The Fake Wedding Date [R18] [COMPLETED]

blbookshelf04 · 21 chapters · 23,907 words

The Fake Wedding Date

Billionaire CEO (Top)

Hired Fake Fiancé (Bottom)

Proceed with Caution:

This story features explicit sexual scenes and adult themes. Intended for audiences 18+ only. Reader discretion is strongly advised.

𝓢𝔂𝓷𝓸𝓹𝓼𝓲𝓼…

Akala ko, ang pinakamahirap na acting role na kukunin ko ay ang maging bida sa isang thesis play. Pero nagbago ang lahat nang mag-alok si Zeke, isang dominante at malamig na bilyonaryo, ng isang kontratang hindi ko matanggihan: one million pesos para maging fake fiancé niya sa loob ng isang linggo.

Ang misyon? Lokohin ang pamilya niya sa isang pribadong isla.

Pero sa sandaling lumapag ang mga paa namin sa buhangin, ang “script” ay nagsimulang mabura. Sa likod ng mga saradong pinto ng aming suite, ang pagpapanggap ay naging pag-aari. Ang bawat haplos ni Zeke ay tila nagmamarka sa balat ko, at ang bawat ungol ko sa ilalim ng bigat niya ay hindi na bahagi ng acting.

I was just a hired actor, a pawn in his game of revenge. Pero paano kung ang taong nagbabayad sa akin ang siya ring unang kukuha ng lahat sa akin - ang katawan ko, ang dignidad ko, at ang puso ko? Sa mundong ito ng marangyang kasinungalingan, isa lang ang totoo: I was claimed by him, and there’s no turning back.

1: Empty Pockets

I’m Pio. Labing-walong taong gulang, payat, at ayon sa mga casting director sa auditions, “masyadong malambot” ang mukha para sa mga maaangas na role. Pero sa totoo lang, ang tanging papel na ginagampanan ko ngayon ay ang pagiging isang starving artist sa gitna ng Maynila. Isang theater student na mas marami pang script na kabisado kaysa sa laman ng wallet.

Huminga ako nang malalim, ang amoy ng lumang kahoy at singaw ng mainit na panahon ang bumungad sa akin sa loob ng maliit kong apartment. Ang apartment na ito — kung matatawag man itong ganoon — ay halos kasing laki lang ng isang walk-in closet. Pero kahit gan’to ito kaliit, ito ang tanging lugar na pag-aari ko. O akala ko lamang… hanggang sa nakita ko ang puting sobre na isiniksik sa ilalim ng aking pintuan.

Heto na naman tayo. Final notice. Parang laging may balisong na nakatutok sa leeg ko tuwing sasapit ang katapusan ng buwan.

Nilapitan ko ang bintana at binuksan ito, umaasang may papasok na hangin, pero tanging ingay lang ng mga sasakyan at usok mula sa kalsada ang sumalubong sa akin. Ramdam ko ang malagkit na pawis na gumagapang sa likod ko, bumabakas sa manipis kong sando. Tiningnan ko ang sarili ko sa basag na salamin. Maputla. Pagod. Ang mga mata kong dati ay puno ng kislap tuwing nasa entablado, ngayon ay parang kandilang malapit nang mapundi.

“Kaya mo ’to, Pio. Isang raket lang. Isang audition lang na papasa, okay na lahat,” bulong ko sa sarili ko, kahit alam kong nagsisinungaling lang ako.

Sino bang niloloko ko? Halos tatlong buwan na akong delayed sa tuition. Kung hindi ako makakabayad sa susunod na linggo, kailangan ko nang mag-drop. Paalam, pangarap. Balik-probinsya na ba ako?

Umupo ako sa sahig, ang lamig ng semento ay hindi sapat para palamigin ang nag-aapoy kong kaba. Kinuha ko ang script na hawak ko — isang dula tungkol sa isang taong handang ibenta ang kaluluwa para sa isang pagkakataon. Napatawa ako nang mapait. Method acting ba ’to? Kasi ramdam na ramdam ko na ’yung desperation.

Biglang tumahimik ang paligid. Isang kakaibang katahimikan na tanging nararamdaman mo lang kapag may nagbago sa enerhiya ng paligid. Pagkatapos, isang malakas na katok ang bumasag sa katahimikan.

Tok. Tok. Tok.

Hindi ito ang karaniwang katok ni Aling Nena na naniningil ng kuryente. Mabigat ito. Autoritatibo. May diin na parang hindi tumatanggap ng hindi bilang sagot.

Tumayo ako, inaayos ang gusot kong sando, at dahan-dahang lumapit sa pinto. Sumilip ako sa maliit na butas, at halos mapapaatras ako sa nakita ko.

Sa labas ng pinto ko, nakatayo ang isang lalaking parang galing sa ibang mundo. Masyado siyang matangkad para sa makitid na hallway namin. Nakasuot siya ng isang navy blue suit na halatang mas mahal pa sa buong building na tinitirhan ko. Ang balat niya ay may banayad na pagka-tan, at ang mga braso niya na bakas sa tela ng kanyang suit ay mukhang gawa sa bakal.

Dahan-dahan kong pinihit ang lock. Ang tunog ng pagbukas ng pinto ay tila isang hudyat ng pagtatapos ng buhay na kinagawian ko.

“S-sino po sila? Wala po akong inorder na delivery,” nauutal kong tanong, pilit na itinatago ang panginginig ng mga kamay ko sa likod ng pinto.

Tumingin siya sa akin. Ang mga mata niya ay malamig, matalas, at tila binabasa ang bawat hibla ng pagkatao ko. Ang bango niya — amoy mamahaling leather at woodsmoke — ay biglang sumakop sa maliit kong espasyo, binubura ang amoy ng alikabok at paghihirap.

“Pio, right? The theater student from Unit 4B,” baritono ang boses niya, malalim at may awtoridad na nakakakilabot pero nakakaakit.

“O-opo. Paano niyo po nalaman? May problema po ba?”

Hindi siya sumagot agad. Sa halip, inilabas niya ang isang makapal na folder mula sa loob ng kanyang suit at iniabot ito sa akin. Napatingin ako sa folder, pagkatapos ay sa kanya. Ang lapit niya. Sobrang lapit na kailangan kong tumingala nang husto para lang makita ang mukha niya. Ang panga niya ay matulis, at may kaunting stubble na nagbibigay sa kanya ng mas lalong dominanteng aura.

“I have a proposal for you. Hindi ito delivery, Pio. Ito ang solusyon sa lahat ng problema mo,” diretsong sabi niya habang nakatitig sa aking mga mata.

Sino ang lalaking ito? At bakit pakiramdam ko, sa sandaling tanggapin ko ang folder na ito, hinding-hindi na ako makakabalik sa dati?

Huminga siya nang malalim, at ang init ng hininga niya ay tumama sa noo ko. “My name is Zeke. And I need you to be my fiancé.”

  ![](https://img.wattpad.com/a099172f765f1411bfd5dcaf92997c1980c6400a/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f6f6c6458785637724563547177413d3d2d313632313237333038392e313861353166366466653436613332393333383334373030373231312e706e67)

2: Golden Proposal

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Ang hawak kong pinto ay tila naging tanging sandigan ko para hindi matumba. Fiancé? Ako? Tiningnan ko si Zeke — mula sa dulo ng kanyang sapatos na kumikinang sa linis hanggang sa bawat hibla ng kanyang maayos na buhok. Mukha siyang diyos na naligaw sa tambakan ng mga basura. Samantalang ako, nakasuot ng kupas na sando at short na pambahay, amoy pawis at desperation.

“S-sorry, ano uli? Fiancé? Nagpapatawa po ba kayo? Baka po maling pinto ang nakatukan niyo,” pilit kong tawa, kahit na ang totoo ay kumakabog ang dibdib ko sa kaba.

Hindi man lang kumurap si Zeke. Ang kanyang malamig na titig ay nanatiling nakapako sa akin, tila sinusukat ang bawat reaksyon ko. “I don’t make mistakes, Pio. Alam ko kung sino ang hinahanap ko. Theater student, top of the class sa acting, pero… baon sa utang. You need money, and I need a performance.”

Bahagya siyang humakbang papasok, dahilan para mapaatras ako sa loob ng maliit kong kwarto. Ang presensya niya ay sapat na para mas lalo pang lumiit ang paligid. Ang amoy ng kanyang mamahaling pabango ay humalo sa amoy ng aking mumurahing electric fan na maingay at umiikot sa sulok.

“Maupo muna tayo. This is business,” utos niya. Hindi ito tanong. Umupo siya sa nag-iisa kong silya na gawa sa plastic, pero kahit doon, mukha pa rin siyang nakaupo sa isang trono.

Dahan-dahan akong umupo sa gilid ng kama ko, tinititigan ang folder na iniabot niya. Binuksan ko ito at halos lumuwa ang mga mata ko sa nakita kong numero. Isang kontrata. At ang halaga… Dios ko, sapat na ’to para bayaran ang tuition ko hanggang graduation at makalipat sa isang disenteng condo.

Ano ’to? Script ba ’to o totoo na? Bakit ang isang katulad niya — na mukhang kayang bilhin ang buong eskwelahan ko — ay kailangan ng isang fake na fiancé?

“Bakit po ako? Maraming model dyan, maraming mas… mas bagay po sa level niyo,” tanong ko habang hindi maalis ang tingin sa mga zero sa papel.

“Models are too recognizable. Professional actors are too high-profile. I need someone authentic but skilled enough to lie to the most judgmental people on the planet — my family,” paliwanag niya, habang inaayos ang pagkaka-button ng kanyang suit jacket. “In a week, the board will decide on the new CEO of the company. My grandfather believes that a stable family man is more fit for the position. So, he wants to see the person I’m going to spend the rest of my life with.”

CEO position? Kaya pala. Gan’to ba talaga ang mga mayayaman? Pati pag-ibig, kailangang i-kontrata para sa kapangyarihan?

Pinagmasdan ko si Zeke. Ang paraan ng pag-upo niya, ang tuwid ng kanyang likod, ang bawat galaw na parang kalkulado. He’s the ultimate alpha. Maskulado, dominante, at tila walang kahinaan. Kaya ko ba talagang umarte na mahal ko ang taong ito? Kaya ko bang tapatan ang gan’tong klaseng enerhiya nang hindi ako lalamunin nang buo?

“Isang linggo lang? Saan po?” mahina kong tanong.

“Private island. Our family retreat. You’ll be living with us, eating with us, and pretending that you’ve been the love of my life for the past year,” sagot niya. Sumandal siya at tinitigan ako, ang kanyang mga mata ay bumaba sa aking labi bago bumalik sa aking mga mata. “Can you do it, Pio? Can you make them believe you’re mine?”

Nanginginig ang mga kalamnan ko. “You’re mine.” Bakit kahit alam kong trabaho lang ito, tila may kuryenteng gumapang sa balat ko?

Napatayo ako at muling tiningnan ang kontrata. “I… kailangan ko po muna ’tong pag-isipan. Masyado po kasing mabilis. At saka, hindi po ako marunong sa mga ganyang high-society na bagay. Baka mapahiya lang po kayo.”

Tumayo rin si Zeke. Ang taas niya ay talagang nakakalula. Humakbang siya palapit sa akin hanggang sa halos magkadikit na ang mga dibdib namin. Ramdam ko ang init na nanggagaling sa kanya, isang klase ng init na hindi nanggagaling sa panahon kundi sa mismong pagkatao niya.

Inilahad niya ang kanyang malaking kamay para sa isang handshake. “I will train you. You’ll have everything you need. This is the only way out of this hole you’re in, Pio.”

Dahan-dahan kong itinaas ang kamay ko at tinanggap ang kanyang palad. Ang kamay niya ay magaspang pero mainit, balot na balot ang maliit kong kamay sa loob ng sa kanya. Dapat ay mabilis lang ang pag-shake, pero hindi niya binitawan ang kamay ko. Nanatili kaming ganoon, magkadikit ang mga palad, habang ang tibok ng puso ko ay tila naririnig na sa buong kwarto.

Ang higpit ng hawak niya. Parang hindi lang ito deal. Parang… parang ayaw niya na akong pakawalan.

Hinigpitan ko rin ang hawak, pilit na nagpapakita ng lakas kahit na ang tuhod ko ay nanlalambot. “Fine. Pero may mga rules din po ako.”

Napangisi si Zeke — isang maliit at mapanganib na ngiti na nagpakita ng kaguwapuhan niyang nakakasilaw. “Rules? I like that. But unfortunately, we don’t have time for negotiations.”

Binitawan niya ang kamay ko, pero ramdam ko pa rin ang bakas ng init niya sa balat ko. Kinuha niya ang kanyang cellphone at may tinawagan. “Prepare the jet. We’re leaving in two hours.”

Nanlaki ang mga mata ko. “Wait, what? Two hours? Sabi ko po diba pag-iisipan ko pa!”

Humarap siya sa akin, ang aura niya ay mas lalong naging seryoso. Kinuha niya ang pen sa bulsa niya at mabilis na binura ang amount sa kontrata, pinalitan ito ng doble ng orihinal na presyo.

“I’m doubling the offer. Pero kailangan nating umalis ngayon din. My family is already at the island, and the ‘fiancé’ needs to arrive in style,” sabi niya habang nakatitig nang diretso sa akin. “Pack your things, Pio. Or better yet, don’t. I’ll buy you a new life once we get there.”

Dobleng presyo. Isang pribadong isla. At aalis na kami ngayon? Napatingin ako sa paligid ng maliit kong apartment. Ang kalungkutan, ang utang, ang lahat ng paghihirap ko — iiwan ko na ba talaga ito para sa isang kasinungalingan kasama ang lalaking ito?

“Two hours,” ulit ko, parang wala sa sarili.

“Two hours,” kumpirma ni Zeke, ang kanyang boses ay tila isang utos na hindi ko kayang baliin. “Don’t be late, fiancé.”

  ![](https://img.wattpad.com/b3de44e29cd24f3af7e11c9c3bcb72dabd3289a0/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f52314e4f5630786144476e3154673d3d2d313632313237333231302e3138613531663765313635613762646135373833343436343830302e706e67)

3: Island Bound

Nakasakay ako sa likod ng isang itim na SUV, at sa bawat pag-ikot ng gulong palayo sa hamak kong apartment sa Manila, pakiramdam ko ay lalong bumibigat ang dibdib ko. Sa tabi ko, tahimik na nagbabasa ng kung anong report si Zeke sa kanyang tablet. Ang liwanag ng screen ay tumatama sa matalim niyang panga, binibigyang-diin ang bawat anggulo ng mukha niyang parang nililok ng isang master sculptor.

Ano bang pinasok ko? Ni hindi ako nakapag-impake ng maayos. Sabi niya bibilhan niya ako ng ‘bagong buhay,’ pero paano kung hindi ko kayang panindigan ’to?

Tumigil ang sasakyan hindi sa NAIA, kundi sa isang private hangar. Pagbaba namin, bumungad sa akin ang isang puting-puting jet. Maliit lang ito kumpara sa mga commercial plane, pero ang kintab nito ay nakakasilaw sa ilalim ng araw. May mga crew na nakasuot ng uniporme na yumukod nang bahagya pagkakita kay Zeke.

“Welcome back, Sir Zeke,” sabi ng isa sa kanila.

Tumango lang si Zeke at dinala ako paakyat ng hagdan ng eroplano. Sa loob, hindi upuan ang nakita ko kundi mga armchair na gawa sa beige na leather. May mahogany tables, isang mini-bar, at amoy na amoy ang bagong carpet at mamahaling pabango.

“Maupo ka, Pio. Make yourself comfortable. It’s a two-hour flight to the island,” sabi ni Zeke habang tinatanggal ang kanyang suit jacket.

Umupo ako sa tapat niya, dahan-dahan, dahil baka masira ko ang leather sa isang maling galaw. Maya-maya, may lumapit na flight attendant at inabutan ako ng isang baso ng champagne.

“Salamat po,” bulong ko, pero agad akong napatingin kay Zeke nang marinig ko ang mahina niyang tawa.

“Don’t thank them too much, Pio. In their eyes, you’re my future husband. You should act like you’re used to this,” paalala niya.

Husband. Ang bigat pakinggan. Parang bawat letra ng salitang ’yun ay may nakakabit na ginto na hindi ko kayang buhatin.

Uminom ako ng champagne para lang may magawa ang mga kamay ko. Sa sobrang kaba ko, hindi ko napansin na masyado palang malapit ang upuan namin sa isa’t isa. Nang ayusin ko ang pagkaka-upo ko, naramdaman ko ang tuhod ko na dumampi sa tuhod ni Zeke.

Shit.

Bigla akong napa-atras, pero dahil sa sikip ng space, nanatiling magkalapit ang mga binti namin. Ramdam ko ang kapal ng tela ng kanyang slacks laban sa manipis kong jeans. Ang init na nanggagaling sa kanya ay tila tumatagos sa balat ko.

“Sorry,” mabilis kong sabi, iniwas ang tingin sa bintana.

“It’s fine. Actually, you need to get used to the proximity,” seryoso niyang sabi. Inilapag niya ang tablet niya at tumingin nang diretso sa akin. “Now, start memorizing. My grandfather is Don Eduardo. He’s strict, traditional, and hates liars. My mother is Isabella — she’s observant. If she sees a single crack in our story, we’re dead.”

Nagsimula siyang magkwento tungkol sa history ng pamilya nila. Ang bawat detalye ay parang isang mabigat na script na kailangan kong kabisaduhin sa loob lang ng dalawang oras. Pero habang nagsasalita siya, nahihirapan akong mag-focus sa impormasyon.

Bakit kailangang ganito siya kaguwapo? Kapag gumagalaw ang mga labi niya, parang may sariling mundo ang paningin ko. At ’yung mga balikat niya… kitang-kita ang laki at lakas sa ilalim ng suot niyang puting polo shirt ngayon, na tinupi niya hanggang siko.

“Are you listening, Pio?” Nabigla ako at napa-ayos ng upo. “O-opo. Don Eduardo, CEO of the shipping empire, mahilig sa chess, ayaw sa late. Isabella, loves orchids, dating beauty queen, matalas ang mata.”

Tumango siya, tila nasiyahan. “Good. Actor ka nga talaga. Pero hindi sapat ang memorya, Pio. You have to feel it. You have to look at me like I’m the person you’ve been waiting for all your life.”

Humilig siya pasulong, inilapit ang mukha niya sa akin. Ang bango ng hininga niya ay amoy mint at alak. Nanliit ang mundo ko. Tanging kami lang dalawa sa gitna ng ulap.

“Can you do that? Can you look at me with love?” mahina niyang tanong, ang boses niya ay naging malat at mas malalim.

Love? Pwede namang admiration o pagnanasa, baka mas madali ko pang ma-fake ’yun. Pero love?

“Susubukan ko po,” sagot ko, halos pabulong na rin.

Lumipas ang oras na puro training ang ginawa namin. Tinuruan niya ako kung paano kami nagtagpo (isang art gallery daw sa Makati), kung ano ang paborito naming gawin (mag-travel at kumain sa mga hole-in-the-wall restaurants), at kung paano niya ako tinanong na magpakasal (sa ilalim ng ulan sa Paris).

Ang ganda ng kwento. Masyadong maganda para maging totoo. Kung ako ang makakarinig nito, maniniwala rin ako.

Habang bumababa ang eroplano, nakita ko mula sa bintana ang isang isla na napapalibutan ng turquoise na tubig. May malaking villa sa gitna ng luntiang kagubatan, at isang puting sand bar na tila ginto sa ilalim ng papalubog na araw.

“We’re here,” sabi ni Zeke.

Tumayo siya at isinuot muli ang kanyang jacket. Bago kami lumabas ng pinto, huminto siya at hinarap ako. Inayos niya ang collar ng suot kong bagong polo shirt na ibinigay niya kanina sa eroplano. Ang mga daliri niya ay bahagyang dumampi sa leeg ko, nag-iiwan ng kuryenteng hindi ko maipaliwanag.

“Remember, Pio. From this moment on, you are mine. Don’t let go of my hand unless I tell you to,” seryoso niyang babala.

Pagbaba namin ng hagdan, sinalubong kami ng mainit na hangin na amoy dagat at sampaguita. May ilang tao na naghihintay sa baba — mga taong mukhang galing sa mga magazine ng Forbes.

Naramdaman ko ang panginginig ng mga tuhod ko. Pero bago pa ako tuluyang mawalan ng balanse sa kaba, naramdaman ko ang isang mabigat at mainit na braso na pumalibot sa bewang ko.

Hinigit ako ni Zeke palapit sa kanyang katawan, idinikit ang balakang ko sa kanyang hita. Ang laki niya, ang tigas ng katawan niya sa tabi ko, ay nagbigay sa akin ng kakaibang pakiramdam — parang protektado ako, pero kasabay din nito, na para din akong nakakulong.

“Smile, Pio,” bulong niya sa tenga ko, ang hininga niya ay nagpataas ng lahat ng balahibo ko sa katawan. “They’re watching.”

