Chapter 1: Pagbabalik

PAGKAINIS ang nararamdaman ni Sam sa mga oras na ito. Hanggang ngayo’y hindi pa rin siya matahimik dahil sa mga taong nanakit at nang-apak sa kanyang pagkatao. Sa loob ng ilang taon ay madalas niyang maramdaman ang salitang “sakit” mula sa mga naging karelasyon niya. Lagi kasi siyang pineperahan o hindi kaya nama’y ginagamit siya ng mga taong nanakit sa kanya. Hinding-hindi niya makakalimutan ang mga pangalan ng mga taong nanghamak sa kanyang pagkatao kung kaya’y gumawa siya ng iba’t-ibang paraan upang malagpasan ang kani-kanilang mga antas sa buhay at upang maisangkatuparan niya ang matagal na niyang balak na paghigantian sila.

Dahil sa pananakit ng mga taong iyo’y nagpasya siyang baguhin ang kanyang sarili. Ni hindi na nga makikilala ng lahat kung sino nga ba talaga siya dahil sa pagbabago niya ng kanyang katauhan. Mula sa pagiging payatin ay nagkaroon siya ng katawang ipagmamalaki. Ang nerdy shades niya ay pinalitan na niya ng contact lens at ang kanyang ilong na pango ay naging matangos na rin. Maging ang kanyang kutis ay kanya ring pinaganda. Sino nga naman ang mag-aakalang ang lalaking niloko noon ng ilang beses ay naging ganito ang kinalabasan?

Kagagaling lamang niya sa airport ng mga sandaling iyon. Pagklabas na siya ng airport ay biglang may sumalubong sa kanyang magarang sasakyan.

“Hello Bryan!” Ang wika ni Sam sa lalaking nakaupo sa likod ng sasakyan.

“Kumusta ka na Tukmol! Ang laki ng pinagbago mo ah!” ang pagsagot naman sa kanya ng huli.

“Ano ba naman ang silbi ng yaman ko kung hindi ko rin naman gagamitin para sa ikagaganda ng buhay ko no! Pasakayin mo na nga ako sa sasakyan ko at ng maramdaman ko ulit ang karangyaan ko.”

“Masusunod. . . . Young Master!”

“Tumahimik ka nga!”

Pagkasakay niya sa sasakyan ay agad siyang humilata marahil ay napagod siya sa kaniyang byahe. Nararamdaman niyang may tumitingin sa kanya kung kaya’t iginala niya ang kanyang tingin sa kung saan-saan hanggang sa nahagip niya ang nagmamay-ari ng matang iyon. . . Ang matang kanyang hinahangaan dahil sa taglay nitong kulay na berde. Ang mga matang iyon ni Bryan na nakakadagdag sa appeal nito.

“Ahhh. . . Ehh. . . B-bakit tukmol? Anong meron?” kapagkuwa’y nasabi niya matapos mahipnotismo sa mga tinging ibinigay ni Bryan sa kaniya at agad iniiwas niya ang kanyang tingin dito.

Naghihintay siya na makakuha ng sagot dito ngunit tila naghihintay lamang siya sa wala. Napadako na naman tuloy muli ang kanyang tingin dito at siya’y nagulat ng makita ang ekspresyon ng mukha nito. Mukha kasi itong nang-aakit sa kanya kung kaya’t agad niyang inilihis ang kanyang tingin patungo sa bintana.

‘Hay talaga nga namang nakakamiss pa rin ang Pilipinas kahit anong ayaw mo dito.’ wika niya sa sarili.

‘Yung tipong marami kang kaiinisan sa bansang ito at hindi iyon alintana dahil na rin siguro’y masayang mamuhay sa ganitong klaseng bansa.’

Sa mga oras na ito’y hindi niya pa rin kinakaya ang pagtinging ibinibigay sa kanya nga kanyang kaibigang si Bryan. Si Bryan ay ang kanyang kaibigang hindi siya binitawan lalo na noong mga panahong ilang ulit nadurog ang kanyang puso. Siya ang lagi niyang nasasandalan at ngayon nga ay sabay nilang tinatamasa ang karangyaang kanilang nakamit matapos ang ilang taon bunga ng kanilang pagtitiyaga sa kani-kanilang mga negosyo.

Marahil ay naiilang na si Sam sa mapanuring mga mata ni Bryan ay hindi rin niya natiis na titigan din ito. Lalong gumwapo sa kanyang paningin ang kanyang kaibigan. Lalong lumaki ang katawan nito. Nasa katauhan pa rin nito ang katagang “boy next door” na siya namang dahilan upang tilihan siya ng mga kababaihan pati na rin ng ibang kalalakihan.

Nagtagal ang kanyang pagtitig sa labi nitong mapanukso. Ilang babae na kaya ang naikama ng lalaking ito at mukhang gusto rin niya malasap ang katawan nitong pangromansa!

Sa pagkakataong iyo’y kita naman niya ang mapang-akit na tingin ni Bryan. Nilabanan naman niya ito ng mas mapang-akit na tingin waring nagsasabing “huwag mo akong subukan dahil hindi mo ko kakayanin”. Ngunit hindi natinag si Bryan sa kanya bagkus ay nakita niya pa itong dumidila-dila at kinakagat-kagat pa nito ang sariling labi. Nalibugan naman tuloy siya sa kanyang nakita kung kaya’t agad siyang gumalaw at sinunggaban ang labi ng kanyang kaibigan habang nakaupo siya sa lap nito.

Hindi naman malaman ni Bryan ang kanyang gagaqin dahil balak lamang niyang akitin si Sam. Sa loob ng ilang taon ay masasabi niyang nag-iba na nga ito. Ni hindi niya namalayan na magkahinang ang mga labi nila. Laway sa laway, dila sa dila. Sobrang init ng mga eksana sa tagpong ito dahil na rin siguro sa tinablan si Bryan ng libog.

“Uhhm” ungol ni Sam matapos ipasok ni Bryan ang dila nito sa kanyang bibig.

Nararamdaman naman ni Sam na tila may pumipisil sa kanyang puwitan at hinihimas-himas din ito.

Si Bryan naman ay lalong ginanahan sa eksena nang sipsipin ni Sam ang kanyang dila. Nararamdaman din niyang sumisikip ang kanyang pantalon. Lalo siyang nagulat ng sipsipin rin ni Sam ang mga laway na tumutulo sa kanila habang sila’y naghahalikan. Talaga nga namang ibang-iba ang ugali ni Sam ngayon kumpara dati marahil ay natuto ito sa kanyang mga karanasan. Si Sam lang ang kauna-unahang lalaking umangkin ng kanyang labi.

“Ahh…. Shit” ang ungol ni Sam ng halikan ni Bryan ang kanyang leeg.

Ginanahan tuloy si Sam sa kanyang nararamdaman kaya sinimulan na niyang igiling ang kanyang katawan sa huli. Pilit niyang itinatapat ang kanyang puwitan sa harapan ng kahalikan upang lalo nitong galingan at sarapan ang halik na iginagawad sa kanya.

Puro ungol ang namayani sa bawat sulok ng kanilang sasakyan. Wala silang pakialam kung makita man ng kanilang driver ang kanilang ginagawa. Kinapa ni Sam ang harapan ng kahalikan at ng mapansing matigas na ito ay saka niya kinagat ang labi ng huli at bumitaw sa kanilang halikan. Para namang inagawan ng pagkain ang kanyang kahalikan dahil hinahabol pa nito ang kanyang labi. Napangisi tuloy siya sa tinuran nito.

Habol-habol nila ang kanilang mga hininga. Maya-maya’y tinitigan niya ang lalaki ng mapang-akit sabay kagat sa kanyang labi.

“Shit ka Sam ahh…. Medyo masakit sa puson ang ginawa mo” natawa na lamang si Sam sa sinabi ni Bryan.

“A-ah. . . Mawalang galang ho mga sir, P-pero saan ho ba tayo didiretso?” kapagkuwa’y naitanong ng kanilang driver.

“Idaan mo ko sa Condo Gio, gusto ko na munang magpahinga ngayon.” Ang saad ni Sam. Kita naman niya si Bryan na hindi makatingin sa kanya.

“Masarap ba Bryan?” Ang kanyang tanong na nagpabigla sa huli.

“Sobra-o hin- este Oo, tama. . . Oo ang wild mo nga e hehehe” wika ng lalaki sa kanya.

“So pwede ko na ba siyang gamitin pangganti sa mga taong nanakit sa akin?”

Sa pagkakataon namang iyo’y nakita niya ang seryosong tingin sa kanya ng huli at saka ito nagsalita.

“A-ah eh. . . . Itutuloy mo pa ba talaga ang balak mo?”

“Malamang Bryan, para saan pa’t nagbayad ako ng malaki umayos lamang ang aking itsura at postura.Tingnan na lang natin kung sino ang magwawagi sa pagkakataong ito.”

“Hindi ko nagugustuhan ang ibig mong mangyari Sam.” Kapagkwan ay naiwika nito.

“Ayoko na munang makipagtalo ngayon Bryan, wala ako sa huwisyo dahil pagod ako. Sige na, maiwan na kita paalam! Bukas na lang ulit tayo magkita.” Saad nito paghinto ng sasakyan sa condo na kayang tinutuluyan.

“Sandali!” biglang saad ni Bryan.

“Ano ’yon? May kailangan ka pa ba?”

“Nakipagkita pala ako kanina sa private investigator mo. Ibinigay na nga pala niya sa akin ang mga updates about doon sa mga taong gagantihan mo.”

“O. . . . May I see that first? Sounds interesting!”

“O eto.”

Pagkaabot ng isang folder na naglalaman ng profiles ng mga naging ex ni Sam ay makikita mo sa kanyang mukha ang labis na kasiyahan.

John Dave Castillo

Arthur Joseph Manangan

Ralph Christian Claude

April Joy Mendoza

Daniel Vincent Barros

Paul Terrence Marasigan

Anim na pangalan ng tao ang nakalagay sa bawat folder. Lalong lumaki ang ngiti ni Sam ng makita ang profile ni John Dave Castillo.

“Tingin ko alam ko na ang unang magbabayad ng kasalanan sa akin.” Saad niya sa sariling may kasamang ngisi.

Habang tinitingnan niya ang papel ay hindi niya maiwasang alalahanin ang nakaraan.

[

Flashback

Unang araw noon ni Sam sa pagiging isang kolehiyo. Hindi siya masyadong excited ng araw na iyon sapagkat likas sa kanya ang pagiging mahiyain. Nasa isip niya na naman ang tanong na “Sino na naman kaya ang mangbubully sa akin?” o di rin kaya’y “Makakapag-adjust ba ko sa mga magiging kasama ko?”

Dahil sa labis na pag-iisip ay hindi namalayang may nabangga pala siyang isang kaibigan.

“Ay sorry po” ang agaran niyang saad sa lalaki.

Gulat ang makikita mong ekspresyon sa mukha ni Sam dahil nakita niya ang itsura ng lalaki. Imbes kasi na galit ang makita dito ay nakangiti pa ito.

“Nako wala iyon, ako pa nga ang dapat na humingi ng pasensya kasi hindi ko tinitingnan ang dinadaanan ko. Ako nga pala si Dave, Ikaw? Ano nga pala ang pangalan mo?”

Sa mga oras na iyon ay hindi makapagsalita si Sam dahil unang beses niyang maranasan ang ganitong tagpo. Gwapo na pala ngayon ang unang nagpapakilala. Saad niya sa sarili.

“Ahahaha. . . . Mukhang nawawala ka sa sarili mo ah.” Saad ng lalaking nagngangalang Dave sa kanya.

“Ano yun?” Balik-tanong ni Sam sa kanya.

Lalong napatawa ang lalaki kay Sam dahil sa itinugon nito. Ito ang naging hudyat upang mainis si Sam sa lalaki. May mali ba sa nasabi ko? Wala naman ah. Saad niya sa sarili.

Tumigil ang lalaki sa pagtawa dahil nakita niya din sa wakas ang ekspresyon ni Sam. Naku! Hindi ito maaaring mangyari. Saad ni Dave sa kanyang sarili.

“Sorry sa pagtawa. Tinatanong kasi kita kung ano ang pangalan mo pero hindi ka sumasagot dahil mukhang busy ka sa pagtingin mo sa akin. Hahaha. . . Lalo pa akong natawa noong nakumpirma kong tama ang hinala kong tinutunaw mo ako ng titig mo. Ahaha”

Dahil sa sinabi ni Dave ay namula ang pisngi ni Sam. O my G! Ganoon ba ko kahalata?

“Hindi ikaw ang tinitingnan ko no. . . Sam!”

“Huh? Ano ’yun?” Saad ng lalaki habang nakakunot ang noo nito.

“Tawagin mo ako sa pangalang Sam. . . Sige na maiwan na kita, mukhang naliligaw pa kasi ako sa kwartong papasukan ko eh.”

“E di sumama ka na sa akin. Kabisado ko naman na ang unibersidad na ito.”

“Ayoko nga!”

“Bakit naman?”

“Eh sa ayoko eh.” Saad ni Sam sabay lakad ng mabilis upang makatakas sa lalaki.

Hindi naman siya nagwagi dahil agad niyang naramdaman ang akbay sa kanya ng lalaki.

Hinablot nito ang papel na naglalaman ng mga schedule niya sa buong semester.

“Akin na nga iyan!”

“Ayoko nga”

“Akin na sabi eh.”

“Alam ko na kung saan ang room mo, oh iyo na ’yan. Hindi ko na kailangan ’yan.”

At sinamahan nga siya ng lalaki papunta sa kanyang patutunguhang silid. Lihim naman siyang kinilig dahil sa ginawa sa kanya ng lalaki.

.

.

.

.

.

End of Flashback

]

“Bakit ka ngumingiti-ngiti dyan Sam?” takang tanong ni Bryan sa kanya.

Agad nag-iba ang ekspresyon ng mukha ng lalaki. Napalitan bigla ito ng galit dahil sa mga naalala niyang masasamang nangyari sa kanya.

“Aalis na ako. Paalam.” Saad niya habang binubuksan ang pinto sa sasakyan.

“Huwag muna.” Pagpigil sa kanya ni Bryan.

“Pagod na ako Bry, bukas na lang please?” pagsusumamo niya sa lalaki.

“S-sige paalam.” Ang sabi ni Bryan sa kanya sa pakita ng pilit na ngiti at dahan-dahan siyang hinalikan sa pisngi.

Paglabas niya sa kanyang sasakyan dumiretso siya sa kanyang tinutuluyan at nagbihis pagkatapos ay dumiretso siya sa kanyang kama habang hawak-hawak niya ang folder na kanyang tiningnan kanina. Binuksan niya uli ito at inisa-isa ulit ang mga pangalan ng mga taong naroroon sa folder. Makikita mo ngayon sa kanyang mukha ang matinding galit at siya’y bumuntong hininga sabay sabi sa sarili:

“HUMANDA KAYONG LAHAT SA PAGBABALIK KO. MAGPAKASAYA-SAYA NA KAYO NGAYON DAHIL KAPAG NAGSIMULA NA AKO, HINDI NA KAYO PUPUWEDENG UMURONG PA.”

Itutuloy…..

Chapter 2: Ala-ala

Part 1: Unang Araw

[

Flashback

PAGDATING ni Sam sa kanyang klase ay naramdaman na naman niya ang mga mata ng tao sa kanya. Masyado pang maaga upang magsimula ang kanyang kalbaryo. Tila bumabagal ang oras para sa kanya. Pakiwari niya’y ang mga mata ng madla ay sa kanya nakatingin. Ang mga tinig ng kanyang mga kamag-aral ay nakabibingi sa kanyang tainga na para bang kaunting ingay na lang ay dudugo na ang mga ito. Tingin niya kasi ay siya ang pinag-uusapan ng mga ito. Nakikita niya ang iba na nagtatawanan, nagbubulungan, at pinagmamasdan ang kanyang presensya mula ulo hanggang talampakan.

Bigla na lamang may umalalay sa kanyang lalaki na hindi niya alam kung sino.

Nakita niya na inaalalayan siya nito papunta sa isang sulok kung saan may bakanteng upuan.

Habang siya’y inaalalayan ay tila bumabagal ang oras dahil ultimo kanilang paggalaw ay unti-unti rin. Maya-maya ay naramdaman na lamang niya na nakaupo na siya sa upuan at tiningnan siyang mabuti ng lalaki at tinapik-tapik ang kanyang mga pisngi.

“Hey dude! Okay ka lang ba?”

Hindi siya makasagot sa lalaki hanggang sa unti-unti siyang binabalot ng kadiliman ngunit biglang nawala ang dilim ng siya’y makalanghap ng hangin mula sa pagpaypay sa kanya ng kanyang mga kaklase.

“Lumayo ho muna kayo sa kanya kung pupuwede upang makalanghap siya ng hangin. Salamat po.” Ang narinig niyang tinig ng isang babae.

“Okay ka na ba Sam?” Tanong sa kanya ng lalaking kanina lamang ay umalalay sa kanya. Unti-unti niyang inaanalisa ang imahe ng lalaki sa kanyang harapan hanggang sa makumpirma niyang kilala niya ito.

“Dave?” Kapagkuwa’y tanong niya.

“Bakit? Ano okay ka lang ba?” Tanong sa kanya nito ng makumpirma ang kanyang presensya.

“M-medyo. P-pasensya ka na k-kung nakaabala ako ah. Hindi kasi ako sanay sa matataong lugar dahil sa may trauma akong naranasan mula roon.”

“Bully? Ako nga pala si Eunice, kaschoolmate mo nung third year ka.” Sabi naman ng babae sa kanyang tabi.

“Sam ang itawag mo sakin. Ha? Ani ulit iyong tanong mo?”

“Diba binubully ka noon sa harapan ng tao? Beh, hindi na uso dito iyon oy!”

“P-pasensya na talaga kayo ahh.. Sige umalis na kayo, hanap na kayp ng upuan niyo.”

“Hindi ako aalis sa tabi mo, Sam.” Sabi ni Dave.

“Bakit naman aber?” Tanong ni Eunice.

“Dahil baka kung ano na naman ang mangyari kay Sam. Ayokong malagay siya sa alanganin.” Matatag na saad nito.

Namula na naman tuloy ang kanyang pisngi sa mga narinig. Masyado ba siyang malisyoso dahil sa mga naranasan niya mula rito kanina? ‘Ganito ba talaga ang ugali nito? Hay, total package naman niya kung ganoon. Marami na siguro iyong napaiyak na babae.’ Saad niya sa kanyang sarili.

“Hay nako, basta bebe Sam, ’pag may kailangan ka, tawagin mo name ko mamaya ah, okay ba iyon?”

“Ikaw, bakit mo naman ako binabantayan at inaalagaan?

“Dahil mahal kita.” Saad nito sa kanya kung kaya’t nanlaki ang mata nila pareho ni Dave sa mga narinig.

“Charot lang! Pinababantayan ka ng bestfriend mo sakin eh.”

“Bakit? Kaanu-ano mo ba siya?”

“Kasintahan!” Agad na sagot nito.

“Ahh. . . Kaya naman pala eh. . . Sige maupo ka na sa upuan mo at baka nariyan na ang magiging propesor natin”

At ganoon nga ang nangyari. Pumunta na si Eunice sa kanyang puwesto at gaya ng sinabi Dave ay umupo ito sa kanyang tabi. Isang nagtatanong na tingin ang kanyang iniabot kay Dave.

“Bakit?” Ang tanong ni Dave sa kanya.

Ang kanyang medyo singkit na mata ay lalong naningkit ng nagtanong sa kanya ang lalaki.

“Anong bakit?”

“Hey! Bakit ba parang lutang ka lagi?”

“Loko ka ah!” Sabi niya na nakapagbigay ng ngiti kay Dave.

“Bakit ba kasi nandito ka sa classroom na ’to? Hindi ba’t kanina ay inihatid mo ko dito dahil sabi mo malapit lang ang room ninyo?”

“Oo nga. Pero hindi ka nagtanong kung saan ang room ko?” Nangingiti nitong tugon sa kanya.

“Arrrgh! Walanghiya ka rin eh noh?”

“What do you mean by those words?”

“Freak!”

“Atleast cute, handsome and attractive”

“Attractive? In what angle, mister?

“At 245 degrees hahaha”

“Iniinis mo ba ako?”

“Hindi po.”

“Eh kung hindi, ano ginagawa mo?”

“Pinapakomportable lang kita sa room na ito para hindi na maulit yung nangyari kanina.” Natigilan siya sa kanyang narinig mula sa lalaking ito.

“See? Medyo nagiging comfortable ka na sa bago mong environment. Medyo kulang ka lang kasi sa self-confidence kaya ka rin nabubully dati, tama ba ako?”

“Opo.”

“Huwag ka ngang mangupo sa ’kin. Magsingtanda lang naman tayo eh.”

“Oo na, oo na.”

“Wala ka na bang sasabihin?” Sabi nito na naglungkot-lungkutan ang mukha.

“Bakit mayroon ba dapat?”

“Oo naman!”

“Eh ano ba dapat kong sabihin?” Nangingiti niyang wika.

Krrriiiing!

“Okay, goodmorning Class! I am Miss Rizza Mae Asuncion, your Physics 1 professor. Kindly introduce yourselves first, before we proceed to our quiz for today.”

Nagulantang naman ang buong klase sa kanilang narinig. Grabe nga naman, first day pa lamang ay may quiz na agad sa kanila. Masyado naman yatang nakakabigla iyon sa utak.

===============================

Natapos ang kanilang pagpapakilala at ang kanilang unang quiz sa subject na iyon. Kakatwang isipin na siya ang bukod tanging nakaperfect sa kanilang quiz at ang bukod tanging nagpabilib sa kanilang guro, kung kaya’y agad siyang sinabihan ng prof nila na magreport siya sa kanilang klase sa susunod na meeting. Lalo siyang natawa ng makita ang nakasambakol na pagmumukha ng dalawa. Paano ba naman e ang dalawang ito ang nakakuha ng pinakamababang puntos sa quiz. Kasabay pa nila tuloy magreport si Sam sa susunod na meeting.

Natapos din sa wakas ang kanilang unang araw na punung-puno ng pagpapakilala. Sabay-sabay na silang naglakad patungong labasan.

“Saaaaaaaaam” pagtawag sa kanya ni Eunice.

“Ano yun?” Nangingiti niyang wika.

“Peram naman ako utak mo kahit sandali lang ohh. . . . Tsanggala ka naman ihh, ang dali ata sa iyo nung quiz kanina eh.”

“Hahaha chamba lang ’yun noh.”

“Fuck that dude! Ang swerte mo naman kung ganoon!”

“Well, ganun talaga ang buhay.”

“Okay lang naman kung kunin mo utak ni Sam, Eunice.”

“Aaaaaaaaay! May basbas na ni Papa Dave. . . . Yiiie naman. . . Siya nga pala Papa Dave, bakit ka naman pumayag? Ehh ang baba din nga ng score mo, dapat share tayo wahaha.”

“Grabe di ako ganung kabobo tulad mo no. . . Iyo na lang ’yang utak ni Sam basta ireserve mo sa akin puso niya ah.”

“Yiiiee… Kilig kepkep ako beh!!”

“Huy, bunganga mo, Eunice!”

“Joke lang, ito naman. . . O halika na beh, sakay na tayo tama na ang landi. . . Bye na Papa Dave!”

“Sige paalam, ingat kayo ahh.”

Pagkasakay nila ay nagkilitian naman sila ni Eunice marahil ay pareho silang kinilig sa mga banat ni Dave kay Sam.

“Oyy, inihabilin ka sa akin ng bestfriend mo, Sam, alagaan mo studies mp sabi niya at bawal muna landi, gaga ka.”

“Yeaah, alam ko naman mga priorities ko no.”

“O siya, siya sige, nako. . . Ingatan mo daw iyang scholarship mo ahh. . . Pero kung mawala man iyan, just call my name and. . .”

“I’ll be there?” Tanong ni Sam.

“No. Kaloka ka ah! Mayaman kaya ang family ko beh, hahahaha.”

“Talaga? Wow! Eh bakit ka naman sumasakay pa sa jeep kung richkid ka?”

“Syempre girl kailangan natin minsang magkungwari upang makuha natin ang mga gusto natin hahaha.”

“Ang lalim naman noon Eunice, baka malunod na ako.”

“Hay nako, malalaman mo din ’yan sa tamang panahon. O sya baba na ako ah, bye!!!”

“Paalam din.”

At dito nagtapos ang unang araw niya sa kanyang pag-aaral bilang isang college student.

Itutuloy. . . .

THE FALLBACK 2015 Isinulat ni JM Perez (Celestino Fabian) Chapter 2: Ala-ala Part 2: Sakit

LUMIPAS ang ilang buwan sa buhay ni Sam. Nakapagreport sila, naging matatag ang pagkakaibigan nilang tatlo at siyempre, nandyan ang panunuyo sa kanya ni Dave.

Ilang linggo din ang lumipas simula ng maghayag si Dave ng kanyang pagtatangi kay Sam. Bagay na ayaw pang maranasan ni Sam dahil siya’y nagfofocus sa kanyang pag-aaral. Ni hindi niya alam na matagal na rin pala siya gusto ni Dave simula pa lamang noong magkrus ang landas nila.

Sinabi rin naman niya kay Dave na pag-aaral ang kanyang priority ngayon sapagkat gusto niyang mamaintain ang kanyang scholarship at siyempre makapagtapos na rin ng pag-aaral sa isang magandang unibersidad gaya nito. Pangarap niya kasi balang-araw na maging mayaman upang maiahon niya ang pamilya sa hirap.

Ngayon ang nakatakdang araw para sagutin ni Sam si Dave. Sa mga nakaraang linggo ay hindi siya nito tinigilan para makuha nito ang kanyang matamis na oo. Sabihin na ng iba na feeling babae siya, pero ano nga ba ang pakialam nila? Hindi naman nila buhay ang kanyang buhay para sila ang kumontrol sa kanyang ikikilos.

Araw-araw siyang itinetext ni Dave. Sinsendan ng mga love quotes, pick up lines, oras-oras ay minomonitor siya nito kung ano ang kanyang ginagawa, kung kumain ba siya, at kung anu-ano pang mga bagay na kahit walang importansya ay mahalaga para sa kanya. Hindi rin nagmimintis si Dave na bigyan siya ng White Rose araw-araw na kung saan kapag pinagsama-sama mo ay makakabuo na siya ng isang bouquet ng bulaklak.

Isa lang din naman ang pinaka-pinagkakatiwalaan niya pagdating sa kanyang buhay pag-ibig, at iyon ay si Eunice. Si Eunice na girlfriend ng kanyang matalik na kaibigang si Bryan na kasalukuyang nag-aaral sa states marahil ay isa naman talaga din itong amerikano. Si Eunice na baliw na baliw sa kanyang kaibigan kung kaya’y naging close na rin sila sa isa’t isa. Sa lahat ng mga babaeng naging karelasyon ni Bryan ay ito na ata ang pinakamaganda at pinakamabait na nakilala niya. Hindi pwedeng mayaman lang ang masabi mo sa kanya dahil taglay niya ang halos lahat ng katangian ng babaeng hinahanap ng mga kalalakihan. Ngunit sa ibang banda ay isa rin itong talakera dahil sa napakadaldal nitong kausap. Iyon lamang siguro ang bagay na maaari mong ipintas sa kanya. Sa sobrang gaan nga ng kanyang pakiramdam ay ginawa niya pa itong parang kapatid. Ate at kuya ang tawagan nila sa isa’t-isa marahil ay pareho lamang silang nag-iisang anak sa kanilang bawat pamilya. Napunan nilang pareho ang pagkakakulang nila sa pagkakaroon ng kapatid na tanging sila lamang ang nakagawa ng solusyon kung paano ito malulutasan.

Nasa MOA sila noong mga oras na iyon. Plinano talaga nila na sila ay magpipinic sa araw na ito para makapagrelax dahil na rin sa stress na inabot ni Sam sa pag-aaral.

“Kuya, tae ka ah. . .”

“Alam mo ikaw na bruhita ka hindi na mabawalan iyang bibig mo.”

“Eto naman kuya sorry naman oh. . .”

“Sorry ka diyan. . . Keyaman-yaman mong tao, iyang bunganga mo ang nagpapababa sa class mo eh.”

“Eh. . . Kuya, hindi na natin maiiwasan iyan hahaha. . . Alam mo naman siguro na hindi ako nagpublic mula elementary hanggang high school dahil hindi naman ako maclass na tao.”

“Iyon na nga Ate eh. . . Dapat magpakadalagang Filipina ka para magkaroon ng kakumpitensya si Bryan hahahaha.”

“Gaga ka kuya. . . Edi lalong dumami ang kanyang mga karibal kung magpapadalagang filipina ako.”

“Kung sa bagay nga ano? Ano kaya ang nahanap nila sa iyo?”

“Hindi ko nga alam kuya eh. . . Anyways, nakausap mo na ba si Papa Dave?”

“Ang tagal nga eh. . . May sasabihin pa naman sana ako ngayon.”

“OHHHHHH EMMM DYIIII!!!! Sasagutin mo na siya???”

Tanging ngiti at tango lamang ang naisagot ni Sam sa kanya. Kasabay ng pagsesenyas na tumahimik na lamang ito ngunit dahil sa pasaway ito ay sumigaw pa rin ito ng. . .

“SASAGUTIN NA NI KUYA SI PAPA DAVE WAAAAAAAAAH!!!”

Sa pagkakataong iyon ay nagsipagtinginan naman ang madla sa kanila. Ang iba ay nagulat sa narinig, ang iba nama’y mukhang naasiwa ang pagmumukha, ang ibang magulang naman ay biglang kinausap ang kanilang mga anak. Waring sinasabing “Anak wala iyong narinig mo ha, masama iyon. Huwag mo silang tularan.”, ang iba naman ay parang nangingiti sa oa na reaksyon ni Eunice at marahil ay kinikilig din sila.

“Totoo ba iyong narinig ko Sam?”

Tanong ng isang lalaki mula sa kanyang likuran. Napaangat ng tingin si Eunice na mula sa masayahing mukha ay unti-unti itong nagbago hanggang sa maging mukha itong batang natatakot at sa ilang sandali ay maaari itong maihi sa kanyang salawal.

Sa kabilang banda ay parang nanigas ang katawan ni Sam sa narinig. Para siyang bigalng sinapian ng multo na hindi na makagalaw sa pagkakataong ito. Bigla siyang pinagpawisan sa narinig at bigla rin niyang narinig ang bilis ng tibok ng kanyang puso. Waring tinutukoy na si Dave ang kanyang pinakamamahal sa lahat. Sa buong buhay niya kasi ay ngayon lamang niya naranasan ang ganito. Ang pahalagahan siya ng taong katulad ng pagpapahalaga sa kanya ng kanyang mga magulang at ng kanyang kaibigang si Bryan. Sa lahat din kasi ng mga nakilala niya ay dito lamang niya naramdaman ang kahulugan ng pag-ibig. Kumbaga, dito niya natuklasan na si Dave ang kanyang first love.

Sa ikalawang pagkakataon ay agad nagsalita ang lalaki.

“Sam. . . Pansinin mo naman ako oh. . . Totoo ba iyong sinabi ni Eunice?”

Bigla niyang naalala ang sinabi ni Eunice. ‘Gaga kasi eh. Ang ingay-ingay nitong babaeng ito!!! Humanda talaga ito sa akin mamaya.’ Ang sabi niya sa sarili. Balak niya kasing humanap na muna ng tiyempo bago niya sabihin dito ang kanyang sagot pero dahil na rin sa bunganga ng kanyang ‘kapatid’ ay bigla siyang na-corner.

“Naginig mo naman na sa kapatid ko eh. . . Siya na lang ang syotain mo.” Kungwari’y malungkot niyang saad.

“Kuya. . . Sorry na.”

“Lagi ka namang ganyan eh.”

“Eh sa lagi mo namang hindi sinasadya eh. Oo na Dave narinig mo naman eh. . Joke lang yun Eunice, sobra naman kasi kakatihan ng dila mo eh.”

“Pasensya na talaga.”

“Totoo Sam? Sinasagot mo na ako? Wooooooooh.” Ang nagwawala sa saya na saad ni Dave.

End of flashback

]

Doon natapos ang kanyang panaginip. ‘Parang kahapon lang nangyari ang lahat?’ Saad niya sa sarili. Doon din nagsimula ang kanyang kalbaryo kaya kung saan-saan siya napunta at ngayon ngang napunta siya bigla sa karangyaan ay nagagalak na rin siya sa kabila ng hirap na tinamasa niya.

Paano nga ba nagtapos ang istorya nila Dave? Sa kanyang pagkakatanda ay natapos ito bago ang kanilang final exam sa ikalawang semester.

Naging masaya naman ang kanyang pakikipagrelasyon kay Dave. Sobrang sweet nila sa isa’t-isa. Ang hindi niya lamang malaman ay kung bakit kailangan pa siyang lokohin ng dalawang taong nahing mahalaga para sa kanya? Ang isa ay tinuring niya na malapit na kaibigan at ang isa naman ay itinuring niyang kapamilya. Si Eunice. Si Eunice na mang-aagaw. Si Eunice na itinuting niyang kapatid ang siyang umagaw kay Dave mula sa kanya. At si Dave na walang konsiderasyon. Ni hindi lamang nito kinonsidera ang kanyang pag-aaral. Si Dave na sarili lamang ang iniisip. Si Dave na masyadong madaling matukso.

[

Flashback

Matapos ang ilang linggo na naging magsyota sila ni Dave ay ibinalita ni Eunice kay Sam na hindi na sila ng kanyang kaibigan. Masyadong naging malungkutin ang kanyang ‘Ate’. Naging madalang ito sa kanilang magkasintahan. Ito namang si Dave ay mas lalong naging sweet sa kanya. Madalas niya rin itong sinasabihan na icomfort si Eunice dahil kawawa naman ito.

Sinabihan siya nito noong nakaraang biyernes na mag-iinuman silang dalawa. Dahil sa maraming ginagawa si Sam ay pumayag siya para na rin makapagconcentrate siya sa kanyang ginagawa para maisalba pa rin ang kanyang scholarship na muntik ng mawala dahil sa madalas niyang sinasamahan si Dave.

Kinabukasan ay nagtaka siya ng hindi pumasok ang dalawa. Hindi siya nakaramdam ng kakaiba noong mga panahon na iyon marahil nga ay pursigido siya na matulungan ang kanyang pamilya. Dahil sa hindi niya kasama ang dalawa ay iginugol niya ang mga natitirang oras para makapag-aral siya at mapaghandaan ang nalalapit na final examination nila.

“Nasaan na kaya sina Dave? Ni isang text, wala, nakakapanibago.”

=======================================

Natapos ang kanilang pagsusulit ng matiwasay. Hindi pa rin nagpapakita sa kanya si Dave. Pagkapasok niya sa kanilang cafeteria ay nadatnan niya si Dave na may ibang barkadang kasama. Pinuntahan niya ito at kinausap.

“Dave.” Pagtawag niya ng pansin dito. Naghintay siya ng ilang minuto ngunit hindi siya nito pinansin kahit na alam niyang narinig siya nito.

Ilang beses niya ito tinawag sa pangalan hanggang sa lumabas ang kasama nito pati na rin siya upang harangin sana si Dave. Nagawa naman niya ang misyon nito at nakausap niya ito.

“Bakit ngayon ka lang pumasok?” Tanong niya dito.

“Pakialam mo ba?” Balik tanong nito sa kanya na nakapagpatameme sa kanya. Ngayon lamang siya nito pinagsabihan ng ganitong klaseng mga salita.

“Ano bang nangyayari sa’yo Dave? Ano bang problema natin?”

“Natin? Walang natin!”

“Ano? Merong natin Dave dahil boyfriend ki—”

“Boyfriend?” Sabi nito kasabay ng pagngisi. “Okay ka rin ano? Hindi naging tayo alam mo ba iyon?

“Ano? Ano bang problema Dave at nang ––”

“Walang problema Sam. Nagawa ko na ang trabaho ko na syotain kita. Pero anong ginawa mo? Hindi mo naman ginampanan ng maayos yung role mo eh. Mas pinipili mo pa iyang pag-aaral mo kaysa akin.”

Dahil sa narinig ay biglang nag-init ang kanyang tainga upang masampal niya ito ng malakas.

“Walanghiya ka pala eh! Diba bago kita sagutin sinabi ko sa’yo na studies ang priority ko? Bakit hindi mo ko mabigyan ng konsiderasyon? Kung ayaw mo na sa akin, sana sinabi mo ng maaga para hindi ako nagmukhang tanga nitong nakaraang mga araw. Sige kung ayaw mo. Edi wala na tayo dahil nga tulad ng sinabi mo, walang tayo.” Nakukuhang saad niya sabay takbo ng mabilis upang makaalis siya sa harapan nito.

End of flashback

]

Ok na sana sa kanya ang nangyari sa kanila ni Dave ngunit naalala niya na naman ang isang eksena na kusang pumasok sa kanyang isip.

[

Flashback

Pauwi na sana si Sam noon sa kanilang bahay dahil sa nagmamadali na rin siya lalo na’t semana santa na noong linggong iyon.

Habang siya’y naglalakad papuntang sakayan ay nakita niya ang kanyang Ate na matagal ng nawala sa hindi malamang dahilan ngunit agad iyong nabigyan ng kasagutan ng mapagkuro niya kung sino ang kasama nito. Ang kanyang ex-boyfriend na si Dave.

Biglang nagdilim ang kanyang paningin ng makita ang presensya ng dalawa dahilan upang makagawa siya ng eskandalo.

Pinagsasabunot niya si Eunice at sa kanyang pagkagulat ay itinulak siya ni Dave at pinaulanan ng suntok. Ni hindi siya makalaban ’pagkat mas malaki ang kanyang kalaban. Inawat lamang sila ng mga taong nakikiusosyo doon sa daan.

“Mga gago kayong dalawa! Matapos ko kayong pagkatiwalaan at pahalagahan, iyan lang ang igaganti ninyo sa akin? Sinasabi ko na nga ba eh may nangyayari sa inyo na hindi ko malaman kung kailan eh. Mga Tang-ina kayo! Manloloko! Putang-ina niyo! Kailan niyo pa ako pinaglihiman ah?”

“May nangyari sa amin kuya noong uminom kam––”

“Tang-ina mong babae ka! Haliparot ka! Kaya ka hiniwalayan ni Bryan dahil malandi ka! Dapat pala hindi ko kayo pinayagan nung araw na iyon! Kung hindi lang kita mahal Eunice. . . Baka sana napatay kita! Pero ok na rin siguro ang nangyari dahil babalik din sa inyo ang lahat ng ginawa ninyo! Magbabayad kayo! Itaga niyo iyan sa bato! Bitawan niyo ko!” Sabi pa niya at pumiglas siya sa mga nakahawak sa kanya at inayos niya ang sarili niya upang makauwi ng maayos at hindi maintriga ng kanyang mahal na ina.

End of flashback

]

Bumigat na naman ang dibdib ni Sam sa mga oras na ito. Lalo siyang nagalit nang biglang pumasok sa kanyang isipan ang eksenang iyon. Eksena kung saan ay hindi niya alam na magagawa niya pala iyon noon.

Bumangon na siya sa kanyang kama. Naghanda at nagbihis, lumabas ng condo unit at nagsabi sa sariling

“IT’S PAYBACK TIME BITCHES!”

Itutuloy. . . .

Chapter 2: Ala-ala

Part 2: Sakit

LUMIPAS ang ilang buwan sa buhay ni Sam. Nakapagreport sila, naging matatag ang pagkakaibigan nilang tatlo at siyempre, nandyan ang panunuyo sa kanya ni Dave.

Ilang linggo din ang lumipas simula ng maghayag si Dave ng kanyang pagtatangi kay Sam. Bagay na ayaw pang maranasan ni Sam dahil siya’y nagfofocus sa kanyang pag-aaral. Ni hindi niya alam na matagal na rin pala siya gusto ni Dave simula pa lamang noong magkrus ang landas nila.

Sinabi rin naman niya kay Dave na pag-aaral ang kanyang priority ngayon sapagkat gusto niyang mamaintain ang kanyang scholarship at siyempre makapagtapos na rin ng pag-aaral sa isang magandang unibersidad gaya nito. Pangarap niya kasi balang-araw na maging mayaman upang maiahon niya ang pamilya sa hirap.

Ngayon ang nakatakdang araw para sagutin ni Sam si Dave. Sa mga nakaraang linggo ay hindi siya nito tinigilan para makuha nito ang kanyang matamis na oo. Sabihin na ng iba na feeling babae siya, pero ano nga ba ang pakialam nila? Hindi naman nila buhay ang kanyang buhay para sila ang kumontrol sa kanyang ikikilos.

Araw-araw siyang itinetext ni Dave. Sinsendan ng mga love quotes, pick up lines, oras-oras ay minomonitor siya nito kung ano ang kanyang ginagawa, kung kumain ba siya, at kung anu-ano pang mga bagay na kahit walang importansya ay mahalaga para sa kanya. Hindi rin nagmimintis si Dave na bigyan siya ng White Rose araw-araw na kung saan kapag pinagsama-sama mo ay makakabuo na siya ng isang bouquet ng bulaklak.

Isa lang din naman ang pinaka-pinagkakatiwalaan niya pagdating sa kanyang buhay pag-ibig, at iyon ay si Eunice. Si Eunice na girlfriend ng kanyang matalik na kaibigang si Bryan na kasalukuyang nag-aaral sa states marahil ay isa naman talaga din itong amerikano. Si Eunice na baliw na baliw sa kanyang kaibigan kung kaya’y naging close na rin sila sa isa’t isa. Sa lahat ng mga babaeng naging karelasyon ni Bryan ay ito na ata ang pinakamaganda at pinakamabait na nakilala niya. Hindi pwedeng mayaman lang ang masabi mo sa kanya dahil taglay niya ang halos lahat ng katangian ng babaeng hinahanap ng mga kalalakihan. Ngunit sa ibang banda ay isa rin itong talakera dahil sa napakadaldal nitong kausap. Iyon lamang siguro ang bagay na maaari mong ipintas sa kanya. Sa sobrang gaan nga ng kanyang pakiramdam ay ginawa niya pa itong parang kapatid. Ate at kuya ang tawagan nila sa isa’t-isa marahil ay pareho lamang silang nag-iisang anak sa kanilang bawat pamilya. Napunan nilang pareho ang pagkakakulang nila sa pagkakaroon ng kapatid na tanging sila lamang ang nakagawa ng solusyon kung paano ito malulutasan.

Nasa MOA sila noong mga oras na iyon. Plinano talaga nila na sila ay magpipinic sa araw na ito para makapagrelax dahil na rin sa stress na inabot ni Sam sa pag-aaral.

“Kuya, tae ka ah. . .”

“Alam mo ikaw na bruhita ka hindi na mabawalan iyang bibig mo.”

“Eto naman kuya sorry naman oh. . .”

“Sorry ka diyan. . . Keyaman-yaman mong tao, iyang bunganga mo ang nagpapababa sa class mo eh.”

“Eh. . . Kuya, hindi na natin maiiwasan iyan hahaha. . . Alam mo naman siguro na hindi ako nagpublic mula elementary hanggang high school dahil hindi naman ako maclass na tao.”

“Iyon na nga Ate eh. . . Dapat magpakadalagang Filipina ka para magkaroon ng kakumpitensya si Bryan hahahaha.”

“Gaga ka kuya. . . Edi lalong dumami ang kanyang mga karibal kung magpapadalagang filipina ako.”

“Kung sa bagay nga ano? Ano kaya ang nahanap nila sa iyo?”

“Hindi ko nga alam kuya eh. . . Anyways, nakausap mo na ba si Papa Dave?”

“Ang tagal nga eh. . . May sasabihin pa naman sana ako ngayon.”

“OHHHHHH EMMM DYIIII!!!! Sasagutin mo na siya???”

Tanging ngiti at tango lamang ang naisagot ni Sam sa kanya. Kasabay ng pagsesenyas na tumahimik na lamang ito ngunit dahil sa pasaway ito ay sumigaw pa rin ito ng. . .

“SASAGUTIN NA NI KUYA SI PAPA DAVE WAAAAAAAAAH!!!”

Sa pagkakataong iyon ay nagsipagtinginan naman ang madla sa kanila. Ang iba ay nagulat sa narinig, ang iba nama’y mukhang naasiwa ang pagmumukha, ang ibang magulang naman ay biglang kinausap ang kanilang mga anak. Waring sinasabing “Anak wala iyong narinig mo ha, masama iyon. Huwag mo silang tularan.”, ang iba naman ay parang nangingiti sa oa na reaksyon ni Eunice at marahil ay kinikilig din sila.

“Totoo ba iyong narinig ko Sam?”

Tanong ng isang lalaki mula sa kanyang likuran. Napaangat ng tingin si Eunice na mula sa masayahing mukha ay unti-unti itong nagbago hanggang sa maging mukha itong batang natatakot at sa ilang sandali ay maaari itong maihi sa kanyang salawal.

Sa kabilang banda ay parang nanigas ang katawan ni Sam sa narinig. Para siyang bigalng sinapian ng multo na hindi na makagalaw sa pagkakataong ito. Bigla siyang pinagpawisan sa narinig at bigla rin niyang narinig ang bilis ng tibok ng kanyang puso. Waring tinutukoy na si Dave ang kanyang pinakamamahal sa lahat. Sa buong buhay niya kasi ay ngayon lamang niya naranasan ang ganito. Ang pahalagahan siya ng taong katulad ng pagpapahalaga sa kanya ng kanyang mga magulang at ng kanyang kaibigang si Bryan. Sa lahat din kasi ng mga nakilala niya ay dito lamang niya naramdaman ang kahulugan ng pag-ibig. Kumbaga, dito niya natuklasan na si Dave ang kanyang first love.

Sa ikalawang pagkakataon ay agad nagsalita ang lalaki.

“Sam. . . Pansinin mo naman ako oh. . . Totoo ba iyong sinabi ni Eunice?”

Bigla niyang naalala ang sinabi ni Eunice. ‘Gaga kasi eh. Ang ingay-ingay nitong babaeng ito!!! Humanda talaga ito sa akin mamaya.’ Ang sabi niya sa sarili. Balak niya kasing humanap na muna ng tiyempo bago niya sabihin dito ang kanyang sagot pero dahil na rin sa bunganga ng kanyang ‘kapatid’ ay bigla siyang na-corner.

“Naginig mo naman na sa kapatid ko eh. . . Siya na lang ang syotain mo.” Kungwari’y malungkot niyang saad.

“Kuya. . . Sorry na.”

“Lagi ka namang ganyan eh.”

“Eh sa lagi mo namang hindi sinasadya eh. Oo na Dave narinig mo naman eh. . Joke lang yun Eunice, sobra naman kasi kakatihan ng dila mo eh.”

“Pasensya na talaga.”

“Totoo Sam? Sinasagot mo na ako? Wooooooooh.” Ang nagwawala sa saya na saad ni Dave.

End of flashback

]

Doon natapos ang kanyang panaginip. ‘Parang kahapon lang nangyari ang lahat?’ Saad niya sa sarili. Doon din nagsimula ang kanyang kalbaryo kaya kung saan-saan siya napunta at ngayon ngang napunta siya bigla sa karangyaan ay nagagalak na rin siya sa kabila ng hirap na tinamasa niya.

Paano nga ba nagtapos ang istorya nila Dave? Sa kanyang pagkakatanda ay natapos ito bago ang kanilang final exam sa ikalawang semester.

Naging masaya naman ang kanyang pakikipagrelasyon kay Dave. Sobrang sweet nila sa isa’t-isa. Ang hindi niya lamang malaman ay kung bakit kailangan pa siyang lokohin ng dalawang taong nahing mahalaga para sa kanya? Ang isa ay tinuring niya na malapit na kaibigan at ang isa naman ay itinuring niyang kapamilya. Si Eunice. Si Eunice na mang-aagaw. Si Eunice na itinuting niyang kapatid ang siyang umagaw kay Dave mula sa kanya. At si Dave na walang konsiderasyon. Ni hindi lamang nito kinonsidera ang kanyang pag-aaral. Si Dave na sarili lamang ang iniisip. Si Dave na masyadong madaling matukso.

[

Flashback

Matapos ang ilang linggo na naging magsyota sila ni Dave ay ibinalita ni Eunice kay Sam na hindi na sila ng kanyang kaibigan. Masyadong naging malungkutin ang kanyang ‘Ate’. Naging madalang ito sa kanilang magkasintahan. Ito namang si Dave ay mas lalong naging sweet sa kanya. Madalas niya rin itong sinasabihan na icomfort si Eunice dahil kawawa naman ito.

Sinabihan siya nito noong nakaraang biyernes na mag-iinuman silang dalawa. Dahil sa maraming ginagawa si Sam ay pumayag siya para na rin makapagconcentrate siya sa kanyang ginagawa para maisalba pa rin ang kanyang scholarship na muntik ng mawala dahil sa madalas niyang sinasamahan si Dave.

Kinabukasan ay nagtaka siya ng hindi pumasok ang dalawa. Hindi siya nakaramdam ng kakaiba noong mga panahon na iyon marahil nga ay pursigido siya na matulungan ang kanyang pamilya. Dahil sa hindi niya kasama ang dalawa ay iginugol niya ang mga natitirang oras para makapag-aral siya at mapaghandaan ang nalalapit na final examination nila.

“Nasaan na kaya sina Dave? Ni isang text, wala, nakakapanibago.”

=======================================

Natapos ang kanilang pagsusulit ng matiwasay. Hindi pa rin nagpapakita sa kanya si Dave. Pagkapasok niya sa kanilang cafeteria ay nadatnan niya si Dave na may ibang barkadang kasama. Pinuntahan niya ito at kinausap.

“Dave.” Pagtawag niya ng pansin dito. Naghintay siya ng ilang minuto ngunit hindi siya nito pinansin kahit na alam niyang narinig siya nito.

Ilang beses niya ito tinawag sa pangalan hanggang sa lumabas ang kasama nito pati na rin siya upang harangin sana si Dave. Nagawa naman niya ang misyon nito at nakausap niya ito.

“Bakit ngayon ka lang pumasok?” Tanong niya dito.

“Pakialam mo ba?” Balik tanong nito sa kanya na nakapagpatameme sa kanya. Ngayon lamang siya nito pinagsabihan ng ganitong klaseng mga salita.

“Ano bang nangyayari sa’yo Dave? Ano bang problema natin?”

“Natin? Walang natin!”

“Ano? Merong natin Dave dahil boyfriend ki—”

“Boyfriend?” Sabi nito kasabay ng pagngisi. “Okay ka rin ano? Hindi naging tayo alam mo ba iyon?

“Ano? Ano bang problema Dave at nang ––”

“Walang problema Sam. Nagawa ko na ang trabaho ko na syotain kita. Pero anong ginawa mo? Hindi mo naman ginampanan ng maayos yung role mo eh. Mas pinipili mo pa iyang pag-aaral mo kaysa akin.”

Dahil sa narinig ay biglang nag-init ang kanyang tainga upang masampal niya ito ng malakas.

“Walanghiya ka pala eh! Diba bago kita sagutin sinabi ko sa’yo na studies ang priority ko? Bakit hindi mo ko mabigyan ng konsiderasyon? Kung ayaw mo na sa akin, sana sinabi mo ng maaga para hindi ako nagmukhang tanga nitong nakaraang mga araw. Sige kung ayaw mo. Edi wala na tayo dahil nga tulad ng sinabi mo, walang tayo.” Nakukuhang saad niya sabay takbo ng mabilis upang makaalis siya sa harapan nito.

End of flashback

]

Ok na sana sa kanya ang nangyari sa kanila ni Dave ngunit naalala niya na naman ang isang eksena na kusang pumasok sa kanyang isip.

