security…”

“I handled the security footage from the breakroom,” sabi niya habang binubuksan ang pinto. “Binili ko na ang server. Bianca has nothing now. Pero Marcus… stay away from him. That’s an executive order.”

Ngumiti ako nang bahagya habang sinusundan siya ng tingin palabas. Ang possessiveness niya ay nakakasakal, pero sa mundong ito na wala akong kakampi, ang pagkakasakal na ito ang nagpaparamdam sa akin na buhay ako.

Pero bago ako makalabas ng banyo, may narinig akong mahinang tawa mula sa cubicle sa dulo.

Bumukas ang pinto ng cubicle. Lumabas si Marcus. Hawak ang kanyang cellphone, at may nakakalokong ngiti sa mga labi.

“Nice show, Mico. Sabi ko na nga ba, may kakaiba sa inyo ni Sir Rafael. Executive order, huh? I wonder kung anong sasabihin ng board kapag nalaman nilang ang CEO ay may ‘special interest’ sa isang junior analyst.”

Nanigas ako. Ang kaba sa dibdib ko ay tila isang malakas na dagok. Ang

panganib

ay hindi lang pala

nanggagaling

kay Mrs. Valderama. Ang

kaaway

ko ay nasa loob na mismo ng opisina.

15: The Glass Ceiling 🔴

Hindi na ako nakahinga nang maayos simula nung lumabas si Marcus sa cubicle na ’yun. Ang tawa niya ay parang sirang plaka na paulit-ulit sa pandinig ko. Ang bawat “good morning” niya sa hallway ay tila may kasamang lason, at ang bawat sulyap niya kay Sir Rafael ay puno ng pangungutya. Sa mundong ito ng corporate analytics, ang impormasyon ay mas mahalaga kaysa sa ginto — at ngayon, si Marcus ang may hawak ng alas.

Huwebes ng umaga. Ang sikat ng araw sa Makati ay masakit sa mata, sumasalamin sa naglalakihang glass buildings na tila mga higanteng nagbabantay sa bawat maling galaw ko. Pag-upo ko sa desk ko, may nakita akong puting sobre. Hindi ito galing kay Mrs. Valderama. May tatak ito ng kumpanya.

“Mico, pinatatawag ka sa HR. Room 4, 15th floor,” bulong ni Sandra, ang boses niya ay puno ng awa.

Nanlamig ang mga daliri ko. Inayos ko ang salamin ko at tumayo. Habang naglalakad ako patungo sa elevator, nakita ko si Sir Rafael. Kalalabas lang niya ng boardroom. Nagtama ang paningin namin. Isang segundo lang. Pero sa segundong ’yun, nakita ko ang takot sa mga mata niya. Takot na hindi para sa kanya, kundi para sa akin.

Sa loob ng HR office, ang lamig ng aircon ay tumatagos sa buto. Nakaupo sa harap ko si Ms. Reyes, ang head ng Human Resources. Sa tabi niya ay si Marcus, na nakasandal sa upuan at may malokong ngiti.

“Mr. Santos, may nakarating sa aming ulat tungkol sa unprofessional conduct sa loob ng opisina. Isang seryosong paratang ito na maaaring magresulta sa agarang termination,” panimula ni Ms. Reyes.

“Ma’am, wala po akong ginagawang masama. Nagtatrabaho lang po ako nang maayos,” pilit kong pinatatatag ang boses ko, pero ang tuhod ko ay nanginginig sa ilalim ng mesa.

“Really, Mico? Even in the executive bathroom? Or the breakroom?” sabat ni Marcus, ang boses niya ay puno ng sarkasmo. “I have witnesses, Ms. Reyes. At may mga logs sa security na hindi tugma sa overtime hours niya.”

Napayuko ako. Witnesses. Alam kong si Mrs. Valderama ang nasa likod nito. Ginamit niya si Marcus para gawin ang maruming trabaho.

Biglang bumukas ang pinto. Pumasok si Sir Rafael. Ang kanyang presensya ay agad na nagpabago sa timpla ng hangin. He looked every bit the CEO — authoritative, cold, and untouchable.

“Ms. Reyes, I’ll handle this. This is a matter regarding my direct subordinate,” mariin niyang sabi.

“But Sir Rafael, the protocol-”

“I am the protocol in this company, Ms. Reyes. Marcus, leave. Now!” utos niya. Ang boses ni Sir Rafael ay kasing talim ng labaha.