Humarap kami sa pamilya niya, at sa unang pagkakataon, naramdaman ko ang bigat ng papel na kailangan kong gampanan. Isang mahigpit na hawak sa bewang, isang ngiting mapanlinlang, at ang simula ng isang linggong pagpapanggap na baka tuluyang sumira sa akin.

Game on, Zeke. Sana lang, hindi ako ang unang mahulog sa sarili nating palabas.

  ![](https://img.wattpad.com/386ff862934c8f1488dd118dd1b08b57a66a6803/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f67755a6d4448686a5851724355513d3d2d313632313237333330352e313861353166623064303062633263333136343433383336343637322e706e67)

4: Forced Proximity

Ang marangyang villa ay tila isang palasyong yari sa salamin at puting bato, nakatayo sa gitna ng mga niyog at tropikal na halaman. Habang naglalakad kami papasok, ang tunog ng aming mga hakbang sa marmol na sahig ay tila echo ng mabilis na tibok ng puso ko. Ramdam ko pa rin ang bigat ng braso ni Zeke sa bewang ko. Hindi ito maluwag; ito ay isang pag-angkin.

Bawat katulong na nadadaanan namin ay yumuyukod, at bawat pinsan o kamag-anak na sumusulyap ay may dalang mapanuring tingin. Pero si Zeke? Nanatili siyang diretso ang tingin, ang panga niya ay matigas, parang isang leon na naglalakad sa sarili niyang teritoryo habang dala ang kanyang premyo.

“Zeke, darling! You’re finally here,” bati ng isang babaeng nasa late 50s pero mukhang nasa 40s lang dahil sa husay ng pagkakagawa ng kanyang mukha.

Ito na si Isabella. Ang ina ni Zeke.

“Mother,” maikling sagot ni Zeke bago ako iniharap sa kanya. “This is Pio. My fiancé.”

Tinitigan ako ni Isabella mula ulo hanggang paa. Pakiramdam ko ay sinusuri niya ang presyo ng bawat hibla ng buhok ko. Ngumiti ako — isang praktisadong ngiti mula sa theater workshop — at dahan-dahang inilahad ang kamay ko.

“It’s an honor to meet you po,” sabi ko, pilit na pinatatatag ang boses.

“Charming,” sagot niya, pero ang kanyang mga mata ay nanatiling mapanuri. “I’ve settled you both in the Azure Suite. The house is a bit full because of the early arrival of the cousins, so I hope you don’t mind sharing the master quarters.”

Tumango si Zeke at mabilis kaming hinatid ng isang staff patungo sa itaas. Pagpasok namin sa suite, halos malaglag ang panga ko. Mas malaki pa ito sa buong bahay namin sa probinsya. May sariling balcony na nakaharap sa dagat, isang banyong yari sa gold at marble, at sa gitna ng silid… ay isang problema.

Isang kama. Isang dambuhalang king-sized bed na may mga puting sutlang unan at tila nag-aanyayang higaan.

Nang sumara ang pinto at naiwan kaming dalawa, agad kong binitawan ang pagpapanggap. “Wait. Zeke. Isang kama lang ’yan. Akala ko po ba may separate rooms tayo?”

Huminga nang malalim si Zeke at tinanggal ang kanyang kurbata. Ang bawat kilos niya ay puno ng pagod pero naroon pa rin ang pagiging dominante. “My mother is testing us, Pio. If I ask for another room now, she’ll know something is off. It’s part of the game.”

Game? Pero paano ako makakatulog? Isang linggo kaming magkasama sa iisang kama?

“Pero… hindi ba pwedeng sa sofa na lang ako?” tanong ko, itinuturo ang mahabang velvet couch sa gilid.

Tiningnan ako ni Zeke habang tinatanggal ang mga butones ng kanyang polo. Napalunok ako nang makita ang unti-unting paglitaw ng kanyang dibdib — matigas, may manipis na balahibo, at bakas ang disiplina sa gym.

“The staff comes in at six in the morning for coffee and towels. If they see my fiancé sleeping on the couch, the news will reach my grandfather before breakfast,” sabi niya, ang boses niya ay walang emosyon pero pinal. “It’s a big bed, Pio. Just stay on your side.”

Gabi na nang matapos ang dinner kasama ang pamilya. Isang gabing puno ng interrogation at palihim na sulyap. Pagbalik namin sa kwarto, ang tanging tunog na naririnig ko ay ang hampas ng alon sa labas at ang sarili kong paghinga.

Naka-boxers lang si Zeke nang lumabas siya ng banyo. Ang laki niya ay lalong nakaka-intimidate sa ganitong kaliit na distansya. Ang kanyang mga balikat ay tila mas lalong lumapad, at ang kanyang mga hita ay puno ng muscles. Nagkunwari akong busy sa cellphone ko, pero ang totoo ay halos hindi ako makahinga sa presensya niya.

“Turn off the lights when you’re done,” sabi niya bago humiga sa kanang bahagi ng kama.

Dahan-dahan akong humiga sa kabilang dulo. Siniguro ko na may isang malaking espasyo sa pagitan namin. Nakatalikod ako sa kanya, ang mga mata ko ay dilat na dilat sa dilim.

Ang bango niya. Kahit may distansya, amoy ko pa rin ang sabon niya at ang natural na amoy ng balat niya. Bakit parang ang init sa loob ng kwartong ito kahit naka-full blast ang aircon?

Hindi ako makagalaw. Bawat pag-atras o pag-usod ko, baka maisip niyang hindi ako komportable. Pinakinggan ko ang boses ng gabi. Pagkatapos ng ilang minuto, narinig ko ang pagbabago sa paghinga ni Zeke. Naging malalim ito, mabigat, at rhythmic.

Tulog na ba siya?

Unti-unti akong kumalma, pero nanatili ang hyper-awareness ko sa bawat tunog na ginagawa niya. Ramdam ko ang bigat ng katawan niya na nagiging sanhi ng bahagyang paglubog ng mattress sa parte niya. Ang init na nanggagaling sa kanya ay tila isang magnetic field na humihila sa akin.

Act like a fiancé, Pio. Pero bakit pakiramdam ko, mas delikado ’to kaysa sa anumang audition na ginawa ko?

Sa gitna ng aking malalim na pag-iisip, biglang gumalaw ang kama. Naramdaman ko ang pag-ikot ni Zeke. Ang mattress ay lalong lumubog patungo sa direksyon ko.

Bago pa ako makapagbigay ng reaksyon, naramdaman ko ang isang mabigat na bagay na dumagan sa braso ko. Ang malapad at mainit na dibdib ni Zeke ay dumikit sa likod ko, at ang kanyang muscular na braso ay bumagsak sa aking ibabaw, tila ginagawa akong unan sa kanyang pagtulog.

Nanigas ang buong katawan ko. Ang mukha niya ay nakabaon sa gilid ng leeg ko, at bawat paghinga niya ay nagpapadala ng mainit na hangin sa balat ko, na nagpapatayo ng lahat ng aking mga balahibo.

“Z-zeke?” bulong ko, pero tanging isang mahinang ungol lang ang sagot niya bago niya ako lalong hinila pabalik sa kanya.

One bed. One night. Hindi ko na alam kung papa’no ako makakaligtas hanggang umaga na hindi sumasabog ang puso ko sa loob ng aking dibdib.

  ![](https://img.wattpad.com/7ffab89c91e317527a8195a058f3d1f85a885406/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f52666f5245775368774261752d413d3d2d313632313237333335352e313861353166636138366436306361633731323630393533393037382e706e67)

5: Family Feud

Nagising ako ng hindi nakatulog nang maayos, kahit na ang pakiramdam ng mabigat na braso ni Zeke sa bewang ko ay nagbigay sa akin ng kakaibang init sa buong gabi. Maaga kaming bumaba para sa almusal. Ang sikat ng araw sa isla ay nakakasilaw, sumasalamin sa asul na dagat, pero ang atmosphere sa loob ng dining hall ay kasing lamig ng yelo.

Sa dulo ng mahabang lamesa na gawa sa narra, nakaupo ang buong pamilya ni Zeke. Pero ang agaw-atensyon ay ang matandang babae na nasa tabi ni Don Eduardo. Siya ang lola ni Zeke, ang tunay na matriarch — si Doña Aurora. Ang kanyang mga mata ay parang agila, matalas at handang manita sa kahit anong pagkakamali.

“So, this is the boy you’re choosing over the family’s traditions, Zeke?” ang boses ni Doña Aurora ay mahina pero bawat salita ay parang latigo. Hindi man lang siya tumingin sa akin habang humihigop ng tsaa.

Naramdaman ko ang pagtigas ng panga ni Zeke sa tabi ko. Ang hawak niya sa tinidor ay humigpit. “Lola, we’ve discussed this. Pio is not a choice that is against tradition. He is my partner.”

“Partner? A theater student? Someone with no pedigree, no background in business, and definitely no contribution to our legacy?” tumawa siya nang mapait, and unfortunately, tumingin sa akin. “Tell me, boy. Magkano ba ang ibinabayad sa iyo ni Zeke para magpanggap na mahal mo siya sa harap namin? O baka naman ginagamit mo lang ang pagiging maka-sining mo para makakuha ng madaling pera?”

Tahimik ang buong lamesa. Naririnig ko ang mahinang bulungan ng mga pinsan ni Zeke. Napatingin ako kay Zeke — ang kanyang mga mata ay nakapako sa plato, ang mga balikat niya ay bahagyang nakayuko. Sa unang pagkakataon, hindi ko nakita ang CEO. Nakita ko ang isang batang lalaki na sawang-sawa na sa panghuhusga ng sarili niyang dugo.

Zeke is powerful, oo. Pero sa bahay na ito, parang wala siyang boses. He looks so… lonely. Parang kahit anong gawin niya, hinding-hindi siya magiging sapat para sa kanila.

Isang kakaibang init ang umakyat sa dibdib ko. Hindi ito kaba. Galit ito. Protective instinct na hindi ko alam na mayroon pala ako para sa lalaking ito na dalawang araw ko pa lang kakilala.

Ginamit ko ang boses na itinuro sa amin sa advanced acting workshop — malalim, kalmado, at may presence na hindi kayang balewalain.

“Sa tingin niyo po ba, Doña Aurora, na ang pag-ibig ay parang stock market na kailangang may contribution o pedigree para magkaroon ng value?” tanong ko, diretsong nakatingin sa kanyang mga mata.

Bahagyang natigilan ang matanda. Hindi siya sanay na may sumasagot sa kanya.

“Ang pagiging artista po ay hindi palaging patungkol sa pera, o sa pagsasadula ng mga gawa gawang istorya,” pagpapatuloy ko, ang boses ko ay buo at matapang. “Nagagamit din po ito sa paglalahad ng mga makatotohanang sitwasyon. And in that lens, ang katotohanang nakikita ko kay Zeke ay isang lalaking higit pa sa kumpanya niyo. He is brilliant, kind, and hardworking. Kung hindi niyo po makita ’yun dahil lang sa wala akong pedigree, baka kayo po ang may problema sa paningin.”

Naramdaman ko ang gulat ni Zeke. Ramdam ko ang paglingon niya sa akin, ang mga mata niya ay nanlalaki sa hindi makapaniwalang tingin.

Sa ilalim ng lamesa, naramdaman ko ang paghahanap ng kamay niya sa kamay ko. Nang magtagpo ang mga palad namin, hindi lang ito simpleng hawak. Hinawakan niya ang kamay ko nang mahigpit, ang kanyang malaking palad ay bumalot sa akin, pinipisil ang mga daliri ko bilang pasasalamat — o baka bilang sandigan.

Ang init ng kamay niya. Dito, sa ilalim ng telang nagtatago sa amin, kami lang dalawa ang magkakampi.

Nanatili kaming magkahawak-kamay habang nagpapatuloy ang tensyon sa almusal. Hindi na nakasagot ang matanda, tanging pag-ismid na lang ang ginawa niya, pero alam kong nakapuntos ako.

Pagkatapos ng almusal, habang naglalakad kami pabalik sa garden, hindi pa rin binibitawan ni Zeke ang kamay ko.

“You didn’t have to do that, Pio,” mahina niyang sabi, pero may kakaibang lambot sa boses niya.

“Acting lang ’yun, ano ka ba?” biro ko, kahit na alam kong totoo ang bawat salitang sinabi ko.

Humarap siya sa akin, ang distansya namin ay muling lumiit. “Hindi lahat ng acting ay may puso. So… thank you.”

Pero bago pa kami makapag-usap nang mas malalim, isang malakas na tunog ng helicopter ang bumasag sa katahimikan ng isla. Isang puting chopper ang dahan-dahang lumalapag sa private helipad malapit sa villa.

Kumunot ang noo ni Zeke. “I didn’t invite anyone else.”

Bumukas ang pinto ng helicopter at isang babaeng naka-designer sunglasses, naka-summer dress na kulay puti, at may aura ng isang reyna ang bumaba. Kumaway siya habang nakangiti nang matamis, isang ngiting tila may dalang lason.

Namutla si Zeke. Ang hawak niya sa kamay ko ay biglang naging malamig.

“Sino siya, Zeke?” tanong ko, kinakabahan.

“Camille,” bulong ni Zeke, ang boses niya ay puno ng tensyon. “My ex-fiancée. The one my family actually wants for me.”

Tumingin si Camille sa aming direksyon, tinanggal ang kanyang sunglasses, at ang kanyang tingin ay direktang tumama sa akin — mula ulo hanggang paa — bago siya lumakad palapit sa amin na parang siya ang may-ari ng isla.

Heto na ang totoong kalaban. At mukha yatang hindi sapat ang acting skills ko para dito.

  ![](https://img.wattpad.com/33d316b4bd2d6ce3727e6be9f00708a2a71c05cd/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f7a67685a6a704e654a57686f4c413d3d2d313632313237333432352e313861353166643238366639306464363133383235353039343236322e706e67)

6: Salt Water

Ang hangin sa tabing-dagat ay malagkit at amoy asin, pero mas malagkit ang tingin ni Camille habang nakasuot siya ng isang mamahaling bikini na tila ginto sa ilalim ng araw. Nakaupo kami sa mga lounge chair sa tapat ng turquoise na tubig, isang eksenang dapat sana ay bakasyon, pero para sa akin, isa itong arena.

“You know, Zeke, your taste has always been… unpredictable,” sabi ni Camille habang dahan-dahang humihigop ng kanyang margarita. Ang kanyang tingin ay lumipat sa akin, puno ng condescension. “But theater? Really? I thought you preferred someone who understood the weight of your responsibilities.”

Naramdaman ko ang pag-init ng aking mga pisngi. Hindi dahil sa araw, kundi dahil sa paraan ng pagtrato niya sa akin na parang isa lamang akong props sa buhay ni Zeke.

“Pio understands me more than you think, Camille,” sagot ni Zeke. Bigla siyang lumapit sa akin, sapat na para maramdaman ko ang init ng kanyang balat sa aking braso. “He sees the man behind the position. Something you never bothered to do.”

Hinigit ako ni Zeke palapit sa kanya, ang kanyang kamay ay humawak sa aking balikat. Ginagamit niya ba ako? Alam kong bahagi ito ng plano, isang shield laban sa babaeng ito, pero ang paraan ng pagprotekta niya sa akin ay tila may kasamang kakaibang bigat.

“Pio, honey, your back is getting red,” sabi ni Zeke, ang boses niya ay biglang lumambot — isang tonal shift na nagpabilis ng tibok ng puso ko. “Turn around. Let me apply some sunscreen.”

Teka, ano? Dito? Sa harap niya?

“Ah, s-sige,” nauutal kong sagot. Dahan-dahan akong tumalikod sa kanya, inilantad ang aking likod.

Naramdaman ko ang lamig ng lotion, na sinundan ng init ng kanyang malalaking palad. Nang dumampi ang balat niya sa akin, tila tumigil ang mundo. Ang kanyang mga daliri ay dahan-dahang gumapang mula sa aking mga balikat pababa sa kurba ng aking likuran. Ang bawat haplos niya ay mabagal, metikuloso, at puno ng kakaibang tensyon.

Bakit parang hindi na ito pag-arte? Ang init ng mga kamay niya… parang bawat daliri niya ay may gustong sabihin. Gusto niya ba talaga ang nakikita niya? O sadyang magaling lang siyang aktor gaya ko?

Pinagmasdan ko ang reaksyon ni Camille sa peripheral vision ko. Ang kanyang panga ay mahigpit na nakatikom, ang kanyang mga mata ay naniningkit sa selos. Nagtagumpay si Zeke. Pero sa gitna ng tagumpay na iyon, naligaw ako.

Ako lang ba ang nakakaramdam nito? Ang kuryente sa bawat haplos niya? Para sa kanya, pure business lang ’to. Isang kontrata. Pero para sa akin, ang bawat skin-on-skin contact namin ay unti-unting nagnanakaw ng hininga ko.

“There. All set,” bulong ni Zeke sa aking tenga, ang kanyang hininga ay dumampi sa aking leeg na nagdulot ng kilabot sa buong katawan ko. Nanatili ang kanyang kamay sa aking baywang nang ilang segundo bago siya dahan-dahang lumayo.

Lumipas ang hapon na puno ng pasaringan mula kay Camille, pero bawat tira niya ay sinasalag ni Zeke sa pamamagitan ng pagiging sweet sa akin. Hinahawakan niya ang kamay ko, hinahaplos ang buhok ko, at tinititigan ako na tila ako lang ang tao sa mundo.

Gabi na nang magtipon ang lahat sa tabing-dagat para sa isang bonfire. Ang liwanag ng apoy ay sumasayaw sa mga mukha ng pamilya niya at mga panauhin. Ang alak ay malayang dumadaloy, at ang tawanan ay unti-unting naging mas maingay.

“Let’s play a game!” sigaw ng isa sa mga pinsan ni Zeke, si Marco, na halatang nakainom na. “Truth or Dare. No secrets on this island, right?”

Tumingin si Camille kay Zeke, isang mapanuksong ngiti ang nakapaskil sa kanyang mga labi. Alam kong may pinaplano siya.

Nang umikot ang bote, tumama ito kay Marco. Tumingin siya sa amin ni Zeke at humalakhak.

“Pio! Truth or Dare?”

Tiningnan ko si Zeke. Ang kanyang mukha ay seryoso, pero ang kanyang mga mata ay tila nagbibigay sa akin ng babala.

“Dare,” matapang kong sagot. Hindi ako papayag na isipin nilang mahina ako.

Ngumisi si Marco at tumingin kay Camille bago muling ibinaling ang tingin sa akin.

“I dare you… to show everyone here exactly how much you love your fiancé,” sabi ni Marco habang nagbubulungan ang mga tao sa paligid. “A five-second kiss. Right here, right now.”

Natahimik ang buong paligid. Tanging ang lagutok lang ng apoy ang naririnig. Tumingin ako kay Zeke, at sa ilalim ng liwanag ng bonfire, nakita ko ang paglunok niya. Ang kanyang mga mata ay lumalim, naghihintay, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang isang emosyon na hindi ko mabasa sa script.

Kailangan nating gawin ito. Para sa kumpanya. Para sa kontrata. Pero bakit pakiramdam ko, kapag dumampi ang mga labi ko sa kanya, wala nang bawian?

Dahan-dahang lumapit si Zeke sa akin, ang kanyang mga kamay ay humawak sa aking mukha, ang kanyang mga hinlalaki ay hinahaplos ang aking mga pisngi.

“Pio,” bulong niya, ang boses niya ay halos malunod sa tunog ng alon.

At bago pa ako makasagot, iniyuko niya ang kanyang ulo.

  ![](https://img.wattpad.com/7477dca1f6a6a03c9a0a6bf3b63edd68b8b62e7d/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f6a6b7337574849624d6f30346e673d3d2d313632313237333438302e313861353337353861363265333661303438333933303938353133392e706e67)

7: Stolen Breath

Ang paligid ay naging isang blur ng kahel at dilaw mula sa apoy ng bonfire. Nararamdaman ko ang bawat pares ng mata ng pamilya ni Zeke na nakatutok sa amin — ang mapanghusgang titig ni Doña Aurora, ang selos na umaapoy sa mga mata ni Camille, at ang mapanuksong ngiti ng mga pinsan niya. Pero sa sandaling ito, ang tanging malinaw sa paningin ko ay ang mukha ni Zeke.

Ang distansya sa pagitan namin ay naglaho. Ang bango niya — ang pinaghalong amoy ng dagat, mamahaling alak, at ang natural na init ng kanyang balat — ay tuluyang lumunod sa akin. Ang kanyang mga palad ay naka-cup sa aking mukha; ang kanyang mga hinlalaki ay marahang humahaplos sa aking panga, tila sinisigurado na hindi ako tatakas.

Heto na ’yung moment. Ito ’yung climax ng performance. Kailangan kong galingan. Kailangan nilang maniwala na patay na patay ako sa kanya. Pero bakit ang bilis ng tibok ng puso ko? Bakit parang hindi ko na kailangang mag-isip ng motivation?

Dahan-dahan niyang iniyuko ang kanyang ulo. Napapikit ako nang maramdaman ko ang init ng kanyang hininga sa aking mga labi. At pagkatapos… ang unang dampi.