[

Flashback

Pauwi na sana si Sam noon sa kanilang bahay dahil sa nagmamadali na rin siya lalo na’t semana santa na noong linggong iyon.

Habang siya’y naglalakad papuntang sakayan ay nakita niya ang kanyang Ate na matagal ng nawala sa hindi malamang dahilan ngunit agad iyong nabigyan ng kasagutan ng mapagkuro niya kung sino ang kasama nito. Ang kanyang ex-boyfriend na si Dave.

Biglang nagdilim ang kanyang paningin ng makita ang presensya ng dalawa dahilan upang makagawa siya ng eskandalo.

Pinagsasabunot niya si Eunice at sa kanyang pagkagulat ay itinulak siya ni Dave at pinaulanan ng suntok. Ni hindi siya makalaban ’pagkat mas malaki ang kanyang kalaban. Inawat lamang sila ng mga taong nakikiusosyo doon sa daan.

“Mga gago kayong dalawa! Matapos ko kayong pagkatiwalaan at pahalagahan, iyan lang ang igaganti ninyo sa akin? Sinasabi ko na nga ba eh may nangyayari sa inyo na hindi ko malaman kung kailan eh. Mga Tang-ina kayo! Manloloko! Putang-ina niyo! Kailan niyo pa ako pinaglihiman ah?”

“May nangyari sa amin kuya noong uminom kam––”

“Tang-ina mong babae ka! Haliparot ka! Kaya ka hiniwalayan ni Bryan dahil malandi ka! Dapat pala hindi ko kayo pinayagan nung araw na iyon! Kung hindi lang kita mahal Eunice. . . Baka sana napatay kita! Pero ok na rin siguro ang nangyari dahil babalik din sa inyo ang lahat ng ginawa ninyo! Magbabayad kayo! Itaga niyo iyan sa bato! Bitawan niyo ko!” Sabi pa niya at pumiglas siya sa mga nakahawak sa kanya at inayos niya ang sarili niya upang makauwi ng maayos at hindi maintriga ng kanyang mahal na ina.

End of flashback

]

Bumigat na naman ang dibdib ni Sam sa mga oras na ito. Lalo siyang nagalit nang biglang pumasok sa kanyang isipan ang eksenang iyon. Eksena kung saan ay hindi niya alam na magagawa niya pala iyon noon.

Bumangon na siya sa kanyang kama. Naghanda at nagbihis, lumabas ng condo unit at nagsabi sa sariling

“IT’S PAYBACK TIME BITCHES!”

Itutuloy. . . .

Chapter 4: Paalam

NAKATULOG si Sam sa sobrang paghihintay ng text mula kay Dave kung saan at anong oras sila magkikita.

[

Flashback

“INAY! Itay! andito na po ako sa ba––” Hindi pa man nakakapasok si Sam sa kanilang bahay ng bigla siyang suntukin ng kanyang amain.

“Tangina mong bata ka! Kung saan-saan ka nagsususuot! Sinasabi ko na nga ba bakla ka eh! Bakla ka ba? Ha? Tangina mo wala akong anak na bakla!”

“Tay tama na po! Hindi po ako bak— aray!”

“Tangina anong hindi? Pumunta dito si Eunice kanina, ang sabi inaway mo daw! Sinabunutan! Pinahiya sa mga tao! Sinabihan mo daw siya na mang-aagaw ng lalaki! Kailan ka pa nanlalaki ha?” Ilang suntok pa ang natanggap niya mula sa kanyang tay Dolpo. Sinabunutan siya ngayon ng ama habang kinakaladkad papasok ng kanilang bahay.

“Dolpo! Itigil mo yan!” Sigaw ni Aling Teresita, ang nanay ni Sam. Agad siyang tumakbo papalapit sa anak at saka itinulak si Dolpo upang lumayo sa anak nito.

“Pinag-aral kita doon sa unibersidad na yaon upang mag-aral! Hindi maglandi! Ang masama pa, lalaki ang nilalandi mo! Hindot ka! Bayot! Sal–!”

“Dolpo tama na, tama na! Hindi mo ba naiintindihan ang kalagayan ng ana–”

“Hindi ko ’yan anak! Salot ’yan, bakl–”

“Sinabi nang tama na e!” Ang punong-puno ng galit na sinigaw ni Aling Teresita kay Mang Dolpo.

Halos manginig at manghina si Sam sa sinapit. Masyado na siyang nabugbog kanina ni Dave bago pa siya makauwi ng bahay. Ang akala niya ay makakapagpahinga na siya ngunit nagkamali siya ng inakala. Kung inagahan lang sana ni Sam ang pag-uwi sa bahay, malamang ay hindi siya naunahan ni Eunice. Dinala din kasi siya ng isang concerned citizen sa pinakamalapit na klinika upang maipagamot ang kanyang sugat at mga tinamong pasa. Noong una ay hindi niya pinapansin ang babaeng tumulong sa kanya. Natandaan na lamang niya ang pangalan ng babae ng makita niya ang hitsura nito.

Si Bb. Michelle Santos na naging guro niya sa pisika. Si Bb. Mich ay nadivorced na sa kanyang asawa. Mayroon itong tatlong anak at ang nakakatuwa dito ay masyado itong magiliw sa kanyang mga nahing estudyante. Parati itong may inihahandang sorpresa sa kanila na mga activities na kanila namang ikinagugulat ngunit kalauna’y kinatutuwaang gawin sapagkat hindi nila nalalaman na naeengganyo na pala sila sa pinapagawa sa kanila. Bukod tanging siya lamang ang madalas makakuha ng pinakamataas na marka sa buong klase nila kung kaya’y tuwang-tuwa aa kanya ang gurong kanya muling nakita.

Nagbalik lamang siya sa realidad ng nakita niyang nag-aaway ang kanyang magulang dahil sa kanya.

“Paalisin mo ’yang anak mo! Kung hindi, kayong dalawa ang umalis dito!”

“Dolpo naman, baka naman pupwedng kumalma ka mu–”

“Kumalma? Paano ako hindi kakalma e nagulat ako sa isiniwalat na balita dito ng kaibigan niya? Masyado mo kasing pinagbibigyan iyan e. . . Kita mo tuloy, lumaking ganyan ’yan! Matapos kong pakainin, pag-aralin, at palakihin, iyan lang ang ibibigay sa akin?” Ang litanya ng kanyang ama. Dahil sa narinig ay biglang nagpanting ang kanyang tainga.

“Pinalaki? E lagi nga kayong nakatambay diyan sa labas e, nakikipaginuman! Pag-aralin? E putangina niyo ho pala e! Ako po mismo naggapang sa sarili ko para marating ko kung ano ako ngayon tsaka ano yun? Pakainin? E ang alam ko lang naman si nanay ang nagtatrabaho dito tapos ikaw nandirito ka lang sa bahay, minsan kinakantot mo pa dito yung hindot na Eunice na yan. . . Nakita ko kayo isang araw dito pero nanahimik lang ako! Oo inyo itong bahay, isaksak niyo sa baga niyo. . . Ang plano ko pa naman sana kapag nagtapos ako ay pasasarapin ko ang buhay ninyo, pero hindi na ata mangyayari yun. . . Kasi hinusgahan niyo agad ako! Tay! Hinusgahan mo agad ang pagkatao at ang kakayanan ko sa buhay. Huwag mo nang isamay si inay, sige aalis ako kung iyan ang gusto ninyo. Tutal masaya kauo diyan e.” Ang mahabang salaysay ni Sam habang umiiyak.

Para namang nabuhusan ng isang balde ng yelo ang katawan ni Dolpo. Ni hindi siya makagalaw o makapagsalita. Masyadong nagulat sa narinig matapos maisiwalat ang lihim niyang pakikipagugnayan sa kaibigan ng kanyang anak na si Eunice.

Sa kabilang banda naman ay napuno ang namumuong galit sa puso ni Teresita. Bigla niyang sinugod si Dolpo.

“Walanghiya ka! Niloloko mo ko! Matapos kong magpakahirap na buhayin kayo ganito lang ang igaganti mo sa akin? Ano pa ba? Ano pa ba ang kulang? Manloloko ka! Taksil!”

“Tere, pasensya ka na! Masyado lang akong nagpadala sa temtasy—” Hindi natapos ni Dolpo ng sampalin siya ng malakas ni Teresita.

“Temtasyon? Temtasyon mo mukha mo! Wala kang babalikan dito sa bahay. Sasama ako sa anak ko na lumayas!” At agad pumasok si Teresita upang tulungan ang anak sa pag-iimpake.

“Sige subukan mong lumayas dito Tere. . . Mapapatay ko ’yang anak mong matabil ang dila! Tangina! Kung hindi mo sana sinabi ’yaon e di sana ikaw lang aalis? Kaso hindi e. . . Dinamay mo pa nanay mong bakla ka! Mamili kayong dalawa, aalis kang bakla ka at maiiwan ka o

Masyadong natakot ang mag-ina sa narinig. Nangangatog ang tuhod at binti ni Sam dahil sa hindi nito malaman ang gagawin. Gayon na lamang ang takot nilang dalawa ng biglang sumugod ang tatay niya na may hawak na itak. Nagpambuno ang dalawa. Pilit na nilalakasan ni Sam ang kanyang pwersa upang maagaw ang itak ngunit siya’y nabigo bagkus ay nadaganan pa siya ng kanyang tatay at siya’y sinakal ng pagkahigpit-higpit na sa ilang sandali lamang ay maaaring mawalan siya ng buhay.

“Bakla ka talaga! Susubukan mo pa makipagagawan sa akin ng itak ha? E kung umalis ka na lang kasi at iniwan mo nanay mo, e di sana hindi ka na ngayon naghihirap? Tanga ka din e no? Mana ka kay tatay! Hahaha ay mali, hindi nga pala kita anak, wala akong anak na bakla! Mamatay ka na.” Hinintay na lamang ni Sam na malagutan siya ng hininga ngunit siya’y nagulat sa sumunod na nangyari. Ipinanaksak ng kanyang ina ang itak sa kanyang ama.

“Itay?” Habol-hingang tanong ni Sam. Sinisigurado kung buhay pa ba ito.

“Nay anong ginawa mo? Nay naman e, makukulong ka nito sa ginawa mo!” Umiiyak na saad ni Sam.

“Di bale na anak. . . Ang mahalaga ay nabuhay ka pa rin. . . Di bale nang ako ang maghirap nak. . . Atleast may nagawa naman ako para sa’yo.”

“Inay naman. Paano na ko nito? Saan ako mapapadpad? Nah ayaw kitang makulong! Gusto kitang mabigyan ng magandang buhay.”

“Hindi na kailangan anak. . . Alam ko namang gagawa ka ng paraan upang maabot mo ang rurok ng tagumpay. Basta nak, ipangako mo sa akin ha? Ipangako mo kay nanay na magiging matagumpay ka. . . Na magiging matatag ka sa pagsubok ng buhay? Ha anak? Ipangako mo kay nanay? Sagot anak dali!” Ang nakangiti ngunit umiiyak na saad ni Teresita sa kanya.

“Naaay. . . Natatakot po ako.”

“Hindi anak, alam kong kaya mo. . . Naniniwala ako sa’yo anak. . . Tsaka nak magiging masaya si nanay kung kakalimutan mo ang nanagyari. Nak ha? Yung pangako mo kay nanay.”

“Naay. . . Hindi ko kaya.”

“Ano ka ba nak? Kaya mo! Basta anak, huwag mo silang hahayaan na husgahan at saktan ka anak. . . Huwag kang magpapatalo sa kanila. Huwag papadadaig sa kanila anak. Marami silang nakapaikot sa’yo. . . Maraming magbababa sa’yo anak kaya maging matapang ka ha?”

“Nay. . .” Ang humihikbing saad ni Sam.

“Umalis ka na anak. . . Ako na ang bahalang sumalo ng kasalanan ko. . . Kalimutan mo ang nangyari anak. . . Wala kang kasalanan sa nangyari. Magdasal ka palagi anak ha?” Ang humihikbi ding tugon ng kanyang ina. Hinalikan niya ang anak sa pisngi at noo at pagkatapos ay inalalayan palabas ng bahay.

“Naay. . .”

“Paalam anak. . . Hanggang sa muli nating pagkikita.” Ang nakangiting tugon ng nanay niya.

===============================

Dahil sa nangyari ay kung saan-saan napadpad si Sam. Namasukan siya bilang dishwasher, waiter, at kung ano-ano pa. Kakatwa dahil napapanatili pa rin niya ang kaniyang scholarship kahit na nagtatrabaho pa siya at nadadalaw pa rin niya ang mahal na ina sa kulungan nito.

Hanggang sa noong isang araw ay papapunta sana siya sa kulungan ay biglang dumungaw ang bali-balita na nagkagulo sa loob ng kulungan at nagtangkang tumakas ang ibang bilanggo kung kaya’y binaril ng bawat pulis ang mga nakikita nilang mga presong tumatakbo.

Pagpunta niya ng bilangguan ay hindi siya pinapasok sa loob nito. Pilit na pinapakiusapan ang pulis na kung pupuwede ay makita kungbbuhay ba ang kanyang ina ngunit siya’y bigo. Hanggang sa makaramdam siya ng yakap mula sa kanyang likuran at paglingon niya ay nakita niya ang imahe ng kanyang ina na nakangiti.

“I-inay?” Ang kanyang naisantinig.

Isa-isang tumulo ang mga kuha mula sa kaniyang mga mata. Naglakad siya ng mabilis. Hanggang nauwi sa pagtakbo ang kanyang paglalakad. O, tadhana, bakit kailangan nga namang sapitin ng isang tulad niya ang ganitong klaseng buhay? Sa kanyang pagtakbo ay hindi niya namalayan na may nakabanggaan siya.

“Mr. Lopez, is that you?” Tanong sa kanya ng babae.

Pag-angat niya ng tingin ay lalong bumuhos ang kanyang luha at niyakap niya ang babae sabay hagulgol dito.

“Ma’am, bakit po kailangan kong sapitin ito? Ano po bang kasalanan ko? Kasalanan ko po ba na maging ganito ako? Na maging bakla? Salot nga ba talaga ako? Ma’am kinuha na Niya si inay! Ang sama naman Niya sa akin. . . Wala naman po akong ginawang masama e. . .” ang saad niya kay Bb. Mich.

“Sige anak, iiyak mo lamang iyan. . . May mga bagay talagang nakatakdang mangyari sa atin. . . Mga pangyayari kung saan tinuturuan tayo ng mga panibagong kaalaman sa buhay upang maging malakas tayo sa hinaharap. Sige anak, iiyak mo lang iyan. . . Simula ngayon, mama na ang itatawag mo sa akin, okay ba?” Ang malumanay na tinig ng binibini habang niyayakap ang kanyang estudyante.

Gaya ng sinabi ni Mich ay kinupkop nga niya si Sam upang maging anak niya. Kahit pala hindi na ito magturo ay mayaman na pala talaga ito. Nasa ibang bansa ang mga anak nito. Ang dalawa ay nagtatrabaho habang ang isa naman ay nag-aaral pa rin katulad niya. Bilang pagtanaw ng utang na loob sa pagkakataong ibinigay sa kanya ng kanyang guro ay nagsumikap siya sa pag-aaral. Pinagsisilbihan din niya madalas ang kanyang ‘mama’ kahit pa ayaw na ng kanyang mama sapagkat may mga katulong naman din sila at sinasabi na lamang nito sa kanya na mag-aral na lamang. Isinalaysay din sa kanya ng kanyang mama kung bakit hanggang ngayon ay nananatili pa rin iyo sa pagtuturo. Hindi daw ito dahil sa sweldo na kanilang nakukuha bagkus ay naroroon ang kanilang kasiyahan at kung itatanong naman daw kung bakit iyon ang pinili niyang propesyon, ang isasagot daw niya marahil ay misyon ang kanyang kinuha at hindi propesyon. Naging magaan ang loob nila sa isa’t-isa.

Matapos ang ilang buwan na pananahimik ay naikuwento din ni Sam kay Mich ang nangyari bago sila nagkabanggaan. Pati na rin ang pagiging kanyang pagkatao ay nasabi na rin niya na maluwag namang tinanggap ng kanyang mama na siyang sumusuporta sa kanya anuman ang gawin niya sa buhay.

End of Flashback

]

Nagising si Sam bandang sampung minuto bago mag alas sais ng gabi. Medyo mahaba rin kung tutuusin ang kanyang tulog. Chineck niya ang kanyang cellphone ngunit walang anumang mensahe galing kay Dave ang kanyang natanggap. ‘Kahit pa iwasan mo ko ay hindi mo ko maiiwasan.’ Sabi niya sa sarili na may katotohanan naman talaga dahil alam niya ang lahat sa pagkatao nito at si Dave lamang ang walang alam ukol sa kanyang pagkatao. Tanging babe lang ang tawag nito sa kanya. Pati ang bahay kung saan sila nagtalik ay nirentahan muna niya sandali upang walang makuha na ebidensya na magagamit para siya ay malaglag o managot.

Sa mga oras na ito ay hawak-hawak niya ang kopya ng kanilang sex video. Binuksan niya ang kanyang laptop at labis siyang natuwa sapagkat tanging mukha lamang ni Dave ang nakikita sa video. Maging ang boses niya ay naiba rin upang hindi mapagkamalan na siya ang tao na katalik ni Dave sa loob ng silid na iyon.

Gayon na lamang ang ngiti sa kanyang mukha ng matapos niyang panoorin ang video. Sisiguraduhin niyang magsisisi ang mga ito dahila saa dinami-ramia ang pwede nilang lokohin at kalabanin ay siya pa ang napili ng mga ito.

Bumaba siya ng condo at sumakay sa kanyang kotse. Siya’y nagdrive patungo sa bahay na tinutuluyan ni Bryan.

Pagdating sa bahay ay binuksan niya agad ang pintuan nito pagkatpos ay pumasok siya sa loob. Binuksan niya ang refrigerator nito at kumuha ng mga sangkap para sa kanyang lulutuin.

Matapos magluto ay umakyat siya sa taas para katukin ang pinto ni Bryan. Nagulat siya ng babae ang magbukas ng pintuan. Akala niya ay siya lamang ang nagulat, pati rin pala si Bryan.

“Ohh what the fuck are you doing here miss? Umuwi ka nga sa bahay niyo!” Ang naiiritang saad ni Sam dito na natatawa na rin dahil sa nakita niyang reaksyon ni Bryan.

Sa lahat ng ayaw kasi ni Bryan ay ang mahuli niyang may ka one night stand ito parati. Laging siyang namumula. Hindi niya rin kinikibo si Sam pag kinakausap siya nito dahil sa nahihiya rin ito na nahuhuli siya sa lagay na iyon.

Ang tawa naman ni Sam ay unti-unting nawala ng makita niya ang kahubdan ni Bryan. ‘Ang hunk naman. . . Shit! Pahinging tubig nauuhaw ako. . . Ang inet din dito waaah.’ Ang malandi niyang sabi sa sarili.

“Bryan bababa na ako para makapaghanda ah, nagluto ako mg afritada, natatakam kasi ako sa ulam na iyon e hehehe.”

Pagkababa ni Bryan ay kumain na sila. Masyadong nakabibingi ang katahimikan sa loob ng bahay ni Bryan. Tanging mga tunog lamang ng kubyertos ang maririnig mo sa loob ng bahay. Kapwa naghahanap ng tiyempo ang dalawa para makapag-usap.

“Sorry!” Sabay nilang naisantinig.

Pagkatapos ay namayani na naman ang katahimikan sa paligid nila. Pagkatapos naman nilang kumain ay sabay silang pumunta sa hugasan ng kanilang mga pinagkainan.

“Ako na lang maghuhugas.” Sabay na naman nilang nasabi.

“Hindi, ako na.” Sabi ni Sam.

“Ay ako na lang kaya.” Tugon naman ni Bryan.

“Ako na.”

“Hindi, ako na.”

“Ako na nga sabi.”

“Edi ikaw na.” Sabi ni Bryan.

“Kumusta ka na nga pala? Tagal mo ring hindi nagparamdam ah.”

“Okay lang, busy kas—”

“Busy kay Dave?” Agad na tanong ni Bryan.

“Hindi. Hindi sa kanya. Busy ako sa pagpaplano kung paano ko sila gagantihan.” Giit niya dito.

“Ah ganoon pala. . . Pwede bang manghingi ng favor?”

“Ano yun?”

“Movie Marathon naman tayo kahit ngayon lang, Sam. Namimiss na kita e tsaka hindi pa tayo nagbobonding mula nang dumating ka galing ibang bansa.”

Saglit na tumigil si Sam at ipinakita kay Bryan na nag-iisip ito kungwari.

“Nag-iisip ka pa e! Umoo ka na! Tsaka dito ka na rin matulog ah.”

“E ayoko nga!”

“Bakit naman?” Kunot noong tanong nito.

‘Baka magahasa lang kita.’ Ang nais niya sanang sabihin ngunit taliwas dito ang isinagot niya.

“Baka amoy tamod at babae doon hahaha.” Ang kanyang sagot na nagpamula sa mukha ni Bryan.

“Ang sama mo sa’kin ah.” Sabi nito na nakapout pa ang labi. Pinapakita na nalulungkot ito.

“Joke lang naman ’yon e. Oo na sige na dito muna ako mag-stay. . . Pero ngayon lang ah?”

“Sure! Sa guestroom na tayo matulog, baka kasi ano pa masabi mo sa akin mamaya e. . . “ At sabay silang nagkatawanan.

Itutuloy. . . .

Chapter 5: Hiya

ooooOoOoooo

LUMIPAS ang ilang linggo na hindi sinipot ni Dave si Sam. Parang may kung anong lungkot siyang naramdaman sa puso na hindi niya maipaliwanag ngunit agad niya ding naisasantabi ang pakiramdam na bumabagabag sa kanyang pagkatao dahil na rin sa namuong galit sa kanyang puso.

Napagalaman niya mula sa investigator niya na busy na pala ito sa pagpeprepara ng magiging kasal nila ni Eunice. Lalong tumindi ang pagnanais niya na makaganti sa dalawang ito. . . Tinanong niya ang sarili: ‘Bakit nga ba si Dave lamang ang pinagbubuntungan ko ng galit ko? Hindi ba’t kailangan ding magdusa ni Eunice?’ Ang kanyang pahayag sa sarili. Nanahimik siyang sumandali upang makapag-isip, nagmuni-muni, inaalala ang mga nakalipas na panahon kasama si Eunice ngunit maging siya’y nabibigla na purong masasayang ala-ala ang kanyang nakikita kasama ang dating kaibigan. Binalikan niya ang mga panahon kung saan ito naglihim at nang-traydor sa kaniya. Doon nagsimulang mamuo ang mga luha mula sa kanyang mga mata. Agad niyang pinunasan ang mga luha gamit ang panyo. Ang pagkamatay ng kanyang ina, ang pambubugbog sa kanya ng amain at ni Dave, at ang panloloko sa kanya ni Dave. . . Mga ala-alang kung saan niya nakita sa scenario si Eunice. ‘Kailangan mong magbayad. . . Ngunit paano?’ Ang malaking tanong sa kanyang isipan.

Habang siya’y naglalakad papunta sa bahay nila Eunice ay may biglang humila sa kanya na siya namang simula upang siya’y kabahan.

“Anong ginagawa mo dito?!” Pabulong ngunit madiing saad ni Dave.

“G-gusto lang sana kitang m-makita.” Ang hindi niya napigilang sabihin dito.

Lihim na napatawa ang lalaki. Inayos ang pagkakatayo niya at tiningnan siyang mabuti.

“Talagang gusto mo ako no?” Nangingiting saad nito.

Imbes na sagutin niya ito ay bigla niya itong hinalikan. Banayad na halik na kung saan ay nilabanan naman ni Dave at napalitan agad ng kapusukan. Tila napuno ang pananabik ng bawat isa ng dahil sa halik.

Bago pa man sila makita ng ibang mga tao doon ay inilayo ni Dave si Sam.

“Seyoso ka ba talaga sa akin?” Tanong ni Dave.

“Oo bakit?”

“Pero hindi pwede. . .”

“Bakit?”

“Kasi may asawa a–”

“Hindi pa kayo kasal. . .”

“Pero magpapakasal na kami sa lalong madaling panahon!”

“Nangako ka sa akin na hindi ka magpapakasal sa kanya.” Maawtoridad na pahayag ni Sam na sinabayan niya ng masamang tingin. Tingin na tila makakapatay sa sinumang tumingin dito.

“H-hindi pwede b-babe. . . Nangako din kasi ako sa kanyang pakakasalan ko na siya e–”

“E pano naman yung pangako mo sa akin?”

“Mas nauna na kasi siya sa–”

“Mahal mo ba ako?” Tanong ni Sam na nakapagpagulo ng isip ni Dave.

“H-hindi. . .”

“So tapos na ang usapan Dave. . . Sinira mo ang pangako mo, pagbayaran mo ngayon.” Ngiti ni Sam sa kanya.

Nagulat siya ng bigla siyang hinalikan muli ni Dave.

“Hindi. . . Hindi ko alam babe. . . Naguguluhan ako ngayon. . . Hindi ka na maalis sa isip ko tsaka dito.” Sabay turo nito sa kanyang sariling dibdib.

“Araw-araw na lang babe. Sa tuwing may magtetext sa akin, akala ko lagi ikaw iyon. Sa tuwing may nagtatawagan ng babe sa kalye. Napapatigil ako. Sa tuwing nagtatalik kami ni Eunice ikaw naiisip ko. . . Ni hindi nga ako tinitigasan sa kanya ngayon e. . . Sa lahat na lang ng bagay na makita ko, ikaw ang naiisip ko.” Ang mahabang pahayag ni Dave na nakapagpatawa sa kaniya ng payak.

“Madali lang naman ang solusyon diyan babe.” Nakangiting wika niya dito.

“Ano naman?”

“Mamili ka sa aming dalawa ni Eunice. Siya ba na nabuntis mo ng hindi sinasadya o ako na minahal mo kaagad mula nang may mangyari sa ating dalawa?” Ang kanyang nanghahamong pahayag.

Sa pagkakataong ito ay biglang natameme si Dave. Binalikan niya ang mga ala-ala kung saan magkasama silang dalawa ni Eunice ngunit sa tuwing inaalala niya ito ay hindi niya maiwasang masagi sa isip niya si Sam na kanyang pinag-eksperimentuhan kung ano nga ba talaga ang kanyang tunay na pagkatao. Aminin man niya o hindi ay ginamit lamang niya si Sam upang mapalapit kay Eunice na siya namang tinagurian bilang isa sa mga campus crush sa kanilang unibersidad. Inalala niya rin sa kabilang banda ang mga pinagsamahan nila ng lalaking nasa harapan niya ngayon. Puro sarap at luho ang kanyang naranasan dito. Dito niya rin naranasan mapagsilbihan at maibigay ang lahat ng kanyang gustuhin sa buhay. Bagay na hindi naman niya naranasan kay Eunice dahil kabaligtaran ang nangyayari kapag ito ang kasama niya.

“Ayokong mamili babe.” Naguguluhang tanong niya.

“Mahal ka ba ni Eunice?” Tanong ni Dave sa kanya.

“Oo naman.”

“E ikaw, mahal mo ba siya?” Ang tanong niyang nakapagpagulo muli sa puso’t isipan ni Dave.

“Alam mo Dave. . . Magiging unfair ka lang kasi e. Mahal ka ng tao tapos hindi mo naman pala kayang tapatan ang pagmamahal niya. . . Although may anak kayo pero pwede naman nating kunin ang anak mo at magiging pamilya na tayo. . . May kakilala kasi ako noon na lalaki, nagkaroon siya ng dalawang kaibigan: isang lalaki at isang babae. Alam mo naaawa ako sa kanya. . . Kasi niligawan siya nung kaibigan niyang lalaki tapos itinuting niyang parang kapatid yung babae tapos ang hindi niya alam, may namamagitan na pala sa kanya habang busy siya para mamaintain ang scholarship niya. Ganoon nga siguro ang buhay ano? Kung hindi ka marunong makipaglaro sa hamon, tiyak matatalo ka lang at mamamatay na walang nagawa kahit gumanti lang.” Ang pahayag ni Sam na lalong nakapagpagulo sa isip ni Dave. Lalo siyang naguluhan ng biglang rumehistro sa kanyang isipan ang mukha ni Sam.

“Pero babe hindi koa talaga kaya. . . Pakakasalan ko talaga si Eunice, pasensya ka —”

“Ano? Pakakasalan mo pa rin siya kahit na hindi mo talaga sigurado kung mahal mo siya? Sige Dave! Sige! Pakasalan mo siya! Magsama kayong dalawa ng malandi mong asawa!” Ang napupunong saad ni Sam at tuluyan na siyang umalis sa harapan ni Dave.

‘Bakit kailangan kang umalis sa tabi ko? Mahal na ata talaga kita.’ Ang nanlulumong saad ni Dave sa sarili.

Pagkapasok ni Sam sa sasakyan ay binuksan niya agad ang kanyang cellphone at plinay ang kanilang pag-uusap ni Dave.

“Hindi. . . Hindi ko alam babe. . . Naguguluhan ako ngayon. . . Hindi ka na maalis sa isip ko tsaka dito. . . . . . . Araw-araw na lang babe. Sa tuwing may magtetext sa akin, akala ko lagi ikaw iyon. Sa tuwing may nagtatawagan ng babe sa kalye. Napapatigil ako. Sa tuwing nagtatalik kami ni Eunice ikaw naiisip ko. . . Ni hindi nga ako tinitigasan sa kanya ngayon e. . . Sa lahat na lang ng bagay na makita ko, ikaw ang naiisip ko.”

Ito ang maririnig mo sa kanyang nirecord kanina. Saktong sakto at pupuwede niya itong gamitin bilang pruweba para kaayawan ni Eunice si Dave.

===============================

“Putanginaaaaa!!!!” Sigaw ng isang babae na nakapagpagising sa ulirat ni Dave.

Agad siyang bumaba mula sa hagdan. Imbis na maingayan ay nabingi pa siya sa sigaw ni Eunice.

“Manloloko ka! Manloloko! Naging tapat naman ako! Binigay ko lahat! Bakit ganun? Minahal naman kita! Dave, sumagot ka! Sino, pinalit mo sakin? May iba ka ba ha? Sawa ka na ba? Sawa ka na ba sa puke ko? Di na ba ko masarap? Ha? Tangina Dave sumago–”

“Oo! May iba na kong mahal! Pero ikaw pa rin pinili ko alam mo ba yun? Kasi naman kung hindi mo ko ginapang nung gabing iyon e di sana single pa ko hanggang ngayon. . . E di sana, mayaman pa rin ako. . . E di sana hindi ako kakayod ng masyado kasi may negosyo pa rin naman sana sila mama at papa e. . . Pero dahil diyan sa anak nating ’yan, nasira lahat! Nawala lahat! Tangina Eunice, kasalanan ko bang maghanap ng iba? Yung iba na nagparanas sa akin ng sarap at ginhawa. Yung iba na natutunang mahalin at piliin ng puso ko. . . Pero tangina Eunice! Tangina lang kasi pinili kayo ng utak ko kaya pasalamat ka na lang.” Ang tila sumusukong pahayag ni Dave kay Eunice.

“Tangina mo! Huwag mong isisi sa akin lahat ng nangyari Dave! Wala kang bayag, Bakla! Bakla! Duwag! Ako lang ba ang dapat na managot dito? Diba dapat ikaw din? Kung isisisi mo lang din naman pala lahat ng mga hirap na dinanas mo dahil sa kasalanan nating pareho, aalis na lang kami dito! Gago!” Ang ’di papatalong pahayag ni Eunice.

Napakaaga pa ng oras na ito upang magbangayan silang dalawa. Tumingin si Dave sa paligid. Nagbabakasakaling may mahanap siyang bagay na magagamit upang sirain siya. Nakita niya ang isang cd na nakapatong sa kanilang player. Dahil sa kuryosidad ay plinay niya ito. Bigla niyang narinig ang kanyang sinabi sa lalaking kausap niya kahapon. ‘Tangina naman!’ Ang kanyang nasabi sa sarili at siya’y tumakbo palabas at sumakay sa jeep papunta sa bahay na kanilang tinuluyan ni Sam noong may mangyari sa kanilang dalawa. Laking gulat niya ng hindi na niya ito makita. ‘Nasaan na yung bahay?’ Tanong niya sa sarili.

“Ah iho, may hinahanap ka ba?” Ang tanong ng matandang babae sa kanya.

“Ah. . . Lola, eh itatanong ko lang po sana kung nasaan na po yung bahay na nakatayo sa puwestong ito.”

“Ah iyan ba iho? Mga nakaraang linggo lang iyan giniba. Eh may itatayo atang ibang gusali dito eh. . . Balita nila kung hindi daw mall eh baka supermarket, bakit iho, kaano-ano mo ba ’yung may-ari ng dating bahay dito?”

“Ah eh wala po, sige po paalam po.” Ang tangi niyang nasabi at pagkatapos ay agad siyang tumakbo para makabalik din agad sa kanilang bahay.

Tulala lamang ang reaksyon ni Dave habang siya’y nasa sasakyan. Ni hindi niya alam kung ano ang kanyang masasabi. Hindi naman din niya kasi kilala ang tunay na pangalan ng lalaki. Tanging babe lang naman kasi ang kanyang tawag dito. Ngunit kapansin-pansin sa bahay na tinuluyan nila ang mga medals at certificate na nakapangalan sa isang Mark De Los Reyes. Ngunit hindi maaari. Hindi kasi kamukha nung lalaking nasa larawan yung nakatalik niya. Sa sobrang pag-iisip ay hindi niya namalayan na nasa bahay na pala siya. Laking gulat niya ng makita niya pa rin ang anak sa loob ng bahay.

“Den, nasaan si mama?” Tanong ni Dave sa anak na sinagot lamang ng anak sa pamamagitan ng pagtuturo kung nasaan ang kanyang hinahanap.

Naglakad siya papuntang kwarto nila. Paghawak niya sa doorknob ay bigla siyang kinabahan at nakarinig ng mga ungol galing sa loob nito.

Pagbukas ng pinto ay nagulat siya ng makitang may ibang katalik ang kanyang asawa. Nagulat din ang dalawa ng makita sila ni Dave. Imbis na magalit si Dave ay biglang tumulo ang luha mula sa kanyang mga mata. Agad niyang tinakbuhan si Eunice at niyakap ito.

“Patawarin mo ako sa nagawa ko. . . Hayaan mo magsisimula ulit tayo ng bago. . . Magpapaksal tayo Eunice, ha? Naiintindihan mo ba ako?” Ang nangingiyak na saad ni Dave.

“Mang Nestor umalis ka na po sa bahay. Iwan niyo po kami ng asawa ko simula ngayon.” Ang pakiusap ni Eunice sa katalik.

“Matagal ko nang hinintay na pakakasalan mo din ako balang araw, Dave. Salamat at matutupad din pala ang aking pangarap. Patawarin mo rin ako kung naghanap ako ng iba sa mga pras na ito ah. Hayaan mo sisikapin kong maging mabuting asawa para sa’yo.”

===============================

Sa wakas at ikinasal din ang dalawa. Masayang-masaya ang magkabilang panig sa naganap na kasalan. Sila ngayon ay nasa loob na ng reception kung saan naroroon si Sam. Nangingiti siya sa tuwing nakikita niya ang kasiyahan sa bawat mukha ng naroroon lalo na sa kakasal lamang na sina Eunice at Dave. Napakaganda’t Napakagwapong tingnan ng dalawa sa araw na ito. Hindi nila alam na may nakahandang sorpresa si Sam para sa kanilang dalawa.

“Ladies and Gentlemen, bago po tayo magsimula ay kumain na po muna tayo upang magkaroon tayo lahat ng energy bago natin simulan ang program na ito. While eating, panoorin muna natin sa screen ang video presentation na tribute para sa kanila bago sila maging Mr. And Mrs. Castillo. Enjoy everyone!” Ang pahayag ng host na nagsalita sa harapan.

Plinay na nga ang video presentation para sa kanilang dalawa. Tuwang-tuwa naman ang lahat sa mga pictures na nakaflash sa screen ngunit labis na nagtaka ang lahat ng mag-iba ang background song ng video at magflash sa video ang katagang “MUST WATCH!” At pagkatapos ay biglang nagplay ang isang sex video. Makikita mo ng malinaw ang mukha ni Dave na sarap na sarap sa pagpapakasasa at pagnamnam ng katawan ng lalaki. Ipinakita din dito ang pagpapasubo niya sa kanyang armas at ang pagdidirty talk nilang dalawa ng kanyang katalik. Puro mukha lamang niya ang nakikita sa video na ito at ang boses ni Sam ay napalitan din. Parang biglang nanigas naman si Dave sa kanyang nasaksihan. Namutla pa siyang lalo ng itutok sa kanya ang spotlight. Tila naparalisa ang kanyang buong katawan. Nanlalamig, pinagpapawisan at malakas ang tibok ng kanyang dibdib. Pinikit niyang igalaw ang sarili at sumisigaw ng “ITIGIL NIYO ’YAN! ITIGIL NIYO ’YAN! ITIGIL NIYO!” Hinanap niya ang saksakan at pwershang binunot ang nakasaksak na projector. Hiyang-hiya siya sa sarili sapagkat nakatutok pa sa kanya ang spotlight at pagkatapos ay nakakarinig pa siya ng kung anu-anong bulungan mula sa mga bisita. Nagdidilim ang kanyang paningin. Nakita niya sa sulok ang mukha ng isang lalaking humahalakhak ng palihim. Napagtanto niyang ito ang kanyang kliyente na nasa video. Biglang siyang tumakbo upang habulin ito ngunit paglabas niya ay hindi niya ito makita. Nakita niya si Eunice na nasa veranda ng kanilang wedding reception.

“Huwag! Huwag kang lalapit! Huwag mo akong lalapita Dave at baka magsisi ka lang!” Ang nangbabanta nitong saad.

“Eunice naman! Pakinggan mo ako! Pakinggan mo ang paliwa–”

“Paliwanag? Tama ba ako? Paliwanag? E pucha kitang-kita ko pa nga sa video na gustong-gusto mo yung nangyayari e. . . Nagmumurahan pa nga kayo diba? Ang gago mo talaga Dave ano? Buti sana kung sa babae mo ako pinagpalit e, kaso bakla! Bakla ang kalaban ko! Lalaki! Nakakababa ng tingin Dave na lalaki pala ang ipangtatapat mp sa akin! Mas masikip ba butas niya ha? Kasi ba maluwag na puke ko? Ano Dave? Huwag kauong lalapit sa akin dahil magpapakamatay talaga ako sa harapan ninyo.”

“Anak huwag!” Sabay na sabi ng mga magulang ni Eunice. Hindi nila malaman ang gagawin. Imbes kasi na lumayo ang madla ay lumalapit pa ang mga ito lalo na ang mga kamag-anakan ni Eunice.

“Eunice. . . . Parang awa niyo na ho. . . Lumayo po muna kayo pakiusap. . . Hayaan niyo po muna kaming dalawa.”

“E tangina mo palang bakla ka e. . . Anak ko ang biktima tapos ngayon hahayaan lang namin siya? Tangina mo! Anak sumama ka muna kay mama at papa ah. . . Pag-usapan natin ito.”

“Hindi po pa. . . Hindi na po kailangan. . . Ito na po siguro ang kabayaran sa mga pagkakasala ko kay Sam. . . Ito na po siguro ang pinakakabayaran ng lahat ng ginawa ko na pati siya ay hindi na mahanap. . . Nakasira ho ako ng buhay at baka ito nga po siguro ang kapalit.”

“Anak! Mama mo ito anak, halika na dito! Punta ka na kay mama dali!”

Mga pahayag ng kamag-anak ni Eumice subalit tanging iling lamang ang kanyang isinasagot sa mga ito. Umatras pa siya ng umatras hanggang sa hindi niya alam na nasa dulo na pala siya. Lalo namang nagpanic ang mga nasa labas na pinipilit pang lumapit sa kanya. Puro atras tuloy ang ginagawa nila hanggang sa hindi na makayanan ni Eunice at muntik na siyang malalaglag na kaagad namang nahawakan ni Dave at nailayo siya sa veranda at pagkatapos ay tumakbo siya papalabas ng kanilang reception. Takbo lamang ng takbo si Eunice. Hindi alam kung saan tutungo. Nakakita siya ng isang puno at doon muna siya namalagi saglit.

“Masakit ba Eunice?” Ang tanong ng isang lalaking nakaupo sa tangkay ng puno.

“Sino ka?”

“Si Sam ito, hindi mo ba nakikilala?”

“Paano kita makikilala e hindi kita makita?”

“Ang sarap pala ni Dave no?” Ang kanyabg isinagot dito na ikinatahimik ni Eunice.

“Yung mga halik niya sa akin sa video, yung haplos niya, pag-urada niya, pagsambit niya ng i love you, pagsasabi niya na mas magaling ako sa’yo, at mas pinipili niya ako kaysa iyo. . . Ang sarap lang pakinggan . . . Parang ako pa ang tunay na asawa sa ating dalawa.”

“Putangina mo Sam!”

“Hindi! Putangina mo Eunice! Putangina mo dahil sinira mo ang pagkatao ko. Putangina mo dahil muntik na akong mapatay ng tatay ko dahil sa’yo! Putangina mo dahil nakulong ang nanay ko! Putangina mo din kasi namatay siya! Kung hindi dahil sa sobrang pagkapokpok mo ay baka masaya sana ako ngayon sa buhay ko. . . . Pero hindi e, sinira mo ako! Sinira mo ang pagkatao ko! Pinatay mo ako! Pinatay mo si Sam, Eunice! Kaya makakarma ka din!” Ang isinambit sa kanya ni Sam na may halong poot at hinanakit.

“Hindi! Hindi totoo! Hindi iyan totoo!” Umiiling na saad ni Eunice hanggang sa nagtatakbo na naman siya. Walang humpay na pagtakbo ang kanyang ginawa hanggang sa makarinig siya ng isang malakas na ingay. . . . . . . . .

===============================

Samantala’y nagkagulo naman sa loob ng reception. Nagsusuntukan ang bawat partido habang ang iba ay kinukuyog naman si Dave na hindi na tila namanhid na dahil sa mga nangyayari. ’Putanginang lalaki ‘yan! Nasira ang buhay ko!’ Saad niya sa sarili at bigla niyang itinulak ang mga nanuntok sa kanya at umalis din sa lugar na iyon baon-baon ang kahihiyan na natanggap niya mula sa lahat ng taong naroroon sa loob. Tumakbo siya ng tumakbo hanggang sa makita niya na nagkukumpulan ang mga tao. Nakiusyoso siya upang makita kung sino ang nakahiga hanggang sa sumikip ang kanyang dibdib at biglang bumilis ang kanyang paghinga ng makita niyang si Eunice ang taong isinasakay sa ambulansya.

“Kasalanan niyo lahat iyan Dave! Kasalanan ninyo dahil sa ginawa niyo sa akin!” Ang tinig ng taong nasa likuran niya.

“Ano bang kailangan mo? Sino ka ba kasi?” Ang kanyang sumusukong tanong.

“Sam ang pangalan ko Dave. Tawagin mo ko sa pangalang Sam upang maalala mo ang lahat ng katarantaduhan ninyong mag-asawa!” Ang sabi sa kanya ng kaharap.

Lalong nanikip ang kanyang dibdib dahil sa isa na namang rebelasyon ang bumungad sa kanya. Hindi na rin siya makahinga ng mga sandaling iyon dahil na rin sa siksikan ng mga taong usisero. Nakita niyang umalis si Sam sa kanyang harapan at tila kinakain ng dilim ang mga paligid niya hanggang sa lamunin na siya nito.

===============================

“MAG-ASAWA NABALIW SA ARAW NG KANILANG KASAL”

Ito ang naging headline ng dyaryo sa araw na ito. Parang wala lamang para kay Sam ang nangyari. Oo at nakokonsensya siya sa sinapit ng dalawa ngunit sino nga naman ang gugustuhing iyon ang sapitin ng dalawa? Natatakot siya sa mga sandaling ito. Hustisya lamang ang gusto niyang makamit at ayaw niyang dumating sa puntong makapatay siya ng tao. Mabuti na rin siguro at ito ang sinapit ng dalawa.

Nakarinig siya ng ilang beses na doorbell mula sa kanyang condo. Sinilip niya kung sino ang nasa labas at nakita niya si Bryan. Ito ang kailangan niya ngayon, kailangan niya ng kaibigan, karamay.

Bigla niyang niyakap si Bryan habang tuluyan ding bumagsak ang mga itinatago niyang luha.

“Masama ba akong tao, Bryan? Ganoon ba ako kasama? Gusto ko lang naman na mabigyan ng hustisya at mapagbayaran nilang lahat ang kasalanan nila eh.” Ang naluluhang saad niya kay Bryan.

“Hindi Sam. . . Kahit kailan hindi ka naging masamang tao. . . Sadyang iyan lamang ang kanilang sinapit kaya tanggapin na lang natin ang katotohanan. . . Tanggapin natin na nangyari sa kanila iyon dahil sa mga ginawa nilang hindi maganda. Move on na Sam. . . Tapos na ang issue mo sa kanila, okay?” Ang mapagpayong pahayag ni Bryan na ikinatango ni Sam.

Sinamahan siya ni Bryan buong araw. Mukhang kailangan niya muna magpahinga ng sandali bago sumabak muli sa pakikipagtunggali niya sa hamon ng buhay. Alam niyang napapagaking ng oras ang anumang uri ng sugat at tingin niya ay iyon ang mainam na gawin upang maipagpatuloy niya ang paghihiganti sa iba pang nagkasala sa kaniya.

Itutuloy….

Chapter 6: Elevator

NAGISING si Sam nang maramdaman niyang may nakayakap sa kanya. Sa pagnanais na matukoy kung sino ito ay tumayo siya upang buksan ang ilaw sa kanyang kwarto at napagkuro nga na ang kanyang katabi sa higaan ay walang iba kundi ang kanyang kaibigang si Bryan. Si Bryan na laging handang supprtahan siya anuman ang kanyang maging desisyon sa buhay. Napakarami din nilang pinagdaanang dalawa at nakakatuwang isipin na hindi nabuwag ang kanilang pagkakaibigan dahil sa mga problemang dumating sa bawat isa sa kanila. Ngunit paano na ang kanilang pagkakaibigan kung malaman man ng isa sa kanila ang tunay na nararamdaman nila sa isa’t-isa? Mapapanatili pa rin nga ba nila ang kanilang pagkakaibigan? O mauuwi din ito sa pagkakahiwalay at maisama din ni Sam si Bryan bilang isa sa mga taong gagantihan niya?

Humigang muli si Sam sa kanyang kama. Tinabihan niya ang natutulog na kaibigan. Pinagmasdan niyang mabuti ito. Ang mukha, ang katawan, lahat ng mga ito ay pinagpapantasyahan ng kung sinumang makakakita sa kanya. Aaminin din niya na isa siya sa mga iyon. Katulad ng kaibigan ay may maipagmamalaki na rin siya sa ngayon ngunit lamang pa rin ang kaibigan niya lalo na’t napakagaganda ng katangiang ipinakikita nito sa sinuman kaya hindi malabong mahuhulog talaga ang loob mo dito.

Bago pa siya tuluyang makagawa ng pagkakasala ay bumaba na siya at gumawa ng kanilang almusal. Magtatatlong linggo na rin matapos ang kanyang paghihiganting isinagawa sa mag-asawang nakakulong ngayon sa mental hospital. Ayaw rin naman niyang umabot pa sa ganoon ang kanyang magagawa ngunit hindi rin naman niya masisisi ang sarili sapagkat hindi naman din humingi sa kanya ng kapatawaran ang dalawa na siyang nagresulta upang mabaliw ang mga ito.

Balak na rin niya sanang huwag nang ituloy ang paghihiganti. Ilang beses na rin naman naman siya napagsabihan na itigil na niya ang kanyang binabalak. Siya lang naman itong nagpupumilit na ituloy ito at ang tangi lang naman niyang layunin ay para maging mabuti at wala na ring ibang mapahamak ang mga ito. Kasama rin sa layunin niya na dapat ay magsisi ang mga ito sa mga pagkakasalang ginawa sa kanya at humingi ng kapatawaran.

Tatawagin na sana niya sa taas si Bryan ng biglang maudlot dahil may tumatawag sa kanya sa telepeno.

“Hello?” Ang kanyang pagbati sa kausap.

“Anak! Kumusta na?” Magiliw na bati sa kanya ng kanyang ina-inahan.

“Ma? Okay naman po ako, kayo po? Kumusta po kayo? Yung school niyo po kumusta?”

“Alam mo anak, ang dami ng pagbabagong naganap dito. Ang ganda na ng school na itinayo mo para sa akin anak! In fact kasama siya ngayon sa top 30 na pinakamagagandang private school dito sa Quezon anak!”

“Good to hear that ma! Atleast, may libangan din kayo para hindi kayo mabored sa bahay.”

“Well, thanks to you and to your brothers and sister. Natutuwa ako dahil successful kayo sa mga careers ninyo. By the way anak, nahanap mo na ba sila?”

“Not yet ma, I’m so busy right now. . . Maybe I will find them soon. Besides, ano naman ang gagawin ko kung mahanap ko man sila?”

“Ay nako anak. . . You need to find them as soon as possible bago ka magsisi sa huli sige ka.”

“Ma, like what I’ve said earlier, busy pa ko, okay?”

“I see. I see. . . Sige anak, try to find them please, iyan na lang ang tangi kong mahihiling para sa’yo, para naman hindi din ako magsisi sa huli na hindi kita sinabihan bilang tumatayo mong magulang.”

“Opo naman ma. . . You’re not the right person to blame with kung dumating man yung time na magsisi ako. I’m the right person to blame because hindi ako agad nakinig sa inyo. . . Sige po ma, have a good day and always remember that I love you very much, goodbye ma!”

“Ohh how sweet are you naman anak. Goodbye din anak and always take care of yourself, ok?” At ibinababa na nga ng kanyang ina ang telepono.

Matapos makausap ay agad na pumunta si Sam sa taas para gisingin si Bryan. Mahirap gisingin si Bryan. Ito ang laging naiisip ni Sam sa tuwing gigisingin niya ito. Base na rin ito sa naging karanasan niya noon way back high school pa sila. Never mong magigising si Bryan ng wala kang nakahandang pakulo. Nariyan minsan yung nag-monologue si Sam na kungwari’y nasusunog ang akanilang tinutuluyan. Nariyan din yung nagpakulo si Sam ng tubig at ibinuhos kay Bryan ang ilang patak. Nariyan din yung dinikitan ni Sam ng wax ang binti ni Bryan at pwersahan itong tanggalin dahilan para mawala ang ilang buhok ni Bryan sa binti. At balak ngayon ni Sam na gumamit ng megaphone para itapat sa tainga ni Bryan.

Dali-dali siyang umakyat patungo sa kanyang kwarto. Handa na sana niyang sorpesahin si Bryan ng siya ang masorpresa nito. Dali-dali niyang tinakpan ang kanyang mata at tumalikod. Hindi niya inaasahan na may ginagawa pala itong kababalaghan sa kanyang kwarto.

“Waaaaaaaaah!!! Bastos!” Ang sigaw niya habang nakatalikod at nakapikit. Kahit na siya’y nakapikit ay hindi niya maiwasang sariwain ang kanyang nakita pagbukas niya ng pinto. ‘Aaaaaaarrrrrghhh!!! Yuck!! Kadiri naman!! Ano ba itong naiisip ko!!!’ Ang sabi niya sa sarili.

Habang pasigaw-sigaw naman si Sam ay hindi maiwasang tumawa ni Bryan sa pagkakahuli sa kaniya nito. Oo at nahiiya siya dito pero agad ding natunaw ang hiya na iyon ng makita niya ang reaksyon ng kanyang matalik na kaibigan. Hindi na nga tawa ang kanyang nagagawa kundi halakhak na. Bigla na lamang siyang sinugod ni Sam at pinagsusuntok-suntok ng mahina ang kanyang dibdib.

