The Heiress (Transgender-Series)
Kabythedreamer · 44 chapters · 77,430 words
Prologue
Simula ng malaman ng mga magulang ko na iba ako sa mga batang lalaki ay buong puso nila akong sinuportahan mula damit hanggang mga gamit ko ay kanilang pinalitan. Sa murang edad pa lang alam ko ng iba ako sa lahat. I’m a woman that is trapped in a boy’s body. I’m thankful that my parents support me all the way.
Both my papa and mama accept me wholeheartedly. My mama wasn’t able to bear a girl in her womb, that’s why. My older brother also supports me as I came out to our parents. And because of it, I live as the girl in the family as I grew older.
Every family portraits that we have each, lahat yun ay nakasuot ako ng mga pambabaeng kasuotan. My kuya looks a lot like my papa. Habang ako naman ay kamukhang kamukha si Mama. With my physique, from my morena skin, with my round face and with my wavy hair, as in everything. We’re like twins when my mama is younger kaya tuwang-tuwa siya ng malaman niya na gusto kong maging babae, she buys me a lot of branded bags, Jewelries and clothes but I’m not fond with those.
As I grow older hindi ako naging interesado sa mga garbong mga bagay. My mama forces me to wear glamorous bags, shoes, dresses and etc. that are so much elegant. But I know I hate it. I just wanted to be a simple girl in a boy’s body.
All my life I’m living in the spotlight. Lahat ng kilos at galaw ko ay dapat sigurado at maayos. Lahat ay dapat glamorosa at maganda. Pero I just wanted a simple life, ironic isn’t? I’m a heiress of a Jewelry Empire pero I hate jewelries. I hate it. Para sa’kin pampabigat lang ’yun sa katawan.
Sa bawat paglipas ng oras, alam ko ding mas dumadami ang responsibilidad na kailangan kong panghawakan. Dahil ang pamilya namin ang nag mamayari ng Jewelry Empire na nangunguna sa loob at labas ng bansa halos lahat ng mata ng mga tao ay sinusubaybayan ang pamilya namin.
And I hate it!
I’m not fond of so much attention, pero wala akong magagawa. Bawat kilos ko ay naging diktado ng mga tao, nakakasal! Kailangan lagi akong perpekto sa mga mata nila dahil isa akong Jewelry Empire Heiress. Minsan iniisip ko na sana ay bigyan man lang nila kami ng privacy.
Because we are human too.
Lahat ng tama at mali ay nalalaman ng ibang tao. Kaya dapat ay maging perpekto ka sa paningin nila.
Sa loob ng dalawangpung taon ay nabuhay ako sa kung ano ang gusto ng mga tao, ang perpektong babae ng pamilya Gomez.
Ngunit nakakasawa din pala. Nakakasawang mabuhay sa kung ano ang gusto ng iba.
I wanted a simple one! Just a simple one!
Walang mga matang nakatingin palagi sa’kin. Walang magdidikta sa kung anong dapat kong suotin!
My body, my dress, my hair, my say! But in my life, it’s the otherwise.
That’s why I made the decision that changed my life. I wanted to feel free for some time. Kahit konting oras lang.
Sa ika dalawampung taon na kaarawan ko ay iniwan ko ang buhay na kinagisnan ko.
Umalis ako sa lugar na kinalakihan ko. Walang nakakaalam kung saan ako nagpunta.
My mom, my dad, and my kuya didn’t know a thing.
Nagtungo ako sa Bacolod, the City of Smile. I just wanted to live my life!
kahit na nakapagtapos ako bilang isang Jewelry Designer ay ginawa ko lamang ’yon para sa pamilya ko. Gusto kong maging isang painter but because of our family business ay kinailangan kong tapusin ’yon.
I know it will hurt my family, pero konting oras lang. Mabuhay lamang ako sa buhay na gusto kong maranasan.
I wanted to be happy, I wanted to find my happiness…
Ako si Nash Ariel Gomez, the Heiress Transgender…
Simon Blaźević as
Arthur Suarez
Note: Photos are not mine
Chapter 1
Isang taon na simula ng nagtungo ako sa Bacolod sa Negros Occidental.
Ibang-iba ang naging buhay ko sa bayan na ’to sa loob ng mga taon na pananatili ko dito. Noong una ay nanibago ako ngunit unti-unti ay nasanay ako sa buhay dito sa Bacolod.
Ibang-iba ang Bacolod sa Maynila. Mas gusto ko ang Bacolod, walang mga mata ang nakabantay sa’kin saan man ako magpunta. Walang nagdidikta ng buhay ko. Walang nagsasabi na laging mali ang mga ginagawa ko. Nabubuhay ako bilang isang simpleng transgender na kumakayod para mabuhay.
Nawala man ang komunikasyon ko sa pamilya ko ngunit alam kong nasa maayos silang kalagayan. Halos araw-araw pa ding nasa Diyaryo ang pamilya ko, mula sa mga magulang at kapatid ko.
Isang sikat na aktor ang panganay na kapatid ko at sa paglipas ng taon ay madami ng mga sikat na pelikula at palabas ang kaniyang pinagbidahan. Bata pa lang kami ay hindi na niya hilig ang negosyo ng pamilya at mas gusto niyang maging isang aktor at modelo.
Alam kong miss na din nila ako pero mas gusto ko pa ang buhay na mero’n ako ngayon. Ngunit alam ko na kailangan kong bumalik. Sa loob ng isang taon ay naging bali-balita ang pagkawala ko ngunit gaya ng inaasahan ay nawala din ang usap-usapan.
Nag-iwan ako ng sulat para sa pamilya ko na kailangan ko munang umalis ngunit alam ko na sinubukan pa din nilang alamin kung nasaan ako.
Sa loob ng isang taon ay nanirahan ako sa isang maliit na bahay na pagmamayari ni Nanay Beng, naging lola ko na din siya dahil sa loob ng isang taon ay tinuring na niya akong pamilya.
Noong una ay naghahanap ako ng mauupahan hanggang sa mahanap ko ang tirahan ni Nanay Beng.
Mag isa lang siya dahil namatay na ang kaniyang asawa limang taon na ang nakakaraan sa edad na animnapu ay hindi mababakas sa kaniya ang katandaan dahil sa sigla at liksi ng pangagatawan ni Nanay Beng.
Alam ni Nanay Beng na umalis lamang ako sa Maynila para magtago sa pamilya ko.
Inalagaan at trinato na pamilya niya naman ako sa loob ng isang taon.
Nagtatrabaho ako sa isa sa sikat na kainan sa Bacolod bilang isang waitress.
Nagagawa ko din ang pagpipinta na gusto kong gawin noon pa man.
Hindi lingid sa kaalaman ng mga taga-Barangay namin ang pagiging mayaman ko, ang alam nila ay apo ako ni Nanay Beng na nagmula sa Maynila.
Masaya naman ang pakikitungo at pakikisalamuha sa akin ng mga tao kahit na isa akong transgender.
Naranasan ko ang buhay na hindi ko pa naranasan noon.
Exciting ang araw araw na buhay ko. Ang kumayod para may makain ay naging sanhi ng mga ngiti sa labi ko.
Funny isn’t? But that’s how I really wanted to live my life now.
Walang nakakakilala sa’kin na isa akong Heiress ng Jewelry Empire. Ang tingin ng lahat sa’kin dito ay isang transgender na naninirahan kasama ng kaniyang lola.
Iniwan ko ang lahat ng bank accounts ko para hindi nila ako matungo.
I only have cash. Pero dahil sa pagbili ko ng mga gamit sa pagpinta at pangastos na din sa araw-araw ay naubos ’to.
Kaya kinailangan kong mag trabaho.
“Ariel, thank you talaga ah. Kailangan ko kasing umuwi ng bahay ngayon lalo na’t may sakit si mamang. Ikaw na talaga Beks! Wag ka mag kakamali ahh nandiyan si Baklitang B.” saad ni Alice, isang babaeng tunay.
Sabay turo kay sir Ben na nakamasid sa buong restaurant na pagmamay-ari ng pamilya nila.
Mainit talaga ang dugo sa’min ni Ben ng dahil sa hindi ko maipaliwanag na dahilan ngunit sa mga lalaking tauhan dito sa restaurant ay maayos naman ’to.
Mabuti na lang ay kahit kailan ay hindi pa naman niya ako tinanggalan ng trabaho.
“Alice! Wag ka nga maingay diyan! Baka mamaya mainis na naman iyan dahil sa ingay mo. Sige na, ako ng bahala dito. Basta sa sabado ah, ikaw naman sa shift ko.” Saad ko ng nakangiti habang tinataboy na siya.
Umalis na siya matapos nag paalam sa akin.
Sinuot ko na ang apron ko at nag simula ng mag trabaho.
Habang kumukuha ng order sa isang table ay bumukas ang pintuan.
Isang matangkad na lalaki ang pumasok na halos hindi na maipinta ang mukha dahil sa irita sa babaeng ani mo ay tuod na nakasukbit ang mga kamay sa siko niya.
Kadalasan ng mga customer namin ay ang mga mayayaman na pamilya dito sa Bacolod.
But what made me curious about the both of them is how she treat the girl. Halata ang irita sa mukha niya.
“Ano pang tinatayo-tayo mo diyan? Lapitan mo na yung bagong dating na costumers.” saway ni sir Ben sa’kin. Putok na putok ang make up ni sir Ben o Benita at hindi nawawala ang scarf niya sa batok niya.
May katandaan na din siya kaya grabe kung makapagtaray. Keber.
Dali-dali ko ng nilapitan ang bagong dating na mga customer.
“What’s your order ma’am, sir?” I said with a smile. But I was shock when the guy suddenly stood up.
“Babe… Nandito ka lang pala? At bakit nagtatrabaho ka bilang waitress? Nagpapanggap ka ba bilang Waitress para lang iwasan ako? How naive.” seryosong saad niya habang nakatitig sa’kin.
Hindi naman ako makaiwas dahil parang may humihigop sa akin sa mga mata niyang kulay itim.
“Ano?” Nagtatakang tanong ko.
Ngunit bago siya sumagot ay hinalikan niya ako.
Not just a kiss, a passionate kiss! Hinawakan niya ang bewang ko at ang buhok ko para diinan pa ang paghalik niya sa’kin. Isang malakas na tili ang narinig ko na nagpabalik sa akin sa tamang katinuan.
Ngunit hindi kumilos ang katawan ko. Natuod lamang ako sa kinatatayuan habang magkalapat pa din ang mga labi namin.
“I hate you! I hate you so much! I will never ever see you again!” she said at halos dumagundong ang buong restaurant ng dahil sa pagalis niya.
Napatingin naman ako sa buong restaurant at halos lahat ng tao ay nakatingin sa’min.
Hiya at inis ang bumalot sa’kin ng dahil sa kahihiyan na naranasan ko ngayon. Arg! Bwiset tong lalaking to ah!
“B-ba’t mo ginawa ’yon? Gago ka ba? Hindi nga kita kilala eh.” Nanggagaliiti na saad ko.
I know my face is red because of the fuming anger I’m feeling right now towards this Idiot and bastard man.
“Puta! Manyak ka!” sasampalin ko sana siya pero narinig ko na ang boses ng boss ko.
“Ariel!” sigaw niya sa likuran ko. Alam kong pumuputok na naman ang ugat niya sa noo. Patay!
May rason na siya para tanggalin ako. How nice!
“I won’t say sorry to you, to be honest I like the kiss.” He said. Aba’y gago nga.
“If you wanna date me, just call me. You’re a pretty trans. Mas maganda ka pa sa ibang babae na dinate ko.” He said at tila ba sinusuri ang buong pagkatao ko…
Natigagal na lang ako sa kinatatayuan ’ko parang gusto ko na lang kainin ng lupa.
“Manyak ka!” madiin na saad ko ngunit isang ngiti lang ang sinagot niya sa’kin.
“Oh! I like you, palaban ka, little angel.” He said teasingly but before I could even react ay inilusot niya sa aking bulsa ang calling card na galing sa wallet niya.
Bago pa ako makasagot ay umalis na siya leaving me alone with the deadly stares of Ben.
I’m dead! Im sure this Gay Man would fire me! He hated me mula balat hanggang buto ko!
Kung inaakala niyong makakatakas na ako kay Ben… You are all wrong! Very wrong!
“You’re fired!” sigaw niya sa’kin pagkapasok ko ng office niya. Ewan ko ba kung namumula siya dahil sa galit o dahil sa putok na putok na make up niya….
“You’re a disgrace from our Business… What would you think they will tell me about that? Na kinukunsente namin kayo na lumandi sa mga customer ng restaurant… No! You’re fired…” He said…
Hindi na ako nagpumilit pa… Arg! Kaasar ubos na pa naman ang ipon ako…. Wala na ding natira mula sa cash na dala ko dito sa Bacolod… Iniwan ko kasi lahat ng cards at alahas sa Mansion… Kaasar.
Matapos no’n ay malungkot na umuwi ako sa bahay… But consecutive worst things happen on a time…
“Na’ko bata ka! Mabuti naman at nakauwi ka na… Dalhin mo ’to s lola mo… Nasa Hospital inatake na naman kanina… Ayaw ngang ipasabi sayo eh… Makulit talaga ’yong matanda eh…” saad ng kapitbahay namin na si ate Melba, ang kapitbahay namin.
Salubong niya sa’kin pag ka pasok ko ng bahay. Para naman akong maiiyak. Ang kawawa kong lola.
I told her to stop her job pero ayaw niya, mas magkakasakit daw siya pag huminto siya sa pagtatarabaho.
Shortyly after, I hurriedly went to the Hospital kung saan dinala si Lola… It only took me 20 minutes to get where my Lola is…
She’s laying on the bed with a cast on her head… Oh God! This is insane!
“Na’ko apo… Dapat ay nagpahinga ka na lang pauwi na din ako… Wala naman tayong perang pambayad dito eh… “ Saad niya… At napasimangot naman ako…
“lola naman… Magpahinga ka pa po… Wag mong intindihin ang bayarin dito ’La… Makakagawa po ako ng paraan…” saad ko at inayos ang kumot niya…
“Matulog na po kayo… At babantayan ko kayo…” Saad ko… Makalipas ang ilang oras matapos makatulog ni lola ay pumunta na ako sa opisina ng doctor na nag check sa lola ko…
“We already gave her medicines but that won’t suffice… Kailangan niyo ng malaking halaga dahil may namuong dugo sa ulo niya noong natumba siya kanina…” Saad ng Doctor… My body stiffened…. Bakit ngayon pa? Bakit ang lola pa…
“M-magkano po ba ang kailangan naming bayaran?” Tanong ko mula sa Doctor…
“It would cost half a million Iha… Kasama na ang mga gamot niya… But we’re assuring you na once the operation is done… Babalik agad ang lakas niya…” Saad ng Doctor…
Arg! Where will I get that money? Should I came back to where I came from? If that’s the only reason.
I will do it para kay Lola…
Nahulog naman sa bulsa ko ang calling card ng lalaking humalik sa akin….
I guess I must try my best to get a job from him… Mukha naman siyang mayaman eh…. Ayoko pa munang bumalik sa mga magulang ko…
For sure ipagpilititan lang nila ang pagpapakasal ko sa taong hindi ko naman mahal…
Yes, they want me to marry the child of their business partner.
I think there’s still a way…
I should really try my luck on that guy… Mukha naman siyang mayaman eh..
What’s important is my Lola’s sake…
Chapter 2
Nash Ariel Gomez
I took a glance on the building na nasa harapan ko. Isa ito sa malalaking building dito sa Bacolod…
“Suarez Corporation.” basa ko sa pangalan ng gusali.
Kung ikukumpara ’to sa gusali namin sa Maynila ay halos magkasing laki ’to.
Pagkapasok ko ng gusali ay napatingin ang ibang mga tao sa’kin. Marahil ay nagtataka sila kung bakit ako nandito at ganito pa ang kasuotan ko.
Hindi na kasi ako nag-abalang magpalit pa ng pormal na damit. I’m only wearing a blue faded jean, my sneakers, and a white shirt.
“Saan po kayo, ma’am?” tanong sa’kin ng guard.
Inilabas ko ang calling card sa bulsa ko at ipinakita sa Guard. Noong una ay nagtataka pa siya pero kalaunan ay pinapasok na din niya ako.
I went to the reception hall of the building, sandali kong kinausap ang babae sa front desk at may tinawagan lang siya sandali at hinatid niya na ako sa elevator.
“Just click the twenty fifth floor, miss.” she said.
Matapos sumara ng elevator ay umandar na ’to. It only took me minutes to get on the floor.
Once the door opened ay malaking bulwagan kaagad ang sumalubong sa’kin. It was oozing with elegance and class. No one could say na wala ka sa Manila once you enter this place.
“This way, miss.” saad ng lalaking nasa labas ng isang malaking opisina. The secretary.
Kumatok muna siya at binuksan na ang pinto.
Pagkapasok ko ay sumalubong sa’kin ang nakatalikod na lalaki na naka-upo sa kaniyang swivel chair.
“What made you come here, lady?” tanong niya sa malalim na boses.
Ano nga bang ginagawa ko dito? Arg! Pwede naman akong maghanap ng ibang trabaho.
But I need the money now! Easy money to be exact.
“I need a job.” walang pasintabing saad ko.
“Natanggal ako sa trabaho dahil sayo!” medyo napataas ang boses ko.
Dahan-dahan siyang humarap sa akin.
Para bang nanonood ako ng commercial ng kung ano mang produkto sa pag-ikot niya ng inuupuan niya.
His eyes met mine. It’s dark and yet beautiful. Para bang may humihigop sa akin para mahulog lang sa mga mata niya.
His strong jaw line, his pointed nose at maiitim at makakapal niyang kilay ay lalaking-lalaki. He is an epitome of an Adonis.
But, remember he’s a jerk. Or I just thought?
Bumalik lamang ako sa katinuan ng bigla siyang tumawa.
“Parang ngayon mo lang ako nakita ah. Nahalikan na nga kita eh…” saad niya na nag-pamula sa akin. A certified jerk.
Kaagad naman akong nag-iwas ng tingin sa kaniya.
How I wish na hindi na lang ako pumunta dito. Kaasar!
“Aalis na lang ako…” saad ko…
But he seems unbothered when I say those words. Tatalikod na sana ako when his words struck me.
“I know you need my help… Your lola needs a medical treatment… Am I right?”
“How did you know? Are you stalking me?” The first thing that came to my mouth when I confront him. He’s just chilling on his chair.
“Answer me! Are you stalking me? Are you a stalker?” Makapal na sa makapal ang mukha. But what would I think about it? I didn’t even know him and yet alam niyang kailangan ko ng pera.
“You can say that… Lady.”
He stays cool despite of my annoyance. Should I really push through with it? As if I have a choice.
I can’t go back yet…
I just can’t…
I tried to maintain myself. It seems like I have to do it.
“I’ll give you a million in advance if you will be working as my secretary… Take it or leave it? “ He asked teasingly.
One million? It’s not a joke, right? Hindi birong halaga ’yon…
“Is that true? Gaano katagal?” I asked. Baka mamaya umabot ako ng sampung taon mabarayan lang siya.
“Just a year…” saad niya.
My jaw fell. Hindi na din biro ’yun. It will help me and Nanay Beng a lot.
“Deal… I’ll take it… Just one year, right?” Paninigurado ko.
“Yup… I’ll prepare the contract… I have rules that must be followed… Did you understand?”
“Okay, sir.” I said sarcastically.
Okay, I know I’m mean, I don’t know every time I’m seeing his face, I’m torn between being amazed and annoyed. He kissed me, for God’s goodness sake!
“When will I start?” I asked.
“Whenever you want…”
“It’s settled then…”
Kakausapin niya pa sana ako but his secretary came in to the picture to remind him to remind him of a meeting.
Wait?
What will happen to his secretary? If I’ll be his secretary?
Maybe he needs two secretaries.
“Wait for the contact, Ms?”
“Ariel…” I continued…
“Okay, I’ll prepare the contract right away…” He said at iniwan niya ako sa loob ng opisina. Mr. Suarez already leave the room for a meeting.
I guess it’s an important meeting.
I sat on the big black sofa in his office. I roam around my eyes inside of it, I remember mt Family. I missed them too. I really do. But I want to do the things that would make me happy, first. Selfish might it seems but they give me no choice to be one.
Mr. Ben hand me the paper. He is middle aged but he seems so confident. He has this aura that seems so serious na para bang hindi mo siya pwede biruin.
Yeah, his name is Ben yun yung nakalagay sa ID niya eh.
After signing the paper ay ibinigay niya sa akin ang cheque na may pirma na ng boss niya. Hindi nga talaga siya nagbibiro, he gave me a million peso. Is it really not a joke?
Hindi ko na masiyadong binasa pa ang contract, pare-parehas lang naman iyan eh. I just made sure na one-year lang talaga ang itatagal ko sa kompanya na ’to.
After that, wala na, tapos na.
Mr. Ben assist me hanggang sa makalabas ako ng gusali, hindi ko man lang siya nakitang ngumiti simula ng magkita kami. But I still choose to smile dahil maayos naman ang pakikitungo niya sa akin. Matapos ay kaagad akong nagtungo sa pinaka malapit na bangko.
This is the day! He told me na I can start whenever I want pero hindi ako kaagad nakapagsimula dahil hinintay ko muna umayos ang lagay ni Nanay Beng.
Napaoperahan ko na ang Nanay at medyo umayos na ang lagay niya kaya napagdesisyonan ko ng pumasok sa kompanya niya.
I took a last glance of my reflection on the mirror. I wore a skirt and a simple white blouse. I continuously take my hormone replacement therapy… of course, it is needed. Time will come, the surgery that I am preparing myself will come.
Gusto ko sa oras at araw na ’yon ay handa na ako sa lahat ng aspeto ng buhay ko.
Before going here in Davao, I have my own gynecologist that checks my progress. I just did everything she said while staying here and everything seems to be fine naman eh.
Kahit na may kaliitan pa din ang hinaharap ko, I’m still proud of them. Hehe
I’m not keeping the fact to the people that I am a transgender. I have nothing to be afraid of din naman. Kung magtatanong sila If I am trans, I answer them honestly.
After scanning myself, I made my way to the sala where my Nanay Beng is. Nandito ang kapitbahay naming bespren niya to look for her habang nasa trabaho ako.
“Kumain ka ’nay ah, mag-trabaho lang ako… Thank ’te, ikaw muna ang bahala sa nanay habang wala ako…” tagubilin ko dito. Matapos no’n ay humalik ako sa noo ng Nanay at tuluyan ng nilisan ang aming tirahan.
Araw ng lunes, pasado alas-otso na ng umaga ng makarating ako sa lokasyon ng gusali… Suarez Corp.
Tumuloy na ako kaagad sa loob, ayos na lahat ng mga kagamitan na galling mismo sa kompanya. Company ID at iba pang mga dokumento na galling sa kompanya mismo.
Did I tell you one of my secret already? I guess no…
I’m not using my real papers. I planned it all. The only real part of my name is Ariel. I’m using different surname.
Yeah, that was the real deal.
I entered the building with a smile on my face.
I greet each employee na makakasalubong ko and what made me happy is how they welcome me. They are all welcoming….
I continued my way until I able to enter the elevator through my Boss office…
Pero bago pa man ito magsara ay mabilis na humarang ang isang kamay dito. Kaagad ko naman pinindot ang button para bumukas ito.
I was stunned when I saw a man. He’s tall as Mr. Suarez. He’s smiling from ear to ear that made him shine more.
I was like looking at an angel. He is indeed handsome and gorgeous.
“Thanks, beauty…” He said at tuluyan ng pumasok sa loob.
What? I am human too.
Para akong natuod sa kinatatayuan ko, kahit na Malaki ang espasyo ng elevator ay para bang napakasikip nito para sa aming dalawa.
“Oh! We’re going on the same floor…” biglaang saad niya… Napatingin naman ako sa kaniya. Para bang sinusuri ako ng mga mapupungay at kulay asul niyang mata.
Tumango na lang ako. I do not know how to answer him. Para ba naman akong may kasamang artista sa loob nito eh. And his smell, the fragrance he has is so manly. Nakakaadik!
“My name is Aidan, are you new here?” He asked.
“Yes, I’m the new secretary of Mr. Suarez…” I answered.
“Really? That was nice! I’ll be able to see pretty lady on that floor… Ben and Arthur are always serious…” He said at sinabayan pa ng tawa niya. Napangiti naman ako ng hindi ko na mamalayan.
“Don’t be too serious also, just smile pretty… What’s your name?”
“Ariel..” Nakangiting tugon ko at kinuha niya ang kamay ko…
Akala ko kung ano na ang gagawin niya, but he just shook both of our hands… Binitawan niya lang ang kamay ko ng bumukas na ang pinto ng elevator.
“Good luck on your first day, hope to see you often….” He said matapos niyang makalabas. He entered one of the office in this floor, hinatid siya ng mga mata ko hanggang sa hindi ko na siya matanaw pa.
He actually looks nice and handsome…
“I look at my clock at agad na dumiretso sa labas ng opisina niya. Yes, I’ll be his secretary at Mr. Ben ay magiging secretary niya pa din… Err. Ewan ko ba ’dun dalawa-dalawa yung sekretarya.
Habang inaayos ko ang mga gamit ko ay biglang dumating si Mr. Ben…
“Go to his office…” Saad nito sa akin. Inayos ko muna ang nagusot kong palda bago kumatok sa pintuan…
Pagkabukas ko ng pinto ay ang nakatalikod na boss ko ang naabutan ko. He’s tall as Aidan, pero mapapansin mo na mas Malaki ang katawan niya.
“Really? Do I really need to bring a date?” Saad niya pero ng mapansin niya na ako ay kaagad siyang nag paalam sa kausap niya sa telepono.
“Why did you call me, sir?” I asked. I wanted to remain professional at least. Forget behind what he had done on the resto last time.
Let say hindi nangyari ’yun. That’s it!
“Fix my schedule for next week… And the papers I needed to sign? Undrestand?” He asked.
“Yes, sir… Is that all?”
But what made me shock is the next question he thrown on me?
“Have you eaten breakfast?” He asked but he remains serious while looking on my eyes intently.
Naiilang naman na tumango ako. I was dumbfounded by it!
“Good, you have a long day ahead. You must start now para matapos mo sa oras.”
Pfttt! I thought he’s really concern! But whatever!
I made my way out on his office matapos kong mag paalam at pumunta na sa mesa ko… Me eyes widen when I saw mountain of papers on my table… Hindi nga siya nag-bibiro.
But I can do it!
Let’s go, Ariel!
Fighting!
Chapter 3
CHAPTER 3 THE HEIRESS
It has been a wholesome day!
I actually enjoyed being a secretary. Though some of the things were not new to me already, I like it! Despite the tiring works, I really enjoyed it.
I stretched my arms and let out a yawn. It’s past five in the afternoon.
I haven’t seen Aidan since the last time we met, wala man lang akong makausap sa palapag na ’to dahil tama ang sinabi niya boring ang dalawa, Si Mr. Ben at si Sir Arthur.
Dahil tapos na ang oras ng trabaho ay napag pasiyahan kong ayusin na ang mga gamit ko para makauwi na ng bahay. Nanay Beng is waiting for me…
‘Should I tell my boss na uuwi na ako?’
“Maybe..” saad ko sa hangin…
I knock on the door but no one is responding.
But unexpectedly ay biglang nabuksan ko ’to, sumiwang ang pintuan at ang imaheng mahibing na nagtutulog kong boss ang sumalubong sa akin.
I was in awe for a minute na hindi ko na Malayan na nakalapit na pala ako sa kaniya…
His sleeping peacefully… Para bang pagod na pagod siya sa buong araw. But I know how hard working he is dahil sa dami ng ginagawa niya kanina…
Pati ang pagkain ay hindi niya na magawa kung hindi lang magdadala ng pagkain si Mr. Ben sa loob ng opisina niya…
“Enjoying the view?” He asked seriously. His baritone voice echoed on my ears. Pinamulahan naman kaagad ako….
“Ahmm… Its already six in the afternoon and I just came here sir to let you know na uuwi na ako…”
“Okay, Ihahatid na kita…” I was schock ng biglang sabihin niya ’yon… Like what? Mas mukha pa nga siyang pagod sa akin eh…. And his my boss!
Pero hindi pa man ako nakakasagot ay inayos niya na ang sarili niya na himasmasan lamang ako ng palabas na siya ng pintuan….
“No need, sir…” I disagreed….
“I insist… It’s already six in the evening…”
“Hindi na talaga. Sir…” saad ko at akmang lalampasan na siya ng pigilan niya ang kamay ko. Parang libo-lbong boltahe ng kuryente ang dumaloy sa akin mula sa kaniya but I tried to shoo it away….
“Utos ko ’yon sayo bilang boss mo… Don’t think anything about it…” Seryosong saad niya at binitwan na ang kamay ko…
Wala na akong nagawa kundi ang sumunod sa kaniya… Baka nga… Baka ako lang talaga ang nagbibigay ng malisya sa bagay na ’yon…
He’s my boss afterall…
Sino ba naman ako? I’m just his secretary to assume things. Err. Illusyunada…
Nang nasa mamahaling sasakyan niya na kami ay hindi ko mabuksan ang likod na pwesto ng sasakyan…
“I’m not your driver, come in here…” saad niya at tinuro ang upuan sa tabi niya.
’Really? Bakit doon pa? Arg!
Hindi na ako umangal pa at pumwesto na sa upuan sa tabi niya….
“Don’t be nervous, I won’t do anything…” Seryosong saad niya at ng makasakay na ako ay sinumulan niya ng paandarin ang makina…
“Lead me the way…” saad niya at sinimulan na ang pagmamaneho… Really? Gawain ba ’to ng boss? If I’m not mistaken hindi!
Akala ko ay kakausapin niya ako but I was wrong nagging tahimik ang aming biyahe…
Ngayong napagmasdan ko siya sa malapitan ay talaga nga na mang may maipagmamalaki siya. Sa tingin ko ay mag kaedad lamang sila ni Kuya….
“Don’t look at me that way, you’re disturbing me…” seryosong saad niya pero Nakita ko ang pag-angat ng sulok ng labi niya… Is he smirking?
Umiwas naman ako ng tingin at itinuon ang atensiyon ko sa bintana….
Bigla ko tuloy naalala ang kuya, si Mom at Dad… I missed them all… Hope things are going well on them… But I know them they are strong and bold…
“The kiss…” akala ko ay hindi na niya ako sasabihin…
“I’m sorry about it.. I just can’t date someone whom I don’t like… My parents push me to that girl on the resto… But I really don’t like her….” Seryosong saad niya napatingin naman ako sa mga mata niya and I can see sincerity from it… Parang Nakita ko ang sarili ko sa kaniya…
One of the reasons that I wanted to get out of the life I’m in is to escape an arranged marriage…
“Let’s just leave it all behind… I understand you…” Hindi ko alam kung bakit lumabas ang mga salitang ’yon sa akin…
“But the kiss, I’m not sorry for it…” bulong niya pero umabot pa din sa pandinig ko… But I just chose to ignore it… Baka hindi niya naman mini-mean yun.
After all, sa katayuan ko ngayon sa buhay, malayong magustuhan niya ang Ariel na mahirap at Transgender pa…
One of the things na pinapaalala sakin ng parents ko, to have a better life I must marry someone who’s rich as me… And I hate it!
It’s not fair! And will never be!
Hindi ko namalayan ang oras at nakarating na pala kami sa tapat ng bakuran namin…
Bubuksan ko na sana ang pintuan but he immediately get out of the car at pinagbuksan ako ng pinto…
“Ahm.. Thank you, sir… Gusto mo bang pumasok?” I asked. Nakakahiya naman kung hindi ko siya iimbitahan sa loob…
“Some other time, may be… I have to go home now…. Bye…” diretsong saad niya at bumalik na sa loob ng sasakyan… If other girls would see me, for sure maiinggit sila…
Hinatid siya ng mga mata ko hanggang sa tuluyan ko na siyang hindi matanaw pa… He’s actually nice… He really is… Siguro nga kinailangan niya lang gawin ang bagay na ginawa niya sakin sa resto dahil sa sitwasyon na kinasasadlakan niya….
I think things will went well through out this year… I hope so…
It has been a week since I started working here… Things are going well… Not until…
“Nabalitaan niyo na ba? Yung boss at secretary natin ay may relasyon daw!” saad ng isang empleyado ng kompanya…
Nakaharap ako sa salamin habang inaayos ko ang aking sarili…
“Really? Sino? Yung transgender?” tanong naman ng isa…
“Aba’y gaga ka! Alangan naman si Mr. Ben…”
When I heard those words ay para naman akong binuhusan ng malamig na tubig… Wala naman ibang transgender na secretary ang boss ng kompanyang ’to…
Pinilit kong itago ang mukha ko sa kanila…
“Grabe! Ang swerte naman niya! Ang yummy pa naman ni Sir at may walong pandesal pa!”
“Shhh. Baka may makarinig sa atin….” Saad ng isa!
‘Ayy, Oo! Rinig na rinig ko kayo!’ Sigaw ko sa isip ko…
“Ang bali-balita ay hatid sundo daw ng boss natin si Trans…” hindi ko na tinapos pa ang sasabihin ng isa sa kanila at kaagad ng lumabas ng comfort room…
Arg!
Yeah! Hinahatid niya ako.. Pero walang malisya ’yon! Ito na nga ba ang kinatatakutan ko eh..
Ang ma-issue sa boss ng kompanya…
Pero kahit anong tanggi ko sa kaniya, ayaw niya naman…
Siguro ako na lang talaga ang iiwas… Hays… For the past few days ay totoong siya ang naghahatid sa akin sa bahay… But we’re not even talking… He’s not even talking to me…
“Hey! Long time no see, pretty…” Habol sa akin ng isang lalaki at sinabayan ako sa paglalakad, Its Aidan…
I hope wala siyang issue na naririnig mula sa mga empleyado… Nakakahiya ang bago-bago ko pa lang sa kompanya eh…
“Hello…” bati ko dito…
“What’s bothering you? It seems may pinoproblema ka ahh…” Should I tell him? NO!
“Ahh, wala naman… Medyo naparami lang ang nakain ko…” saad ko at bigla na lang siyang tumawa…
“Oh! Come on… You are still sexy, anyways….” Saad niya at nginitian ko na lang siya… Bago siya humiwalay sa akin ay biglang bumukas ang pintuan ni Sir Arthur…
Naabutan niya ang pag-tawa ni Aidan… Parang may nahagip akong kakaiba sa mga mata niya pero kaagad din naman niyang winaksi ’yon…
“Hey, couz!” Bati ni Aidan sa kaniya pero parang wala siyang narinig at sa akin lang nakatuon ang mga mata niya…
“What took you so long?” seryosong saad niya sa akin habang nakatitig sa mga mata ko… Para naman akong may ginawang kasalanan kahit wala naman.. For pete’s sake lunch break ko!
“Mauna na ako…” Paalam ni Aidan at kinindatan pa ako bago umalis sa harapan ko…
“Sir, I just ate my lunch…” saad ko at muntikan pa akong mautal…
“Come on in… May ipapagawa ako…” saad niya at sumunod naman ako sa kaniya…
Nasa likod ko lamang siya habang inaayos ko ang mga papeles sa aparador niya dito sa loob ng opisina niya.. Yes, that’s what he wanted me to do at the moment…
I’m now on the highest part of the cabinet at pinipilit kong abutin ang kahon ng mga papeles… Nakatukod na ang mga paa ko sa sahig… Ngunit hindi ko pa din maabot…
Malaking braso ang umabot dito… I instantly smell his manly fragrance na nanunuot sa ilong ko… Nakakaadik… Araw-araw ko ba naming naamoy ’yon eh…
“Thanks, sir..” Pasasalamat ko dito.. Kaagad naman siyang bumalik sa pwesto niya at ipinagpatuloy ang ginagawa niya…
I could feel him staring at my back pero ayokong lumingon… Ayokong umasa….
Hinayaan ko na lamang ito at pinagpatuloy ko ang pag-aayos ng mga papeles niya sa aparador….
Pinilit kong matapos ng maaga dahil ayaw kong abutin na naman ng uwian at baka mag kasabay na naman kaming umuwi…
“I’m already done sir…” I announced…
“Fax this to the people in this list…” saad niya…
“Okay, sir….” Saad ko… Kaagad ko naming kinuha ang papel but accidentaly ay nalaglag ang mga ’to… I was about to kneel down ng bigla din siyang yumuko kaya naman nauntog ako sa matigas niyang ulo…
“Ouch!” Hindi ko napigilang masabi dahil sa pag tama ng ulo niya sa akin…
Pero siya parang wala man lang sakit na naramdaman siya… Tumayo naman ako habang kinakamot ang ulo ko at siya na mismo ang nag-ayos ng mga papel.. He didn’t even say sorry at all. Tsk…
But I was wrong…
Bigla naman siyang tumayo at akala ko kung ano ang gagawin niya ng bigla niyang hinawakan ang kamay ko at tinggal ’yon sa noo ko…
Tiningnan niya ang paniguradong namumula kong noo…
“I’m sorry…” seryosong saad niya at bigla niyang kinuha ang telepono…
“Buy me an ointment… Right now… On my office…” Seryosong saad niya at binitawan na ang telepono…
“Nako sir, hindi na kailangan.. Okay lang ako…” saad ko kahit na ang totoo ay masakit talaga ang pagkakauntog ko sa ulo niya…
“No… Look at that… Namumula pa… I’m really sorry about it, Ariel…” saad niya at wala na akong nagawa ng dumating na ang ointment na pinabili niya…
Pinaupo niya ako sa sofa niya at ako na dapat ang maglalagay ng ointment sa noo ko but he didn’t let me do it alone…
“Nakatitig lamang ako sa kaniya.. Bawat galaw niya ay maskulado… Hindi ko alam kung paano siya nakaka pag-gym sa sobrang busy niya dito sa opisina.. But no one could deny… He’s handsome as an agel kahit hindi pa siya ngumingiti….
Masuyong nilagyan niya ng ointment ang noo ko at bawat dampi ng daliri niya sa akin ay bulta-bultaheng kuryente ang dumadaloy dito…
Hindi ko alam kung ako lang basa amin ang nakakaramdam nito… It was actually weird and at the same time ay kakaiba sa feeling….
Hindi ko namalayan na tapos na pala niyang lagyan ng ointment ang noo ko…
“Now do the work… Fax it…” saad niya at kaagad naman akong natuhan…
“Thanks, sir…” saad ko at kaagad naman akong kumilos paalis sa harapan niya…. Binilisan ko ang bawat pagkilos ko dahil may kakaiba sa pakiramdam ko na sobrang naiilang na ako….
.
Chapter 4
I was on the middle of working when Mr. Arthur approached me…
“What do you need, sir?” I asked confusingly. Something is weird about him today. There’s a playful smirk on his lips but I can’t even take of my eyes on him. Para bang hinihigop ako nito sa malamim at puno ng misteryong mga mata nito…
I immediately stand up and followed him when he entered his office… I was about to ask him a question again when he suddenly push me on the floor… Pero nakaalalay siya sa akin…
“W-what are you doing, sir?” Kinakabahang saad ko…
Pero imbes na sagutin ay biglaan niya na lang akong hinalikan… Isang malalim at mapusok na halik… I wanted to push him but my body says the otherwise…
Hindi ko mapigilan ang sarili ko… Gusto ko siyang itulak pero parang hinihigop niya ang lakas ko….
My body over my mind, my body won… Arg!
Naramdaman ko ang pag bundol ng matigas na bagay sa tiyan ko…
Gosh!
Sinimulan niyang iangat ang skirt na suot ko at ang makinis niyang palad ang dumampi sa mga binti ko…
Parang may mali!
Parang hindi dapat nangyayari ’to…
I should stop him!
This is not right!
I tried to shout but no words and sounds came out of my mouth… The aggressive kissed of him still continue…
Stop!
Stop!
This is not right!
“Iha! Iha! Binabangungot ka! Gumising ka na!
Naalimpungatan ako ng biglang yugyogin ako ni Nanay Beng.
Hays…. Kinabahan ako doon… Wet Dream… Pero bakit sa boss ko?
Ganito na ba ako kasabik? Arg! Nakakahiya…
Ano na lang ang mukha ang ihaharap ko sa kaniya… Mabuti na lamang ay panaginip lang ang lahat! Nakakaloko!
Pasado alas-otso ng makarating ako sa kompanya…
May kakaiba sa araw na ’to. Karaniwan ay binabati ako ng mga empleyado sa kompanya…
Para bang hinuhusgahan nila ang kailaliman ng pagkatao ko. Lahat ng mga mata nila ay nakatuon sa akin…
“Grabe naman iyang baklang iyan, napaka social climber…” rinig kong saad ng isa ngunit hinayaan ko na lang..
“Kaya nga eh.. Bakit kaya diyan pumatol ang boss natin? Tingnan mo, wala man lang ka-class-class..
Napatingin naman ako sa suot ko.. Totoo naman, I’m just wearing a simple skirt na ginagamit ko sa araw-araw at kulay putting blusa para mag mukhang pormal…
Pumapantig man ang tenga ko ay hinayaan ko na lang sila…
Dahil sira ang elevator papunta sa palapag ng boss ko ay sa general elevator ng gusali ako nag tungo…
Nang sasakay na ako ay biglang nagbulungan ang mga tao sa loob nito… Arg! Nakakaasar na!
Pero pumasok pa din ako… I shouldn’t let them dictate what is not true pero mukhang pangangatawan talaga nila ang mga haka-haka nila…
“Hala siya nga…” rinig kong saad ng isa sa mga babae na sakay ng elevator…
“Tingnan mo, siya nga! Grabe naman iyan, napaka landi…” saad ng is ana halatang ako ang pinapatamaan…
Dahil hindi na ako makapagtimpi sa tinitignan nila sa Cellphone niya ay inagaw ko ’yon sa kaniya, gano’n na lang ang pagkabigla ko ng makita ko ang letrato…
Kuha ’yon habang naglalagay ng Ointment si Sir Arthur sa akin… Pero sa posisyon ng pagkakuha nito ay aakalain mong naghahalikan kami… Arg!
Kaasar! Sinong malisyosong kumuha ng larawan na ’to? This is insane!
Halos nanginginig kong isinauli ang telepono ng babae…
How? Sino ang kumua nito? Bakit naman gano’n? It’s absurd! When the elevator opened I immediately left the elevator… Kaagad akong tumungo sa opisina ni Sir Arthur…. He should stop how he treats me…
In the very first place, lahat naman ng ginagawa niya towards me ay hindi angkop sa kaniya bilang boss ko…
Hindi na ako kumatok pa dahil sa halo-halong emosyon na nararamdaman ko…
“Sir, have you seen the photo?” I asked.
He looked at me confusingly na para bang sinasabing hindi niya ako maintindihan…
“Photo?” He asked…
“The photo of us! Yung larawan na mukha tayong naghahalikan! Kalat na kalat na sa buong kompanya!” saad ko at halos hindi ko na mapigilan ang boses ko…
Hindi ko alam bakit ito ang nararamdaman ko kahit wala naman katotihanan ang lahat…
Hindi ako social climber, dahil umpisa pa lang mayaman na ako! Mga tao nga naman! Mag suot ka lang ng simpleng damit, mahirap at walang class na agad. What a hypocrite mindset.
“Calm down.. Let me handle it, Ariel…” saad niya…
This was the first time he called me that way…
Para bang pinapaklama niya ang kaibuturan ng pagkato ko…
Hindi ko alam pero bigla na lang siyang yumakap sakin at wala man lang akong ginawa….
“Don’t worry, I’ll make sure I’ll fix it…” He said anonymously. Ako naman ay tumango lang at humiwalay na siya sakin….
“Can you do me a favor, sir?” I said seriously… May be what I will tell him is the right thing at all…
He looks at me curiously….
“Can you please change the way you treat me? Iba kasi eh… Wala yung boundary sa pagitan nating dalawa… Boss kita at empleyado mo ko… Sinasabi ng mga tao na may relasyon tayo kahit wala naman… Hinahatid mo ako kahit hindi kailangan… Kaya sir, ’yun lang yung hiling ko… Set the boundary between us…” I said… But he remains calm…
“Should I tell you my reasons?” He asked suddenly…
“I think, I should…” He said seriously.. I could see the sincerity on his eyes that makes me drown to it….
“I like you, Ariel…” I was shock on the sudden confession of him… There was something on me that lightens up! Parang may gumaan sa pakiramdam.. Pero paano?
We just met almost a month ago… How could I believe him that he like me kung napakalaki ng agwat namin sa isa’t isa.
“You never know how much I like you…” He never let my eyes take of on him… He looks on me intently… Is it not a dream again? Baka nanaginip lang ako…
“Believe me or not, but I really like you than you think… It might seem fast but no… It was not… I like you since the very first day you came here in Bacolod… I always look at you with awe… You’re an amazing woman, Ariel…” I don’t know what to say to him.. Para bang natigagal ako sa kinatatayuan ko…
He likes me from the very first day I set my put in this city?
“When I was in the resto, where I found you, nahulog na kaagad ako sayo… It was a year ago, Ariel… But hindi mo naman ako kailangan bigyan ng kasagutan kaagad eh…Kung hindi moa ko gusto, okay lang… Basta, let me like you… let me admire you…” He said seriously…
Para bang nauubusan ako ng hangin..
“E-excuse me, sir…” nauutal na paalam ko at kaagad na lumabas ng opisina…
Ba’t gano’n, hindi ko siya matanggihan…
Gusto ko na din ba siya?
But it was only weeks since I’ve known him… feel towards him right now… not now… I’m confused and unsure…
I just hope that I’m feeling the right thing…
This was not the first time I felt this way, last time I felt this, it left me with pain at the end…
“You should have asked yourself kung anong kulang sayo! Hindi ako ang tatanungin mo!” sigaw sakin ni Mat… My heart starts to break in to pieces….
He is my first love… Matheus… He made me think that he is my world at ngayon? Ngayong hulog na hulog na ako atsaka pa siya bibitaw…
He is my longtime boyfriend… I thought he loves me too…
But that was just a thought.
“Do you think, I will really love someone like you? Sa tingin mo ba makakabuo tayo ng pamilya? Hibang ka! You’re just one of my toys, kaya pwede ba. Umalis ka na!” sigaw niya muli sakin….
Para bang nanghina ako sa mga katagang lumalabas sa bibig niya… Hindi ko na siya hinayaang pang magsalita ng masakit na salita sa akin…
I slapped his face with all the strength left on me… I could see something on his eyes na para bang mabigat din ’to sa kaniya… But I refused to believe on it again… Kinuha ko ang bag ko at tuluyan ng umalis sa condo niya…
A tear escape from my eye… It has been a year since I broke up with Matheus… But it felt like yesterday kahit na naka move-on na ako….
May be, I should really find someone that won’t hurt me at the end…
I tried my best to compose my self… But inside of me is still bothered, Yes, I’m bothered to the bones…
Ayoko mang aminin but meroon na sa loob ka na kakaiba. The feeling na hindi ko inaakala na mararamdaman ko muli…
I know, I may be young when I entered on a relationship before, but Matheus is really my first love…
My first love and My first heart break…
Pero alam ko Arthur and Matheus are different from each other…
“Eat this… You haven’t eat lunch a while ago…” napatingin ako sa naglapag ng pagkain sa ibabaw ng mesa ko… It was Aidan…
“Don’t bother listening to them, they’re just killing their time… I know you’re not a social climber…” saad niya at iniwan na akong mag-isa.
Yeah, kung alam niya lang talaga na hindi ako mahirap katulad ng iniisip nila… But I don’t need to explain myself from them….
Pauwi na ako ng bahay… Nagpahuli talaga akong umuwi para hindi ko na makita ang ibang ka-opisina ko…
It was dark already outside…
My minds are still bombarded with lots of thoughts… Para akong lutang… The whole day has been so crucial for me… Puno ng mga pasabog na hindi ko inaasahan…
I thought things will went well until I finish my contract here pero mukhang mahihirapan ako… Almost a month pa lang ay may mga bagay na nangyayari… Sigurp, I should just finish my contract here…
Napansin ko na walang masiyadong dumadaan na sasakyan sa kalsada… Nakakapanibago… Maaga pa naman ngunit wala na talagang masakyan… Pati mga taxi ay wala din… Weird…
Isang pamilyar na sasakyan ang huminto sa harapan ko…
I thought umalis na siya… Sinunod niya nga ang sinabi niya kanina, he gave me space to think…
“Get in…” He said with authority…
“I gave you space a while ago… Ihahatid na kita…” saad niya…
Lumabas na siya ng sasakyan ng hindi pa din ako kumikilos…
“Sasakay ka o bubuhatin kita para makasakay ka?” seryosong tanong niya sa’kin.
Sa itsura niya pa lang paniguradong kayang-kaya niya ako buhatin…
Wala din akong nagawa kundi ang sumakay sa sasakyan niya….
Nang makasakay na ako ay sumakay na din siya…
“I’m serious about what I’ve said a while ago… I like you For almost a year… But you do not need to answer me yet… I can wait…” seryosong saad niya habang nakatingin sa kalsada…
Pero nakakatakot… Nakakatakot umasa at masaktan muli… Maybe he knows me for a year but I just known him for months…
“Always choose what makes you happy, Ariel… If your mindset that people are always the same, you will end up hurting yourself until the end.” Saad niya na para bang nababasa ang nasa isip ko….
I didn’t bother myself to answer me… But he is right…
Hindi ko na malayan na nakatulog na pala ako… Nagising lamang ako sa masuyong tapik sa balikat…
“Wake up…” saad ni Mr. Arthur sa akin…
“Nasaan tayo?” nagtatakang tanong ko ng sumilay sa akin ang hindi pamilyar na lugar…
“Let’s go…” saad niya at biglang lumabas ng sasakyan at pinagbuksan ako ng pintuan…
“I wanted you to have fresh air… I know today has been exhausting for you…” Seryosong saad niya…
My jaw fell when I saw the view…
Its on the top of the mountain at kita ang city lights… It was refreshing… I didn’t argue with him anymore dahil minsanan na lang ako makapunta sa ganito kagandang lugar….
Niyakap ko ang sarili ko ng dumampi sa palad ko ang malamig na simoy ng hangin…
I was shock ng pinatong niya sa balikat ko ang coat na suot-suot niya, kaagad naming nanuot sakin ang amoy niya… As always, it was good as haven.
“Thanks…” saad ko…
Umupo siya sa damuhan kahit nan aka slacks pa siya… Wala siyang arte na umupo sa damuhan… Napangiti naman ako… I think he’s really different from the person that I’m thinking before…
Umupo ako sa tabi niya… Everything seems so peaceful…
“What made you like me? Despite the fact I’m poor and a transgender…” Nagulat ako sa tanong na lumabas sa bibig ko pero pinanindigan ko na…
“Because you are Ariel… You always makes me smile kahit tingnan pa lang kita… You know… I thought I will never be this close to you…” seryosong saad niya habang nakatingin sa mga bituin sa ibabaw ng langit…
“What made you don’t like me?” He asked…. I was shocked when he asked those words…
I actually like him…
But it was just so fast for me…
Masiyadong mabilis ang mga nangyayari…
“I just don’t…” I lied…
“I’ll wait, don’t worry. Na hintay nga kitang makasama ng isang taon eh…” seryosong saad niya…
I was schock when I see his wide smile showing his white teeth…. It was everything…
I may not be ready now… But if he will give me time.. Possible…
“Let’s go home now…” saad niya nauna siyang tumayo sa akin…
He reached me with his right hand…
Inabot ko naman ’to..
He help me stand up but accidently I slip my hand from his…
Ending he held my waist tightly…. I could feel his breath on my neck… And there was something on my stomach… And arg! It was refreshing to feel this way again…
“Let’s go…” He declared… At sumakay na muli kami sa sasakyan niya…
Chapter 5
My boss has been gone for a business trip in Manila… …
It has been a week since he left Bacolod…
Things came back as if nothing happened between the both of us…
He became distant when he was still here…
He didn’t even let me know na pupunta siya ng Manila, I just found out about it to his cousin, Aidan.
Pero mas okay na din siguro ’yon…
The issue that exploded in the company pop out like a bubble…
People in the company doesn’t talk about it anymore… And somehow it made me happy and curious at the same time…
But I knew Mr. Arthur did something about it….
In fact, simula ng gabi na dinala niya ako sa bundok na tanaw ang City Lights ay nagging ilag siya sakin gaya ng kagustuhan ko…
Pero there’s something on me na parang nalulungkot…
Hindi ko alam…
Masiyadong mabilis ang lahat… Hindi ko alam kung tama pa ba ang nararamdaman ko pero sa bawat paglipas ng mga araw ay mas nakikilala ko siya…
A hardworking person…
A kind one…
But there’s still something that bothers me inside…
I can’t explain… I’m torn between the thoughts of hurting at the end again and the otherwise…
Pero I always remind myself… Hindi lahat ng tao ay pareho… Lahat ay magkakaiba…
Siguro, I do not just want to name the feelings that I have right now… But through time… I know… I’ll be ready to find someone that could love right and prompt.
“Do you miss him?” Aidan asked… Well, he knows that his cousin likes me… Pero gusto niya daw inaasar ang pinsan niya madalas.
“No!” pagmamaangan ko… Actually, I just recently find out that Aidan is part of the Board of Directors but he doesn’t want me to call him sir anymore…
“Sus! Magmamaangan pa… Anyways, join me on my lunch later… “He said at nag-paalam na…
Actually, tama siya… Hindi ko ala pero kahit hindi kami nag-uusap ay hinahanap ko ang presensiya niya…
Hindi man na niya ako hinahatid at sundo noong nandito siya ay napapangiti pa din ako kapag alam kong nasa paligid lang siya… Weird…
I know, I’m being attached again with someone that I am not sure of… Nakakatakot lang talaga masaktan…
I am not like any other girls that could bear a child on their womb… But I am a woman and I deserve to be love as one…
“Kailan kaya siya babalik?” I asked…
My jaw fell down when the man on his blue suit came out on the elevator… It was him… It was my boss. It was Arthur…
Nakaseryos lang ang mukha niya at hindi mo mababakasan ng ngiti sa kaniyang mga labi…
“Good morning, Sir…” I greeted happily…
I thought he will greet me when I greeted him but I was wrong… Without any words he passes beside me…
There’s a pang of pain inside of me…
What? Ganiyan ba dapat pag may gusto ka sa isang tao?
Arg! Nakakaasar!
“I have heard Arthur is back pero ba’t ganiyan pa din ang mukha mo?” Aidan asked…
I’m inside of his office to join him for lunch…
“Wala naman…” Bagot na sagot ko…
“Sinungitan ka ba niya?” He asked…
Tumango naman ako…
“Kaya pala eh! Pero alam mob a, when Arthur came back from Manila and he does not have a good mood that only means one thing…” saad niya.
Napatingin naman ako sa kaniya…
“That means he did not able to close a deal in Manila… That’s why…” saad niya…
Bigla naman akong na konsensiya dahil sa sinabi niya…
Pero… Pero that’s still not right! Yeah, it will never be! Kung galit siya sa ibang bagay dapat hindi siya nandadamay ng iba….
‘But he worked for it for a week pero walang nangyari…’ saad ng kabilang parte ng utak ko…
When a hardworking person fails, it will really hurt them…
Kaagad ko naman tinapos ang lunch ko at bumalik na sa mesa ko…
Once I came back ay may nakalagay na bulaklak at lunch sa mesa ko…
“Sorry- Arthur…” Basa ko sa Card na kasama ng mga puting rosas…. Napangiti naman ako… How did he know that I love white roses? Arg! That’s sweet!
I knock on the door of his office….
“Come in…” Baritonong saad niya sa kabilang bahagi ng pinto….
“Ahm… Thank you? For the flowers… And… I’ve heard na hindi mon a close ang deal sa Manila… That’s okay… Bawi ka na lang sa susunod, Sir…” saad ko…
“Let’s cut the formality starting today… Just call me Arthur or better be ‘Babe’?” Bigla akong nasamid kahit wala naman akong iniinom na tubig…
“Pero sir…”
“Wala ng pero-pero…” Pinal na saad niya….
Anyare sa kaniya? Pero there’s something on me that lightens up…. I like him this way…
“Whatever you like, Si- este Arthur…” Nauutal na saad ko…
“That’s good then… Ariel… Can I ask you something?” Bigla naman siyang sumeryoso at tumitig sa mga mata ko….
Eto na naman… Kumakalabog na naman ang dibdib ko sa paraan niya ng pagtitig sa mga mata ko… Para bang nahuhulog na naman ako sa mga madilim at misteryoso niyang mata….
“Can I court you now?” He suddenly asked that made my jaw fell down…
“I already gave you plenty of time… But if no, I could wait…”
“Yes, I’m letting you to court me…” Huli na para bawiin ko pa when I saw his smile. He smiled from ear to ear at para bang isang anghel ang itsura niya na nalo sa lotto…
“Thank you… I’m telling you hindi mo ’to pagsisisihan…” saad niya habang nakangiti pa din sa akin…
Para naman akong tangang lumabas ng opisina… Kinikilig ako! Para akong teenager na muli!
Arg! Hindi ba mabilis? But I guess hindi naman… We’re not even teenagers anymore so I could still decide kung sasagutin ko ba siya o hindi…
Pero if he will be like this always… Baka sa ngiti niya pa lang mapasagot niya na ako….
…
“Okay lang ba ang itsura ko Nay?” Tanong ko sa aking Nanay Beng.
“Ano ka ba, Iha! Sa ganda mong ’yan kahit anong isuot mo ay babagay sayo… Kaputi mong dalaga oh!” Papuri sa akin ni Nanay Beng…
I took a last glance on the mirror… I wore my blue off-shoulder dress… It was not that short but it is still above the knee that shows my white satin skin…
I never thought that I will be experiencing this one again…. A date…
Yes, you have heard me right…
Arthur and I will be dating… Weeks ago ng pumayag ako na magpaliwag sa kaniya… Pero siyempre on the first days ay hindi ako pumayag na lumabas kaming dalawa… I am not that pamigay… Char…
But each day I could see how serious he is in pursuing me…
I told him that I am not that Materialistic….
At first, he always gives me flowers and a lot of things…. Though it was sweet. But still I am not that type of girl….
We usually ate together in his office and siya lagi ang nag pe-preapre ng foods but there are times na dinadalhan ko siya ng pag-kain….
He always seeks time para lang magsabay kami kumain… Which I really appreciate since the first day…
Today is Sunday… I put a minimal amount of make that lightens my face more… Sakto lang but I know I could nail it…
Yes, I’m good at doing my own make up… I’ve studied about it when I was a kid….
Preno ng sasakyan ang nagpatigil sa akin sa pag sulyap sa salamin… I bought my dark blue hand bag…
Minsan lang ’to kaya ngayon ko lang nasuot muli ang dress na suot-suot ko ngayon…
“Hey!” Tawag niya sa’kin…. He looks dashing on his polo na nakatupi hanggang siko niya…
Bumabakat ang Malaki niyang braso sa suot niya… But overall, it was perfect… He really looks like an epitome of being an Adonis…
“You look so pretty… As always…” Masuyong saad niya at binuksan ang pintuan ng kotse niya.
I actually still can’t believe that these things are happening to me again…
It was like a dream that each and every one wanted to have…,
I actually can’t deny to myself how I loved this feeling….
The thing that could lighten your day and life each day…
It was just amazing….
If it is a dream para bang gusto ko na lang manatili….
Corny, right?
But I’m happy that I found him… I really am….
“What are you thinking, Ariel?” He asked….
“Is it really not a joke?” I asked….
He laughs enthusiastically…. Pero kalaunan ay sumeryoso din… He looks in to my eyes…
“Why would I joke to you?” He asked seriously….
“I’ve been wanting you for months… And, this… It seems impossible but it was really not…. Having you beside me is everything… Do you believe me?” His eyes are pleading….
I nodded my head as an approval and his eyes lighten happily….
Gosh!
My heart is sinking… I’m dead… I’m on the cliff of love once again….