Inaasahan ko na magiging teknikal ito — isang tuyo at mabilis na pagdikit ng balat para lang matapos ang dare. Pero nagkamali ako. Ang mga labi ni Zeke ay hindi matigas o malamig gaya ng kanyang aura; ito ay malambot, mainit, at puno ng kakaibang pamilyaridad.

Sa unang segundo, narinig ko ang mahinang hiyawan at tawanan ng pamilya niya sa background. Pero sa pangatlong segundo, nawala ang lahat ng ingay. Ang tanging naririnig ko na lang ay ang malakas na pagtambol ng puso ko sa loob ng aking dibdib at ang malalim na paghinga ni Zeke.

Dios ko, ang lambot ng labi niya. Pero ang katawan niya… ramdam ko ang tigas ng kanyang dibdib na nakadikit sa akin. Parang isang maskuladong pader na nagpapanatili sa akin sa kinatatayuan ko.

Hindi ko namalayan na gumagalaw na rin ang mga labi ko. Sumasagot sa bawat banayad na paggalaw ng sa kanya. Ang dila ko ay bahagyang dumampi sa kanya, at naramdaman ko ang panandaliang paghinto ni Zeke bago siya lalong lumapit. Ang kamay niya ay bumaba mula sa aking mukha patungo sa likod ng aking leeg, ang kanyang mga daliri ay nabaon sa aking buhok, hinihila ako nang bahagyang mas mahigpit, mas malalim.

Acting lang ’to, Pio. Acting lang. Pero bakit parang gusto kong huminto ang oras? Bakit parang hindi ko na kayang bitawan ang scene na ito?

Ang halik na dapat ay limang segundo lang ay tila naging habambuhay. Nararamdaman ko ang pagsasanib ng aming mga hininga. Ang bawat haplos ng kanyang labi ay tila nag-iiwan ng paso sa balat ko. Nawala ang lahat ng kaba, nawala ang lahat ng takot sa pamilya niya. Sa loob ng maliit na bubble na nilikha ng halik na ito, si Zeke lang at ako ang nandito.

Napahawak ako sa kanyang mga braso, ang mga daliri ko ay bumaon sa matitigas niyang triceps. Ang laki niya sa tabi ko ay nakakalula, pero sa halik na ito, pakiramdam ko ay pantay kami. Pakiramdam ko ay ito ang pinakatotoong bagay na nagawa ko mula nang tumapak ako sa islang ito.

I’m not acting anymore. I… I think I actually want this.

Biglang naramdaman ni Zeke ang pagbabago sa enerhiya ko — ang aking pagsuko, ang aking pagtugon na hindi na bahagi ng script. Naramdaman ko ang bahagyang panginginig ng kanyang mga kamay sa aking leeg.

Dahan-dahan siyang kumalas. Ang aming mga hininga ay parehong mabilis, naglalabas ng manipis na singaw sa malamig na hangin ng gabi. Ang paligid ay biglang bumalik — ang palakpakan, ang mga bulungan, ang ingay ng bonfire. Pero hindi ako makatingin sa kanila.

Nakatingin lang ako kay Zeke.

Ang kanyang mga mata, na dati ay laging kalkulado at tila walang emosyon, ngayon ay madilim at puno ng isang bagay na hindi ko kailanman nakita sa aming mga rehearsals. Wala doon ang mapanlinlang na ngiti ng isang CEO. Wala doon ang fake na pagtingin ng isang fiancé.

Tinitigan niya ako nang diretso, ang kanyang mga labi ay bahagyang basa pa at namumula mula sa aming halik. Ang kanyang dibdib ay mabilis na tumataas-baba, tila nakikipagkarera sa akin.

Sa gitna ng lahat ng tao, sa harap ng kanyang pamilya at ng kanyang ex, tila nakalimutan ni Zeke na kailangan naming umarte. Ang kanyang tingin ay bumaba sa aking labi, pagkatapos ay muling bumalik sa aking mga mata. May kung anong gutom doon — isang pagnanasa na hindi kasama sa kontrata, isang pangangailangang hindi ko alam kung paano tugunan.

“Zeke?” mahina kong tawag, ang boses ko ay nanginginig.

Hindi siya sumagot. Sa halip, lalo niyang hinigpitan ang hawak sa bewang ko sa ilalim ng lamesa, ang kanyang mga mata ay nanatiling nakapako sa akin, tila binabasa ang bawat lihim na pilit kong itinatago.

Shit. Parang indi lang ako ang unti-unting nahuhulog. At mas nakakatakot ’yun.

Ang katahimikan sa pagitan naming dalawa ay nabasag nang biglang tumayo si Camille, ang kanyang mukha ay kasing puti ng papel bago siya mabilis na naglakad palayo sa bonfire. Pero hindi man lang siya nilingon ni Zeke.

Ang tanging mundo niya sa sandaling iyon ay ako. At ang tanging naririnig ko ay ang huli niyang sinabi bago siya bumitaw nang tuluyan, isang bulong na sapat lang para marinig ko sa gitna ng ingay ng alon.

“That wasn’t in the script, Pio.”

  ![](https://img.wattpad.com/77c53a622df9bb18fc77d6a17cd128b019803f7d/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f736e7a70393373577056386967513d3d2d313632313237333531372e313861353338323630616234373530303631343432373432303031392e706e67)

8: Stormy Night

Ang langit na kanina lang ay puno ng bituin ay biglang nagbago. Ang hanging dagat na dati ay banayad ay naging marahas, humahampas sa mga dambuhalang salamin na bintana ng aming suite. Rinig ko ang galit ng ulan sa labas — isang tropikal na bagyo na tila sumasabay sa gulo ng nararamdaman ko sa loob.

Dahil sa lakas ng hangin, nawalan ng kuryente sa buong villa. Ang tanging liwanag namin ay ang mga emergency yellow lights sa hallway at ang paminsan-minsang kidlat na nagpapaliwanag sa buong silid, sapat para makita ko ang anino ni Zeke na nakatayo malapit sa balcony door.

“The generators should kick in soon,” wika ni Zeke. Ang boses niya ay kalmado, pero ramdam ko ang tensyon sa kanyang mga balikat.

Nakalubog ako sa ilalim ng makapal na duvet ng aming king-sized bed. Malamig. Ang aircon na namatay ay nag-iwan ng isang klaseng ginaw na tumatagos sa buto ko, lalo na’t basang-basa kami kanina sa pagtakbo mula sa bonfire.

Dose anyos. Labindalawang taon ang pagitan namin.

Pinagmasdan ko ang silhouette niya. Trenta na siya. Isang lalaking nakatayo na sa rurok ng kanyang career, bihasa sa mundo, at alam ang bawat galaw na dapat gawin. Samantalang ako? Labing-walo. Isang bata na naglalaro ng tagu-taguan sa mundo ng mga matatanda. Ang power dynamic na ito… hindi balanse. Siya ang may hawak ng kontrata, siya ang may hawak ng pera, at siya ang may hawak ng bawat script na kailangan kong bigkasin.

“Zeke? Hindi ka pa ba matutulog? Malamig dyan,” tawag ko sa kanya.

Dahan-dahan siyang lumapit sa kama. Sa bawat kidlat, nakikita ko ang mukha niya — wala ang maskara ng isang CEO. Mukha siyang pagod. Pagod na pagod. Humiga siya sa tabi ko, pero hindi katulad ng ibang gabi, hindi siya nanatili sa kabilang dulo.

“Pio… can we just… for tonight… forget the rules?” mahina niyang tanong.

Bago pa ako makasagot, naramdaman ko ang pag-usod niya palapit. Hinila niya ako, at dahil sa ginaw, hindi ako lumaban. Isinandal ko ang likod ko sa kanyang dibdib. Ang init niya ay tila isang heater na biglang bumuhay sa mga nanlalamig kong kalamnan. Ang braso niya ay pumalibot sa bewang ko, at ang kanyang mukha… isiniksik niya ito sa gilid ng leeg ko.

Nakaramdaman ako ng munting kiliti mula sa kanyang stubble at ang mabigat na buga ng kanyang hininga sa balat ko.

“Alam mo ba kung bakit gustong-gusto ni Lola na si Camille ang mapangasawa ko?” bulong niya. Ang boses niya ay basag, malayo sa baritonong puno ng awtoridad na narinig ko sa eroplano.

“Bakit?”

“Dahil business transaction ang tingin nila sa pamilya. Noong bata ako, hindi ako pwedeng umiyak kapag nadadapa ako. ‘Zeke, you’re an heir. Heirs don’t bleed in public,’” paggaya niya sa boses ni Doña Aurora. “I saw my father walk out on us because he couldn’t take the pressure. And my mother… she just looked at me and said, ‘Be better than him, so they won’t have a reason to leave you.’”

Humigpit ang yakap niya sa akin. Ang muscular niyang katawan ay nanginginig nang bahagya.

Kaya pala. Kaya pala ganito siya katigas. Dahil ang tanging paraan para hindi siya iwan ay ang maging perpekto. Isang perpektong robot na walang puso.

Nakaramdam ako ng awa, pero higit pa doon, isang malalim na koneksyon. Hinawakan ko ang kanyang kamay na nasa bewang ko, pinagsalikop ang aming mga daliri. Ang liit ng kamay ko kumpara sa kanya, pero ramdam ko na sa sandaling ito, ako ang nagbibigay sa kanya ng lakas.

“Hindi mo kailangang maging perpekto sa harap ko, Zeke. Hired actor lang ako, ’di ba? You don’t have to impress me,” biro ko, pilit na pinagagaan ang loob niya.

Naramdaman ko ang bahagyang paggalaw ng kanyang labi sa balat ng leeg ko — isang mapait na ngiti. “That’s the problem, Pio. The more I act with you, the more I realize how much I hate my reality.”

Nanatili kaming ganoon sa gitna ng bagyo. Ang ingay ng ulan sa labas ay naging background music na lang sa katahimikang namamagitan sa aming dalawa. Ang puso ko ay nagwawala sa loob ng dibdib ko.

Bakit ganito? Bakit parang gusto ko siyang protektahan sa buong mundo? Kahit na sa katotohanan, ako ang dapat niyang protektahan dahil ako ang walang-wala?

Inilubog pa niya lalo ang mukha niya sa balat ko, tila nilalanghap ang amoy ng aking sabon. Ang init ng katawan niya ay nagpapadala ng kuryente sa bawat nerve ending ko. Ang agwat naming doseng taon ay tila naglaho. Sa dilim na ito, dalawang kaluluwa lang kami na naghahanap ng masisilungan mula sa kanya-kanyang bagyo.

Naramdaman ko ang unti-unting pagbigat ng kanyang katawan. Malapit na siyang makatulog. Ang rhythmic na paghinga niya sa leeg ko ay naging pampatulog ko na rin.

Pero bago siya tuluyang lamunin ng antok, naramdaman ko ang pagdampi ng kanyang mga labi sa likod ng tenga ko — isang halik na hindi nakaplano, isang halik na puno ng pangungulila.

“I wish we didn’t have to pretend, Pio,” bulong niya, ang boses ay tila isang panalangin na ayaw niyang marinig ng mundo.

Pagkatapos noon, narinig ko ang mahina niyang hilik. Pero ako? Nanatili akong dilat. Ang mga salitang iyon ay tila paulit-ulit na nag-e-echo sa loob ng kwarto, mas malakas pa kaysa sa kulog sa labas.

Anong ibig mong sabihin, Zeke? Na gusto mong maging totoo tayo? O na sawang-sawa ka na sa buhay mo kaya kahit sino na lang, basta nasa tabi mo?

Hindi ko alam ang sagot. Ang tanging alam ko lang ay ang higpit ng yakap niya sa akin ay tila isang hawak ng isang taong nalulunod — at ako ang tanging salbabida na hawak niya.

Ang katotohanang bukas ng umaga, babalik muli ang kuryente, babalik muli ang maskara, at kailangan naming maging fiancé uli sa harap ng pamilya niya. Pero sa gabing ito, sa gitna ng bagyo, nalaman ko ang isang sikretong baka magpasira sa aming dalawa.

Zeke wants out. And I think I’m starting to want him in.

  ![](https://img.wattpad.com/748f0efbda365116fe477463876ce62c57dd3187/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f4c374965566e52723173346f32513d3d2d313632313237333536302e313861353338616562373233393661373333393530363139373138392e706e67)

9: Lonely Heat 🔴

Nagising ako sa sikat ng araw na tumatagos sa siwang ng makapal na kurtina, pero wala na ang bigat ng braso ni Zeke sa bewang ko. Ang tanging naiwan sa tabi ko ay ang malamig na bahagi ng mattress at ang amoy niya — isang nakakalasing na timpla ng mamahaling sabon, at ang primal na bango ng isang lalaking bagong gising. Parang naka-embed pa rin sa bawat sulok ng kwarto na ’to ang init ng katawan niya kagabi, ang paraan ng paghinga niya sa leeg ko, ang mabigat na dibdib na nakadagan sa akin habang bumubulong siya ng “I wish we didn’t have to pretend” … lahat iyon ay parang nakakulong pa rin sa hangin.

Bumangon ako nang bahagya, ang buhok ko ay gulo-gulo at ang balat ko ay parang naghahanap pa rin sa init na naramdaman ko kagabi. Tumingin ako sa paligid ng suite. Tahimik. Ang bagyo sa labas ay humupa na, pinalitan ng payapang asul na langit, pero ang bagyo sa loob ng dibdib ko ay tila nagsisimula pa lang. Ang puso ko ay mabilis na tumitibok, parang may sariling ritmo na hindi ko mapigilan. Ang manipis na kumot ay dumulas pababa sa dibdib ko, at ramdam ko ang malamig na simoy ng aircon na humahaplos sa mga utong ko na agad na tumigas dahil sa alaala ng init ni Zeke.

“I wish we didn’t have to pretend.”

Ang mga salitang iyon ni Zeke kagabi… paulit-ulit na tumutunog sa utak ko. Isang buntong-hininga ang kumawala sa mga labi ko habang isinusubsob ko ang mukha ko sa unan na hinigaan niya. Nilanghap ko ang bango niya nang malalim, nang sobrang malalim na parang gusto kong isubo ang buong tela sa bibig ko. Ang bawat hibla ng tela ay tila may bakas ng kanyang presensya — ang pawis niya, ang pabango niya, ang amoy ng lalaking matagal nang gustong-gusto kong hawakan nang hindi lang uma-acting.

Bakit ganito? Bakit ang bigat sa pusong isipin na lahat ng ito ay bahagi lang ng isang deal? Na ang yakap niya kagabi ay baka dala lang ng kahinaan at hindi ng totoong pagkagusto? Bakit may parte sa puso ko na parang gusto ko na talaga ’tong maging totoo?

Naramdaman ko ang unti-unting pag-init ng ibabang bahagi ng katawan ko. Ang suot kong manipis na boxers ay tila naging masyadong masikip. Ang tela ay haplos-haplos ang katigasan ko, at ramdam ko na ang basa na tumutulo sa tip ng aking ari. Ang bawat haplos ng kumot sa balat ko ay nagpapaalala sa akin sa paraan ng paghawak niya sa akin kagabi — mabigat, dominante, pero may kasamang pag-iingat na parang ayaw niyang masira ako.

Kasalanan ito ng bango niya. Kasalanan ito ng halik na ’yun sa bonfire. Kasalanan ito ng lahat ng accidental touches sa private jet, sa dinner table, sa beach, at sa… hindi ko na mapigilan ang sarili ko.

Dahan-dahan, ipinasok ko ang kamay ko sa loob ng aking boxers. Napapikit ako nang maramdaman ko ang init ng sarili kong balat. Ang tigas ko ay sobrang init, sobrang sensitibo na ang simpleng haplos lang ng mga daliri ko ay nagpadala ng kuryente sa aking buong katawan. Pero sa isip ko, hindi ito ang kamay ko. Ini-imagine ko ang malaki at magaspang na palad ni Zeke — ang palad na humawak sa bewang ko, ang mga daliring bumaon sa buhok ko, ang mga daliring iyon na siguradong kayang punuin ako nang buo.

“Ah… Zeke…” mahina kong ungol, ang pangalan niya ay parang isang panalangin na hindi ko dapat binibigkas pero hindi ko mapigilan. “Fuck… ang init mo…”

Inisip ko ang pagkakaiba namin. Ang maliit kong kamay laban sa dambuhala niyang mga palad. Inisip ko kung paano niya ako tiningnan kagabi sa dilim — puno ng lungkot at pagnanasa. Ang bawat stroke ng kamay ko ay nagiging mas mabilis, mas matapang. Ramdam ko ang pag-angat ng balakang ko, humahanap ng friction sa malambot na kama. Hinimas ko ang buong haba ko, mula sa base hanggang sa ulo, pinipisil ang tip kung saan sobrang basa na. Ang paunang katas ko ay nagpapadulas sa lahat, ginagawa akong mas madaling hawakan.

“Pio… ang liit mo… at ang sikip mo,” narinig ko sa isip ko ang boses niya, malalim, mababa, at puno ng gutom. “Gusto mo ba ng daliri ko? Gusto mo bang ipasok ko ang daliri ko sa loob mo habang hinahawakan ko ’to?”

Napasinghap ako. Ang imahinasyon ay sobrang vivid. Binaligtad ko ang sarili ko at dahan-dahang itinaas ang aking balakang. Gamit ang kabilang kamay, sinimulan kong galugarin ang sarili ko sa likuran. Isang daliri… dahan-dahan, tila sinusukat ang bawat sensasyon. Ang butas ko ay mainit, masikip, at parang nag-aanyaya na. Nilagyan ko muna ng laway ang daliri ko bago ipinasok, dahan-dahan, inch by inch, hanggang sa ramdam ko ang init sa loob ko.

“Shit… Zeke… deeper…” bulong ko sa sarili ko, ang boses ko ay nanginginig na. “Gusto ko ’yung malaki mong daliri… ’yung dalawa… tyaka i-tatlo mo…”

Nadagdagan ng isa pang daliri ang nasa loob ko, at ang bawat pag-ikot nito ay nagpapalabas ng mga mahihinang hikbi mula sa lalamunan ko. Pinisil ko ang sarili kong tigas habang ginagalaw ko ang dalawang daliri sa loob, hinahanap ang spot na alam kong magpapasabog sa akin. Ang tuhod ko ay nanginginig na, ang mukha ko ay nakabaon sa unan niya, at ang amoy niya ay nagpapalakas pa lalo ng aking libog.

Inisip ko kung paano niya ako papasukin. Kung paano siya uungol sa tenga ko habang ang muscular niyang katawan ay nakadagan sa akin.

“You’re so tight for me, baby… ang sikip ng butas mo… para lang sa’kin ’to, ha? Para lang sa burat ko.” Ang imahinasyon ay nagpadala ng matinding kuryente sa buong spine ko. Nadagdagan ng isa pang daliri — tatlo na ngayon — at ang pag-unat sa aking butas ay sobrang sakit, pero masarap. Sobrang sarap.

“Sige pa… please, Sir… Zeke… fuck me with your fingers… prepare me for your cock…” Ang mga salita ay lumalabas na nang walang kontrol sa bibig ko. Ang pawis ay tumulo na sa likod ko. Ang balakang ko ay gumagalaw nang mag-isa, hinahabol ang mga daliri ko, hinahabol ang imahinasyon na si Zeke ang nasa likod ko, ang malaking katawan niya ang nakadagan, ang mainit niyang hininga sa tenga ko.

“Gusto mo ba ’to, Pio? Gusto mo bang punuin kita? Gusto mo bang maramadaman ang lahat ng pulgada ko sa masikip mong butas?”

Ang init ay umaakyat na sa rurok. Ang puso ko ay parang sasabog na sa bilis ng tibok. Hinimas ko nang mas mabilis ang katigasan ko, habang ang tatlong daliri ko ay nagpupumiglas sa loob, hinahampas ang prostate ko nang paulit-ulit. Ang sensasyon ay sobrang intense na parang buong katawan ko ay nanginginig na. Ang mga binti ko ay naka-spread nang malapad, ang mukha ko ay basa na ng pawis at laway mula sa pagkagat ko sa unan.

Gusto ko siya. Hindi na ito acting. Gusto kong maramdaman ang bigat niya sa ibabaw ko. Gusto kong maramdaman ang tigas niya na mag-uunat sa akin, na magpapapuno sa akin nang sobra-sobra. Gusto kong marinig siyang umungol gamit ang pangalan ko habang nilalabasan siya sa loob ko.

Habang papalapit ako sa climax, ang mga imahinasyon ko ay naging mas malinaw, mas madumi. Ang amoy ng kwarto, ang texture ng sheets, at ang bango ni Zeke na nakapaligid sa akin — lahat ito ay naging isang malaking apoy na tumutupok sa katinuan ko. Isang huling mabilis na stroke sa tigas ko, isang malalim na pagbaon ng aking tatlong daliri, at ang buong mundo ko ay tila naglaho sa isang mapuputing liwanag.