“Walangya ka! Ang bastos mong tukmol ka! Bastos ka! Bastos! Hindi ka na nahiya sa bahayq ko at dito mo pa ginawa ’yan ah! Sino na lang ang paglilinisin mo ng maiiwan mong katas, ha? Ako, ’di ba? Napakabastos mo talaga! Kadiri. . . Kadiriiiiiii!” Ang hinihingal na sabi ni Sam.

“Hahahaha. . . Ito naman ang OA! Kala mo naman virgin pa! Hahaha. . . Huwag kang mag-alala hindi naman kita paglilinisin kung sakali eh. . .”

“Eh san mo naman ilalagay yung katas? Ang gago mo talaga!”

“Saan pa, E di sa kape mo, ahahaha––”

“Waaaaaah!!! Ang bastos mo talagang tukmol ka! Bastos! Bumaba ka na nga at kakain na tayo.” Ang sabi ni Sam kay Bryan habang pinapalo-palo niya pa ito ng unan. Hindi naman magkandamayaw si Bryan kakahalakhak dahil sa pangyayari. Puro tawa lamang ito hanggang sa makababa sila sa kusina. Ngayon lamang kasi sila nagkaharutan ng ganito magmula ng umuwi si Sam galing ibang bansa.

Agad nilang binilisan ang pagkain. Para kay Sam ay masyado ng late ang kanilang oras para pumasok sa sarili nitong opisina.

“Bakit ka nga pala may dalang megaphone kanina?” Ang naitanong ni Bryan kay Sam.

“Ah kasi gigisingin sana ki–”

“Gigisingin mo sana ako kaya lang nakita mo ko na nag-aano? Hahahaha.”

“Alam mo napaka mo talaga. Nakakainis ka. Kinakalimutan ko na nga yung nakita ko tapos ganyan ka pa.” Ang naglulungkot-lungkutang saad ni Sam.

“Hahaha sorry na nga. . . Hindi na mauulit promise.”

“Talagang hindi na no! Hindi na kita patutulugin dito.”

“Ay ang sama naman nun.”

“Talaga. . . Bilisan mo nga at late na tayo.”

“Late? E 6:30 pa lang. . . 8 pa tayo kailangan sa kumpanya mo. . . Kung tutuusin nga kahit 10:30 ka pa pumasok e.”

“Che! Kailangan natin maging role model no! Kailangan mas maaga tayo sa mga enpleyado.”

“Oo na. Oo na. Yan ang gusto mo eh. . . Pero hmmm.”

“Ano na naman ang tanong mo?”

“Sungit. Huwag na nga.”

“Ano nga yun? Isa.”

“Malaki ba?”

“Ha?”

“Kako malaki ba?”

“Ang alin naman?”

“Yung nakita mo?” Pagkatanong ni Bryan ay nagulat siya ng ibinato ni Sam ang kutsara nito.

“Ang bastos mo talagang tukmol ka!” Ang namumulang saad nito na nakapagpahalakhak kay Bryan.

“Anong bastos doon? Eh itatanong ko lang naman kung malaki ba yung nakita mong building na nasa tapat ng unit mo.”

“Wushu. Papalusot ka pa sa akin eh.”

“Nalakihan ka nga siguro hahahaha.”

“Pucha ang bastos mo talagang tukmol ka! Bilisan na sabi eh.”

“Oo na. Oo na hahaha.”

At pagkatapos nilang kumain ay binilisan na nila ang kilos upang makapagprepara na sa kanilang pagpasok sa opisina. Hindi na rin naman problema kay Bryan ang mga damit na kanyang isusuot sapagkat may sarili naman din siyang closet sa unit ni Sam. Pareho silang may mga gamit sa bahay ng isa’t-isa para kung may mangyari mang ‘sleepover’ tulad ng nangyari ngayon ay hindi na sila mahihirapang magdala ng sariling damit.

Naunang bumaba si Sam. Tinawag ang kanyang driver na si Gio. Si Gio ang tumatayo niyang driver at assistant. Napakalaki ng kanyang tiwala dito. Ilang beses na rin kasi niya sinagip ang buhay nito sa mapanganib at hindi patas na klase ng ating mundong ginagalawan. Naipagamot niya ang nanay niyang may malubhang karamdaman. Naging maayos na rin ang pamumuhay ng pamilya nito kaya ito na rin mismo ang nagprisenta para maglingkod sa kanya na siya namang tinanggap ni Sam ng buong puso dahil na rin sa nakikita niyang may potensyal din si Gio na makipagkompetensya sa larangan ng pagnenegosyo.

“Hello Gio.” Bungad ni Sam sa telepono.

“Ah. . . Sir. Kayo po pala. Malapit na po ako diyan medyo natraffic lang po pasensya na.”

“Ok. Good. Pakibilisan mo lang ng konti at alam mo namang ayokong nauunahan ako ng mga empleyado kong pumasok sa kumpanya.”

“O-opo sir. Pasensya na po talaga.”

At itinago na ni Sam ang telepono. Mababanaag mong may takot si Gio sa kanya. Ito ang ikinaiinis ni Sam sa lalaki dahil takot na takot ito sa kanya. Well, sino nga naman ang hindi matatakot sa kanya kapag kaharap siya. Tanging si Bryan lang ang nakakapambara sa kanya dahil bukod sa magsing yaman lang sila ay siyempre alam naman na ng lahat na magkaibigan sila.

Saktong paglabas ni Bryan sa kanyang unit ay dumating din ang sasakyan nila. Tiningnan niya ang orasan. 7:30 am. Medyo late na sa kanya kung tutuusin ang oras na ito ngunit ano pa nga ba ang magagawa niya bukod sa tumahimik at maghintay na lamang sa isang tabi.

“Gio.” Tawag sa kanya ni Sam.

“Yes sir?”

“Alam mo napakaformal mo kapag kausap ako, hindi ba pwedeng Sam na lang ang itawag mo sa akin?”

“E sir, nakakahiya naman kung Sam lang ang itatawag ko sa inyo. Napakapropesyunal niyong tingnan tapos palayaw mo lang itatawag ko—”

“I don’t wanna hear your lame excuses. Starting today, Sam ang itatawag mo sakin, okay? And before I forgot, gusto ko rin na bawas-bawasan mo ang pagkatakot mo sa akin, okay? Hindi ako nangangagat.” Sabi ni Sam dito. Sa kabilang banda ay narinib niya ang munting tawa ni Bryan.

“O, anong tinatawa-tawa mo diyan?”

“Wala ah. Hahaha.”

“Ano nga kasi?” Ang nakakunot-noong pagtatanong ni Sam.

“Hindi ka nga nangangagat, nanlalapa ka naman hahahaha.” Ang hindi napigilang maisanting ni Bryan dahilan para matawa din si Gio.

Si Sam naman sa kabilang banda ay pulang-pula na ang mukha. Pinagpapapalo-palo na naman niya ang mga braso at dibdib ni Bryan.

“Ikaw talagang tukmol ka eh noh? Kanina ka pa eh. Ang ba–”

“Ang bastos-bastos mo! Bastos ka!” Ang panggagaya ni Bryan kay Sam habang tumatawa. Puro tawanan ang maririnig mo ngayon sa apat na sulok ng kanyang sasakyan.

Pagdating nila sa kanilang destinasyon ay inayos muna nila ang kanilang mga sarili. Minabuting walang mapipintas sa kanila na masama. At pagkatapos mag-ayos ay saka sila pumasok sa loob.

Pumasok sila Sam sa Elevator. Pagpasok nila ay may isang babaeng nakatingin lamang sa kanila. Waring tinititigan sila ng masama na nagsasabing ‘Umalis kayo at ako lang ang dapat na nasa loob.’ Dahil sa pagiging palaban ni Sam ay nilabanan niya ang tinging ibinabato sa kanila ng babae. Tiningnan niya ang babae mula ulo hanggang paa hanggang sa napansin niya na ang babaeng ito ay kakilala niya. Nakumpirma niya iyon ng makita niya ang pangalan nito sa ID nito.

“Bibigyan kita ng limang segundo para pumasok dito sa elevator. Kung hindi, alam mo na ang kalalagyan mo.” Ang mga salitang binitawan ni Sam sa harap ng babae.

“At sa tingin mo naman Sir. ay bakit ko iyon gagawin?”

“Kasi utos iyan ng presidente ng kumpanyang ito AJ.” Ang nakangising panghahamon ni Sam sa kaharap na babae.

Nagulat si AJ ng mabanggit ng lalaki ang pangalan niya. Lalo pa siyang nagulat ng mapagkuro kung sino ang kanyang kaharap sa mga oras na ito kaya agad siyang pumasok sa loob ng elevator at sa pagkakataong iyon ay isinara na ni Gio ang elevator.

Hindi makapaniwala si AJ sa kanyang nakita. Balak sana niyang landiin ang tatlong lalaking iyon maliban sa taong nasa gitna. Kung titingnan mo kasi itong mabuti ay talaga namang malakas ang karisma nito at baka siya pa ang matalo kung sakali mang paglaruan niya ito. Tama naman siya sa kanyang inisip kaya lamang ay hindi niya alam na ito pala ang presidente ng kumpanya na kanyang pinasukan. Napangiti na lamang siya sa naisip. ‘Mukhang mapapadali trabaho ko dito ah.’

“Sasakay din naman pala sa huli. Kilalanin mo ng mabuti kung sino ang kakalabanin mo babae ah.” Ang sabi ni Sam kay AJ na hindi man lamang nito tinapunan ng tingin.

“I’m sorry po sir.”

“Good. By the way, maghanda ka na sa mga susunod mong araw sa kumpanyang ito dahil gagawin kong impyerno ang pagiistay mo dito.”

“P-po?” Ang nagsisimula ng manginig na saad ni AJ. Kakaiba ang boses ni Sam sa pagkakataong ito. Nakakatakot ang boses nito. Parang kulang na lamang ay pumatay ng tao. Tila sasaksakin ka ng bawat salitang bibitawan niya.

“Sam. Tandaan mo ang pangalan iyan Ms. Mendoza. Ang taong ginago mo noon. Gagaguhin ka na ngayon.” Ang bulong ni Sam sa tainga ni AJ na talagang nakapampahina ng mga tuhod nito.

Nilisan na ng tatlo ang elevator. Iniwan si AJ na nag-iisa sa loob. Nanginginig, natatakot, nag-aalinlangan kung ipagpapatuloy pa ba ang misyong iniutos sa kanya ng kalabang kumpanya ni Sam.

Itutuloy. . . .

Chapter 7: Banggaan

NASA loob ngayon si Sam ng kanyang unit. Hinihintay niya ang tawag ng kanyang imbestigador hinggil sa taong kanyang pinamamanmanan. Ito’y walang iba kundi si AJ. Masama ang kutob ni Sam kung bakit napunta sa kanyang kumpanya si AJ gayong alam niya na nagtatrabaho ito sa kanyang kalaban na kumpanya, ang Lavista Corporation. Base na rin sa ibinigay na dokumento sa kanya ng sariling imbestigador. ‘Kung may planong masama laban sa akin ang Lavista, bakit si AJ ang ipinadala nila? At kung hindi naman na nagtatrabaho si AJ sa kabilang kumpanya, bakit naman nakalagay sa document na ito na may three year contract siya doon? One year pa lang naman ang itinatagal niya doon ah. Sinisante kaya siya ng mga Lavista? Teka, kailangan ko talagang tutukan ang babaeng iyon.’ Ang kanyang saad sa sarili. Hindi naman sa pagmamayabang ay alam ni Sam na higit siyang nakakalamang sa mga kumpanyang mga kalaban. Tanging Lavista Corp. lamang ang kayang sumabay sa kanya ngunit sa tingin niya ay palugi na rin ito dahil sa mga utang nito sa bangko at sa pagkakaalam niya ay nagbebenta na rin ito ng mga shares nila sa stock market. ‘Stock Market, hmm. Tingin ko alam ko na ang gagawin ko.’

Kinuha niya ang kanyang cellphone. Idinial ang numero ng kanyang tatawagan. Nag-ring ito saglit at pagkatapos ng ilang segundo ay sinagot nito ang tawag niya.

“Hello?” Ang boses ng lalaki sa kabilang linya.

“Pakicontact nga ang mga Shareholders ng Lavista. Gusto ko lang malaman kung sino ang mga minor shareholders nito.”

“Sige po sir. Sir., alam niyo po ba na nagbebenta na ng shares ang ilang shareholders sa mga Lavista? Palubog na daw kasi ang kumpanyang iyon eh.”

“Alam ko, Gio. Kaya itanong mo rin kung magkano nila ibinebenta ang mga shares nila.”

“Sige po sir. Hintayin niyo po ang tawag ko.”

“Sige, salamat Gio.” At ibinaba na niya ang tawag.

Naghintay saglit si Sam ng may kumatok sa kanyang unit. Sa mga pagkakataong ito ay kailangan niyang maging maingat lalo na’t may nakakaalam na rin ng kanyang katauhan.

Sumilip muna siya sa pintuan upang malaman kung sino ang kumakatok at ng malaman niya kung sino ito ay binuksan niya ang pinto. Pumasok ito sa loob ng kanyang unit na pasuray-suray. Halata mong lasing ang lalaki. Lakad ito ng lakad na tila ba’y may importanteng gamit na naiwala at kailangang hanapin. Matumba-tumba naman ito marahil ay nahihilo na ito ng sobra. Agad itong inalalayan ni Sam paakyat sa kanyang kwarto. Sinamahan niya ang lalaki patungong banyo upang mapasuka ito. Hindi nga siya nagkamali. Sumuka nga ang lalaki. Matapos sumuka ay hinubad ni Sam ang long sleeve nito. Naka sando na lamang ngayon ang lalaki at slacks. Hinubad na rin niya ang suot nitong sando at ang slacks nito. Inalalayan niya ito patungong kama. Aalis na sana siya ng pigilan siya ng lalaki. Akala niya ay may kailangan itong sabihin ngunit agad siya nitong itinulak dahilan upang mapahiga siya sa katawan nito. Magkaharapan ang kanilang mga mukha. Ilang pulgada na lamang ang kanilang layo sa isa’t-isa. Hinawakan nito ang kanyang pisngi. Tinitigan siya ng mabuti pagkatapos ay ngumiti. Dahil sa pagkailang at pagkanerbyos ay dali-dali siyang tumayo at kumuha ng damit. Pinunasan muna niya ang lalaki ng basang bimpo upang maginhawaan ito kahit papaano. Bago siya umalis ay tinawag nito ang kanyang pangalan.

“Sam.” Wika nito na hindi niya pinansin. Kinuha niya rin kasi ang kanyang cellphone sa baba at umakyat na rin siya papunta sa kanyang kwarto.

“Sam.”

“Sam.” Ang paulit-ulit na sambit ng lalaki.

“Asan ka na ba SAM!” Ang pasigaw na nitong saad. Tawa lamangng tawa si Sam sa isang tabi habang pinapanuod niya ang lalaking tumatawag sa kanyang pangalan.

“Stephen Angelo Montecarlo! Ano ba! Babanggitin ko pa ba buo mong pangalan?”

“Hahahahaha.” Ang nasabi na lamang ni Sam.

“Gago ka talaga tukmol. Tinatawanan mo pa ko. Tabihan mo nga ko at may sasabihin ako.”

“Ano naman sasabihin ko?”

“Eh kung tumabi ka kaya muna?”

“Tanga! Lasing ka na talaga eh noh? Katabi mo na kaya ako kanina pa.”

“Ah ganun ba?” Saad ni Bryan at saka humarap kay Sam.

Tiningnan maigi ni Bryan ang mukha ng katabi. Hinawakan niya ito at buong pusong hinaplos ang mukha nito.

“Alam mo ba? Ang sarap halikan ng labi mo.”

“Oh talaga? Pano mo naman nasabi?”

“Hehehe. Nung pagkauwi mo galing airport. “

“Ah ’yun ba?”

“Oo ’yun na nga. . . Napakalambot. . . Kaya lang konti lang ang naramdaman kong pagmamahal.” Saad ni Bryan na nakapagpagulat kay Sam. Biglang bumilis ang tibok ng kanyang dibdib. Hindi niya mawari kung bakit. ‘Shit. Hindi ako pwede magmahal.’ Saad niya sa sarili.

“Kasi namanhid na ako eh.” Pabulong na saad ni Sam.

“Kahit kailan, hindi namamanhid ang puso ng tao, Sam. Sadyang naglalagay lang tayo ng harang upang hindi tayo makaramdam ng anumang uri ng sakit sa pagmamahal.”

“Nak ng! Talino ata natin ngayon tukmol ah.”

“Alam mo seryoso ako ngayon Sam. Sana seryoso ka din. Nag-ipon pa ako ng lakas ng loob para makausap ka ng ganito.”

“Pero lasing ka eh. . . . Kung sa bagay, wala ka rin namang maaalala pagkagising mo eh.”

“Grabe. . . Siguro nga wala pero ikaw maaalala mo lahat ng mapag-uusapan natin.”

“Bakit ba parang napakaseryoso mo naman ngayong tukmol ka?”

“Kasi. . .”

“Kasi?”

“Pwede ba kitang mahalikan ulit Sam?”

“Sabihin mo muna kung bakit?”

“Eh kung ikiss mo kaya ulit muna ako. Yung french kiss ah. Gusto ko lagyan mo ng love.”

“Eh pano kung ayoko?”

“Hindi pwede Sam. Huwag mo munang pigilan ang feelings mo, okay ba ’yun? Please. Please.”

“Sige na nga. Saglit lang ito hmmmp—”

At naramdaman na lamang ni Sam na magkahinang ang kanilang mga labi. Gaya ng sabi ni Bryan ay hindi pinigilan ni Sam ang kung anumang pupuwede niyang maramdaman sa mga oras na ito. Ramdam niya ang bilis ng tibok ng puso niya. Masarap sa pakiramdam. Napakapayapa ng pakiramdam mo sa paligid. Iyon ang epekto saa kanya ng halik na iginawad ni Bryan. Dinama niya rin ang halik na iginagawad sa kanya. Punong-puno ng pagkasabik. Para silang mag-asawang pinaghiwalay ng matagal na panahon sa sobrang pagkasabik ni Bryan. Punong-puno ng pagmamahal. Pakiramdam niya ay ligtas siya sa mga kamay nito. Matapos ang kanilang halikan ay kapwa naghabol ng hininga ang dalawa.

“Alam mo ba kung bakit ko hiniling na halikan mo ko ulit?” Sabi ni Bryan.

“Bakit nga kasi?”

“Kasi. . .”

“Kasi?”

“Kasi. . .”

“Ano nga? Kasi?”

Naghintay ng ilang minuto si Sam ngunit wala nang sumagot ng tanong niya. ‘Nakatulog na ang mokong.’ Saad niya sa sarili.

“Hindi pa ako pupuwedeng magmahal tukmol pasensya na.” Bulong niya dito habang tinititigan niya ito at habang marahang hinahaplos ang mala-anghel na mukha nito.

“Kasi hindi pa rin ako ayos hanggang ngayon and I’m sure that I’m not capable of loving anyone. Natatakot muli akong masaktan. Takot na akong magmahal ulit at kung magmamahal man akong muli, ang gusto ko lang sana ay mapunta ako sa taong mamahalin ako ng sobra tulad ng pagmamahal ko sa kanya. Gusto ko na sana ay hindi niya ako iwan o saktan ng lubusan.” Ang mahabang pahayag ni Sam kay Bryan na akala mo ay maririnig ng kanyang katabi ang kanyang sinasabi. Takot nang umibig si Sam. Takot na siyang masaktan.

Nag-ring bigla ang cellphone ni Sam. Umalis siya saglit sa kanyang kama ngunit hindi iyon natuloy ’pagkat agad siyang hinila ni Bryan at niyakap ng mahigpit.

“Dito ka na lang sa tabi ko. Matulog na tayo.” Saad nito na nakapagpangiti kay Sam at nakatulog na rin siya ng hindi nasasagot ang tawag ni Gio at ng kanyang private investigator.

[

Flashback

Ilang buwan din ang nakalipas bago makarecover si Sam sa mga nangyari sa kanyang buhay. Hindi rin biro ang kanyang dinanas bago siya tuluyang maging ok. Mabuti na lamang at mayroong kumupkop sa kanya na siyang naging ina niya ngayon. Nakakamanghang isipin na sa kabila ng kanyang mga problema ay namemaintain pa rin niya ang kanyang scholarship.

Nasa hallway siya ngayon. Naglalakad papuntang library na nakayuko. Walang kasama at walang kaibigan. Nawala na rin kasi sa landas niya ang dalawang taong nanira ng kanyang pagkatao. Mabuti na lamang at lumipat na ng school sila Dave at Eunice ngunit hindi niya maiwasang isipin kung ano na nga ba ang kalagayan ng dalawa. ‘Break na kaya sila? Panigurado may mga kaibigan na ulit silang bago at ako. . . Ito, walang kasama. Nakakalungkot.’

Tumunog ang kanyang cellphone. Dali-dali naman niya itong kinuha at tiningnan kung sino ang tumatawag. ’Tukmol

smile emoticon

calling’

“Hello?” Pagbati niya dito.

“Ah Sam nasan ka?”

“Ah nasa hallway ako papuntang library. Bakit?”

“Wala lang. . . Sige, sige tawagan na lang kita mamaya ah bye!”

“Ba––y?” Ang kanyang nasabi dahil binaba agad nito ang kanyang tawag.

Umiling-iling na lamang siya at pinagpatuloy ang kanyang paglalakad pero agad siyang natumba ng may makabangga siya. Isang babae ang kanyang nakabangga at nabagsak din nito ang mga librong hawak nito. Nakapatongbito ngayon sa kanya. ‘Ang ganda naman niya!’ Ang unang pumasok sa kanyang isip ng mabangga ang babae. Agad siyang tumayo ng maalalayan niya ang babae sa pagtayo nito. Pinulot niya ang mga libro na siya namang ginawa din ng babae. Nagkasabay pa sila ng pagpulot sa natirang libro tititigan niya sana ulit ang babae ng bigla siyang bulyawan nito.

“Kasi naman hindi tumitingin sa dinadaanan eh. Ang bagal mo pang magpulot ng mga libro! Akin na nga ’yan! Bwisit na buhay. Sa susunod huwag kang mangbabangga ng katulad ko okay? Hindi mo ko kilalang magalit.”

“Pasensya na po, miss. Problemado lang po kas-”

“Kung may problema ka, ’wag kang mangdamay! Pare-pareho lang tayong may mga problema dito! Makaalis na nga!”

At umalis na nga ang babae. Napahiya siya sa madla ngunit ipinagsawalang bahala niya iyon. Tiningnan na lamang niya sa malayo ang babae habang tuloy-tuloy itong naglalakad. Nabighani siya sa angking nitong kagandahan. Na love at first sight siya! Nagbalik na lamang ulit siya sa ulirat ng bigla niyang maalala ang lugar na pupuntahan niya. Pumasok siya ng library ng magring na naman ang kanyang cellphone ngunit hindi niya iyon kinuha ’pagkat nasa library siya. Pumunta na lamang siya sa mga bookshelf upang hanapin ang kanyang libro ngunit sa tuwing naglalakad siya ay napapansin niyang may kasabay din siyang maglakad sa likod ng bookshelf na kaharap niya. Parang minamanmanan siyang mabuti. Kinikilatis. Kinabahan siya ng sandaling iyon lalo na’t sumasabay pa ang pag-ring ng kanyang cellphone. Binilisan niya ang kanyang lakad hanggang sa makapunta siya sa table at umupo muna saglit. Medyo hiningal din siya pero mas nangingibabaw pa rin ang kaba sa kanya. Biglang may tumabing lalaki sa kanyang harapan. Hindi niya pinansin. Yumuko siya. Nagtalukbong. Nagpapahinga at nag-iisip kungbsino ang nang-mamanman sa kanya. ‘Hindi kaya yung nasa harapan ko ngayon yung. . . Nasa kanina? Shit naman kinakabahan ako.’

“Grabe hirap pala kapag hindi ka pinansin ng bestfriend mo no? Kababalik ko pa nga lang galing US tapos hindi man lang ako sinalubong sa airport.” Saad ng lalaki sa kanyang harapan. Pamilyar sa kanya ang boses nito kaya agad niya itong tiningnan.

“Shit. Bryan?” Ang hindi makapaniwalang saad niya.

“Oo ako nga!” Ang nakangiti naman niyang saad kay Sam. Agad niyakap ni Sam ang lalaki dahil sa pagkamiss.

“Grabe akala ko doon ka na titira forever.”

“Ay pwede ba. Hindi ko ata kayang tumagal dun noh. Teka nga, bat wala na kayo doon sa bahay niyo? Lumipat ba kayo?” Ang inosenteng tanong sa kanya ni Bryan.

Sa mga nakalipas kasing mga buwan ay ni hindi siya nagkwento ng kung anumang masamang nangyari sa kanyang buhay. Kaya siguro ito na rin ang tamang panahon upang ikwento niya kay Bryan ang mga nangyari sa kanyang buhay. Ayaw naman niyang mag-alala ito sa kanya dahil nagbabakasyon ito sa US at noon pa lamang nakita ang kanyang ama. Hindi naman siya nito binigo sa magiging reaksyon nito. Akala niya rin kasi ay magtatampo na ito sa kanya dahil hindi siya nito kinuwentuhan. Mababakas mo sa mukha niya ang pag-aalala at bigla na lamang siya nitong niyakap.

“Nako tukmol. Pasensya ka na at wala ako sa tabi mo noong kailangan mo ng malalapitan ah. Hayaan mo babawi ako sa’yo ngayong nandito na ako sa tabi mo.”

“Ok lang sakin yun. Ayaw ko lang naman na mag-alala ka sa’kin kasi nagpapakasaya ka pa kasama papa mo eh. . . . O sya libre mo na ko hahaha. . . . Dito ka na ba mag-aaral?”

“Haha oo na lilibre ka na. Babawi nga ko eh. Oo dito na rin ako mag-aaral. Itour mo nga ko dito bago tayo pumunta sa cafeteria.”

“O tara na!”

At nilisan nila ang library upang makapag-ikot-ikot at makapunta sa cafeteria ng kanilang school.

Itutuloy. . . .

Chapter 8: Ispiya

“SIR este Sam, bakit hindi niyo naman po sinasagot ang mga tawag ko sa inyo kagabi?” Ang bungad na tanong ni Gio pagsakay ni Sam sa kotse.

“May importante lang akong ginawa.” Malamig na tugon ni Sam dito.

“Mas importante pa dito?” Nag-aalangang tanong ni Gio dito.

“Oo! Kaya pwede ba, ipagpatuloy mo na lang ang pagmamaneho mo diyan? Baka mamaya mamatay pa tayo. Ay mali, ikaw lang pala kasi mabait ka. Matagal pa akong mamamatay.” Ang tugon ni Sam dito na nakangisi sa mga oras na ito.

Tahimik na lamang na binaybay ni Gio ang kalsada hanggang sa makarating sila sa kumpanya ng kanyang boss. May inis na nararamdaman si Gio kagabi pa dahil parang may mas importante pang inaayos si Sam kaysa pinapagawa sa kanya. Tingin niya’y nagseselos siya sa taong pinagkakabusyhan ng kanyang boss. Kung titingnan mo naman kasi talaga si Sam ay napakaperpekto nito. May naiibang talino, may maipagmamalaki sa buhay at higit sa lahat ay napakaperpekto ng itsura nito na halos lahat ata ng makakausap niyang tao ay mapapasang-ayon niya. Ganyan ang kanyang tingin kay Sam. Hindi niya rin maitatanggi na maging siya ay may gusto dito. Hindi lamang niya masabi-sabi dito ang kanyang nararamdaman ’pagkat alam niyang wala siyang laban sa kung sinuman ang kanyang mga magiging karibal. Langit at lupa ang Pagitan nilang dalawa. Kaya gayon na lamang ang pagiging loyal niya rito dahil gusto rin naman niya ang kanyang ginagawa. Gusto niyang nasa tabi siya palagi ni Sam. Gusto niyang lagi siyang napapansin ni Sam. Gusto niyang magpasikat kay Sam. Gusto niyang magustuhan siya ni Sam at gusto nuyang mahalin siya ni Sam.

“Gio, ano ba! Hindi mo naman ako pinapakinggan eh. Natulog ka ba?”

“Sorry Sam. May bumabagabag kasi sa isip ko. Oo naman nakatulog ako kaya lang hindi masyado dahil hinihintay kong sagutin mo ako.” Ang makahulugang saad ni Gio dito.

“Excuse me? Kung hindi ko man sinagot ang tawag mo ng ilang beses, dapat tumigil ka na. At tsaka iset aside mo ’yang gumugulo sa isip mo. Business is business. Kailangan mong maging professional. Hindi mo dapat hinahalo ang problema mo sa sarili sa problema mo sa trabaho. Gugulo ka lang sinasabi ko sa’yo.” Ang tugon ni Sam. Ni hindi alam ni Gio kung bakit tila isang nagbabagang apoy ang ulo ni Sam.

“Pasensya na po, Sir.” Ang natatakot niyang saad. Hindi naman talaga siya takot na masigawan nito. Natatakot lang siya na baka magalit ito sa kanya ng sobra. Bagay na ayaw niayng mangyari.

“Anyway, mali ang napagawa ko sa’yo kagabi. Hindi nga pala natin makikilala ang shareholders dahil wala tayong connections doon.”

“Salamat po, Sir.. Iyan po kasi dapat ang itatawag ko sa’yo e kaya lang hindi mo naman sinasagot tawag ko.”

“Let’s move on na lang. What you’re going to do now is that you need to know who are their investors. Kailangan nating mapirata ang mga investors nila para mabankrupt na sila ng tuluyan.” Ang nakangising saad ni Sam.

“Ok, sir.”

“Paano Sam? Aalis na siguro ako.”

“Huwag mo muna akong ibaba dito. Idaan mo ko sa pinakamalapit coffee shop.”

“Okay po. .”

Habang nagdadrive si Gio ay tinext ni Sam ang kanyang private investigator na pumunta na rin sa coffee shop. Since malapit naman ang place ng investigator niya sa coffee shop na iyon ay expected niya na mas mauuna pa rin ito sa kanya.

Pagbaba niya ng kanyang sasakyan ay pinaalis na rin niya si Gio. Sinabihan na huwag na siyang hintayin at siya na lamang bahalang pumunta sa sariling kumpanya mamaya.

Bago siya pumasok ng coffee shop ay napansin niya ang batang nakaupo doon. Nakauniporme na pang-eskuwela, nakabusangot ang mukha. Halatang inip na inip na sa kahihintay kung sino ang susundo sa kanya. Nagtaka naman siya kung bakit ang aga naman ata ng uwi ng bata.

“Hey cutie boy.” Ang masayang saad ni Sam dito ngunit hindi siya pinansin ng bata. Doon siya lalong napangiti.

“Bakit ’di mo ko pinapansin?” Ang lungkot-lungkutang saad ni Sam sa bata.

“Papa said to me that don’t talk to strangers like you.” Ang inosenteng tugon ng bata.

“Then why are you talking to me right now?” Ang nakangiting saad nito sa bata sabay hawi sa buhok nito.

“Because you asked me po.” Ang sabi ng bata habang nagsasalubong ang mga kilay nito.

“Hahaha anyway, you can call me Tito Sam. What’s yours baby?”

“Miggy po.” Tipid na sagot ng bata habang nakabusangot ang mukha.

“Hey ’wag kang bubusangot cutieboy. Bad yan sige ka. . . Sino bang hinihintay mo dito?”

“Sorry po. I’m waiting for my mama and papa. Ang tagal nga po eh.”

“Ganun ba? Gusto mo bang pumasok muna tayo sa loob ng coffee shop while waiting for them?”

“Ayaw po.” Matabang na sagot ng bata.

“But why?” Ang giliw na giliw na saad ni Sam.

“Because you’re still a stranger po.”

“Diba nagpakilala na ko cutieboy? You even introduced yourself to me so ibig sabihin, I’m not a stranger anymore.” Ang nakangiting saad ni Sam sa bata. Tila bagang nawala ang lahat ng kanyang iniisip tungkol sa kanyang planong paghihiganti kay AJ at pagpapabagsak sa kumpanya ng mga Lavista.

“Oo nga po, ano?” Ang nagsisimula nang maging masayang tugon ng bata.

“Yup! So pasok muna tayo sa loob then kain muna tayo habang hinihintay natin sina mama at papa mo, okay?”

“Okay po.” Ang nakangiting saad ng bata.

“Ano bang gusto mong kainin?”

“Hmm. . . Ayaw ko po dito e. Di po ko umiinom ng coffee.”

“Ay ganun ba cutie? How about milktea? Haha. Blueberry cheesecake ayaw mo din?”

“Blueberry? Wow. I really like that. Please. Bilan niyo po ko nun.”

“Hahaha sige sige. Ang cute cute mo talaga. How about milktea?”

“Ayaw po. Chocolate shake na lang po.”

“Okay, cutieboy. Hanap ka na ng seat natin, ok lang ba?”

“Opo.” Ang magiliw na saad ng bata sabay lakad na may kasamang patalon-talon. Tuwang-tuwang pinagmamasdan ni Sam ang bata. Nakikita niya sa bata ang kanyang sarili noon. Palangiti, inosente at tila walang inaalalang problema. Kung pupuwede lang sana maging bata na lamang habangbuhay ay ginawa na niya ngunit isa lamang itong pangarap ng bawat taong may dala-dalang problema. . . Mabigat na problemang gusto nang ibuhos sa mga taong nagbigay sa kanya nito. Pinagkumpara niya ang sarili noon at ngayon. Ibang-iba na talaga siya ngayon. Hindi lang sa pisikal na kaanyuhan kundi maging sa kanyang pananaw at ugali. Hindi naman talaga sana siya magkakaganoon kung walang nanakit at nanloko sa kanya.

“Ah s-sir. . . Ano pong order natin?” Tanong sa kanya ng babaeng kahera na nagpabalik sa kanyang ulirat.

Pagkatapos niyang umorder ay hinanap niya ang batang kasa-kasama niya. At nakita nga niya ito sa ’di kalayuang mesa.

Nilapitan niya ang bata. Nagtaka ang bata ng tingnan nito ang kanyang inorder.

“Tito, para kanino po yung isa?” Pagtatanong nito.

“Para ’to sa kasama ko ngayon cutie.” Ang nakangiting tugon ni Sam.

“Ah ganun po ba? Ang tagal naman po nila mama.” Ang malungkot na saad ng bata.

“Don’t worry, kiddo. Kaya ka nga nandito para hindi ka mainip eh. Kain ka na.”

Habang kumakain ang bata ay may biglang tumabi dito. Kinabahan siya sa lalaking dumating. Tinignan niya kung sino ang lalaki at nang makumpirma niya kung sino ito ay agad siyang nakahinga ng maluwag.

“Ano ka ba naman! Binigla mo ko doon ah. Kala ko kung sino.” Ang kanyang naitugon dito.

“Sorry po sir. Kilala niyo po ba kung sino ang batang ito?”

“Malamang! Teka nasaan na nga ba ang pinapatrabaho ko sa’yo?”

“Ito po.” Ang sabi ng imbestigador sabay bigay sa kanya ng folder.

“Okay mamaya ko na lang babasahin.”

“Dapat lang dahil kasama natin ngayon ang anak ng taong pinaiimbestigahan mo.” Ang bulong sa kanya ng imbestigador.

Agad na napatingin si Sam sa bata. Tahimik lamang ito sa isang tabi at kumakain. Patingin-tingin sa labas. Hinahanap ang kanyang mga magulang.

“Salamat. Mukhang alam ko na ang sagot sa pinapaimbestiga ko.” Ang nakangising saad ni Sam sa lalaki. Binuklat ni Sam ang folder at binasa ang mga nakalagay dito. Hindi nga siya nagkakamali. Tama ang hinala niya at sa tingin niya ay magiging madali para sa kanya ang paghihiganti ngayon.

“Sige na mauuna na kami ng bata. Salamat.” Ang nakangiting sabi ni Sam.

“Wala pong anuman, sir. Tawagan niyo lang po ako kung may kailangan pa po kayo.” Ang sabi ng lalaki at inaya na ni Sam si Miggy na lumabas.

“Where are we going po tito?”

“We’re going to your papa’s office cutie.” Ang saad ni Sam ngunit bago pa man sila makapara ng taxi ay may biglang huminto na sasakyan sa harapan nila. Agad lumabas ang mga tao mula sa loob ng sasakyan at biglang hinablot sa kanya ang kasa-kasamang bata.

“Subukan mo lang idamay ang anak ko sa mga plano mo Sam! Makikita mo ang hinahanap mo!” Saad ng babae sa kanya.

“Teka, teka! Relax. Breathe in, breathe out. Wala akong ginagawang masa–” Hindi na natapos ni Sam ang sasabihin ng may bigla niyang maramdaman ang palad na dumapo sa kanyang pagmumukha.

“Tangina mo! Huwag na huwag mo kong sasabihan na wala kang ginagawang masama dahil alam kong umpisa pa lang na magkita tayo ay may plano ka na.”

“Wow! Ako pa pala ang may plano sa ating dalawa ha? How about you, slut queen? Anong ginagawa mo sa kumpanya ko?” Ang nakangising saad ni Sam dito.

“Malamang nagtatrabaho ako dun.” Ang sagot ni AJ.

“Ok. . . Sabi mo eh. Goodluck sa job mo ah. Goodluck din sa life mo.”

“Hahaha thanks. Goodluck din pala sa’yo ah. Baka isang araw wala ka nang company na ihahandle.”

“Oh. Bakit naman? I have a lot of companies here in our country. Mayroon din ako sa ibang bansa. Paano naman ako mawawalan? AJ, hangga’t maaga pa ay ayusin mo na ang ugali mo. Hindi ka pa rin talaga nagbabago. Take note ah. Isang successful bachelor na ang kausap mo. Maraming pera, mayaman, mataas ang posisyon sa pinapasukan mo. Ay oo nga pala. A bitch is always a bitch nga pala.” Ang nakangising saad ni Sam at isang sampal na namang muli ang kanyang natanggap.

“Walang hiya ka! Ang kapal ng mukha mong sabihin sa’kin yan gago!”

“Hey! Huwag ka ngang magsalita ng bad words ng kasama mo ang anak mo. Nagmumukha ka tuloy masama sa paningin niya. Mukha kang walang pinag-aralan sa ginagawa mo.”

“Sabihin mo na kung anong gusto mong sabihin. Aalis na kami. Huwag na huwag kang lalapit sa anak ko, ulol!”

“Kung hindi ko nilapitan ang anak mo baka mamaya hindi mo na ulit makita ’yan. Alam mo bang kanina pa kayo hinihintay ng bata? Mabuti ns nga lang at nakasalubong ko siya eh. Don’t worry hindi ako nangdadamay ng bata sweetie. Hindi naman siya ang may kasalanan sa akin diba? So wala ka dapat ikatakot. Ay mali, matakot ka pala kasi ikaw din ang magbabayad sa lahat ng ginawa mo. Goodbye bitch. See you again.” Ang bulong ni Sam kay AJ at pagkatapos ay hinalikan niya ito sa pisngi.

“Hey cutieboy! You made my day today. Thank you so much!” Ang nakangiting saad ni Sam kay Miggy.

“Thank you, tito Sam! I hope to see you again.” Ang tugon naman ni Miggy kay Sam at pagkatapos ay hinatak siya ng kanyang mama dahilan para mapa-aray ito. Bagay na hindi nakaligtas kay Sam. Napailing na lamang siya pagkatapos ay nagpara na ng sasakyan papasok sa kanyang kumpanya.

“Hello Bryan.” Ang sabi ni Sam sa kanyang kausap sa telepono.

“Hey! What’s up?”

“What’s up mo mukha mo. Bantayan mo nga pala si AJ ah. I’m sure kilala mo pa rin siya hanggang ngayon.”

“Oo naman. Tandang-tanda ko pa siya at hinding-hindi ko siya makakalimutan sa ginawa niya sa atin.”

“Good. Asawa niya pala si Carl Lavista at ang nanay niya ay isang shareholder sa Lavista Corp.”

“Oh I see. Tapos nandito siya nagwowork sa company natin bilang isang spy, am I correct?”

“Exactly! At sa tingin ko ay may balak siyang masama. Manmanan niyo ang bawat kilos niya ok?”

“Ok po. Oy ikaw iniwan mo ko kanina sa condo mo ah.”

“Eh ang tagal mong gumising eh. Tsaka mamaya na natin pag-usapan ’yan, ok?”

“Oo na sige na magkita na lang tayo dito.”

At pagkatapos ay ini-end na ni Sam ang tawag. Dumiretso siya sa condo niya. Wala siyang balak pumasok ngayon at baka masigawan lamang niya ang bawat empleyadong makasalubong niya. Maganda na sana ang araw niya dahil sa isang bata ngunit sinira naman ito ng nanay ng bata. Humiga agad siya sa kama at natulog pagkatapos upang makapagpahinga at makapag-isip ng maayos kung papaano gagantihan si AJ, ang dakilang pokpok na kanyang nakilala sa tanang buhay niya.

[

Flashback

“Hoy! Hindi ka na namamansin ah. Pinagpalit mo na ko sa nililigawan mo ah.” Untag sa kanya ni Bryan ng sila ay nasa loob ng library.

“Wow ah. Ikaw nga din may nililigawan na eh. Di mo man lang sinasabi kung sino. Baka mamaya may girlfriend ka na diyan mabalitaan ko na lang sa iba.”

“Eh bakit? Kung may girlfriend na nga ko, anong gagawin mo?”

“Malamang magagalit kasi naglilihim ka na sa bestfriend mo.”

“Ulul! Di ako maglilihim sa’yo noh. Oh siya, si Jen na kablock natin ang girlfriend ko ngayon.”

“Oh I see. Congratulations! Buti at hindi ka naglilihim sa akin. Mahalaga pa rin pala ako sa’yo kahit pano. Hahaha.” Ang natatawang saad ni Sam.

“Malamang! Ikaw lang ang nag-iisa! Hahaha. Oh siya mauna na ko at mukhang busy ka dyan sa ginagawa mo.”

“Busy talaga. Kailangan kong i-maintain ang scholarship ko noh!”

“Oo na sige na. Bye tukmol!” Ang nakangiti nitong saad sa kanya at pagkatapos ay mabilis siyang hinalikan sa pisngi.

“Ay putangina naman!” Ang malakas na naibulalas niya dahilan upang mapatingin sa kanya ang karamihan ng nasa library kasama na ang librarian na pailing-iling. Nahiya tuloy siya at napayuko pagkatapos ay nagsorry sa lahat. Tinignan niya si Bryan ng masama ngunit ningitian lamang siya nito.

========================

“Hi AJ!” Magiliw na bati ni Sam sa babaeng nililigawan.

“Oy ikaw pala! Nasaan nga pala ang bestfriend mo?” Ang tugon nito sa kanya.

“Ah. . . Kasama niya kasi girlfriend niya eh.”

“Ay ganun ba? Sino naman ang girlfriend nun?”

“Ah kablock natin si Jen. Kilala mo ba?”

“Ah oo. Salamat sa mga efforts mo sa akin Sam ah. Salamat sa araw-araw mong pagbibigay sa akin ng roses, ng chocolates, sa paghahatid pauwi, sa pagtuturo ng lessons na hindi ko maintindihan. Salamt sa lahat ah pero kasi. . .”

“Kasi ano?” Ang tila nanlulumo nang saad ni Sam.

“Kasi. . . Sinasagot na kita.” Ang nakangiting saad ni AJ sa kanya. Napatalon si Sam sa tuwa at pagkatapos ay mahigpit na niyakap ang babae. Tuwang-tuwa siya at sa wakas ay sinagot din siya nito ngunit ang babae naman sa kabilang banda ay diring-diri kay Sam. Sinasakyan niya lamang ito dahil may gusto siyang makuha.

=======================

Tatlong buwan ang lumipas. Halos hindi magkasalubong ng landas sina Bryan at Sam bukod sa kanilang mga klase dahil may kani-kaniya na silang priorities bukod sa pag-aaral.

Ngayon ay ang monthsary nila AJ at Sam. Balak ni Sam na pagkatapos ng kanilang klase ay sasalubungin niya si AJ mismo sa bahay nito.

“Hey musta ka na tukmol? ’Di ka na namamansin ahh.”

“Ako pa ba ang hindi? Eh, ikaw nga diyan ang hindi eh.”

“Oy grabe ah.”

“Musta kayo ni Jen?”

“Ayun, break na kami. May bago na kong girlfriend.” Ang nakangiti nitong saad.

“Oh? Grabe ka naman! Qng playboy mo talaga.”

“Hindi naman. Huwag ka namang ganyan hahaha. Sadyang pogi lamang ang bestfriend mo.”

“Ulol ka! Haha. Ilibre mo nga ko at ng makabawi ka man lang.”

“Oo na sige na. Ako nang taya.”

At nilibre nga siya nito. Pagkatapos nilang kumain ay dumiretso na sila sa kanilang room upang makapaghanda na sa kanilang klase.

========================

Pagkatapos ng kanilang klase ay hindi mapakali si Sam na pumunta sa bahay ng kanyang nobya. May dala siyang malaking teddy bear, isang cake at isang boquet ng bulaklak. Galing lahat sa kanyang ipon sa loob ng isang buwan. Talagang pinilit niyang makaipon ng malaking halaga para mabigyan lamang ng sorpresa ang kanyang nobya. Buwan-buwan ay hindi nagmimintis si Sam na gumawa ng pakulo para maicelebrate ang kanilang monthsary. Bagay na sa tingin niya ay nagugustuhan ni AJ kung kaya’t tumagal ng ganito ang kanilang relasyon

Papunta na sana siya sa bahay ng kanyang nobya ng may mamukhaan siyang isang lalaki. Tinignan niyang ito ng mabuti at basta na lamang itong pumasok sa loob kaya hindi niya agad nakumpirma kung sino. Kaya agad siyang tumakbo sa loob upang ibigay sa nobya ang sorpresa ngunit sa kanyang pakiwari ay parang siya pa ang nasorpresa. Nakita niya kasi ang kanyang bestfriend na nakatunganga at parang naestatwa sa loob. Tinignan niya ang tinitignan ng kanyang bestfriend at nakita niya ang babaeng ungol ng ungol sa sarap habang may nakapatong sa kanya sa sofa.

“Oh my God!” Ang biglang sabi ni AJ pagkatapos ay agad tinakpan ang sariling kahubdan. Gayon din ang ginawa ng lalaki.

“Oh my God. I’m sorry Bryan. Nadala lang ako.”

“Sorry? Mahal mo ba talaga ako?”

“Oo naman.” Ang sabi ni AJ.

“Talaga? Tingin ko hindi eh. Baka mamaya gusto mo lang akong tikman. I’m sorry.” Ang saad ni Bryan at pagkatapos ay tumalikod na para umalis ngunit agad siyang napatigil ng makita si Sam na umiiyak sa isang tabi. Nabitawan na nito lahat ng kanyang hawak.

“Oh. Ano palang ginagawa mo dito?” Tanong ni AJ.

“Niloko mo ko?”

“Hahaha. Niloko? Bakit? Naging tayo ba?” Ang natatawang saad ni AJ habang inaayos ang sarili.

“D-diba m-monthsary natin ngayon?” Ang naluluhang saad ni Sam.

“Hello? Nananaginip ka ba? Walang tayo Sam! Tanga! Ginawa ko lang ’yun para makilala si Bryan pero wala pala akong mapapala sa’yo. Tsaka hindi ako magboboyfriend ng isang tulad mo noh. Yuck!”

“AJ! Ba’t mo pa dinamay si Sam kung may pakay ka pala sakin?” Sabi ni Bryan.

“Eh sa ayaw mo ko pansinin eh pero nung naging tayo akala ko matitikman kita, hindi pala.” Ang saad ni AJ pagkatpos ay bigla siyang sinugod ni Sam ngunit inawat ito Bryan.

“Eh putangina mo pala eh! Bakit kailangan mo pa ko idamay? Sinayang ko lang lahat ng efforts ko para sa’yo! Pokpok ka! Pokpok! Hindi ka maganda! Ulol! Babalikan kita tandaan mo ’yan! Magsisisi ka na ginawa mo sa’kin to!!!”

“Tingnan na lang natin! Hahaha. Aabangan ko yan, panget! Hahaha.”

“Tara na Sam. Tama na!” Ang sabi sa kanya ni Bryan habang pinipilit siyang umalis sa bahay nila AJ.

Pilit na hinihila ni Bryan si Sam ngunit agad bumitaw si Sam dito.

“Isa ka pa. Bitiwan mo ko!” Malamig na sabi ni Sam at agad itong nag-abang ng masasakyan.

Nagkasya na lamang si Bryan na titigan sa isang tabi ang kaibigang unti-unting nawawala sa kanyang paningin. Kailangan niyang gumawa ng paraan upang makabawi dito at upang hindi nito kalimutan ang kanilang pagkakaibigan kahit na nabiktima din siya ni AJ.

Itutuloy. . .

Chapter 9: Patawad

[

Flashback

“SAM. . . May naghahanap sa’yo sa baba.” Ang sabi ng kanyang Mama Mich habang kinakatok ang kanyang pintuan.

“Ma, sabihin mo wala ako dito.”

“Eh pano ko sasabihing wala ka dito eh nakita ka nga niyang pumasok dito?”

“Ihh, basta ma, ayoko siya kausapin. . . Gusto ko munang mapag-isa.”

“Anak. . . Bumaba ka na nga!”

“Ano ba ma?! Hindi niyo po ba ko naiintindihan? Ayoko po muna siya kausapin, parang awa niyo na po.” Ang saad naman ni Sam na halata mong umiiyak dahil sa tono na din ng pagsasalita nito.

“Sige anak. Kung iyan ang gusto mo.” Ang tila sumusuko nang saad ng kanyang nanay-nanayan.

Bumaba si Mich at hinarap si Bryan.

“Ano pong sabi niya?” Ang naiiyak na tanong ni Bryan.

Hindi masagot ni Mich ang tanong ng binata kung kaya’y tanging pag-iling na lamang ang naging tugon niya mula rito.

“Sabi ko na nga po ba eh. Hindi ko naman po kasi alam na ganoon pala ang mangyayari eh. Naging pabaya ako sa kaibigan ko.” Ang sumusukong saad ni Bryan sa babaeng nasa harapan niya.

“Anak maupo ka nga muna. Ano ba kasing nangyari?”

Tiningnan siya ni Bryan. Waring nagtataka kung sino nga ba ang babaeng kaharap niya ngayon. ‘Hindi ko na nakilala si Sam. Sabi ko pa naman babawi ako. Hindi ko natupad ang pangako ko.’ Saad niya sa sarili.

“Ako nga pala si Mich, ang umampon kay Sam. Iho, hindi mo ba ako natatandaan? Naging teacher niyo ako noong high school kayo!”

Saglit nag-isip si Bryan. Natigil siya sa pag-iyak. Iniisip kung saan niya naging guro ang babaeng kaharap niya.

“Ah! Kayo po pala ma’am. Yung pinakiusapan ko kasi hindi ko po inaattendan ang subject ninyo!”

“Mabuti at natatandaan mo pa iho. Oh balik tayo sa topic natin, ano ba ang nangyari?”

At kinuwento nga ni Bryan ang lahat sa mama ni Sam. Mula nang bumalik siya sa Pilipinas hanggang sa kasulukuyan.

“Hay nako naman ang babaeng iyon! Ang hindot! Nakakagigil! Bakit ba kasi ganyan ang henerasyon ninyo ngayon! Ang pupusok ninyo! Kawawa naman ang anak ko. Nabigo na naman siya sa ikalawang pagkakataon.”