But the feelings were surreal…
We went to a simple but elegant place… Everything seems so romantic…
It was an elegant Nipa hut in the middle of a huge garden…
The lights blink along with the stars in the sky…
It was romantic…. No words could explain how I’m feeling right now…
We sat on the table that was set up for the both of us… I couldn’t see even a single mistake… All he did is perfect…
“When did you prepare this?” I asked….
“I did this with the help of Ben…” He asked honestly referring to his middle-aged secretary….
Well, I can say… They have a taste in romantic things… Kahit wala sa itsura nilang dalawa…
We started with a simple talk…
Until we both deepen our story….
I told him a glimpse of my family background…
I told him things without telling him the truth…
I know I am lying at him, but soon in the right time I will tell him the truth and the real me…
“How about you? Where’s your family?” I asked…
I see something in his eyes for a while but he shoos it away….
“My parents are happily living abroad…. Well, you know… Gusto nilang sumunod ako sa kanila sa Canada but my life is here in the Philippines….”
“Don’t you miss them?”
“How about you? Don’t you miss them?” He asked back…
No doubt, I actually do…
I missed of my parents and brother…
“Yes, I missed them all… But it is not yet time to go home…” I stated sadly…. The sadness on my voice is evident but he gave me a smile that lightens my mood…
He didn’t ask a thing anymore but he gave me an assurance that things would be alright….
We continued until the breeze of the night is evident….
We’re just both looking on the stars above…
It was wonderful haven…
“Wake up, Ariel… Wake up, pretty…”
One thing I knew ay nasa tapat na ako ng bahay naming…
Hindi ko na pansin na nakatulog na pala ako sa biyahe…
“Nandito na pala tayo…” Saad ko at bumaba na ng sasakyan niya…
“Hope you enjoyed the night…” He said while smiling…
“Of course! I do!” I answered…
“Hoping for the second date…” He said with sly smile on his lips…
I chuckled…
“Kakatapos pa nga lang ng first date… Second date agad?” I asked jokingly…
“Why? Ayaw mo ba?” He asked seriously….
“Of couse, I like it! Sige na, umuwi ka na…” Saad ko…
But before he enters his car… He left me dumbfounded…. He kissed me on the cheek that made my blush and stick to the ground at the same time….
Without a word he left me….
Gosh! That guy!
Dapat sinabi niya man lang, ’di sana gumanti ako… Char…
Chapter 6
Hello, Gals! Hoping you could play the song ‘Pag-ibig’ by Sponge Cola… When you met the man that is for you. The feeling will hit you differently…
Enjoy reading!
….
“By the end of this month, our goal is to triple the profit of the Corporation… We will once again open the company to the Philippine Stock Market… That’s all. Meeting adjourned…”
As I look on how manly he moves, he really possess an attribute of a boss.
He is oozing with power and elegance….
When he is talking about business expect an Intelligent and wise man.
I’m actually having fun seeing him presenting in the front of the board…
And with these…
He looks amazing…
As he ends the meeting, the people on the conference room left the room until just the both of us left…
“Are you tired?” He asked…
“I should be the one asking you that…” I commented…
He just laughs on a manly way…
Things are far different from before…
Minsan nabibilisan ako but if you will look closely with us para bang matagal na kaming magkakilala which is not…
I haven’t met and seen him when I was kid nor a teenager.
The formality is still there… But you will know something had changed between us.
Hindi ko pa man siya sinasagot alam kong may nagbago na sa pagitan namin.
There are times na pumupunta kami sa orphanage na sinusuportahan niya ng patago…
Yes, he is that kind of guy…
He is strong and dull outside but inside he is softhearted….
“Let’s eat…” saad niya at lumabas n kami ng conference room…
“Hey! Ba’t ngayon lang kayong dalawa lumabas?” Saad ni Aidan…. He asked suspiciously…
I just raise my brow on him on how he looks at me and Arthur….
Natawa siya ng sumimangot ang mukha ni Arthur…
He raised both of his hands…
“Okay, I’ll leave the love birds…” He commented….
Matapos no’n ay umalis na siya at pumunta na sa opisina niya…
I went to my desk to get my packed lunch….
But my attention was caught by a black card…
There’s like a stain of blood on it…
I traced it all over but there’s only a stain of blood… Weird…
“What’s this?” I asked in the air….
Pero hindi ko na ginulo ang isipan ko, inilagay ko yun sa ilalim ng aparador ko…
May be someone is pulling a prank lang naman….
At baka hindi naman talaga dugo ang kulay pulang nakalagay doon….
Matapos no’n ay pumunta na ako kung nasaan si Arthur…
“What took you so long?” He asked but he is not angry nor sarcastic…
“I just go to the comfort room…” saad ko to shorten the excuses.
Nagsimula na kaming kumain…
As usual… We’re like on the part of getting to know each other…
But I could say the boundary between as had gone….
To entertain the both of us, he opened the television…
I was watching him as he transfers the channel of the television to one and another…
Everything just seems like a normal day…
Not until…
“Arthur!” saad ng babaeng pumasok sa pintuan… Kung hindi ako nagkakamali ay nasa late fifty’s na ’to….
Kaagad naman akong napatayo sa kinauupuan ko but Arthur didn’t let me to…
“Auntie Claire…” saad niya at humalik sa pisngi ng tinawag niyang Auntie…
Unang tingin ko pa lang sa matanda ay batid kong ayaw nito sa akin…
Kinikilatis niya ako mula ulo hanggang paa.
“What made you come here?” tanong niya sa Auntie niya…
Para namang gusto ko na lang lumabas dahil sa pimapahiwatig ng mga kilos niya…
“Hindi mo ba ako ipapakilala sa magandang bak- este babae sa aking harapan?” tanong nito at tiningnan ako mula ulo hangganh paa.
Para naman akong kiti-kiting hindi mapakali na tumayo sa kinauupuan ko….
“Hello, Iha… Ikaw pala ang kinekwento ng pamangkin ko… It was nice to finallt meet you…” saad nito ngunit mababatid mo ang Sarkastikong tono nito….
“Magandang araw po… Ako po si Ariel… Secretary po ni sir Arthur… “ magalang pa ding saad ko….
“Secretary? But you’re eating with him…”
“Auntie…” may nagbabanta sa tono ni Arthur….
Pekeng tawa naman ang sinukli ng Auntie niya…
“Anyways, nice meeting you, Iha… Can you get me a water? Please?” she asked…
Tatayo na sana ako muli para kuhanan siya ng tubig pero Arthur didn’t let me…
“I’ll do it…” saad niya at tumayo na sa kinauupuan niya…
Gusto ko sanang pigilan siya pero hindi ko na nagawa…
“Don’t ever think na approve ako sayo para sa pamangkin ko…. Halata naman ’di ba? Hindi ka bagay sa kaniya! Bakla!” nanglalait na saad nito…
Pero kesa mainis ay impit na tawa ang ginawa ko…
What a slapsoil….
Mama ka, girl?
“Wala po akong ginagawang masama…. ma’am…”
“Tsk! Wala? I know you’re seducing my nephew! Nakakadiri ka! Look at yourself… Mahirap na nga, bakla pa…”
‘Maganda naman…’ saad ko sa isip ko…
Tumigil lang siya sa pagdating ni Arthur at talagang really quick ang transition ng lola niyo….
“Ang ganda mo, Iha… Mukha kang mayaman…” saad pa nito at hinawi pa ang ibang hibla ng buhok ko…
Gusto kong matawa sa mga ganitong uri ng tao… Napaka impokrita… Pero as always… Dapat respetuhin ang mas nakakatanda…
I excused myself for a while…
Tinangka pang pigilan ako ni Arthur pero nginitian ko lang siya…
Dadaan na sana ako pero nabunggo o binunggo ako ng Auntie niya…
“Opsss… Pasensiya ka na, iha…” saad niya at inabot yung kamay niya sa’kin pero kusa na lang akong tumayo….
Hindi ko man nakikita ang reaksiyon ni Arthur sa ginagawa ng Auntie niya sa’kin… But I know baka mainis siya dito….
Pagkatayo ako ay kita ko ang kunot na noo ni Arthur but I just smiled on him and continue my way out…
Wala tayong magagawa… May mga taong ganiyan talaga…
But it’s okay…. Karma is a bitch…
I waved my goodbye to Arthur… Pasiyado alas-diyes na ng gabi ng makauwi ako….
This was not tge first time na dumadaan kami sa burol na palagi naming pinupuntahan to unwind….
And I must admit, kilala ko na nga siya…
Pero minsan na kokonsensiya ako dahil hindi ko pa magawang masabi sa kaniya kung sino talaga ako….
That I am not just a poor transgender….
That I am an Heiress….
Time really flies so fast… Things had been really different from before…
Me and Arthur have been enjoying the company of each other…
Simula ng manligaw siya sa’kin, araw-araw ay para bang nasa alipaap ako…
He loves what I love…
He supports me when it comes on my talent~Painting.
I can say, he is really different from the other guy whom I met when I was young and to guy who left me shattered and broken.
Today we’re going out on a trip in one of the nearby Island. And today, I wanted to give him my ‘Yes’…
I’ve realized that we’re not teenagers anymore….
For five months of courting, alam kong nagpakipot ako but he never stops…
He never gave up on me and so today, I’ll give him my ‘Yes’.
Supportive naman sa’min ai Aidan but her Auntie…. Her Auntie Claire is really against me…
She always tries to ruin my day…
Mabuti na lang ay tiniis ko lang o namin siya ni Arthur ng dalawang buwan at bumalik na siya sa Manila….
Today, Arthur and I, decided to go on a trip to their private Island…
Just the two of us…
I know how hard working he is kaya naman sumama na ako sa vacation niya….
Pero kahit anong busy niya pa he never failed to amazed me….
While packing my things my phone rang…
“I’m on my way, Ariel… Are you ready?” He asked. It’s Arthur…
“Yes, Mr. Suarez. I’m ready!” I answered back happily….
We tried to schedule this short vacation earlier this month but because of his busy schedule we always move it…
But today is really the day!
After checking me out he hang up the phone since he is driving his car…
I take a glimpse on the mirror…
I’m wearing an empire maroon top and a short. My long black hair is freely moving with the air.
After putting a minimal make up, I made sure that my lips were not dry…
I wore a sandal. After making sure that everything on me is presentable a knock on the outside door stop me…
“Nandito na si Arthur… Apo…” Tawag sa akin ni Nanay Beng…
Nanay Beng already recovered from the operation she had months ago…
Gusto niya pa sanang muling bumalik sa trabaho pero mabuti ay napilit ko siyabg mapahinto na…
Nanay Beng knew the real deal between me and Arthur…. Arthur respects Nanay Beng as I respect her…
But Nanay Beng always reminds me of the things I should do and I shouldn’t do…
I get my bag on the bed at sabay na kaming lumabas ni Nanay Beng sa kwarto…
Naabutan kong nakaupo si Arthur sa kawayang upuan namin sa sala…
As usual he looks so handsome…
He is wearing a board short and a blue summer polo, bukas ang unang dalawang butones ng kaniyang polo na nagpapakita ng pahapyaw ng maskulado at maputi niyang dibdib…
He stands up ng makita niya ako…
Kinuha niya ang bag na buhat boat ko at walang kahirap-hirap na binuhat niya ’to…
Napansin ko ang pag-alon ng adams apple niya ng mapatingin siya sa’kin.
Well, I know. I’m pretty and sexy. Char. Kidding aside hindi naman sa pagmamayabang pero I able to maintain my shape….
Literally, I need to take care of mysef din naman. And my boobies…. Napapansin ko they’re growing lately…
Matapos naming mag-paalam kay Nanay Beng ay sumakay na kami ng sasakyan niya….
Gusto sana naming isama si Nanay Beng but she refused. Mas gusto niya daw manatili sa bahay namin.
“You always astonished me with your Beauty, Ariel…” Para bang may dumaloy na bulta-bultaheng kuryente sa’kin ng sabihin niya ang mga katagang ’yon…
Naramdaman ko ang seryosong titig niya sa’kin…
Naiilang naman na tumawa ako…
“Ano ka ba! Ako lang ’to!” natatawang saad ko pero may bahid pa dim ng kaba ang mga Katagang binitawan ko…
“No! Seriously, your beauty is priceless… I would do everything to have you…” He said dearly…
“Let’s go…” saad ko t tumingin na sa labas ng binatana…
Simula bata pa lang ako ay madami ng pumupuri sa’kin na kesyo maganda daw ako at kamukha ko daw ang mom ko…
But Arthur hits different….
There’s a butterfly in my stomach….
My chest will bang uncontrollably….
He really hits me different…
“Okay… Let’s go! Whoa! Finally, we would be able to be in a one place…” saad niya…
Tiningnan ko naman siya at nilakihan ng mata.
“What?” Inosenteng saad niya.
At sinayan niya pa ng tawa…
“Hindi nakakatuwa iyang biro mo, Arthur!” saway ko sa kaniya…
“I’m just telling the truth na masosolo na kita…” He said jokingly but than to be nervous ay tumawa na lang din ako…
‘Jokes are half meant, Arthur!’ Sigaw ng isip ko…
Pero willing naman… Haha.
He played a song after a while… It was one of my Favorite… Pag-ibig by Sponge Cola…
I never knew he likes that song too….
Kadalasan kasi ay serenading songs ang pini-play niya and more on English songs siya…
I thought makikinig lang siya but he sings the song too!
“Gumaganda ang paligid Kung bawat tao ay puno ng pag-ibig…”
His voice is so deep, it’s husky… …
“Napapawi ang pighati Masilayan lang ang iyong ngiti”
Nakatingin lamang siya sa kalsada habang nagmamaneho….
“Oh, kay gandang isipin Ang isang mundong puno ng pag-ibig…”
But I think may future siya sa pagkanta…
“Parang isang bulaklak na kay ganda Na inabot mo sa iyong sinisinta…”.
This one is indeed, ‘Kilig to the bones’!
“Ang iyong nilaan na pagmamahal Ang dulot nito ay tunay na ligaya…”
When he sang that part ay nakatitig lamang ako sa kaniya…
“Pag-ibig nga ang susi Nararapat lang ibahagi…”
Inoobserbahan ang bawat angulo at sulok ng mukha niya….
“Gumaganda ang paligid Kung bawat tao ay puno ng pag-ibig…”
I didn’t know that I could feel this again…
“Napapawi ang pighati Masilayan lang ang iyong ngiti…”
The beat of my heart… It’s not normal anymore…
“Oh, kay gandang isipin Ang isang mundong puno ng pag-ibig…”
Gusto kong tumili sa sobrang kilig… I never knew that he could be like this. Bago pa matapos ang kanta ay tumingin siya sa’kin…
Para akong hihimatayin ng bigla na lang niya akong kinindatan…
I thought I already knew him… But I was wrong… He is more that the person I knew…
I think… I am not afraid to love him deeply too… Coz he deserves it… This man besides me deserves to be love.
And me… I’m willing to love him the way he deserves too…
Chapter 7
Napatingala ako sa laki ng Yate niya dito sa pampang .
This one looks so elegant but the difference of it from other yate it has his initials on the both side of the yate…
It was not my first time seeing something like this dahil mayroon din ang pamilya ko nito…
Pero hindi pa din ako makapaniwala on how amazing Arthur is for having these things na siya mismo ang nagpundar at nagpalago…
Indubitably, he is amazing…
“Done scanning?” He asked with a smile…
Akala niya siguro ngayon lang ako nakakita ng ganito…. But what me smile from ear to ear is the fact that he is a hardworking person…
We went upstairs of the yate at inalalayan niya ako…
He said hindi na daw namin kailangan ng kasama papunta sa isla niya dahil kaya naman daw niyang mag magmaneho…
He went to the crew deck area of the Yatch at sinimulan niya ng magmaneho…
Swabe ang mga galawan niya at nagiigtingan ang maskulado niyang braso sa bawat pag kontrol niya sa yate…
Matapos ’yon ay lumabas na kami…
I look up at the sky… It was blue as the sea…
Sobrang refreshing sa pakiramdam…
A smile formed in to my lips as he went near me and stand beside me….
He is also smiling from ear to ear…
This…
This is one of the things that I love about him…
He rarely smiles but when he does, for sure you will be smiling too….
“How did you become this successful?” I asked…
There’s something on his eyes that I can’t read…
“Because of my family… I wanted to give them the life they deserve…” He said…
Hindi ko alam pero parang malungkot siya sa mga katagang binibitawan niya but I chose not to look that way…
Afterall, nasa ibang bansa naman ang parents niya eh…
“You? Why did you leave your parents?” He asked…
He knew that I left my parents but he didn’t know them still….
“I don’t know… I just need some time to find and grow by myself… Kung minsan Kasi hindi mo mahahanap yung sarili mo kung mananatili ka lang sa nakasanayan mo…”
“I wanted to be different… That’s why I chose to be different.” saad ko….
“I agree…” saad niya at ngitian ko…
I am surprised when he holds my hand… But I didn’t avoid him… I let him hold my hand….
You will never really know what might happen when you never really try….
No matter what might happen next… I am sure that Arthur is different…
Pasado alas sais ng hapon ng makarating kami sa isla niya…. The place is so peaceful…
Only the two of us is here…
A classic rest house is placed in the middle of the Island…
There are trees everywhere…
This place looks amazing…
The sand is white and everything looks so clean….
Matapos namin makababa ay dumiretso kami sa loob ng malaking bahay…
It was a two-story white house with a combination of elegance and modern design…
Everything inside looks so modern but it really compliments the place….
It was not dull… It was just so peaceful!
Sobrang ganda…
“Let’s go to your room first…” saad niya at umakyat kami sa gran stair case na nasa gitna ng bahay….
“Here..” saad niya at binuksan ang kwarto…
There’s a queen size bed on the middle and the room looks so elegant… There are paintings hanging on the wall that compliments the room really well…
Everything is in color of white and beige…
The balcony is facing the sun that made things more beautiful…. It was spacious….
“Let’s go downstairs after you rest… I’m just on the other room…” He said at iniwan na ang mga gamit ko…
We will stay here for a week at ngayon pa lang ay naeexcite na ako…
“Let’s eat…” nagulat ako ng pagbaba ko ay nakaayos na ang mesa at nakahain na ang pagkain…
The table is perfectly set.
Oh God! I never knew that he can cook…
“Hindi ko alam na nagluluto ka…” Komento ko… Bago siya sumagot ay inusog niya ang upuan at umupo siya sa tabi ko…
“You never asked… “ He ask then gave me a manly laugh….
Oh God! This man! He really never failed to amazed me…
The food in the table looks really delicious…
“Let’s eat?” He asks…
Kukuha na sana ako pero kaagad niyang nilagyan ng pagkain ang plato ko….
“Stop… “ saad ko ng mapansin na ang dami niyang nilalagay na pagkain sa plato ko…
“Oh, come on… Ariel… Minsan lang akong magluto…” Errr….
Hindi na ako nakapalag pa…
“Let’s have a bonfire later….” He announced…
I just nod dahil hindi ko na mapigilan ang sarili ko sa pagkain…
Papasa din siyang cook! I’m telling you all!
“Who taught you this?” I asked curiously….
“My mom… “ he said and nandoon na naman ang lungkot na hindi ko malaman kung saan nangagaling…
But I refused to asked a question…
We’re just eating ng biglang tumunog ang telepono niya…
Napatingin din ako sa kaniya….
Pero hindi niya ’yon sinagot…
“Go… It’s okay…” saad ko…
Ng tumunog ulit ang telepono niya ay tumingin siya sa’kin at tumango na lang ako…
May be its urgent….
Tumayo siya at pinagpatuloy ko na ang pagkain…
When he came back…
There’s something on him that bothers me…
Para bang nag bago ang mood niya…
“Are you okay?” I asked…
But then to answer me ay bigla na lang siya muling tumayo at umakyat patungo sa taas…
“What happened?” I asked out of nowhere….
But then to think of anything else… I think Nagkaproblema lang siya…
Habang inaayos ang pinagkainan namin ay nagulat ako ng bumalik siya…
“Hey! Sorry pala kanina… Medyo nag ka problema lang… Pero don’t worry na ayos ko na…” saad niya…
I just gave him a smile.
Tinulungan niya naman akong magligpit…
“Let’s go outside…. Let’s make a bonfire…” saad niya.
Para bang nakalimutan ko na ang nangyari ng lumabas na kami…
I’m just observing him from where I am sitting…
Malinis ang bawat kilos at galaw niya…
Matapos siyang makagawa ng apoy ay umupo na din siya sa tabi ko…
Pero mukhang may nakalimutan siya kaya tumayo siya muli at pumasok sa loob ng bahay…
Pagkabalik niya ay bitbit niya na ang isang gitara at jacket sa kabilang kamay niya…
Bigla tuloy akong nakaramdam ng lamig…
Ba’t gano’n? Haha.
Pero nagulat ako ng inilagay niya ’yon sa akin…
He sat again beside me….
Ngumuti siya sa akin at pinusisyon ang sarili…
He started strumming his guitar…
Kasabay ng malamig na simoy ng hangin ay ang pagstrum niya sa gitara…
It looks so romantic… He is looking at me like there was nothing in this world besides me…
I don’t want to end the night anymore…
We both decided to swim in the beach…
And hell yeah! I’ll be wearing my one-piece swim suit. It has been a year since I wore this…
Buti na lang kasiya pa…
It is a black back less swimsuit that shows my white satin skin….
After putting screen protection, I take a look at myself again…
Natago na ang mga kailangang itago…
Kung titingnan ako ngayon sa suot ko ay para bang isa na talaga akong ganap na babae but I’m not yet…. I still have my male organ…
Matapos no’n ay kinuha ko ang itim din na roba na ka-partner ng suot ko at i-sinuot sa insinuate akin….
Makalipas ang ilang minutong ay napagpasiyahan ko ng lumabas ng kwarto…
I heard him talking with someone at boses babae iyon pero hindi ko madinig ang pinag-uusapan nila…
Ng maramdaman niya ang presensiya ko ay kaagad niyang pinatay ang telepono…
Nang humarap siya ay halos malaglag ang panga ko sa adonis na nasa aking harapan…
Para bang isa siyang sculpture na masusuing inukit… His eight-pack abs are really… Wow! Amazing! Authentic!
I also could see the amazement on his eyes when he looked at me kahit na may roba pa ako…
“Let’s go, lady?” He asked…
Tumango naman ako at para siyang bata na hinila ang kamay ko…
Magkahawak kamay kaming lumabas ng bahay at tumakbo sa dalampasigan…
Bago pa man kami mapunta sa tubig ay hinubad ko na ang roba ko…
Napahinto siya ng gawin ko ’yon…
Nakita ko ang pag-iwas niya sa akin but he failed to do so…
Who wouldn’t be? Hindi naman sa pagmamayabang pero may sinasabi naman ang katawan ko…
“You’re amazing!” bulalas niya…
“Mabuti na lang tayo lang ang nandito…” Rinig kong saad niya pero hindi ko na lang siya pinansin…
Dahil hindi pa siya gumagalaw sa kaniyang kinatatayuan ay hinila ko na siya papunta sa tubig ng dagat…
Sa pagdampi ng tubig sa aking mga balat ay naramadaman ko kaagad ang linis at lamig ng asul na karagatan….
Nakatanaw lamang ako sa malayo ng biglang wisikan niya ako ng tubig…
Of course, hindi ako magpapatalo…
I immediately splash water in to him…
We ended up laughing ang splashing water to each other….
Mero’n pang bubuhatin niya ako at sabay kaming lulubog sa tubig…
Hindi ko alam pero sobrang bilis ng tibok ng puso ko….
Inangkla ko ang mga kamay ko sa leeg niya… At kinapit ko ang dalawang binti sa mga bewang niya…
Hindi ko alam bakit ko ginagawa ’to pero hindi niya naman ako pinipigilan…
Nakita ko ang pag-alon ng adams apple niya but I didn’t stop…
I look at his eyes…
He is looking at me too….
Kasabay ng pagbaba ng araw mula sa kalangitan ay ang mga mata niyang Punong-puno ng emosyon…
Grabeng kabog ng dibdib ko ang aking nararamdaman… Pero hindi na bago ’to…
This guy always makes my heart tremble…
It beats differently when he is around…
The sunset…
Kasabay ng pagdilim ng paligid ay paglapat ng mga labi ko sa kaniya at ng kaniya sa akin…
He pauses for a while… Pero ayoko pa…
He looks at me at para bang nagsusumamo ang mga mata ko… Hindi ko alam ba’t nararamdaman ko ’to…
But it was just so light… Ang gaan sa pakiramdam…
He kissed me again…. His kisses were slow at first until he deepens his kisses….
Para bang nawawalan na ako ng hangin pero I’m yearning for more….
But when he stops….
“I love you…” He said it to me in my eyes purely and dearly…. But I didn’t respond with words… I respond with a kiss…
Para bang may tumutusok sa likuran ko and that was the time na tumigil na siya…
“Let’s stop this at baka hindi pa ako makapagpigil… At hindi pa din tayo… “ He said with a hoarse voice…
Pinamulahan naman ako ng dahil sa sinabi niya…
“Why don’t make it official?” Nahihiyang saad ko but his face lightens up when I ask those words.
“Really?” He asked….
“Yup! Let’s be official!” sagot ko…
A big smile formed in to his lips and one thing I knew ay buhat buhat niya na ako sa kaniyang mga bisig…
“Thank you! Thank you!” nagulat ako ng bigla siyang sumigaw… He planted a kiss on my forehead…
“No, thank you!” saad ko…
Inikot niya ako na para bang magsasayaw kami sa tubig… These feelings were surreal….
Unexpected things really happen with the unexpected people….
I never knew that I could feel this love again…
When my ex broke up with me, I questioned my worth…
He made me questioned myself….
He made me worthless…
But this man… Pinaramdam niya muli sa akin na may halaga ako…
Nakarapatdapat din akong mahalin…
Para akong nasa alipaap….
Totoo nga….
The moment you learn to love again for the second time… It is amazing… It will be amazing…
Chapter 8
Five days passed like a blur.
Each day were filled of surprises…
Kumbaga sa itsura walang sayang- walang sayang sa pananatili namin sa Isla..
Pakiramdaman ko ay mas lalo ko pang nakilala si Arthur…
The rare smile from him has gone…. Lagi na siyang nakangiti sa akin…. We share laughter and joy in this Island…
There are days that we went to nearby Island for island hopping…
There are days that will just sleep under the sun…
Everything were surreal… Para bang nahanap ko na ang kasiyahan na matagal ko ng hinihintay…
A person who could make me smile with just his mere presence…
Para bang ayoko pang umuwi at nararamdaman kong gano’n din siya but he needs to work…
The company needs him…
This is our last night here… Malungkot, oo. Pero kailangan na naming bumalik sa reyalidad ang saglit na paglimot sa mundo ay matatapos na…
“Where are we going?” I asked….
But than to answer me ay naglabas siya ng piring at piniringan ako sa mata…
“Secret… My Ariel…” He said sweetly…
Kanina pa ako nacucurious kung saan ba kami pupunta but he didn’t answer me…
Nagulat na lang ako at binigyan niya ako ng dress… A blue sleeveless dress that is above the knee pero hindi naman siya gano’n kaikli…
And him, he is wearing a casual wear that made me more curious…
Para bang aattend kami ng casual party…
Hinawakan niya ang bewang ko…
“Walk slowly…” Saad niya at naglakad na nga kami…
Inalaayan niya ako hanggang sa makababa kami ng hagdanan palabas ng bahay….
Nararamdaman ko na ang paglakad namin sa buhanginan…
“We’re here!” He announced…
At ng tinanggal niya na ang piring sa mga mata ko ay para bang gusto kong maiyak…
The place… We were on their villa that is near of the sea…
Kaya pala hindi kami lumabas ngayong araw…
He made all of these…. My heart sanks… These things are just so amazing and romantic….
There are candles on the floor, red petals that compliments everything…. And the lights that twinkles like the stars above…
There is a table on the center that were filled with food and wine…
“Thank you!” saad ko at hindi ko na napigilan na yakapin siya….
Ramdam ko ang gulat niya pero later on ay tumugon na din siya…
“I love you..” saad ko… And I think this was the first time I said those words to him…
“I love you too… Ariel..” saad niya at hinalikan ako sa noo…
“Come on… Let’s sit down…”
Matapos no’n ay umupo na kami at ng simula ng kumain… I asked him when did ge prepare all this pero sabi niya ay nagpatulong daw siya…
Kaya pala he seems busy a while ago… Because of this….
“Thank you, Arthur… I really love this…” a romantic song played on our background…
Tumayo siya at inilahad ang kamay sa akin… His tall and musculine body dominants me.
“May I have this dance?” He asked.
At walang patumpik tumpik pa na tumayo ako…
We were moving on the tune of thu music… Naka arko ang dalawang kamay ko sa leeg niya habang nasa bewang ko ang mga malalaki niyang kamay…
We were just swinging…
I rest my head on his chest while dancing… His heart also beats faster… Nararamdaman ko ang bilis ng tibok ng puso niya…
A smile formed in to my lips… I never thought that a man’s heart could tremble like this…
I looked up in to him… I could see mixed emotions in his eyes…
“Arthur….” saad ko…
He is just looking at me…
“Arthur…”
One thing I knew ay nakalapat na ang labi niya sa mga labi ko… I feel like I am being addicted on his lips….
His kisses went deeper and deeper… Gumaganti ako base sa intensidad ng pag-halik niya…
“We should stop… Baka saan pa mapunta ’to…” He said seriously at naramdaman ko ang bigat ng paghinga niya…
Natawa naman ako….
“Don’t laugh, Ariel… I’m just being concerned about you…” seryosong saad niya…
“What? Wala akong sinasabi!” natatawa pa ding saad ko…
Hindi ko inexpect ang sunod niyang gagawin when he tickles me… Pero I fought back… We ended up laughing and sharing our moment together….
“I love you!” he said it to me right in to my eyes…
“I love you too…”
Walang masama ang sumubok muli.. And tonight, I can say, I really made the right choice to be with this guy beside me…
It has been weeks simula ng bumalik kami sa Opisina… Everything seems to be fine and smootg…
Our set up in office were formal as it is…
We’re still have the boundaries between boss and an employee when somebody are around but when it is just the two of us…
The sweetness we shares will overload..
Kidding aside, Aidan knows already the real deal between us… And also my Nanay Beng knows that Arthur is already my boyfriend….
He is driving his car but it seems na may problema siya… I tried to ask him kanina pa lang umaga kung ano ang problema pero sabi niya okay lang ang lahat…
But while he is driving ay visible talaga ang pag-aalinlangan sa mga mata niya…
“Is everything okay?” I asked him worriedly…
“Y-yes… Okay lang ang lahat…” saad niya but I could feel the tension he is feeling right now…
“Ey.. Calm down… Gusto mo bang ako na ang mag drive?”
“No, I can handle it..”
For the next minutes ay hindi ko na siya ginulo pa sa pagmamanaho…
But when his phone ring once again…
“No! That’s not part of the plan! Bullshits!” nagulat ako sa biglang pagsigaw niya…
Napatingin ako sa gawi niya at para bang may kung ano sa mga mata niya….
But one thing I knew ay may malaking truck na ang nasa harapan namin, nagawa pa niyang maiwasan ’to…
“Arthur!” sigaw ko….
Ngunit hindi niya na gawang pahintuin pa ang sinasakyan namin….
He went to my side dahil nagpaikot ikot na ang kotseng sinasakyan namin….
“Everything will be fine, Ariel…. Just trust me… I love you…” Saad niya and he planted a kiss on my forehead….
Malakas na pagbunggo na ang huling narinig ko matapos no’n, bago pa man ako mawalan ng malay ay naramdaman ko ang mahigpit na yakap sa akin ni Arthur….
I felt safe…
I felt secured…
I felt protected once again…
I know I am not dead… It’s just hard to open my eyes at the moment..
The light from the room felt so new though it was not…
I slowly opened my eyes and the rays of the light enveloped the white room…
Obviously, I’m in the hospital…
I tried to stand up but there’s a pang of pain in different parts of my body but it’s still bearable…
The door opened at iniluwa no’n ang aking Nanay Beng…
Halata ang pagod sa kaniyang mga mata…
“Iha! Mabuti at gising ka na!” sigaw niya at nagmamadaling lumapit sa akin at tinulungan akong umupo…
Kaagad niya akong binigyan ng tubig…
“N-nay si Arthur?” tanong ko kaagad kahit nanghihina pa ang buong katawan ko….
“Mag pahinga ka muna… Kailangan mo pang magpagaling…” saad niya at lumabas muli…
Pag dating niya ay kasama na niya ang Doctor….
“Everything is fine… But we need to observe you still…” saad niya at lumabas na ang Doctor…
“Hay! Juskong bata kayo oh! Papatayin mo talaga ako sa takot, Iha!” nag-aalalang saad sa’kin ng Nanay.
“Nay, si Arthur po?” tanong ko…
“Nasa kabilang kwarto siya, Apo… Pero mas malala ang lagay niya..”
Unti-unting pumatak ang mga luha sa mga mata ko ng maalala ang pangyayari na nagresulta kami sa ganito.. .
“Gusto ko siyang puntahan, Nay!” saad ko sa pagitan ng pagluha…
Halata ang takot sa mga mata ng Nanay pero ayokong pangunahan ang lahat hangga’t hindi ko pa siya nakikita…
Nagtagumpay ako na puntahan si Arthur… Sakay ng Wheel Chair ay sinamahan kami ni Aidan papunta kay Arthur…
Suot-suot ko pa ang hospital gown at nakakabit pa sa’kin ang mga aparatos na hindi pa maaring tanggalin..
Wala na akong pake kung saan mang VIP room ako nanatili…
Dalawang araw akong walang malay dahil sa impact ng pagbunggo namin sa iang pader na nasa Highway…
Tulak tulak ni Aidan ang wheelchair na kinauupuan ko…
Sa katabing kwarto kami pumasok…
Halos matakip ko ang aking bibig ng makita siyang nakaratay sa kama at walang malay…
Siya ang nagtamo ng mas malaking pinsala sa aming dalawa dahil sa ginawa niyang pag protekta sa akin…
The tears on my eyes flew freely… A pang of pain that is unbearable entered my chest….
I hugged him as I go closer in to him….
“Arthur….” I mouthed between my sobs…
“Please… Wake up! Arthur!” I almost shouted in to the room…
Hindi ko alam buy these’s something that bothers me…
Questions na ayaw ko mang isipin ay patuloy pa ding pumapasok sa isipan ko….
Paano kung hindi na siya magising?
Paano kung….
“No! Arthur will wake up!”
“Arthur… Please…. Wake up…” iyak ko…
Huminahon na din ako makalipas ang ilang oras… But the pain in my chest is still there…
But, God… I belieeve that God will still wake him up…
God knows how I wanted to met someone like Arthur…
And I think hindi na ako makakahanap ng tulad niya…
Seconds, hours, days and weeks passed…
Pero wala pa din… Naka-recover na ako mula sa aksidente pero si Arthur… He’s still unconscious…
Hindi na ako umalis sa Hospital dahil kailangan ni Aidan asikasuhin ang kompanya ni Arthur…
I was sitting beside him… When someone entered the room and it was his Aunt… His Auntie Claire…
Nagulat ako ng galit na galit siya na lumapit sa akin at isang sampal ang binigay niya sa kaliwang pisnge ko..
“Kasalanan mo ’to!” she blurted at tinulak ako sa tabi para makalapit siya kay Arthur…
Hindi na ako sumagot pa…
Ang gusto ko lang ay hintaying magising si Arthur… The doctor said he is recovering… That he is fighting…
Hindi ko alam kung bakit wala pa din ang mga magulang ni Arthur…
Hindi ko alam kung alam na ba nila ang nangyari sa kaniya…
“Kasalanan mo ’to! Ang kawawa kong pamangkin! Kung hindi ka lang dumating sa buhay niya! ’Di sana hindi siya mamalasin!
Hindi niya na natuloy ang sasabihin niya when a guy on his fifty’s enter the room…
“Claire! Stop it! Wala siyang kasalanan! Aidan said it was an accident! So stop blaming someone na wala namabg kinalaman dito!” galit na saad ng matanda…
“Pero, Raul-”
“Stop it! Be mature, Claire! Matanda ka na!” saad ng lalaki…
Mukhang asawa ’to ng Auntie ni Arthur… Lumabas muna saglit pero grabe ang mga matang ipinukol sa akin ng Autie niya…
Noon pa man ramdam ko na ang galit nito sa akin…
Pero nabaling ang atensiyon ko sa biglaang pagbaba ng oxygen level ni Arthur…
Para bang binuhusan ako ng malamig na tubig.
“Arthur! Arthur! Wake up!” saad ko at kaagad kong pinindot ang buton para makatawag kaagad ng mga Doctor.
Kaagad naman silang nagdatingan makalipas lang ang ilang minuto.
I held his hand tightly until they came…
Pinalabas nila ako saglit at masigasig akong naghintay sa labas…
I could feel the trembling body of mine…
Natatakot ako…
Natatakot ako na mawala na naman ang taong gusto kong pahalagahan.
Sa paglabas nila ay ibayong kaba ang naramdaman ko…
The pain is becoming unbearable once again… And it hurts!
Chapter 9
My feet are trembling as I went near to them…
The what if’s in my mind will finally have its answers…
“The patient wanted to see you… We need to observe him more…” saad ng doctor at grabe-grabeng saya ang naramadaman ko.
Hindi na ako nagpatumpik pa at kaagad akong pumasok sa loob…
Pagpasok ko kahit hinang-hina pa siya ay isang ngiti ang binigay niya sa akin…
Kaagad akong lumapit sa kaniya at mahigpit na yakap ang binigay sa kaniya…
“Thank you! Thank you!”
“Ouch…” inda niya…
“Sorry… Masaya lang ako at gising ka na…” kusa na lang bumagsak ang luha ko…
Pinahid niya ang mga luha ko gamit ang mga daliri niya… Puno ng pagsuyo at pagsinta na nagbibigay sa akin ng sobrang kasiyahan…
Oh God! Thank you… He’s finally awake! I promise, I’ll take care of him…
I am staying at his condo… OA na kung OA but I wanted to take care of him…
Mabuti na lang ay kasama ng Auntie niya ang asawa nito kaya kailangan nila kaagad bumalik sa Manila…
Hindi ko pa din alam kung nasabi niya na ba sa parents niya ang nangyari dahil nasa proseso pa siya ng pag recover…
Isang linggo na din simula ng magising siya at makikitaan mo ang pagbawas ng timbang niya ngunit gano’n pa man ay hindi pa din nabawasan ang kagwapuhan niya…
“Hey! Are you okay?” He asked.
“Ahh… May naisip lang ako… Natawagan mo na ba ang parents mo?” I asked ngunit hindi niya ako sinagot at naghikab lang siya…
Dinala ko siya sa kwarto niya dito sa Condo niya…
“Can you lay beside me?” He asked mg nakahiga na siya…
Kaagad naman akong tumabi sa kaniya…
He still needs assistance when he is doing something pero bumubuti na din ang lagay niya…
Hindi pa man siya gano’n kaayos maglakad ay nagagawa niya pa din ito kahit papaano…
Ginawa niyang unan ko ang braso niya…
“Baka mapagod ka…” komento ko…
But he just laughs and gave me smile…
“No, I won’t. Tignan mo nga yung muscle ko…” saad niya…
He actually became a talker…
Isa yun sa mga pagbabago na napansin ko sa kaniya… He always clings in to me too….
“Let’s sleep here…” He announced…
Yeah, this is our first time sleeping in one bed…
Hindi na ako nag-argue pa… Isa lang din naman kasi ang bed room sa loob ng condo niya…
I wonder kung nagdadala siya ng babae dito dati…
And with that thought, it hurts instantly…
“Are you okay?” Napatingin naman ako sa kaniya… His eyes are full of curiosity…
“Yeah, okay lang ako…”
I suddenly felt uncomfortable ng maramdaman ko ang matigas na bagay na bumubundol sa tagiliran ko…
“Arthur!” tili ko.
“Sorry, you’re just so pretty lying beside me…” seryosong saad niya…
Kukurutin ko sana ang tagiliran niya ng ininda na naman niya ang sugat niya…
“Sorry… Sorry… Ikaw kasi eh.” tarantang saad ko na tinawanan niya lang…
“Arthur, thank you for protecting me…” saad ko at humarap sa kaniya…
Nakahiga kami habang nakaharap na sa isa’t isa…
Hinahawi niya ang mga nakatakas na hibla ng buhok ko….
“All for you, Ariel…” seryosong saad niya at binigyan ako ng halik sa noo….
“I love you…” saad niya habang nakatingin sa mga mata ko…
“I love you too…” sagot ko naman sa kaniya.
We ended the night hugging each other…
If this is a dream parang ayoko na lang magising…
The house helpers came early… May mga house helpers pala siyang pumupunta dito kaya ng magising ako ay naabutan ko ang dalawang babae.
Ang isa ay may katandaan na at ang isa naman ay may kabataan pa…
“Magandang umaga po, Ma’am.” saad nito sa akin.
“Ayy, nako! Ariel na lang ’ho…” magalang na sagot ko dito.
“Girlpren ho ba kayo ni, sir?” tanong niya pero hindi kaagad ako nakasagot…
“Na’ko pasensiya na po ahh… Nakakatuwa lang po kasi, ngayon lang po ’yan nagdala ng babae dito sa Condo niya…” saad nito…
Para namang lumambot ang puso ko…
That man is making me fall deeper and deeper each day…
“Talaga, ho?”
“Oo, naman ma’am este Ariel…”
Napangiti naman ako sa sinabi niya…
“Ayy, may maitutulong ho ba ako?” Tanong ko.
“Sige na, mag-ayos ka na lang ng plato…”
Kaagad naman akong nag-set up ng mesa… Marami pa akong nalaman sa kaniya… Na sila pala ang matagal ng nagtatrabaho kay Arthur at ni minsan ay hindi ito nagdala ng babae sa condo niya…
“Ang ganda mo, Iha… Kaya hindi imposibleng magkagusto sayo si Arthur…”
“Transgender ho ako, Aleng Tess…” saad ko pero mukhang hindi naman siya nagulat sa sinabi ko…
“Alam ko, Iha… Magaling kasi akong tumukoy sa mga bagay-bagay pero sa itsura mo, hindi talaga mapaghahalataan… Ganda din ng boses mo oh…” komento niya ng nagpangiti sa akin…
Natigil lamang kami sa pag-uusap ng may narinig kaming bumagsak sa kwarto ni Arthur…
Kaagad naman akong nag tungo sa kwarto ni Arthur at naabutan ko siyang pilit na tumatayo mag-isa…
“Arthur! Dapat tinawag mo na lang ako!” saad ko….
“Thank you…” saad niya at binigyan ako ng halik sa noo…
“Where did you go?” He suddenly asked.
“Nasa kitchen lang ako… Halika na… Mag-ayos ka na at kakain ka na…” saad ko at tinulungan na siyang pumunta ng banyo…
Iniwan ko siya saglit at inabot sa kaniya ang mga susuotin niya ng hindi ko tinitignan ang hubo niyang katawan…
“Panget ba ng katawan ko?” tanong niya at sinimangutan ko lang siya dahil hindi ko magawang makatingin sa katawan niyang kahit nabawasan ang timbang ay yummy pa din…
Tumawa lang siya ng hindi ko siya sagutin…
Tatlong buwan na pala simula ng maging kami pero never pa kaming nakapagcelebrate ni minsan…
Nakakalungkot man ang bagay na ’yon pero nagpapasalamat na din ako na okay lang siya…
May mga tanong pa akong hindi nabibigyan ng kasagutan pero hindi ko alam kung kailan ko itatanong sa kaniya…
Gaya na lang ng kung sino man ang kausap niya sa telepono bago pa man kami maaksidente…
Naka-upo lang ako sa tabi niya habang siya ay nakatutok sa laptop niya.
Hindi ko naman din siya magawang pigilan kasi knowing him… Mas gusto niya ang magtrabaho kesa magpahinga…
“Ben… Settle those things as early as possible…” rinig kong sabi niya kay Mr. Ben pero kaagad naman niya itong pinatay…
“Hey… Aren’t you still tired?” I asked… Ilang oras na din kasi siyang nagtatrabaho simula kanina.
“I’m okay, Ariel… Just kiss me…” saad niya na nag Pamula sa akin…
I didn’t expect what he did next…
He took a kissed on me without any word ng ngumuso siya…
“Arthur, nasasanay ka ng manghalik ng walang pasabi…” natatawang kumento ko sa kaniya…
He just smirks at me at kinurot ko ang tagiliran niya…
Natawa lang naman siya sa ginawa ko at bumalik na sa pag tatrabaho…
Maya-maya pa ay tumunog ang doorbell ng unit niya…
“Ako na…” saad ko pero napansin ko ang alinlangan sa mata niya na nagpataka sa akin…
Tiningnan ko ang monitor ngunit wala na mang tao sa labas…
I opened the door at sumalubong sa akin ang isang pulang kahon…
May nakita na naman akong mantsa ng dugo ngunit ngayon ay may nakaukit na sa ibabaw ng kahon na mga letrang RBS…
What was that for?
Walang nakalagay na pangalan kung kanino ’to galing kaya binuksan ko ang kahon…
Napatili ako sa pagbukas ko ng kahon at halos buhusan ako ng malamig na tubig sa nakita ko…
Naihagis ko ang kahon at nanginig akong napaupo dahil parang nawalan ako ng lakas…
Hindi ako tanga! That was a threat for something!
May nagtatangka ba sa buhay ni Arthur?
Pero bakit?
Dahil din ba ’to sa kausap niya sa telepono?
Bakit may ganito?
Sari-saring tanong na ang nasa isipan ko ng hindi ko na namalayan ang paglapit sa akin ni Arthur sakay ng kaniyang wheel chair…
Kaagad kong naramdaman ang mga maiinit niyang yakap sa aking katawan…
Nanlalamig ako sa natunghayan ko…
Nakita ko ang pag tangis ng mga ngipin niya at ang pag igting ng mga panga niya.
Kita ko ang galit sa mga mata niya…
Narinig ko ang pagtawag niya sa security ng gusali…
“Shhh… Calmdown, Ariel… That was just nothing… Believe me, okay? That was just nothing…”
Kahit na hindi ko maintindihan ang sinasabi niya sa mga oras na ’to ay tumango na lang ako.
Hindi ko alam kung para saan ang bagay na ’yon…
But it’s a death threat….
May nagtatangka sa buhay niya…
Chapter 10
WARNING! The following is not suitable for readers below 18!
The security of the building check everything pero hindi matukoy kung sino ang taong nag-iwan ng kahahon sa harapn ng unit ni Arthur.
Alam kong may alam siya pero hindi niya sinasabi sa’kin… Is he doing that to protect me? If that’s the case that would be unfair.
Hindi ako papayag na may magtatangka sa mga taong mahalaga sa akin.
Arthur is becoming part of my system…
Nasa sistema ko na siya, kaya hindi ko alam kung kakayanin ko ba pag may nangyari pa muli sa kaniya….
“Why aren’t you sleeping?” saad niya…
Pasado alas-dose na ata ng gabi at hindi pa din ako dinadalaw ng antok…
Malambing na isinubsob niya ang ulo ko sa dibdib niya na nagbigay ng ibang init sa aking pakiramdaman…
“That’s just nothing, I promise…” Saad niya habang sinusuklay ang buhok ko gamit ang mga kamay niya…
“Don’t bother about it, my love…. My Ariel…” He said sweetly at kahit papaano ay nabawasan ang bigat ng damdamin ko…
Hindi ko alam kung ilang oras pa ako bago nakatulog pero mahimbing na ang mga tulog ko dahil sa mga yakap na binibigay sa akin ni Arthur.
He’s calming me and relaxing me at the same time….
Days passed pero wala na muling nagpadala pa ng kakaibang bagay kay Arthur o sa akin.
Napanatag na din ang loob ko…
Maybe I’m just panicking…
May be nagiging over lang ang reaction ko…
Tuluyan ng naka-recover si Arthur mula sa aksidente na kinasangkutan naming dalawa…
Mabuti na lang ay malakas ang katawan ni Arthur…
Gusto niya na ngang bumalik sa trabaho pero pinagpahinga pa siya ng doctor ng mga ilang araw pero sa tingin ko matapos lang ang linggong ito ay makakabalik na siya sa trabaho…
Pasado alas siyete ng gabi ng makabalik ako sa unit ni Arthur mula sa bahay namin ni Nanay Beng…
Kaagad kong binuksan ang Unit niya at tumambad sa akin ang madilim na unit niya…
May mga iilang kandila na nakasindi sa paligid….
I smiled when I noticed the changes of the whole place…
Nang buksan ko ang ilaw ay tumambad sa akin ang mga rosas sa lapag ng Unit… …
Nagulat ako ng lumabas si Arthur na may dalang bulaklak at naka pormal pa siya ng suot….
Pagkalapit niya sa akin ay mahigpit na yakap ang binigay niya…
“I missed you…” saad niya na nagbigay ng bulta-bultaheng kuryente sa sistema ko.
“That fast? Kakaalis ko lang kaya kaninang umaga.” natatawang saad ko.
“Dito ka na lang kaya tumira?” pabirong saad niya na tinawanan ko lang… Joke lang ba talaga ’yun? Err.
“Anong mero’n?” I asked.
“Wala lang… I just wanted to surprise my girlfriend… Hindi naman kailangan ng selebrasyon para mag celebrate tayo eh…” He said sweetly and planted kisses on my neck…
“Stop. “ natatawang saad ko dahil nararamdaman ko ang bagong ahit na bigote niya…
“I wanted to eat you… Anyways, did you eat already?” He asked…
Umiling lang ako…
“Good!” naka ngiting saad niya…
Hila-hila niya ako sa sa kusina kung saan nakahanda ang pagkain…
Nang makaupo ako ay nagsimula kaagad kaming kumain sa hinanda niya mismong pagkain.
“Dapat hinintay mo na lang ako…” komento ko…
“Kaya ko naman na…” saad niya.. .
Matapos kumain ay nagulat ako ng bigla na lang siyang naglabas ng wine.
“Para saan iyan?” nagtatakang tanong ko…
“I just wanted to enjoy the night with you…” saad niya… Parang may kumiliti sa puson ko…
Are we doing that thing, tonight? Oh God!
I’m not prepared! Or maybe he is?
“Ariel… Do you love me?” He seriously asked.
Tumango naman agad ako…
“Let’s be one tonight? Can we? Pero if hindi ka pa ready okay lang sa’kin… I can wait…” saad niya…
Ready na nga ba talaga ako…
But this would be my first time…
First time niya din kaya ’to?
Hindi ko alam kung anong meron kay Arthur at para bang nakukumbinse niya ako…
“Let’s do it!” I answered confidently pero bigla akong nakaramdam ng ibayong kaba…
Am I doing the right thing?
I love him and he loves me too.
Hindi na siguro namin kailangan patagalin pa…
I saw a glint of happiness in his eyes na nagpagaan ng loob ko…
I’ll give myself to him, no regrets at all…
He opened the wine and put a minimal amount on my glass….
After sipping the glass ay kaagad kong ibinababa ang baso…
Nagulat ako sa biglang paghalik niya sa mga labi ko…
Kaagad kong inangkla ang mga kamay ko sa kaniya…
What would he say pag nakita niya ang little sister ko? With that thought ay parang gusto ko ng umatras…
Naramdaman ko na agad ang pagtigas ng male organ ko…. I should have gotten rid of it years ago… But I’m still on the process…
Pero on how he kisses me passionately my body won’t take no for an answer…
He licks my ears with his tongue that gives electric on my system…
His kisses went deeper at umangkla na ang paa ko sa bewang niya…
Patuloy lang kami sa paghahalikan….
Five minutes? Six? Seven? Eight? Hindi ko na alam…
“I love you…” He said between our kisses at ginawa ko yun para kumuha ng hangin…
He continues kissing me at naramdaman ko na ang matigas na bagay na bumubundol sa likuran ko….
Napaupo siya sa continues upuan na kinauupuan niya kanina habang nasa ibabaw niya pa ako….
Mabilis ang mga pangyayari at hindi ko namalayan na nasa kwarto niya na kami.
Tanging panty at bra na lang ang suot ko…
Maingat na inilapag niya ako sa kama at nagtanggal na siya ng butones ng suot niyang damit…
Kaagad na sumalubong ang eight pack abs niya na nagbigay ng kakaibang pakiramdaman sa akin…
Para bang ngayon ko lang nakita ang pandesal niya at parang gusto ko na itong kainin….
I could feel the heat between our skin but no one dares to stop…
If he won’t stop…
And so am I.
I help him unbuckled his belt at hinagis niya lang ito kung saan…
Muli kong nakita ang kabuuan ko na tanging dalawang piraso ng tela na lang ang harang…
“I love you!” saad niya muli at nagsimula ulit siyang halikan ako…
He started kissing my ears, my neck at hanggang bumaba na siya sa dibdib ko…
Tanging mahihinang ungol lang ang nailalabas ko dahil natatakot ako na may makarinig kahit dalawa lang naman kaming nandito…
He stated to pull off my bra…. At tumambad sa kaniya ang boobies ko…
Nakaramdam naman ako ng hiya at tinakpan ko ang mga ito.
“Don’t be shy… They’re pretty as you… “ saad niya at tinggal ko na ang mga kamay ko…
Para siyang sundalo na handang sumugod sa laban at kaagad na pumunta sa dalawang boobies na nasa dibdib ko…
“Ahhhhhh…” ungol ko ng maramdaman ang mainit na dila niya sa kaliwang dibdib ko…
Napahawak na ako sa uluhan ng kobre kama dahil sa kakaibang sensasyon na dumadaloy sa mga ugat ko…
He is licking my boobs like a cherry on top of an ice cream…
And it felt so good…
It felt so-
“Aahhhhhh.” ungol ko ng maramdaman ang mga dila niya sa puson ko…
He’s getting nearer and nearer…
“Wait…” I said with a hoarse voice…
“It still a male organ…” saad ko but he seems unbothered by it…
He gets back on his work instantly…
Lumapit siya muli sa akin at hinalikan ako….
Arg! This man! Nangagalugad muli ang dila niya sa loob ng bibig ko… And it was amazing…
Tanging tunog ng aircon lang ang maririnig mo at ang mga ungol ko…
He went down again and to my surprises at tuluyan niya ng binaba ang panty ko…
“Shhh… Don’t worry, I’ll be gentle…” He said sweetly at bumalik ulit sa akin to give me a kiss…
Tanging ungol na lang ang naririnig ko sa loob ng kwarto ng nagsimula siyang isubo ang little ariel ko….
Kaagad naman lumabas ang puting likido mula doon at dinilaan niya ang lahat ng ’yon…
Hindi mo makikitaan ng pandidiri ang mga mata ni Arthur but he seems amaze and lustful at the same time…
Hindi siya nagtagal doon at iniangat ang mga hita ko at sumalubong sa kaniya ang butas ng pwetan ko…
I’m clean, I know it…
Naramdaman ko na ang dila niya sa bukana ng butas ko… He’s licking my thing in a circular motion that gives electric waves on my system…
“Ar-Arthur! Arthur!” Ungol ko at napahawak na ako sa mga pwede ong hawakan dahil sa kakaibang kiliti na naman sa puson ko….
He is hardening his tongue at pinapasok ito sa loob ko…
“Fùck! This is so tight, my love! My Ariel!” saad niya at muling bumalik sa ginagawa niya…
I could feel na lalabasan na naman muli ako any moment from now but he still continues…
Naglabas siya ng lubrican oil na hindi ko alam na meron pala siya sa kwarto niya at ang condom na nakita ko noong isang araw…
“I’ll be gentle, Ariel…” He said sweetly…
At the first try at napatili ko…
“Do you want me to continue?” saad niya sa paos na boses.
“Go on…” and with that…
I felt his thing on my entrance….
He started slowly… Pero I could feel na parang pinupunit ang bukana o lagusan ko…
“Arthur, I moaned…” He stops…. And he moves slowly and slowly…
Ang sakit ay unti-unting nagbigay ng kakaibang sarap sa pakiramdam…
“Arthur, Faster!”
“Arg! You’re so tight, Ariel! Ahhh!” He said in a hoarse voice…
Unti-unti ay bumilis ang pag-ayuda niya at ang pagpasoj at paglabas niya sa akin…
Sa walong pulgadang pag-aari niya ay hindi ko alam kung paano nagkasya yun sa lagusan ko…
I look at him at nakita ko ang nakapikit na si Arthur habang inaararo ang lagusan ko…
He is fast and at the same time gentle…
When he pulls it out ay akala ko ay tapos na pero tanging precum pa lang ang nasa condom niya…
Humawak ako sa leeg niya at nag simula muli siyang umararo…
I could feel na nakalmot ko na ang balikat niya but it seems nothing on him….
Nakaramdam na naman muli ako ng kakaibang pakiramdaman sa puson ko at ilang segundo lang ay lumabas na naman ang puting likido mula sa akin…
He started licking it again without any words…
I wonder if it’s his first time pero kung first time niya ’to…
Kakaiba siya…
I could feel that he did this for many times kung paano niya ako bayuhin…
“Fûck! Malapit na ako, Ariel…” saad niya at ilang segundo lang ay inilabas niya ang kaniyang kargada…
Tinanggal niya ang condom at ginamit niya na ang kamay niya….
I went near of his shaft….
Hindi ko alam kung anong pumasok sa akin at isinubo ko ito.
But it seems na gustuhan niya ’yon kaya ginawa ko na lang ang the best ko…
Pinipilit kong subuuin ng buo pero hindi ko magawa…
I started from the tip hanggang sa makakaya ko….
He started moving his hips again while his shaft is still inside me.
He is gentle.
He is moving slowly while his eyes are closed….
“I’m coming.” He announced in a hoarse voice….
Makalipas lang ang ilang minuto ay nag nginig na ang tuhod niya at lumabas sa labi ko ang mga likidong mula sa kaniya…
I tried my best to sip everything pero hindi ako nagtagumpay…
Sobrang dami niya…
Sobrang dami niyang inilabas…
He lay beside me and kissed me once again… Akala ko matapos ng halikan ay tapos na pero muling sumaludo ang alaga niya…
Naglabas muli siya ng condom and the next thing I knew….
History begins… History happened…
Chapter 11
I woke up with a body ache…
I could feel the pain all over my body….
Isa? Dalawa? Tatlo? Apat? Lima? Hindi ko alam…
Arthur is a monster in bed…
Walang kapagod-pagod siyang naramdaman…
Kung hindi ako nagkakamali ang last ay noong nasa Comfort room kami…
Masakit ang lahat sa akin pero mas masakit ang hiwa sa pwetan ko…
Kung gaano siya kasipag sa opisina ay gano’n din siya kama…
But the good thing is siya ang nagbihis sa akin…
Siya ang nagpalit ng kobre kama…
He’s still sleeping peacefully beside me that made me smile…
Hindi ko alam pero parang ang saya at ang luwag sa pakiramdam….
Despite the pain ay may kakaibang saya ang puso ko….
Isiniksik ko ang ulo ko sa dibdib niya at ginapo muli ako ng antok dahil sa pagod…
“Wake up, My Ariel… Wake up, Honey…” ang mga masusuyong haplos at paghalik ang gumising sa akin…
Napatingin naman ako sa lalaking nakatayo sa harapan ko…
He’s wearing an apron kahit wala pa siyang damit pangibabaw at tanging short lamang ang suot niya…
“Ahhh…” Daing ko ng maramdaman ko ang hapdi sa pagitan ng dalawang pisngi ng pwetan ko…
Napatingin naman ako sa kaniya at kita ko ang kakaibang ngiti sa mga labi niya na nagpainit ng ulo ko…
“Aray!” daing niya ng hampasan ko siya ng unan…
Pero tiwanan niya lang ako kalaunan…
“Inumin mo na ’to…” malambing na saad niya…
Ininom ko naman kaagad ang gamot na binigay niya…
Kita ko ang pagkaing niluto niya na biglang magparamdam sa akin ng gutom…
Sabay kaming natawa ng biglang tumunog ang tiyan ko…
“Ikaw kasi eh!” sisj ko sa kaniya…
“Why me?” maang-maangan niya…
I eat the food he cooks in just a few minutes dahil gutom na gutom talaga ako…
“Wanted some milk again?” nakangising saad niya…
“Bastos!” tili ko na tinawanan niya lang at napahawak pa sa tiyan niya…
“Hindi ka na makakaisa…” Birong saad ko…
Nagulat ako ng biglang sumeryoso ang mukha niya…
“Totoo?” tanong niya sa mababang boses…
Iginilid niya ang bed table at umupo sa tabi ng kama…
“Totoo ba?” tanong niya habang may kakaibang ngiti sa mga labi niya….