“Nngghh — Zeke! Fuck — I’m cumming — !” Napaarko ang likod ko nang husto, ang aking hininga ay naputol habang ang katawan ko ay nanginginig sa matinding release. Ang tamod ko ay tumalsik nang paulit-ulit sa tiyan ko, sa dibdib ko, pati sa kumot, mainit at makapal. Ang bawat pulso ay parang walang katapusan. Ang butas ko ay kumikirot pa rin sa palibot ng mga daliri ko, parang ayaw bitawan ang imahinasyon na si Zeke ang nasa loob.

“Haaa… hahh… oh god…” Hingal na hingal ako, ang mga mata ko ay nananatiling pikit habang ninanamnam ang huling bakas ng sensasyon. Ang pawis ay namumuo sa noo ko, sa leeg ko, sa lahat ng parte ng katawan ko. Ang pakiramdam ng pagod at sarap ay bumabalot sa akin nang sobra. Ang tiyan ko ay basa na ng sarili kong tamod, at ang amoy nito ay halo sa amoy ni Zeke sa unan.

Anong ginawa ko…

Pero bago ko pa man tuluyang maidilat ang mga mata ko para harapin ang kahihiyang ito, narinig ko ang mahinang tunog ng pag-click ng pinto. — Click.

Kaagad na naging alerto ang buong sistema ko. Mabilis kong hinila ang makapal na duvet hanggang sa aking leeg, itinatago ang aking nanginginig na katawan at ang ebidensya ng ginawa ko — ang basa na kumot, ang amoy ng sex sa hangin, ang pamumula ng mukha ko, at ang aking mabilis na paghinga.

Pumasok si Zeke. Hawak niya ang dalawang tasa ng kape, ang kanyang buhok ay basa pa mula sa morning swim o shower. Nakasuot siya ng isang simpleng puting t-shirt na bumabakas ang bawat muscle sa kanyang dibdib at ang manipis na shorts na bakat ang outline ng kanyang malaking pakete. Huminto siya sa paanan ng kama, ang kanyang mga mata ay dumapo sa akin.

“You’re awake,” sabi niya, ang boses niya ay malalim at may bahid ng pagtataka. Tiningnan niya ako nang matagal. Napansin niya ba ang pamumula ng mukha ko? Ang mabilis kong paghinga? O ang katotohanang nakabaon ako sa ilalim ng kumot na parang may itinatagong krimen?

Please, huwag kang lalapit. Huwag mo sanang mapansin ang amoy ng kwarto. Huwag mo sanang mapansin ang ginawa ko. At baka malaman mo kung gaano kita kagusto.

Ibinaba niya ang kape sa side table at dahan-dahang lumapit. Ang bawat hakbang niya ay tila yumanig sa mundo ko. Umupo siya sa gilid ng kama, ang mattress ay lumubog sa bigat niya. Inabot niya ang kamay niya para hawiin ang buhok na nakaharang sa mga mata ko.

“Are you okay, Pio? You look… flushed,” bulong niya, ang kanyang mga daliri ay dumampi sa mainit kong pisngi. Ang haplos niya ay parang kuryente. Ramdam ko ang init ng balat niya, ang bahagyang pagkakakamot ng kanyang mga daliri, at ang paraan ng pagtingin niya sa akin na parang may alam na siya.

Napalunok ako, hindi makatingin nang diretso. Ang puso ko ay muling nagwawala, pero sa pagkakataong ito, hindi dahil sa sarili kong kamay, kundi dahil sa lalaking nasa harap ko na tila kayang basahin ang lahat ng maruming lihim ko. At sa isip ko, kahit na nahihiya ako… may bahagi pa rin na umaasa ako na balang araw, hindi na ito magiging imahinasyon lang.

  ![](https://img.wattpad.com/381f2b7302f6be4f529cd75850ad8adb0d4e2044/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f4766445268797a4b6c49316165413d3d2d313632313237333630392e313861353362626334336664326238393138343636373033363239312e706e67)

10: Midnight Tides 🔴

Ang buong araw ay lumipas na parang isang panaginip na puno ng kaba. Sa bawat hapunan na kasama ang kanyang pamilya, sa bawat nakakalason na ngiti ni Camille, nararamdaman ko ang titig ni Zeke — isang titig na tila sumusuri kung ano ang nangyari sa kwarto kaninang umaga. Alam niya. Alam niyang may nangyari sa akin habang wala siya. At sa bawat pagkakataon na magtama ang mga mata namin, parang may electric current na dumadaloy sa pagitan namin — mainit, mabigat, at puno ng mga bagay na hindi masasabi sa harap ng iba.

Pero nang sumapit ang hatinggabi at bumalik na kami sa aming suite, ang katahimikan ay naging mas mabigat pa kaysa sa bagyong dumaan. Tanging ang mahinang tunog ng aircon at ang hampas ng alon sa labas ang naririnig. — Sshhh… shhh… — Nakatayo si Zeke malapit sa bintana, nakatalikod sa akin, habang ako ay nakaupo sa gilid ng dambuhalang kama, nilalaro ang laylayan ng aking sando. Ang puso ko ay parang gusto nang sumabog sa dibdib ko. Ang bawat segundo na walang salita ay nagpapalala pa ng tensyon.

“Pio.”

Ang pagbanggit niya sa pangalan ko ay parang isang kalabit sa gatilyo. Humarap siya sa akin. Ang kanyang mga mata ay madilim, parang dagat sa gabi — malalim, at mapanganib. Ang ilaw mula sa buwan ay tumatama sa kanyang mukha, nagpapakita ng kanyang matigas na panga at ng bahagyang pagkakakunot ng noo niya.

“Alam nating dalawa na hindi na ito tungkol sa kontrata,” sabi niya, ang boses niya ay mababa at puno ng tensyon, parang bawat salita ay hinahawakan nang mahigpit. “I felt it this morning. I felt it when I walked in. The air in this room… it’s screaming, Pio. Your scent was everywhere. The way you looked at me when I touched your cheek… you were still shaking.”

Hindi ko na kayang magtago. Ang acting skills ko? Wala na. Natunaw na sa init na nararamdaman ko para sa kanya. Ang mukha ko ay uminit nang husto, at alam kong pulang-pula na ako.

“Zeke, I—” bago ko pa matapos ang sasabihin ko, humakbang siya palapit. Ang laki niya ay tila sumakop sa buong paningin ko. Ang presensya niya ay sobrang overwhelming na parang kinuha niya ang lahat ng oxygen sa kwarto.

“Tell me to stop, Pio. Sabihin mo ngayon din kung ayaw mo ito, dahil kapag lumapit pa ako, wala nang bawian,” bulong niya, ang kanyang panga ay mahigpit na nakatikom. Ang mga kamay niya ay nakakuyom sa gilid ng katawan, parang pinipigilan ang sarili.

Hindi ako nakapagsalita. Sa halip, ako ang gumawa ng unang hakbang. Tumayo ako at hinawakan ang laylayan ng kanyang t-shirt. Ang panginginig ng mga kamay ko ay kitang-kita, pero ang determinasyon sa mga mata ko ay totoo. Hinila ko pataas ang tela nito, inilalantad ang matigas niyang tiyan at ang malalaking muscles sa dibdib niya. Ang init ng balat niya ay agad na sumalubong sa mga daliri ko.

“Huwag kang hihinto,” sagot ko, halos pabulong, ang boses ko ay nanginginig na rin sa pagnanasa. “I want this. I want you.”

Sa isang iglap, naramdaman ko ang kanyang mga labi sa akin. Hindi ito katulad ng halik sa bonfire na parang sa palabas. Ito ay gutom. Ito ay desperasyon. Ang kanyang mga labi ay nag-angkin sa akin nang malalim, ang dila niya ay sumalakay sa loob ng bibig ko, hinahalikan ako nang parang gutom na gutom siya sa loob ng maraming taon. Ang kanyang mga kamay ay bumaon sa aking bewang, binuhat ako nang bahagya para idikit ang aking katawan sa kanyang matigas na dibdib. Ang bango ng sandalwood at ang init ng kanyang balat ay tuluyang lumunod sa katinuan ko. Ramdam ko ang tigas ng kanyang pagkalalaki na tumitigas laban sa tiyan ko.

“Dios ko, Zeke… ang laki ng katawan mo,” bulong ko sa pagitan ng mga halik, ang boses ko ay puno na ng ungol. “Ang init mo… parang nasusunog ako.”

Itinulak niya ako nang dahan-dahan pabalik sa kama. Habang nakaluhod siya sa pagitan ng aking mga binti, naramdaman ko ang bigat ng kanyang presensya. Hinubad niya ang kanyang damit nang mabilis, inilalantad ang kanyang muscular na torso na tila nililok mula sa granite. Ang bawat muscle sa kanyang tiyan ay gumagalaw sa bawat paghinga niya, at ang manipis na trail of hair pababa sa kanyang belt ay nagpadala ng kuryente sa katawan ko. Dahan-dahan kong inabot ang kanyang belt, ang puso ko ay parang gusto nang tumalon sa lalamunan ko. Nang mailabas ko ang kanyang pagkalalaki, tila huminto ang mundo.

Ang laki nito ay nakakalula — mahaba, makapal, may ugat na nakausli, at ang ulo ay basa na ng precum. Ang amoy nito ay lalaking-lalaki, musky at nakakaadik. Ang aking maliit na kamay ay halos hindi maabot ang palibot nito. “Fuck… it’s so big, Zeke. Paano ’to magkakasya sa akin?” bulong ko, ang boses ko ay nanginginig sa takot at excitement.

Lumuhod ako sa harap niya. Isang theater student na sanay sa pagbigkas ng mga linya, ngayon ay walang masabi kundi ang tunog ng sarili kong paghinga. Isinubo ko siya, dahan-dahan, ninanamnam ang bawat pulgada ng kanyang init. Ang bibig ko ay umunat nang sobra, ang mga labi ko ay naka-stretch sa palibot ng kanyang kapal. Ang lasa niya ay maalat at mainit, at ang bawat pulgada na ipinasok ko ay nagpadala ng luha sa mga mata ko dahil sa sobrang laki.

“F-fuck, Pio… ang sarap ng bibig mo,” ungol ni Zeke, ang kanyang mga kamay ay bumaon sa aking buhok, ginagabayan ang bawat galaw ko nang hindi masyadong malakas. “Sige pa, baby… isubo mo pa. Loosen your pretty little mouth for my cock.”

Ang sarap pakinggan ng boses niya kapag ganito. Ang pagkawala ng kontrol ng isang dominanteng lalaking tulad niya… at ako ang dahilan. Ako na isang hamak na estudyante lang. Ginawa ko ang lahat — sinipsip ko ang ulo, nilaro ng dila ko ang slit, at dahan-dahang sinubukan kong ibaba pa hanggang sa ramdam ko na ang dulo ay tumatama na sa lalamunan ko. Naduwal ako nang bahagya pero hindi ako tumigil. Gusto ko siyang pasukin nang buo.

“Shit, you’re taking me so well… good boy,” ungol niya, ang balakang niya ay gumagalaw nang banayad, hinahabol ang init ng bibig ko. Ang mga ugat sa leeg niya ay nakausli na dahil sa pagpipigil.

Pagkatapos ng ilang sandali na puno ng basa at malutong na tunog ng bibig ko sa kanyang burat, inihiga niya ako muli sa kama. Ang kanyang mga kamay ay gumapang sa aking hita, dahan-dahang ibinubuka ang aking mga binti nang malapad. Naramdaman ko ang lamig ng hangin sa aking hubad na balat bago ito pinalitan ng nakakapapasong init ng kanyang dila.

Napasinghap ako nang maramdaman ko ang kanyang dila sa aking likuran. Ang sensasyon ay nakakalula — pinaghalong kiliti, sarap, at isang matinding pag-surrender. Hinawakan niya muna ang palibot ng butas ko nang dahan-dahan, parang sinasamba, bago ipasok ang dila niya sa loob. Ang basa at mainit na pagdila niya ay nagpadala ng kuryente sa buong katawan ko. Ang bawat pag-ikot ng dila niya ay nagpapalabas ng mahihinang hikbi at ungol mula sa akin.

“Zeke! Ahh… fuck, Zeke! Ang init ng dila mo… sige pa, please… kainin mo ’ko,” napaarko ang likod ko, ang aking mga daliri ay bumaon sa mga puting sheets ng kama. Ang mukha ko ay nakatagilid, ang bibig ko ay nakabukas habang paulit-ulit na umuungol. “Ang sarap… deeper pa, please… oh god, yes… eat my hole, Sir.”

Ang paraan ng pag-rim niya sa akin ay puno ng pagsamba, tila bawat haplos ng dila niya ay sinasabing pag-aari niya na ako. Paminsan-minsan ay idinadagdag niya ang daliri niya, dahan-dahang ipinasok habang patuloy na dinidilaan ang palibot. Ang dalawang daliri niya ay mas malaki kaysa sa akin, mas magaspang, at mas mahusay sa paghahanap ng spot na nagpapahirap sa akin na huminga. Hinimas niya ang prostate ko nang paulit-ulit, ginagawa akong basang-basa at nanginginig.

“S-sige pa… Zeke… prepare me for your big cock… gusto ko nang punuin mo ako… gusto ko nang maramdaman ang burat mo sa loob ko,” ungol ko, ang boses ko ay basag na basag na. Ang katigasan ko ay tumutulo na ng precum papunta sa tiyan ko, at ang bawat galaw ng daliri niya ay nagpapalabas ng maliit na pagtilamsik ng aking paunang katas.

This sensory overload is too much. Ang tunog ng kanyang pag-ungol habang kinakain niya ako, ang basa at mainit na pakiramdam sa ibaba, ang amoy ng aming pinaghalong pagnanasa, at ang paraan ng paghawak niya sa aking mga hita upang hindi ko maisara — lahat ito ay naging isang malaking apoy sa loob ng kwarto. Pakiramdam ko ay matutunaw ako. At sa sandaling ito, ibinibigay ko kay Zeke ang lahat-lahat. Ang bawat inhibisyon ko ay naglaho.

Humingal si Zeke at tumayo, kinuha ang isang proteksyon sa side table. Ang kanyang mga mata ay nagniningas sa pagnanasa habang inihahanda niya ang kanyang sarili, hinimas ang kanyang malaking burat na basa na ng laway ko. Itinaas niya ang aking mga binti sa kanyang malalaking balikat, ang kanyang dulo ay dumampi na sa aking lagusan. Ramdam ko ang kapal at init niya, handang-handa na akong punan. Ang ulo ng burat niya ay malaki, mainit, at para ng gustong pumasok.

Napapikit ako, hinihintay ang unang baon. Hinihintay ang sakit na alam kong susundan ng ligaya. “Please, Zeke… pasukin mo na ako… punuin mo na ’ko… gusto ko nang maramdaman ang burat mo,” bulong ko, ang boses ko ay puno ng pangangailangan.

Pero bigla siyang huminto.

Nanatili siyang nakatitig sa akin, ang pawis ay tumutulo mula sa kanyang noo patungo sa kanyang dibdib. Ang kanyang hininga ay mabigat, tila nakikipaglaban sa sarili niyang katawan. Ang burat niya ay nanatiling nakadampi sa butas ko, parang naghihintay din.

“Z-zeke? Bakit?” tanong ko, ang boses ko ay basag at puno ng pangangailangan. Ang katawan ko ay nanginginig pa rin sa anticipation, ang butas ko ay kumikirot na parang gustong sumipsip sa kanya.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang aking mga binti at lumayo nang kaunti. Umupo siya sa gilid ng kama, nakatalikod sa akin, ang kanyang mga balikat ay gumagalaw sa bawat malalim na paghinga.

“I can’t,” bulong niya, ang boses niya ay puno ng sakit at pagpipigil. “Not like this.”

“Bakit? May nagawa ba akong mali?” Humarap siya sa akin, at ang nakita ko sa kanyang mga mata ay hindi na pagnanasa lang, kundi isang malalim na pag-aalaga na may halong guilt. Hinawakan niya ang aking pisngi gamit ang kanyang nanginginig na kamay.

“You’re still on the clock, Pio. Hanggang hindi natatapos ang kontratang ito, empleyado kita. I don’t want to ruin you… I don’t want you to wake up tomorrow thinking I just bought your body along with your acting,” sabi niya, bago siya tumayo at kinuha ang kanyang robe. Ang kahabaan niya ay nanatiling matigas at basa, parang nagprotesta rin sa desisyon niya.

Iniwan niya akong mag-isa sa gitna ng dambuhalang kama, hubad, basang-basa ng pagnanasa at laway niya, ang butas ko ay nanginginig pa rin sa kawalan, at mas lalong nalilito kaysa noon. Ang katawan ko ay sumisigaw pa rin para sa kanya.

I don’t care about the contract, Zeke. Can’t you see? It’s not the money I’m hungry for anymore. Gusto ko ang kabuuan mo — ang katawan mo, ang init mo, at ang puso mo na alam kong may espasyo para sa akin.

Pero ang pinto ng banyo ay sumara na, at ang tanging naiwan ay ang tunog ng shower, habang ako’y nilalamig na — mag-isa sa kama.

11: Morning After

Nagising ako sa tunog ng sliding door ng balcony na dahan-dahang isinasara. Ang silid ay maliwanag na — masyadong maliwanag. Ang bawat sulok ng marangyang suite ay tila inilalantad ang lahat ng dumi at kalituhan na iniwan ng nagdaang gabi. Bumangon ako, ang bawat himaymay ng kalamnan ko ay tila nagrereklamo, hindi dahil sa pagod kundi dahil sa tensyong hindi natapos.

Tumingin ako sa kabilang panig ng kama. Maayos na ang mga unan. Wala na ang amoy ng sandalwood na nagpalasing sa akin kagabi. Ang tanging naiwan ay ang malamig na tela ng puting sheets.

Isang panaginip lang ba ’yun? Pero ramdam ko pa rin ang init ng dila niya sa balat ko. Ramdam ko pa rin ang bigat ng katawan niya.

Nakita ko si Zeke na nakatayo sa tapat ng salamin, isinusuot ang kanyang wristwatch. Nakasuot na siya ng kanyang armor — isang charcoal gray suit na walang bahid ng lukot. Ang kanyang buhok ay perpektong naka-style. Wala na ang lalaking kagabi ay umuungol sa leeg ko. Ang kaharap ko ngayon ay ang CEO. Ang boss ko. Ang taong magbabayad ng tuition ko.

“Good morning,” bati niya. Ang boses niya ay patag. Walang emosyon. Hindi man lang siya tumingin sa direksyon ko habang inaayos ang kanyang cuffs.

“G-good morning,” sagot ko, pilit na hinahanap ang boses ko. Hinila ko ang duvet para takpan ang hubad kong balikat. “Zeke, tungkol kagabi—”

“Last night was a mistake, Pio,” putol niya sa akin. Sa wakas ay tumingin siya sa akin, pero ang kanyang mga mata ay kasing lamig ng yelo. Walang bakas ng “gutom” na nakita ko kagabi sa ilalim ng buwan. “Dala lang ’yun ng pagod at ng alak. We should stick to the terms of the agreement. You’re an actor. I’m the client. Let’s keep it that way.”

Ang bawat salita niya ay parang sampal sa mukha ko. Ang sakit ay hindi pisikal, kundi isang malalim na hiwa sa dignidad ko.

Mistake? So, ’yung

paghawak

niya sa akin, ’yung

paraan

pagbulong

niya ng

pangalan

ko… part lang ba ’yun ng

serbisyo

ko? O baka naman natakot siya dahil nakita niyang seryoso na ako?

“Stick to the terms. Right,” bulong ko, ramdam ko ang pag-init ng sulok ng mga mata ko pero pinigilan ko ang sarili kong maiyak sa harap niya. “Acting lang. Naintindihan ko.”

Pero bakit pakiramdam ko ay ginamit ako? Na para lang akong isang

mamahaling

laruan

kinuha

niya sa

estante

dahil

nababagot

siya, at

ngayong

umaga na-realize

niyang

masyado palang

komplikado

ang

mekanismo

ko kaya

ibinalik

niya na ako sa kahon?

Tumayo ako at mabilis na kinuha ang robe ko sa sahig. Ang awkwardness sa pagitan namin ay halos hindi na mapagkasya sa loob ng kwarto. Iniiwasan namin ang tingin ng isa’t isa. Ang bawat galaw ay kalkulado, parang dalawang estranghero na nagkabanggaan sa isang masikip na pasilyo.

Pumunta ako sa banyo para maghilamos, pero nang makita ko ang sarili ko sa salamin, napahinto ako. May maliit na pulang marka sa gilid ng leeg ko — isang hickey na iniwan niya kagabi. Isang permanenteng ebidensya ng isang “mistake.”

Hired toy. ’Yun lang ba ako sa kanya? Isang distraction mula sa pressure ng pamilya niya?

Nang lumabas ako, nakita ko si Zeke na may kausap sa kanyang cellphone. Ang kanyang ekspresyon ay seryoso, ang kanyang panga ay mahigpit.