Nang kaming tatlo na lang ang naiwan — ako, si Sir Rafael, at si Ms. Reyes — lumapit si Sir Rafael sa akin. Pero hindi siya tumingin sa akin. Tumingin siya sa HR Head.

“Mico Santos is one of our best analysts. Any allegations against him are allegations against my judgment. However…” huminto siya, at doon ko naramdaman ang paghinto rin ng mundo ko. “To avoid further conflict of interest during the merger, I am recommending his transfer to our Cebu branch. Effective immediately.”

Cebu? Ang layo. Ibig sabihin, itatapon niya ako para lang matigil ang chismis. Para lang masalba ang sarili niya.

Tumingin ako sa kanya, nagmamakaawa ang mga mata ko. Pero nanatiling bato ang mukha niya. “Do you agree, Mr. Santos? Or would you prefer a full investigation that might end in a permanent stain on your record?”

“I… I agree, Sir,” pabulong kong sagot. Ang bawat salita ay parang pira-pirasong bubog sa lalamunan ko.

Alas-onse na ng gabi. Ito na ang huling gabi ko sa Maynila bago ang flight ko bukas ng madaling-araw. Nag-iimpake ako nang marinig ko ang pagbukas ng pinto ng apartment ko. Alam ko na kung sino.

Pumasok si Sir Rafael, hingal at basang-basa ng ulan. Agad niya akong niyakap nang mahigpit, isinandal sa pader malapit sa aking mga maleta.

“I’m sorry, Mico. I’m so fucking sorry. I had to do it. It was the only way to keep them from firing you and blacklisting you forever,” ungol niya sa leeg ko. Ang kanyang mga halik ay desperado, puno ng pighati at pagnanasa.

“Alam ko, Sir. Pero ang sakit. Ang layo ko na sa’yo,” sabi ko habang humihikbi.

Hinubad niya ang kanyang suit jacket at itinapon sa sahig. Ang kanyang morenong balat ay mainit laban sa aking nanlalamig na katawan. Binuhat niya ako patungo sa kama — ang maliit na kama sa Guadalupe na naging saksi sa aming bawal na pag-ibig.

Inihiga niya ako nang marahan, pero ang mga mata niya ay puno ng apoy. Hinubad niya ang natitirang damit niya nang mabilis, ipinakita ang malapad na dibdib na may konting buhok, ang tiyan na puno ng lakas. Hinila niya ang aking sando pataas, hinubad ito nang dahan-dahan, at doon niya sinimulang halikan ang dibdib ko.

“Look at your breast, baby… so perfect,” bulong niya habang dinidilaan ang isa kong utong, sinipsip nang malalim hanggang sa mapahiyaw ako. Ang dila niya ay umiikot sa paligid, hinila nang mahina gamit ang ngipin, habang ang kamay niya ay nasa isa pa, pinipisil at hinahagod nang paulit-ulit.

“Ahh… Sir… ang sarap po… sige pa…” ungol ko, ang likod ko ay napapaarko sa sarap.

He sucked harder, leaving red marks on my pale skin, his lips grazing against my chest. “You taste so sweet, baby… daddy could do this all night.”

Pagkatapos, hinila niya ako pataas, ipinaupo ako sa kandungan niya habang nakaupo siya sa gilid ng kama. Ang kanyang matigas na kahabaan ay nakadikit sa akin, mainit at mataba. Dahan-dahan akong bumaba, ipinasok siya nang buo habang nakatingin sa mga mata niya.

“Fuck… baby… you’re so tight… ride daddy slow first,” ungol niya habang hinahawakan ang aking bewang, guiding me nang dahan-dahan.

Nagsimula akong gumalaw nang mabagal— pataas-baba, paulit-ulit, nararamdaman ang bawat sentimetro niya sa loob ko. Ang bawat galaw ay malalim, puno ng lambing. Hinawakan niya ang aking dibdib ulit, sinipsip ang mga utong ko habang ako ay sumasakay sa kanya, ang ritmo ay unti-unting bumibilis.

“Daddy… ang

lalim

niyo po…

ahh

…

pakibilisan

po…“ pagsusumamo ko, ang boses ko ay nagsisimula nang manginig.