“Ikalawa po? Kanino naman po ang una?”

“Edi iyong sa Dave. Hindi mo ba alam iyon?”

“Ay hindi po eh. Naikuwento niya po ata kaso nakalimutan ko po.”

At ikinuwento din ni Mich kay Bryan ang dahilan ng unang pagkabigo ni Sam sa pag-ibig. Kasama na rin ang pangyayari kung bakit namatay ang kaniyang mga magulang.

“Ah! Natatandaan ko na po. Pasensya na po kayo ah. Naturingan pa man din po akong bestfriend ni Sam pero hindi ko po alam ang lahat tungkol sa kanya. Kung hindi po sana ako umalis ay baka naprotekrahan ko pa po siya.”

“Ay hayaan mo na anak, ang kinakailangan mo talaga ngayon ay bumawi. Suyuin mo iyang batang iyan para naman mapatawad ka.”

“Hay. Kung sana po ay mapapatawad niya pa ako.”

“Ay juskong bata ire. Susuko ka na agad eh ni hindi mo pa nga nasusubukan eh.”

“Hahaha pasensya na po tita. Pero parang napanghihinaan po kasi ako ng loob eh.”

“Edi palakasin mo! Batang ire, parang ginagawa mo namang babae anak ko eh!”

“Hahaha baka po mamaya marinig niya kayo. Sige po ipagluluto ko po siya ng hapunan niya.”

“Ay magandang ideya iyan iho.”

At pinagluto nga ni Bryan si Sam. Ang problema nga lang niya ay hindi siya marunong magluto kaya tinuruan pa siya ni Mich kung paano lutuin ang mga paborito ni Sam. Hinintay pa ni Bryan na bumaba si Sam upang kumain at ng makita niyang bumaba ito ay agad siyang nagpaalam kay Mich. Araw-araw ginawa ni Bryan ang pagluluto ng pagkain ni Sam. Siya din ang naglilinis ng bahay nila Mich upang wala nang poproblemahin si Sam bukod sa pag-aaral. Ilang beses lumapit si Bryan kay Sam ngunit iniiwasan siya nito. Para siyang isang multo dito dahil sa hindi siya nito pinapansin. Kaya naman isang araw ay naisipan niyang lagyan ng mga sticky notes ang bawat gawaing kanyang natapos. Napapagod na siya ngunit hindi niya iyon iniinda sapagkat mahalaga sa kanya ang pagpapatawad ni Sam sa kanya.

Sa kabilang banda naman ay nagbubulag-bulagan lamang si Sam. Alam niya ang mga efforts na ginagawa ni Bryan ngunit pilit niyang iniiwasan na makita ito. Bumaba siya mula hagdan. Pumunta siya sa hapag-kainan. May nakatimplang kape. Kinuha niya ito ngunit hindi agad ininom dahil nakuha ng sticky notes ang kanyang atensyon.

“Coffee? Sorry na oh.

frown emoticon

-Tukmol-“

Napailing na lamang siya at itinuloy ang pag-inom. ‘Sayang naman ang pagkain kung hindi ko gagalawin.’ Saad niya sa sarili. Nakita niya ang panakip ng pagkain. May nakadikit na namang note na kanyang binasa.

“Tukmol, kainin mo oh, please.

wink emoticon

Goodmorning!

smile emoticon

-Tukmol-“

Inalis niya ang panakip at kinain niya ang inihandang pagkain sa kanya ni Bryan. ‘Waffle? Marunong siyabg gumawa ng waffle? Iba-iba pa ng palaman ah.’ Sabi niya sa sarili. Kumagat siya at tumikim. Inasahan niya na pangit ang kanyang malalasahan ngunit nagkamali siya. Nagbaon siya ng tatlo para hindi na siya bumili pa ng pagkain sa school. Nagsipilyo na siya at pumunta ng banyo. Nakuha na naman ng kanyang atensyon ang note na nakadikit sa pintuan ng banyo.

“Ligo na para maalis na ang badvibes! Pinag-initan na kita ng tubig.

smile emoticon

-Tukmol-“

Natawa na lamang siya habang tuloy-tuloy siyang pumasok sa loob ng banyo. Nilock na niya ang banyo at hindi niya inaasahan ang kanyang nakita.

“Waaaaaaaah!” Ang sigaw na kanyang narinig. Natulala lamang si Sam sa nakita. Nagsasabon si Bryan ng katawan at biglang tinakip ang kanyang kaselanan pagkakita nito sa kanya.

“Anong ginagawa mo dito?” Takang tanong ni Sam.

“Naliligo?” Ang nakangiting nagtatanong na saad naman ni Bryan.

“Tange! Bakit ka naliligo dito?”

“Kakatapos ko lang kasi magluto eh.”

“Oh tapos?”

“Akala ko kasi mamaya ka pa babangon. Kaya naligo na ko habang maaga pa.”

“Ahh.”

“Hindi ka man lang ba aalis dito?” Tanong sa kanya ni Bryan.

“Hindi.”

“Eh bakit?”

“Eh banyo namin ’to eh. Ikaw ang umalis.”

“Sam, saglit lang please.” Ang nagmamakaawang tinig ni Bryan.

“Ayoko nga.”

“O sige sabayan mo na lang ako maligo.” Ang nakangiting sagot ni Bryan pagkatapos ay itinuloy niya ang pagsasabon.

“Iiiiiwww. Bilisan mo nga diyan! Che!” Ang tila naiinis na sagot ni Sam na tinawanan naman ni Bryan.

Mabilis tinapos ni Bryan ang paliligo at baka mainip sa kanya si Sam.

“Tapos na ko Sam. Ikaw na!”

Ngunit wala siyang nakuhang sagot kay Sam dahil dinednama lamang siya nito.

Mabilis lumipas ang oras at hinintay ni Bryan na matapos si Sam mag-ayos. Sinabayan niya si Sam.

“Ah eh. Tukmol.”

“Oh?”

“Bati na ba tayo?”

“Hindi pa.” Tipid na saad nito.

“Ay okay. Sakay ka na.”

“May pera ako.”

“Wag nang pabebe.”

“Che!”

“Uy Sam.”

“Ano ba kasi?” Ang tila naiinis na saad ni Sam.

“Bati na kasi tayo.” Ang malungkot na saad ni Bryan.

“Eh ayoko pa nga eh.”

“Ano ba gusto mong gawin ko?” Ang tila sumusukong tanong ni Bryan.

“Okay sige, bigyan mo ko ng pitong pataas at siyam na ulap. Okay na ko doon.” Ang sabi nito kay Bryan.

“Ha?”

“Ay nako Bryan, di ko na uulitin.”

“Eh ano yun?”

“Abama!”

“Abama?”

“Aba malay! Hay nako Bryan. Magagalit talaga ako pag hindi mo ko binigyan ng pitong pataas at siyam na ulap.”

“Sam naman eh. San ako bibili ng ulap?”

“Hahaha ewan ko. Uy sarap pala ng waffle mo ah. Congrats! Marunong ka na magluto.”

“Sam naman! Ang tagal kitang pinaglulutuan tapos waffle lang ang pupurihin mo?”

“Eh dun ako nasarapan eh.”

“Hay nako naman. Basta bigyan mo ko ng deadline kung kailan ko ibibigay ang hinihingi mo.”

“Mamayang lunch natin Bryan. Goodluck! Hindi muna kita ulit papansinin. Tara na! Magdrive ka na malilate na tayo.” Ang nakangiting saad ni Sam.

At nagdrive na nga si Bryan. ‘Taenang problema ito, oo. Saan ako hahanap nun?’ Ang tanong ni Bryan sa sarili.

Sa kabilang banda naman ay hindi maawat si Sam sa kakatawa. ‘Ang slow talaga ng mokong.’ Sabi niya sa sarili.

“Bakit ka tumatawa?”

“Paki mo ba?”

“Ano ba ’yan! Wala naman akong makuhang matinong sagot, oo.”

“Basta Tukmol ah. Kalimutan mo na friendship natin kapag hindi mo ko nabigyan ng hinihingi ko. Hahahaha.”

“Taena naman. Oo na sige na, may magagawa pa ba ko?”

“Meron.”

“Ano naman?”

“Magtanong-tanong ka sa schoolmates natin. Babye na Bryan. Ang bilis ng byahe ahh.” Ang nakangiting sagot sa kanya ni Sam sabay labas sa loob ng kanyang sasakyan.

Nagtanong-tanong si Bryan habang break time nila. May iilang magkapareho ng sagot, may iba namang magkakaiba. Ang iba nama’y nawiweirduhan sa tanong niya. Ang iba naman ay tinatawanan lamang siya ngunit natawa na lang din siya sa sarili nang sa wakas ay nalaman din niya ang sagot.

‘Lunch time na!’ Sabi ni Sam sa sarili. Ang oras na hinihintay niya. Hinihintay niya kung ano ang magiging reaksyon ni Bryan kapag hindi na niya tinuloy ang kanilang pagkakaibigan. Papayag ba siyang mawala ang kanilang pahkakaibigan ng dahil lamang sa isang babae? Palagay niya’y hindi sapagkat unang-una ay hindi naman alam ni Bryan kung sino ang kanyang nahing nobya. Ang kasalanan lamang nito sa kanya ay hindi na siya nito binigyan ng oras. Nagpakabusy kasi si Bryan sa panliligaw kuno nito. Bagay na hindi niya nagustuhan. Oo nasaktan siya sa ginawa ni AJ. Nasaktan siya ng malaman niya na magnobyo din pala ang dalawa ngunit agad ding nawala ang sakit na iyon ng makita niya kung gaano naging ka-pursigido si Bryan para mapanatili ang kanilang pagkakaibigan. Sapat nang dahilan upang hindi niya ito alisin sa buhay niya. Agad siyang nakaramdam ng batok mula sa kung saan. Hinanap niya kung sino ang bumatok sa kanya.

“Walang hiya ka, gago! Napahiya ako diyan! Kainis ka!” Ang naglulungkot-lungkutang saad ni Bryan habang inaabot kay sam ang isang pakete ng mga cloud nine at bote ng seven up. Agad namang tumawa si Sam ng malakas.

“Ang slow mo naman kasi eh.”

“Ang dami mo naman kasing alam eh.”

“Hahaha. Okay na iyan. Atleast diba bati na tayo.”

“Hmp. Pinahiya mo pa ko.”

“Okay na ’yan. ’Wag ng maarte.”

“Pahingi nga ko ng cloud nine.”

“Ahoko nga! Binigay mo nga sa’kin eh.”

“Pahingi nga! Ang damot ah.”

“Hahaha. Paborito ko ’to diba? Sige bibigyan kita ng lima para hindi masayang pagkakapahiya mo hahaha.”

. . . End of flashback.

]

“BAKIT hindi ka pumunta ng opisina kagabi?” Ang tanong sa kanya ni Bryan pagkapasok niya ng kanyang opisina.

“May inasikaso akong importante Bryan. Oh, anong balita sa pinapautos ko?”

“Sa ngayon, wala siyang ginagawang kakaiba. . . By the way, tumawag pala dito kani-kanina si tita Mich. Ang akala niya ay nandito ka na.”

“Ganoon? Sige hintayin ko na lang ulit ang tawag niya. Pakibantayan ulit siya Bryan habang wala pa akong ginagawang move, okay?”

“Sure!” Ang nakangiti nitong saad at umalis na rin sa kanyang harapan.

Kring Kring

“Hello?”

“Anak!”

“Ma? Bakit po?”

“Ano nang balita sa pinapagawa ko?”

“Ma, marami pa akong iniintindi–”

“Kailangan mo siyang hanapin, Sam! Ano ka ba naman?”

“Ma, darating din tayo diyan.”

“Kailangan mo siyang hanapin, ngayon din!”

“Opo mama. Sige po, kailangan ko pang magtrabaho at may aasikasuhin pa ako.”

“Sige . . . Sunduin mo sa Airport ang kuya Alex mo by next month, ok lang ba?”

“Ma?! Bakit naman babalik dito si kuya Alex?”

“Gusto na daw muna niyang mag-leave anak. Huwag ka nang mag-alala, ngayon lang naman siya magpapahinga after how many years.”

“Okay, okay, mama. Babalitaan na lang po kita.”

“Patuluyin mo siya sa condo mo okay?”

“What?! Gagawa na lang po ako ng ibang paraan, sige po bye mama! I love you!”

At pinutol na nga ni Sam ang tawag. Darating ang kanyang kuya Alex, ang isa sa tunay na anak ng kanuang mama. Ang isa sa mga tumulong sa kanya kung paano siya naging isang matagumpay na businessman sa ngayon. Sa yaman ng kanyang kapatid ay nagtataka siya kung bakit kinakailangan nitong umuwi sa bansa upang magpahinga. ‘Arrrrgh! Ang dami ko namang problema, oo. Kailan ba ko mababawasan ng problema! Una kailangan kong hanapin ang natitira kong kapamilya. Pangalawa, kailangan kong mapaghigantian si AJ at kailangan kong bantayan ang kilos niya. Pangatlo, dadating pa si Kuya Alex at baka tingnan pa ang kanyang performance at higit sa lahat ay ang pakikitungo ko kay Bryan! Kailangan kong pigilin ang nararamdaman ko sa kanya at baka masaktan na naman ako!’ Ang kanyang nasabi sa sarili habang nakayuko sa kanyang table at nag-iisip. ‘Teka. . . Baka nga ito na ang tamang panahon para makilala ko ang natitira kong kapamilya. Tama! Magpapatulong ako kay Bryan! Kaya lang paano na si AJ?’ Ang kanyang nasabi sa sarili.

“Hello, Gio?”

“Sir, bakit po?”

“Bantayan mo si AJ, may masama siyang balak sa company.”

“Okay po sir.”

“Sige, bye.”

Pagkatapos niyang tawagan si Gio ay si Bryan naman ang tinawagan niya.

“Oh bakit tukmol?” Bungad sa kanya ni Bryan.

“Samahan mo ako may pupuntahan tayo.”

“Putek, eh pano itong pinapagawa mo sa akin?”

“Huwag mo nang problemahin iyan. May aasikaso na diyan. Magkita tayo sa lobby. Bilisan mo.”

“Oo na. Ang importante naman ng gagawin natin.”

“Talaga kaya nga pinagmamadali kita eh.”

“Oo na sige na. Bye na, magkita na lang tayo sa lobby.”

Itutuloy. . .

Chapter 10: Talaarawan

“SAAN ba kasi tayo pupunta, Sam?” Ang tanong ni Bryan habang nagmamaneho ng sasakyan.

“May kailangan akong hanapin, Bryan bilang utos ni mama.” Ang walang emosyon na tugon ni Sam.

“Ano? Eh bakit hindi mo na lang ipahanap? Ang yaman-yaman mo pagkatapos hindi mo naman gagamitin ang pera para sa bagay na alam mong pwedeng-pwedeng bayaran?”

“Hindi mo naiintindihan, tukmol. Hahanapin natin ang natitira kong pamilya. . . Mali, ang tunay kong pamilya.”

“Ha? Tunay? Bakit? Ampon ka lang ba ni Tita Te?”

“Hindi ko alam Bry! Hindi ko alam! Buong buhay ko akala ko kadugo ko sila tapos hindi naman pala!”

“Paano mo naman nalaman na may iba ka palang pamilya?”

“Ganito kasi iyon. . .”

[

Flashback

Isang gabi noong Sabado ay umuwi si Sam sa kanilang bahay ng hapong-hapo dahil sa dami ng kanyang ginawa sa unibersidad na kanyang pinapasukan. Nang siya’y makita ng kinikilalang ina ay agad nitong itinigil ang pag-aayos ng mga gamit at pinuntahan si Sam.

“Anak!”

“Mama?”

“Tumayo ka na diyan at magbihis. Pupunta na ako ng kusina upang ipaghanda ka ng makakakain.”

“Opo Mama.”

Umalis na ang kanyang mama sa sala at tumungo papuntang kusina. Tinignan niya ang mga gamit na iniaayos ng kanyang mama. Mga lumang libro nito at notebook ngunit agad natanaw ng kanyang mata ang isang notebook. Isang notebook na kaparehong-kapareho ng notebook na ginagamit ng kanyang tunay na ina. Kaya bago siya makita ng kanyang mama ay agad niya itong itinago sa kanyang kwarto upang basahin. Pagkapasok niya sa kanyang kwarto ay binuklat niya ang notebook at bumungad agad sa kanya ang sulat-kamay ng kanyang ina. Bawat pahina ay may nakatalang mga petsa kaya napagtanto niyang diary pala ito ng kanyang ina.

Samantalang pagkatapos mag-ayos ni Mich sa kusina ay bumalik siya sa sala upang ayusing muli ang mga gamit na kanyang ibebenta sa junkshop kasama na ang notebook na ibinigay sa kanya ng mga pulis matapos mamatay ang ina ni Sam. Nalaman kasi ng mga pulis na siya na ang guardian nito kaya sa kanya ito ipinagkatiwala. Hinanap niyang muli ang notebook na ibinigay sa kanya. Pilit niyang hinanap ang diary na iyon ngunit bigo siya. ‘Saan ko naman nailagay iyon?’ Ang kanyang tanong sa sarili. Mahalaga ang bagay na iyon kay Sam ngunit sa kanyang pakiwari’y mas mainam na rin siguro kung ipagkakait niya ang katotohanan mula dito dahil sa awang kanyang nararamdaman para sa kanyang itinuring na anak. Labis na ang mga sakit na naranasan nito sa kanyang edad. Tingin niya’y hindi na nito kakayanin pa ang sakit na mararamdaman kung may malaman man siya tungkol sa kanyang pagkatao. ‘Hay nako kawawang bata naman talaga.’ Ang nasabi na lamang ni Mich para sa kanyang anak.

Si Sam naman sa kabilang banda ay tahimik na binubuklat ang notebook na galing sa kanyang ina. Hindi niya mabasa ang mga nakasulat dito. Mukhang nabasa ang itsura nito o di naman kaya ay nabaha. Halos hindi na niya mabuklat ang ibang pahina kaya naman ay itinaktak niya ang notebook hanggang sa may malaglag na isang maliit na papel. Nang makita niya ito ay agad niya itong pinulot at binuksan. Kakatwang ito lamang ang nakaya niyang basahin. Binasa na niya ito ng tahimik.

Pamilya

Secret Garden (Quezon City) Nbsdfkjob S. Tboupt = nanay Spepmqip S. Npoufdbsmp = Tatay Tere(Ako) = Legal Wife ????? = anak ko Bohfmp = anak niya

Saglit napaisip si Sam. ‘Ano daw? Bakit hindi ko maintindihan?’ Ang naitanong ni Sam sa sarili. Agad niyang inanalisa ang nakasulat sa papel. ’Bakit naka-question mark ako dito? Bakit nakacodename pa ang mga pangalan? Bakit walang sinabing ganito sa akin si inay? ’ Ang mga tanong na gumugulo sa isipan ni Sam. Napatulala siya ng ilang saglit. Para siyang pinagkaitan ng kapalaran. ‘Buong buhay ko akala ko sila talaga ang pamilya ko . . . Pero bakit? Bakit hindi man lang ako nagawang mahalin ni tatay? Bakit si nanay lang? Anong gagawin ko? Putangina! Ilang beses ba ako kailangang masaktan?’

“Anak! Halika na! Bumaba ka na dito.” Ang saad ni Mich sa baba na nagpabalik sa kanya sa ulirat. Agad siyang tumayo at lumabas ng kanyang kwarto. Unti-unti ang ginagawa niyang paglakad. Sinalubong ng kanyang ina.

“Ang bagal mo namang bumaba anak?” Nakangiting saad ng kanyang ina. “Bakit ganyan ang mukha mo? Mukhang pagod na pagod ka anak ah. O siya, kumain ka na anak pagkatapos ay magpahi—”

“Mama.” Biglang pagsabat ni Sam sabay pakita ng diary.

Agad nawala ang ngiti sa mukha ni Mich.

“Anak. . . I’m so–”

“Okay lang mama.” Ang nakangiting saad ni Sam. Isang malungkot na ngiti. “Alam ko naman na ginawa niyo lang iyon para hindi na ako masaktan pa.”

“Ngayong alam mo na anak. Anong balak mo?”

“Mama hindi ko po alam. . . Hindi ko po alam kung kailangan ko pa ba siya o silang makilala.”

“Anak, kailangan mong malaman iyon. Alam mo na ba iyong ibig sabihin ng sinulat ng nanay mo?”

“Opo mama, madali lang naman siyang hulaan. Hindi na lang po muna ako kakain. Pagod na pagod po ako ngayon, pasensya na.”

“Ganon ba? O sige.” At umakyat nang muli si Sam patungo sa kanyang kwarto.

“Anak.”

“Ma?”

“Huwag mo munang intindihin iyan. Sa tamang panahon mo na sila intindihin. Naiintindihan mo ba ako?”

“Opo ma.”

“Ang mahalaga sa ngayon ay mag-aral ka muna. Pagkatapos ay magpakayaman ka para hindi ka na mahirapang hanapin sila, okay?”

“Yes po mama.”

. . . . . . . End of flashback

]

========================

“Nandito na tayo, Sam.” Ang sabi ni Bryan pagkadating nila sa Secret Garden na nakasulat sa papel.

“Ito na ba iyon, Bryan?”

“Tingin ko Sam. Ito lang naman daw ang Secret Garden na nandito sa buong Quezon eh.”

“Eh bakit naman naging bar ito? Kala ko pa naman restaurant.”

“Siguro nga Sam dito mo mahahanap ang kasagutan. Alam mo naman na parang may kabit sa pamilya ninyo, hindi ba?”

“Kung sa bagay, maaaring tama ka. Pumasok na tayo sa loob.”

“Hi mga pogi!” Ang saad ng malanding babae sabay lingkis sa kanilang mga braso.

“Ah eh h-hell–” Saad ni Sam na agad pinutol ni Bryan.

“Ah Sweetie, nasaan ang bossing ninyo? Pwede ba namin siya makausap?” Ang malanding tanong ni Bryan. Agad namang nairita si Sam sa ginawa ng lalaki ngunit pinigilan niya ang sarili.

“Oh sure sweetie. Ang bilis mo naman may tawagan na agad tayo.” Ang malanding tugon ng babae sabay yakap kay Bryan na hindi naman nito tinutugon.

“Ganun talaga, Sweetie. Nasaan na ba siya?”

“Sasabihin ko sa’yo pero sa isang kondisyon.”

“Ano naman?” Ang tanong ni Sam.

“Pwede bang huwag mo kaming pakialaman pogi? Kinakausap ko pa itong kaibigan mo eh! Anyway, let’s have sex after kong sabihin kung nasa–”

“Nevermind that bitch. I’ll just pay—”

“Sure sweetie.” Ang nakangiting saad ni Bryan. “Dadaanan kita dito mamayang 10PM. Okay na ba?” Sabi ni Bryan sabay kindat dito.

“Oh shit! I’m getting wet na sweetie. Can we do it here right now?”

“Oh I’m so sorry pero may inaasikaso pa kasi kami eh. Turo mo na lang sa’min kung nasaan siya.”

“Hmp! Kung di lang kita love ehh.” Ang sabi ng babae.

“Puta ang landi naman!” Pabulong na saad ni Sam na si Bryan lang ang nakarinig.

Sinamahan sila ng babae paakyat habang nakalingkis ito kay Bryan. Si Sam naman sa kabilang banda ay tila inis na inis dahil sinasakyan pa ni Bryan ang mga gusto ng babae.

“Boss may naghahanap sa’yo, dalawang pogi!” Ang sabi ng babae.

“Oh bumaba ka muna, Mocha. . . Anong maipaglilingkod ko sa inyo?” Ang sabi ng isang bakla na sa unang tingin ay halata mong may edad na.

“Hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa. May kilala ka bang Marcelina R. Santos?” Ang dire-diretsong saad ni Sam.

“Oo bakit? Naging trabahador ko iyon dito? Anong kailangan ninyo sa kanya?”

“Siya lang kasi ang maaaring tumulong sa akin para malaman ko ang buo kong pagkatao. Baka naman marami kang nalalaman sa kanya?”

“Sige, iho tutulungan kita pero kasi kakaunti lang ang nalalaman ko doon sa babaeng iyon. Si Marcelina ay may alias dito sa bar. Siya ay tinatawag na Rose dahil sa taglay nitong kagandahan. Magaling siyang gumiling. Madalas siyang presyuhan ng malaki mga kalalakihan kaya lang bigla siyang tumigil pagpatol sa mga lalaking nagbabayad sa kanya. Hindi ko kasi nalaman ang dahilan eh. Pero sigurado akong dahil iyon sa kaibigan niya. Anyway, after niyang mag-stop umalis siya sa bar na ito pagkatapos ay bumalik siyang muli kaya lang ay hindi tumagal ng ilang buwan dahil nalaman niya na buntis siya at mahihirapan siyang sumayaw.”

“Nasaan na po siya ngayon?” Ang tanong ni Bryan.

“Ayan ang hindi ko alam mga anak. Pero ibibigay ko sa inyo ang kanyang address na ibinigay sa akin bago siya magtrabaho. Ito oh.”

“Maraming Salamat po. . . Teka nga po pala, sino po ang kaibigan niya na tinutukoy ninyo?”

“Si Teresita Ramos mga anak. Naging dancer din iyon dito.” Ang saad ng matanda na nakapagbigla kay Sam. Hindi siya agad nakakilos sa kanyang kinatatayuan. Mabuti na lamang ay inalalayan siya ni Bryan para makalabas na sa Bar.

“Sam, okay ka lang ba?”

“Hindi, tukmol. Siguro ay matatagalan pa tayo bago ko malaman ang katotohanan.”

“Huwag kang mag-alala Bryan. Nandito lang ako palagi para tulungan ka.” Ang nakangiting saad ni Bryan na nakapagpatunaw sa kanyang pinoproblema.

“Tutulungan, eh nakikipaglandian ka lang kanina.”

“Oy, grabe ah. Strategy ko iyon eh.”

“Hmm. . . If I know, makikipagkita ka sa kanya doon mamaya.”

“Baka nga. . . Malayo-layo pa tayo sa bahay Sam, hintay lang ah.”

“Sige lang. . . Kung bakit ba kasi naputol agad iyong clue ko eh. Paano ko naman matatanong ang nanay tere ko kungbpatay na siya?”

“Oo nga Sam. . . Si Tita lang ang nasabi na kaibigan nung may-ari.”

“Hay nako. . . Ang dami namang problema.”

“Ganoon talaga, Sam. Oh magpahinga ka muna habang wala pa tayo doon.”

“Sige, Salamat Bryan.” Ang nakangiting saad ni Sam.

“Basta, ikaw. Malakas ka sa akin eh.” Ang sabi ni Bryan sabay kindat.

Itutuloy. . .

Chapter 11: Kwento

“BOARDING house? Seryoso? Dito nakituloy ang nanay ko?” Ang bungad ni Sam pagkarating nila sa address na ibinigay sa kanila ng may-ari ng isang bar na kanilang pinuntahan.

“Siguro. . . Pasok ba tayo?” Tanong ni Bryan kay Sam.

“Teka. . . Nakalong sleeves pa tayo eh mukhang delikado. . . Try kaya natin magsuot ng pang-casual? May damit ka pa bang available dito?”

“Oo naman Sam, ako pa ba?” Ang nakangiting sabi ni Bryan kay Sam.

Nagbihis muna sila ng t-shirt at maong pagkatapos ay lumabas na sila ng sasakyan papasok sa isang malaking boarding house. Pagpasok nila sa loob ay nagulat sila sa itsura nito.

Isang luma at bulok na bahay ang kanilang nakita. Mapapansin na tanging babae lamang ang may pahintulot na tumira sa lugar na ito. Nagkalat ang mga sinampay na mga damit sa ibang kable ng kuryente. Makikita mo ring may mga bra at panty na nakasabit dito.

Halata mong may katandaan na rin ang ilang babaeng nakatira dito. Nabahala sila nang mapatingin sa kanila ang halos lahat ng nakatira sa loob ng dormitoryo.

“Anong kailangan niyo boys?” Tanong sa kanila ng isang babaeng may nakakaakit na katawan at halata mong ikaw ay kanyang inaakit sa kanyang galaw at tingin.

“Ah. . . Eh. . . Itatanong ko lamang sana kung may nakakakilala sa inyo kay Teresita Ramos at Marcelina San—” Hindi na natapos pa ni Sam ang kanyang sasabihin ng may biglang humila sa kanya. Tiningnan niya si Bryan. Sinusundan siya nito. Halos matulak na nito ang bawat babaeng nakaharang sa mga dinadaanan nito makita man lang nito kung saan dadalhin ng babae si Sam.

Pumasok sa isang kwarto sila Sam at ang babae. Agad na pumiglas si Sam sa babae pagkapasok nila kaya nakawala agad siya dito. Sunod na pumasok si Bryan. Hingal na hingal din ito tulad nila.

Iginala ni Sam ang kanyang tingin sa kwarto. Napakasikip nila kung tutuusin dahil ang kwartong ito ay para lang talaga sa isang tao. Pero nang kanyang makita na may double deck ang kwarto at may mga banig na nakaligpit ay malalaman mong hindi lang isa ang nakatira dito.

“Ilan ho kayong nandito sa loob?” Biglaang sambit ni Sam sa babae.

Tinignan siya ng mariin ng babae. Umirap ito sa kanila at pagkatapos ay sumagot din.

“Bakit ninyo hinahanap ang dalawang babaeng iyon? Anong kailangan ninyo?”

“Anak ho ako ni Teresita. Hinahanap ko po si Marcelina huling bilin sa akin ni inay bago siya mamatay.” Ang magalang na sagot ni Sam ngunit agad siyang nairita ng bumulanghit ng tawa ang babae.

“Namatay na si Tere?? Akalain mo nga naman! Kapag umatake nga naman ang karma!!! Hahaha.”

“Bakit po? Ano po bang nangyari?” Tanong ni Bryan sa babae.

“Bakit ko sasabihin sa inyo? Hahaha. Ako nga pala si Sylvia, ang caretaker ng mansyong ito, hahaha.”

“Anong alam mo sa kanilang dalawa?”

“Marami! Marami akong nalalaman sa kanila! Pero di ko sasabihin.” Ang nang-aasar na tugon kay Sam ng babae.

“5000!” Sigaw ni Sam.

“Ano kamo? Bat ka naninigaw? Bastos ka ah!”

“Limang libong piso para sabihin mo sa akin ang lahat ng nalalaman mo sa dalawang iyon.”

“Hmm. . . 5000?”

Sandaling nag-isip ang babae. Hinintay ni Sam ang magiging tugon nito. Base sa itsura ng babae ay nag-dadalawang isip ito. Gayon na lamang ang pagkagulat ni Sam ng bigla niyang nakitang ngumiti ito at bigla ulit tumawa.

“Bakit? Anong nakakatawa sa sinabi ko?”

“Eh gago ka pala eh! Ganyan ka ba kadesperado para lang sabihin ko lahat—”

“Oo dahil hindi ko alam kung sino ang tunay kong mga magulang!” Ang sabi ni Sam kay Sylvia na nakapagpatameme sa matanda.

Tiningnan ni Sam si Bryan. Ang kanyang tingin ay tila nakikiusap. Nagmamakaawa na sana ay matulungan siya nito ngunit katulad ni Sam ay hindi din alam ni Bryan ang kanyang gagawin. Sa tanang buhay niya ay ni hindi pa niya nakitang ganito si Sam. Desperado. . . Desperadong mahanap o makita ang katotohanan.

Tiningnan nila ng sabay ang babae. Nakangiti na naman ulit ito. Kinabahan si Sam. . . Sa tinging iyon ng babae ay alam niyang may hindi magandang mangyayari.

“Sige, sasabihin ko na sa iyo ang lahat ng nalalaman ko.”

“Talaga po? Maraming sala—”

“Pero gusto ko, magkaroon ng ibang bahay na malilipatan. Panahon na siguro para magbago na ang buhay ko. Sawa na ako na lagi na lang akong hinahawakan sa leeg. Iho, iligtas mo ako. Isang galaw ko lang, isang salita ko lang. . . Baka may pumatay sa akin ng wala sa oras.”

“Naiintindihan ko po kayo. . . Bryan, alam mo na ang gagawin mo.” Ang nakangiting saad ni Sam kay Bryan na tinanguhan naman ng huli. Lumabas si Bryan para makipag-usap sa sekretarya ni Sam.

“Ngayon, Aling Sylvia. . . Tayong dalawa na lang po ang nandito sa loob. Maaari ninyo na po ba akong kwentuhan?”

“Sige, iho. Ganito kasi iyon. . .” At nagsimula na ngang magkwento ang matanda.

========================

Pagkatapos kausapin ni Sam ang matanda ay naresolba na rin ang kanyang problema. Alam na ngayon ni Sam kung saan niya mahahanap ang kanyang tunay na ina. Nasa loob na ngayon ng dormitoryo ang ilang kalalakihang magsisilbing bodyguard ng matanda bilang kapalit sa pagkukuwento nito sa kanya ng lahat ng nalalaman nito. Kasama na din dito ang paglipat nito ng tinutuluyan sa lugar na tanging sila lamang ni Bryan ang makakaalam kung saan.

Ngayon ay papalabas na sila ng dormitoryo ng may makasalubong sila na hindi inaasahan.

“Look who’s here. . . At bakit naman kayo nandito, aber?” Ng palabang tanong sa kanila babae.

“Magshashopping kasi kami eh.” Ang nakangiting sagot ni Sam dito.

“Ah ganun ba? Kailan pa naging mall itong dormitory na ito, aber?”

“Ngayon lang.” Sabi ni Sam ng nakangiti.

“Sinagot ko lang yung tanong mo para hindi ka magmukhang tanga.”

“Anong sabi mo?!”

“Bawal bingi dito sis. Baka mamatay ka sa mura, sige ka.”

“Tangina mong hayop ka ah. . . Sagutin mo ng maayos ang mga tanong ko dahil kung hindi makikita mo ang hinahanap mo!” Ang sabi ni AJ na akmang sasampalin si Sam ngunit agad na nahawakan ni Sam ang wrist nito.

“Oo! Tama ka! Makikita ko ang hinahanap ko. Pasalamat ka, babae ka. Kung hindi kita masasaktan ng pisikalan, daanin na lang natin sa demandahan. O siya, aalis na kami, bye sissy.” Ang sabi ni Sam sabay halik sa pisngi ni AJ. Natulala na naman si AJ sa pagkakataong ito. Nagngingitngit sa galit, sa pagiging pikon nito sa mga banat ni Sam sa kanya. Binulungan pa siya nito na ‘Ang pagiging pikon ang sisira sa kanyang pagkatao’.

Si Sam naman sa kabilang banda ay naluluha pa rin matapos malaman ang katotohanang sinabi sa kanya ni Sylvia. Kanina lamang ay pinigil niyang huwag umiyak sa harapan ni AJ dahil baka mainsulto pa siya nito kaya naman agad din siyang tumalikod dito at pagkatapos ay pinabayaang tumulo ang mga luhang kanyang pinipigil kanina pa.

Narinig niya ang pagbukas ng pintuan ng kotse ni AJ, senyales na may kasama itong pumunta sa dormitoryo.

“Anak! Halika na bilisan mo! Ano pa bang tinatayo-tayo mo diyan?” Tanong ng babae kay AJ.

Agad na napalingon si Sam sa kanyang likuran. Tiningnan ang hitsura ng babae. Natanto niyang ito ang ina ni AJ.

“Mama.” Ang tanging namutawi sa kanyang isipan.

“Sam, tama na. . . Halika na. . . Mauna na tayo.” Ang mahinahong pahayag sa kanya ni Bryan.

Wala na ring nagawa si Sam kundi sundin ang ipinakiusap sa kanya ng kanyang matalik na kaibigan. Huli niyang namataan na nakatingin sa gawi nila ang mga mata ng babae. Balak siguro nito na sila’y puntahan at hindi nga siya nagkamali dahil nakarinig siya ng katok sa kanilang sinasakyan. Binuksan ni Bryan ang bintana ng kanyang kotse habang si Sam naman ay pinunasan ang kanyang mga luha.

“Mawalang galang na mga iho, matanong ko lang sana kayo kung may alitan ba kayo ng anak ko?” Ang hungad sa kanila ng babae.

“Ah ma’am pasensya na po kayo ah. May galit po ata kasi sa akin ang anak ninyo ma’am dahil po siguro ito sa business. Alam niyo naman po siguro ang kalagayan ng kumpanyang hinahawakan ng anak ninyo. Sinisisi niya po kasi sa kumpanya namin ang dahilan kung bakit po malapit na pong mabankrupt ang kumpanya niya.” Ang dire-diretsong sagot ni Sam sa babae.

“Ah ganun ba iho? Pagpasensyahan mo na ang anak ko ah. Hindi ko nga alam kung saan ba ako nagkulang at kung bakit ganyan ang naging pag-uugali eh. Ako na mismo ang humihingi ng pasensya sa inyo sa mga pinaggagagawa niya.” Ang mahinahong tugon naman sa kanila ng babae.

“Ah baka po kasi hindi ninyo pa alam na pumasok po siya sa aming kumpanya mga nakaraang linggo bilang empleyado. Baka po siguro may binabalak siyang masama sa kampo namin. Mabuti na lang po at hindi din po siya nagtagal lalo na’t alam din niyang minamatyag siya ng halos lahat sa aking mga empleyado.”

“Naku mga anak pasensya na talaga kayo ah. Natatakot lang din kasi ang anak ko na maghirap kaya kung anu-ano ang mga pinaggagagawa niya. Nahihiya na tuloy ako kung bakit ko pa kayo nilapitan. Siya nga pala, tawagin niyo na lang ako sa pangalang Lucy.”

“Ako nga po pala si Sam. Siya naman po si Bryan.”

“Mama! Halika nga dito! Huwag mo ngang kausapin ang mga baliw na ’yan. Puntahan na natin ’yung kailangan nating puntahan.” Ang sabi ni AJ hababng hinahatak si Lucy.

“Sige po ma’am Lucy nice to meet you po at mauuna na po kami.” Ang sabi naman ni Bryan dito at pagkatapos ay pinaandar na nito ang sasakyan.

Pagkatapos naman nilang kausapin ang dalawa ay pumasok na sa loob ng dormitoryo sila AJ at Lucy. Pinuntahan nila ang lugar kung saan sila laging pumupunta ngunit pagvukas nila ng pintuan ay walang tao sa loob pati na rin ang mga gamit dito.

“Hinahanap niyo ba si Sylvia? Umalis na sila kani-kanina lang ah.” Bungad sa kanila ng babae.

“Ano? Ba’t niyo naman pinayagan? Hindi ninyo alam ang mangyayari kapag nawala siya dito.” Ang sabi ni AJ.

“Aba! Eh malay ba namin! Tsaka may kausap siyang dalawang lalaki kanina baka doon na sumama iyon.” Pagkasabi ng babae ay agad pumasok sa isipan ni AJ ang dalawang taong kanilang nakasalubog kanina.

“Maganda na rin siguro na may kumuha sa kanya anak. Nasa mabuti naman na siyang kalagayan ngay–”

“Hindi! Hindi pwede mangyari iyon mama! Baka malaman nila ang sikreto mo! Baka malaman nila ang baho natin! Baka hiwalayan ako ni Carl kapag nalaman niya ang katotohanan mama!” Ang nagpapanic na tugon ni AJ at pagkatapos niyang magsalita ay nakaramdam siya ng sampal mula sa kanyang ina.

“Tama na AJ! Kung anuman ang mangyayari sa atin sa mga oras na ito ay kailangan nating panindigan iyon dahil iyon ang tadhanang ibinigay satin ng nasa itaas.”

“Hindi! Hindi ako papayag! May isa pang paraan!” Ang sabi ni AJ sabay patakbong umalis sa dormitoryo.

“Diyos ko po, tulungan Niyo po ang anak ko! Gisingin Mo po ang kabutihang natutulog sa kanyang katauhan.” Ang naisantinig na lamang ni Lucy habang maluha-luhang nakatayo sa loob ng kwartong tinutuluyan ni Sylvia.

========================

“Maraming Salamat sa pagsama mo sa akin ngayong araw Bryan ah. O siya, mauna na ko. Bukas na lang ulit tayo magkita.”

“Teka. . .”

“Ano na naman ba yun?”

“Sa bahay ka na lang kasi matulog.” Ang sabi pa ni Bryan habang nakabusangot ang mukha.

“Hindi nga pwede. . . At tsaka safe naman dito ah.”

“Iba talaga nararamdaman ko ngayon tuks eh. Baka pwedeng sa ibang araw ka na lang tumuloy dyan.”

“Bahala ka na basta may kailangan pa kong gawin sa bahay. Babye na! See you tomorrow nigger!”

“Lul! Maputi ako no! Hoy! Sam! Sam! Hoy!”

Dumiretso na ng lakad si Sam tungong elevator na animo’y walang naririnig na tinig na sa kanya ipinararating. Bumukas ang elevator, nakita niyang may taong nasa loob kaya naghintay pa siya ng ibang elevator na tanging siya lamang ang pupuwedeng sumakay.

Tuloy-tuloy na sana ang pag-akyat ng elevator ng bigla itong tumigil. Palatandaan na may sasakay pa paitaas. Nakita niya ang isang lalaking may kalakihan ang katawan na kung titigan mong maigi ay parang may masamang balak sa kanya. Sa tindig pa lamang nito ay kakabahan ka na lalo pa’t walang ibang kasama si Sam maliban dito. Lumapit ang lalaki sa pindutan ng elevator. Pinindot nito ang floor na kasunod ng kanya. Papalabas na sana siya ng bigla siyang hilahin ng lalaki sabay lock nito sa kanyang leeg. Pilitin man niyang pumalag ay wala rin siyang magagawa. Tinakpan ng lalaki ang kanyang ilong gamit ang panyo na may pabango. Sobrang tapang ng amoy nito dahilan para siya ay mawalan ng malay.

========================

tok tok tok

“Great Job! Ilagay mo siya sa kama.” Ang bungad na pananalita ng babae sa lalaki na ginawa naman ng huli.

Pagkatapos niyang ilapag ang tao sa higaan ay bumalik siya sa harapan ng amo.

“Ito ang bayad mo. Makakaalis ka na.”

At umalis nga ang lalaki pagkaabot ng bayad sa kanya.

“Sorry Sam. . . But you’re mine now.” Ang sinabi nito kay Sam habang nakangiti.

ITUTULOY. . .

Chapter 12: Paulit-ulit

NAGISING si Sam na masakit ang kanyang ulo. Hindi niya alam kung siya’y nasaan dahil sa siya’y walang maalala. Pinilit niyang alalahanin ang mga kaganapan kagabi sa kanyang buhay.

Kinuha niya ang kanyang cellphone na kanyang nakita sa lapag matapos mangyari ang isang insidente kagabi. Ang kanyang unang ginawa ay hinanap niya ang pintuan upang siya’y makalabas sa kwarto. Matapos mapagtanto na siya’y nasa isang condomomium , kung saan din matatagpuan ang kanyang unit, ay sumakay siya ng elevator. Pagpasok niya sa loob ng kanyang unit ay nagulat siya sa sumalubong sa kanya.

Isang lalaki ang yumayakap sa kanya sa mga oras na ito.

“Akala ko kung ano nang masama ang nangyari sa’yo. Pinag-alala mo ako ng sobra, Sam.” Ang tinig ng isang lalaki habang siya’y yakap-yakap nito.

Hindi naman mapalagay si Sam. Hindi niya maintindihan kung bakit naging ganito ang reaksyon ng lalaking yumayakap sa kanya. Nalilito siya sa damdaming ipinahahayag ng lalaki. Nakadagdag lamang ito sa kanyang iniisip.

“Ah eh. . . Pasensya ka na kung pinag-alala kita ng sobra pero huwag ka namang masyadong OA sa reaksayon mo. . . Teka, teka. . . Nandito ka ba kagabi kaya nalaman mong wala ako dito?” Ang inosenteng tanong ni Sam sa lalaking kaharap.

“Oo, kagabi nandito ako tsaka noong isang araw pa. . . Ito na ang ikatlong araw ng paghahanap namin sayo.” Ang sabi sa kanya ng lalaking kaharap.

“Ano?! Seryoso ka ba diyan sa sinasabi mo? Papaanong nangyari na tatlong araw na ako nawala, eh parang kagabi lang nangyari ang lahat?” Ang nalilitong tanong ni Sam sa lalaki. Naguguluhan siya sa nangyayari. Tila isa siyang batang walang kamuwang-muwang sa mundo.

“Tingnan mo ang petsa sa iyong cellphone at tingnan mo rin ang petsa sa dyaryong ito.” Iniabot sa kanya ng lalaki ang dyaryo at tiningnan niya ang petsang nakalagay dito. March 08, 2015 ang nakalagay. Siya ang nakalagay sa Headline ng pahayagan. Isa sa mga pinakatanyag na bachelors ng bansa ay nawawala. Ito ang nakasulat sa pahayagang kanyang nakita. Tiningnan din niya ang cellphone. Napagkuro niyang lowbat na ito at magkatugma din ang petsang nakalagay rito at sa pahayagang kanyang tiningnan kanina.

“Samahan mo ko sa opisina ko, ano na ang balita sa kumpanya ko?” Kapagkuwa’y kanyang naitanong.

“Ah. . . Okey naman ang lahat Sam. . . Si Bryan ang umaasikaso ng lahat ng mga naiwanan mo sa opisina. Habang wala ka ay biglaan ding nawala si AJ. . . Ipinapahanap na namin siya ngunit hindi namin masabi kung nasaan siya, maging ang kanyang ina at asawa ay walang kaide-ideya kung saang lupalop na siya napunta.” Ang sabi nito sa kanya.

Pumunta siya sa sala. I-chinarge ang cellphone at kinuha ang telepono. Tinawagan niya ang taong kanyang kailangang kumustahin.

“Hello mama?” Ang agad niyang naiusal ng marinig niyang may sumagot sa kanyang tawag.

“Diyos kong mahabagin! Salamat naman at ligtas ka, anak!” Ang bati sa kanya ng kanyang mama.

“Ma, tuloy po ba ang pagdating dito ni kuya Alex?” Ang kanyang pambungad na paksa sa kanyang kausap.

“Naku, anak, huwag mong problemahin ang kuya mo. . . Baka in three months pa siya makakabalik, inaasikaso pa niya ang kumpanya ninyo doon .”

“Ganoon po ba mama? O siya, sige po, aalis na po muna ako. Tinawagan ko po kayo agad dahil alam kong nag-aalala kayo sa akin.”

“O sige anak. Pupunta nga sana ako diyan kaso eh ayaw naman akong payagan ni Gio dahil sila na daw ang aasikaso sa’yo at magpahinga na lang daw ako dito.”

“Naku, mama, tama naman talaga si Gio eh. . . Asikasuhin niyo na lang po ang mga dapat asikasuhin diyan.”

“Sige anak, babye, I love you.”

“I love you din po mama.” Ang huling sabi ni Sam matapos ibaba ang tawag.

“Gio, halika na.” Ang sabi ni Sam na hindi naman sinang-ayunan ni Gio.

“Hindi pupuwede Sam.”

“Bakit naman?”

“Magpahinga ka muna kung maaari lang sana.”

“Gio, oras ang kalaban ko pagdating sa business . . . Ayokong magsayang ng oras.”

“Pero Sam, alam mo naman na si Bryan ang umaasikaso sa mga naiwan mo, hindi ba?”

“Kahit na Gio. . .”

“Anong kahit n—”

“Kasi gusto kong makita si Bryan.” Ang agad na sagot ni Sam sa lalaki na nakapagpatameme dito.

“Gusto kong magpakita sa kanya. Gusto kong malaman niya na buhay ako, na okey ako. May masama ba sa gusto ko?” Ang sumusukong tono ni Sam.

Nakita niya ang malungkot na mukha ng lalaki. Ang mukha nitong parang pinagsakluban ng langit at lupa.

“Walang masama. . . Wala, pero may sumakit bigla eh. . . Sige na bilisan na natin para makita mo na agad siya.” Ang naiwika na lamang ni Gio habang pilit na pinatatatag ang sarili. ‘Siguro kailangan kong maghanap ng ibang trabaho sa lalong madaling panahon.’ Ang kanyang nasabi sa sarili.

Tahimik lamang nilang binaybay ang lugar papuntang elevator. Nakakabinging katahimikan ang bumalot sa pagitan ng dalawa. Iniisip pa din ni Gio hanggang ngayon na kailangan niyang idistansya ang kanyang sarili kay Sam upang maprotektahan niya ang sariling damdamin. Kailangan niyang humanap ng ibang trabaho, iyon lamang ang tanging bumabagabag sa kanyang isipan. Sumakay sila ng sasakyan. Si Gio ang nag-drive ng sasakyan papunta sa kumpanya ni Sam habang si Sam naman sa kabilang banda ay hindi mapakali sa kanyang kinauupuan. Gusto na niyang makita si Bryan, ang kanyang kaibigan. Ang kanyang bestfriend. Ang amoy nito, ang kakaibang kulay ng mga mata nitong tumutunaw sa kanyang katauhan. Ang mukha nitong kumukumpleto sa kanyang araw. Ang mga ngiti nito, at ang kakaibang ugali nito na kahit sinong tao ay maaaring mahulog sa mga patibong nito. Habang nadaan ang kaniyang sasakyan sa isang parke ay nakita niya ang mukha ni Bryan. Tila malalim ang iniisip. Ito lamang mag-isa ang naroroon at tila may katagpuan. Pinahinto ni Sam ang sasakyan. Bumaba siya dito at dali-daling tumakbo papunta sa kinaroroonan ng matalik na kaibigan. Ngunit siya’y nabigla ng may biglang dumating na babae na mas nauna pang makapunta sa kinororoonan ni Bryan. Biglang lumiwanag ang mukha ni Bryan, bagay na nakapagpatigil kay Sam sa pagpunta sa kinaroroonan ni Bryan. Pinagmasdan niyang maigi ang senaryo sa kanyang harapan.

Nakita niya ang pagtayo ni Bryan sa kinaroroonan ng babae. Niyakap niya ang babae na siyang nagpagulat sa kanya. Lalo pa siyang nagulat ng halikan ng babae si Bryan. Ang lalo pang dumurog sa kanyang puso ay nang tugunin ng lalaki ang halik na iginawad sa kanya ng babae. Nangilid ang luha sa mga mata ni Sam. . . Sa pang-ilang beses na pagkakataon ay nadurog na namang muli ang puso niya. Nadurog ng isang lalaking malapit sa kanya. Isang lalaking kanyang pinagkatiwalaan ng matagal na panahon. Naging bato siya sa kanyang kinatatayuan. Hindi makagalaw ni makapagsalita. Patuloy lamang ang pagdaloy ng luha sa kanyang mga mata. Ilang beses ba dapat siyang masaktan bago lumigaya sa buhay? Bakit ultimo kaibigan niya ay kailangan siyang saktan? Anong kasalanan niya sa mundo at kung bakit kailangan niyang pagdaanan ang mga bagay-bagay na nangyayari sa knayng buhay? Ilan lamang iyan sa mga tanong na pumapasok sa kanyang isipan. Hindi siya lalo makapag-isip ng maayos. Para siyang isang bata na may gulang na lima na hindi alam kung ano ang mga bagay na tama o mali. Naramdaman na lamang niya na may humawak sa kanyang balikat. Iniakay siya upang makapaglakad ng maayos at makasakay sa kanyang sasakyan. Sa sobrang pag-iisip niya sa mga bagay-bagay ay siya’y nakatulog ng may bahid ng luha sa mga mata.