And in an instant ay nakita ko na lang ang sarili ko na walang saplot at nakikipaghalikan sa kaniya….
And the rest is history….
“Hey! Blooming ahh!” pang-aasar ni Aidan sa’kin…
“Ako? Ha! Lagi naman eh…” pilosopong saad ko sa kaniya…
“Glow up after sëx really works, huh.” pang-aasar niya na nagpamula sa akin…
Kaagad akong dumampot ng papel para ihagis sa kaniya pero mabilis siyang naka-iwas at bumalik sa opisina niya….
Lunes ngayon at tama si Aidan, Arthur and I had sëx before kami pumasok sa opisina….
Last night was my last stay in his condo…
Dahil kailangan ko ng umuwi sa bahay namin ni Nanay Beng…
It took me days para mapapayag siya na umuwi…
But when Nanay Beng came in to the picture, tiklop ang lolo niyo…
He can’t argue with Nanay Beng… Pakitang gilas kumbaga…
Biglang tumunog ang intercom ni Arthur sa mesa ko…
“Get inside…” seryosong saad niya na nagpangiti sa akin…
Hmmm.
Bago pumasok ay kumatok muna ako sa pintuan….
“What do you need, sir?” I asked…
“I wanna go home na… With you…” saad niya na nagpatawa lang sa’kin…
“Hey! You promise to Nanay Beng na i-uuwi mo na ako… You should grant that!” natatawang saad ko…
He came closer to me hanggang sa mapadikit na ako sa pader…
“Arthur! Nasa opisina tayo ahh!” saway ko sa kaniya.
“What? I didn’t do anything… Sinara ko lang ang pintuan…” natatawang saad niya at bumalik na sa swivel chair niya …
“Wala ka na bang ipapagawa? Lalabas na ako?”
“Let’s leave early today…” saad niya…
“No questions, just go with me…” saad niya at hindi na nga ako nagtanong pa…
“Saan ba kasi tayo pupunta?” tanong ko…
“On the place where I first saw you…” saad niya na nagpataka sa akin…
“Wait… ’Di ba resto mo ako unang nakita…” He just shrugged his shoulders.
“Here…” my eyes went wide sa lugar na pinuntahan namin….
It was on the lake beside of the Municipal…
“Have you seen me here before?” nagtatakang tanong ko…
“Yeah… And I think that was love at first sight… And Destiny…” He declared sweetly…
Para namang may paru-paro ang naglikot aa tiyan ko…
We sat on the nearby chair beside the lake…
He picked a stone at hinagis ’yon sa tubig…
“You know, Ariel… After the accident… I realize how much I love you… That I’m willing to give my life for you …” seryosong saad niya habang nakatingin sa reflection namin sa lawa…
“I didn’t expect that I would become a human too… That I will be loving you this much…” saad niya at tumingin sa akin…
Hindi ko alam pero the tears on my eyes suddenly flew…
“I love you…” seryosong saad niya…
“I love you too…”
Hinawakan niya ang kamay ko at hinalikan ito….
Oh God! This man! This man is my man!
Isinandal ko ang ulo ko sa balikat niya… I could smell the fragrance he always has….
Hindi talaga natin malalaman kung kailan darating ang taong para sa’tin…
Na dapat matuto tayong maghintay at maniwala sa tadhana….
If this is a dream ayoko ng magising…
Dahil alam ko, nahanap ko na ang kasiyahan ko…
Ang taong magpaparamdam sa akin na buo ako at sapat ako…
Mabilis na pag lipas ng oras at panahon…
Dalawang taong relasyong puno ng saya at ligay, lungkot at pighati, pagsubok at paghihirap pero nanatili kaming matatag…
The death threats Arthur have been receiving ended year ago at masaya ako dahil doon…
We both celebrated our birthdays on his rest house. Those days are the special days that I will keep until I am old…
Napatingin ako sa necklace na bigay ni Arthur noong unang kaarawan ko, it has our initials. A and A, romantic isn’t?
Every birthday ko ay nagpapadala ako ng liham sa mga magulang ko without putting any information on it…
Pero knowing them, I know they already have an idea kung nasaan na ako.
I missed them so much too but I know in no time ay maipapakilala ko na si Arthur sa kanila…
Tatlong taon na akong wala sa amin…
Pero, I know to myself the love I have for my parents are still the same…
“Hey, are you ready. My love?” He asked.
Napatingin naman ako sa repleksiyon ng matipunong lalaki na kakapasok pa lang ng kwarto.
“Wait…” sagot ko…
Tiningnan ko muli ang sarili ko sa salamin, I’m wearing a beige long dress…
My hair is neatly bun on top of my head.
Everything looks simple and elegant…
Napatingin naman ako sa escort ko…
He looks dashing…
He is like a King ready to take his Queen.
Ng makalapit ako sa kaniya ay isang matamis na halik kaagad ang ginawad niya sa akin na ginantihan ko naman…
“Ready?” He asked… Tumango naman ako at mag-kaagapay kaming lumabas ng kwarto namin…
We’re on his business partner’s wedding… Ni hindi ko nga kilala kung sino iyon pero ang sabi niya sakin ay kasosyo daw nila ito sa isa sa mga Negosyo nila…
Nasa isang sikat na resort kami sa Boracay…
Ayoko sanang sumama dahil baka may makakilala sa akin…
Pero dahil anniversary naming ay wala akong nagawa…
Congratulations, M & A.
Everything looks so surreal…
It actually looks like my ex-best friend’s dream wedding.
From the theme to everything.
We sat on the middle part of the hall…
Pilit kong sinsipat ang groom pero dahil sa mga nakatayong bisita ay hindi ko makita ang groom.
Minutes passed…
Halos mawalan ako ng hangin ng makita ko ang groom ng ikakasal…
Hindi ko alam kung bakit ganito ang nararamdaman ko…
Hindi ko alam kung bakit bumabalik ang mga ala-alang pinilit ko ng ibaon sa lupa…
Tatlong taon…
Tatlong taon na ng magkahiwalay kami…
Hindi ko inaakala na makikita ko siya dito….
Hindi ko inaakala na ang kasal pa niya ang madadaluhan ko…
It was Matheus… My Ex-boyfriend…
“You should have asked yourself kung anong kulang sayo! Hindi ako ang tatanungin mo!”.
Parang isang palabas sa sinehan na bumalik ang mga alala ko sa taong matagal ng patay para sa akin…
Napatakip na lang ako ng bibig at halos mahigpitan ko ang kapit sa mga braso ni Arthur…
Matagal ng tapos ’yon… Matagal ko ng tiniis ang sakit na dinulot niya sa akin noon…
“Hey! Are you okay?” Malambing na saad sa akin ni Arthur…
“Sorry, nahihilo ako…” saad ko… Pero totong bigla akong nakaramdam ng pagkahilo…
“Gusto mo bang bumalik sa kwarto?” tanong niya pero bago pa man ako makasagot ay bigla ng bumukas ang malaking gate ng silid…
The procession started…
It was really Matheus and my best friend, Alyssa…
Tapos na ang nakaraan pero parang dinudurog pa din ako….
Bakit sila pa?
Bakit ngayon pa?
Punong-puno ng pagmamahal si Matheus sa kaniyang mga mata habang hinihintay ang babaeng nasa kabilang dulo ng silid…
Bakit may kumikirot sa puso ko gayong may mahal naman na akong iba…
Bakit?!
“Arthur, mauuna na ako… Nahihilo talaga ako…” saad ko kay Arthur…
Batid ko na gusto niyang magtanong sa akin pero hindi niya ginawa…
Hinayaan niya lang akong maglakad patalikod sa kaniya…
Pero naramdaman ko ang pagsunod niya sa akin…
“You should stay there…” saad ko at binilisan ko pa ang paglalakad…
“What’s wrong?” Hindi na niya napigilan mag tanong pa…
“Wala, masakit nga ang ulo ko!” saad ko at medyo napalakas na ang boses ko…
Mabuti na lang ay wala ng masiyadong tao sa labas ng hall…
“I’ll go with you…” He announced.
Sabay nga kaming nagtungo sa kwarto namin…
Hindi ko alam pero ang bigat sa pakiramdam… Sobrang bigat…
Ang makita mo ang taong tinuring mong kapatid pero niloko ka lang…. Ginamit at pinagsamantalahan…
Kusang pumatak ang mga luhang pinipigilan ko ng makapasok ako sa palikuran…
“No, Ariel! You shouldn’t be like that…” saad ko sa sarili ko…
Parang bumaliktad naman ang sikmura ko at sumunod non ay ang biglang pagsuka ko sa inidoro…
Narinig ko pa ang mga katok ni Arthur sa labas ng pintuan… Pero hindi ko magawang buksan ito…
“Hey! Love! Are you okay?” tanong niya sa kabilang bahagi ng pintuan…
Pero dahil sa labis na pagsuka ay hindi ko magawang buksan ang pintuan…
Parang umiikot naman ang paligid ko kaya napasandal ako sa sahig ng inidoro… Makalipas ang ilang minuto ay nagdilim na ang patingin ko…
Halos hindi magkamayaw ang mga tauhan ng resort ng magimbal sila sa lakas ng sigaw ng isang lalaki, si Arthur…
“Keys! I need the keys!” sigaw niya sa receptionist ng resort…. Pero hindi ito pumapayag na ibigay ang susi kay Arthur…
“I’m telling you pag may nangyaring masama sa asawa ko, mananagot ang buong resort niyo!” sigaw niya at halos hindi naman magkamayaw ang mga ito…
Sumalubong sa kanila si Ariel na walang malay habang nakahiga…
Ilang segundo lang ay dumating na ang ambulansiya…
Hindi pa din alam ni Arthur ang dapat niyang gawin… Hawak-hawak ang kamay ni Ariel ay nagtungo sila sa pinaka malapit na Hospital…
.
Chapter 12
“She’s just stress… Wala na mang problema sa mga resulta na lumabas… Kailangan niya lang talaga mag pahinga… Mauna na ako…” rinig kong saad ng doktora at kasabay no’n ay ang pagbukas at sara ng pintuan…
Naramdaman ko ang mga palad ni Arthur sa mga kamay ko…
I slowly opened my eyes and, in an instant, ay nakaramdam muli ako ng pagkahilo….
Para bang hinahalukay ang sikmura ko…
And in just a snap ay naduwal ako pero naging mabili ang kilos ni Arthur para hindi kumalat ang idinuwal ko…
“Do you still feel dizzy?” Kita ang pag-aalala sa mga mata niya…
“Pagod lang siguro ’to…” saad ko at inayos ang sarili…
“You sleep again…” saad niya at dahil parang wala pa akong lakas ay sinununod ko lang siya…
Nagising na naman ako ng makalipas ang ilang oras… Gumising sa akin ang nakikipagtalong boses ni Arthur…
“Don’t let her go back here! I’m telling you; she should not be here yet! You know what she can do!”
“I already set things with the org., pero for sure magkakaroon na naman ng problema kapag bumalik siya! Bullshits! Stop those excuses…” rinig kong sigaw niya…
“Arthur…” tawag ko sa kaniya…
I could feel na medyo naging mabuti na ang pakiramdam ko…
Ng mapansin niya na gising na ako ay kaagad niyang pinatay ang telepono…
“Hey! Kumain ka muna…” saad niya at inayos ang pagkain na nasa tray…
“Satingin ko, okay na ako… Pwede na siguro tayong bumalik sa resort… Nasira ko pa tuloy yung…”
“No! Don’t talk about it anymore… Mas importante ka kesa sa kasal ng business partner ko…” saad niya at muli na namang bumalik sa akin ang mga kaganapan na gusto ko ng makalimutan…
I didn’t do wrong to the both of them, pero I felt so wrong ng makita kong muli sila…
Alam kong nakalimot na ang puso ko sa kaniya… Pero ang sakit sa panloloko nila ay nakatatak na sa akin…
Allysa and Mattheus… My bestfriend and my ex…
Tinago ko na sa bato na hindi na muling maglalandas pa ang mga buhay namin but I was wrong… Very wrong…
Wala nga talagang makakapagsabi kung ano ang mangyayari sa hinaharap…
“Hey! What are you thinking?” I could still see in Arthur’s eyes na nag-aalala siya para sa’kin…
“Arthur…” saad ko at hinawakan ko ang kamay niya…
“The guy in the wedding…” parang tumigas naman ang anyo niya…
“He’s m-my ex-boyfriend and the girl is my b-bestfriend…” saad ko at halos nautal pa ako sa ibang mga salita…
Kusang bumagsak ang mga luha ko sa aking mata…
Isang mahigpit na yakap ang binigay niya sa’kin…
“Shhhh. Just get over it, honey…” pag-aalo niya sa akin habang hinahaplos ang likuran ko…
Ilang minuto lang ay tumigil na din ako sa pag-iyak.
One of the things na gusto ko kay Arthur… He understands things easily…
He never asks for more….
He never tells what should I do and what should I not.
Nalulungkot ako dahil hindi namin na enjoy ang anniversary namin dahil sa’kin…
But he told me na makasama lang ako ay selebrasyon na….
Naging maayos naman ang pakiramdam ko matapos no’n pero may napansin ako sa sarili ko…
Naging mabilis akong mapagod nitong mga nakalipas na araw, kapansin-pansin din ang pagnipis ng buhok ko…
Pero sabi naman ng doctor na huling tumingin sa akin ay magpahinga lamang ako…
Maybe I’m just exhausting myself to its extent…
“Iha… Magpahinga ka kaya muna… Tingnan mo ang itsuro mo oh! Maputla ang kulay mo, apo ko…” saad ni Nanay at hinawakan ang kamay ko…
Nagulat ako ng biglang natuod ang aking Nanay Beng sa kaniyang kinatatayuan…
“Iha… Halika… Mag patingin na tayo sa doctor… Mag-paalam ka muna kay Arthur…” saad niya at batid ko ang pag-aalinlangan sa mga mata niya…
Hindi ko maintindihan ang ikinilos ng aking Nanay Beng ng maging aligaga ito bigla…
“Sige na… Mag-ayos ka na… At aalis tayo…”
Pero siguro dapat sundin ko na lang ang Nanay….
Napatingin ako sa salamin…
Kapansin-pansin ang pamumutla ng balat ko…. Pero kung titingnan ay okay lang ako…
Hindi ko na pinaalam na pupunta kami ng Nanay sa Hospital dahil alam kong busy sa siya ngayon sa kompanya niya dahil sa mga trabahong naiwan niya sa nakaraang linggo…
Simpleng blouse at faded jeans lang ang suot ko…
“Halika na…” saad ng Nanay…
“Opo…”
“I’ll just call you once the result came out… Pero base from the preliminaries that we had earlier, okay naman siya… But to make sure let’s wait for the results…” saad ng doctor…
Maayos naman ang lahat… Pero alam kong may mali, alam kong may problema sa katawan ko…
But overthinking won’t help… Matapos namin mag tungo sa isang pribadong Hospital ay kaagad kaming umuwi ng bahay…
Halos magulat ako ng maabutan ko si Arthur na nasa tapat ng gate ng bahay namin….
“Where did you go?” tanong niya sa’kin at nagmano kay Nanay Beng….
“Na’ko, nagpasa lang ako sa kaibigan ko sa karatig na baranggay…” saad ni Nanay Beng….
Nagulat ako sa sinabing dahilan ng Nanay pero hinayaan ko na lang…
“Tumuloy ka muna sa loob…” saad ni Nanay kay Arthur pero biglang tumunog ang telepono niya…
Nakita ko ang gulat sa kaniyang mga mata…
Pero kalaunan ay sinagot niya din ang tawag nito…
Medyo lumayo siya sa’min ng Nanay at pagbalik niya ay nagpaalam na agad siya….
“May emergency po sa opisina, Nay… Alis na ako…” paalam niya kay Nanay at sa’kin… Humalik muna siya sa pisnge ko bago siya aligaga na bumalik sa kaniyang sasakyan…
“Anong nangyare doon?” tanong ng Nanay….
“Wala po, ’yon Nanay… Emergency lang daw po sa kompanya…” saad ko at pumasok na kami sa loob ng bahay.
Kinaumagahan ay umayos na ang pakiramdam ko at pakiramdam ko ay bumalik na ang sigla ko…
Napagpasiyahan ko ng pumasok ng opisina dahil hindi din ako sana’y na nasa bahay lang…
“Hey! Akala ko hindi ka pa papasok… Okay ka na ba?” tanong ni Aidan sa akin pagkakita niya na nasa mesa ko na ako…
“Sumama lang yung pakiramdaman ko, pero okay naman ako…” sagot ko…
Napatingin ako sa relo ko…
It’s already past nine in the morning pero wala pa din su Arthur…
He always gets in the early umaga pa lang….
I check my phone pero there was no even a single message…
He usually texts first pero ngayon wala man lang ni isang text o tawag…. Pero maybe he’s tired…
Past ten o’clock when he came in to the office…
I could see the tiredness on his eyes… I could feel something but I know, I shouldn’t think this way…
“Arthur…” tawag ko sa kaniya hahalik sana ako sa pisngi niya pero may napansin akong iba…
His cloth… Hindi siya nakapagpalit ng suot niya sinula kahapon…
“Kahapon mo pa suot iyan ahh…” puna ko…
Kita ko ang pag-kagulat sa mga mata niya…
Sasagot pa sana siya pero when he is like this… I know wala siyang masasagot sa sinabi ko…
“Magpadala ka na lang kay manang ng damit mo…” saad ko at binigyan ko siya ng matamis na ngiti…
Pero parang may mali…
Nakamasid lamang ako sa kaniya hanggang sa pumasok siya sa office niya…
Ngayon lang siya pumasok ng gano’n… Sobrang weird at kakaiba…
Kung hindi siya umuwi, saan siya pumunta?
My thoughts were fogged with the things I shouldn’t think about…
Pero as me, being this observant. Alam kong may hindi tama. Alam kong may mali…
It was one in the evening, not the usual ay hindi kami sabay ni Arthur na mag lunch… He said he was busy and I understand about it…
But things became blur and vague when a woman wearing red daring dress came in to the picture…
“Do you have an appointment, Ma’am? You must set an appointment first before anything else…”
“Oh! I guess you’re, Ariel? Right? I’m Arthur’s Girlfriend… I’m Clarisse by the way…” saad niya… At sa isang iglap ay para bang may kaba at takot akong naramdaman.
Sa ngiti niya na umaabot hanggang tenga ang nagpalamig sa pagkatao ko…
Walang salita ang lumabas sa akin…
Chapter 13
“Oh! Don’t misunderstood me, Honey… I’m just Arthur’s girl ‘friend’….” emphasizing the word friend…
“Nandiyan ba siya? I brought lunch kasi eh… Baka gusto mong sumabay?” saad niya sabay pakita ng lunch bag na dala-dala niya…
“No… Thank you na lang, sige pasok ka na…” saad ko pero mababahid ang lungkot sa akin…
Kaya ba siya hindi sumabay sa’kin ng lunch?
Kaya ba ayaw niya pang kumain kasi hinihintay niya ang ‘friend’ niya? Wow! How good friend naman….
Clarisse Montenejo…
The owner of Flora and Fauna Corporation in Paris. Pero hindi ako bothered tungkol sa bagay na ’yon…
Aidan said… Clarisse is Arthur’s ex girlfriend… But Aidan confirmed na mag kaibigan na lang sila…
Pero alam kong may mali at may hindi tama… Kahit ayoko mang mag-overthink ay patuloy ko pa din naiisip ang bagay na ’yon…
“Mauna na ako…” saad ko kay Aidan…
Tatayo na sana ako pero muli na naman akong nakaramdam ng pagkahilo…
“Hey, okay ka lang ba?” tanong ni Aidan sa akin…
Pinilit ko naman ang sarili ko na umayos….
“Oo, okay lang ako…” saad ko at kahit na hihilo pa ay binuhos ko ang lakas ko para makatayo….
Medyo nag blur ang paningin ko habang naglalakad…
Nag-tungo muna ako sa banyo ng opisina at ng medyo bumuti na ang pakiramdam ko…
Nakita ko ang pagbukas ng pinto ng opisina ni Arthur…
Isang halik ang binigay ni Clarisse sa labi ni Arthur? Totoo ba yung nakita ko? Halik? Sa labi pa talaga?
“Where did you go?” medyo umayos na ang paningin ko ng makalapit ako sa kanila…
“Nag-lunch…” sagot ko..
“You should have join us…” rinig kong sabat naman ni Clarisse… I felt an instant irritation as soon as I’ve heard her voice…
Kung kanina ay irita lang ako sa kaniya ngayon sobrang irita na…
“No need… I ate with my friend…” saad ko at umupo na sa upuan ko…
“Ihahatid ko lang siya…” paalam ni Arthur sa’kin pero hindi ako sumagot…
I just look at the both of them kahit nasa malayo na ay kita ko ang pag-tawa ni Arthur sa harap ng dalaga…
I felt the surge of pain inside my chest… And it really hurts…
I’m not the jealous type of girl pero hindi ko alam kung bakit ganito ang nararamdaman ko… I felt irritated seeing the both of them together…
“Ano iyon, Arthur? Bakit may paghalik?” saad ko ng makapasok siya ng opisina niya…
“That was just a friendly kiss…”
“Friendly kiss? Wow! Should I kiss Aidan, then?” saad ko at medyo napataas na ang boses ko…
Kita ko amg pagtagis ng mga ngipin niya at ang pagtigas ng panga niya…
“Don’t dare me, Ariel…” seryosong saad niya…
Sasagot pa sana ako pero bigla na naman akong nahilo. Napahawak ako sa sandalan ng upuan…
Nakita ko ang pag-aalala sa mga mata niya ng makaramdam ako ng panghihina..
“Don’t… Just don’t… Tsaka na lang tayo mag-usap pag alam mo na yung maling ginawa mo…” I said forwardly…
I forced myself to get out of the room leaving him dumbfounded….
I left the building without noticing him….
It should have serve a lesson for him…
Alam ko kung sino ang tama at mali sa aming dalawa…. I could say sorry kung ako ang nagkamali but in here, siya ang may mali!
Siya ang may ginawang mali!
Siya ang nagsisinungaling!
Ngayon pang mga araw na ’to na madalas akong mairita at mainis… Nakisabay pa siya….
Akala ko ay pupuntahan niya ako sa bahay…
But I was wrong…
No Arthur went in to my house… I felt devastated… I could feel something unusual simula ng dumating ang Clarisse na iyon!
This is the first time I’ve seen her for years and everything that happened between me and Arthur was because of her.
I went to his Condo to surprise him…
I clicked the bell kahit na alam ko ang code ng penthouse niya but no one answers me…
I opened the door by myself and to my surprise the room is in a mess… Clothes are all overall the floor…
The pain suddenly built up in my chest as soon as I’ve seen things that made me realize what’s happening….
Clothes from top to bottom are splurge in the floor…
And in no time, I’ve heard moans from a man and a woman…. Para bang nauubos ang hangin ko…
Kumikirot ang puso ko ng sobra…
I slowly went to the room kung saan nangagaling ang mga ungol…
And as soon as I open the door my tears flew freely from eyes… Para bang dinurog muli ako…
“Mga hayop!”
Napatingin sila sa gawi ko but to my surprised they seem unbothered by my presence….
Napatigagal lamang ako sa kinatatayuan ko…
Seeing Arthur on top of Clarisse made me feel sick!
Nakatingin pa sa akin si Clarisse habang dinadama si Arthur sa loob niya….
“No! No! Please! Tell me this is not happening! No!”
I walk closely in to them…
“Arthur… Please… Stop it…” I reached out on him using my hand pero tinabig niya lang ito…
“Just watch there…. Ariel…” He said on his hoarse voice…“
“Arthur, Please…” pagmamakaawa ko but he didn’t stop…
Nakatingin lamang sa akin si Clarisse habang may kakaibang ngiti sa kaniyang mga labi…
“No… Arthur… Please… Stop it…” napaluhod na ako sa gilid ng kama but they didn’t stop…
“Arthur! Please! Stop!” I shouted with all the strength that I have. At ng tumungin sa akin si Arthur ay puno ng galit ang mga mata niya…
May kinuha siyang kung ano sa loob ng cabinet niya and to my surprise, it was a gun…
I instantly felt red and afraid…
“No… Arthur! Don’t!” sigaw ko pero tinutok niya pa din ang baril sa akin…
“Arthur! Don’t! Please!” I begged…
“I should have killed you from the start…”
“You’re nothing to me, Ariel…”
“You’re just a piece of trash!”
“Do you think, I would love you for real? No! Dream on it!”
Bawat salitang sinasabi niya at tumatagos sa puso at pagkatao ko…
I thought it wouldn’t happen again…
But I was wrong…
I was wrong again…
He pointed the gun on my head at sa isang putok pa lang ng baril… Para bang bumagal ang lahat…
Wala na akong nagawa kung hindi ipikit ang aking mga mata….
No!
It shouldn’t be happening!
No!
Not again!
Chapter 14
Warning!
The following is not suitable for ages below 18!
I do not intend to be lost nor to be wasted
I don’t want to be crazy nor to be insane.
But things keep blurring my vision and path to wherever I am going to…
…
Habol ko ang paghinga ko ng imulat ko ang aking mga mata… Sumalubong sa akin ang nag-aalalang mukha ng aking kasintahan…
Kusang bumuhos ang luha sa aking mga mata… Nakakatakot… Hindi ko kakayanin kapag nangyari ang bagay na ’yon…
He shoots me on my head… In my dream…
“Hush… Everything is fine, Ariel…” saad niya sabay naramdaman ko ang mainit niyang katawan na yumakap sa hubad kong katawan…
Yes, we slept and made love again…. Remembering what’s on my dream seems true and realistic…
A dream… A nightmare to be exact…
Pero bakit gano’n? Parang totoo ang sakit at pighati na narandaman ko…
Isiniksik ko pa sa dibdib niya ang ulo ko…
“Hush… That was just a dream, Ariel…” saad niya…
Lumipas ang ilang minuto ay kumalma na ako… He looks in to my eyes… And in an instant ay naramdaman ko na naman ang mapupula at malalambot niyang labi sa labi ko….
He started from being gentle until his kisses went deeper… Sa halik niya lang ay nakalimutan ko na ang bangungot ng kahapon….
He positioned me below him…
Nakita ko ang pag-tayo muli ng alaga niya…
He started licking my ears and my neck, and all I could do is to moan his name…
“A-Arthurrr…” tili ko ng maramdaman ang kakaibang kiliti sa puson ko…
He licks both of my nipple na nagpaindayog sa akin sa kama…
“Ahhh…. Arthurr…” saad ko….
He went lower until he faced my little male organ and as usual, he licked it…
Makalipas ang ilang minuto ay lumabas na ang puting likido mula sa akin na dinilaan niya…
Muli siyang bumalik sa aking labi at nalasahan ko ang mismong likidong nilabas ko but if felt dull and different from his…
I switched our position… He worked last night… So, I’ll worked early of this morning….
I started from his neck until I went in to his chest… I licked his nipple at naramdaman ko ang pagkapit niya sa uluhan niya…
He started moaning untill I went deeper. Naramdaman ko na ang pagbundol ng alaga niya sa dibdib ko…
I went in to his and swallowed his shaft as a whole. I started from the tip at ginawa ko ang aking makakaya to deep throat his cock…
“A-Ariellll….”
It only lasts for seconds dahil sa haba ng alaga niya…
I started moving up and down… At naramdaman ko na din ang pagsabay niya sa pag-indayog… I licked his shaft like a lollipop…
Naramdaman ko ang mga kamay niya sa buhok ko and he started to guide me with my hair…
It didn’t hurt, it actually felt good… His moaning my name with his hoarse voice that give chills in to my veins….
He stopped me in the middle and putting my back on my position… He positioned my legs on top of his shoulder…
I think it has been a month simula ng hindi na siya gumagamit ng condom kapag nagtatalik kami… But I guess it was just alright….
He licked my hole na nagpabalik sa akin sa Kasalukuyan…
Naramdaman ko ang pagtulis ng dila niya na nanghihimasok sa butas ng puwet ko….
“Arthur…” All you could here in the room ay ang mga ungol naming dalawa….
“Ready…” He announced….
And in an instant ay napangiwi na naman muli ako… Para bang hindi ako napasukan kagabi sa laki ng sa kaniya eh…
Dahan-dahan hanggang sa mapasok niya ng buo ang kaniya sa akin… He thrust deeply and deeply until the pain was gone…
“Move…” saad ko and he started to move slowly….
The pain the crept inside me slowly fades until napalitan na iyon ng sarap…
“Ahhh. Deeper…” I said…
“Fúck! Fúck! Fúck!” mura niya sa pagitang ng pag-indayog niya… I could see in his face how he likes what we are doing…
Tanging pagkiskisan ng balat lamang namin ang naririnig sa loob ng kwarto…. Ang pinaghalong pawis naming dalawa ay umaamoy na din…
“Ahhhhh… I’m coming…” saad niya at sinabayan ko na ang pag-ulos niya and with that ay naramdaman ko ang pag-agos ng likido sa kaniya na para bang isang buwang naimbak kahit may nangyari na sa amin kagabi…
“I love you…” saad ko….
He didn’t answer me… He just kissed me… And it felt weird… Refusing my mind to think otherwise… Things are just vague…
I do not know kung tama pa ba ang daang tinatahak ko…
Alam naman natin yung tama, pero pinipili pa din nating magkamali kasi akala natin doon tayo sasaya….
Pero para sa’kin if our love is wrong, parang mas’ gusto ko na lang maging mali at patuloy na magkamali…
There is something inside me na nagsasabing mali na… Na may mali na…
Pero my heart chooses to be deaf…
My heart chose not to hear what my mind says….
Hindi ako tanga… Simula ng dumating si Clarisse alam kong may nagbago na… Alam kong may bago na….
The nightmare that I had was because of one thing…. Kahit may nangyayari sa’min sa kama alam kong may mali sa kaniya…
I kept telling myself to not be bothered about it but my dreams say the otherwise….
Napatingin ako sa lalaking katabi ko… Walang saplot ang katawan niya at tanging puting kumot lang ang humaharang sa ibabang bahagi ng katawan niya…
Para siyang anghel kapag natutulog… I caresse his black hair… Ang mga stubbles niya na mas lalong nagpagwapo sa kaniya…
This is my man! And no one should dare tp get hin from me…
Naramdaman ko muli ang pagsakit ng tiyan ko…
Tanging pagtitiis ng sakit ng tiyan lang ang ginagawa ko…
He shouldn’t know yet…
Hindi pa oras para malaman niya ang bagay na ’yon…
Baka iwan niya ako…. Baka maiwan na naman akong mag-isa…
I stand up from the bed at inayos ko ang nagulong kama… Nilinisan ko ang sahig at nagtungo na sa banyo…
Napatingin ako sa salamin… Kapansin-pansin ang pagbabago ng timbang ko at pag-iba ng kulay ng balat ko…
Natatakot ako… Natatakot ako sa maaring mangyari… I splash a little amount of water on my face…
“Should I tell him?” tanong ko sa sarili ko…
Isa-isang pumatak ang mga luhang kinikimkim ng puso ko… Tanging impit na iyak lang ang ginagawa ko…
I know, I am being selfish… Pero if being selfish will make him stay, then I will…
I will be gladly be selfish just for him…
Chapter 15
I have been staying in Arthur’s condo for a week…
To be honest, I am paranoid. Pakiramdam ko kaunti na lang ay mababaliw na ako dahil sa sobrang pag-iisip.
But I should be happy… I should make my mind clear of many thoughts kahit ngayong araw lang…
Today is Sunday, Arthur and I decided to go in the Mall…
Pag-pasok pa lang namin ay halos putaktehin na siya ng mga babae na umaaligid sa paligid. But I refused to give a goddamn care to them…
Medyo may karamihan ang tao sa loob ng Mall. While waiting in the line to buy a ticket for the movie we will watch ay biglang tumunog ang telepono ni Arthur. He looks on the contact at ng makita niya ito ay hindi niya muna sinagot…
“I’ll just answer this call…” Sagot niya…
Tanging tango lang ang sinagot ko…
It was Clarisse…
The one who called him is Clarisse…
Ayokong maging baliw tungkol sa bagay na iyon but do he really need to get out of here just for me not hear? What a joke.
Habang nasa pila ay bigla na lamang akong nakaramdam ng pagkahilo… I tried forcing myself to look straight but the dizziness won over me…
“Are you okay, miss?” Tanong ng lalaki sa akin na sa palagay ko ay kanina pa nakatingin sa akin… He is tall, dark and… handsome…
“Okay lang ako…” sagot ko at tumalikod na muli sa kaniya… Dahil sa pagkahilo na nadarama ay bigla na lang akong nawalan ng malay… Ang huling naramdaman ko ay pagsalo sa akin ng kung sino man…
I tried opening my eyes…
Sumalubong sa akin ang staff ng clinic ng Mall…
“What are you feeling, ma’am? Nahihilo pa po ba kayo?” Tanong niya sa akin… Tumingin naman ako sa paligid at walang Arthur na nakabantay sa akin…
“Ayy, yung kasama niyo po ba?” Tanong niya sa akin at tumango naman ako… “He already left, mIss.” Saad niya na ipinagtaka ko…
“Did Arthur leave me alone?” Tatayo na sana ako ng biglang bumukas ang pintuan. Ang naghihikahos na si Arthur ang sumalunomg sa pagbukas ng pinto…
He instantly went near me and hugged me tight… I could feel that he is worried about me…
“I’m sorry… Where’s the man who help you? I wanted to thank him…” Tanong niya sa akin… Wait? So that means na hindi siya ang nagdala sa’kin dito? Yung lalaki kanina siguro iyon…
“Are you really okay now?” Tanong niya muli…
“Okay na ako…” sagot ko at binigyan lang siya ng ngiti….
Pinagpatuloy niya ang pag-mamaneho ng sasakyan hanggang sa makauwi kami sa penthouse niya… Hays. Hindi tuloy natuloy ang panonood naming ng cine ng dahil sa akin…
“Hey! Cheer up, mag-date na lang ulit tayo sa susunod…” saad niya at hinawakan ang kamay ko… While walking towards the elevator ay napansin ko ang lalaking naka-itim na nakatanaw sa amin…
Ngunit ng titingnan ko na muli ito ay wala na ang lalaki sa pwesto niya… Weird… Namamalikmata lamang ba ako?
We’re about to enter the unit ng biglang may kumalabog sa loob nito… We do not have any pets inside the made me confused…
Kita ko ang gulat sa mga mata ni Arthur at kusang lumigalig ang mga mata niya… At ng nasa loob na kami ay halos mapatakip ako ng bibig ng masilayan ko ang nagkalat na dugo ng hayop sa loob ng unit niya…
Nakakasulasok na amoy na halos magpaduwal sa akin… Naging mabilis ang kilos ni Arthur ng may kumalabog sa kusina….
“Go in my room…” saad niya pero bago pa man ako makapunta sa loob ng kwarto niya ay sunod-sunod na putok ng baril ang nagpagimbal sa amin… Me feet started to tremble at halos maduwal pa ako ng makita ko ang nagkalat na patay na hayop sa iba’t ibang bahagi ng sala…
He is holding me on the back of sofa…
“Move!” sigaw niya ng tumigil ang pagputok. Para akong nanonood ng action movie but no, it was not just a movie…
Nagulat ako ng biglang naglabas ng baril sa Arthur at sinabayan niya ng pagputok ng baril niya ang kung sino mang bumabaril sa kabilang dulo ng sala…
I tried to get my phone on my bag ngunit dahil sa sobrang panginginig ay nabitawan ko ito…
“Fuck!” rinig kong mura niya ng wala ng bala ang lumabas sa baril na hawak niya… I was about to stand pero hindi namn na malayan na nakalapit na pala sa amin ang lalaki na may hawak nab aril at nakatutok ang baril sa amin ni Arthur…
“Move and both of you will be dead…” saad niya sa kulob na boses… I couldn’t see his face pero kita ko ang mga letrang RBS sa kaliwang bahagi ng palad niya…
Tagumpay itong nakalapit sa amin ni Arthur… “Go on my room…” saad ni Arthur at para bang hindi mo siya mababadyaan ng takot sa kaniyang mukha.
“Go… Ariel… Please… Sundin mo ako…” May binulong siya sa lalaking may hawak sa leeg niya ngunit hindi ko na magawang marinig pa yun… Dahil sa takot ay kaagad kong kinuha ang bag ko at kasabay no’n ang telepono ko…
Nanginginig kong inihakbang ang aking mga paa patungo sa kwarto ni Arthur. Saglit kong sinilip muli siya ngunit kita ko ang pangamba at takot sa mga mata niya… ‘Go’ he mouthed… Wala akong nagawa kung hindi sundin siya…
At ng makapasok na ako ng kwarto niya ay kaagad kong isinara ang pintuan…
Nanginginig akong nag tipa sa telepono…
“Please, send someone here… May mga taong nanloob sa amin…” nanginginig na saad ko at patuloy ang luha ko sa pagbagsak…
“Please… Please…. We need help…” Rinig ko ang gulo sa kabilang banda ng pintuan ngunit halos hindi ko na maihakbang ang paa ko ng dahil sa biglang pagsakit ng ulo ko…
I tried to stand up straight….
“Ma’am, please stay on the line…” rinig kong saad ng operator sa kabilang bahagi ng telepono…
“P-please… send someone here…” saad ko…
Muli kong naalala ang mga paalala ng doctor sa akin…
Don’t stress yourself…
But things that happens say the otherwise… Natatakot ako… Nangangamba… Halos buhusan ako ng malamig na tubig ng marinig ko ang katok sa kabilang bahagi ng pintuan…
“Everything is okay now…” halos mabunutan ako ng tinik ng marinig ko ang boses ni Arthur sa kabilang bahagi ng pintuan…
Buong lakas kong pinilit na ayusin ang sarili ko… Hindi niya dapat ako makita sa ganitong kalagayan… My jaw almost fell down, the right side of his head is bleeding, his nose is bleeding, his lips is bleeding… I immediately reached him out and hugged him tight as much as I can…
“Shhh… I’m okay… Everything is okay now…” saad niya at naramdaman ko ang kaginhawaan sa mga bisig niya… Nakakatakot… The ‘RBS’, it has something to do with that….
Lahat ng nangyayari panigurado ay may kinalaman sa bagay na iyon… It scares me… It scares me a lot… Akala ko tapos na ang mga threats na natanggap namin ni Arthur noon but I was wrong… And it was happening again and again…
Chapter 16
Sa lahat ng kinatatakutan ko ay maiwan muling mag-isa…
Ang umasa sa mga taong unti-unti ka ng nawawalan ng halaga…
Mahirap, masakit at mapait…
Ngunit paano nga ba? Paano nga ba masasanay ang puso na may kasama ka ng iba? Hindi ko maunawaan kung saan ba ako nagkulang.
Hindi ko alam kung saan ako nagkamali…
Isang araw matapos ang insidente sa Condo ni Arthur ay nagbago na ang lahat. Naging malamig biglaan ang turing niya sa akin… Hindi man niya sabihin ng harapan ngunit alam kong nag-iba na siya sa akin.
Ngunit ayoko pa… Ayoko pang sumuko… Ngayon pa na may kailangan akong ingatan at alagaan. Ngayon pa na may kailangan akong protektahan…
Komplikado? Oo. Komplikado at magulo.
Nakakalito at nakakapanibago…
Kung gaano kabilis ang paglipas ng panahon, gano’n din ba kabilis kukupas ang kahapon?
Matapos ang gabing iyon… Nag-iba na ng tuluyan ang lahat… Nagsimula na ang bangungot na ayaw kong maranasan… Nagsimula ng lumama ang sakit sa dibdib ko…
Makikita mo siyang ngumingiti at tumatawa sa piling ng iba… Pero puno ng lamig kapag kayo ang magkasama…
“Sumabay ka na sa’min…” saad niya… Saad ng babaeng gusto kong mawala at bumalik kung saan man siya nag mula…. But how do I suppose to say it? I know, I look pathetic…
Hindi ako ganito Katanga at kahina… Pero pag dating sa bagay na ’to sobrang tanga ng puso at isip ko…
“Sige… I’ll join …” saad ko kay Clarisse….
Binigyan niya ako ng ngiti… Ngiti na alam kong puno ng kasinungalingan… Gusto ko siyang saktan… Gusto ko siyang awayin pero hindi pwede… Hindi maari…
“Tara…” saad niya sabay himas sa lumalaki niya ng tiyan…
Sumunod naman ako sa kaniya…
I sit beside Arthur… Nasa harap naman namin si Clarisse…
At ng makaupo na kaming lahat ay nag simula na kaming kumain…
“Arthur…” pukaw ko sa atensiyon niya pero seryoso lang siya sa pagkain…
“Arthur…” tawag ko uli… Ngunit para lang siyang bingi na walang naririnig…
“Can’t you see? Kumakain pa ako…” malamig na saad niya… Yup, he treats me that way…
Kita ko ang maliit na ngiti sa dulo ng labi ni Clarisse but I chose not to give a damn about it… I know I am being a fool… Pero kung ito ang paraan para manatili siya ay buong puso kong tatanggapin…
Tanga? Oo…
Pero hindi ko kaya… Hindi ko kakayanin na mawala siya sa akin…
Kahit na alam kong buntis si Clarisse…
Yes, she is pregnant.
Hindi ako tanga pero mas gugustuhin ko na lang maging tanga…
Sabi ni Arthur, Clarisse is pregnant by his boyfriend in UK… But I am not a fool… Hindi siya buntis ng mag tungo siya dito… Ayokong paniwalaan ang sarili ko pero alam ko kung ano ang totoo.
“Arthur… Pwede na ba tayong mag-usap?” tanong ko matapos kumain…
“I still have work to do…” saad niya at tumayo na… Naiwan ako sa harap ni Clarisse… I gave her a smile at nagtungo sa palikuran…
I look at the mirror…
“Pinili mong manatili… You should make it, Ariel…” saad ko sa aking sarili…
Napatingin ako sa gitnang bahagi ng katawan ko… It is not even visible to anyone… Who would believe me? Sinong maniniwala sa akin kung hindi ang Nanay Beng lang… Noong una ay natakot ako… Pero unti-unti ay tinanggap ko na… Natanggap ko na…
Pero with these things that are happening… Baka hindi ko kayanin… Baka hindi ko malampasan ang pagsubok na kinakaharap ko ng mag-isa…
“Hey! Are you crying?” saad sa’kin ni Clarisse pagkakita niya sa akin… Kaagad ko naming pinunasan ang mga luhang pumatak mula sa aking mata…
Nagulat ako sa bigla niyang pagtawa…
“I know you know the real deal… Matalino kang bakla, Ariel…” saad niya at halos magpantig ang tenga ko sa sinabi niya… But I chose not to react or show any emotion…
“At the end, ikaw lang ang maiiwan… Kung ako sayo, aalis na ako… Tama ba?” saad niya at tumabi pa siya sakin… Sumandal siya sa sink at pinunasan ang luha ko na kaagad ko naming iniwas sa mga kamay niya…
“Don’t be too full of yourself, Clarisse…” saad ko ng may pagtitimpi at ang nakakairita niyang tawa ang bumuno sa buong lugar…
“Go! Show me what you can do… Baka nakakalimutan mo, buntis ako… Dahil?” tanong niya…
“Dahil babae ako… Ikaw? Lalaki ka! Wag kang ilusyonada!” saad niya…
Halos bumaon na ang kuko ng aking mga daliri sa aking kamay dahil sa sobrang pag titimpi… Dahil kahit baliktarin ko man ang mundo ay tama siya… Lalaki pa din ako… May lakas pa din ng lalaki ang katawan ko…
“Stop now, Clarisse…” saad ko… Aalis na sana ako ng bigla niyang hatakin ang buhok ko… Kaagad bumalatay sa akin ang sakit… Dahil sa hindi ko inaasahan na gagawin niya iyon ay napaupo ako sa sahig…
“BInabalaan kitang bakla ka! Umalis ka na!” saad niya at diniinan pa ang paghawak sa buhok ko…
“You do not know kung ano ang kaya kong gawin…” saad niya… Hindi ako lumaban dahil sinisigurado ko… Hindi niya kakayanin kapag ako ang gumanti sa kaniya….
Hindi nagtagal ay umalis din siya kung nasaan ako at hindi ko na napigilan ang sarili ko na lumuha… Pakiramdam ko ay sobrang hina ko… Alam kong sobrang martyr ko na… Na nag papakaimpokrita na ako… Pero umaasa pa ako… Na sa huli ay ako pa din ang pipiliin niya… Na kami pa din ang pipiliin niya…
“Arthur, sa bahay mo na lang ako matutulog ngayong gabi…’ saad ko sa gitna ng pagmamaneho ni Arthur…
“No…” malamig na sagot niya….
“Sige na-”
“Hindi ka ba nakakaintindi? Sabing hindi eh!” saad niya at medyo napalakas pa ang boses niya… Wala na akong nagawa kundi tumahimik at tumalikod mula sa kaniya…
Eto ang pinili ko… Kaya mananatili ako… Titiisin ko ang lahat dahil ito ang ginusto ko…
“Arthur… Can we talk? May problema ka ba?” tanong ko sa kaniya….
“Wala akong problema…” Diretsang sagot niya…
“Bumaba ka na…” hindi ko na malayan na nakarating na pala kami sa bahay…
“Gusto mo bang pumasok?” Tanong ko…
“Marami pa akong gagawin, Ariel… Ang dami mong sinasabi…” saad niya na nagbigay ng kakaibang kirot sa dibdib ko…
Lumabas na ako ng sasakyan niya at walang sabi-sabi na pinaandar niya ang sasakyan….
Tanging pag tanaw lang sa papalayong sasakyan niya ang nagawa ko at ang mga luhang kanina pang nagbabadiya ay hindi ko na nagawang pigilan pa….
Hindi ko alam kung makakaya ko pa… Unti-unti ko ng kinekwestiyon ang mga desisyon ko… Ang pag-ibig na akala ko hanggang dulo ay tuluyan ng gumuguho…
Tuluyan ng napapalitan ng lungkot at pighati….
“The result came out the other day… The result is same from the other two results na ginawa natin…” saad ng doctor…
“Hindi ako makapaniwala… Hanggang ngayon ay hindi ko pa din lubos na ma-isip na mayroong ganitong kondisyon….”
“You’re pregnant… You’re three weeks pregnant…”
That day… Dalawang linggo na ang nakakaraan ng malaman ko na nagdadalang tao ako… Na mayroong nabuo sa pagtatalik namin ni Arthur… The doctor is still diagnosing me kung paano nangyari ang bagay na iyon… Kung paano may nabuo sa sinapupunan ko…
Kung paano ako nagkaroon ng dalawang reproductive organ sa loob ko… Akala ko imposible… Pero hindi pala… Pero bakit ako pa?
Hindi ko magawang masabi kay Arthur na buntis ako… Natatakot ako sa magiging reaksiyon niya… Natatakot ako na layuan niya at ituring na halimaw….
“I will protect you… At the end of the day, sisiguraduhin ko na mabubuhay ka at lalaki na buo ang pamilya…”
….
Hello, Gals! Thank you for supporting my story! Mwaps!
The revalations are not yet over. There are still a lot to unfold….
Chapter 17
Not all dreams are sweet dreams there might be a nightmare too…
Linggo ng umaga, I decided to go at Arthur’s condo para surpresahin siya… I know he has been busy because of the company works he had. Pauwi pa lamang siya mula sa Manila mamaya dahil sa isang business conference na naganap doon noong huwebes hanggang sabado…
Kaya panigurado ay ngayong araw ang uwi niya…
To be honest, Arthur and I were not okay. Pero wala akong magawa. Kailangan kong tiisin ang lahat para sa dinadala ko. Kung nakaraang linggo ay hindi pa visible sa mga mata ng tao ang bumubukol sa tiyan ko ngayon ay hindi na…
But I’m still trying to hide it by wearing things na maluluwag sa akin…
The only person who knows how I suffer at night is Nanay Beng. Things were really not normal. There are times na sumasakit ang tiyan ko ng sobra tuwing gabi but the doctor says it’s normal from the assessment she had weeks ago.
The baby in my woman womb is slowly growing. Walang pag-kakaiba sa mga babaeng nagdadalang tao ang paglaki ng bata sa loob ko. But the process will not be the same… Ang proseso sa paglabas ng bata ay hindi magiging parehas sa ibang mga babae. BInalaan na ako ng doctor na maari itong maging komplikado at mahirap…
Alam ko na dapat ay masaya ako pero hindi ko pa iyon mahanap sa puso ko. Hindi ko pa alam kung paano maging masaya gayong alam ko na unti-unti ng nagbabago at nasisira ang relasyon naming dalawa ni Arthur sa kdahilanang ayokong tanggapin.
There is a slight slope in the middle of my body. At ngayon, hinanda ko na ang sarili ko. Hinanda ko na ang sarili ko na sabihin at aminin sa kaniya na buntis ako. And I realize, it will never be a demonic thing.
My baby inside my woman’s womb is His blessing… We are all a blessing….
Pasakay na ako ng taxi ng maramdaman ko na parang may nakatingin sa akin. I look around and I see no one. But when I am about to enter the taxi ay napansin ko ang isang lalaki sa hindi kalayuan. Natatakpan ng cap ang ulo niya kaya hindi ko masilayan ang mukha niya…
“ Sasakay ka ba, Miss?“ pukaw sa akin ng driver…
Pagtinigin ko muli sa kinatatayuan ng lalaki sa ’di kalayuan ay wala na ito…
Napagpasiyahan ko na lang na sumakay na ng taxi…
Isa. Dalawa. Tatlo.
Sa mahigit na tatlong oras na paghihintay ko ay wala pa ding dumadating na Arthur. I tried calling him pero nakapatay ang telepono niya… I cook all his favorite food dahil gusto ko siyang surpresahin sa munting hinanda ko…
Hindi ko namalayan ang oras at dahil sa sobrang antok ay nakatulog na pala ako sa Balcony ng unit ni Arthur… Napatingin ako sa kalangitan. Madilim na. Puno na ng bituin na kumikinang kalangitan.
Narinig ko ang pag-bukas ng pintuan ng Kwarto ni Arthur kung nasaan ang Balcony. Kaya naman kaagad kong inayos ang sarili ko.
Lalabas na sana ako ng makarinig ako ng dalawang boses ng tao… Boses ni Arthur at Clarisse…
Naestatwa ako sa kinatatayuan ng marinig ang mga hagikgik ni Clarisse na para bang sarap na sarap sa bagay na ginagawa sa kaniya… I chose to stand begind the curtains. Pero kita ko ang pagpasok nila sa loob ng kwarto ni Arthur….
Halos mapatakip ako ng bibig ng makita ko sila na wala ng damit pang i-taas at naghahalikan. Gulo ang buhok ni Arthur at kapansin-pansin na nakainom siya ng alak, halata ang saya sa mga mata ni Clarisse… I tried standing straight but my feet will not allow me…
Napahawak pa ako sa rails ng Balcony ng bigla akong mahina…
Hindi ko alam kung bakit hindi ko sila magawang pigilan… Hindi ko alam kung bakit ayaw gumalaw ng mga paa ko patungo sa kanila…
Eto na ba? Eto na ba ang panaginip na iniiwasan ko?
Puno ng sabik at pagsusumamong magkalapat ang kanilang mga labi… Habang nakatanaw mula sa kalayuan ay ramdam ko ang panginginig ng tuhod ko…
Hindi ko na naiwasan na lumuha… Para akong dinudurog ng buo.
Hindi ko naisip na mararanasan ko muli ang bagay na ito sa pangalawang pagkakataon… Ganito na ba? Dahil ba hindi ako tunay na babae? Dahil ba ‘bakla’ ang turing nila sa akin?
Baklang pwedeng laitin at kutyain? Nakakasakal na!
Noon pa… Noon pa alam kong may mali na. Pero pinaniwala ko pa din ang sarili ko sa kasinungalingang ako mismo ang gumawa… Sa kasinungalingang mahal pa ako ni Arthur…
“Ahhh! Fuck!” rinig kong daing ni Clarisse…
Kaagad akong nagtakip ng bibig habang pinipigilan ang mga boses ng pag-iyak na lumabas mula sa akin…
Unti-unti, rinig ko ang paglangitngit ng kama… Tanging iyak lang ang nagawa ko… Tanging pighati at sakit lang ang nararamdaman ng puso ko… Bakit? Bakit niya ginagawa sa akin ’to…
Paano pa? Paano pa ako lalaban kung simula pa lang ay talo na ako sa laban…
“Arthur! Arthur! Arthur!” sunod-sunod na ungol ni Clarisse…
Nakakapanindig balahibo… Unti-unti ay nakaramdam ako ng awa sa sarili ko… Bakit gano’n? Ang gusto ko lang naman ay sumaya…
Ang gusto ko lang ay mahalin ako, pero bakit laging sa huli ay sinasaktan lang ako…
Tao din ako… Tao din ako na gusting sumaya at lumigaya…. May emosyon at damdamin…
Pero akala ata ng mundo ay wala akong puso na hindi nasasaktan… Akala ata ng mundo ay manhid na ako… Pero siguro nga, kailangan kong maging manhid… Unti-unti ay tumalikod ako mula sa kanila… I sat down at niyakap ang mga paa ko…
I know. I look awful. Pero ayokong makita nila ako sa ganitong kalagayan… Durog na durog na ako…
Ng wala na akong marinig na ingay mula sa loob ay tumayo na ako… Madaling araw na… I stand up with my feet at ng masigurado kong tulog na sila ay lumabas na ako… Nakadantay sa dibdib ni Arthur si Clarisse habang walang malay…
Tulog na tulog sila…
Pero kung dito na matatapos ang lahat ay tatanggapin ko. Basta alam ko sa sarili ko na ginawa ko ang lahat para mabuo ang pamilya ko… Kailangan ko na lang talag sigurong tanggapin. That Arthur sees me nothing but a gay… A fucking gay…. A toy? Maybe.
Bago ako lumabas ay tiningnan kong muli si Arthur… The man whom I fell in love with… But he break me… Paulit-ulit na pagdurog ang ginawa niya sa akin….
Maingat kong isinara ang pintuan… Leaving them nothing but just the two of them…
Wala ng luha sa aking mga mata… Nasaid na… Siguro kulang na lang ay dugo ang i-luha ko…
Hanggang dito na nga lang ba?
I am worn out.
Halos napabayaan ko na ang sarili ko sa loob ng isang linggo.
Walang Arthur na nagpakita. Walang Arthur na dumating. Umasa pa ako, umasa pa ako na pupuntahan niya ako at hihingi ng tawad but I was wrong.
I am wrong again.
Sobra na! Sobra-sobra na yung sakit. Na sa bawat araw na lumipas ay hindi ko man lang magawang ngumiti.
Kung una pa lang alam ko ng magiging ganito na naman ang resulta ay hindi na lang akong sumubok mag mahal pa. Nakakasakit lang. Nakakasakal.
Alam kong hindi ako tunay na babae. Pero dahilan na ba ’yon para bastusin at babuyin ang pagkatao ko? Tao din ako!
Kasalanan ko ba? Kasalanan ko bang ang magmahal at mag pabuntis sa taong bababuyin lang ang pagkatao at dignidad ko?
Kung kasalanan ko, sige, ako na lang. Ako na lang ang may kasalanan. Pero sana hindi naman ganito na binabaoy at inapakan ang pagkatao ko.
Kahit konting respeto lang. Respeto kahit bilang tao na lang… ’Yun na lang!
“Iha… Halika na… Inayos ko na ang gamit mo… Saan nga ulit ang bahay niyo sa Maynila? Kabisado mo pa ba?” Tanong sa akin ng Nanay Beng.
“Oho, ’Nay. Kabisado ko pa po…” saad ko at isang pilit na ngiti ang bingay ko sa kaniya..
Lumapit sa akin ang naay at hinawakan ang mukha ko…
“Ang maganda kong, apo… Wag kang mag-alala, talikuran ka man ng lahat nandito lang ako…” saad niya. At sa hindi ko inaasahan ay bigla na lang akong nakayakap sa nanay na parang bata…
“Tahana apo… Magiging maayos din ang lahat…”
“Nay…. Nay… Bakit gano’n po? Tao lang din naman po ako… Nasasaktan at nahihirapan….”
“Shhh… Tahan na apo….” kita ko na ang pamumuo ng luha sa mga mata ng Nanay.
“Kasalanan ko ho bang naging ganito ako ’Nay? Na naging Transgender ako? Na kaya kong magdala ng sanggol? ’Nay nagmahal lang naman po ako….”
“Wag kang magsalit ng ganiyan… Blessing ka at Blessing ang dinadala mo… Iwanan ka man ng mundo, nandito lang ang lola…”
“Nay… Ang sakit lang po.. Kasi akala ko po, mahal niya ako… Akala ko po pinahahalagahan niya ako…. Akala ko po yung puso niya na sa’kin ’Nay… Pero bakit po gano’n? Paulit-ulit na lang po nila akong sinasaktan…” saad ko sa pagitan ng paghikbi.
“Okay lang ang masaktan… Apo… Okay lang na makaramdam ka ng sakit dahil sinaktan ka niya… Huwag mong ikulong ang sarili mo sa taong sakit na ang dulot sayo….”
“Apo… Tahan na… Makakasama iyan sa bata…” saad ng Nanay… Habang nasa bisig niya ramdam ko ang kaginhawaan.
Siguro nga… Oras na para kalimutan ang lahat. Oras na para hayaan ang oras na hilumin ang sugat.
Pero bakit gano’n? Ang bigat sobra ng puso at isip ko…
Isang katok ang nagpatigil sa akin…
“Ako ng bahala… Sige na, ayusin mo na ang sarili mo… Para makaalis na tayo at nagdidilim na…” saad ng Nanay at lumabas na ng kwarto…
Pinunasan ko ang mga luha sa aking mata. Tama, kailangan kong magpakatatag para sa sarili ko at pamilya ko.
Hindi pa katapusan ng lahat.
Sa pagbukas ng pintuan ng ginang ay sumalubong sa kaniya ang isang lalaking may katangkaran. Naka-itim na maskara at puno ng tao ang mga kamay.
Halos mapaatras ang matanda ng maglabas ito ng baril.
“Ilabas mo ang apo mo!” sigaw ng lalaki sa kaniya.
Ngunit imbes na sundin ang lalaki ay inihagis niya ang base sa mukha nito. Kaagad namang nag tatakbo ang ginang paakyat ng silid ni Ariel.
“Iha! Halika na! Bilisan mo! May lalaki sa baba na may dalang baril!” sigaw ng ginang habang nagmamadaling buhatin ang mga bagahing kanilang inimpake.
Puno naman ng pangamba si Ariel ng makita ang ginang na namumutla sa takot… At halos mapatakip siya ng bibig ng sumalubong sa kanila ang lalaking may hawak ng baril.
“Akala niyo matatakasan niyo ako? Tang*na kang matanda ka ah!” sigaw niya at tinutukan sila ng baril. Halos manginig ang ginang at si Ariel sa takot.
Ngunit kahit may kahinaan na ay nagulat na lamang si Ariel ng makipagagawan ang ginang ng baril sa lalaki…
“Umalis ka na! Umalis ka na apo! Iligtas mo ang bata at ang sarili mo!” sigaw ng matanda habang nakikipagagawan ng baril sa lalaki na halos doble ang lakas sa kaniya….
Hindi magkamayaw ang utak ni Ariel sa pag-isip ng paraan.