He groaned deeply, his hands gripping my hips tighter. “Then ride me faster, baby… show daddy how much you need this cock.”

Pinabilis ko ang galaw — mula sa malambot na pag-ibig ay naging mabilis at malalim na baon. Ang bawat pagbaba ko ay tinatamaan ang g-spot ko, nagpapahiyaw sa akin nang malakas. Nanginginig na ang mga hita ko, ang luha ay tumutulo sa pisngi ko sa sobrang sarap at sakit ng emosyon.

“Daddy… hindi ko na kaya…

ahh

… this is too much… I can’t… I’m crying already… please…“

“Cry for daddy, baby… let it all out… whimper for me while you take every inch,” bulong niya, ang boses niya ay garalgal na puno ng gigil. Hinila niya ako palapit, hinahalikan ang mga luha ko habang patuloy ang mabilis na galaw niya mula sa ibaba — malakas na pagbayo na nagpapahina sa akin, nagpapanginig sa buong katawan ko.

Nanginginig na ako nang tuluyan, ang mga daliri ko ay bumaon sa kanyang balikat, ang ungol ko ay nagiging hikbi na puno ng sarap. “Daddy… malapit na po ako… shit… fuck… don’t stop po… fuck me deeper…”

“Come for me, baby… spread your milk over me… let me feel your hole gape,” utos niya, ang bawat kadyot ay mas malakas, mas mabilis, hanggang sa sumabog ako nang malakas — ang init na dumaloy sa buong katawan ko, ang puti kong katas na tumalsik sa tiyan niya habang patuloy akong tumatalbog pero mas mabagal at mahina na. Halos himatayin ako sa sobrang sarap.

Hindi pa rin siya tumigil. Patuloy ang malalim na baon mula sa ibaba hanggang sa maramdaman ko ang kanyang pagtigas, ang kanyang ungol na mababa at kantot na desperado.

“Fuck… baby… daddy’s coming… take it all…

bubuntisin

kita… pupunuin ko ang loob mo…“

With one final, powerful thrust upward, he filled my insides. His cream made my hole feel warm, and gaping for more.

Yakap

niya ako ng

mahigpit

— ayaw akong

pakawalan

labis

na pagod at sarap ng

aming

pagsasayaw

Madaling-araw na nang maghiwalay kami. Inayos ko ang huli kong maleta habang pinapanood ko siyang bumalik sa pagiging seryoso at pagsuot ng maskara.

“I’ll call you every night. Magpapadala ako ng tao para tingnan ka sa Cebu branch. This isn’t the end, Mico. It’s just a strategic retreat,” sabi niya bago lumabas ng pinto.

Hinalikan niya ako sa huling pagkakataon — isang halik na lasang ulan at lungkot.

Pag-alis niya, naupo ako sa sahig, katabi ng mga maleta ko. Tiningnan ko ang bintana. Ang sikat ng araw ay dahan-dahang lumalabas, pero para sa akin, ang gabi ay tila hindi na matatapos.

Pumunta ako sa Cebu. Nagtrabaho ako nang maayos. Pero bawat gabi, tinitingnan ko ang langit, iniisip kung nasaan si Sir Rafael. Isang buwan ang lumipas nang makatanggap ako ng isang package.

Sa loob, may isang maliit na box. Binuksan ko ito. Walang alahas. Walang pera.

Isang gintong wedding ring. Para sa akin.

At may kasamang maikling note:

[The contract is void. I’m coming for you.]

Nanigas ako. Ang puso ko ay tumalon sa tuwa at takot. Rafael Valderama, the CEO of Vanguard Analytics, left everything. And he was coming for me.

It is over. The war is won.

THE END.

Share this story:

The Executive's Secret Vow

The Executive’s Secret Vow

1: The Gold Wedding Band

2: Scotch and Subtext

3: The Ghost in the Hallway

4: Under the Table

5: The First Breach 🔴

6: The Morning After Cold

7: The Conference Room Blur

8: Fragile Alliances 🔴

9: The Weekend Retreat 🔴

10: Midnight in the Garden 🔴

11: The Stress Relief Ritual 🔴

kami

12: Cracks in the Facade

13: The Silent Apartment 🔴

14: Possession 🔴

15: The Glass Ceiling 🔴

Table of Contents

The Executive's Secret Vow

Install WattHub

Dismiss install banner?

Notifications