==============================

Nagising siya na sobrang tahimik sa paligid niya. Madilim ang buong paligid na kinaroroonan niya. Nararamdaman niyang may sumusuklay sa kanyang buhok na ang mga daliri lamang nito ang gamit. Iginapang ng kanyang katabi ang mga kamay nito papunta sa kanyang mukha. Masuyo nitong hinihimas ang kanyang mukha. Ibinabang muli nito ang kamay papunta sa kanyang baywang. Niyakap siya nito at kinausap na sa akala nito ay maririnig niya ang mga salitang bibigkasin ng katabi. Totoo naman dahil sa gising na siya at hindi lamang nito alam iyon.

“Kasi naman ang kulit-kulit mo eh. . . Nakakita ka pa tuloy ng bagay na hindi mo naman dapat makita. Hindi mo naman dapat maranasan iyong mga nararanasan mo eh. Sadyang hindi ka lang marunong tumingin sa paligid mo upang malaman mo kung sino nga ba ang mga tunay na nagmamahal sa iyo. Ako na lang kasi Sam. . .Ako na lang piliin mo. . . Kahit na wala akong kayamanan, kahit na mahirap lang ako. . . Kaya kong patunayan sa iyo kung gaano kita kamahal. Kaso mukhang malabong mangyari iyon, hehe. May iba na kasing nagmamay-ari ng puso mo eh. Mahirap kalabanin ang taong alam kong siyang lamang dahil siyempre, mahal mo eh. Kaya siguro isusuko ko na lang ang nararamdaman ko.” Ang sabi nito sabay bugtong-hininga. “Patawarin mo nga pala ako Sam kung aalis ako sa tabi mo ahh. . . Kailangan ko rin siguro magpakalayo-layo upang maibaling sa iba ang nararamdaman ko o kung hindi man, siguro ay para maprotektahan na lang din ang sariling damdamin ko. Ang sarap mo din naman kasing mahalin, deserve mong mahalin. Ikaw lang ang lalaking nagparamdam sa akin ng ganito. Sa babae lang naman kasi ako nahuhumaling eh. Pero pagdating sa iyo, ewan ko ba. Iyon lang siguro ang masasabi ko.” Ang sabi nito kasabay ng pagtulo ng mga luha sa mata. “Pasensya ka na nga pala kung umiiyak ako ah. . . Tara na, matulog na tayo.” Ang sabi nito habang sumisinghot-singhot pa at nagpupunas ng basang mata gamit ang mga kamay.

“Hindi mo naman kailangang lumayo eh.” Ang naisantinig ni Sam na siyang nakapagpatigil sa katabi.

“Gio, alam kong may nararamdaman ka sa akin, pero huwag mo naman sanang gawing paraan iyon para umalis ka sa tabi ko. Kailangan kita, Gio. Hindi man sa paraan na gusto mo ngunit kailangan kita. Kailangan ka ng kumpanya ko at ng pamilya mo. Sa iyo ko siguro ipapamana ang yaman ko sakaling mamatay man ako. . . Huwag kang mag-alala, siguro sapat na rin ang oras na maibibigay ko sa iyo upang mahilom ang sugat na naibigay ko sa iyo. Aalis ako simula bukas.”

“H-ha? At bakit naman?”

“Basta, wala nang dapat na itanong.”

“Kailan ka naman babalik?”

“Hindi ko alam eh. . . Siguro ay isang buwan, dalawa, tatlo o. . .Siguro doon na lang ako mamumuhay. Basta, sa iyo ko ipagkakatiwala ang kumpanya. May tiwala ako sa iyo Gio. Ikaw muna ang hahawak ng kumpanya habang wala ako.”

“A-ayoko Sam. . . Masyadong mahirap naman a-ata ang ibibilin mo sa akin. Baka p-puwedeng kay Bry–”

“Sshh. . . Sasabihan ko ang abogado ko na ikaw ang hahawak ng mga kayamanan ko habang wala ako dito. . . Para masanay ka na rin at matuto ka tutal alam mo naman na ang pasikut-sikot sa mundo ng business eh.”

“P-pero. . .”

“Wala ng pero-pero, may tiwala ako sa iyo at alam kong hindi mo tatakasan ang responsibilidad na iniaatang ko sa iyo. . . Siya nga pala, baka puwede mong ilihim na lamang sa sarili mo na aalis ako ng bansa. Kung ibobroadcast mo man, sabihin mo after three days, ok ba iyon?”

“Ahh ehh. . . S-sige.”

“Salamat.” Ang tanging naiwika ni Sam pagkatapos ay ipinikit ang mga mata.

“Ahh ehh S-sam. . .”

“Hmm?”

“Baka naman pupuwedeng mayakap kita ngayon dahil bukas ay aalis ka na?” Ang pagbabakasakali nito sa katabi.

“Sure. Goodnight and goodluck .”

=================================

“O paano, Gio, aalis na ko ah. . . Ipinagkakatiwala ko na sa iyo ang lahat.”

“Oo na. . . Sige na. . . Magpahinga ka ha. Tawagan mo ko kung may kailangan ka pang ipagawa, o kung may iuutos ka pa. . . Mag-iingat ka ah.”

“Oo na, sige na paalam na!”

At naglakad na si Sam patungo sa lugar kung saan siya pupunta.

===============================

Habang nakaupo si Sam sa loob ng eroplano ay may napansin siya sa kanyang katabi. Tinitigan niya ito ng mabuti. Inanalisa ang mukha nito hanggang sa mapagkuro niya na tama ang kanyang hinuha na ang lalaking katabi niya ay ang isa sa mga taong kanyang paghihigantihan. Ngunit naisip na lamang niyang huwag nang ituloy ang paghihiganti niya at sa iba pang mga taong nanghamak sa kanya. Wala na ring silbi dahil kung susumahin ay mas mabigat pa ang sakit na idinulot sa kanya ng kaibigan kaysa mga sakit na idinulot sa kanya ng mga taong naunang dumurog sa puso niya.

“Mukhang malalim ang iniisip mo tol ah.” Ang pambungad ng lalaking katabi niya. “Or should I say, Sam.” Ang nakangiti nitong saad na nakapagpagulat sa kanya.

“Teka, paano mo nalaman ang pangalan ko?” Ang inosente niyang tanong dito.

“Isa ka sa mga head ines ngayon, kaya malabong walang makakilala sa iyo lalo na at nasa Pinas ka pa rin hanggang ngayon.” Ang sabi ng lalaki sa kanya.

“Ahh. . . Ganun ba? Pasensya ka na pre ah.” Ang sabi na lamang niya dito at humirit din tulad ng ginawa nito sa kanya. “Or should I say Vince.” Ang nakangising saad niya dito na siya namang nakapagpagulat sa kanyang katabi.

“T-teka, ako naman ang nagulat. . . Papaano mo ako nakilala?” Ang mas malainosente nitong pagtatanong.

“Simple lang. . . Isa ka sa mga taong sumira sa puso ko.” Ang nakangiti nitong saad sabay talikod sa katabi. Mas pipiliin na lamang niyang humarap sa bintana ng eroplano kaysa makita ang lalaking kanyang katabi. Sa dinami-dami ba naman kasi ng tao sa Pilipinas ay kung bakit ito pa ang kanyang nakatabi.

“Sam? Ahh! Sam. . . Iisa lang pala kayong dalawa. Grabe ang laki pala ng pinagbago mo, hanep ah!” Ang sabi nito na kanya lamang pinakinggan.

“Patawarin mo na ko, Sam. Mahirap sa kalagayan ng isang pari na malaman niyang may nagtatanim pala ng galit sa kanya dahil sa siya din naman ang may kasalanan nito.” Ang mahabang pahayag nito na ikinalingon niyang muli.

“Putang— ay hehe. . . Sorry po Father Vince, ah.” Ang malakas at mariin niyang saad dito na ikinakuha ng atensyon ng karamihan.

“Ahh ehh pasensya na po kayo. . .” Ang sabi ni Sam sa mga nagsipagtinginan sa kanilang gawi at itinuloy ang sasabihin. “Walang hiya ka! Natuloy ka pala talaga, ano? Akala ko dahilan mo lang iyon para layuan ako.”

“Loko! Hindi ko naman gagawin iyon no. Mahal din naman kasi kita noong mga panahong iyon ngunit natatakot ako sa kahihinatnan kaya napagdesisyunan ko na lang din na ituloybang pagpapari tutal iyon naman talaga ang pangarap ko simula pagkabata.”

“Eh bakit naman kasi pinag-eksperimentuhan mo pa ko noon? Nasira pa tuloy puso ko dahil sa iyo. “

“Hindi kita ginawang eksperimento, ah. . . Sa toto lang, ikaw nga ang pinakamasayang bagay na nangyari sa buhay ko eh kaso lang tinawag Niya ako kaya nalaman ko rin na hindi pala talaga tayo para sa isa’t-isa.”

“Shit ka naman, father. Huwag mo kong ganyanin baka mamaya patulan ulit kita.”

“Bakit hindi mo ko patulan? Hindi kita uurungan. Haha. Alam mo bang hinanap din kita ng ilang beses ngunit di rin kita nakita?”

“Talaga? My God, father, sayang walang tao sa bahay noong dumating ka, lumipat na kasi ako noon. Siguro naman nabalitaan mo ang naganap sa bahay.”

“Oo naman, naawa nga ako sa iyo nang malaman ko ang balita eh. Teka, huwag mo na nga kong tawaging father! Vince na lang. Nakakatanda kasi kapag tinatawag mo akong father eh.”

“Hahaha. Ayoko nga, nagpari ka eh, panindigan mo! Single ka ba ngayon, father?” Ang magiliw na tanong ni Sam kay Vince.

“Hindi na eh.” Ang lungkot-lungkutan nitong saad.

“Bakit naman father?” Ang nagugulat na tanong ni Sam.

“Eh kasi nakita na kita eh. Hahaha.” Ang natatawa nitong saad.

“Hala, lagot ka father. Magkakasala ka niyan dahil sa’kin. Hindi porket pogi ka eh hindi kita papatulan este papatulan kita.”

“Hahahaha, hindi ka pa rin talaga nagbabago, lagi ka pa ring masiyahin.” Ang nasabi ni Vince na biglang nakapagpatigil kay Sam sa pagbibiro. Agad tumatak sa kanyang isipan ang huling katagang sinabi ni Vince sa kanya. Kailan nga ba siya huling naging masaya? Hindi niya alam, ito lamang ang tangi niyang maisasagot.

“May problema ba?” Kapagkuwa’y naitanong ni Vincent sa kausap.

“Mayroon, father. . . Hindi ko po alam kung matutulungan ninyo po ako o hindi.” Ang nasabi na lamang ni Sam dito.

“Sige, kuwentuhan mo ako at handa akong makinig.”

=====================================

Iyon ang huling natatandaan ni Sam matapos siyang sumakat sa eroplanong iyon. Tatlong buwan din bago siya magbabalik sa bansang sinilangan niya kasama na ang kanyang kuya.

“Teka, kuya, bakit ka din nga pala babalik sa Pilipinas?”

“May nakiusap kasi sa akin na bilhin ko na ang kumpanya niya.”

“Iyon lang?”

“Hindi mayroon pa. . . May babalikan din ako doon.”

“Ahh. . . Eh, teka matanong ko lang, anong kumpanya ba ang kukunin mo?”

“Ang Lavista Corp.” Ang simpleng tugon ng kuya Alex niya sa kanya na siyang nagpagulat sa kanya.

“Narinig mo na, Sam. Huwag nang ulitin. Makikipagmeet tayo sa mga owners para mamerge na sa kumpanya natin ang Lavista Corp. In that way, nabawasan ka pa ng kalaban. Isa sa malaki mong kalaban.” Ang sabi sa kanya ng kanyang kuya.

“Matulog ka na, Sam. Mahaba-haba pa ang byahe natin para isiwalat mo ang katotohanan.”

“Opo kuya.” Ang sagot niya sa kanyang kapatid.

Itutuloy. . .

Chapter 13: Paghahanda

“What? Kailan pa nila binili ang property natin without even consulting me?! Papaano na ang future ng anak natin?”

“Future ba talaga ng anak natin ang iniisip mo? O ang mga luho mo sa buhay?”

“Tangina Carl! Hindi luho ko ang pinag-uusapan natin dito! Ang pinag-uusapan natin dito ay kung bakit mo ibinenta ang kumpanya ng wala ka man lang sinasabi na kahit ano sa akin! Paano ko pa matatalo ang lintik na Sam na iyan ha? Paano? Sige nga! Planado na nga ang lahat eh! Lintik naman oo!”

“Ayun! Lumabas din ang pakay mo. Tigil-tigilan mo iyang balak mo AJ a, hindi maganda ’yan! Siya nga pala may ibibigay ako sa iyo.” Kinuha ni Carl sa drawer ang isang envelope at binigay kay AJ. Bakas sa mukha ni AJ ang kalituhan ng makita ang envelope. Kinuha niya ang papel na nasa loob. Binasa ang bawat salitang nakasulat sa papel. Habang tumatagal ay nagsasalubong ang kanyang mga kilay hanggang sa mapatingin kay Carl na puno ng ng poot at galit.

Sinugod niya ito at pinagpapalo. Pilit naman siyang inaawat ni Carl.

“Ano ganun-ganon na lamang iyon? Itatapon mo na lang ang ating sumpaan? Kakalimutan mo na ang pangako mo sa akin sa harap ng batas at ng Diyos? Ganyan ka na ba kasama ha!? Ni hindi mo na iisipin ang kapakanan ng anak natin! Napakasama mo!”

“Teka lang. Sino ba talaga ang masama sa ating dalawa? Ako pa ba? Ako pa ba na siyang nag-ahon sa’yo sa hirap? Ako pa ba na siyang tumulong at sumustento sa’yo dahil pinagsamantalahan mo ko ng isang gabi upang mabuo ang anak natin? Ako pa ba AJ ha? Ako pa ba!?” Ang napupuno nang saad ni Carl.

Napatigil saglit si AJ. Natameme siya. Nag-isip ng malalim. Pumikit siya habang nanghihina ang tuhod. Pumapasok sa kanyang isipan ang lahat ng mga pagkakamaling ginawa niya. Magmula sa kanyang magulang, mga mahal sa buhay, sa kanyang anak, nasasakupan at maging sa kanyang asawa.

Unti-unti siyang napapaluhod, nanghihina, napapaiyak. Hindi alam kung paano nagawa ang mga bagay na hindi inaasahang magagawa niya dahil sa kanyang ganda. Tunay ngang hindi kagandahan ng mukha ang basehan upang masabi kung mabuti ba ang tao o hindi. Ang kanyang iyak ay unti-unting napalitan ng hagulgol hanggang sa siya’y napaluhod at nakasalampak na sa sahig. Nahimasmasan si Carl. Biglang napatingin sa asawang kanyang hihiwalayan. Nilapitan niya ito at inalo.

“Pasensya ka na AJ. Binenta ko na talaga ang kumpanya dahil hindi na talaga nito kayang magpatuloy pa. Ako man ay nalulungkot sa sinapit ng kumpanyang pinaghirapan, pinagtuunan ng pansin at pinalakad ng aking ama at ng aking lolo. Sana mapatawad mo ako sa desisyong ginawa ko.” Ang madamdaming pahayag ni Carl na nuoy naiiyak na rin sa sinapit ng kumpanya simula ng siya ang magahawak nito. Mali, simula ng magreyna-reynahan si AJ dito.

“Hayaan mo na iyon, wala naman na talaga tayo sigurong magagawa pero Carl, huwag mo naman sana ituloy ang pinaplano mong pakikipaghiwalay sa akin, o. Ikaw na lamang ang tanging mayroon ako. Ikaw lang ang lubusang nakakaintindi sa akin.”

“Gustuhin ko man ngunit wala na akong magagawa pa AJ. Para akong isang baso na pinuno mo ng tubig hanggang sa umapaw ito. Napagod na rin ako e. Pagod sa kasusunod ng kung anu-anong sasabihin mo. Pagod sa kaiintindi sa’ yo. Pagod sa kaiisip kung ano bang kasalanan ko sa iyo. Sana naman, kahit ngayon lang ay pagbigyan mo ako. Pakiusap, AJ. Susuportahan ko pa rin naman ang anak natin, e. Gusto ko lang ng bagong buhay. Gusto kong magsimulang muli.”

“Mukhang wala na akong magagawa kung gayon. Sige umalis ka na, iwanan ninyo akong lahat. Alam ko namang walang tao ang siyang tatagal sa aking tabi eh. Alam ko namang hindi mo ako minahal kahit kailan.”

“Huwag na huwag mong sasabihin iyan, AJ. Napamahal ka na rin sa akin. Ikaw lang ang nagsayang ng pag-ibig na kailanman ay hindi ko ibinibigay sa kung sinu-sino lang. Mas mabuti pa sigurong maghanap na lamang ako ng taong magmamahal sa akin at mamahalin ko ng buo.”

Sa pagkakataong ito ay napatigil na sa pag-iyak si AJ. Tumayo siya. Gayundin ang ginawa ng isa. Nagpunas ng luha si AJ. Tumayo ng tuwid at pumosisyon sa kanyang palabang postura.

“Nakita mo na naman siguro siya, ano? Hindi ba? Sige makikipaghiwalay ako sa’ yo dahil ayoko nang matali sa isang baklang katulad mo. Lumayas ka, layas!” Ang naghuhumirintadong sigaw ni AJ.

“Hindi, hindi ako ang aalis sa pamamahay ko kundi ikaw. Mabait naman akong tao kaya doon ka na tumira sa condong binili ko. Paalam na.” Ang malamig na tugon ni Carl.

Nanatili namang nakatayo si AJ sa harapan nito. Mabilis ang paghinga, sumisikip ang dibdib. Tila isa siyang baso na inilagay sa isang mainit na lugar na anumang oras ay mababasag na.

“Aaaaaaaaaaaaah! Buwisit!” Ang pagwawala nito sabay alis sa bahay nila.

Naiwan naman si Carl sa loob. Napangiti ng mapait. Hindi inakalang makakagawa siya ng ganoong bagay sa isang tao lalo pa’t alam ng lahat ang kanyang ugaling pagiging mabait. Mabait naman talaga siya ngunit hindi naman siguro sapat ang maging mabait ka lamang palagi dahil malamang ay aabusuhin lamang ito ng karamihan. Ito ang naging karanasan niya sa asawa. Ni hindi siya nagalit ng malamang nabuntis niya ito kahit pa pilit ang pagkakabuo sa kanila. Tinanggap niya ang katotohanang magiging ama siya dahil iyon naman talaga ang kagustuhan niya sa buhay, ang magkaroon ng anak. Nataon lamang na isa din siya sa mga taong tinatawag ng karamihan na silahis. Nagkaroon sila pareho ng hiwalayan ng kanyang nobyo dahil nalaman din nito ang buong istorya. Ipinangako nila sa isa’t-isa na maghihiwalay sila ng landas at kapag nagkita silang muli ay magsasama silang muli na parang mag-asawa. Ito ang isa sa dahilan kung bakit makikipaghiwalay siya sa kanyang asawa bukod pa sa mga bagay na ginagawa nito sa kanya. Pumunta siya sa kanilang terrace at nagmuni-muni habang lumalanghap ng sariwang hangin.

Naisip niya na ito na rin talaga siguro ang pagkakataong ibinigay sa kanya upang makapagsimulang muli. Habang tumitingin sa kapaligiran ay biglang nag-ring ang kanyang telepono.

“Hello Dy?” Ang pambungad na bati sa kanya ng lalaking kausap.

“Oy Dy, musta na? Anong atin?”

“Ah invite ko sana kayo ng family mo na magdinner sa clubhouse ng isa sa subdivision namin. Itetext ko na lang ang address. Huwag mong sasabihin ang tunay na detalye sa biyenan at kay AJ ok?”

“ Ok copy. Gooodbye Dy see you later.“

“Sige sige. Love you.”

At naputol na ang kanilang komunikasyon sa isa’t-isa. Pagkatapos naman nilang mag-usap ay agad na tinawagan ni Carl ang mga taong kanyang susunduin patungo sa lugar na sinabi ng kanyang nobyo kani-kanina lamang.

======================================

“Kuya?” Ang sabi ni Sam habang kinakatok ang pinto ng kuwarto ng kanyang kuya Alex.

“Bukas iyan!” Ang kanyang natanggap na sagot mula rito.

Binuksan ni Sam ang pinto at tumambad sa kanya ang nakaka-akit at katakam-takam na katawan ng kanyang kuya.

“Anong kailangan mo, bunso? Pasensya ka na kung naabutan mo akong bagong paligo ah.” Ang kanyang narinig na sinabi ng kapatid ngunit hindi niya iyon inintindi. Nakapako kasi ang kanyang tingin sa mga butil ng tubig na tumutulo sa katawan ng kanyang kapatid.

Nakikita niya tuloy ang pigura ng katawan nito. Pababa ng pababa ang kanyang tingin mula sa dibdib na masarap dilaan hanggang sa abs nito at patuloy bang bumaba hanggang sa makita niya ang karog nito na siyang nakapagpa-init lalo ng kanyang katawan. May karugtong kas ang mga buhok nito pababa sa maselang parte ng katawan nito. Bigla na lamang siyang nahimasmasan ng pinitik siya ng kanyang kuya sa tainga.

“Huwag mo kong pagnasahan, bunso. Sabihin mo na ang kailangan mo upang makapag-bihis na rin ako.”

“Ah-eh. . . P-pasensya na kuya ah. Ah itatanong ko lang kasi kung haharapin na ba talaga natin silang lahat mamaya? Parang hindi pa kasi ako ready eh.”

“Look, Sam. Hindi pwedeng ganyan ka na lamang palagi. Akala ko ba alam mo nang kontrolin ang sarili mo at kaya mo nang harapin ang lahat ng taong nanakit sa’yo ng buong tapang. Hindi ba’t mataas na ang iyong antas? Ipakita mo sa kanila na kaya mong bilhin ang bawat isa sa kanila sa halagang tila hindi ka nawalan.”

“Eh kuya kasi-”

“Haharapin mo silang lahat mamaya, ok? Huwag na huwag kang magpapakita ng emosyon sa kanilang lahat. Itago mo ang hindi nila dapat makita.”

“Ano naman iyon, kuya?”

“’Yang pututut mo haha. Joke lang. Itago mo ang kahinaan mo sa harap nila upang mahirapan silang patumbahin ka. Sige na, alis na at ako’y magbibihis pa dahil magkikita pa kami ng mylabs ko.”

“Sino naman iyan? So hindi ka sasama mamaya?”

“Malamang! Kaya mo ’yan no!”

At lumabas na nga si Sam sa kuwarto ng kanyang kuya na nag-iisip ng malalim. Pumasok siya ng kanyang kwarto at kinalma ang sarili. Pinipilit na gawin ang mga inutos sa kanya ng kuya. Nang magawa na niya ito ay lumabas siya ng bahay at sumakay sa sasakyan. Maghahanda siya ngayong gabi upang ilathala ang mga bagay kailangan malaman ng nakararami. Habang umaandar ang sasakyan ay kanyang tinawagan ang kaibigang naging tunay at tapat sa kanya. Ang taong hindi nanakit sa kanya kailanman bagkus ay minamahal pa rin siya.

“Hello?” Ang bati niya sa kausap.

“Sam!” Ang magiliw na pagbati ng lalaking kausap niya sa telepono.

“Anong balita?”

“Nagmerge na ang kumpanya mo at ng tanging kalaban mo. Ikaw pa rin ang may pinakamalaking market share sa industriya. Ano pang kailangan mong malaman?”

“Wala na.”

“Talaga? Weh?! Ayaw mo bang malaman ang tungkol ka-”

“Ayoko at wala akong pakialam. Pakisabi sa kanya na pumunta siya ng clubhouse. Sabihin mong si kuya ang nagpapautos at kung hahanapin man ako, sabihin mo ay for good na ako sa ibang bansa. Huwag na huwag kang maglalabas ng detalye ukol sa’kin. Maliwanag?”

“Copy!”

“Wait, isama na rin niya ang girlfriend niya kamo pati ang kapatid ng girlfriend niya. Salamat.”

Binaba na nito ang tawag at saka niya pinark ang sasakyan. Bumaba siya dito at pumasok sa mall. Naglakad siya patungong salon nang mahagip ng kanyang mata ang isang lalaking pamilyar na pamilyar sa kaniya. Napangisi siya nang makita ito dahil may panibago na namang siyang pagkakaabalahan. Bago pa siya makapasok ng salon ay may lalaking tumatakbo sa kanyang gilid kaya hindi sinasadyang matamaan siya dahilan upang mahulog siya. Mabuti na lamang at nasalo siya ng lalaki. Pagkatayo niya ay tinignan niya ito ng matalim.

“S-sorry sir kung natamaan ko po kay. . . Shit! Sam! Ikaw ba yan?” Ang gulat na saad ng lalaking nakabangga sa kanya.

“Yes ako ’to. Why?” Ang confident niyang tugon dito at aktong papasok na siya sa loob ng hawakan nito ang kanyang kamay.

“Can I get your number para naman magkaroon na ulit tayo ng connection?”

“Wrong move!” Ang nasabi ni Sam sa sarili dahilan ng kanyang pagngisi.

“Here’s my calling card. May kailangan ka pa?”

“Wala na po. Ang laki ng pinagbago mo ah.”

“Salamat sa pagpansin. Masyadong malaman ang statement mo Ralph. Ganoon naman talaga ang mga tao e. Nagbabago kapag nasasaktan. Sige na marami pa akong aasikasuhin. Goodbye.”

“G-goodbye din. S-see y- you around?”

“See you around.” Ang makahulugang pahayag ni Sam sabay pasok sa salon na siyang mag-aayos sa kanya.

======================================

“Bryan!”

“Uy tol! Musta na?” Ang bati ni Bryan kay Gio nang siya’y batiin nito.

“Pinapasabi nga pala ni boss Alex na pumunta ka da sa clubhouse ng subdivision na tinitirhan niya dito. Ito nga pala iyong address.” Ang sabi nito sabay abot sa kanya ng address na nakasulat sa isang papel.

“Ah, okay. Alam ko ito. Salamat ah. Anong oras nga pala ito?”

“Ah 8:00PM daw para dinner na. Dinner party daw ito sa pagmemerge ng Lavista Corp. At Montecarlo Corp. O sige may pupuntahan pa ako eh. Salamat, bye!”

“Sige tol, ingat!” Nakangiti niyang paalam dito. Tatalikod na sana siya nang may humawi sa balikat niya.

“Bryan, nakalimutan ko. Isama mo daw girlfriend mo at ’yung kapatid niya. Sige aalis na ulit ako.” At umalis na nga ito.

Nag-isip siya kung isasama ba niya talaga ang nobya. Idadag pa na imbitado rin ang pari nitong kapatid na sa tingin niya ay available ngayon dahil lunes naman.

“Weird.” Saad niya sa sarili habang pailing-iling na lamang na naglakad patungo sa kanyang opisina.

Tiningnan niya ang cellphone niya upang malaman kung may text ba galing sa kanyang nobyang si Angel ngunit wala naman. Matagal nang naging sila ni Angel. Habang nasa ibang bansa ang kaibigan ay hindi niya ito nasabihan ng kahit ano tungkol sa pagkakaroon niya ng nobya. Masyado kasing nakasentro ang isip ng kaibigan sa pagpapagaling dahil sa mga karanasan nito sa buhay maging sa pinagkakaabalahan nitong negosyo. Napakasuccessful na ni Sam noong panahon ngayon at mas dumami pa ang kanyang yaman nang lumaon ang panahon.

Nang magdesisyon itong bumalik dito sa bansa ay siya namang dahilan ng hindi nila pagkakaunawaan ng magnobya. Nalaman niya na may iba na itong lalaki na siyang nakapagpadurog sa kanyang puso. Hiniwalayan niya si Angel noong araw na dumating si Sam. At naging hudyat na ito upang magsimulang mahulog ang loob niya sa kaibigan. Mali, ito ang naging hudyat upang yumabong ang kanyang nararamdaman para rito. Dati pa niyang nagugustuhan si Sam ngunit ayaw niyang tanggapin ang katotohanan na ito dahil sa isip niya ay sa babae lamang siya nararapat umibig. Alam niyang mahirap mainlove dito ’pagkat tingin niya ay hindi pa ito handa dahil na rin sa mga nangyari noong nakaraan ngunit sa pagdating nito ay unti-unti niyang natututunan kung paano mahalin ang kaibigan. Bagay na nagugustuhan na rin ng kanyang sistema. Simula nang malasap niya ang halik ng kaibigan ay tila ito na lagi ang nagiging laman ng kanyang utak. Na ultimo maging sa pakikipagtalik ay mukha ng kaibigan ang kanyang naiisip. Doon niya nakumpirma na inlove na nga talaga siya sa kanyang bestfriend.

Isang bagay lamang ang humarang sa kanya.

Isang gabi habang papunta sana siya sa bahay ng kaibigan ay biglang nag-ring ang kanyang telepono. Tinawagan siya bg kanyang tatay at sinabihang pumunta sa kanilang bahay kaya wala siyang nagawa kung hindi iudlot ang planong pumunta sa bahay ni Sam. Hindi niya alam na nanganganib na si Sam dahil kay AJ.

Pagdating niya sa bahay ay nagulantang siya nang makita si Angel kasama ang kanyabg magulang. Nadatnan niya rin pagpasok ang kuya nitong si Vince na sa pagkakaalam niya ay isang pari. Dahil sa pagsasalita ni Vince ay nahikayat niya ang mga magulang nito na ipakasal sila lalo na’t nang malaman niyang buntis ito at siya ang kinikilalang ama dahil bago sila naghiwalay ay hindi pa alam ni Angel na siya’y buntis. Nakipaghiwalay din ang nobyo ni Angel nang malaman daw nito na buntis ang nobya kaya walang magagawa si Bryam kung hindi akuin ang bagay na siya ang gumawa. Nagsisisi siya dahil nakabuo siya ng anak at mukhang iiwan niyang bigla sa ere si Sam. Nagkasundo ang magulang at panig ni Angel na magpapakasal sila, bagay na ayaw niya sa kadahilanang iba na ang mahal niya. Iba na ang kanyang nakikita sa paglipas ng panahon.

Nagdesisyon siyang kausapin ang kaibigan ngunit nabalitaan niyang nawawala ito. Masyado siyang nastress kakahanap sa kaibigan. Pagkatapos ng ilang araw na walang tulog ay nabigla siya nang sinabihan siya na gagawan daw sila ng video ng asawa sa parke. Wala siyang nagawa kung hindi sundin ang utos ng mga tao sa paligid niya. Ultimo pagngiti niya ay kanyang pinipilit upang makita lamang sa camera na masaya siya. Hindi niya rin inasahan na hahalikan siya ni Angel. Ito ang tagpong nakita siya ni Sam nang hindi niya namamalayan. Lumipas ang ilang araw ay nabalitaan na lamang niya na sa ibang bansa na titira ang kaibigan na lalong nagpadurog sa puso niya. Nawalan siya ng komunikasyon kay Sam. Nawalan siya ng kaibigan. Nawalan siya ng minamahal.

Masaya siya nang makatanggap siya ngayon ng imbitasyon sa kapatid nito. Pupuntahan niya ang kaibigan. Hindi niya alam na siya ang masosorpresa pagdating niya roon.

Itutuloy. . .

Chapter 14: Paglilitis

“Ok mukhang kumpleto na tayong lahat upang makapagdinner dito sa clubhouse na ito. Sasabihin ko sa inyong lahat ang dahilan kung bakit kayo naririto sa lugar na ito. Maupo na po tayong lahat at tahimik na kumain upang makapaghanda sa mangyayari mamaya.” Ang pagbati ni Alex sa mga bisita nang makumpleto na ang mga taong kailangan para sa gabing ito. Lahat sila ay nagsipagkuhaan na ng mga pagkain na nasa mahabang mesa.

Napakasariwa sa loob ng clubhouse. May pool, dining table na siyang sinadyang ipalagay ngayong gabi, malamig na simoy ng hangin at mga taniman na nasa paligid ng bakod. Makikita din na may kwarto sa loob ng clubhouse, lagayan ito ng mga pagkain sa loob habang hindi pa naiseserve. Nandito ngayon sa loob si Sam. Dito muna siya kumain at nagrelax. Gwapong- gwapo ang itsura niya ngayon kung iyong idedetalye. Magmula sa maputing kutis, malinis na gupit na bumagay sa kanya. Malaking katawan at makinis na mukha. Napakafresh niyang tingnan ngayon na tila wala siyang iniisip na anumang suliranin ngayon. Inihahanda niya ang sarili. Inihahanda niyang itago ang kanyang emosyon maliban sa galit. Galit na gagamitin niya upang makapatay o makasakit ng tao.

Nakahanda na ang cd at ang player kung saan ipeplay niya ang isang recording. Inayos niyang muli ang sarili at sumilip sa labas.

Masaya pang nagkukuwentuhan ang lahat. Hindi man sama-samang nagkukuwentuhan ngunit grupo-grupo ito. Masayang nag-uusap si Bryan, ang girlfriend nito at si Vince. Sa kabilang banda naman ay nag-uusap ang kanyang kuya at si Carl. Bagay na napansin niya kung bakit naiinis ang mukha ni AJ na siyang inaalo ni Marcelina, ang ina nito. . . Ang kanyang ina. Naluha siya nang makita itong muli.

Tinigil na niya ang paninilip dahil baka mahuli pa siya. Pinunasan niya ang luha. Uminom siya ng tubig. Ito na ang huling pagkakataon na iiyak siya ngayong gabi. Kailangan niyang magpakatatag. Kailangan niyang maging bato na siyang gagamiting pamukpok upang magising ang diwa ng lahat.

Nakiramdam si Sam. Nagsalita na ang kanyang kapatid. Ito na ang senyas upang lumabas siya sa kanyang pinagtataguan.

“Natapos na tayong kumain, ngayon naman ay mag-iinuman na tayo.” Ang narinig niyang sabi ng kuya.

‘Ang tagal naman niya akong palabasin!’ Ang nanggigigil niyang saad sa sarili.

Nawala ang kanyang inis nang magsalita itong muli.

“Ngayong handa na kayong lahat ay nais kong maging kalmado kayong lahat.” Ang pahayag niyang nakakuha ng atensyo ng madla.

“Nagmerge na ang Lavista Corp. At Montecarlo Corp. Gusto ko sanang i-congratulate ang tao sa likod ng lahat ng ito. Ang dahilan kung bakit successful ang aking buhay at kung bakit nananatili pa rin ang ating kumpanya na may pinakamataas na market share sa indutriya natin. Ladies and gentlemen, let’s all welcome, Stephen Angelo Montecarlo.”

At ito ang kanyang hudyat upang lumabas sa kanyang pinagtataguan. Nagulat ang lahat sa kanyang pagbalik dahil ang alam nilang lahat ay sa ibang bansa na ito maninirahan. Nakangiti siya ng pumunta sa table katabi ng kanyang kuya.

“Hindi ka pa lasing pero kung makapagpakilala ka parang ewan lang.” Ang bungad niya sa kapatid ng sila’y magtabi.

“Hahaha. Pagbigyan mo na ko, bunso. Masaya kasi ako ngayon at proud pa na ikaw ang pinakasuccessful na tao dito sa bansa natin.” Ang nagagalak na saad ni Alex sa kapatid.

“Puwes, hindi ako masaya ngayon, ok? Walang dapat ikasaya dahil masisira ang ngiti sa mga labi nila.”

“ Yan ang gusto ko sa’yo bunso.“ Ang nakangiting tugon ni Alex sa kapatid.

“By the way, baka maiyak si mylabs mo sa ibubunyag ko kaya be ready para saluhin siya ok?”

“Ok. Siguraduhin mo lang na hindi niya ito ikasisira.”

“Of course not. Mabait siyang tao, ano.”

Eheem

Ang pagtawag pansin ni Bryan sa magkapatid na nagbubulungan na ikinakuha naman ng atensyon nito. Inayos ng dalawa ang postura lalo na si Sam. Ipinakita sa lahat na siya ang pinakamakapangyarihan sa lahat. Walang mababasa sa kanyang mukha kung hindi poot. Poot na kailangan niya ngayon. Poot na kailangan niyang ilabas sa mga taong nanghamak sa kanya. Tiningnan niya sila Bryan na walang mababasang ekspresyon sa mukha niya. Gayundin si AJ. Nakita naman niya sa tabi nito si Miggy na siyang ikinabigla niya dahil hindi niya ito napansin kanina.

“Hey miggy boy, come here.” Ang masayang tugon ni Sam sa bata na ikinatuwa naman ng huli.

Nagpaalam muna kay AJ ang bata na parang humihingi ng permiso. Natunugan naman iyon ni AJ dahil tiningnan din siya ni Carl ngunit napairap lamang siya. Nakatunog ang lahat na may mahalagang sasabihin si Sam na hindi dapat malaman ng bata.

Lumapit ang bata kay Sam at humalik sa pisngi. Niyakap siya nito at binuhat naman niya ang bata.

“Gusto mo bang magplay?”

“Yes tito, why?”

“Uhm. . . Kids are not allowed here kasi baby. We need to talk something importantly. It’s good for you not to listen to us because you can’t handle it pa. Is it okay ba if you stay inside the room and play PS4?”

Hinalikan ulit siya ng bata sa pisngi at sinabing “Sure tito. I wanna play tekken din po sana.”

“May tekken dun, baby. Pasama ka na kay yaya a.”

“Okay po tito, bye.” At binigay niya sa kasambahay si Miggy at pumasok ang mga ito sa loob kung saan siya nanatili. Nakangiti pa siya habang tinitingnan ang batang pumasok sa loob ngunit ng ibalik niya ang atensyon sa harap ay bigla itong napalitan ng nakakatakot na imahe. Nakakatakot na parang sa ilang saglit lamang ay mapapatay ka ng kanyang tingin.

“ Going back to reality. Good evening guys. Nandito ako ngayon sa inyong harapan upang idiscuss ang ilang issue sa aking buhay.“ Ang pambungad na pananalita ni Sam sa mga tao sa kanyang harapan.

“Ilang buwan din akong nanatili rito ngunit umalis ulit ako upang manahimik at makapagpahinga nang ako’y makarating sa isang nakakatakot na lugar. Ano iyong lugar na tinutukoy ko? Ito mismo. Mahirap talaga para sa akin ang makapagstay dito sa bansa natin dahil malagim ang nangyari sa akin bago ko maabot ang rurok ng tagumpay.” Sinasabi ni Sam ang mga bagay na ito habang pumapaikot siya ng lakad sa table. Makikitang nakatutok ang mata ng lahat sa kanya na para bang may magnet siyang dala at hindi nila maialis ang tingin dito.

Sa panimula pa lamang ay malaman na ang bawat salitang inihahayag ni Sam. Tanging si Vince, Bryan, at Alex lamang ang hindi natatakot sa kanya.

“Diretsuhin mo nga kami, Sam. Ano ba ang gusto mong sabihin?” Ang confident na tanong ni AJ pero sa kabila noon ay natatakot na siyang magsalita pa.

“Good question sissy. Gusto ko lang sanang malaman ninyo na pumunta kami ng aking kaibigan sa isang bar na ang pangalan ay Secret Garden. Ito kasi ang nakalagay sa talaarawan ng babaeng tinuring kong ina, si Teresita.” Nagulat si Marcelina sa narinig. Kinilabutan siya dahil malamang ay madadawit ang kanyang pangalan dito.

“Tinanong ko ang may-ari kung kilala ba niya si Teresita. Anong sagot niya? Kilala niya ngunit hindi niya raw masyadong nakakausap. Binigyan pa nga kami ng address ng boarding house kung saan sila nakikituloy noon.” Pagpapatuloy ni Sam habang naglalakad siya papunta sa likod ni Bryan. Hinawakan niya ang balikat nito. Nagtense naman ang katawan ni Bryan ng maramdaman niyang may humawak sa kanyang balikat.

“Pumunta nga kami sa boarding house na iyon at nakilala namin si Silva. Kinuwento niya sa amin lahat. Lahat-lahat ng mga bagay na kailangan kong malaman.” Nakangisi na si Sam sa pagkakataong ito. Kita niya ang panginginig ni AJ at ang labis na pagpapawis ng kanyang ina.

’I-iyon ’yung araw na nakasalubong ka namin d-“

“Oo bakit? Saya no? Nakita mo kong umiiyak. Alam mo ba kung bakit? Kasi doon ko nalaman na ina ko ang kinikilala mong ina at ang kinilala ko namang ina ang siyang nagluwal sa’yo! Nakilala nila Marcelina si Dolpho at dahil kaibigan niya si Teresita ay nagkikita rin ang dalawa. Nagkataon lang na pareho kayo ng lalaking iniibig pero nay alam mo ba? Mas nauna ka eh! Inakit lang naman ni Tere ang tatay na siyang namana ni AJ. Ang pagiging puta! May namana ka naman pala kahit papaano e no? Like mother, like daughter.”

“Paano mo nasasabi ’yan? Walang hiya ka!” Ang napapaiyak na saad ni AJ aktong susugod kay Sam ngunit napigilan siya ni Carl.

“Gusto mo ng patunay na isa kang puta? Ok iplay ang recording.” Utos ni Sam sa kanyang bodyguard na ginawa naman ng huli.

Nagplay na ang recording sa player. Nakinig ang lahat ng mabuti.

“Sorry Sam, but your mine now.” Ang tinig na maririnig sa recording. Halatang si AJ ang nagsalita dahil sa boses nito.

“Mabuti na lamang at high ka ngayon haha. Mabilis kang tatablan ng libog sa katawan.”

“Pwede na rin pagtyagaan. Malaki rin naman pala ’ to eh. Sayang naman at bakla ka. Di na ’to mapapakinabangan hahaha.”

“Ahh ugh ahh ahhhh ang sarap shit. Ang laki, himasin mo dibdib ko dali. Dilaan mo. . . Ahh ganyan nga Sam. Lalaki ka rin pala hahahaha lalaki ka kapag nahigh ka haha.”

“Im cumming Sam shit ka ahhhhhhh.”

“Ahh ahh ahh sarap.” Wika ni Sam.

“Masarap ba? Siyempre masarap ako eh uggghhh fuck me. Faster Sam ayan nga ahhh.”

“Lalabasan na ko ahh ahh.”

“Faster Sam, buntisin mo ko. Iputok mo sa loob ko shit ahhh ang saraaaap.”

“Ayan na ayan naaa ahhhhhh.”

“Oh well Sam. Mission Accomplished haha. Maiwan na kita dito Sam a. Babye, sarap mo pala haha.”

“O ano kailangan ko pa ba ng ibang patunay ha?” Sambit ni Sam matapos mapakinggan ang recording.

“Tama na.” Sagot ni AJ dito.

“Masarap ba AJ? Gusto mo bang ulitin natin? Haha. Gusto mo bang magpakantot ulit sa kapatid mo ha?”

“Sinabi nang tama na e.” Sabi ni AJ ngunit lumapit pa si Sam sa gawi nila.

“Isang tanong, isang sagot AJ. Buntis ka ba?”

“Tama na!!! Tama na, ayoko na Sam. Patawarin mo na ako. Tama na please.”

“Anak, tama na.”

“Hindi! Hindi ako titigil kapag wala akong nakuhang kasagutan. Sagutin mo ang tanong ko AJ, may anak ba ako sa’yo?”

“Oo! Oo mayroong nabuo. Ipapalaglag ko ito dahil mali! Mali na nabuo siya.” Pagkasabi ni AJ ng mga kataga na iyon ay nakatanggap siya ng sampal kay Sam.

“E gaga ka pala e! Sana noon mo pa naisip ’yan. Sana noon mo pa naisip na mali pa rin ang magpakantot lalo na’t may asawa’t anak ka! Putangina mong gaga ka! Vince, kausapin mo nga itong babaeng ito para makapaghugas naman ng kasalanan niya!” Sabi ni Sam. Agad namang tumayo si Vince at inakay si AJ papunta sa isang sulok ng guardhouse. Bago pa ito makalayo ay kinausap siya ni Sam.

“Father, sorry sa nakita mo. Hayaan mo, magpapacounsel din ako sa iyo mamaya. Kung hindi man mamaya ay baka sa susunod na lamang.” Ang sabi ni Sam na tinanguan na lamang ng pari.

Tumayo si Sam at pumosturang muli na parang walang nangyari. Hinarap niya ang ina.

“Nay.” Ang tanging nasabi ni Sam ngunit nagulat siya ng masampal siya nito.

“Hindi ko alam, anak. Hindi ko alam kung bakit nagkaganyan ka. Sinampal kita dahil sa mga kasamaang ginawa mo.” Ang saad nito at saka siya niyakap.

“Niyakap naman kita anak dahil alam kong mabuti kang anak kahit nagpakasama ka ngayon. Huwag kang mag-alala. Kakausapin ko si AJ na huwag ipalaglag ang bata at magsisimula tayong muli.” Ang sabi ni Marcelina habang umiiyak. Wala nang nagawa si Sam kung hindi tugunan ang yakap ng ina. Naging isa silang muli. Lumakas ang tibok ng puso ng dalawa. Pagkasabik ang nangingibabaw na emosyon sa pagitan nila. Humahagulgol na ang ina. Binitawan niya ito.

“Nay, itext mo sa akin ang address na tinutuluyan ninyo nila AJ at doon muna ako matutulog mamaya. Salamat nay.” Ang sabi ni Sam sa ina. Binigay niya ang calling card. Pagkatapos ay niyakap niyang muli ito at tiningnan ang mga taong magkakahiwalay na sa lugar na ito.

Makikitang nag-uusap sina Carl at ang kanyang kapatid. Inaalo si Carl ng kanyang kapatid. Labis-labis ang emosyong nilabas ng karamihan ngayong gabi. Nakita niya si Miggy na umiiyak patakbo sa kanyang ina. Nadala rin siguro sa emosyon na kanyang nakita. Sa isang banda ay magkasama si Bryan at ang nobya nito. Naestatwa si Bryan. Hindi alam ang gagawin. Hindi alam ang sasabihin. Makikitang nagpapawis siya ng labis habang si Angel naman ay walang ginagawa kung hindi ang kumain. Wala siyang alam sa nangyayari gayundin ang kapatid. Inimbita lamang niya si Vince upang magsilbing counselor at ang nobya naman ni Bryan ay siguradong isasama nito sa pupuntahan. Nagpasya na siyang lumabas sa clubhouse at pumunta sa sasakyan ng walang paalam kaninuman. Wala na rin naman siyang gagawin sa loob. Iniwan na niya ang lahat ng galit na nararamdaman sa mga taong naroroon.

Papasok na sana siya sa loob ng sasakyan ng may humawi sa kanyang balikat. Si Bryan. Nakita niya ang suot nito. Nakita niya ang kabuuhan nito kanina at masasabi niyang guwapo nga talaga ito ngunit ng makita niya ito ng malapitan ay lalo siyang namangha rito. Bagay na bagay ang suot nito sa kanyang katawan. Malaki pa rin ang katawan nito at Matangkad. Tinignan niya ang mukha nito na siyang kumukumpleto sa kanyang araw. Ang mga mapupungay nitong mga mata, matangos na ilong, mapupulang labi at ang makinis nitong mukha.Aktong hahalikan siya nito ng bigla siyang magsalita na tila magkaaway sila.

“Anong kailangan mo?” Ang blangkong tanong niya rito habang magkalapit ang mga mukha nila sa isa’t-isa. Lumayo siya rito upang hindi matuloy ang balak ng lalaki.

“Ah, eh-”

“Kung wala ka naman palang gustong sabihin, mabuti pa at umalis ka na lang.” Aktong papasok na siya ng marinig niya ang sinabi nito.

“Sorry.” Ang namutawi lamang sa bibig ng lalaki. Napangisi siya na narinig. Humarap rito at nagwika.

“Okay, apology accepted.” Ang saad niya rito. Pinapakita niya na wala siyang nararamdamang ni katiting sa kausap. Pinapakita niya na wala siyang ibang nararamdaman kung hindi galit.

“I-i I love you.” Ang mga salitang namutawi sa bibig nito matapos humingi ng paumanhin. Natawa ng malakas si Sam ng marinig ang sinabi ng kaibigan.

“Nagpapatawa ka ba? Alam mo ba ang mga sinasabi mo Bryan? Tukmol ka talaga e no? May girlfriend ka, ay mali fiance pala pagkatapos sasabihan mo ko ng letseng katagang iyan? Para sabihin ko sa’yo sira na ko noon pa ng marinig ko ang mga katagang iyan. Pilit kong binuo ang sarili ko at nakita ko naman iyon diba? Pagkatapos hindi ko inasahan na ikaw rin pala ang sisira sa’kin. Wow! Fuck you bro! Fuck you!”

“Oo na, oo na alam ko na ang pagkakamali ko. Pero please sana pagbigyan mo naman akong marinig ang side ko kahit ngayon lang.”

“Ipadaan mo na lang ang side mo sa investigator ko o kay Gio. Ito lang ang gusto kong tandaan mo. Kahit single ka pa, kung ako ang nasa posisyon mo? Pipilitin ko na lang na huwag mainlove sa mga kagaya ko. Alam mo ba kung bakit? Kasi, hindi lang naman mga babae ang kalaban mo e, pati rin kapwa mong lalaki. Samakatuwid, kalaban mo ang buong mundo kung iibig ka ng isang katulad ko. Kaya kung ako sa’yo, pag-iisipan ko muna ang lahat ng bagay na gagawin ko sa buhay ko bago ako makapanakit ng ibang tao. Salamat sa pag-kakaibigan natin pero pagbigyan mo naman sana ako na layuan ka’t iwasan ka bago ko maisipang magpakamatay na lang. Salamat sa lahat tukmol a. Paalam.” Saad ni Sam saka pumasok ng kanyang kotse at pinaandar ito. Nakita niya pang nakatayo lang si Sam at nakatingin sa kanya. Napaiyak siya habang nagdadrive.

Nagpasya siyang pumunta muna ng coffee shop upang makapagpalamig ng ulo. Kapayapaan kasi ang kanyang nararamdaman kapag nagagawi siya rito. Pumunta siya sa loob ng CR at nag-ayos ng sarili. Halata pa rin sa kanyang itsura ang pamumugto ng kanyang mga mata. Labis siyang napagod ngayong gabi at sa tingin niya ay kailangan na niyang magpahinga ngunit mahihirapan lamang siyang magpahinga kung hindi pa lumalamig ang kanyang ulo.

Umupo muna siya sa upuan at sumandal pagkagaling sa coffee shop. Pumikit at nagpahinga saglit. Kinakalma niya ang sarili mula sa mga bagay na nangyari kanina. Hindi niya namamalayang naluluha na pala siya. Nakarinig na lamang siya na may nagpatong ng kung ano sa mesa at nakita niya ang isang kape. Nilapag ito ng lalaking nasa harapan niya. Inangat niya ang tingin at nakita niya na naman ang isa sa mga dahilan kung bakit siya ganito ngayon.

“Coffee? Gusto mo ba ng makakausap?”

“Ralph.” Ang tanging nasabi ni Sam ng mapagtanto kung sino ang taong nasa harapan niya.

Itutuloy. . .

Chapter 15: Ang Nakaraan

“Nagkita tayo ulit haha.” Ang nakangiting saad ni Ralph sa kanya.

“Paano?” Ang takang tanong ni Sam sa lalaking kaharap.

“Nakita kitang malungkot habang umoo-”

“Paano mo nagagawang magpanggap na walang nangyari sa nakaraan?”

“Ah. . . Eh. . . A-ano kasi. . .”

“Ano? Kita mo?! Wala kang sagot na makuha sa akin. Nakasalubong ko din kanina si Paul ah, kumusta na nga pala kayo?”

“Ah. . . Matagal-tagal na rin pala kaming hiwalay.”

“Good for him, bad for you.” Ang nakangiting saad ni Sam sa lalaki.

“Hindi ah. Okay na rin nga sa akin ang nangyari eh. Atleast. . . Ahm, single ako ngayong nagkasalubong tayong dalawa.”