Pero hindi niya pa man naihahkbang ang paa niya palayo ay bigla na lang gumimbal sa kaniya ang isang putok ng baril.
Halos bumigat ang puso niya ng makita niya ang ginang na napaluhod sa sahig at tuluyang bumagsak ang katawan.
Kaagad naman siyang bumalik sa katinuan ng hablutin siya ng lalaki pero kaagad niyang kinagat ang kamay nito.
Ginawa niya itong paraan para masipa ang gitnang bahagi nito. Ng matulak niya ang lalaki na namimilipit sa sakit ay nilapitan niya ang ginang na may dugo ng lumalabas sa labi.
“Sige na apo… Umalis ka na… Mahal kita.. Apo… Mahal ka ng lola… Sige na…” pagtutulakan ng ginang…
“Nay!” sigaw ni Ariel. Ngunit wala na siyang nagawa ng bumangon ang lalaki at nagpaputok muli ng baril.
Puno ng luha ang kaniyang mata ng tumakbo siya palabas ng bahay. Mabigat man sa loob niya ay wala siyang magawa kundi iwan ang ginang….
Kasabay ng lahat ay pagbagsak ng ulan sa kalangitan. Ng makalabas siya ay sinubukan niyang katukin ang mga kapitbahay na malapit sa kanila para humingi ng saklolo.
Tanging cellphone na walang signal lang ang dala niya. Kasabay ng kulog at kidlat ay tinungo niya ang kakahuyan sa likod ng mga kabahayan para mag tago ngunit nakalabas na ang lalaking gustong kunin siya.
Walang nagawa si Ariel kung hindi tumakbo ng tumakbo. Nagpaputok muli ang lalaki mula sa malayo.
Isa. Dalawa. Tatlo.
At sa ikaapat na putok ng baril ay natamaan ang paa niya. Kaagad siyang nawalan ng balanse at iningatang wag madamay ang tiyan niya sa pagsabagsak niya sa lupa.
Namalatay ang matinding sakit sa paa niya. Pero isa lang ang nasa isip niya. Ang maka-alis at makalayo mula sa lalaking humahabol sa kaniya.
Humahangos siyang tumakbo muli. Sugatang paa at puno ng pasa ang ibang bahagi ng katawan niya.
Halos magkanda punit-punit na din ang damit niya.
“Takbo, Ariel! Takbo!” sigaw niya sa isip niya.
Sakit. Luha. Pighati.
Puno ng tanong ang isipan niya habang pinipilit na makalayo sa lalaki.
Ngunit mas nahirapan pa siya ng tuluyan ng dumilim ang paligid. Tanging buwan na lang ang nagbibigay liwanag sa kaniya.
“Huli ka!” sigaw ng lalaki ng maabutan siya.
At isang sampal ang tumama sa mukha ni Ariel ng maabutan siya nito.
“Tangna ka! Nabaril ka na ngang hayp ka! Tumatakbo ka pa din!”
“Tang*na mo! Demonyo ka!” sigaw ni Ariel pabalik na nagpapantig sa tenga ng lalaki at isang sampal muli ang natanggap niya na nagpadugo ng kaliwang labi niya.
“Bakit? Ano bang nagawa ko sayo? Wa-wa-…. Ahhh.” hindi na niya natuloy ang sasabihin niya ng makaramdam siya ng kirot sa tiyan niya.
Pinantayan siya ng lalaki at ng tanggalin ng lalaki ang itim na bonet sa ulo nito ay halos magimbal siya.
Isa sa mga body guard ni Clarisse.
Naglabas ang lalaki ng panyo na may pampatulog at itinapat sa ilong ni Ariel na nagpawala ng malay niya….
Katapusan.
Katapusan na nga ba angnaghihintay?
Chapter 18
Nagising ako sa isang kubo. Nakagapos ang mga kamay at paa. May busal din ang aking mga labi.
I tried thinking kung may ginawa ba akong masama. Kung may naagrabyado ba akong tao. Kung may tinapakan ba ako. Pero wala. Wala akong maisip.
Si Clarisse? As far as I know, wala akong maling ginawa sa kaniya. Wala akong kasalanan sa kaniya.
Dahil una pa lang, siya na ang may kasalanan saming dalawa.
I tried sitting between my feet. Masiyadong mahigpit ang pagkakatali. Kita ko ang pantal sa aking kamay.
Bakit? Bakit ako pa? Bakit ako pa na wala namang ginawang mali. Ako na ang sinaktan at niloko. Pero bakit ako pa? Bakit ako pa ang makakaranas ng ganito?
“Oh! Gising ka na pala, bakla!” sigaw ng lalaki sa’kin ng makapasok siya sa halatang napaglumaan ng kubo.
May mga pasa sa iba’t bahagi ng katawan ko. Pero hindi ’yon ang kinatatakot ko. Natatakot ako para sa bata na nasa sinapupunan ko.
Kahit siya lang. Kahit siya na lang ang mabuhay. Kahit bigyan na lang nila ako ng ilang buwan, maisilang lang ang bata ay handa akong gawin.
I look at the guy and he’s looking at me intently.
“Maganda ka sana eh, kaso bakla ka! Pasalamat ka hindi ka na pinapagalaw ni Boss…” saad niya at lumabas na muli.
Do I deserve this? Fcking no! Tngina! Hindi ako bakla! At hindi kasalanan ang pagiging bakla.
Sila! Sila ang masama! Sila ang demonyo! Sila!
Pero bakit ako yung nandito? Bakit ako yung pinahihirapan. Bakit?!
Hindi ko alam kung ilang oras ako nakatulog. Pag gising ko ay madilim pa din ang paligid.
Namamanhid na ang katawan ko. Natatakot ako! Sobra!
Hindi ko alam kung paano ako makakatakas. Ni hindi ko man lang magawang magsalita. Ni wala akong magawa.
Tanging pagluha lang ang nagagawa ko…
Ang sakit. Ang sakit-sakit na!
‘Ma! Pa! Kuya! Lola!’ sigaw ko sa isipan ko na para bang maririnig nila ako.
Ang lola… Ang lola ko…
“Ang maganda kong, apo… Wag kang mag-alala, talikuran ka man ng lahat nandito lang ako…”
“Wag kang magsalit ng ganiyan… Blessing ka at Blessing ang dinadala mo… Iwanan ka man ng mundo, nandito lang ang lola…”
“Umalis ka na! Umalis ka na apo! Iligtas mo ang bata at ang sarili mo!”
“Sige na apo… Umalis ka na… Mahal kita.. Apo… Mahal ka ng lola… Sige na…”
Ang lola ko! Pinatay nila ang lola ko! Ang lola ko na walang ibang ginawa kundi ang mahalin ako.
Para bang nagkaroon ng liwanag ang lahat ng makakita ako ng bagay na makakatulong sa akin.
Kahit masakit at mahirap ay pinilit kong abutin ang bagay na ’yon. Mahirap pero kakayanin.
Kailangan kong mabuhay! Kailangan kong tuparin ang pinangako ko sa nanay. Ang mabuhay at mapalaki ang anak ko.
’Ariel! Move! Move!“ saad ko sa sarili.
Dahil makapal ang lubid na nakagapos sa aking kamay ay nahihirapan ako. Puno na ng kalyo at sugat ang kamay ko pero ayaw pang tumigil ng utak ko.
Maya-maya lang ay pumasok ang babaeng may kagagawan ng lahat. Ang babaeng pumatay sa Nanay. Ang babaeng nag-utos na gawin ang bagay na ’to.
“Oh! Hello, dear! Kamusta?” tanong niya. Suot niya ay pulang dress at pulang-pula pa ang labi niya. Baliw! Baliw ang babaeng ito!
“Opss. Ready ka na ba? Sagot!” nagulat ako sa biglang pagsigaw niya at halos lumabas ang mga ugat sa leeg niya.
Isang sampal ang tumama sa mukha ko.
“Sumagot ka sabi eh, tang*na kang bakla ka!” sigaw niya ulit at bigla na lang siyabg tumawa.
“Opss. May busal ka pa pala!” saad niya at biglang tumawa. Tawa ng demonyo. Tawa ng walang puso.
Tinanggal niya ang tali sa bibig ko at hudyat yun para duraan siya.
“Demonyo ka! Mga hayop kayo!” sigaw ko. Ngunit kapalit no’n ay ang mag-asawang sampal na halos magpalagatok sa leeg ko.
“Hindi ko naman sana gustong gawin ’to eh. But you leave me no choice…. You hurt Arthur… Ang kawawa kong honey…” saad niya sa malanding tono…
“Wala kong kasalanan sa inyo!” sigaw ko at hindi ko na mapigilang mapaluha muli.
Mahigpit niyang hinawakan ang buhok ko.
“Wala! Anong wala? Mero’n! Madami!” sigaw niya.
Pero umiling lang ako.
“Hindi mo ba alam? Ang kuya mo! Mamamatay tao! Pinatay niya ang kapatid ni Arthur!” sigaw niya sa tenga ko.
Halos malaglag naman ang panga ko ng dahil sa sinabi niya.
“And all those years na mag kasama kayo ni Arthur… It was just a lie. Kasinungalingan. Gets mo ba? Boba ka!” saad niya at biglang tumawa.
“Arthur can’t kill anyone, but me? I can! I’ll kill for him…” saad niya at inangat ang kanang kamay niya.
Kita ko ang diamong ring sa palasingsingan niya.
“Oh! I forgot to mention… Ikakasal na kami…” saad niya.
Hindi ko alam na may mas idadami pa pala ang luha na kaya kong ilabas.
“Bakit ka pa kasi umalis sa magulang mo?” saad niya.
All this time? Kilala niya ako. Kilala niya ang pamilya ko. And yet, he lied. Arthur lied.
But my heart won’t believe Clarisse.
“Hindi ako naniniwala…” saad ko… Hindi ko alam kung saan nangagaling ang lakas ng loob ko na sagutin siya. Gayong kahit anong oras niya gustuhin ay mapapatay niya ako….
“Proof? I already prepared that…” and with that….
Lahat ng alaala ko kay Arthur ay nasira, nawasak.
“Malapit ka ng bumalik dito, Clarisse. Maghintay ka lang… Ariel fell in love with me already…” rinig ko ang boses ni Arthur. Hindi ako maaring magkamali. Siya yun!
“We had sex. It’s okay right? Don’t worry, parausan ko lang ’yon…”
“Come on… Don’t be too jealous…”
Hindi ko alam pero para bang hindi ko na magawang makahinga. Na tila may lubid na nagsusumiksik sa leeg ko.
Tngina lang! Ptangina lang!“ kusang tumigas ang kamao ko. Kita ko ang saya sa mga mata ni Clarisse ng makita niya ang reaksiyon ko.
“Hahaha. Kaya you know what? I think deserve mong mamatay. Mamatay ka na lang!” saad niya habang tumatawa.
“Be right back…. I’ll just prepare your huling hantungan…” saad niya at binitawan na abg buhok ko.
Kumalas ka na! Sige na! Please!
Isa. Dalawa. Tatlo. Apat. Limang oras na ang lumipas at halos manghina na ako. Tagumpay kong nakalas ang mga tali sa aking mga kamay at paa makalipas ang limang oras.
Kalahating oras na simula ng marinig ko ang pag-alis ng sasakyan nila. I tried standing pero para bang sa pagpilit kong tumayo ay pinupunit ang kamay ko.
Pero they give me no choice. Paglabas ko ay nagkalat ang bote ng mga alak at natutulog ang tatlo sa tauhan ni Clarisse.
May kadiliman na muli ang paligid. Maingat kong kinuha ang baril ng isa sa kanila at nagsimula na akong maglakad patungo sa kabilang direksiyon.
Hindi ko alam kung nasaan ako. Parang nasa isang lumang sakahan ako.
‘Takbo! Takbo! Takbo!’ ngunit bago pa ako tuluyang makalayo ay narinig ko na ang pagdating ng isang sasakyan.
’Takbo, Ariel! Takbo!“ saad ko.
“Mabubuhay ka, Baby.” saad ko at sabay himas sa tiyan ko. Akala ko noon sa mga palabas lang nangyayari ang mga bagay na ’to.
But no. It could really happen to someone. Walang pinilili ang kasamaan.
Halos madapa pa ako ng makarinig ako ng putok ng baril. Sunod-sunod na putok ng baril mula sa pinangalingan ko.
Kaya kahit nanginginig at hindi alam ang pupuntahan ay tumatakbo pa din ako.
Matatapos din ’to.
Makakaalis din ako.
Makakatakas din ako.
Sa loob ng ilang oras na pag-takbo ni Clarisse ay hindi niya pa din matanaw ang hanganan ng buong lugar. Malawak at malaking ektarya ng lupain ang kinalalagyan niya.
Takot at pangamba ang nadarama niya. Gutom at panghihina sa halos isang araw na walang kain. Manhid na din ang mga katawan niya sa sakit.
May mga oras pa na nadadapa siya at nasusugatan. Ngunit sa kabila ng mga nararanasan niya ay determinado siyang mabuhay.
Malawak at malaking lupain. Hindi ko alam kung saan ang hangganan ni’to pero desidido na akong makatakas at makaalis.
Kahit para sa anak ko na lang…
Kahit siya na lang…
Takbo. Takbo. Takbo.
Halos manghina ako ng makarinig ako ng sasakyan na mabilis na umaandar.
‘Pleaseee… Buhayin niyo pa po ako at ang anak ko…’
Sunod-sunod na putok ng baril muli ang narinig ko na nagbigay ng takot sa kaibuturan ko.
Paano kung hindi ako mabuhay?
Paano kung mamatay ang anak ko?
Paano kung mamatay ako?
Lakad at takbo na ang ginagawa ko dahil sa sobrang panghihina. Ang tiyan ko… Ang anak ko…. Hindi ko na alam…. Wala naman akong ibang hiniling kundi ang sumaya.
Pero eto na ba ang katapusan ko?! It’s so unfair!
Hindi pa ako handa. Parang hindi ko naman ata deserve ’to. Wala akong inagrabyado o tinapakan na ibang tao.
Kung totoo man na ang kuya ko ang pumatay sa kapatid ni Arthur. Then, they should prove it. Not this way, because this is wrong!
Pinunasan ko ang luha na pumatak sa mga mata ko. I should stop crying. Dahil naniniwala ako. Na mububuhay ako.
Para sa nanay Beng, sa Mom, sa Dad at sa kuya ko. I’ll live.
But all my determination went in to waste ng tanging bangin na lang ang naabutan ko. Sa baba no’n ay rumaragasang tubig.
“Fck! Tng ina! P*tang ina niyo!” sigaw ko at hindi ko na nagawang mapaluhod pa.
Kasunod ng pagluhod ko ay ang pagdating ng sasakyan.
Halos mapabuka ako ng bibig ng makita si Arthur na bumaba ng sasakyan.
Kahit ng hihina ay nilapitan ko siya.
“Arthur… Hindi ko na kaya…” saad ko at sabay yakap sa kaniya. Pero kung inaakala ko ay mainit na yakap ang igaganti niya sa akin.
Nagkamali ako. He pushed me. Tinulak niya ako na hindi ko napaghandaan. Kumirot ng sobra ang aking tiyan at kasunod no’n ay ang pagdaloy ng dugo sa binti ko….
“Ar-Arthur…. Arthur! Ang anak ko! Ang anak natin!” sigaw ko at nagimula na akong mataranta.
“Ar-Arthur .. Please.. Yung anak ko… Buntis ako…. Arthur…” saad ko but he seems to be deaf. Madilim ang kaniyang mga mata na nakatingin sa akin.
“Die! Halimaw ka!” sigaw niya. “Parehas kayo ng kapatid mo!”
Halos mapaatras ako patalikod ng itutok niya sa akin ang baril na hawak niya.
“Bakit? Bakit Arthur? Akala ko mahal mo ako?” tanong ko habang nanginginig ang mga labi.
“Mahal?! Dream on! Monster! You’re a monster bitch! Nakakasuka ka!” sigaw niya.
“Your brother killed my sister! You are a lying bitch! Die!”
“That’s not true, Arthur… Please….” pagmamakaawa ko.
“Buhayin mo ang bata… Kahit siya na lang…”
Parang hindi si Arthur ang kaharap ko. Yung Arthur na nasa harap ko ay ibang-iba. Iba sa Arthur na minahal ko. Walang awa sa kaniyang mga mata at tanging galit lang ang nakikita ko.
“Die!” sigaw niya muli. Tinutok niya sa ulo ko ang baril.
Mabilis ang mga pangyayari ng dumating ang mga sasakyan na may tatak na RBS sa hindi kalayuan.
Tunog ng sasakyan ng pulis. At tunog ng mga baril ang nangibabaw sa paligid.
Ngunit ang atensiyon ko lamang ay ang baril ni Arthur na nakatutok sa akin.
Ganito na ba? Ganito na ba matatapos ang lahat? Ang taong minahal ko ang papatay sa akin?
Kung eto na nga. Mas mabuti pa siguro, kung ang buhay na ’to ang haharapin ng anak ko ay mas mabuti pang mawala na lang kami sa mundong ’to…
Napapikit na lang si Ariel at sa hindi inaasahan ay nasa dulo na siya ng bangin. Mabilis ang nga pangyayari.
Saksi ang RBS at ang lahat sa pagkalaglag ni Ariel sa bangin. Kasabay ng paglaglag niya sa bangin ay ang pagtalon ng isang lalaki para iligtas si Ariel.
Saksi ang langit at buwan. Kung paano nagtapos ang gabi na puno ng dugo at pagdurusa.
Napamulat ako ng mata dahil sa mabilis na pagbagsak ko. At malakas na pagsalpok sa tubig ng katawan ko ang naramdaman ko.
Kasunod ng pagbagsak ko ay natanaw ko ang isang lalaki na lumalangoy palapit sa akin…
“Arthur?” tanong ko sa sarili. Pero imposible. He wanted me dead. He wanted me to leave his world. To leave this world.
Naramdaman ko ang pagyakap sa akin ng kung sino. But my head and body hurts. Nanghihina at pagod na ako.
Durog na durog na ako.
Hinang-hina.
Hindi ko na kaya.
Ayoko na.
Mas mabuti pa sigurong mamatay na ako kasama ang anak ko.
Paalam, Arthur.
Paalam, Mahal ko.
….
Hello, Gals! I hope everyone is safe and psalm. Earlier this morning is indeed devastating. Keep safe everyone and let us pray for all the people who are greatly affected by the typhoon. Everything will be alright soon. I love you all at maraming salamat sa pag-suporta! ❤
Chapter 19
“Hey, kiddo!” tawag ng isang binatang lalaki sa bata. Nasa trese anyos ang lalaki at walong taon na gulang naman ang batang gustong maging babae.
“Kuya A!” sigaw ng batang binabae sa lalaking tinawag niyang ‘Kuya A’. At dali-daling yumakap sa tiyan ng lalaki.
Kahit na trese anyos pa lamang ang lalaki ay kapansin-pansin na ang tangkad nito. Maputi, mapungay ang mga mata at makisig.
“Kuya A, batit ngayon mo lang ako pinuntahan?” tanong ng bata sa kaniya.
“Naging busy sa school si Kuya A eh, ’di bale dito muna titira si kuya, ayos ba ’yon?” tanong ng binata
“Talataaaaa?”
Sunod-sunod na tango naman ang sinagiot ng binata.
Ngiting abot mata naman ang sinukli ng bata sa kaniya. Hindi niya alam kung bakit napapatitig siya sa mga mahahabang pilikmata at mapupulang labi ng bata. At sa maliit at bilugan nitong mukha
Kahit na bata pa lamang ay pansin na ng binata ang gandang babae ng bata. Hindi man angkop sa kasarian niya pero talaga nga namang maganda ang bata.
Lumambot ang puso ng binata sa ngiting ibinigay ng bata.
Mabilis na tibok ng puso na nararamdaman niya sa tuwing makikita niya ang bata. ‘Stop, man’ anas niya sa isip niya.
“Hey, bro!” tawag ni Justin sa binata.
“Hey, little sis! Hiramin ko muna ang kuya A mo ahh.” saad ni Justin sa kapatid niya.
“Okay po, kuya. Balit mo siya sa akin ah?” inosenteng tanong ni Ariel sa kapatid niya.
Tumawa naman ang dalawang binata at tuluyan ng pumasok sa loob ng bahay.
Lumipas ang mga araw at linggo ay napansin ng binata ang kakaibang takbo ng puso niya sa tuwing nasa malapit ang batang si Ariel.
“Kuya, pleaseeee…. Let’s swim on the pool na po!” pangungulit ni Ariel sa binata. Hindi naman niya matanggihan ito at pumunta sila sa likod ng mansion kung nasaan ang pool.
Dalawa lamang sila. Hinubad ng binata ang damit niya at inosenteng tiningnan lang siya ng batang si Ariel.
Ng makita ng bata ang mga pandesal na unti-unti ng lumalabas sa tiyan ng binata ay hindi niya naiwasang mamangha at tinusoktusok ito gamit ang mga daliri niya.
“Ano iyan, kuya?” inosenteng tanong ng bata sa kaniya.
“Kapag gwapo, may abs.” nakangiting saad naman ng binata sa kaniya.
“Wow!” saad ni Ariel pero kaagad namang naagaw ng pool ang atensiyon niya. Magaling lumangoy ang bata.
“Ariel, papakasalan mo ba ang kuya A?” tanong ng binata sa bata matapos silang mag tampisaw sa tubig…
“Kasal po? Di ba po pang matanda lang ’yon. Like Mom and Dad?” Inosenteng tanong ng bata sa kaniya.
Hindi alam ng binata kung ano ang nangyayari sa kaniya pero alam niyang may iba siyang nararamdaman.
“Opo, kuya! Yey! Magiging mom din po ako?” manghang tanong ni Ariel sa kaniya. At sunod-sunod na tango naman ang sinagot ng binata.
Napatitig lamang ang binata sa magandang mukha ng batang si Ariel. Hindi niya na alam ang sunod niyang ginawa pero nagulat na lamang siya ng hinalikan siya ng bata sa labi.
Magkadikit lamang ’to. Kakaibang pakiramdaman at ginhawa ang naramdaman ng lalaki sa magkadikit nilang labi.
Walang pakialam ang binata kung tama o mali pa ba ang ginagawa niya. Basta ang alam niya ay siya ang unang halik ng batang si Ariel.
Sa ’di kalayuan ay nagpupuyos naman sa galit ang kuya ni Ariel. Bata pa ang kapatid niya. ‘Manyak kang gago ka…’ saad niya sa isip niya.
Nagtitimpi si Justin na sugurin ang binatang humalik kay Ariel. Puno ng galit ang naramamdaman niya.
Ng maputol ang halik nila ay kaagad namang tumakbo ang batang Ariel at naiwang tulala ang binata. Kumakabog ang dibdib at hindi malaman kung ano ang gagawin.
“Gag* ka!” isang suntok ang nagpabalik sa kaniya sa reyalidad. Puno ng galit ang isipan ni Justin.
Hinila niya ang binata palabas ng pool at pinagsusuntok ’to. Walang nagawa ang binata kung hindi saluhin ang lahat ng suntok na binabato nito sa kaniya.
“Gag* ka! Pati kapatid ko na walang malay hinalikan mo? Libog ka ba? Ha! Ganiyan ka ba kagag*!” sigaw ni Justin at halos dumugo na ang labi at ilong ng binata pero hindi niya pa din tinigilan ’to.
“Papatayin kita!” sigaw ni Justin sa kaniya.
Kahit puro kalyo na kakasuntok at masakit na ang kamay ni Justin ay hindi pa din siya tumigil. Nagagalit siya sa ginawa ng binata sa kapatid niya.
Bata at wala pang muwang. Batang wala pang alam ang kapatid niyang si Ariel kaya nanggagalaiti siya.
Iba man sa batang babae si Ariel pero grabe ang pagmamahal ng kuya niya sa kaniya.
“Gag*!” sigaw niya. Natigil lamang si Justin sa pagsuntok sa kaibigan ng dumating ang magulang niya.
“Bakit kayo nag-away?! Tingnan mo ang ginawa mo sa kaibigan mo!” sigaw ng Mom niya sa kaniya.
Nakahiga lang ang binata sa gilid ng pool habang duguan ang mukha.
Hindi naman sumagot si Justin at dali-daling umakyat ng kwarto niya at nagkulong doon.
“Kuya A! Ano po nangyari sa inyo?” tanobf ng batang si Ariel sa binata ng makita ang mga sugat nito na natatakpan ng band aid.
“Ah. Wala lang ’to. Kumain ka na ba?” tumango naman ang bata at masiglang mag kwento ng ginawa niya buong araw.
Ng bumaba si Justin mula sa taas na palapag ng bahay ay nag paalam ang binata kay Ariel.
“Mag bike muna ang kuya.. Labas muna ako bro…” saad ng binata ngunit malamig na tingin lang ang sinukli niya dito.
“Kuya mag-kaaway po ba kayo?” tanong ng bata sa kuya niya.
“Ha? Hindi ah. Ikaw talaga…” saad ni Justin sa kapatid niya at ginulo ang buhok ni Ariel na kinainis ng batang si Ariel.
‘Magkakaayos din kami…’ saad sa isip ni Justin.
Chapter 20
“Saan na kaya si Kuya A?” tanong ng batang si Ariel ng tumungo siya sa kwarto nito ay wala na ang gamit niya.
Maya maya lang ay nakita niya ang kuya niya na palabas ng kabilang kwarto.
“Kuya! Kuya! Asan na po kuya A?” nagulat naman ang binata sa naging tanong ng kapatid niya.
Hindi niya alam na umuwi na ito.
“Umuwi na siya kasi may pasok na sila sa School…” saad ng binata sa kapatid niya…
“Hindi naman po siya nagpaalam sa akin eh…” saad ng batang si Ariel.
“Nandito naman ang kuya, ahh? Ayaw mo ba akong kalaro?” nagtatampong saad ng binata sa kapatid niya na tinawanan lang ng bata at kinaliti ang kapatid niya.
“Kuya! Ayoko na! Haha! Kuya naman eh….” saad ni Ariel ng gantihan siya nito ng kaliti. Nawala naman kaagad sa isipan ng batang si Ariel ang pag-alis ng kuya A niya.
Lumipas ang araw, linggo, buwan at taon. Kusa ng lumayo ang binata kay Ariel. Ayaw niya ng magkasira pa muli sila ni Justin.
At unti-unti ay nawawala na din siya sa alala ng batang si Ariel.
Labing walong taong gulang si Justin ng mag-aral siya sa abroad. Nakitira siya sa bahay ng kaibigan niyang si Kuya A, si Arthur.
“Elle, long time no see!” saad niya sa dalaga. Isang taon ang agwat ng kapatid ni ito Arthur at ni Elle.
Isang mahigpit na yakap ang ibinigay ng dalaga sa kaniya. Naiilang man ay hinayaan na lamang ni Justin ito.
“How’s Ariel?” tanong biglaan ni Elle kay Justin. Nagkatinginan naman ang magkaibigan.
“She starts to walk and talk like a real woman na…” nakangiting kwento ni Justin kay Elle. Tuwang-tuwa naman ang dalaga ng marinig ang kwento ni Ariel mula kay Justin.
Hindi naman lingid sa kaalaman ni Justin na may gusto ang dalaga sa kaniya. Gano’n din siya pero kung gaano niya gustong protektahan si Ariel ay ganoon din ang kapatid ni Elle sa kaniya.
Lumipas ang mga araw at linggo at napansin na ni Justin ang pagbabago ni Elle.
“Bro, aren’t you going with us?” tanong ni Arthur kay Justin.
“Hindi na muna, bro. Medyo masama pa ang pakiramdam ko..” sagot naman ni Justin. Arthur’s parents are in a business trip.
And that day, make a sudden change to the real thing between Elle and Justin.
Nanood lamang si Justin ng television ng lumabas si Elle sa kwarto niya. She is just wearing a pajama but she looks stunning. Isip-isip ni Justin.
Even he trued focusing on the television ay hindi niya magawa lalo na ng tumabi sa kaniya si Elle.
He can’t focus but he tries his best not to show any reaction to Elle. Alam niyang baka hindi niya din mapigilan ang sarili niya.
“Justin…” pukaw sa kaniya ng dalaga.
Things became weirder and weirder as time pass by. Gumapang na ang mga kamay ni Elle sa gitna ng hita ni justin. Kahit na nararmdaman niya na ang kakaibang init mula dito ay pinipigilan niya pa din ang sarili niya.
“Elle, this is wrong… Magagalit ang kuya mo! Magkaibigan kami.. Kung gaano ko pinahahalagahan ang kapatid ko ay gano’n din sila sayo…” saad ng binata sa dalaga.
“What’s wrong with this? Ha? Okay lang na ibang babae ang gumawa nito sayo… But if it’s me, mali? What’s the logic, Justin!” hindi na naiwasang magtaas ni Elle ng boses sa kaniya…
“Hindi mo ba ako gusto?” tanong ng dalaga at tila ba nagpipigil na lumuha sa harap ng binata.
“Then if not, mas mabuti pa sigurong gawin ko na lang ’to sa ibang lalaki diyan…” saad ng dalaga sa kaniya na nagpapantig sa tenga niya. Segundo lang ang binilang at natagpuan na lang ng binata ang sarili niya na kahinang ang labi ng dalaga.
Mapusok at malalim na halik. Pinapantayan nila ang intensidad na binibigay ng bawat isa. Ang halik na nauwi sa isang mainit na pagtatalik.
“You’re too young for this….” saad ni Justin sa dalaga…
“I don’t care! You love right? And so am I!” saad ng dalaga…
Ang isang beses ay nasundan pa ng isa. Hanggang sa nasunod pa muli ng isa. Hanggang sa lumalim ang relasyon nila na silang dalawa lang ang nakakaalam.
Dalawang taong relasyong puno ng pagkapusok at pagmamahalan.
Making love became their haven lalo na kapag sila lang ang magkasama. They are very in love with each other.
Not untill…
“Buntis ako… Justin…” umiiyak na saad ng dalaga sa kaniya… Labing walong taon pa lamang si Elle at labing siyam naman si Justin.
Natigagal si Justin sa sinabi ng dalaga. Hindi siya nakasagot. May binubuo ng pangarap si Justin. May binubuo na siyang karera sa pagmomodelo at pag-aartista.
At kapag lumabas ito sa publiko ay masisira ang career na iniingatan niya.
“No! You can’t have that baby! Papatayin ako ng kuya mo!” saad niya sa dalaga na nag pahinto sa pagiyak nito. Isang malutong na sampal ang binigay ng dalaga sa kaniya…
“Ipalaglag? Ulitin mo nga yung sinabi mo Justin!” sigaw ng dalaga.“
“Oo! Ipalaglag natin ang bata… Hindi pa ako handa… Hindi pa tayo handa…” saad ng binata at hinawakan ang magkabilang pisnge ng dalaga.
Sunod-sunod na luha ang pumatak sa mata ng dalaga at hindi niya mawari kung ano ang dapat niyang gawin…
“Dahil ba ’to sa career mo?” tanong ng dalaga sa kaniya ngunit hindi siya makasagot…
Mag-asawang sampal ang iginawad sa kaniya ng dalaga.
“Napaka walang kwento mong tao, Justin!” sigaw ng dalaga at dali-daling lumabas ng kwarto ni Justin habang luhaan ang mga mata.
Hindi naman lingid sa kaalaman nila na may nakarinig sa usapan nila. Nangagalaiti sa galit ang kapatid ni Ariel ng marinig ito at kung gaano kawalang puso si Justin sa kapatid nito.
But her brother didn’t do anything…
Nakapagdesisyon na si Elle na hindi ipalaglag ang bata at buhayin ito. Hindi niya sinabi kay Justin dahil ayaw niyang mawala ang bata…
But things were not easy as she thought…
Justin flew back in the Philippines… Leaving her devasted and wicked.
“Flash Report; The Private plane of Mr. and Mrs. Suarez crushed in the middle of the sea on their way home here in New York.”
Everything became vague. Bumagsak abg eroplanong sinasakyan ng mga magulang nila. Halos mabaliw sila sa kakahanap sa mga ito ngunit walang natagpuang katawan sa lugar ng aksidente.
Habang lumalaki ang tiyan niya ay pilit niya pa ding tinatago ang lahat. Pero walang sikreto ang hindi umaalingasaw sa paglipas ng oras.
“The Conglomerate of the Suarez are in the verge of falling after the loss of the Chairman and CEO of the Suarez Corp.”
Nang mabalitaan ito ni Justin ay wala siyang magawa. Huli na para magsisi. Nasangkot ang sasakyan niya sa isang aksidente na nag palumpo pansamantala ng kaniyang mga paa.
Gusto niyang puntahan si Elle ngunit hindi niya magawa dahil sa aksidenteng kinasangkutan niya.
“She was diagnosed with depression…” saad ng doctor sa babae. Hindi matapos-tapos na problema at pagsubok ang kinasangkutan ng pamilya nila.
She is pregnant and the father of her baby is missing in action. He left her, she thought he left her already.
“Mom… Please! Let me go back in New York…” pamimilit ni Justin sa mom niya. The accident happened while he was about to go back in New York.
A car accident, a planned accident to be specific.
“No! Can’t you see! Puno pa ng benda ang ulo at paa mo!” saad ng Mom ni Justin. Walang nagawa ang pamimilit niya dahil hindi niya kayang umalis ngayon ng walang tulong na iba.
He tried calling his friends but they are all unreachable… He wanted to escape… He wanted to change what he had did in New York. He is eager to change everything pero huli na ang lahat…
“Mom! Please, mom!” iyak niya…. Pero wala ding magawa ang ina niya kundi tingnan lang ang anak niya. Magiging delikado ang buhay niya sa lagay niya ngayon.
“Don’t worry, I’ll try contacting the Suarez, I’ll help them…” saad ng Mom niya.
“Elle, I’m sorry…” saad ni Justin sa hangin… Kasabay ang pagluha niya. Mabigat ang puso niya sa mga desisyon na ginawa niya sa mga nakaraan na buwan.
Paano kung nag-pakalalaki siya?
Paano kung hinarap nilang magkasama ang mga pagsubok?
Paano kung naging matapang siya?
Pero katulad ng sinasabi ng lahat, ang pagsisisi ay nasa huli.
Chapter 21
“Kuya…” pagpasok ni Elle sa office ng kuya niya ay batid nito ang pagod sa mukha ng kapatid niya. Sa loob ng dalawang linggo ay siya ang namuno sa paghahanap ng magulang nila. But he failed…
Ayaw ng madagdagan pa ni Elle ang problema ng kuya niya. Unti-unti ng nahuhulog sa bankruptcy ang kompanyang itinayo ng magulang nila.
“Are you feeling well now? My little sis?” tanong ni Arthur at nagsikap ito na bigyan ng ngiti ang kapatid niya.
Tumango naman si Elle sa kuya niya bilang pag-sang ayon na ayos lang siya.
Arthur does know na buntis ang kapatid niya….
“So, who’s the father? You can tell it to me….” biglang seryosong saad ni Arthur sa kaniya. Na nagpatigas ng anyo niya.
“A-alam mo? Alam mo na buntis ako?”
“You know me Elle, hindi ako tanga…. Sino ang ama ng bata, Elle? Kailangan niyang panagutan ka!” hindi na naiwasang mag taas ng boses ni Arthur.
Elle is diagnosed with depression…
“No, kuya! Hindi mo na kailangang malaman dahil wala na siya…” saad ni Elle sa kapatid niya….
Pero nagtagis ang bagang ni Arthur ng dahil sa sinagot ng kapatid niya…
“Elle!” sigaw niya… Hindi na mapigilan ni Arthur ang galit na nabubuo sa dibdib niya sa kadahilanang ayaw ipagtapat ng kapatid niya kung sino ang ama ng dinadala niya.
Lumabas si Elle ng silid kung nasaan ang kapatid niya… At nagtungo sa kwarto nito…
Sa pagitan ng pag-uusap ng dalawang magkapatid ay may nakikinig sa hindi kalayuan.
“Ganiyan ka ba talaga ka-tanga?” saad ng lalaking kakapasok lang ng silid.
“Anong ginagawa mo dito?” tanong niya sa lalaki.
“Gusto ko lang malaman kung gaano ka katangang hayop ka! Hindi mo man lang kilala kung sinong tatay nung bata?”
“Sino?” saad ni Arthur sa seryosong boses.
“Secret…” saad ng kausap niya sabay tawa.
“Pwede ba! Wag ngayon… Marami pa akong pinoproblema sa kompaniya…” seryosong saad ni Arthur sa kausap.
“I told you… Hindi mo iyan kaya… You should have just given the power on me… Edi sana maayos pa ang kumpanya… What a fool…” saad ng kausap ni Arthur na nagpapantig sa tenga niya.
Segundo lang ang lumipas at nasuntok na ni Arthur ang kausap niya.
“Tangina mo! Baliw ka na talaga!” sigaw niya pero tinawanan lang siya ng kausap..
“Chill, bro. That was just a joke…” saad nito at tumatawang lumabas ng opisina. Wala namang nagawa si Arthur kung hindi ang mapahilot sa sintido niya.
Two weeks ng wala siyang tulog at kaunti na lang ay bibigay na ang katawan niya. Sinalo niya ang lahat ng problema ng pamilya niya. Without knowing how vulnerable her sister is.
She was diagnosed with depression…
But depression will never be a joke. It kills anyone. It can kill anybody. It can kill your love ones.
Never call it a joke nor a drama…. Because it’s a serious thing….
I felt alone. I felt useless, pakiramdam ko ako ang may kasalanan kung bakit na wala ang mama at papa. Pakiramdam ko ako ang malas sa pamilya.
Pakiramdam ko hindi ko deserve ang sumaya at lumigaya… Na pabigat ako. Pero bakit ganoon? I just wanted to be love and to love. But things were not going as it is.
I am pregnant with unwanted baby. It hurts. It hurts knowing that the person I love does not love me that much. Ano bang kulang sa akin?
Maybe I am not good enough…
Maybe I am not worthy for his love…
Tears are flowing from my eyes vigorously. I can not stop. The pain crept all over my heart.
While crying I started to write the things, I wanted to say to my special someone. The one who left me alone…
To the man whom I love since then and forever,
“This maybe the last time, I wanted you to know how much I love you, despite….” Before I could even proceed to the next sentence ay kusa ng tumulo ang luha ko sa papel na sinusulatan ko…
“I love you, Justin. I just love you so much, that I am willing to go with your unborn child, with our child. I know how much you hate having a child. But I wanted to have a child with you, I wanted you to marry me. Crazy? I know. I am crazy in love with you…”
“I may be hurt at this moment… But I know the pain will be gone in no time. Do you still remember how we met? If you still do, I wanted you to know na hindi ko pinagsisihan iyon. That meeting you is one of the great things that happened to me. It was a rainy Sunday. We’re both High schooler that time. You accidentally pushed me in the entrance of the gate.” I laugh but tears are still flowing from my eyes.
Reminiscing this, makes me fall in love with him more.
“Lalabas ka sana ng school kahit may klase pa, but we both ended on the clinic dahil nakita mo na nasugat yung tuhod ko. I said it was just okay, but you still insist.” I wrote. Haha. Ironic the pain starts to take my breath too.
“That was the start of all, until nalaman ko na friends pala kayo ng kuya ko. I guess destiny play its card on us.”
Magpapatuloy sana ako sa pagsusulat pero bigla ko na lamang naramdaman ang sakit sa tiyan ko… I know stress is not good for pregnant but in no time, wala na ding mararamdamang sakit ang baby ko.
“I love you. I love you kahit na pinili mo ang career mo kesa samin ng magiging anak mo. I know mahina ako, I know sobrang hina ko to this. Pero, if this is the way para matupad mo lahat ng pangarap mo ng walang sabagal. I’ll do it wholeheartedly. I love you!” And with that, bigla na lang akong napahagulgol ng iyak.
Hindi ko na talaga kaya. Hinimas ko ang umbok sa tiyan ko. Matagal na ng huling balik ko sa hospital. Matagal na din simula ng makaramdam ako ng sakit sa tiyan ko. I know, I am being a fool.
Pero kasi, hindi ko na kaya! Sobrang sakit na sa puso. Sobra sobra na.
“This thing will end everything.” I told to myself at tiningnan ang bagay na kayang magpahinto at magpawala ng sakit at pait.
“Paalam, mahal ko.”
“Mom, may balita na po kayo sa kanila? Please mom, hayaan mon a akong puntahan si Elle. Mom! Dad, please naman oh!” saad ni Justin sa mga magulang niya. Pero mahigpit silang pinaalalahanan ng Doctor na huwag hahayaang makaalis si Justin.
“Mom, please… Kailangan ako ni Elle. Kailangan ako ni Ellise, mom! Please!” Pagmamakaawa ni Justin sa mga magulang niya. But his parents can’t seem to get it.
“Bakit mo ba kasi pinipilit, Justin! Hindi nga ’yon makakabuti sayo!” saad ng Dad niya.
“Dad, Elle is pregnant!” saad ni Justin na nagpagulat sa mga magulang niya at napahawak ang mom niya sa ulo nito.
“Wh-what? Elle is pregnant and you are the father?” tanong ng parents niya.
“Opo…” saad niya at pumatak na naman ang mga luha sa mga mata niya.
“I wanted to escape from it at first, but mom, dad I wanted to change what decision I made months ago. Na mas mahalaga si Elle at ang magiging anak ko…” saad ni Justin sa magulang niya.
“We will prepare the private plane now… Mom, seek for a request on his doctor….” saad ng Dad niya.
Tumango naman ang Mom niya at kaagad lumabas. May tinawagan sa telepono ang Dad niya at lumabas din.
Nakaramdam siya ng kaginhawaan. “Elle, please. Wait for me, I’m sorry. I’m sorry, Hon.”
But things will not be easy as he thought. In one snap, things will be in chaos.
Naglalakad si Arthur patungo sa kwarto niya. Ramdam niya na ang sobrang pagod dahil sa sagarang pag tatrabaho. Natatakot siya sa pag bagsak ng negosyo ng mga magulang niya.
He doesn’t want to get help from his relatives in the Philippines dahil alam niyang isusumbat lang ng mga ito ang magiging tulong nila.
Habang nag lalakad papaakyat ng hagdan ay halos umakyat ang dugo sa ulo niya ng makarinig siya ng putok ng baril.
Isang putok ng baril na nagpanginig sa kaniya. Kaagad siyang nanakbo patungo sa pinanggalingan nito. Sa kwarto ni Elle…
“E-elleeee!” nanginginig na tawag niya sa kapatid. Nang dahil walanh sumasagog ay pinagsisipa na niya ang pintuan kahit na masaktan siya.
“Elle!” sigaw niya sa kabilanh bahagi ng silid!
“Elle!” pero wala pa ding sumasagot. Sobrang takot at pangamba na ang naramdaman ni Arthur.
Ng mabuksan niya ito ay halos hindi niya kayanin ang nakita niya sa harapan niya. “Elleeee!” sigaw niya at tumakbo siya papunta sa kaniyanh kapatid.
“Elle!” sigaw niya. Kita niya ang dugo sa kabilang bahagi ng ulo nito. Wala na siyang malay…. Pero pumipintig pa ang pulso ni’to.
“Send an ambulance now! My sister is in danger!” saad niya sa telepono at ibinaba na ito.
Nakita niya ang sulat sa ibabaw ng isang kahon. Nanginginig niyang itinago ang sulat sa loob ng suit na suot niya.
Kaagad namang nakarating ang ambulansiya sa bahay nila. Hindi malaman ni Arthur kung ano ang gagawin. Dinala niya ang kahon kasama niya.
Kahit may pintig pa ang pulso ni Elle ay alam niya . Na wala ng patutunguhan ang lahat. Nanghihina siyang tumingin sa kapatid niya. Puno ng tanong ang isip niya.
Pero isang bagay lang ang nararamdaman niya, galit. Galit na unti-unti ng bumabalot sa puso niya.
Ni hindi na siya umiyal matapos niyang makita anh kapatid. Wala ng luha na lumabas sa mga mata niya.
“You may wait here, sir…” saad ng nurse at pinigilan na siyang makapasok sa Emergency Room.
Napasalampak siya sa upuan ng Hospital at napahilamos ng mukha. Hindi niya na alam ang gagawin..
Tiningnan niya ang kahong dala niya at naalala niya ang sulat sa ibabaw nito.
Halos manginig ang kalamnan niya sa galit. Awa ang naramdaman niya sa kapatid at poot naman ang naramdaman niya sa taong inilalahad at bumuntis sa kaniyang kapatid.
Ang matalik niyang kaibigan.
Ang matalik niyang kaibigan na bigla na lamang umalis ng bansa.
Itinago niya ang sulat sa loob ng kahon. Baka hindi niya kayanin ang malalaman pa, na maaring nakalagay din sa kahon.
Maya-maya lang ang lumabas na ang Doctor sa loob ng ER.
“Your sister… We able to take the bullet on her head. But, to be honest, her condition is still critical. And, the baby in her womb, the baby is in critical condition also. We can’t do any further at the moment, sir. “ saad ng Doctor.
Ngunit in-expect niya na ang bagay na ’yon. Pero tanging galit ang nangibabaw sa kaniya.
Walang kagahol-gahol siyang pumasok kung nasaan ang kapatid. Nakakabit na ang mga makina na sumusuporta sa kaniya.
“Elle…”
“Elle, bakit? Bakit nagawa mo iyan sa sarili mo? You should have tell it to me! Tangina! Tangina talaga! Kapatid kita but I felt so useless! Parang wala ka namang tiwala sa akin eh…” saad ni Arthur. Hindi niya na alam ang gagawin. Kaunti na lang ay mawawala na siya sa katinuan.
Maya-maya ay biglang tumunog ang telepono niya.
“Sir! Ang bahay niyo po!” rinig niya ang kasambahay nilang Filipino.
“Anong nangyare sa bahay?!” tanong niya at medyo napalakas na ang kaniyang boses ng dahil sa kaba.
“Nasusunog po, sir. Pasensiya na po. Wala po akong nagawa…” saad ng kasambahay. At halos manghina si Arthur sa narinif. Ngunit nanghihina man ay kaagad siyang tumakbo palabas ng Hospital. Kailangan niyang iwan si Elle.
Ang mga dokumento. Ang lahat ng kailangan niyang dokumento para masalba ang kompanya nila.
Halos hindi na makikitaan ng emosyon si Arthur bukod sa madilim na awra niya. Galit pa din ang namumuo sa dibdib niya.
Why everything is starting to fall apart? Tanong niya sa isip niya. He never thought that these things could happen in their family.
At nang makarating na siya sa mansion nila ay tinupok na ang malaking bahagi ng mansion. He was left with nothing but just the box na galing sa kapatid niya.
There were only a little amount left on their bank. bankrupt na din ang kompanya nila.
“Pasensiya na po, sir. Pero mukhang sinadya po ang pagkakasunog.” saad ng kasambahay nila. Siya na lang ang filipinong kasambahay na mero’n sila.
Wala siyang nagawa kundi asikasuhin ang lahat.
Pero kung inaakala niya na doon na matatapos ang lahat ay hindi pa pala. Ang pagsubok na binigay ng tadhana sa kaniya.
“She’s dead…” saad ng doctor pagkabalik niya ng Hospital. Tuluyan ng bumigay ang katawan ni Elle.
Sa narinig ay walang luha ang lumabas sa kaniya. Walang salita ang lumabas sa nga labi niya.
Arthur is dead inside. Hindi niya na alam kung paano babangon. Hindi niya na alam kung saan at paano magsisimula muli.
“What did I do to you?!” tanong niya. Napaupo na siya bigla sa sahig ng silid kung nasaan si Elle.
“Tangina! Lintik lang ang walang ganti! Ipinapangako ni kuya, igaganti kita, Elle. Igaganti kita!”
Sa pagkawala ni Elle ay halos maubos ang kanilang ari-arian at milyong piso na lang ang natitira sa kaniya.
Hindi siya makaisip ng paraan kung paano babangon muli. Hindi niya alam kung paano at saan siya magtutungo.
“I can help you, Arthur. Para saan pa at naging kaibigan mo ako?” saad ni Clarisse kay Arthur.
Napatingin siya sa dalaga.
“How can you help me?” tanong niya at tila ba nagkaroon siya ng liwanag. Kailangan niyang makabangon muli. Kailangan niyang lumaban muli.
Dahil hindi pa tapos ang laban. Naguumpisa pa lang ang gera.
Poot, Galit at Sakit ang nanalaytay sa kaniya. Hindi siya papayag na hindi siya makagawa ng paraan para sirain din at wasakin din ang taong pumatay ng kapatid niya.
“The Red Blood Society will help you…” saad ni Clarisse.
….
End of Flashback.
The new chapter for Ariel and Arthur is coming. Will there still be a chance for them?
Chapter 22
Hello, Gals! Can you play a music? Gusto ko lang
maramdaman
niyo
siya. Leaves by Ben and Ben. Thank you! ❤
….
Paghilom. Paghilom sa sugat ng nakaraan. Bangungot na gusto nating makalimutan. Lahat tayo ay dumadaan sa mga pagsubok ng buhay. No one is exempted from that.
Tears will dry run out. Pero ang sakit, kadalasan ay nanatili sa puso. Umuukit ng sugat na hindi mo alam kung kailan maghihilom.
Lahat tayo ay mag pagsubok ngunit iba-iba lang kung paano natin ito malalampasan at malalabanan.
“Mom, what made you come here?” tanong ko sa mom ko.
“You’re stressing yourself again, Iha. I told you to rest, ’di ba?” saad sa akin ng mommy.
“I can handle this mom.” saad ko at ibinalik na ang paningin sa ginagawa kong bagong jewelry collection na ilalabas sa Pilipinas.
Batid ko ang pag-aalala ng mom. Simula ng bumalik ako ay halos gulantangin ko silang lahat sa kalagayan ko. Puno ng sugat at pasa. Naghilom lahat ’yon, pero ang sakit sa puso ko ay hindi.
Hindi ko na sinabi sa kanila kung anong tunay na nangyari sa akin. Gusto ko na lang umusad sa buhay. Gusto ko ng ibaon sa limot ang lahat kahit na mahirap.
Makalipas ang ilang oras ay umuwi na ang mommy sa bahay namin dito sa Canada. Sinubukan ko naman gumawa pa ng mga layout ng jewelries at ng mapagod na ay sinandal ko ang likod ko sa swivel chair at inunat ang aking mga paa.
Limang taon. Limang taon na simula ng dumating ang delubyo sa buhay ko. Limang taong puno ng paghilom sa sugat na kay tagal mag hilom.
Tumayo ako sa kinauupuan ko at naglakad papunta sa higanting salamin na nagpapakita ng mga gusali New Vancouver dito sa Canada.
Naglalakihang mga billboard at mga gusali ang sasalubong sayo. Mga taong nagmamadali patungo sa kanilang trabaho. Normal na buhay dito sa Canada.
Tatlong taon na simula ng mag trabaho ako sa kompanya ng mga magulang ko. It was not that bad than I expected. It became my haven.
Everytime na gumagawa ako ng Jewelry ay gumagaan ang dibdib ko. That’s why all over these years ay ginawa ko ang lahat para makilala sa industriya na kinalalagyan ng mga magulang ko.
I became one, a secret famous jewelry designer na tanging mga mapagkakatiwalaan lang ng kompanya ang nakakakilala sa akin. I wanted the world not to know me yet.
Lahat ng Jewelry na may tatak ng initial ng pangalan ko ay ako ang nagdesenyo at gumawa. Marami ng sikat na actor, politician, businessman and even the Royalties ay nagawan ko na din ng jewelry.
I do not know, when my jewelry started to click on the public, but it just suddenly occured.
Vengeance? I won’t seek for that. What I want to seek is justice in a right way. Gusto kong mapakulong ang lahat ng gumawa ng masama sa akin at sa nanay.
It has been years but I will make sure that they will pay for what they did on me. Justice will always prevail. Nag hihintay lang ako ng tamang oras at panahon. At kapag handa na ako, ay magagawa ko n din ang bagay na ’yon.
Nagising ako na puting kisame ang bumungad sa akin. Puno ng aparato ang aking katawan. Hindi ko alam pero wala na akong sakit na maramdaman. Nakita ko ang mom na humahagulgol sa di kalayuan habang pinapalibutan ako ng mga doctor.
I’m not dead, how bad.
Mas gusto ko ng mamatay.
Mas gusto ko na lang mawala.
Nagulat ako ng makitang wala na ang umbok sa tiyan ko. Nagpanic ang utak ko. Nagpanic ako. Pero ni hindi ko magalaw ang bibig ko.
Tanging mga mata lang ang nagagalaw ko. Narandaman ko ang luha sa aking mga mata.
‘Ang anak ko?! Asan na ang anak ko!’ sigaw ko sa isipan ko ngunit tanging ako lang ang nakakarinig.
’Ang anak ko!! Nasaan na ang anak ko! Lord, Bakit mo pa ako binuhay? Dapat ako na lang.
Ungrateful? Yes, I am. Mas mabuti pang ako ang nawala kesa ang anak ko. Naramdaman ko ang pagnginginig ng katawan ko at naramdaman ko ang pagtusok ng karayom sa akin.
Segundo lang ang
lumipas
ay
nawalan
na ako ng malay.
Nakatingin lamang ako sa kalangitan. Para bang may kulang sa akin. Para bang may parteng nawawala sa aking pag-katao.
They told me that I gave birth to twins. And that’s it, one of them survived while the other one didn’t. Pero bakit ganoon, bakit parang may kulang?
Oh sadyang nagluluksa pa din ako sa pag-kawala ng isa sa kanila? I am in pain. I know it. But everytime I reminisce the past, it brought up the pain. Arthur killed me. He killed our child.
I wish, I never met him…
Chapter 23
“Mommy!”
Kaagad kong pinunasan ang luha ko sa aking mga mata.
“How did you get here?” tanong ko kay Zayn. He just look at my eyes straight at pinunasan ang luha ko.
Napatingin naman ako sa lalaking dumating. “Kuya! Did mom told you na pupunta ako dito?” tanong ko kay Justin. Tumango lang siya.
Kaagad ko na mang kinuha ang mga kamay ni Zayn.
“Let’s go. Uuwi na tayo.” saad ko sa bata at marahang hinila na siya sa kamay.
“Kuya… Alam mo na mang hindi pwedeng ilabas si Zayn, ’di ba? Delikado na! Baka mamaya may makakita sa kaniya!” saad ko habang hawak-hawak si Zayn.
“Ariel, can you please calm down? Kawawa naman yung bata kung patuloy mo lang siyang ikukulong sa bahay.”
“Hindi ko siya kinukulong, kuya! Alam mo namang pinoprotektahan ko lang ang anak ko.” saad ko. Binilisan ko na ang paglalakad at naabutan ko ang dalawang kotse na nakaparada.
“Sa akin na sasabay si Zayn.” saad ko at binuksan na ang pintuan sa passenger seat at sinuotan ang limang taong gulang kong anak ng seat belt.
Nakita ko ang pag-iling ni kuya sa pagmamadali kong makapasok ng sasakyan.
I know, I am being crazy. Pero natatakot ako. Natatakot ako sa maaring mangyari. Kahit saan mo tingnan ay kamukhang kamukha ng bata ang ama niya. I can’t lose another child of mine. Baka hindi ko na talaga kayanin.
“Mom, are u crying po?” tanong ng bata sa akin. Kaagad kong pinunasan ang luha sa aking mga mata.
Umiling lang ako at nag simula ng i-start ang kotse.
“Why did you go with your daddy-uncle?” tanong ko sa kaniya.
“Mom, I missed you. Are you fighting with Daddy-Uncle a while ago?” saad niya, tumingin ako sa kaniya at kita ko ang lumbay sa mga mata niya.
Everytime I look in to him, naalala ko ang tatay niya. A pang of pain instantly crept in to me ng makita ko ang mga mata niya.
“Okay, baby… Don’t cry na… Mom and Daddy-Uncle is not fighting. You will be sleeping on Mom’s bed tonight, do you love that?” saad ko. Kita ko ang saya sa mga mata niya na nagpalambot ng puso ko.
Kung nabuhay lang siguro si Zach. Sabay sana silang lalaki ni Zayn. Hays.
Dumaan muna ako sa favorite resto ni Zayn at nag take out ng pagkain for dinner. He loves to eat sea food and so am I.
Pagkauwi ko ng bahay ay sinilip ko ang kabilang bahay kung nasaan sina Mom at Dad. They’re staying here with us kapag pumupunta sila dito.
Magkakatabi ang mga bahay namin. And so, kapag wala ako, kadalasan ay nasa bahay nila ang apo nila.
While having dinner ay biglang with Zayn ay biglang tumunog ang telepono ko. ‘Marcus’ basa ko sa pangalang ng private investigator ko na naka base sa Pilipinas.
“Wait, baby…” saad ko sa bata.
Kaagad akong tumayo at pumunta sa kusina malayo kay Zayn. Nakikinig lang ako sa mga impormasyong binababa niya. I want to seek for evidence that will prove them guilty.
Matagal na ’yon. But evidence will still be possible. I have known a lot of things tungkol sa Red Blood Society na kinabibilangan pala ni Arthur at ni Clarisse.
I wanted that society, down! I want all of them down! Lahat sila mabubulok sa kulungan! Justice in the Philippines may fail, but my connections won’t.
I tried to gather all the strength that I have sa lahat ng mga sinasabi niya sa akin. Tanging tango lang ang nasasagot ko. Ni minsan ay hindi ko inalam ang kalagayan ng tatay ng mga anak ko at ni Clarisse.
Wala akong pake sa kanila. What I am fighting for, is justice. Hustisya na kailangan kong makamit bago ako bumalik ng Pilipinas.
Ayoko din makarinig ng kung ano man tungkol sa kung ano mang namamagitan kina Arthur at Clarisse. If they are wedded or not. If they are living on the same roof or not.
I do not care about that. I just wanted them down. And rot in jail. Gusto ko silang mabulok aa bilangguan. But as I go through deeper with the secrets of their society ay marami akong natuklasan.
There are Senators, Congressman, Businessman at iba pang makapangyarihang tao sa Pilipinas ang nasa ilalim ng society nila.
The fight that I have will not be that easy, but I will make sure that at the end of the day ay magagawa ko silang mapakulong.
Hindi alam ng mga magulang ko ang pinapasok ko. Tanging ang kuya ko lang. This rough road ay para sa pamilya ko. I want to live peacefully but knowing that their organization are still reigning the Place ay baka hindi ko magawa.
I am sick of a place where everyone live on lies. People must not be chained nor gaped by lies. I will stand for them. I will help them!
Konti na lang, konting oras na lang…
“Mom…” tawag sa akin ni Zayn.
“Are you sleepy na?” I asked Zayn at tumango lang siya. Kaagad kong niligpit ang mga pinagkainan namin at nagtungo sa kwarto ko.
“Sleepwell, my baby…” saad ko kasabay ng pagpikit ng mga mata niya. It took me hours bago ako ginapo ng antok dahil sa maraming bagay na nasa isip ko….
I am eager to win this fight…
Napatingin ako sa Jewelry collection na ako mismo ang gumawa. Konting oras na lang ay babalik na ako ng Pilipinas.
Buwan na lang ang binibilang ko. Ipapakilala na din ang tao sa likod ng mga NAG Jewelry Collection, at ako ’yon.
I will make sure that everyone will have their eyes on me. If they thought na napatay na nila ako, pwes hindi!
The world has to know me! The world has to know what happened to the person they were thought and declared dead.
….
“A corpse was found along the river in Bacolod and suspicions arise that it was the daughter of the President and CEO of The Gomer Jewelry Corp., Nashia Ari-,” kaagad na pinatay ng kuya ang television.
Seven months had passed na nakatulog lang ako at walang malay na nakaratay sa lugar na ’to.
Ni hindi ko man lang namalayan na nakalabas na ang mga bata sa sinapupunan ko. Ni hindi ko man lang sila narinig na pumalahaw ng iyak sa paglabas nila…
Kuya knew what happened to me. But my parents knew nothing at all. Pero naniniwala ako the lesser they knew, the safer my parents will be.