“Is she here? Fine. Tell her I’ll be there in five minutes. Make sure the private lounge is secured,” sabi niya sa kausap bago ibaba ang phone.

Humarap siya sa akin, pero nanatili ang distansya. Ang professional distance na tila isang pader na hindi ko na kayang tibagin.

“I have to go. Isang business associate ang dumating para sa isang urgent meeting. Huwag kang lalabas ng suite hangga’t hindi ako bumabalik. I don’t want my mother or Camille cornering you without me,” utos niya.

“Business associate? Akala ko ba family retreat ’to?” tanong ko, may bahid ng selos na hindi ko mapigilan.

“It’s important, Pio. She’s… she’s vital to the CEO position,” sagot niya, tila may iniiwasang sabihin.

Bago pa ako makapagtanong uli, mabilis na siyang lumabas ng pinto. Ang tunog ng pagsara nito ay tila isang tuldok sa usapang hindi pa natatapos.

Lumapit ako sa bintana at tinitigan ang kanyang paglalakad patungo sa kabilang wing ng villa. Doon, nakita ko ang isang babaeng naka-eleganteng black power suit, nakatayo malapit sa private lounge. Maganda siya, sopistikada, at mukhang kasing-level ni Zeke sa lahat ng bagay.

Sinalubong siya ni Zeke ng isang ngiti — isang totoong ngiti na hindi ko nakita sa kanya kaninang umaga. Hinawakan ng babae ang braso ni Zeke, at magkasama silang pumasok sa loob, iniwan akong nakatingin sa malayo, yakap-yakap ang sarili ko sa gitna ng marangyang silid, na biglang naging kasing lamig ng isang kabaong.

Sino siya? At bakit pakiramdam ko, sa larong ito, ako lang ang tanging matatalo?

  ![](https://img.wattpad.com/e8a70b0b8b6153e24e67753555384e288d8f48c7/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f71484c4f7256654e796756764d773d3d2d313632313237333638362e313861363666306130396239356639353636333239363631303932332e706e67)

12: Silent Spectator 🔴

Ang bawat minuto na lumilipas sa loob ng suite ay parang isang patak ng asido sa balat ko. “Huwag kang lalabas,” sabi niya kanina, ang boses niya pa rin ang naglalaro sa tainga ko. Pero ang mga salitang iyon, na dati ay tunog proteksyon, ngayon ay parang rehas ng kulungan na masikip at mainit. Nakatingin ako sa marka sa leeg ko sa salamin — ang mapulang bakas ng labi ni Zeke na tinawag niyang “mistake” kagabi. Ang marka na parang nasusunog pa rin sa balat ko, parang paalala na minsan lang akong hinawakan nang ganoon.

Hindi ko kaya. Hindi ko kayang maupo lang dito habang siya ay nasa labas, kasama ang babaeng associate na ’yun, at ako ay nakakulong sa anino ng kontrata ko. Ang dibdib ko ay parang pinipiga. Galit, sakit, at yung klase ng selos na hindi ko pa nararamdam kahit kailan. Kinuha ko ang isang manipis na linen shirt para takpan ang marka sa leeg ko. Lumabas ako ng suite, ang puso ko ay kumakabog nang mas mabilis kaysa sa mga yabag ko sa carpeted na pasilyo. Ang villa ay tahimik; ang pamilya niya ay malamang na nasa yacht club o nasa kabilang side ng isla. Tinahak ko ang daan patungo sa private lounge sa west wing, ang lugar kung saan ko siya huling nakitang pumasok kasama ang babaeng iyon.

Ang hangin sa parteng ito ng villa ay mas malamig, mas seryoso. Parang alam na ng mga dingding na may nangyayaring hindi dapat makita. Nang makarating ako sa dulo ng pasilyo, nakita ko ang dambuhalang pinto ng lounge. Hindi ito nakasara nang tuluyan — isang maliit na siwang ang nagbibigay-daan sa liwanag mula sa loob. Resulta ng pagiging kampante. Ang liwanag na iyon ay parang sinag ng impyerno na nag-aanyaya sa akin.

Dapat ay tumalikod na ako. Dapat ay bumalik na ako sa kwarto at magkunwaring masunuring fiancé. Pero ang acting skills ko ay walang laban sa selos na nananalaytay sa dugo ko. Dahan-dahan akong lumapit, ang hininga ko ay hawak-hawak ko. Ang boses na narinig ko ay hindi tungkol sa stocks o shipping routes. Ito ay mga ungol. Mabigat, malalim, at pamilyar — yung baritonong boses ni Zeke na dati ay bumubulong sa leeg ko.

Sumilip ako sa siwang. Ang mundo ko ay tila gumuho sa kinatatayuan ko.

Sa loob ng lounge, sa ibabaw ng malaking mahogany na lamesa, nakita ko si Zeke. Wala na ang kanyang gray suit jacket; ang kanyang puting polo ay nakabukas nang tuluyan, ang mga butones ay nagkalat sa sahig na parang mga patak ng dugo. Ang babaeng iyon — ang associate na may mahabang itim na buhok at pulang labi — ay nakayakap nang mahigpit sa kanya. Ang kanyang mga binti ay nakapulupot nang mahigpit sa bewang ni Zeke, ang kanyang palda ay nakaangat hanggang baywang, at ang kanyang lace panties ay nakasabit na lang sa isang paa niya. Si Zeke ay nakatayo, ang kanyang malalakas na hita ay nakabuka, ang kanyang pantalon ay nakababa hanggang tuhod. Ang kanyang matigas na burat — yung mataba, mahaba, at ugat-ugat na burat na nakita ko nang minsan sa ilalim ng dim light ng suite — ay paulit-ulit na naglalabas-masok sa basa at makitid na puke ng babae.

Dios ko… Hindi ako makagalaw. Ang mga mata ko ay tila nakadikit sa eksenang nasa harap ko.

Nakita ko ang bawat galaw niya. Ang malalakas na pagbaon ng kanyang balakang, ang paraan ng paghampas ng kanyang balat sa balat ng babae — pak! pak! pak! — na parang drum beat na tumatama sa dibdib ko. Ang mga muscle sa likod niya, yung matitigas na likod na hinaplos ko kagabi gamit ang mga nanginginig kong daliri, ay nagiging mas kitang-kita sa bawat pagtulak. Pawis ang tumutulo sa kanyang leeg, pababa sa guwang ng kanyang dibdib. Ang kanyang mukha ay nakabaon sa leeg ng babae, ang kanyang bibig ay nakabukas habang bumubulong siya ng mga maruming salita na hindi ko kailanman narinig mula sa kanya.

“Fuck… ang sikip mo pa rin, ha?” ang malalim na boses niya, puno ng galit at pagnanasa. “Kahit ilang beses na kitang natira… ang sikip pa rin ng puke mo. Tangina…”

Ang babae ay humiyaw, ang kanyang mga kuko ay nakabaon sa balikat ni Zeke. “Zeke… harder, please! Sige pa… ahhh… alam kong akin ka lang… hindi sa batang dinala mo dito…”

Si Zeke ay tumawa nang mapanghamon, isang tunog na parang kutsilyo sa dibdib ko. Binuhat niya nang kaunti ang babae, inilatay ang posisyon nang walang kahirap-hirap — parang wala lang ang bigat nito sa kanyang malalakas na braso. Ngayon ay nakasandal na ang babae sa gilid ng lamesa, ang kanyang dalawang kamay ay nakahawak sa mesa para sa suporta, ang kanyang pwet ay nakaangat habang si Zeke ay tumayo sa likod niya. Para silang mga asong nagkakantutan sa ibabaw ng mahogany table na iyon. Ang kanyang malaking kamay ay nakahawak nang mahigpit sa balakang ng babae, ang kanyang mga daliri ay namumuti sa lakas ng pagkakakapit. At saka niya muling binaon — mas malalim, mas mabilis, mas brutal.

Ang tunog ay mas malakas na ngayon. Ang basa na pagtatalik nila, ang pagtama ng kanyang bayag laban sa basa na puke ng babae, ang pag-creak ng lamesa sa ilalim ng kanilang bigat. Nakita ko ang bawat pulgada ng kanyang burat na lumalabas at pumapasok — basa na basa, kumikinang sa katas ng babae. Ang ugat sa kanyang burat ay namamaga, ang ulo nito ay parang namumula sa galit sa bawat pagbaon. Pawis ang tumutulo sa tiyan niya, pababa sa lugar kung saan sila nakakabit.

“Shit… ganyan nga, Zeke… sige, kantutin mo ako nang malakas!” ang babae ay sumisigaw, ang boses niya ay nangangatal sa sarap. “Alam ko namang mas paborito mo ’ko sa lahat. Alam ko namang hindi mo ’to magagawa sa fake fiancé mo… Gawin mo na ang lahat sa puke ko, sa’yong sayo ’yan… ahhh…”

Si Zeke ay hindi sumagot nang may salita. Sa halip, hinila niya ang buhok ng babae nang bahagya — pinahilig ang ulo nito para makita niya ang mukha nito habang binabayo ito. Ang kanyang mga balakang ay parang makina — mabilis, walang tizil, walang awa. “Pupunuin ko ’yang puke mo, gusto mo ba, ha?” ang ungol niya, ang boses niya ay mababa at mapanganib. “Tangina, you’re pussy is so good…”

Inisip ko ang sarili ko sa posisyon ng babaeng iyon. Ang bigat ni Zeke na nararamdaman ko rin kagabi, pero sa pagkakataong ito, walang preno. Walang “ayaw kitang sirain.” Walang pag-aalaga. Purong laman lang. Ang imahe ni Zeke na pawis na pawis, ang kanyang matigas na katawan na nakadikit sa likod ng babae, ang kanyang malaking kamay na nakahawak sa suso nito habang patuloy ang pagbaon — lahat iyon ay nagpadala ng kuryente sa ibaba ng katawan ko. Ang titi ko sa loob ng shorts ko ay tumigas nang hindi ko mapigilan, ang init ay kumakalat sa buong katawan ko kahit na durog na durog ang puso ko.

Bakit siya? Bakit sa kanya kaya mong gawin ’to nang ganito, Zeke? Dahil ba hindi ako mayaman? Dahil ba ako ay isang hamak na bayarang aktor lang, samantalang siya ay kauri mo? Dahil ba ako ay masyadong maliit, masyadong inexperienced, masyadong… fragile para sa ganitong klase ng pagnanasa?

Naramdaman ko ang pag-init ng mga luha sa mata ko habang patuloy ang pagtatalik nila. Ang lamesa ay umiikot na sa lakas ng bawat hampas. Ang babae ay nanginginig na, ang kanyang mga hita ay nanginginig, ang kanyang ungol ay naging sigaw na. “I’m cumming… Zeke, fuck, I’m cumming!”

Si Zeke ay humigpit ang hawak. Isang malalim na ungol ang lumabas sa kanyang lalamunan — yung ungol na narinig ko kagabi nang ako ang nasa ilalim niya. Ang katawan niya ay naging tense, ang kalamnan sa kanyang puwit ay nagsikip habang ibinubuga niya ang lahat sa loob ng babae. “Tangina… tanggapin mo lahat ng tamod ko… ahhh…”

Nakita ko ang huling bugso. Ang pag-arko ng likod niya, ang paghigpit ng kanyang mga daliri sa balakang ng babae, ang paraan ng pagpulso ng kanyang burat habang nilalabas ang init niya sa loob nito. Ang babae ay humiyaw sa sarap, isang tunog na tila nanunuya sa akin sa labas ng pinto.

Bago pa sila makakilos o makalingon sa direksyon ko, tumalikod na ako. Hindi na ako makahinga. Ang bawat hakbang ko palayo ay puno ng bigat. Ang bango ng amoy niya na kanina lang ay nagbibigay sa akin ng ginhawa, ngayon ay amoy na ng pagtataksil na nakadikit pa rin sa ilong ko.

Hindi ako bumalik sa suite. Hindi ko kayang makita ang kama kung saan niya ako hinawakan nang may pag-aalaga. Hindi ko kayang makita ang kape na ibinigay niya sa akin nang may pag-aalaga. Tumakbo ako. Tinahak ko ang daan patungo sa beach, ang buhangin ay pumasok sa aking mga sapatos — pero hindi ko na alintana. Ang hangin ay humahampas sa mukha ko, tinutuyo ang mga luhang hindi ko na napigilan.

Nakarating ako sa dulo ng sandbar, kung saan ang dagat ay tila walang hanggan. Huminto ako, hingal na hingal, ang puso ko ay durog-durog na parang mga kabibe sa ilalim ng paa ko. Ang alon ay humahampas sa mga paa ko — malamig at walang awa, pero mas malamig pa rin ang sakit sa dibdib ko.

Tapos na. Ayoko na.

Tiningnan ko ang malawak na karagatan. Sa dulo niyon ay ang Maynila — ang gutom, ang utang, at ang maliit kong apartment. Pero doon, kahit papaano, totoo ako. Doon, hindi ako isang pagkakamali na itinatago sa dilim. Kinuha ko ang cellphone ko at tiningnan ang wallpaper — isang candid na picture naming dalawa ni Zeke sa jet. Binura ko ito.

“I’m leaving, Zeke. Keep your money. Keep your island,” bulong ko sa hangin, habang nagsisimulang maglakad patungo sa pier kung saan nakaparada ang mga speedboats. “Hahanapin ko ang sarili ko, bago mo pa ako tuluyang mabura.”

  ![](https://img.wattpad.com/57bf81b3076f47cc805a9facba38fe7eb2e4abff/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f486e6548496d6a684e70397541773d3d2d313632313237333734382e313861363666306566313130636339373833303232383930353835382e706e67)

13: Broken Script

Ang pier ay malamig, at ang amoy ng diesel mula sa mga nakaparadang speedboat ay humahalo sa alat ng dagat. Nakatayo ako sa dulo ng boardwalk, ang mga kamay ko ay nakakuyom sa bulsa ng aking linen shorts habang hinihintay ang pagkakataong makaalis. Gusto ko nang mawala. Gusto ko nang maglaho bago pa ako tuluyang maging abo sa islang ito.

“Pio!”

Ang boses na iyon. Ang boses na dati ay nagpapatayo ng balahibo ko sa sarap, ngayon ay nagpapatigas ng buong katawan ko sa galit. Hindi ako lumingon. Narinig ko ang mabibilis at mabibigat niyang hakbang sa kahoy na sahig ng pier.

“Pio, stop! Saan ka pupunta?” Hinawakan ni Zeke ang balikat ko at sapilitan akong iniharap sa kanya.

Hingal na hingal siya. Gulo-gulo ang buhok niya, at ang kanyang polo ay hindi pa rin maayos ang pagkakabutones — isang malinaw na paalala ng eksenang iniwan niya sa lounge. Pagkakita ko sa kanya, ang lahat ng sakit, selos, at betrayal na kinikimkim ko ay biglang sumabog.

“Bitawan mo ako, Zeke! I’m done. Take your contract and shove it to your face! Ayoko na!” sigaw ko, pilit na kumakawala sa mahigpit niyang hawak.

“What are you talking about? Bakit ka aalis?” Bakas ang kalituhan sa kanyang mukha, pero mas lalo lang akong nagalit.

“Nakita ko kayo! Nakita ko kayo sa lounge!” nanginginig ang boses ko, ang mga luha ay muling naglandas sa aking mga pisngi. “Sabi mo

kagabi

‘mistake’ lang tayo. Sabi mo ayaw mo akong ’

sirain

’ habang

nagtatrabaho

pa ko sa’yo. Pero pagkatapos noon, pupunta ka sa associate mo at gagawin ang lahat ng bagay na ipinagkait mo sa akin? Anong tingin mo sa akin, Zeke? Isang tanga? Isang batang madaling paikutin?“

Natigilan si Zeke. Ang kanyang mga kamay ay dahan-dahang lumuwag sa pagkakahawak sa akin. Ang kanyang mukha ay namutla, tila ngayon lang niya napagtanto ang bigat ng nakita ko.

“Pio… let me explain,” mahina niyang sabi.

“Explain what? Na kailangan mong mag-release? Na babae siya kaya siya ang pinatulan mo? Huwag na, Zeke. Alam ko na kung sa’n ako lulugar. Bayaran mo na lang ang tuition ko at tapos na tayo,” tumalikod ako, pero muli niya akong hinigit, sa pagkakataong ito ay mas mahigpit, mas desperado.

“No! It wasn’t like that!” sigaw niya, ang boses niya ay basag. “Si Vanessa… she was someone from my past. We had a sexual relationship before this. And yes, I went to her because I was losing my mind! Simula nang dumating tayo rito, simula nang halikan kita sa bonfire, hindi na ako makapag-isip nang maayos!”

Humarap siya sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng pagsisisi at isang klase ng horror na tila diring-diri siya sa sarili niya.

“Kagabi, noong tinigilan kita… totoo ’yun. Ayaw kitang gamitin. Pero ang init, Pio… ang pagnanasa na nararamdaman ko para sa iyo, hindi ko na kayang kontrolin. Akala ko, kapag pumunta ako sa kanya, kapag inilabas ko ang init na ito sa ibang tao, mawawala. Akala ko mababalik ko ang professional na Zeke. Pero habang ginagawa ko ’yun sa kanya, ikaw lang ang nasa isip ko! I realized it’s not just sex. Vanessa was just a release, and it was empty. It was disgusting because she wasn’t you. I’m sorry.”

Sinungaling. Ang utak ko ay sumisigaw na huwag maniwala. Ang islang ito ay puno ng mga ahas — mga taong sanay magmanipula ng damdamin para makuha ang gusto nila. Is he saying this just to keep me here? Para hindi masira ang CEO bid niya?

“You’re just saying that because you need a fiancé for the next few days,” bulong ko, pilit na ibinabalik ang pader sa puso ko.

“Damn the position, Pio! Take the money, take everything, but don’t leave me like this,” bago ko pa mahulaan ang susunod niyang galaw, hinigit niya ako sa isang mahigpit na yakap.

Hindi ito yung yakap na mapanlinlang o yakap na pang-display. Ito ay isang grounding hug — mabigat, halos nakakawala ng hininga, at puno ng takot. Isinubsob ni Zeke ang kanyang mukha sa pagitan ng leeg at balikat ko, ang kanyang maskuladong katawan ay nanginginig sa harap ko.

“I’m sorry. I’m so sorry, Pio. I’m a mess. I’ve been a robot for so long that I don’t know how to handle this… this feeling for you. Please, just give me a chance to fix this,” ungol niya sa leeg ko.

Nanigas ako. Ang bango niya — ang amoy na kanina ay kinamumuhian ko — ay muling naging pamilyar at nagbibigay comfort. Gusto ko siyang itulak, pero ang nararamdaman kong panginginig ng kanyang mga braso ay tila nagsasabing totoo ang bawat salita niya.

Totoo ba ’to? O isa lang itong masterclass sa acting? Tumingala ako sa langit, humahanap ng kasagutan, pero tanging ang tunog ng aming mga hininga ang sumasagot.

Bago pa ako makapagsalita, narinig namin ang malakas na tunog ng kampana mula sa main villa — ang hudyat ng isang mahalagang anunsyo. Maya-maya, ang intercom sa pier ay bumukas, at ang boses ni Isabella, ang ina ni Zeke, ay umalingawngaw sa buong paligid.

“Attention, everyone. Don Eduardo has made a decision. To celebrate the unity of the family and the future of the company, the wedding ceremony for Zeke and Pio will take place… in 48 hours. Prepare yourselves. It’s time to make it official.”

Nanlaki ang mga mata ko. Tumingin ako kay Zeke, na ngayon ay kumalas na sa yakap pero nanatiling malapit sa akin. Ang kanyang mukha ay puno ng gulat at tensyon.

“48 hours?” bulong ko, ang puso ko ay muling nag-uumpisang makipagkarera.

Ang script namin ay tuluyan nang nabasag. Hindi na ito isang linggong pagpapanggap. Sa loob ng dalawang araw, kailangan naming panindigan ang kasinungalingang ito sa harap ng altar — habang ang aming mga puso ay mas magulo pa sa dagat na nakapaligid sa amin.

“Pio…” tawag ni Zeke, ang kanyang tingin ay puno ng pagsusumamo.

Tumingin ako sa kanya, pagkatapos ay sa pier. Ang daan palabas ay nandiyan pa rin, pero ang hawak ni Zeke sa kamay ko… ito ang tanging bagay na nagpapanatili sa akin sa islang ’to.

Dalawang araw. Dalawang araw para malaman ko kung ang lalaking ito ay ang kaligtasan ko, o ang tuluyang ikasisira ko.

  ![](https://img.wattpad.com/0775c6cf51f127eb840350f161793db1759b2001/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f4f5061796230594e3935743932513d3d2d313632313237333737372e313861363666313333356536666461643631343331343339313332382e706e67)

14: Final Rehearsal

Ang announcement ni Isabella ay tila isang hatol ng kamatayan na nakabitin sa ere. Apatnapu’t walong oras. Sa loob ng dalawang araw, ang fake na singsing sa daliri ko ay kailangang palitan ng pangakong panghabambuhay sa harap ng mga taong ang tanging hangad ay makita kaming magkamali.