“Wala kang aasahan sa’kin Ralph. Aalis na lang a-”

“Teka, teka sandali lang. Baka naman puwedeng patawarin mo na ako sa nangyari, Sam. Alam mo namang nalilito pa ko sa sarili ko noon eh.”

“Eh putangina mo rin pala eh no? Lalasingin mo ko tapos kakantutin mo ko? Pagkatapos akala ko may gusto ka sa’kin noon tapos wala naman pala? Ginawa mo lang akong fubu mo!”

“Sorry na-”

“Ay naku! Tantanan ninyo nga ako sa kakasorry ninyo diyan, nakakasawa na sa totoo lang.”

“Kaya nga ako natuwa noong makita ka ulit eh. Baka sana may chance pa ako kaso wala na.” Ang sabi ni Ralph habang lumalakad siya palayo rito. Nasa labas na silang dalawa ng coffee shop upang hindi makasira sa ganda ng ambiance sa loob.

Napahinto saglit si Sam pagkarinig ng mga sinabi ng lalaki. Nag-isip kung haharapin ba ang lalaki o kung itutuloy na niya ang pagtakas dito.

“Ito na rin siguro ang chance ko para sumaya.” Saad niya sa sarili.

Nilapitan niya ulit ang lalaki. Tinignan niyang muli ito. Pagkatapos ay ngumiti siya rito.

“Okay, sino ba ko para hindi kita bigyan ng chance? Kailangan ko ng kausap ngayon. Samahan mo ako.”

“Okay. Salamat Sam!” Ang nakangiting saad nito sabay yakap sa kanya ng mahigpit.

“Tama na Ralph.” Malamig niyang tugon rito.

Umupo sila sa side ng coffee shop kung saan makikita nila ang dagat sa kanilang tabi.

“So, magkuwento ka naman sa nangyari noong nakaraan.” Ang nakangiti niyang saad sa lalaki.

“Ok, I want to be honest with you. Habang fubu pa tayo noon ay nag-uusap na kami ni Paul noon at hindi ko alam pero kinain ko rin ang mga sinabi ko sa’yo na hindi ako iibig sa lalaki kahit isa akong silahis. Na-inlove ako sa kanya eh. Kaya noong nalaman mo na-”

“Ano ba ’yan! Alam ko na ’yan eh. Sabi ko iyong time na wala ako sa inyong dalawa na.”

“Teka lang kasi. Masyado kang excited eh intro pa nga lang. Ayun nga iniwasan mo na kami. Hindi ka na nagchat sa GC. Pinutol mo pati communication ni Joseph sa’yo.”

“Eh kasi nga pati siya pinalabas niyang inlove siya sa akin.”

“Pero kasalanan ko-”

“Kasalanan niya rin iyon dahil pumatol siya sa pakiusap niya sa’yo.”

“Ayun na nga. Simula noong naging kami ni Paul ay lumayo na rin sa amin si Joseph. Dahilan niya kasi ay nagpapakasubsob na siya sa pag-aaral dahil nga magdodoktor ang gago. Eh eto naman ako, tanga. Naniwala sa kanya. So ayun, nagsesex kami ni Paul pero dahil nga malibog ako eh hindi ko pa din mapigilan ang init ng katawan na maghanap ng iba’t-ibang mga putahe.”

“Pagkatapos?” Ang nakatutok na matang saad ni Sam sa lalaki. Saglit na nawala sa kanyang isipan ang nangyari sa nakalipas dahil nakuha nito ang atensyon niya.

“Pagkatapos ay may nararamdaman akong kakaiba sa katawan ko. That time ay regular pa rin kaming nagsesex ni Paul. Pansin ko lang na pumapayat na ako. Siya din, tapos madalas kaming magkasakit. Until one day. Papunta sana ako sa condo ni Paul. Anniversary kasi namin eh kaya sinurprise ko siya. Kaso ako ang nasurprise sa nalaman ko.”

“Anong nangyari?”

“Tae ka Sam. Atat na atat lang ah. Nakita kong nagkiss sila Joseph at Paul.”

“Ay shit. Nakarma si gago.” Ang natatawang saad ni Sam.

“Taena mo ah ’di ko na nga itutuloy ang kuwento.”

“Ulol! Subukan mo lang.”

“Hahaha ok. Babye na.”

“Hoy!”

“Bakit?”

“Ituloy mo na kasiii.”

“Hahaha Sam, malalaman mo rin ang susunod na pangyayari kung. . .”

“Kung?”

“Kung makikipagkita ka sa akin palagi.” Ang nakangising saad nito sa kanya.

“Hahaha sinusubukan mo talaga ako Ralph ah?! Alam ko kung anong mayroon ka ngayon kaya ituloy mo na ’yan!”

“Ah alam mo?”

“Alam na alam po.” Ang nakangisi nitong saad sa kanya.

“Okay suko na rin pala ako.” Ang nalulungkot na saad ni Ralph sa kanya.

“Ituloy mo na! I hired an investigator to check kung anong updates sa buhay ninyo but unfortunately, ang sinabi lang niya ay HIV positive kayong dalawa. So anong nangyari?”

“So alam mo na pala talaga. Ayun nga nakatwo years din kami ni Paul. Hindi ko alam na alam pala niya iyong mga kabalbalan kong ginagawa dahil sinusumbong ako ni Joseph sa kanya. Doctor na rin noon si Joseph eh. So pinacheck niya sa mga kasamahan niya si Paul and they found out na HIV pos nga si Paul. Iyak nang iyak si Paul that time kaya nangako siya na makikipagbreak siya sa akin sa anniversary namin. Then ayun nga nalaman ko din na ako ang carrier ng virus. O alam mo na ha?”

“Ahhh. . . Okay ganun pala ang nangyari.”

“Ngayong alam mo na pala na PLHIV ako, bakit hindi ka nandidiri sa akin?”

“Bakit naman ako mandidiri? Hello? Kilala mo ba kausap mo? Parang hindi ko napag-aralan iyan.”

“Kung sa bagay, subukan mo lang na idiscriminate ako magsasampa ako ng kaso.”

“Go! Haha. Alam mo nag-iba ka na nga. Naging kalog ka na rin. Siguro natutuhan mo iyan sa dalawa, ano?”

“Siguro oo pero after namin mag-break eh napansin ko rin na malungkot iyong dalawa pero ngayon naman sa tingin ko ay okay na rin sila.”

“Nakapag-usap ulit kayo after noong nangyari?”

“Hindi nga eh. Hindi ko nga alam kung napatawad niya ako o hindi eh.”

“Ay ganun? Sayang naman. Kawawa ka pala.”

“Nagsisisi rin naman ako sa nangyari eh. Nagsisi ako kung bakit ko nagawa iyon. Sana hindi ako nakahawa ng sakit.”

“Deserved mo rin namang makakuha ng sakit matapos mong saktan ang damdamin ng mga tao sa paligid mo.”

“Woooah! Akala ko ba ay okay na tayo? Bakit biglang ganoon?”

“Ay oo nga no? Nakalimutan ko kasi eh. Sorry.” Ang nakangiting saad ni Sam.

At dumaan saglit ang katahimikan sa paligid nila.

“Kailan ka daw mamamatay?”

“Tangina mo Sam ingatan mo iyang bibig mo nakakasakit ka ah. Regular akong nagtitake ng medicines. Tapos kailangan ding healthy ang lifestyle ko. Mukha ngang mas malakas at mas maganda pa ang lifestyle ko kaysa iyo eh.” Ang nakangising saad ni Ralph sa kanya.

“Oo nga. Eh ineenjoy ko pa ang lahat habang wala pa akong sakit eh. . . O siya, uuwi na ko Ralph. Anong oras na rin eh. Salamat ah, napagaan mo ang aking pakiramdam.” Ang nakangiting saad ni Sam kay Ralph.

“Sige Sam, salamat sa chance. Nandito lang ako lagi sa tabi mo.”

“Bye.”

“Bye.”

At pinaandar na nga ni Sam ang kanyang sasakyan hindi papunta sa kanyang tinutuluyan kung hindi sa bahay na tinutuluyan ng kanyang ina at ng kapatid niya. Handa na siyang magsimulang muli. Nagagawa na niyang maibalik ang sarili na masayahin.

Kumatok si Sam sa bahay na kanyang pinuntahan. Lumabas ang isang babae at lumapit sa kanya. Namukhaan agad ito ni Sam at napangiti. Pagkabukas ng pinto ay sinalubong niya ito ng lakad.

“Nay, namiss po kita.”

“Jusko iho naman. Kakakita lang natin kanina eh. Halika, akyat ka na sa kuwarto at gusto kong magtabi-tabi tayong tatlo.” Ang masayang tugon ng ina kay Sam.

“Sige po nay. Ok na po ba ang pakiramdam ni AJ?”

“Oo naman kaya lang ay natatakot pa siyang harapin ka eh.”

“Tara na nga nay. Ang sungit ko raw po yata.” Ang nagbibirong saad ni Sam sa ina.

“Siguro nga iho. . . Akala ko hindi ka na uuwi eh. Anong oras na rin oh!”

======================================

Ilang linggo rin ang nagdaan sa buhay ni Sam. Unti-unti na niyang naayos ang sarili.

Nagkaayos na sila ni AJ. Napagdesisyunan na hindi ipapalaglag ang batang nasa tiyan niya. Isa mang pagkakamali na nabuo ito ngunit hindi pa rin maikukubli na mali ang kumitil ng buhay ng tao. Lalo pa at sanggol pa lamang ito na hindi pa nakakagawa ng anumang kasalanan.

Inaasikaso ngayon nila AJ ang annulment sa pagitan nila ni Carl. Nagbabalak na rin ang dalawa na magsama na sa iisang bahay. Si Alex naman ay napagdesisyunan nang manirahan sa Pilipinas at siya ngayon ang may hawak sa kanilang mga negosyo kaya nakatuon ngayon ang pansin ni Sam sa kanyang sarili. Inaayos niya ang kanyang buhay, ang buhay ng kanyang pamilya, at ang kanyang buhay pag-ibig.

Sa loob ng ilang linggo ay madalas silang magkita ni Ralph. Ibang-iba na talaga ang lalaking nakilala niya noon sa ngayon. Palabiro na ito at hindi tahimik. Lagi siya nitong napapangiti. Lagi siyang nasusorpresa sa mga ginagawa nito para sa kanya. Nagawa nitong makuha ang loob ng dalawa niyang ina, maging ni AJ at nila Alex.

Wala nang balitang naririnig si Sam tungkol sa kumpanya, kina Gio, at kay Bryan. Sa tingin niya ay puspusan ang paghahandang ginagawa ng mga ito para sa nalalapit na kasal. Ayaw na muna makialam ni Sam sa buhay ni Bryan. Gusto niyang sumaya at sa tingin niya ay iyon ang nararamdaman niya sa mga oras na ito.

Ikalawa ngayon ng Nobyembre, hapon at napagpasyahan ni Sam na dalawin ang puntod ng kinikilala niyang ina. Nauna nang dumalaw sina AJ at ang kanyang ina. Sinabihan niya si Ralph kung nasaan siya ng mga oras na ito. Sinagot naman siya ni Ralph na susunod na lamang ito sa kanyang pupuntahan. Akala niya ay wala ng ibang bibisita sa ina ngunit ang hindi niya alam ay may nakamasid sa kanya sa malayo.

“Kumusta inay? Maraming salamat dahil may natabi ka pang mga alaala at mga bagay na huhubog at kukumpleto sa aking pagkatao. Siguro nay, napagmamasdan ninyo ako mula sa malayo, ano? Masaya ako nay kaya lamang ay parang may kulang sa akin eh. Alam ninyo na po siguro ang pinagdaraanan ko nay. Sana gabayan ninyo ako upang maging masaya ako sa buhay ko. Gusto ko maging masaya nay. Kaya lang ang kasiyahan ko ay mukhang nakuha na ng iba. Hindi ko maagaw inay ’pagkat maraming harang. Sana dumating ang araw at maipaglaban niya ang pag-ibig na nararamdaman niya para sa akin. Natatakot na rin kasi akong lumaban nay eh. Ilang beses na akong tinamaan ng bala sa puso ko at heto pa rin ako. Tuloy sa laban. Nay, gabayan niyo po ako ah. Tulungan niyo po akong mahanap ang kaligayahan ko. Tulungan niyo po akong makamit ang kaligayahan ko sa buhay. Salamat po inay.” Ang litanya ni Sam sa puntod ni Tere. Pagkatapos niyang maglintanya ay tumahimik muna siya sandali at ipinagdasal ang kalu uwa nito. Pagkatapos niyon ay tinitigan niyang muli ang ang lapida at akmang tatalikod na nang marinig ang tinig mula sa kanyang likod.

“Ipaglalaban pa rin kita Sam, maghintay ka lamang.”

Itutuloy. . .

Chapter 16: Pagbabago

NAKAPIKIT si Sam nang marinig ang mga katagang iyon. Agad siyang tumalikod at nagulat nang makita kung sino ang nakatingin sa kanya.

“Akala ko wala kang balak na lumingon, mabuti na lamang at pinagbigyan ako ng tadhana.” Ang nakangiting sabi ni Vince nang humarap sa kanya si Sam.

Napangiti naman ng pilit si Sam. Umasa na totoo ang tinig na kanyang narinig kanina.

“Ah-eh. . . H-hell?”

“Hell?” takang tanong ni Vince.

“Ah e-este Hell-o Hello. Tama, hello father.” Ang nahihiyang sabi ni Sam habang napapakamot sa ulo.

“Oh, iyon pala ang ibig mong sabihin. Hi! Ba’t parang nakakita ka yata ng multo?’

“Na-nakakaloko ka-kasi.”

“Ako?”

“Hindi, I mean nakakaloko lang kasi ang lawak ng lugar na ito tapos dito pa tayo nagkita ano? Hehe. Tama ayun nga.”

Naglakad ng kaunti sina Sam hanggang sa makahanap sila nang mauupuan. Pagkaupo nila ay nagsalita agad si Vince.

“Alam mo tiningnan mo lang puntod ng nanay mo nagkaganyan ka na. . . May problema ba?”

“Wala ah!” Ang depensa ni Sam.

“Talaga? Baka naman kasi hindi ako ang inaasahan mong makikita mo rito kaya ka nagkakaganyan.”

“Hindi! Sino nagsabi? At saka hinihintay ko rin kasi iyong boyfriend ko baka kasi naligaw eh.”

“Talaga? May b-boyfriend k-ka na? Sino? C-congrats.”

“Walang anuman.” Ang walang ganang sagot ni Sam.

Dumaan ang nakakabinging katahimikan sa pagitan ng dalawa.

“Ang ganda ng kalangitan, ano?” Ang sabi ni Vince na nakatingala.

“Mapayapang tingnan, talagang may lebel ang bawat bagay no? Laging na lang maganda ang nakukuha ng mga nasa itaas pagkatapos pangit naman sa ibaba. Bakit kaya hindi pantay ang lahat? Laging may pinapaburan, laging pinagbibigyan. Kailangang magparaya.”

“Ayos Sam ah, sinabi ko lang na maganda ang kalangitan kung anu-ano na ang nakikita mo. Well, nirerespeto ko ang iyong pananaw sa ngayon dahil alam kong may problema kang pinagdaraanan ngayon.”

“Meron, Father. . . Mayroon. . . Hindi ko lang alam kung maliit o malaki ang problema ko ngayon.”

“Maliit man iyan o malaki, problema pa rin iyan. Problema na kailangang solusyunan at sino ang makalulutas ng problema mo? Ikaw rin mismo! Basta kung nahihirapan ka, marami naman kaming mga kaibigan mong naririto sa tabi mo.” Ang nakangiting saad ni Vince habang tinitingnan si Sam. Tiningnan din siya ni Sam ngunit blangko lamang ang ekspresyon na nakikita ni Vince sa lalaki.

“Alam mo,” Ibinalik ni Vince ang kayang tingin sa kalangitan. “Alam mo kung hindi ako naging pari malamang tayo ang nagkatuluyan ngayon.”

“Eh bakit kasi itinuloy mo iyan?”

“Eh iyon ang gusto ng mga magulang namin ni Angel eh. Alam mo naman ako, hindi ba? Alam mo namang ako ang hindi napapansin sa pamilya namin. Si kuya at Angel lamang ang paborito kaya sinusunod ko lagi ang mga gusto nila para makuha ang atensyon nila.”

“Nakuha mo ba?”

“Oo, nakuha ko. Nalaman kasi nila ang tungkol sa ating dalawa kaya pinilit nila akong pumasok sa seminaryo upang maging tuwid naman daw ang landas ko. Ang saklap, hindi ba? Alam mo ba na gusto nilang magBusiness Ad si kuya at law si Angel? Anong ginawa nila? Wala, hindi nila sinunod ang utos nila mama at papa pero kita ko sa kanila na proud sila ng maging engineer si kuya at CPA si Angel. Nadiskubre ko ang sementeryong ito noong nagbless ako ng patay. Nagandahan ako sa lugar tapos naisip ko, ano kaya kung ibaon ko na lahat dito iyong mga sama ng loob ko sa pamilya ko, gagana kaya? Sinubukan ko, dinsalan ko. Mukhang effective naman kasi pagpunta ko sa bahay galing dito eh kinausap ko sila. Iyon, nagkapatawaran na kami.” Ang napapangiting saad ni Vince.

“Sabi nila kahit kailan, hindi nila ako tinuring na masama sa pamilya. Nakita kasi nilang malakas ako at kaya ko na ng sarili ko kaya pinabayaan na nila ako pero hindi nila intensyon na saktan ako.”

“Wow Fa-”

“Vince na lang, Sam. Vince na lang. Hindi mo na kailangang maging pormal dahil naigng magkaibigan naman tayo, naging magkasintahan at bumalik ulit sa pagiging magkaibigan. Gusto ko mang maging magkasintahan tayo ulit ngunit masyado nang kumplikado pero lagi mong tatandaan na nandito lang ako palagi sa tabi mo lalo na’t kapag wala kang malapitan. Mahal na mahal pa rin kita Sam at hindi na magbabago iyon.” Ang nakangiting saad ni Vince habang unti-unting nagsisilabasan ang mga patak ng luha sa kanyang mga mata. Tumayo na si Vince, pinagpag ang pantalon at sumunod sa kanyang ginagawa si Sam.

Wala sa hinagap ni Sam na hanggang ngayon ay mahal pa rin siya nito. Akala niya ay hindi totoo ang mga sinabi nito noon na papasok siya sa seminaryo ngunit nang malaman niya ang estado nito sa paghahire ng imbestigador ay saka lamang siya naniwala.

Dahil wala nang ibang maisip na gagawin si Sam upang makisimpatya sa lalaki ay niyakap niya ito ng mahigpit.

“Salamat Vince, salamat dahil lagi kang handa upang damayan ako ngunit hindi pa akong handa upang sabihin sa iyo ang kalagayan ko. Sa ngayon ay bigyan mo muna ako ng oras upang makahugot ng lakas na loob na isiwalat sa iyo ang dinadamdam ko. Pasensya na talaga Vince.”

“Putangina, anong ginagawa mo sa syota ko ha?” Mabilis ang pangyayari para sa dalawa. Nakita ni Sam si Ralph na sinuntok ang kanyang kaibigan.

Nagulat silang dalawa ni Vince. Tumalikod si Ralph. Tiningnan siya sa mata at kita niya ang panlilisik noon. Natakot si Sam sa kung ano ang pupuwedeng mangyari. “Umalis na tayo dito.” Kalmanteng saad ni Ralph sa kanya.

“Teka eh p-paano i-iyong k-kotse—”

“Umalis na tayo!” Ang galit na galit na tugon ni Ralph habang hinawakan ang kanyang pulso sa pagitan ng kamay at ng braso.

Hinatak siya ni Sam papasok sa sasakyan at nakita niyang patakbong lumapit si Vince papunta kay Ralph.

“Araay, masakit Ralph!” Ang daing ni Sam sa higpit ng hawak ni Ralph sa kanya.

“Huwag mong sasaktan si Sam! Wala kang karapatang saktan siya!”

“May karapatan ako! Akin siya! Akin lang siya at walang puwedeng umagaw sa kanya, gago!” Ang sabi ni Ralph sabay suntok kay Vince sa sikmura.

Sinamantala naman ni Vince ang pagkakataon upang tumakas. Natatakot si Sam sa mga oras na ito. Hindi niya alam ang gagawin.

Pinaandar agad ni Ralph ang sasakyan at umalis na sila sa sementeryo.

========================================

Walang nagsasalita sa kanilang dalawa. Nagpapakiramdaman lang silang dalawa. Mabilis ang takbo ng sasakyan nila Sam at kinakabahan siyang baka maaksidente sila nang wala sa oras. Naglakas-loob na siyang magsalita.

“Ralph.” Mahinang saad ni Sam. Wala siyang nakuhang sagot mula rito.

“Ralph.” Pagbanggit niyang muli sa pangalan nito. Nagbabakasaling makakuha siya ng tugon rito ngunit wala. Sinubukan niyang hawakan ang balikat nito at nagsalita siyang muli.

“Ra—”

“Ano?!” Ang pasigaw nitong tanong habang tumingin sa kanya. Biglang huminto ang sasakyan nila kahit pa nasa gitna sila ng kalsada.

“H-huwag ka s-sanang magalit kung nakita mo iyong yakapan kanina.” Garalgal na ang boses ni Sam. Ngayon lang siya nakaramdam ng ibayong takot. Hindi niya alam kung paano siya makakatakas sa lalaking kasama ngayon.

“Putangina mo Sam! Paano ako hindi magagalit eh nakita ko kayong nagyayakapan tapos umiiyak pa iyong lalaki? Sabihin mo nga sa akin, may relasyon kayo noong lalaking iyon, ano? May relasyon kayo hindi ba?Hindi ba?!” Ang punong-punong saad ni Ralph habang lumalapit sa kinauupuan ni Sam. Nakahiga na ngayon si Sam sa upuan. Nakasandal ang ulo sa may ibaba ng bintana. Bigla siyang hinalikan ni Ralph. Madiin, may galit. Mistulang mapupunit ang kanyang labi sa ginagawa nito. Nakakuha siya ng puwersa upang itulak ito.

“Ano ba?!” Ang naiinis nang saad ni Sam. Nakita niya ang pagngisi ni Ralph.

“Ano? Sino mas magling sa aming humalik? Ako ba? Baka mamaya niyan nagsesex na kayong dalawa habng tayo pa, inuunahan na ata ako ng kupal na iyon eh. Ang landi mo rin pala eh no Sam? Akala ko iba ka eh. Tangina pakantot ka rin pala.” Ang sabi ni Ralph na may pangisi-ngisi pang kasama.

Sa sobrang inis ay biglang sinutok ni Sam ang mukha ni Ralph. Punong-puno na siya kanina pa. Nilabanan niya ang nararamdamang takot kanina mula sa lalaki.

“Pari siya Ralph! Pari! Father Vince ang tawag sa kanya. Kaibigan ko siya! May problema siya kaya naiyak tapos niyakap ko! Ang lakas ng loob mong ipakita sa akin ang ugali mo eh ni hindi pa nga tayo nagtatagal. Akala ko pa naman matino ka nang tao, hindi pala. Aalis na lang ako at ayoko nang makita iyang ugali mong iyan. Fuck you!” Ang sabi ni Sam at sinubukang buksan ang pintuan ngunit hindi niya mabuksan. Ibinalik niya ang tingin kay Ralph. Nakikita niya ang mga luha nito habang nakatingin sa kanya.

“Buksan mo ang pinto, bababa ako.” Ang mahinahong sabi ni Sam ngunit hindi siya pinakinggan nito.

“Buksan mo Ralph.” Ang mahinahon pa ring saad ni Sam at bigla siya nitong niyakap na siyang ikinagulat niya.

“Sorry Sam, sorry! Hindi ko sinasadya! Ayoko lang na maulit muli iyong nangyari sa akin na niloko lang ako. Patawad, Sam. Sorry, sorry, sorry. ’Wag mo kong iiwan Sam. Mahal na mahal kita parang awa mo na.” May pasa mang dumapo sa kanyang katawan ay nakaramdam pa rin ng pagkahabag si Sam sa lalaki.

“Sige, pagbibigyan kita, Ralph pero huwag mo na ulit gagawin iyon ah.”

“Opo.”

“Pupuntahan natin sa ibang araw si Vince para makapagsorry ka sa kanya, okay ba iyon?”

Kumalas si Ralph sa yakapan nilang dalawa. Kinabahan si Sam dahil biglang natigil ang lalaki sa pag-iyak. Mukhang may nasabi siyang hindi maganda sa lalaki.

“Opo, opo. I love you po.” Ang sabi nito na ikinabuntong-hininga niya dahil akala niya ay hindi ang lalabas sa bibig nito. Hinalikan siyang muli nito sa labi. Masuyo at may kasamang pagmamahal. Sa pagkakataong ito ay tinugon naman niya ang halik ng lalaki. Bagay na hindi niya ginawa kanina.

Habang sila ay naghahalikan ay may kumatok sa pintuan ng sasakyan ni Ralph. “Mawalang galang lang po sa halikan ninyo pero nakakagawa po kayo ng traffic sa kalsada mga boss eh.”

“Ah pasensya na po boss. Nagkaroon lang po kasi kami ng hindi pagkakaunawaan ng misis ko eh.” Ang sabi ni Ralph sabay akbay kay Sam.

“Nag-away pa kayo noong lagay na iyon ah. Oh sige mga boss. Sa bahay na kayo maglampungan kung hindi lagot kayo sa akin.”

“Pasensya na po boss, mauuna na po kami.” Ang sabi ni Ralph at pinaandar na muli ang sasakyan. Pagkasara nito sa bintana ay tinanong niya si Sam.

“Tuloy po natin iyong date natin ah?” Ang paglalambing ni Ralph sa kanya.

“Oo sige. Okay ka na ah. Behave na ah.”

“Opo. I love you.” Ang sabi nito habang nakapout pa ang labi.

“I love you too. Magdrive ka na! Tama na ang halikan.”

“Red kaya iyong ilaw sa spotlight. Dali na kiss na.”

“Tama na! Next time na. Love naman kita eh.”

“Yehey!” Ang sabi ni Ralph na parang bata.

Tinawagan ni Sam si Gio. Pinaalam nito sa lalaki kung saan silang pupuntang dalawa. Sinabi niya rito na kukunin nito sa kanya ang susi upang idrive pauwi sa bahay ang kanyang kotseng nasa sementeryo pa rin hanggang ngayon. Umoo naman agad si Gio at sinabing limang minuto ay nasa restaurant na sila.

========================================

“Sam!” Ang sabi ni Gio pagdating nila Ralph sa restaurant.

“Sino siya?” Takang tanong ni Ralph kay Sam.

“Aha! Okay, Gio meet Ralph, my boyfriend. Ralph si Gio, PA ko pero kapatid turing ko riyan.”

“Ahh.” Tila hindi kumbinsidong sagot ni Ralph sa lalaki.

“Seryoso? May boyfriend ka na? Nakapalit agad?” takang tanong ni Gio na pinanglakihan lang ng mata ni Sam.

“Palit? Kanino naman?” Kungwaring takang tanong ni Sam kay Gio.

“Wala Joke lang, akin na iyong susi ng kotse mo para maiuwi ko na agad sa bahay ninyo.” Iniabot niya kay Gio ang susi pagkatapos ay pinaalis na niya ito.

“Bye!”

“Oh sige, enjoy!”

“Sandali!” Sabi ni Ralph na ikinataka naman ng dalawa.

“Bakit?” Tanong ni Gio.

“Subukan mo lang na nakawan si Sam ah. Wala akong tiwala sa iyo.” Prangkang saad ni Ralph kay Gio.

“Grabe naman! Mayaman na rin ako no! At saka may utang na loob ako sa syota mo.” Umalis na agad si Gio sa restaurant. Hahabulin sana ni Sam ang lalaki ngunit hinahawakan ni Ralph ang pulso niyang nagkapasa.

“Ahh.” Daing ni Sam na mahina.

“Dito ka na lang Sam. Huwag mo na siyang alalahanin. Kaya na niya ang sarili niya.” Ang sabi sa kanya ni Ralph habang tinitingnan siya nito ng nakangiti. Wala na ring nagawa si Sam kung hindi ang umupo tutal ay malayo na rin ang hahabulin niya upang maabutan si Gio.

========================================

“Oh ano Sam? Bukas ulit?” Ang sabi ni Ralph habang nasa sasakyan sila.

“Hmmm. . . Depende baka mamaya may aasikasuhin ako eh.” Ang lungkot-lungkutang saad ni Sam sa lalaki.

“Aww. . . Sige na nga kiss na lang.” Ang nakangisi nito saad.

“Ayoko nga!”

“Ihh. . . Tama na laspag na labi ko.”

“Okay lang ’yan atleast ako ang lumaspag diyan.”

“Tse. . . Bye na talaga. For sure hinihintay na ko nila Mama at Nanay.”

“Okay po. Bye na!”

“Bye!”

At pumasok na si Sam sa bahay ng kanyang nanay. Gabi na rin sila nakauwi at mabuti na lang ay umabot pa siya sa oras ng hapunan. Pagpasok niya sa loob ay nagulat siya sa kanyang nadatnan. Naroon Ang Mama niya, ang kanyang ina, si AJ, Miggy , Carl at ang kanyang kuya Alex.

“Oh? Anong meron at mukhang kumpleto ang attendance natin?” Biro ni Sam sa kanila.

“A-ah Sam napag-usapan kasi namin na kailangan naming tutukan iyong iba nating business sa US. Kailangang masolusyunan iyon dahil kung hindi ay baka isa-isa silang magsara at mawala na lang ng parang bula. Nagkakaroon pa naman ng Economic Crisis doon.” Pagpapaliwanag ni Alex sa kapatid.

“So despedida na ito ganoon? Kailan naman ang alis ninyong dalawa?”

“Bukas na Sam.” Ang sagot ni Carl sa kanya.

“And we must celebrate kasi maiiwan kami ni Miggy dito sa bahay. Diba ang saya ng magiging adventure namin?” Ang saad naman ni AJ na ikinatawa ng lahat.

“Gaga! Von Voyage pala sa iyo! So sino ngayon ang mamamahala sa mga business dito sa bansa natin, ako? Hahaha.” Ang natatawang saad ni Sam.

“Malamang Sam! Haha.” Ang natatawa ring saad ni Alex.

“Haha! Nakakatawa naman ako ang mag-mamanage ulit dito tapos makikita ko ulit sila Bryan haha. . . T-teka? B-bakit ako?”

“Bugok! Ikaw na ang nagstart dito eh ituloy mo na lang! Tutal business is business diba?” sabi ni Alex.

“Tama! Isipin mo na lang na FuBu kayo ni Bryan!” Sabi ni AJ.

“AJ! Iyong bibig mo! May bata!” Saway ni Carl sa babae.

“Huh? Ba’t naman?” Takang tanong ni Sam.

“Para no Strings Attached! Hahaha. . . Ang hard ko na ata. Anyway, kumain na tayo at nagugutom na ako!”

“Mama, what’s FuBu?” Takang tanong ni Miggy sa ina.

“Ehem! Sagutin mo iyong tanong ng bata! Haha.” Ang sabi ni Sam.

“My God! Don’t try to say bad words again, baby boy! Hmp! Mama loves you so much. You kiss baby brother na lang.”

“Okay po mama.” Ang sabi ni Miggy. Pinapanuod sila ni Sam at tinignan siya ni AJ at inasar na parang nanalo siya sa pustahan nilang dalawa. Nakuha muli ni Miggy ang atensyon ni AJ nang magslita ito ulit.

“mama can I ask you a favor?”

“Oh sure! What do you want?”

“Can you also stop saying that word because as you said FuBu is a bad word. Ooops.” Natawa ng malakas si Sam at ang ibang taong naroroon ngunit pinandilatan lang sila ng mata ni AJ.

“Of course, baby. Tama na mag-tagalog na tayo. Carl naman kasi eh! Sinanay pa sa English ang anak!”

“Oy teka, teka bakit ako?”

“Oh tama na mga iho at iha kakain na!” Saad ni Marcelina sa kanila.

“Tama! Tikman ninyo mamaya iyong binake ko na chocolate cake ah.” Ang masayang sabi ni Mich sa kanila.

“Wow! Let’s eat na po. Dali!” Ang pagmamadali ni Miggy na ikinatuwa ng lahat dahil sa pagiging matalino at bibo nito.

========================================

Matapos kumain ay nagpasya ang kalalakihan na uminom ng alak habang pinagbawalan naman nila si AJ na uminom ng alak.

“Sige na! Konti lang!” Pakikiusap ni AJ sa kanila.

“AJ?! Gusto mo ba ulit matikman ang sampal ko sa iyo?” Sabi ni Sam sa kanya at nagtawanan silang tatlo.

“Gaga! Sampalin din kita diyan eh. Oh, basta iinom kayong tatlo pero si Sam kukunin ko muna ah!”

“Teka teka sandali!” Sabi ni Sam ngunit hinila siya ni AJ.

“Bye Gays!” sabi ni AJ. Hawak ngayon ni AJ ang pulso ni Sam kaya napadaing ito ng wala sa oras. Nagtaka naman si AJ sa naging reaksyon nito.

“Oh? Anong nangyari sa iyo?”

“Wala!”

“Weh? Patingin nga.”

“wala nga sabi eh!”

“Oh My God Sam!” Ang OA na reaksyon ni AJ.

“Bakit AJ? Anong nangyari?” Ang tarantang tanong ni Sam.

“Joke lang! Huli ka bulbo. . . oh my God! Ano ’yan? Sino may gawa sa iyo niyan?” Inalis naman agad ni Sam ang pagkakahawak ni AJ sa kanya at itinago ang pasang namuo kanina sa engkwentro sa sementeryo.

“Ah- w-wala. Naumpog lang ito kanina. Napalakas lang kaya iyon.”

“Talaga?”

“Oo. Pasensya na at nag-alala ka pa.” Ang sabi ni Sam habang nakayuko.

“Wala ka bang ikukuwento sa akin?” Tanong ni AJ sa kanya.

“W-wala naman. May dapat ba akong sabihin?”

“Oo! Mayroon!”

“Ano naman?”

“Ikuwento mo kung paano ka nagkaroon ng boyfriend gayong alam naman ng lahat kung sino ang itinitibok niyan.” Ang sabi ni Aj sabay duro sa dibdib ni Sam.

“Tanggap ko naman na hindi magiging kami eh. Malabo maging kami at iyon ang itinatak ko sa utak ko. Nagkataon lang na nariyan si Ralph at sinubukan ko siyang mahalin at sa tingin ko’y nagawa ko naman.” Ang sabi ni Sam habang nakatingin sa basong hawak niya.

“Mahal mo talaga siya? EH paano na si ano?”

“Hmm.” Napabuntong-hininga siya. “May parte pa rin siya sa puso ko. Hindi ko lang nga alam kung gaano kalaki. Kung pantay lang ba sila ni Ralph o may mas lamang sa kanila.”

“Naku! Mahirap iyan kapatid! Lalo na’t sisimulan mo nang muli na makipagkita sa kanya bukas.”

“Iyon nga ang problema ko eh. . . Hindi ko alam kung paano siya haharapin bukas. Magiging katulad ba ako ng taong kausap mo ngayon o magiging katulad ako ng taong kausap mo noong malaki pa ang galit ko sa’yo.” Sabi niya habang napatawa ng pilit. Tiningnan niya si AJ. Nakatingin lamang ito sa kanya na tila isang batang kinukuwentuhan.

“Alam mo bilib din ako sa iyo eh noh? Napakagaling mo magpalit ng katauhan mo. Turuan mo nga ako niyan!”

“Hahaha. Hindi ko nga alam kung sakit ko ba ito o skills ko eh. Sa ilang taon kong nabubuhay sa mundong ito, sa tingin ko’y mas lamang pa ata iyong mga karanasan kong hindi magaganda eh.”

“Pero alam mo ba Sam, kinaiinggitan ka ng karamihan.” Napangiti si AJ ng pilit at itinuloy ang pagsasalita. “Isa na ako roon.”

“Bakit naman?”

“Malakas ka kasi. Kahit ano pang problema ang dalhin mo ay kaya mong buhatin at solusyunan. Kaya mong pasunurin ang tao sa pamamagitan ng pagsasalita mo. Kaya mong mapanginig sa takot ang mga taong nakagawa ng kasalanan sa iyo. Marami kang kayang gawin na hindi mo nalalaman.”

“Pero hindi ko kayang palakasin ang puso ko na siyang kaya mong gawin.”

“Mas malakas ka pa sa akin Sam! Oo sabihin nating hindi madali ang makipaghiwalay sa taong mahal mo. Sabihin na nating hindi ko rin tanggap ang batang nabuo dahil sa kasalanan ko. Sabihin natin na hindi madaling tanggapin na hindi mo pala kadugo ang babaeng nakasalamuha ko ng matagal at ang nanay ko pala ay patay na at ni hindi ko man lang naabutan. Pati rin ang ama natin na namatay dahil sa kagaguhan niya. Oo nakarecover ako doon kahit paano at tinanggap ko iyon ng paunti-unti lalo na’t pinamukha mo pa sa akin na magbago na ako. Nahabag pa ako lalo sa sarili ko nang makita ko si Miggy. Isa lamang siyang bata na nangangailangan ng aruga at gabay ng kanyang ina. Ginawa ko ang lahat dahil sa anak ko. . . at para sa sarili ko. Sam, hindi mo alam kung gaano makapangyarihan ang pag-ibig. Maraming bagay sa mundo ang imposibleng gawin ngunit dahil sa pag-ibig ay nagagawa natin iyon at sana’y gamitin mo ang kapangyarihan nito upang mapasaya ang sarili mo dahil hindi ka lang dapat nagmamahal ng iba. Kailangan mo ring mahalin ang iyong sarili dahil hindi mo magagawang mahalin ang lahat ng tao sa paligid mo kung wasak-wasak ka.” Ang nakangiting saad ni AJ sa kanya.

“Paano ba mahalin ang sarili?” Ang sabi ng naguguluhang si Sam.

“Madaling sabihin Sam pero hindi ko alam kung mahirap gawin kasi ako nagawa ko naman eh. For sure kaya mong gawin iyon. Simulan mong mahalin ang sarili mo sa pamamagitan ng pagtanggap mo sa iyong sarili. Kung may hindi ka tanggap o may hindi ka gusto sa sarili mo ay baguhin mo. Pangalawa Sam, sa tingin ko ay kailangang itake mo positively ang mga bad experiences mo sa past. Pangatlo ay matuto kang pakinggan ang sarili mo. Kung ano ang sinsabi ng puso at ng iyong isipan ay gawin mo. Sabi ko nga gawin mo ang mga bagay na magpapasaya sa iyo at kailangan ay magtiwala ka sa mga sinasabi ng iyong sarili at siyempre, create a strong connection with your spiritual life. Paano? Hindi ba nariyan naman si Papa este Father Vince? I think sapat na ang mga bagay na iyan para mahalin mo ang sarili mo.”

“Letse ka AJ! Ang dami mo palang nalalamn na ganyan! Hindi ko alam na napakadami mong alam diyan.”

“Gaga! Natuto akong manakit at masaktan. Malala na siguro iyong nawasak haha pero feel ko nalamatan lang ako haha. Pero aminin! Natuto ka rin sa words of wisdom ko!” “Oo natuto ako! Nakakaloka lang at magkasundo tayo!”

“Oo! Nakakaloka talaga! Hindi ko rin akalain. Biruin mo tarayan pa tayong dalawa! Bakla ka talaga! Pumapatol sa babae!”

“Heh! Pero salamat talaga AJ ah. Sa’yo lang ako unang nakapag-open ng nararamdaman ko ngayon.”

“Bakla ka kasi! Kala mo babae ka! Ready ka na ba bukas? Kailangan ready ka na rin dahil kung hindi baka magmukha kang isang sundalong pumunta sa giyera ng nakahubad at walang dalang armas. Iwwwi!”

“Heh! Kailangan kong maging handa bukas at salamat ulit ha. Sure akong lalaki ng maayos si Miggy dahil sa pagiging open minded at pagiging mabuti mong tao.” “Ano ba Sam! Kinikilabutan ako! Baka mamaya maging Santa na ako niyan! Kabahan ka naman sa mga sinasabi mo! Oh, siya, matutulog na ako para naman maging okay ang baby mo. Biruin mo ’yun, bakla magkakaanak!”

“Gaga! Bisexual ako hindi ako bakla!”

“Pareho lang iyon bakla! Bakla! Bakla! Hahaha, pinapasaya lang kita lalo para malimutan mo ang problema mo sa buhay pag-ibig! Pakasaya lang lagi ah! Happy lang walang ending!”

“Heh! Umakyat ka na! Babush beks! Beso muna tayo, dali!”

“Ay like ko yan beks! Mwah! Mwah! Bye!” At umakyat na nga si AJ habnag si Sam naman ay nagdesisyong pumunta sa side nila Alex at Carl.

“Ready ka na ba bukas, kapatid?” Tanong ni Alex sa kanya.

“Oo kuya! Dapat ready ka rin ah.”

“Oo naman! That’s my boy! Susumbong mo sa akin kung sino ang mananakit o magpapaiyak sa’yo ah!”

“Bakit naman?”

“Siyempre bubugbugin ni Kuya mo!” Sabi ni Carl.

“Oo nga! Ayaw ko pa namang nakikitang umiiyak at nasasaktan ang baby sister ko.” “Tse! Baka nga mamaya sabunutan mo lang sila eh.” Ang sabi ni Sam at nakatanggap siya ng batok mula sa kanyang kuya.

“Aray ko naman! Matutulog na nga ko. Alis na kayo! Bye!”

“Bukas pa bunso, ’wag kang magpaalis! Haha, dito kami mag-iistay ngayon.”

“Ah ganoon ba? Goodnight na matutulog na ako!”

“San mo balak pumunta? Tulungan mo muna kaming maglipit, oy!”

“Hindi na kaya niyo na iyan.” Sabi ni Sam sabay takbo papunta sa kanyang kuwarto.

Naglinis muli ng katawan si Sam pagkatapos ay nagbihis ng bagong damit. Nakita niyang muli ang kanyang pasa at naalala na naman ang nangyari kanina ngunit binalewala na niya iyon at humiga na sa kanyang kama. Bago ipikit ang mata ay nagsabi siya sa sarili na: “Magiging okay din ang lahat. Sasaya rin ako ng todo!” at sa pagkakataong ito ay nakatulog siya ng may ngiti sa labi.

Itutuloy. . .

Chapter 17: Paghihiwalay

Nagising ng maaga si Sam, hindi siya nakatulog ng mahimbing. Pasaglit-saglit lamang ang kanyang tulog bunga ng mga bagay na pumapasok sa kanyang isipan. Hindi na niya sinamahan ang dalawang lalaki patungong airport at naghanda na lamang siya ng pagkain sa umaga gayundin ang damit na kanyang susuotin.

Habang naliligo ay hindi maiwasan ni Sam ang mga posibilidad ng mga maaaring mangyari ngayong araw. Maaaring mangyari ang bagay na kanyang naiisip, maaari rin namang hindi. Nalilito si Sam, naguguluhan. Nararamdaman niyang hindi magiging maganda ang kanyang araw.

Sa kabilang banda naman ay nag-iisip din si Bryan kung paano sasabihin kay Sam at sa mga shareholders ng kumpanya ang pagbenta ng kanyang shares kay Gio na assistant ni Sam na siya namang binili ng kapatid ni Sam na si Alex. Ito na lamang ang kabutihan ang maaari niyang ibalik sa lalaki sa pagiging mabait nito sa kanilang dalawa ni Sam. Alam niyang may pagtingin din ito sa kanyang minamahal ngunit alam din niyang tinanggihan ni Sam ang lalaki nang malaman nito ang pagtingin sa kanya. Si Gio ang naging daan upang malaman ni Bryan ang nangyayari sa kaibigan kung kaya’t alam din niya na may bago itong kinikita at iyon ang nagpapasakit ng kanyang damdamin. Ayaw niya nanag makagulo pa sa buhay nito na unti-unting sumasaya kaya napagdesisyunan na niya nang makagulo pa rito. Nakapag-usap silang dalawa ni Alex matapos umalis ni Sam sa clubhouse kung saan nabunyag ang lahat ng lihim na kailangang malaman ng mga taong sangkot sa problema.

Matapos maligo ay nagpunas ng katawan si Bryan at nagbihis. Habang siya’y nagbibihis ay nakita niya ang natutulog Angel. Halata na sa babae na ito’y nagdadalang-tao na. Labis na awa ang kanyang nararamdaman sa tuwing nakikita ang babae lalo na ang bata sa kanyang sinapupunan dahil hindi niya maramdaman na may pagmamahal siya para sa dalawa. Marahil ay natutuwa siya sapagkat magkakaanak siya ngunit hindi pa rin siya sigurado kung anak niya nga ba talaga ang nasa sinapupunan nito.

Matapos makapag-ayos ay umalis na si Bryan sa bahay.

==================================================================================

Kasalukuyang pumapasok sa kanyang opisina si Sam nang mahagip ng kanyang mga mata si Bryan na naglalakad rin patungo sa elevator. Kita sa mukha nito ang blangkong ekspresyon. Halatang ayaw nito ipakita sa kanya ang nararamdaman kung kaya’y ipinakita niya rito ang kanyang postura na siyang knayang ipinakikita sa mga taong kanyang ikinagagalitan.

Sabay silang pumasok kasabay si Gio na halos kasabayan lamang din nila. Nabahala ang lalaki nang makitang nauna sa kanya ang kanyang amo kung kaya’t binilisan niya ang paglalakad upang maabutan ito.

Ramdam ang tensyon sa loob ng elevator. Tila may gustong sabihin ang dalawa sa isa’t-isa kaya lamang ay pinangungunahan sila ng kaba marahil ay baka tumuntong ito sa isang pagtatalo. Kaya hinawakan na lamang ni Gio ang kamay ni Sam na nanginginig sa pagkakataong ito, isang pahiwatig na dadamayan niya ito anuman ang kahihinatnan ng pangyayari.

Pagdating sa palagpag kung saan ang kanilang opisina ay umalis na sila sa elevator. Dumiresto sila sa kani-kanilang mga opisina. Nagpatawag ng meeting si Sam upang ipaalam sa lahat na siyang muli ang hahawak sa kumpanya habang wala si Alex na kanyang kapatid.

“Sam, may sasabihin sana ako. ’Wag ka sanang magalit.” Ang nakayukong saad ni Gio sa kanya. Kasalukuyang naglalakad si Sam papunta sa kanyang table at humarap siya rito pagkarinig ng boses ni Gio.

“Yes? Tell me what’s the problem before we go sa office at mag-meeting with other shareholders.”

“Ah-eh kasi si Bryan. . .” Sabi ni Gio na tila kumukuha ng lakas ng loob. Napakunot naman ng noo si Sam sa pagkakataong ito.

“Okay, anong meron sa kanya?”

At sinabi ni Gio ang mga sasabihin niya kahit nangangatal na ito sa kaba.

==================================================================================

“Okay, any concern?” tanong ni Sam sa mga shareholders nang matapos na ang kanilang meeting. Napag-usapan nila ang mga problema ng kumpanya at ang mga solusyon na maaaring gawin upang manguna pa rin ito sa mga kalaban. Hindi na siya nagulat ng makita niya ang pagtataas ng kamay ni Bryan.

“Yes, Mr. Garcia?” ang tanong ni Sam.

“I-I j-just want to say that I will leave this company starting tomorrow.” Ang malungkot na saad ni Bryan habang nakatingin kay Sam. Nanginginig sa kaba si Bryan ngayon habang nagulat naman ang lahat ng naririto maliban kay Sam at Gio. Walng ekspresyon ang mukha ni Sam habang si Gio naman ay normal lamang ang ekspresyon dahil alam na niyang babanggitin ito ni Bryan oras na magkaroon sila ng pagpupulong.

“Continue. Please give us the whole details why you are leaving in this company.” Walang emosyong saad ni Sam.

“Ah as I was saying, I will leave this company because I will get married soon. I just want to have a simple and happy life that’s why Gio bought those shares that I have.”

“That’s all?” tanong ni Sam.

“Yes, that’s all. . . Thank you for giving me an oppportunity to work with you all. My only wish is to all of you is to continue your hardships to retain this company on the number 1 spot.” Sabi ni Bryan.

“Okay, meeting adjourned. Let’s congratulate Mr. Garcia and you may now go to your respective places.” Sabi ni Sam na ni hindi man lamang ngumiti at naghintay lamang sa ibang shareholders na umalis sa kwarto kasama na ang kanyang nanay at si Gio. Pagkaalis ng lahat ay paalis na rin sana si Bryan ng marinig ang tinig ni Sam.

“Let’s talk.” sabi ni Sam. Lumingon si Bryan diro at pagkatapos ay nag-usap na ang dalawa.

==================================================================================

Mabigat ang loob ng dalawa pagkatapos ng kanilang pag-uusap. Hindi nagpakita ng kalambutan si Sam ngunit sa loob niya’y gusto na niyang humagulgol at magwala. Inis na inis siya sa sinapit ng kanilang pag-uusap kaya hindi na siya nakapag-focus sa pagtatrabaho at lahat na lamang ng trabahador ay nasisigawan niya. Napagdesisyunan na lamang niyang umalis kasama si Ralph nang makita niyang nag-aayos na ng gamit si Bryan.

“Bullshit!” Sigaw ni Sam na nakakuha ng atensyon ng lahat at umalis na siya. Sakto namang dumating si Ralph na nakangiti at hinalikan siya sa pisngi pagpasok sa sasakyan nito.

“Ok ka lang?” Bungad ni Ralph nang nagsimula nang umandar ang sasakyan.

“Mukha ba?” Iritableng tanong dito ni Sam.

“Easy lang. . . San mo ba gustong pumunta?”

“Sa langit. . . Dalhin mo ko sa langit!” sigaw ni Sam na nakapagpakalma din sa kanya kinalaunan.

“Okay sige. . . Dadalhin kita sa langit.” Ang nakangising saad ni Ralph.

Walang paki sa lahat ng bagay si Sam sa mga oras na iyon kaya sa bintana na lamang niya itinuon ang kanyang atensyon.

==================================================================================

Pagkagising ni Sam ay nasa Baguio na sila. Tinignan naman niya si Ralph ng may pagtataka.

“Bakit tayo nandito?”

“Sabi mo dalhin kita sa langit?”

“So langit na para sa’yo ang Baguio?” Tanong sa kanya ni Sam.

“Mataas po ang lugar nito diba? Malapit-lapit na sa langit.” Ang sabi nito na may pag-ngisi pang kasama.

“Loko! May trabaho ako, tapos dadalhin mo ko dito?”

“Galit ka ba? Hindi mo ba nagustuhan?” Ang pagsabi nito may pag-pout pang kasama.

“Hindi! Lalo akong nainis!” Ang sabi ni Sam. Itinigil ni Ralph ang pag-andar ng sasakyan at humarap kay Sam.

“Sorry na, Sam. . . Gusto ko lang sana mag-enjoy ka kahit sandali saka lumamig yung ulo mo eh.” Saad nito at saka siya niyakap. Dito natunaw ang galit na kinikimkim ni Sam. Niyakap niya pabalik ang lalaki at saka hinalikan ito sa labi. Napangiti si Ralph sa ginawa niya.

“Tara na?” Tanong ni Ralph.

“Sige! Bili tayo ng Strawberry Jam ah!” Nangingiting wika ni Sam.

Pinaharurot nang muli ni Ralph ang sasakyan pagkatapos ay pumunta sila sa isang mall sa Baguio upang makapagpananghalian.