Kaagad bumalatay ang sakit ng maalala ko ang mga nangyari sa akin. They killed me. They almost kill me. I wanted them to suffer thrice what I had suffer.
Pero kuya made me realize na I should make it on the right way. That justice must be serve on the right way. Hindi ko pa man kayanin ngayon. Pero I will make sure na mabubulok sila sa kulungan.
Lahat ng sangkot sa kamuntikan ko ng pagkamatay. Lalo na si Clarisse at ang ama ng mga bata. They were all demons. They are evil!
Kuya knew that the organization is in to me. That they wanted me dead. So kuya made some twist of manipulation. He put body on the river. And, I think tama lang ang oras ng pagkadiskubre nila dito dahil agnas at almost tunaw na ang bangkay.
I do not know where that body came from pero galing daw sa isang funeral.
Kung tatanungin ako, halo-halo ang nararamdaman ko. Kusa ng naghilom ang mga sugat sa katawan ko pero hindi ang sugat sa puso ko. Lalo na ang kalagayan ng mga anak ko.
One is in danger. They are both in danger. Pero mas malala ang kalagayan ni Zach. They told me na hindi na daw magtatagal ang bata. Pero sino ba sila? Hindi sila ang Diyos!
Pero hindi dapat ito nangyayari sa’min. Dapat okay lang ang mga anak ko! Lintik lang ang hindi mabibigyan ng hustisiya!
….
Napabalik ako sa reyalidad ng makarinig ako ng katok mula sa labas ng pintuan. “Come in…” saad ko.
Sumalubong sa akin ang isang magandang babae. It was a friend of mine that will help me. A powerful businesswoman tycoon.
“Mrs. Kaye Brent Montenegro.”
Chapter 24
“Thank you, Mrs. Montenegro…” saad ko at muling lahad ng kamay ko sa kaniya…
“Oh! Cut the formalities, Ariel! Kaye na lang…” saad niya. Napangiti naman ako ng dahil sa sinabi niya. She’s genuine and beautiful. Nakaka-proud siya.
“Basta yung jewelries ko ahh.” saad niya sabay tawa. Ng dumating ang asawa niyang si Mr. Clint Montenegro ay kaagad na din silang umalis.
“Gano’n din kaya kami ka-sweet?” bigla kong tanong na agad kong pinagsisihan. Cut that, Ariel! He tried to kill you! He killed you and your child! Sigaw ng kabilang parte ng utak ko…
Wala akong alam kung saan tutungo ang laban na ’to. But this is the least thing I could do to give justice for my child and to protect my only living son.
I’ll do everything for him, kay Zayn. Kahit na kapalit pa ang buhay ko. My son, he is my everything.
Six evening in the evening ng lumabas ako ng company. I will attend a family dinner. Minsan lang kaming lumabas buong pamilya and when we do, I made sure na kaming magpamilya lang ang tao ng lugar.
I drove my car for minutes hanggang sa makarating ako sa isang fine dining restaurant na pagmamay-ari ng pamilya namin.
Yes, we do not focus only on jewelries. We try to venture our company at hindi naman kami nabigo.
“Mom, Dad…” saad ko sabay halik sa kanila. “Where’s kuya and Zayn?” I asked habang umuupo sa harapan nilang dalawa.
“They are on their way… Don’t worry, Iha. They will be safe…” saad ni Dad at tumango na lang ako. When Dad says something, it is true.
Makalipas ang ilang minuto ay nakaramdamam ako na gusto kong pumunta ng palikuran.
“I’ll go on the powder room first…” saad ko at tumayo na.
I held my bag with me and walk towards the room. Kapansin-pansin lang ang melody na bumubuno sa buong lugar. Our family is the only people here bukod sa ibang tauhan ng resto.
Habang nag-aayos ay muling tumunog ang telepono ko.
‘Marcus’
“Why did you call?” I asked…
“I have found out something…” saad niya. Nag-iisip lang ako habang sinasabi niya ang mga impormasyon tungkol sa RBS. Kating kati na ako pabagsakin sila para sa katahimikan ng pamilya ko.
“Thanks, Marcus…” saad ko.
I trust Marcus bukod sa pamilya ko. Marcus is a friend of Kuya. He told me na we met twice. Pero sa dalawang beses na iyon ay hindi ko matandaan.
Bago pa man ako makalapit ng round table ng resto ay mahigpit na yakap ng maliliit na kamay na ang natanggap ko….
I look at Zayn… He looks so happy. Minsan lang kasi siya lumabas ng bahay and he is home schooled by chosen private tutors.
“Baby…” saad ko at pinantayan ko siya…
“What do you like?” tanong ko sabay pisil ng maliit at matangos niyang ilong. Ang gwapo talaga ng anak ko!
“Seafoods!” sigaw naming dalawa sabay tawa…
Magkahawak kaming bumalik sa upuan at bago ako umupo ay humalik na muna ako sa pisnge ng kuya… I do not know kung bakit hindi pa siya nag-aasawa. Wala din siyang pinakilalang girl sa amin.
Gwapo naman siya. Matakino. Mapera. Mayaman at mabait. Pero baka dahil ’to kay Elle…
Ang kapatid ni Arthur….
Kuya loves her so much… ’Yun lang ang alam ko. More than that, wala na!
Habang kumakain ay pansin ko ang mga matang ipinupukol sa akin ng Mom at Dad.
I raise my eye brow.
“Mom? Dad? Do you have something to tell me?” I asked…
“We need to go back in the Philippines as soon as possible. Baka hindi na namin kayo maantay.” saad ni Mom.
“There’s a problem in the company…” seryosong saad ng Dad. I took a wipe and wipe my mouth with it.
“What’s the problem?” I asked seriously…
“It’s not for you to worry, Darling… Your Dad can handle it…” saad ng Mom. Kahit na nagtataka ay tumango na lang ako.
Kuya will be the one to stay with us. Dahil pag umalis na ako dito ay kailangan ng magbabantay kay Zayn. And kuya volunteered.
“Why don’t you just let yoyr child come with you?” biglang tanong ng Dad.
“Hindi pwede, Dad. Alam mo naman sa Pilipinas. Gusto ko siyang itago sa ama niya…” saad ko. Sinadya ko talagang magtagalog dahil hindi pa gaanong nakakaunawa ng tagalog si Zayn.
“Sino ba ang ama niya, Iha?” tanong ng mom… Napatingin ako kay Zayn at halata ang pagtataka sa mata niya. Hindi niya malaman kung ano ang pinag-uusapan namin.
Pero magana pa din ang pagkain niya….
“Soon, Mom…” saad ko at ngitian sila… Umiling lang ang Mom sa akin…
Matapos ang dinner ay dumiretso na kami sa bahay namin. Kaagad nakatulog si Zayn kaya napagpasiyahan kong maligo….
Isa-isa kong tinanggal ang dami ko mula taas hanggang baba.
Napatingin ako sa reflection ko sa salamin. “Will it still be possible na mabuntis ako?” tanong ko sa sarili.
Kita ang walang saplot kong imahe sa salamin. May peklat ng hiwa sa tiyan ko kung saan kinuha ang mga bata.
My woman organ is completely healed na din. Tatlong taon na simula ng mag pa gender reassignment ako sa US. I really look like a woman now.
Wala ng bakas ng lalaking ako. And, I am proud to the person that I become. I am proud that I became stronger than before.
The war has not begin yet. I should make myself more prepared. Hustisya lang ang nais ko!
Matapos maligo ay nagsuot ako ng roba. Naglagay ng tuwalya sa buhok bago ko inilabas ang laptop ko.
Everything is settled. Kung mawawala man ako ay magiging secure na ang hinaharap ng anak ko.
I look at my stocks. Everything seems to be fine and well. Lahat ng investments ko throughout the year ay lumalago.
If I die at the end of this fight, my child will be secured. ’Yon lang ang gusto kong siguraduhin na maayos at settled ang lahat.
Napatingin ako kay Zayn… “My poor baby…” saad ko sabay hawi sa mga buhok niya na nakakalat sa maliit niyang mukha.
My handsome son…
Zayn and Zach are my everything. But I know that Zach is in God’s hand.
Iniligpit ko na ang gamit ko. At tumabi na kay Zayn. Lumalaki n talaga ang bata. He starts to really look like him na isa sa kinakatakot ko.
I do not want my child to grow with a father na mas masahol pa sa demonyo!
Niyakap ko ng mahigpit si Zayn…
“Mommy are you crying?” nagulat ako ng marinig ko ang boses niya.
“Shhhh. No, baby. Let’s sleep…” saad ko.
Pero my thought of him being parentless, hurts me the most. Kaya sana…. Kung pwede lang sana….
Sana maging maayos at manalo ako sa laban na ’to….
Chapter 25
I look around the place. It was oozing with elegance and luxury.
“Ms. Gomez?” tanong ng isang matangkad na amerikanong lalaki. Tumango naman ako kaagad at inilahad niya ang kanyang kamay sa elevator na nasa gawing kanan.
Naglakad ako papunta doon. Akala ko ay sasama siya sa akin, ngunit ng makatapat na kami ng elevator ay may pinindot lang siya at sinaludo ang kanyang kamay.
Ngitian ko na lang siya bago pa muling magsara ang pintuan.
Napatingin ako sa salamain. I’m wearing a casual wear. Blue blouse on my top with my black blazer and a black skirt below. My belt shows how fit my body is with the dress.
“Miss Gorgeous…”
Hindi ko namalayan na bumukas na pala ang pinto ng elevator. Napatingin ako sa lalaking nagsalita.
Inilihad niya ang kanyang kamay at kinuha ko naman ito….
“Mr. Kairus Hart Armendarez…” saad ko sa buong pangalan niya. Ng makarating kami sa mini-sofa ng office niya ay kaagad akong umupo sa malambot niyang sofa…
“What made you come here, Ms. ‘N. A.’?” tanong niya. She only knew my initials, or I just thought?
“I will design the gold tag for you… But you need to help me…” kita ko ang saya sa mga asul na mata niya ng sabihin ko ’yon.
Hindi ko alam kung para saan ang Gold Tag na gusto niyang ipagawa sa akin. But if both of us will benefit on it, I am willing to give him whatever he wants.
“Reall?! That would be great Ms. ‘N. A.’!” saad niya. Bawat salita niya ay malalim kaya hindi mo aakalain na natutuwa siya. Para bang napakaseryoso niya.
But his eyes are blue as the ocean and sky.
“So, will help me?” I asked… Napatingin naman siya sa akin na puno ng tanong ang kaniyang mga mata….
“Yes…” iyon ang sinagot niya at nagsimula na naming pag-usapan ang deal. I need his help….
I know how powerful the Armendarez in the Philippines…. Even in the Asia.
“Expect my help, Miss Gorgeous…” saad niya at muli kaming nagkamay….
Matapos ng meeting ko kay Mr. Kairus ay kaagad na akong bumalik ng opisina. Habang nagmamaneho ay naalala ko ang usapan namin ni Zayn.
That he wanted to see his father… .
Pero ’yon ang hindi ko maibibigay sa kaniya… Gagawin ko ang lahat para hindi na muling mag krus ang landas nila.
My poor son… He doesn’t deserve my son…. He doesn’t deserve anything in this world!
Hindi ko namalayan na sunod-sunod na pala ang busina mula sa likod ko… Kaagad kong ipinarada sa gilid ang sasakyan ko at kusang tumulo ang mga luha ko.
Kahit hindi ko man aminin ay nasasaktan pa din ako. The trauma they cause me created a wound that I don’t know kung kailan maghihilom….
Pero Sisiguraduhin ko, na sa laban na inumpisahan nila ay katarungan ang magwawagi.
Takot? Ang kinatatakutan ko lang ay mapahamak ang anak ko. Ang nag-iisa kong anak….
Ang natitira kong anak…
“She’s not gaining her consciousness yet but her babies are completely growing inside her… In no time, we need to remove them from her…” saad ng doctor sa mga magulang ni Ariel.
“Yes, doc… Just make sure that all of the babies will be safe…” saad ng mommy niya sa amerikanong doctor.
Kaibigan ng pamilya nila ang may-ari ng Hospital kaya malaya nilang naitatago sa publiko ang lahat.
Nilaitan nila si Ariel na mahimbing na natutulog…
“Magpakatatag ka anak…” saad ng mom niya… Puno ng lungkot ang puso ng mga magulang niya. Hindi nila alam kung ano nga bang nangyari sa nag-iisang anak nilang babae.
Buntis na ito ng majabalik sa kanila na kinatakot nila ng una ngunit ipinaunawa sa kanila ng doctor na isa si Ariel sa pitong bilyong tao sa mundo na may kakayahang magdalang tao bukod sa mga babae.
Lumipas ang mahigit dalawang linggo at sa pagbaba ng placenta ni Ariel at hindi pagiging stable ng lagay niya ang naging hudyat na oras na para ilabas ang mga bata sa loob niya.
They will be getting her child through a cesarean section by cutting her abdomen and her female uterus inside her.
Nakasuot ng mga protective gears ang mga magulang niya. Kahit walang malay si Ariel ay nakahawak ang mga magulang niya sa kamay nito.
Natatakot sila sa posibleng mangyari kay Ariel. Natatakot sila na baka mawala ang anak nila.
“Let’s start…” saad ng head doctor ng magsimula sila sa operation ng paglabas ng bata mula kay Ariel.
Makalipas ang ilang minuto ay bumagal ang heart rate ni Ariel. Puno ng intensidad ang loob ng operating room. Masusing pag-aaral ang ginawa nila para mag tagumpay sa isang operasyon na ngayon pa lamang nila gagawin sa isang tao na may katawang lalaki at babae.
“The first baby is a boy…” saad ng doctor at inilabas ang bata… Kaagad na pumalahaw ang ingay ng bata sa loob ng operating room.
“Another baby boy…” saad ng doctor. Pinaghalong saya at kaba ang nararamdaman ng magulang ni Ariel.
Pero halos manginig ang iba sa kanila ng walang iyak ang lumabas sa bata. Kaagad na kumilos ang mga doctor sa loob.
“The baby’s heartbeat is so low…” saad ng isang doctor. Ginawa nila ang lahat para umayos ang lagay nito.
Saglit lang ay naging normal na ang lagay ng isa sa mga sanggol na nagbigay ng paglugaw ng hininga nila. Pero pansin ng doctor na mahina ang bata….
“Doc…” tawag ng isang doctor sa head ng operation…. May binulong ito sa kaniya at halos magulat ang lahat sa ng ianunsiyo ng doctor na mero’n pa…. Na mero’n pang bata sa loob ni Ariel….
Hindi naging madali ang pagkuha sa huling sanggol na nasa loob ni Ariel… Mahirap at komplikado….
Pero kalaunan ay naging tagumapy ito….
“It’s a baby boy again!” anunsiyo ng doctor sa lahat… Puno ng saya ang naramdaman nila ng maging matagumpay ang operasyon.
Pero hindi nagtatapos doon ang lahat… After that day, another chaos had happen….
“Red Alert! Red Alert!” umalingaw-ngaw sa buong palapag ng Hospital ang alarma.
“A baby from nursery room is missing… All the entrance will be close…” saad ng administration ng Hospital…
Humahagulgol ng iyak ang mom ni Ariel ng malamang nawawala ang isa sa mga apo niya…
Puno ng galit ang nararamdaman ng dad niya dahil sa kapabayaan ng Hospital. Hindi nila alam kung nasaan ang bata…
Hindi nila alam kung sino ang kumuha sa isa sa mga sanggol ni Ariel…
“Find my grandchild! Or I’ll shut down your hospital!” sigaw na puno ng otoridad ng ama ni Ariel ng dahil sa galit…
But since that day, the baby is nowhere to be found…
Chapter 26
“Everything is settled, Madame…” rinig kong saad ni Marcus sa malalim nitong boses.
“Thank you, Marcus… I’ll finally see you in person and thank you in person…” saad ko bago ibaba ang telepono. At inayos na ang mga gamit ko na dadalhin pabalik ng Pilipinas.
“Mom…” nagulat ako ng marinig ang tinig ng maliit na bata…
“Baby… It’s already 10 in the evening… Why did you woke up?” saad ko at ikinandong siya sa akin…
“Sleep again…” saad ko at dadalhin na sana siya pabalik ng kama ng hindi siya nagpahila sa akin…
“Mom… Can’t I really go with you?” saad niya sa malungkot nitong tinig. We talk about it over and over. Pero kahit labag sa loob ko ay kailangan kong iwan siya dito. Para sa kapakanan niya…
“Please…” saad niya at kita ko ang mumunting luha sa mga mata niya….
“Not yet baby, you will follow mom, soon? Okay? Your mom will go first and you will follow me…” saad ko at pilit kong pinapagaan ang loob niya…
“Come on… Matulog na tayo…” saad ko at isinara ko na ang bagahe ko. Hindi na siya muling nagsalita pa at natulog habang nakayakap sa akin….
“I’m sorry, Zayn!” saad ko ng ipikit niya na ang mga mata niya…
“Kuya, ikaw ng bahala kay Zayn ah.. Kung pwede ko lang talaga siyang isama, isasama ko siya…” saad ko kay kuya Justin…
“Bunso, why don’t you let us go with you… Kaya ko naman siyang bantayan doon eh. Para mabantayan din kita…” seryosong saad ng kuya…
“Kuya… Napag-usapan na natin ’to… Delikado para sa anak ko ang umuwi pabalik ng Pilipinas…” saad ko sa kaniya…
“Paano? Aalis na ako?” saad ko…
Nasa kotse ko na ang mga gamit ko. Palabas na ako ng pintuan ng marinig ko ang mga yabag ni. Zayn rinig ko din ang pag-atungal ng bata.
“Kuya…” saad ko at mabilis ng lumabas ng bahay…
Ng makasakay ng sasakyan ay kita ko ang pag bukas ng pintuan… Puno ng luha ang mga mata ni Zayn na nag pa-lungkot sa akin…
He started calling me… Pero kailangan ko ng umalis…
I send him a flying kiss… Kahit na masakit… Kahit na mahirap na makita siyang lumuluha ay kailangan kong gawin ang bagay na ito…
Kinarga siya ng kuya at pilit na pinatahan…
Pinunasan ko ang luha sa aking mga mata at kaagad na nag maneho pa alis sa kanila. Mula sa side mirror ng sasakyan ay kita ko ang walang tigil na iyak ni Zayn….
Parang gusto kong i-hinto ang sasakyan at isama na lang siya… Pero baka masira ang plano ko…
“Sorry…” yun na ang huling sinabi ko at saka mabilis na pinaandar ang sasakyan ko papuntang Airport.
“Mom will be back soon!” saad ko sa hangin…. I do not want him to suffer more… Gusto ko siyang lumaya… Makalabas ng bahay na walang sino mang nagbabanta sa buhay ng anak ko… I wanted him to be free….
If I have to risk everything just to make him safe, I will!
“We just landed on the Ninoy Aquino International Airport-” rinig kong saad ng crew ng eroplano.
Matagal na biyahe patungo sa Pilipinas. At ngayon, nakarating na ako. I’m back, safe and sound!
Inayos ko na ang gamit ko. I didn’t used our private plane. It will capture lots of eyes from the public. It is better to be this way…
Sinuot ko na ang eye glasses ko at inayos din ang suot kong damit. I look at my reflection in the window at the plane…
Lot of things had changed… Marami ng nabago at nawala. Pero nandito ako, hinahabol ng bangungot ng kahapon.
Hindi talaga natin malalaman kung kailan maghihilom ang sugat na malalim ang pagkakasugat. Maaring bukas o sa makalawa…
Pero ang sugat ko, sa palagay ko, ay hindi na….
Bago bumaba ay i-sinuot ko ang mask ko. Mas mabuting sigurado na walang nakakakilala sa akin. It’s not yet time para malaman nila na nakabalik na ako….
Isang matangkad na lalaki ang naghihintay sa akin, si Marcus.
Tumunog ang telepono ko na nagkumpirma na ang matangkad na lalaking nakatayo sa ’di kalayuan ay si Marcus.
“Nasaan ka?” He asked… Pero sa paglingon niya ay kumaway na ako. A smile crept in to his lips as I went near him.
“Marcus, at your servife, Madame…” saad niya at naglahad ng kamay….
“Ariel will do, Marcus…” saad ko at nakipagkamay naman sa kaniya. Marcus came from a prominent family. I do not know kung bakit na-isip niyang mag trabaho sa akin, kung bakit niya ako gustong tulungan.
Binuksan niya ang pintuan ng kaniyang mamahaling sasakyan. I can say, Marcus is indeed Handsome…
“You told me that you met me twice, right?” tanong ko sa kaniya pag ka-upo ko sa passenger sit.
“Yup!” nakangiting saad niya habang ini-start ang kotse niya.
“Reall? Where was that?” nagtatakang tanong ko since I can’t remember kung saan at kailan ko siya nakita. Kung nagkita man talaga kami.
“At the mall…” saad niya….
“Ha?” takang tanong ko…
“When you lost your consciousness, I was the one who got you that time. I carried you in the clinic section of the mall…”
Ng maalala ko ang bagay na ’yon ay bumalik sa akin ang mga alala noong araw na iyon.
…
Habang nasa pila ay bigla na lamang akong nakaramdam ng pagkahilo… I tried forcing myself to look straight but the dizziness won over me…
“Are you okay, miss?” Tanong ng lalaki sa akin na sa palagay ko ay kanina pa nakatingin sa akin… He is tall, dark and… handsome…
“Okay lang ako…” sagot ko at tumalikod na muli sa kaniya… Dahil sa pagkahilo na nadarama ay bigla na lang akong nawalan ng malay… Ang huling naramdaman ko ay pagsalo sa akin ng kung sino man…
…
That’s him!
Pero pinutol niya ang pag-alala ko sa bagay na iyon….
“Tito and tita, wanted to see you now. They are on the mansion…” saad niya. Tumango lang ako…
“Are you okay? You can rest habang nagmamaneho ako…” alok niya na hindi ko naman tinanggihan.
I am actually comfortable with Marcus. For all these years ba naman ay palagi ko ng naririnig ang boses niya.
Napatingin ako sa kalsada at hindi ko na namalayan na ginapo na pala ako ng antok at pagod dahil sa biyahe.
“Mom! Dad!” saad ko ng salubungin nila ako sa labas ng Mansion…. Malaki ang pinagbago ng bahay namin sa mga taong nawala ako dito.
Mas naging moderno at maraming renobasyon na din ang nagawa kaya halos hindi ko na maalala ang bahay na kinalakihan ko…
Kaagad akong yumakap sa kanila na para bang taon na ng muli kaming nag kita kahit two months pa lamang ng umalis sila ng Canada…
“Marcus, Iho… Wanted to join us for lunch?” saad ng Dad kay Marcus…
“No, tito… May kailangan pa po akong gawin sa office… Next time na lang po siguro…” saad ni Marcus sa seryoso niyang boses pero makikitaan mo ng ngiti ang kaniyang mapupulang labi.
“Thank you, Marcus…” saad ko at nakipagkamay sa kaniya…
It took minutes bago niya bitawan ang kamay ko at muling mag-paalam.
“Let’s go, Iha… I cook your favorite!” saad ng Mom na halata ang excitement sa mga mata niya at kaagad naman akong sumunod sa kanilang dalawa ng Dad…
Napatingin ako sa mga katulong… Wala na ang dati naming mayordoma… Bago na ito ngunit batid ko na matagal na din itong nagtatrabaho sa amin…
“Don’t worry about them, Iha… We already told them that all the happenings inside our house is private…” saad ng Dad at tumango naman ako….
I missed everything inside our house. Nakaka-miss din pala ang ganitong buhay. I look at my portrait inside my room.
Kuha ito ng mag 18th birthday ako. I look so young. I look so ignorant about everything. Growing up ay bilang lang sa daliri ang kaibigan ko.
Pero lahat sila ay nawala. I do not know kung anong mali sa akin. Pero being like this is much better.
Being alone doesn’t mean you’re not happy… Being with someone doesn’t mean that you are always happy, right?
For me, my family will be enough…
Napatingin ako sa labas ng kalsada. A lot of things had really changed. But one thing caught my heart was a mother and child billboard along the road.
This was my first time to roam around the Metro. This was my first time na malayo sa anak ko.
And the pain, habang tumatagal ang pananatili ko na wala ang anak ko ay masakit sa parte ko. Pero paano pa kaya sa parte niya?
“Konting oras na lang, Zayn.” saad ko sa hangin.
Papasok na sana ako ng bahay ng marinug ko ang tinig ng mga magulang ko at ni Marcus.
“Find him, Marcus… We have to find him!” rinig kong saad ng Dad sa seryoso nitong tinig.
Nang mapansin nila ako ay napansin ko ang pagbabago ng anyo nila.
“Sinong hahanapin, Dad?” tanong ko sa Daddy. Bago ako umupo ay humalik muna ako sa pisnge ng Mom at ng Dad.
“Ha? An Investor, Iha..” saad ng Dad. Ngumiti lang si Mom ng tumingin ako dito.
“Ariel, can I talk to Ariel po, tita at tito?” tanong ni Marcus sa mga magulang ko at tumango lang sila kay Marcus.
Inaya ko si Marcus sa likod ng bahay. Madilim na ang kalangitan.
“How’s your stay here?” bungad niya.
“Ayos naman. I just miss him…” saad ko.
“Zayn is fine with your brother… Pero siyempre na-mi-miss ka din ng bata…”
Napatingin ako sa kaniya at nakatingin din si Marcus sa akin, “Gusto ko na lang matapos lahat ’to…”
Ako na ang unang umiwas ng tingin at itinuon ang atensiyon ko sa pool area malapit.
“Wag ka mag-alala, I’ll help you ’till the end…” seryosong saad niya at napangiti na lang ako.
On how sincere he is para tulungan ako sa lahat kahit na may iba pa siyang agenda na dapat gawin.
“Why you’re helping me for all the years?” bigla kong tanong. But he just shrugged his shoulders at kasabay no’n ang pagtingin niya sa kalangitan.
Days flew like a blur.
It has been a month since I went home in the Philippines…
“Mom… I missed you so bad! Why can’t you let me go with you? Don’t you love me anymore?!” nagulat ako ng bigla akong salubungin ng anak ko sa gano’ng boses.
“Zayn! When did you learn to shout on your mom?” I asked pero pinatay niya lang ang tawag.
I missed him badly too… If I could just go back in the Canada now, I would!
I am in the office, it’s already 10 am in the morning here in the Philippines… At 6 pm na ng makatawag ako sa kanila sa Vancouver.
Napahilot na lang ako sa sentido ko. The time we have are far different. So, I have to adjust.
Maya-maya ay may kumatok sa pintuan ng office ko. “Come in…” sagot ko..
“Marcus? Why did you came here?” tanong ko. Nagulat ako dahil wala naman kamng meeting ngayong araw.
“Can’t I visit on your office?” tanong niya. Natawa lang ako sa kaniya.
“Have a sit… Ano iyang nasa likod mo?” tanong ko… Pinakita niya sa akin ang dalawang cup ng coffee…
Inilapag naman niya ’yon sa mesa ko. “Thanks for this, I really need this one…” saad ko.
Pansin ko ang palaging pagpunta ni Marcus sa office ko, kahit wala naman kaming meeting. Halos hindi ko nga alam kung nagtatrabaho pa siya eh.
“So, what’s the matter?” tanong ko muli…
“Can we have a dinner tonight?” seryosong saad niya.
“Let me check my schedule…” saad ko. I have tp free up one meeting para makapunta sa inaalok niyang dinner.
Napatingin ako sa kaniya. Tatanggi na sana ako pero, “Please! Just this one…” saad niya at nag-puppy eyes pa.
“Hey! Matanda ka na! ’Di bagay!” saad ko at tinawanan niya lang ako.
“Okay, I’m in!” sagot ko na lang na nagpatayo pa sa kaniya.
“Yes!” aasahan ko iyan! Saad niya. Napailing na lang ako ng bigla na siyang naglakad paabas ng pintuan.
“See yah! Wala ng bawian ah? Madame…” saad niya muli bago isara ang pintuan. Marcus is a big help actually. Mom and Dad are both busy, they have a lot of schedules to attend to.
I wore a simple blue dress that has embroidery on the tummy part. And a belt that shows how my dress fit in to me.
I walk slowly until I got to the reception area. Napapatingin ang ibang nagtatrabaho sa akin. But I do not mind them. I wish na walang makakilala sa akin dito.
Pero as far as I remember, the daughter of the Gomez Jewelry Corp. is already dead for them. But they are all wrong, I am alive and kicking!
It was high-end restaurant in Ayala. The whole place is oozing with elegance and luxury, and so am I.
They guided me until we went in to the table where Marcus is. After thanking him ay kaagad na umalis ang lalaking naghatid sa akin.
Tumayo naman kaagad si Marcus at Inayos ang upuan ko. “I already ordered everything, sana may magustuhan sa mga yung inorder ko…” saad niya.
Napatingin ako sa paligid, malaki ang lugar ngunit kakaunti lamang ang naririto. Habang nagsisimula kaming kumain ay normal lang ang mga nangyayari sa paligid makalipas ang ilang oras.
But suddenly a plot twist happen…
A mother with her children…
A familiar woman with a little boy and a little girl. Para bang may kumirot sa puso ko.
They pass by on me at mukhang hindi ako napansin ng babae. Nakatitig lamang ako sa kaniya but she seems did not notice nor remember me.
There’s a sudden anger and hatred rise through my heart. The pain starts to crept all over my body.
I am traumatized by her. She traumatized me! Hindi ko namalayan na nangingig na pala ang kamay ko na may hawak na tinidor.
For sure, masaya siya na mabalitaan na namatay ako! But she’s wrong! Definitely, wrong! I am alive!
“It’s Clarisse Montenejo?” He asked with his low voice at tango lang ang sinagot ko.
“Do you want to transfer in to another, resto?” tanong ni Marcus at kaagad naman akong umiling.
Wala na akong dapat pang katakutan!
I should stay!
“No! We will stay here…”
She is laughing with her children. Maya-maya ay kita ko ang paglabas niya ng telepono niya.
Abot tenga ang ngiti niya ng sagutin ito. Ngunit kabaligtaran naman nito ang naramdaman ko. Galit at poot. Na hindi ko alam na posible ko pa lang maranasan. Parang gusto ko ibalik ang sakit na dinanas ko sa kamay niya.
Hindi niya deserve maging isang ina!
“You’re crying…” nagulat ako ng may luha na sa mga mata ko. Kaagad ko naman yung pinunasan. The memories. Its all coming back na para bang kahapon lang nangyari ’yon.
“I’ll just go on the comfort room…” saad ko. Kita ko ang pag-alala ni Marcus sa akin but I still continued walking.
Napahinto pa ako sa mesa nila. Maybe she’s waiting for the father of his children. Handa na ba akong makita siya? Handa na nga ba ako?
Tumuloy na ako sa banyo ng restaurant. Napatingin ako sa salamin. I tried fixing myself. Nagulat ako ng bigla na lamang may pumasok na batang lalaki. It’s her son.
“Miss, are you crying?” nagulat ako sa naging tanong ng bata. I tried not to show any emotion but I betray myself ng lumapit siya sa akin at hinawakan ang kamay ko.
If Zayn is here, probably they have the same height. Nakita ko ang dumi sa pantalon niya at ng dahil sa mother instinct ko at kaagad ko siyang pinantayan at pinagpagan ang mamahalin niyang pantalon.
But I froze when he caressed my face slowly at pinunasan ng bakas ng luha ko.
“Beautiful lady must not cry po… Wag na po kayo iyak…” saad nito na nagpalambot sa puso ko.
“Martin!” rinig kong sigaw ni Clarisse sa labas at bago niya pa ako makita ay nagpaalam na ako sa bata.
Kaagad akong pumasok ng cubicle.
“Why did you go alone here?” rinig kong saad niya.
“Mom… Sorry, please don’t get mad at me…” saad ng bata.
“Hindi ka kasi nakikinig!” rinig kong sigaw niya mula sa bata at para bang may kumirot sa puso ko.
Hindi talaga siya nag bago. All these years ay siya pa din ang Clarisse na gustong pumatay sa akin.
Hindi niya deserve maging isang ina!
Ng masigurado ko na wala na sila ay kaagad akong lumabas. That kid, he looks like Arthur too.
But the problem is, her mother is Clarisse. Paglabas ko ay wala na ang mag-iina. Nag-aalala naman akong sinalubong ni Marcus.
“Okay ka lang ba?” He asked.
“I just wanna go home…”
Chapter 27
The time has come! I should fear no one! Eto na ang araw na hinihintay ko. Malayo pa ang kailangan kong puntahan pero sisiguraduhin ko na sa dulo ng laban na ’to ay mananalo ako.
Napatingin ako sa baba at iginala ang aking mga mata. The people I wanted to be here ay nandito. And the people whom I do not want to be here are also here, wala akong magagawa. Because they are all part of my plan.
Today will be the start of my plan. Wala ng atrasan o urungan. Magbabayad ang dapat magbayad!
Nakasuot pa lamang ako ng itim na roba. Itinatago ang kahubdan ng aking katawan.
Habang nakatanaw sa lahat ay hindi ko makita ang dalawang taong pinaka hihintay ko.
Will they come together? Tanong ko sa aking sarili
“Ms. Ariel, we should prepare now…” saad ng isa sa mga staff na pinadala ng mom ko.
Tumango lang ako at naglakad paloob ng silid. Bago ako pumasok ng silid ay kasabay no’n ang paglakas ng eleganteng tugtugan na akala mo ay nasa isang kaharian ka.
Pero hindi ko naman matatanggi. Ang lahat ay suot ang magagara at magaganda nilang kasuotan mula paa hanggang ulo.
The Elites of this society. The High Ranks. The Politicians. The Business Tycoons. The people who are part and not part of the organization. The Red Blood Society.
The people who wanted me dead for a lame reason. For a ridiculous reason! Mga walang puso! Mga walang awa! They even killed my child just to satisfy their evilness!
At iyon ang bagay na kailan man ay hindi ko matatanggap!
“Are you ready, Miss?” tanong ng make up artist. Tanging tango lang ang sinagot ko. Ipinikit ko na ang aking mata at sinimulan na nilang lagyan ng kolorete ang mukha ko.
I wanted it to be light but perfect. I wanted it to show that I am alive and kicking. The Ariel whom they thought they have killed years ago is alive!
It took half of an hour bago nila matapos ang lahat. From my hair to my bare face a while ago.
“Your gown, Miss.” saad ng babae. Iminulat ko ang aking mukha. A beautiful red backless long gown. It was embroided with ruby.
It shines bright like the starts. Everything were perfect! At ng isinuot na nila ito sa akin ay halos hindi ko na makilala ang sarili ko.
A beautiful lady, indeed! A lady that is oozing with elegance and purity. I am ready! Definitely ready.
From my eyes na hindi mo na mababahiran ng lungkot at pighati. I look fiercer than before. I look stronger!
This is definitely the time. The time to show to them that I am alive. Arthur and Clarisse, will pay for everything! They will pay for it!
Zach, my baby. Mommy will be able to win this fight. For you and your brother.
Habang nakatingin sa salamin ay bigla na lamang pumasok ang Mom at ang Dad.
“Are you ready, Iha? The guests are here already…” saad ng mom. Kita ang superiority sa kanilang dalawa ni Dad.
My mom looks so beautiful kahit na may katandaan na ito. Tumango naman ako sa kanila. Wala ng atrason ’to.
In no time, malalaman na nila Arthur at Clarisse na buhay ako. They should know it! Na ang inakala nilang patay na ay buhay na buhay pa!
“Kinakabahan ka ba, Iha?” tanong ng mom at tumango lang ako at maliit na ngiti ang binigay sa kanila.
Oras na. Oras na para magpakita sa kanila.
Naglakad si Ariel kasabay ng Mom at ng Dad niya. It was the release of her Christmas Jewelry Collection. And also, the day the world will know her.
“Let us all welcome, the woman behind NA Jewelries. The woman who craft with elegance and power. The one and only daughter of the President and Chairman of GJ Corp.,”
“Let us all welcome, Ms. Nasha Ariel Gomez!” saad ng Host ng event. Kasabay no’n ang paghawi ng kurtina. A smile crept in to Ariel’s face as the light enveloped her and be the center of attention.
Napuno ang pagkalito ng mga tao sa loob ng apat na sulok ng Hall. Akala nila ay patay na ito. Akala nila ay patay na ang nag-iisang anak na babae ng mga Gomez.
“How come?”
“Akala ko ba patay na siya?”
“Wow! She looks so pretty…”
Ilan lamang iyan sa umalingaw-ngaw sa loob ng Hall.
Napuno ng bulungan ang Hall. Mga pinaghalong komento ng mga tao doon. Pero sa isang mesa ay halos mapatayo ang isang babae sa sobrang gulat. Nalilito din ang kasama niyang lalaki. They thought they killed her already.
At ng maka-recover na si Ariel mula sa liwanag ng ilaw, pinagkaguluhan naman siya ng sunod-sunod na pagkuha ng mga litrato niya.
Kaagad na hinanap ng mata niya sina Arthur at Clarisse. At hindi nga siya nag kamali, nandito sila. Nandito ang mga taong gusto siyang patayin.
Kita niya ang nakatayong si Clarisse sa hindi kalayuan. Gano’n na din ang pagtigas ng anyo ni Arthur.
‘There’s something on him that change.’ saad niya sa isip niya. Hindi niya makilala ang Arthur na nakikita niya ngayon.
Mas naging matapang ang anyo nito. Pero ni katiting na takot o pangamba ay hindi naramdaman ni Ariel.
She gave them a sweet smile at tumingin naman siya sa mga tao na nasa Hall. Marcus is on the crowd. He just gave her a nod and he took a sip on his wine glass.
“I am so much glad that this they came. I know, I have been gone for so long in your sights. But I am back! A well known jewelry designer in different parts of the world. Let us enjoy the night! My Christmas Collection will be released tonight! So what are you waiting for?” mahabang litanya niya at muling ngumiti sa gawi nila Clarisse bago ibinalik ang mikropono.
Nagsimulang magpalakpakan ang lahat. And that was her go signal to greet everyone. As in, everyone.
Sa ’di kalayuan ay nakatanaw ang isang lalaki sa kaniya. Pinaghalo-halong emosyong ang nararamdaman ng lalaki.
Lungkot, pangamba, takot, pananabik at lumbay. Nagdurusa ang kaniyang kalooban.
Kinakabahan sa maaring mangyari sa hinaharap. Nakamasid lamang siya kay Ariel. Kinakabisa ang bawat kanto ng kaniyang mukha.
Halos mag tagis ang mga panga niya ng makitang lumapit ito sa dalawang taong kinakasuklaman niya din.
“Thanks for coming Mr. and Mrs. Suarez…” saad ko sa dalawang taong kanina ko pa gustong malapitan. Para maipamukha sa kanila na buhay ako!
Kita ko ang pagtigas ng anyo ni Arthur. Si Clarisse naman ay halata ang pagkalito. Do they think na susugudin ko sila? Do they think na gagawa ako ng eskandalo? Pwes, I will not give it to them.
Hindi pa ngayon!
“Nasha Gomez…” saad ko sabay lahad ng mga kamay ko sa kanila. Nakita ko ang pag tagis ng bagang ni Arthur ng lumapit sa akin si Marcus.
Hinapit niya ang bewang ko papalapit sa kaniya. Ngunit hinayaan ko lang. Kita ko ang mga mata niya na nakatitig sa mga kamay ni Marcus.
It took him seconds bago niya kinuha ang nakalahad kong kamay. We both shook our hands. I look at him. Something is strange on him. Pero ano pa nga ba ang i-e-expect ko sa taong manloloko?
“Arthur Suarez…” saad niya. Something had changed with his voice pero hindi ko na ’yon pinagtuunan ng pansin.
I look at Clarisse. She still looks pretty, pero kung ano ang kinaganda niya. Gano’n naman ang binulok ng ugali niya.
Inilahad ko ang kamay ko sa kaniya. She look at it. She stares at me at para bang sinisigurado na ako nga ang nasaharapan niya.
“A-ariel?” Bigkas niya sa pangalan ko.
“Definitely!” sagot ko. Hindi ko alam kung namamalikmata lang ba ako pero puno ng takot ang kaniyang mga mata. Takot sa bagay na hindi ko alam kung saan nagmumula.
Maybe natatakot siya sa sarili niyang multo!
Pero imbes na kunin niya ang nakalahad kong kamay ay tinalikuran niya ako. A sly smile form into my thin lips. Perfect! Mukhang naasar siya sa presensiya ko.
Napatingin ako sa lalaking nakatingin lang sa akin at sa lalaking kasama ko.
“Marcus Villafuerte, Mr. Arthur Suarez…” saad ni Marcus sa kaniya.
“I’ll just follow my wife…” saad ni Arthur at ng tumgin na siya sa mga mata ko ay wala akong makitang emosyon kung hindi galit.
Sa huling sinabi niya ay parang ako ang nasaktan at nadurog. Napahawak ako kay Marcus ng para bang nanghina ang mga tuhod ko na sumusuporta sakin.
“I’ll just follow my wife…”
“I’ll just follow my wife…”
“I’ll just follow my wife…”
Nag-paulit ulit sa tenga ko na para bang sirang plaka. Bakit? Bakit parang may kumikirot pa din?
What should I expect? He wanted me dead just to be with that woman!
“Are you okay?” tanong ni Marcus. Umayos ako ng tayo at pinilit na magpakatatag.
“Okay lang ako.” saad ko at tinanaw ang papalayong pigura ni Arthur. Ano to? Bakit nararamdaman ko to? Bakit parang may kirot pa din sa loob ko.
It should have been gone years ago! Hindi na ako ang dating Ariel na nakilala niya. When a tear escape from my eyes ay kaagad akong naglakad patungo sa lugar kung saan sila nag tungo.
Hindi pa tapos ang gabing ito. Hindi pa oras para umuwi sila. Dapat nilang malaman na nakabalik na ako. Buhay na buhay at handa na silang labanan.
Hindi ko na pinansin ang pagtawag sa akin ni Marcus. Kaagad akong naglakad ng mabilis at hindi alintana ang haba ng gown na suot ko.
There are eyes that stares at me. Pero I don’t have to give them the attention they wanted
Nakita ko ang pagpasok ni Clarisse sa loob ng comfort room. Hindi niya kasama si Arthur.
“Oh! Why did you left?” bungad ko sa kaniya pag kapasok ko. Nakatingin siya sa salamin habang nakatingin sa akin.
“Why did you follow me?” maangas na sagot niya at tinaasan na ako ng kilay.
“Didn’t you missed me?” tanong ko sa kaniya at naglakad palapit kung saan siya nakatayo. If looks can kill, I’m probably dead by now. Her stares, it’s like a dagger na kaya kang patayin anytime.
“Kamusta ang mga anak mo? Are they safe at home?” tanong ko na may halong pag kasarkastiko.
Kita ko ang pag tigas ng anyo niya sa salamin. Ayoko mang idamay ang mga anak niya sa pagbabanta na ’to. Pero ’yun lang ang naisip ko para hindi niya galawin ang pamilya ko.
Binuksan ko ang gripo at malayang umagos ang tubig mula doon.
“You should keep an eye on them….” saad ko. At hindi ko inaasahan na bigla niyang hihigitin ang kamay ko. Napaharap ako sa kaniya.
Hey palm is so close in to my face sa pagharap ko pero kaagad ko yung napigilan.
“Why? Are you scared? May kinatatakutan ka din pala!” saad ko. Hinigpitan ko ang paghawak sa kamay niya at tinalasan ko din ang pagtingin ko sa kaniya.
Kung sa tingin niya ay masisindak niya ako. Pwes! Nagkakamali siya!
Maharas na inilayo ko ang kamay niya mula sa akin. “Iyan lang ba ang alam ng demonyong tulad mo? Ang manakit?” tanong ko at binigyan siya ng nakakairitang tawa.
“Poor you!” saad ko. Kita ko ang pag tagis ng bagang niya. Napatigil lamang siya sa pagiging agresibo ng may pumasok na tao sa loob ng CR.
“I missed you, Mrs. Suarez…” saad ko na may halong pag kasarkastiko. Hinigit ko siya palapit sa akin.
“See. you. Clarisse.” madiing saad ko at tinalikuran na siya. Hindi ko man makita ang ekspresyon niya ngunit batid ko ang galit mula sa kaniya.
‘We’re not yet done. Nagsisimula pa lang ako. I will put them all down in jain! Mabubulok sila sa dapat nilang pag bulukan!’ Sa paglabas ko ay kita ko si Arthur na bakas ang pag-alala.
Nag-aalala ba siya na sasaktan ko ang asawa niya? How sweet. Pero as I stare at him parang iba siya sa Arthur na kasama ni Clarisse kanina.
Hindi ko alam kung namamalikmata lang ba ako pero may kung anong lungkot at lumbay sa kaniyang mga mata. But I refused to acknowledge it.
Tumalikod na ako at hindi na siya binigyan pa ng pansin. Pero halos mapahinto ako ng tawagin niya ang pangalan ko sa paraan na akala mo ay bumalik kami sa nakaraan.
“Ariel…”
Chapter 28
“Ariel…”
I found myself stuck. I can’t move my feet. I can’t move forward. Hindi ko alam, but with that voice ay bumalik ang mga ala-ala. The voice is far different from Arthur na kasama ni Clarisse kanina.
It reminds me of everything, both pain and happiness. Bakit gano’n? It has been fucking five years! Nasaktan at nadurog na ako.
My mind and heart is in argument. Should I look back or should I move forward? I am confused.
Pero there’s something that wins over me. My curiosity. But when I look back I see no one. I see nothing at all. Wala na ang Arthur na nakita ko.
Gano’n na lang ang kabang naramdaman ko ng bigla na naman siyang sumulpot sa harapan ko. Pero iba na ulit siya. Yung awra niya ay iba sa Arthur na nakita ko kanina.
May kung anong galit sa mga mata niya na para bang gusto niya akong patayin. Am I hallucinating? Bakit ko nararansan ’to? Nababaliw na ba ako?
He look at my eyes. I can see both anger and power in his eyes.
“Beware, Ariel… The past has been gone… Matagal na kitang binura sa buhay ko…” saad niya at iniwan akong nakatuod sa kinatatayuan ko. Nakaramdam ako ng kakaibang lamig sa tinig niya.
Lilingon pa sana ako but I chose to move forward. Nag-alalang mukha ni Marcus ang sumalubong sa akin pagbalik ko ng Hall.
“Where did you go!?” bungad niya.
Pero imbes na sagutin siya ay dumiretso lang ako ng lakad. I don’t feel talking to anyone at the moment. Sorry.
I locked up myself in my hotel room. Hindi pa tapos ang gabing ito! I still have plans to do pero kailangan kong mag-relax.
Things are not the same anymore, I have to be stronger. Dahil ito ang susi para maging malaya kami ng anak ko. Kailangan kong maging matapang para makalaya sa nakaraan.
“Thank you for coming, Mr. Senator…” saad ko sa isa sa mga senador ng bansa. He is oozing with power. He may look soft but he is part of the organization. I have to keep that in my mind.
Kung hindi ako nagkakamali, siya ang isa sa mga namumuno ng organization. I might be smiling on him, pero I wanted his organization down!
“Hoping I could work with you soon…” saad niya at tuluyan ng lumisan matapos makipagkamay sa akin.
Pag balik ko kanina dito ay wala na sina Clarisse at Arthur. Pero that’s all I need. Ang mapakita lang sa kanila na buhay ko.
Pero my plans starts working when I put my feet on the stage and let them knew that I am alive.
For sure, gugustuhin na naman nila akong ipapatay. But I will not let them do it. Hindi ako papayag na mapatay nila ng walang laban.
“Ariel…” napalingon ako sa likuran ko. It was my mom.
“Mom?” I asked.
“Lumalalim na ang gabi. Why don’t you go back on your room and rest?” saad ng mom. Kita ko ang Dad sa ’di kalayuan. He is talking with the company’s Board Members.
“I’ll just bid goodbye to some of the visitors…” saad ko. Hinananap ko si Marcus ng maalala ko na hindi ko siya napansin kanina.
And I found him outside the hall, drinking.
“Hey! Why are you here? Masiyadong malamig dito…” saad ko.
He stares at me. Pansin ko na medyo nakainom na siya. “Bumalik ka na sa room mo…” saad ko.
Tatayo na sana siya pero mas lumamang na ang tama ng alak sa kaniya. Ilang bote na ba ang nainom niya?
“Halika…” saad ko at isinukbit abg malaki niyang braso sa kaliwang balikat ko.
“Ang bigat mo!” reklamo ko!
But before I could even step my foot ay bigla na lang may nabasag sa likuran namin. I look around pero wala naman akong nakita.
I waived it away in my mind and continue walking. Ng makakita ako ng staff ng Hall ay nagpatulong ako upang maidala si Marcus sa room niya.
“Thank you!” saad ko. Ng ilapag niya sa kama si Marcus. I stared at him, masiyadong marami na Siguro ang nainom niya.
Tinaggal ko ang coat ni Marcus at binuksan ang dalawang butones ng polo niya. Tumambad sa akin ang maskulado niyang dibdib.
Tatayo na sana ako pero nahigit ako ng hawakan niya ang kamay ko.
“Marcus!” tili ko. But he still seems a sleep.
“Stay…” rinig kong bulong niya. Tinanggal ko ang kamay niya sa kamay ko. No, I can’t stay here.
I’m a woman and he is a man. Baka kung ano pang isipin ng iba. I stared at him once again.
“Sleep well…” saad ko sa hangin at iniwan na siya.
I am locking his room ng makaramdam ako ng mga mata na nakatingin sa akin. I froze. There’s a weird feeling inside me. Hindi ako maaring magkamali. My instict, tells that someone is looking at me.
I look around. Pero once again, there’s nothing. Wala na namang tao sa paligid. Papasok na sana ako sa room ko ng makarinig ako ng pagtumba ng basurahan sa paliko ng Hall.
Mabilis ang mga yabag kong tinungo iyon. Pero ang natubang basurahan lang ang nandoon. There must be someone looking at me. Following me.
Nagmadali akong pumasok ng room ko. Kinuha ang telepono at tinawagan ang head security ng gusali.
“Can you send me a copy of the CCTV in my floor? Thank you… “ saad ko at ibinaba na ang telepono.
I set up my laptop on the side table of my bed. Pasikat na ang araw. I already wear my sleep wears. Medyo natagalan ang pagkuha nila sa CCTV footages.
I tried checking the first video, pero I see nothing. Second, nothing again. At sa pangatlo ay halos manlamig ako. Someone is following me. It covers him or her self in a Hoody Jacket. Sino siya?
Bakit niya ako sinusundan? May sumibol na takot sa akin. I should have been careful. Very careful, kung ngayon palang ay pinapasundan na nila ako, kailangan kong mas mag-ingat.
Panigurado galing iyan sa organization nila. Nakaramdaman ako ng galit. They want me dead! Real dead! Pero hindi ko sila hahayaan na gawin ’yon sa akin ng hindi ako lumalaban.
No matter how big their organization is, lalaban ako! I will show them na hindi lahat ng gustuhin at naisin nila ay masusunod!.
As I expected, my newly release jewelry line bombarded the whole country. It spread like a wildfire.
Pumutok din sa iba’t ibang publikasyon ang pagbabalik ko. Na buhay ko. Which make sense, advertisement. Naging kakabit ng pangalan ko ang jewely line na ginawa ko.
My team has been receiving calls from different people. They wanted me to make their jewelry and I would! Definitely would!
“I’ll make it as soon as possible, Mr. Zobel…” saad ko sa kausap ko sa telepono. Isa sa pinaka mayamang tao sa bansa.
This is my plan! To be known, that Nasha Ariel Gomez is alive and kicking!
The whole day ay hindi ko nakita si Marcus. Which seems very unusual. I tried calling him to get some information but I can’t reach him at the moment.
Lumabas ako ng gusali ng kumpanya. Napatingin ako sa paligid. The busy city. They always try to have a better life by working.
But with all this hard work ay may kinakailangan kang i-sacrifice. And for me, my child is the person I need to sacrifice at the moment.
Ang tiisin na hindi siya mahawakan. I wanted to hug him and kiss him pero hindi ko magawa.
Habang nakatayo sa labas ng gusali ay biglang may humintong itim na sasakyan sa aking harapan.
Si Arthur. Nang ibinaba niya ang salamin ng mamahalin niyang sasakyan ay sumambulat sa akin si Arthur.
I stiffened. Hindi ko alam ang gagawin but I chose to look fierce. I didn’t let him see any emotion from me.
He look at me from my head and below. “Ride in…” saad niya sa seryosong boses.
“And, bakit? Mr. Suarez?” pormal na tanong ko sa kaniya.
“Oh! Come on… I know you still have feelings for me… And so am I.” saad niya pero hindi mo makikitaan ng sinseridad ang mga salitang binibitawan niya.
“Do you want me to force you?” tanong niya.
“Go! Force me if you can.” saad ko. Maglalakad na sana ako pabalik ng gusali ng bigla niyang higitin ang kaliwang kamay ko.
“Don’t let me show you what I can do… I just want to clear things between us, Ariel. My child, I need to meet him…” pinal na saad niya na nagpatigas sa akin.
“Ar-Arthur…. Arthur! Ang anak ko! Ang anak natin!”
“Ar-Arthur .. Please.. Yung anak ko… Buntis ako…. Arthur…”
Bumalik sa akin ang mga ala-ala ng pagmamakaawa ko sa kaniya na buhayin niya ang anak ko.
Kaagad na nag tagis ang bagang ko at kusang tumama sa kaniya ang kaliwang palad ng kamay ko.
“Nakalimutan mo na ba? I am a monster, right? Halimaw ako! At walang bata ang nagbuo sa akin!” saad ko na puno ng pagdidiin.
Pero hindi siya natinag. Napapatingin na ang ibang tao sa paligid kaya medyo napayuko ako.
“Come with me or I’ll force you…” saad niya at hinigpitan ang hawak sa kabila kong kamay.
“Aray!” daing ko.
Pero in a snap, everything bacame chaotic. One thing I knew ay nakahiga na siya sa sahig habang pinupunasan ang dumugong labi.
“Sabing ayaw niya eh!” sigaw niya kay Arthur at biglang tumingin sa akin. “Okay ka lang ba?” tanong ni Marcus sa akin. He looks like he is in hurry.
Wala sa wisyong tumango ako at nagulat ako ng bigla niya akong hilain sa mga paalis sa lugar na iyon.
Napatingin ako kay Arthur. Parang wala lang sa kaniya ang suntok ni Marcus at pinagpagan lang ang damit niya.
Nakatitig lang siya sa akin pero wala akong emosyong mabasa mula sa kaniya. Isinakay ako ni Marcus sa sasakyan niya at mabilis na pinaandar ito.
“Saan tayo pupunta?” tanong ko.
“I wanted you to see something…” saad niya. “Okay ka lang ba?” saad niya. Tumango naman ako. Masiyadong mabilis ang mga pangyayari.
I am just wandering around the place and one thing I knew ay may gulo na. Pero I prepared myself for this. I know, my life will be chaotic more than it was before.
“Why is he there?” tanong niya.
“Para ba sa anak niyo?” tanong ni Marcus at kusa na lang uminit ang dugo ko.
“No! Wala siyang anak sa akin! Ako lang ang magulang ni Zayn!” hindi ko namalayan ang pagtaas ng boses ko.
“Sorry, Marcus…” tumango lang siya at binigyan ako ng ngiti. Marcus understands where I am coming from.
He knew where the roots started. And I am so much thankful for the friendship I have for him.
Hindi na dapat pang malaman ni Arthur na buhay ang bata. Hindi niya na dapat malaman na nabuhay ang batang sinabihan niyang halimaw.
“Kaya hindi mo ako ma-contact kanina, it’s because of these things…. I gathered all of this from my sources…. I have found out that their organization is part of almost 50 percent of the crimes here in the Philippines. Illegal Drugs, Laundering, corruption and many more… It will help us but it will also put you and your family in danger.” saad ni Marcus.
“No, Marcus… Make sure na hindi na madadamay ang pamilya ko… Kahit ako na lang…” saad ko.
I am doing all of this alone kaya ako ang dapat na humarap sa kanila.
“We still have a long way to walk…. But I promise, I’ll walk beside you.” saad ni Marcus at binigyan ko siya ng ngiti.
“Thank you, Marcus. I appreciate you being my friend…” saad ko. Pero may nakita akong lungkot sa mata niya sa sandaling binitawan ko iyon. Pero it was gone easily when I look at his eyes again.
We were in his office… It was a secured area far from the Metro. Gano’n daw talaga ang ginawa niya para hindi gano’n kaagaw pansin sa mga tao.
Binabasa ko ang mga files na binigay ni Marcus sa akin. Marami akong mga bagay na natutuklasan as I go deeper to their organization. Red Blood Society was founded abroad.
It was built abroad. Pero dito sila ms lumaganap sa Pilipinas. And they are doing things to extract money from the people.
Even If I have to fight their whole organization ay gagawin ko. Gagawin ko dahil ’yon ang susi para mapalaya ang anak ko.
Napatingin ako sa mataas na gusali ng korporasyon. I am here, again. I am back! Pero not as a worker but as an Investor. I secretly put money in their company at nagtagumpay naman ako. Almost 40 percent ng kumpanya nila ay pagmamay-ari ko na.
The Suarez Corporation. Ang kompanyang itinayo ni Arthur. Ang kompanya kung saan ako nagtrabaho ng ilang taon.
“The CEO wanted to see you…” saad ng lawyer ko. In-expect ko na ang bagay na ’to. Arthur will be wanting to see me.
Naglakad ako papasok ng gusali. May mga body guards akong kasama. They are well-trained to protect me. Sa pagtapak ko pa lang ay mga pamilyar na mukha ang sumalubong sa akin.
They all look stunned by me. I wore a formal blue dress and a blazer. Kabisado ko pa din ang buong lugar. Nothing changed maliban sa ibang furnitures ng gusali.
I stand straight and proud while walking. I am in Bacolod. Where it all began. I have to be here. I have to get something here.
Pinindot ko ang floor kung saan ako tutungo pero bago pa man sumara ang elevator ay pinigilan na ito ng isang batang lalaki.
“Miss Beautiful?” gulat na tanong ng isang batang lalaki habang nakaharang sa pinto ng elevator. Nagulat ako ng bigla na lamang ako nitong yakapin at napatigagal lang ako sa kinatatayuan ko.
“Ikaw nga!”
Chapter 29
“Ikaw nga!”
Napatingin ako sa nakangiti niyang mukha. We just met once pero natandaan niya pa din ako. This kid and I met in a resto. His mother is Clarrise. Aalisin na dapat siya ng kasama kong body guard pero I did not let them…
“Why are you here?” saad ko at pinantayan ko siya. I caressed his soft face and he smile at me from ear to ear.
“I’m going to see my dada po…” saad niya. Arthur. His father is Arthur. Bakit ko nga ba nakalimutan iyon?
“Kayo po? Why are you here po? Are you going to see my Dada?” tanong niya. Tumango lang ako. Hindi ko alam pero hindi ko siya magawang simangutan, after all, wala din naming kasalanan ang bata. He is so pure and innocent.
Naalala ko sa kaniya si Zayn. They were both sweet and caring.
“Martin!” parehas kaming napalingon ni Martin sa babaeng tumawag sa kaniya.
Nagulat ako ng bigla akong hawakan sa kamay ni Martin at sabay na tumungo kay Clarisse. He didn’t get rid of my hands and so am I.
“Mama, si Miss Beautiful po…” saad niya sa Mom niya ng nakangiti. Hindi ko alam ang gagawin ko. I was supposed to look fierce and strong but with the hand of this kid ay lumalabas ang mother instinct ko.
“I know her… She’s a friend of mine…” saad ni Clarisse at kinuha na ang bata sa akin. May tinawag siya sa ’di kalayuan at kinuha nito ang bata mula sa kaniya. He waived his hand on me sweetly at wala akong nagawa kung hindi suklian ’yon ng isang matamis na ngiti.