Bumalik kami sa suite nang hindi nag-uusap, pero ang kamay ni Zeke ay hindi bumitaw sa akin. Ang hawak niya ay hindi na yung “business-like” na hawak; ito ay mahigpit, nanginginig, at tila natatakot na sa isang kisap-mata ay maglaho ako. Pagpasok namin, agad niyang isinara ang pinto at sumandal doon, hinihingal.

“Zeke, anong gagawin natin? 48 hours? Hindi natin pwedeng gawin ’to. Kasinungalingan lang ang lahat ng ito, ’di ba?” ang boses ko ay mataas, puno ng panic.

Tumingin siya sa akin. Wala na ang lamig. Wala na ang kalkuladong CEO. Ang nakita ko ay ang lalaking handang sumabog.

“Pio, listen to me,” hakbang niya palapit, hinawakan niya ang magkabilang balikat ko. “Kanina,

noong

akala ko ay

mawawala

ka na…

noong

nakita

kitang

naglalakad

patungo

sa pier… doon ko na-realize ang

halaga

mo sa akin. Fuck the inheritance. Fuck the CEO position. Kung kailangang mawala ang lahat ng yaman ko para lang hindi ka sumakay sa bangkang ’yun, gagawin ko.“

Tinitigan ko siya. Ang yaman niya? Ang pangarap niya? Isusuko niya para sa akin?

“Pero ang pamilya mo… ang lolo mo…”

“Hayaan mo sila,” putol niya. Ang boses niya ay naging malalim, puno ng determinasyon. “I spent thirty years being their perfect heir. I’m tired, Pio. I’m so tired of acting. The only time I feel like I’m breathing is when I’m with you. Not the theater student I hired, but

you

.“

Naramdaman ko ang pag-init ng puso ko. Ang pader na pilit kong itinatayo kanina ay tuluyang gumuho. Ang transition ko mula sa pagiging isang bayarang aktor patungo sa pagiging lalaking mahal ni Zeke ay nakumpleto sa sandaling iyon. Hindi na ito dula. Ito na ang buhay ko.

Bigla niya akong hinila palapit. Ang halik niya ay hindi na “staged.” Ito ay marahas, desperado, at puno ng lahat ng emosyong kinimkim niya simula nang dumating kami sa islang ito. Napaungol ako sa gulat na nauwi sa pagsuko. Ang dila niya ay mapusok na ginalugad ang bawat sulok ng bibig ko, tila binubura ang bakas ng kahit sinong nauna sa kanya.

Gusto ko ’to. Gusto ko ang bagsik niya. Gusto ko ang paraan ng pag-angkin niya sa akin.

Itinulak niya ako patungo sa pader. Ramdam ko ang tigas ng semento sa likod ko at ang higit na matigas na katawan ni Zeke sa harap ko. Ang kanyang mga kamay ay gumapang sa loob ng aking shirt, ang mga palad niya ay parang naglalagablab sa init.

“You’re mine, Pio. Not because of a contract. Because I won’t let you be anyone else’s,” bulong niya sa pagitan ng mga halik.

Bumaba ang kanyang mga labi sa leeg ko, doon sa markang iniwan niya kagabi. Pero sa pagkakataong ito, hindi lang ito mabilis na dampi. Naramdaman ko ang kagat niya - isang banayad pero dominanteng kagat na sinundan ng malakas na sipsip.

“Ah! Zeke…” napaarko ang likod ko, ang mga daliri ko ay bumaon sa matitigas niyang balikat.

Iniiwan niya ang kanyang marka. Mula sa leeg, sa balikat, hanggang sa dibdib ko - bawat dampi ng labi niya ay tila sinasabing sa akin ka lang. Ang bawat pulang marka sa balat ko ay isang pangako na hinding-hindi na niya ako pakakawalan. Ang mga haplos na ito ay masyadong matindi, ang amoy niya, ang tunog ng aming mabibigat na hininga, at ang pakiramdam ng kanyang panga sa balat ko.

Dati, akala ko sapat na ang palakpak ng audience. Pero ang marinig ang pangalan ko na binubulong ni Zeke nang ganito… ito ang tanging validation na kailangan ko.

Hinigit niya ang laylayan ng shirt ko at itinapon ito sa kung saan. Nang magdikit ang aming mga hubad na balat, tila nagkaroon ng pagsabog ng kuryente sa buong kwarto. Ang kanyang muscular na dibdib ay nakadikit sa manipis at maputi kong balat - isang perpektong kontras ng lakas at pagsuko.

“Zeke… ang wedding… ang pamilya mo…” pilit ko pa ring paalala, kahit na ang katinuan ko ay unti-unti nang naglalaho.

Tumigil siya nang sandali, ang kanyang mga mata ay nagniningas sa pagnanasa at isang klase ng protektibong galit. Humakbang siya palayo sa akin, hindi para tumigil, kundi para gawin ang isang bagay na nagpabago sa lahat.

Naglakad siya patungo sa pinto ng suite. Ang bawat hakbang niya ay puno ng awtoridad. Inabot niya ang lock at dahan-dahan itong pinihit.

Click.

Ang tunog ng lock ay tila isang hudyat na ang mundo sa labas - ang mga vipers, ang inheritance, ang mga kasinungalingan - ay wala nang kapangyarihan laban sa amin. Humarap siya sa akin, ang kanyang mga kamay ay dahan-dahang tinatanggal ang kanyang sariling belt. Ang kanyang tindig ay dominante, ang kanyang tingin ay nakapako sa akin na parang ako ang tanging mahalagang bagay sa islang ito.

“Forget the rehearsals, Pio. Forget the family,” sabi niya, ang boses niya ay malat at puno ng pagnanasa. “Tonight, there is no contract. Tonight, you are just my man, and I am yours.”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko habang pinapanood ang bawat galaw niya. At habang lumalapit siya uli sa akin, alam ko na ang susunod na mangyayari ay ang pinakatotoong acting na gagawin ko sa buong buhay ko.

Tonight, we’ll become real.

  ![](https://img.wattpad.com/eb30a76ab162888b87e1f19744989ad57de96488/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f6b724250725a7665504c4a525f413d3d2d313632313237333832322e313861363666313830326130656264323936313030343032333032362e706e67)

15: Total Surrender 🔴

Ang tunog ng lock na pumalag sa pinto ay tila isang hudyat na ang mundong mapanlinlang sa labas ay tuluyan nang naglaho. Sa loob ng silid na ito, wala nang CEO, wala nang theater student, at wala nang kontratang nagdidikta ng bawat galaw. Ang tanging natira ay ang amoy ng sandalwood na nakadikit sa balat niya, ang malamig na buga ng aircon sa likod ko, at ang nakapapasong init na nagmumula sa katawan ni Zeke habang unti-unti siyang lumalapit sa akin. Ang mga mata niya ay nakatitig sa akin nang may ganap na pagnanasa at pagsamba — hindi na para sa pamilya, hindi na para sa pera, kundi para sa akin lang. Para sa totoong Pio na walang maskara.

Ito na ’yun. Wala nang acting. Wala nang script. Ang bawat haplos niya ngayon ay totoo.

Dahan-dahan akong inihiga ni Zeke sa gitna ng dambuhalang kama. Ang mga kamay niya ay malalaki at mainit, parang sinasakop na niya ang buong katawan ko kahit hindi pa niya ito naipapasaok. Hinubad niya ang huling saplot sa kanyang katawan. Sa ilalim ng dim light ng suite, ang kanyang maskuladong pangangatawan ay tila isang obra maestra — malapad ang dibdib, matigas ang tiyan, at ang kanyang malaking pagkalalaki ay nakatayo nang matigas, mataba, at ugat-ugat, ang ulo nito ay namumula na sa sobrang pagnanasa. Napalunok ako. Sobrang laki. Sobrang… intimidating.

“Pio… tingnan mo ako,” bulong niya, ang boses ay malat at mababa. “Ngayon, walang ibang tao. Akin ka lang, at sa’yo lang ako.”

Inangat niya ang aking mga binti, ipinatong sa kanyang malalakas na balikat. Nakaluhod siya sa pagitan ng aking mga hita, ang kanyang mukha ay malapit na malapit sa aking likuran. Naramdaman ko muna ang mainit na hininga niya, tapos ang basa at mainit na dila niya.

“Ahh… Zeke…” napaungol ako nang maramdaman ang unang pagdampi ng dila niya sa aking butas. Hindi siya nagmamadali. Dahan-dahan niyang nilalaro ang aking butas gamit ang dila — mabagal na pag-ikot, banayad na pagdila, at paminsan-minsan ay malalim na pagpasok sa loob ko. Ang sensasyon ay parang kuryente na tumatakbo sa buong gulugod ko. Basa, mainit, at sobrang libog. Habang abala ang kanyang dila sa pagrim sa akin, ang kanyang malalaking daliri ay nagsimulang sumali. Isang daliri muna — dahan-dahan, maingat, parang sinasamba niya ang bawat sentimetro ng aking loob. Pagkatapos ay dalawa. Pagkatapos ay tatlo. Ang mga daliri niya ay mahaba at makapal, at bawat galaw ay nagpaparamdam sa akin kung gaano siya kalaki kumpara sa akin.

“Ang sikip mo, Pio… tangina, ang init at ang sikip ng butas mo,” bulong niya habang patuloy na binubuka ako gamit ang mga daliri. “Parang gusto kitang kainin nang buo.”

Ang kabilang kamay niya ay gumapang paitaas. Hinawakan niya ang aking dibdib, ang kanyang malalaking daliri ay pinisil-pisil ang aking mga utong. Pagkatapos ay ibinaba niya ang ulo niya at sinipsip ang isang utong ko. Ang dila niya ay umikot-ikot, banayad na kinagat, at saka sinipsip nang malakas. Napaarko ang likod ko, ang mga daliri ko ay bumaon sa kanyang buhok at balikat.

“Z-Zeke… fuck… ang sarap… ahhh… sige pa…” pagsusumamo ko, ang boses ko ay nanginginig na.

Matagal niya akong hinanda nang ganito — rimming, fingering, and nipple play na parang wala siyang balak tumigil. Ang laway niya ay tumutulo na sa aking butas, ang mga daliri niya ay patuloy na gumagalaw sa loob ko, hinahanap ang prostate ko at pinipindot ito nang paulit-ulit hanggang sa ako na mismo ang gumiling sa mga daliri niya.

“Zeke… please… kailangan na kita… ipasok mo na… gusto ko nang maramdaman ng buo ang burat mo sa loob ko,” halos umiiyak na ako sa sobrang libog.

Dahan-dahan siyang umangat at pumatong sa akin. Ang bigat niya ay isang pamilyar na ginhawa na ngayon ay puno ng init. Ang kanyang malaking katawan ay nakadikit na nang buo sa akin, ang kanyang dibdib ay nakadikit sa dibdib ko, ang kanyang mga labi ay halos hawak na ang akin. Idinikit niya ang dulo ng kanyang matigas at mainit na burat sa aking basa na butas.

“Relax lang, baby. Breathe with me. I’ll be gentle, promise. Akin ka na ngayon… hinding-hindi na kita bibitawan,” bulong niya bago siya dahan-dahang nagsimulang bumaon.

Napasinghap ako nang malakas. Ramdam ko ang kapal at haba ng kanyang ari — parang isang mainit na baras na unti-unting pumupunit sa aking pagkabirhen. Ang sakit ay nandiyan, pero mas malakas ang sarap ng pakiramdam na unti-unti akong pinupuno. Bawat pulgada ay parang isang pangako. Ramdam ko ang bawat ugat ng burat niya habang siya ay pumapasok nang mabagal at malalim.

“Tangina, Pio… ang sikip mo… mas masikip pa ’tong butas mo kesa sa puke,” ungol niya, ang noo niya ay nakadikit sa noo ko, ang mga mata niya ay nakatitig nang diretso sa akin. “Ganyan… relax… relax lang… good boy… ipapasok ko pa nang kaunti…”

Nang tuluyan na siyang nakapasok nang buo, nanatili siyang hindi gumagalaw sandali. Hinayaan niya akong masanay sa laki niya. Ang pakiramdam ko ay sobrang puno — parang ako ay puno na puno ng pagmamahal niya, parang wala nang puwang para sa kahit ano pa. Ako ay nanginginig sa ilalim niya, kaya’t ang mga binti ko ay ipinulupot ko sa kanyang bewang.

Nagsimula siyang gumalaw. Una ay mabagal na pagbaon at paghugot. Pagkatapos ay inilipat niya nang bahagya ang posisyon — itinaas niya ang kanyang katawan nang kaunti para ang kanyang pubic bone ay direktang nakakiskis sa aking ari at sa sensitibong parte ko. Ang bawat galaw ay hindi na simpleng pagbaon; ito ay malalim na pagbayo na tumatama nang diretso sa prostate ko.

“Ahh! Zeke! Doon… itutok mo dun… ahhh… ang sarap!” napaungol ako nang malakas, ang mga kuko ko ay nakabaon na sa kanyang likod.

Ang bawat giling niya ay nagpapadala ng matinding kuryente sa buong katawan ko. Ang aming mga hininga ay nagsasanib, ang aming mga labi ay naghahalikan nang malalim at basa habang siya ay patuloy na gumigiling sa akin.

Hindi niya ako pinahinto roon. Hinawakan niya ang aking mga hita, itinulak ang mga binti ko pabalik patungo sa aking ulo hanggang sa halos nakatupi na ako. Ang posisyon na nagpaparamdam sa akin na sobrang exposed at sobrang puno ako. Sa ganitong anggulo, mas malalim pa ang bawat pagbaon niya. Ang kanyang malaking burat ay tumatama sa pinakakailaliman ko, ang kanyang bayag ay tumatama sa aking pwet sa bawat malakas na hampas.

“Tangina… ang sarap mong kantutin, Pio… tingnan mo… buong buo ako sa loob mo,” ungol niya habang patuloy ang mabilis at malalim na pagbaon. Ang pawis niya ay tumutulo sa akin, ang amoy ng kanyang katawan ay nakakalasing. “Ikaw lang ang may gantong epekto sa’kin… butas mo lang ang nakapagpadama nito sa’kin, Pio… tangina…”

Ang tunog ng aming balat na nagdidikit — ang nakapagpuno sa silid. Ang basa na tunog ng kanyang burat na pumapasok at lumalabas sa aking butas na puno na ng laway at precum. Ang amoy ng sex, pawis, at sandalwood ay nakapalibot sa amin. Ang bawat sensasyon ay nakakalula na. Ako ay nanginginig na, ang titi ko ay tumutulo na ng pauna kong katas sa tiyan ko habang siya ay patuloy na binabayo ako ng marahas.

“Zeke… malapit na ako… ahhh… hindi ko na kaya… punuin mo na ko, please…” ungol ko, ang boses ko ay putol-putol.

Sa gitna ng pinaka-matinding sandali, nang ang aming mga katawan ay tila naging isa na sa gitna ng pawis at pagnanasa, inilapit ni Zeke ang kanyang mukha sa leeg ko. Ramdam ko ang mainit na hininga niya, ang bilis ng pintig ng ugat sa kanyang panga. Ang kanyang mga kamay ay bumaon sa aking bewang nang may desperadong higpit.

“I love you, Pio,” bulong niya sa tenga ko, ang boses ay nanginginig sa matinding emosyon at libog. “Mahal na mahal kita… tangina… ipuputok ko sa loob mo ang lahat ng tamod ko, baby.”

Ang mga salitang iyon — ang mga salitang hindi kailanman kasama sa kontrata — ang nagbunsod sa amin. Tumigil ang mundo ng sandali bago sumabog ang lahat. Ang katawan ko ay nanginginig nang malakas noong sumabog ako, ang aking tamod ay tumalsik sa pagitan ng aming mga tiyan. Kasabay nito, naramdaman ko ang paghigpit ni Zeke sa loob ko, ang kanyang malaking burat ay kumutog-kutog habang ibinubuga niya ang mainit na tamod niya nang malalim sa loob ko.

Niyakap niya ako nang mahigpit habang kami ay sabay na umabot sa rurok. Ang mga labi niya ay hinanap ang akin, at naghalikan kami nang malalim habang ang katawan namin ay nanginginig pa rin sa matinding orgasmo.

Sa ilalim niya, habang puno pa rin ako ng kanyang init at ng kanyang tamod, isang bagay lang ang paulit-ulit sa isip ko: I was claimed. Hindi lang ang katawan ko. Kundi ang buong pagkatao ko. At sa pagkakataong ito, hindi na ito fake. Totoo na ’to. Siya ay akin, at ako ay kanya.

  ![](https://img.wattpad.com/c128501cb228a1866adf692421f13195bf21f3c2/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f736b343774357261775459485f673d3d2d313632313237333835392e313861363666316339346630656562363138353839393836303333342e706e67)

16: Sunlit Bliss 🔴

Ang sikat ng araw ay banayad na sumisilip sa pagitan ng mga kurtina, nagpipinta ng mga guhit ng ginto sa ibabaw ng nagulong kumot at sa aming magkakabit na mga katawan. Sa bawat paghinga ko, amoy na amoy ko ang pinaghalong bango namin ni Zeke — pawis, tamod, sandalwood, at ang amoy ng sex na nananatili pa rin sa hangin. Nakahiga ako sa kanyang malapad na dibdib, ang maputi kong balat ay kitang-kita ang magandang kontras laban sa kanyang tanned at maskuladong katawan. Ang kanyang mga braso ay nakayakap sa akin nang mahigpit, parang ayaw akong bitawan kahit sa panaginip.

Ito pala ang pakiramdam ng totoo. Walang script at kontrata na kailangang sundin. Just Zeke and me, basking in the afterglow of a night that changed everything. Ang katawan ko ay masakit pa rin sa magagandang paraan — sa bawat parte na hinawakan, binayo, at pinuno niya kagabi.

Hinarap ko siya. Nakita ko ang kanyang mga mata na kanina pa pala nakapako sa akin, puno ng lambing at pagnanasa pa rin. Hinaplos niya ang buhok ko, ang kanyang mga daliri ay dahan-dahan na bumaba sa aking pisngi, sa marka sa leeg ko, at sa dibdib ko kung saan puno pa rin ng mga bakat ng kanyang mga labi at ngipin.

“Good morning, my love,” bulong niya, ang boses ay malalim, paos, at puno ng pagmamay-ari. “Ang ganda mo pa rin sa umaga… lalo na kapag ganito — na pinuno pa lang kita ng tamod ko kagabi.”

Hindi sapat ang salita para sagutin ’yun. Sa halip, hinila ko siya patungo sa banyo. Ang malaking glass shower ay agad na napuno ng mainit na singaw nang buksan ko ang tubig. Binalot kami ng mainit na ulap, parang sariling mundo na walang ibang makakapasok.

Sa ilalim ng bumabagsak na tubig, ang pagnanasa na akala ko ay humupa na kagabi ay muling nag-apoy nang mabilis. Lumuhod ako sa basang sahig ng shower, ang tubig ay tumatama sa aking likod at balikat habang tinititigan ko ang kanyang pagkalalaki na muling nagigising sa harap ko. Matigas na naman, mataba, ugat-ugat, at ang ulo nito ay namumula na.

Isinubo ko siya nang dahan-dahan. Ang bibig ko ay unti-unting binubuka para tanggapin ang kapal niya. Ninanamnam ko ang lasa niya — maalat, mainit, at may bahid pa ng aming pinagsamang katas kagabi. Ang aking dila ay umikot sa ulo ng burat niya, sinipsip ang butas nito, habang ang aking mga kamay ay humahawak sa kanyang matitigas na hita at sa mabalahibong bayag niya.

“Fuck, Pio… ang galing ng bibig mo,” ungol niya, ang kanyang mga kamay ay humahawak sa basang buhok ko. “Sipsipin mo pa… ganyan… deeper, baby. Tangina, ang init ng bibig mo… parang butas mo rin — masikip at basa. Mmmm…”

Mas malalim ko pa siyang isinubo, hinayaan kong tumama ang ulo ng burat niya sa lalamunan ko. Naglaway ako nang sobra, ang laway ko ay tumutulo pababa sa kanyang bayag habang ako ay patuloy na sumusubo at sumisipsip. Ang tunog ay basa at malaswa — sumabay sa tunog ng tumatama na tubig sa sahig. Si Zeke ay nanginginig na, ang kanyang mga hita ay tense, pero hinayaan niya akong kontrolin ang bilis.

Matagal ko siyang sinamba sa bibig ko hanggang sa siya na mismo ang humila sa akin pataas.

“Enough… gusto ko nang pasukin ka ulit,” ang boses niya ay mababa at mapanganib.

Hinigit niya ako patayo at isinandal sa malamig na tiles ng banyo. Ang lamig ng tiles sa likod ko ay parang kontraste sa nag-aapoy na init ng katawan niya sa harap ko. Itinaas niya ang isa kong binti, ipinulupot sa kanyang bewang, at sa isang mabilis pero maingat na baon, muli niyang pinuno ang aking butas.