==================================================================================

Buong araw hindi napakali si Bryan matapos sumigaw ni Sam at umalis. Hindi siya mapalagay dahil hindi niya pa rin ito nakausap ng matino at nauwi lamang sila sa pagtatalo. Tinapos niya na lamang ang mga naiwang gagawin upang hindi na makapagbigay bigat sa kumpanya bago siya umalis pagkatapos ay itunloy niya na ang pagliligpit.

Pagkaligpit niya ng mga gamit ay nagpaalam na siya sa mga katrabaho at umalis na rin. Umuwi siya ng bahay nila Angel nakasalukuyang nanonood ng TV at hinihintay ang kanyang pagbabalik. Niyakap siya nito pagdating niya at hinalikan sa labi.

“Kumain ka na ng hapunan diyan. Nagluto ako ng pagkain.” nakangiting saad ni Angel sa kanya.

“Sige.” Walang emosyong saad ni Bryan at tumungo na siya sa hapag-kainan.

“Ah, gumising ka pala bukas ng maaga ah.” Sabi ni Angel.

“Bakit naman?” Takang tanong ni Bryan.

“Titingin pa kasi tayo ng cake na gagamitin saka iyong reception din natin kailangan nating humanap ng mas maganda.” Dito naman tila nawala lalo sa mood si Bryan pagkarinig sa sinabi nito.

“Kaya mo na yan. Pagod ako, gusto ko nang magpahinga. Kain na ko.” Sabi ni Bryan.

“T-talaga bang hindi mo na ko kayang mahalin, Bryan?” Ang tanong ni Angel na naluluha na.

“Hindi. Iba na ang mahal ko.”

“S-si S-sa. . .”

“Oo, huwag mo nang ituloy. Nasira na relasyon namin kaya huwag kang mag-alala.” Sabi ni Bryan. Nawalan na siya ng ganang kumain nang maalala ang nangyari kanina.

Nag-ayos na siya ng sarili at humiga na. Hindi pa rin nawawala sa kanyang isip ang nangyari kanina:

“Anong pag-uusapan natin, Sam?” Kungwaring takang tanong niya kay Sam.

“Kilala mo ako, Bryan. Alam mo kung ano ang tinutumbok ko.”

“Bakit? Ano bang problema natin?” Sabi niya habang lumalapit siya kay Sam.

“Ikaw! Ikaw ang problema ko! Bakit kailangan mo pang umalis? May problema ka ba?”

“Mayroon. Ikaw rin ang problema ko.” Sa pagkakataong iyon ay si Sam naman ang nagulat.

“Ako? Bakit ako? Hindi ba ikaw ang gumawa ng sarili mong problema?”

“Hindi ako Sam! Ikaw ang problema ko dahil hindi ko kinakaya na makita ka! Nasasaktan din ako! Lalo na kapag nakikita kitang kasama ang boyfriend mo. Parang ang dali lang sa’yo ng lahat para mapalitan mo na ko diyan sa puso mo!”

“Paano naman ako?” Pabulong na saad ni Sam. “Hindi ba ako nasasaktan? Wala na ba kong karapatan maghanap ng iba?” Napangisi si Sam at saka muling nagsalita.“Kung sa bagay kilala niyo naman ako eh. Kilala niyo akong manhid, walang pakiramdam, ipinagdadasal ko na sana hindi na lang tayo binigyan ng pagkakataon para mahalin natin ang isa’t-isa. Kasi sa huli, hindi rin naman pala tayo magkakatuluyan eh. Umalis ka na, Bryan. Huwag ka nang magpakita sa akin simula ngayon. Kalimutan natin ang isa’t-isa. Kalimutan natin ang lahat ng koneksyon natin. Pero bago iyon. . .” lumapit si Sam sa kanya pagkatapos ay hinalikan siya nito sa labi. Binigyan siya nito ng halik na puno ng pananabik at pagmamahal. Hindi niya namalayan na tumutugon na rin siya sa mga halik na ito at lalong lumalim ang halikang nagaganap sa pagitan nilang dalawa. Pagkatapos maghinang ang kanilang labi ay napailing siya.

“Nagsimiula sa halikan, matatapos sa halikan. Paalam na Sam. Lalo mo lang pinagulo ang lahat!”

“Hindi ko pinagulo Bryan, ikaw lang ang nagpapagulo sa isip mo dahil hanggang ngayon, mahal mo pa din ako! Masakit lang dahil hindi mo ako maipaglaban! Duwag ka! Duwag!” Sabi ni Sam pagkatapos ay nagmamadaling lumabas sa kuwarto ngunit bago ito tuluyang umalis ay nag-iwan ito ng mga salita sa kanya.

“Huwag na huwag kang lalapit sa akin kapag binigyan ka pa ng isang pagkakataon ng tadhana dahil sinayang mo pagkakataong ipaglaban ako.” Pagkatapos ay tuluyan na itong lumabas at padabog na sinara ang pinto.

Itutuloy. . .

Chapter 18: Pagkaalarma

ISANG linggo rin namalagi ang dalawa sa Baguio. Agad nilang pinuntahan ang Cordillera Youth Center na siyang nagbebenta ng pinakamasarap na strawberry Jam at iba pang mga pasalubong. Pagkarating pa lamang kasi nila sa Baguio ay agad natakam si Sam sa strawberry jam na siyang paborito niyang palaman. Pagkabili nila ng jam ay agad itong nilantakan ni Sam na akala mo’y hindi nakakain ng isang araw. Nagmukhang patay-gutom si Sam sa sitwasyong iyon kaya napatawa ng malakas si Ralph. Natigilan si Sam sa pagpapak ng jam at hinarap si Ralph. Binigyan niya ito ng isang nagtatakang tingin.

“Bakit? Anong problema mo? Baliw ka na ba?” Ang sabi ni Sam sa lalaking nakatingin lamang sa kanya. Tumawa pa rin si Ralph. Napailing, napangiting bigla pagkatapos ay nagsalita.

“Oo, baliw ako. . . Baliw na baliw sa’yo!” Ang natatawang sagot nito kay Sam.

“Tse! Ang korni naman! Bakit ka nga kasi tumatawa?” Ang naiinis na sagot ni Sam pero sa loob niya ay parang isa siyang babaeng kinikilig dahil sa banat ng kanyang nobyo.

“E kung tignan mo kaya ang sarili mo sa salamin?” Ang sabi ni Ralph na naiiling dahil tuwang-tuwa siya sa kanyang nobyo dahil mistula itong isang bata na nakatikim ng pagkaing patok na patok sa kanyang panlasa. Inabot ni Ralph ang nakakabit na salamin sa kanyang sasakyan pagkatapos ay hinatak ito pababa upang makita ni Sam ang kanyang repleksyon.

Lalo namang natawa si Ralph sa reaksyon ni Sam. Napanganga kasi ito sa gulat. Hindi niya inakalang naging madungis siya sa kakapahid ng strawberry jam sa kanyang dila. Wala kasi siyang dalang kutsara kaya nagtiis na lamang siya sa paggamit ng kanyang daliri upang makain ang strawberry jam. Agad siyang kumuha ng tissue na nasa harapan lamang nakalagay. Hirap na hirap siyang punasan ang dumi dahil naging madikit ito kaya naman ang iilang himulmol ng tissue ay dumikit sa kanyang mukha. Narinig na naman niyang tumatawa si Ralph ngunit pinipigilan lamang nito dahil ayaw nitong magalit sa kanya si Sam. Sa sobrang pagpipigil ay agad siyang umubo ng malakas na sinundan ng ilang beses na pag-ubo pa. Halos mabulunan naman si Ralph sa hanging nasasagap at nahihirapan nang huminga kaya nang matapos siyang uubo ay napahawak siya sa bandang tiyan na sumakit at hiningal ng matindi. Sa pagkakataong ito ay si Sam naman ang napatawa ng malakas. Napatigil lamang siya noong sumeryoso ang titig nito sa kanya. Naalala niyang ito ang mukhang nakita niya noong nasa sementeryo siya kasama si Vince. Kinilabutan na naman si Sam sa pagkakataong ito.

“Bakit? Anong problema?” Ang tanong ni Ralph sa kanya. Nanginig ang kanynag katawan. Napakadominante ng boses nito! Hindi niya alam pero sumagi lamang sa isipan niya na dapat ay makaalis siya sa sasakyan.

“A-e a-e-w-wala. W-wala. M-may tubig k-ka ba riyan? K-kailangan ko lang sana para mapunasan ang mukha ko.” Ang nanginginig na pagsasalita ni Sam. Pilit niya mang dineretso ang pagsasalita ngunit hindi maiwasan ang pangangatal niya dahil sumanib ang takot sa kanya.

Tinitigan lamang siya ng mariin ni Ralph. Lumapit ang katawan nito sa kanya kaya napaatras siya. Unti-unti itong lumalapit sa kanya kaya bumababa ang katawan niya sa sahig ng sasakyan.

“O, ito na.” Sabi sa kanya ni Ralph habang nakangisi.

“A-ang a-alin?” Ang tanong ni Sam.

“Ito na iyong tubig mo.” Sabay abot nito kay Sam pagkatapos ay bumalik ito sa puwesto at tumawa ng malakas.

“Kung nakita mo lang sana iyong mukha mo kanina, hay nako! Haha!” Ang natatawang sambit ni Ralph. Walang nagawa si Sam kung hindi ang matawa ng pilit.

“Joke iyon? Joke pala iyon sa iyo?” Tanong ni Sam habang unti-unti nang nahihimasmasan.

“Oo, bakit? Hindi ba? Haha!” Ang sagot sa kanya ni Ralph.

“Hehe natawa nga ako e. Sobra!” Ang sabi ni Sam.

Pumunta sila ng mines view park upang makapaglibot-libot. Nariyan ang oras kung saan muntik nang mahulog sa bangin ang camera na go pro ni Sam. Mabuti na lamang at agad itong nasalo ni Ralph. Sumunod nilang puntahan ay ang botanical garden kung saan nagsuot sila ng damit ng mga aeta at nagsasayaw ng igorot dance. Nagpakuha rin sila ng litrato sa mga ito at nagbigay ng tip si Sam upang mabigyan ng tulong ang mga aetang naroroon.

Sunod nilang pinuntahan kinabukasan ay ang Camp John Hay kung saan sumakay silang pareho ng kabayo. Kumain rin sila sa Forest House Bistro and Cafe. Pagkapasok nila roon ay agad bumungad sa kanila ang isang tipikal na bahay noong unang panahon. Para bang inaanyayahan ka nitong lugar na bumalik sa nakaraan upang mas lalong sumarap ang pagkain mo.

Hindi rin nakaligtas sa kanila ang pagpitas ng mga strawberry sa strawberry farm na umabot sa tatlong libo ang kanilang napitas. Napanganga silang pareho sa presyo dahil kung tutuusin ay hindi naman marami para sa kanila ang mga napitas ngunit wala na silang magagawa kung hindi ay bayaran na lamang ang mga napitas.

Napadaan rin sila sa Baguio Cathedral dahil inabot sila ng linggo. Naisipan nilang magsimba pagkatapos ay bumili sila ng strawberry taho na siyang kinaadikan na naman ni Sam dahil sa sarap. Nakamagkano rin sila roon ngunit nagdulot ito ng labis na pagbabawas kay Sam dahil sa dami ng nainom nito. Tawa naman ng tawa sa kanya si Ralph.

Bago nila pagpasiyahang umuwi ay pumunta muna sila sa palengke upang mamili ng mga gulay sa murang halaga pagkatapos ay sa burnham park naman ang kanilang tuloy upang makabili ng pasalubong. Hinuli nila ang pagpunta sa Cordillera Youth Center sa pagbili ng maraming pagkain at siyempre, mga strawberry Jams.

Lunes nang muling makabalik si Sam sa kanyang pagpasok sa kumpanya at gaya ng nakagawian noon ay naging maiinitin ang kanyang ulo marahil ay naalala niya ang nangyari sa kanila ni Bryan sa loob ng kumpanyang ito. Biyernes na ngayon ngunit sariwa pa rin para kay Sam ang lahat. Aminin niya man o hindi ay naaalala niya ang pag-uusap nila Bryan habang nagsasaya sila ni Ralph sa Baguio. Hindi niya maintindihan ngunit siguro ay nasaktan siya dahil hindi siya nito ipinaglaban.

Nasa kwarto ng opisina niya ngayon si Sam at nakalapag ang lahat ng dokumentong aaralin niya at pipirmahan ng tumunog ang kanyang telepono. Tinignan niya ito ngunit hindi nakarehistro sa kanyang mga kontak ang numero kaya ipinagsawalang-bahala na lamang niya ito. Ipinagpatuloy niya ang pagbabasa ng kontrata ngunit tumunog na naman sa ikalawang pagkakataon ang knayang telepono. Sa inis dahil nakasasagabal ito sa kanyang pagtatrabaho ay pinatay niya ang telepono.

Makaraan ang ilang saglit ng may kumatok sa pinto ng kanyang opisina.

“Pasok!” Ang sabi niya pagkatapos ay narinig niya ang pagbukas ng pinto. Nahagip ng kanyang na lalaki ang pumasok kaya pinagpatuloy na lamang niya ang pagbabasa ng mga dokumento roon.

“Sam, may tumatawag kasi sa cellphone ko.” Ang bungad sa kanya ng lalaking nakilala niya dahil sa boses.

“Sino daw?” Tanong niya na parang nagpakita ng kawalang-interes dahil marami pa siyang babasahin.

“Joseph daw, kaibigan mo dati. Boyfriend daw ni Paul.” Sabi naman nito. Natigilan siya sa pagbabasa. Hinarap niya ang lalaki. Tumayo siya at lumapit dito.

“Wala akong kilalang ganoon kahit kailan! Wala, pakisabi! Wala akong interes na kausapin ang mga taong katulad niya, pakisabi na lamang Gio. Aalis muna ko, nagugutom ako.”

“Sige Sam. . . Sandali!” Ang sigaw nito sa kanya aktong bubuksan na niya ang pinto. Hinarap niya ang lalaki at binigyan ng nagtatakang tingin.

“Gusto ka raw niyang kausapin. Kailangan mo daw malaman ang tungkol kay Ralph.”

“Tungkol kay Ralph?” Ang nagtatakang tanong ni Sam. “Akin na nga iyan. Iwan mo muna ako, kakausapin ko muna ito sandali.” Pagkasabi niyon ni Sam ay inabot ni Gio ang telepono nito sa kanya at itnapat ito ni Sam sa kanyang tainga.

“Hello?”

“Sam! Buti at kinuha mo rin! Kailangan nating mag-usap kaso hindi pa ko masyadong puwede ngayon.” Ang dire-diretsong sabi ni Joseph sa kabilang linya dahil sa takot na anumang oras ay baka ibaba ni Sam ang tawag.

“Anong mayroon kay Ralph at kailangan natin siyang pag-usapan?” Ang nagtatakang tanong ni Sam.

“Basta Sam, mahirap ipaliwanang sa tawag. Nanganganib ang buhay ko ngayon, kailangan kitang makausap habang nabubuhay pa ako.”

“Nanganganib? Bakit?” Naguluhan si Sam dahil sa sinabi ng lalaki.

“Baka kasi may makaalam na nag-uusap tayo e. Baka malagot ako, sige na, wala na kong oras. Kailangan nating magkita sa S&M Coffee Shop mo sa ganap na alas-dos ng hapon. Bye na Sam. Kailangan ko muna magtago pansamantala.”

“Teka sandali-” Ang nahintong sabi ni Sam ng biglang mawala ang tawag.

“Gio!”

“Bakit?” Tanong nito pagkabukas ng pinto.

Agad lumapit sa kanya si Sam pagkatapos ay inabot niya ang telepono rito.

“Salamat!” Ang nakangiting sabi ni Sam habang tinapik ang balikat ni Gio.

“May problema ka ba?” Tanong ni Gio sa kanya.

“Wala!” Pagkatapos ay aalis na sana si Sam ng tawagin siyang muli ni Gio.

“Sam!”

“Ano na naman?”

“A kasi may sasabihin sana ako ulit sa’yo.”

“Sabihin mo na ngayon na kasi nagugutom na ako.” Ang nagmamadaling saad ni Sam. “A siya ng pala, may meeting ba ako sa araw ito two weeks from now?” Natigil naman si Gio sa sasasabihin dahil tinignan niya ang planner ni Sam. Nagulat siya sa nakita.

“Actually mayroon, at ito iyong sasabihin ko sa iyo.” Sabay abot nito ng envelope sa kanya. Nagtaka siya sa envelope na iyon kaya minabuti niyang buksan ito na siyang nakapagpanlumo lalo sa kanya.

“O holy shit naman!” sabi ni Sam.

“Bakit?” Ang nag-aalalang tanong ni Gio sa kanya.

“Baka hindi ako makapunta sa kasal ni Bryan.” Sabi ni Sam na lalong nakapag-pakunot ng noo ni Gio.

“Bitter? Bakit?” Tanong nito na nakakunot pa rin ang noo.

“May mahalagang lakad pala ako sa araw na iyon. Kailangan kong puntahan.” Sabi ni Sam pagkatapos ay nilisan niya si Gio na nag-iisip kung may lakad pa bang iba si Sam kaya dinouble check niya ang planner nito ngunit wala namang ibang nakalagay. Napailing na lamang siya sa inasta ng amo at pumasok na lang din sa opisina niya na dating opisina ni Bryan.

==================================================================================

Natapos din sa wakas ang oras ng pagtatrabaho ni Sam. Sa dami ba naman ng kanyang mga pinag-aralang projects ay talaga namang sasakit ang ulo ng sinumang bigyan nito. Kung naririto lamang sana ang kanyang kuya Alex ay hindi sana siya mamomoblema ng ganito.

Sa ngayon, ang nasa isipan lamang ni Sam ay ang makauwi, makapiling ang kanyang pamilya at makapagpahinga. Paglabas niya ng gusali ay may taong yumakap sa kanya na ikinagulat niya. Napakahigpit ng yakap ng lalaki sa kanya na parang masisira na siya sa higpit nito ngunit hindi maipagkakaila na masarap sa kanyang pakiramdam ang yakap na nagmumula sa lalaking ito.

Pagkabitiw ng yakap sa kanya ng lalaki ay agad siya nitong sinibasib ng halik sa labi na nakapagpagulat na naman sa kanya sa ikalawang pagkakataon. Animo’y walang tao sa kanilang paligid kung halikan siya ng lalaking ito. Nadarang na si Sam sa init ng halik ng lalaki kaya sinabayan na niya ito. Laway sa laway, dila sa dila kung sila ay maghalikan. Sinisipsip ni Sam ang dila ng lalaking pumapasok sa kanyang bibig na lalong nakakapag-iinit para sa lalaki. Sinisipsip naman ng lalaki ang ibabang labi ni Sam na tila mapupunit na ito sa sobrang higpit ng pagsipsip niya rito. Kinapos na silang pareho ng hangin kaya napagpasyahan na nilang itigil ang naganap sa pagitan nila. Muling bumalik sa ala-ala ni Sam ang away sa pagitan nila ng lalaking kanyang kaharap ngayon.

“Bakit ka nandito? Anong ginagawa mo rito?” Ang malamig na tanong niya sa lalaki na tila ba walang nangyaring bakbakan ng mga labi sa pagitan nila.

“Sam, pakiusap, pumunta ka sa kasal ko! Ipaglalaban kita sa harap ng mga tao, pangako ko iyan!” Ang sabi sa kanya ni Bryan habang nakikiusap ito sa kanya. Payak siyang natawa sa sinambit ng kaharap.

“Naririnig mo ba ang sinasabi mo? Kung ipinaglaban mo ko sana noon—” Hindi natapos ni Sam ang kanyang sasabihin dahil biglang nagsalita ang kanyang kaharap.

“Nangyari na ang nangyari Sam. Hindi na natin mababalikan pa ang nakaraan. Ang magagawa na lamang natin ngayon ay baguhin ang hinaharap. Kapag nakita kita sa kasal, doon ako aayaw. Ipaglalaban ko kung anong mayroon tayo. Please, Sam. Iligtas mo ko. Iligtas mo ang kaibigan mo, iligtas mo ang mahal mo kung gusto mo pa kong makasama sa hinaharap.” Ang nagsusumamomng saad ni Bryan habang nakayakap ang huli kay Sam.

Habang nagyayakapan ang dalawa ay may bigla namang humatak kay Bryan at tinulak ito kaya napatumba ang lalaki sa sahig. Hindi agad nakakilos si Sam dala ng bilis ng pangyayari. Naramdaman na lamang niya na may puwersang humihila sa kanyang pulso malapit sa kamay. Ito rin ang ginawa sa kanya ng lalaki noong nakaraan kaya nagpumiglas siya. Hinarap siya ng lalaki,

Nakita ni Sam na gulo-gulo ang buhok nito, mukhang bangag dahil malamlam masyado ang mga mata nito, ang bibig ay pabuka-buka at may padila-dila pang kasama na para bang may naiwang pagkain sa loob ng bibig nito. Naririnig din niya ang bungisngis nito na parang nilalasahan nito ang nasa loob ng bibig na puro hangin lang naman ang laman.

“Hi Sam!” Ang bungad sa kanya ni Ralph ng nakangiti. “Tara! Sakay na tayo sa kotse ko.” Ang sabi naman nito habnag pilit siyang hinahatak nito. Nagpupumiglas si Sam.

“Aray! Putangina! Ang sakit ng hawak mo, Ralph! Bitiwan mo ko!” pagkasambit niya nito ay bigla siyang humugot ng lakas upang masuntok sa mukha ang lalaki kaya nabitawan nito ang pulso niya.

Tinignan siya nito ng mariin. Lumapit ito sa kanya ng paunti-unti habang siya naman ay nagsisimula ng humakbang paatras.

“Putangina mong bakla ka! Hayop! Ang landi mo! Natikiman na ba kayo ha?! Masarap ba ang burat niyan ha? Tatngina mas masarap pa ko sa gagong iyon tapos ipagpapalit mo—” Hindi natuloy ni Ralph ang sasabihin ng may humatak sa kanyang papalayo kay Sam pagkatapos ay sinikmuraan siya ng lalaking humatak sa kanya. Agad naman itong pumuwesto sa harapan ni Sam at binantayan niya ang lalaki sa likod.

“Gago ka!” Ang sabi ni Ralph habang tumatayo kahit nanghina sa pagsikmura sa kanya. Bigla itong nagtatakbo palapit sa kanila ngunit agad itong tinulak ni Bryan ng paglakas-lakas kaya tumilapon ang lalaki. Sa inis ni Ralph ay nagpatunog siya ng mga buto pagkatapos ay inilabas ang armas na nakatago sa bulsa niya sa likod. Hinugot niya ang hawak na balisong at kaagad sinugod si Bryan ngunit bago pa niya tuluyang masaksak ang lalaki ay may humawak na sa kanyang mga bisig kaya hindi niya maikilos ang kanyang mga kamay at balikat.

“Ano ba! Putangina pakawalan niyo kong mga gago kayo!” Ang sabi ni Ralph ngunit hindi siya pinakinggan ng mga ito. Bagkus ay pinagdikit ng isa ang dalawa niyang kamay saka siya pinosasan. Kinuha ng mga ito ang balisong pagkatapos ay nilagay sa isang plastic na lalagyan. Itinago at puwersahan nilang pinaluhod si Ralph upang hindi na makagalaw at manlaban. Hinintay lamang ng mga guard ang pagdating ng sasakyan ng mga pulis.

“Sam! Sam! Tulungan mo ko! Hinuhuli ako ng mga gago mong security guard o! Hindi ba nila ako nakikilala, Sam? Tangina niyo hindi ninyo kilala kung sino ang binabangga ninyo a, syota ako ng amo niyo! Gago!” Ang sunod-sunod na sabi ni Ralph ngunit hindi siya pinakinggan ni Sam marahil ay nagulat at natakot siya sa naganap na engkwentro kanina.

Pinasakay na nila si Ralph sa ssasakyan ng mga pulis pagdating pagkatapos ay inakay ni Bryan si Sam na hanggang ngayon ay nanginginig sa takot patungo sa sasakyan ni Bryan. Siya na lang ang maghahatid rito.

Pagkasakay nila ay idinukwang ni Sam ang kanyang tingin sa mga bintana. Nag-isip siya ng maaaring mangyari sa hinaharap. Nanganganib ang buhay niya, kailangan niyang makausap si Joseph sa lalong madaling panahon!

Itutuloy. . .

Chapter 19: Panganib

HINDI mapakali si Bryan habang siya’y nasa sasakyan. Gusto niyang kausapin si Sam matapos ang engkwentro kanina ngunit hindi niya alam kung ano ang maaari niyang sabihin. Maaaring napangungunahan siya ng takot sapagkat bago mangyari ang hindi inaasahan ay nag-usap pa sila ni Sam. Dahil hindi niya alam ang sasabihin ay hinawakan na lamang niya ang kamay ni Sam. Isang paalala para sa lalaki na nandito lamang siya para damayan ang kaibigan.

Sa kabilang banda naman ay hindi na makapaghintay si Sam na makauwi at makapag-ayos ng sarili. Kailangan niyang makausap si Joseph kung ano ang tunay na nakaraan ni Ralph. Hindi niya maintindihan kung bakit nangyayari sa kanya ang mga bagay. Karma lang ang unang pumapasok sa kanyang isipan pero hindi ba dapat ay kakampi niya ang karma matapos gawin sa kanya ng mga taong nanakit sa kanya ang mga bagay na hindi naman talaga gugustuhin ng kung sinuman? Kung sakali bang magpapakamatay siya ay matatapos na rin ang gulong pilit na sumasabay sa kanyang buhay? Kahit paano ay natawa siya sa naiisip dahil parang sinabi na rin niyang isa siyang hangal kung magpapakamatay siya. Sayang ang kanyang pinag-aralan at ang tagumpay na kanyang tinatamasa kung siya rin mismo ang tatapos sa kanyang sarilng buhay.

Pagdating nila sa bahay ni Sam ay agad na nagpasalamat si Sam kay Bryan. Hindi na rin nagawa pang makipagdiskusyon ni Sam sapagkat okupado ang kanyang isip sa isang bagay na kailangan niyang gawin pag-uwi ng bahay.

Pagdating sa bahay ay humiga si Sam sa kanyang higaan. Nagpahinga siya sandali pagkatapos ay naligo siya upang kumalma pa lalo. Inayos niya ang sarili pagkatapos ay tinawagan niya ulit si Joseph.

“Hello?” Ang boses na narinig ni Sam sa kabilang linya.

==================================================================================

“Sir, mangyari lamang po na magbigay kayo ng inyong statement nang sa gayon ay makapg-file kami ng report.” sabi ng pulis kay Sam. Pinapunta ng mga pulis si Sam matapos ang nangyaring gulo kanina sa labas ng gusali ng kanyang kumpanya. Pagkatapos tawagan ni Sam ang lalaking nais niyang kausapin ay nakatanggap siya ng tawag mula sa mga pulis na sa hinuha niya ay nakuha ng mga ito mula kay Ralph.

Tumango naman si Sam sa pulis pagkatapos ay nagbigay ng pahayag.

“Ah, sir, ganito po kasi iyon. . .” at isinalaysay na ni Sam ang mga nangyari. Nakita lamang niya si Ralph na nakaupo sa kanilang tapat. Nakatingin lamang ito sa kanya. Base sa kanyang obserbasyon ay nagmamakaawa ito sa kanya.

Pagkatapos magsalaysay ni Sam ay nakita niya si Ralph na lumapit sa kanyang harapan pagkatapos ay nagmadali itong lumuhod sa kanyang harapan.

“Sam, patawarin mo ako, hindi ko sinasadya ang mga nangyari, huwag mo kong iwan, pakiusap.” Ang sabi ni sam na nakayuko at nakahawak sa kanbyang binti. Natawa naman si Sam sa sinabi ni Ralph.

“Gagawa-gawa ka ng bagay na alam mong puwede kang makasuhan pagkatapos magmamakaawa ka ngayon? Manigas ka! Makukulong ka rito sa ayaw at sa gusto mo, puwede ka namang magpiyansa kung may pera ka, sige na, sinasayang mo ang oras ko, aalis na ko.” Sabi ni Sam sa lalaki pagkatapos ay naglakad na siya palayo rito pero pilit inaalis ni Sam ang kamay ng lalaki sa kanyang binti.

“Bitawan mo ako, hindi ako makaalis!” sabi ni Sam ngunit hindi siya pinakinggan ng lalaki.

“Sam, huwag mo akong iwan, please, Sam.” Ang naiiyak na sabi ni Ralph sa lalaki.

“Pasensya ka na Ralph, pero hindi ako katulad na ibang taong nagpapakatanga sa mga katulad mo.” Ang kalmadong saad ni Sam pagkatapos ay tuluyan na itong umalis. Naiwang nakatanga at nakaluhod si Ralph matapos marinig ang katagang iyon sa kanya. Naramdaman lamang niya ang pagnginig ng kanyang hita at nalaman na nagriring pala ang kanyang telepono.

“Hello?” Bungad ni Ralph.

“Nasaan ka?” Tanong sa kanya ng babae.

“Nasa police station ako e.”

“Bakit? Anong ginagawa mo riyan?”

“Nakagawa ako kasi ako ng gulo.”

“Ano?!” ang reaksyon ng babae. “Sana naman hindi sangkot si Sam sa gulong ginawa mo no?” Ang naninigurado nitong tanong.

“Iyon na nga e. . . Siya iyong nagawan ko ng gulo. Kinasuhan na yata ako, wala na siya rito e.”

“Putangina naman! Pupunta ako riyan, hintayin mo ako. Ang bobo mo talaga! Nakakabuwisit ka!” Ang nanggigigil na saad nito pagkatapos ay pinutol na ang kanilang pag-uusap.

==================================================================================

“Ang tanga-tanga mo talagang hayop ka! Paano mo na babalikan si Sam niyan ngayong sinaktan mo na siya? Tapos pati si Bryan sinugod mo? Paano mo ngayon magagawa iyong plano? Sige nga?! Paano?!” Bungad ng babae kay Ralph pagkalabas nila sa presinto kung saan naghintay si Ralph. Napag-alaman nila na hindi naman pala nagsampa ng kaso si Sam sapagkat wala naman silang natamong galos ni Bryan. Pinakiusapan na lamang ni Sam ang pulis na sabihin na kung maaari ay lumayo na lang ito sa kanya dahil baka makagawa na naman ito ng gulo at sisiguraduhin nito na makukulong siya.

“Sorry na, ma’am, hindi ko na po uulitin.” Ang paghingi niya ng dispensa sa babae matapos mangyari ang gulo na siya ang nag-umpisa.

“Talagang hindi na dahil titigil ka na sa trabaho mo simula ngayon! Wala kang utang na loob, bobo!”

“Ma-ma’am eh paano na po ako? Kailangan ko ng pera para sa mga gamot ko!”

“Gago ka ba?! Wala na akong paki kung mamamatay ka! Sinira mo ang plano, nakakabuwisit!” Pagkatapos niyang sabihin iyon sa lalaki ay kumumpas siya at pagkatapos ay sinimulan na niyang maglakad palayo rito.

“Ma’am gagawin ko po ang lahat para masustentuhan lang po ako. Hindi ko na talaga alam kung saan ako pwedeng magtrabaho.” Ang sabi ni Ralph sa babae. Natigilan ang babae sa paglalakad. Hinarap niya si Ralph at nakita niyang nakaluhod na ito’t nagmamakaawa sa kanya. Tinignan niya lamang ang lalaki pagkatapos ay inisip niya ang maaari pa nitong gawin para gamitin ang lalaki sa paghihiganti kay Sam.

“Okay, madali akong kausap. Tumayo ka na riyan at tumuloy doon sa condo unit. Sa ngayon, kailangan mong ayusin iyang sarili mo. Bye!” Pumasok na siya sa kanyang sasakyan pagkatapos ay may tinawagan siya sa kanyang telepono.

“Hello?”

“Hi there! Ano kumusta ang pakikipag-usap mo sa kanya?”

“Okay naman, tuloy kami kaso mukhang mapapaaga kami eh.”

“Tulad ng inaasahan ko. Ano pumayag ka naman?”

“Of course, kaysa naman hindi pa matuloy ang plano hindi ba?”

“I think magbabago ang plano natin. We should go to my other plan.”

“Okay give me the details, magkita tayo sa S & M Coffee shop.”

“Tanga ka ba? Kay Sam iyon eh.”

“Eh ano namang problema mo sa kanya?”

“Hindi, hindi, basta ayoko lang doon. Sa J Coffee na lang tayo. Dumiretso ka na doon ah, ayokong naghihintay.”

“Okay. Copy.”

==================================================================================

“Sam!” Sabi ni Ralph habang hinahabol si Sam. Ilang beses na hinahabol ni Ralph si Sam upang makahingi ng tawag at mabalaan si Sam sa mga taong maaaring manakit sa kanya.

“Sam!” pangalawang tawag ni Ralph kay Sam. Tumigil si Sam sa paglalakad at nilingon si Ralph.

“Anong kailangan mo?”

“Ah eh. . . Babalaan sana kita Sam. . . Huwag ka sana basta-basta magtitiwala sa mga taong lumalapit sa’yo, hindi mo alam ang kaya nilang gawin sa’yo.” Ang nahihiyang sabi ni Ralph sa lalaking kaharap. Naramdaman niya ang kamay ni Sam sa kanyang batok upang iangat ito at nagkatinginan sila.

“Anong problema, Ralph? Sabihin mo sa akin. . . Ako nang bahala sa kaligtasan mo.” Ang nakangiting sagot ni Sam sa kanya. Tinitigan niya si Sam. Mahirap mang aminin ngunit unti-unti na ring nahuhulog ang kanyang loob sa lalaking kaharap.

“Gusto ko sana sa private place tayo mag-usap eh.”

“Oh sure, kaya lang may kikitain ako ngayon Ralph. Pasensya ka na, siguro mas maganda kung Doon ka muna sa condo mo maghintay pagkatapos pupunta ako doon, okay?”

“P-pero kasi. . .”

“Kasi?”

“Nanganganib kasi ang buhay ko Sam, magsama ka lagi ng mga bodygurads mo ah.”

“Sure, makakaasa ka, Ralph.” Ang nakangiting sagot ni Sam sa kanya. Binulungan sandali ni Sam ang isa sa mga kasama niyang bodyguards ngayon.

“Akong bahala sa security mo, Ralph. Ito si Mike Anastacio, isa sa mga bodyguards ko. Hayaan mong samahan ka niya para hindi ka na mabahala kahit paano sa security mo. Sandali lang ha, baka kasi naghihintay na ang kikitain ko eh. Alis na ako ah.” Pagkatapos ay madaling naglakad si Sam palayo sa kanya.

“Siguro naman hindi ka sinabihan ni Sam na ipapatay ako, no?” Ang naniniguradong tanong ni Ralph sa lalaki. Napatawa naman sa kanyang sinabi ang lalaki.

“Sir, malabo naman iyon, alam naman nating pareho na mabait si sir at hindi niya magagawang pumatay.”

“Sana nga.” Ang sagot ni Ralph pagkatapos ay inaya niya ang lalaki na sumakay sa kanyang sasakyan.

==================================================================================

Nahanap agad ni Sam ang lugar kung saan naroon si Joseph. Agad itong kumaway sa kanya. Bago siya lumapit ay sandali siyang natigilan. “Parang may mali.” Saad niya sa sarili. Naalala niya ang itsura ni Ralph kanina na mukhang takot na takot. Dahil kahit paano ay naging kaibigan na rin niya ito ay nabahala siya sa kung anuman ang sasabihin ni Joseph laban sa lalaki.

Pagkaupong-pagkaupo niya ay kinumusta siya ni Joseph ngunit hindi niya iyong tinugunan.

“Tell me, Anong nalalaman mo kay Ralph?”

“Woah, woah, easy ka lang, Sam. Sasabihin ko din iyan sa’yo but before that, let’s have a drink first! Ano bang gus-”

“Wala akong gusto dito! Akin itong coffee shop kaya kung gugustuhin kong tumambay dito ay pupuwede naman dahil akin ito. Ngayon, sabihin mo na sa akin lahat para makaalis na rin agad ako.” Napangisi si Joseph sa inasal ni Sam.

“Nag-iba ka na talaga. Kung iyan ang gusto mo, sige, pagbibigyan kita. Isang drug addict si Ralph. Nagbebenta rin siya ng ipinagbabawal na gamot kapalit ng pera na ginagamit niya rin para makabili ng mga gamot niya. Kaya binabalaan kita baka mamaya makagawa ng hindi maganda sa iyo si Ralph dahil siya rin ang naging dahilan kung bakit nawala ang mahal ko.”

“Bakit? Ano bang ginawa niya? Hindi ba’t kayo ang nanloko sa kanya?” Takang tanong ni Sam at tulad ng kanyang inaasahan ay nagulat si Joseph sa sinabi niya.

“Ano? Naloloko na talaga ang gagong iyon. Kami talaga ni Paul noon pa. Hindi lang niya natanggap iyon pero inalok pa rin siya ni Paul ng friendship dahil nanghihinayang naman din siya dahil naging magkaibigan sila ni Ralph. Nalaman namin na HIV posiitive si Ralph dahil kung sino-sino ang nakasex niya kasi nga hindi niya natanggap na hindi naging sila ni Paul kaya wala na rin kaming nagawa. Tinulungan namin siya pero nakikita namin na minsan nga bangag siya, high na high pagkatapos nalaman nga namin ang totoo.”

“Na drug pusher din siya? Na addict din siya?” Tumango si Joseph bilang pagtugon sa tanong niya. “Pagkatapos?”

“Pagkatapos, kinausap siya ni Paul habang nasa ospital ako, eh high pala siya noon, hindi alam ni Paul. Iyon, pinilit niya si Paul na may mangyari sa kanila. Natrauma si Paul sa nangyari. Parang naging normal lang naman ang nangyari after noon. Wala naman akong napansin na kakaiba kay Paul after ng nangyari pero nakatulala siya minsan, pumapayat. Kaya pina-check ko siya sa mga kaibigan kong doctor din and they found out na AIDS na pala ang sakit ni Paul. Masyado nang mababa ang count ng CD4 niya. Hirap nang labanan ng immune system niya iyong mga sakit na nadedevelop dahil sa AIDS. Tapos masyado siyang na-down. Dinamayan ko naman eh pero habang nasa duty ako. . .” Naluluhang sambit ni Joseph na inaalala ang mga nangyayari.

“Nagpakamatay siya. Masyado akong na-down sa pangyayari. Pati si Ralph, hindi rin kinaya ang nangyari. Hingi siya ng hingi ng tawad kay Paul pero hindi siya mapatawad ni Paul.”

“Kaya nababahala ka na baka mangyari sa akin ang nangyari kay Paul?” Tumango si Joseph habang naiiyak dahil sa pagsariwa niya sa pangyayari.

“Pasensya ka na, Joseph ha nakikiramay ako sa’yo. Hindi ko man lang siya nakita ulit bago mamatay. Pasensya ka na talaga. Kailangan ko na rin yatang mauna dahil may gagawin pa ako, salamat sa oras at sa pagbibigay-babala sa akin.” Ang nakangiting saad ni Sam habnag nakahawak ang kanyang kamay sa kamay ng lalaki. Tumayo na si Sam at humakbang paalais ng marinig niya ang boses ni Joseph.

“Sana Sam, maniwala ka sa sinasabi ko, sinungaling si Ralph. Magaling siyang magpa-ikot ng nangyari. Mag-iingat ka talaga, Sam.” Hindi niya nilingon ang lalaki kaya tinuloy niya ang paglalakad. Pumasok siya sandali sa office ng coffee shop niya. May sinabi siyang may kailangan silang ibigay sa kanya. Pagkatapos ay lumabas na siya at pumunta sa parking lot ngunit nahagip pa rin ng kanyang mata ang sasakyan ni Ralph. Lumapit siya rito at kinatok ang lalaki.

“Tapos ka na, Sam?”

“Oo, ngayon ikaw naman ang magkuwento sa akin ng nalalaman mo.”

“Sino bang kinausap mo?”

“Si Joseph” ang nakangisi niyang sabi kay Ralph. Nagulat si Ralph sa sinabi ni Sam.

“Sigurado akong sinaraan niya ako sa’yo.” Sabi ni Ralph habang nagdadrive.

“Alam na alam, ah.” Sa tono ng boses ni Sam ay sigrado siya sa magiging tugon at reaksyon si Sam sa sinabi niya.

“Malamang, alam kong tuso si Joseph dati pa. Kaya mag-uusap tayo tungkol sa mga taong mananakit sa’yo.”

“Sino ba sila?”

“Malalaman mo rin. . . at magugulat ka.”

==================================================================================

Pagdating nila Sam sa kanyang bahay ay nagpaalam na siya kay Ralph.

“Salamat sa paghatid, Ralph, ingat ka sa pag-uwi.” Ang nakangiting sabi ni Sam sa kanya. Nakita lamang niya na nakatulala ang lalaki sa harapan ng sasakyan kaya napatingin na rin siya roon.

“Alis na kayo, Ralph, mauna na kayo, please lang.” Ang kalmadong sabi ni Sam sa lalaki. Pagkatapos ay bumaba na siya kasama ang dalawa pang bodyguard nito.

“Hi Angel!” Ang nakangiting bati ni Sam sa babae sabay lapit dito at niyakap niya ang babae. Niyakap din naman siya pabalik ng babae ngunit agad itong bumitiw.

“Hindi na ako magpapaligoy pa Sam, alam mo naman siguro ang pinunta ko rito.” Ang palaban nitong sabi. Kumunot naman ang noo ni Sam sa sinabi ni Angel

“Wait, what? Hindi ko alam ang gusto mong sabihin pero I’m sure it’s all about your future husband. Tell me, anong maitutulong ko?”

“Layuan mo na siya, Sam! Please lang, buntis ako o. Kailangan ng bata si Bryan, Sam!” Ang nagmamakaawa nitong saad.

“Sino ba talagang may kailangan kay Bryan? Ang anak mo? O Ikaw?” Ang tanong ni Sam na nakapagpatameme kay Angel. Nangiti si Sam sa sinabi niya dahil hindi nito nasagot ang kanyang tanong. Nagpatuloy siya sa pagsasalita. “See? Sa simula pa lamang ng lumapit ka sa kanya ay ikaw talaga ang may motibo, Angel. Huwag na tayong maglokohan, pakiusap. Kung tutuusin, wala naman talaga tayong problema e. Kayong dalawa lang ang may problema sa akin. Angel, masisiguro ko sa’yo na lalayuan ko si Bryan dahil kailangan naitng pareho iyon pero hindi ko hawak ang buhay niya. Hindi ko kasalanan kung siya ang lumalapit sa akin, Angel. Hindi ko kasalanan na ako ang mahal ng lalaking pakakasalan mo.” Ang sabi ni Sam na nakangisi pagkatapos ay nakatanggap siya ng sampal mula sa babae.

“Ayoko sa lahat ay iyong iniinis ako, Sam, lalo na kapag ikaw ang nang-inis sa akin. Una sa lahat, gusto ko lang na malaman mo na anak ni Bryan ang dinadala ko. Kaya ko siyang bigyan ng anak na siyang hinding-hindi mo makakaya dahil lalaki ka! Bakla ka! Bakla!” Ang napupunong saad ni Angel. Napangisi si Sam sa sinabi ng kanyang kaharap.

“Bakla? Ano bang ibig sabihin ng bakla? Hindi ba kapag pumatol ang lalaki sa isang lalaki ay bakla na silang pareho? Edi ang boyfriend mo pala ay bakla din? Paano na ang anak mo niyan? Baka matulad siya sa tatay niya, hindi ka ba natatakot?” Sinampal siyang muli ni Angel pagkatapos niyang sabihin iyon.

“Hindi bakla si Bryan! Hindi! Nilandi mo lang kasi siya kaya ka niya pinatulan! “

“Exactly! Kaya niya ako pinatulan kasi bakla siya kagaya ko!” ang nakangising saad ni Sam. Sasampalin sana siya ni Angel sa pangatlong pagkakataon ngunit nahawakan na niya ito.

“Babae ka, Angel. Hindi ka dapat pinapatulan ng lalaki, ng baklang tulad ko dahil hindi tayo magka-lebel.” Ang nakangiting saad ni Sam. Narinig niyang bumukas ang gate ng kanilang bahay.

“Ako, babae ako kaya ako ang patulan mong bruha ka!” Ang sabi ni AJ sabay sabunot kay Angel.

“Aray, walang hiya ka! Tigilan mo ako! Hindi ako ang kalaban mo rito!” Ang sabi ni Angel habang nasasaktan sa sabunot ni Angel, hindi siya makapalag dahil mas malakas ang ababe sa kanya sapagkat ilang buwan pa lang ang dinadala nito.

“E gaga ka pala e?! Sino ang tingin mong kalaban ko rito? Si Sam? Nasa loob pala talaga ang kulo mo no? Kay siguro nabobo ka kasi nasa loob lahat ng pangit sa’yo!”

“Aray! Tama na!” Ang sabi ni Angel sabay tadyak sa tiyan ni AJ namilipit naman sa sakit si AJ.

“Putangina mong babae ka! Foul ’yun gago!” Ang sabi nito sabay hatak ng malakas sa buhok nito at nagpahabol ng malakas na tadyak sa tiyan nito. Pagkatadyak niya rito ay napaupo si Angel sa sakit na naramdaman niya. Agad naman siyang nilapitan ni Sam para tulungan.

“Aray!” Malakas na sigaw ni Angel. “Putanngina niyong tatlo! Anong ginagawa ninyo riyan? Gawin niyo na ang plano!” Ang sabi ni Angel.

Agad namang nagsipagtanguan ang tatlo pagkatapos ay hinatak si Sam kay AJ.

“Teka, sandali, anong kailangan niyo?” sabi ni Sam na may halong pagtataka.

“Sumama na lang po kayo ng maayos, sir! Pasensya na, trabaho lang.” Sabi ng lalaki sabay takip ng panyo sa kanyang ilong habang ang isang lalaki naman ay hinakan preho ang kamay niya at itinali ito ng magkasama upang mahirapan itong manlaban. Nanlaban ito kagaya ng inaasahan ngunit umepekto rin ang gamot makaraan ang ilang saglit kaya hinimatay na ito.

“T-Tanga-tanga kayo! I-Isama n-niyo iyang b-babae! Ayoko ng may sabit!” Ang sabi ni Angel ng paunti-unti dahil hinihingal ito. Labis siyang nasaktan sa tadyak sa kanya.

Agad hinawakan ng isang lalaki si Angel ngunit pinilit niyang magpumiglas kahit sandali. Nagawa pa nitong sumigaw kahit paano.

“Huwag ninyo kami kidnapin ni Sam dahil lang kay Bryan , A— uuhhmmp!” Ang sabi ni Angel ngunit agad ding natakpan ang kanyang ilong dahil sa pag-iingay nito.

“Aray! Aray! Tulong! Balikan niyo akong dalawa shit kayo!” Ang nahihirapang saad ni Angel sa dalawa. Binalikan ng isang lalaki si Angel at isinakay sa sasakyan pagkatapos ay kanila itong pinaandar.

Itutuloy. . .

Chapter 20: Panganib

THE FALLBACK 2015 Isinulat ni JM Perez (Celestino Fabian)

---

Chapter 20: Panganib ————————————

Nagising ang diwa ni Sam dahil sa siya’y nilalamig. Hinahaplos ng hangin ang kanyang buong katawan dahilan upang siya’y manginig sa ginaw. Idinilat niya ang kanyang mga mata. Madilim ang buong kuwarto at napagtanto niya na may nakapiring sa kanyang mga mata. Sinubukan niyang tanggalin iyon gamit ang mga kamay ngunit hindi nito maabot iyon. Nakatali rin pala siya. Pinakiramdaman niya ang sarili, pati pala ang mga paa niya ay nakatali rin. Napansin niya ang malambot na bagay mula sa kanyang likod. Nakahiga siya. Sinubukan niyang magsalita ngunit may busal din pala ang kanyang bibig. Inalala niya kung paano siya napunta rito.

Pinikit niya ang mga mata. Pagkatapos ay hinayaan ang sariling maging komportable upang makapag-isip ng maayos. Bumalik sa kanyang isipan ang kanilang pag-uusap nila ni Ralph na nagbigay babala sa kanya sa mga taong may galit sa kanya hanggang sa naalala niya ang pag-uusap nila ni Angel, ang pagsasabunutan nila AJ at Angel, at ang huli ay ang pagtatraydor ng mga bodyguards niya sa kanya. Saan nga ba niya iyon nakuha? Sa pagkakaalam niya ay sa agency ng kanyang imbestigador nagmula ang mga hinire niya na bodyguards. Bakit naman magtatraydor ang lalaki sa kanya? Iyon ang tanong na pumapasok sa kanyang isipan.  Naramdaman na lamang ni Sam na may kamay na humahaplos sa kanyang katawan. Kinilabutan siya sa paraan ng paghaplos na iyon. Alam niyang hindi siya magiging ligtas sa paraan pa lamang ng paghaplos ng lalaki.

Hinalikan ng taong humahaplos sa kanyang katawan ang kanyang leeg na nagdulot sa kanya ng sensasyon. Pilit niya mang pigilin ang libog ngunit hindi niya mapigil dahil sa likot ng mga dila nito at talaga namang bigla na lamang tumigas ang kanyang ari dahil sa nararamdaman. Hindi siya ito. Hindi siya hayok sa laman ngunit ang kanyang katawan mismo ang tumatanggi sa kanyang sinasabi sa kanyang isipan.

“Hmmm” ang naging ungol ni Sam sa paghalik ng lalaki sa kanyang leeg. Naramdaman niyang umaakyat ang halik nito hanggang sa umakyat ang halik nito sa kanyang tainga. Napaigtad siya sa pagdila nito sa butas ng kanyang mga tainga. “Putangina! Anong nangyayari sa akin? Bakit ako libog na libog ngayon?” Ang saad ni Sam sa kanyang sarili. Gustong niyang makawala ngayon, gusto niyang ituloy ang pakikipagtalik sa lalaki ng hindi siya nakatali.

“Ummph!” Ang daing ni Sam na parang namimilipit sa sakit dahil hindi niya alam kung ano ang maiuungol. Nakatali siya. Hindi siya makapag-isip ng maayos. Bumaba na namng muli ang halik ng lalaki hanggang mapadako ang dila nito sa kanyang dibdib. Ramdam niya ang gigil nito sa kanyang katawan na tila ba ngayon lamang nakatikim ng masarap na putahe. Hinihimas-himas ng lalaki ang kanyang dibdib, lalamutakin, pagktapos ay didilaan. Tumayo ng husto ang mga utong ni Sam. Hindi niya gusto ang nangyayaring pagresponde ng katawan ngunit iyon ang nangyayari.

“Ugggh” Ang ungol ni Sam na namimilipit sa sarap ng pagdede ng lalaki sa kanya. Gusto niyang maalis ang telang nakasuksok sa kanyang bibig. Gustong niyang ipahiwatig sa katalik ang sarap na ginagawa nito sa kanya. “Ummmmp!” Ang sigaw ni Sam na gustong sabihin sa lalaki na alisin ang tela sa kanyang bibig.

“Masarap ba? Sam? Gusto mo bang dinedede ko ang utong mo?” Sabi ng tinig sa kanya. Hindi siya maaaring magkamali. Kilala niya ang boses na ito kahit sandali pa lamang sila nakapag-usap.

“Ummp!” Ang sagot ni Sam habang tumatango pa.

“Ganito bang pagdila at pagsupsop ang gusto mo, Sam? Slurp slurp. Hmmm sarap ng dede mo, Sam parang may gatas na lumalabas.” Ang saad ng lalaki habang ipinapagpapatuloy ang pagdede sa kanya.

“Hmmm. . .  Uggggh. . . Hmmmm. . .  Arrrgh.” Ang ungol na lumalabas kay Sam. Nanggigigil siya dahli sa gustong-gusto na niyang makawala at nang mapagsaluhan nilang dalawa ng lalaki ang sarap na nadarama.