“You like him…” komento bigla ni Clarisse at kaagad na wala ang ngiti sa mga labi ko. She just smirk at me.
“Come inside…. Why do you have body guard? Are you that scared?” tanong niya na parang ng iinsulto. I stared at her. What’s this act? She seems in her right mind huh.
Imbes na sagutin siya ay naglakad na ako padiretso sa office ni Arthur. But before I could even get inside ay sinabihan ko ang mga kasama ko na okay lang ako.
Pero my lawyer come with me….
“ Arthur is in a meeting… Sit…“ saad ni Clarisse.
“So, you made an amazing thing. Nabili mo ang halos kalahati ng kumpanya ng hindi namin namamalayan…” She spoke seriously.
“Can you leave us alone for a while?” saad niya sa lawyer ko at tumingin ito sa akin. Tanging tango lang ang binigay ko at lumabas na siya ng opisina.
“Finally!” saad niya at bigla na lang siyang tumayo.
“Ariel…” nagulat ako ng biglang mag-iba ang boses niya. She sounds like remorseful. “I am sorry… I am sorry for being a badass… Please forgive me… Nagawa ko lang ’yon dahil mahal ko si Arthur…” saad niya at hinawakan ang kamay ko pero kaagad ko iyong inagaw mula sa kaniya… Is she crazy? Last time she wanted me dead… Pero ano ’to? Is it her act?
Pwes! Hindi ako madadala sa ganito…
“Are you crazy?” bulalas ko at hindi ko inaasahan ang sunod niyang gagawin. May luha sa kaniyang mga mata at bigla na lamang siyang lumuhod sa harapan ko….
“Please… I beg you… Please, paniwalaan mo naman ako oh? I know I might look crazy, pero nagawa ko lang ’yon dahil mahal ko si Arthur… Matagal ko ng pinagsisihan ’yon …” No! wag kang maniwala sa kaniya, Ariel!
“No! You can not fool me, Clarisse… At ano? Para saan ’to? Ha? Para ipapatay ulit ako?! Hindi na kita papaniwalaan…”
“Please… Wag ang kumpanya… Alam mong tinayo ’to ni Arthur mag-isa… Dugo at pawis ang binigay niya para dito…,” saad niya. Hindi ko alam pero I am torn again. Ayaw siyang paniwalaan ng utak ko but my heart says otherwise. She is right, Arthur built this. Pero no! I shouldn’t let this go this way!
Marami na ang pinag-daanan ko makarating lang dito…
“If you think, madaan mo ako sa ganiyan. Pwes! Nagkakamali ka! Nasaan na ang tapang mo? Nasaan na? Ha!?” saad ko pero bigla na lamang bumukas ang pintuan at iniluwa no’n si Martin… Naaktuhan niya na nakahawak sa paa ko ang mom niya…
“Mama!” sigaw ng bata at kaagad inaluhan ang Mom niya. I froze… Biglang lumakas ang pag-iyak ni Clarisse at hinigpitan ang yakap sa bata….
“Bakit niyo po inaaway ang Mama ko? Akala ko po mabait kayo, pero hindi! Bad po kayo!” sigaw ng bata sa akin. Hindi ko alam pero kusang lumukob ang kirot sa dibdib ko sa hindi ko malamang dahilan. Ganoon baa ko kabilis na-attached sa bata para makaramdam ng ganito?
“Mama, are you okay?” tanong ng bata kay Arthur. Nalilito ako. Why she is acting this way? Bakit?
Hindi ko alam kung namamalikmata lang ba ako pero tila may namuong ngiti sa gilid ng labi ni Clarisse. Nakaluhod pa din siya at kunwaring lumuluha….
“Umalis na po kayo!” sigaw ng bata at hindi ko inaasahan na tutulakin ako nito. Kaagad akong natumba dahil sa lakas ng pagkakatulak niya na hindi ko inaasahan. Bumalatay ang sakit sa kamay at pwetan ko…
“No, mali ang iniisip mo, Martin… Hindi ko sinaktan ang mom mo…” paliwanag ko pero mas lalo pang nilakasan ni Clarisse ang pag-iyak niya…
“Sinungaling po kayo!” nagulat ako ng biglang lumuha ang bata sa harapan ko… Tears are flowing freely from his eyes na nagpakirot sa akin. Why? Why I am feeling this way? Bakit ako nadudurog ng ganito?“
Dahan-dahan akong tumayo mula sa pagkakatumba. Pero ni isang galit o pag-kainis ay hindi ko mahagilap sa puso ko para sa bata.
Naglakad ako palabas ng opisina. Bakit? Bakit makita ko lang ang batang ’yon na umiiyak at nasasaktan na ako? Dumiretso ako ng lakad at para bang nawala ako sa sarili kong direksiyon…. I am here to tell them na bahagi na ako ng kumpanya… Na hawak ko na sila… Pero bakit? Bakit nag-iba ang pinunta ko dito?
Nagkukumahog ang body guard ko ng bigla akong lumabas… They even asked me kung okay lang ako but I didn’t answer them back… I just walk hanggang sa makarating sa elevator… I just walk hanggang sa makalabas ng kumpanya…
Maybe, sa ibang araw ay magawa ko na…
Buong araw ay ang lumuluhang si Martin lang ang nasa isip ko. Hindi ko alam pero grabe ako maapektuhan ng batang iyon kahit dalawang beses pa lamang kaming nagkikita…
Napukaw ang atensiyon ko ng biglang tumunog ang Cellphone ko. Nasa isang hotel ako dito sa Bacolod. Pansamantala ay dito muna ako mamalagi… I have to stay here… I have to find something here…
“Mommy!” sigaw ni Zayn sa kabilang linya… “I missed you, mom! Zayn missed you so much!” saad ng anak ko sa kabilang bahagi ng tawag. Oo nga pala, I have my own child to protect. I have a child to love. I have a child na mas dapat kung pag-tuunan.
“Mom missed you too, baby…” saad ko at sa salitang lumabas sa akin ay kusang tumulo ang luha ko…
“M-mommy w-anted to hug you, b-baby…” Hindi ko inasahan ang pag-garalgal ng boses ko…. I have been missing him for almost four months… Pero parang apat na taon na… Ayoko ng ganito! Ayokong umiyak sa harapan ng anak ko pero hindi ko magawa….
“Mommy… D-don’t cry na po…” nagulat ako ng naging garalgal na din ang boses ni Zayn… He is crying too. Umiiyak din ang anak ko…
“Shhhh.. Baby, don’t cry na… Mom will not cry na… Kuya!” tawag ko ng sa kuya ko ng hindi ko mapatahan ang bata… Kaagad lumapit ang kuya Justin kay Zayn at niyakap ang bata…. Minuto lang ang binilang ay nakatulog na si Zayn sa bisig niya…
At doon ko na pinatay ang tawag…
Saglit na lang, baby… Saglit na lang…
Minsan, sa hinahangad nating Kalayaan. May mga bagay na kailangan nating i-sakripisyo. Labag man sa loob natin pero kailangan. Ang buhay kasi, hindi pantay-pantay. Magkakaiba ng pinagdaraanan ang lahat…
Pero sa bawat paglaban natin… sa bawat pagsisikap… Alam ko… Sa dulo nito ay makapalit na tagumpay… And savoring that victory will be worth it.
“Anak ko… Hintayin mo ang mama…”
Dahan-dahan kong hinakbang ang paa ko. It has been five years. Limang taon. Limang taon na simula ng mawala ang isa sa mga taong nag turo sa akin kung paano mabuhay.
Kung paano maging masaya kahit gaano man kadami ang problema.
Inilapag ko ang bulaklak na dala-dala ko.
Maria Bethina Rodriguez- 1953-2020
“Nay… Miss na kita… Miss na miss…” saad ko. Hindi ko na nagawang pigilan pa ang luhang nagbabadya sa aking mga mata kanina pa.
The whole place seems at peace… Kung hindi siguro dahil sa Nanay ay wala na ako ngayon. Wala na kami ng anak ko. She sacrifice herself for me.
Para matulungan ako….
“Nay… Sorry… Sorry kung ngayon lang kita napuntahan…” saad ko sa hangin na para bang naririnig niya ako…
“Umalis ka na! Umalis ka na apo! Iligtas mo ang bata at ang sarili mo!”
Matagal na ng mangyari ’yon. Pero ang mga salitang binitawan niya ay tumatak sa puso at isip ko. Ahe stood by my side. She protected me until her last breath.
“Salamat, Nay… Salamat po sa lahat…” saad ko at pinunasan ko na ang luha ko. I should be moving now. I should do what I need to do.
“Deserve mo ang hustisiya, Nay… ’Yon ang ibibigay ko sayo…” saad ko at tumalikod na…. I should move now. Kailangan ko ng kumilos para sa kaniya.
I was about to leave the place when suddenly someone fired guns within the vicinity.
Kusang nabalot ng kaba ang puso ko… Kaagad akong yumuko. Binilisan ko ang paglakad ko habang nakayuko ngunit bago pa man ako makating sa sasakyan ko ay sunod-sunod na putok na baril muli ang umalingawngaw.
Bago pa ako makapasok ng sasakyan ay nagtago muna ako sa likuran nito. Halos atakihin pa ako ng biglang mag ring ang telepono ko.
“Someone is trying to kill me! Please, we need help!” kaagad kong sagot. At hindi ko na nagawang makita pa kung sino ang tumawag. Hindi ko pinatay ang telepono at kaagad kong isinukbit sa bitbit kong bag.
Halos hindi ako nakahinga ng maayos sa tindi ng pangyayari.
Bago pa ako makasakay ng sasakyan…. Nakita ko ang mga naka-bonet na itim na mga lalaki na bumaba sa isang itim na van na patungo sa direksiyon ko..
Kaagad kong pinaandar ang sasakyan. For sure, It was Clarisse and Arthur’s plan. Tuloy-tuloy pa din ang pagpapaputok nila pero dahil bulletproof ang sasakyan ko ay nagawa ko pa ding makaalis.
Pero hindi pa doon nagtapos ang lahat. Pagtingin ko sa side mirror ng sasakyan ay kita ko ang paghabol nila sa sasakyan ko.
“I need help!” sigaw ko muli at umaasang naririnig ako ng kausap ko kanina sa telepono. Hindi ko na magawang mahawakan ang cellphone ko dahil nagmamaneho ako ng sasakyan.
Mas binilisan ko pa ang pagtatakbo ngunit gano’n din ang ginawa nila. Tama si kuya, my guards should always be by my side.
May itim na motorsiklo ang nasa gilid ko na para bang pinoprotektahan ako sa mga taong gusto akong barilin…
May hawak din siyang baril ngunit dahil nasa motor siya ay isang kamay lang ang nagagamit niya sa pagmamaneho.
Hindi ko matanaw kung sino siya… Pero… Pero naaninag ko ang pamilyar na pares ng mga mata.
Nagulat ako ng sumenyas ito na umalis na ako. Wala naman akong nagawa kung hindi mas pabilisin pa ang sasakyan…
Pero bago pa man ako makaliko ay may humarang muling itim na sasakyan…
“No!”
Sa pagharang ng itim na sasakyan kay Ariel ay akala niya na babangga siya dito. Pero gano’n na lang ang bilis ng kilos ng lalaking nasa motor ng barilin niya ang gulong ng mga ito.
Napunta sa kabilang direksiyon ang sasakyan. Gayon na lamang ang naging pagluwag ng paghinga ng lalaki ng makaiwas si Ariel sa pagbangga sa sasakyan ng mga ito.
Ng mahimasmasan si Ariel ay muli niyang minaneho ang sasakyan. Muli niyang nasulyapan ang mga mata ng taong nagligtas sa kaniya.
Pero kailangan niyang makatakas… Kailangan niyang umalis sa lugar na ’yon…
Sunod-sunod na pagpapalitan ng putok ng baril ang nangyari sa pagitan ng naka motorsiklo at sa mga nakasakay sa Van…. Ngunit sa hindi inaasahang pagkakataon ay nadaplisan ng bala ang lalaki sa kaniyang kamay na nag pagewang-gewang sa sasakyan niya…
Ngunit bago pa man niya iyon mapahinto ay nagpadaus-dos na siya sa kalsada… Kasabay ng pagdausdos niya ay ang tunog ng sireno ng mga pulis….
Ang hudyat na ligtas na ang taong pinoprotektahan niya…
Kaagad na lumihis ng direksiyon ang mga naka-van. Kaya gano’n na lang ang pagluwag ng hinga ni Ariel…. Pero kalakip no’n ang takot para sa taong nag protekta sa kaniya…
Kaagad siyang nagmaneho papalapit sa lalaking tumulong sa kaniya… Halos manlamig ang buo niyang katawan…. Kita niya ang dugo mula dito….
Puno ng gasgas at punit na din ang ibang bahagi ng kasuotan nito…. Ng tinanggal niya ang helmet sa ulo nito ay para siyang tinakasan ng ulirat…
“Ariel… Patawad…”
Chapter 30
It might hurt me at the end. But this is the only way I could do to get the vengeance I deserve.
To make that trans fall for me…
To make her mine…
To break her heart…
To destroy her…
Kung hindi ako makakapaghiganti sa kapatid niya. Then sa kaniya ako gaganti.
That Nashia Ariel Gomez would be the death of his brother. Lintik lang ang walang ganti!
Yes, I kissed her. And that was all planned.
Three years ago, when her brother destroyed me. Sa likod ng maskara ng aktor na ’yon nagtatago ang tusong halimaw.
That Justin Gomez, my bestfriend. He killed my sister. He killed her! I saw it with my own eyes.
No matter how I tried to forget everything behind, I just can’t. And I will never ever forget it
He messed up my life, so I will make her sister’s life miserable.
Ngipin sa ngipin ang labanan. Kapatid niya ang kabayaran ng buhay ng kapatid ko.
And at the end of this game , his brother will get all the blame.
I take a sip on my glass and look at the frame on my desk. My beautiful Elle, my sister….
“Kuya, will be doing his best to take the justice you deserve.”
But that was before I fell in love with Ariel…
Isang linggo ko ng iniisip kung paano ko sasabihin kay Ariel ang mga bagay-bagay. I wanted her to know that I wanna start all over again.
I know, at first, all I want is to get the vengeance my sister’s deserve. But as I know her, things have changed. Ariel is so pure and innocent.
She doesn’t even know the real deal between me and Justin. She didn’t know that Justin killed my sister. Hindi ko alam when it all started, I just woke up one day and I realize na mahal ko na siya. Na mahal ko na ang babaeng dapat ay sasaktan ko.
But still, I hurt her. I able to hurt her still. Even if it’s not my will. Pero nakaisip na ako ng paraan. Aalis na ako sa organisasyon. Dadalhin ko muna siya sa Maynila kung nasaan ang pamilya niya.
That’s my plan. To make sure first na magiging ligtas siya dahil hindi ko hawak ang organisasyon. I have to out myself from them first at tsaka ako kikilos.
Huling araw ko na ngayon sa Maynila dahil kakatapos lang ng isang conference na in-attendan ko. I know, these past few days have been hectic, hindi ko na din masiyadong nakakausap si Ariel.
I can not even call her. She needs to be safe. I need to act still. Clarisse didn’t know that I had a changed of my mind. That my plans started to crumble when I fell in love with Ariel, truly, deeply and madly.
I wanna stay with her ’til the rest of my life. No matter who she is, I’ll love her forever.
Bitbit ang maleta ko ay lumabas na ako ng kwartong tinuluyan ko. Nakausap ko na ang magpapalipad ng private plane ko. And I am ready to go.
There’s something that bothers me. Hindi ko matawagan si Ariel, kaya kinakabahan ako ng sobra.
Her phone is unreachable.
Hindi ko alam kung bakit gano’n pero grabe ang kabang nararamdaman ko sa dibdib ko.
Nasa underground parking lot na ako ng building. Napatingin ako sa paligid. There is something weird in here.
Pero dumiretso lang ako kung nasaan ang sasakyan ko. I was about to put my luggage in the back part of the car ng bigla na lang may tumamang kung ano sa likuran ko.
I was able to look behind and with that nangilabot ako sa taong may hawak na baseball bat. Pipigilan ko sana ang pangalawang pagpalo niya sa ulo ko pero hindi ko na nagawa. Dahil sa pangalawang pag pukpok niya ay hindi ko na nagawa pang imulat ang mata ko.
Nagdilim ang buong paligid ko… At ang huli kong naalala ay ang pagbagsak ko sa matigas na sahig ng parking lot….
Dahan-dahan kong minulat ang mga mata ko. Batid ko ang likido na nagmumula sa gilid ng ulo ko. Dugo. May dugo ang ulo ko.
Marahil ay dahil ito sa pagpukpok sa ajin kanina. Nakagapos ang aking mga kamay at paa.
Nakakadena ang mga ito. May busal ang aking bibig kaya hindi ko magawang sumigaw. Sa hindi kalayuan ay nakita ko ang limang tao na nagbabantay sa akin.
Marahil ay parte sila ng organisasyon. Nakabonet ang kanilang mga ulo na nagkukubli ng mga mukha nila.
“Gising na ang gago!” sigaw ng isang matabang lalaki ng mapatingin ito sa akin. marahil ay nasa kwarenta na ang dalawa.
Nakatingin lamang ako sa kanila ng masama. I need to get the hell out of here. Kailangan kong mag-ipon ng lakas.
“Boss, gising na siya…” rinig kong saad ng isa sa kausap niya sa telepono.
‘Archilles’ siya ang may gawa nito! Tangina! Papatayin ko ang hayop na iyon pag may nangyaring masama kay Ariel! Papatayin ko siya!
May kinuhang bote ang isa sa mga kasama nila. Mukhang lasing na ang mga ito. Nagulat ako ng bigla nitong ihagis sa paahan ko ang isang bote at nag si tawanan sila.
Naikuyok ko ang palad ko ng dahil sa tindi ng galit na nararamdaman ko. Pero ang isa ay nasundan pa ng isa. Hanggang sa isa pa. Pero ang mga sumunod ay sa akin na nila pinapatama.
“Arg!” ungol ko ng malakas na paluuin ako sa ulo ng bote ng isa. Kaagad bumalatay ang sakit mula dito. Akala ko ay tapos na ang paghampas ng bote sa akin pero nagulat ako ng may humampas muli ng bote sa ulo ko.
Dahil sa tindi ng pagkakahampas ay nabasag pa ito. Napuno ng dugo ang aking mga mata na naghahatid ng kakaibang sakit.
“Arg!” daing ko muli ng maramdaman ang sobrang kirot ng ulo ko. Hindi ako makalaban.
‘Tangina! Papatayin ko kayo!’
Maya-maya ay kusa na lamang akong nawalan ng malay…
Tatlong oras na simula ng makatulog si Arthur…
“Patay na ata ’to, yaro tayo kay boss…”
“Tangina mo kasi eh! Nilakasan mo yung palo!”
“Gago!”
Palitang ng mga lalaki habnag nakatingin kay Arthur. Pero ng chekin ito ng isa ay may pulso pa si Arthur.
“Hoy! Gising! Tangina! Gising sabi eh!” saad ng pinaka leader ng mga taong dumakip kay Arthur.
Pero nang dahil hindi gumigising so Arthue ay kinuha nila ang latigong dala-dala nila. Their expert is to torture people. Kapalit ang malaking halaga ay handa nilang torturin ang isang tao.
Wala pa mang malay si Arthur ay isang malakas na hampas mula sa latigo ang binigay sa kaniya na nagpagising sa kaniya dahil sa sobrang sakit.
Pero nasundan pa ’yon ng ilan pang hampas. At tanging pagdaing lang ang nagagawa niya. Tumatawa lang ang mga nasa loob.
Maya-maya ay may tumawag sa isa sa kanila na kaagad naman nilang sinagot.
“Boss… Sige, boss… Buhay pa naman…” saad ng isa at tinapat ang camera niya sa nakahigang si Arthur.
“Smile!” sigaw ng isa dahil kukuhanan niya ng litrato si Arthur. Puno ng dugo at sugat ang iba’t ibang parte ng katawan ni Arthur.
“Ngiti sabi eh!” sigaw ng isa pinilit na pangitiin si Arthur. Pero hindi ’yon ginawa ni Arthur.
Kaagad nilang pinasa ang mga litratong nakuha nila…
“Oppss. Nagalit ata si Boss. Dahan-dahan lang daw at dapat buhay iyan…” naririnig ni Arthur ang lahat pero halos hindi niya na magawang ibuka ang mga mata niya.
Gumaan lang ang loob ni Arthur ng maramdaman niyang tinantanan niya ng mga taong nasa loob.
Napupuno na ng galit at poot ang loob niya.
At kasabay no’n ay ang takot na nararamdaman niya para kay Ariel. He is scared na baka may masamang mangyari sa kasintahan.
Ikalawang araw…
Hindi nila pinapakain si Arthur at tanging tubig lang ang pinapainom nila dito. Pero ang pag-inom niya ng tubig ay sa ibang paraan.
“Uhaw ka na ’di ba! Uminom ka!” sigaw ng isa at hinawakan ang ulo niya at sabay nilunod sa drum ng tubig. Kumikirot ang mga sugat niya sa ulo sa tuwing madadampian ito ng tubig ngunit tanging pag-ungol lang ng dahil sa sakit ang nailalabas niya.
Alas diyes ng umaga ng umalis ang mga lalaki at tanging isang tao lang ang naiwan para bantayan siya. Hindi niya alam kung nasaan siya at tanging alikabok at kadiliman ng lugar lang ang nakikita niya.
Ng makita niyang natutulog ang isang lalaki ay kaagad siyang umisip ng paraan para makatakas. It’s do or die. Gusto niyang iligtas si Ariel kahit siya ang mas nangangailangan ng tulong.
Mula sa upuan na pinagkakagapusan niya ay tinumba niya ito. Namutawi ang kirot ng dahil sa lakas ng pagkakahalagpak niya sa sahig.
Hindi nagising ang lalaki kaya nagpatuloy siya. Nanghihina man ay ginawa niya ang lahat para makuha ang nabasag na parte ng bote.
Pinalitan nila ang gapos niya ng tali dahil sa pagaakalang wala ng lakas si Arthru para makatakas pa. But they are wrong! Iba ang nagbibigay sa kaniya ng lakas.
And that’s to help Ariel. To protect Ariel…
Konting pag-kiskis ng bubog na lang ngunit biglang tumunog ang telepono niya sa hindi kalayuan.
Kaagad siyang nabalot ng kaba ng makitang nagigising ang lalaki. Pero kasabay no’n ang pagbukas ng pintuan at iniluwa ang apat na lalaki na halos hindi magkamayaw ng makitang nagtatangka siyang tumakas….
“Tangina mo ka ah!” sigaw ng isa sabay hampas ng latigo sa likuran niya…
Kaagad kong naramdaman ang sakit mula sa latigo sa likuran ko. Parang pinupunit ang balat ko. Para akong binabalatan ng buhay. Na sa bawat hampas ng tauhan niya ay napapadaing ako.
Pero… Isa lang ang nasa isip ko… Si Ariel… Siya lang ang nasa isip ko… Kailangan ko siyang tulungan… Kailangan ko siyang iligtas….
Paulit-ulit na paghampas ng latigo ang ginawa niya sa akin. Manhid na sa sakit ang buo kong katawan. Ni hindi ko na magawa pang igalaw ang katawan ko mula sa pagkakahiga.
Gula-gulanit na ang suot ko. Pero hindi pa ako pwedeng mamatay. Hindi pa ako pwedeng mamatay hangga’t hindi pa ligtas si Ariel….
I have to protect her! Kailangan ko pa siyang iligtas…
Iniangat ako ng dalawa sa kanila at sunod-sunod na suntok sa sikmura ang ginawa ng iba sa akin. Mahigpit ang pagkakahawak nila…
‘Nasaan na ang lakas mo Arthur?’ saad ko sa sarili… Hindi to pwede… Hindi ’to maari…
Ilang segundo lang ang tinagal ng katawan ko at nawalan na muli ako ng malay…
“Gising!” saad ng isa at kaagad kong naramdaman ang lamig at kirot ng dahil sa tubig na binuhos nila.
“Ahhhhhhhh!” malakas na ungol na lumabas sa akin.
“Tangina!” sigaw ko… Pero isang malakas na suntok sa labi ang ginawad nila sa akin. Hindi ko alam pero para bang naging matagal ang pagtulog ko.
“T-tangina niyo! M-magbabayad kayo! Sisiguraduhin ko iyan!” nahihirapang saad ko ngunit nagawa ko pa din matapos.
“Pasalamat ka, hindi ka pinapapatay ng boss! Gago!” sigaw ng isa sa di kalayuan. Tanging isang mata ko na lang ang naibubuka ko. Natuyo na ang mga dugo sa mukha at iba’t ibang parte ng katawan.
Ang sakit? Tila naging manhid na ang katawan ko sa sakit. Pero nais ko pa ding tumakas. Gusto kong makatakas.
Lumipas ang ilang oras ay iginapos na muli nila ako sa silya ng nakaupo. Nanghihina ang buong katawan ko. Tatlong araw? Apat na araw? Hindi ko na alam. Hindi ko na alam kung ilang araw ng walang laman ang sikmura ko.
Tinuring nila akong aso…. Ginagawa nila akong aso… Pero ni minsan hindi ko kinain ang tira nila… Magbabayad sila! Putangina! Tangina lang! Gagntihan ko sila!
Si Ariel… Si Ariel ang pinaka kinatatakutan ko sa lahat. Paano kung may gawin silang masama sa kanila? Paano kung gawin nila kay Ariel ang ginagawa nila sa akin? Tangina! Isipin ko pa lang parang gusto ko ng pumatay.
Dahan-dahang iniiangat ko ang ulo ko… Naaninag ko ang labas… Madilim na muli ang labas… Madilim na ang kalangitan… Ngunit walang sino man ang dumarating…
Napatingin ako sa itaas… Matagal na… Matagal na ng kausapin ko siya… Hindi ako relihiyosong tao… Pero sana, sana kahit si Ariel ay ligtas… Kahit siya na lang!
Sa ikapitong araw ko dito ay halos araw-araw ay may bago akong sugat. May bago akong pasa. Bugbog ang ginagawa nila sa akin kada araw… Ngunit hindi ako makalaban.
Apat sila… Isa lang ako… Mahina na ang katawan ko… Tanging tubig lang ang pinagkukuhanan ko ng lakas. Batid ko na din ang pagpayat ko… Pero tangina! Gusto ko pa ding tumakas…
Pitong araw… Pitong araw na ako dito!
Marami ng pumasok sa isip ko na mga negatibong bagay pero naniniwala ako… Naniniwala ako na ligtas si Ariel…
Tahimik ang buong paligid… Wala na ang mga gapos ko… Pero ni pag-angat ng kamay ay hindi ko na magawa… Nagsimula sila sa paa… sa tuhod… Sa gitnang parte ng katawan ko… Hanggang sa ulo…
Maya-maya ay bumukas ang malaking gate… Kita ko ang paglakad ng isang lalaki na nanakaitim na sapatos…
“Iaangat niyo iyan…” boses pa lang ay alam ko na… Boses pa lang ay kilala ko na…
“Kamusta?” tanong niya ng naging magkapantay kami…
Akmang duduraan ko siya ng umiwas siya at isang sampal ang ginawad niya sa akin…
“Tangina ka! ’Di mo ba nakikita? Ang ganda ng suot ko oh! May date pa kami ni Ariel…” saad niya sa akin… Kaagad nagtagis ang bagang ko… Tiningnan ko siya ng masama…
“Chill… Ako lang ’to…” saad niya sabay halagpak ng tawa…
“Honey!” sigaw ng babaeng kakapasok lang at kaagad pinulupot ang kamay sa lalaking nasa harapan ko.. .
“Sayang! Kung ako na lang, edi sana wala ka diyan…” saad ni Clarisse. Gusto ko silang patayin.
“A-ariel…” nahihirapang bigkas ko at nangiinsulto silang nag tinganan…
“Hinahanap mo pa din ’yon? Wala na ’yon…” saad ni Clarisse… Gusto ko siyang sakalin….
“S-si A-ariel…” buong lakas na saad ko.. .
Tanging tawa lang ang sinagot nila… Tawa ng mga demonyo… Tawa ng mga walang puso…
“Let’s go…” saad ni Clarisse at binitawan na nila ako.. . Kaagad lumagapak ang katawan ko sa sahig…
Pinilit kong tawagin ang lalaki… Nanghihina na ang katawan ko…
“A-archiless…” tumingin siya muli sa akin pero kaagad ding humakbang palayo…
‘Magbabayad kayo! Mga hayop kayo! Ariel, Patawad… Patawadin mo ako…’
Chapter 31
Sa pagmulat ko ng aking mga mata ang puting kwarto kaagad ang bumungad sa akin. Nakahiga ako sa puting kama habang may nakabalot na puting kumot sa katawan ko. Everything is white and dirty white.
“Fuck!” daing ko..
Kita ko ang benda sa iba’t ibang bahagi ng katawan ko. Nararamdaman ko din ang benda sa ulo. Fuck! Ilang oras ba akong nakatulog?
Si Ariel? Nasaan na si Ariel!
Sinubukan kong tumayo mula sa pagkakahiga at nagawa ko na. May kirot pero hindi na gano’n kasakit ang mga sugat ko sa buong katawan.
Naglakad ako papalapit sa pintuan… Kaagad kong sinilip ang binta na nito ngunit mga pintuan ang din ng Hall ang naaninag ko.
“Fuck! Ilabas niyo ko dito!” sigaw ko…
Nagulat ako ng parang may mga sumilip sa mga bintana nila at kinakalampag ang mga pinto.
“No! Hindi ako baliw! Bakit ako nandito? Tangina! Ilabas niyo ’ko dito!” sigaw ko. Ngunit tila bagang walang nakakarinig sa akin.
Kinalampag ko ng buong lakas gamit ang katawan ko ang pintuang bakal. Isa! Umpisa pa lang ay Umalingaw-ngaw na ang malakas na pag salpok ko sa bakal na pintuan.
But it didn’t stop me, I continue until may mga dumating na naka suot ng pang nurse..
Naka-mask ang mga ito…
“Ilabas niyo ako… Hindi ako baliw…” kaagad lumabas sa labi ko… Lumuwag ang pag hinga ko ng buksan nila ang pinto. Pero kaagad dumiretso sa akin ang dalawa at hinawakan ako sa magkabilang parte ng katawan…
“Ihiga niyo siya!” saad ng isa. At nag simula na akong mataranta.
“Tangina! Hindi ako baliw sabi eh!” sinubukan kong magpumiglas ngunit isang turok ng karayom ang tinarak sa likuran ko na nagpakalma sa akin at unti-unti ay nawalan na naman ako ng malay.
“Sayang, gwapo pa naman kaso baliw.”
That moment, I knew exactly where I am. Kailangan kong ipakita sa kanila na hindi ako baliw. I shouldn’t be aggressive. Kailangan kong gumawa ng paraan para makatakas sa deputang kulungan na ’to.
Archilles put me here! That bastard! Kung iniisip niya ay hindi na ako makakalabas dito. Putangina nagkakamali siya!
Galawin lang nila si Ariel at magbabayad sila…
Napatingin ako sa buong silid. Dalawang araw ko pa lang dito pero parang mababaliw na talaga ako ng tuluyan. Tuwing gabi ay may mga umiiyak, tatawa at sumisigaw.
Pero I have a plan… Kailangan ko lang mag-ingat…
“Psst!” tawag ko sa isang lalaki na nakakulong din sa Mental Hospital na ’to… Nasa Garden kami ng lugar na ’to. Puno ng tagabantay ang paligid at may matataas namang bakod ang nandirito. I’ve been trying to tell them na hindi ako baliw, pero ni isa sa kanila ay walang naniniwala.
Tumakbo lang ang lalaking tinawag ko ng makarinig ito ng tahol sa kung saan…
Wala akong naririnig na sasakyan sa labas. Hindi ko alam kung nasaan ako. Kung saan ang eksaktong lugar kung nasaan ako. But I need to get the hell put of here!
Tangina! Magsisisi sila na binuhay pa nila ako! Kailangan ko lang makatiyempo. Ngunit sana, sana ay sa paglabas ko ay may babalikan pa ako.
“101, 102, 103, 10-…” kaagad akong bumalik sa higaan ko ng makita ko ang ilaw ng guwardiya na nag checheck ng bawat kwarto tuwing gabi.
Isang buwan… Isang buwan na akong nasa lugar na ’to. Every night ay pinapalakas ko ang katawan ko. I have to come out prepared and stronger.
Naka-maximum security ang buong pasilidad dahil mga aggressive persons ang nakakakulong dito at isa daw ako doon. Kahit na pinapakita ko sa kanila na nasa matinong pag-iisip pa ako ay hindi sila nananiniwala.
Naramdaman ko ang pagtutok ng flash light sa akin. At ng mawala na ito ay kaagad akong bumalik sa pinagkakaabalahan ko.
Sa ikalawang buwan ko ay sinubukan ko ng tumakas pero nabigo ako. Sinubukan kong sirain ang kulungan ko pero nabigo ako. Tangina! Kinulong nila ako sa isang silid na nasa underground ng gusali.
Ako lang ang nandirito. Nakakadena ang buong katawan. Malawak ang buong lugar ngunit may kadiliman.
“Haysss. Sayang ka talaga…” rinig kong saad ng baklang nurse na nasa harapan ng kulungan ko. Tangina! Ginagawa nila akong hayop!
Tiningnan ko lang siya ng masama at nagkandaugaga siyang tumakbo paalis sa lugar na iyon.
Sadyang mabilis ang oras…. Natatakot ako sa maaring maabutan ko paglabas ko sa lugar na ’to. Pero gusto kong manalig na ligtas si Ariel. Na ligtas ang babaeng gusto kong makasama habang buhay.
Ibinalik na nila ako sa dating kwarto ko sa paniniwalang nagbago na ako. Pero tangina! Hindi naman ako baliw!
Fo sure, Archilles have something to do with it. Gago siya!
Sino nga ba ang deputang Archilles na ’yon? Kapatid ko lamang siya, tangina! Siya ang nararapat na nandirito! Siya ang baliw!
Isang taon. Isang taon na ako sa lugar na ’to. Napatingin ako sa bagong silid na pinaglagyan nila sa akin. Mas maayos ito sa silid na tinirhan ko ng ilang buwan.
Naghilom na ang mga sugat ko at tanging peklat na lang ang natira. Mga peklat ng pagpapahirap nila sa akin. Pero makakatakas din ako dito! Makakaalis din ako dito…
Ito ang unang beses na pinayagan nila akong manoon ng television. Napatingin ako sa mga kasama ko. Ang iba ay naglalaway pa. Nagmamasid lamang ako sa buong paligid ng marinig ko ang balitang gugunaw ng pag-asa at paniniwala ko.
“Breaking news, isang bangkay ang natagpuan sa Bacolod na pinaniniwalaang anak ng Presidente ng Gomez Jewelry Corporation. Ang naaganas na bangkay ay kinilala bilang si Nasha Ariel Gomez…”
Sa isang iglap ay tila ba gumuho ang haliging tinatayo ko. Ang pag-asa na gusto kong paniwalaan na sa paglabas ko ay may babalikan pa ako.
Nagdilim ang buong paningin ko at natagpuan ko na lang ang sarili ko na binasag ang telebisyon sa harapan ng lahat. Ang iba ay natamaan pa ng bubog na mula dito.
Nagsimulang mataranta ang lahat. Natakot, nangimbal at nagsitakbuhan ang lahat.
“Putangina niyo! Sabi ko! Hindi ako baliw! Tangina! Sino pang babalikan ko! Kung wala na siya, ha! Mga gago! Mga wala kayong puso…” sigaw ko na para bang tuluyan na nga akong nawala sa aking sarili.
Lahat ng lumalapit sa akin ay suntok at sipa ang natatanggap. Tangina! Ang sakit sa puso! Ang sakit!
Wala man lang akong nagawa…
Wala man lang ako sa tabi niya…
At sa isang iglap ay tuluyang bumagsak ang luha ko. Ang luhang matagal kong kinimkim…
Napaluhod ako sa sahig… At doon sila lumapit sa akin… Limang tao ang nagtutulungan para maihiga ako sa sahig.
Sunod-sunod pa din ang malayang paglabas ng luha ko…. Ang sakit!
Sobrang sakit… Bakit? Bakit ako na naman ulit yung nawalan! Tangina!
Naramdaman ko na lang ang pagbigat ng talukap ko… Nawala na ang nag-iisang pag-asa na mero’n ako.
Ang taong nagbibigay ng liwanag sa kabila ng mga pagsubok na pinagdaraanan ko. Pero Tangina! Ano pang silbe no’n? Ano pang silbe ng bagay na iyon!
“Ariel…” puno ng emosyon at lungkot kong banggit bago ako tuluyang nawalan ng malay dahil sa gamot na itinurok nila sa akin.
….
Very short update!
I am overwhelmed for all of your support. Thank you, Gals! Mwaps! I will keep telling you all, na pag pasensiyahan niyo ang grammars ko. Later on, I’ll check it and review it all again from the very first chapter.
Ps. We will go back on the present time for the next chapters! 💙💕
Chapter 32
We rushed him in to the nearest hospital. The police abled to capture the people who tried to kill me. Mabuti na lang ay hindi pumutok sa media ang nangyari sa akin. Pero I am still in shocked. That guy, kamuhkang-kamukha niya din si Arthur.
“Ariel… Patawad…”
“Ariel… Patawad…”
“Ariel… Patawad…”
Parang sirang plaka na nagpe-play sa utak ko. Hindi ako maaring magkamali siya si Arthur. Siya ang tunay na Arthur. Pero sino yung lalaking nasa kompanya niya ngayon. Did he have a twin? Pero the heck! I am starting to be confused again sa lahat ng bagay…
Pero I have to confirm something… I have to make sure na siya nga iyon…
“Wala pa din po siyang malay but nagkaroon lang ng bale sa kaliwang kamay niya. Nagamot na din namin ang mga gasgas na natamo niya mula sa aksidente, Misis.” Saad ng Doctor..
“I am not related to him… We just knew each other…” diretsong saad ko. Matapos ng pag-uusap naming dalawa ng Doctor ay kaagad akong dumiretso sa pribadong silid kung nasaaan siya. At doon ko siya natitigan ng mas Mabuti.
Wala man akong kasiguraduhan but I have to do it. Arthur has a birthmark on the left side of his stomach. I was about to pull up his upper clothes when suddenly his eyes met mine at nagulat ako ng bigla na lang niya akong yakapin. Yakap na sobrang higpit. I was suddenly out of my mind when he did that pero kaagad akong bumalik sa aking kamalayan.
I pushed him. “No!” I shout at dali-dali akong lumabas ng kwarto. I heard his shouting my name pero I didn’t look back. Hindi na dapat akong magpauto pa. Maybe it’s just one of his tricks. Kaagad akong dumiretso kung nasaan ang sasakyan ko. Sa paglabas ko ay sakto namang papasok na si Marcus ng Hospital.
“Ariel!” saad niya at nagulat ako ng bigla niya akong yakapin. “Glad you are okay… I’m sorry…” saad niya. He tightens his hands in to me. Napapatingin na ang mga taong dumaraan sa paligid.
“Let’s go…” saad ko at bigla ko na lang hinawakan ang kamay niya…
Arthur
“No!” sigaw ni Ariel sa akin at kumaripas ng takbo matapos kumawala sa bisig ko. I tried calling her pero hindi na siya lumingon pabalik at dumiretso na palabas…. Kaagad kong tinanggal ang mga aparato na nakakabit sa akin. Kahit may cast ang kamay ko ay binilisan ko pa din ang pagkilos.
I have to talk to her…
I have to protect her…
Hindi na ako papayag na wala akong magagawa para protektahan siya… I have to stand beside her… Kahit na kapalit pa ang buhay ko…
Sa paglabas ko ay naabutan ko siya na palabas ng Hospital. Naka yapak lamang ako. Halos makuyok ko ang aking kamao ng makita ang mahigpit na pagyakap ng isang lalaki sa kaniya. Tangina! Gusto ko siyang suntukin but I just stand there. I froze habang nakatingin sa dalawa. Wala na ba? Wala na ba akong babalikan?
Tangina lang!
Halos madurog ang puso ko ng hawakan ni Ariel ang mga kamay niya. I know it has been years pero for all those years ay siya lang ang nasa puso at isip ko. I never had any girls other than her. Ang sakit…. Sobrang sakit.
I wanted to talk to her but I think it is not yet the time… Limang taon… Limang taon akong naghintay… Kaya magagawa ko siyang hintayin kahit gaano pa man katagal…
Ariel
“What happened? Why did you go on the Hospital at hindi sa presinto kung nasaan ang mga nagtangkang ipapatay ka?” Marcus asked as we enter his car.
“It’s just nothing… Puntahan muna natin sila…” saad ko at kinuha ang telepono to contact someone….
“Ikaw na munang bahala sa kaniya… Keep your eyes on him kung kinakailangan…” saad ko sa kausap ko sa telepono at pinatay na ang tawag. Puno pa din ng mga tanong ang isip ko. Tanong na hindi ko alam kung kalian mabibigyan ng kasagutan. That Arthur….
It took us minutes bago nakapunta sa mga taong gusto akong patayin…
Even if I have to force them to speak up, I will! Humanda sila… They made the wrong choice… I will not let it pass this time….
Kaagad kaming bumaba ng sasakyan ng makarating kami kung nasaan sila. They locked them up in to somewhere private from the eyes of Public….
Kinakausap sila ng tauhan ni Arthur ng maabutan ko ang mga ito. May mga posas sa mga kamay nila… Nakatayo lamang kami ni Marcus sa Showroom kung saan naririnig ang usapan sa loob ng kwarto. But they didn’t even answer. Makunat ang mga ito…
“Marcus… Force them if we need… Huwag mo lang gawin sa lugar na ’to…” saad ko sa kaniya… Hindi ko namalayan na wala pala siya sa tabi ko… He left the room… It took minutes before he came back…
I could see that he is worried about something. “Where did you go?” I asked. “Are you okay?” tanong ko muli.
“Ha? Yeah. Okay lang ako.” saad niya.
“Marcus… We need to get something from them…” saad ko… Bumalik naman kaagad siya sa wisyo at tumingin sa limang lalaki. No one dare to speak from them.
“Don’t worry, I’ll make sure na magsasalita sila.”
“Just don’t do it here…” paalala ko. Pumasok siya sa loob at binulungan ang isa sa mga nagtatrabaho sa kaniya. Tumango lang ang lalaki at lumabas na din si Marcus.
“Let’s go… They will transfer them pag mas malalim na ang gabi…” saad ni Marcus sa akin.
I was about to enter his car when my phone suddenly rang…
“Ma’am, he wanted to get out of this Hospital.” saad ng kausap ko sa telepono. He’s referring to that guy na nagsasabing siya si Arthur.
“Marcus, mauna ka na… I’ll just take a cab…” saad ko. Tumingin siya sa akin ng nagtataka.
“Where are you going? Malapit na mag gabi at baka mapa-ano ka na naman sa daan. I’ll come with you…” mahabang litanya niya… mukhang wala siyang balak na iwanan ko.
Wala akong nagawa kundi isama siya papunta sa Hospital. Bakit nga ba kailangan kong puntahan ang lalaking iyon? Oh, yeah! To know the answers sa mga tanong na gumugulo sa isipan ko.
Pagkabukas ko ng pintuan ay kita ko na parang nakikipag-away ang lalaki sa tauhan ko. But he froze at lumamlam ang anyo niya ng makita ako. Is he really the Arthur that I know?
Hindi ko man nakikita ang ekspresyon ni Marcus ngunit batid ko na naguguluhan siya.
“Who are you? Bakit kamukha mo si Arthur Suarez?” Maybe curiosity stikes Marcus really hard at hindi niya na nagawang mag timpi pa.
But when I look at the guy’s eyes, he stares like a knife at Marcus. What’s with this guy?
“Why do the hell I need to answer you?” kalmado ngunit matalas na saad niya kay Marcus.
“Let’s go, Ariel. Delikado iyan…” bulong niya sa akin…
Tiningnan ko lang siya at pinahiwatig na kaya ko na ’to.
“Why do you look like him?” I asked. But before he speak he look at the two other man inside the room.
“No! I’ll stay here with you…” saad ni Marcus.
“Please, Marcus… I’ll be safe…” saad ko sa kaniya. There’s a feeling in this place na ligtas lang ako. Na magiging maayos lang ako.
Ng umalis na ang dalawa ay akmang tatayo ang lalaki ng pigilan ko siya.
“Just stay there… Let’s maintain this distance…” I said and I could see the pain that crept in to his eyes.
“Ariel naman…. I have waited for you for so long… And then this?” He asked. I could see the Arthur I knew from him years ago. But I shouldn’t be deceived by it.
“Who are you?” saad ko muli. But before he open his mouth, a tear escape from his eyes. No! You shouldn’t pity him!
“Who are you?!” ulit ko na may diin. But he didn’t speak.
“You know what, sinasayang mo lang ang oras ko.” saad ko at akmang aalis na.
“Ariel, ako nga si Arthur! Even if I tell this maniniwala ka ba? That I am the real Arthur! And that Arthur in the Company, is not me! It’s my twin!” He said directly before I could even step my foot.
“Then prove it!”
He walk slowlt in to me hanggang sa hindi ko namalayan na nasa harapan ko na siya. He is looking at my eyes intently and in a snap ay naramdaman ko na nakakulong ako sa bisig niya.
I froze, the familiar tingling sensation is there. What’s this? Ang gulo, nalilito ako. Hindi ko siya nagawang itulok at ng babalik na ako sa ulirat ay naramdaman ko ang mga labi niya sa labi ko.
No! No! This is not the right thing! Sa isang iglap ay umalingaw-ngaw sa loob ng kwarto ang tunog ng pagsampal ko sa kaniya.
Kita ko ang pinaghalong gulat at takot sa mga mata niya.
“Fuck you!” saad ko at sabay tulak sa kaniya.
“Sino ka para pahilakan ako? Kahit na ikaw si Arthur o sino mang poncio pilato na iyan wala kang karapatan na halikan ako!” saad ko.
Gulong-gulo ang isip ko. Lumabas ako na nanghihina. Bakit ganito? Bakit parang napaka-vulnerable ko?! I shouldn’t be like this.
“Are you okay?” kaagad na tanong ni Marcus. Tumango lang ako nag lakad palabas Ng Hospital.
Marcus keeo asking me kung anong nangyari but I refuse to answer him.
“Ma’am umalis na siya ng Hospital…” saad ng tauhan ko.
“Investigate about him. “ ’yun lang at pinatay ko na ang tawag. My mind is in chaos. Hindi ako makapag-isip ng maayos.
Hindi ko namalayan na hawak ko na ang mga labi ko. He kissed me. I let him kiss me. Pero no, that will not happen again!
“Are you okay?” tanong muli ni Marcus habang nagmamaneho.
“Ayos lang ako….” saad ko.
Napatingin ako sa orasan. It’s past midnight pero hindi pa din ako makatulog. Nasa isang hotel room ako. Katabi ko lamang ang suit ni Marcus.
Pero I am still bothered. Hindi ko na alam ang dapat kong gawin at isipin. Marcus called a while ago na nalipat na nila ang limang lalaki sa mas pribadong lugar.
Maybe they know something! Right! Baka may alam sila kung sino ang pinagtatrabahuhan nila. I will extract everything from them!
My phone suddenly beep. I look at it, it was a text from my kuya that Zayn is still adjusting.
There are times na kinukulit ako ng to let them go here. Pero kahit ano pa man ang mangyari ay ’yun ang huling bagay na gagawin nila.
I look at my pictures with my son. Ang natitira kong anak. I have to protect him. And that’s my goal why I went here.
To protect my son and diminish the threats on his surroundings. I want him safe. Maging ligtas lang nag nag-iisa kong anak ay masaya na ako.
With rays of the sun that goes straight to me ay dinilat ko ang mga mata ko. I stretched my arms and feet. But before I could even stand up ay sunod-sunod na pindot ng door bell na ang narinig ko mula sa labas ng unit na ’to.
Before I went out ay naghilamos muna ako saglit but the bell didn’t stop. I finish everything as fast as I could before I stand up.
“Sino kaya ’yon?”
As I open the door ay sumalubong sa akin ang nag-aalalang mom ko at ang seryosong mukha ni Dad.
“Uuwi na tayo…” saad ni Mom at nagtuloy-tuloy sa kwarto.
“What’s happening?” I asked pero kinuha ng mom ang mga gamit ko sa loob ng Cabinet.
Nakasunod lamang sa amin ang Dad.
“Mom! What are you doing?” I asked confusingly.
“Why didn’t you tell us kung sinong gustong pumatay sayo?” A straight and direct question from my dad struck me.
No! How did they know? Arg!
“What? Mom? Dad?” Fuck! For sure, they made a way to know why I came back.. .
“Mom, Dad, just stay away from it…. Please…” I said as I went near to my mom and fix my clothes back in to the closet
“Kaya ba hindi mo sinama ang anak mo dito? To find those people who tried to kill you?” tanong ng mom… “At para ano? Pag bayarin sila? O ipahamak ang sarili mo? Ariel naman! You should have told us!” saad ng mom na hindi na maiwasang mapaiyak. I can see the pain on her eyes. Kaagad ko naman siyang nilapitan para yakapin.
“Mom… Don’t worry about me, okay? Malaki na ako… I should be the one protecting you by now…” saad ko kay Mommy. Kita ko ang malalim na pag-iisip ng Dad. I knew him for this, sooner or later alam kong nag-iisip na siya ng paraan to settle things. Pero I won’t let him….
“Dad, please… Don’t put yourself in to this mess.” Saad ko…. Pero hindi niya ako sinagot.
“Mom please… Tell dad na kaya ko na ’to…” saad ko…
“You can?! Nasha! Hindi kami ang naging magulang mo para sa wala!” napalakas na saad ng mom sa akin….
“Sila ba ang kumuha sa isang anak mo? Dahil merong may galit sayo?” saad ng mom… Nakita ko ang pagkabigla sa kaniya. Nabigla siya sa salitang lumabas sa bibig niya… Lumayo siya sa akin pagkasabi no’n.
Tumayo siya na purong gulong-gulo at kalaunan ay lumapit na sa dad ko. I could see the pain in her action. Pero what?
“What, mom? I can’t understand… Kumuha ng anak ko? May kumuha ng anak ko? What, Dad? Nasa bahay si Zayn sa Canada. I just talked to kuya a while ago… Anong isa pang anak, mom? Please… Naguguluhan ako…”
Dad put pictures on my bed… Kaagad ko namang kinuha iyon. It was pictures with a woman on a black jacket while carrying a baby… It’s in the hospital where I delivered my babies.
“What’s with that pictures?” tanong ko….
“That woman… She kidnapped one of your children… Zach… He didn’t die during your delivery… We just made it up para hindi ka na ma-stress… That time, delikado pa ang kalusugan mo. At any time ay maari kang bumigay…” Dad told me directly…
Nagpabalik-balik ang tingin ko sa picture at sa mga magulang ko… What? For all this time buhay ang isa mga anak ko? Buhay si Zach…
“H-hindi ko maintindihan….” I tried to remain calm… I do not want to say the table have turned already…. Pero what? All this time buhay ang isa sa mga anak ko? And yet, five years na siyang nawawala…
“We tried to find him… Your dad even closed the Hospital where Zach was kidnapped… We search on the different cities of Canada pero his nowhere to be found…” saad ng mom…
“Maybe nandito siya… Believe us, Ariel.. We’re still finding him at kahit kailan ay hindi kami titigil to find your son, our grandchild…” my mom said.
“That’s why you should tell us kung sino ang gusting magpapatay sayo… And with that, maybe we can find your son… Baka nasa kanila ang isa sa mga anak mo…” Saad ng Dad with his serious tone… I can’t argue with that.
“Bakit ngayon lang? Oh God!” saad ko at hindi ko na nagawang mapahilamos. Namuo ang luha sa mga mata ko.
“Bakit ngayon niyo lang sinabi sa akin?!” saad ko…
“For all these years, pinagluluksa ko ang anak ko na buhay pa pala? You both made me think na he is dead? Tama po ba iyon?” I really tried my best to stay calm pero hindi ko magawa. I could feel any moment ay sasabog ako.
“We are searching foe him, Ariel! Don’t speak that way on us! Magulang mo kami!” saad ng Dad at hindi na nagawang mapataas ang boses.
“Sinong gustong magpapatay sayo?! Tell me! I will make sure na sila ang papatayin ko!” saad ng Dad at kita ko ang paglabas ng ugat sa leeg niya ng dahil sa galit.
Eto ang kinakatakutan ko. To let them be on the mess will be dangerous. Matanda na sila parehas.
“No, Dad… Please… Baka mapahamak lang kayo…”
“Paano pag nasa kanila ang anak mo?” tanong ng Dad…
Suddenly a realization hit me… Hindi kaya ang batang ’yon ang anak ko? Si Martin? ’Lukso ng dugo! Naramdaman ko ’yon sa kaniya.
Hindi pa man ako nakakapag-ayos ay para bang gusto ko ng puntahan ang bata at Siguraduhin na siya ang anak ko. Pero paano kung siya nga talaga? They will hurt him!
“Where are you going?!” saad ng Dad but I didn’t dare to look back. I walk as fast as I could palabas ng unit. I still wear pajama and a shirt.
‘Paano kung si Martin ang anak ko?’ No! I have to get him from them!
….
Thank you, Gals! Sorry kung medyo natagalan! Love you all and keep safe!
Chapter 33
Napahilamos na lang ng mukha ang ama ni Ariel. They knew that this thing could happen.
“Why did you lie?! Zach really died! Mas pinagulo mo lang ang sitwasyon!” sigaw ni Mrs. Gomez sa asawa nito.
“It’s better that way! Ang isipin niya na wala siyang anak na namatay! You’ve seen her suffer for years! Catherina!” saad ng padre de pamilya sa asawa nito.
“Kakalimutan niya na lang ang isa pa niyang anak? Paano kung sa atin nangyari ’yon? Paano kung sabihin na hindi ka nawalan kahit namatayan ka naman talaga?!” sigaw ni Mrs. Gomez sa asawa nito.
“Stop that, Catherina! Don’t you like to see her happy again? Deserve sumaya ng anak mo!” saad ng padre de pamilya.
“Hanggang kailan mo itatago ’yon? That she gave birth with triplets? Ha?!”
“Hanggang mamatay tayo, Catherina!” saad niya sa asawa.
Napa-iyak na lang ang ginang at hinayaan ang asawa nito na yakapin siya… She knew to herself na tatlo ang inilabas na bata ni Ariel. She knew it all along. Alam niyang naawa lang ang asawa niya sa anak nila.
Nakita nila kung papaano sisihin ni Ariel ang sarili nito sa pagkamaty ng anak niya. Gusto nilang ibalik ang dating ngiti sa mga labi ni Ariel.
“Shhh… I’ll help her… Hindi ako papayag na tutunganga lang sa gilid…” saad ni Mr. Gomez sa asawa nito.
Nakatanaw si Ariel sa labas ng sasakyan niya. Tanaw niya ang batang nagpasiklab ng damdamin niya na mas lalong magpakatatag at lumaban.
Nasa harap siya ng paaralan ni Martin. She has to pull some strings to know his school.
Hati man sa lungkot at saya ang nararandaman niya. Pero natutuwa siyang malaman na buhay ang isa pa niyang anak.
Na may pag-asa pang mahagkan at mayakap niya ito. Mula sa malayo ay kita niya ito kasama ang isang batang babae. May mga katulong at body guard na nagbabantay sa dalawa.
Kaya tanging tanaw lamang ang nagagawa niya mula sa malayo. She have to think first before she act. Kailangan niyang siguraduhin ang mga plano niya.
Dahil alam niya sa sarili niya, na maling hakbang lang ay masisira ang plano niya.
Nakatanaw lang siya mula sa malayo na wari’y gusto ng mahagkan ang bata. Hanggang sa pag-alis ng mga ito sa paaralan nila ay nakatanaw lamang siya.
Napatigil lamang siya sa pag-iisip ng tumunog ang telepono niya. It is Marcus.
“Where are they? I want to see them now!” kaagad naman siyang nagmaneho patungo sa lugar na pinagdalhan niya sa mga lalaki. She has know plan to kill them.
She just want to get some information from them…
Ariel
Pagkapasok ko sa isang pribadong abandonadong factory. Sinalubong ako ni Marcus.
“They didn’t spill anything yet…” bungad niya sa akin. I felt a sudden frustration about it. Our plan is to record every confession that they will make. Pero mukhang mahihirapan kami!
As I enter the room ay nakatali na sila patiwarik at kita ko ang pasa sa iba’t ibang parte ng mukha mila maging sa katawan nila. Gula-gulanit na din ang mga damit nila.
“Stop…” saad ko at tumigil ang mga trabahador ni Arthur sa pag papahirap sa kanila. They were tortured by a latigo. I know, I’m committing a mistake by doing this pero wala na akong ma-isip na paraan.
Hingal na hingal ang mga ito ng ibagsak sila ng biglaan sa lupa. Nakatali ang mga paa at kamay nila. Nilapitan ko ang tumatayong lider nila….
“Will you not speak still? Kilala mo ba ako? You betted be ready dahil handa ko kayong patayin! Your family?” Na kita ko ang pag tigas ng anyo niya ng banggitin ko ’yon. I’ve checked their background. Ayoko mang gamitin ang pamilya nila pero wala na akong magagawa.
“Matutuwa kaya sila? May asawa at anak ka pa kayang maabutan kapag nalaman nilang kriminal ka? Or let say, may asawa at anak ka pa kayang makikita kung sa kaling makatakas ka?” Kita ko ang pag-tigas ng anyo niya.
I shouldn’t be doing this. Pero I have to protect my own family…
“H-huwag mo silang idadamay!” sigaw niya at akmang lalapitan ako. Pero dahil sa mga tali niya ay hini niya nagawa.
“Hindi mo pa alam ang kaya kong gawin!” sigaw ko at pinilit ko na magpakatatag. This is my only way.
“Sinong nag-utos sa inyo!? Sino?” sigaw ko… Kita ko na ang takot sa mga mata niya na kanina ay hindi mo siya makikitaan ng takot.
“Sasagot ka?! Sumagot ka!” I tried my best not to burst out pero kusang napupuno ng galit ang puso ko. To know, na handa nilang protektahan ang demonyong nag-utos sa kanila.
Tatalikod na sana ako mula sa kaniya ng nagsimula siyang magsalita.
“A-ang mga Suarez… Sila ang gustong magpapatay sayo!” saad niya. “They wanted you dead kalakip ng malaking halaga… Wala akong magawa… M-may sakit ang dalawang anak ko…” suddenly his voice crack…
Tumingin muli ako sa kaniya…
He look at the people around him… Umiling sila but he continue speaking…
“K-kahit ako na lang… Wag na ang pamilya ko…” saad niya. And from that moment I was carried by his words.
“Kahit ako na lang…” saad niya at kahit nahihirapan ay lumuhod siya…
And suddenly he cried his heart out… Suddenly, guilt eat me. Kita ko ang sakit sa mga mata niya. Yes, I understand that he needs the money. Pero bakit ganoon? Hindi ba nila na-isip na may pamilya din ako?
Na tao din ako? Pero as I see him cry, gaano man katapang ang anyo niya ay may kinahaan pa din siya…
Hindi ko na nagawang makatagal pa at tumalikod na sa kaniya at kasabay ng pagtalikod ko ay ang pagpatak ng luha sa mga mata ko.
Life is really unfair… Pero kailangan kong magpakatatag. Dahil may anak pa akong kailangang hanapin at bawiin. Hindi ito ang oras para maawa. Hindi ito ang oras para mawala ako sa direksiyon na tinatahak ko….
Napatingin ako sa taong kaharap ko. Hindi ako makapaniwala na nandito siya muli sa harap ko. Pero walang salita ang gustong lumabas sa labi ko. Hindi ko alam kung maniniwala ba ako sa mga estorya niya. Natatakot ako na baka sa huli ay palabas lamang ito.