“Ahh! Zeke… ang laki mo… ’di ko pa kaya ’yang burat mo… ahhh… fingerin mo muna ako… ahhh,” napaungol ako nang malakas habang ramdam ko ang bawat pulgada ng kanyang burat na pumapasok at lumalabas sa akin. Ang bawat pagpalo niya ay malakas at malalim, sinasabayan ng tunog ng tubig na tumatama sa aming mga katawan na nagdidikit.

“Tingnan mo, Pio… Kinaya mo diba… You’re so tight even after last night… tangina, Pio… ang sarap mong kantutin sa umaga,” bulong niya sa tenga ko habang patuloy ang pagbaon. Ang kanyang mga kamay ay nakahawak sa aking pwet, binubuka ito nang mas malawak para mas malalim siyang makapasok. “Tingnan mo… buong buo na ako sa loob mo. Ang liit ng butas mo pero kinakaya mong tanggapin ako nang ganito… You’re so perfect for me, baby.”

Matagal kaming nagtalik sa patayong posisyon, ang tubig ay nagiging lubricant pa sa aming basa na katawan. Ang bawat bayo ay nagpapadala ng kuryente sa prostate ko, nagpapakalat ng init sa buong katawan ko.

Hindi pa siya natapos doon. Pinatay niya ang shower — hinila ako palabas, basang-basa pa ang aming mga katawan, at dinala ako patungo sa isang malaking upuan malapit sa bintana kung saan sumisilip ang sikat ng araw. Pinaupo niya ako sa gilid ng upuan, ang pwet ko ay nakausli. Si Zeke ay nakaluhod sa harap ko, itinaas ang aking mga binti sa kanyang malalakas na balikat. Ang posisyong ito ay nagbigay sa akin ng pagkakataon na makita nang malinaw ang bawat detalye ng kanyang mukha habang inaangkin niya ako — ang tensed na panga, ang pawis sa noo niya, at ang nagniningas na mga mata.

“Ang ganda mo kapag ganito… legs wide open for me,” sabi niya bago siya muling bumaon nang malalim. Ang bawat pagbaon niya ay mabilis at malakas, ang kanyang bayag ay tumatama sa aking pwet sa bawat pagbayo. “Gusto mo ba nang gan’to, baby? Gusto mo bang kantutin kita sa umaga, araw-araw? Sabihin mo… sabihin mo lang, baby ko.”

“Zeke… ahhh… sige pa… harder… punuin mo ulit ako… ahhh!” sigaw ko, ang boses ko ay puno na ng libog.

Pagkatapos, inihiga niya ako sa malambot na carpet sa ilalim ng sikat ng araw. Suportado ng aking mga kamay at paa, napaarko ang katawan ko nang mataas, parang isang tulay, habang siya ay nakaluhod sa pagitan ng aking mga binti. Sa ganitong posisyon, mas exposed ako, at mas malalim ang bawat pagkantot niya. Ang kanyang malaking burat ay tumatama sa pinakakailaliman ko, paulit-ulit na binabayo ang prostate ko habang ang aking titi ay tumutulo ng precum sa tiyan ko.

“Look at you, baby… arching so beautifully for me,” ungol niya habang hinahawakan ang aking bewang at patuloy na binabayo. “Ang liit mo naman, baby… ang puti mo pa… Tangina… ang sarap… ang init sa loob mo… parang hinahigop ako.”

Ang bawat haplos niya sa aking mga nipples — pinipisil, sinisipsip, at kinakagat nang banayad — ang bawat halik sa aking labi, leeg, at dibdib habang kami ay nagtatalik, ay puno ng sunlit bliss. Wala nang takot na baka matapos ang kontrata. Wala nang pangamba. Ang aming mga hininga ay naging isa sa gitna ng pawis, tubig mula sa shower, at purong pag-ibig.

Nang marating namin ang rurok, sabay kaming sumabog nang malakas. Ako ay nanginginig sa ilalim niya, ang tamod ko ay nakaabot sa aking dibdib. Si Zeke naman ay humigpit ang hawak sa aking bewang habang ibinubuga niya ang mainit na tamod niya nang malalim sa loob ko, paulit-ulit, hanggang maramdaman kong punong puno ako.

Bumagsak kami sa carpet, hingal na hingal at magkayakap nang mahigpit. Ang init ng kanyang muscular embrace ay ang pinakaligtas na lugar sa buong mundo. Ang kontras ng aming balat — ay kay gandang tignan sa liwanag ng araw na tumatama sa amin.

“Kahit anong mangyari mamaya, Pio… hinding-hindi kita bibitawan,” pangako niya habang hinahalikan ang noo ko at hinahaplos ang likod ko. “Ikaw na ang tahanan ko.”

Pero ang katahimikan ng aming pag-iisa ay biglang binasag nang makarinig kami ng isang malakas at autoritatibong katok sa pinto.

— Tok. Tok. Tok. —

“Zeke? Pio? Open the door. The coordinators are here. It’s time to get dressed,” ang boses ni Isabella ay malamig at puno ng urgency mula sa labas. “The ceremony starts in an hour. Don’t keep the family waiting for the wedding of the century.”

Nanigas kami pareho. Tumingin ako kay Zeke, at nakita ko ang pagtigas ng kanyang panga. Ang oras ng pagpapanggap ay tapos na, pero ang totoong laban ay magsisimula pa lang.

Wedding. Isang salita na dapat ay puno ng saya, pero sa amin, ito ang huling pagsubok kung ang aming pagmamahal ay kayang tumayo laban sa isang imperyong handa kaming lamunin.

“Ready?” tanong ni Zeke, habang inuulog ang kanyang kamay sa pisngi ko.

Huminga ako nang malalim, pilit na itinatago ang kaba sa dibdib ko. “Ready… basta’t kasama ka.”

  ![](https://img.wattpad.com/4f3f4ea85e18e9fa95e60053e01eb1664236f43b/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f39535f37636d57676551483863673d3d2d313632313237333931312e313861363666323161326561613531323237313638323433333839342e706e67)

17: The Altar

Ang bigat ng suot kong puting suit ay tila hindi lamang gawa sa mamahaling tela, kundi sa lahat ng kasinungalingan at katotohanang naghalo-halo sa loob ng nakalipas na mga araw. Habang naglalakad kami ni Zeke patungo sa altar na itinayo sa dalampasigan, ang tunog ng harpa ay nilulunod ng malakas na pintig ng puso ko. Ang bawat hakbang sa puting carpet ay parang pagtapak sa isang bitag na kami mismo ang gumawa.

Nakahanay ang pamilya ni Zeke — mga mukhang porselana na walang emosyon, maliban sa mapanuring mata ni Doña Aurora at ang nakakamatay na titig ni Camille sa gilid. Pero sa tabi ko, ramdam ko ang katatagan ni Zeke. Ang kanyang kamay ay nakalapat nang mahigpit sa ibaba ng aking likuran — isang firm hold na nagpapaalala sa akin na hindi ako mag-isa. Ang init ng palad niya ay tumatagos sa suot ko, tila sinasabing “Narito ako. Hindi kita bibitawan.”

Heto na tayo. Sa harap ng diyos, sa harap ng mga ahas, at sa harap ng ating mga sarili.

Nang makarating kami sa harap ng officiating official, humarap si Zeke sa akin. Inaasahan ko ang mga standard na vows, ang mga linyang itinuro sa amin para sa performance. Pero nang magsimula siyang magsalita, naramdaman ko ang paghinto ng mundo.

“Everyone here knows that my life has been defined by legacy, by numbers, and by the expectations of the name I carry,” panimula ni Zeke. Ang boses niya ay buo, umaalingawngaw sa tabing-dagat. “But standing here today, looking at Pio, I realize that a crown is just a heavy piece of metal if you have no one to share your heart with.”

Lumingon siya sa kanyang lolo, kay Don Eduardo, na nakatingin nang matalim.

“If being the CEO means I have to live a lie, then keep the title. If being a ‘stable family man’ means I have to hide the person who actually taught me how to feel, then I am not your man,” seryoso niyang sabi. Ang bawat salita ay tila isang palakol na pumuputol sa mga tali ng kanyang pamana. “I choose Pio. Not as a business move, not as a contract, but as my life. Even if it means walking away from everything this family stands for.”

Naramdaman ko ang pangangatog ng aking tuhod.

Dios ko, Zeke. Bakit mo naman isinusuko ang lahat?

Sa isip ko, dinala ako ng aking imahinasyon pabalik sa maliit at masikip kong apartment sa Maynila. Ang maingay na electric fan, ang amoy ng usok ng bus sa labas, ang mga gabi na instant noodles lang ang hapunan ko. Dati, takot na takot akong bumalik doon. Pero ngayon, habang nakatingin sa mga mata ni Zeke, na-realize ko ang isang bagay: mananatili ako sa tabi niya kahit doon kami mauwi. Kahit wala siyang bilyon sa banko, basta’t ang init ng yakap niya at ang katotohanan ng kanyang pag-ibig ang kasama ko, sapat na ’yun.

“I choose you too, Zeke,” bulong ko, ang boses ko ay nanginginig sa saya at takot, may kaunting panunubig sa aking mga mata.

Inabot ni Zeke ang aking mukha, ang kanyang mga hinlalaki ay hinaplos ang aking mga pisngi. Ang tensyon sa pagitan namin ay naging kasing sikip ng hangin bago ang bagyo. Handa na kaming magpalitan ng singsing — ang huling selyo ng aming pagsasama.

Ngunit bago pa man maisuot ni Zeke ang singsing sa daliri ko, isang matinis at malamig na boses ang bumasag sa katahimikan.

“Stop this farce immediately!”

Napalingon ang lahat. Si Isabella, ang ina ni Zeke, ay tumayo mula sa kanyang upuan. Hawak niya ang isang pamilyar na folder — ang kontratang nilagdaan namin ni Zeke noong unang araw. Ang kanyang mukha ay puno ng isang mapanganib na tagumpay.

“Zeke, you talk about ‘truth’ and ‘choice’ while standing on a platform of deceit,” sabi ni Isabella, ang boses niya ay puno ng poot. Inihagis niya ang mga papel sa harap ng altar, nagkalat ang mga pahinang may lagda ko sa ibabaw ng mga puting petals. “Don Eduardo, members of the board… look at the truth. My son didn’t find love. He bought it. This fiancé is nothing but a hired actor from a cheap university, paid millions to lie to your face!”

Nagkaroon ng malakas na bulungan sa buong paligid. Ang mga titig ng pamilya na kanina ay nagdududa, ngayon ay naging purong pangungutya. Tumingin ako sa sahig, sa mga papel na naglalaman ng presyo ng aking dignidad.

Pero hindi doon nagtapos ang pasabog ni Isabella. Lumapit siya sa amin, ang kanyang mga mata ay direktang nakapako sa akin bago siya tumingin kay Zeke.

“And you, Pio? Akala mo ba ikaw lang ang ginagamit? Zeke didn’t just hire you because you’re a good actor. He hired you because you’re the son of the woman who destroyed his father’s marriage twenty years ago,” sigaw ni Isabella.

Nanigas ang buong katawan ko. Ang puso ko ay tila huminto sa pagtibok.

“What?” bulong ko, hindi makapaniwala.

“Zeke knew exactly who you were from the start,” patuloy ni Isabella, isang mapait na ngiti ang nakapaskil sa kanyang mga labi. “This wasn’t just a business move, Pio. It was revenge. He wanted to bring the son of his father’s mistress here, make him fall in love, and then throw him away like trash in front of the whole world — just like your mother did to our family.”

Napabitaw ako sa kamay ni Zeke. Ang init na naramdaman ko kanina ay biglang naging yelo. Tiningnan ko si Zeke, naghahanap ng pagtanggi, naghahanap ng galit sa mga mata niya laban sa sinabi ng kanyang ina.

Pero si Zeke… hindi siya makatingin sa akin. Ang kanyang panga ay mahigpit, at ang kanyang mga mata ay nakapako sa lupa, puno ng isang kahihiyan na hindi niya maitago.

“Zeke… totoo ba?” tanong ko, ang boses ko ay halos hindi na lumabas sa aking lalamunan.

Ang katotohanang ang altar na dapat ay simula ng aming bagong buhay, ay naging entablado ng aking pinakamalaking pagkatalo. Sa harap ng buong pamilya, sa gitna ng marangyang isla, ang script ay hindi lang nabasag — ito ay naging abo. At ang lalaking inakala kong kaligtasan ko, ay siya palang mastermind ng aking pagkawasak.

  ![](https://img.wattpad.com/0789ec6e6177f2d59c55c5278c7949e731d4392e/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f47576137353263677557615563673d3d2d313632313237333935392e313861363666323738326132353531373638393535343939363232302e706e67)

18: Shattered Glass

Ang katahimikan sa dalampasigan ay hindi payapa; ito ay ang katahimikang namumuo bago ang isang pagsabog. Nakatingin ako sa mga papel na nagkalat sa puting carpet — ang bawat piraso ng bond paper ay tila basag na salamin na sumusugat sa talampakan ko. Ang pangalan ko, ang pirma ko, at ang halaga ng bawat kasinungalingan namin ay nakabandera sa harap ng mga taong pinaka-kinatatakutan ko.

Pero ang mas masakit ay ang rebelasyon ni Isabella. Ang boses niya ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa utak ko: “I’m the son of the woman who destroyed his father’s marriage.”

“Zeke… tingnan mo ako,” bulong ko, ang boses ko ay nanginginig sa gitna ng namumuong kaguluhan. “Sabihin mong hindi totoo. Sabihin mong hindi mo alam ’to.”

Dahan-dahang inangat ni Zeke ang kanyang ulo. Ang kanyang mga mata ay hindi na nagniningas; ito ay pagod at puno ng pagsisisi. “Pio… I knew who your mother was. Noong una kitang makita sa audition, ang plano ko lang ay gamitin ka para maghiganti sa nakaraan. I wanted to hurt the woman who broke my family by breaking her son.”

Parang gumuho ang langit sa akin. Ang bawat halik, ang bawat paghaplos, ang bawat “I love you” sa dilim — lahat ba ’yun ay kalkuladong hakbang lang para sa isang mas malaking ganti?

“You disgusting, manipulative child!” sigaw ni Don Eduardo, ang boses niya ay parang kulog na bumasag sa tensyon. Lumapit ang matanda, ang kanyang tungkod ay malakas na tumama sa sahig. “You brought this… this filth into our sacred ceremony? You risked the shipping empire’s reputation for a petty grudge?”

“He’s a fraud! Pareho silang basura!” hiyaw ni Camille, ang kanyang mukha ay pulang-pula sa galit at kahihiyan.

Nagsimulang magkagulo. Ang mga pinsan ni Zeke ay nagsitayuan, ang mga bulungan ay naging sigawan. May mga taga-media na palihim na kumukuha ng litrato mula sa malayo. Naramdaman ko ang pag-atake ng panic. Ang mundo ko ay umiikot. Pero sa gitna ng mga sigaw at pangungutya, naramdaman ko ang isang pamilyar na init.

Hinigit ako ni Zeke sa likod niya. Ginamit niya ang kanyang malapad na balikat at matikas na tindig para maging kalasag ko. Ang kanyang kamay ay mahigpit na humawak sa braso ko, hindi para saktan, kundi para siguraduhing hindi ako matatumba.

“Enough!” sigaw ni Zeke, ang boses niya ay nanaig sa lahat ng ingay. Hinarap niya ang kanyang lolo, ang kanyang ina, at ang buong pamilya. “Yes, I started this for revenge. I was a monster. Pero sa loob ng isang linggong kasama ko si Pio, na-realize ko kung gaano ako kamali. He is the only thing that is real in this family of vipers! Kung ayaw niyo sa kanya, hindi niyo rin ako makukuha.”

“Then get out!” ang boses ni Don Eduardo ay wala nang bahid ng pagmamahal. “You are stripped of your title, your inheritance, and your name. You are no longer a part of this family. Leave this island and never come back.”

Napasinghap si Isabella. “Father, no! Zeke, humingi ka ng tawad!”

Pero hindi natinag si Zeke. Sa halip, lalo niyang hinigpitan ang hawak sa akin. “Hindi ko kailangan ang pera niyo kung ang kapalit ay ang taong nagparamdam sa akin na totoong buhay ako.”

Biglang nawala ang adrenaline at napalitan ng isang kakaibang pakiramdam: freedom

. Sa loob-loob ko, habang pinagmamasdan ko ang mga mukha nilang puno ng poot, na-realize ko na hindi ko na kailangang umarte. Hindi ko na kailangang kabisaduhin ang paboritong kulay ni Isabella o ang history ng shipping lines. Ang katotohanang masakit ay nagpalaya sa akin mula sa script. Nakita ko ang monsters na kinakatakutan ni Zeke, at na-realize ko na hindi sila nakakatakot — sila ay kaawa-awa.

“Tara na, Pio,” bulong ni Zeke sa akin.

Tumalikod kami sa altar. Naglakad kami pabalik sa villa habang sinusundan kami ng mga mata ng pamilya na tila kami ay nakapatay. Walang paglingon sa aming likod. Ang bawat hakbang ko ay mas magaan, kahit na alam kong wala na akong babalikang karangyaan.

Pagdating sa suite, hindi na kami nag-usap nang matagal. Mabilis naming isinilid ang mga gamit namin sa aming luggage. Ang mga designer clothes na ibinigay niya sa akin? Iniwan ko sa kama. Isinuot ko uli ang luma kong maong at simpleng t-shirt. Ang fake na mga singsing? Inilapag namin sa side table.

Back to zero. Pero sa pagkakataong ito, wala nang kontrata.

Paglabas namin ng suite, sinalubong kami ng dalawang security guards na may dalang mga matitigas na ekspresyon.

“Sir Zeke, instructions from the Don. We are to escort you to the pier immediately. The private jet is not for your use. A local ferry will take you to the mainland,” sabi ng isa sa kanila.

Hindi man lang kumurap si Zeke. “Fine. We don’t need your jet.”

Bitbit ang aming mga maleta, naglakad kami patungo sa pier sa ilalim ng tirik na araw. Wala nang sumalubong sa amin. Wala nang nag-bow. Ang mga staff na dati ay halos lumuhod sa harap ni Zeke ay nakatingin na ngayon sa malayo.

Nang makarating kami sa pier, nakita namin ang isang lumang lantsa na ginagamit sa paghahatid ng mga suplay. Iyon ang sasakyan namin paalis. Walang aircon, walang champagne, walang leather seats. Tanging ang amoy ng krudo at ang ingay ng makina.

Sumakay kami. Naupo kami sa isang mahabang bangko na yari sa kahoy. Habang dahan-dahang lumalayo ang lantsa sa marangyang isla, tinitigan ko ang villa na unti-unting lumiliit sa paningin ko.

The island of lies.

Naramdaman ko ang kamay ni Zeke na humawak sa kamay ko. Malamig ang kanyang balat, at alam kong natatakot din siya. Nawala sa kanya ang lahat — ang imperyo, ang bilyon-bilyon, ang buhay na nakagisnan niya.

“Pio… I’m so sorry. About your mother, about everything,” mahina niyang sabi, hindi makatingin sa akin. “Wala na akong maibibigay sa iyo kundi ang sarili ko. Hahanap ako ng trabaho. Gagawin ko ang lahat para—”

Itinigil ko ang pagsasalita niya sa pamamagitan ng pagpisil sa kanyang kamay. “Zeke, tumingin ka sa akin.”

Humarap siya, at nakita ko ang takot ng isang lalaking ngayon lang naranasang maging ordinaryo.

“May maliit akong apartment sa Manila. May maingay na electric fan doon, at minsan, kailangan nating mag-hati sa isang lata ng sardinas,” tumawa ako ng bahagya, at nagbigay ng isang totoong ngiti. “But the script is over. And for the first time, I think I actually like the ending.”

Pero bago pa kami makapag-settle sa aming bagong realidad, napansin ko ang isang bagay sa bulsa ng maleta ni Zeke. Isang maliit, kulay itim na envelope na isiningit ng kung sino bago kami umalis.

Binuksan ito ni Zeke. Ang laman? Isang susi at isang maliit na note na sulat-kamay ni Don Eduardo.

Ang note ay hindi puno ng poot, kundi isang huling babala: “The boards are not the only ones coming for you. Run, Zeke. Vanessa is not who you think she is.”

Napatingin kami sa isa’t isa. Ang kalayaan na akala namin ay nakuha na namin, ay mukhang simula pa lang ng isang mas madilim na yugto.

  ![](https://img.wattpad.com/91b200aa31796ebb75fc45f1eeab6cf18ea9456a/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f316e33667a6139626a6e364e74673d3d2d313632313237333939342e313861363666326336633963656437303234343837383230383139322e706e67)

19: New Beginnings 🔴

Ang ingay ng Maynila ay tila isang malakas na sampal ng realidad pagkatapos ng katahimikan ng isla. Naririnig ko ang busina ng mga jeep, ang hiyawan ng mga nagtitinda ng balut sa labas, at ang mahinang ugong ng luma kong electric fan na pilit na binubuga ang mainit na hangin sa loob ng aking maliit na apartment. Dito kami dumiretso — sa isang silid na kasinglaki lang ng banyo sa suite ni Zeke noon. Walang marble floor, walang aircon na malamig na malamig, walang butler na naghihintay ng utos. Tanging kami lang dalawa, at ang simpleng buhay na ito.