“Hanep talaga itong dede mo, Sam. Lalo akong nalilibugan sa’yo! Dahil diyan tatanggalin na natin ang takip sa bibig mo para malaya ka nang makaungol.” Ang sabi ng lalaki ng nakangisi. Natanggal na ng lalaki ang takip sa kanyang dibdib kaya naman nagsalita na siya.

“Please. . .  Susuhin mo pa ko, pakiusap. . .  Gagawin ko ang lahat please lang.” Ang sabi ni Sam sa lalaki na tila ba nasa lalaki ang swerte sa pagkakataong ito.

“Iyan ang gusto ko sa’yo, Sam! Marunong kang magmakaawa! Good boy ka talaga kahit kailan! Dahil, diyan ito ang reward mo! Hmmm Slurp slurp slurp.” Ang sabi ng lalaki sabay dila at supsop sa dede ni Sam. Hindi naman magkamayaw si Sam sa sarap na nararamdaman. Hindi niya alam kung saan ibabaling ang ulo.

“Ahhh. . .  Sige pa. . .  Susuhin mo pa. . .  Tangina ang galing-galing mo. . . Dedehin mo pa ako na parang babae.” Ang naisanting ni Sam. Nilalamas ng lalaki ang kabilang dede ni Sam na nakapagdagdag sa kanyang kalibugan.

“Ugggh.” Ang ungol ni Sam. Tinigil ng lalaki ang pagsupsup sa dede ni Sam. Para namang nangati ang dede ni Sam dahil wala nang kumakalikot rito. Hindi tuloy siya mapakali sa kanyang kinahihigaan.

“Mamaya na iyang dede mo, Sam. Ako naman ngayon ang susuhin mo.” Ang sabi ng lalaki sabay salpak ng isang bagay sa kanyang bibig. Napuno naman ang bibig ni Sam. May pagkmataba ito at mahaba. Labis siyang natakam sa bagay na isinalpak sa kanaya kaya sinipsip niya ito na parang isang vacuum ang kanyang bibig.

“Ahhh. . .  Shit. . .  Ganyan nga. . . Namiss ko ito putangina!” Ang sabi ng lalaki habang dahan-dahang napupuno ng laway ni Sam ang kanyang nagagalit na sandata.

“Putangina mo, Sam. Hayok na hayok ka talaga sa Burat. Sige iyo lang ngayon ito. Ugggh. . . Shit ang galing mo!” Ang sabi ng lalaki ng idiniretso ni Sam ang burat ng lalaki sa kanyang lalamunan. Binabad niya ito roon ng matagal at pilit pang sinusubo papaloob sa kanyang lalamunan.

“Fuck!” Ang sabi ng lalaki at hinawakan ang likod ng ulo ni Sam. Napaubo naman si Sam sa ginawa sa kanya. Hindi siya makahinga at maluha-luha na siya. Naramdaman na lamang niya ang unti-unting paglabas-masok ng lalaki sa kanyang bibig.

“Tangina nitong bibig na ito! Daig pa ang puki ng mga nakantot ko! Fuck ang galing-galing mo!” Ang sabi ng lalaki habang binibilisan pa ang paglabas-masok sa bibig ni Sam.

“Shit baka labasan na ako. Tama na muna, boy. Mahaba-haba pa ang oras.” Sabi ng lalaki sa kanya. Tinanggal nito ang pagkakasalpak ng burat sa kanyang bibig. Tila isa siyang bata na inagawan ng candy sa pagkakataon na iyon. Naramdaman niya na kinakalagan ng lalaki ang kanyang mga paa. Mukhang nalaman niya ang susunod nitong gagawin.

“Putangina Sam, ang dami mong maglabas ng precum! Effective pala iyong gamot sa iyo eh.” Ang sabi ng lalaki. Napangisi ito sa nangyayari kay Sam. Itinaas nito ang mga paa ni Sam. Pagkatapos ay sinampal nito ang puwetan ni Sam.

“Uggh.” Ang ungol ni Sam. Hindi niya alam kung bakit pati sa sampal na iyon ay nalibugan siya. Naramdaman niya ang gitnang daliri ng lalaki na humahaplos sa kanyang butas. Napaigtad siya. Bigla niyang naramdama ang hininga ng lalaki sa kanyang butas. Nahahanginan ang mga buhok na nakapalibot doon.

“Ahhh.” Ang ungol ni Sam ng duraan ng lalaki ang kanyang butas. Pagkatapos ay dinilaan iyon. “ugghh! Shit sige pa!” Ang sabi ni Sam. Sinimulan na ng lalaki ang pagdila sa kanyang butas at ang pagsipsip nito ng laway na tumutulo sa kanyang butas.

“Putangina mas gusto ko pa itong puke mo kaysa iba, Sam! Kakaiba ka!” Ang sabi ng lalaki habang kinakantot niya ang butas ni Sam gamit ang kanyang dila. Labis namang tumulo ang precum ni Sam.

“Ugggh! Ang sarap shit! Ang galing-galing mo! Sige pa!” Ang sabi ni Sam habang bumibigat na ang kanyang hininga. Nagsisimula na ring sumakit ang kanyang puson sa nangyayari. Biglang tumigil ang lalaki sa pagkantot sa kanyang butas. Bumubukas-sara ito na lalong nagpalibog sa lalaki.

“Handa na itong puke mo Sam!” Ang sabi ng lalaki at tumayo ito. Nilagay sa magkabilang balikat ang mga paa ni Sam Hanggang sa ipinasok nito bigla ang burat sa kanyang loob.

“Aray!” Ang sabi ni Sam habang pinipigil ang lalaki gamit ang mga paa. Hindi naman niya magawa ang pagpigil dahil kontrolado ng lalaki ang sitwasyon.

“Hugutin mo na please!” Ang nagmamakaawang sabi ni Sam.

“Ayoko nagsisimula pa nga lang tayo eh. Fuck! Hinihigop ng puke mo ang burat ko! Ang sarap! Ang init! Shit!” Ang sabi ng lalaki hanggang sa nagsimula na itong maglabas-masok. Sa sobrang brutal nito sa pagkantot at sa laki nito ay naramdaman ni Sam ang pagdurugo ng kanyang butas.

“Araaay! Tama na!” Ang sabi ni Sam na unti-unti nang nahihimasmasan.

“Sandali lang, Sam. Masasarapan ka din.“ Ang sabi ng lalaki sabay halik sa kanyang labi. Hindi na magawang manlaban pa ni Sam. Muling umeepekto ang gamot sa kanyang sistema. Sinisipsip ni Sam ang dilang pumapasok sa kanyang bibig na pansamantalang lumimot sa ginagawa ng lalaki sa kanya.

“Uhhmmm. . . Ang sarap mo.” Ang sabi ng lalaki sa kanya. Nawawala na ang nararamdamang sakit ni Sam at unti-unti na itong nasasarapan.

“Ugggh!” Ang ungol ni Sam. Napangisi ang lalaki.

“Tangina mo! Masasarapan ka rin sabi ko sa’yo eh.Tikman mo ang bilis ng pagkantot ko!” Ang sabi ng lalaki sabay ulos ng sobrang bilis na tila hindi napapagod. Hinuhugot nito ang burat na parang aalisin pagkatapo ay uulos ng malakas na siyang umuupog sa puwet ni Sam.

“Ugggh! Fuck! Fuck! Fuck! Bilis! Ang sarap. . .  Shit! Bilisan mo pa.” Ang sabi ni Sam na unti-unting nabubuhay ang kalibugang taglay. Nilamas ng lalaki ang kanyang dede pagkatapos ang pinisil na parang dede ng isang babae.

“Akin ka lang Sam. . . Shit. . . lalabasan na ako. Uggh!” Ang sabi ng lalaki pagkatapos ay kinurot ng lalaki ang kanyang mga utong.

“Uggh! Sarap! Fuck me more!” Ang sabi ni Sam pagkatapos ay nararamdaman na niya ang paglaki ng ari nito sa kanyang kalooban.

“Magpalabas ka Sam! Ngayon na!” Ang sabi ng lalaki sabay lapirot sa kanyang mga utong.

“Uggh! Ughhh! Ahhhhh!” Ang sabi ni Sam sabay palabas ng tamod na tumalsik sa kanyang katawan. Tila sumunod ang kanyang kaangkinan sa mga sinabi ng lalaki.

“Ayan na ako Sam! Ito na! Bubuntisin na kita!!!” Ang sabi ng lalaki sabay palabas ng tamod nito sa kanyang kalooban. Nararamdaman ni Sam ang pagpulandit ng mga katas nito sa kanyang kalooban. Hinugot agad ng lalaki ang kanyang burat mula sa loob nito pagkatapos ay itinali siyang muli nito.

“Welcome to the family, Sam! You are now one of us!” Ang bulong sa kanya ng lalaki pagkatapos ay naramdaman niya ang pag-alis nito. Biglang nawala ang epekto ng gamot kay Sam ng marinig niya ang sinabi ng lalaki sa kanya. Bigla-bigla siyang nanghina pagkatapos ay naluha. Hanggang sa ang luha ay naging hagulgol na.

“Tulungan ninyo ako! Pakiusap!” Ang sabi ni Sam habang inaaalala ang mga taong malalapit sa kanya. Hindi niya alam ay pinapanood siya ni AJ na ngayon ay naiiyak na rin.

==================================================================================

Nakaupo lamang si AJ  habang nakatali ang kamay at nakatakip ang bibig nito gamit ang tela. Labis na awa ang naramdaman niya sa kanyang kapatid na ngayon ay magiging ama rin ng kanyang dinadala.

“Kawawa naman! Kasi naman ang ayoko sa lahat ay iyong kinakalaban ako, eh!” Ang pagpaparinig ni Angel habang umiikot sa kanya. Tinignan niya ang babae ng mariin. Labis ang galit na nararamdaman niya ngayon.

“Ano kaya ang mangyayari kay Sam kung malaglag pa ang batang dinadala mo? Malulungkot kaya siya? Tingin mo?” Ang sabi ni Angel na parang isang baliw. Tinatanong niya ang babae ngunit alam naman niyang nakatakip ang bibig nito.

“Sagutin mo ako, hayop ka!” Ang sabi ni Angel sabay hampas sa lamesa na nasa harap niya. Tanging pag-iyak at pag-iling lamang ang ginagawa ni AJ para masagot ang mga tanong sa kanya ng babae.

“Alam mo ba, AJ? Si Bryan naman talaga ang ama nito eh. Nagkataon lang na lasing kami ni Joseph noong nakita kami ni Bryan na naghahalikan niya. Malibog din kasi iyong gagong iyon eh. Mabilis pa naman akong ma-horny kapag lasing ako. Wala pa namang HIV si Joseph noon pero sila na ni Paul. Pero wala talagang nangyari sa amin ni Joseph. Mayroon sana pero naabutan kami ni Bryan. Pagkatapos. . .  Pagkatapos hiniwalayan niya ako.” Ang naluluhang saad ni Angel.

“Tangina ano? Niloko niya ng palihim si Paul! Haha! Walang hiya talaga ang hindot. Pero actually ikaw ba naman matigang, hindi ba? Naawa naman ako sa kanya kaya ayun. Malala na kasi ang sakit ni Paul noon e. E ito namang si Joseph, baliw! Kung sino-sino na ang ikinama dahil hindi na active ang sex life. Ayun! Nagkaroon din ang gago!” Ang sabi ni Angel na nangingiti dahil sa pagkukuwento. Kumuha siya ng upuan na may gulong at ipinuweto sa harapan ng babaeng kausap.

“Hayok na rin sa droga iyon e. Sinisi niya si Sam sa pagkamatay ni Paul pati si Ralph, siyempre. Nakaisip tuloy ng paraan si Joseph para makapaghiganti kay Ralph sa mga nagawa nito sa kanyang pangtatraydor. Nawalan na kasi ng pera si Ralph eh. Nawala lahat ng minana niya dahil sa pakikipagsex at samahan mo pa ng gamot niya para ma-maintain ang kalusugan niya. Kaya iyon, nagpaalipin kay Joseph mapatawad lang siya at para masuportahan ang mga gamot na kailangan niya. Naging delivery boy tuloy si Ralph ng mga droga sa mga nagiging buyer ni Joseph. Siyempre kailangan kong lumayo muna sa kanila pansamantala. Nalaman ko rin kasi ang ginagawa nila eh. Kaya binalikan ko si Bryan. Inlove pa ko sa gagong iyon hanggang ngayon huwag kang mag-alala kaya lang may pumalit na pala sa akin.” Ang sabi ni Angel habang unti-unti nang lumuluha. Nakita ni AJ ang nanlilisik na tingin nito sa kanya.

“Kasalanan ng kapatid mo ang lahat! Kaya bumalik ako kay Joseph at ikinuwento ko sa kanya ang nakita ko! Nalaman ko rin ang istorya sa pagitan nilang apat kaya napagkasunduan naming pahirapan si Sam.” Ang sabi nito hanggang sa pinunasan nito ang luha at ngumiti.

“Mabuti na lamang at umaayon sa gusto namin ang nangyayari. Kakilala kasi ni Joseph ang may-ari ng pinagkuhanan ni Sam ng mga investigator at sa security niya kaya alam mo na siguro ang nangyari.” Ang nakangiti nitong sabi kay AJ.

Kinikilabutan si AJ sa narinig. Mga demonyo ang mga taong nakapaligid kay Sam! Sabi niya sa kanyang isip. Naaawa siya lalo sa kapatid lalo na at naging parte siya ng mga taong sumira sa pagkatao ni Sam. Kung may maitutulong lamang siya ngayon. Ngunit naalala niya na tinawagan niya si Bryan. Si Bryan na lamang ngayon ang kanyang pag-asa upang maisalba ang buhay nila ni Sam.

“Kung hindi sana sumawsaw ang bakla mong kapatid, malamang tuloy na tuloy ang kasal namin ni Bryan! Kung hindi rin dahil kay Sam, malamang buhay pa si Paul! Namatay si Paul dahil akala niya ay karma niya iyon sa pagiging mag-syota nila ni Ralph! Sinisi niya masyado ang sarili sa puntong hindi na niya naiinom ng maayos ang gamot! Hindi naman siya matutukan ni Joseph kasi ayaw nitong magpaalaga sa kanya. Si Joseph lang talaga ang nagmahal eh kaya naawa ako sa kanya.” Ang sabi ni Angel sa babae at agad niyang tinanggal ang takip sa bibig ng babae.

“Bakit ninyo sinisisi si Sam sa mga nangyari sa buhay ninyo? Kayo-kayo rin naman ang may kagagawan niyan!” Ang sigaw ni AJ kay Angel. Nakatanggap siya ng sampal mula rito.

“Gaga! Palibhasa hindi mo pinagdaanan ang mga pinagdaanan namin kaya kung makapagsalita ka parang alam mo ang lahat!”

“Maaaring hindi ko alam ang lahat. Pero ang alam ko lang ay maraming nangyaring hindi maganda sa buhay ni Sam! At nalulungkot ako dahil isa rin ako sa mga taong sumira sa pagkatao niya! Pero ngayong unti-unti na niyang naibabalik ang kanyang sarili, bakit hindi niyo siya hinayaan? Bakit gusto ninyong bumalik sa dati ang lahat? Kung saan puro poot ang nasa kanya?”

“Hindi ko alam! Basta ang alam ko, ginagawa ko ito para kay Bryan!”

“Masyadong makasarili ang pagmamahal na mayroon ka!” Ang sigaw ni AJ at nakatanggap na naman ulit siya ng sampal sa babae.

“Sabihin mo na ang gustong sabihin! Wala akong pakialam!” Ang sabi ni Angel at umalis na ito sa kwarto kung saan nakakulong si AJ. Tumingin muli si AJ sa TV at nakita niya si Sam na hindi gumagalaw.

==================================================================================

Naghahanap ngayon si Bryan ng mga taong maaaring maging sangkot sa pagkawala ni Sam at Angel. Nagpalabas sila ng balita tungkol sa pagkawala ng isa sa mga pinakamatagumpay na bachelor sa bansa. Nandito ngayon si Bryan sa bahay nila Sam kasama si Marcelina at Mich na nag-aalala sa kalagayan ng dalawa. Nakarinig sila ng tunog ng doorbell kaya agad lumabas si Bryan. Nakita niya si Ralph na may kasamang lalaki.

“Papasukin mo kami, Bryan! May kailangan kang malaman tungkol sa pagkawala ni Sam!” sabi ni Ralph.

Agad namang tumalima si Bryan at pinagbukasan sila ng pinto. Pagkabukas ay agad silang pumasok na dalawa sa loob.

“Bakit? Anong nangyayari?” Ang tanong sa kanila ni Bryan.

“Binalaan ko si Sam tungkol kay Angel at kay Joseph. Siguro naman ay kilala mo si Joseph dahil alam kong kilala mo si Angel.” Ang hinihingal na saad ni Ralph.

“Traydor ang mga kasama kong bodyguard. Kung nagkataon lang sana na ako ang kasama ni Sam, hindi siguro ito mangyayari.” Ang sabi naman ng bodyguard na kasama ngayon ni Ralph.

Naguguluhan naman si Bryan sa sinabi ng dalawa. Kaya tinanong niya ang mga ito.

“Sabihin niyo ang nalalaman ninyo at nang maliwanagan kaming lahat dito.” Ang sabi ni Bryan sa dalawa.

Nakarinig na naman sila ng tunog ng doorbell sa ikalawang pagkakataon. Lumabas muli si Bryan at nakita naman niya ngayon ang kapatid ni Angel na si Vince.

“Pasok ka.” Ang sabi ni Bryan. Tumango naman ang lalaki saka sabay silang pumasok sa loob.  Bumunot ng lakas ng loob si Ralph sa papamagitan ng pagbubuntong-hininga at nagsimula nang magsalita.

Ikinuwento ni Ralph ang lahat ng kanyang mga nalalaman sa mga taong nasa loob ng bahay. Labis silang nagulat lalo na si Bryan at Vince.

“Hindi ko akalaing may binabalak pala na ganoon si Angel, may nangyayari na palang iba sa kapatid ko ng hindi namin nalalaman. Napabayaan ko ang pagbabantay sa kapatid ko, kasalanan ko ito.” Ang nalulungkot na saad ni Vince.

“Hindi Vince. Kanya-kanya tayo ng desisyon sa buhay at iyon ang napili ni Angel. Kailangan nating pumunta sa pulis at manghingi ng tulong.” Ang sabi ni Bryan.

“Ako na po ang bahala riyan, sir.” Ang sabi naman ng bodyguard.

“Kailangan nating aralin kung paano makakapasok sa lugar na iyon.” Ang sabi naman ni Ralph.

“Kami na lang ang bahalang humingi ng tulong sa kaligtasan ninyo mga iho.” Ang nag-aalalang sabi ni Marcelina. Nag-usap-usap ang apat pagkatapos ay napagdesisyunan nila ang isang plano.

Itutuloy. . .

Chapter 21: Pamamaalam

THE FALLBACK 2015 Isinulat ni JM Perez (Celestino Fabian)

---

Chapter 21: Pamamaalam ———————————————

Kasama ngayon nila Bryan ang mga kapulisan at nagbabalak silang pumasok sa loob ng apartment kung saan naroroon sila Angel. Nalaman nila ang pinagtataguan ng mga ito dahil na rin kay Ralph na kanilang naging kasabwat noon. Naglabas ang isang pulis ng megaphone at nagsalita.

“Lumabas na kayo sa mga pinagtataguan ninyo! Napapaligiran na kayo ng mga pulis. Sumuko na kayo bago pa namin kayo pilitin na lumabas diyan!” Ang sabi ng pulis. Nakita naman nilang gumalaw ang kurtina na tila may sumisilip.

Agad naman nilang nakita na may babaeng nagbukas ng pintuan at nakita nila si AJ na hawak ng dalawang bodyguard kasunod nito ay lumabas si Angel na walang ekspresyon ang mukha.

“Huwag kayong lalapit! Hawak namin ang buhay ng babaeng ito! Isang maling galaw niyo patay ang aabutin nito!” Sigaw ni Angel sa kanilang lahat.

“Angel, please! Kuya mo ito! Nakikiusap ako, itigil mo na ito.”

“Itigil?” Ang nakangising sabi ni Angel. “Ito? Ititigil ko? Bakit? Titigil lang ako kung makakasiguro akong pakakasalan ako ni Bryan! Na ako lang ang mamahalin niya at wala ng iba!”

“Gagawin ko, Angel! Parang awa mo na, pero sa isang kundisyon!”

“Ano naman?”

“Ibigay mo sa amin si AJ kasama si Sam!” Napatawa naman si Angel sa sinabi ni Bryan.

“Nagpapatawa ka ba? Alam kong kapag kinuha mo siya, may posibilidad pa rin na umayaw ka sa kasal!” Pagkasabi nito ni Angel ay agad silang nakarinig ng putukan dahilan para magulat si Angel. Sa gulat ay napindot niya ang gatilyo ng kanyang baril. Napapikit siya at tinignan ang babaeng nasa harap niya kanina. Naglaho ito ng parang bula. Nabibingi si Angel sa pangyayari. Tila bumagal ang ikot ng oras para sa kanya. Alam niyang may humawak sa dalawa niyang kamay pagkatapos ay pinosasan iyon. Ginala niya ang tingin sa mga tao upang makita kung may tinamaan ng bala. Tumulo ang ilang patak ng luha sa kanyang mata at biglang bumalik sa kanya ang lahat sa normal.

“K-kuya?” Ang tanong niya upang masigurado kung titingin ito sa kanya ngunit hindi. Nakanganga ito sa sakit.

“Kuya, sorry!” Ang sabi niya habang naluluha ngunit pilit siyang inaakay ng mga pulis papunta sa kanilang sasakyan. Ang kaninang mga patak ng luha na tila isang ambon ay lumakas hanggang sa maging ulan ito.

“K-kuya s-sorry.” Ang nasabi niya ulit  habang umiiyak. Pinilit niyang kumawala sa mga pulis upang lapitan ang kanyang kapatid ngunit mas malakas sa kanya ang mga pulis na nakahawak sa kanya kaya walang siyang nagawa kung hindi magpasama na lamang sa mga pulis na nakahawak sa kanya.

“Kuya sorry.” Ang sabi ni Angel sa kanyang sarili matapos tignan ang lalaking kanyang nabaril.

==================================================================================

Nasa ospital ngayon sila Bryan. Agad nilang itinakbo sa ospital ang lalaking tinamaan ng bala sa pagitan ng dibdib at tiyan. Mabuti na lamang at umabot pa ito. Kasalukuyang hinihingi ng mga pulis kay Angel ang mga impormasyon kung saan nakakulong si Angel. Yakap-yakap ngayon ni Bryan ang kapatid ni Sam na kanina pa lumuluha.

“Bryan!” Ang sabi ni AJ habang inalis nito ang sarili sa pagkakayakap sa lalaki. “Bryan iligtas ninyo si Sam!” Ang sabi ni AJ habang kinukusot ang mga mata.

“Pasensya na, AJ pero hindi ko alam kung saan siya mahahanap.” Ang sabi ni Bryan. Bigla namang tumunog ang kanyang telepono na agad naman niyang sinagot.

“Kumusta, pare?” Ang bungad sa kanya ng lalaki pagkasagot niya sa tawag nito.

“Sino ka?”

“Hindi na importante kung sino ako. Magkita na lang tayo sa condo kung nasaan ang syota mo. Room 412, alam mo naman siguro ang condo kung saan tumutuloy ang syota mo ano? Gusto kong si Ralph ang ipangbayad mo sa akin. 6:00 ng hapon, kapag wala kayo, byebye Sam! Haha!” Ang sabi nito sabay baba ng tawag.

“Ano raw ang sabi?” Tanong ni AJ na tila alam na agad kung sino ang kausap kanina ni Bryan sa telepono.

“Kailangan niya raw si Ralph pambayad sa kalayaan ni Sam.” Ang sabi ni Bryan kay AJ.

==================================================================================

“Saan ba kasi tayo pupunta?” Ang tanong ni Ralph sa kanya pagsakay nila sa sasakyan. Kanina pa kasi siya nito hinila nang sinabi niyang nasa canteen siya. Hindi rin nito pinapansin ang mga tanong niyang ibinabato rito ngunit nagbabakasakali lang naman siyang makakuha ng sagot sa lalaki.

Agad namang inihinto ni Bryan ang sasakyan nang maging kulay pula ang ilaw sa stoplight. Itinuro niya ang building na nasa kanilang kaliwa. Napatingin naman si Ralph dito at nalaman kung ano ang itinutukoy ni Bryan.

“N-nakausap mo s-siya?” Ang nag-aalangang tanong ni Ralph.

“Oo. . . At ikaw daw ang kailangan niya.” Ang sabi ni Bryan habang diretsong nakatingin sa daan.

“Ako? Bakit ako?” Ang nagtatakang tanong ni Ralph na ikinakibit-balikat lamang ni Bryan.

“Ang sabi niya lang sa akin ikaw daw ang ipangtutubos ko para kay Sam.” Ang sabi ni Bryan.

“At pumayag ka naman?” Ang tanong ni Ralph at nakuha niya ang sagot ni Bryan sa pamamagitan ng pagtango ni Bryan.

“Pumayag ba ako?” Ang tanong ni Ralph na nagtataka. Tinigil ni Bryan ang sasakyan.

“Pumayag ka man o hindi, wala kang magagawa! Mahal mo si Sam hindi ba? Patunayan mo iyan ngayon!” Ang sabi ni Bryan na nakaharap na kay Ralph. Hindi naman nakasagot si Ralph sa sinabi ni Bryan kaya napaisip siya sa sinabi nito.

“Mahal mo si Sam hindi ba? Patunayan mo iyan ngayon!”

“Mahal mo si Sam hindi ba? Patunayan mo iyan ngayon!”

“Mahal mo si Sam hindi ba? Patunayan mo iyan ngayon!” Paulit-ulit itong pumapasok sa isipan ni Ralph na siyang lalong nagpagulo sa takbo ng kanyang isipan.

==================================================================================

“Mukhang parating na yata ang dalawang iyon ah! Kailangan na nating maghanda, Sam. Wala ka man lang bang sasabihin?” Ang tanong ni Joseph sa kanya. Tinanggal niya ang takip sa bibig nito. Tinignan siya nito ng masama.

“Mga walang hiya kayo! Mga demonyo!” Ang sigaw ni Sam na nagngingitngit sa galit at nagpupumiglas.

“Demonyo?” Ang tanong ni Joseph habang may inilalagay sa banyo. Bumalik ito sa kinaroroonan niya ng nakangisi.

“Matagal ko ng alam na demonyo ako. Magmula pa noong pinatay ko ang kaibigan mo.” Ang sabi nito sa kanya na nagpabigla kay Sam.

“Ang alam ni Angel kami ni Paul. Kami naman talaga pero hindi niya ko magawang mahalin! Kahit naging kami, mahal niya pa rin si Ralph! Kaya sa galit ko napagbuhatan ko siya ng kamay! Ikinulong ko sa bahay, hindi binigyan ng pagkakataong pagalingin ang sarili. Pinatay niya ako! Pinatay niya ang puso ko ng ilang beses! Kasabay ng pagkamatay na iyon ay ang pagkamatay ng pagmamahal ko sa kanya at ang pag-usbong ng galit na nasa puso ko.” Ang sabi ni Joseph na nasa ibabaw ngayon ni Sam na nakahiga at hinawakan ang mukha ng huli.

“Kaya unti-unti ko siyang pinatay. Pinalabas kong hindi na niya kinaya kahit na naggagamot siya. Sinisi ko si Ralph! Tutal kasalanan niya rin naman ang nangyari. Kung hindi lang sana nakita ni Paul si Ralph na nakikipaglandian kung kani-kanino. . . Hindi na sana naging sila sa simula pa lang. Inagaw niya sa akin si Paul! Dapat naging kayo ni Ralph! Pinilit mo sana si Ralph na maging kayo para naging kami ni Paul Sam! Pero hindi mo ginawa kasi napangunahan ka ng galit mo kay Paul! Lumayo ka kaya nabigyan sila ng pagkakataon!” Ang sabi ni Joseph na naluluha na at humihigpit ang hawak nito sa ulo ni Sam. Nasasaktan na siya sa sabunot nito.

“Aray! Masakit!” Ang daing ni Sam. Gusto na niyang matapos ang lahat. Hinihiling niya na dumating na sina Bryan at Ralph upang iligtas siya.

“Bakit Sam? Saan ka pumunta? Inasahan kita eh?! Anong ginawa mo?!” Ang naggigigil na saad ni Joseph.

“Pare-pareho lang tayong nasakatan! At sa lagay ko, kailangan kong lumayo para mawala ang sakit! Hindi mo lang alam ang mga pinagdaanan ko bago ako mapasok sa sitwasyon nating apat. Tama lang ang ginawa ko! Ikaw ang mali! Huwag na huwag mo kaming sisisihin! Hindi mo kami kontrolado Joseph. Hindi lahat ng gusto mo, makukuha mo! At sa pagkakataong ito, hindi mo nakuha ang gusto mo! Pinalala mo lamang ang sitwasyon!” Ang sabi ni Sam kasabay nito ang pagtanggap niya ng malakas na sampal ni Joseph.

“Sige! Saktan mo pa ako! Patayin mo ako! Gawin mo ang lahat ng ginawa mo kay Paul para maramadaman mo ang galit mo! Iyang ugali mo ang dahilan kung bakit lumayo lalo ang loob ni Paul! Ikaw ang gumawa mismo ng dahilan para hindi ka niya magustuhan!” Ang pagsigaw ni Sam. Lumapit naman agad si Joseph sa kanya at tinutukan siya ng baril.

“Hindi ko nagugustuhan ang sinasabi mo ah! Kayang-kaya kitang patayin ngayon! Ano? Demonyo ako, hindi ba? Pero ang alam ko may pagkademonyo ka rin eh. Haha!” Ang sabi ni Joseph habang tumatawa.

“Gusto mo pang maghiganti sa amin, ha? Haha! Ulol! Nagkamali ka ng agency na pinagkuhanan mo ng investigator at security dahil nabasa ko ang files na hawak niya kaya nalaman ko! Kaya inunahan na kita! Haha! Ang bobo mo rin pala, ano? Sam? Kilala ko ang may-ari ng agency na pinagkuhanan mo ng investigator at bodyguards mo! Pinsan ko may-ari noon kaya nalaman ko!” Ang sabi ni Joseph. Nagulat si Sam. Hindi niya alam ang sasabihin. Kaya napanganga na lamang siya. Hindi niya akalaing pinsan niya ang may-ari ng agency na iyon. Umalis ang lalaki sa pagkakaupo sa kanyang hita. Itinutok muli nito ang baril sa kanyang noo. Nanggigigil sa kanya ang lalaki.

“Tangina nanggigigil talaga ako! Gusto ko talagang pumatay ng tao ngayon!” Kasabay ng sinabi ni Joseph ay may tunog na nagmula sa pinto kaya napatingin sila sa direksyon nito. Bumukas ang pinto nito at nakita nilang may nakatutok na baril sa kinaroroonan ni Joseph.

==================================================================================

Pagkarating nila Bryan sa condominium kung nasaan si Sam ay agad nilang nilapitan ang mga guwardiyang naroroon upang humingi sila ng tulong. Kinumpirma nila kung may nakatira nga ba talaga sa unit na ibinigay ni Joseph at nalaman nga nilang nakapangalan ito kay Angel.

“Tara puntahan na natin sila, baka kung ano na ang nangyari!” Ang pag-aya ni Bryan sa dalawang guard at kay Ralph pagkatapos ay sumakay sila elevator.

Pagkaraan ng ilang saglit ay narating nila ang palapag kung nasaan ang unit na binigay ni Joseph.

==================================================================================

“Sige iputok ninyo kung ayaw niyong paputukin ko ang bungo nito!” Ang paghahamon ni Joseph sa dalawang guard.

“Hindi ba ang sabi ko Bryan, bawal magdala ng iba bukod kay Ralph? Hindi ka sumusunod sa kasunduan! Gusto mong tuluyan ko si Sam?” Ang sigaw ni Joseph habang hinahanap si Bryan.

“Huwag, Joseph! Pakiusap huwag mong ituloy ang binabalak mo!”

“Hindi eh! Parang gusto mo yatang ituloy ko eh! Babarilin ko na si Sam!” Ang nangingiting sabi ni Joseph na tila siya ang nanalo sa kanilang laro.

“Huwag, Joseph! Paikusap! Mga manong umalis na po kayo pakiusap!” Ang pakiusap ni Bryan na sa dalawa. Napaluhod na si Bryan sa pagmamakaawa kaya wala nang nagawa ang mga guwardiya kung hindi umalis.

“Ayan, Joseph wala na sila, baka naman puwedeng ilayo mo na ang baril kay Sam.” Ang sabi ni Bryan sa lalaking tila bangag hanggang ngayon.

“Sige, sige masusunod. Pero huwag kang lalapit hangga’t hindi mo binibigay sa akin ang pangtubos mo!” Ang sabi ni Joseph kasabay nito ang paglitaw ni Ralph at paglapit nito sa lalaki.

“Ako ang pakay mo, hindi ba? Ito na ako!” Ang sabi ni Ralph habang lumalapit kay Joseph. Itinutok naman ng lalaki sa kanya ang baril.

“Ooops! Huwag kang lalapit! Doon ka sa CR! Huwag kang lalabas doon sinasabi ko sayo! Pumasok ka doon! Dali! Ikaw, pare! Iyo na itong si Sam. Wala na akong pake sa walang kuwentang iyan! Naunahan ko na siya sa paghihiganti niya.” Ang sabi ni Joseph sa kanila. Ginawa naman ni Bryan ang iniutos ni Joseph sa kanya. Tinutukan siya nito ng baril habang kinakalagan si Sam. Pasimple siyang tumingin kay Ralph habang inaalis ang pagkakatali ni Sam sa kama. Idiniin naman ni Joseph ang pagtutok ng baril sa sentido ni Bryan.

“Ayoko iyang tinginan ninyo ah! May bomba akong nilagay diyan sa CR na pinagawa ko. Isang pindot ko lang sa cellphone na hawak ko, patay tayong lahat!” Ang sigaw ni Joseph.

“Ano? Baka sabihin ninyo tuso ako? Haha! Mamili kayo sa dalawa. Mamatay kami ni Ralph o Mamamatay tayong lahat?” Ang nakangising sabi ni Joseph sa lalaki. Sa wakas at natapos din ang pag-alis ni Ralph sa tali ni Sam. Pinatayo ni Bryan ang lalaki. Nangangalay ito.

“Kaya mo pa bang mag-lakad?” Ang tanong ni Bryan sa lalaki na pabulong lamang.

“Pipilitin ko bakit?” Ang pabulong din na sagot ni Sam sa lalaki.

“Tumakas ka na. Mauna ka na.” Ang bulong ni Bryan dito. Sinisimulan na nilang maglakad palabas.

“Paano kayo?” Ang tanong ni Sam sa lalaki.

“Basta. . .  Huwag mong kakalimutan na mahal na mahal kita.” Ang nakangiting sabi ni Bryan pagkatapos ay bigla itong tumakbo papunta kay Joseph na nabigla kaya napabitiw ito sa paghawak sa cellphone nito.

“Ngayon na!” Ang sabi ni Bryan habang hinawakan niya ang dalawang kamay ni Joseph pataas. Agad naman kumilos si Sam na iika-ika pa dahil nahihirapan pang maglakad.

“Putangina! Mga gago kayo! Bitiwan mo ko gago!” Ang sabi ni Joseph sabay untog sa ulo ni Bryan kaya nahilo ito’t napalayo. Agad nitong tinutok kay Bryan ang baril at saka kinalabit ang gatilyo nito. Mabuti na lamang at nahawakan ni Ralph ang mga kamay ni Joseph at itinutok ito pataas. Siniko nito si Joseph na tumama naman sa leeg ng huli. Napainda sa sakit ang lalaki at napahawak sa kanyang leeg.

“Umalis ka na, Bryan!” Ang sigaw ni Ralph at tumango naman si Bryan at agad tumakbo palabas ng kwarto. Agad namang hinawakan ni Ralph ang baril sa kamay ni Joseph at sinubukang agawin sa lalaki ang baril.

“Traydor ka talaga kahit kailan, gago!” Ang sigaw ni Joseph sa lalaking inaagaw sa kanya ang baril.

“Hindi ako traydor! Hindi naman tayo naging magkakampi kahit kailan!” Ang sabi naman sa kanya ni Ralph.

“Hindi naman talaga! Dahil alipin lang naman talaga tingin ko sa’yo! Masyado mong pinapalaki ang galit ko sa’yo simula noong inagaw mo si Paul sa ‘kin!”

“Wala akong inaagaw! Hindi mo lang talaga matanggap na mahal namin ni Paul ang isa’t isa!”

“Oo! Hindi ko matanggap! Kaya pinatay ko siya dahil hindi niya ko minahal!” Ang sabi ni Joseph ng nakangisi at nakakuha ng pagkakataon para maitulak si Ralph na bumagsak naman. Agad namang hinanap ni Joseph ang cellphone ngunit hindi niya ito makita.

“P-pinatay m-mo si P-paul?” Ang nauutal na tanong ni Ralph.

“Oo! Ako ang pumatay sa kanya! Ginamit ko ang sakit niya para mamatay siya!”

“Napakasama mo!”

“Alam ko! At ako rin mismo ang papatay sa’yo! Haha!” Ang natatawang sabi ni Joseph sabay tutok ng baril kay Ralph at agad niyang kinalabit ang gatilyong ito. Sunod-sunod niyang pinaputok ang baril at tinamaan si Ralph sa balikat.

“Sige! Tumakas ka Ralph! Mahahabol at mahahabol din kita!” Ang sabi ni Joseph. Agad siyang naglakad ng mabilis at tinunton ang lugar kung nasaan ang elevator. Nakita niya si Sam kasama sina Bryan at ang kararating lamang na si Ralph.

“Umalis na dapat kayo!” Ang sabi ni Ralph.

“Hindi ka namin pwedeng iwan Ralph.” Ang sabi ni Sam sa lalaki.

“Magpaalam ka na Sam!” Sa huling pagkakataon ay itinutok niya ito kay Sam. Agad namang humarang si Bryan. Niyakap niya si Sam at napapikit upang indahin ang sakit kapag tumama sa kanya ang bala. Nakarinig siya ng sunod-sunod na putok kaya napalingon siya sa kanyang likuran at nakita niya ang katawang humarang sa kanya. Nakita niya ang mga dugong tumatalsik mula sa katawan ni Joseph dahil sa sunod-sunod na pagputok ng baril ng mga guwardiya sa lalaki. Nabingi siya sa ingay ng baril. Nabingi rin siya sa nangyari sa lalaking nasa harapan niya. Naramdaman niya ang pag-alis ni Sam sa mga kamay niyang nakabalot sa balikat ng lalaki at agad lumapit kay Ralph.

“Ralph!” Ang sigaw ni Sam. Lumapit si Sam sa lalaki. Pagkalapit niya rito ay niyakap siya nito. Niyakap siya ng lalaki.

“Ralph! Bakit?” Ang sabi ni Sam kasabay ang dahan-dahang paglabas ng mga luha sa kanyang mga mata. Ngumiti si Ralph. Pagkatapos ay nagsalita.

“Naaalala mo ba ang kuwento ng ibon at ng puting rosas? Ganoon kita kamahal Sam!” Ang nakangiting sabi ni Ralph at lalo pang naramdaman ni Sam ang pagyakap ng lalaki sa kanya dahil hinigpitan ito ng lalaki.

==================================================================================

“May kuwento ako sa’yo Sam!” Ang sabi ni Ralph habang nasa bangka sila sa Burnham Park.

“Ano naman iyon?” Ang tanong ni Sam na halatang naiinis dahil sa panlolokong ginawa sa kanya ni Ralph. Ayaw na niya kasing marinig ang tono ng boses ng lalaki na parang bangag na nakakatakot. Kinikilabutan siya dahil anumang oras ay manganganib ang kanyang buhay kapag narinig niya iyon.

“May isang ibon at puting rosas.”

“O ano namang gagawin ko kung may ganoon?”

“Ano ba naman ‘yan nagkukuwento ako e. Bakit ba inis na inis ka?” Ang sabi ni Ralph sabay yakap kay Sam. Magkatabi silang dalawa at ang bangkang nasakyan nila ay may hugis sisne na hayop. Walang sagwan ang bangka. Gumalaw ito sa pamamagitan ng pagpadyak.

“Eh paano kasi ayokong naririnig yung nakakatakot mong boses eh. Kinikilabutan ako!” Ang nakayukong sabi ni Sam. Natawa naman ng payak si Ralph.

“Sorry na. Hindi ko na iparirinig sa iyo ang boses na iyon.” Ang nakangiting sabi Ralph. “O sige na, itutuloy ko na ang kuwento ko ah.” At nagpatuloy na si Ralph sa kanyang pagkukuwento.

“ Mahal na mahal ng ibon ang puting rosas. Tinanong niya ito.

“Kailan mo ba ako sasagutin, puting rosas?”

“Kapag naging pula ang mga petals ko.” Ang sagot naman ng puting rosas sa kanya.

Nag-isip ng matagal ang ibon kung paano magiging pula ang mga petals ng rosas hanggang sa nakaisip ito ng isang ideya. Bumalik siya sa puting rosas. Niyakap niya ito. Kasabay ng kanyang pagyakap dito ay natusok ang kanyang dibdib ng tinik na nakabalot dito. Naging pula ang mga petals ng rosas at ikinatuwa ito ng ibon. Tinanong niya ito: “Ngayong naging pula na ang iyong petals, maaari mo na ba akong sagutin?” “ Natapos ang pagkukuwento ni Ralph na nakatingin lamang siya kay Sam. Napirmi ang puwesto nila sa gitna ng lawa. Nakatingin lang din si Sam sa kanya.

“Ang lungkot naman. Tapos na ba ang kuwento?” Ang sabi ni Sam.

“Oo tapos na. Pero atleast diba nagawa niya ang hinihingi ng rosas? Ganoon din kita kamahal Sam.” Ang nakangiting sabi ni Ralph. Dahil sa narinig ni Sam ay natuwa siya. Kahit kailan ay hindi niya ito narinig kay Bryan kaya binigyan niya ito ng matamis na halik sa labi. Unti-unting bumabalik ang nararamdaman ni Sam para sa lalaki. Hangad niya na saluhin sana siya ng lalaking kanyang hinahalikan oras na mahulog siya rito.

==================================================================================

Magkatabi ngayon sila Sam at Bryan sa kama. Isang linggo matapos ang nangyari ay sariwa pa rin sa ala-ala ni Sam ang pangyayari. Hindi siya nakakakain ng maayos. Palagi siyang natutulala. Hindi niya akalaing may kailangang magbuwis ng buhay para lamang maligtas siya. Sa kakaisip ng mga bagay ay hindi niya namalayang nakayakap pala si Bryan sa kanyang likod. Ramdam niya ang hininga nito sa kanyang likod. Bigla niyang nilingon ang lalaking nasa kanyang likuran. Tinignan niya ang lalaki. Ang maamo nitong mukha, ang tangos ng ilong, ang mga mata niyang nangungusap. Ang mapanga nitong mukha at higit sa lahat ay ang mapula nitong labi. Habang minamasdan niya ang lalaki ay may biglang pumasok na isang bagay sa isipan niya na sa kanyang tingin ay makatutulong sa kanya at sa lalaking katabi niya sa mga oras na ito.

Binigyan niya ng isang ngiti ang lalaki. Napangiti naman niya ang lalaki dahil ngayon lang ulit nakita ni Bryan ang ngiti sa mga labi ni Sam. Nagulat siya ng bigla siya nitong halikan. Dahil sa gulat ay hindi siya nakasagot agad sa halik nito kaya ginantihan niya ito nang bumalik siya sa kanyang kundisyon. Napaibabaw naman si Sam sa ginawa nilang halikan. Nadadala silang pareho sa init na kanilang pinagsasaluhan.

“Hmmm.” Ang ungol na maririnig sa kanilang dalawa. Bumaba ang halik ni Sam sa leeg ni Bryan. Napaigtad si Bryan sa kiliting kanyang naramdaman. Ito na nga ba talaga ang tamang panahon upang mangyari ang matagal na nilang inaasam? Ang tanong na pumapasok sa isip ni Bryan. Marahil ito na nga ang simula para sa kanilang dalawa. Umakyat muli ang halik ni Sam papunta sa mga labi ni Bryan. Agad na inilabas ni Bryan ang kanyang dila at ipinasok ito sa bibig ni Sam na kanyang sinipsip. Palitan silang pareho ng mga ungol.

“Hmmm. . . . Ahhhh.” Ang ungol nilang pareho. Nilabas nilang pareho ang kanilang dila at ginawa nila itong espada na tila ba nag-aaway silang dalawa. Dila sa dila, laway sa laway, labi sa labi. Pareho silang nagugutom sa katawan ng isa’t-isa.

Lumipat na naman ang halik ni Sam papunta sa tainga ni Bryan at ipinasok ang dila sa butas nito. Hindi na napigilan pa ni Bryan na mapaungol.

“Shiiiiiiii. . . . Uggghh” Ang sabi ni Bryan na hindi na natuloy ang nais sabihin sa kiliti at sarap na nararamdaman. Narinig niya ang bulong ni Sam sa kanya na lalong nagpainit sa kanya dahil sa hininga nito.

“Okay lang ba sa iyo kung ituloy natin?” Ang tanong ni Sam sa kanya. Tumango si Bryan bilang pagsagot dito.

Bumaba ang halik ni Sam at napunta ito sa mga utong ni Bryan. Hinubad niya ang suot nitong damit at umupo sa mga hita ng lalaki. Ramdam niya ang katigasan nitong naglalabas na rin ng paunang katas. Kaya hinubad ni Sam ang kanyang pajama at t-shirt. Bigla naman siyang hinalikan ni Bryan ngunit agad din niya itong tinapos at itinulak ang lalaki upang mapahiga. Agad dinilaan ni Sam ang mga utong ni Bryan. Napakatigas ng dibdib nito na kay sarap lamutakin at himas-himasin. Sinimulan na niya ang pagdila rito.

“Hmmm. . . “ Ang ungol ni Bryan na kanyang narinig. Pinagbutihan niya ang pagdila rito at sinipsip na niya ito. Sarap na sarap siya sa pagsipsip na tila ba naglalabas ito ng gatas.

“Aaaaang saaraaaaap. . . Hmmm.” Ang ungol ni Bryan na paputol-putol dahil kinakapos ito ng hininga. Bumibilis ang tibok ng kanyang puso gayundin ang lalaking nakaupo sa kanya. Ramdam niya na hindi lang libog kung hindi may pagmamahal na kasama ang ginagawa nilang pagtatalik. Lumipat naman ang pagsipsip ni Sam sa kabilang utong ni Bryan.

“Ahhhh. . . Sige pa Sam . . .  Ang galing mo pooo. . .” Ang halinghingi ni Bryan.

Bumaba naman ang dila ni Sam hanggang sa marating niya ang abs nito na hindi rin nakaligtas sa kanya. Dinilaan niya rin ang buhok ng lalaki na nagkokonekta sa pusod hanggang sa kaselanan nito.

“Ahhhh. . .  Anong ginagawa mooooo ang saraaap.” Ang ungol ni Bryan. Hinubad na ni Sam ang natitirang saplot ng katalik. Nagulat siya sa angkin nitong may kahabaan at may kalapadan. Mukhang mapapalaban siya. Ngunit hindi niya muna ito isusubo sapagkat natatakot siyang baka mahawaan ang lalaki.

“Liking the view?” Ang tanong ni Bryan na nakangiti nang makitang tinitignan ni Sama ng kanyang kabuuan. Agad namang umirap si Sam at umiling. Nangiti rin ito at humarap muli sa kanya. Pansamantalang naudlot ang kanilang pagsasalo. Kumunot naman tuloy ang noo ni Bryan.

“Ano na?” Ang tanong ni Bryan na medyo nabibitin sa pangyayari sa kanilang dalawa.

“Ah kasi. . .  Natatakot pa akong kumain ng hotdog. . . Baka magkavirus.” Ang nakayuko nitong saad habang pinaglalaro nito ang dalawang daliri. Natawa naman si Bryan na tila may kausap siyang bata sa mga oras na ito.

“Iyon lang pala. . “ Ang sabi ni Bryan pagkatapos ay bigla niyang inihiga ang lalaki at siya naman ngayon ang nakapaimbabaw rito.

“Please let me claim what’s really mine. I want to make a mark on my own property.”  Ang bulong ni Bryan sa kanya sabay halik sa labi ni Sam.

“I am already yours since the day we met.” Ang sabi ni Sam na nakangiti. Napangiti rin si Bryan sa sinabi ni Sam. Nagsuot siya ng condom na lubricant at ikiniskis ito sa butas ni Sam. Napa-ungol naman si Sam sa dulas at lamig na naramdaman.

“Uhhm tama ba itong ginagawa natin?” Ang tanong ni Bryan na tila isang inosenteng bata. Bigla naman natawa si Sam at nawala ang init na sumasanib sa kanyang katawan. Tumango na lamang si Sam at nagbigay-paalala kay Bryan.

“Please be gentle.” Ang sabi ni Sam sa lalaki. Tumango naman ang lalaki at ngumiti.

==================================================================================

Natapos ang kanilang pagniniig na magkayakap. Nasa ibabaw si Bryan na nakayakap kay Sam at napahiga sa tabi ng lalaki.

“Aalis ako, Bryan.” Ang sabi ni Sam. Napatingin si Bryan sa kanya. Nagtataka.

“Aalis? Kailan? Saan ka pupunta?” Ang tanong ni Bryan. Nanlumo siya sa sinabi ni Sam. Pakiramdam niya ay ginamit lamang siya ng katabi upang malabasan ng init na nararamdaman.

“Pupunta ako kina kuya ko. Gusto kong maghilom ang lahat ng sugat sa puso ko. Kailangan mo rin siguro iyon Bryan. Kailangan nating maghiwalay upang buo na tayong dalawa sa muli nating pagkikita.” Ang sabi ni Sam na nakayakap kay Bryan. Nakahilig ang ulo nito ngayon sa balikat ni Bryan. Iniangat niya ang tingin upang makita ang reaksyon ni Rbayn. Gaya ng inaasahan ay malungkot ito.

“Huwag mong isipin na nagsex tayo dahil lang sa libog. Ginawa natin iyon upang markahan ang isa’t-isa na tayo lang dapat para sa isa’t-isa.” Ang nakangiting sabi ni Sam sabay haplos sa ilong ni Bryan gamit ang daliri nito. Npanatingin naman sa kanya si Bryan. Ngumiti at hinalikan siya nito sa noo.

“Wala naman akong magagawa sa desisyon mo eh. . .  Alam mo namang susuportahan ko kung anuman ang desisyon mo sa buhay. Pero siguro nga kailangan natin ng oras at panandaliang pagkakalayo upang buuin muli natin ang mga sarili natin. Basta hihintayin kita Sam. Sana hintayin mo rin ako.” Ang sabi ni Bryan sa kanya.

“Oo naman. Iyong-iyo lang ako at kung sakali mang marinig mo ang balitang nakabalik na ako rito. Huwag kang mag-alala dahil ako mismo ang lalapit para makita mo ako.” Ang sabi ni Sam saka hinigpitan ang pagyakap kay Bryan.

“I love you.” Ang sabi ni Bryan. Hinalikan siya ni Sam.

“I love you too.” Ang sabi naman ni Sam at muli silang naghalikang dalawa. Pagkatapos noon ay natawa silang dalawa.

“Nagsimula sa halikan, matatapos sa halikan.” Ang nakangiti nilang sabi sa isa’t-isa. Nagyakapan silang muli at nagsimula nang matulog.

WAKAS.