I met him in a private place once again. I met him para malinawan. Pero parang mas lalong nagugulo ang lahat.
Nakakatakot… Nakakatakot na sa huli ay ako nanaman ang maagrabyado. Pero everything he had spoke is like a spike that strikes through my heart.
He was imprisoned?
He was tortured?
He was…
He was…
He was raped?
Ayaw maniwala ng utak ko. Pero iba ang sinasabi ng puso ko… He suddenly remove his jacket at halos hindi ko kayanin ang makita ko sa pagtalikod niya.
I let him tell his story… I let him spoke… I let him… Pero parang gusto ko na lang muling maging walang alam….
Dahan-dahan ay inilapit ko ang mga kamay ko sa nga pilat niya sa likod. Hindi lang isa, hindi lang dalawa, hindi lang tatlo, marami. Maraming pilat na animo’y kaunti na lang ay sisirain na ang likod niya…
Lahat ay mga peklat na… Pero every time he spoke about it, the pain is still there… The pain is still evident. Inilayo ko ang kamay ko… Ariel! Hold yourself, please….
“You know what, wala lang sa’kin iyan eh. Pero nung malaman ko sa balita na p-patay ka na… Parang mababaliw ako…” saad niya…
No! Wag mong sabihin sa’kin ’to!
“May mga oras na gusto ko na lang sumuko… Na gusto ko na lang lubayan ako ng sakit pero nagkaroon ako ng pag-asa.. Naniwala ako na buhay ka… And see? Buhay ka nga…” saad niya at kahit malungkot ang mga mata niya ay nakita ko ang pag ngiti ng labi niya.
He looks so vulnerable. Malayo sa matapang at tahimik na lalaking nakilala ko. Was the pain he go through was really that hard? Parang ayoko na lang isipin….
But images of him being tortured, being in pain, and being raped flashed in to me na para bang nandoon ako…
….
Kaagad kong naramdaman ang sakit mula sa latigo sa likuran ko. Parang pinupunit ang balat ko. Para akong binabalatan ng buhay. Na sa bawat hampas ng tauhan niya ay napapadaing ako.
Pero… Isa lang ang nasa isip ko… Si Ariel… Siya lang ang nasa isip ko… Kailangan ko siyang tulungan… Kailangan ko siyang iligtas….
Paulit-ulit na paghampas ng latigo ang ginawa niya sa akin. Manhid na sa sakit ang buo kong katawan. Ni hindi ko na magawa pang igalaw ang katawan ko mula sa pagkakahiga.
Gula-gulanit na ang suot ko. Pero hindi pa ako pwedeng mamatay. Hindi pa ako pwedeng mamatay hangga’t hindi pa ligtas si Ariel….
I have to protect her! Kailangan ko pa siyang iligtas…
Iniangat ako ng dalawa sa kanila at sunod-sunod na suntok sa sikmura ang ginawa ng iba sa akin. Mahigpit ang pagkakahawak nila…
‘Nasaan na ang lakas mo Arthur?’ saad ko sa sarili… Hindi to pwede… Hindi ’to maari…
Ilang segundo lang ang tinagal ng katawan ko at nawalan na muli ako ng malay…
….
“Iaangat niyo iyan…” boses pa lang ay alam ko na… Boses pa lang ay kilala ko na…
“Kamusta?” tanong niya ng naging magkapantay kami…
Akmang duduraan ko siya ng umiwas siya at isang sampal ang ginawad niya sa akin…
“Tangina ka! ’Di mo ba nakikita? Ang ganda ng suot ko oh! May date pa kami ni Ariel…” saad niya sa akin… Kaagad nagtagis ang bagang ko… Tiningnan ko siya ng masama…
“Chill… Ako lang ’to…” saad niya sabay halagpak ng tawa…
“Honey!” sigaw ng babaeng kakapasok lang at kaagad pinulupot ang kamay sa lalaking nasa harapan ko.. .
“Sayang! Kung ako na lang, edi sana wala ka diyan…” saad ni Clarisse. Gusto ko silang patayin.
“A-ariel…” nahihirapang bigkas ko at nangiinsulto silang nag tinganan…
“Hinahanap mo pa din ’yon? Wala na ’yon…” saad ni Clarisse… Gusto ko siyang sakalin….
“S-si A-ariel…” buong lakas na saad ko.. .
Tanging tawa lang ang sinagot nila… Tawa ng mga demonyo… Tawa ng mga walang puso…
“Let’s go…” saad ni Clarisse at binitawan na nila ako.. . Kaagad lumagapak ang katawan ko sa sahig…
Pinilit kong tawagin ang lalaki… Nanghihina na ang katawan ko…
“A-archiless…” tumingin siya muli sa akin pero kaagad ding humakbang palayo…
……
“Anong gagawin niyo?” sigaw ko sa kanila…
Limang lalaki ang pumasok sa loob ng kwarto ko. Kaagad akong hinawakan ng apat.
“Tangina niyo! Anong gagawin niyo sa akin?” sigaw ko at hindi ko na magawang makapiglas pa…
Maya-maya ay may tinurok ang isa sa kanila sa akin…
“Tangina niyo! Anong gagawin niyo sa akin? “ sigaw ko! I could still speak loud and clear pero hindi ko na magalaw ang katawan ko.
Maya-maya ay tinanggal nila ang saplot ko… “Tangina! Anong gagawin niyo? ! Lalaki ako mga hayop kayo!” sigaw ko. Pero parang mga bingi lang sila…
Maya-maya ay iniangat muli ako ng isa sa kanila… Hindi ako makakilos ngunit naramdaman ko ang dila ng isa sa kanila sa likuran ko…
Kaagad na nakaramdam ako ng kilabot sa katawan…. “Tangina! Anong gagawin niyo? Mga baboy kayo!”
“Shhh! Alam naming gusto mo ’to!” saad ng isa sa kanila… Mas malaki pa ang katawan ko sa mga hayop na ’to… Pero Tangina! Lima sila!
Naramdaman ko na lang ang pagpasok ng kung anong bagay sa likuran ko… “Tangina! Pakawalan niyo ako!” pero parang mga demonyo lang silang nagtawanan….
“Tangina! Ano ’to? Sinong nag-utos nito? Mg hayop kayo!” sigaw ko muli… Pero walang ni isa sa kanila ang tumigil sa pagbaboy sa akin… Isa… Dalawa… Tatlo.. Apat… Lima…
“Putangina! Lalaki ako! Mga hayop!” sigaw ko…. Pero kasunod ng pangbababoy nila ay binugbog nila ang katawan ko… I can not move but the pain is still there… Kusang bumigay ang katawan ko…
….
“Are you okay?” tanong ng lalaking nasa harapan ko… Puno ng lungkot ang puso ko… Rape? Rape will never be a joke! Lalaki si Arthur! Pero tangina! Pina-rape siya ng hayop na iyon? Tangina nila!
“Totoo ba ang lahat ng iyon, Arthur?” kusang lumabas sa labi ko. Kita ko ang pagliwanag ng mata niya…
“So, naniniwala ka na ba? Na ako yung lalaking minahal mo? Yes! Tinawag mo na ako sa pangalan ko!” saad niya at bigla siyang tumawa… He is far different from the Arthur that I knew… He looks so vulnerable… Kung titingnan ay mas mukha pa akong malakas sa kaniya…
“Shhh… Come on… That’s all in the past, Ariel… What’s important is to protect you… ’Yun lang naman ang hangad ko eh… Ang protektahan ka…. Kung mamatay, edi mamatay… “ saad niya…
There’s something wrong with him… May mali kay Arthur… Is that the effect of the Trauma? Kailangan niyang matulungan…
“Don’t pity me… I know that look… I didn’t told you those things para kaawan ako… I just want you to believe me…” saad niya.
He suddenly stand up at isinuot na muli ang jacket niya… Kinuha niya ang helmet ng motor niya sa gilid niya.
Ani mo ay magaling na ang pilay niya noong nakaraan pa lamang…
“Paano? Mauna na ako… Basta, nandito lang ako para protektahan ka…” saad niya muli bago ako iwanan. Hindi ko namalayan na wala na siya….
At ng bumalik ako sa ulirat ko ay wala na siya… I run towards the direction kung saan siya nag tungo…
Paglabas ko ay wala na ang sasakyan niya…
“Arthur!” saad ko… I look around the place pero wala na siya… I have to do something for him… I have to let him know na may anak kami… Na nagbunga ang nakaraan namin….
Kailangan niya ng tulong ko… Hindi man ako isang doctor pero alam ko na may problema sa kaniya…
Arthur needs help… He also needs help…
Akala ko noon alam ko na ang lahat… Akala ko, ako at ang anak ko lang ang naapektuhan ng mga bagay-bagay… Pero mali ako…. May mga tao pang mas nasasaktan….
May mga tao pang nagdurusa…
Mula sa malayo ay tanaw ni Arthur ang babaeng gusto niyang protektahan at ingatan… Ang babaeng gusto niyang pag-alayan ng buhay niya…
“I’ll protect you… Ariel ko…” saad niya sa pagitan ng lungkot at saya… Saya na tinanggap na ni Ariel na siya ang tunay na Arthur….
Pero lungkot, dahil alam niya sa sarili niya na may problema na ang pag-iisip niya…. Mga boses… Mga boses na sa gabi ay dinadalaw at binabangungot siya…
Unti-unti ay tinatanggap niya na sa sarili niya… That he has a problem…. Tumingin siya muli kay Ariel…
“You deserve someone better…”
Author’s Note
Hello, Gals! This is not an update.
First of all, maraming salamat sa lahat ng sumusuporta. You are all my inspiration to continue my writing career ‘kuno’. I do not care how many people are reading my stories pero you are all exceeding my expectations!
Grabe, sobrang saya ko! Lalo na sa mga nag–vo-vote at nagbabasa ng mga stories ko. Thank you for accepting all my flaws and mistakes. Huhu. I wanna cry. Char. HAHAHAHA.
The Betrothed and The Heiress will not be complete without you all! You are all the life of my story. Why do I write? I write because I want to inspire other people.
Growing as part of the LGBTQ+ community was not that easy. Hello co-LGBTQ+ there! I wanna prove to other people that Gender should not be the basis of all. I want us to remember not to give up despite all the challenges in our life!
We are blessings! We deserve to be love! A real love! It may mot be right now, but I’m telling you, time will come, you will find your the one! Wieee! Sana all! May Melkti, Borger at saka Frays! HAHAHAHAA.
Kidding aside, thank you and I love you all!
There are frequently asked questions in to me… Hehehe. Feeler… Chos.
No. 1 Ilan talaga ang anak ni Ariel?
Ariel has triplets! Yes, you’ve read it right! HAHAHAHAHA. If you will go back on the TH 25… You will read this…
……..
“Let’s start…” saad ng head doctor ng magsimula sila sa operation ng paglabas ng bata mula kay Ariel.
Makalipas ang ilang minuto ay bumagal ang heart rate ni Ariel. Puno ng intensidad ang loob ng operating room. Masusing pag-aaral ang ginawa nila para mag tagumpay sa isang operasyon na ngayon pa lamang nila gagawin sa isang tao na may katawang lalaki at babae.
“The first baby is a boy…” saad ng doctor at inilabas ang bata… Kaagad na pumalahaw ang ingay ng bata sa loob ng operating room.
“Another baby boy…” saad ng doctor. Pinaghalong saya at kaba ang nararamdaman ng magulang ni Ariel.
Pero halos manginig ang iba sa kanila ng walang iyak ang lumabas sa bata. Kaagad na kumilos ang mga doctor sa loob.
“The baby’s heartbeat is so low…” saad ng isang doctor. Ginawa nila ang lahat para umayos ang lagay nito.
Saglit lang ay naging normal na ang lagay ng isa sa mga sanggol na nagbigay ng paglugaw ng hininga nila. Pero pansin ng doctor na mahina ang bata….
“Doc…” tawag ng isang doctor sa head ng operation…. May binulong ito sa kaniya at halos magulat ang lahat sa ng ianunsiyo ng doctor na mero’n pa…. Na mero’n pang bata sa loob ni Ariel….
Hindi naging madali ang pagkuha sa huling sanggol na nasa loob ni Ariel… Mahirap at komplikado….
Pero kalaunan ay naging tagumapy ito….
“It’s a baby boy again!” anunsiyo ng doctor sa lahat… Puno ng saya ang naramdaman nila ng maging matagumpay ang operasyon.
…..
That part! Sorry, kung naguluhan kayo. Hihihi.
…..
Second
Who’s Archilles?
That demon! Chos. He is Arthur’s twin. Yeah, kaya magkamukha sila dahil Identical twins sila. That’s all.
…..
Third
Why did her parents hide the fact that she gave birth on three babies?
Well, her parents want Ariel to be happy. They have seen her suffer on the death of one of her baby… So, probably, the answer is for Ariel’s happiness…
….
Fourth
Who will be the end game?
I don’t know yet… Let’s see on the Christmas day. Eme. HAHHAHAA
….
If you have questions just comment it down below. At para ma-update ka sa bago kong upload, follow mo lang ako bhie. HAHAHAHA. Chos!
Thank youuuuu! Keep safe!💙😉
The end.
Chapter 34
Never conclude a story, unless you know the two sides of it. I maybe reckless on just seeing my side of the story but knowing another side made me think again. It made me realize a lot of things.
Maraming mga tanong ang gustong itanong ng puso at isipan ko but I chose to keep it on myself. As I tried to find the answers on my own, I found nothing but confusions. I became confused on the things around me. Para bang lahat ng pinapaniwalaan ko noon ay kasinungalingan lamang.
Pero there’s this question that I have been asking myself. Do I still love him? Do I need to let him know na nagkaroon kami ng anak, miraculously? Does he need to know it all?
Napatingin ako sa mga larawan ng anak ko. I am torn between telling him about my child or not. What would change pag nalaman niya na may-anak kami? What might happen pag nalaman niya na may anak siya sa akin?
I printed Zayn’s pictures and put it in an envelope. He really looks like Arthur. Zayn really looks like him. Pero matutuwa kaya siya pag nalaman niya na may-anak kami. Or he would think that I am a monster….
All my question suddenly pop out ng biglang pumasok ang sekretarya ko….
“Miss Ariel, they are all in the conference room now…” saad niya. Tumango naman ako at inayos ang mga gamit ko. I brought all the envelopes na nasa mesa ko.
As I enter the room, pamilyar na mga mukha ang bumungad sa akin. People that could help me in this fight… Pero napukaw ng atensiyon ko ng isa sa kanila na matagal na noong nag-kausap muli kami. He became distant….
He looks at me… A familiar smile formed in to his lips as I look at him. It felt weird and at the same time it made me feel na bumubuti na ang lagay niya.
“Good morning,” panimula ko. The place is oozing with formality and seriousness.
“We have to start the plan…” saad ni Marcus sa seryoso nitong boses… His secretary started to distribute a folder to everyone… But before they could even open it, Arthur join in.
“You could use this…” seryosong saad ni Arthur at inilapag ang mga envelope na nagmula sa bag niya…
“These are files of anomaly, crimes and many more that could convict people inside the organization.” Seryosong saad niya…
“I kept it for years and I think this will be the right time to use it all…” saad niya at muling tumingin sa akin.
“Ayon lang ang pinunta ko dito, Ariel… I’ll get going now…” saad niya…
“No! Not yet, I have something to tell you…” saad ko as he is ready to leave the room.
“Is it that important?” He asked…
Kaagad naman akong tumango…. Very, very important….
“I’ll wait you outside…” He said at tuluyan ng lumabas. I just stared at him. Maybe, I should really tell him that we have a child.
“Ariel…” bumalik lamang ako sa reyalidad ng pukawin ni Marcus ang atensiyon ko.
“Let’s start…” saad ko. And with that, we started talking about our plans. Oras na para tuluyang tapusin ang laban. We gather enough evidence to put that organization down and held everyone of them accountable for the crimes they did.
Naniniwala ako na marami ding tao ang nasa likuran ko na susuportahan ako.
“What will you tell me? What’s the matter?” He asked as I sit on the chair in front of him…
“What will you do, If I tell you that we have a child?” I started.
He looks at me habang magkahinang ang bawat kanto ng kilay niya, “I know it sound crazy… but…” bago ko pa matuloy ang sasabihin ko sa kaniya ay tumunog ang telepono ko….
It’s mom…
“Yes, mom?” I asked….
“Mommy!” sigaw ng pamilyar na boses ng isang bata sa kabilang bahagi ng telepono. Imbes na masurpresa ay nanlamig ang buong katawan ko. No! He shouldn’t be here! For God’s goodness sake!
“Z-zayn? Is it you?” saad ko…
“Of course, Mom! Surprise!” He said at kita ko ang pagtataka ni Arthur ng dahil sa ekspresyon ko…
“We’re here at Lola’s house, mom! Lolo told tito that you wanted us to celebrate holidays here…. So here I am, mommy!” saad niya…
“Baby can you give the phone to your Lola?” I asked. Narinig ko ang pagtawag niya sa lola niya at inabot doon ang telepono…
“Mom!” I frustrately said…
“It’s your dad, anak…” saad niya… Napahilamos na lang ako ng mukha at pinatay ang tawag…
“I have to go…” saad ko at kita ko ang biglang pag-aalala sa mukha ni Arthur.
“What happened?” he asked and I could see how concern he is…
“Something came up…” saad ko at hindi ko inaasahan na matabig ang envelope na naglalaman ng larawan ng anak ko…
I froze ng isa-isa niyang pinulot ang litrato… He is staring at it na para bang kilala niya ang bata…
“Ariel… Sino ’to?” he asked while holding the pictures…. “Bakit… Bakit kamukha ko ang batang ’to?” kita ko ang pagtataka at halo-halong emosyon sa mata niya….
Hinalbot ko ang mga larawan ni Zayn mula sa kaniya… Para bang nabahag ang buntot ko na sabihin sa kaniya na may anak kami. Lalo pa at nandito si Zayn sa bansa. Arg!
“I have to go, Arthur… Sorry…” saad ko… But before I could even move he held my hand tight but it did not hurt me. “Ariel, sino yung bata?”
“Sino siya? Is that a hard question?” tanong niya at kita ko ang frustration sa mukha niya…
“Why did you asked me, ‘What will you do, If I tell you that we have a child?’ Why?” He asked… He is staring at my eyes pero ni hindi ko magawang tumingin sa mga mata niya…
“Ariel… Sino iyang batang iyan na nasa larawan? Is it my child? Is it my child from you?” He asked…
Wala na akong nagawa kundi ang tumango… He let go of my hand… “Bakit ngayon mo lang sinabi? Paano? Oh God!” saad niya at napasa bunot pa sa buhok niya….
“I want to see him…” saad niya and at that moment parang Nakita ko muli ang Arthur na puno ng tapang at kompiyansa sa sarili…
“No, it will be dangerous for him… He don’t even know you…” saad ko upang tutulan siya…
“Please… Just this one… Anak ko din siya, Ariel… Do you think hindi ako matutuwa sa bagay na ’yon? Of course not! Kung alam mo lang ang nararamdaman ng puso ko ngayon… Kaya please… kahit sa malayo lang oh…” Pagmamakaawa niya…
I look at Arthur. I could see on his eyes how much he wanted to see his son…
“Pero please… Can you do me a favor? Let me be the one to tell him about you… Baka kasi mabigla ang bata, Arthur… He knew nothing about you…” saad ko. Nag-isip muna siya saglit atsaka tumango.
“Thank you…” saad ko… We both immediately leave the GJC Building in Bacolod. Tanging sarili lamang naming ang aming dala-dala. I am in hurry at nagpumilit naman si Arthur na sumama patungong Maynila.
I already contacted Marcus and he already set up everything patungo sa Manila. Marcus will also join us in thr trip. Pagkadating naming sa Airport kung nasaan ang private helicopter ng pamilya ko ay kaagad kong napansin ang kakaibang pakikitungo ni Marcus at Arthur sa isa’t isa.
I sat beside Marcus, hindi ko alam kung namamalikmata lang ako pero parang puno ng inis at pagka-irita ang mga mat ani Arthur.
As the helicopter started to move. I reminded Arthur once again….
Tumango lang siya… There’s really something between him and Marcus pero hindi ko na lang sila pinansin… Marcus keeps talking para i-update ako ng mga bagay-bagay na dapat kong malaman. And every time na tumitingin ako kay Arthur ay masamang nakatitig siya kay Marcus… Is it just me?
At ng mahuli niyang nakatingin ako sa kaniya ay iniwas niya ang paningin mula sa akin…. What’s with him?
Isang oras ang tinagal ng biyahe naming sa himpapawid ng mag-landing ito sa tuktok na gusali ng aming kompanya…. Everyone is in fast pace, maski sila Arthur….
“Find a hotel, I’ll just call you…” saad ko kay Arthur habang nasa parking lot kami ng gusali. Kita ko ang lungkot sa mga mata niya…
“Can’t I go with you?” He asked while his voice almost sounds pleading….
“It’s not yet time, Arthur… My parents doesn’t even know that you are the father of my son….” Diretsang saad ko. I gave him my number and before we could even enter the car ay nag-paalala si Arthur kay Marcus.
“Keep her safe…” seryosong saad ni Arthur…
“Kahit hindi mo sabihin, gagawin ko…” Diretsang saad naman ni Marcus at halata talaga ang masamang hangin sa pagitan ng dalawa….
“Let’s go…” saad ko at ’yon na ang hudyat ng pag-alis naming sa lugar pero as we left the place kita ko ang pagbagsak ng balikat ni Arthur…
‘I’m sorry, today is not the right time…’
“Mommy!” bungad ng anak ko as I enter the sala of the Mansion. Nakapaligid sa malaking sofa ang kuya at ang parents ko… Binati naman sila ng lalaking kasama ko…
I look at the kid na nakayakap sa bewang ko….
PInantayan ko siya at binigyan ng mahigpit na yakap… And that moment ay hindi ko inaasahan ang biglang pag-iyak ni Zayn….
“I m-missed you, mommy ko…” saad niya habang umiiyak para namang bumigat ang pakiramdam ko. For the past few days ay mas naging busy ako. Sa trabaho at sa mga bagay na dapat kong asikasuhin.
“Sorry, Zayn…” ang naging tugon ko at ginantihan ng mahigpit na yakap ang bata….
“Hello, kiddo!” bati sa kaniya ni Marcus… But Zayn just look at him at yumakap muli sa akin….
“Mom… Can you go with Zayn on my room po? Saglit lang po mom..” saad ko sa Mommy ko…
Kita ko ang pagdadalawang isip niya…
I kissed my mom on the cheek pagkalapit niya sa amin ni Zayn atsaka ako muling humarap kay Zayn…
“Mom will just talk to your Granddad and Uncle, okay?” saad ko kay Zayn at tumango lang siya…
I heard him asked my mom, “Who is that guy po, Grandma? Is he my dad?” tanong niya kay Mom bago sila umalis ng Mommy sa sala at hindi ko na nadinig ang tinugon ng Mom….
“Dad, Kuya, why did you let him be here?!” I asked out of frustration but my dad just seriously look at me…
“I am still disappointed to the both of you…” saad ng Dad sabay tumingin sa akin at kay Kuya….
“Aalis na po muna ako…” saad ni Marcus but our Dad didn’t let him…
“Stay… I wanted you to know that Ariel and Justin needs your help..” saad ng Dad kay Marcus… Nahihiyang umiling na lang ako sa sinabi ni Dad….
“Me and your mom already knew everything, Ariel… Even the father of your child…” saad ng Dad… Napatingin na lang ako kay Kuya… I knew na tinakot lang siya ng Dad.. Pero arg! Mamaya ka sa’kin…
“I will help you with your plans and even them…” saad ng Dad at inilabas sa mesa ang mga litrato ng mga malalaking tao sa bansa…
“I already talk to them and they agreed to help us…” saad ng Dad. And with that ay halos tumalon ang puso ko. Those people are not just anyone, they are part of the elites people in the Philippines…
A sudden joy rise in to my heart at hindi ko napansin na may luha na sa aking mga mata… I hugged my Dad tight…
“S-sorry for keeping all those things, Dad… I just thought that I could protect you without involving you and mom…” a tear escape from my eyes.
Dad caressed my hair smoothly, hindi ko na napansin na nasa tabi lang ang kuya at si Marcus… I ended up laughing when kuya jokingly said….
“Feeling matapang kasi…” saad niya at kinurot ko lang siya sa tagiliran niya… The room filled with laughter… When I look at Marcus, he is smiling from ear to ear.
“Thank you!” I mouthed in to him. Marcus has been doing things kahit hindi na sakop ng trabaho niya. He is helping with all his heart…
He salutes in to me and smile… There are still reasons to be happy and feel safe… And I am glad that I able to still feel these emotions despite of everything…. I am glad that I have these people by my side…
I just wanted them to be safe and sound as we go through with this battle dahil baka hindi ko kayanin kung may mapahamak sa isa sa kanila…
Chapter 35
“You really missed, mommy ah!” saad ko… Kanina ko pa gusting maiyak dahil nasa tabi ko na ang anak ko. I was shock when he suddenly planted kisses on my face. Ang mga maliliit niyang labi ay dumadampi sa mukha ko… I laugh…. I thought he will be angry to me….
My heart is pounding because of happiness… “I don’t want go anywhere without you, Mommy…” saad ni Martin sa akin. I could see that he doesn’t want to go anywhere else anymore… I look at him…
“Just give mom a little more time…” saad ko and started to tickle his soft part… He started laughing at napapangiti na lang ako on how jolly my child is…
Tumigil lamang kami sa paghaharutan ng dumating na ang milk niya…
“Would you like to see your, Dad?” I suddenly asked… He looks at me confusingly…. Umiling siya…
“Why?” tanong ko sa kaniya…. “He left you alone…” diretsang saad ng anak ko…
“What if he just needs to hid himself from the monsters, will you still accept him?” He thinks about it for a while… “If he hid because of the monsters then maybe we could help him…” saad niya na nagpangiti sa akin. Zayn is an intelligent kid. He will understand things easily….
“Let’s sleep…” saad ko… I hugged him tight…. Before he could even lay on the bed ay narinig ko ang panalingin niya….
“I pray that my Dad is handsome as me…” Napangiti na lang ako… He closed his eyes and after minutes ay nakatulog na si Zayn… Nang makatulog na siya ng mahibing ay lumabas ako ng room…
“Kuya…” He is the inn of the Garden….
“Sweety?” He asked….
“I met Arthur once again…” saad ko but he seem not shocked about it….
“Why didn’t you tell me that he has a twin?” I asked….
“I thought it was not necessary…” He said with his groggy voice…
“You should still be careful, Ariel…” saad niya at tumango naman ako…
Kuya Justin and Elle, their story is tragic. We just talked about it once but I still remember how much tears he cried that time. Hanggang ngayon, hindi pa din siya nakakawala sa kulungan na siya mismo ang may gawa.
“Why things are hard for both of us, kuya?” I suddenly asked. He look up above… “Do you see that?” He said… I look at the stars as he points it out, “They may seem so little, they may seem like a dot in the sky but once you go near them, they are bigger than you…. Things may look crucial for us, pero wala tayong magagawa but to look at is as a chance to grow…. Dahil habang lumalapit ka sa katotohanan mas lalo mong makikita ang halaga nito…” mahabang saad niya….
I put my head on his shoulder… “Can you still love someone again?” I asked…
“Honestly, your kuya doesn’t know… Pero once na nagmahal ulit ako, kahit kalian, hindi ko makakalimutan ang ate Elle mo…” saad niya… Arthur doesn’t know how much kuya loves her sister, things are really just chaotic when they were young….
Pero as I look in to my kuya’s situation, pare-parehas lang silang biktima ng mga bagay na nag pagulo ng buhay nila… Pero ang hiling ko, mahanap ng kuya ang taong mamahalin niya muli…
Ganoon naman talaga ang buhay ’di ba? Hindi natin maiiwasan na may mawala sa atin…. Hindi din natin maiiwasan na hindi sila makalimutan… Bakit? Dahil bahagi sila ng puso at pagkatao natin….
“Are you ready?” I asked Zayn… Me and Zayn and will be meeting someone on one of our rest house in Tagaytay… I am actually nervous… Hindi ko alam kung anong mararamdaman ng anak ko… Pero what I wish right now ay kasama namin si Zach ngayon…
I still have to wait…. Hinihintay ko na lang ang resulta ng DNA naming dalawa… And with that, I will be able to get my child…. Pero naniniwala ako that Martin is my son… Mataas ang posibilidad na anak ko siya….
There are bodyguards in the vans na nakapwesto sa front and back side ng kotse… At sa isang senyas lang ay nagsimula ng umandar ang sasakyan naming… Me and Zayn are on the back part of the car… Mom, Dad and Kuya will follow us soon… Pero pina-una nila kami but they made sure that we will be safe…
“Hello,” sagot ko kay Marcus….
“Yes, we will be safe… Thank you, Marcus…” saad ko at pinatay na ang tawag… Marcus has been really concerned for me and Zayn… Gusto niya nga sanang sumama para bantayan kami but I said that I will have bodyguards to guard the whole vicinity kung saan kami mananatili…
Hindi ko napansin na nakatulog na pala sa kanlungan ko si Zayn… I comb his hair… I hope things will be okay… Ang gusto ko lang ay sumaya ang bata… Dad told me to forget things kahit saglit lang… He wanted me to rest through this…
It’s past 9 am. Ilang oras lang ay narating na namin ang Rest House sa Tagaytay, inikot ko ang paningin ko… Nothing has really changed from it, last time I went here ay dalaga pa ako… I started searching for the person we will be meeting here pero wala pa siya…
“Let’s go to your room first…” saad ko kay Zayn…
Naglakad kami patungo sa kulay puting bahay. Malaki at maaliwalas pa din ang bahay naming dito….
Before we could enter the house ay kumatok muna ako… I have keys pero Aling Susan, the house caregiver stays here….
“Sandali….” Rinig kong boses ng isang matanda….
“Ariel? Ikaw na ba iyan? Hija?” Napangiti na lang ako dahil naalala niya pa ako….
“Ako nga ho… Aling Susan… Anak ko po, si Zayn…” saad ko at nagmano naman kaagad sa kaniya si Zayn…
“Na’ko, kagwapo naman nitong batang to….” Saad niya at ginulo ang buhok ni Zayn… She still looks the same, pero marami-rami na ang putting buhok niya…
“Ipaghahanda ko kayo ng makakain…” saad ni AIing Susan…
“Dalhin ko muna po si Zayn sa kwarto niya… Baba na lang po ako mamaya para tulungan kayo…” saad ko at naglakad na paakyat ng kwarto kasama si Zayn…
Matapos mag-shower ay pinatulog ko muna si Zayn dahil halata ang pagod niya sa biyahe… When he fell asleep ay dumiretso na ako sa kusina para tulungan si Aling Susan…
“Nako, Hija… Dapat hinayaan mo na lang ako dito…” saad niya at ngumiti lang ako… Maya-maya lang ay nakarinig ako ng katok mula sa labas ng pintuan… “Ako na ho…” saad ko…
Sa pagbukas ko ng pinto ay kita ko ang nakangiting si Arthur… Halos matawa pa ako ng parang nanginginig ang kamay niya ng dahil sa kaba…. “Are you nervous?” tanong ko kahit halata naman…
“Ha? No… I am just excited…” saad niya na nagpangiti sa akin… He is wearing a polo and board short. Pansin ko na bagong ahit ang buong mukha niya… He even cut his hair na nagpalabas ng kagwapuhan niya….
“Did Marcus come with you?” tanong niya at tila sinisilip ang loob ng bahay…
“No… It’s just me and Zayn… And….”
“Siya na ba ang asawa mo, Hija?” hindi ko namalayan na nasa likod ko na pala si Aling Susan… Asawa? Kaagad akong nakaramdam ng kaaibang emosyon ng dahil sa sinabi niya… Would we really be husband and wife if things didn’t get complicated years ago?
“Ahh… Hindi-”
“Opo-”
Panabay naming saad ni Arthur at tinignan ko naman siya ng nakakunot ang kilay…
“Pumasok na tayo…” saad ko at dumiretso na muli ng kusina…
“Would you like to see him now?” Tanong ko kay Arthur… Nagkukuyakoy siya sa sala pagkadating ko… “Natutulog pa si Zayn eh…” saad ko sa kaniya…
“Let’s go to your room para makapag-pahinga ka…” saad ko…
Kinuha niya ang mga bag na dala niya at sumunod naman siya sa akin….
“Do you think he will accept me?” He asked again… Hindi ko na alam kung ilang beses niya na iyong tinanong sa akin…
“Maybe…” saad ko…
“Thank you, Ariel… For everything… Once I get back my company, I will repay you-…”
“Shhh. Don’t talk about it… I must be saying sorry too…” saad ko. “Paano? Just go down kapag nakapagpahinga ka na…” saad ko. He is on the right side of our room pero may kalayuan iyon sa kwarto namin ni Zayn…
I left the house matapos naming maghanda ng pagkain… Both of them might still be sleeping… I went to the sea… Kahit ala-una na ng hapon ay hindi masakit sa balat ang sikat ng araw… I missed this. Yumayakap ang preskong hangin sa balat ko…
I sat down the sand… “Haysss…” I yawned… I am full of anxiety but with this… Para bang naki-clear ang isip at puso ko… Sana matapos na… sana maging maayos na ang lahat… I look up, the sky is blue as the sea…
Everything feels surreal and peaceful…
“Hey!” A voice of man interrupt me… As I look behind ay kita ko ang nakayapak ding si Arthur… “You should have told me na pupunta ka dito…” saad niya at umupo sa tabi ko… I look at him, I know, he carries something but he still chooses to do it by himself…
“Why are you staring at me?” saad niya… Umiwas naman kaagad ako tingin sa kaniya… Until now, hindi ko pa din siya kayang matitigan sa mga mata niya…
“Thank you, Ariel… You do not know how much happy I am…. I am nervous… But still hoping for the best…” saad niya…
“After this, what are your plans?” Tanong niya sa akin….
“Maybe, bumalik sa Canada kasama ang anak natin… Pero don’t worry you can visit him anytime…” saad ko… Pero parang labas sa ilong kong saad…
Kita ko ang pagmutawi ng lungkot sa mata niya ngunit kaagad naman itong nawala…
“Really? How about Marcus? Aren’t you dating?” pansin ko ang pagtigas ng anyo at boses niya… I burst out of laughter….
“You sound like a jealous boyfriend…” saad ko pero hindi siya tumawa… He just looks straight in to the see…
“Okay… Sorry…” saad ko sa kaniya…
“Do you think we still have a chance?” He suddenly asked out of nowhere…
Pero to be honest, I do not know kung ano ang nararamdaman ko para kay Arthur…. Awa ba o pagmamahal? Awa dahil sa sinapit niya o pagmamahal dahil sa nakaraan namin? I don’t know…
“I don’t know…” sagot ko na lang… After that ay tumahimik ang paligid… Tanging huni ng ibon at alon ng dagat ang aming naririnig…
“Things may be uncertain now… Pero I want you to know na after this, kapag deserving na ulit ako, kapag handa na ang bituin sa langit, sana… sana sa akin ka pa din…” bigla niya muling saad…
As I look at him, kita ko ang pagpatak ng butil ng luha mula sa mata niya… Pero kaagad siyang tumayo…
“Let’s go?” tanong niya…
He held my hand para tulungan akong makatayo… But before I could even stand straight ay may tumawag na sa akin….
“Mommy!”
Chapter 36
“Mommy!” naramdaman ko na lang ang pagyakap ng malilit na kamay sa bewang ko… When I look at Arthur kita ko ang gulat sa mga mata niya… Lahat ay parang nag slow motion sa paningin ko… He kneel on the sand habang nakatitig sa bata…
“Mommy, who’s that guy?” tanong ni Zayn…
“You like him, don’t you?” tanong ko kay Arthur…
“Is he my Dad?” tanong niya sa akin…
Tumango naman ako… I didn’t expect this to be like this…
Lumapit siya kay Arthur at hinawakan ang ilong nito… “We have the same nose….” Komento ni Zayn sa kaniya….
“Mom! He is handsome as me!” saad ni Zayn na nagpatawa sa akin at kay Arthur… Hindi man niya sabihin pero kita ko ang saya at ligaya sa mga mata niya….
“Can I hug you?” tanong niya sa bata at wala namang patumpiktumpik na tumango ang anak ko… At ng magdikit ang maliit niyang katawan sa bata ay kita ko ang paghigpit ng mga yakap niya… Hindi ko namalayan na unti-unti ay may luhang pumatak sa mata ko…
He held him tight na parang ano mang oras ay mawawala si Zayn… Tears started to fall from Arthur’s eyes… I do not know kung bakit ko nararamdaman ’to… But sobrang saya ko… Masaya ako dahil si Arthur ang ama ng anak ko…. Na lahat ng inakala ko tungkol sa kaniya ay mali…
“S-sorry, baby…” saad niya sa bata… Garalgal na ang boses ni Arthur… Ngayon ko lang siya nakitang umiyak ng ganito… But what I didn’t expect to happen ay ng umiyak ang anak ko…
“Never leave me again ahh…” saad niya na para bang tumagos sa puso ko…
“My mom… She has suffered a lot…” rinig kong saad niya sa pagitan ng pag-iyak niya…. I went near to my child and hug him…
“Baby… I don’t suffer… I am not in pain because you are by my side…” saad ko at ginulo ang buhok niya….
“Tama na ang drama…” saad ko… “Let’s go… Kakain muna tayo…” saad ko sa kanilang dalawa…
“Can you lift me?” nagulat ako sa naging tanong ni Zayn… Hindi siya nagpapakarga sa akin tanging kina Dad at Kuya lamang…
“Come on…” saad ni Arthur at kinarga ang bata… My heart is pounding… I never expect this thing could give so much happiness…
Ramdam ko ang saya ng anak ko…
“Can I call you ‘Daddy’?” tanong ni Zayn sa ama niya…. I could feel that he longed for a father too…
“Yes, baby…” saad ni Arthur… Kita ko ang saya sa mukha ni Arthur… This thing can help him… His child can help him… I knew it…
“Do you like this?” tanong ni Arthur sa bata… Nasa isang table lang kaming tatlo… Aling Susan left para pumunta sa kalapit na grocery store….
Tumango naman si Zayn… I never knew that my child is still a baby… Nakalimutan ko na bata pa pala siya… Na he still needs a father… I thought kuya and Dad would be enough… Pero mali ako, he still needs his father….
“Dahan-dahan lang… Kakakain lang niya, Arthur….” saad ko… They are on the beach playing… Ngayon ko lang Nakita ang ganitong side ni Arthur, he could also be playful din pala….
I was laying on the bed suot ko pa ang roba ko… Hapon na kaya mas lalong presko ang hangin… We all decided to swim… Pero nauna na silang dalawa… Napatingin ako sa kanila ng makita ko silang nagtatawanan… They are splashing water towars each other… Masaya ako na naging madali lang ang lahat….
Kung titingnan mo sila, they seem knew each other since then…. I am happy that my child is happy… All I want is for him to be happy…
Napatingin ako kay Arthur… Kapansin-pansin ang pag-liit ng timabang niya pero hindi ko naman maitatanggi na his body is to die for girls, gays and transgenders…. May epekto ba ’yon sa akin? I think wala na…
They look at me at may ibinulong sa kaniya si Zayn… He is lifting Zayn in his arms… They started laughing again pero mukhang ako ang pinagtatawanan nila…
I just ignored them….
I close my eyes for a while… Pero maya-maya lang ay naramdaman ko na may mga butil ng tubig na tumatama sa akin… And as I open my eyes ay ang tumatawang sina Arthur at Zayn ang naabutan ko…
“Hey! Stop it… Malamig ang tubig…” saad ko… They didn’t listen… They still splash water in to me…
“Kayo ahh!” saad ko. Hinubad ko ang roba ko… I was wearing a black one-piece… Pero as I remove my robe ay nawala ang tubig na hinahagis nila sa akin… As I look at them… Ay nakangiti sa akin si Zayn na akala mo ay proud na proud siya sa akin….
And when I look at his father ay kita ko ang pamumula ng mukha niya.. Kaagad siyang nag-iwas ng tingin… I immediately went in to the water at sinimulan ko ding basain sila ng tubig…
The whole place was filled with laughter and joy… Sumakay si Zayn sa likuran ni Arthur at nagtulungan ang dalawa para basain ako…
Tawa lang kami ng tawa hanggang sa mapagdesisyunan ng dalawa na gumawa ng palasyong gawa sa buhangin…. I am amazed on how good Arthur is… At mukhang namana ni Zayn ang galling niya sa pag-gawa ng gusali… They both made an amazing castle sa buhanginan…
“Wait… I will just get my phone…” saad ko…
Mabilis akong nagtungo sa loob ng villa…. I turned on my phone at sandamamak na mensahe ang natanggap ko… I didn’t read it… I put my phone on Airplane mode at dumiretso na palabas ng Villa… At ng makapunta na ako kung nasaan sila ay kaagad ko silang kinuhanan ng litrato….
Isa. Dalawa. Tatlo. Apat. Lima… Hanggang sa hindi ko na mabilang… Mistulang photographer nila akong dalawa… Pero okay lang, basta masaya ang anak ko…
Nang tuluyan ng dumilim ang paligid ay napagpasiyahan na naming bumalik ng Villa… Pinaliguan ko muli si Zayn at sabay na kaming nag-bihis…
“Kain na kayo…” saad ni Aling Susan pagkababa naming ng hagdan…. Ilang minute lang a bumaba na din si Arthur ng hagdan… kaagad kumalong sa kaniya si Zayn…. Habang kumakain ay nakakalong si Zayn kay Arthur… I tried hiding my smile pero hindi ko magawa dahil makita ko pa lang ang mga parehas nilang pagkilos ay napangiti na ako…
Akala ko ay hindi na maghahabol si Zayn hanggang sa pagtulog… Pero he is forcing Arthur to sleep on our bed… Ganoon daw kasi ang nakikita niya sa Television… Dahil sa awa ay hinayaan ko na lang at ni Arthur na sundin ang gusto niya….
He lay in between of us… “Goodnight, Mommy and Daddy!” masiglang saad niya…
“Papa God, I hope that we will stay forever like this…” saad niya na nagpabigat ng puso ko… Minutes past pero I can’t sleep. Tumayo ako kasabay non ay ang pagtayo din ni Arthur…
“Bakit hindi ka pa natutulog?” tanong niya sa mahinang boses…
“I should be the one asking you that…” saad ko at tumayo… Naramdaman ko din ang pagsunod niya sa akin… I opened the lights on the ground floor…
“Hindi ako makatulog… I will just drink a milk…” saad ko sa kaniya. Pero nakasunod pa din si Arthur sa akin…
“Thank you, Ariel….” Saad niya muli… Hindi ko na mabilang kung ilang beses siyang nagpapasalamat sa akin….
“He is your Child, Arthur… May Karapatan ka sa kaniya…” saad ko… I went in to the sala at sinundan niya naman ako….
“I have a question… Why did you hide that you can give birth?” He asked out of nowhere….
“I just found it… Nalaman ko lang noong nabuntis na ako… I hide it dahil noong una natakot ako na baka hiwalayan moa ko noon… That day na pabalik ka na from Manila, I was about to tell you everything but shit happen…” saad ko…
“I was about to proposed to you the day I will go back in Bacolod… Pero same with you, shits happen…” saad niya at ramdam ko ang bigat at galit sa mga salitang sinabi niya….
“You know, all I wanted to do right now is to protect our children…” Wala sa sarili kong banggit… “Children?” He asked…
“Ha? I mean our child…” palusot ko but he looks suspiciously in to me…
Para makaiwas pa sa tanong niya ay binuksan ko ang naka-turned off na phone ko… Floods of messages pop in… Some are from the company, my parents, my kuya and Marcus…
Napatingin ako sa Missed Calls… A total of 30 missed calls from Marcus…
Nang tignan ko si Arthur ay nahuli ko ang pagkunot ng noo niya…. Pero habang chinicheck ang phone ko ay tumawag muli si Marcus…. It’s past midnight…
“Thank, God! You answered!” rinig kong bulalas niya….
“What’s the matter?” I asked….
“Things are being settled now… In few days, things will get messier… Zayn and you must be safe…” saad ni Marcus.
“Yeah, thanks Marcus…. I’m sorry for not answering your calls…” sagot ko…
One thing I knew ay malalakas na yabag ni Arthur paakyat ng kwarto na ang narinig ko… “Who is that?” Marcus asked…
“Ha? It’s Arthur…” saad ko ngunit narinig ko ang malalim na pagbuga niya ng hangin…
“Keep safe, Ariel… Just call me if you need me… Good night, sweety…” saad niya at binaba na ang tawag. Like WTF? Sweety? Hindi ko in-expect ang salitang iyon mula sa kaniya…
Napahilot na lang ako sa sintido ko at umakyat na patungong kwarto… I thought Arthur go back in to his room… Pero nagulat ako ng pagbukas ko ng kwarto namin ni Zayn ay mahimbing na siyang nakahiga at nakapikit na ang mga mata…
Napailing na lang ako… Dahil Malaki naman ang kama ay hinayaan ko na lang siya at nahiga na din ako… Ilang minuto lamang ang lumipas ay ginapo na ako ng antok…
Nagising ako sa malilit na halik ng isang labi… As I open my eyes ay bumungad sa akin ang gwapong mukha ng anak ko…
“Mommy! Wake up!” saad niya….
Kinusot ko ang mga mata ko… Nagulat ako ng biglang pumasok si Arthur na may dalang tray.. He set up the food in the bed together with my child…
“Why here?” I asked…
“Mommmy, come on… Don’t be KJ….” Saad ni Zayan sa akin…
“Where did you learn that?” I asked… They look at each other and laugh…. Hinayaan ko na lamang sila… Habang kumakain ay sinusubuan ko si Zayn, samantalang si Marcus naman ay sinusubuan niya din ang bata… Kung titingnan ay para bang isa kaming buo at masayang pamilya… But the fact na wala ng namamagitan sa amin ni Arthur will still prevail….
“Wow! That’s so cool!” rinig kong saad ni Zayn kay Arthur sa ’di kalayuan…. As I went near them ay naabutan ko si Arthur na gumagawa ng duyan sa pagitan ng dalawang malaking puno… Malakit iyon…
“Make sure that it will be safe….” Saad ko agad… A mother’s instinct kick in…
“Yes, Ma’am!” nakasaludong saad nila sa akin….
After Arthur built it, they started playing… How I wish na ganito na lang palagi… Peaceful and calm… But I know, I still have things to do… Kailangan ko pang mabawi ang isang anak ko…
“Mommy, join us!” sigaw ni Zayn sa akin… Hindi naman ako nag patumpik-tumpik pa at sinaluhan sila sa kasiyahan…
Arthur is keeping me and Zayn safe while pushing the ‘duyan’ he made….
I don’t even think na kaya palang gumawa ng isang Arthur ng mga ganitong bagay… Pero siguro nga, I have a lot of things na hindi alam tungkol sa kaniya…
Mga bagay na maaring nagawa at natutunan niya for the past five years…
How I wish na pwede pa naming ibalik ang nakaraan… Yung saya at ligaya lang…
What if we both trust each other? Paano kung nagpakatotoo kami sa isa’t isa umpisa pa lang… Will there be a change?
Chapter 37
Napatingin ako sa huling litrato na kinuha namin. Kung iyong susuriin tila ba ay buo at masaya kaming pamilya. A sly smile formed in to my lips…
It was a picture of us habang nasa isa sa mga kubo sa resthouse namin. It was me and Arthur habang napapagitnaan pa namin si Zayn.
Napatingin ako kay Zayn… Humihikbi pa din siya at nakatalikod mula sa akin…
“Zayn… You will see him again soon…” saad ko sa anak ko but he seems doesn’t want to listen to me.
A while ago, we’re just having fun in the beach ng tinawagan ng mom si Aling Susan. They want us to be back in Manila as soon as possible…
Hindi ko pa alam ang rason pero masama ang kutob ko tungkol sa bagay na iyon…
….
“Ako na hija. Kuhaan ko kayo ng litrato…” saad ni Aling Susan….
“Lapit pa!” saad niya sa amin… Napatingin ako kay Arthur. A sudden awkward moment rise ng hilaan kaming dalawa ni Zayn to get near of each other.
Pero wala naman akong nagawa but to take a picture this way..
“Isa pa…” saad niya but before we could even proceed for the next photo ay nag ring na ang telepono ko….
“Mommy mo, Ariel…” saad niya sa akin. Kaagad ko naman itong kinuha at dumistansiya ng kaunti mula sa kanila…
“What, mom? As in today?” I asked…
“Yes, Hija. Ngayon na mismo… You should be here any moment…”
“What happened?”
“You wil know once you get here…” saad niya sa akin at ibinaba na ang tawag…
….
Pagtingin ko muli kay Zayn ay mahimbing na itong natutulog. I lay him on my knee… “Kailangan na nating umuwi, baby…”
It took us an hour bago kami makarating ng mansiyon. Pero bago pa man kami makapasok ay sandamakmak na media ang nakaabang sa labas ng gate ng mansiyon…
“What’s happening?” I asked the driver… Pero wala siyang na i-sagot sa akin. As we go near the gate ay nagsimula silang magsilapitan sa sasakyan ko.
Mabuti na lang ay tinted ang mga salamin ito…
They are trying to knock on the door of the car pero we didn’t let them… When the guards open the gate ay kaagad naman kaming nakapasok…
Iba ang nararamdaman ko tungkol sa bagay na ito…
As we enter the mansion ay ginising ko na ang bata. I held his hand tight at nagpatuloy na sa loob ng mansion.
Sa pagpasok ko ng sala ay tila nagkakagulo ang lahat. Kahit na ang mga kasama namin sa bahay ay nagkakagulo din…
Noong umalis ako ay mahigpit na din ang seguridad dito sa mansiyon pero tila mas humigpit pa ito ngayon…
“Where’s, Mom?” I asked one of them. Kaagad naman nilang sinagot ang katanungan ko…
“Ate, pakidala po muna sa kwarto si Zayn…” saad ko sa kasama namin sa bahay… Kaagad naman silang tumalima ng anak ko…
“Mom!” tawag ko sa aking ina ng makita ko siya sa labas ng silid nila ni Dad… She is crying…
“Ano pong nangyari?” I asked… She looks at me. Kaagad ko naman siyang niyakap…
“Ba’t ka po umiiyak?” I asked once again…
“Nasaan po sina Dad at Kuya?“She started to clear her throat…
“Y-your Dad… Inatake siya sa puso…” pansin ko ang bigat sa bawat salitang sinasabi ng mom… “Inatake sa puso ang Dad mo… Anak ko…” umiiiyak pa ding saad niya…
I stiffened…. “Paano po nangyari ’yun?”
Pero bago pa man niya ako sagutin ay bumukas na ang malaking pintuan ng kwarto nila… It’s the family doctor… Dr. Richard…
“Kamusta na po ang Dad?” Tanong ko…
“Stable na ang lagay niya… Gaya ng sabi ko, mas makakabuti kung nasa Hospital si Mr. Gomez…” saad niya… Napatingin ako sa aking ama…
“Mauuna na ako… Tawagan niyo lang ako muli kung may mangyari pa… O kapag dadalhin niyo na siya sa Hospital…” saad niya… Kaagad naman nagpasalamat ang Mom….
Kaagad kaming pumasok ng Mom sa loob ng kwarto nila…
“Ano pong nangyari? Mom?” hinawakan ko ang kamay ng Dad… My Dad’s heart is weak… Isa iyon sa mga rason kung bakit gusto kong itago ang lahat sa kanila… Baka hindi ko kayanin pag may nangyari sa isa man sa kanila…
“Someone made a havoc inside the company… Ariel… May gusting sumira sa kompanya…” saad ng mom…
“They are trying to destroy the company… Your Dad’s name… Our name…” dugtong pa ng Mom… Napatigil ako…
Walang ibang gagawa nito sa amin kung hindi ang organisasyon na iyon. Tangina! Magbabayad sila! Hindi sila makapaghintay na masira ang organisasyon nila? I will make them see what they wanted to see…
I dialed Marcus number… “Marcus… I want to do it now…” deklara ko…
“Where are you going?” tanong ng Mom….
“I will just get all these things straight, Mom… Kayo na po munang bahala kay Dad at Zayn…” pakiusap ko at umalis na ng silid… Nanginig ang mga kamay ko… Hindi ko sila uurungan sa bagay na ito. I am prepared more than ever along my way here…
“Everything is set…” saad sa akin ni Marcus. Napaka bilis ng mga pangyayari. I was just on the beach with Zayn and Arthur. And here I am.Pero kapag mas maaga ko itong ginawa ay mas mabilis maaksyunan ang lahat. Ang publiko ang magiging kasangga ko sa laban na ito…
Mga taong nawalan ng boses at lakas ng dahil sa organisasyon nila… Tingnan natin kung sino ang babagsak!
When I was about to get out of my room ay sa pagbukas nito ay sumalubong sa akin ang pawisang mukha ni Arthur. He looks so worried…
“What happened?” He asked and went near me… Nagulat ako ng bigla niyang hawakan ang kamay ko… Lahat sila ay nagulat sa ginawa niya kaya kaagad kong inalis ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya…
“Inatake sa puso ang Dad… And I am sure na sila ang may gawa nito…” saad ko sa kaniya…
“Where’s Zayn Baka mapaano siya…”
“Don’t worry he is with my mom…” saad ko…
“Halika na, Ariel…” saad ni Marcus. Nagkatinginan pa ang dalawa na animo ay may kidlat sa pagitan nila… Pero kaagad na kaming lumabas ng silid… “I will go with you…” deklara ni Arthur bago pa kami tuluyang makalabas…
“We can do it, Mr. Suarez…” Matapang na saad ni Marcus…
“Not you, I’ll go with you, Ariel…” saad niya. I look at him.
“Things might be complicated pag nandoon ka…” saad ni Marcus sa kaniya…
“So ‘Might’, it means you are not sure….” Diretsang saad ni Arthur sa kaniya…
“Stop… Marcus is right, Arthur… Mas mabuti kung nandito ka na lang…” saad ko ngunit kita ko ang sakit at lungkot sa mga mata niya pero kaagad ko nang tinggal iyon sa isipan ko at dumiretso na sa labas….
Kaagad na bumungad sa akin ang maingay ng pasilyo kung nasaan ang iba’t ibang media publications…
“Ladies and gentlemen of the media, thank you very much for your presence…” Paunang saad ko… Sunod-sunod na liwanag mula sa pagkuha ng litrato mula sa iba’t ibang bahagi ng hall ang natanggap ko…
Puno ang silid… Local and International press are here…
“I, Nasha Ariel Gomez, will only tell the truth…” We already submitted things na kailangan para kaagad maaksyunan ang lahat… We all made sure na lahat ng kikilos sa mga kaso na ito ay hindi parte ng organisasyon…
“Blood Red Society is one of the underground organization that conducts illegal doings here in the Philippines and even in other country…” Napuno ng bulong-bulungan ang Hall…
“This is big…” rinig kong komento ng isa….
“An Organization that kills anyone… They are the people who commits Child Trafficking, Drug trafficking and many more illegal doings… They are killing people in the Dark… And I am one of the people they almost try to kill… They wanted me dead… They wanted to kill me for a lame reason… I am doing this not just for myself but to protect our company, to protect our country… They must be stop!” puno ng tapang na saad ko…
“I wanted you to watch and hear these…” saad ko at sunod-sunod na nag-play ang mga ebidensiya na natipon ng team naming… Arthur made a big help… Some of the clips came from him…
“Some of those are recorders that I have attached from the jewelries that we gave to them… We made sure, that the higher ups in their organization will receive it… And that’s what we gather from them… We made sure that everything we will do is legal…” saad ko… Pero I know, we made an illegal abduction of the people who tried to kill me…
But they give me no choice….
Kita ko ang kaba sa kanila… Lahat ng mga tao sa lugar ay naging mabilis ang mga kilos at galaw… They started to publish it everywhere. Manila Bulletin, The Philippine Star, Philippine Daily Inquirer, Business Mirror, and BusinessWorld are all here. The big media publications are here.
“The police are already doing their thing…” bulong sa akin ni Marcus. Sinubukan kong haligapin si Arthur ngunit hindi ko siya Nakita sa loob ng silid.
“My secretary will answer all your follow up questions… Thank you…” kaagad akong tumalikod mula sa kanila…
“Mas kailangan mo ng mag-ingat…” saad ni Marcus sa akin… Tumango naman ako..
But before I could even exit the room ay may matandang babae na humila ng buhok ko.
“You do not know what you are doing! Mga baliw kayo!” sigaw niya sa akin. Kaagad namang naalis ang kamay niya…
Tinaasan ko lang siya ng kilay. Hindi ako pumapatol sa matanda!
“Kayo ng bahala sa kaniya…” saad ko sa mga guard. Marami pa siyang sinasabi pero hindi ko na inintindi ’yun… I exited the room the dignity and grace that I have.
Mag kasunod kaming nagtungo ni Marcus sa silid kung nasaan namin iniwan si Arthur kanina… I thought he left but I found him watching the news…
Hindi nga ako nagkakamali… Everything is expose now in the media… Nabalita kaagad ang mga ito… There are even things na lumabas na magdididiin sa mga taong sangkot sa organisasyon…
We’re winning…
But a call made me froze…
Rinig ko ang boses sa kabilang banda ng telepono na nagkakagulo…
“M-mom?” Sobrang kaba kaagad ang naramdaman ko… Wala pa mang salita na binibitawan ang mom pero grabe na ang kabog ng dibdib ko…
Humahagulgol na boses ng mom lang ang naririnig ko…
“Si Z-zayn, nawawala ang apo ko….”
Chapter 38
“Anong nangyari?”
Kaagad na tanong ni Marcus sa akin at sabay pa silang lumapit ni Arthur… Nagmamadali akong kumilos upang kuhain ang mga mahahalagang dokumento sa ibabaw ng mesa…
“Nawawala si Zayn…” saad ko…
Wala akong pinalipas na segundo… Kailangan ako ng anak ko…
KaiIangan ko siyang mahanap…. Pinilit kong huwag isaisip ang mga masasamang bagay na gusting pumasok sa isipan ko…
Pero kahit ganoon pa man ay ina ako, magulang ako ni Zayn…
“What?” sigaw ni Arthur… Na tila ay naguguluhan sa mga nangyayari…
“Kumalma ka nga, Ariel…” Saad sa akin ni Arthur… Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko…
“Nawawala ang anak ko!” saad ko muli…
“Hindi ko maintindihan… Akala ko ba nasa bahay niyo siya?” tanong niya…
“Arg… Pwede ba Arthur, hahanapin ko muna siya…” saad ko at lumabas na ng silid… Ngunit naramdaman ko ang pagsunod nilang dalawa…
“Sasama ako… Tangina! Subukan lang nilang galawin ang anak ko at magkakamatayan kami…” madiing saad ni Arthur…
“Yes… Contact them… We need their help, nawawala ang anak ni Ariel…. Police might help… Lalo pa at hinahanap na sila ng batas…” Rinig kong saad ni Marcus sa kausap niya sa telepono…
Nang makarating ako sa Parking lot ay inagaw bigla ni Arthur ang susi sa aking mga kamay…
“Get in…” saad niya… Tiningnan ako ni Marcus…
“Sa Mansion…” saad ko at sumakay na din siya sa sasakyan niya…
“Bilisan mo, Arthur…” saad ko…
Habang bumibiyahe sila Arthur at Ariel ay biglang bumuhos ang malakas na ulan…
“Bilisan mo pa, Arthur…” saad ni Ariel ngunit mas lumalakas na ang ulann… Mabilis na minaneho ni Arthur ang sasakyan ni Ariel patungo sa mansiyon ng mga Gomez… Pagdating nila sa Mansiyon lahat ay nagkakagulo…
Kaagad na nilapitan ni Ariel ang Mom niya na umiiyak… “Mom…” kaagad siyang yumakap sa inang lumuluha… “Patawarin mo ako, anak…” lumuluhang saad ng ina nito…
“No, Mom… Wala po kayong kasalanan…” Pinipilit ni Ariel na maging matatag, ito ang oras para maging matapang siya… Para sa anak niya… Para sa mga anak niya…
Sa isang tabi ay umiiyak ang kasambahay na pinagbilinan niya ng bata… Tila nakaramdam siya ng galit…
“Nasaan ang anak ko?” Kumalas si Ariel sa ina at tila bagang nagdilim ang paningin niya….