Nakatayo si Zeke sa gitna ng kwarto, ang kanyang mamahaling maleta ay mukhang out of place sa tabi ng aking kupas na silya. Wala na ang kanyang gray suit; nakasuot na lang siya ng simpleng puting t-shirt na bahagyang basa sa pawis dahil sa init, at isang short na bahagya nang nakakubli sa kanyang malalakas na hita.

“It’s… cozy,” sabi ni Zeke, sinusubukang maging positibo habang tinitingnan ang aking maliit na kusina na may isang burner lang at ang stack ng instant noodles sa tabi ng lababo.

Natawa ako nang mahina, isang tunog na puno ng ginhawa at pagmamahal. “Zeke, hindi mo kailangang mag-act dito. Alam kong masikip, mainit, at amoy usok at kalsada ’tong apartment ko. Welcome to my life, love. Walang yate, walang private island — puro pawis at ingay lang.”

Humarap siya sa akin, at ang titig niya ay nagpabagal sa tibok ng puso ko. Lumapit siya nang walang pag-aalinlangan, hinawakan ang bewang ko gamit ang malalaking kamay niya, at hinila ako nang mahigpit sa pagitan ng kanyang mga binti. “Pio, hindi mo naiintindihan. For the first time in my life, wala akong naririnig na expectations. Walang nagdidikta kung anong oras ako gigising o sino ang kailangan kong kausapin. I’m just a man now. Your man. At mas gusto ko ’to kaysa sa lahat ng pera nila.”

Ang alpha side niya ay hindi nawala; sa halip, naging mas hilaw ito. Mas matapang. Mas nakakalasing. Ang pagiging ordinaryo niya — pawisan, simpleng damit, at walang bodyguard — ay nagbigay sa kanya ng isang klaseng bagsik na mas hot pa kaysa noong bilyonaryo siya.

Itinulak niya ako patungo sa aking manipis at medyo maingay na mattress na nakalatag sa sahig. Nang magdikit ang aming mga balat, tila nag-apoy ang maliit na silid. Ang init ng Maynila ay walang-wala sa init na namamagitan sa amin ngayon.

Sinimulan ni Zeke ang lahat sa pamamagitan ng pag-rim sa akin. Inihiga niya ako sa tiyan ko sa mattress na nakalatag, itinaas nang bahagya ang aking pwet, at ibinaon ang mukha niya sa pagitan ng aking mga pisngi. Ang mainit na dila niya ay mapusok na ginalugad ang aking sensitibong butas — mabagal na pag-ikot, malalim na pagpasok, at banayad na pagsipsip na nagpadala ng matinding kuryente sa buong gulugod ko. Napaungol ako nang malakas, hindi na iniisip kung maririnig ba kami ng mga kapitbahay sa kabilang kwarto. Wala na kaming pakialam.

“Ang sarap ng butas mo… basa na agad sa laway ko, baby,” ungol niya habang patuloy na kinakain ako. “Gusto kitang kainin nang ganito araw-araw, Pio. Walang ibang gagawin kundi ang dilaan ka hanggang umiyak ka sa sarap.”

Ang dila niya ay walang tigil — mabilis na pagdila, malalim na pagpasok, at paminsan-minsan ay kinagat niya nang banayad ang sensitibong balat sa paligid. Ang mga daliri niya ay sumali, dalawa muna, pagkatapos tatlo, binubuka ako habang ang dila niya ay patuloy na sumasamba. Nanginginig na ako sa mattress, ang mukha ko ay nakabaon sa unan, ang ungol ko ay puno na ng libog.

Pagkatapos ng matagal na pag-rim na nag-iwan sa akin na basa at nanginginig, pinuwesto niya ang kanyang sarili sa pagitan ng aking mga hita. Pinisil ko nang mahigpit ang mga hita ko, at ipinasok niya ang kanyang mainit at matigas na pagkalalaki sa pagitan nito. Ang friction ng aking mga hita na nakasara nang mahigpit sa kanyang mataba at ugat-ugat na burat ay nagbigay ng isang snug and warm sensation. Gumalaw siya nang mabagal at malalim, ang ulo ng burat niya ay paulit-ulit na tumatama sa ilalim ng aking bayag at sa sensitibong bahagi ko.

“Fuck… ang init at ang sikip ng hita mo, baby… parang butas mo rin, nakakabaliw,” bulong niya sa likod ng tenga ko habang patuloy ang pag-ikot ng kanyang balakang. Ang pawis niya ay tumutulo sa likod ko, ang amoy ng kanyang katawan ay nakakalasing sa maliit na kwarto.

Hindi niya ako pinahintay nang matagal. Dahan-dahan niya akong pinadapa. Humiga siya nang buo sa ibabaw ko, ang kanyang malaking katawan ay nakadagan sa akin — total body contact na nagparamdam sa akin kung gaano siya kalaki, kalakas, at kabigat. Ang kanyang matigas na burat ay unti-unting pumasok sa aking basa na butas, at nagsimula siyang gumalaw nang mabagal at senswal. Walang mabilis na pagbaon. Walang pagmamadali. Tanging malalim na rhythm na parang sinusuyod niya ang bawat sulok ng aking pagkatao.

“You are so mine, Pio… tangina, ang sikip mo pa rin kahit ilang beses na kitang kinantot,” bulong niya, ang boses niya ay malalim na nag-vibrate sa likod ko. “Sa maliit na kama mo na ’to, sa ingay ng Maynila… mas pipiliin ko pa ’to makantot lang kita araw-araw.”

Ang bawat pagbaon niya ay malalim at mabagal, ang kanyang dibdib ay nakadikit sa likod ko, ang kanyang mga labi ay hinahalikan ang leeg ko at ang likod ng tenga ko. Ang tunog ng aming balat na nagdidikit ay basa at malaswa, humalo sa ingay ng electric fan at ang malayong busina sa labas.

Inikot niya ako pagkatapos at pinaupo sa ibabaw niya. Ako ang may kontrol sa posisyong ito. Nakahiga siya sa mattress, ang kanyang malalaking kamay ay nakahawak sa aking bewang. Tiningnan ko ang kanyang mukha habang unti-unti kong ibinaba ang sarili ko sa kanyang matigas na burat. Ramdam ko ang bawat pulgada — ang kapal, ang init, ang ugat na tumatama sa aking loob. Ginamit ko ang aking mga kamay para sa suporta sa kanyang malapad na dibdib habang dinidiktahan ko ang bilis at lalim ng aming pagsasanib. Gumiling ako nang mabagal muna, pagkatapos ay mas mabilis, pataas-baba sa kanyang burat habang ang aking sariling ari ay tumutulo ng precum sa tiyan ko.

“Ang galing mo, baby… ride me harder, fuck. Tangina, ang sexy mo kapag ganito — you’re so tiny riding my huge cock,” ungol niya, ang mga mata niya ay nakapako sa akin na parang ako ang tanging kayamanan niya sa mundo. Ang kanyang mga kamay ay lumipat sa aking nipples, pinisil pisil ito habang ako ay patuloy na sumasakay sa kanya.

Habang nakaupo pa rin sa kanya, sumandal ako nang husto sa likod ko, gamit ang aking mga kamay sa mattress para sa suporta. Ang pagbabago ng anggulo ay nagparamdam sa akin ng ibang klase ng sarap — ang burat niya ay tumatama nang diretso at malalim sa prostate ko sa bawat paggalaw.

“Ah! Zeke! Sige pa… doon! Doon nga… ahhh… Deeper, please!” sigaw ko, ang boses ko ay nanginginig na sa sobrang libog. “Ang sarap… punuin mo na ’ko… ibigay mo na sa’kin ang tamod mo!”

Ang bawat bugso ng aming katawan sa ibabaw ng lumang, maingay na mattress ay tila pagsira sa lahat ng pader na itinayo ng kanyang pamilya. Ang bawat ungol ay isang sigaw ng tagumpay laban sa lahat ng mapanghusgang titig sa isla. Sa maliit na apartment na ito, sa gitna ng ingay at init ng lungsod, doon ko naramdaman ang pinaka-marangyang bagay sa mundo: ang purong pag-ibig, walang pretensyon, walang perang involved, walang kontrata.

Nang marating namin ang sabay na pagsabog, ako ang unang sumabog — ang katas ko ay tumalsik sa aming mga katawan. Si Zeke naman ay humigpit ang hawak sa aking bewang, ibinuga ang mainit na tamod niya nang malalim sa loob ko habang ungol ng ungol gamit ang pangalan ko. Bumagsak kami sa pawisan at basa na mattress, hingal na hingal at nagtatawanan sa sobrang saya at pagod.

Ang saya ay hindi maipaliwanag. His alpha and dominant side ay mas mainit pa ngayon dahil hindi na ito tungkol sa kapangyarihan — ito ay tungkol lang sa pagmamahal.

“Ano nang mangyayari sa’tin bukas?” tanong ko habang nakasandal ang ulo ko sa kanyang malawak na balikat, ang daliri ko ay gumuguhit sa pawisang dibdib niya. “Kailangan mo nang mag-apply ng trabaho, ’di ba? Baka gusto mong subukan ang pagiging Grab driver? Bagay sa’yo, gwapong driver na may magandang ngiti.”

Tumawa si Zeke — isang malakas at malayang tawa na hindi ko kailanman narinig noon. Humarap siya sa akin, ang kanyang mga mata ay may kakaibang kinang ng pag-asa at pagmamahal.

“Pio, may kailangan akong aminin sa’yo,” sabi niya, habang inaabot ang kanyang maleta at may kinuha sa isang nakatagong bulsa.

Inilabas niya ang isang maliit na hardware device at isang papel na may mga codes.

“Noong nagsimula ang laro nina Lolo, hindi ako naniwalang mananalo ako nang walang backup plan. For years, palihim akong naglilipat ng porsyento ng personal dividends ko sa isang offshore crypto account na hindi nila kayang i-trace o i-freeze,” bulong niya, ang ngiti niya ay puno ng pagiging tuso at pagmamahal. “Hindi ako aalis ng isla nang wala akong panigurado para sa atin.”

Nanlaki ang mga mata ko. “Magkano ’yan?”

“Sapat na para bilhin ang buong building na ’to… at sapat na para sa future na ipinangako ko sa’yo, malayo sa kanila,” sagot niya habang hinahalikan ang noo ko. “Hindi nila tayo masisira, Pio. We are not just starting over. We are starting our own empire — just you and me.”

  ![](https://img.wattpad.com/1784b9c9fe49312bd8416d23ab232d081a6ec175/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f59634c7a666e41596a495f6870513d3d2d313632313237343033322e313861363666333138396139626565393232353935393730313530302e706e67)

20: Forever Date 🔴

Eksaktong isang taon na ang lumipas mula nang magsimula ang lahat ng iyon — ang fake wedding, ang isla ng mga kasinungalingan, at ang pag-ibig na hindi inaasahan. Ang amoy ng dagat ay naririto pa rin, pero hindi na ito ang nakakasakal na amoy ng pribadong isla ng pamilya ni Zeke. Nakatayo ako sa balkonahe ng isang modernong villa sa El Nido, ang malamig na simoy ng hangin ay humahaplos sa balat ko habang pinanonood ko ang mga alon na paulit-ulit na humahampas sa puting buhangin. — Sshhh… shhh… — Wala nang mga bodyguard, wala nang mga matang mapanghusga, wala nang kontrata na nagdidikta ng bawat galaw. Tanging ang tunog ng dagat at ang mahinang tugtog ng jazz mula sa loob ng kwarto.

Marami ang nagbago sa loob ng isang taon. Nakapagtapos na ako sa acting at ngayon ay isa nang rising star sa indie film circuit — hindi dahil sa pera ni Zeke, kundi dahil sa sarili kong talento at dedikasyon. (Bagaman siya ang laging bida sa front row ng bawat premiere ko, proud na proud at laging may bulaklak sa kamay). Si Zeke naman? Ang kanyang secret fund ay naging puhunan para sa isang bagong tech-logistics firm na ngayon ay kinatatakutan na ng dating shipping empire ng lolo niya. Mas simple ang buhay namin ngayon, pero mas totoo. Mas malaya.

Hinarap ko si Zeke na kakalabas lang mula sa shower, nakatapis lang ng puting tuwalya na bahagyang nakababa sa kanyang bewang. Ang kanyang katawan ay mas matikas pa kaysa noon — ang malapad na dibdib, ang matigas na tiyan, at ang mga ugat sa braso na kitang-kita sa bawat galaw. Ang aura niya ay mas kalmado ngayon, pero mas dominante pa rin sa paraang nakakalasing.

“Penny for your thoughts?” bulong niya, sabay yakap sa akin mula sa likod. Ang mainit na katawan niya ay nakadikit sa likod ko, ang kanyang mga labi ay bahagyang humahaplos sa leeg ko.

“Iniisip ko lang… how crazy the things we experienced back then,” natawa ako nang mahina, ang boses ko ay puno ng pagmamahal. “The fake wedding, the drama, the lies… and how it all led to the most real thing I’ve ever had in my life. You. Ikaw, Zeke. Ikaw ang pinaka-totoong nangyari sa akin.”

Humarap ako sa kanya. Ang pagnanasa sa kanyang mga mata ay sapat na para itigil ang kahit anong usapan. Dinala niya ako sa gitna ng malambot na kama, ang liwanag ng buwan ay tumatagos sa malalaking bintana at nagbibigay ng silver glow sa aming mga katawan.

Sa pagkakataong ito, sinimulan niya ang gabi sa isang senswal na masahe. Kinuha niya ang isang bote ng mabangong massage oil na may amoy ng vanilla at sandalwood, at ibinuhos ito sa kanyang mga palad. Dahan-dahan niyang hinaplos ang bawat bahagi ng katawan ko. Nagsimula sa leeg ko, pababa sa balikat, sa likod, and in my lower back. Ang kanyang malalaking daliri ay nagtagal sa aking inner thighs — banayad na pagmasahe na unti-unting nagiging mas malalim at mas mapang-akit. Ang bawat haplos ay tila naglilinis sa lahat ng sakit at takot ng nakaraan, pinapalitan ito ng purong antisipasyon at init.

“Ang lambot ng balat mo… ang puti mo, baby, compared to my complexion,” bulong niya habang ang mga daliri niya ay gumagapang palapit sa aking ari at sa sensitibong bahagi sa pagitan ng aking mga hita. “Gusto lang kitang hawakan nang ganito magdamag… at magpakasarap tayo ng walang humpay.”

Nang ang buong katawan ko ay nag-aapoy na sa kanyang haplos, tumayo kami nang magkaharap. Ang kiskisan ng aming mga balat — ang kanyang matigas at tanned na dibdib laban sa aking mas malambot at maputing katawan — ay nagpadala ng init na tila hinding-hindi na mamatay. Ang aking ari ay nakadikit sa kanyang matigas na burat, at gumagalaw kami nang magkasabay, ang friction and warmth ng skin-to-skin contact ay nagpapataas ng libog namin. Ang kanyang mga kamay ay nakahawak sa aking pwet, binubuka ito nang bahagya habang ang kanyang burat ay gumigiling laban sa akin.

“Feel that? Ang tigas ko para sa’yo, baby… ang init mo… tangina, Pio, ang sarap mong kiskisan nang ganito,” ungol niya sa tenga ko, ang boses ay malalim at puno ng pagnanasa.

Pagkatapos, naupo si Zeke sa gitna ng kama at pinaupo niya ako sa kanyang kandungan. Magkaharap kami, ang aming mga binti ay magkayakap nang mahigpit, ang aming mga dibdib ay halos magkadikit. Sa posisyong ito, ramdam ko ang bawat pintig ng kanyang puso laban sa akin. Mabagal ang bawat pagpasok niya sa loob ko — dahan-dahan, puno ng emosyon, tila bawat galaw ay isang “I love you” na hindi na kailangan pang bigkasin nang malakas.

“Ang sarap mo, baby… ang sikip mo pa rin… parang virgin pa rin ’tong butas mo,” bulong niya habang ang kanyang mga kamay ay hinahaplos ang likod ko. “Mahal na mahal kita… tingnan mo lang ako habang pinupuno kita.”

Nang marating namin ang gitna ng aming pagsasama, sinimulan niya ang paggiling. Sa halip na mabilis na up-and-down, gumamit siya ng circular grinding motions. Ang sensasyon ay kakaiba — mas malalim, mas matagal ang sarap, at mas nakakahilo sa katinuan. Ang kanyang pubic bone ay direktang nakakiskis sa aking ari at prostate, ang bawat galaw ay nagpapadala ng matinding kuryente sa buong katawan ko. Tinitigan ko ang kanyang mga mata; wala nang anino ni Vanessa, wala nang anino ng kanyang pamilya. Tanging ako lang ang nakikita niya, at siya lang ang nakikita ko.

“Ahh… Zeke… ganyan nga… ang sarap… ahhh… huwag kang titigil, please…” ungol ko habang ang mga braso ko ay nakayakap sa leeg niya.

Dahan-dahan kaming humiga sa aming mga gilid, magkaharap pa rin. Ang aming mga binti ay magkasalikop habang nagpapatuloy ang aming pag-iisa. Ang posisyong ito ang paborito ko dahil kitang-kita ko ang bawat emosyon sa mukha niya — ang tensed na panga, ang namumungay na mga mata, ang pawis na namumuo sa kanyang noo, at ang paraan ng pagkagat niya sa ibabang labi habang patuloy kaming nagdidikit at gumigiling. Ang bawat galaw ay malalim at malapit, ang aming mga ari ay nagkikiskisan, ang kanyang burat ay patuloy na nasa loob ko habang ang mga kamay namin ay naghahawakan.

I am not just a paid actor anymore. I am his home. At siya rin ang tahanan ko.

Sa gitna ng aming rurok, ang mundo ay tila naglaho. Wala nang nakakataas, at wala na ring nakakababa, tanging dalawang kaluluwa na nakahanap ng kapayapaan sa isa’t isa. Sabay kaming sumabog — ang init ng kanyang tamod ay bumuhos sa loob ko habang ang akin ay tumalsik sa pagitan ng aming mga tiyan. Ang ungol namin ay nagsanib sa tunog ng alon sa labas, puno ng pagmamahal at pagpapalaya.

Nang matapos kami, nanatili kaming magkayakap nang mahigpit sa ilalim ng liwanag ng buwan na tumatagos sa bintana. Ang pawis at langis sa aming mga katawan ay nakadikit pa rin sa amin, ang aming mga hininga ay unti-unting bumabalik sa normal.

“Pio,” tawag niya pagkatapos ng mahabang katahimikan, ang boses ay seryoso at puno ng kaba na ngayon ko lang narinig sa kanya pagkatapos ng isang taon.

Tumayo siya mula sa kama at lumapit sa kanyang jacket na nakasabit sa upuan. Mula sa bulsa, kinuha niya ang isang maliit na velvet box. Sa pagkakataong ito, hindi ito ang singsing na binili ng secretary niya para sa isang acting. Ito ay totoong singsing — simpleng gold band na may nakaukit na P & Z sa loob.

Dahan-dahan siyang lumuhod sa harap ko. Ang dominanteng alpha, ang dating CEO na kinatatakutan ng marami, ay nakaluhod sa paanan ng isang dating theater student na nagpabago sa kanyang buong mundo.

“A year ago, I asked you to play a role. I asked you to sign a contract,” simula niya, habang binubuksan ang box. “But tonight, there are no more scripts. There is no more acting. Pio, will you give me the honor of being your husband for real? No contracts, just forever. Will you marry me — for real this time?”

Napaluha ako. Hindi dahil sa drama o sa camera, kundi dahil sa katotohanan na ito. Sa lahat ng pinagdaanan namin — ang sakit, ang selos, at ang pagmamahalan na nanatili sa kabila ng lahat — dito kami napunta.

“Yes, Zeke. For a million times

—

yes.“

THE END.

  ![](https://img.wattpad.com/2b515297a07cc53e3f768ffa7fc259d4584056ce/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f38543874425674585531585339513d3d2d313632313237343037392e313861363666333631623162323435653232393738323537373737312e706e67)

Share this story:

The Fake Wedding Date [R18] [COMPLETED]

The Fake Wedding Date

1: Empty Pockets

2: Golden Proposal

3: Island Bound

4: Forced Proximity

5: Family Feud

6: Salt Water

7: Stolen Breath

8: Stormy Night

9: Lonely Heat 🔴

10: Midnight Tides 🔴

11: Morning After

12: Silent Spectator 🔴

13: Broken Script

14: Final Rehearsal

15: Total Surrender 🔴

16: Sunlit Bliss 🔴

17: The Altar

18: Shattered Glass

19: New Beginnings 🔴

20: Forever Date 🔴

Table of Contents

The Fake Wedding Date [R18] [COMPLETED]

Install WattHub

Dismiss install banner?

Notifications