“P-patawad po, Ma’am… Iniwan ko po ang bata kay Margarita para mag CR pero pag-balik ko ho-” Nagulat ang lahat ng isang sampal ang tumama sa kasambahay… Hindi man maintindihan ni Ariel ang sarili ay nagawa niya na…
Kailangan niya ng malalabasan… Pinipilit niyang huwag ipakita sa lahat na nasasaktan siya….
“Pag-nalaman ko na magkasagwat kayo, magbabayad ka! Idadamay ko ang pamilya mo!” saad ni Ariel sa kaniya…
“W-wag po, Ma’am… Nakikiusap po ako… Napag-utusan lang po kami…” biglang lumuhod ang kasambahay sa paanan niya… Nabigla ang lahat ng dahil sa isiniwalat ng katulong… Tama nga ang kutob ni Ariel… Kasabwat ito sa pagkuha ng anak niya..
Nanginig ang mga kamay ni Ariel…
“Ano?!” akmang tatama na ang palad ni Ariel sa mukha ng dalagang kasambahay ng pigilan ito ni Arthur…
“Don’t… Let the police do their thing…” kalmadong saad ni Arthur sa kaniya ngunit alam niyang nagpipigil lang din ito….
Tumungo sina Arthur sa control room ng mansiyon… Inalisa ang mga nakuhang pangyayari nito… Tama nga, isa sa mga kasambahay nila ang kasama ng bata palabas ng Mansiyon…
“I already contacted my people… They are tracing them…” saad ni Marcus….
Lumapit si Ariel kay Marcus at dahil sa ginawa nito ay isang mahigpit na yakap ang binigay niya kay Marcus….
“Walang ano man… Para sayo at kay Zayn, gagawin ko ang lahat…” Sa tabi ay tila nangliit si Arthur… Wala siyang magawa kundi tignan lamang ang mga ito… Sari-saring emosyon ang nararamdaman niya ngunit mas pinili niya na lang na manahimik sa gilid…
“They can’t reach them…” saad ni Marcus makalipas ang ilang minuto…
Unti-unti ng napupuno ng takot ang puso ni Ariel… “Ako na mismo ang hahanap sa anak ko…” saad niya….
“Pero hindi natin alam kung nasaan sila…” saad ni Marcus…
“Sa Bacolod, baka nandoon sila?”
“All flights were cancelled dahil sa lakas ng ulan… Walang pinayagang bumiyahe sa himpapawid…” saad ni Marcus…
Napasabunot na si Ariel dahil sa sobrang frustration… Nasa Mansiyon na ang team ni Marcus… They are doing their best to trace the people who kidnapped Ariel’s Child…
“Their Mansion is empty…” saad ni Arthur kay Ariel… “Wala ng tao sa bahay nila ng puntahan sila ng mga pulis…. Maaring nandito sila sa Maynila…” saad ni Arthur…
Kahit papaano ay may contact pa din si Arthur sa Bacolod…
Pinipilit ni Ariel na ipakita sa lahat na matatag siya… Ngunit gusto ng bumigay ng puso niya… Ilang oras na ang lumipas ngunit malakas pa din ang buhos ng ulan…
“Natatakot ako…” saad ni Ariel kay Arthur… Nasa kusina sila ng Mansiyon…
“Mag pahinga ka kaya muna… You look so worn out…” seryosong saad ni Arthur….
“Makikita din natin siya…” pagpapalubag ng loob ni Arthur kay Ariel…
Lumapit si Arthur kay Ariel at hinagkan niya ito… “Pagbabayarin ko ang sino mang manakit sa anak ko!”
Hindi maintindihan ni Marcus ang nadarama ng makita ang dalawa… Kusang nakaramdam ng selos si Ariel sa tanawing naabutan… Pero pinili niyang bumalik sa sala kung nasaan ang mga tauhan niya… He has to find Zayn….
Alas-tres ng madaling araw ng tuluyan ng humupa ang lakas ng ulan…
Napatigil si Ariel ng tumunog ang kaniyang telepono… Isang litrato ang pinadala sa kaniya ng hindi kilalang numero…
Kusang lumuko ang galit sa puso niya ng makita ang larawan ng isang bata kasama ang isang babae papasok ng isang Hotel… Nagmadali ang lahat para puntahan ang Hotel na nasa larawan…
“Try to contact that number…” nang subukan ni Ariel na tawagan ang numero ay naka-block na siya doon…
“Tangina!” bulalas niya dahil sa sobrang frustration na nararamdaman…
“Let just go on that place, I knew where it was…” saad ni Marcus… Wala naman silang sinayang na oras at kaagad silang nagtungo papunta sa Hotel na Nakita nila sa larawan….
“Have you seen this kid? Pumunta sila dito!” saad ni Ariel sa Receptionist…
“Nako po, Ma’am… Hindi po kami nagbibigay ng impormasyon ng mga guest naming…”
“Tangina! That’s our child! We have to find him here or else we will shut this down!” banta ni Arthur sa kanila… Kaagad naman natakot ang mga ito at pinapasok sila…. They can’t find the name of her maid pero they all check the room within the hour na nawala si Zayn….
Lahat sila ay naghiwa-hiwalay para hanapin ang bata sa bawat silid… Hindi na sila nagpatumpik-tumpik pa… They even announce it on the whole building… Walang ni isa sa kanila ang pinalabas ng mga tauhan ng Hotel sa pagbabakasakaling nandito pa ang anak ni Ariel….
Lumipas ang ilang oras ay pagod lang ang naramdaman nila… Wala na ang bata sa loob ng Hotel… Walang rehistro sa CCTV na may lumabas na babae na may kasamang bata… Mas lalong nakaramdam ng takot si Ariel… Unti-unti na siyang kinahabahan sa maaring mangyari….
Hindi inaasahan ng lahat ng biglang mapahawak si Ariel sa ulo nito… Unti-unting nagdilim ang paningin niya ngunit mabilis itong naagapan ni Arthur… Saksi ang lahat sa pagkahimatay niya sa bisig ni Arthur….
“Medic!” sigaw ni Arthur at aligaga ang lahat hanggang sa makarating ang Medic… Halata na ang pagod sa lahat…. SInamahan ni Marcus at Arthur sa Hospital si Ariel… Samantala ang mga tauhan niya naman ang naiwan para hanapin pa ang bata…
Sa kabilang banda…
“Daddy!” tumakbo ang bata sa lalaking tinawag niyang Daddy… “Nasaan po ang Mommy?” tanong niya sa lalaki na inaakala niyang tatay niya…
“Papunta na iyon…. Inumin mo muna itong gatas mo… Anak…” saad ng lalaki sa kaniya… Nakangiti naman itong ininom ng bata… Kaagad na umipekto ang pampatulog na nasa gatas… Unti-unti ay nawalan ng malay ang anak ni Ariel, si Zayn…
Chapter 39
As I open my eyes, kaagad na bumungad sa akin ang puting kisame… Arg! Medyo nakaramdam pa ako ng pagkahilo. Ang huling naalala ko bago ako mawalan ng malay ay noong sumakit ang ulo ko at nakaramdam ako ng biglang panghihina ng katawan…
Bumukas ang pintuan at iniluwa nito si Arthur…
“Glad you are okay!” saad niya sa akin at nagulat ako ng bigla niya akong kinulong sa bisig niya… “Hindi ko alam ang gagawin ko kapag may nangyaring masama sayo…” saad niya… “Arthur… Okay lang ako..” saad ko at kumalas na sa kaniya…
“Marcus!” tawag ko kay Marcus pag kapasok niya ng silid…
“Asan na ang anak ko?” I asked…
“My team is still searching for him with the police…”
“Thank you… Marcus and Arthur… Pero we have to go… Okay na ang pakiramdam ko…” saad ko pero pinigilan nila akong dalawa…
“No!” sabay na saad nila… Nagkatinginan pa ang dalawa at ramdam ko ang pader sa pagitan nila…
“The doctor said you need rest…” saad ni Arthur sa akin…
“No! I have to find Zayn! Kailangan kong makita ang anak ko!” saad ko…
“Just rest a little more at ako muna ang kikilos… Bantayan mo muna siya, Mr. Suarez…” saad ni Marcus kay Arthur…
Pero bagot lang siyang tinignan ni Arthur… “Kumain ka muna…” saad ni Arthur at kinuha ang soup sa side table….
Akmang susubuan niya ako ng agawin ko ang kutsara at mangkok sa kaniya… “Kaya ko na…”
“Mauna na ako, Ariel… I will keep you updated…” saad ni Marcus sa akin… Kita ko sa mga mata niya na parang may pumipigil sa kaniya sa pag-alis….
“Thank you, Marcus…” saad ko… He smiles at me… He left the room leaving me and Arthur alone…
“Justin called Marcus… Marcus told him what happened… Si Marcus ang kausap niya narinig ko lang… He wanted to be here pero mas minabuti na may magbantay sa Mom at Dad mo…” saad ni Arthur sa akin… I look at him…
“Makikita din natin ang anak natin…” saad niya at hinawakan ang kamay ko… I just smile at him… “You should rest too…” saad ko sa kaniya… I could see that Arthur wanted to help… And I am thankful for it…
“No, I will keep you safe… That’s the least I could do at the moment…” saad niya… Inayos ko muna ang kinainan ko… Kinuha ko ang Cellphone ko puno ito ng messages at missed calls..
I started to look at the messages that could help me find my son… Kuya must be with Mom and Dad…. I know, mahahanap namin ang anak ko at hindi ako papayag na may mangyaring masama sa kaniya…
While scrolling through my phone ay nakita ko ang mensahe mula sa klinika kung saan naming isinagawa ang DNA test… Kakaibang kaba ang naramdaman ko… If Martin is my child… Dalawang anak ko ang nasa kanila… Hindi ako papayag na saktan nila ang ni isa man sa mga anak ko…. I will fight for them…
As I opened the message ay kaagad kong binuksan ang file…
“Oh God!” saad ko… Kaagad na naalarma si Arthur…
“What happened?” He asked.. Nanginginig kong binasa muli ang nakasulat sa dokumento… Tama ako… Tama nga ako… Anak ko siya, anak ko si Martin…
“We have to go!” saad ko… We have to find them! Kailangan ako ng mga anak ko… A tear started to escape from my eyes…
“Why? Bakit ka umiiyak?” He asked… Naramdaman ko na lang ang matigas niyang dibdib na nakayakap sa akin… “Shhh… Why? Makikita din natin siya…”
“Sila… Arthur… Sila… Oh God!” saad ko sa pagitan ng pagluha….
“What are you saying?”
“Nasa kanila ang isa sa mga kambal… Si Martin… Anak din natin siya…”
“What? Kambal? You are saying na dalawa ang anak natin?” he asked… A nod is my answer… Kaagad namang nauwaan ni Arthur iyon…
“Oh, God!” daing niya….
“We will find them… We will make sure na walang mangyayari sa kanilang dalawa….”
“Natatakot ako, Arthur… Sobrang natatakot ako…”
“Shhh. We will find them!” I could feel how confident and powerful Arthur again…
Kahit nanghihina pa ay sinikap kong maka-alis ng Hospital… I have no time to rest… Lalo na at dalawa sa mga anak ko ang nasa kamay nila.. Isipin ko pa lang ang kaya nilang gawin sa dalawang bata ay kinikilabutan na ako…
Natatakot ako… Pero alam ko, kailangan kong gumawa ng paraan…
Habang nagmamaneho patungong Paliparan ay isang text mula sa isang unknown number ang nagpatigil sa akin sa malalim na pag-iisip…
‘Don’t tell anyone.’
‘We have them.’
‘You better shut up, if you want you sons alive.’
‘You better zip your mouth.’
Sunod-sunod na mensahe mula sa hindi rehistradong numero ang pumukaw ng atensiyon ko…
“Are you okay?” tanong ni Arthur habang nagmamaneho..
“Ha? Yeah.. Okay lang ako…”
‘We’re in Manila.’
As much as I wanted to call the unknown number ay hindi ko magawa… I have to make a plan…
“Arthur… I wanna rest first… Let’s go back on the Mansion…” saad ko… He looks at me curiously…
“Bu-”
“No buts, Arthur! Sundin mo na lang ako…” saad ko at hinilot pa ang sintido ko… I look at him at the side mirror at kita ko ang pag-manubela niya ng sasakyan….
I closed my eyes and pretend that I am sleeping… My phone beep once again… It was pictures of Me, Arthur and Marcus…. They even have a picture habang nakasakay kami sa kotse… Kinakabahan man ay muli kong pinikit ang mga mata ko…
I have to get them… Kahit na buhay ko pa ang kapalit, makuha ko lang ang mga bata…
“Where are you going?” Tanong ni Arthur sa akin…
“On my room… Ate, pakidala muna si Arthur sa isa sa mga guest room…” bilin ko sa isa sa mga kasambahay… I could feel their awe on how they look at Arthur pero I didn’t gave a damn about it… I immediately lock my room and contacted the number on my phone…
Hindi ko maisip kung paano nila kami nakuhaan ng litrato all through out this time… It’s unbelievable!
Another photo was given in to me… It was me while holding my phone… Kahit hindi ko pa tinatawagan ang numero ay kusa na itong nag call sa akin….
“One wrong move and both of your sons will be dead…” It was Archilles…
“Ibalik mo ang mga anak ko! Mga wala kayong puso! Mga hayop!” A crazy was given in to me as his feedback…
“We will… If you will be a goo girl… Honey…” saad niya sa kabilang bahagi ng telepono…
“Nasaan kayo?! Nasaan ang mga anak ko?!” I almost shout pero pinipigilan ko ang emosyon ko na i-over take ako.. Kailangan ko silang makuha….
“10 million dollars in cash… And we’re good…” saad niya… Money is not the problem… Pero
“How could I trust you?” He laugh maniacally.
“Then don’t trust us… The money or your sons?” He asked teasingly… And with that, the anger fueled me…
“Just please… Don’t hurt them… Walang kasalanan ang mga bata dito…” saad ko at hindi ko na mapigilan ang mapaluha… Pero I have to look strong and not afraid to them…
“10 million dollars… We will leave the whole country for you and your family…” saad niya… Wala mang kasiguraduhan pero if that’s the thing that will make my family safe, I would…
“Deal…” saad ko…
“No police or anyone… Just you… We will text you the address…” iyon na ang huling salitang sinabi niya bago patayin ang tawag…
Chapter 40
Trigger Warning: Violence!
It took me so much time bago ako maka-alis ng mansiyon. Madilim na ang Paligid. Alam kong binabantayan nila ang bawat pagkilos ko. Bitbit ang perang hinihingi nila Archilles ay mag-isa kong tinahak ang daan. They sent me the address; it was near the Metro pero nakakasigurado ako na sa liblib na lugar matatagpuan ang lugar na ’yon.
Sampung milyong dolyar. Wala sa akin ang halagang dala ko ngayon kung kapalit nito ang kaligtasan ng mga anak ko. Marami na akong isinakripisyo makarating lang kung nasaan ako ngayon…
Isa lang ang nasa isipan ko. Ang maligtas ang mga anak ko. Patuloy na nadudurog ang puso ko sa kaisipang mapapahamak ang isa sa kanila… Hindi ko kakayanin… Mas gustuhin ko pang sa akin nila ibuntong ang galit nila… Hindi ko na alam kung saan sila nanggagaling.
Sila ang umagrabyado sa akin noong araw pero tila ako ang may matinding kasalanan sa kanila… Takot man pero ito lang ang kaya kong gawin para sa mga anak ko… Ang maligtas sila…
Sa mahigit ilang oras na pagmamaneho ay tuluyan ng dumidilim ang paligid… Lubak-lubak na daanan na ang dinaraanan ng sasakyan ko… Kaunti na lang… Kaunti na lang at makikita ko na ang kambal…
Sa pagdating ni Ariel sa lugar ay alam niyang malayo sa kabihasnan ang lugar na ito… Sa pagbaba niya ng sasakyan ay puno ng takot ang puso at isip niya… Pero kailangan niyang magpakatatag para sa mga bata…
Isang putok ng baril ang pumukaw sa kaniya… Kaagad siyang napatakip ng tenga…
“Welcome… Honey…” sa pagtingin niya sa harapan ay sumilay sa kaniya ang kakambal ni Arthur… Nakatutok sa kaniya ang baril na dala nito…
“Nasaan na ang pera?” He asked…
“Ibigay mo muna ang mga anak ko…” Takot man ang nararamdaman sa loob niya pero pinatatag niya ang sarili sa pagbigkas ng mga salitang iyon…
“Wag kang atat, Ariel…” saad niya….
“Hindi ako nandito para makipaglaro sayo, Archilles… Ibalik mo ang mga anak ko…” saad ni Ariel sa kaniya…
Tawa lang ang sinagot ng lalaki.. Tawang nag-bigay ng inis at kilabot sa kaniya…
“Alam mong wala silang kasalanan dito…” saad ni Ariel sa kaniya…
Pinipilit ni Ariel na tanawin ang nasa likod ng higanteng gate ngunit hindi niya matanaw ito…. Isang lumang plantasyon ang lugar na kinatitirikan ng lugar…
“I-taas mo ang kamay mo…” seryosong saad ni Archilles…
“Where’s your Knight in Shining Armors, Honey?” tanong niya kay Ariel…
“Please… Stop this… Ibalik mo na ang anak ko kapalit ng perang hinihingi mo…” pag-mamakaawa ni Ariel…
“You want to see them?”
“Fuck you! Ibalik mo na ang mga anak ko!” tuluyan ng hindi makontrol ni Ariel ang kaniyang emosyon…
“Tangina! Ang tapang mo ahh.. Gusto mo ba patayin ko kayo?” saad ni Archilles na nagbigay ng kilabot sa kaniya…
“Ano bang gusto mong gawin ko? Wala akong ginawang masama sa inyo!” saad ni Ariel kay Archilles…
“Ikaw, wala! Pero ang mga magulang at kapatid mo? Meron!” sigaw ni Archilles sa kaniya…
Hindi man maintindihan ni Ariel ang sinabi nito ay nagmaka-awa na siya…
“Anong gusto mong gawin ko? Lumuhod? Gagawin ko iyon, wag mo lang saktan ang mga bata Archilles…” saad ni Ariel at tuluyan na siyang unti-unting nilalamon ng takot… Kita niya ang galit sa mga mat ani Archilles…
Unti-unti ay lumuhod si Ariel sa lupa… Mabigat man sa loob niya na gawin ang bagay na ito… Pero mga anak niya ang nakasalalay ngayong gabi….
“Maawa ka, wala silang kasalanan…”
Tinawanan lang siya ng lalaki…
“Aww… You better do that on bed… Kaya siguro nabakla ang kapatid ko sayo dahil magaling kang lumuhod…”
Nanginginig na ang kamay ni Ariel sa sobrang pagpipigil ng galit…
“Gusto mo na talaga silang makita? Ibigay mo ang susi ng sasakyan mo?” saad ni Archilles at kaagad naman itong ginawa ni Ariel…
“Halika… Pumasok ka…” saad ni Archilles sa kaniya… Dahan-dahan siyang tumayo mula sa pagkakaluhod…
“You better be nice to me…” saad niya…
“Honey… Nandito na ang bisita…” saad ni Archilles… Mula sa hindi kalayuan ay lumabas si Clarisse mula sa silid kung saan sila tumuloy sa loob ng plantasyon…
“Oh! Nice meeting you again, my friend…” saad ni Clarisse sa kaniya…
“Just get the money on her car…” utos ni Archilles sa kaniya… Ibinigay naman nito ang susi kay Clarisse…
“We will see each other later…” saad ni Clarisse ng magkatapat sila… Gusto niyang sampalin ang babae ngunit hindi niya magawa…
“Nasaan na ang mga anak ko?”
“Atat ka talaga, ano?” tanong ni Archilles sa kaniya…. Archilles opened the lights by himself.
Halos mapatakip si Ariel ng bibig ng makita ang mga anak na walang malay… Kaagad napaluhod si Ariel dahil sa panghihina…. Nasa loob ng kulungan ang mga ito na nakabitin sa itaas…
“Anong ibig sabihin nito? Binigay ko ang pera sa inyo!” sigaw ni Ariel sa kaniya….
“Ha? Who told you na dalawa sila na ibibigay namin sayo? Isa lang sapat na, Ariel… Ngayon…”
Hindi pa man tapos magsalita si Archilles ay pinutol niya na ito…
“K-kahit ako na lang ang saktan niyo… Wag na ang mga bata…” saad niya at hindi niya na napigilang mapaluha pa…
“Maawa kayo sa kanila… Hindi sila hayop… Tao din sila…” pagmamakaawa ni Ariel kay Archilles pero ni hindi ito makikitaan ng awa… Tanging tawa lang ang sinagot nito…
Tumingin muli si Ariel sa i-taas at kita niya ang mga anak na nasa loob ng isang tila malaking kulungan ng aso… Napuno ng awa ang puso niya… Nakalambitin ang mga kulungan gamit ang kadenang bakal na nagdudugtong sa magkabilaang padlocks…
“Nasa akin ang mga susi… What’s the deal? Choose one and leave… If you choose them both, then both of them will die… Including you…” saad ni Archilles sa kaniya….
Hindi niya na isip na may taong gumawa ng bagay na ito… Tama, sa tingin niya ay demonyo na ang mga ito… Mga walang puso…
“Please… Nagmamakaawa ako… Kahit ako na lang ang patayin niyo… Pera? Handa kong dagdagan iyon… Buhayin niyo lang ang mga bata…” Pag-mamakaawa ni Ariel sa pag-babakasakaling maawa pa ito…
“They deserve to live… Paano pag sa anak mo ginawa ang bagay na ito?” With that, ay kusang pinutok ni Archilles ang baril kay Ariel pero nadaplisan lang ang hita nito…
Kaagad na tumagas ang masaganang dugo mula sa sugat na natamo… Ngunit tanging daing lang ang lumabas sa kaniya….
“Wag mong idadamay ang anak ko!” sigaw ni Archilles sa kaniya… Nanginginig at puno ng galit ang lalaki… Nagmamadaling tumakbo si Clarisse papasok…
“Anong nangyari? Akala ko pinatay mo na eh…” saad ni Clarisse at tumawa muli… Bitbit niya ang mga bag na naglalaman ng pera at dumiretso sa likod na bahagi ng plantasyon kung nasaan ang Helicopter na magdadala sa kanila sa isang isla.. Kung nasaan ang Private plane na gagamitin nila sa pagtakas… Para sa kanila, handa na ang lahat…
“Mamimili ka… O lahat kayo papatayin ko…” sigaw ni Archilles sa kaniya…
Muli ay napatingin siya sa itaas… Puno ng katanungan ang puso at isip niya… Bakit lagi na lang ang pamilya niya…
“You know… You shouldn’t trust people easily…” Makahulugang saad nito sa kaniya…
Napatingin siya dito… “What do you mean?”
Umalingawngaw ang malakas na pagbangga ng kotse mula sa gate ng platasyon…
Kaagad na itinutok ni Archilles sa sasakyan ang baril na dala niya….
“Putang ina mo! I told you not to tell on anyone!” sigaw ni Archilles na puno ng galit…
Pero ng makita nila ang lalaking lumabas mula sasakyan ay kusang napangiti si Archilles…
“Oh! Marcus, my friend…” saad niya ng makita ang lalaki… Kusang napatingin si Ariel sa lalaki na puno ng kalituhan…
“What did you do to her?” sigaw ni Marcus kay Archilles ng makita ang duguan nitong hita…
“Oh… I guess you really love her, huh…” natatawang saad ni Archilles kay Marcus at umiling-iling pa…
“Anong ibig sabihin nito? M-Marcus?” tanong ni Ariel pagkalapit ni Marcus sa kaniya…
“What a drama it will be…” komento ni Archilles sa dalawa…
“The Traitor and the one she loves… Ipinagkanulo mo ang anak niya para ma-solo mo siya? What a loser move…” saad ni Archilles…
“Shut up! Gago!” sigaw ni Marcus ngunit tinawanan lang siya nito…
“Anong ibig sabihin nito, Marcus?” bago pa man mahawakan ni Marcus si Ariel ay isang malakas na sampal na ang binigay nito… Pero tila bagang wala itong naramdaman mula sa sampal ni Ariel sa kaniya… Pinunit nito ang kaliwang bahagi ng kasuotan at itinali sa sugat ni Ariel…
“I will explain, later…”
“Ouch! My bad, Ariel… You are a fool…” saad ni Archilles sa kaniya…
“Tangina! Traydor ka!” sigaw ni Ariel kay Marcus…
“You promise me not to hurt her…” saad ni Marcus sa lalaki…
“She provoked me…”
“Tangina mo!”
“Come near me and she will be dead…” saad ni Archilles sa kaniya na nagpahinto kay Marcus….
Hindi pa din maisip ni Ariel kung paanong nangyari iyon… Isa sa mga taong pinagkakatiwalaan niya ang nangloko sa kaniya…
“You promise me not to hurt her and her child, Archilles! But you broke it!” sigaw ni Marcus kay Archilles muli…
“Huh! Idiot! What a lovely scene is this…” biglang pumasok si Clarisse sa kaguluhan at tinignan ang dalawa… May hawak na din itong baril sa kaliwang palad nito…
“Please… Spare the lives of my children…” saad ni Ariel sa kanila… Napupuno na ng galit ang isip niya… Hindi niya ma-isip na mangyayari ito sa kaniya… Ang lokohin ng taong pinagkakatiwalaan niya…
“You should choose for the better, Ariel…” saad ni Clarisse…
“You should choose now…” saad ni Archilles…
Nakatutok ang baril ni Clarisse kay Marcus at ang kay Archilles naman kay Ariel…
“Spare their lives… Ako na lang ang patayin niyo…” saad ni Marcus…
Pait na napangiti si Ariel sa lalaki… Alam niya na may nararamdaman na siya dito pero napalitan ito ng poot sa isang iglap…
“Let’s just kill them-”
“Pipili na ako…” saad ni Ariel sa kanila…
“It will be nice then…” saad ni Archilles sa kaniya…
“A-ang pinipili ko ay si-” bago pa man siya ay sumagot ay nagulat ang lahat sa biglaang pagsugod ni Marcus sa dalawa… Kaagad niyang binalya si Clarisse at nakipagbuno kay Archilles…
Bago pa man bumangon si Clarisse mula sa pagkakatumba ay kaagad siyang tinakbo ni Ariel kahit na may sugat ang kaliwang bahagi ng hita niya… She has two choice… to do it or to Die… Alam niyang dahil sa ginawa ni Marcus ay baka tuluyang magalit ang mga ito…
Nakipag-agawan si Ariel kay Clarisse sa baril na hawak nito… Ganoon din ang ginawa ni Marcus sa baril na hawak ni Archilles….
Napuno ng ingay ang buong plantasyon…
Nakuha ni Ariel ang baril na hawak ni Clarisse at kaagad niya itong pinukpok sa ulo ng babae… Kaagad nawalan ng malay ang babae dahil sa impact ng pagpukpok niya ng baril sa ulo nito…
Patalikod na sana siya ng marinig ang tatlong sunod na putok ng baril na nagmula kina Archilles at Marcus… Tila bagang bumagal ang lahat…
‘No! No! No!’ sigaw niya sa isip niya. Nananalangin na sana ay ligtas si Marcus… Ngunit halos manigas ang katawan niya ng makita ang pulang dugo na bumulwak mula sa bibig nito…
“Marcus!!!” sigaw niya… Kahit na galit ito dito ay alam niya sa sarili niya na natulungan siya ni Marcus sa maraming bagay…
“Gago! Ako pa ang kinalaban mo, bobo!” sigaw ni Archilles sa naghihingalong si Marcus…
Dahil sa narinig na putok ng mga baril ni Arthur ay nagmadali siyang puntahan ang plantasyon… Sa labas pa lang ay kita niya na ang sasakyan ni Ariel…
Sa pagpasok ni Arthur sa lugar ay tila bagang bumalik ang mga ala-ala na pinahirapan siya ng sariling kapatid… Mga dugo… Mga dugo ang kaagad na pumukaw ng pansin niya….
“You are here… My twin brother…” saad ng kakambal ni Arthur sa kaniya…
“Don’t… Don’t… Don’t do this…” paulit-ulit na saad ni Arthur sa kapatid…
When Arthur was about to move forward ay kaagad na pinutok ni Archilles ang baril malapit sa paahan nito…
“Don’t move or I will kill all of you!”
“I-ibaba mo iyan! Alam nating parehas na walang kinalaman dito si Ariel, Archilles! Baliw ka na!” sigaw ni Arthur sa kaniya at tinutok ni Arthur kay Archilles ang baril na hawak niya… Tinawanan lang siya ni Archilles…
“Really? You can do that? Then do it!” panghahamon ni Archilles sa kaniya…
“But look…” saad ni Archilles at inilabas nito ang remote na nagkokontrol sa mga bomba na itinanim nila sa buong paligid….
“Once I click this, the bomb na nasa buong lugar ay sasabog in just a five minutes… Pati anak niyo… Mamatay!” natatawang saad ni Archilles sa kanila…
“The time is running… Ariel… Choose or all of you will die…” saad ni Archilles at akmang pipiindutin ang buton ng remote…
“No! Ako ang pipili!” sigaw ni Arthur sa kakambal… Tiningnan lang siya nito ng masama…
“Gago! Tumahimik ka! Wag ka mag-alala, you have your own role here… The one who will not be chosen by her, will be killed by your own hands…” saad ni Archilles kay Arthur…
Kusa na mang nanginig si Ariel sa narinig mula kay Archilles…
“Choose now, Ariel… Or all of you will die!”
“I will choose-” Bago pa man ako matapos sa pag-sasalita ay isang iyak ng bata ang nagpatigil sa akin….
“No! No! Could you just kill me? N-not my sons, please…” saad ko at hindi ko na maiwasan pang mapaluhod…
“I just wanted them to li-”
“Shut up!” sigaw niya… Nanginig ang pag-katao ko ng tawagin ng bata ang kinikilala niyang ama…
“Dad!” sigaw ni Martin kay Archilles…
“Dad… Ibaba niyo po ako dito… Natatakot po ako…” rinig kong iyak ni Martin…
“Tangina! Hindi mo ako tatay! Tatahimik ka o papatayin kita!” sigaw niya sa bata… Kita ko ang pag-kabigla sa mga mata ng bata. No, he should not be experiencing this. No kids deserves a trauma like this.
“Mamatay na lang kayong lahat!” sigaw ni Archilles at akmang pipindotin na ang buton… Nagulat ako ng bigla na lang siyang natumba… Sa likod niya ay si Clarisse na halata na ang sobrang panghihina… Tumalsik ang remote na hawak niya… Pero kasunod non ang pag-alinagawngaw ng tunog na mula dito.
No, please, no. The bomb. The bomb…
Kaagad na tumagas ang dugo sa ulo ni Clarisse ng putukan siya ni Archilles ng baril nito… Halos manginig ang buo kong katawan… Rinig ko din ang pagsigaw at paglakas ng iyak ni Martin…
“Traydor! Tanginamo, Clarisse!”
Wala na mang inaksaya na oras si Arthur at sinugod ang nakaupong kakambal… Kita ko ang pag-aagawan nila sa baril…
“Ariel! Ang mga bata!” sigaw niya at hinagis ang dalawang susi sa gawi ko… I was able to catch it… Kaagad naman akong nag-tungo kay Martin bitbit ang baril ni Clarisse.
Mas minabuti kong unahin si Martin dahil gising na nag bata…
“Don’t come near me!” sigaw niya… Kita ko ang panginig niya dahil sa mga nasaksihan sa baba…
“Please come to your Mom…” saad ko at hinagit ang kulungang pinaglalagyan niya… I was able to get him from the inside pero bigla na lang siyang nawalan ng malay kasabay non ang isang putok ng baril… Halos mapuno ng takot ang puso ko ng makita ang dugo sa tagiliran ng bata…
“No!” sigaw ko at mabuti na lang ay nasalo ko ang bata bago pa man ito matumba. Halos hindi ko na marinig ang aking sarili at tanging malakas na tibok na lamang ng aking puso.
“No! No! Martin… Martin… Please…. Anak… Ang mommy ’to… Gumising ka please…” kahit na may kabigatan ang bata ay hindi ko na ininda… PInasan ko ito sa aking likuran…
“Martin… Baby… Please… Lord… Please.. Wag ang bata…” saad ko kasabay ng aking pagluha….
Sa pagbaba naming sa lugar na kinalagyan niya ay minabuti ko munang ilabas siya… Sa paglabas ko ay narinig ko ang mahinang tunog ng alarma ng mga pulis at ng ambulansiya…
Inilapag ko si Martin saglit sa damuhan at akmang papasok na ako sa loob ng sunod-sunod na pagsabog ang nag-paaatras sa akin…. Pero tinatagan ko ang loob ko, I have to find the both of them… Zayn, Arthur… You have to be safe…
Nakakailang hakbang pa lamang ako ay biglang nag-dilim ang paligid. Kasabay non ang pag-tumba ng aking katawan… No, no….
“Zayn, anak ko…”
Epilogue
Sa pag dilat ko ng aking mga mata ay sumalubong sa akin ang isang pamilyar na maliit na tahanan. Isang bahay na nagmulat sa akin kung ano ang tunay na kahulugan ng kasiyahan… Mula sa pagkakahiga ay iniangat ko ang aking katawan.
Walang nagbago… Lahat ay nasa tamang pwesto….
‘Isa…’, ‘Dalawa…’,‘Tatlo…’ bilang ko sa aking isipan at saka bumukas ang pintuan…. Iniluwa non ang aking Nanay Beng… Kaagad sumilay sa akin ang isang malapad na ngiti… Nakatingin siya sa akin habang pumupungay ang mga mata niya…
Sa paglapit niya ay isang mahigpit na yakap ang binigay ko…
“Na-miss po kita, Nay…” saad ko… Kusang bumagsak ang mga luha ko ng unti-unti ay naglaho ang taong niyakap ko…
‘Nay!’ gusto kong isagaw ngunit walang lumabas na salita sa aking labi… The place turned in to luxurious place… The simple things became elegant…
Kaagad kong pinunasan ang luhang pumatak sa aking mga mata…. I tried standing from the bed at nag tagumpay naman ako… I left my room… Kaagad kong hinanap ang kwarto ng Mom at Dad…
They were on the balcony, drinking their tea… Kita ko ang gulat sa mga mata ng Mom ng yakapin ko siya ng mahigpit….
‘Mom! Dad!’ sigaw ko sa isipan ko… Tulad ng kanina, ay walang salita ang lumabas sa bibig ko… Naramdaman ko ang kamay ng Dad sa likod ko… But in just few seconds… Unti-unti ay naglaho sila ng parang bula…
Dagat… Malawak at kulay asul na dagat… Napatitig ako sa papalubog na araw sa di kalayuan… Kung iyong susuriin ay tila bagang nasa malapit lang ito…
Napatingin ako sa pamilyar na mga kamay na yumakap sa aking tiyan… Tila bagang bumibilis ang tibok ng takbo ng puso ko… Arthur….
Sa pagtingin ko sa kaniya ay ang nakangiting mukha ni Arthur ang nakita ko… He is smiling from ear to ear… Pero… Pero nakatingin siya sa malayo… Nakatingin siya sa papalubog na araw… As I was about to hold his face ay naglaho muli siya sa hangin.
Sa pagtingin ko sa paligid ay puno ng iba’t ibang uri ng magagandang bulalak… Nilapitan ko ang mga ito… Ngunit bago pa man ako makalapit doon ay may dalawang maliit na kamay ang humawak sa akin… Sa pagtingin ko sa aking likuran ay para bang gusting tumalon ng puso ko….
Ang mga anak ko!
Pero bago ko pa man sila mahagkan ay naglaho na sila ng parang bula… Zach! Zayn! Sigaw ko sa aking isip… Walang letra ang lumalabas sa mga labi ko….
I started to run… Tumakbo ako ng tumakbo habang pumapatak ang mga luha sa aking mga mata… Pero walang hangganan ang lugar na ito… When I was about to move forward ay kusang tumigil ang mga paa ko…
Nanigas ako sa kinatatayuan ko ng makita ang bangin… Bangin na tanging dilim lamang ang makikita… Napatitig ako doon… Pero napuno ng galak ang puso ko ng makita silang lahat na nasa kabilang parte ng bangin…
Ang Mom at Dad, Si Nanay, Si Arthur at ang mga anak ko…
“Ariel!”
“Anak!”
“Apo!”
“Mommy!”
Tawag nila sa akin mula sa kabila… Will I jump? Gusto ko silang makasama… Gusto ko silang mahagkan… Hindi ko na napigilan ang sarili ko na tumalon sa patungo sa kabilang banda… Pero I failed… Kita ko ang pagkawala nilang lahat sa kabilang banda ng bangin kasabay ng pagbulusok ko sa bangin nap uno ng kadiliman…
“No! Please! No!” sigaw ko… But this time… There are words that came out on my mouth…. Tila bang naubusan ako ng hangin… Isang malalim na paghinga ang ginawa ko….
Kita ko ang mga nagkakagulong tao sa loob ng silid kung nasaan ako… May mga aparato na nakakabit sa akin… Kita ko ang Mommy at ang Kuya sa kabilang banda ng silid… Humahagulgol ang Mom… But when I was about to exert my strength on my hand to reach them… Ay muling nag dilim ang paningin ko…
“Mom…”
Huling salita na sinambit ko bago ako tuluyang ginapo ng kadiliman muli…
“Inhale… Exhale…” saad ng doctor na kaagad ko namang ginawa ng tila bagang nawawalan ako ng hangin.
Puno ng luha ang aking mga mata. Kaagad naman akong binigyan ng tissue ng doctor.
“You are getting better, Miss Ariel. We will get there. But I can see that you have improved a lot.” Saad ng Doctora sa akin.
After giving me a glass of water, marami pang bagay ang sinabi sa akin ng doctor. The trauma that I had experienced crept into my mind for so long now, it is never easy and I guess it will never be.
I wanted to forget every trauma that I had experienced. behind but my heart and mind are still suffering… dalawang taon, dalawang taon na ang nakakaraan. But here I am, suffering from the past…
Malamig na simoy ng hangin ang yumakap sa akin.
“I will be forever grateful na dumating ka sa buhay ko. Even we ended up here, I am hoping na nasa mabuti kang kalagayan. Mahal na mahal kita anak ko.” Pag-kausap ko sa hangin.
Isang ngiti ang sumilay sa aking mga labi ng tumingin ako sa kalangitan. My life isn’t over. I still have my family. I have to be strong for them. I have to…
’
Zoey, mommy will see you soon.’ Saad ng isip ko.
“Mommy!” sigaw sa akin ng isa sa mga anghel ko at kasabay non ang pag-yakap niya sa aking bewang. Kaagad ko din naman itong ginantihan ng mahigpit na yakap.
“Hey, baby Zack. Where’s your brother?” Kaagad na umaliwalas ang mukha ko ng makita ang isa sa mga kambal. Oras lang ang pagitan ng huli ko silang makita pero miss na miss ko sila.
Bago pa man makasagot si Zach sa akin ay naunahan na siyang magsalita ng Mommy.
“He is in his room, Hija.” Nakangiting saad ng Mommy sa akin.
“Mom…” saad ko at kaagad naman akong lumapit sa kaniya para yumapak at humalik sa pisnge nito.
“Did you go to your child?” She asked with sadness evident in her eyes. “I am sorry, Ariel, anak ko. Mom will be forever sorry for keeping your deceased child from you.” Litanya ng mom sa akin.
Ilang beses na siya at si Dad na huminge ng tawad sa akin patungkol sa pagtatago nila sa isa sa mga sanggol na namatay na ipinanganak ko. I know they did it for me. They wanted me to not blame myself for losing my child. At first, hindi ko sila magawang maintindihan sa pagtatago ng bagay na ’yun, but I made myself understand them. Magulang din sila. Mga magulang ko.
Hindi man nabuhay ng matagal ang isa sa magkakapatid, alam kong nasa mabuti na siyang kalagayan. And I know she is looking from above, kaya palagi akong ngumingiti sa tuwing tumitingin sa kalangitan. When I first find out about it, walang araw akong hindi umiyak. All the pain becomes unbearable kung hindi lang dahil kila Zach at Zayn.
“Do you want an apple, baby?” I asked Zayn. He just looks away from me. After what happened from us, hindi na siya gaanong nag-sasalita. He will talk to me sometimes but it will just be short answers.
“Me, mommy, I want apple po.” Zach said happily. Kaagad ko namang binigyan si Zach ng apple. We were in the pool area at magiliw na nag-siswimming si Zach sa pool. Samantalang ang kakambal niya ay tila malalim ang iniisip habang nakahiga sa sunlounger.
Zach had an amnesia. He didn’t remember anything. Para bang sinadya ng tadhanang burahin ang masalimuot na ala-ala mula sa nakaraan. I am actually quite happy about it. I know, I lied to him that we just had a car accident kaya nakalimutan niya ang ibang ala-ala niya. But the thing is, we all experienced trauma. We experienced trauma from the person he thought to be his parents.
But on the other hand, Zayn, he remembers everything. I know, he remembers it all crystal clear. But I wish na sana makalimutan na lamang niya iyon dahil it pains me seeing him like this.
I was in the state of reminiscing ng tumunog ang cellphone ko… I found my self smiling ng makita ang name ng caller. It was him… the person who saved my child from danger…
Flashback
Arthur’s POV
Kaagad akong nakipag-buno sa kakambal ko. I saw Ariel struggling from getting one of our children. He is pushing her away while crying. I felt a pang of pain in my chess.
“Stop this, Archi… Hindi mo na kailangang mandamay pa ng ibang tao… I am begging you, maawa ka sa mga bata…” Saad ko sa kakambal habang nakikipagbunuan sa kaniya.
“Stop your bullshits! You better off as dead…” He said angrily. Wala akong nagawa kung hindi makipag-agawan sa baril na hawak niya. He is aiming it on me. Kita ko sa aking peripheral vision na buhat-buhat ang isa sa mga bata. I took a glance sa kabilang kulungan ng marinig ko ang iyak mula dito.
“M-mommy! Wag mo po akong iwan!” Iyak nito mula sa taas. Kaagad na nadurog ang aking puso sa narinig. Paulit-ulit na sumisigaw ang bata mula sa itaas.
“Tangina mo!” sigaw ng kakambal ko ng sipain ko ang tagiliran niya. Nawala ang atensyon niya sa hawak niyang baril kaya madali ko itong naagaw. I had no choice but to choose this. Kahit na masakit, kahit na mahirap. Kaagad kong tinutok sa kaniya ang baril na hawak ko.
“Wag, Arthur… Maawa ka sa akin…” Napahinto ako saglit at ng akmang aagawin niya muli ang baril ay kasabay non ang pag-putok ko nito sa magkabila niyang paa. Kaagad na tumagas ang dugo mula dito at ang pag-tumba niya.
“Arggh! Putang ina mo!” sigaw ng aking kakambal.
Kaagad kong tinungo ang isa sa mga anak ko…
“Shhh, stop crying baby… daddy is here…” pagpapatahan ko sa bata habang pilit binubuksan ang kandadado.
Third Person POV
“G-get me out of here po, manong, please po…” iyak ng bata mula sa loob ng kulungan na mas pumiga sa kaniyang puso.
“Okay, baby. Daddy will get you out there. Takpan mo ang tenga mo anak…” He has no choice kung hindi barilin ang kandado. Wala siyang inaksayang oras ng masira niya ito. Kaagad niyang binuhat ang bata sa kaniyang mga bisig. Kita niya ang pag-gapang ni Archilles patungo sa kanila kaya nag-madali siya sa pag-baba ng hagdan…
But before he could even made his way on the front part of the factory ay sumabog ang bombang nakalagay doon na sanhi upang masunog ang harapang bahagi ng factory. Kita niya ang pag-babagsakan ng mga debris mula sa taas. Iyak ng iyak ang batang nasa kaniyang bisig.
Napatingin siya sa kakambal na patuloy pa din ang pag-daing. Nakatingin ito sa kaniya.
“Wag mo akong iwan, Arthur. Maawa ka sa akin.” Saad ng kakambal niya. Napuno ng kirot ang puso ni Arthur ng makita ang kalagayan ng kapatid. He has problems. He knows, his brother needs help…
“Babalik ako…” Saad ni Arthur sa kakambal…
“Tangina! Isama mo na ako! Bobo!” sigaw ng kakambal niya. Pero hindi iyon magagawa. Hindi niya kontrolado ang mga iniisp ng kakambal niya. He might do something again!
Nag-madali si Arthur na tumungo sa likod na parte ng factory… Nang marating niya ang likod na bahagi ay sinigurado niyang nasa ligtas na bahagi ang kaniyang anak.
“Daddy will be back, okay? You have to stay here…” Kahit na umiiyak ang bata ay wala siyang magawa..
“Do-don’t leave me po, m-manong… Please po.” Iyak nito sa kaniya…
“Babalik ako…” saad ni Arthur at wala ng nagawa kung hindi ang iwanan ang anak. Kahit na puno na ng usok ang labas ng factory ay tumungo pa din siya dito. He has to save his brother, at least. But as he was about to enter the factory again. Ay isa na namang pag-sabog ang naganap. Kaagad siyang napatumba sa lakas ng impact nito.
Kasabay non ang pag-tama ng malalaking bato sa kaniya. He groaned in pain. The pain started to be unbearable… May mga kasamang matutulis na bagay na sumugat ng halos buo niyang katawan….
“Archilles… Hindi! Archilles!” Nanghihinang sigaw nito… He tried to stand up but before he could even do it ay tuluyan na siyang nawalan ng malay.
……………………………….
Special Chapter/s will be next!
Special Chapter 1
“Ariel… How are the kids?” Arthur asked on the other side of the phone…
“They are with me…” Sagot ko naman dito… At saka ko tiningnan ang dalawang bata… Napilit na ni Zach na sumama sa kaniya si Zayn sa pag-ligo sa pool. Kahit walang emosyon na ipinapakita ang kaniyang kakambal, ay patuloy niya pa ding nilalaro ito.
“They are playing at the pool…” Saad ko dito at kasabay non ang pag-silay ko ng ngiti ko ng masilayan ang dalawa. May munting ngiti sa labi ni Zayn at nakabungisngis naman ang kaniyang kakambal.
“I missed them… I missed you…” agaw atensiyon sa akin ni Arthur sa telepono. Kakagaling lang niya dito noong nakaraang linggo pero simula ng araw ng umalis siya pabalik ng Pilipinas ay paulit-ulit niya iyong binabanggit sa amin, sa akin.
Arthur went through a lot. As I am. He suffered too much as well. Parehas kaming wala sa tabi ng isa’t isa kung kalian kailangan namin ng sasandalan. We made mistakes. We doubt. We were separated. Pero what happened from the past made me realize something, na wala ka dapat sinasayang na oras upang ipadama mo sa mga taong nasa paligid mo, na mahal at mahalaga sila sayo.
And that’s why, I knew, I still knew, that Arthur has a special room inside my heart…
“After fixing somethings, baka makabalik na ako diyan. Can I see the kids?” He asked. Ramdam ko ang pagod sa boses niya. It’s already 1 pm here kaya sa tingin ko ay madaling araw na ngayon sa Pilipinas.
I immediately turned on the video cam at nabigla pa ako ng makita ko ang sariling imahe. Kaagad ko namang inayos nag buhok ko ng mapansin na medyo magulo ito. I heard a manly chuckle from him. Arthur also opened his video cam. Kaagad ko namang nakita ang huli, he is smiling from ear to ear. He looks tired but at the same time fresh. Is it even possible?
“Stop staring at me…”
“You are the one who stared to me first…” He said with a manly chuckle. Kaagad naman akong pinamulahan. Teenager lang? Kaagad ko ng tinutok sa mga bata ang camera.
“Zayn, Zach… Your dad…” Saad ko. They immediately smiled from afar.
“Hello, Daddy! Miss ka na po namin!” magiliw na saad ni Zach sa ama. Kumaway lang ang anak kong si Zayn sa kaniya.
“Hey, buddies!”
Arthur went through a series of treatment as well. Akala namin ay hindi na siya makakalakad pa but thank God, he was still able to recover. He undergone mental, physical, and emotional treatment hanggang sa ngayon. But I guess, unti-unti ng nagiging maayos ang lahat…
“I miss you… I miss your mom too. Can you ask her if she misses me too?” He said playfully to the kids.
“Yes, Daddy! Mommy misses you! I saw her po looking at your picture yesterday!” Kaagad naman akong napahampas sa noo ko. I heard Arthur laughing on the phone.
“Really?” He asked again.
“Yes, Daddy! Zayn even saw it too! Right, brother?” tanong naman niya sa kakambal at tumango naman ito. I put my finger on my lips, tila sinesenyasan sila na huwag maingay.
But they just shrugged off their shoulders at nag-patuloy na sa pag-lalangoy.
Nang iharap ko ang camera sa akin ay kita ko ang ngiti sa sulok ng labi ni Arthur.
“You miss me. Hmm.” It was a statement rather than a question.
“I think, it’s time for you to rest. Bye, Arthur.” Mabilis na saad ko sa kaniya at akmang papatayin na ang tawag ng marinig ko ang mga salitang huling sinabi niya.
“I love you… Ariel… I miss you…”
“The highest-paid transwoman model and actress is currently under observations. There is a rumor that she is one of the people who are biologically men that can give birth…” saad ng reporter.
“She is like you…” saad ng Kuya Justin sa akin. Napatango naman ako. Matagal ko ng nalaman na hindi lang ako ang may kakayahang manganak, there a lot of biologically men out there na may ganito ding biyaya. Not a curse in my case but a blessing as a transwoman.
“Dadalhin ko lang ang mga bata sa kwarto nila…” saad ng kuya dahil nakatulog na sa sofa ang dalawang bata.
“Sige, kuya. I will just prepare dinner na din pag-akyat mo sa dalawa.” Saad ko naman pabalik. Kaagad niya ng binuhat ang isa sa mga kambal. They were busy playing with their play station a while ago pero ngayon ay mahimbing silang natutulog.
Unang inakyat ng kuya si Zayn at ng makabalik siya ay sinunod naman niyang buhatin si Zach. They are growing too fast. Both of them… Kaagad naman akong nag-tungo sa kusina upang mag-handa ng dinner. I prefer to do things alone, kaysa kumuka pa ng kasama sa bahay.
Habang naghahanda ng dinner ay narinig ko ang doorbell sa pintuan. This house is a three-story modern house. Sakto lamang ang laki nito. A pool at the backyard and a parking lot in the front. Kids want a pool kaya eto talaga ang pinili ko. Setting those things aside ay kaagad ko namang tinungo ang pintuan.
As I open the door ay kaagad kong naramdaman ang mainit na yakap mula sa taong ito.
“I miss you…” He huskily said while hugging me tight. Hindi ako sumagot pero sumilay ang ngiti sa aking labi. His manly scent is so familiar to my senses. The tall and handsome father of my children, Arthur.
“Did you miss me?” tanong niya muli habang nakayakap sa akin…
“Stop that, love birds.” Kaagad naman akong kumalas sa yakap niya ng marinig ang boses ng kuya ko.
“You should have told me na pupunta ka dito… Nasundo sana kita.” Saad ni kuya Justin. They greeted each other.
“I just wanted to surprise them, bro.” saad ni Arthur kay Kuya.
“Where’s the kids? I bought them toys.” Saad niya at kaagad namang tumaas ang kilay ko.
“I told you to limit yourself from spoiling them, Arthur. “ Komento ko.
“Let him, sis.” Natatawang saad ni kuya and I just shrugged my shoulders.
“Nasa kwarto nila… Natutulog… You should rest, Arthur. Tatawagin ko na lang kayo pag-kakain na. Would you like to request something to eat?” Tanong ko.
“Whatever you cook, I will eat it. Thank you, Ariel.” Malambing na saad niya at nakatitig pa din sa akin habang naglalakad patungo sa ikalawang palapag ng bahay.
Ako na ang unang umiwas ng tingin sa kaniya but as I went back to the kitchen ay may ngiti sa aking labi.
“Gosh, my sister is in love. Yiieee they are dating again.” Pang-aasar ng kuya sabay tumawa ito sa akin. Tinarayan ko lamang ito na mas nag-patawa pa dito.
Am I in a relationship with Arthur? Hindi ako sigurado. But one thing is for sure, he commits himself to our children and so am I. Gagawin namin ang lahat para sa mga bata. We do not clear things about us yet, pero hindi pa man namin nalilinaw ’yun, I know, that we have a special connection.
After preparing everything ay napag-pasiyahan ko ng tawagin ang mag-aama. I heard chuckles from the twin’s door. Binuksan ko ito ng dahan-dahan. I found the three of them tickling each other. Puno ng bungisngis ng dalawa ang kwarto. They are all smiling from ear to ear and so am I.
Seeing them like this makes my heart jump like crazy. Para bang nasa alipaap ako. I never thought that this time will come. I never expected that things will turn out just fine. Kahit na may trauma ang aming nakaraan, we still choose to fight for our family.
Hindi madali ang naransan namin, pero napaka saya ko at nandito silang tatlo sa buhay ko. A tear escape from my eyes pero kaagad ko namang pinunasan ’yun ng mapatingin sa gawi ko si Arthur. He immediately smiled to me. He whispers something on the twins at may binulong din si Zach kay Arthur. Bumungisngis naman si Zach matapos bumulong sa ama.
“What is that, baby?” I asked.
“Secret, mommy… Sorry po. Daddy will tell it to you po soon. Hihihi.” Hagikgik niya.
“Hay nako, kayo talaga. Halina kayo at kakain na tayo.” Binuhat naman ni Arthur ang dalawa. Si Zach ay kumapit sa likod niya samantalang si Zayn naman ang nasa harapan niya.
“You should let your papa rest… Kakauwi lang niya.” I said as if I am a KJ.
“It’s okay, Sweetie… Pwede pa nga din kitang buhatin eh.” Nakangising saad ni Arthur. Zach immediately burst into laughter. At napangisi naman si Zayn. Naramdaman ko naman ang pamumula ko.
“Arthur!” suway ko at tumalikod na sa kaniya.
“Wait us, mommy.” Saad ni Arthur na nagpangiti sa akin pero hindi ko na siya pinansin. Inabangan ko silang maingat na makababa ng hagdan. Well, umayos na din ang katawan ni Arthur. He even looks bulkier at medyo nagkalaman na din siya. Unlike the last time when we were in the hospital. He looks weak that time but now, he looks stronger and mightier.
He winks to me ng inilapag niya ang mga bata… Kaagad namang tumakbo ang mga ito sa dining area kung nasaan ang kanilang Daddy-uncle.
“Should I carry you papuntang dining area?” saad niya at kaagad ko naman siyang tinampal.
‘Yes!’ sagot ng isip ko. Pero mabuti na lang ay hindi ito lumabas sa bibig ko.
“Stop joking around, Arthur.” Saad ko na tinawanan lang ng huli. Nagulat pa ako ng maramdaman ang magaspang at Malaki niyang kamay sa palad ko. I look at it, pero hinayaan ko lamang siya. We hold each other’s hand hanggang sa makarating sa dining area. Pero kaagad ko ding tinanggal ng mapatingin sa gawi namin ang kuya.
Napailing na lang si Arthur at dumiretso na ako sa tabi ni Zayn. Si Arthur naman ay nasa kabilang dulo katabi ni Zach.
“Nakaka-OP naman ang dining table na ’to… Kumain na nga tayo…” pabirong saad ni kuya sa amin. Napailing na lang ako at ng dahil sa sinabi nito. After saying a short prayer ay nag-simula na kaming kumain.
“Kailan ba ang kasal?” halos masamid ako ng biglang sabihin ’yun ni Kuya. Arthur just chuckled pati na din ang mga bata.
Maya-maya ay nagulat ako ng biglang tumayo si Arthur mula sa kaniyang upuan. Nagulat ako ng bigla itong pumwesto sa harapan ko at lumuhod. Para bang kami lang dalawa ang nasa paligid. Hindi na ba siya mag-aaksaya ng oras?
Inilabas niya ang kahon mula sa bulsa sa pantalon na suot niya. Sa unang tingin pa lang alam ko na kung ano ’yun. It is a ring from our company. Ng buksan niya ang kahon ay meroong diamond ring. Embraided on the middle part are A & A. Ariel and Arthur.
From the looks of it, alam ko na ang mom ang may design nito. Naalala ko tuloy ang usapan namin noong 18 pa lamang ako. That if someone will propose to me, gusto niya siya ang nag design ng singsing na ’yun. I am not materialistic but the ring is so beautiful.
“Ms. Ariel Gomez, the mother of my children, my light in the world full of darkness, my star in the dark sky, I wanted you to be my girlfriend again and wife.” It was not a question but rather a statement. I look at him, I look at his eyes, his eyes are glistening with sincerity and love.
“Let me be your wife, Mr. Suarez.” Saad ko pabalik. Isinuot niya ang singsing sa akin at hindi ko na napigilang ilapit ang labi ko sa kaniya. I saw on my peripheral vision na tinakpan ni kuya ang mga mata ng mga bata. I kissed him and he kissed me back. It was short but sweet. After 8 years, after 8 years our lips met again and it feels just like the old days.
“I love you…” Kita ko ang butil ng luha sa mat ani Arthur na pumiga sa puso ko.
“Mahal din kita, Arthur…” Saad ko pabalik.
Ang just like that, hindi na kami nag-aksaya pa ng oras. Wala namang mali kung susugal kang muli sa pag-ibig, lalo na kung alam mong hindi ka naman matatalo sa taong ’yun. We were torn a part by the people who made way to make us separated. But the destiny makes its way para maging isa muli kami.
Life is short, so you must live your life everyday with a smile. And be kind. Hindi man natin alam ang dinadanas ng bawat isa, ang pagiging mabuti sa kapwa ay sapat na. All of what happened was the result of vengeance, at ang paghihiganti ay walang maidudulot na mabuti sa huli.
Maraming tao ang nawalan ng buhay, si Zoey, ang anak ko. Si Nanay Beng, Si Marcus, si Clarisse, Si Archilles. At si Elle, na kapatid nina Arthur at Archilles. They all lost their lives. Pero hindi na natin kalian man maibabalik ang mga buhay ng mga nawala.
Arthur and I chose to forgive who did us wrong, gaano man kahirap at kasakit ang naranasan namin, we have to be strong for the twins. For our family.
On my 30th birthday, we tie the knot. We marry each other. And we became one. We became partners for life. It was just an intimate wedding where Arthur’s and Mine’s family are present. Si Aidan lang ang nakarating sa kasal namin dahil buntis ang asawa niya. Aidan has custody of Clarisse and Archille’s daughter. But still, Arthur supports and loves his niece as his daughter.
On our 1st anniversary, we decided to go back to Manila. We wanted our children to experience the life of the Philippines. We wanted them to grow by heart, blood, and mind as Filipinos. On my 33rd birthday and our 3rd anniversary, God gave as another blessing. Akala ko hindi na posible, but God really showed us another miracle.
I was able to conceive another baby inside my womb. At first, I was scared and at the same time extremely happy. I was scared that my baby might be in danger along the process.
But thank God, after nine months of waiting a loud cry of a baby is heard around the room. A tear escape from my eyes habang inaalalayan ako ni Arthur ay maingat kong binuhat ang bata…
“Baby Zia…” saad ko ng makita ang magandang sanggol. Ng tumigil ito sa pag-iyak ay napangiti ako. Akala ko ay hindi muli pang maari. But here I am, holding another miracle from up above. A biologically man that can conceive a child. A transwoman. A trans mom. I am proud of it.
Tama nga ang sabi nila na mayroong bahaghari sa pagtatapos ng ulan. And my rainbow is this moment… this lifetime…
